cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
উৎসৱ প্লাছ
উৎসৱ প্লাছ (পূৰ্বতে ষ্টাৰ প্লাছ ইউ.কে নামেৰে জনাজাত) হৈছে দ্য ৱাল্ট ডিজনী কোম্পানী ইণ্ডিয়াৰ মালিকানাধীন ডিজনী ষ্টাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ইউৰোপীয় হিন্দী সাধাৰণ মনোৰঞ্জনমূলক মাছুল পৰিশোধযোগ্য টেলিভিছন চেনেল। ইয়াৰ প্ৰগ্ৰেমিংসমূহ পৰিয়ালকেন্দ্ৰিক নাটক, কমেডী, ৰিয়েলিটি শ্ব', অপৰাধ আৰু ছবিৰ দ্বাৰা গঠিত। ইয়াৰ প্ৰগ্ৰেমিং চলি থকা সময়ত হিন্দী আৰু ইংৰাজীত চাবটাইটেল দিয়া হয়।
ইতিহাস
১৯৯৩ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাজ্যত ষ্টাৰ প্লাছ মুকলি কৰা হয়।
২০১১ চনৰ শেষৰ ফালে ষ্টাৰ প্লাছ এইচডি যুক্তৰাজ্য আৰু আয়াৰলেণ্ড দুয়োখন দেশতে মুকলি কৰা হয়, কিন্তু ইয়াক ২০১২ চনৰ ৫ জুলাইলৈকে পিছুৱাই দিয়া হৈছিল।
ৰিব্ৰেণ্ডিং
২০১০ চনৰ ১২ জুলাইত ইয়াৰ পুনৰ ব্ৰেণ্ডিং কৰা হয় আৰু লগতে নীলা আয়তাকাৰ ল'গ'ৰ পৰা ৰঙা তৰালৈ পৰিৱৰ্তন কৰা হয় আৰু ইয়াৰ টেগলাইন "ৰিস্তা ৱহি, ছোচ নয়ি" ("একে সম্পৰ্ক, নতুন চিন্তাধাৰা")ৰ সৈতে কৰা হয়।
২০১৬ চনৰ ৭ নৱেম্বৰত ইয়াক "নয়ি ছোচ ("নতুন চিন্তাধাৰা") টেগলাইনৰ সৈতে পুনৰ ব্ৰেণ্ডিং কৰা হয়।
২০১৮ চনৰ ৪ জুনত ইয়াৰ ৰিব্ৰেণ্ডিং কৰা হয় আৰু আলিয়া ভাটক অভিযানৰ মুখ হিচাপে লোৱা হয় আৰু লগতে টেগলাইন "ৰিস্তা ৱহি, বাত নয়ি" ("একে সম্পৰ্ক, নতুন কথা") আৰু এ আৰ ৰহমানৰ দ্বাৰা স্বাক্ষৰযুক্ত গীত ৰচনা কৰা হয়।
২০২০ চনৰ ৩০ ডিচেম্বৰত ডিজনীয়ে ঘোষণা কৰে যে ২০২১ চনত নেদাৰলেণ্ডত ‘ষ্টাৰ’ ব্ৰেণ্ডিঙৰ ঠাইত ‘উৎসৱ’ লোৱা হ’ব। ২০২১ চনৰ ১১ জানুৱাৰীত ষ্টাৰ টিভি ইউ কে/ইউৰোপে প্ৰকাশ কৰে যে এই নতুন পৰিচয় ২২ জানুৱাৰীৰ পৰা যুক্তৰাজ্য আৰু সমগ্ৰ ইউৰোপতে প্ৰযোজ্য হয়।
বিটিএছ
বিটিএছ (কোৰীয় ভাষা:방탄소년단; উচ্চাৰণ: বাংতান সোণিয়োন্দান) হৈছে ৭ জনীয়া দক্ষিণ কোৰিয়াৰ বয় বেণ্ড। ৭ জনীয়া বেণ্ডটোৱে ২০১০ চনত বিগহিট মিউজিকৰ অধীনত ট্ৰেইনী আৰু ২০১৩ চনত ২ কুল ৪ স্কুলৰ অধীনত বিশ্বব্যাপী আত্মপ্ৰকাশ কৰে। যদিও তেওঁলোক মূলতঃ হিপ হপ সংগীত গোট, তেওঁলোকৰ গীতত বিভিন্ন ধৰণৰ সংগীত শৈলী প্ৰকাশ পায়।
নামিবিয়াৰ নাৰী
নামিবিয়াৰ নাৰীক (Women in Namibia) স্বাস্থ্য, লিংগভিত্তিক হিংসা আৰু শিক্ষাৰ সুবিধাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হোৱা দেখা যায়। অৱশ্যে নামিবিয়া চৰকাৰে মহিলাসকলক সম-অধিকাৰ প্ৰদানৰ বাবে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে৷ য'ত লিংগ সমতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু নামিবিয়াৰ সংবিধানত সংসদৰ প্ৰতিনিধিত্ব বৃদ্ধিৰ প্ৰতিশ্ৰুতিও অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। বৰ্তমান সংসদৰ সকলো আসনৰ প্ৰায় আধাসংখ্যকতে মহিলাই কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে আৰু ২০১৫ চনত নামিবিয়াই দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে এগৰাকী মহিলাক নিৰ্বাচিত কৰিছিল।
স্বাস্থ্য
মহিলাৰ আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থা এইচআইভিৰ অৱস্থাৰ এক উল্লেখযোগ্য সূচক হৈয়েই আছে। নামিবিয়াৰ দৰিদ্ৰতম মহিলাসকলৰ ভিতৰত এইচআইভিৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ হাৰ ২১.৪%৷ আনহাতে ধনী পৰিয়ালৰ ক্ষেত্ৰত এইচআইভিৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ হাৰ ৩.৭%।
নামিবিয়াত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস কৰিবলৈ যোৱা দশকত কিছুমান পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হৈছে৷ ২০০৪ চনত এক লাখ জীৱিত শিশুৰ বিপৰীতে মৃত শিশুৰ সংখ্যা আছিল ৩৫৮ টা ৷ কিন্তু ২০১৭ চনত এই সংখ্যা কমি প্ৰতি এক লাখ জীৱিত শিশুৰ ভিতৰত ১৯৫ হৈছেগৈ৷ নামিবিয়াত মহিলাৰ আয়ুসৰো উন্নতি হৈছে। ২০২০ চনত মহিলাৰ আয়ুস হৈছে ৬৭ বছৰ আনহাতে ২০০৪ চনত মহিলাৰ আয়ুস আছিল ৫৩ বছৰ৷
ঘৰুৱা হিংসা
১৯৯০ চনৰ ৰাষ্ট্ৰখনৰ সংবিধানে মহিলাসকলক আইনৰ অধীনত সমান সুৰক্ষাৰ নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰে আৰু লিংগ বৈষম্য নিষিদ্ধ কৰে। তৎস্বত্ত্বেও নামিবিয়াত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত লিংগ ব্যৱধান হ্ৰাস কৰিবলৈ এতিয়াও বহু কাম কৰিবলগীয়া আছে।
নামিবিয়াত ঘৰুৱা হিংসা এতিয়াও এক বৃহৎ চিন্তাৰ বিষয়৷ গড়ে ১৫-৪৯ বছৰৰ ভিতৰৰ নামিবিয়াৰ ২৬.৭% মহিলাই অন্ততঃ এবাৰ ঘৰুৱা আৰু/বা যৌন হিংসাৰ সন্মুখীন হৈছে৷ এই মহিলাসকলৰ ৫২%য়েই ১৫-১৯ বছৰ বয়সৰ।
আইনী অধিকাৰ আৰু সংসদীয় প্ৰতিনিধিত্ব
২০১৫ চনৰ মাৰ্চ মাহত ছাৰা কুউগংগেলেভাই নামিবিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে৷ তেখেত নামিবিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
হেফেইষ্টাচ
হেফেইষ্টাচ (Hephaestus) হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ এগৰাকী দেৱতা। তেওঁ কমাৰ, ধাতুশিল্প, ভাস্কৰ, নিৰ্মাণ শিল্প আৰু শিল্পী, স্থাপত্যবিদ্যা, অগ্নি আৰু আগ্নেয়গিৰিৰ অধিষ্ঠাতা। ভালকান হৈছে তেওঁৰ ৰোমান সমকক্ষ দেৱতা। হেফেইষ্টাচৰ পিতৃ-মাতৃ সম্পৰ্কে দ্বিমত আছে। কোনো কোনো উৎসৰ মতে দেৱৰাজ জ্যুচ আৰু হীৰা তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ। অন্য কিছু সূত্ৰৰ মতে তেওঁক হীৰাই অকলেই ধাৰণ কৰি জন্ম দিছিল। আখ্যান অনুসৰি, শাৰীৰিক বিসংগতিৰ বাবে তেওঁক হীৰা অথবা জ্যুচে অলিম্পাচ পৰ্বতৰ পৰা নিৰ্বাসন দিয়ে।
হেফেইষ্টাচে নিৰ্মাণ কৰা সামগ্ৰী
অলিম্পাচত হেফেইষ্টাচৰ নিজা প্ৰাসাদ আছে আৰু তাতেই তেওঁৰ কাৰখানা অৱস্থিত। দেৱ-দেৱীসকলৰ অধিকাংশৰে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰসমূহৰ নিৰ্মাণকৰ্তা হৈছে হেফেইষ্টাচ। তেওঁ হাৰ্মিচৰ পাখিলগা শিৰোস্ত্ৰাণ আৰু পাদুকা, এজিচৰ বক্ষবৰ্ম, এফ্ৰোডাইটিৰ কমৰবন্ধনী, ইৰ'চৰ ধনু-কাঁ‌ড় আদি নিৰ্মাণ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী কালৰ ৰচনাসমূহৰ মতে তেওঁক এই কাৰ্যত চাইক্লপচসকলে সহায় কৰিছিল।
হেফাষ্টিয়াচে কিছুসংখ্যক অ'ট'মেটন বা স্বয়ংচালিত যন্ত্ৰ সাজিছিল আৰু ইয়াৰ ভিতৰত ট্ৰাইপদ বা ত্ৰিপদী কিছু যন্ত্ৰও আছিল যি ঘূৰা-ফুৰা কৰিব পাৰিছিল। কোনো কোনো আখ্যানৰ মতে প্ৰমিথিউচে হেফেইষ্টাচৰ পৰাই জুই চুৰ কৰি নি মানৱ জাতিক দিছিল। দেৱতাসকলে মানৱক উপহাৰ দিয়া আদিনাৰী পেণ্ড'ৰা আৰু তেওঁৰ পাত্ৰসমূহো হেফেইষ্টাচে নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁ অলিম্পাচৰ সকলোবোৰ সিংহাসনৰ সৃষ্টিকৰ্তা আছিল।
হোমাৰৰ শ্লোকসমূহত উল্লেখ আছে যে হেফেইষ্টাচৰ গতি সৃষ্টি কৰিব পৰা শক্তি আছিল। তেওঁ এল্কিনুচৰ প্ৰাসাদৰ দ্বাৰত সোণৰ সিংহ আৰু কুকুৰসমূহ এনেদৰে সাজিছিল যাতে ইহঁ‌তে অনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলক কামুৰিব পাৰে।
অলিম্পাচৰ পৰা পতন
গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ এটা ভাগৰ মতে হীৰাই ভৰিৰ কিছু বিসংগতিৰ বাবে হেফেইষ্টাচক অলিম্পাচৰ পৰা নিৰ্বাসন দিছিল। তেওঁ আহি সমুদ্ৰত পৰাৰ পিছত একিলিচৰ মাতৃ থেটিচে তেওঁক ডাঙৰ-দীঘল কৰে।
ক্ষ্মেৰ ভাষা
ক্ষ্মেৰ বা খমেৰ হৈছে ক্ষ্মেৰ জনসাধাৰণে কোৱা অষ্ট্ৰ-এছিয়াটিক ভাষা, আৰু কম্বোডিয়াৰ চৰকাৰী আৰু জাতীয় ভাষা। বিশেষকৈ ৰাজকীয় আৰু ধৰ্মীয় পঞ্জীত সংস্কৃত আৰু পালি ভাষাৰ দ্বাৰা ক্ষ্মেৰ হিন্দু আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ জৰিয়তে যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছে।
হেফেইষ্টাচ
অলিম্পাচৰ পৰা পতন
অন্য আখ্যানসমূহৰ মতে জ্যুচক মাতৃ হীৰাৰ কাষলৈ অহাত বাধা দিয়াৰ বাবে জ্যুচে হেফেইষ্টাচক অলিম্পাচৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰে। তেওঁ সম্পূৰ্ণ এদিন এৰাতি খহি আহি লেমন'চ নামৰ দ্বীপত পতিত হয় আৰু তাতেই এক প্ৰাচীন জনগোষ্ঠীৰ সহায়ত শিল্পবিদ্যাত পাৰ্গত হৈ উঠে। অৱশ্যে পিছলৈ হেফেইষ্টাচৰ অলিম্পাচলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন ঘটে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
ক্ষ্মেৰ ভাষা
ইয়াৰ উপৰিও ই মন আৰু ভিয়েটনামীৰ পূৰ্বৰ মন–ক্ষ্মেৰ পৰিয়ালৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন লিপিবদ্ধ আৰু প্ৰাচীন লিখিত ভাষা, কাৰণ পুৰণি ক্ষ্মেৰ চেনলা, আংকোৰ আৰু অনুমানিকভাৱে তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ পূৰ্বৰ ৰাষ্ট্ৰ ফুনানৰ ঐতিহাসিক সাম্ৰাজ্যৰ ভাষা।
উদাহৰণ
তলৰ পাঠটো মানৱ অধিকাৰৰ সাৰ্বজনীন ঘোষণাৰ ১ নং অনুচ্ছেদৰ পৰা লোৱা হৈছে।
ইউক্ৰেইনৰ নাৰী
ইউক্ৰেইনৰ মহিলাসকলৰ (Women in Ukraine)অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক, সামাজিক ক্ষেত্ৰৰ লগতে পৰিয়ালৰ ক্ষেত্ৰতো পুৰুষৰ সমান সাংবিধানিক অধিকাৰ আছে।
তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে শাৰীৰিক, যৌন অথবা মানসিক হিংসাত ভোগা ইউক্ৰেইনৰ প্ৰায় ৪৫ শতাংশ জনসংখ্যা (৪.৫ কোটি)অধিকাংশই মহিলা।
যোৱা দুটা শতিকাৰ ইউক্ৰেইনৰ ইতিহাস ৰাছিয়ান সাম্ৰাজ্য আৰু পিছলৈ ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছে। ১৯৯১ চনত ইউক্ৰেইনৰ স্বাধীনতা-প্ৰাপ্তি ঘটে আৰু বৰ্তমান ই ৪ কোটিতকৈ অধিক বাসিন্দা থকা এখন দেশ৷ ইয়াৰে অধিকাংশই খ্ৰীষ্টান অৰ্থডক্স আৰু ৭০% জনসংখ্যাই চহৰীয়া।
ইউৰোপৰ অন্যতম বৃহৎ নাৰীবাদী সংগঠন ১৯২০ চনৰ সময়ছোৱাত আধুনিক পশ্চিম ইউক্ৰেইন বা গালিচিয়াত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। এই সংস্থাটোৰ নাম আছিল ইউক্ৰেইনৰ মহিলা সংঘ আৰু ইয়াৰ নেতৃত্বত আছিল মিলেনা ৰুডনিটস্কা। ছোভিয়েট যুগত নাৰীবাদক বুৰ্জোৱা মতাদৰ্শ হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছিল, সেয়েহে ই প্ৰতিবিপ্লৱী আৰু ছোভিয়েট বিৰোধী। ১৯৯১ চনত ইউক্ৰেইনে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত নাৰীবাদী আন্দোলনে শিপাবলৈ আৰম্ভ কৰে।
ইউক্ৰেইনৰ জনসংখ্যাৰ ৫৪% আৰু শ্ৰমিক শক্তিৰ ৪৭.৪% মহিলা। ইউক্ৰেইনৰ মহিলাগোটৰ ৬০% তকৈ অধিকে উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰিছে (কলেজ পৰ্যায় আৰু তাৰ ওপৰৰ)। কিন্তু একে শিক্ষাৰ পটভূমিৰ পুৰুষৰ তুলনাত মহিলাৰ নিবনুৱাৰ হাৰ অতি বেছি (ইউক্ৰেইনৰ নিবনুৱাৰ প্ৰায় ৮০% মহিলা)৷ শ্ৰম আইনসমূহে সমান কামৰ বাবে সমান দৰমহাৰ উপৰি পুৰুষ আৰু মহিলাৰ অন্যান্য আইনী সমতা স্থাপন কৰে। কিন্তু মহিলা শ্ৰমিকৰ আধিপত্য থকা উদ্যোগসমূহৰ আপেক্ষিক মজুৰি আটাইতকৈ কম আৰু মজুৰি বকেয়াৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱাৰ সম্ভাৱনাই আটাইতকৈ বেছি। অৱসৰৰ বয়স ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধিৰ প্ৰক্ৰিয়া চলি আছে৷ ২০২১ চনৰ ভিতৰত মহিলাৰ বাবে ৬০ বছৰ আৰু পুৰুষ-অসামৰিক কৰ্মচাৰীৰ বাবে ৬২ বছৰলৈ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ ৰখা হৈছিল৷ (আৰম্ভণিতে এই বয়স মহিলাৰ বাবে ৫৫ আৰু পুৰুষৰ বাবে ৬০ বছৰ আছিল)।  কিছুমান নিয়োগকৰ্তাই গৰ্ভৱতী হোৱাৰ কম সম্ভাৱনা থকা মহিলা বা ৩৫ বছৰৰ ওপৰৰ মহিলাক নিযুক্তি দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ খবৰ ওলাইছিল।মহিলাসকলেও কম দৰমহা লাভ কৰিছিল আৰু কেৰিয়াৰৰ উন্নতিৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁলোকে কম সুযোগ লাভ কৰিছিল। চৰকাৰ বা চৰকাৰী বা ব্যক্তিগত উদ্যোগত শীৰ্ষ পৰিচালনাৰ পদত অধিষ্ঠিত মহিলা কমেইহে আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
সৰিতা যোশী
সৰিতা যোশী (Sarita Joshi ; জন্ম: ১৭ অক্টোবৰ, ১৯৪১) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ, মঞ্চ আৰু টিভি অভিনেত্ৰী। গুজৰাটী আৰু মাৰাঠী থিয়েটাৰৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ আৰু গুৰুত্বপূ্ৰ্ণ অভিনেত্ৰী বুলি তেওঁক উল্লেখ কৰা হয়।  ১৯৭০ দশকত স্বামী প্ৰবীণ যোশীৰ সৈতে কৰা গুজৰাটী নাটকৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত।  ষ্টাৰ প্লাছৰ হিট ‘ড্ৰামেডী’ বা বহু ঔৰ বেবীত  (২০০৫-২০১০) গোদাবৰী ঠক্কৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ ব্যাপক স্বীকৃতি লাভ কৰে।  ২০২০ চনত কলাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰে। ১৯৮৮ চনত  ভাৰতৰ সংগীত নাটক একাডেমীয়ে গুজৰাটী নাটকত অভিনয়ৰ বাবে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
সৰিতাৰ জন্ম পুনেৰ এটা মধ্যবিত্তীয় মাৰাঠী পৰিয়ালত হৈছিল যদিও তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল বদোদৰাত। তেওঁৰ পিতৃ ভীমৰাও ভোছলে এজন বেৰিষ্টাৰ আছিল। মাতৃ কমলাবাই ৰানে গোৱাৰ জীয়ৰী। পৰিয়ালে আৰ্থিক সমস্যাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ বাবে ন বছৰ বয়সতে তেওঁ ভনীয়েক পদ্মাৰাণীৰ সৈতে মঞ্চত অভিনয় কৰিবলৈ লয়। প্ৰথমে তেওঁ পৰম্পৰাগত থিয়েটাৰত অভিনয় কৰিবলৈ লৈছিল যদিও সোনকালেই তেওঁ শান্তা আপ্তেৰ দৰে বিখ্যাত শিল্পীৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ লয়।
কৰ্মজীৱন
১৯৮০ চনত তেওঁ নাদিৰা বব্বৰৰ পৰিচালনা কৰা তিতলিয়াঁ নামৰ টিভি ধাৰাবহিকখনৰ জৰিয়তে টেলিভিছনত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ইয়াৰ পিছতে ৯০ৰ দশকত জি টিভিৰ হছৰতেকে ধৰি বহুতো ধাৰাবাহিকত অভিয়ন কৰে। জনপ্ৰিয় ধাৰাবাহিক বা বহু ঔৰ বেবীত এগৰাকী কঠিন অথচ ন্যায়পৰায়ণ আৰু মৰমিয়াল মাতৃস্থানীয় গোদাৱৰী লভশংকৰ ঠক্কৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে তেওঁ বেছিকৈ পৰিচিত। এই ধাৰাবাহিকখনত তেওঁক এজন প্ৰখ্যাত থিয়েটাৰ, চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন অভিনেতা অৰবিন্দ বৈদ্যৰ বিপৰীতে কাষ্টিং কৰা হৈছিল। অৰবিন্দ বৈদ্যৰ সৈতে তেওঁ মছালা মামী নামৰ ধাৰাবাহিক এখনতো অভিনয় কৰিছিল। এই ধাৰাবহিকখন পাঁচ বছৰ জুৰি চলিছিল। ২০০৯ চনত যোশীয়ে নাইন-এক্সত কুচ কুক হোতা হ্যায় ধাৰাবহিকত  ৰাণীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
১৯৬৮ চনত কন্যাদান ছবিত আশা পাৰেখৰ বন্ধুৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা যোশীয়ে একেখন ছবিৰ ‘মিল গয়ে মিল গয়ে আজ মেৰে সনম’ শীৰ্ষক গীততো কৰিছিল। ১৯৬৯ চনত প্যাৰ হী প্যাৰ ছবিত তেওঁক বৈজয়ন্তীমালাৰ বন্ধুৰ চৰিত্ৰত দেখা যায়। চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা মণি ৰত্নমে পৰিচালনা কৰা গুৰু ছবিখনত তেওঁ অভিষেক বচ্চনৰ মাতৃৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ২০০৮ চনৰ দছবিদানিয়া ছবিত কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ
ব্যক্তিগত জীৱন
যোশীৰ প্ৰথম বিয়া হৈছিল ৰাজকুমাৰ খাটাউৰ সৈতে। পিছলৈ তেওঁ নাট্য পৰিচালক আৰু নাট্যকাৰ প্ৰবীণ যোশীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। কিউ কী শাস ভি কভি বহু থী টিভি ধাৰাবাহিকত দক্ষাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা অভিনেত্ৰী কেতকি দাৱে আৰু কমেডী চাৰ্কাছত হোষ্টৰ ভূমিকাত থকা পূৰৱী যোশী তেওঁৰ দুই জীয়ৰী।
বাগো অঞ্চল
বাগো অঞ্চল (ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး; পূৰ্বৰ পেগু সংমণ্ডল আৰু বাগো সংমণ্ডল) হৈছে ম্যানমাৰ দেশৰ দক্ষিণ মধ্য অংশত অৱস্থিত ম্যানমাৰৰ এটা প্ৰশাসনিক অঞ্চল। ইয়াৰ উত্তৰে মেগৱে অঞ্চল আৰু মাণ্ডেলে অঞ্চল; পূবে কায়িন ৰাজ্য, মান ৰাজ্য আৰু মাৰ্টাবান উপসাগৰ; দক্ষিণে ইয়াংগুন অঞ্চল আৰু পশ্চিমে আয়েয়াৰৱাডি অঞ্চল আৰু ৰাখাইন ৰাজ্য। ই ৪৬°৪৫'উত্তৰ আৰু ১৯°২০'উত্তৰ আৰু ৯৪°৩৫'পূব আৰু ৯৭°১০'পূবৰ মাজত অৱস্থিত। ইয়াৰ জনসংখ্যা ৪,৮৬৭,৩৭৩ জন (২০১৪)।
মাইকুচুমফাই
মাইকুচুমফাই টাই পৰিয়ালৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা এক উৎসৱ। এই উৎসৱ মাঘ বিহুৰ সমসাময়িক আৰু টাই খামটি, টাই আহোম, টাই ফাকিয়াল, টাই টুৰুং, টাই আইতন আৰু টাই খাময়াংসকলে ইয়াক উদযাপন কৰে। মাইকুচুমফাই  শব্দটোৰ অৰ্থ এনেধৰণৰ: 'মাই' মানে খৰি, 'কু' মানে জাপি থোৱাদম, 'চুম' সংযোগ কৰা আৰু 'ফাই' মানে জুই। অৰ্থাৎ দম কৰি জাপি থোৱা খৰিত অগ্নিসংযোগ কৰা।
মাইকুচুমফাই পালন কৰাৰ ৰীতি
অসমৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে মাঘৰ দোমাহীত উৰুকাৰ দিনা খৰিৰ মেজি সাজি জুই জ্বলোৱাৰ দৰে ঠাই খামটি, ফাকিয়াল, টুৰুং, আইতন, খাময়াংসকলে মাঘী পূৰ্ণিমাৰ দিনা মেজি সাজি মেজি জ্বলায়। এই উৎসৱলৈ কেইসপ্তাহমান থাকোঁতেই টাই গাঁৱৰ ডেকাসকলে হাবিৰ পৰা খৰি কাটি আনি বৌদ্ধ বিহাৰৰ চৌহদত গোটাই শুকুৱাবলৈ দিয়ে। খৰিবোৰ শুকালে 'মাইকু' (মেজি) ৰ নিৰ্দিষ্ট জোখত কাটি লয়। মেজিটো বুদ্ধ পূৰ্ণিমাৰ আগদিনা সন্ধিয়াৰ আগে আগে সাজি উলিওৱা হয়। মেজিটোৰ দৈঘ্য ৮মিটাৰ। মেজিটোৰ আগ অংশ বা শীৰ্ষ স্থান আৰু তলৰ গুৰি অংশটো কিছু পৰিমাণে সৰু কৰা হয় এটা তাঁতবোৱা মাকোৰ নিচিনা। প্ৰথমে কলপটুৱাৰে এটা মূৰত বেদীৰ দৰে নিৰ্মাণ কৰি লৈ তাৰ মাজে মাজে কাঠ খৰিবোৰ তৰপে তৰপে জাপি দি চাৰি চুকত চাৰিডাল গোটাবাঁহ পুতি তাৰ মাজত কুমলীয়া বাঁহ (দুই মূৰে গাঁঠি থকা) ৰ টুকুৰা ভৰাই দিয়ে। যাতে মেজি জ্বলিলে এইবোৰ 'ঢৌ', 'ঢৌ'কৈ শব্দ কৰি ফুটি যায়। মেজিটোৰ ওপৰৰ অংশত খেৰ দিয়া হয়। মেজিটো হাউলি নপৰিবলৈ দীঘল ৰছী মাটিত পোতা খুটিত বান্ধি দিয়ে। মেজিৰ চাৰিওকাষে ৰং-বিৰঙৰ কাগজ কাটি পুথি দিয়া হয়। মেজিটোত নানাৰঙী, ফুলৰ মালাদি সুন্দৰকৈ সজোৱা হয়। ৰাতি হোৱাৰ লগে লগে মাইকুটোৰ কাষত গাঁৱৰ ডেকাসকলে বাদ্য বজাই নৃত্য-গীত কৰে। মাঘৰ পূৰ্ণিমাৰ দিনা পুৱা পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে মেজি জ্বলাই মেজিঘৰত ডেকাসকলে নানান বস্তু দি বনোৱা খাওয়া কুক (খিচিৰি ভাত) সকলোৱে মিলি জুলি খায় আৰু মাইকুটোৰ ওচৰত সন্ধিয়া ধূপ-ধূনা, মম আদি জ্বলাই। গাঁৱৰ পাঠকে মন্ত্ৰ পাঠ কৰি মেজিটো বৌদ্ধৰ নামত উছৰ্গা কৰি জ্বলাবলৈ লোৱা হয়। ভিক্ষুৱে ৰাইজৰ মঙ্গল কামনা কৰি মঙ্গল সূত্ৰ গায় আৰু সকলোকে শীল বা ব্ৰত দিয়ে। তাৰ পাছত কোনো এজনে মাইকুত ওলোমাই থোৱা এডাল ৰছীত জুইৰ শিখা বান্ধি মেজিৰ ওপৰৰ অংশত অগ্নি সংযোগ কৰে। কিছুমানে মেজিটোত উঠি গৈয়ো মেজিৰ ওপৰ অংশত জুই দিয়া হয়।
লোক বিশ্বাস
টাই সকলৰ মাইকুচুমফাই উৎসৱৰ অন্তৰালতো এটি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কাহিনী জড়িত হৈ আছে। ভগৱান বুদ্ধই তেওঁৰ জীৱনৰ শেষ কালছোৱা বৈশালী নগৰৰ চপলা চৈত্যত কটাইছিল। মাঘ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত তেওঁ তেওঁৰ শিষ্য আৰু ভক্তবৃন্দৰ আগত ধৰ্ম প্ৰকাশ কৰিছিল। তাৰ তিনিমাহৰ পিছতে তেওঁ মহা পৰি নিৰ্বাণ লাভ কৰে। সেয়ে মাঘৰ এই পূৰ্ণিমা তিথিতে টাই গোষ্ঠীৰ লোকসকলে "মাইকুচুমফাই '' উৎসৱ পালন কৰে।
কায়াহ ৰাজ্য
কায়াহ ৰাজ্য (ကယားပြည်နယ်; পূৰ্বৰ কাৰেনি ৰাজ্য) হৈছে ম্যানমাৰৰ এখন ৰাজ্য। পূব ম্যানমাৰত অৱস্থিত ইয়াৰ উত্তৰে শ্বান ৰাজ্য, পূবে থাইলেণ্ডৰ মে হং ছন প্ৰদেশ আৰু দক্ষিণ আৰু পশ্চিমে কায়িন ৰাজ্য। ই প্ৰায় ১৮° ৩০′ আৰু ১৯° ৫৫′ উত্তৰ অক্ষাংশৰ ভিতৰত আৰু ৯৬° ৫০′ আৰু ৯৭° ৫০′ পূব দ্ৰাঘিমাংশৰ ভিতৰত অৱস্থিত। ইয়াৰ আয়তন ১১,৬৭০ কিলোমিটাৰ (৪,৫১০ বৰ্গমাইল)। ইয়াৰ ৰাজধানী হৈছে ল্বয়কাউ (লয়-কাউ বুলিও উচ্চাৰণ কৰা হয়)। ২০১৪ চনৰ ম্যানমাৰৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই ৰাজ্যৰ আনুমানিক জনসংখ্যা আছিল ২৮৬,৭৩৮ জন। ইয়াত প্ৰধানকৈ কাৰেনি জনগোষ্ঠীয়ে বাস কৰে, যাক ৰেড কেৰেন বা কায়াহ বুলিও কোৱা হয়, যিটো চীন-তিব্বতী জনগোষ্ঠী।
ধুৰা নাট
অংকীয়া নাটকৰ আদৰ্শত নৱবৈষ্ণৱ যুগৰ পৰৱৰ্তী কালত উজনি অসমত এশ্ৰেণীৰ নাটক আৰু অভিনয় কলাৰ সৃষ্টি হৈছিল- যাক 'ধুৰা নাট'বা 'ভাওনা' নাট আখ্যা দিব পাৰি। এইবিধ নাট আৰু অভিনয়-কলা অংকীয়া নাট আৰু ভাওনাৰ লোক ৰূপ (folk form)মাথোঁন। কেইখনমান ধুৰা নাটৰ উদাহৰণ হ'ল-খটাসুৰ বধ, বঘাসুৰ বধ, নহুষ-উদ্ধাৰ, কুলাচল বধ, সুভদ্ৰাহৰণ আদি। লোক সমাজৰ ৰুচি আৰু আচৰণে এইবিধ নাটত প্ৰাধান্য পাইছিল। লোক সমাজৰ মনোৰঞ্জনৰ উদেশ্যে আগত ৰাখি এই নাটবোৰৰ সৃষ্টি হৈছিল।
অংকীয়া নাট আৰু ধুৰা নাটৰ মাজত পাৰ্থক্য
অংকীয়া নাটৰ উদেশ্য হৈছে ভক্তি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰা আৰু ইয়াত দাক্ষিণাত্যৰ প্ৰবৃত্তিৰ স্থিতি লক্ষ্য কৰা যায়। আনহাতে ধুৰা নাটত ভক্তি ধৰ্মৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ নকৰি স্থূল হাস্যৰস সৃষ্টিৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব আৰোপ কৰা পৰিলক্ষিত হয়। এইফালৰ পৰা এইশ্ৰেণীৰ নাটত প্ৰাধান্য লাভ কৰিছে ওড্ৰ-মাগধী প্ৰবৃত্তিয়ে। ধুৰা নাটত ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ প্ৰয়োগৰ বিপৰীতে পুৰণি অসমীয়া ভাষাৰ পয়োভৰ লক্ষ্য কৰা যায়। গদ্যৰ প্ৰয়োগ দেখা নাযায়।
ধুৰা নাট আৰু খুলীয়া ভাওনাৰ সাদৃশ্য
খুলীয়া ভাউৰীয়া আৰু ধুৰা নাটৰ বিষয়বস্তু আহৰন কৰা হয় বধকাব্যৰ পৰা। খুলীয়া ভাউৰীয়াৰ সংলাপৰ দৰে এইবিধ নাটকৰ সংলাপবোৰ পদ আৰু পয়াৰত পোৱা যায়। খুলীয়া ভাউৰীয়াৰ ওঝা বা ওজাৰ নিচিনাকৈ ইয়াতো সূত্ৰধাৰে সোঁহাতৰে চোঁৱৰ ঘূৰাই ঘূৰাই খোলৰ তালে তালে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি অভিনয়ৰ আৰম্ভণিৰ সূচনা কৰে আৰু গীত-নৃত্য আৰু বাদ্যৰ সহায়ৰে নাট্যানুষ্ঠানভাগক পৰিণতিৰফালে আগবঢ়াই নিয়ে। খুলীয়া ভাউৰীয়াৰ দৰে এইবিধ নাটতো সংস্কৃত শ্লোক, ভটিমা আদিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ বিপৰীতে যুদ্ধ বিগ্ৰহ,গুৰুত্ব দিয়া হয় লম্ফ-জম্ফপূৰ্ণ প্ৰত্যুক্তি আৰু ব্যংগ-কৌতুকৰ ওপৰত। বহুৱা চৰিত্ৰই দুয়োবিধ নাটকতেই প্ৰাধান্য পায়। ভাৱৰীয়াবিলাকৰ মুখা ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰতো দুয়াবিধ নাটকৰ মাজতে সাদৃশ্য পৰিলক্ষিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
অসমৰ পৰম্পৰাগত পুখুৰী খনন
প্ৰাচীন অসমত পুখুৰী খনন এক পৰম্পৰাগত কাৰ্য হৈ পৰিছিল৷ অসমত ৰাজত্ব কৰা বিভিন্ন ৰজা বা ৰাজবংশীয় লোকে বিভিন্ন উদ্দেশ্য, যেনে; প্ৰজাক খোৱাপানী যোগান, যুদ্ধ জয়ৰ চিন হিচাপে, ৰাজ্যৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ, জলসিঞ্চন, সৌন্দৰ্য বৰ্ধন আৰু স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে সময়ে সময়ে পুখুৰী খন্দাইছিল আৰু ই পৰম্পৰাত পৰিণত হৈছিল৷ অসমত প্ৰাচীন কালৰ পৰা মধ্য যুগলৈ বিভিন্ন শাসকে খন্দা পুখুৰীত কিছুমান বিশেষ কৌশলগত প্ৰযুক্তি প্ৰয়োগ কৰিছিল৷ অসমত বহু পুৰণি পুখুৰী এতিয়াও অক্ষত অৱস্থাত আছে৷ তাৰ ভিতৰত শালস্তম্ভ বংশৰ ৰজা হজৰবৰ্মনএ খন্দোৱা শোণিতপুৰৰ হজৰাপাৰৰ “হজৰ পুখুৰী’’ সবাতোকৈ প্ৰাচীন পুখুৰী বুলি চিহ্নিত৷
পুখুৰী খনাৰ কাৰণ
প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমত বিভিন্ন কাৰণত পুখুৰী খনা হৈছিল৷ ৰজা-মহাৰজাসকলে যুদ্ধ জয় বা কোনো বীৰ-বীৰাঙ্গনাৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে পুখুৰী খন্দোৱাৰ উপৰি ৰজা বা ডা-ডাঙৰীয়াসকলে প্ৰজাৰ হিতৰ বাবে আৰু ব্যক্তিগত উদ্দেশ্যত পুখুৰী খনাইছিল৷ খোৱাপানীৰ বাবে, কঠিয়া টিওৱাৰ বাবে, ৰজাঘৰীয়া পূজা-সেৱা, চাওফা বা নাংফাৰ শ ধোৱা, মৈদামত ব্যৱহৃত কোৰ ধোৱা, নাঙল ধোৱা, ৰজাঘৰীয়া সাজ-পাৰ ধোৱা, মাছ পোহা, নাওখেল আদিৰ বাবে পুখুৰী খন্দোৱা হৈছিল৷
পুখুৰীৰ ঐতিহাসিক নাম
বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন উদ্দেশ্যেৰে খন্দা পুখুৰীবোৰৰ প্ৰয়োগৰ দিশলৈ চাই কিছুমান নাম ৰখা হৈছিল৷ যুৰীয়া পুখুৰী, পূজাঘৰৰ পুখুৰী, নাকলগা পুখুৰী, গোলাঘৰৰ পুখুৰী, জামুকতলৰ পুখুৰী আদি এনে পুখুৰী৷ মধ্যযুগত আহোম ৰজাসকলে পুখুৰী খননত অধিক গুৰুত্ব দিয়ে৷ শিৱসাগৰ পুখুৰী, জয়সাগৰ পুখুৰী, গৌৰিসাগৰ পুখুৰীৰ উপৰিও পদুম পুখুৰী, বামুণ পুখুৰী, গণক পুখুৰী, নাগশংকৰ পুখুৰী, দীঘলী পুখুৰী, ডিমৌ পুখুৰী, মিঠা পুখুৰী, ৰাধা পুখুৰী, লিগিৰী পুখুৰী, লেতেকু পুখুৰী, কলিয়াবৰ পুখুৰী, বগীদ’ল পুখুৰী, ৰহঢলা পুখুৰী, ৰূপহী পুখুৰী আদি অনেক পুখুৰীৰ অৱস্থতিয়ে এতিয়াও প্ৰাচীন অসমৰ পুখুৰী খননৰ জনপ্ৰিয়তাকে সোঁৱৰায়৷
বিষয়া নিযুক্তি
আহোম যুগত পুখুৰী খননৰ বাবে উচ্চ প্ৰযুক্তিগত কৌশল প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল, তাৰবাবে কেইবাজনো বিষয়া নিযুক্ত কৰা হৈছিল৷ ৰসেন্দ্ৰ বৰুৱা, দৰবধৰা বৰুৱা, চাংৰুং ফুকন, মাটি চেলেকা বৰুৱা আদি বিষয় বাব সৃষ্টি কৰি সেইবোৰত উপযুক্ত লোকক নিযুক্ত কৰা হৈছিল৷ পুখুৰী খন্দাৰ কাম আৰম্ভ কৰাৰ আগতে ডা-ডাঙৰীয়াসকলে দেওধাই আৰু ব্ৰাহ্মণ পণ্ডিতসকলৰ গণনামতে বিষয়াসকলক কামত লাগিবলৈ অনুমতি দিয়ে আৰু সেইমতে বিষয়াসকলে নিজৰ নিজৰ কামত লাগে৷
পুখুৰী খননৰ পদ্ধতি
আহোম শাসন কালত যিবোৰ পুখুৰী খন্দা হৈছিল, সেইবোৰ কেইবাটাও স্তৰ অতিক্ৰম কৰি সজা হৈছিল৷ এটা পুখুৰী সম্পূৰ্ণ হ’বলৈ কেইবাটাও স্তৰ পাৰ কৰিবলগীয়া হয়৷ পুখুৰীৰ বাবে স্থান নিৰ্ণয় কৰাৰ পিছত নাগস্তম্ভ স্থাপন, পাৰ বন্ধা, খাৱৈ স্থাপন, আলি নিৰ্মাণ, পানী পৰিষ্কাৰ কৰা আদি স্তৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছতহে এটা পুখুৰী সম্পূৰ্ণ হোৱা বুলি ধৰা হয়৷
স্থান নিৰ্ণয়
দেওধায়ে পুখুৰীৰ বাবে ঠাই নিৰ্বাচন কৰাৰ পিছত এটি শুভ দিনৰ এটুকুৰা বৰ্গক্ষেত্ৰাকাৰ ঠাইত কেইবাটাও সৰু বৰ্গক্ষেত্ৰ আঁকি তাৰ সোঁমাজত একোটিকৈ চাকি জ্বলায়৷ যিকেইটা চাকি সোনকালে নুমাই যায়, সেইকেইটা ৰাখি বাকীকেইটা নাকচ কৰা হয়৷ পিছত নুমোৱা চাকিৰ ঠাইবোৰ মাটি চেলেকা বৰুৱাই চেলেকি চাই অলপ খান্দি পুনৰ চাকি জ্বলোৱা হয়৷ এইবাৰি যিকেইটা চাকি নুমাই যায়, সেই ঠাইবোৰ নিৰ্বাচনত ৰাখি বাকীবোৰ বাদ দিয়ে৷ মাটি চেলেকাই পুনৰ মাটি চেলেকি চাই অৰু অলপ দকৈ খান্দি চাকি জ্বলায়৷ এইদৰে গৈ গৈ শেহত এটা চাকি যদি জ্বলি থাকে তাতে মাটি চেলেকাই পানীৰ গোন্ধ পায় আৰু পুখুৰীৰ বাবে স্থিৰ কৰে৷ পানীৰ উঁহ থকা স্থানৰ নাভিস্থান বোলে৷ নাভিস্থানক কেন্দ্ৰ কৰি পুখুৰীৰ চাৰিসীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়৷ অৰ্থাৎ যি ঠাইতে এটা বা একেলগে জ্বলোৱা বহুতো চাকি ঢপঢপকৈ নুমাই যায়, সেই ঠাইকে কেন্দ্ৰ কৰি নাগ পোতা হয়৷
নাগস্তম্ভ
পানীৰ উঁহ বিচাৰি বিচাৰি যি ঠাইতে চাকি নুমাই যায়, তাতে নাগপোতা হয়৷ সেই কাৰণে সেই যুগৰ পুখুৰীবোৰক নাগপোতা বা নাগফুটা পুখুৰী বোলা হৈছিল৷ নাগস্তম্ভ পোতাৰ আগতে শল্যকৰ্ষণ কৰে৷ ইয়াৰ গুৰিত তাম্ৰপত্ৰ স্থাপন কৰি তাত ৰহ ঢালি এঙাৰ বা শিলেৰে পূৰ্ণ কৰা হয়৷ কোনো কোনো নাগস্তম্ভ পুখুৰীৰ তিনি খলপালৈকে ইটাৰ গাঁথনি থাকে৷ ইয়াৰ পৰা পানী নিগৰিবলৈ মাজে মাজে ফুটা কৰা থাকে৷ ই ভূগৰ্ভৰ পানী ওপৰলৈ অহাত সহায় কৰে৷ পাতালৰ অধিকাৰী নাগৰ মতা-মাইকী উভয়কে শালস্তম্ভত খোদিত কৰি পুখুৰীৰ সোঁমাজত প্ৰতিস্থা কৰা হয়৷ নাগস্তম্ভই পুখুৰীৰ ৰক্ষক বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷
পাৰ
নাগস্তম্ভ স্থাপন কৰাৰ পিছত চাৰিওফালে যমুনা খান্দি তাৰ মাটিৰে পাৰ বান্ধে৷ পুখুৰীৰ পাৰ চাৰিওফালৰ মাটিতকৈ ওখ হয়৷ বাহিৰৰ পানী সোমাই যাতে পুখুৰীৰ পানী মলিয়ন কৰিব নোৱাৰে, তাৰবাবে এই ব্যৱস্থা৷ প্ৰাকৃতিক ভূমিৰ ওপৰত পুখুৰীৰ পাৰ পুখুৰীটোৰ দ’লৈ চাৰি খাপ আৰু ওপৰলৈ তিনিখাপ পাৰ বন্ধা হয়৷ সতোটা পাৰৰ নামবোৰ হ’ল; হাঁহচৰা, পূবা, কমাৰ, চমাৰ, পাৰ, অপাৰ আৰু মহাপাৰ৷ এনেদৰে সটটি পাৰেৰে নিৰ্মিত পুখুৰীক সাগৰ বোলা হয়৷ পাৰৰ মাটি নখহিবলৈ কুমাৰশালৰ পৰা ভগা পকী খোলাকটিবোৰ ছটিয়াই হাতীৰে গছকাই টান কৰা হয়৷
খাৱৈ
পুখুৰীৰ বাহিৰৰ ফালে খাৱৈ বা যমুনা খন্দা হয়৷ এই খাৱৈবোৰ পুখুৰীত পানী উপচিলে সমতা ৰক্ষা কৰাৰ বাবে খন্দা হয়৷ পুখুৰীৰ অতিৰিক্ত পানী প্ৰথম খাৱৈত পৰি সেইটো পূৰ্ণ হ’লে তাৰ পিছৰটোত পৰাৰ সুব্যৱস্থা কৰা থাকে৷ এইদৰে সাতটালৈকে খাৱৈ খান্দি মূল পুখুৰীৰ পানী বাহিৰৰ পানীৰ লগত লগ নোহোৱাকৈ ৰখা হৈছিল৷ পুখুৰীৰ উঁহেদি সদায় পানী ওলাই থাকে বাবে কেতিয়াবা পুখুৰীৰ পাৰ বুৰ যায়৷ সেয়ে বৃটিছৰ দিনৰ শিৱসাগৰ আৰু জয়সাগৰ পুখুৰীৰ অতিৰিক্ত পানী বাহিৰত নি পেলাবলৈ পাইপ বহুওৱা হৈছিল৷
আলি
পুখুৰী খন্দোৱাৰ পিছত ৰাজ আলিৰ পৰা দ’ল-দেৱালয়লৈ সোমাবলৈ একাধিক আলি বন্ধোৱা হৈছিল আৰু আলিৰ দুয়োকাষে ডাঙৰ ডাঙৰ গছৰ পুলি ৰোপন কৰা হৈছিল৷
পৰিষ্কাৰকৰণ
পুখুৰী খন্দোৱাৰ পিছত পানী পৰিষ্কাৰকৰণৰ দিশটোত গুৰুত্ব দি আহোম শাসনকালত ৰসেন্দ্ৰ বৰুৱা নামৰ এক পদবী সৃষ্টি কৰা হৈছিল৷ তেওঁ ৰস বা ৰহ্ বা পাৰা উচিত মাত্ৰাত মিহলাই পুখুৰীৰ পানী পৰিষ্কাৰ কৰাৰ ব্যৱস্থা লৈছিল৷ ৰহ বা পাৰাই পানী ফটফটীয়াকৈ পৰিষ্কাৰ কৰিছিল৷ আহোমক অনুকৰণ কৰি মটকসকলেও তিনিচুকীয়াত ন-পুখুৰী খন্দাইছিল আৰু তাতো ৰহ প্ৰয়োগ কৰিছিল৷ ৰহ ঢলাৰ উপৰি পুখুৰী খননৰ পিছত পানীৰ উঁহৰ মুখবোৰ খুলি দি পানী উপচি পৰাত তাত মাছ-কাছ মেলি দিও পানী পৰিষ্কাৰ কৰিছিল৷ পুখুৰীত এৰি মাছ-কাছবোৰৰ ফান, ফিছা, কাণবোৰত সোণ-ৰূপৰ অলংকাৰ পিন্ধাই দিছিল৷
বিশেষত্ব
আহোম যুগৰ এই পুখুৰীবোৰৰ বিশেষত্ব এয়ে যে এই পুখুৰীবোৰত পানী পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন কৌশল প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল৷ বিভিন্ন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰাৰ পাছত মাটিৰ গুণাগুণ চাইহে পুখুৰী খন্দা হৈছিল৷ অসমৰ এি পুখুৰীসমূহৰ আন এটা বিশেষত্ব এয়ে যে ইয়াত পাৰা বা ৰহ মিহলাই পানী পৰিষ্কাৰ কৰা হৈছিল৷ সেইকাৰণে এি পুখুৰীবোৰক ৰহঢলা পুখুৰীও বোলা হৈছিল৷
কেইটামান পুখুৰীৰ বিৱৰণ
আহোম ৰজা ৰাজেশ্বৰ সিংহই ১৭৫৩ চনত গুৱাহাটীত শিলপুখুৰী আৰু বৰকুঁৱৰী কুৰঙ্গনয়নীয়ে মগলুখাটত মগলুখাট পুখুৰী খন্দাইছিল৷ লক্ষ্মীসিংহই মথন দাৰিকিয়াল হাজৰিকাৰ তত্তাৱধানত ৰুদ্ৰসাগৰ পুখুৰী ১৭৭৩ চনত খন্দায়৷ শিৱসাগৰ জিলাত খন্দা ৰুদ্ৰসাগৰ পুখুৰীৰ কালি ১০৬ একৰ৷ গৌৰিনাথ সিংহৰ পৰ্বতীয়া আই কুঁৱৰীয়ে চেউনি আলিৰ কাষত এটা পুখুৰী খন্দাইছিল৷ ৰাজমাৱে যোৰহাটত খন্দোৱা ৰাজমাও পুখুৰী ১২ পুৰা মাটিৰ৷ ঠেংচিঁয়া দুৱৰা বৰফুকনে শিৱসাগৰৰ মেকিপুৰ বাগানৰ কাষত ৰঙাচিলা পথাৰত এটি পুখুৰী খন্দাইছিল৷ এই পুখুৰীৰ বিশেষত্ব এয়ে যে পুখুৰীৰ কাষতে থকা দেৱী দৌললৈ থকা নলাৰে, নলাৰ দুৱাৰ খুলি দিলে পানী আপোনাআপুনি গৈ দেৱীৰ বেদীত ওলাইছিলগৈ৷ বদন বৰফুকনক হত্যা কৰা ৰূপচিং বঙালে যোৰহাটৰ নগৰৰ কাষত ন-আলি আৰু খেলমাটি আলিৰ সংযোগস্থলত এটা পুখুৰী খন্দাইছিল৷ সেইটো বঙাল পুখুৰী নামে জনাজাত৷ জয়সাগৰ পুখুৰীৰ পানীৰ কালি ১৫৫ একৰ, গৌৰিসাগৰ পুখুৰীৰ পানীৰ কালি ১৫০ একৰ, আৰু শিৱসাগৰ পুখুৰীৰ পানীৰ কালি ১২৯ একৰ৷ ৰুদ্ৰসিংহই মাতৃ জয়মতীৰ নাম যুগমীয়া কৰি ৰাখিবলৈ জয়মতীক চাওডাঙে য’তে বান্দি শাস্তি দিছিল, তাতে নাগস্তম্ভ পোতাই ১৬৯৭ চনত এই পুখুৰীটো খন্দাইছিল৷ শিৱসাগৰ পুখুৰী মদাম্বিকা কুঁৱৰীএ ১৭২০ চনত আৰু ফুলেশ্বৰী বৰকুঁৱৰীএ গৌৰীসাগৰ পুখুৰী খন্দায়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:প্ৰযুক্তি
আয়েয়াৰৱাডী অঞ্চল
আয়েয়াৰৱাডী অঞ্চল (ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီ; পূৰ্বৰ আয়েয়াৰৱাডী বিভাগ আৰু ইৰাৱাডী বিভাগ) হৈছে ম্যানমাৰৰ এটা অঞ্চল, ই আয়েয়াৰৱাডী নদীৰ (ইৰাৱাডী নদী) ব-দ্বীপ অঞ্চল দখল কৰি আছে। ইয়াৰ উত্তৰে বাগো অঞ্চল, পূবে বাগো অঞ্চল আৰু ইয়াংগুন অঞ্চল আৰু দক্ষিণ আৰু পশ্চিমে বংগোপসাগৰ। ই উত্তৰ-পশ্চিমে ৰাখাইন ৰাজ্যৰ লগত সংলগ্ন।
ইতিহাস
ছিচুয়ান (বৰ্তমান ইউনান প্ৰদেশ)ৰ পৰা বংগলৈ যোৱা এটা প্ৰাচীন বাণিজ্যিক স্থলপথেৰে আয়েয়াৰৱাডীৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছিল।
প্ৰশাসনিক বিভাগসমূহ
২০০৮ চনৰ আগষ্ট মাহত এই অঞ্চলত ঘূৰ্ণীবতাহ নাৰ্গিছৰ প্ৰভাৱ পৰাৰ তিনিমাহৰ পিছত লাবুটা জিলা গঠন কৰা হৈছিল। ২০২০ চনৰ নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে ২০১৯ চনত গঠন হোৱা কিয়নপিয়াউ জিলা আৰু ম্যানাউং জিলা হৈছে নতুন জিলা।
পাথেইন ৰাজধানী চহৰ আৰু ৰাজধানী। এই অঞ্চলটো ২৬খন টাউনশ্বিপ আৰু ২৯খন চহৰৰে গঠিত। টাউনশ্বিপসমূহত ২১৯ খন ৱাৰ্ড, ১৯১২ খন গাঁও গোট আৰু ১১,৬৫১ খন গাঁও আছে।
শান্তা গান্ধী
চলচ্চিত্ৰ, মঞ্চ অভিনেত্ৰী দীনা পাঠক আৰু মঞ্চ অভিনেত্ৰী তৰলা গান্ধী তেওঁৰ ভনীয়েক আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৩২ চনত পুনেৰ এখন পৰীক্ষামূলক আৱাসিক বিদ্যালয় পিউপিলছ্ অ’ন স্কুলত নামভৰ্তি কৰে। তাতেই তেওঁৰ সহপাঠী ইন্দিৰা নেহৰুৰ সৈতে বন্ধুত্ব গঢ়ি উঠে। পিছত তেওঁ বম্বেলৈ গুচি যায়। তেওঁৰ অভিযন্তা পিতৃয়ে তেওঁক ১৯৩০ চনত বাওঁপন্থী ছাত্ৰ আন্দোলনৰ সৈতে অত্যধিক জড়িত হোৱা দেখি তেওঁক ইংলেণ্ডলৈ অধ্যয়ন কৰিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে। লণ্ডনত তেওঁ ইন্দিৰা থকা ঠাইৰ ওচৰতে ফেয়াৰফেক্স ৰোডৰ এটা বৰ্ডিং হাউচত থাকে। ফিৰোজ গান্ধীয়েও ওচৰতে বাস কৰিছিল আৰু তিনিওজনে একেলগে চহৰখনলৈ ওলাই গৈছিল। ১৯৩৬ চনত যেতিয়া ইন্দিৰা আৰু ফিৰোজে গোপনে বাগদান কৰে, তেতিয়া শান্তাই আছিল একমাত্ৰ আন ব্যক্তি, যিয়ে এই বিষয়ে জানিছিল।
সোনকালেই তেওঁ ইণ্ডিয়া হাউচলৈ অহাযোৱা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তাতেই তেওঁৰ কৃষ্ণ মেনন আৰু তেওঁৰ যুৱ ‘ফ্ৰী ইণ্ডিয়া’ৰ সহযোগীসকলৰ সৈতে দেখা সাক্ষাৎ হয়। আনকি স্পেইনৰ গৃহযুদ্ধৰ বাবে ধন সংগ্ৰহ কৰিবলৈ গঠন কৰা নৃত্য দল এটাতো যোগদান কৰে। কিন্তু ইতিমধ্যে ইউৰোপত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হৈছিল আৰু তেওঁ দেশলৈ উভতি আহিল।
১৯৩৮ চনত বোম্বেত মাৰ্ক্সবাদী ইতিহাসবিদ ভিক্টৰ কিয়েৰ্নানৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়। কিয়েৰ্নানে ভাৰত এৰি যোৱাৰ আগতে ১৯৪৬ চনত দুয়োৰে বিবাহ বিচ্ছেদ হয়।
কৰ্মজীৱন
শান্তা আছিল ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ কেন্দ্ৰীয় বেলে দলৰ কেন্দ্ৰীয় বেলেট দলৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-সদস্য আৰু ১৯৫০ৰ দশকত দেশখন ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ ভ্ৰমণ কৰিছিল। তেওঁক প্ৰাচীন ভাৰতীয় নাটক, বিশেষকৈ সংস্কৃত নাটক আৰু লোকনাট্যক আধুনিক ভাৰতীয় মঞ্চত পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ আৰম্ভণিৰ পথ প্ৰদৰ্শক হিচাপে স্মৰণ কৰা হয়। তেওঁৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য নাটসমূহৰ ভিতৰত ৰেজিয়া চুলতান আৰু সতীদাহ প্ৰথাৰ সৈতে সম্পৰ্কীয় এটা গুজৰাটী কিংবদন্তিৰ আধাৰত, গুজৰাটী ভৱাই শৈলীৰ প্ৰয়োগেৰে ৰচিত জছমা ওড়ান অন্যতম। জছমা ওড়ান আৰু তেওঁৰ ভনীয়েক দীনা পাঠকৰ মেইনা গুৰজাৰীক সমসাময়িক ভাৰতীয় নাট্য জগতত এক মাইলৰ খুঁটি বুলি বিবেচনা কৰা হয়।
১৯৮১ চনত স্থাপিত শিক্ষা সম্পদ কেন্দ্ৰ আভেহীৰ(Avehi) প্ৰতিষ্ঠাপক-সদস্য আছিল। ১৯৮২–১৯৮৪ সময়ছোৱাত তেওঁ নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষৰ দায়িত্বত থাকে।। ১৯৮৪ চনত তেওঁক পদ্মশ্ৰী বঁটা আৰু ২০০১ চনত নাট পৰিচালক শাখাত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
নাটকৰ উপৰিও তেওঁ গুজৰাটী ভাষাত এখন চুটিগল্প সংকলন উগতা চ্ছোড় (১৯৫১) আৰু অবিনাশ (১৯৫২) নামেৰে উপন্যাস এখন লিখে।
ভেটুলুকা নৃত্য
ভেটুলুকা নৃত্য অসমৰ ডিমৰীয়া অঞ্চলত প্ৰচলিত এক নৃত্য। ভেটুলুকা মূলতঃ গৰখীয়া ল'ৰাৰ আশীৰ্বদীয়া নৃত্য। লোক বিশ্বাস যে ভেটুলুকা নৃত্যত অংশ‌ লোৱা গৰখীয়া ল'ৰাই গৃহস্থক দিয়া আশীৰ্বাদ কেতিয়াও অথলে নাযায়। কাজেই গা‌ঁৱৰ গৰখীয়া সকল একগোট হৈ গৃহস্থৰ ঘৰে ঘৰে এই নৃত্য কৰি আশীৰ্বাদ দি ফুৰে।
বিৱৰণ
ভেটুলুকা নৃত্য জন্মাষ্টমীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামৰণি মাৰে দুৰ্গা পূজাৰ ষষ্ঠীৰ দিনটোত। এই সময়ছোৱাৰ বাদে অন্য সময়ত ভেটুলুকা নৃত্য‌‌ কৰা নহয়। লোক বিশ্বাস অনুসৰি এই নৃত্য নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ আগত বা পাছত কৰিলে অমংগল হয় আৰু নৃত্যত ব্যৱহৃত বাঁহী আগেয়ে বজালে গৰুৰ অপায়-অমংগল হয়। এই বাঁহী দুৰ্গা পূজাৰ পাছত বজালে পথাৰৰ শ্ৰীবৃদ্ধি ভালদৰে নহয় বুলি বিশ্বাস আছে। তদুপৰি সেই ভেটুলুকা বা‌ঁহীৰ মাত শুনিলে শস্য অনিষ্টকাৰী কীট-পতংগই আহি পথাৰ চানি ধৰে বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়। সেয়ে এই ভেটুলুকা নৃত্য জন্মাষ্টমীৰ পৰা দুৰ্গা পূজাৰ ষষ্ঠীৰ ভিতৰত সামৰণি মাৰে। নৃত্যত ব্যৱহাৰ কৰা আহিলা সমূহৰ ভিতৰত - এটা ভেটুলুকা বাঁহী, এযোৰ তাল, নৃত্যত অংশ গ্ৰহণকাৰীসকলৰ হাতে হাতে একোডাল লাখুটি আৰু তামোলৰ ঢকোৱৰে সজা এটা ঘোঁৰা। ভেটুলুকা বা‌ঁহীটো দলৌ বাঁহৰ পৰা সজা হয়। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় আঢ়ৈ ফুটমান হ'ব। এই বাঁহী নৃত্যৰ আৰম্ভণিৰ পৰা সামৰণিলৈকে এটা নিৰ্দিষ্ট সুৰেৰে বজাই থকা হয় আৰু বাঁহীৰ সুৰৰ লগত ৰজিতা খুৱাই এই গীত ফাঁকি গোৱা হয়। অ' বৌ অ' বৌ ধুন্দৰী পাৰি দি খাওঁ ডাঙৰ বৌ গাখীৰ খিৰাওঁ সৰু বৌ গাখীৰ খাওঁ অ' বৌ অ'বৌ ধুন্দৰী পাৰি দি খাওঁ। ঘোঁৰাটো খেৰেৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ওপৰত তামোলৰ ঢকুৱাৰে চোলা পিন্ধোৱা হয়। চূনৰ দাগ দি নাক,মুখ,কাণ আদি অংকন কৰি দিয়ে। নেজডাল মৰাপাটেৰে তৈয়াৰ কৰে আৰু ডিঙিত এটা টিলিঙা আৰিঁ দিয়া হয়। ভেটুলুকা নাচিবলৈ যাওঁতে নঙলাৰ মুখত গৈ বা‌ঁহীটো তিনিবাৰ বজাই নাচিবলৈ অহাৰ আগজাননী গৃহস্থক জনায়। তাৰ পাছত তাল অ আৰু বাঁহিৰে ছেৱে ছেৱে এজন এজনকৈ ভেটুলুকা নচা দলটো গৃহস্থৰ চোতালত প্ৰৱেশ কৰে আৰু হাতত লৈ যোৱা লাঠিডালেৰে সৈতে বৃত্তাকাৰে ঘূৰি ঘূৰি নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এনেকৈ দুপাক মান নচাৰ পাছত ঘোঁৰা নচোৱা মানুহজনে দুভৰিৰ মাজত ঘোঁৰাটো সুমুৱাই লৈ দৌৰি আহি ব্যাংগাত্মক ভংগিমাৰে চোতালত প্ৰৱেশ কৰি গৃহস্থৰ কাষ চাপে। ঘোঁৰা নচোৱাৰ কোনো বিধি সন্মত নিয়ম নাই যদিও বাঁহীৰ সুৰে সুৰে ঘোঁৰা চেকুৰোৱাৰ দৰে দৌৰি দৌৰি নৃত্য কৰে। নৃত্যৰ ছেও সলনি কৰিবলৈ বাঁহীৰ সুৰেৰে ইংগিত দিয়ে। ‌গৰখীয়া ল'ৰাবোৰে হাতত লাঠি বোৰ নৃত্যৰ তালে তালে কেতিয়াবা বৃত্তাকাৰে আৰু কেতিয়াবা সৰল ৰৈখিকভাৱে সঞ্চালন কৰে। নৃত্যৰ শেষত তাল বজোৱা জনে প্ৰথমতে হৰিধ্বনি দিয়ে আৰু বাকীবোৰেও সমস্বৰে হৰিধ্বনি দি গৃহস্থক আৰ্শীবাদ দিয়ে। এই আশীৰ্বাদৰ পিছতে দলটোক চাউল-পইচা আদিৰ দান-বৰঙণি দি বিদায় জনায়। প্ৰকৃততে ভেটুলুকা নৃত্য কৰি‌ গৰখীয়াসকলে দুৰ্গা পূজাৰ আগজাননীও দিয়ে। এই জাননীৰ উদ্দেশ্য হৈছে দুৰ্গা পূজাৰ বলি বাহনৰ লগতে অন্যান্য যাৱতীয় সামগ্ৰী জা-যোগাৰ কৰা।
লোককৃষ্টিৰ সমীক্ষা, লেখাৰু জিতু কুমাৰ
শ্ৰেণী:নৃত্য
তুৰস্কৰ নাৰী
thumb|তুৰ্কীত নাৰীসমাজৰ আন্দোলন তুৰস্কৰ নাৰী হ’ল তুৰস্কত বাস কৰা বা তুৰস্কৰ পৰা অহা মহিলা। ১৯৩০ চনত (১৯৩৪ চনত দেশজুৰি) স্থানীয়ভাৱে নিৰ্বাচিত আৰু নিৰ্বাচিত হোৱাৰ অধিকাৰকে ধৰি তুৰস্কই মহিলাসকলক সম্পূৰ্ণ ৰাজনৈতিক অধিকাৰ প্ৰদান কৰে। তুৰ্কীৰ সংবিধানৰ দশম অনুচ্ছেদত লিংগৰ ভিত্তিত ৰাজ্যিক বা ব্যক্তিগত যিকোনো বৈষম্য নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। সাংবিধানিক আদালতৰ সভাপতি পদত মহিলা অধিষ্ঠিত হোৱা তুৰস্ক হৈছে প্ৰথমখন দেশ। তুৰ্কীৰ সংবিধানৰ ৪১ নং অনুচ্ছেদৰ মতে, পৰিয়ালবোৰ দম্পতীৰ সমতাৰ ভিত্তিত গঢ় লৈ উঠিছে।
১৯ শতিকাত অট্টোমান সাম্ৰাজ্যৰ অৱনতিৰ ক্ষণত ১৯০৮ চনত অট্টোমান ৱেলফেয়াৰ অৰ্গেনাইজেচন অৱ উইমেন প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ সময়ত তুৰ্কী নাৰীবাদী আন্দোলন আৰম্ভ হৈছিল। মুস্তাফা কেমাল আটাতুৰ্কৰ প্ৰশাসনে তুৰস্ক গণৰাজ্য ঘোষণা কৰাৰ পিছত লিংগ সমতাৰ আদৰ্শ গ্ৰহণ কৰিছিল, যাৰ সংস্কাৰৰ ভিতৰত বহুবিবাহ নিষিদ্ধকৰণ আৰু ১৯৩০ চনৰ ভিতৰত তুৰ্কী মহিলাসকলক সম্পূৰ্ণ ৰাজনৈতিক অধিকাৰ প্ৰদান কৰা আদি অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
বিশেষকৈ তুৰ্কী কুৰ্দিস্তানত তুৰ্কী মহিলা ধৰ্ষণ আৰু সন্মানজনক হত্যাৰ (Honor Killing) বলি হৈয়েই আছে, য'ত মহিলাৰ বিৰুদ্ধেই বেছিভাগ অপৰাধ সংঘটিত হয়। গৱেষক-পণ্ডিত আৰু চৰকাৰী সংস্থাসমূহৰ গৱেষণাই তুৰস্কৰ জনসাধাৰণৰ লগতে তুৰ্কীৰ প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ মাজতো ব্যাপক ঘৰুৱা হিংসাৰ কথা সূচায়। তুৰস্ক পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজ হোৱাৰ পাছতো ৰাজহুৱা জীৱন আৰু সক্ৰিয়তাৰ ক্ষেত্ৰত তুৰ্কী মহিলাৰ বহু ঐতিহাসিক উদাহৰণ পোৱা যায়।
তুৰস্কৰ মহিলাসকলে নিয়োগৰ ক্ষেত্ৰত আৰু কিছুমান অঞ্চলত শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট বৈষম্যৰ সন্মুখীন হৈছে। শ্ৰমিক খণ্ডত তুৰ্কী মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ ইউৰোপীয় সংঘৰ গড়ৰ আধাতকৈও কম। নাৰীৰ সাক্ষৰতাক প্ৰসাৰিত কৰাৰ বাবে কেইবাটাও অভিযান সফলতাৰে গ্ৰহণ কৰা হৈছে যদিও মাধ্যমিক শিক্ষাত এতিয়াও লিংগৰ ব্যৱধান দৃষ্টিগোচৰ হয়। তুৰস্কত বাল্য-বিবাহৰ প্ৰচলন দেখা যায়, বিশেষকৈ দেশৰ পূব আৰু মধ্য অংশত এই প্ৰথা ব্যাপকভাৱে বিস্তৃতত।
বিশ্ব অৰ্থনৈতিক মঞ্চৰ লিংগ ব্যৱধান সূচকাংকত ২০১৮ চনত তুৰস্কই ১৪৯খন দেশৰ ভিতৰত ১৩০ নম্বৰ স্থান লাভ কৰিছিল।
তুৰ্কী নাৰীবাদৰ প্ৰথমটো ঢৌ কুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিতে দেখিবলৈ পোৱা হৈছিল-যেতিয়া নাৰী সংগঠনসমূহে নাগৰিক আৰু ৰাজনৈতিক অধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত সমতাৰ দাবীৰ ক্ষেত্ৰত মাত মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। মহিলাৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সংগঠন আছিল ওছমানলি মুদাফা-ই হুকুক-ই নিছভান চেমিয়েটি৷ এই সংগঠনটো আৰু ইয়াৰ এক বিশিষ্ট অংশ কাডিনলাৰ ডুনিয়াছি (মহিলাৰ জগত)নামৰ আলোচনীখন ১৯১৩ চনত প্ৰতিষ্ঠিত আৰু প্ৰকাশিত হৈছিল৷
গণৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছত মহিলা আন্দোলন মহিলা পিপল পাৰ্টিৰ লগত একত্ৰিত হৈ পৰে৷ ১৯২৪ চনত এই দলটো তুৰ্ক কাডিনলাৰ বিৰ্লিগিলৈ ৰূপান্তৰিত হয়৷ তেওঁলোকে আধুনিক ৰাষ্ট্ৰ এখনত মহিলাৰ ভোটাধিকাৰৰ পক্ষত কাম কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
বাডুইসকল
বাডুইসকল (কেতিয়াবা কানেকেছ বুলিও কোৱা হয়) হৈছে বাণ্টেনৰ দক্ষিণ-পূব অংশ, বিশেষকৈ ইণ্ডোনেছিয়াৰ বাণ্টেনৰ লেবাক ৰিজেন্সিৰ এটা থলুৱা চুণ্ডান জনগোষ্ঠী।
ব্যুৎপত্তি
বাডুই শব্দটো বাডুই ভাষাৰ বদুয়ুতৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এটা চুটি ৰূপ। ই এটা থলুৱা সুন্দানেছিক শব্দ যিয়ে পশ্চিম জাভাৰ এবিধ স্থানীয় লতা উদ্ভিদক বুজায়, যিটো প্ৰাচীন কালৰে পৰা বনৌষধি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চুণ্ডানিজ পৰিয়ালৰ অংশ হিচাপে বডুউত পুৰণি চুণ্ডানী আৰু চুণ্ডানী ভাষাতো একে অৰ্থ বহন কৰে। সম্ভৱতঃ প্ৰাচীন কালত বাডুয়ুত নামৰ এখন নদী আছিল, কিয়নো চুণ্ডানী ভাষাত চিবাদুয়ুত (ᮎᮤᮘᮓᮥᮚᮥᮒ᮪) শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "বদুয়ুত নদী", সেয়েহে এই জনগোষ্ঠীৰ নাম এই নদীৰ নামেৰেই ৰখা হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। বাডুই লোকসকলে কেতিয়াবা ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে উৰাং কানেকেছ (আক্ষৰিক অৰ্থত "কানেকেছ লোক") বা উৰাং চিবেও ("চিবেও মানুহ") বুলি কোৱাটোহে পছন্দ কৰে, কাৰণ এইবোৰ তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক অঞ্চল বা গাঁৱৰ নাম।
ইয়াৰ উপৰিও আন এটা তত্ত্ব মতে বাডুই শব্দটো প্ৰথম অৱস্থাত বাহিৰৰ লোকে এই জনজাতীয় গোটসমূহক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এক্সন'ম আছিল, এইটো ডাচসকলে তেওঁলোকক বেডুইন আৰবৰ সৈতে সমান কৰা ধাৰণাটোৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে।
উপগোটসমূহ
বাদুয়সকলক দুটা উপগোটত ভাগ কৰা হৈছে:
টাংটু (শব্দ. "ভিতৰৰ বাডুই"; বাডুয় ডালাম (ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাত)) পনমপিং (শব্দ. "বাহ্যিক বাডুই"; বাডুই লোৱাৰ (ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাত))
কোনো বিদেশীক ভিতৰৰ বাডুই লোকক লগ কৰিবলৈ দিয়া নহয় যদিও বাহিৰৰ বাডুয়ে বাহ্যিক জগতৰ সৈতে কিছু সীমিত যোগাযোগৰ পোষকতা কৰে।
বসতিস্থল
বাডুই অঞ্চল ভৌগোলিকভাৱে ৬°২৭’২৭" – ৬°৩০’০" দক্ষিণ আৰু ১০৮°৩’৯" – ১০৬°৪’৫৫" পূবত অৱস্থিত। ৰংকাছবিটুঙৰ %পৰা ৪০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত বাণ্টেনৰ লেবাক ৰিজেন্সিৰ লেউভিডামাৰ জিলাৰ কানেকেছ বসতিস্থলত কেণ্ডেং পৰ্বতৰ পাদদেশত ১১,৭০০ জনসংখ্যাৰ বাডুয় জনসংখ্যা কেন্দ্ৰীভূত হৈ আছে। এই অঞ্চলটো, কেণ্ডেং পৰ্বতমালাৰ অংশ, সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৩০০–৫০০ মিটাৰ (৯৭৫'-১,৬২৫') উচ্চতাত, পাহাৰীয়া ভূ-প্ৰকৃতিৰে গঠিত যাৰ পৃষ্ঠভাগ গড়ে ৪৫% ঢাললৈকে পোৱা যায়। গড় উষ্ণতা ২০ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ। জাভাত থকা বাডুয়ৰ গৃহভূমি ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৰাজধানী জাকাৰ্টাৰ পৰা ১২০ কিলোমিটাৰ (৭৫ মাইল) দূৰত্বত মাত্ৰ ৫০ কিলোমিটাৰ বৰ্গমাইল (১৯ বৰ্গমাইল) পাহাৰীয়া বনাঞ্চলত অৱস্থিত। কানেকেছ লোকসকলৰ তিনিটা মূল বসতি হৈছে চিকেউছিক, চিকেৰটাৱানা আৰু চিবেও।
ভাষা
বাডুই জনগোষ্ঠীৰ থলুৱা ভাষা বাডুই সুন্দানেছিক ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত। লেবাক ৰিজেন্সিৰ ৰংকাছবিটুং জিলাৰ মাউণ্ট কেণ্ডেং, পাণ্ডেগ্লাং ৰিজেন্সি আৰু পশ্চিম জাভাৰ চুকাবুমিৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলসমূহত স্থানীয় ভাষা কোৱা লোকসকল বিয়পি আছে। অনুমান কৰা হৈছে যে ২০১০ চনলৈকে এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা মানুহৰ সংখ্যা প্ৰায় ১১,৬২০ জন। বাহিৰৰ মানুহৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ বাডুই লোকসকলে কিছু পৰিমাণে সাৱলীলভাৱে চুণ্ডানীজ আৰু কেতিয়াবা ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। কানেকেছ গাঁৱৰ ভিতৰৰ বাডুইসকল বেছিভাগেই নিৰক্ষৰ, সেয়েহে তেওঁলোকৰ প্ৰথাগত, ধৰ্মীয় বিশ্বাস ব্যৱস্থা আৰু পূৰ্বপুৰুষৰ লোককথা সংৰক্ষিত হৈ থাকে মৌখিক পৰম্পৰাৰ ৰূপত।
শিক্ষা
বাডুয় শিশুৰ বাবে আনুষ্ঠানিক শিক্ষাক বাডুই লোকে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতিৰ উলংঘা কৰা বুলি ভাবে, আৰু তেওঁলোকে এতিয়ালৈকে ইণ্ডোনেছিয়া চৰকাৰে নিজৰ গাঁৱত শিক্ষাৰ সুবিধা নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰিছে। ফলত বাদুয়ৰ লোক কমেইহে শিক্ষিত বা পঢ়িব বা লিখিব পাৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেচিয়াৰ জনগোষ্ঠী শ্ৰেণী:দেশভেদে জনগোষ্ঠী
বৃন্দা কাৰাট
বৃন্দা কাৰাট (Brinda Karat ; জন্ম: ১৭ অক্টোবৰ ১৯৪৭) এগৰাকী ভাৰতীয় মাৰ্ক্সবাদী ৰাজনীতিবিদ আৰু ২০০৫ চনৰ ১১ এপ্ৰিলৰ পৰা ২০১১ চনলৈকে পশ্চিম বংগক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ৰাজ্যসভাৰ প্ৰাক্তন সাংসদ। তেওঁ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি (মাৰ্ক্সবাদী)ৰ সদস্য।
২০০৫ চনত তেওঁ চিপিআই(এম) পলিটব্যুৰোৰ প্ৰথম মহিলা সদস্য। ১৯৯৩ চনৰ পৰা ২০০৪ চনলৈকে তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় গণতান্ত্ৰিক মহিলা সন্থাৰ (AIDWA) সাধাৰণ সম্পাদিকাও আছিল। তাৰ পিছত তেওঁ সংগঠনটোৰ উপ-সভানেত্ৰী হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
কাৰাটে ৪ জন ভাই-ভনীৰ সৈতে ডাঙৰ হৈছিল। তেওঁৰ ওপৰত আছিল এজন ককায়েক আৰু এজনী বায়েক। তেওঁৰ তলত এজনী ভনীয়েক। এখন উদাৰ আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষ ঘৰত তেওঁলোক ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। ২০০৫ চনত দিয়া এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ অতীত স্মৰণ কৰি কয় যে, “আমি যথেষ্ঠ স্বাধীনতা পাইছিলো। এনেকুৱা ক্ষেত্ৰত যুঁজিবলগীয়া কোনো ঘটনাই মোৰ জীৱনত সংঘটিত হোৱা নাছিল।”।
ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৬৭ চনত মিৰাণ্ডা হাউছৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ লণ্ডনলৈ ৰাওনা হয় আৰু তাত তেওঁ বণ্ড ষ্ট্ৰীটত এয়াৰ ইণ্ডিয়াত চাৰি বছৰ কাম কৰে। এয়াৰ ইণ্ডিয়াত কাম কৰি থাকোঁতে বিমান সংস্থাত শাৰী পৰিধানৰ পৰিৱৰ্তে স্কাৰ্ট পৰিধান কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচাৰ চলাইছিল। অৱশেষত এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ে তেওঁৰ কথাত সন্মতি প্ৰকাশ কৰে আৰু তেতিয়াৰ পৰাই লণ্ডনত বিমান সংস্থাটোৰ বাবে কাম কৰা মহিলাসকলে ইউনিফৰ্ম হিচাপে শাৰী নে স্কাৰ্ট পিন্ধিব সেইটো নিৰ্বাচন কৰাৰ অধিকাৰ পায়।
একে সময়তে ভিয়েটনামত আমেৰিকাৰ হস্তক্ষেপৰ প্ৰতিবাদত সমগ্ৰ ইউৰোপ আৰু আটলাণ্টিকত যুদ্ধবিৰোধী প্ৰতিবাদ বৃদ্ধি পাইছিল। কাৰাটৰ বাবে এইটোৱেই আছিল টাৰ্নিং পইণ্ট। ২০০৫ চনত তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল, “ভিয়েটনামৰ দৰে দুখীয়া দেশ এখনক আমেৰিকাৰ দৰে বৃহৎ শক্তিয়ে কিয় আক্ৰমণ কৰিব লাগে? যুৱক-যুৱতীসকলে কিয় যুদ্ধলৈ যাব লাগে? যুদ্ধৰ কাৰণ কি আছিল? এই প্ৰশ্নবোৰ আজিও প্ৰাসংগিক। সেই সময়ত ভিয়েটনাম যুদ্ধক প্ৰশ্ন নকৰাকৈ আপুনি ডেকা হ’ব নোৱাৰিছিল।” তেওঁ কেইটামান ভাৰতীয় ছাত্ৰ গোটৰ সৈতে জড়িত আছিল, কিন্তু বিশেষভাৱে কোনো প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত নাছিল। তেওঁ মাৰ্ক্সবাদী সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু “ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটত সেই সম্পৰ্কীয় সজাগতা”অনাৰ উপায় বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী
স্বাতী অজয় পিৰামল শ্বাহ
thumb|স্বাতী অজয় পিৰামল শ্বাহ স্বাতী অজয় পিৰামল শ্বাহ (Swati Ajay Piramal Shah) এগৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী আৰু উদ্যোগপতি৷ তেওঁ স্বাস্থ্যসেৱাৰ সৈতে জড়িত হৈ জনস্বাস্থ্য আৰু উদ্ভাৱনৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। তেখেতে ঔষধ, বিত্তীয় সেৱা, ৰিয়েল এষ্টেট আৰু কাঁচৰ পেকেজিঙৰ প্ৰতি আগ্ৰহী ব্যৱসায়িক সংস্থা “পিৰামল গ্ৰুপ’’ৰ ’ভাইচ চেয়াৰপাৰ্চন’। তেওঁৰ জন্ম হয় ২৮ মাৰ্চ, ১৯৫৬ চনত৷  তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল নিৰঞ্জন শ্বাহ আৰু মাতৃৰ নাম অৰুনিকা শ্বাহ৷
কৃতিত্ব
বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি ব্যৱসায়ত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ২০১২ চনত তেওঁক ভাৰতৰ অন্যতম সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰিছে। স্বাতী অজয় পিৰামলে ভাৰতৰ এপেক্স চেম্বাৰ অৱ কমাৰ্চৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা সভানেত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড ব'ৰ্ড অৱ অভাৰচিয়াৰৰ সদস্য আৰু হাৰ্ভাৰ্ড বিজনেছ স্কুল আৰু জনস্বাস্থ্যৰ ডীনৰ উপদেষ্টা হিচাপেও কাম কৰে। স্বাতী অজয় পিৰামলে ১৯৮০ চনত মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানত এম বি বি এছ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ Public Health Schoolৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰী৷ তেওঁ তাৰপৰা ১৯৯২ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেওঁ পিৰামল গ্ৰুপৰ “চেয়াৰমেন’’ অজয় পিৰামলক বিয়া কৰায়৷ পিৰামলে কম বয়সৰ পৰাই দীৰ্ঘদিনীয়া ৰোগাক্ৰান্ত লোকৰ জীৱন উন্নত কৰাৰ ইচ্ছা পুহি ৰাখিছিল আৰু সেয়ে স্কুল আৰু কলেজত সেইমতে পঢ়ি তেওঁ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷ বিবাহ আৰু সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছতহে তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত জনস্বাস্থ্যৰ স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰি স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
১৯৭০ চনৰ মাজভাগত পিৰামলে পলিঅ’ ৰোগত আক্ৰান্ত এগৰাকী ছোৱালীক লগ পায়৷ তাৰপিছত তেওঁ মেডিকেল স্কুলৰ সহপাঠী বন্ধুসকলৰ লগত মিলি এটা পলিঅ’ চেণ্টাৰ স্থাপন কৰে। প্ৰথম বছৰত তেওঁলোকে ২৫ হাজাৰ শিশুক চিকিৎসা প্ৰদান কৰিছিল। স্থানীয় বাসিন্দাসকলক নিজৰ সন্তানক প্ৰতিষেধক প্ৰদান কৰিবলৈ পতিয়ন নিয়াবলৈ পিৰামল আৰু তেওঁৰ বন্ধুসকলে পলিঅ’ প্ৰতিষেধকৰ উপকাৰীতাৰ বিষয়ে ৰাজপথত “বাটৰ নাট’’ প্ৰদৰ্শন কৰে। ঘৰে ঘৰে গৈ পৰিয়ালবোৰকো শিক্ষা দিছিল। তেওঁলোকে শিশুৰ চিকিৎসা কৰিছিল, বেছিভাগেই বিনামূলীয়াকৈ। দহ বছৰৰ ভিতৰত সেই অঞ্চলৰ প্ৰতিষেধক বা চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন হোৱা প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে প্ৰতিষেধক লাভ কৰিছিল। লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ পিছত কেন্দ্ৰটো বন্ধ কৰি দিয়া হৈছিল।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
নাকফুলি
নাকফুলি (Nose Ornament) হৈছে এক প্ৰকাৰৰ নাকত পিন্ধা গহণা যিটো কেইবা শতিকা আগতে সিন্ধু উপত্যকা সভ্যতাত ভাৰতৰ মহিলাৰ অলংকাৰৰ এটা প্ৰকাৰ হিচাপে উৎপত্তি হৈছিল বুলি প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ নাকত পিন্ধা অলংকাৰৰ কেইবাটাও প্ৰকাৰ পোৱা যায়৷ অসমত প্ৰচলিত কেইবিধমান পুৰণি নাকৰ অলংকাৰ হ’ল, নথ(nose ring), নাক চবি(nose bead), নাকফুল(flower shaped nose ornament), নাকবালি(a nose ring worn on the side of nose), আৰু নোলক(a nose pendant hanging from nasal partition)৷ নাকফুলি সোণ, ৰূপ, পিতল আদিৰ উপৰিও বৰ্তমান বিভিন্ন সংকৰ ধাতুৰে তৈয়াৰ কৰা হয়৷ প্ৰাচীন কালত সোণ আৰু ৰূপেৰেই অলংকাৰ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল৷ কালিকা পুৰাণমতে ডিঙিৰ ওপৰত ৰূপৰ অলংকাৰ পৰিধান কৰা নহৈছিল৷ লো আৰু কাঁহৰ অলংকাৰ পিন্ধাটো নীতি-বিৰুদ্ধ আছিল৷
ইতিহাস
নাকফুলি সাধাৰণতে দক্ষিণ এছিয়া আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকা (চুডান)ৰ মহিলাসকলে যুগ যুগ ধৰি পিন্ধি আহিছে। ভাৰতৰ মহিলাসকলে ষষ্ঠ শতিকাৰ আগৰ পৰাই এইবোৰ পিন্ধি আহিছে। ইয়াক বহুতো ভাৰতীয় ভাস্কৰ্য্যত স্পষ্টভাৱে দেখা যায়। বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সময়ত ই বিশেষভাৱে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। হিন্দু পৰম্পৰা অনুসৰি বিয়াৰ নিশা কইনাই নাকৰ শিকলিৰ দৰে অলংকাৰ পিন্ধে যিটো কাণফুলি বা চুলিৰ শিকলিৰে বান্ধি থোৱা হয়। নাকৰ শিকলি মহিলাসকলে দেৱী পাৰ্বতীক বিবাহৰ দেৱী বুলি গণ্য কৰা বাবে সন্মান আৰু ভক্তি দেখুৱাবলৈ পিন্ধে।
অসমৰ মুছলমান সমাজত নাকৰ অলংকাৰ
অসমৰ চৰ-চাপৰিত বাস কৰা মুছলমান সমাজত নাকৰ অলংকাৰৰ বিশেষ গুৰুত্ব আছে৷ বিয়াৰ সময়ত দৰাঘৰৰ পৰা নাকৰ অলংকাৰ কইনাক দিয়াটো বাধ্যতামূলক৷ স্বামীৰ মৃত্যু হ’লে বিবাহিতা মহিলাই নাকৰ অলংকাৰ খুলি পেলোৱাটো পৰম্পৰা৷ এই সমাজত নাকত অলংকাৰ পিন্ধাবলৈ ছোৱালীবোৰ সৰু কালতে কিছুমান নীতি-নিয়মৰ মাজেৰে নাকত ফুটা কৰা হয়৷ প্ৰথমে মিহি বেজী-সূতাৰে নাকত ফুটা কৰি সূতা গাঁথি থোৱা হয়৷ কিছুদিন পিছত ঘাঁ শুকালে শুকান কাঠি ভৰাই থোৱা হয়৷ পিছত শুভদিনত “বিছমিল্লাহ’’ বুলি কৈ সোণৰ বা ৰূপৰ নাকফুলি পিন্ধাই দিয়া হয়৷  এই সমাজত নাকফুলিৰ বিভিন্ন আকৃতিৰ পোৱা যায়৷ আকৃতিভেদে এইবোৰৰ নামো বেলেগ বেলেগ৷ যেনে, ডাইল- এটা গোটা মচুৰ দালিৰ আকৃতিত এটা নলী লগোৱা থাকে; তাৰাফুল-তৰাৰ আকৃতিৰ আৰু মাজত এটা পাথৰ লগোৱা থাকে; এছফুল- ইংৰাজী এছ আখৰটোৰ দৰে; সাতদানা- নাৰ্জীফুলৰ আকৃতিৰ; চিতিফুল-পখিলাৰ আকৃতিৰ; পালিশপাত-গোলাকৃতিৰ ৰিং এটাত মটৰমাহ বা চিৰাৰ আকৃতিৰ দানা ওলোমাই; নলক বা বেল্লাক- বালি বা ৰিঙৰ লগত চিৰা বা ডালিম ফুলৰ আকৃতিৰ; নাকঠশা-দুটা ডাঙৰ আকাৰৰ দালি এডাল সৰু নলীৰে সংযুক্ত কৰা৷ এটা নাকৰ বাহিৰত আৰু আনটো ভিতৰত নলীৰে সংযোগ কৰা থাকে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:গহনা
সোণালী আপেল
সোণালী আপেল(Golden Apple) হৈছে বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় লোককথা বা সাধুকথাত সততে দেখা দিয়া এক উপাদান। পুনৰাবৃত্তিমূলক বিষয়বস্তুসমূহত এজন দানৱসদৃশ বিৰোধীয়ে লুকুৱাই ৰখা বা চুৰি কৰা সোণালী আপেলবোৰ এজন নায়কে (উদাহৰণস্বৰূপে: হাৰকিউলিছ বা Făt-Frumos) উদ্ধাৰ কৰা দেখা যায়৷ আয়াৰলেণ্ডৰ পৌৰাণিক কাহিনীত অদাৰৱৰ্ল্ডৰ ছিলভাৰ ব্ৰাঞ্চতো সোণৰ আপেল দেখা যায়।
লাখৰ গীত
ইতিহাস
গৰু ৰখাৰ প্ৰধান আহিলা 'লৰু' অৰ্থাৎ এচাৰি। লাখৰ সকলে গৰু চৰাওঁতে নিজ নিজ লৰু মাটিত পুতি পূজা কৰি মনৰ আনন্দৰে ফৰিং,নিগনি আদি বলি দিছিল। কালক্ৰমত বলি বাহনত চৰাই পোৱালি আদি যোগাৰ কৰি নিৰ্ধাৰিত দিনত পূজা দিবলৈ ধৰিলে। পূজাৰ দিনা যিয়ে যি পাৰে বয়-বস্তু সংগ্ৰহ কৰি আনে। পূজা সমাপনৰ পিছত সকলো মিলি-জুলি ভোজ-ভাত খায়। এনেদৰে পিছলৈ ই লাখৰ পূজা ৰূপত প্ৰতিষ্ঠিত হ'ল আৰু পূজাত হাঁহ, কুকুৰা,ছাগলী, পাৰ আদি বলি বাহন হিচাপে আগবঢ়োৱা হ'ল। আনকি কাৰোবাৰ ঘৰৰ গৰু হেৰালেও 'লাখৰ দেও'ক তামোল পাণেৰে মাননি আগবঢ়োৱাৰ ৰীতি প্ৰচলিত আছে। সেইদৰে হেৰুৱা গৰু বিচাৰি পালে পূজা অৰ্পণ কৰে। লাখৰ সকল সাধাৰণতে সহজ সৰল নিৰক্ষৰ। গছ-লতিকাৰ তলত নৈ-নিজৰা পাৰত, বিল-জাৰণিৰ কাষৰ ঘাঁহনিত গৰু মেলি মুক্ত মনে ৰং-তামাচা কৰে আৰু স্বভাৱসুলভ চহা কণ্ঠেৰে গীত গায়। 'লাখৰ' গীতবোৰ সৰল আৰু গীতিময় সুৰ-তাল-লয় ইয়াত স্বাভাৱিকতে প্ৰকাশ পায়। দুটামান 'লাখৰ' গীত- ‌‌ ঔ তলে গিৰ্ গিৰ্ পানী সৰগ মাৰে টানি-টানি পুঠি মাছটা অজলা পাহাৰখান কা‌ঁজলা ভিন্ গৰু ভিনটা আমাৰ গৰু কেইটা, আমাৰ বাটে আমি যাং সোণা-ৰূপা পাই যাং ‌ তুহাৰ বাতে তুহা যা গৰু হাড়া কুৰাই যা ।
কিংবদন্তিমূলক জীৱ
কিংবদন্তিমূলক জীৱ (লগতে পৌৰাণিক জীৱও) হৈছে এক প্ৰকাৰৰ কাল্পনিক সত্তা, সাধাৰণতে সংকৰ, যিটো প্ৰমাণিত হোৱা নাই আৰু যিটো লোককথাত (পৌৰাণিক আৰু কিংবদন্তিকে ধৰি) বৰ্ণনা কৰা হৈছে, কিন্তু আধুনিকতাৰ আগৰ ঐতিহাসিক বিৱৰণীত ইয়াক বৈশিষ্ট্যযুক্ত হ'ব পাৰে।
ধ্ৰুপদী যুগত চাইক্লপছ আৰু মাইনোটাৰৰ দৰে দানৱীয় জীৱ নায়কে ধ্বংস কৰিবলৈ বীৰ কাহিনীত দেখা দিয়ে। আন আন জীৱ যেনে ইউনিকৰ্ণ আদি প্ৰাচীন কালৰ বিভিন্ন পণ্ডিতে প্ৰাকৃতিক ইতিহাসৰ বিৱৰণীত দাবী কৰিছিল।  কিছুমান কিংবদন্তি জীৱৰ উৎপত্তি পৰম্পৰাগত পৌৰাণিক কাহিনীৰ পৰাই হৈছে আৰু ইয়াক প্ৰকৃত জীৱ বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল, যেনে ড্ৰেগন, গ্ৰীফিন আৰু ইউনিকৰ্ণ। আন কিছুমান বাস্তৱ মুখামুখিৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল, যাৰ উৎপত্তি ভ্ৰমণকাৰীৰ কাহিনীৰ বিকৃত বিৱৰণৰ পৰা হৈছিল, যেনে টাৰটাৰীৰ শাক-পাচলিৰ মেৰ পোৱালি, যিটো কথিতভাৱে পৃথিৱীত বান্ধ খাই গ'ল।
প্ৰাণী
ধ্ৰুপদী যুগৰ শিল্প আৰু কাহিনীত বিভিন্ন ধৰণৰ পৌৰাণিক প্ৰাণীৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটে। উদাহৰণস্বৰূপে, অডিচিত নায়ক অডিচিয়াছৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া দানৱীয় জীৱৰ ভিতৰত চাইক্ল’পছ, স্কাইলা আৰু চেৰিবডিছ আদি অন্তৰ্ভুক্ত। আন আন কাহিনীসমূহৰ ভিতৰত মেডুছাক পাৰ্চিয়াছে পৰাস্ত কৰা, থিছিয়াছে ধ্বংস কৰা (মানুহ/ম’হ) মাইনোটাৰ আৰু হেৰাক্লিছে হত্যা কৰা হাইড্ৰাক, আনহাতে ইনিয়াছে হাৰ্পিৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে। এইদৰে এই দানৱবোৰৰ মূল কাম হৈছে জড়িত নায়কসকলৰ মহত্ত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া।
ধ্ৰুপদী যুগৰ কিছুমান জীৱ, যেনে (ঘোঁৰা/মানুহ) চেণ্টাৰ, চিমাইৰা, ট্ৰাইটন আৰু উৰণীয়া ঘোঁৰা পেগাছাছ ভাৰতীয় শিল্পতো পোৱা যায়। একেদৰে ভাৰতীয় শিল্প আৰু উত্তৰ আমেৰিকাৰ পিয়াছা চৰাইত স্ফিংক্স পাখিযুক্ত সিংহ হিচাপে দেখা দিয়ে।
ৰূপক
মধ্যযুগত পৌৰাণিক প্ৰাণীৰ এটা কাম আছিল ৰূপক। উদাহৰণস্বৰূপে, ইউনিকৰ্ণক পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে অসাধাৰণভাৱে দ্ৰুত আৰু ধৰিব নোৱাৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। : 127 বিশ্বাস কৰা হৈছিল যে এই জন্তুটোক ধৰিব পৰা একমাত্ৰ উপায় হ'ল কুমাৰীক ইয়াৰ বাসস্থানলৈ লৈ যোৱা। তাৰ পিছত ইউনিকৰ্ণটোৱে তাইৰ কোলাত জপিয়াই শুই যোৱাৰ কথা আছিল, সেই সময়তে অৱশেষত এজন চিকাৰীয়ে ইয়াক ধৰিব পাৰিছিল। : 127 প্ৰতীকবাদৰ ক্ষেত্ৰত ইউনিকৰ্ণ খ্ৰীষ্টৰ বাবে এক উপমা আছিল। ইউনিকৰ্ণে নিৰ্দোষতা আৰু বিশুদ্ধতাৰ ধাৰণাটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। কিং জেমছ বাইবেলত গীতমালা ৯২:১০ পদত কৈছে, "তুমি মোৰ শিংটোক ইউনিকৰ্ণৰ শিঙৰ দৰে উচ্চ কৰিবা।" কাৰণ ৰজা জেমছৰ অনুবাদকসকলে হিব্ৰু শব্দ re'em শব্দটোক ইউনিকৰ্ণ বুলি ভুলকৈ অনুবাদ কৰিছিল। : 128 পিছৰ সংস্কৰণসমূহে ইয়াক বনৰীয়া ম'হ বুলি অনুবাদ কৰে। ইউনিকৰ্ণৰ সৰু আকাৰে খ্ৰীষ্টৰ নম্ৰতাক বুজায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
কায়িন ৰাজ্য
কায়িন ৰাজ্য (ကရင်ပြည်နယ်; কাউথুলেই আৰু কেৰেন ৰাজ্য বুলিও কোৱা হয়) হৈছে ম্যানমাৰৰ এখন ৰাজ্য। ৰাজধানী চহৰখন হৈছে হ্পা-আন, ইয়াক পা-আন বুলিও কোৱা হয়।
ভৌগোলিক অৱস্থান
১৫° ৪৫' উত্তৰ আৰু ১৯° ২৫' উত্তৰ আৰু দ্ৰাঘিমাংশ ৯৬° ১০' পূব আৰু ৯৮° ২৮' পূবৰ মাজত অৱস্থিত। ইয়াৰ পটভূমিত অৱস্থিত পৰ্বতমালা আৰু ইয়াৰ অৱস্থান, যিটো সাগৰৰ ওচৰত, ক্ৰান্তীয় অঞ্চলত আছে, ইয়াৰ বাবে ইয়াৰ জলবায়ু উষ্ণ আৰু আৰ্দ্ৰ। পূবৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ আটাইতকৈ উষ্ণ মাহৰ উষ্ণতা কেতিয়াও ২২.২ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ (৭১.৯ ডিগ্ৰী ফাৰেনহাইট)ৰ তললৈ নপৰে। ৰাজ্যখনৰ পশ্চিম আৰু দক্ষিণৰ নিম্নভূমিসমূহ গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় বাৰিষাৰ জলবায়ুত অৱস্থিত। অঞ্চলটোত বাৰ্ষিক বৰষুণৰ পৰিমাণ ৩,০০০ মিলিমিটাৰ (১২০ ইঞ্চি) আৰু সৰ্বাধিক ৪,৮০০ মিলিমিটাৰ (১৯০ ইঞ্চি)। অঞ্চলসমূহত বৰষুণৰ বেছিভাগেই গৰমৰ দিনত হয়। কেৰেন ৰাজ্যৰ কিছুমান নদী আৰু খাল পাহাৰৰ অৱস্থানৰ বাবে দক্ষিণৰ পৰা উত্তৰ দিশলৈ বৈ আছে। ৰাজ্যখনৰ প্ৰধান নদীসমূহ হ’ল থানলৱিন (ছালৱিন নদী), থাউংগিন (ম’ই নদী), গ্যায়িং আৰু আত্তৰণ।
চৰকাৰ
কায়িন ৰাজ্যৰ চৰকাৰ তিনিটা শাখাত বিভক্ত: এটা কাৰ্যবাহী (কাইন ৰাজ্য চৰকাৰ), এটা বিধানসভা (কাইন ৰাজ্যিক হুলুট্টা), আৰু এটা ন্যায়িক (কাইন ৰাজ্যিক উচ্চ ন্যায়ালয়)।
২০০৬ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন
প্ৰেক্ষাপট
ইতিমধ্যে কংগ্ৰেছ চৰকাৰখনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিষ্ঠানবিৰোধী ঢৌ দেখা গৈছিল। তৰুণ গগৈৰ নেতৃত্বৰ বিৰুদ্ধে দলৰ ভিতৰতে ভাবুকিৰ সৃষ্টি হয়। কংগ্ৰেছে এইটো নিৰ্বাচনত সৰ্বাধিক আসন পায় যদিও চৰকাৰ গঠন কৰিব পৰাকৈ নিৰংকুশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা পোৱা নাছিল। বিগত বিধানসভা নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে লাভ কৰা ৩৯.৭৫ শতাংশ ভোটেৰে ৭১খন আসন লাভ কৰাৰ বিপৰীতে এইটো নিৰ্বাচনত লাভ কৰা আসনৰ সংখ্যা আছিল ৫৩খন, ভোটৰ শতাংশ ৩১.০৮।
২০০৫ চনত হাগ্ৰামা মহিলাৰীৰ নেতৃত্বত বড়োলেণ্ড পিপলছ ফ্ৰন্ট (BPF) নামেৰে আঞ্চলিক দল এটা গঠিত হয়। ২০০৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত বিপিএফৰ ১২জন সদস্যই গোসাইগাঁও, কোকৰাঝাৰ পশ্চিম, কোকৰাঝাৰ পূব, চিদলী, বিজনী, তামুলপুৰ, বৰমা, চাপাগুৰি, পানেৰী, কলাইগাঁও, ওদালগুৰি আৰু মাজবাট বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্দলীয় হিচাপে জিকি আহে আৰু এই সকল বিধায়কৰ সমৰ্থনত কংগ্ৰেছে চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
২০০৬ৰ নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বৰ সময়চোৱাত অসম গণ পৰিষদ দলৰ মাজতো বিস্তৰ উত্থান-পতন দেখা যায়। বৃন্দাবন গোস্বামীয়ে অগপৰ সভাপতিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। অসম গণ পৰিষদৰ প্ৰথম স্থানৰ নেতা তথা দুবাৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তক দলৰ পৰা নিলম্বন কৰা হয়। মহন্তই অগপৰ পৰা আঁতৰি গৈ অসম গণ পৰিষদ (প্ৰগতিশীল) নামেৰে নতুন দল এটা গঠন কৰে আৰু বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত ৯৩জন প্ৰাৰ্থী থিয় কৰায়। কিন্তু বৰহমপুৰ সমষ্টিৰ পৰা মহন্ত নিজে জিকি অহাৰ বাদে অগপ প্ৰগতিশীলৰ আন এজনো সদস্যক তেওঁ জিকাই আনিব নোৱাৰিলে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন
ৰঙা ঢেকীয়া
ৰঙা ঢেকীয়া  বা তাৰঙ হৈছে এবিশ খোৱাৰ উপযোগী ঢেকীয়াজাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াক ভাৰত আৰু মালয়েছিয়াৰ লোকচিকিৎসাত ঔষধি উদ্ভিদ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ পাতসমূহ জ্বৰ, চৰ্মৰোগ, আলচাৰ আৰু পেটৰ বিষৰ ঔষধ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ৰঙা ঢেকীয়া এবিধ দীঘলীয়াকৈ বগাই যোৱা লতাজাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াৰ পাতলীয়া বাকলি আৰু গা-গছ বা কাণ্ড ক'লা বৰণৰ। গা-গছ ২০ মিটাৰ পৰ্যন্ত ওখ হ'ব পাৰে। পাখিসদৃশ গঠনযুক্ত ইয়াৰ মূল পত্ৰ অংশ ৩০-ৰ পৰা ১০০ ছেণ্টিমিটাৰ পৰ্যন্ত দীঘল, উপপত্ৰ অংশ ৭-ৰ পৰা ২০ ছেণ্টিমিটাৰ দীঘল আৰু ১.৫-৪.৫ ছেণ্টিমিটাৰ বহল হ'ব পাৰে। এই ঢেকীয়াবিধৰ পৰাগ আধাৰ (sporophylls) ঠেক তথা দীঘলীয়া আৰু ইয়াৰ তলত মুগা বৰণীয়া পৰাগ পুঞ্জ থাকে।
ঢেকীয়াবিধৰ পৰা আহৰণ কৰা এচিলেটেড ফ্লেভানল গ্লাইক'চাইডত বেক্টেৰিয়া প্ৰতিৰোধকৰণৰ ক্ষমতা পোৱা গৈছে। ইয়াৰ উপৰিও, ৰঙা ঢেকীয়াৰ পৰা আহৰণ কৰা শোধনকৃত দ্ৰব্যত ভেঁ‌কুৰনাশক (antifungal), এণ্টিঅক্সিডেণ্ট, আৰু এণ্টিগ্লুক'চাইডেছ (antiglucosidase) গুণ পোৱা গৈছে।
ৰন্ধনশৈলী
মালয়েছিয়াৰ ছাৰাৱাক ৰাজ্যত ৰঙা ঢেকীয়াক মিডিন নামেৰে জনা যায়। এই ঠাইত ই এক জনপ্ৰিয় খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়। ইয়াৰ কুমলীয়া পাত বা আগসমূহ নহৰু, শুকান সৰু মিছামাছ বা পিহা সৰু মিছামাছৰ (বেলাকান) সৈতে ভাজি খোৱা হয়। ছাবাহ ৰাজ্যত ৰঙা ঢেকীয়াৰ নাম লেম্বিডিং। ইয়াক প্ৰায়েই ছাৰ্ডিন মাছ আৰু বেলাকানৰ সৈতে ৰান্ধি খোৱা হয়।
ভিয়েটনামত ৰঙা ঢেকীয়াৰ কুমলীয়া পাতবোৰক ডট চই বুলি কোৱা হয়। চুপ, চালাড আদিৰ লগতে নহৰুৰ সৈতে ইয়াক ভাজি খোৱা হয়।
অসমৰ লগতে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলতো ৰঙা ঢেকীয়া খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়। পাহাৰীয়া অঞ্চলসমূহত ইয়াক এক সততে ব্যৱহৃত শাক হিচাপে দেখিবলৈ পোৱা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত শ্ৰেণী:অপুষ্পক উদ্ভিদ
কাৰ্বি লোকসাহিত্য
কাৰ্বি লোকসাহিত্যৰ পথাৰখন অতি বহল, সীমাহীন। কাৰ্বিসকল পুনৰ্জন্মত বিশ্বাসী। এনে লোকবিশ্বাসৰ মতে পৰিয়ালৰ কোনো সদস্যৰ মৃত্যু ঘটিলে মৃতকজনে পুনৰ সেই পৰিয়ালৰে সদস্য হৈ জন্মগ্ৰহণ কৰে। সেয়ে কাৰ্বি সংস্কৃতি ইমানেই ব্যাপক যে ই জনজীৱনৰ এটা জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকেই নহয় মৃত্যুৰ পৰা আন এটা জন্মলৈকে বিস্তৃত। গতিকে এনে ধাৰণাৰ প্ৰভাৱ কাৰ্বি লোকসাহিত্যতো প্ৰতিফলন ঘটিছে।
বিষয়বস্তু
কাৰ্বি লোকসাহিত্য অধ্যয়ন কৰি ইয়াৰ বিষয়বস্তুসমূহ তলত দিয়াধৰণে পোৱা গৈছে। সেইবোৰ হ’ল: