cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নিতুপৰ্ণ ৰাজবংশী
কৰ্মজীৱন
২০০৭ চনত বিশিষ্ট সাহিত্যিক মামণি ৰয়ছম গোস্বামীয়ে উদ্বোধন কৰা অসমৰ গুৱাহাটীৰ ষ্টেট আৰ্ট গেলেৰীত তেওঁৰ প্ৰথম একক কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হয়। এগৰাকী সামাজিকভাৱে উৎসৰ্গিত কাৰ্টুনকাৰ হিচাপে নিতুপৰ্ণই ২০০৭-২০০৮ চনত অসম আৰু উত্তৰ-পূবত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভ্ৰাম্যমাণ কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শনীও আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াত আৰণ্যক আৰু অন্যান্য গোটৰ তত্বাৱধানত পৰিবেশজনিত সমস্যাক সামৰি লোৱা হৈছিল। বঙাইগাঁও, পাগলাদিয়া কলা বিথিকা, (নলবাৰী); বোকাখাত, (গোলাঘাট), কটন মহাবিদ্যালয়(গুৱাহাটী), টিহু মহাবিদ্যালয় (নলবাৰী) আদিতো তেওঁৰ কাৰ্টুনৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হৈছিল৷ ২০১৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ৰাজ্যিক আৰ্ট গেলেৰী, ৰবীন্দ্ৰ ভৱন, অসমত অনুষ্ঠিত হোৱা তেওঁৰ “NEOTHANI” শীৰ্ষক কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শনীত সমসাময়িক বিষয়ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি প্ৰায় ৫০ টা নিৰ্বাচিত কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল ৷ নিতুপৰ্ণৰ প্ৰথম কাৰ্টুন সংকলন AARCHI (The Mirror) ২০১০ চনত জ্যোতি প্ৰকাশন,গুৱাহাটীয়ে প্ৰকাশ কৰিছিল। তদুপৰি নিতুপৰ্ণই তেওঁৰ কাৰ্টুনৰ আধাৰত অসমৰ ছয়জন বিশিষ্ট কবিৰ এটি কবিতা সংকলনো প্ৰকাশ কৰিছিল। নিতুপৰ্ণ ৰাজবংশীৰ “ৰেখাৰে কথাৰে” নামৰ এখন সংকলন ৰেখা প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ পায় আৰু ডিচেম্বৰ, ২০১২ত গুৱাহাটীত শুভ উদ্ধোধন কৰা হয় ।
লগতে এজন সক্ৰিয় সাংবাদিক নিতুপৰ্ণ ৰাজবংশীক ২০১২ চনৰ বাবে জিএনআৰচি মিডিয়া ফেল’শ্বিপৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল। তেওঁৰ নিৰ্বাচিত বিষয় আছিল উত্তৰ-পূবৰ দুখীয়া লোকসকলৰ স্বাস্থ্যসেৱা। তদুপৰি ২০১৩ চনত যুগশংখ বাতৰিকাকত গ্ৰুপে তেওঁক যুগশংখ সাংবাদিক বঁটা(ৰাজনৈতিক শ্ৰেণী)ৰে সন্মানিত কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কাৰ্টুনিষ্ট শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক
জোনবিল মেলা
এই মেলাৰ বিশেষ তাৎপৰ্য হৈছে পাহাৰত বসবাস কৰা জনজাতীয় তিৱা লোকসকলে তাত উৎপাদিত বিভিন্ন দ্ৰব্য ভৈয়ামত বাস কৰা তিৱা তথা অন্য জনগোষ্ঠীয় লোকসকলে তৈয়াৰ কৰা পিঠা, সান্দহ, শুকান মাছ আদিৰ সৈতে বিনিময় কৰে। ইয়াত জাতি-বৰ্ণ-ভাষা নিৰ্বিশেষে সকলোৱে দ্ৰব্য বিনিময় কৰে। সেয়ে এই মেলা হৈছে সম্প্ৰীতিৰ মেলা।
ইতিহাস
জোনবিল মেলাৰ আৰম্ভণি কোনে, কেতিয়া কৰিছিল তাৰ সঠিক তথ্য পোৱা নাযায় যদিও তাহানিৰ গোভাৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠাৰ দিনৰে পৰা এই মেলাৰ আৰম্ভণি হোৱা বুলি পণ্ডিত-গৱেষকসকলে মত পোষণ কৰিছে। গোভাৰজা হৈছে ইয়াৰ জন্মদাতা।
মেলাৰ আৰম্ভণি
জোনবিল মেলা মাঘ বিহুৰ পিছৰ সপ্তাহত আৰম্ভ হয়। সপ্তাহটোৰ মঙ্গল-বুধবাৰৰ পৰা মানুহৰ সমাগম হয় যদিও শুক্ৰবাৰ আৰু শনিবাৰেহে প্ৰধান মেলা হয়। মেলা আৰম্ভ হোৱাৰ পূৰ্বে জোনবিলত ৰজাৰ পাৰিষদবৰ্গ তথা বিভিন্ন গাঁৱৰ নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিবোৰে মাছ মাৰে, ইয়াক 'ৰজা মাছ' মৰা বুলি কয়। সেই মাছেৰে জোনবিলৰ পাৰত ৰজাৰ সহিতে সকলোৱে মিলিজুলি ভোজভাত খায়। ইয়াৰ পিছদিনা সকলো ৰাইজলৈ এই বিলখন মাছ মৰাৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়ে।
মেলাৰ মূল বিষয়
মেলাৰ মূল বিষয় হৈছে বিনিময় প্ৰথা। বৰ্তমান যুগত টকা-পইচাৰে ক্ৰয় বিক্ৰয় কৰাৰ সময়তে এই মেলাত থলুৱা খাদ্য দ্ৰব্যৰে আদান-প্ৰদান কৰি থকা প্ৰথা দেখা যায়। পাহাৰত বসবাস কৰা তিৱাসকলে তেওঁলোকৰ উৎপাদিত খাদ্য শস্য, কৃষি সামগ্ৰী যেনে- কচু, হালধি, বাঁহগাজ, জলকীয়া, ঠেকেৰা, লা, শালধূনা আদি ভৈয়ামৰ লোকসকলৰ সান্দহ, পিঠা, মাছ ইত্যাদিৰ সৈতে বিনিময় কৰে। এই মেলাত খাচিয়া, জয়ন্তীয়া, গাৰো, কাৰ্বি পাহাৰৰ লোকসকলেও অংশগ্ৰহণ কৰে। সকলোৱে নিজ নিজ দ্ৰব্য হোৰাত ভৰাই লয় আৰু মেলাত থাকিবৰ বাবে বিভিন্ন সা-সঁজুলি লৈ আহে। বিনিময় প্ৰথা আৰম্ভ হোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে সেই ঠাইৰ ওচৰতে কুকুৰা যুঁজ আৰম্ভ কৰা হয়। আনহাতে গোটেই মেলাখন পৰিচালনা কৰিবৰ বাবে একোখন পৰিচালনা সমিতি থাকে। এই উদ্‌যাপন সমিতিয়ে যাৱতীয় সকলো সা-সুবিধাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে।
সাহিত্য
জোনবিলাৰ মেলাৰ বিষয়ে ৰীতা চৌধুৰীৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত গ্ৰন্থ "দেও লাংখুই"ত বিস্তৃত বৰ্ণনা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:মহোৎসৱ শ্ৰেণী:তিৱা জনগোষ্ঠী
ব্ৰাজিল
ব্ৰাজিল, যাৰ আধিকাৰিক নাম ফেডাৰেটীভ ৰিপাব্লিক অৱ ব্ৰাজিল, দক্ষিণ আমেৰিকাৰ সৰ্ববৃহৎ দেশ। ভৌগোলিক আকাৰ আৰু জনসংখ্যা দুয়ো দিশৰ পৰাই ই পৃথীৱীৰ পঞ্চম সৰ্ববৃহৎ দেশ। ইয়াৰ জনসংখ্যা ১৯২ মিলিয়ন। তদুপৰি ব্ৰাজিল আমেৰিকা মহাদেশৰ একমাত্ৰ আৰু পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ পৰ্তুগীজভা‍ষী দেশ।
পূব দিশত আটলাণ্টিক মহাসাগৰেৰে আৱৰা ব্ৰাজিলৰ তটৰেখা ৭৪৯১ কি.মি. দীঘল। উত্তৰে ভেনিজুৱেলা, গায়ানা, ছুৰিনাম আৰু ফ্ৰেন্স গায়ানাৰ ফৰাচী উপনিবেশ, উত্তৰ-পশ্চিমে কলম্বিয়া, পশ্চিমে ব'লিভিয়া আৰু পেৰু, দক্ষিণ-পশ্চিমে আৰ্জেণ্টিনা আৰু পাৰাগুৱে আৰু দক্ষিণে উৰুগুৱে অৱস্থিত। ইয়াৰ উপৰিও ফাৰ্ণাণ্ড’ডে ন’ৰ’ন্‌‌হা, ৰ’কাছ এটল , ছেইণ্ট পিটাৰ আৰু প’ল ৰক্স , আৰু ট্ৰিণ্ডাডে আৰু মাৰ্টিম ভাজ আদি বহুতো দ্বীপপুঞ্জ ব্ৰাজিলৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ইকুৱেডৰ আৰু চিলিৰ বাদে সকলো দক্ষিণ আমেৰিকীয় দেশৰে সীমা ব্ৰাজিলৰ লগত লাগি আছে।
১৫০০ খ্ৰীষ্টাব্দত পেড্ৰ’ এলভাৰেছ কাব্ৰালে এই ভূখণ্ডত পদাৰ্পণ কৰাৰ পাছত ১৮১৫ চনলৈকে ব্ৰাজিল পৰ্তুগালৰ উপনিবেশ আছিল, তাৰ পাছত ইয়াক এখন ৰাজতন্ত্ৰলৈ উন্নীত কৰা হয় আৰু “পৰ্তুগাল, ব্ৰাজিল আৰু এল্‌গাৰ্ভ্‌ছ সংযুক্ত ৰাজতন্ত্ৰ  প্ৰতিষ্ঠা হয়। ১৮০৮ চনত নাপ’লেয়ই পৰ্তুগাল অধিকাৰ কৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত “পৰ্তুগীজ ঔপনিবেশিক সাম্ৰাজ্যৰ” ৰাজধানী লিছ্‌বনৰ পৰা ৰিঅ’ ডে জেনিৰ’লৈ স্থানান্তিৰত কৰাত এই ঔপনিবেশীয় জোঁটবন্ধন ভাগি যায়। ১৮২২ চনত ব্ৰাজিল স্বাধীন হয় আৰু সাংবিধানিক ৰাজতন্ত্ৰ আৰু সংসদ ব্যৱস্থাৰে পৰিচালিত একক দেশ "ব্ৰাজিল সাম্ৰাজ্য" প্ৰতিষ্ঠা হয়। ১৮৮৯ চনত হোৱা এক সামৰিক অভ্যুত্থানৰ যোগে ৰাষ্ট্ৰখনত "ৰাষ্ট্ৰপতীয় গণতন্ত্ৰ" প্ৰতিষ্ঠা হয়, যদিও ইয়াৰ দুতৰপীয়া সংসদ ব্যৱস্থা (আজিকালিৰ কংগ্ৰেছ) ১৮২৪ চনৰ প্ৰথম সংবিধানৰ দিনৰ পৰা চলি আহিছিল। ১৯৮৮ চনত প্ৰবৰ্তন কৰা বৰ্তমানৰ সংবিধানে ব্ৰাজিলক এক যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰজাতন্ত্ৰ আখ্যা দিয়ে। ২৬খন প্ৰদেশ আৰু ৫৫৬৪টা পৌৰ নিগমেৰে এই যুক্তৰাষ্ট্ৰ গঠিত কৰে।
নমিনেল জি.ডি.পি.-ৰ হিচাপত ব্ৰাজিলৰ অৰ্থনীতি বিশ্বৰ ভিতৰত ৬ষ্ঠ আৰু ক্ৰয় ক্ষমতা সাম্যৰ আধাৰত ৭ম(২০১১ চনত)। ব্ৰাজিল পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ ক্ষিপ্ৰ গতিৰে উন্নতি কৰা বৃহৎ অৰ্থনীতিবিলাকৰ অন্যতম। অৰ্থনৈতিক সংস্কাৰে ব্ৰাজিলক বিশ্বত এক উল্লেযোগ্য স্থানত অধীস্থিত কৰিছে। ব্ৰাজিল ৰাষ্ট্ৰসংঘ, জি ২০, চি.পি.এল.পি. , লেটিন সংঘ, Organization of Ibero-American States, ‘আমেৰিকীয় দেশসমূহৰ সংগঠন’ , মাৰ্ক’ছুল আৰু দক্ষিণ আমেৰিকীয় জাতিসংঘ  আদিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য হোৱাৰ লগতে,  দেশসমূহৰো এখন। ইয়াৰ বাদেও ব্ৰাজিল পৃথিৱীৰ ১৭খন জৈৱ-বিচিত্ৰ দেশৰ এখন, ইয়াত বন্যজীৱ, প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ লগতে ব্ৰাজিলৰ বিভিন্ন সংৰক্ষিত বনাঞ্চল বিলাকত অফুৰন্ত প্ৰাকৃতিক সম্পদ পোৱা যায়। নিশ্চিতভাৱে পৰিচিত ৬৭টা বিচ্ছিন্ন উপজাতিৰে (isolated tribes) ব্ৰাজিল পৃথিৱীৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক অসংস্পৰ্শিত লোকৰ (uncontacted peoples) বাসস্থান।
নামৰ উৎপত্তি
ব্ৰাজিল শব্দটো ব্ৰাজিলউড নামৰ এবিধ গছৰ পৰা আহিছে, ব্ৰজিলৰ সমুদ্ৰতীৰত এই গছ উভৈনদী কৈ পোৱা যায়। .পৰ্তুগীজ ভাষাত ব্ৰাজিলউডক ‘পউ ব্ৰাচিল’ (pau-brasil) বোলা হয়, এই ব্ৰাচিল শব্দই “ অঙঠাৰ দৰে ৰঙা” বুজায়।. ব্ৰাজিলউডৰ পৰা গভীৰ ৰঙা ডাই বা ৰং প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি, গতিকে ইউৰোপীয় বস্ত্ৰ উদ্যোগত ইয়াৰ ই এক বহুমূলীয়া সামগ্ৰী ৰূপে পৰিগণিত হৈছিল। এই ব্ৰাজিলউড ব্ৰাজিলৰ প্ৰথম ব্যৱসায়িক ভাৱে উৎপাদিত সামগ্ৰী। ১৬ শ শতিকাত ব্ৰাজিলৰ থলুৱা লোকসকলে ব্যাপক পৰিমাণে সমুদ্ৰতীৰবৰ্তী অঞ্চলসমূহৰ এই ব্ৰাজিলউড আহৰণ কৰি ইউৰোপীয় ব্যৱসায়ী সকলক (মূলতঃ পৰ্তুগীজসকলক, কেতিয়াবা ফৰাচী সকলকো) বিক্ৰী কৰি তাৰ বিনিময়ত নানান ইউৰোপীয় উদ্যোগজাত সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰিছিল।
প্ৰাচীন পৰ্তুগীজ অভিলেখসমূহৰ মতে এই দেশৰ আধিকাৰিক নাম "পৱিত্ৰ ক্ৰুছৰ দেশ" (The land of the Holy Cross- Terra da Santa Cruz), কিন্তু ইউৰপোৰ নাৱিক সকলে সাধাৰণতে ইয়াক "ব্ৰাজিলৰ দেশ" - (ব্ৰাজিলউডৰ ব্যৱসায়ৰ বাবে) বুলিয়েই কৈছিল। এই জনপ্ৰিয় নামে কালক্ৰমত আধিকাৰিক নামক নাইকিয়া কৰি পেলালে। প্ৰাচীন নাৱিক সকলে কেতিয়াবা ব্ৰাজিলক "ভাটৌৰ দেশ" বুলিও কৈছিল।
পাৰাগুৱেৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা “গুৱাৰানি” ত ব্ৰাজিলক পিণ্ডোৰামা বুলি কোৱা হয়। থলুৱা বাসিন্দা সকলে দিয়া এই নামৰ অৰ্থ হ’ল পাম গছেৰে আৱৰা ভূখণ্ড।
পৰ্তুগীজ উপনিবে‍শ হিচাপে
১৫০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ এপ্ৰিল মাহত,ব্ৰাজিল নামেৰে প্ৰসিদ্ধ এই ভূখণ্ডত, Pedro Álvares Cabral ৰ অধীনস্থ পৰ্তুগীজ জাহাজৰ এটা ফ্লীট প্ৰবেশ কৰে আৰু তাৰ পাছৰ পৰাই ইয়াত এই ভূখণ্ডত পৰ্তুগাল সাম্ৰাজ্যৰ দাবী সাব্যস্ত হয়। পৰ্তুগীজ সকল বিভিন্ন থলুৱা উপজাতি সমূহৰ সম্মুখীন হয়, যি সকলে গুৱাৰানি ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু নিজৰ মাজতে যুদ্ধ বিগ্ৰহত ব্যস্ত আছিল। যদিও থলুৱা লোক সকলৰ লগত ১৫৩২ চনতে সন্ধি স্থাপন হৈছিল, আচলতে ১৫৩৪ চনৰ পৰাহে প্ৰকৃতাৰ্থত ব্ৰাজিলৰ পৰ্তুগীজ উপনিবেশ স্থাপন হয়। কাৰণ সেই বছৰতে পৰ্তুগীজ সম্ৰাট Dom João III য়ে ব্ৰাজিলক বাৰখন উত্তৰাধীকাৰী ৰাজ্যত ভাগ কৰি এক পৰিকল্পিত শাসনধাৰা আৰম্ভ কৰে। পিছে এই শাসনধাৰাত বহু সমস্যাই দেখা দিয়ে আৰু ১৫৪৯ চনত পৰ্তুগীজ সম্ৰাটে এই ভূখ্ণ্ড শাসন কৰিবৰ বাবে এজন গভৰ্ণৰ জেনেৰেল নিযুক্ত কৰে। পৰ্তুগীজ সকলে মাত্ৰ কেইটামান থলুৱা উপজাতিক নিজৰ লগত লয় আৰু বাকীবোৰক দাস হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে, এই বাকী উপজাতি বিলাক, হয় দীৰ্ঘদিনীয়া যুদ্ধ, নহয় ইউৰোপৰ পৰা অহা নতুন ৰোগ বিলাকৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি যুঁজি নিশ্চিহ্ন হোৱাৰ উপক্ৰম হয়। ১৬শ শতিকাৰ মাজভগলৈ চেনি ব্ৰাজিলৰ সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰপ্তানি সামগ্ৰী হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু তেতিয়াই পৰ্তুগীজসকলে বৰ্ধিত আন্তৰ্জাতিক বজাৰৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ আফ্ৰিকাৰ পৰা কুঁহিয়াৰ খেতিৰ বাবে দাস অনা আৰম্ভ কৰে।
ফ্ৰান্সৰ সৈতে একেৰাহে হৈ থকা যুদ্ধৰ পৰিপ্ৰক্ষিততো, পৰ্তুগীজ সকলে লাহে লাহে এই ভূখণ্ডত নিজৰ প্ৰতিপত্তি বিস্তাৰ কৰে আৰু ১৫৬৭ খ্ৰীষ্টাব্দত দক্ষিণ-পূবৰ ৰিঅ’ ডে জেনিৰ’ আৰু ১৬১৫ চনত উত্তৰ পূবৰ চাও লুইচ নিজৰ দখললৈ আনে। তেওঁলোকে আমাজনৰ বৰ্ষাৰণ্যত সামৰিক অভিযান চলাই ইংৰাজ আৰু ডাচ্ছ সকলৰ শক্তিশালী অধিকাৰ থকা অঞ্চলসমূহতো নিজৰ স্থিতি সবল কৰি তোলে। আৰু ১৬৬৯ চনৰ পৰা বিভিন্ন ঠাইত নিজৰ সৰু সুৰা চহৰ আৰু দুৰ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰে ১৬৮০ চনত তেওঁলোকে এই ভুখণ্ডৰ দক্ষিণতম সীমালৈকে নিজৰ সাম্ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰে আৰু পূব তীৰবৰ্তী অঞ্চলত কলনিয়া ডেল চাক্ৰামাণ্টো চহৰৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ১৭ শ শতিকাৰ শেষৰ ফালে চেনিৰ ৰপ্তানি ক্ৰমাগত ভাৱে হ্ৰাস পাবলৈ আৰম্ভ কৰে, কিন্তু ১৬৯০ৰ আৰম্ভণিতে সোণৰ খনিৰ আৱিষ্কাৰে এই উপনিবেশক অৱশ্যম্ভাৱী ধ্বংসৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। ব্ৰাজিলৰ সকলো স্থানৰ লগতে পৰ্তুগালৰ পৰাও এই খনি বিলাকলৈ প্ৰব্ৰজন আৰম্ভ হয়।
<!-- The Spanish tried to prevent Portuguese expansion into the territory that belonged to them according to the 1494 Treaty of Tordesillas, and succeeded in conquering the Eastern Bank in 1777. However, this was in vain as the Treaty of San Ildefonso, signed in the same year, confirmed Portuguese sovereignty over all lands proceeding from its territorial expansion, thus creating most of the current Brazilian borders.
In 1808, the Portuguese royal family and the majority of the Portuguese nobility, fleeing the troops of the French Emperor Napoleon I that were invading Portugal and most of Central Europe, established themselves in the city of Rio de Janeiro, which thus became the seat of the entire Portuguese Empire. In 1815 Dom João VI, then regent on behalf of his incapacitated mother, elevated Brazil from colony to sovereign Kingdom united with Portugal. In 1809 the Portuguese invaded French Guiana (which was returned to France in 1817) and in 1816 the Eastern Bank, subsequently renamed Cisplatina.
Independence and empire
Pedro I abdicated on 7 April 1831 and went to Europe to reclaim his daughter’s crown which had been usurped by his brother, leaving behind his five year old son and heir, who became Dom Pedro II. As the new emperor could not exert his constitutional powers until he reached maturity, a regency was created. Disputes between political factions led to rebellions and an unstable, almost anarchical, regency. The rebellious factions, however, were not in revolt against the monarchy, even though some declared the secession of the provinces as independent republics, but only so long as Pedro II was a minor. Because of this, he was prematurely declared of age and "Brazil was to enjoy nearly half a century of internal peace and rapid material progress."
Despite the loss of Cisplatina in 1828 when it became an independent nation known as Uruguay, Brazil won three international wars during the 58-year reign of Pedro II (the Platine War, the Uruguayan War and the Paraguayan War) and witnessed the consolidation of representative democracy, mainly due to successive elections and unrestricted freedom of the press. Most importantly, slavery was extinguished after a slow but steady process that began with the end of the international traffic in slaves in 1850 and ended with the complete abolition of slavery in 1888. The slave population had been in decline since Brazil's independence: in 1823, 29% of the Brazilian population were slaves but by 1887 this had fallen to 5%. When the monarchy was overthrown on 15 November 1889 there was little desire in Brazil to change the form of government and Pedro II was at the height of his popularity among his subjects. However, he "bore prime, perhaps sole, responsibility for his own overthrow." After the death of his two sons, the Emperor believed that "the imperial regime was destined to end with him." He cared little for the regime's fate and so neither did anything, nor allowed anyone else to do anything, to prevent the military coup, backed by former slave owners who resented the abolition of slavery.
Early republic
The "early republican government was little more than a military dictatorship. The army dominated affairs both at Rio de Janeiro and in the states. Freedom of the press disappeared and elections were controlled by those in power". In 1894, following several military and economic crises, the republican civilians rose to power. By 1902, the government was successful in negotiating several treaties that expanded (with the purchase of Acre) and secured the Brazilian boundaries.
Brazil remained neutral during the early years of World War II until the government declared war against the Axis powers in 1942. Vargas then forced German, Japanese and Italian immigrants into concentration camps, and, in 1944, sent troops to the battlefields in Italy. With the allied victory in 1945 and the end of the Nazi-fascist regimes in Europe, Vargas's position became unsustainable and he was swiftly overthrown in a military coup. Democracy was reinstated and General Eurico Gaspar Dutra was elected president and took office in 1946. Vargas returned to power in 1951, this time democratically elected, but he was incapable of either governing under a democracy or of dealing with an active opposition, and he committed suicide in 1954.
Contemporary era
Several brief interim governments succeeded after Vargas's suicide. Juscelino Kubitscheck became president in 1956 and assumed a conciliatory posture towards the political opposition that allowed him to govern without major crises. The economy and industrial sector grew remarkably, but his greatest achievement was the construction of the new capital city of Brasília, inaugurated in 1960. His successor was Jânio Quadros, who resigned in 1961 less than a year after taking office. His vice-president, João Goulart, assumed the presidency, but aroused strong political opposition and was deposed in April 1964 by a coup that resulted in a military regime.
The new regime was intended to be transitory but it gradually closed in on itself and became a full dictatorship with the promulgation of the Fifth Institutional Act in 1968. The repression of the dictatorship's opponents, including urban guerrillas, was harsh, but not as brutal as in other Latin American countries. Due to the extraordinary economic growth, known as an "economic miracle", the regime reached its highest level of popularity in the years of repression. General Ernesto Geisel became president in 1974 and began his project of re-democratization through a process that he said would be "slow, gradual and safe." Geisel ended the military indiscipline that had plagued the country since 1889, as well as the torture of political prisoners, censorship of the press, and finally, the dictatorship itself, after he extinguished the Fifth Institutional Act. However, the military regime continued, under his chosen successor General João Figueiredo, to complete the transition to full democracy.
The civilians fully returned to power in 1985 when José Sarney assumed the presidency but, by the end of his term, he had become extremely unpopular due to the uncontrollable economic crisis and unusually high inflation. Sarney's unsuccessful government allowed the election in 1989 of the almost unknown Fernando Collor, who was subsequently impeached by the National Congress in 1992. Collor was succeeded by his Vice-President Itamar Franco, who appointed Fernando Henrique Cardoso as Minister of Finance. Cardoso produced a highly successful Plano Real. that granted stability to the Brazilian economy and he was elected as president in 1994 and again in 1998. The peaceful transition of power to Luís Inácio Lula da Silva, who was elected in 2002 and re-elected in 2006, proved that Brazil had finally succeeded in achieving its long-sought political stability. Lula was succeeded in 2011 by the current president, Dilma Rousseff.
Geography
Brazil occupies a large area along the eastern coast of South America and includes much of the continent's interior, sharing land borders with Uruguay to the south; Argentina and Paraguay to the southwest; Bolivia and Peru to the west; Colombia to the northwest; and Venezuela, Suriname, Guyana and the French overseas department of French Guiana to the north. It shares a border with every country in South America except for Ecuador and Chile. It also encompasses a number of oceanic archipelagos, such as Fernando de Noronha, Rocas Atoll, Saint Peter and Paul Rocks, and Trindade and Martim Vaz. Its size, relief, climate, and natural resources make Brazil geographically diverse. Including its Atlantic islands, Brazil lies between latitudes 6°N and 34°S, and longitudes 28° and 74°W.
Brazil is the fifth largest country in the world, and third largest in the Americas, with a total area of 8514876.599 km2, including 55455 km2 of water. It spans three time zones; from UTC-4 in the western states, to UTC-3 in the eastern states (and the official time of Brazil) and UTC-2 in the Atlantic islands. Brazil is the only country in the world that lies on the equator while having contiguous territory outside the tropics.
Brazilian topography is also diverse and includes hills, mountains, plains, highlands, and scrublands. Much of the terrain lies between 200 m and 800 m in elevation. The main upland area occupies most of the southern half of the country. The northwestern parts of the plateau consist of broad, rolling terrain broken by low, rounded hills.
Brazil has a dense and complex system of rivers, one of the world's most extensive, with eight major drainage basins, all of which drain into the Atlantic. Major rivers include the Amazon (the world's second-longest river and the largest in terms of volume of water), the Paraná and its major tributary the Iguaçu (which includes the Iguazu Falls), the Negro, São Francisco, Xingu, Madeira and Tapajós rivers.
Climate
The climate of Brazil comprises a wide range of weather conditions across a large area and varied topography, but most of the country is tropical. According to the Köppen system, Brazil hosts five major climatic subtypes: equatorial, tropical, semiarid, highland tropical, temperate, and subtropical. The different climatic conditions produce environments ranging from equatorial rainforests in the north and semiarid deserts in the northeast, to temperate coniferous forests in the south and tropical savannas in central Brazil. Many regions have starkly different microclimates.
An equatorial climate characterizes much of northern Brazil. There is no real dry season, but there are some variations in the period of the year when most rain falls. Temperatures average 25 °C, with more significant temperature variation between night and day than between seasons.
Over central Brazil rainfall is more seasonal, characteristic of a savanna climate. This region is as extensive as the Amazon basin but has a very different climate as it lies farther south at a higher altitude. In the interior northeast, seasonal rainfall is even more extreme. The semiarid climatic region generally receives less than 800 mm of rain, most of which generally falls in a period of three to five months of the year and occasionally less than this, creating long periods of drought. Brazil's 1877–78 Grande Seca (Great Drought), the most severe ever recorded in Brazil, caused approximately half a million deaths. The one from 1915 was devastating too.
South of Bahia, near the coasts, and more southerly most of the state of São Paulo, the distribution of rainfall changes, with rain falling throughout the year. The south enjoys temperate conditions, with cool winters and average annual temperatures not exceeding 18 °C; winter frosts are quite common, with occasional snowfall in the higher areas. Other kinds of solid precipitation happen in a wider area, including cities as Rio de Janeiro and São Paulo. Fall of snow grains and ice pellets, deemed as not dissimilar from true hail, are popularly called granizo.
Biodiversity
Brazil's large territory comprises different ecosystems, such as the Amazon Rainforest, recognized as having the greatest biological diversity in the world, with the Atlantic Forest and the Cerrado, sustaining the greatest biodiversity. In the south, the Araucaria pine forest grows under temperate conditions. The rich wildlife of Brazil reflects the variety of natural habitats. Scientists estimate that the total number of plant and animal species in Brazil could approach four million.
Larger mammals include pumas, jaguars, ocelots, rare bush dogs, and foxes; peccaries, tapirs, anteaters, sloths, opossums, and armadillos are abundant. Deer are plentiful in the south, and many species of New World monkeys are found in the northern rain forests. Concern for the environment has grown in response to global interest in environmental issues.
Environment
The natural heritage of Brazil is severely threatened by cattle ranching and agriculture, logging, mining, resettlement, oil and gas extraction, over-fishing, wildlife trade, dams and infrastructure, water contamination, climate change, fire, and invasive species. In many areas of the country, the natural environment is threatened by development. Construction of highways has opened up previously remote areas for agriculture and settlement; dams have flooded valleys and inundated wildlife habitats; and mines have scarred and polluted the landscape. At least 70 dams are said to be planned for the Amazon region, including controversial Belo Monte hydroelectric dam.
Politics
The Brazilian Federation is the "indissoluble union" of three distinct political entities: the States, the Municipalities and the Federal District. The Union, the states and the Federal District, and the municipalities, are the "spheres of government." The Federation is set on five fundamental principles: sovereignty, citizenship, dignity of human beings, the social values of labour and freedom of enterprise, and political pluralism. The classic tripartite branches of government (executive, legislative, and judicial under the checks and balances system), is formally established by the Constitution. The executive and legislative are organized independently in all three spheres of government, while the judiciary is organized only at the federal and state/Federal District spheres.
All members of the executive and legislative branches are directly elected. Judges and other judicial officials are appointed after passing entry exams. For most of its democratic history, Brazil has had a multi-party system, proportional representation. Voting is compulsory for the literate between 18 and 70 years old and optional for illiterates and those between 16 and 18 or beyond 70. Together with several smaller parties, four political parties stand out: Workers' Party (PT), Brazilian Social Democracy Party (PSDB), Brazilian Democratic Movement Party (PMDB), and Democrats (DEM). Fifteen political parties are represented in Congress. It is common for politicians to switch parties, and thus the proportion of congressional seats held by particular parties changes regularly. Almost all governmental and administrative functions are exercised by authorities and agencies affiliated to the Executive.
The form of government is that of a democratic republic, with a presidential system. The president is both head of state and head of government of the Union and is elected for a four-year term, with the possibility of re-election for a second successive term. The current president is Dilma Rousseff who was inaugurated on 1 January 2011. The President appoints the Ministers of State, who assist in government. Legislative houses in each political entity are the main source of law in Brazil. The National Congress is the Federation's bicameral legislature, consisting of the Chamber of Deputies and the Federal Senate. Judiciary authorities exercise jurisdictional duties almost exclusively.
Law
Brazilian law is based on Roman-Germanic traditions and civil law concepts prevail over common law practice. Most of Brazilian law is codified, although non-codified statutes also represent a substantial part, playing a complementary role. Court decisions set out interpretive guidelines; however, they are seldom binding on other specific cases. Doctrinal works and the works of academic jurists have strong influence in law creation and in law cases.
This system has been criticised over the last few decades for the slow pace of decision making. Lawsuits on appeal may take several years to resolve, and in some cases more than a decade elapses before definitive rulings. Nevertheless, the Supreme Federal Tribunal was the first court in the world to transmit its sessions on television, and also via YouTube. More recently, in December 2009, the Supreme Court adopted Twitter to display items on the day planner of the ministers, to inform the daily actions of the Court and the most important decisions made by them.
Brazil continues to have high crime rates in a number of statistics, despite recent improvements. More than 500,000 people have been killed by firearms in Brazil between 1979 and 2003, according to a new report by the United Nations. In 2010, there were 473,600 people incarcerated in Brazilian prisons and jails.
Foreign relations and military
Brazil is a political and economic leader in Latin America. However, social and economic problems have prevented it from becoming an effective global power. Between 1945 and 1990, both democratic and military governments sought to expand Brazil's influence in the world by pursuing a state-led industrial policy and an independent foreign policy. More recently, the country has aimed to strengthen ties with other South American countries, and engage in multilateral diplomacy through the United Nations and the Organization of American States.
Brazil's current foreign policy is based on the country's position as a regional power in Latin America, a leader among developing countries, and an emerging world power. In general, current Brazilian foreign policy reflects multilateralism, peaceful dispute settlement, and nonintervention in the affairs of other countries. The Brazilian Constitution also determines that the country shall seek the economic, political, social and cultural integration of the nations of Latin America.
An increasingly well-developed tool of Brazil's foreign policy is providing aid as a donor to other developing countries. Brazil does not just use its growing economic strength to provide financial aid, but it also provides high levels of expertise and most importantly of all, a quiet non-confrontational diplomacy to improve governance levels. Total aid is estimated to be around $1 billion per year that includes: In addition, Brazil manages a peacekeeping mission in Haiti ($350 million) and makes in-kind contributions to the World Food Programme ($300 million). This is in addition to humanitarian assistance and contributions to multilateral development agencies. The scale of this aid places it on par with China and India and ahead of many western donors. The Brazilian South-South aid has been described as a "global model in waiting."
যলযলা জাযীৰা
যলযলা জাযীৰা পাকিস্তানৰ বেলুচিস্তান প্ৰদেশৰ সাগৰ তীৰত থকা এটা সৰু দ্বীপ। এই দ্বীপটো ২০১৩ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰত পাকিস্তানত সংঘটিত ভূমিকম্পৰ পিছত সৃষ্টি হয়।
দেউৰী জনগোষ্ঠী
দেউৰী (Deori)হ'ল বৃহৎ অসমীয়া জাতিৰ অন্তৰ্গত এটা চীনা তিব্বতীয় জনগোষ্ঠী। এই জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলক প্ৰধানকৈ অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু নাগালেণ্ডত পোৱা যায়। তেওঁলোকে প্ৰধানকৈ অসমীয়া ভাষা আৰু তিব্বেতীয়া বাৰ্মা ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। প্ৰায় ২লক্ষ্যৰো অধিক দেউৰী জনগোষ্ঠীৰ লোক ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ কাষৰ উপত্যকাত বসবাস কৰি আছে ।
দেউৰী নামৰ ইতিহাস
right|দেউৰী লোক সকলৰ প্ৰতীক 'দেউৰী' শব্দৰ উৎপত্তি প্ৰধানকৈ "দেৱ" নামৰ পৰা হৈছে বুলি অনুমান কৰা হয় । এই নাম সম্পৰ্কে এটি কিম্বদন্তি আছে। "প্ৰবাদ আছে যে, এসময়ৰ মহামায়া তাম্ৰশ্বৰী গোসাঁনীয়ে তেওঁৰ মায়া ছলনাৰে শক্তি প্ৰকাশ কৰিজগতৰ কল্যাণ সাধানাৰ্থে শিলাৰূপে দিবাং নৈত ওপঙি আছিল। তাকে দেখি ভীষ্মক ৰজাই 'হেন্দুৱান'ৰ দেশস্থ লোকক মতাই অনাই মহামায়াৰ শিলাৰূপিনী দেৱীমূৰ্তিখনি যথাস্থানলৈ নিবলৈ আদেশ কৰিলে। তেওঁলোকেও দেৱীমূৰ্তিজনাক তাৰ পৰা নিব নোৱাৰিলে। শেষত নিৰুপায় হৈ তেওঁ ঢোল কোবাইসকলোকে জনাই দিয়ালে যে যেয়ে দেৱীমূৰ্তিজনাক নিব পাৰিব সেয়ে তেওঁৰ ৰাজ পুৰোহিত হৈ বিখ্যাত বুঢ়া-বুঢ়ী,বলিয়া বাবা আৰু তাম্ৰশ্বৰী মন্দিৰৰ পূজাৰী হ'ব। এই কথা প্ৰচাৰ হোৱাৰ লগে লগে নানান জাতি বিধে বিধে মানুহ আহি মূৰ্তি নিবলৈ চেষ্টা কৰাত ই বোলে ইমান গধুৰ হৈ পৰিল যে কুৰি-পঁচিছজন মানুহেও থকা ঠাই পৰা লৰচৰ কৰিব নোৱাৰিলে। অৱশেষত চাৰিজন চুতিয়াই গা ধুই শুচি-সংযম হৈ মাতৃক স্তুতি মিনতি কৰেহি তেওঁলোকৰ অত্যন্ত পৰিশুদ্ধ আৰু পবিত্ৰ অন্তৰৰ সমবেত প্ৰাথৰ্না বাণীয়ে দেৱীৰ অন্তৰ পৰশিলে। দেৱী মূৰ্তি হালিজালি আপোনা আপুনি পাতল হ'ল। তেতিয়া সেই চাৰিজন চুতীয়াই দেৱী মূৰ্তি গোসাঁনীক দোলাত তুলি লৈ গৈ তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰত থাপিলে। তেতিয়াৰ পৰা এই চাৰিজনক চুতীয়াসকলৰ ৰাজ পুৰোহিত পতা হয় আৰু এই সকলক দেউৰী বুলি কোৱা হয়। কাৰণ 'সৰ্বভূতে অৱষ্ঠিতা পূণব্ৰক্ষৰূপী এই অতি প্ৰাকৃত বা অতিজাগতিতক মহাশক্তিক উপাসনা কৰোঁতাসকলেই দেউৰী।
দেউৰীসকলৰ চাৰি খেল আৰু চাৰি শাল
দেউৰীসকলৰ প্ৰধান খেল বা ফৈদ চাৰিটা। সেইবোৰ হৈছে- দেউৰীসকলৰ পাটৰ গঞা ফৈদটো বৰ্তমান গৱেষণাৰ বিষয় হৈ পৰিছে। কাৰণ এই ফৈদৰ লোকসকল বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন ধৰণে বিলীন হৈ সিঁচৰতি হৈ থকাৰ উমান পোৱা গৈছে। দেউৰীসকলৰ চাৰিওটা ফৈদৰ নাম স্থানবাচক বুলি ক'ব পাৰি। অতীজত কুণ্ডিল ৰাজ্যত দিবং নদীৰ পাৰত বাস কৰা ফৈদক দিবঙীয়া,টেঙাপনী নৈৰ পাৰত বসতি কৰা ফদৈক টেঙাপনীয়া,বৰনদীৰ পাৰত বাস কৰা ফৈদক বৰগীঞা আৰু পাট শদিয়াত বাস কৰাসকলক পাটৰ গঞা বোলা হৈছিল। দেউৰী জনগোষ্ঠীৰ এই চাৰিটা প্ৰধান খেল বা মুখ্যফৈদৰ সংশ্লিষ্ট লোকসকল পূনৰ কেইবাটাও উপফৈদ বা উপখেলত বা উপগোত্ৰত বিভক্ত হৈ আছে।
বাস কৰা পদ্ধতি
দেউৰীসকলে গাঁও পাতি চাংঘৰত বাস কৰা প্ৰথা অতি পুৰণি কালৰ পৰা চলি আহিছে। কাঠৰ জখলাৰে উঠি ঘৰত সোমায়ে প্ৰথমে পোৱা যায় সুৱচনী কোঠালি। এই কোঠালিটো গৃহ দেৱতাৰ নামত ৰখা হয়। অৱশ্যে দিৱঙীয়া আৰু বৰগঞা খেলৰ মাজত এই সুৱাচনী কোঠালি ৰখা প্ৰথাটো নাই। ঘৰৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈকে এটি দীঘলীয়া বাট ৰখা হয়। সমুখৰ দুৱাৰেদি সোমাই এই দীঘলী বাটেৰে ঘৰৰ আটাইবিলাক কোঠালিত প্ৰৱেশ কৰিব পৰা ব্যৱস্থা থাকে। একেবাৰে সিমূৰত থাকে ৰন্ধনশাল। ৰন্ধনশালৰ কাষতে থাকে ঘৰৰ মুৰব্বী বা পিতা-মাতাৰ কোঠা। এই মুৰব্বীজনৰ কোঠাতে পৰিয়ালৰ আটাইবিলাক একেলগে বহি খোৱা-বোৱা কৰে। বেতৰ এক বিশেষ পদ্ধতিৰে নিৰ্মিত 'মেহেঙা' নামৰ সঁজুলিৰ ওপৰত ভাতৰ কাঁহী থৈ ভাত খোৱাৰ নিয়ম। মহিলাসকলে ৰন্ধনশালতে ভোজন কৰা নিয়ম চলি আহিছে।
যলযলা জাযীৰা
গঠন
যলযলা জাযীৰা আগ্নেয়গিৰিৰ গেদীয় বোকা(ইংৰাজী:mud volcano)ৰ পৰা গঠিত হৈছে বুলি ভবা হৈছে। এই দ্বীপটো পাকিস্তানৰ বেলুচিস্তান প্ৰদেশৰ গাডাৰৰ তীৰৱৰ্তী আৰৱ সাগৰত অৱস্থিত। এই দ্বীপটো ২০১৩ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰত পাকিস্তানত সংঘটিত ৭.৭ ৰিখটাৰ স্কেল প্ৰাৱল্যৰ ভূমিকম্পৰ ফলস্বৰূপে পানীৰ তলৰ পৰা ওলাই আহে। এই দ্বীপসদৃশ অঞ্চলটো অৱশ্যে অস্থায়ী গঠনো হ'ব পাৰে, যিটো বেছি দিন বৰ্তি থকাৰ সম্ভাৱনা কম।
দেউৰী জনগোষ্ঠী
বাস কৰা পদ্ধতি
পৰম্পৰাগত সাজপাৰ দেউৰী সকলে পৰম্পৰাগত ব্যৱহৃত সাজপাৰযোৰ ঘৰতে প্ৰস্তুত কৰি লয়। দেউৰী সমাজত বিবাহিত মহিলাই বুকুৰ পৰা ভৰিৰ গুৰুহাত পৰাকৈ মেথনি মাৰি দীঘল মুগা অথবা কপাহী মেখেলা পিন্ধে। কঁকালত তেওঁলোকে মুগা ৰিহা ( জকাচ্ছিবা) অথবা বাইগা মেৰাই লয়। গাত তেওঁলোকে চোলা পিন্ধে। দেউৰী মহিলা সকলে মূৰত মৰা গামোচা খনক টকয়া (গাতিকী)বোলে। বৰগঞা সমাজত মহিলা সকলে সাধাৰতে উৎসৱ পাৰ্বন আদিত বগা মেখেলা আৰু চোলা পিন্ধি গাত এখন বগা চাদৰ মেৰাই লয়। টেঙাপনিয়া সমাজত মহিলাসকলে সোণালী ৰঙৰ মুগাৰ ৰিহা, ফুলাম মেখেলা পৰিধান কৰে। ডিবঙিয়া সমাজত মহিলাসকলে ৰঙা, সেউজীয়া, হালধীয়া আদি নানা বৰণীয়া উজ্জ্বল ৰঙৰ পোচাক পৰিধান কৰা দেখা যায়। দেউৰী সমাজত গাভৰু ছোৱালীয়ে মেখেলা পিন্ধি বুকুত এখন দীঘল গামোচা মেৰাই লয়। এনেদৰে বুকুত গামোচা মৰা প্ৰথাক তেওঁলোকে পাও মৰা বোলে। দেউৰী সমাজত পুৰুষ সকলে প্ৰধানকৈ চোলা আৰু চুৰিয়া পিন্ধে। তেওঁলোকৰ মাজত ঘৰতে প্ৰস্তুত কৰি লোৱা কপাহী চোলা, হাত দীঘল মুগা চোলা অথবা পাটৰ কাপোৰৰ চোলাৰ প্ৰচলন দেখা যায়। মৰ্য্যদা অনুসৰি পুৰুষ সকলে মূৰত পাটৰ অথবা কপাহী কাপোৰৰ পাগুৰিৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
যলযলা জাযীৰা
গঠন
পাকিস্তানৰ National Institute of Oceanography-ৰ আলি ৰছিদ তাব্ৰিজৰ ভাষ্য অনুসৰি এই দ্বীপটো সাগৰ পৃষ্ঠত মিথেন গেছৰ নিৰ্গমণৰ ফলস্বৰূপে ওপৰলৈ উঠি আহিছে। ড॰ তাব্ৰিজে কোৱা মতে “Such islands have appeared in the past...and this new island will also not stay there for long”
দেউৰী জনগোষ্ঠী
বাস কৰা পদ্ধতি
আ-অলংকাৰ দেউৰী সমাজত মহিলাসকলে ডিঙিত তিল ক'লা মণিসহ সোণৰ মাদলি পিন্ধে। তেওঁলোকৰ মাজত দুগদুগী, জোনবিৰি আৰু বেনাৰ ব্যৱহাৰো মন কৰিবগীয়া। বয়সস্থ দেউৰী মহিলা সকলে কাণত কেৰু আৰু জাংফাই পৰিধান কৰা দেখা যায়। বৰ্তমান নৱ প্ৰজন্মৰ মাজত এই দুবিধ অলংকাৰৰ প্ৰচলন অতি সীমিত। দেউৰী মহিলা সকলে হাতত মুঠিখাৰু, গামখাৰু, গোটা খাৰু, পটিয়া খাৰু আদি অলংকাৰ পৰিধান কৰে। আঙুলিত তেওঁলোকে বিভিন্ন শৈলীৰ আঙুঠি পৰিধান কৰা দেখা যায়।
যলযলা জাযীৰা
অৱস্থান
এই দ্বীপটো পাকিস্থানৰ সাগৰৰ তীৰৱৰ্তী অঞ্চলৰ পৰা দৃশ্যমান। ইয়াক যলযলা জাযীৰা নাম দিয়া হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে, "কম্পন দ্বীপ"। এই দ্বীপটো সাগৰৰ পাৰৰ পৰা ৩৫০ ফুট(১১০ মিটাৰ)ৰ পৰা ১ মাইল(১.৬ কিল'মিটাৰ) দূৰত্বত গঠিত হৈছে। ইয়াৰ উচ্চতা ১০-৪০ ফুট (৬-১২ মিটাৰ) আৰু প্ৰস্থ প্ৰায় ১০০ ফুট(৩০ মিটাৰ)। অৱশ্যে এই সংখ্যাসমূহ এতিয়াও বিজ্ঞানসন্মত ভাৱে প্ৰত্যাপন কৰা হোৱা নাই।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সাগৰীয় দ্বীপ শ্ৰেণী:পাকিস্তান
দেউৰী জনগোষ্ঠী
জীৱিকা
দেউৰীসকল সাধাৰণতে কৃষিজীৱি। তেওঁলোকৰ জীৱিকাৰ ঘাই উপায়েই হৈছে কৃষি। বিশেষকৈ ধান, মাহ, সৰিয়হ, আলু, কচু, শাক-পাচলি আদি খেতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিয়েই তেওঁলোকে জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে। কপাহ খেতি তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত খেতি। মহিলা আৰু গাভৰুসকলে আহু খেতিত বন নিৰণি কৰাৰ দৰে কপাহ খেতিতো বন নিৰণি কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল। এক সামান্য অংশই চাকৰি কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিলেও এওঁলোকে সাধাৰণতে কৃষি কৰ্ম নেৰে।
ধৰ্ম আৰু উৎসৱ
ধৰ্মত দেউৰীসকল হিন্দু। হিন্দু শাস্ত্ৰত উল্লিখিত দেৱ-দেৱতাসকলক এওঁলোকে অতি প্ৰাচীন কালৰ পৰা অতি শ্ৰদ্ধা-ভক্তি আৰু বিশ্বাসেৰে উপাসনা কৰি আহিছে। দেউৰীসকলৰ তিনিটা খেলৰ ভিতৰত দিবঙীয়া খেলে কুণ্ডিমামাক, টেঙাপনীয়া খেলে বলিয়া বাবাক, বৰগীঞা খেলে তাম্ৰেশ্বৰী মাতৃক পূজা কৰে। ধৰ্মোৎসৱ হিচাবে এওঁলোকে পুৰণি কালৰ পৰা প্ৰধানকৈ তিনিটা উৎসৱ পালন কৰি আহিছে। সেইকেইটা হ'ল - তদুপৰি "পিটা-হাবা বিচু" আৰু "মেটুৱা লেবা" তেওঁ লোকৰ অন্যতম উৎসৱ। কেৱল এইকেইটা উৎসৱতহে দেউৰীসকলে নিজ নিজ খেলৰ দেওশাল (দে-গৰ)ত বিশেষ ভাৱে পূজা আগবঢ়ায়। দেওশালত আগতীয়াকৈ পূজা-অৰ্চনা নকৰাকৈ উৎসৱ পতাৰ নিয়ম নাই। বহাগ বিহুৰ বাহিৰে বাকী দুটা উৎসৱত দেওধনী (মিদি-কাবা) নুঠে আৰু দেওধনী নাচো (মিদি-জামা) নহয়। দেওশালত পতা অন্য এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ পূজা হৈছে ন ধানৰ পূজা। এই পূজা প্ৰতিবছৰে শাওন মাহৰ শুক্লা পক্ষ প্ৰথমটো বুধবাৰে পতা হয়। দেউৰীসকলৰ ধৰ্মীয় কাম-কাজ সম্পূৰ্ণ শাক্ত পন্থীয়। বিভিন্ন পূজাত বলি-বিধানৰ ব্যৱস্থা আছে।
বহাগ বিচু উৎসৱ
ৰঙালী বিহুকে দেউৰী সকলে বহগ বিচু বা ইবাঁকু বিচু বুলি কয়। ৰঙালী বিহুৰ উৎসৱ হ'লেও তেওঁলোকৰ বাবে ই কেৱল ৰং ৰহইচৰ উৎসৱ নহয়, ই অতি প্ৰাচীন কালৰে পৱা চলি অহা সাংস্কৃতিক মহোৎসৱ। দেউৰী জন-জীৱনৰ এই বসন্ত উৎসৱটি সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পূজা-উৎসৱ। বিহুৰ পূজা-উৎসৱত সাংস্কৃতিক আৰু আধ্যাত্মিক চিন্তন গভীৰভাৱে নিহত হৈ আছে। দেউৰীসকলে বিচু উৎসৱ উদযাপন উপলক্ষে দুটা পূজা পাতিব লাগে। ইয়াৰে এটা পৰিয়াল ভিত্তিক আৰু আনটো সামূহিক। প্ৰথমটো সুৱচনী পূজা বা ঘৰদেও পূজা আৰু দ্বিতীয়টো দেওশাল বা "দেগৰ" বা দেৱালয়ৰ পূজা।
দেৱালয় বা দেওশাল পূজা
দেউৰীসকলৰ উৎসৱটোক বৰ বলি নামেৰেও জনা যায় । বহাগৰ শুক্ল পক্ষৰ প্ৰথমটো বুধবাৰে প্ৰতিটো খেল বা ফৈদৰ দেৱালয়ত সমূহিয়াকৈ উৎসৱ মুখৰভাৱে এই বিহু পূজা পতা হয়। ইয়াক বৰ্ত্তমান বহাগ বিহুৰ পূজা উৎসৱ বোলে। কিন্তু আদিতে ইয়াৰ নাম'বাসন্তী পূজা উৎসৱ'হে আছিল। দেউৰী সমাজৰ যি বিহুৱেই নহওক, বিহুৰ এই বিশেষ তাৎপাৰ্য হৈছে বিহু আৰম্ভ কৰাৰ দিন-বাৰ চোৱা। বিহু উদযাপিত মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ প্ৰথমটো বুধবাৰত যদি ৰাইজৰ বিহু-দিন নপৰি অন্য দিনত পৰে তেন্তে সেই দিনা দেউৰী সকলে বিহুৰ শুভাৰম্ভ নকৰি সেই প্ৰথমটো বুধবাৰলৈ অপেক্ষা কৰে। বুধবাৰৰ বাহিৰে অন্য বাৰত দেৱালয়ৰ বিহু-পূজা পতা নিষেধ। দেৱালয়ৰ এই বিহু পূজা উৎসৱ সম্পূৰ্ণ সাত দিন থাকে। কিন্তু দেৱালয়ত বিহু পূজা দুদিনহে হয় প্ৰথমটো বুধবাৰ আৰু তাৰ পাছৰটো বুধবাৰে। দেউৰীসকলৰ বহাগ বিহু উৎসৱৰ লগত নিবিড়ভাবে জড়িত হৈ প্ৰাচীন কালৰ পৰা সমাজত চলি অহা কেইটামান ৰীতি হ'ল-
মাঘ বিহু উৎসৱ
প্ৰাচীন কালৰে পৰা কুণ্ডিল ৰাজ্যত চলি অহা চিৰাচৰিত প্ৰথা বা ৰীতি অনুসৰি দেউৰীসকলে মাঘ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ প্ৰথমটো বুধবাৰে তেওঁলোকৰ দেৱালয় বা গোসাঁনীশালত বছৰি একোটা ডাঙৰ পূজা উৎসৱ পতাৰ নিয়ম আছে। সেইহে দেউৰীসকলৰ মাঘ বিহু উৎসৱ মাঘ মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ প্ৰথমটো বুধবাৰেহে আৰম্ভ হয়। দেৱালয়ত পূজাৰম্ভৰ পৰা এসপ্তাহ ধৰি বিহু-উৎসৱ চলে,কিন্তু পূজা কেৱল প্ৰথম আৰু শেষৰ দিনাহে হয়। বিহু উৎসৱটো সম্প্ৰদায় ভিত্তিক হ'লেও পূজাটো কিন্তু সাৰ্বজানীন। দেউৰীসকলৰ মাজত প্ৰবাদ আছে যে বিহু উৎসৱৰ আদি স্ৰষ্টা স্বয়ং গিৰি-গিৰাচি(বুঢ়া-বুঢ়ী)। সেয়েহে আদি স্ৰষ্টা গিৰা-গিৰাচিৰ শুভাগমনৰ আদৰ-সম্ভাষণ জনাবলৈকে দেৱালয়ত এই পূজা আৰু সমাজত বিহু-উৎসৱ পালন কৰা ৰীতি-নীতি চলি আহিছে। দেৱ-দেৱীক সন্তুষ্ট কৰিব পাৰিলেই সকলো সমস্যাৰ সমাধান হয় বুলি বিশ্বাস কৰে।
স্থিত বৰ্মা
স্থিত বৰ্মা (Sthita Varman) কামৰূপ ৰাজ্যৰ বৰ্মণ ৰাজবংশৰ ৰজা আছিল। এওঁ চন্দ্ৰমুখা বৰ্মা আৰু ভগাৱতীৰ পুত্ৰ আছিল। এওঁ ৫৬৬ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৫৯০ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ ৰাজত্ব কৰিছিল। এওঁ নয়নাদেৱীক বিয়া কৰাইছিল। তেওঁৰ পিছত সুষ্ঠিত বৰ্মা উত্তৰাসুৰী হিচাপে ৰাজ সিংহাসনত বহিছিল।
লগতে পঢ়ক
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:পুৰণি আৰু মধ্যযুগীয় অসম শ্ৰেণী:বৰ্মণ ৰাজবংশ শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
ব্ৰাজিল
Foreign relations and military
The armed forces of Brazil consist of the Brazilian Army, the Brazilian Navy, and the Brazilian Air Force. With a total of 371,199 active personnel, they constitute the largest armed force in Latin America. The Army is responsible for land-based military operations and has 235,978 active personnel.
The Military Police (States' Military Police) is described as an ancillary force of the Army by the constitution, but is under the control of each state's governor. The Navy is responsible for naval operations and for guarding Brazilian territorial waters. It is the oldest of the Brazilian armed forces and the only navy in Latin America to operate an aircraft carrier, the NAe São Paulo (formerly FS Foch of the French Navy). The Air Force is the aerial warfare branch of the Brazilian armed forces, and the largest air force in Latin America, with about 700 manned aircraft in service.
Administrative divisions
Brazil is a federation composed of 26 States, one Federal district (which contains the capital city, Brasília) and Municipalities. States have autonomous administrations, collect their own taxes and receive a share of taxes collected by the Federal government. They have a governor and a unicameral legislative body elected directly by their voters. They also have independent Courts of Law for common justice. Despite this, states have much less autonomy to create their own laws than in the United States. For example, criminal and civil laws can only be voted by the federal bicameral Congress and are uniform throughout the country.
The states and the federal district may be grouped into regions: Northern, Northeast, Central-West, Southeast and Southern. The Brazilian regions are merely geographical, not political or administrative divisions, and they do not have any specific form of government. Although defined by law, Brazilian regions are useful mainly for statistical purposes, and also to define the distribution of federal funds in development projects.
Municipalities, as the states, have autonomous administrations, collect their own taxes and receive a share of taxes collected by the Union and state government. Each has a mayor and an elected legislative body, but no separate Court of Law. Indeed, a Court of Law organized by the state can encompass many municipalities in a single justice administrative division called comarca (county).
Economy
Brazil is the largest national economy in Latin America, the world's sixth largest economy at market exchange rates and the seventh largest in purchasing power parity (PPP), according to the International Monetary Fund and the World Bank. Brazil has a mixed economy with abundant natural resources. The Brazilian economy has been predicted to become one of the five largest in the world in the decades to come, the GDP per capita following and growing. Its current GDP (PPP) per capita is $10,200, putting Brazil in the 64th position according to World Bank data. It has large and developed agricultural, mining, manufacturing and service sectors, as well as a large labor pool.
Brazilian exports are booming, creating a new generation of tycoons. Major export products include aircraft, electrical equipment, automobiles, ethanol, textiles, footwear, iron ore, steel, coffee, orange juice, soybeans and corned beef. The country has been expanding its presence in international financial and commodities markets, and is one of a group of four emerging economies called the BRIC countries.
Brazil pegged its currency, the real, to the U.S. dollar in 1994. However, after the East Asian financial crisis, the Russian default in 1998 and the series of adverse financial events that followed it, the Central Bank of Brazil temporarily changed its monetary policy to a managed-float scheme while undergoing a currency crisis, until definitively changing the exchange regime to free-float in January 1999.
Brazil received an International Monetary Fund rescue package in mid-2002 of $30.4 billion, then a record sum. Brazil's central bank paid back the IMF loan in 2005, although it was not due to be repaid until 2006. One of the issues the Central Bank of Brazil recently dealt with was an excess of speculative short-term capital inflows to the country, which may have contributed to a fall in the value of the U.S. dollar against the real during that period. Nonetheless, foreign direct investment (FDI), related to long-term, less speculative investment in production, is estimated to be $193.8 billion for 2007. Inflation monitoring and control currently plays a major part in the Central bank's role of setting out short-term interest rates as a monetary policy measure.
Between 1993 and 2010, 7012 mergers & acquisitions with a total known value of $707 billion with the involvement of Brazlian firms have been announced. The year 2010 was a new record in terms of value with 115 billion USD of transactions. The largest transaction with involvement of Brazilian companies has been: Cia Vale do Rio Doce acquired Inco in a tender offer valued at $18.9 billion USD.
The purchasing power in Brazil is eroded by the so-called Brazil cost.
Components and energy
Brazil's economy is diverse, encompassing agriculture, industry, and many services. The recent economic strength has been due in part to a global boom in commodities prices with exports from beef to soybeans soaring. Agriculture and allied sectors like forestry, logging and fishing accounted for 5.1% of the gross domestic product in 2007, a performance that puts agribusiness in a position of distinction in terms of Brazil's trade balance, in spite of trade barriers and subsidizing policies adopted by the developed countries.
The industry — from automobiles, steel and petrochemicals to computers, aircraft, and consumer durables— accounted for 30.8% of the gross domestic product. Industry, which is often technologically advanced, is highly concentrated in metropolitan São Paulo, Rio de Janeiro, Campinas, Porto Alegre, and Belo Horizonte.
Brazil is the world's tenth largest energy consumer with much of its energy coming from renewable sources, particularly hydroelectricity and ethanol; nonrenewable energy is mainly produced from oil and natural gas. A global power in agriculture and natural resources, Brazil experienced tremendous economic growth over the past three decades. It is expected to become a major oil producer and exporter, having recently made huge oil discoveries. The governmental agencies responsible for the energy policy are the Ministry of Mines and Energy, the National Council for Energy Policy, the National Agency of Petroleum, Natural Gas and Biofuels, and the National Agency of Electricity.
Science and technology
Technological research in Brazil is largely carried out in public universities and research institutes, and more than 73% of funding for basic research comes from government sources. Some of Brazil's most notable technological hubs are the Oswaldo Cruz Institute, the Butantan Institute, the Air Force's Aerospace Technical Center, the Brazilian Agricultural Research Corporation and the INPE. The Brazilian Space Agency has the most advanced space program in Latin America.
Uranium is enriched at the Resende Nuclear Fuel Factory to fuel the country's energy demands and plans are underway to build the country's first nuclear submarine. Brazil is one of the three countries in Latin America with an operational Synchrotron Laboratory, a research facility on physics, chemistry, material science and life sciences. And Brazil is the only Latin American country to have a semiconductor company with its own fab, the CEITEC.
Transport
Brazil has a large and diverse transport network. Roads are the primary carriers of freight and passenger traffic. The road system totalled 1.98 million km (1.23 million mi) in 2002. The total of paved roads increased from 35,496 km (22,056 mi) in 1967 to 184,140 km (114,425 mi) in 2002.
Brazil's railway system has been declining since 1945, when emphasis shifted to highway construction. The total length of railway track was 30,875 km (19,186 mi) in 2002, as compared with 31,848 km (19,789 mi) in 1970. Most of the railway system belongs to the Federal Railroad Corp., with a majority government interest. The government also privatized seven lines in 1997. The São Paulo Metro was the first underground transit system in Brazil. The other metro systems are in Rio de Janeiro, Porto Alegre, Recife, Belo Horizonte, Brasília, Teresina, Fortaleza, and Salvador.
There are about 2,500 airports in Brazil, including landing fields: the second largest number in the world, after the United States. São Paulo-Guarulhos International Airport, near São Paulo, is the largest and busiest airport, handling the vast majority of popular and commercial traffic of the country and connecting the city with virtually all major cities across the world.
দেউৰী জনগোষ্ঠী
বিবাহ পদ্ধতি
বিবাহ হ'ল এক পবিত্ৰ বন্ধন। টেঙাপনীয়া,বৰগঞা আৰু দিবঙীয়া দেউৰীসকলৰ এই তিনি ভিন্ন খেল বা ফৈদৰ ডেকা-গাভৰুৰ মাজত বিয়া বাৰু হয়। কিন্তু সামাজিক অনুমতি নিষিদ্ধ গোত্ৰ, বংশ বা পৰিয়ালৰ ডেকা-গাভৰুৰ মাজত বিয়া হোৱাতো বাদেই, আনকি অবাধ মিলা-মিচা কৰাও গুৰুতৰ সামাজিক অপৰাধ। ছোৱালী খোজা-বঢ়া, ভোজা দিয়া: বংশ, গোত্ৰ আৰু সম্বন্ধ বিচাৰ কৰি উভয়পক্ষ সকলোৰে সন্মতি থাকিলে প্ৰথমতে দৰা-পক্ষৰ পিতৃ-মাতৃ আৰু দুই এজন দায়িত্বশীল মানুহে গুৱা-পাণৰ টোপোলা, এসাঁজ বোৱা কাপোৰ-কানি,মাছ-পুঠিসহ এটা মদৰ টেকেলি, উপঢৌকন আৰু মাননি লৈ কনাই-ঘৰলৈ মাক-বাপেকৰ ওচৰত ছোৱালী খোজেগৈ। কইনাৰ পিতৃ-মাতৃকে ধৰি পৰিয়ালৰ সদস্যসকল সন্মত হ'লে ল'ৰাৰ পক্ষই অনা মাননি আৰু উপঢৌকন গ্ৰহণ কৰে আৰু দুয়োঘৰৰ দ্ৰব্যবস্তুৰে জা-জলপান গ্ৰহণ কৰি এই সম্বন্ধ যুগমীয়া হওক বুলি টেকেলিৰ মদ বাকি আশীৰ্বাদ কৰে। ইয়াকে দেউৰী সকলে 'ছোৱালী খোজা' বুলি কয়। তেতিয়াৰে পৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে বিবাহ কাৰ্য্য হৈ নুঠালৈকে প্ৰতি মাঘ আৰু বহাগ মাহত এই কাৰ্য্যৰ পুনৰাবৃত্তি কৰি থাকে। এই নিয়মটোক তেওঁলোকে 'ভোজা দিয়া' বুলি কয়। দেউৰী সমাজত প্ৰচলিত তিনি প্ৰকাৰৰ বিয়া আৰু উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হয়। সেইসমূহ হৈছে