cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
মাধৱী
কাহিনী
মাধৱী চিত্ৰাপাটী নামে এগৰাকী নৰ্তকীৰ জিয়ৰী আছিল। তেওঁলোকক উৰ্বশীৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা এক দীঘলীয়া বংশক্ৰমৰ অংশীদাৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মাধৱীক সংগীত, নৃত্য আৰু কবিতা ৰচনাত কঠোৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল। এদিন কোৱালন নামৰ যুৱক এজনে চোলা ৰজা কাৰিকলনৰ ৰাজসভাত মাধৱীৰ নৃত্য দেখি মোহিত হয়। উল্লেখ্য যে কোৱালন আছিল এগৰাকী ধনী ব্যৱসায়ীৰ পুত্ৰ তথা কণ্ণগিৰ স্বামী। মাধৱীৰ নৃত্যত মোহিত হোৱা কোৱালনে মাধৱীৰ সৌন্দৰ্য্য দেখি তাইৰ প্ৰেমত পৰে। পাছলৈ মাধৱীৰ সৈতে কোৱালনৰ অবৈধ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠে আৰু কোৱালনে নিজৰ সমস্ত সম্পত্তি সেই নৰ্তকীৰ বাবেই হেৰুৱাবলগীয়া হয়। অৱশেষত, ধনহীন কোৱালনে নিজৰ ভুল উপলব্ধি কৰে আৰু নিজৰ পত্নী কণ্ণগিৰ ওচৰলৈ উভতি যায়।
কোৱালনৰ সৈতে প্ৰেম
কণ্ণগিৰ স্বামী কোৱালনে চোলা ৰজা কাৰিকলনৰ ৰাজসভাত অনুষ্ঠিত এক অনুষ্ঠানত মাধৱীৰ নৃত্য দেখি তাইৰ প্ৰতি মোহিত হয়। কোৱালনে কণ্ণগিক এৰি মাধৱীৰ সৈতে থাকিবলৈ লয়। মাধৱীয়ে কোৱালনৰ সৈতে কিছু সময়ৰ বাবে সুখ-শান্তিৰে জীৱন কটাইছিল। সেই সময়ছোৱাতেই, মাধৱীৰ মাকে নিজ কন্যা আৰু কোৱালনৰ অজ্ঞাতে কোৱালনৰ পত্নী কণ্ণগিৰ সমস্ত সম্পত্তি অন্যায়েৰে আহৰণ কৰে। তিনি বছৰ পাছত কোৱালনে মাধৱীৰ মাকৰ অপৰাধৰ সত্য আৱিষ্কাৰ কৰে। খঙতে কোৱালনে মাধৱীক ত্যাগ কৰি পুনৰ নিজ পত্নী কণ্ণগিৰ ওচৰলৈ উভতি যায়। কোৱালনে ত্যাগ কৰাৰ পাছত, মাধৱীয়েও মাকৰ এই দুষ্কাৰ্যৰ কথা গম পাই। পাছত মাধৱীয়ে নৈতিকতাৰ খাতিৰত কোৱালনৰ সমস্ত সম্পত্তি তেওঁৰ পিতৃক উভতাই দিয়ে আৰু এগৰাকী বৌদ্ধ সন্ন্যাসিনী হ'বলৈ মাধৱীয়ে বস্তুবাদী জগতখন পৰিহাৰ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে, এই সময়ছোৱাতেই কোৱালন আৰু মাধৱীৰ মণিমেগালাই নামৰ এগৰাকী কন্যা সন্তানৰো জন্ম হয়। এই কন্যাজনী অন্য এখন তামিল মহাকাব্য “মণিমেগালাই”ৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ। এই মহাকাব্যখনৰ ৰচক আছিল সীতালাল সত্তানাৰ।
কোৱালনৰ মৃত্যু
নিজৰ হেৰুওৱা সম্পত্তি পুনৰুদ্ধাৰ কৰাৰ অৰ্থে কোৱালনে ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিবলৈ কণ্ণগিৰ সৈতে মাদুৰাইলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। কিন্তু সময়ৰ পাকচক্ৰত পৰি কোৱালন এক মিছা অপবাদৰ বলি হৈ মৃত্যু বৰণ কৰিবলগীয়া হয়। তাৰেই প্ৰতিশোধ লোৱাৰ অৰ্থে কণ্ণগিয়ে গোটেই মাদুৰাই নগৰখনক অভিশাপ দিয়ে আৰু তাৰ লগে লগেই গোটেই মাদুৰাই নগৰ জ্বলি-পুৰি নিঃশেষ হৈ যায়। এই ঘটনাৰ উমান পাই, মাধৱীয়ে নিজৰ মূৰ খুৰাই লয় আৰু এগৰাকী বৌদ্ধ সন্ন্যাসিনী হিচাপে জীৱনৰ বাকীছোৱা সময় কটাবলৈ লয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:শিলাপ্পটিকৰমৰ চৰিত্ৰ
ছেট (মিচৰীয় দেৱতা)
ছেট (Set) হৈছে প্ৰাচীন মিচৰীয় ধৰ্মৰ মৰুভূমি, ধুমুহা, বিশৃংখলতা, হিংসা আৰু বিদেশীসকলৰ এজন দেৱতা। প্ৰাচীন গ্ৰীক ভাষাত এই দেৱতাৰ নাম ছেথ (Σήθ) হিচাপে দিয়া হৈছে। ছেটৰ এটা ইতিবাচক ভূমিকাও আছিল য'ত তেওঁ ৰাৰ সৈতে তেওঁ আকাশী নাৱত লৈ আপেপ নামৰ বিশৃংখলতাৰ সৰ্পক বিতাৰণ কৰিবলৈ যায়। এজন যুঁজাৰু হিচাপে ছেটৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছিল। তেওঁ আছিল ৰঙা ভূমিৰ গৰাকী। ইয়াত তেওঁ হ'ৰাছৰ কৃষ্ণাংগ ভূমিৰ গৰাকী হিচাপে ভূমিকাৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিছিল।
মিচৰৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আখ্যান অচাইৰিছ আখ্যানত ছেটক নিজৰ ভাতৃ অচাইৰিছক হত্যা কৰি অংগচ্ছেদ কৰা বিদ্ৰোহী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। অচাইৰিছৰ ভগ্নী তথা সহধৰ্মিণী আইচিছে তেওঁৰ মৃতদেহটো পুনৰ একত্ৰিত কৰি দেৱী নেফ্থিছৰ  সহায়ত তেওঁৰ মৃত ভাতৃ তথা স্বামীক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে।  এই পুনৰুজ্জীৱন অচাইৰিছৰ পুত্ৰ আৰু উত্তৰাধিকাৰী হ’ৰাছক গৰ্ভধাৰণ কৰিবলৈ যথেষ্ট হোৱাকৈ দীৰ্ঘকালীন আছিল।  হ'ৰাছে ছেটৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল'বলৈ বিচাৰিছিল আৰু প্ৰাচীন মিচৰৰ বহুতো আখ্যানত তেওঁলোকৰ সংঘাতৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
প্ৰাচীন মিচৰৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানত ছেটক সাধাৰণতে বুধ গ্ৰহৰ সৈতে জড়িত কৰা হৈছিল।
তেওঁ নীল নদীৰ পশ্চিম অংশ অৰ্থাৎ চাহাৰাৰ সৈতে জড়িত, সেয়েহে তেওঁক কেতিয়াবা এজন নিম্নশ্ৰেণীৰ মৰুভূমিৰ দেৱতা হাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ইজিপ্ট শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ দেৱ-দেৱী
অমিতাভ ৰায়
অমিতাভ ৰায় (জন্ম: ১ মাৰ্চ ১৯৫৩) এগৰাকী ভাৰতীয় ন্যায়ধীশ। তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ প্ৰাপ্তন ন্যায়ধীশ। ইয়াৰ আগতে ওড়িশা উচ্চ ন্যায়ালয় আৰু ৰাজস্থান উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ আছিল। তেওঁ গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়তো ন্যায়ধীশ হিচাপে কৰ্মৰত আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৩ চনৰ ১ মাৰ্চ তাৰিখে অসমৰ ডিব্ৰুগড়ত অমিতাভ ৰায়ৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ আনন্দি ভূষণ ৰায় এগৰাকী জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা আছিল। তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা ডিব্ৰুগড়তে গ্ৰহণ কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৭৬ চনত একে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁৰ শহুৰ সলীল কুমাৰ দত্ত আৰু খুলশালীয়েক দীপাংকৰ দত্ত কলিকতা উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ আছিল।
কৰ্মজীৱন
অমিতাভ ৰায়ে ১৯৭৬ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে অসম, নাগালেণ্ড, মেঘালয়, মণিপুৰ, ত্ৰিপুৰা, মিজোৰাম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশ উকীল পৰিষদত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। তেওঁ ১৯৭৬ চনৰ পৰা ১৯৮১ চনলৈ ডিব্ৰুগড় আৰু তিনিচুকীয়া জিলা সত্ৰ ন্যায়ালয়ত ওকালতি কৰিছিল। ১৯৮১ চনত তেওঁ গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত যোগদান কৰে। তেওঁ কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনিক ন্যায়ধিকৰণ আৰু গুৱাহাটী জিলা অধীনস্থ ন্যায়ালয়ত ওকালতি কৰিছিল। তেওঁ বিশেষকৈ দেৱানী, ফৌজদাৰী, সাংবিধানিক, শ্ৰম আৰু কৰ বিষয়ক মুকৰ্দমা সমূহত ওকালতি কৰিছিল। তেওঁ ১৯৯১ চনৰ পৰা ১৯৯৬ চনলৈ অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰৰ জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা হিচাপে গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত ওকালতি কৰিছিল। তেওঁ অসম আইন আয়োগৰো সদস্য আছিল। তেওঁ ১৯৯৯ চনৰ ৩ জুন তাৰিখে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
উল্লেখযোগ্য ৰায়দান
উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়ধীশ দীপক মিশ্ৰ আৰু ন্যায়ধীশ অমিতাভ ৰায়ৰ বিচৰাপীঠে চিনেমা হলত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত বজোৱা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীতৰ সময়ত থিয় হৈ সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰা বাধ্যতামূলক বুলি ৰায়দান কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ন্যায়াধীশ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
অদ্ভুত ৰামায়ণ
অদ্ভুত ৰামায়ণ (Adbhuta Ramayana) হৈছে এখন শাক্ত সংস্কৃত গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থখন পৰম্পৰাগতভাৱে ঋষি বাল্মিকীৰ নামত উৎসৰ্গিত। ই বাল্মীকি ৰামায়ণ—সাধাৰণতে মূল সংস্কৰণ বুলি গণ্য কৰা—আৰু তুলসীদাসৰ ৰামচৰিতমানস শীৰ্ষক অৱধি সংস্কৰণ, উত্তৰ ভাৰতৰ ৰামায়ণ কাহিনীৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় সংস্কৰণতকৈ যথেষ্ট পৰিমাণে অস্পষ্ট।
এই পৰ্যন্ত ইয়াৰ বিষয়বস্তু আৰু পাঠ্য ইতিহাসৰ বিদ্বান বিশ্লেষণ সামান্য হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। ৰামায়ণ সাহিত্যৰ পৰম্পৰাগত স্থানত ইয়াৰ তাৎপৰ্য্য নিহিত হৈ আছে।
অদ্ভুত ৰামায়ণখন ২৭টা সৰ্গেৰে ৰচিত, আৰু ইয়াত পৰম্পৰাগত ৰামৰ আখ্যানটো চমুকৈহে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। বাল্মিকীৰ মূল কথনত চিত্ৰিত কৰা ৰামৰ জীৱনৰ আদিম খণ্ডবোৰ—যেনে ৰামৰ জন্মৰ কাহিনী, বিশ্বামিত্ৰৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণ, সীতাৰ স্বয়ম্বৰত শিৱৰ ধনু ভঙা— এই অংশকেইটা বাদ দিয়া হৈছে। এইখন ৰামায়ণত ৰামৰ জীৱনৰ এই অভিযোজনৰ আৰম্ভণি হয় পৰশুৰামৰ সৈতে মুখামুখি হোৱাৰ পৰা, যেতিয়া তেওঁ আৰু তেওঁৰ পৰিয়াল জনকপুৰাত বিয়াৰ পৰা উভতি অহালৈকে এই সময়চোৱাৰ কথাৰ উল্লেখ আছে। এই কাহিনীটোৱে মহাকাব্যখনৰ অন্যান্য উল্লেখযোগ্য পৰিঘটনাসমূহতকৈ অধিক উজ্জ্বলতাৰে উদ্ভাসিত হয়, বাল্মিকীৰ প্ৰাথমিক ৰচনাৰ প্ৰধান বিষয়বস্তুসমূহৰ ওপৰত বিশদভাৱে বৰ্ণনা কৰাৰ উদ্দেশ্যে সহায়ক গল্পসমূহৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে।
ৰামায়ণ আখ্যানৰ এই ৰূপটোত সীতাক অত্যধিক প্ৰাধান্য দিয়া হৈছে আৰু প্ৰকৃততে ইয়াৰ দুটা উল্লেখযোগ্য অৱদান হৈছে তেওঁৰ জন্মৰ সময়ত হোৱা পৰিঘটনাৰ বিশদ বিৱৰণ—এই ক্ষেত্ৰত ৰাৱণৰ পত্নী মন্দোদৰীৰ প্ৰতি—লগতে ৰাৱণৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃক জয় কৰা মহাকালীৰ ৰূপত।
সাৰাংশ
ঋষি ভৰদ্বাজে বাল্মিকীৰ কাষ চাপি ৰামৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিবলৈ ক’লে, ৰামায়ণত লাখ লাখ শ্লোক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, যাৰ অধিকাংশই উপলব্ধ নহয়। ভৰদ্বাজে সেই গোপন কাহিনীবোৰৰ এটা শুনিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল, যিটোত বাল্মিকীয়ে সন্মতি দিছিল, লক্ষ্য কৰিছিল যে এই সংস্কৰণে প্ৰকৃতিৰ (প্ৰকৃতি) অৱতাৰ সীতাৰ কৰ্মৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব। বাল্মিকীয়ে অৱশ্যে জোৰ দি কৈছিল যে ৰাম পৰম শক্তিৰ প্ৰকাশ, আৰু শেষত ৰাম আৰু সীতাৰ মাজত কোনো প্ৰভেদ নাই— তেওঁলোক এক।
ৰজা অম্বৰিশ বিষ্ণুৰ এজন মহান ভক্ত আছিল, আৰু এদিন বিষ্ণুৱে তেওঁক বৰদান আগবঢ়াইছিল। অম্বৰীশে তেওঁক সদায় বিষ্ণুৰ পৰম আনন্দত মগ্ন হৈ থাকিবলৈ ক’লে (ত্ৱায়ি বিষ্ণো পৰনন্দে নিত্যাম মে ৱৰ্ত্ততম মতিহ), বিনিময়ত তেওঁ বিষ্ণুৰ সকলো ভক্তক ৰক্ষা কৰিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। বিষ্ণু সন্তুষ্ট হৈ তেওঁৰ ঐশ্বৰিক চক্ৰৰে ৰজাক সদায় ৰক্ষা কৰিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰি বৰদান প্ৰদান কৰে।
নাৰদ আৰু পৰ্বত স্বয়ম্ববৰত উপস্থিত হৈছিল, দুয়োজনে শ্ৰীমতীক বিষ্ণুৰ আৰ্শীবাদত বান্দৰৰ ৰূপত দেখা দিছিল, কিন্তু প্ৰত্যেকেই নিজকে সুদৰ্শন আৰু অপ্ৰতিৰোধ্য কল্পনা কৰিছিল। ভগৱান বিষ্ণু তেতিয়া মানুহৰ বেশত, তেওঁলোকৰ মাজত বহিল। শ্ৰীমতীয়ে বান্দৰমুখী ঋষিসকলক তেওঁৰ আগত দেখিছিল যদিও অৱশ্যেই তেওঁলোকক নাৰদ আৰু পৰ্বত বুলি চিনি নাপালে, আৰু সেইবাবে আচৰিত হৈছিল আৰু তেওঁ বান্দৰমুখী ঋষি দুজনৰ মাজৰ পৰা সুদৰ্শন যুৱক ৰূপত বিষ্ণুক বাছি লৈছিল।
নাৰদ আৰু পৰ্বতে তেতিয়া বিষ্ণুৱে কৰা কামটো উপলব্ধি কৰিলে, আৰু তেওঁক অভিশাপ দিলে যে তেওঁ পৃথিৱীত মানুহ হিচাপে জন্ম ল’ব, আৰু তেওঁৰ পত্নীক বিচাৰি অৰণ্যত ঘূৰি ফুৰিব— শ্ৰীমতীৰ পুনৰ জন্ম হ'ব যাক কোনো দুষ্ট সত্তাৰ দ্বাৰা অপহৰণ কৰা হ’ব। ভগৱান বিষ্ণুৱে দশৰথৰ পুত্ৰ ৰামৰূপে জন্ম ল’ব।
ভগৱান বিষ্ণুৰ মহত্ত্বক মহিমামণ্ডিত কৰি ভক্তিমূলক গীতৰ বাবে কৌশিক ঋষি বিখ্যাত হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ সুনাম বহু দূৰলৈ বিয়পি পৰাত প্ৰত্যেক বৰ্ণৰ বহু ভক্ত তেওঁৰ শিষ্য হৈ পৰিল। কলিংগৰ ৰজালৈ তেওঁৰ খ্যাতি বিয়পি পৰে আৰু কৌশিকে বিষ্ণুৰ বিপৰীতে তেওঁৰ হৈ ভক্তিমূলক গীত গোৱাৰ দাবী জনায়। কৌশিকে জোৰ দি কৈছিল যে তেওঁ কেৱল বিষ্ণুৰ প্ৰশংসাহে কৰিব পাৰে, আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলে ধৰি লৈছিল যে তেওঁলোকে কেৱল বিষ্ণুৰ প্ৰশংসাহে শুনিব পাৰে। ৰজাই ক্ৰোধিত হৈ তেওঁলোকৰ সম্পত্তি কাঢ়ি লৈ ​​ৰাজ্যৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰিলে। অৱশেষত যেতিয়া তেওঁলোকৰ জীৱনৰ অন্ত পৰিল, তেতিয়া তেওঁলোকে সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাৰ জগতলৈ প্ৰস্থান কৰিলে আৰু তেওঁ তেওঁলোকক বিষ্ণুৰ বাসস্থান বিষ্ণু-লোকলৈ লৈ গ’ল, য’ত তেওঁলোক চিৰকাল বাস কৰিছিল।
বিষ্ণুৱে এসময়ত কৌশিকৰ সন্মানত এক মহান উৎসৱৰ আয়োজন কৰিছিল, য’ত বহুতো সুন্দৰ গীতৰ সমাহাৰ ঘটিছিল। লাখ লাখ আকাশী কুমাৰী উপস্থিত আছিল, লগতে বিষ্ণুৰ পত্নী লক্ষ্মীও তেওঁৰ দাসীৰ দলটোৰ সৈতে উপস্থিত আছিল। যেতিয়া বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ গায়ক টুম্বুৰুক অতি সন্মান আৰু প্ৰশংসা কৰা হৈছিল, তেতিয়া নাৰদ ক্ষুণ্ণ হৈছিল; আৰু যেতিয়া লক্ষ্মীৰ এগৰাকী দাসীয়ে নাৰদক তুচ্ছজ্ঞান কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ লক্ষ্মীক ৰাক্ষসী (আসুৰ) ৰূপত পৃথিৱীত জন্ম লোৱাৰ বাবে অভিশাপ দিছিল। যেতিয়া নাৰদৰ খং কমি আহিল তেতিয়া তেওঁ অনুশোচনা কৰিলে, আৰু তাৰ পিছত অলপ সময়ৰ পিছতে বিষ্ণু আৰু লক্ষ্মী তেওঁৰ দুখ শান্ত কৰিবলৈ আহিল। বিষ্ণুৱে নাৰদক পৰামৰ্শ দিলে যে যদি তেওঁ টুম্বুৰুৰ দৰেই সন্মান লাভ কৰিব বিচাৰে তেন্তে তেওঁ ভক্তিমূলক গায়নৰ নিপুণ গণবন্ধু নামেৰে জনাজাত মহান উলুকাৰ সৈতে গায়ন শৈলী অধ্যয়ন কৰিব লাগিব।
এই সৰ্গত বিশেষজ্ঞ গায়কীৰ মূল নিয়মৰ ৰূপৰেখা দাঙি ধৰা হৈছে। নাৰদে গান গোৱাৰ দক্ষতা শিকিছিল, আৰু নিজকে এজন বিশেষজ্ঞ বুলি কল্পনা কৰি তেওঁ নিজৰ দক্ষতা আৰু ভাল কৰিবলৈ বুলি টুম্বুৰুৰ বাসস্থানলৈ আগবাঢ়িছিল। টুম্বুৰুৰ ঘৰত তেওঁ অহংকাৰৰ খণ্ডনৰ বাবে বিষ্ণুৰ পৰামৰ্শ বিচাৰিলে। বিষ্ণুৱে কৃষ্ণৰূপে বিষ্ণুৰ অৱতাৰৰ সময়লৈকে ভগৱানৰ স্তুতি গাই গন্ধৰ্ব আকাশী সংগীতজ্ঞ হিচাপে বিচৰণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। পিছত তেওঁ বিষ্ণুক (কৃষ্ণ হিচাপে) ঘটনাটোৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়াত তেওঁ নাৰদক বিভিন্ন বিশেষজ্ঞৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিলে যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ সংগীতৰ আদেশ প্ৰায় সিদ্ধ নহয়। তাৰ পিছত স্বয়ং কৃষ্ণই তেওঁক ভক্তিমূলক সংগীত আৰু গীতৰ উত্তম ৰূপ শিকাইছিল।
ৰাৱনে সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ মহান তপ কৰিছিল। ব্ৰহ্মাই তেওঁক বৰদান দিবলৈ আগবঢ়াত ৰাৱনে অনন্ত জীৱনৰ অনুৰোধ কৰিলে, কিন্তু ব্ৰহ্মাই ইংগিত দিলে যে সেয়া সম্ভৱ নহয়। তাৰ পিছত ৰাৱণে তেওঁক দেৱতা, ৰাক্ষস, যক্ষ, আৰু আন বহুতো আকাশী সত্তা তেওঁৰ ওচৰত দুৰ্বল প্ৰতিপন্ন হ'বলৈ অনুৰোধ কৰিছিল; কিন্তু তেওঁ মানুহক তালিকাখনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা নাছিল কাৰণ তেওঁৰ মতে তেওঁলোকৰ কোনো পৰিণতি নাছিল।
ব্ৰহ্মাৰ বৰদানত সাহস পাই ৰাৱণে ত্ৰিলোক জয় কৰাৰ প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰিলে, কিন্তু তেওঁৰ অসাৱধান আচৰণে পত্নী মন্দোদৰীৰ পৰা সীতাৰ জন্মৰ দিশত আগুৱাই যোৱা পৰিঘটনাবোৰক গতিশীল কৰি তুলিলে। সৰ্গৰ অন্ত পৰে জনকে যজ্ঞৰ বাবে মাটি প্ৰস্তুত কৰি থাকোঁতে এখন পথাৰত সীতাক আৱিষ্কাৰ কৰে
সুজিতা দাস
সুজিতা দাস (Sujita Das) অসমৰ এগৰাকী অনাতাঁৰ ঘোষক (ৰেডিঅ’ জকি)। তেওঁ জনপ্ৰিয়ভাৱে আৰ. জে সুজিতা নামেৰে পৰিচিত। তেওঁ ৯২.৭ বিগ এফ এম গুৱাহাটীত অনাতাঁৰ ঘোষক হিচাপে ১৫ বছৰ কাম কৰা জ্যেষ্ঠতম ৰেডিঅ’ ঘোষক৷ তেওঁ ৯২.৭ বিগ এফ এমৰ “দুপৰৰে ৰ’দালি” অনুষ্ঠানৰ বাবে অসমৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় ৰেডিঅ’ জকি আছিল। দৈনিক অনুষ্ঠান “দুপৰৰে ৰ’দালি”ৰ লগতে শ্ৰোতাসকলক ১ বজাৰ পৰা ৩ বজালৈ অসমীয়া ৰীতি-নীতি আৰু পৰম্পৰাৰ সৈতে জড়িত শনিবাৰৰ বিশেষ অনুষ্ঠান- “অসমৰ সুৱদি মাত” চলায়। ২০১৭ চনত অসমৰ তদাৰক ৰাজ্যপাল বানৱাৰীলাল পুৰোহিতৰ উপস্থিতিত জনপ্ৰিয় অসমীয়া আলোচনী মায়াৰ দ্বাৰা তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ ৰেডিঅ’ জকি বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
অদ্ভুত ৰামায়ণ
সাৰাংশ
ৰামৰ পৰম্পৰাগত কাহিনীৰ পুনৰাবৃত্তি আৰম্ভ হয় ৰামৰ পৰশুৰামৰ সৈতে মুখামুখি হোৱাৰ পৰা, যেতিয়া তেওঁ সীতাৰ সৈতে বিবাহৰ পৰা অযোধ্যালৈ ঘূৰি আহিছিল। পৰশুৰামে শুনিছিল যে ৰামে শিৱৰ ধনু ভাঙিছে সেয়ে তেওঁক পৰীক্ষা কৰিবলৈ আহে। দুয়োৰে মাজত বলিষ্ঠ বাক্যৰ অন্তত ৰামে পৰশুৰামৰ ধনুত এটা শৰ বান্ধি দিয়ে আৰু পৰশুৰামৰ দিশত নিক্ষেপ কৰি থাকোঁতে তেওঁ পৰম সত্তা হিচাপে নিজৰ মহাজাগতিক ৰূপ দেখুৱাই দিলে। সেই মুহূৰ্ততে পৃথিৱীখন ডাঙৰ ডাঙৰ বজ্ৰপাতৰ শব্দৰে কঁপি উঠিল আৰু বিজুলীৰ জিলিকনিয়ে আকাশখন পোহৰাই তুলিলে। পৰশুৰামে ৰাম যে সঁচাকৈয়ে বিষ্ণুৰ অৱতাৰ সেই কথা চিনি পাই তেওঁক প্ৰণাম কৰি মহেন্দ্ৰ পৰ্বতলৈ উভতি আহি তপস্যা আৰম্ভ কৰে।
সুজিতা দাস
ৰেডিঅ’ত অৱদানৰ বাবে তেওঁ ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ ফ’ৰামৰ দ্বাৰা ম’ষ্ট পপুলাৰ আৰ জে অৱ দ্য ইয়াৰ ২০১৯ (Most popular RJ of the year -2019) লৈ মনোনীত হৈছিল।
অদ্ভুত ৰামায়ণ
সাৰাংশ
ৰামৰ দণ্ডকাৰণ্যলৈ নিৰ্বাসনৰ পিছত সীতাক ৰাৱণৰ দ্বাৰা অপহৰণ কৰাৰ দিশলৈ কাহিনীটো দ্ৰুতগতিত আগবাঢ়ি যায়। হনুমানক লগ পোৱাৰ লগে লগে ৰামে তেওঁক বিষ্ণু হিচাপে চমুকৈ তেওঁৰ মহাজাগতিক ৰূপ দেখুৱাইছিল, লক্ষ্মী লক্ষ্মণে তেওঁৰ ৰূপ শেষনাগ হিচাপে প্ৰকাশ কৰিছিল। পাছলৈ হনুমানে তেওঁৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ প্ৰকাশ কৰিলে যদিও গ্ৰন্থখনত তেওঁৰ প্ৰকৃত স্বৰূপৰ বিষয়ে বিশদভাৱে উল্লেখ কৰা হোৱা নাই (আত্মনাম দৰ্শয়ামস হনুমান ৰামলাক্ষ্মণৌ)।
ৰামে যোগ আৰু সাংখ্য দৰ্শনৰ মৌলিক তত্ত্বসমূহ হনুমানৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰে, ইয়াৰ মৌলিক ঐক্যত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। জ্ঞানৰ পথেৰে বুজিব লাগিব লগতে যোগৰ দ্বাৰা অনুভৱ কৰিব লাগিব আত্মাৰ বিষয়ে কৰা আলোচনাত ৰামে আত্মাৰ সৈতে নিজৰ পৰিচয় প্ৰকাশ কৰিছিল।
ৰামে নিজৰ দাৰ্শনিক বক্তব্য আগবঢ়াই লৈ গৈছে।
ৰামে নিজৰ বক্তব্য অব্যাহত ৰাখিছে, যিটো সত্তাৰ বিষয়ে তেওঁ কৈ আহিছে—যিটোৰ পৰা সমগ্ৰ সৃষ্টিৰ উত্থান ঘটিছে, সেই সত্তাৰ সৈতে নিজকে চিনাক্ত কৰিছে।
ৰামে হনুমানৰ লগত নিজকে সৃষ্টিৰ পূৰ্বপুৰুষ হিচাপে, আৰু যি আছে, আছিল আৰু হ’ব, সেই সকলোবোৰৰ বিষয়ে কথা পাতিছে।
হনুমানে হৃদয়ত ৰামৰ ৰূপক ধ্যান কৰি ৰামক আত্মা, পুৰুষ, হিৰণ্যগৰ্ভ, সমস্ত সৃষ্টিৰ উৎস হিচাপে ৰামৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰকাশ কৰি তাৰ পিছত তেওঁক প্ৰণাম জনাই
বিশটা শ্লোকত আমি ৰামে ৰাৱণ আৰু সীতাক বিচাৰি উলিওৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা, লংকালৈ যোৱা, ৰাৱণ বিজয়, অযোধ্যালৈ বিজয়ী প্ৰত্যাৱৰ্তন আদি ব্যাখ্যা কৰা দেখিবলৈ পাওঁ।
অযোধ্যাৰ দৰবাৰত সাধু আৰু দৰ্শকৰ সান্নিধ্যত সীতাই লক্ষ্য কৰিছিল যে ৰাৱণ বধ ইমান ডাঙৰ কথা নহয়। জনকপুৰত থকা দেউতাকৰ ঘৰত বাস কৰা তাই অতি সৰু থাকোঁতে এজন ব্ৰাহ্মণে পাৰ হৈ ৰাৱণৰ ডাঙৰ ভাইটিৰ কথা কৈছিল, নাম সহস্ৰ ৰাৱণ, এহেজাৰ অস্ত্ৰধাৰী আৰু হাজাৰ মূৰৰ, পুষ্কৰ নামৰ দ্বীপত বাস কৰিছিল, তেওঁতকৈ বহুত বেছি শক্তিশালী আছিল তেওঁৰ সৰু ভায়েক।
ৰামে নিজৰ বান্দৰ, মানুহ, ৰাক্ষসৰ সৈন্যবাহিনী সংগ্ৰহ কৰি সহষ্ট্ৰ ৰাৱণ জয় কৰিবলৈ প্ৰস্থান কৰিলে। ৰামৰ সৈন্যবাহিনী তেওঁৰ বিৰুদ্ধে নিয়োজিত হোৱা দেখি সহস্ৰ ৰাৱণ আচৰিত হৈছিল, কিন্তু ক্ষন্তেকতে তেওঁৰ ৰাক্ষসৰ দলবোৰক একত্ৰিত কৰিলে। এই সৰ্গত ৰাক্ষস সেনাপতি আৰু তেওঁলোকৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ বিষয়ে বিতংভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
এটা ধাৰাবাহিকতা, আগন্তুক যুদ্ধত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ গণনা কৰা হৈছে।
যুদ্ধ আৰম্ভ হয়, ঘনিষ্ঠভাৱে মুখামুখিকৈ যুঁজ দিয়াত এই সৰ্গত বান্দৰবোৰে ক্ষমতা লাভ কৰে।
ৰামৰ সৈন্যক বিজয়ৰ পথত দেখি সহস্ৰ ৰাৱণে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
ৰাম আৰু সহস্ৰ ৰাৱণৰ মাজত হোৱা এক মুখামুখি যুদ্ধত ৰামে ব্ৰহ্মাস্ত্ৰক নিক্ষেপ কৰিছিল। সহস্ৰ ৰাৱনে হাতেৰে ধৰি এই অস্ত্ৰ খেৰৰ দৰে ধংশ কৰি হতাশ কৰি তোলে। প্ৰত্যুত্তৰত সহস্ৰ ৰাৱনে ৰামলৈ কাঁড় নিক্ষেপ কৰি অচেতন কৰি তুলিছিল আৰু ব্যাপক বিস্ময়ৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
যুদ্ধ ক্ষেত্ৰত ৰামক অচেতন আৰু অসহায় দেখি সীতাই নিজৰ মানৱীয় ৰূপ ত্যাগ কৰি মহাকালিৰ অতি ভয়ংকৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে আৰু এক চেকেণ্ড নৌহওঁতেই তেওঁ সহস্ৰ ৰাৱণৰ ১০০০ মূৰ কাটি সকলো ৰাক্ষস ধ্বংস কৰিবলৈ ধৰিলে। মহাকালিক সংগ দিবলৈ মাতৃকা সকল যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ আহিছিল আৰু ৰাক্ষসৰ মূৰ কাটি খেলা-ধূলা কৰে। পৃথিৱী কঁপি উঠি প্ৰায় পাতালত ডুব গৈছিল, কিন্তু মৃতদেহৰ বেশত শিৱই উদ্ধাৰ কৰিছিল।
মহাকালিৰ ৰূপত সীতা শান্ত নহ’লে পৃথিৱী ধ্বংস হ’ব পাৰে বুলি উপলব্ধি কৰি দেৱতাসকলে তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ আহিল। তেওঁলোকে উচ্চাৰণ কৰিলে যে শক্তিৰ দ্বাৰাহে পৰম প্ৰভু সুলভ হৈ পৰে। কালীয়ে অচেতন ৰামৰ ফালে আঙুলিয়াই দিলে, স্পষ্ট কৰি দিলে যে ৰাম অচেতন হৈ থকা অৱস্থাত তেওঁ পৃথিৱীৰ কল্যাণৰ কথা বিবেচনা কৰিব নোৱাৰে। ব্ৰহ্মাই ৰামৰ চেতনা ঘূৰাই দিলে, কিন্তু সচেতনতা ঘূৰাই পোৱাৰ লগে লগে তেওঁ সীতাৰ ভয়ানক ৰূপটোক লৈ চিন্তিত হয়। ব্ৰহ্মাই ৰামক ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি-বিনাশ, আৰু আন সকলো কাম-কাজ যে কেৱল শক্তিৰেহে সম্পন্ন কৰিব পৰা যায় সেইকথা বুজাই দিলত ৰাম সন্তুষ্ট হয় আৰু তেওঁৰ ভয় লাঘৱ হ’ল।
ব্ৰহ্মাই ৰামক আশ্বাস দিলে যে তেওঁৰ আগত থকা ভয়ংকৰ ৰূপটো সঁচাকৈয়ে সীতাৰ আৰু সেয়ে তেওঁ কালী ৰূপী সীতাক সুধিলে যে তেওঁ প্ৰকৃততে কোন? তেওঁ বুজাই দিলে যে তেওঁ সকলোৰে ভিতৰৰ সত্তা, শিৱই ৰামক “আকাশী দৃষ্টি” দিলে যাতে তেওঁ সীতাৰ ঐশ্বৰিক অৱস্থা অনুভৱ কৰিব পাৰে। শেষত ৰামে ১০০৮টা নাম আবৃত্তি কৰি কালীক প্ৰাৰ্থনা কৰে।
ৰামে কালীৰূপী সীতাক প্ৰাৰ্থনা কৰি থাকিল আৰু তেওঁৰ অনুৰোধত পুনৰ সীতা ৰূপলৈ ঘূৰি আহিল। ইয়াৰ পিছতে তেওঁলোকে অযোধ্যালৈ উভতি যাবলৈ সাজু হ’ল।
ৰাম আৰু সীতাই পুষ্পক ৰথত উঠিল, আৰু অতি সোনকালেই অযোধ্যাত উপস্থিত হ’ল। তাত উপস্থিত হৈ তেওঁ সকলোৰে আগত বয়োজ্যেষ্ঠ ৰাৱণৰ পৰাজয়ৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁলোকে সুগ্ৰীৱ আৰু তেওঁৰ বান্দৰ সৈন্যৰ লগতে বিভিষণ আৰু তেওঁৰ ৰাক্ষসবাহিনীৰ পৰা বিদায় লয়। ৰামৰ কাহিনীৰ চমু পুনঃআলোচনা আৰু অদ্ভুত ৰামায়ণ (অভুতোত্তৰ কন্দম বুলিও কোৱা হয়)ৰ কাহিনী শুনাৰ গুণ আৰু উপকাৰৰ সংখ্যা গণনা কৰি সৰ্গৰ সামৰণি পৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
গংগুবাই কোঠেৱালী
গংগুবাই হৰজীৱনদাস (Gangubai Harjivandas){{efn|সন্মানীয় প্ৰত্যয়, কেতিয়াবা ভাৰতীয় মহিলাৰ নামৰ আগত যোগ কৰা হয়।]} ইয়াত প্ৰকৃত নামটো হৈছে গংগু বা গংগা৷}} পৰিচিত আৰু জনপ্ৰিয় নাম হৈছে গংগুবাই কোঠেৱালী আৰু গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ী৷ তেওঁ আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় পতিতা আৰু কুৰি শতিকাৰ '৭০ৰ দশকত মুম্বাইৰ কামাথিপুৰা এলেকাত গঢ় লৈ উঠা এটা পতিতালয়ৰ গৰাকীনী বা 'ম্যাডাম'৷
২০১১ চনত প্ৰকাশিত হুছেইন জাইদীৰ অকাহিনীমূলক অপৰাধভিত্তিক গ্ৰন্থ মাফিয়া কুইনচ অৱ মুম্বাইত গংগুবাইৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে৷
২০২২ চনৰ ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত মুক্তি লাভ কৰা সঞ্জয় লীলা ভাঞ্চালীৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশিত আৰু মুখ্য চৰিত্ৰত আলিয়া ভাটৰ দ্বাৰা অভিনীত হিন্দী ভাষাৰ আত্মজীৱনীমূলক কথাছবি 'গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ী'য়ে গংগুবাই হৰজীৱনদাসৰ জীৱনদ্দশাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে৷
জীৱন
১৯৪০ৰ দশকৰ গুজৰাটৰ কাঠিয়াৱাড় গাঁৱত গংগুবাইৰ জন্ম হয়৷ জন্মতে তেওঁৰ নাম আছিল গংগা হৰজীৱনদাস৷ যৌৱনাৱস্থাতে গংগুবাইয়ে পিতৃৰ গাণনিক ৰামনিক লালৰ লগত মুম্বাইৰ চহৰলৈ পলাই আহে৷ ইয়াৰ আগতে দুয়োয়ে সংগোপনে বিবাহ-পাশত আবদ্ধ হয়৷ কিন্তু গিৰিয়েক ৰামনিকে গংগুবাইৰ লগত প্ৰবঞ্চনা কৰে আৰু তাইক পতিতাবৃত্তিত পাঁচশ টকাৰ বিনিময়ত বিক্ৰী কৰে৷ গংগুবাইৰ জীৱনক ৰেখাপাত কৰা হুছেইন জাইদীৰ গ্ৰন্থ 'মাফিয়া কুইনছ অৱ মুম্বাই'ত গংগুবাইৰ বিষয়ে অনেক গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷ লিখক হুছেইনৰ মতে, গংগুবাইৰ উচ্চতা বৰ বেছি নহয়৷ পাঁচ ফুট পাঁচ ইঞ্চিমানহে হ'ব৷ পতিতাবৃত্তিৰ লগত অনাকাংক্ষিতভাৱে পৰিচিত হৈ গংগুবাইয়ে পূৰ্বৰ গংগা নামটো সলাই পেলায় আৰু তাৰ ঠাইত গংগু বুলি আত্মপৰিচয় দিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷
প্ৰথমাৱস্থাত গংগুবাইয়ে একাধিক অস্বস্তিদায়ক পৰিস্থিতিৰ সমুখীন হৈছিল যদিও পাছলৈ মুম্বাইৰ আণ্ডাৰৱৰ্ল্ডৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু সেইসূত্ৰেই চৌপাশৰ অঞ্চল আৰু সমাজত পৰিচয় লাভ কৰে৷ গংগুবাইৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ দায়িত্বত আছিল কৰিম লালা৷ কৰিম লালাক সেইসময়ত মুম্বাইৰ এজন কুখ্যাত ডন হিচাপে জনা যায়৷ কামথিপুৰাৰ এই এলেকাটো কৰিম লালাৰ অধীনত আছিল৷ কোৱা হয় যে, গংগুবাইয়ে কৰিম লালাক ৰাখী পিন্ধাইছিল৷ কিয়নো গংগুবাইক দুবাৰকৈ ধৰ্ষণ কৰা তাৰ এজন গুণ্ডাৰ পৰা কৰিম লালাই ৰক্ষা কৰিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হৈছিল৷ মুম্বাইৰ কামাথিপুৰাত গংগুবাইয়ে এগৰাকী যৌনকৰ্মী হিচাপে কাম আৰম্ভ কৰে আৰু ক্ৰমাৎ সেই অঞ্চলত থকা বহুকেইখন পতিতালয়ৰ গৰাকীনী হয় আৰু সেইবোৰৰ পৰিচালনাও কৰে৷ স্থানীয় 'ঘৰৱালী' নিৰ্বাচন জয়ী হোৱাৰ পিছত গংগুবাইয়ে নিজৰ নামৰ পিছত 'ক'ঠেৱালী' উপাধি সংযুক্ত কৰে৷ কম বয়সতে গংগুবাই পতিতালয়ৰ ম্যাডাম হিচাপে স্বীকৃত হয়৷ সাধাৰণতে এই নিৰ্বাচনবোৰৰ জৰিয়তে কামাথিপুৰাৰ যৌন কৰ্মীৰ মাজত তেওঁলোকৰ স্থিতি আৰু স্থান নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল৷ জাইদিয়ে কিতাপখনত উল্লেখ কৰা অনুসৰি, গংগুবাইয়ে কেতিয়াও নাৰীক নিজৰ ইচ্ছাৰ অসন্মতিত যৌন বৃত্তিলৈ টানি অনা নাছিল৷ কিশোৰীক তেওঁ কেতিয়াও পতিতাবৃত্তি গ্ৰহণ কৰিবলৈ নিদিছিল৷ আনকি ব্যৱসায় আৰু অৰ্থৰ পৰিৱৰ্তে নাৰীৰ এই স্বাধীনতাক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া গংগুবাইয়ে সেইসময়ত একমাত্ৰ 'ম্যাডাম' আছিল৷
ৰেড লাইট এলেকাবোৰৰ সুৰক্ষাৰ অনুমোদন বিচাৰি গংগুবাইয়ে ভাৰতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুকো সাক্ষাৎ কৰিছিল৷
জনপ্ৰিয় মাধ্যমত
মুম্বাইৰ অনুসন্ধানমূলক সাংবাদিক আৰু লেখক এছ. হুছেইন জাইদীয়ে সাংবাদিক জন বৰ্গেছৰ সৈতে লগ হৈ লিখা মাফিয়া কুইনছ অৱ মুম্বাইত সন্নিৱিষ্ট তেৰগৰাকী মুম্বাইৰ নাৰীৰ ভিতৰত গংগুবাইৰ জীৱনকো সামৰিছে৷ এই গ্ৰন্থখন ১৫ এপ্ৰিল ২০১১ চনত 'ট্ৰেংকুবাৰ'-এ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ গ্ৰন্থখনৰ ভাষা-ইংৰাজী৷
হুছেইন জাইদীৰ গ্ৰন্থখনৰে এটা অধ্যায়ক আধাৰ হিচাপে লৈ নিৰ্মাণ কৰা হিন্দী ভাষাৰ কথাছবি 'গংগুবাই কাঠিয়াৱাড়ী'য়ে ২০২২ চনৰ ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত ভাৰতৰ ছবিগৃহত মুক্তিলাভ কৰে৷ এই ছবিখনৰ পৰিচালক হৈছে সঞ্জয় লীলা ভাঞ্চালী আৰু মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে আলিয়া ভাটে৷ ছবিখনে দৰ্শক-সমালোচকৰ পৰা ইতিবাচক সঁহাৰি লাভ কৰে৷
মহামন্দা
মহামন্দা বা বৃহৎ অৰ্থনৈতিক পতন (Great Depression) আছিল এক গুৰুতৰ বিশ্বজুৰা তীব্ৰ অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থা যি ১৯৩০-ৰ দশকত ঘটিছিল। ইয়াৰ আৰম্ভ হৈছিল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত। সমগ্ৰ বিশ্বত মহামন্দাৰ সময় বিভিন্ন আছিল; বেছিভাগ দেশত, ই ১৯২৯ চনত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ১৯৩০ দশকৰ শেষভাগলৈ আছিল। ই আছিল বিংশ শতিকাৰ আটাইতকৈ দীৰ্ঘতম, গভীৰতম, আৰু আটাইতকৈ বিস্তৃত মন্দাৱস্থা। বিশ্বব্যাপী অৰ্থনীতি কিমান তীব্ৰভাৱে হ্ৰাস হ'ব পাৰে তাৰ উদাহৰণ হিচাপে সাধাৰণতে মহামন্দাক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
১৯২৯ চনৰ ৪ ছেপ্টেম্বৰত আৰম্ভ হোৱা হ্ৰাসমান ষ্টকৰ মূল্যৰ পিছত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত মহামন্দা আৰম্ভ হৈছিল, আৰু ১৯২৯ চনৰ ২৯ অক্টোবৰৰ ষ্টক বজাৰ পতনৰ সৈতে সৰ্বত্ৰে বাতৰি হৈ পৰিছিল (এই দিনটোক কলা মঙলবাৰ বুলি কোৱা হয়)। ১৯২৯ আৰু ১৯৩২ চনৰ ভিতৰত, বশ্বব্যাপী মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন (জিডিপি)-ৰ আনুমানিক ১৫% হ্ৰাস হৈছিল। তুলনা কৰিলে দেখা যায় যে, ২০০৮-২০০৯ চনৰ মন্দাৱস্থাৰ সময়ত বশ্বব্যাপী জিডিপি ১% তকৈ কম হ্ৰাস হয়। কিছুমান অৰ্থনীতি ১৯৩০ৰ মাজভাগৰ ভিতৰত সুস্থ হবলৈ আৰম্ভ কৰে। অৱশ্যে, বহুতো দেশত মহামন্দাৰ নেতিবাচক প্ৰভাৱ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ আৰম্ভণিলৈকে আছিল।
মহামন্দাই ধনী আৰু দৰিদ্ৰ দুয়োধৰণৰ দেশতে এক বিপৰ্যয়ৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ব্যক্তিগত উপাৰ্জন, কৰ ৰাজহ, লাভ আৰু মূল্য হ্ৰাস পাইছিল, আনহাতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বাণিজ্য ৫০%ৰ অধিক হ্ৰাস পাইছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত নিবনুৱাৰ হাৰ ২৩% লৈ বৃদ্ধি পাইছিল আৰু কিছুমান দেশত ৩৩% লৈকে বৃদ্ধি পাইছিল।
বিশ্বৰ চহৰবোৰত, বিশেষকৈ গধুৰ উদ্যোগৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল চহৰবোৰত, গভীৰভাৱে প্ৰভাৱ পৰিছিল। বহুতো দেশত নিৰ্মাণ কাৰ্য প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ হৈ পৰিছিল। শস্যৰ মূল্য প্ৰায় ৬০% হ্ৰাস হোৱাৰ বাবে কৃষি সম্প্ৰদায় আৰু গ্ৰাম্য অঞ্চলসমূহ ভুগিছিল। চাকৰিৰ মাত্ৰ কেইটামান বৈকল্পিক উৎসৰ সৈতে হ্ৰাসমান চাহিদাৰ ফলত প্ৰাথমিক খণ্ডৰ উদ্যোগ যেনে খনন আৰু কাঠৰ উদ্যোগসমূহ সৰ্বাধিক ক্ষতি বহন কৰিছিল।
আৰম্ভ
অৰ্থনৈতিক ইতিহাসবিদসকলে সাধাৰণতে মহামন্দাৰ অনুপ্ৰেৰক হিচাপে ১৯২৯ চনৰ ২৪ অক্টোবৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আমেৰিকান ষ্টক বজাৰৰ মূল্যৰ আকস্মিক পতনক গণ্য কৰে। অৱশ্যে, কিছুমানে এই সিদ্ধান্তত বিবাদ কৰে আৰু ষ্টক বিপৰ্যয়ক এক কাৰণৰ সলনি মহামন্দাৰ এক লক্ষণ হিচাপে গণ্য কৰে।
১৯২৯ চনৰ ৱাল ষ্ট্ৰিট বিপৰ্যয়ৰ পাছতো কিছু সময়ৰ বাবে আশা অব্যাহত আছিল। জন ডি ৰকফেলাৰে কৈছিল "এইবোৰ দিনত বহুতে নিৰুৎসাহিত হয়। মোৰ জীৱনৰ ৯৩ বছৰত, মন্দাৱস্থা আহিছে আৰু গৈছে। ভাৱ অৱস্থা সদায় ঘুৰি আহে আৰু ঘুৰি আহিবই।" ১৯৩০ চনৰ আৰম্ভণিতে ষ্টক বজাৰ পুণৰ ওপৰলৈ উঠে কিন্তু এপ্ৰিলৰ ভিতৰত পুণৰ ১৯২৯ চনৰ আৰম্ভণিলৈ অৱস্থালৈ ঘূৰি যায়। এয়া তেতিয়াও ১৯২৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰৰ প্ৰায় ৩০% তলত আছিল।
চৰকাৰ আৰু ব্যৱসায়সমূহে একেলগে ১৯৩০ চনৰ প্ৰথমাৰ্ধত আগৰ বছৰৰ সংশ্লিষ্ট সময়তকৈ অধিক খৰচ কৰিছিল। ইফালে, গ্ৰাহকসকল, যিসকলৰ বহুতে যোৱা বছৰ ষ্টক বজাৰত গুৰুতৰ ক্ষতিৰ সন্মুখীন হৈছিল, তেওঁলোকৰ ব্যয় ১০% হ্ৰাস হৈছিল। ইয়াৰ উপৰিও, ১৯৩০-ৰ মাজভাগত দেখা দিয়া এক গুৰুতৰ খৰাং বতৰে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ খেতিয়ক সমস্যাত পেলাইছিল।
১৯৩০ চনৰ মাজভাগলৈ সূতৰ হাৰ নিম্ন স্তৰলৈ হ্ৰাস পাইছিল, কিন্তু বিষ্কাৰ আৰু ঋণ ল'বলৈ মানুহৰ নিৰন্তৰ অমনোযোগৰ অৰ্থ হৈছিল যে গ্ৰাহক ব্যয় আৰু বিনিয়োগ হ্ৰাস পাইছিল। ১৯৩০ চনৰ মে' মাহলৈ অটোমোবাইল বিক্ৰী ১৯২৮ চনতকৈ কমি গৈছিল। সাধাৰণতে দাম হ্ৰাস হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, যদিও ১৯৩০ চনত মজুৰি স্থিৰ হৈ আছিল। তাৰ পিছত ১৯৩১ চনত এক বিমুদ্ৰাস্ফীতি আৰম্ভ হৈছিল। কৃষকসকলে এক বেয়া সময়ৰ সন্মুখীন হৈছে; শস্যৰ মূল্য হ্ৰাস হোৱা আৰু এক খৰাং বতৰে তেওঁলোকৰ অৰ্থনৈতিক স্থিতি বেয়া কৰিছিল।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অৰ্থনীতি হ্ৰাস হোৱাৰ ফলতে আন বেছিভাগ দেশতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল; তাৰ পিছত, প্ৰতিখন দেশত আভ্যন্তৰীণ দুৰ্বলতা বা শক্তিয়ে পৰিস্থিতি বেয়া বা উন্নত কৰি তুলিছিল। দেশবোৰে ব্যক্তিগতভাৱে সংৰক্ষণবাদী নীতিৰ যোগেৰে তেওঁলোকৰ ব্যৱসায়বোৰৰ উন্নতি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে, ১৯৩০ চনৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ স্মুট-হাৱলি টেৰিফ আইন আৰু আন দেশৰ প্ৰতিশোধকৰ শুল্কৰ ফলত বিশ্ব বাণিজ্যত অধিক ক্ষতিগ্ৰস্থ হৈছিল, যাৰ ফলত মন্দাৱস্থাৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি হৈছিল। ১৯৩৩ চনৰ ভিতৰত, অৰ্থনৈতিক হ্ৰাসৰ ফলত বিশ্ব বাণিজ্য মাত্ৰ চাৰি বছৰ আগতে ইয়াৰ স্তৰৰ এক তৃতীয়াংশলৈ নামি গৈছিল।
কাৰণ
মহামন্দাৰ কাৰণৰ দুটা প্ৰধান প্ৰতিযোগী অৰ্থনৈতিক তত্ত্ব হৈছে কেইনচিয়ান (Keynesian; চাহিদা-চালিত) আৰু মুদ্ৰাবিদ ব্যাখ্যা (monetarist explanation)। এনে আন কিছু তত্বও আছে যিবোৰে কেইনচিয়ান আৰু মুদ্ৰাবিদ ব্যাখ্যাবোৰক অস্বীকাৰ কৰে। দাবী-চালিত তত্ববোৰৰ মাজত সহমত আছে যে এক বৃহৎ পৰিমাণৰ আত্মবিশ্বাস হেৰুওৱাৰ ফলত হঠাৎ ব্যৱহাৰ আৰু বিনিয়োগ ব্যয় হ্ৰাস হৈছিল। এবাৰ আতংক আৰু বিমুদ্ৰাস্ফীতি আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত, বহু লোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে তেওঁলোকে বজাৰৰ পৰা আঁতৰত কৰি অধিক ক্ষতি পৰিহাৰ কৰিব পাৰিব। দাম হ্ৰাস হোৱাৰ ফলত ধন ধৰি ৰখাটো লাভজনক হৈছিল আৰু নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ ধনৰ বাবদ অধিক সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰা কৰিব পাৰিছিল, যাৰ ফলত চাহিদা হ্ৰাস হয়। মুদ্ৰাবিদসকলে বিশ্বাস কৰে যে মহামন্দা এক সাধাৰণ মন্দা হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল, কিন্তু ধন যোগান সংকুচিত হোৱাৰ ফলত অৰ্থনৈতিক পৰিস্থিতি অধিক বেয়া কৰিছিল, যাৰ ফলত এই মন্দাৱস্থা মহামন্দালৈ পৰিণত হৈছিল।
মহামন্দাৰ কাৰণ বাখ্যাৰ এই দুই তত্ত্বক লৈ অৰ্থনীতিবিদ আৰু অৰ্থনৈতিক ইতিহাসবিদসকল প্ৰায় সমভাৱে বিভক্ত হৈছে। প্ৰথমটোৱে মুদ্ৰাবিদ ব্যাখ্যা অনুসৰি বিত্তীয় শক্তিবোৰ মহামন্দাৰ প্ৰাথমিক কাৰণ বুলি কৈছে, আনহাতে দ্বিতীয়টোৱে পাৰম্পৰিক কেইনচিয়ান ব্যাখ্যা অনুসৰি স্বায়ত্ত্ব ব্যয়, বিশেষকৈ বিনিয়োগত হ্ৰাস হোৱাটোক মহামন্দাৰ প্ৰথমিক কাৰণ বুলি কৈছে। বৰ্তমানে ঋণ বিমুদ্ৰাস্ফীতি তত্ত্ব আৰু আকাংক্ষা প্ৰতিপাদ্যৰ প্ৰতি গুৰুত্বপূৰ্ণ শৈক্ষিক সমৰ্থন আছে। এই তত্ত্বই মিল্টন ফ্ৰাইডমেন আৰু আনা শ্বাৰ্টজৰ বিত্তীয় ব্যাখ্যাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাৰ লগতে অনা-বিত্তীয় ব্যাখ্যাও যোগ কৰে।
এক সহমত আছে যে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ফেডাৰেল ৰিজাৰ্ভ প্ৰণালীয়ে ধন যোগান সম্প্ৰসাৰিত কৰি আৰু অন্তিম পন্থা ঋণদাতা হিচাপে কাম কৰি বিত্তীয় বিমুদ্ৰাস্ফীতি আৰু বেঙ্কিং পতনৰ প্ৰক্ৰিয়া হ্ৰাস কৰিব লাগে। যদি তেওঁলোকে এনে কৰিলেহেতে, অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থা বহু কম গুৰুতৰ আৰু বহু কম হ'লহেতেন।
আধুনিক মূলধাৰাৰ অৰ্থনীতিবিদসকলৰ অনুদৰি মহামন্দা কাৰণবোৰ হৈছে:
টাৰ্ণিং পইণ্ট আৰু পুনৰুদ্ধাৰ
বিশ্বৰ বেছিভাগ দেশে ১৯৩৩ চনত মহামন্দাৰ পৰা পুনৰুদ্ধাৰ হ'বলৈ আৰম্ভ হৈছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ১৯৩৩ চনৰ আৰম্ভণিতে পুনৰুদ্ধাৰ আৰম্ভ হয়, কিন্তু এক দশকৰ অধিক কাল ধৰি ১৯২৯ চনৰ মুঠ ৰাষ্ট্ৰীয় পণ্য (জিএনপি)-লৈ অস্থালৈ ঘূৰি অহা নাছিল আৰু তেতিয়াও ১৯৪০ চনত প্ৰায় ১৫% নিবনুৱাৰ হাৰ আছিল, যদিও ই ১৯৩৩ চনত ২৫% উচ্চ হাৰৰ পৰা তললৈ নামিছিল।
ফ্ৰেঙ্কলিন ৰুজাভেল্টৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ কাৰ্যকালৰ বেছিভাগ সময়ৰ মাজেৰে অব্যাহত থকা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অৰ্থনৈতিক সম্প্ৰসাৰণৰ (যদিও ১৯৩৭ চনৰ মন্দাই ইয়াক বাধা দিয়াছিল) কাৰক শক্তি সম্পৰ্কে অৰ্থনীতিবিদসকলৰ মাজত কোনো সহমত নাই। বেছিভাগ অৰ্থনীতিবিদৰ মাজত মত আছিল যে ৰুজভেল্টৰ নতুন চুক্তি নীতিবোৰে মহামন্দো পৰা পুনৰুদ্ধাৰ হোৱা প্ৰক্ৰিয়াক দ্ৰুতমান কৰি তুলিছিল, যদিও অৰ্থনীতিক সম্পূৰ্ণৰূপে মন্দাৱস্থাৰ পৰা বাহিৰ লৈ আনিবলৈ তেওঁৰ নীতিবোৰ কেতিয়াও যথেষ্ট শক্তিশালী নাছিল। কিছুমান অৰ্থনীতিবিদে reflation-ৰ আকাংক্ষা আৰু নামমাত্ৰ সূদৰ হাৰ বৃদ্ধি ৰখাৰ ইতিবাচক প্ৰভাৱৰ প্ৰতিও মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিছে যি ৰুজাভেল্টৰ কথা আৰু কামবোৰ পৰা প্ৰভাৱত হৈছিল।  সেই একেই reflationary নীতিৰ ওভতাই লোৱাৰ ফলতেই ১৯৩৭ চনৰ শেষৰ ফালে আৰম্ভ হোৱা এক মন্দাৱস্থা বন্ধ হৈ পৰিছিল।  reflation বিপৰীত হোৱা এক অৱদানকাৰী নীতি আছিল ১৯৩৫ চনৰ বেঙ্কিং আইন, যি কাৰ্যকৰীভাৱে সংৰক্ষিত প্ৰয়োজনীয়তা বৃদ্ধি কৰিছিল, যাৰ ফলত এক বিত্তীয় সংকোচন হয় যি পুনৰুদ্ধাৰ বিফল কৰাত সহায় কৰিছিল। ১৯৩৮ চনত জিডিপিৰ উৰ্দ্ধমুখী গতি পুণৰ আৰম্ভ হয়।
ক্ৰিষ্টিনা ৰোমাৰ মতে, বিশাল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সোণৰ প্ৰবাহৰ ফলত হোৱা ধন যোগান বৃদ্ধি আছিল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অৰ্থনীতিৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎস, ফলত অৰ্থনীতিয়ে আত্ম-সংশোধনৰ সামান্য লক্ষণ দেখুৱাইছিল। সোণৰ প্ৰবাহৰ কাৰণ আছিল দুটা: প্ৰথমটো আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ডলাৰৰ মূল্যৰ অৱনতি আৰু আনটো ইউৰোপৰ ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিৰ অৱনতি। মানিটেৰি হিষ্টৰী অফ ইউনাইটেড ষ্টেটচ্ নামৰ গ্ৰন্থখনত মিল্টন ফ্ৰাইডমেন আৰু আনা শ্বাৰ্টজে মতপোষণ কৰিছে যে বিত্তীয় কাৰকসমূহক পুনৰুদ্ধাৰ কাৰণ হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে, আৰু ফেডাৰেল ৰিজাৰ্ভ ছিষ্টেমৰ দ্বাৰা ধনৰ দুৰ্বল ব্যৱস্থাপনাৰ দ্বাৰা পুনৰুদ্ধাৰ যথেষ্ট লেহেম হোৱা কথাৰ কথা কৈছে। ফেডাৰেল ৰিজাৰ্ভৰ পূৰ্বৰ অধ্যক্ষ বেন বাৰ্নানকে সন্মতি জনাই কৈছিল যে বিত্তীয় কাৰকবোৰে বিশ্বজুৰী অৰ্থনৈতিক হ্ৰাস আৰু শেষত পুনৰুদ্ধাৰ দুয়োটাৰ ক্ষেত্ৰতে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। বাৰ্নানকে আনুষ্ঠানিক কাৰকাসমূহ, বিশেষকৈ বিত্তীয় প্ৰণালীৰ পুনৰ্নিমাণ আৰু পুনৰ্সংস্থানেও এক শক্তিশালী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল বুলি মতপোষণ কৰে আৰু ইংগিত দিছিল যে মহামন্দাক এক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দৃষ্টিকোণত পৰীক্ষা কৰিব লাগে।
আৰ্থ-সামাজিক প্ৰভাৱ
বেছিভাগ দেশে ৰিলিফ কাৰ্য্যসূচী স্থাপন কৰিছিল আৰু কিছু ধৰণৰ ৰাজনৈতিক অভ্যুত্থান হৈছিল, যি তেওঁলোকক সোঁফাপন্থালৈ ঠেলি দিছিল। ইউৰোপ আৰু লেটিন আমেৰিকাৰ বহুতো গণতান্ত্ৰীক দেশত গণতন্ত্ৰৰ পতন ঘটিছিল আৰু একনায়কত্বৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। ইয়াৰ উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ হৈছে ১৯৩৩ চনত জাৰ্মানী প্ৰতিষ্ঠা হোৱা একনায়কত্ববাদ। আনহাতে, ডম'নিয়'ন অৱ নিউফাউণ্ডলেণ্ডে স্বেচ্ছাই গণতন্ত্ৰ এৰি দিছিল।
মহামন্দাৰ প্ৰভাৱ ভাৰতত কিমান পৰিছিল সেয়া বিতৰ্কৰ বিষয়। ইতিহাসবিদসকলে যুক্তি দিছে যে মহামন্দাই দীৰ্ঘম্যাদী ঔদ্যোগিক বিকাশ লেহেম কৰিছিল। মৰাপাট আৰু কয়লা, এই দুটা খণ্ডৰ বাহিৰে আন ক্ষেত্ৰৰ অৰ্থনীতিত সামান্যভাৱেহে প্ৰভাৱ পৰিছিল। অৱশ্যে, মৰাপাট উদ্যোগৰ ওপৰত গুৰুতৰ নেতিবাচক প্ৰভাৱ পৰিছিল, কিয়নো বিশ্বৰ চাহিদা হ্ৰাস হৈছিল আৰু মূল্য হ্ৰাস হৈছিল। অন্যথা, পৰিস্থিতি যথেষ্ট স্থিৰ আছিল। কৃষি আৰু ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ স্থানীয় বজাৰবোৰে সামান্য লাভো দেখুৱাইছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি শ্ৰেণী:আধুনিক ইতিহাস
ৰূপা গাংগুলী
ৰূপা গাংগুলী (Roopa Ganguly; জন্ম: ২৫ নবেম্বৰ ১৯৬৬) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী আৰু ৰাজনৈতিক নেতা। জনপ্ৰিয় ধাৰাবাহিক 'মহাভাৰত'ত (১৯৮৮) দ্ৰৌপদীৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰা বাবে তেওঁ বিশেষভাবে জনাজাত। বলীউডত শাবানা আজমীৰ যি স্থান, বহুমুখী অভিনয় আৰু উচ্চাৰণ অভিযোজনৰ বাবে প্ৰখ্যাত ৰূপা গাংগুলীৰো বঙালী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত সেই স্থান বুলি প্ৰায়ে প্ৰচাৰ কৰা হয়। তেওঁ মৃণাল সেন, অপৰ্ণা সেন, গৌতম ঘোষ আৰু ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ দৰে পৰিচালকৰ সৈতে কাম কৰিছে। তেওঁ এগৰাকী ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ কণ্ঠশিল্পী আৰু শাস্ত্ৰীয় নৃত্যতো পাৰদৰ্শী। এটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু দুটা 'বেংগল ফিল্ম জাৰ্ণেলিষ্ট এছোচিয়েচন বঁটা'কে (BFJA) ধৰি তেওঁ বহুতো বঁটা-বাহন লাভ কৰিছে। ২০১৬ চনত তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দ্বাৰা ৰাজ্যসভাৰ সদস্য মনোনীত হৈছে। তেওঁ পশ্চিমবংগৰ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ মহিলা মৰ্চ্চাৰ সভাপতি আছিল। লগতে 'পশ্চিমবংগ মোচন পিকচাৰ্ছ্ আৰ্টিষ্ট ফোৰাম'ৰ সাধাৰণ সম্পাদক আৰু উপ-সভাপতি ৰূপেও সেৱা আগবঢ়াইছে।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ প্ৰথম অভিনয় কৰে বিজয় চেটাৰ্জীৰ হিন্দী চুটিছবি 'নিৰুপমা'ত (১৯৮৬)। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ বঙালী চুটিগল্প 'দেনা পাওনা'ৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা এই চুটিছবিখন ডিডি নেচনেলত সম্প্ৰচাৰ হৈছিল। তেওঁ এক সফল ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰিছিল ৰামপ্ৰসাদ বনিক পৰিচালিত বঙালী টেলিভিচন ধাৰাবাহিক 'মুক্তবন্ধ'ত (১৯৮৮)। ডাঙৰ পৰ্দাত তেওঁৰ অভিষেক ঘটে প্ৰভাত ৰায়ৰ বঙালী ছবি 'প্ৰতীক'ৰ (১৯৮৮) যোগেদি, য’ত তেওঁ চিৰঞ্জীতৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল। ১৯৮৮ চনত তেওঁ হিন্দী দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক 'গণদেৱতা'ৰ যোগেদি ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচিতি লাভ কৰে। আনহাতে বি.আৰ. চোপ্ৰাৰ 'মহাভাৰত'ত (১৯৮৮-৮৯) দ্ৰৌপদীৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ খ্যাতি আৰু জনপ্ৰিয়তাৰ চূড়াত উপনীত হয়। দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিকত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ 'স্মিতা পাতিল সোঁৱৰণী বঁটা'কে ধৰি বহু কেইটা বঁটা লাভ কৰে। একেগৰাকী পৰিচালকে পৰিচালনা কৰা 'মহাভাৰত'ৰ চিকুৱেল 'মহাভাৰত কথা'ত গাংগুলীয়ে পুনৰ দ্ৰৌপদীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও তেওঁ 'কানুন' (১৯৯৩), 'চন্দ্ৰাকান্তা' (১৯৯৪), 'কৰম অপনা অপনা' (২০০৭), 'কস্তুৰী' (২০০৯), 'অগলে জনম মোহে বিতিয়া হী কিযো' (২০০৯) আদি বহু কেইখন জনপ্ৰিয় হিন্দী ধাৰাবাহিকত অভিনয় কৰে। তেওঁ কাম কৰা অন্য কেইখনমান জনপ্ৰিয় বঙালী ধাৰাবাহিক হ’ল- 'জনমভূমি' (১৯৯৭), 'দ্ৰৌপদী' (২০০০), 'ইংগিত' (২০০১), 'তিথিৰ অতিথি' আদি।
গৌতম ঘোষ পৰিচালিত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পোৱা ছবি 'পদ্মা নদীৰ মাঝি' (১৯৯৩), সনত দাশগুপ্ত পৰিচালিত 'জননী' (১৯৯৩) আৰু অপৰ্ণা সেন পৰিচালিত 'য়ুগান্ত'ত তেওঁ কৰা কাম প্ৰশংসিত হৈছে। অমল ৰায় ঘটকৰ 'উজান' (১৯৯৫) আৰু ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ 'অন্তৰমহল' (২০০৫) ছবি যোগে তেওঁ দুবাৰকৈ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ 'বি.এফ.জে.এ. বঁটা' পাবলৈ সক্ষম হৈছে। 'অন্তৰমহল'ৰ বাবে তেওঁক ‘অ’চিয়ান চিনেফেন ফেষ্টিভেলৰ জুৰীৰ বিশেষ উল্লেখে’ৰে ভূষিত কৰা হৈছিল। একে বছৰতে তেওঁ অঞ্জন দত্তৰ 'তাৰপৰ ভালোবাসা'ত এগৰাকী অভিমানী অভিনেত্ৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে, যাৰ বাবে তেওঁ সমালোচকৰ প্ৰশংসা পাবলৈ সক্ষম হয়। ৯ম ঢাকা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শেখৰ দাসৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰাপক বঙালী ছবি 'ক্ৰান্তিকাল'ৰ (২০০৫) বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে। ২০০৬ চনত তেওঁ 'দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ'ৰ ‘২০০৫ৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী অভিনেত্ৰীৰ তালিকা’ত স্থান পায়। 'কালেৰ ৰাখাল' (২০০৯), 'চৌৰাস্তা- দ্য ক্ৰচৰোড অফ লাভ' (২০০৯), 'চৌৰাহেঁ' (২০১২), 'ন হন্যতে' (২০১২), 'দত্ত ভাৰ্চাচ দত্ত' (২০১২) আৰু 'পুনশ্চঃ' (২০১৪) তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ছবি। ২০১১ চনত তেওঁ অদিতি ৰায়ৰ বঙালী ছবি 'অৱশেষে'ত কণ্ঠদান কৰি শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আজুৰি আনিবলৈ সক্ষম হয়। গৌতম ঘোষৰ মতে তেওঁ ৰূপায়ণ কৰা যিকোনো চৰিত্ৰৰ সাঁচত নিজকে খাপ খুৱাই লোৱাৰ দক্ষতা আছে। মীৰা নায়াৰে তেওঁক আশেপাশে থকা এগৰাকী অন্যতম প্ৰচণ্ড আত্মবিশ্বাসী আৰু শক্তিশালী অভিনেত্ৰী বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
ৰীতা ফাৰিয়া
ৰীতা ফাৰিয়া পাৱেল (Reita Faria Powell; জন্ম ২৩ আগষ্ট ১৯৪৩) এগৰাকী ভাৰতীয় মডেল, সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাৰ বিজয়ী তথা চিকিৎসক। ১৯৪৩ চনৰ ২৩ আগষ্টত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বোম্বেত এক গোৱান পৰিয়াত ৰীতা ফাৰিয়াৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ১৯৬৬ চনত মিছ ৱৰ্ল্ড খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল। এই খিতাপ লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী এছিয়ান তথা ভাৰতীয়। ইয়াৰ লগতে তেওঁ প্ৰথম চিকিৎসক হিচাপে মিছ ৱৰ্ল্ড খিতাপ বিজয়ী।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ মিছ বোম্বেৰ খিতাপ দখল কৰাৰ পিছত ১৯৬৬ চনত "ইভ'ছ ৱিকলী মিছ ইণ্ডিয়া"ৰ খিতাপ দখল কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ মিছ ৱৰ্ল্ড ১৯৬৬ লৈ ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ সুযোগ লাভ কৰে। তেওঁ মিছ ৱৰ্ল্ড প্ৰতিযোগিতাত "শ্ৰেষ্ঠ সাঁতোৰৰ সাজ" আৰু শাড়ী পিন্ধাৰ বাবে "শ্ৰেষ্ঠ আবেলিৰ সাজ"ৰ উপ-শিৰোনাম লাভ কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ ৫১ গৰাকী অংশগ্ৰহণকাৰীক হেৰুৱাই মিছ ৱৰ্ল্ড ১৯৬৬ৰ খিতাপ দখল কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ মিছ ৱৰ্ল্ডৰ খিতাপ দখল কৰা প্ৰথম গৰাকী এছিয়ান তথা ভাৰতীয় হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তেওঁ মিছ ৱৰ্ল্ড হিচাপে এবছৰ পাৰ কৰাৰ পিছত তেওঁলৈ কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰত অভিনয় বাবে প্ৰস্তাৱ আহিছিল। কিন্তু ৰীতায়ে সকলো চলচ্চিত্ৰ আৰু মডেলিঙৰ সুযোগ নস্যাৎ কৰে। তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ চিকিৎসা শাস্ত্ৰৰ পঢ়াশুনাৰ প্ৰতি মনোনিবেশ কৰে। তেওঁ মুম্বাইৰ গ্ৰাণ্ট মেডিকেল কলেজ আৰু জে.জে. গ্ৰুপ অফ হস্পিটেলৰ পৰা তেওঁ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ লণ্ডনলৈ যায়। তাত তেওঁ কিংছ কলেজত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ১৯৭১ চনত তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষক ডাঃ ডেভিড পাৱেলৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ১৯৭৩ চনত তেওঁলোকে ডাব্লিনলৈ উঠি যায় আৰু ৰীতায়ে তাত চিকিৎসাৰ অনুশীলন আৰম্ভ কৰে।
১৯৯৮ চনত ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াত তেওঁ বিচাৰক হিচাপে যোগ দিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ কেইবাবাৰো মিছ ৱৰ্ল্ডৰ বিচাৰকক আসন শুৱনি কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে আয়াৰলেণ্ডৰ ৰাজধানী ডাব্লিনত বাস কৰে। তেওঁ ৰ স্বামী ডাঃ ডেভিড পাৱেল এগৰাকী বিখ্যাত আন্তঃস্ৰাবী গ্ৰন্থিৰ বিশেষজ্ঞ। ১৯৭১ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল। তেওঁলোকৰ ডেইৰড্ৰে আৰু এন মেৰী নামৰ দুগৰাকী সন্তান আছে। ইয়াৰ লগতে পেট্ৰিক, কৰ্মেক, ডেভিড, মাৰীয়া আৰু জনী নামেৰে পাঁচগৰাকী নাতি-নাতিনী আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগী
ব্যোমিত্ৰা
'ব্যোমমিত্ৰ (Vyom Mitrā); হৈছে এগৰাকী নাৰীসদৃশ মহাকাশভ্ৰমণকাৰী হিউমনয়ড ৰবট৷ ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাৰ দ্বাৰা ইয়াক নিৰ্মাণ কৰা হৈছে৷ এই ৰব'টটোক গগনযান নামৰ মানৱসজ্জিত এখন কক্ষপথীয় মহাকাশযানত ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব৷ বাংগালোৰস্থিত মানৱ মহাকাশযাত্ৰা আৰু অনুসন্ধানকাৰী আলোচনাচক্ৰ''ত (Human Spaceflight and Exploration symposium)ত ২০২০ চনৰ ২২ জানুৱাৰীত ব্যোমমিত্ৰক পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে উন্মোচন কৰা হৈছিল৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাকাশ শ্ৰেণী:মহাকাশ বিজ্ঞান শ্ৰেণী:মহাকাশ অভিযান
উৎপল দত্ত (অভিনেতা)
উৎপল দত্ত  (Utpal Dutt) এজন ভাৰতীয় অভিনেতা, পৰিচালক, লেখক আৰু নাট্যকাৰ আছিল। তেওঁ মুলতঃ বঙালী থিয়েটাৰৰ এজন অভিনেতা আৰু আধুনিক ভাৰতীয় থিয়েটাৰৰ এজন অগ্ৰণী ব্যক্তি আছিল। তেওঁ ১৯৪৯ চনত "লিটল থিয়েটাৰ গ্ৰুপ" প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই নাট্যদলটোৱে নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে ৰাজনৈতিক আৰু কঠোৰপন্থী থিয়েটাৰলৈ ৰূপান্তৰিক কৰাৰ পূৰ্বে ই বহুতো ইংৰাজী, শ্বেইক্সপীয়েৰিয়ান আৰু ব্ৰেখটীয় নাটক মঞ্চস্থ কৰিছিল; যি সময়চোৱাক এতিয়া "এপিক থিয়েটাৰ" বুলি উল্লেখ কৰা হয়।
দত্তৰ নাটকসমূহ তেওঁৰ মাৰ্ক্সবাদী মতাদৰ্শ প্ৰকাশৰ এক উপযুক্ত বাহন হৈ পৰিছিল, যি মতাদৰ্শ কল্লোল (১৯৬৫), মানুষেৰ অধিকাৰ, লৌহা মানৱ (১৯৬৪), টিনেৰ তলোৱাৰ আৰু মহা-বিদ্ৰোহ আদিৰ দৰে সামাজিক-ৰাজনৈতিক নাটকত দৃশ্যমান হৈছিল। তেওঁ ৪০ বছৰীয়া কৰ্মজীৱনত ১০০খনতকৈও অধিক বাংলা আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। মৃণাল সেনৰ ভুৱন সোম (১৯৬৯), সত্যজিৎ ৰায়ৰ আগন্তুক (১৯৯১), গৌতম ঘোষৰ পদ্মা নদীৰ মাঝি (১৯৯৩) আৰু হৃষীকেশ মুখাৰ্জীৰ গোলমাল (১৯৭৯) আৰু ৰং বিৰংগীৰ (১৯৮৩) দৰে চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ সৰ্বাধিক পৰিচিত।  মৃত্যুৰ মাত্ৰ কিছুদিন আগতে ১৯৯৩ চনত দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক ব্যোমকেশ বক্সীৰ ‘সীমান্ত হীৰা’ খণ্ডত তেওঁ ছাৰ দিগেন্দ্ৰ নাৰায়ণ নামৰ এজন ভাস্কৰ্যশিল্পীৰ চৰিত্ৰতো অভিনয় কৰিছিল।
১৯৭০ চনত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰাৰ উপৰিও তিনিটাকৈ শ্ৰেষ্ঠ কৌতুক অভিনেতাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। নাট্যজগতলৈ আগবঢ়োৱা জীৱনজোৰা অৱদানৰ বাবে ১৯৯০ চনত সংগীত নাটক একাডেমীয়ে তেওঁক ফেলোশ্বিপ প্ৰদান কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
নাহৰলগুন
নাহৰলগুন (Naharlagun) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত অৱস্থিত এখন নগৰ৷
ভৌগোলিক অৱস্থান
নাহৰলগুন সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ২০০ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত৷ নগৰখন চাৰিওদিশে পৰ্বতেৰে আগুৰা৷ নগৰখনৰ জলবায়ু অৰ্ধ-ক্ৰান্তীয় (sub-tropical)৷
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি নাহৰলগুনৰ জনসংখ্যা ৩৬,১৫৮ জন৷ ইয়াৰে ১৮,০৯০ জন পুৰুষ আৰু ১৮,০৬৮ গৰাকী মহিলা৷ নাহৰলগুনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭২.৮% (পুৰুষৰ ৭৭.৫% আৰু মহিলাৰ ৬৮.১%)৷
যাতায়ত
নাহৰলগুন অৰুণাচল প্ৰদেশৰ প্ৰথমটো ৰে’লৱে ষ্টেচন নাহৰলগুন ৰে’লৱে ষ্টেচনেৰে দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ লগত সংযুক্ত৷ এই নগৰৰ পৰা ডিব্ৰুগড় আৰু গুৱাহাটীৰ বিমানবন্দৰলৈ পৱন হংস (Pawan Hans)-ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হেলিকপ্টাৰ সেৱাও আছে৷ ঘাইপথেৰে এই নগৰৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ দুৰত্ব ৩৮০ কিলোমিটাৰ৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
ৰসী গাহেন
ৰসী গাহেন (Rochi Gaheen) হাজংসকলৰ জাতীয় কৃষ্টিৰ অন্যতম লোক-সংগীত। কৃষিকাৰ্যৰ জীৱন জীৱিকাৰ লগত এই গীত ওতপ্ৰোতভাবে জড়িত হৈ আছে। শক্তিৰ উপাসক হিচাপে শ্ৰমৰ উৎস হৈ যুগ যুগ ধৰি যিদৰে শ্ৰমজীৱিসকলৰ মাজত বিভিন্ন নৃত্য-গীতৰ প্ৰচলন হৈ চলি আহিছে, সেইদৰে হাজং জনগোষ্ঠীৰ মাজতো পৰম্পৰাগতভাবে ৰসী গাহেনৰ প্ৰচলন হৈ আহিছে।
হাজংসকলে বিশ্বাস কৰি আহিছে যে ৰ'দ, বৰষুণ নেওচি যেতিয়া বোকা-পানীৰে লুতুৰি-পুতুৰি হৈ ৰোৱা লগাই থকাৰ সময়ত কোনো ৰোৱণীয়ে ৰসী গাহেন গায়, তেতিয়া হেনো ৰোৱণীসকলৰ মনত প্ৰাণত কৰ্মৰ প্ৰেৰণাৰ জোৱাৰ উঠে। কামত ক্ষিপ্ৰতা আৰু চকুৱে-মুখে এক অনাবিল আনন্দ ফুটি উঠে। ইয়াৰ উপৰিও হাজংসকলে বিশ্বাস কৰি আহিছে যে দেশত অনাবৃষ্টি হ'লে কোনো কবিয়ালে ‘হাৰান্দি’ত ৰসী গাহেনৰ সুৰ তুলিলে হেনো আকাশত মেঘৰ গাজনি তুলি ধাৰাসাৰে বৰষুণ নমাই আনিব পাৰিছিল। ৰসী গাহেনত শক্তি-সামৰ্থ যোগোৱাৰ লগতে দুখ-বেদনা, আনন্দ আৰু নিৰাশাৰ ছবিও দেখা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:লোকগীত
দাণ্ডী যাত্ৰা
দাণ্ডী যাত্ৰা, যাক লোণ যাত্ৰা, লোণ সত্যাগ্ৰহ, আৰু দাণ্ডী সত্যাগ্ৰহ বুলিও কোৱা হয়, হৈছে ঔপনিৱেশিক ভাৰতত মোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধীৰ নেতৃত্বত চলা এক অহিংস গণ প্ৰতিবাদ। ২৪ দিনীয়া এই যাত্ৰাটো ১৯৩০ চনৰ ১২ মাৰ্চৰ পৰা ৬ এপ্ৰিল ১৯৩০ লৈ ব্ৰিটিছৰ লৱণ একক অধিকাৰৰ বিৰুদ্ধে কৰা প্ৰতিৰোধ আৰু অহিংস আন্দোলনৰ এক প্ৰত্যক্ষ কাৰ্য অভিযান আছিল। এই মাৰ্চৰ আন এটা কাৰণ আছিল যে গণ প্ৰতিবাদী আন্দোলনক এক শক্তিশালী উদ্বোধনৰ প্ৰয়োজন আছিল যি অধিক লোকক গান্ধীৰ আদৰ্শ অনুসৰণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰিত কৰিব। মহাত্মা গান্ধীয়ে তেওঁৰ ৭৯ জন বিশ্বাসযোগ্য স্বেচ্ছাসেৱকৰ সৈতে এই মাৰ্চ আৰম্ভ কৰিছিল। ২৪ দিনৰ বাবে দিনে দহ মাইলকৈ খোজ কাঢ়ি, সবৰমতী আশ্ৰমৰ পৰা সেই সময়ত নৱসাৰী (এতিয়া গুজৰাট ৰাজ্যত) বুলি কোৱা দাণ্ডীলৈ এই সমদলে মুঠ ২৪০ মাইল (৩৮৪ কিমি) পথ অতিক্ৰম কৰিছিল। যাত্ৰাপথত ভাৰতীয়ৰ সংখ্যা ক্ৰমাৎ বাঢ়ি গৈছিল। যেতিয়া গান্ধীয়ে ১৯৩০ চনৰ ৬ এপ্ৰিলত ৬:৩০ বজালৈ লোণ আইন ভংগ কৰিছিল, তেতিয়া লাখ লাখ ভাৰতীয়ৰ দ্বাৰা ব্ৰিটিছৰ লোণ আইনৰ বিৰুদ্ধে বৃহৎ পৰিসৰত গণ প্ৰতিবাদৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
১০ মাৰ্চ
১০ মাৰ্চ দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৬৯তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ২৯৬টা দিন (অধিবৰ্ষত ২৯৭ দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মাৰ্চ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
উধাম সিং
উধাম সিং (২৬ ডিচেম্বৰ, ১৮৯৯ – ৩১ জুলাই, ১৯৪০) এজন ভাৰতীয় আন্দোলনকাৰী আছিল, বিশেষকৈ জালিয়ানৱালাবাগৰ হত্যাকাণ্ডৰ প্ৰতিশোধ বুলি অভিহিত কৰা ১৯৪০ চনৰ ১৩ মাৰ্চত সংঘটিত মাইকেল অ'ডয়াৰৰ হত্যাৰ বাবে জনাজাত। তেখেত ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ এজন বৰেণ্য ব্যক্তি আছিল। তেওঁক শ্বহীদ-ই-আজম চৰ্দাৰ উধাম সিং ("শ্বহীদ-ই-আজম" পদাংশই, شهید اعظم ভাষাত, "মহান শ্বহীদ" বুজাই) বুলিও সম্বোধিত কৰা হয়। তেওঁৰ নামেৰে উত্তৰাখণ্ডত এখন জিলা (উধাম সিং নগৰ)-ও আছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
উধাম সিংৰ জন্ম হয় ১৮৯৯ চনৰ ২৬ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ পঞ্জাবৰ চুনম নামে এখন গাঁৱত। তেখেতৰ পিতৃপ্ৰদত্ত নাম আছিল শ্বেৰ সিং। পিতৃ টেহল সিং আছিল চুনমৰ দাতি-কাষৰীয়া উপ্পল নামৰ গাওঁখনত থকা ৰেইলৱে ক্ৰ'ছিঙটোৰ ৰক্ষীয়া। সৰুতেই পিতৃ-মাতৃ দুয়োৰে বিয়োগ ঘটাত শ্বেৰ সিং আৰু তেওঁৰ ককায়েক মুক্তা সিংক পঞ্জাবৰ চেণ্ট্ৰেল খালছা অৰ্ফানেইজ নামৰ অনাথ আশ্ৰমখনত ভৰ্ত্তি কৰোৱা হয়। তাতেই দুয়ো ভাতৃক শিখ ধৰ্মীয় নীতি অনুসৰি দীক্ষিতকৰণ সম্পন্ন কৰা হয় আৰু শ্বেৰ সিংৰ নতুন নাম হয় উধাম সিং আৰু ককায়েক মুক্তা সিংৰ নতুন নাম হয় সাধু সিং। অনাথ আশ্ৰমতে উধাম সিংৰ শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ হয়। ১৯১৭ চনত উধাম সিংৰ ককায়েকৰ মৃত্যু হোৱাত উধাম সিং সম্পূৰ্ণ অকলশৰীয়া হৈ পৰে। ১৯১৮ চনত উধাম সিঙে মেট্ৰিকুলেশ্বন পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯১৯ চনত তেওঁ অনাথ আশ্ৰম এৰে আৰু নিজাকৈ এখন তুলিকা-শিল্পীৰ (painter) দোকান দি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰাম
১৯২০ ৰ দশকত গান্ধীজীৰ নেতৃত্বত স্বাধীনতা অৰ্জনৰ বাবে চলি থকা ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অহিংস আন্দোলনৰ সমান্তৰালকৈ ভাৰতৰ বহু অঞ্চলত বিভিন্ন সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামো বিক্ষিপ্ত ভাৱে চলি আছিল। ৫ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯২২ত উত্তৰ প্ৰদেশৰ চৌৰিচৌৰাত উত্তেজিত জনতাই পুলিচ ষ্টেচন জ্বলাই দিয়াৰ লগতে কেইবাজনো আৰক্ষীক হত্যা কৰি অহিংস আন্দোলনত হিংসাত্মক কাৰ্য সম্পাদন কৰাৰ বাবে গান্ধীজীয়ে ১৯২০-২২ৰ অসহযোগ আন্দোলন (Non-Cooperation Movement) প্ৰত্যাহাৰ কৰে। অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত বিপ্লৱৰ পথত ওলাই অহা অনেকেই (জাতীয় কংগ্ৰেছে অসহযোগ আন্দোলন প্ৰত্যাহাৰ কৰাৰ পিছত) নিজাববীয়াকৈ আৰু অঞ্চলবিশেষে সংগঠিত হৈ ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে কূটাঘাটমূলক সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামত লিপ্ত হয়। পঞ্জাবত বাবৰ আকালি (Babar Akali) দলে এই সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ গুৰি ধৰে। উধাম সিং এই সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামত লিপ্ত হৈ পৰে, তেওঁ ভগৎ সিং আৰু তেওঁৰ দলৰ প্ৰতি গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হয়। ১৯২৪ চনত উধাম সিং গডৰ সংগ্ৰামীসকলৰ লগত জড়িত হৈ পৰে আৰু ভাৰত এৰি আমেৰিকা, কানাডা আৰু আফ্ৰিকাৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বাস কৰা প্ৰৱাসী ভাৰতীয়সকলক ভাৰতৰ স্বাধীনতা যুদ্ধত জড়িত কৰিবলৈ সাংগঠনিক কামকাজত নিজকে নিয়োগ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে এই গডৰ সংগ্ৰামীসকল (Ghadar Revolutionary ) বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত বাস কৰা প্ৰৱাসী ভাৰতীয়সকলক ভাৰতৰ স্বাধীনতা যুদ্ধৰ বাবে সংগঠিত কৰাৰ উপৰিও বিভিন্ন কূটাঘাতমূলক কাৰ্য্যৰে ব্ৰিটিছসকলৰ মূৰৰ কামোৰণি হৈ পৰিছিল। ১৯২৭ চনত ভগৎ সিংৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে আন ২৫জন গডৰ সংগ্ৰামীৰ সৈতে উধাম সিং পুনৰ ভাৰতলৈ যথেষ্ট সংখ্যক বিদেশী আগ্নেয়অস্ত্ৰৰ সৈতে ঘূৰি আহে। উদ্দেশ্য ভগৎ সিং আৰু তেখেতৰ সহযোগীসকলৰ বিপ্লৱী সংগঠন হিন্দুস্তান ছচিয়েলিষ্ট ৰিপাব্লিকান এছছিয়েচন (আৰ্মি)ৰ তত্ত্বাবধানত পঞ্জাব আৰু উত্তৰ ভাৰতত চলি থকা সসস্ত্ৰ মুক্তি সংগ্ৰামখন তীব্ৰতৰ কৰি তোলা। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ উধাম সিং অমৃতসৰত পুলিছৰ হাতত ধৰা পৰে আৰু লগত অস্ত্ৰ আৰু গডৰ পুস্তিকা, গডৰ-ডি-গুঞ্জ (Ghadar-di-gunj/ Voice of Revolt) ৰখাৰ অভিযোগত পাচ বছৰৰ সশ্ৰম কাৰাদণ্ডৰে দণ্ডিত হৈ কাৰাগাৰলৈ যায়। ১৯৩০-৩১ চনত হোৱা আইন অমান্য আন্দোলনৰ (Civil Disobedience Movement ) সমাপ্তিৰ বাবে স্বাক্ষৰিত হোৱা গান্ধী–আৰউইন চুক্তি (Gandhi-Irwin Pact) ৰ ফলশ্ৰুতিত আন বহুতো ৰাজনৈতিক কাৰাবন্দীৰ লগতে উধাম সিঙেও মুক্তি লাভ কৰে আৰু পিতৃভূমি চুনমলৈ উভতি যায়। কিন্তু স্থানীয় পুলিছৰ অত্যাচাৰত ব্যতিব্যস্ত হৈ পুনৰ অমৃতসৰলৈ আহি পূৰ্বৰ তুলিকা-শিল্পীৰ বৃত্তিত ধৰে। তেখেতে সংগ্ৰামৰ স্বাৰ্থত পুনৰ ভাৰত ত্যাগ কৰে আৰু ইউৰোপলৈ যায়। কিছুদিন জাৰ্মানীত কটোৱাৰ পিছত তেখেত ১৯৩৪ চনত লণ্ডনত প্ৰৱেশ কৰে। তাত তেখেতে বৃটেইনস্থিত ভাৰতীয়সকলৰ মাজত সাংগঠনিক কামকাজ চলাই নিয়াৰ লগতে তেখেতৰ হিটলিষ্টত থকাসকলক নিধন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে।
কেক্সটন হলৰ গুলিচালনা
জাল্লিয়ানৱালা বাগৰ সেই হত্যাকাণ্ডৰ প্ৰায় ২১ বছৰ পাছত ১৯৪০ চনৰ ১৩ মাৰ্চৰ সন্ধিয়া উধাম সিং নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হয়। সেই সন্ধিয়া লণ্ডনৰ ১০ কেক্সটন হলত ইষ্ট ইন্দিয়া এচ'চিয়েচন আৰু চেণ্ট্ৰেল এচিয়ান চ'চাইটিৰ এখন সভাত ভাষণৰত মাইকেল অ'ডয়াৰৰ লগতে তাত উপস্থিত ভাৰতৰ সেইসময়ৰ Secretary of the States for India লৰ্ড যেটলেণ্ড (Lawrence Dundas, 2nd Marquess of Zetland), চাৰ লুই ডেন (Sir Luis Dane) আৰু লৰ্ড লেমিংটন (Charles Cochrance Baillie, 2nd Baron of Lamington) ক গুলিবিদ্ধ কৰে। মাইকেল অ'ডয়াৰৰ ঘটনাস্থলীতে মৃত্যু হয় যদিও আন কেইজন প্ৰাণহানিজনক ভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত নহয়। উধাম সিঙে পলাবলৈ চেষ্টা নকৰি গ্ৰেপ্তাৰ বৰণ কৰে।
বিচাৰ আৰু প্ৰাণদণ্ড
১৯৪০ চনৰ ১ এপ্ৰিলত উধাম সিঙক মাইকেল অ'ডয়াৰক হত্যা কৰাৰ গোচৰত আৰোপিত কৰা হয় আৰু ৪ জুনত জাষ্টিছ এটকিনছনৰ আদালতে তেখেতক মৃত্যুদণ্ডৰে দণ্ডিত কৰে। সেই বছৰৰে ৩১ জুলাইত উধাম সিঙক লণ্ডনৰ পেণ্টনভিল কাৰাগাৰত ফাঁচীকাঠত ওলমোৱা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
হাৰ্ছান্যিৰ উপযোগিতাবাদী উপপাদ্য
অৰ্থনীতি আৰু দৰ্শনত হাৰ্ছান্যি উপযোগিতাবাদী উপপাদ্যৰ মতে, সামাজিক কল্যাণ ফলন সমাজ এখনৰ প্ৰত্যেক ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত উপযোগিতা ফলনৰ ভাৰিত সমান্তৰ মাধ্য, যদিহে কিছু বিশেষ চৰ্ত পূৰ্ণ হয়। এই চৰ্তকেইটা হৈছে: সমাজখনে প্ৰত্যাশিত সামাজিক কল্যাণ বৃহদায়িত কৰে, সমাজৰ প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়ে প্ৰত্যাশিত উপযোগিতা বৃহদায়িত কৰে আৰু যদি সমাজৰ প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়ে সামাজিক অৱস্থাৰ ওপৰত দুটি সম্ভাৱিতা বিতৰণক সমানে অগ্ৰাধিকাৰ প্ৰদান কৰে, বা "পচন্দ" কৰে, তেন্তে সমাজেও সেই দুটি সম্ভাৱিতা বিতৰণক সমানে অগ্ৰাধিকাৰ প্ৰদান কৰে। এই উপপাদ্য অৰ্থনীতিবিদ জন হাৰ্ছান্যিয়ে ১৯৫৫ত প্ৰমাণ কৰিছিল।
এই উপপাদ্যৰ নৈতিক বিশ্লেষণ বৰ্তমানেও তৰ্কৰ বিষয়। জন ফ্লেমিং, পিটাৰ ডাইমণ্ড, প্ৰশান্ত পট্টনায়কৰ দৰে অৰ্থনীতিবিদে এই উপপাদ্য প্ৰমাণ হোৱাৰ ঠিক পাছতেই সমালোচনা আগবঢ়াইছিল। ডাইমণ্ড আৰু অমৰ্ত্য সেনৰ মতে এই উপপাদ্যক নৈতিক নিৰ্ণয়ৰ আধাৰ কৰিলে অসহনীয় স্তৰৰ আৰ্থিক অসমতা সমাজত দেখা দিব পাৰে। পিচে ব্ৰুমে যুক্তি দাঙি ধৰিছিল যে এই অসমতাৰ কোনো অৰ্থ নাই যদি উপযোগিতা গণন সংখ্যা নহয়-- আৰু যদি উপযোগিতা গণন সংখ্যা হয় তেন্তে সমালোচনাৰ মূল প্ৰভাৱ নোহোৱা হয়। পট্টনায়কৰ যুক্তি আছিল উপপাদ্যটোৰ সৈতে নিকট সম্পৰ্ক থকা "আদ্য অৱস্থা" (Original Position)ৰ ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে। পি জে হেমণ্ডে এই সমালোচনাৰ পৰা তত্ত্বটোক ৰক্ষা কৰিবলৈ এক পৃথক পৰিণামবাদী বিশ্লেষণ আগবঢ়াইছে।
প্ৰেক্ষাপট
১৯৪৩ত গণিতজ্ঞ আৰু অৰ্থনীতিবিদ ভন নয়মেন আৰু মৰ্গেনষ্টাৰ্ণে প্ৰত্যাশিত উপযোগিতাৰ ভিত্তিত নিৰ্ণয় গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰথম স্বতঃসিদ্ধ আধাৰিত তত্ত্ব তৈয়াৰ কৰিছিল। তেওঁলোকে এই কথাও বুজিছিল যে তেওঁলোকৰ তত্ত্বই প্ৰদান কৰা 'ভন নয়মেন- মৰ্গেনষ্টাৰ্ণ উপযোগিতা ফলন' সেই সময়ত অৰ্থনীতিত জনপ্ৰিয় ক্ৰমসূচক উপযোগিতা নহয়, বৰং গণন সংখ্যাহে- এই উপযোগিতা ৰৈখিক ৰূপান্তৰলৈহে সুকীয়া। উপযোগিতা ফলন ক্ৰমসূচক নহৈ গণন সংখ্যা হোৱা কথাটো ১৯৫২ চনত অৰ্থনিতিবিদ মিল্টন ফ্ৰিডমেন আৰু লিয়নাৰ্ড ছেভেজে সমালোচনা কৰিছিল। এই সমালোচনাৰ প্ৰত্যুত্তৰতেই হাৰ্ছান্যিয়ে ১৯৫৩ "impersonality"ৰ ধাৰণা আগবঢ়াইছিল। এই ধাৰণা দাৰ্শনিক জন ৰল্সৰ Veil of Ignoranceৰ ধাৰণাৰ সৈতে মিলে, পিচে ৰল্স আৰু হাৰ্ছান্যিৰ তত্ত্বত ভালেমান পাথক্য আছে- বিশেষকৈ, ৰল্সৰ তত্ত্বত সামাজিক কল্যাণ ফলন ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই। ৰল্সে সামাজিক কল্যাণ ফলনৰ ধাৰণাৰ সমালচানাও আগবঢ়াইছে। হাৰ্ছান্যিৰ তত্ত্ব ৰল্সৰ তত্ত্বতকৈ কেইবাবছৰ আগৰ- ৰল্সৰ তত্ত্বৰ প্ৰকাশ ১৯৫৯ আৰু ১৯৭১ত হৈছিল। ১৯৫৫ত হাৰ্ছান্যিয়ে ইতিমধ্যে এক সম্পূৰ্ণ তত্ত্ব আগবঢ়াইছিল।
এই উপপাদ্যৰ নৈতিক বিশ্লেষণ বৰ্তমানেও তৰ্কৰ বিষয়। জন ফ্লেমিং, পিটাৰ ডাইমণ্ড, প্ৰশান্ত পট্টনায়কৰ দৰে অৰ্থনীতিবিদে এই উপপাদ্য প্ৰমাণ হোৱাৰ ঠিক পাছতেই সমালোচনা আগবঢ়াইছিল, হাৰ্ছান্যিৰ ১৯৫৫ৰ প্ৰবন্ধৰ ৫ বছৰৰ ভিতৰতেই। ডাইমণ্ড আৰু অমৰ্ত্য সেনৰ মতে এই উপপাদ্যক নৈতিক নিৰ্ণয়ৰ আধাৰ কৰিলে অসহনীয় স্তৰৰ আৰ্থিক অসমতা সমাজত দেখা দিব পাৰে। সেনে প্ৰথমৰ ভন নয়মেন আৰু মৰ্গেণষ্টাৰ্ণৰ ধাৰণাৰ ভিত্তিত সংজ্ঞায়িত প্ৰত্যাশিত সামাজিক কল্যাণ ফলন বৃহদায়ন যে, কিছু বিশেষ চৰ্তৰ পূৰ্তি হ'লে, আয় সমান কৰি কৰিব পৰা যায়, সেই বিষয়ো উত্থাপন পাছলৈ কৰিছিল। এই তৰ্কৰ আধাৰ আছিল ১৯৪৪ত লাৰ্ণাৰৰ উপপাদ্য। পিচে ব্ৰুমে যুক্তি দাঙি ধৰিছিল যে ডাইমণ্ড আৰু সেনে আপত্তি কৰা এই অসমতাৰ কোনো অৰ্থ নাই যদি উপযোগিতা গণন সংখ্যা নহয়-- আৰু যদি উপযোগিতা গণন সংখ্যা হয় তেন্তে সমালোচনাৰ মূল প্ৰভাৱ নোহোৱা হয়। পট্টনায়কৰ যুক্তি আছিল উপপাদ্যটোৰ সৈতে নিকট সম্পৰ্ক থকা "আদ্য অৱস্থা" (Original Position)ৰ ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে। তেওঁৰ মতে এনে ধাৰণা মানৱ মনোবিজ্ঞানৰ সৈতে নিমিলে- আৰু সেয়ে ইয়াৰ পৰা উদয় হোৱা নৈতিক নিৰ্ণয় অনেকৰ বাবে স্বীকৃত নহ'ব। পি জে হেমণ্ডে এই সমালোচনাৰ পৰা তত্ত্বটোক ৰক্ষা কৰিবলৈ এক পৃথক পৰিণামবাদী বিশ্লেষণ আগবঢ়াইছে।
উপপাদ্যৰ আনুষ্ঠানিক উদ্ধৃতি
ধৰি লওক যে X সামাজিক অৱস্থাসমূহৰ সংহতি, যি বৰেল মাপ্য, আৰু যে এই সংহতিৰ \sigma-এলজেব্ৰা আছে \Upsilon। ধৰি লওক \Theta এই সংহতিৰ ওপৰত সংজ্ঞায়িত সম্ভাৱিতা বিতৰণসমূহৰ সংহতি। ধৰি লওক সদস্যতা Mৰ প্ৰত্যেক সদস্য iৰ বাবে \Thetaৰ ওপৰত এটি অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধ P_i আছে যাক ভন নয়মেন- মৰ্গেনষ্টাৰ্ণ উপযোগিতা ফলন (ভমউফ) ৰ ত প্ৰত্যাশিত মূল্য এৰে দৰ্শাব পাৰি। লগতে ধৰি লওক যে এটি সামাজিক অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধ P আছে যাক 'ভন নয়মেন- মৰ্গেনষ্টাৰ্ণ- বাৰ্গছন উপযোগিতা ফলন' ৰ প্ৰত্যাশিত মূল্য ৰে দৰ্শাব পাৰি।
আমি লগতে মানি লওঁ যে পাৰেট' সম-অগ্ৰাধিকাৰৰ চৰ্ত পূৰ্ণ হৈছে, অৰ্থাৎ, যদি প্ৰত্যেক i \in Mৰ বাবে তেন্তে ।
হাৰ্ছান্যিৰ উপপাদ্যৰ মতে, যদি ওপৰত দিয়া আতাইকেইটা চৰ্ত পূৰ্ণ হৈছে, তেন্তে, প্ৰত্যেক i \in Mৰ বাবে এনে "কল্যাণ ভাৰ" w_i আৰু ধ্ৰুৱক a আছে যাতে ।
প্ৰমাণ
তলত উপপাদ্যটোৰ এটি সৰলীকৃত প্ৰমাণ প্ৰদান কৰা হৈছে, যি হাৰ্ছান্যিৰ ১৯৫৫ৰ প্ৰমাণতকৈ বেলেগ। প্ৰমাণটো দুটা ভাগত বিভক্ত: প্ৰথম ভাগত ধৰি লোৱা হ'ব যে Xৰ আকাৰ সসীম। এই ভাগত লাভ কৰা ফল প্ৰয়োগ কৰি, সম্ভৱতঃ অসীম আকাৰৰ Xৰ বাবে উপপাদ্যটো প্ৰমাণ কৰা হ'ব।