cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অমৃতা সিং
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
অমৃতা সিঙৰ জন্ম হৈছিল পশ্চিম পাকিস্তানৰ অন্তৰ্গত হাডালী নামৰ ঠাইত৷ তেখেতৰ মাতৃ হৈছে পাঞ্জাৱী মুছলিম সম্প্ৰদায়ৰ ৰুখছানা চুলতানা৷ পিতৃ হৈছে পাঞ্জাৱী জট শিখ সম্প্ৰদায়ৰ শিৱিন্দৰ সিং বীৰ্ক৷ তেখেত আছিল এগৰাকী আৰ্মি বিষয়া৷ ১৯৭০ৰ দশকৰ জৰুৰীকালিন অৱস্থাৰ সময়ত সঞ্জয় গান্ধীৰ এগৰাকী ৰাজনৈতিক সহযোগী হিচাপে অমৃতা সিঙৰ মাতৃয়ে দায়িত্ব পালন কৰিছিল৷
অমৃতা সিঙে নতুন দিল্লীস্থ মডাৰ্ণ স্কুলৰ পৰা শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে৷ তেখেতৰ হিন্দী, পাঞ্জাৱী আৰু ইংৰাজী ভাষাত দখল আছে৷
১৯৮৩-১৯৯৩
১৯৮৩ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত হিন্দী ভাষাৰ কথাছবি বেটাবৰ জৰিয়তে অমৃতা সিঙে বলিউডত পদাৰ্পণ কৰে৷ এইখন ছবিত তেখেতৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল ছানী দেউলে৷ ইয়াৰ পিছত তেখেতে অভিনয় কৰা বহুকেইখন ছবিয়েই বক্স অফিচত সফলতা লাভ কৰে৷ বিশেষকৈ ১৯৮৫ চনত মুক্তি লাভ কৰা মৰ্দ নামৰ ছবিখন বৰ্ষটোৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হিট হিচাপে পৰিগণিত হয়৷ অমৃতা সিঙে জীতেন্দ্ৰ, বিনোদ খান্না, ৰাজ বাব্বৰ, অনিল কাপুৰ, অমিতাভ বচ্চনৰ দৰে আগশাৰীৰ অভিনেতাৰ লগত অভিনয় কৰিছিল৷
১৯৯৩ চনত মুক্তি লাভ কৰা আইনা নামৰ ছবিখন আছিল অমৃতা সিঙৰ কেৰিয়াৰৰ এখনি উল্লেখযোগ্য ছবি৷ এইখন ছবিত অভিনয় কৰিয়েই তেখেতে ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷
২০০২-বৰ্তমানলৈকে
দীৰ্ঘদিনীয়া বিৰতিৰ অন্ত পেলাই ২০০২ চনত অমৃতা সিঙ পুনৰ চিনেজগতলৈ উভতি আহে৷ তেখেতে একবিংশ শতিকাত অভিনয় কৰা প্ৰথমখন চিনেমা আছিল-২৩ মাৰ্চ ১৯৩১:শ্বহীদ৷ ছবিখনত তেখেতে ভগৎ সিঙৰ মাতৃৰ চৰিত্ৰটো ৰূপায়ন কৰে৷ ভগৎ সিঙৰ চৰিত্ৰত ববী দেউলে অভিনয় কৰে৷ ২০০৫ চনত অমৃতা সিঙে টেলিভিছনৰ জগতত পদাৰ্পণ কৰে৷ ষ্টাৰ প্লাছযোগে সম্প্ৰচাৰিত হোৱা একতা কাপুৰৰ পৰিয়ালকেন্দ্ৰিক ধাৰাবাহিক কাব্যাঞ্জলিত তেখেতে অভিনয় কৰে৷ ঋণাত্মক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেখেতে দৰ্শকৰ পৰা সমাদৰ লাভ কৰে৷ সেইটো বছৰতে মুক্তিপ্ৰাপ্ত হিন্দী ছবি কলিযুগতো এটা নেতিবাচক চৰিত্ৰ ৰূপায়ন কৰে আৰু দৰ্শক-সমালোচকৰ পৰা প্ৰশংসা আৰ্জে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত অমৃতা সিঙে শ্বুটআউট এট লোখনৱালা (২০০৭), দাশ কাহানিয়াৰ দৰে ছবিত অভিনয় কৰে৷
২০১৪ চনত অমৃতা সিঙে ধৰ্মা প্ৰডাকছনৰ ছবি টু ষ্টেটছ্ নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ ছবিখনত তেখেতে অৰ্জুন কাপুৰৰ মাতৃৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হয়৷ ছবিখন বছৰটোৰ ১৪ এপ্ৰিলত মুক্তি হয়৷ ২০১৬ চনত তেখেতে ফ্লায়িং ঝট, ২০১৭ চনত হিন্দী মিডিয়াম, ২০১৯ চনত বদলা নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ উল্লেখ্য, যে বদলাত তেখেতে প্ৰায় ১৮টা বছৰৰ পিছত অমিতাভ বচ্চনৰ লগত অভিনয় কৰিছে৷
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৯১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত অমৃতা সিঙৰ লগত বলিউদৰ তাৰকা অভিনেতা ছৈয়ফ আলী খানৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়৷ শিখ হিচাপে প্ৰতিপালিত হোৱা ছৈয়ফ আলী খানে বিবাহৰ পূৰ্বে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে আৰু তেওঁলোকৰ বিবাহখনো ইছলামীয় পৰম্পৰাৰে সম্পন্ন হয়৷ বিবাহৰ পাছত অমৃতা সিঙে ছবিত অভিনয় কৰিবলৈ এৰি দিয়ে৷ ২০০৪ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ-বিচ্ছেদ হয়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
ঝিলী
ঝিলী (Cicada) এবিধ হেমিপটেৰা (Hemiptera) বৰ্গৰ আউশনোৰহাইনছা (Auchenorrhyncha) উপবৰ্গৰ পতংগ। ঝিলী ছিকাডোইডিয়া মহাশ্ৰেণীৰ অন্তঃৰ্গত। চকুৰে সহজে দেখা পোৱা সীৰাৰে সৈতে, ইয়াৰ পাখিহাল ভালদৰে বিকশিত। কিছুমান প্ৰজাতিৰ আকৌ পাখিৰ আৱৰণ স্বচ্ছ হোৱাও দেখা যায়। জীৱবিজ্ঞানীসকলে প্ৰায় ২,৫০০ বিধ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ ঝিলীৰ বৰ্ণনা কৰি উলিয়াইছে, যদিও আৰু বহুত প্ৰজাতিৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ এতিয়াও বাকী আছে। কোনো কোনোৱে ইংৰাজীত ঝিলীক ভুলকৈ কাকতী ফৰিং (locusts) বুলিও ভুলকৈ কোৱা দেখা যায়। আচলতে এই দুবিধ কীট সম্পূৰ্ণৰূপে ভিন্ন জাতিৰহে।
সাধাৰণ অবস্থাত ঝিলীয়ে মানুহক নাকামোৰে নাইবা অন্য একো অনিষ্টও নকৰে কিন্তু কেতিয়াবা ইহতে মানুহৰ দেহৰ হাত ভৰি আদি অংগক কোনো গা-গছ বা গছৰ ডাল আদি বুলি ভুল কৰি খাবলৈ বুলি কামোৰ মাৰাও দেখা যায়। ঝিলৰ মুখখনত গছৰ ডাল বিন্ধা কৰি ৰস আহৰণ কৰিব পৰাকৈ এডাল দীঘল শুং থাকে। ই ঠিক মহৰ মুখত থকা শুংডালৰ দৰেই কাম কৰে। ঝিলিয়ে কাচিৎহে মানুহক কামোৰে, কিন্তু কেতিয়াবা কামোৰিলে চাল ফাটি যোৱাৰ ফলত অতিপাত বিষ অনুভৱ হব পাৰে।
বহুত ধৰণৰ খেতি-বাতি, গছ-গছনী আৰু গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ ঝিলিৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হব পাৰে। এনে গছৰ চালত বিন্ধা কৰি ৰসপাণ কৰা নাইবা কণী পাৰাৰ ফলত গছজোপাৰ ক্ষতিসাধন হব পাৰে।
পৃথিবীৰ বহুঠাইত ঝিলীক মানুহে খাদ্যৰূপে ব্যৱহাৰ কৰে। প্ৰাচীনকালত গ্ৰীছ, আৰু আধুনিক যুগৰ চীনদেশ, মালয়চীয়া, বাৰ্মা, কোংগো অথবা লেটিন আমেৰিকা আদি অঞ্চলত ঝিলীক খাদ্যৰূপে পৰিবেশন কৰা হয় বুলি জনা যায়। মতা ঝিলীতকৈ মাইকী ঝিলীক খাদ্যহিচাপে বেছি গুৰুত্ব দিয়া হয়, কিয়নো মাইকী ঝিলী মতাটোতকৈ শকত হয়। ঝিলীৰ খোলাটোক চীনদেশীয় পাৰম্পৰিক চিকিৎসাৰ কামতো ব্যবহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পতংগ
বুম্বা ৰাইড
বুম্বা ৰাইড (Boomba Ride) ২০২১ চনত চেঞ্চৰ চাৰ্টিফিকেট লাভ কৰা মিচিং সমাজৰ পটভূমিত নিৰ্মিত এখন অসমীয়া-মিচিং চলচ্চিত্ৰ। পৰিচালনা কৰিছে বিশ্বজিৎ বৰাই। বুম্বা ৰাইড বুম্বা নামৰ এটি শিশু আৰু তেওঁৰ বিদ্যালয়খনৰ কাহিনী।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
বুম্বা ৰাইডত অসমৰ চৰকাৰী শিক্ষাব্যৱস্থাৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থাক এক ব্যংগাত্মক ৰূপত দাঙি ধৰা হৈছে। বুম্বা এটি সাত বা আঁঠ বছৰীয়া শিশু, যি দুখীয়া বিধৱা মাকৰ লগত থাকে। বুম্বা তাৰ স্কুলৰ একমাত্ৰ ছাত্ৰ। বুম্বাই স্কুল এৰিলেই স্কুলখন বন্ধ হৈ যাব, আৰু তাৰ লগতে বন্ধ হ'ব স্কুলৰ সকলো কৰ্মচাৰীৰ দৰ্মহা। সেয়ে স্কুল-কৰ্তৃপক্ষই বিভিন্ন লোভ দেখুৱাই বুম্বাক স্কুলত ৰখাৰ যত্ন কৰে: যেনে লোকেল মুৰ্গী আৰু টকা। বুম্বাৰো এই সকলো কথা জ্ঞাত আৰু সেয়ে সি সুযোগৰ লাভ উঠাবলৈ যত্নপৰ হয়। এই টনা-আজোৰাই ছবিখনত হাস্যৰ সৃষ্টি কৰে। হাস্যৰ মাজতে শিক্ষা-ব্যৱস্থাৰ এক চিন্তনীয় প্ৰতিচ্ছবি দাঙি ধৰা হৈছে, আৰু লগতে জীৱনৰ আশাও ছবিখনত ফুঁটি উঠিছে।
নিৰ্মাণ
ছবিখনৰ দৈৰ্ঘ্য ৭৬ মিনিট। মিচিং সমাজৰ পটভূমিত নিৰ্মিত এই ছবিখনৰ পৰিচালক বিশ্বজিৎ বৰা। ছবিখনৰ প্ৰযোজক লুইত কুমাৰ বৰ্মন, কৌশিক হাজৰিকা, বিশ্বজিৎ বৰা আৰু বিনোদ লাল দাস। ইন্দ্ৰজিৎ পেগু, সদাগৰ ডাও, হিৰণ্য পেগু আৰু দিপালী পেগুৱে ছবিখনত অভিনয় কৰিছে। অভিনয় কৰা প্ৰত্যেকজনেই প্ৰথম চিনেমাত অভিনয় কৰিছে বুলি পৰিচালক বৰাই স্ক্ৰ'লক জনাইছে।
সঁহাৰি
বুম্বা ৰাইডে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছে। আই.এম.ডি.বিত ছবিখনৰ ৰেটিং ১০ৰ ভিতৰত ৯.৬। পুণে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত আৰু ভাৰতীয় পেনোৰামাৰ কাহিনী চলচ্চিত্ৰ শিতানত ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হৈছে। ডেফ ক্ৰকডাইলৰ সহায়ত ছবিখনে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰতো মুক্তি লাভ কৰিছে। কাঁন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ মাৰ্চু ডু ফিল্মতো এই ছবিখন প্ৰদৰ্শনৰ বাবে চয়ন কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০২০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০২২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
অশ্বমেধ
অশ্বমেধ (अश्वमेध) বা অশ্বমেধ যজ্ঞ হৈছে অশ্ব বা ঘোঁ‌ৰা উছৰ্গা কৰা বা বলিদান দিয়া বৈদিক ধৰ্মৰ এক পৌৰাণিক ৰীতি বা অনুষ্ঠান। পৌৰাণিক ভাৰতবৰ্ষৰ ৰজাসকলে তেওঁলোকৰ সাম্ৰাজ্যৰ স্বতন্ত্ৰতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ এই অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে ৰাজকীয় সৈন্যবাহিনীৰ সৈতে এটা ঘোঁ‌ৰা এবছৰৰ কাৰণে মুকলিকৈ বিচৰণ কৰি ফুৰিবলৈ এৰি দিয়া হৈছিল। ঘোঁৰাটোৱে বিচৰণ কৰা অঞ্চলত কোনো বিৰোধী বা শত্ৰুৱে ৰজাৰ আধিপত্য অমান্য কৰি লগত যোৱা সৈন্যবাহিনীৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিব পাৰে। যদি এবছৰৰ পিছত কোনো শত্ৰুৱে ঘোঁ‌ৰাটো ধৰিব বা হত্যা কৰিব নোৱাৰে তেন্তে তাক পুনৰ ৰাজধানীলৈ ঘূৰাই অনা হয়। ইয়াৰ পিছত সেই ঘোঁ‌ৰাটো বলি দি ৰজাজনক একচ্ছত্ৰী হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।
মহাভাৰতৰ চতুৰ্দশ পৰ্ব অৰ্থাৎ অশ্বমেধিকা পৰ্বত অশ্ব বলিদানৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বৰ্ণনা পোৱা যায়। কৃষ্ণ আৰু ব্যাসে ৰজা যুধিষ্ঠিৰক অশ্ব উছৰ্গা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়াৰ বিষয়ে যথেষ্ট দীঘলীয়াকৈ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত ২টা খণ্ড আৰু ৯৬টা অধ্যায় আছে। আন এক সংস্কৰণত এক উপপাঠ্য আৰু ৯২টা অধ্যায় আছে।
প্ৰাচীন কালৰ বহুসংখ্যক ৰজাই এই অনুষ্ঠান পাতিছিল বুলি তথ্য পোৱা গৈছে যদিও যোৱা এক সহস্ৰাব্দৰ ভিতৰত কেৱল দুজন ৰজাইহে অশ্বমেধ অনুষ্ঠিত কৰিছিল। ইয়াৰে ভিতৰত শেষৰটো জয়পুৰৰ মহাৰজা দ্বিতীয় জয়সিঙে অনুষ্ঠিত কৰিছিল। সংস্কৃত মহাকাব্য আৰু পুৰাণত অসংখ্য অশ্বমেধ অনুষ্ঠিত হোৱাৰ কথা উল্লেখ আছে। যেনে, মহাভাৰতৰ মতে সম্ৰাট ভৰতে যমুনাৰ পাৰত এশটা, সৰস্বতীৰ পাৰত তিনিশটা আৰু গংগাৰ পাৰত চাৰিশটা অশ্বমেধ অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰিছিল। তেওঁ পুনৰ বিভিন্ন স্থানত হাজাৰ অশ্বমেধ আৰু এশ ৰাজসূয় অনুষ্ঠিত কৰে। গুপ্ত আৰু চালুক্য বংশৰ দ্বাৰা শাসন কৰা বিশাল সাম্ৰাজ্যৰ পিছত অশ্বমেধ প্ৰথা উল্লেখযোগ্যভাৱে হ্ৰাস পায়।
যজ্ঞৰ নিয়ম
অশ্বমেধ কেৱল এজন শক্তিশালী, বিজয়ী ৰজাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হ'ব পাৰে। ইয়াৰ উদ্দেশ্য আছিল ক্ষমতা আৰু গৌৰৱ আহৰণ, চুবুৰীয়া প্ৰদেশসমূহৰ ওপৰত সাৰ্বভৌমত্ব, ৰাজ্যৰ সাধাৰণ সমৃদ্ধি বিচৰা৷ ই যথেষ্ট ব্যয়বহুল আছিল আৰু ইয়াৰ বাবে শ শ ব্যক্তি, বিশেষভাৱে দক্ষ লোক, আৰু শ শ জন্তুৰ অংশগ্ৰহণৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ লগতে প্ৰতিটো পৰ্যায়ত সঠিকভাৱে নিৰ্ধাৰিত বহুতো ৰীতি-নীতি জড়িত আছিল।
যজ্ঞটোৰ ঘোঁৰাটো ক'লা ফুটফুটীয়া বা বগা বৰণৰ হ'ব লাগে। অনুষ্ঠানটোৰ বাবে এটা বিশেষ এটা জুইৰ বেদী নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ঘোঁৰাটোৱে ভ্ৰমণ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে জ্যোতিষীসকলে বাছনি কৰা লগ্নত উক্ত গৃহত এক অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰা হৈছিল আৰু এক সৰু বলি উছৰ্গা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত ৰজাই ৰাণীৰ সৈতে যৌন সম্ভোগত লিপ্ত নোহোৱাকৈ ৰাতিটো যাপন কৰিব লাগিছিল।
পিছদিনা বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰে ঘোঁ‌ৰাটোৰ শুদ্ধিকৰণ কৰা হয় আৰু এটা খুটাত বান্ধি দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ঘোঁ‌ৰাটোৰ গাত পানী ছটিয়াই আৰু বলিদান কৰোঁ‌তাই ইয়াৰ কাণত মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰে। এটা ক'লা কুকুৰ কাঠেৰে নিৰ্মিত এডাল লাঠিৰে বধ কৰা হয় আৰু ঘোঁ‌ৰাটোৰ তলেৰে পাৰ কৰি ঘোঁ‌ৰাটোৰ শুদ্ধিকৰণৰ বাবে ছটিওৱা পানী যিখন নদীৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল সেই নদীলৈ নি পশ্চিম দিশলৈ উটুৱাই দিয়া হয়। ইয়াৰ পিছত ঘোঁ‌ৰাটো এবছৰৰ বাবে উত্তৰ-পূব দিশে ইচ্ছা অনুসৰি বিচৰণ কৰিবলৈ এৰি দিয়া হয়। এই ঘোঁ‌ৰাটো সূৰ্য আৰু ইয়াৰ বাৰ্ষিক গতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। যদিহে ঘোঁ‌ৰাটো চুবুৰীয়া শত্ৰু দেশসমূহৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰে তেন্তে সেই দেশ অশ্বমেধ কৰোঁতা ৰজাৰ বহতীয়া হ'ব লাগে। এই ঘোঁ‌ৰাৰ সৈতে এশ অশ্বাৰোহী আৰু এশ বা চাৰিশ ক্ষত্ৰিয় লোক, ৰাজকুমাৰৰ পুত্ৰ বা ৰাজসভাৰ উচ্চপদস্থ বিষয়া ইয়াৰ সুৰক্ষাৰ বাবে লগত যায়। কিন্তু তেওঁলোকে ঘোঁ‌ৰাটো নচলায় আৰু ইয়াক বাধা নিদিয়ে।
এই অংগৰক্ষকসকলে ঘোঁ‌ৰাটোক কোনো মাইকী ঘোঁ‌ৰাৰ সৈতে যৌন মিলনৰত হোৱাত বাধা দিব লাগিছিল আৰু এনে হ'লে বায়ুৰ প্ৰতি দুগ্ধ উছৰ্গা কৰা হৈছিল। ঘোঁ‌ৰাটো আঘাতপ্ৰাপ্ত হ'লে পোষণক উদ্দ্যেশ্যি মণ্ড আহাৰ, আঘাত অবিহনে ৰুগীয়া হ'লে অগ্নিক উদ্দেশ্যি পিঠা উছৰ্গা কৰা হৈছিল। চকুৰ ৰোগত ই আক্ৰান্ত হ'লে সূৰ্যক উদ্দেশ্যি আৰু পানীত পৰিলে বৰুণক উদ্দেশ্যি উছৰ্গা আগবঢ়োৱা হৈছিল। কেনেবাকৈ ঘোঁ‌ৰাটো নিৰুদ্দেশ হ'লে পিঠা, ভঙা মৃণ্ময় পাত্ৰৰ টুকুৰা আৰু তিনিবিধ ব্যঞ্জন আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ দেৱতাসকললৈ আগবঢ়োৱাৰ লগতে বায়ুলৈ দুগ্ধ আৰু সূৰ্যলৈ মণ্ড আহাৰ উছৰ্গা কৰা হৈছিল। কেনেবাকৈ ইয়াৰ প্ৰাণনাশ হ'লে নতুন এটা ঘোঁ‌ৰা ইয়াৰ ঠাইত বাছি লৈ শুদ্ধিকৰণ কৰা হৈছিল৷ ঘোঁ‌ৰাটোৰ অনুপস্থিতিৰ সময়ছোৱাত এই অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰোঁতাজনৰ গৃহত লেথাৰি নিচিগাকৈ বিভিন্ন আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। প্ৰতিদিনাই পুৰোহিতৰ দ্বাৰা তিনিটা সৱিত্ৰেষ্টি কাজ-কৰ্ম আৰু এক সান্ধ্য ধৃতহোমৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। ধৃতহোমৰ পিছত দুজন ব্ৰাহ্মণ আৰু দুজন ক্ষত্ৰিয় গায়ক তথা বাদ্য বাদকে অশ্বমেধৰ আৰম্ভণিৰ দিনা চাৰি হাজাৰ গৰু আৰু চাৰিশ মুদ্ৰা অৰ্পণ কৰা ৰজাজনৰ গুণানুকীৰ্তন কৰিছিল। ইয়াৰ পিছতেই পৰিপ্লাৱক্ষণ নামৰ এক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছিল৷ পৰিপ্লাৱন চাক্ৰাকাৰে কৰা গাথা-পাঠ য'ত প্ৰতি নিশা দহটা বিষয়ৰ মাজৰ একোটা বিষয়ৰ আলোচনা কৰা হৈছিল। এই দহটা বিষয়ৰ মুঠ চক্ৰ আছিল ৩৬টা। এই গাথাসমূহ নিজৰ আজৰি সময় অনুসৰি দৰ্শকে প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক কোৱা হৈছিল উপদ্ৰষ্টা। ঘোঁ‌ৰাটো উলটি অহাৰ পিছত এমাহৰ বাবে মূল বলিদানৰ আগত বিভিন্ন কাজ-কৰ্মৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। ১২দিনীয়াকৈ হোৱা দীক্ষা আৰু উপাসদ পালন কৰা হৈছিল। দীক্ষা হৈছে উছৰ্গা বা বলিদানৰ আগেয়ে কৰা শুদ্ধিকৰণ কাৰ্য। এই কাৰ্যত প্ৰাথমিক ভোগ উছৰ্গা কৰাৰ লগতে ৰজাজনে স্নান কৰি কৃষ্ণসাৰ মৃগৰ ছাল পৰিধাম কৰি এটা জুপুৰী ঘৰত একুৰা জুইৰ সন্মুখত আন এডোখৰ ছালৰ ওপৰত আসন গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ নীৰৱতাৰ মাজত শিৰ ঢাকি উপবাস কৰাৰ লগতে মাটিত শুব লাগিছিল। উপাসদ হৈছে হোমৰ আগতে কৰা এক প্ৰক্ৰিয়া। ইয়াত হোমৰ অধিগ্ৰহণ তথা স্বাগত কৰা হৈছিল আৰু বলিৰ বাবে বিভিন্ন সাজ-সজ্জা বা নিৰ্মাণকাৰ্য কৰাৰ লগতে এটা ছাগলী বলি দিয়া হৈছিল৷
পঞ্চবিংশ দিনটোত অগ্নিষ্টোম কৰা হৈছিল। অগ্নিষ্টোম আছিল সোম যজ্ঞৰ মূল অংশ। ৰাতিপুৱা সোমৰস চেপি উলিয়াই "চাউলৰ পিঠা, শুকান বাৰ্লি, টেঙা গাখীৰত আটা, শুকান চাউল, আৰু গাখীৰ আৰু টেঙা গাখীৰৰ তপত মিশ্ৰণ"ৰ সৈতে আগবঢ়োৱা হৈছিল। চেপন কাৰ্য আৰু তৰ্পনৰ সময়ত পঞ্চসুৰৰ পঞ্চমন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰা হয়। তাৰ পিছত পুৰোহিতসকলে সোমৰস পান কৰাত অংগ্ৰহণ কৰাৰ লগতে ঋতুসমূহলৈ বাৰবিধ নৈবেদ্য, আৰু অগ্নিক উদ্দেশ্যি এটা ছাগলী উছৰ্গা কৰে। দুপৰীয়াও একেধৰণেৰে ইন্দ্ৰৰ বাবে উৎসৰ্গা আগবঢ়োৱা হৈছিল আৰু সেইদিনা পুৰোহিতসকলক গাইগৰুৰ দক্ষিণা দান কৰা হৈছিল। সন্ধিয়া মাত্ৰ দুই সুৰৰ দ্বিমন্ত্ৰ জপ কৰা হৈছিল। তাৰ পিছত সূৰ্য্যলৈ তৰ্পন আগবঢ়োৱাৰ পিছতেই অৱভৃত অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল। অৱভৃত আছিল যজ্ঞৰ শেষত যজ্ঞকৰ্তাৰ স্নান কাৰ্য। জলভাগত হৰিণৰ ছাল দিয়াৰ পিছত ৰজা, তেওঁৰ পত্নী আৰু পুৰোহিতসকলে বিধিগতভাৱে স্নান কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত এটা বন্ধ্যা গৰু বা আন এঘাৰটা জীৱ-জন্তু বলি দিয়া হয়।  গোটেই ৰাতিটো উত্তৰবেদীত অন্নহোম কৰা হৈছিল।  ইয়াত শুদ্ধ মাখন, ভজা চাউল, ভজা বাৰ্লি আৰু ভজা শস্যৰ অৰ্ঘ্য থাকিছিল।
ষষ্ঠবিংশ দিনা ৰজাক ৰীতি অনুসাৰে শুদ্ধ কৰা হয় আৰু ঘোঁৰাটো আন তিনিটা ঘোঁৰাৰ সৈতে এখন সোণালী ৰথত জুটি দিয়াৰ লগতে ঋকবেদ পাঠ কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত পানীলৈ চলাই নি ঘোঁৰাটোক নোওৱা-ধুওৱা হয়। স্নান কাৰ্যৰ পিছত ৰজাৰ প্ৰধান মহিষীয়ে আন দুগৰাকী ৰাণীৰ সৈতে ইয়াৰ গাত ঘিঁউৰ লেপন দিয়ে। প্ৰধান মহিষীয়ে সন্মুখৰ ভাগত প্ৰিয় মহিষীয়ে মাজৰ ভাগত আৰু এলাগী মহিষীয়ে পশ্চাদভাগত লেপন দিয়াৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰে। তেওঁলোকে ঘোঁৰাটোৰ শিৰ, ডিঙি আৰু নেজত স্বৰ্ণ অলংকাৰ আৰু ১০১টা বা ১০৯টা মুক্তা পৰিধান কৰোৱাই ইয়াক সজাই তোলে। ইয়াৰ পিছত ক’লা ডিঙিৰ শিং নোহোৱা এটা মতা ছাগলী আৰু এটা গোমৃগ বলিৰ খুটাত বান্ধি জুইৰ কাষত ৰখা হয় আৰু ১৭টা অন্য জন্তু ৰছীৰে ঘোঁৰাটোৰ সৈতে জুটি বন্ধা হয়। অগ্নিৰ প্ৰতি উছৰ্গিত ছাগলীটো ঘোঁৰাটোৰ বুকুত, সৰস্বতীৰ প্ৰতি উছৰ্গিত এক ভেড়ী মুখত, অশ্বিনদ্বয়ৰ প্ৰতি উছৰ্গিত দুটা ক’লাপেটীয়া মতা ছাগলী আগঠেং দুটাত আৰু সোম-পোষণৰ প্ৰতি উছৰ্গিত ডাঠ ধোঁৱাবৰণীয়া দুটা মতা ছাগলী ঘোঁৰাটোৰ তলফালে বন্ধা হয়। ঘোঁৰাটোৰ একাষে সূৰ্যৰ প্ৰতি এটা ক’লা ছাগলী আৰু যমৰ প্ৰতি এটা বগা ছাগলী বন্ধা হয়। ত্বষ্টৰ প্ৰতি দুটা নোমাল উৰুৰ ছাগলী, বায়ুৰ প্ৰতি এটা বগা ছাগলী, ইন্দ্ৰৰ প্ৰতি এজনী জগো জগো অৱস্থাত থকা গাইগৰু আৰু বিষ্ণুৰ প্ৰতি এজনী চুটি-চাপৰ গাইগৰু উছৰ্গা কৰা হয়। কিছুসংখ্যক ভাষ্যকাৰৰ মতে এই জন্তুসমূহৰ সংখ্যা ৬০৯। বলি দিওঁতাগৰাকীয়ে ঘোঁৰাটোক ৰাতি ৰৈ যোৱা শস্যৰ মণ্ড খাবলৈ দিয়ে। ইয়াৰ পিছত ঘোঁৰাটো শ্বাসৰুদ্ধ কৰি বধ কৰা হয়।
প্ৰধান মহিষীয়ে বিধিগতভাৱে ৰজাৰ সতীৰ্থ পত্নীসকলক আহ্বান কৰিছিল। ৰাণীসকলে মৃত ঘোঁৰাটোৰ চাৰিওফালে ঘূৰি মন্ত্ৰপাঠ কৰি পুৰোহিতৰ সৈতে অশ্লীল সংলাপ প্ৰক্ষেপ কৰিছিল। তাৰ পিছত মুখ্য ৰাণীয়ে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাৰ ভংগিমাত মৃত ঘোঁৰাটোৰ কাষত ৰাতিটো কটাবলগীয়া হৈছিল আৰু তেওঁক কম্বলেৰে ঢাকি থোৱা হৈছিল।
পিছদিনা ৰাতিপুৱা পুৰোহিতসকলে সেই ঠাইৰ পৰা মহিষীক উঠাই আনিছিল। এজন পুৰোহিতে ঘোঁৰাটো কাটিছিল আৰু আন পুৰোহিতসকলে বেদৰ শ্লোকসমূহ পাঠ কৰি ঘোঁৰাটোৰ বাবে আৰোগ্য আৰু পুনৰ্জীৱন কামনা কৰিছিল। ঘোঁৰাটোৰ বৃহদান্ত্ৰ সোমৰ সৈতে তৰ্পন হিচাপে উৎসৰ্গা কৰা হৈছিল আৰু পুৰোহিতসকলে ঘোঁৰাটো আৰু বলি দিয়া অন্যান্য পশুৰ অংগ-প্ৰত্যংগ ছিন্ন কৰি এইসমূহৰ তেজৰ তৰ্পন আগবঢ়াইছিল। তৃতীয় দিনা অতিৰাত্ৰ কৰা হৈছিল। অতিৰাত্ৰ আছিল নিশাৰ ভাগত অনুষ্ঠিত কৰা এক সোম (হোম) যজ্ঞ য'ত সোমৰস পান কৰা হৈছিল৷ ইয়াৰ পিছত এটা অৱভৃত অনুষ্ঠিত হৈছিল। কিন্তু অশ্বমেধত পাপী আৰু অপৰাধীয়েও শুদ্ধিকৰণ স্নানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত একবিংশটা বন্ধ্যা গৰু বলি দিয়াৰ লগতে পুৰোহিতসকলক দক্ষিণা বিতৰণ কৰা হৈছিল। মূল দক্ষিণাত আছিল ৰজাৰ চাৰিগৰাকী পত্নী বা তেওঁলোকৰ চাৰিশ পৰিচাৰিকা।
মনুৰ বিধানসমূহে অশ্বমেধক বুজায় (শ্লোক ৫৩): "যি মানুহে এশ বছৰ ধৰি প্ৰতিদিনে ঘোঁৰা-বলি দিয়ে, আৰু যি মানুহে মাংস নাখায়, তেওঁ দুয়োজনে একেটা ভাল কৰ্মৰ ফল লাভ কৰে।
হিন্দু নৱজাগৰণৰ কালত
দয়ানন্দ সৰস্বতীৰ আৰ্য সমাজ সংস্কাৰ আন্দোলনত অশ্বমেধক "অন্তৰ্নিহিত সূৰ্য্য" অৰ্থাৎ প্ৰাণৰ সৈতে সংযোগ স্থাপনৰ বাবে এক ৰূপক বা ৰীতি বুলি গণ্য কৰা হয়৷ দয়ানন্দৰ মতে, যজুৰ্বেদৰ ৰীতি-নীতি অনুসৰি প্ৰকৃততে কোনো ঘোঁৰাক বধ কৰিবলগীয়া নাছিল। দয়ানন্দৰ পিছতে আৰ্য সমাজে প্ৰাক-বেদান্তিক ৰীতি-নীতিৰ অস্তিত্বৰ ওপৰত বিতৰ্ক কৰে। স্বামী সত্য প্ৰকাশ সৰস্বতীয়ে দাবী কৰিছে যে
ঘোঁৰাবলিৰ অৰ্থত শব্দটো সংহিতাসমূহত দেখা নাযায় [...] মহাজাগতিক উপমাৰ ক্ষেত্ৰত অশ্ব হৈছে সূৰ্য্য। অধ্যাত্ম পক্ষৰ প্ৰতি সন্মান জনাই প্ৰজাপতি-অগ্নি বা পুৰুষ, সৃষ্টিকৰ্তা, হৈছে অশ্ব; তেওঁ বৰুণৰ সৈতে একে, পৰম। মেধ শব্দৰ অৰ্থ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি; পিছলৈ ই আচাৰ-অনুষ্ঠানত বলিদানৰ সমাৰ্থক হৈ পৰিল, কিয়নো আমি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনোৱাজনক উৎসৰ্গিত বলিদান আগবঢ়োৱা হয়। 'বধ' বা 'বলিদান'ৰ অৰ্থৰ আগমনত শব্দটোৰ আৰু অধিক অৱনতি ঘটিল।
তেওঁ যুক্তি আগবঢ়ায় যে বলিদানৰ বলি হিচাপে তালিকাভুক্ত জীৱ-জন্তুবোৰ পুৰুষমেধত তালিকাভুক্ত মানৱ বলিৰ তালিকাৰ দৰেই প্ৰতীকী (যিটো ঋগ্বেদিক সময়ত ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণ প্ৰতীকী বলিদান হিচাপে সাধাৰণতে গ্ৰহণ কৰা হয়)।
১৯৯১ চনৰ পৰা গায়ত্ৰী পৰিৱাৰে অশ্বমেধৰ এটা "আধুনিক সংস্কৰণ"ৰ আয়োজন কৰি আহিছে য'ত প্ৰকৃত ঘোঁৰাৰ ঠাইত এটা মূৰ্তি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। হিন্দুইজম টুডেৰ মতে ১৯৯৪ চনৰ ১৬ৰ পৰা ২০ এপ্ৰিললৈকে মধ্যপ্ৰদেশৰ চিত্ৰকুটত এক মিলিয়ন লোকে ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰিছে৷ এনে আধুনিক পৰিবেশন হৈছে সাত্ত্বিক যজ্ঞ য'ত জন্তুটোক বধ নকৰাকৈ পূজা কৰা হয়৷
ঘোঁৰা বলি প্ৰকৃততে সংঘটিত হৈছিল নে নাই আৰু প্ৰতীকি বলি কাৰ্যৰ উদ্ভৱ পৰৱৰ্তী সময়তহে হৈছে নেকি এই বিষয়ে ধৰ্মীয় ইতিহাসবিদসকলে মত পোষণ কৰে যে উক্ত অনুষ্ঠানটোৰ ক্ৰমবিকাশ এইদৰেই হৈছিল। শতপথ ব্ৰাহ্মণত (শ্লোক ৬.২১.৩৯) উল্লেখ আছে যে ৰজা স্যাপৰ্ন শাক্যযানৰ পূৰ্বে 	প্ৰকৃতাৰ্থত বহুসংখ্যক জন্তু বলি দিয়া হৈছিল যদিও বৰ্তমান এয়া ছাগলীতেই সীমিত। সুভাষ কাকৰ দ্য অশ্বমেধ দ্য ৰাইট এণ্ড ইটছ লজিক গ্ৰন্থত এই বিষয়ে দুটা সম্ভাৱনীয়তাৰ বিষয়ে আছে। প্ৰথমটো হৈছে যে, সেইসময়ত ঋগ্বেদিক লোকসকলৰ বাহিৰেও ভাৰতত যিসকল লোক আছিল তেওঁলোকে জন্তুৰ বলি আগবঢ়াইছিল। গতিকে ভাৰতীয় ৰীতি-নীতিৰ ইতিহাসক এই দুয়োটা গোটৰ মাজৰ মিলন হিচাপে চাব লাগিব। দ্বিতীয়তে, প্ৰকৃত বলিৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰতীকি বলিৰ কাৰ্যৰ পৰৱৰ্তী কালত উত্থান ঘটে।
সমালোচনা
কিছুমান লেখকৰ মতে অশ্বমেধ বৰ্তমান যুগ অৰ্থাৎ কলিযুগৰ বাবে এক নিষিদ্ধ ৰীতি।
পণ্ডিত মনোহৰ এল বৰাদপাণ্ডেই এই অনুষ্ঠানটোক "অতিমাত্ৰিক সামাজিক অনুষ্ঠান" বুলি প্ৰশংসা কৰিছিল। ৰিক এফ টেলবটে লিখিছে যে "মিৰ্চা ইলিয়াডে অশ্বমেধক এটা ব্ৰহ্মাণ্ডীয় গঠন থকা এটা আচাৰ হিচাপে গণ্য কৰিছিল যি সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক পুনৰুৎপাদন কৰিছিল আৰু ইয়াৰ পৰিবেশনৰ সময়ত প্ৰতিটো সামাজিক ব্যৱস্থাক পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।"
গুপ্ত যুগৰ মুদ্ৰাত
গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ ৰজা সমুদ্ৰগুপ্ত (৩৫০-৩৭০ চনৰ ওচৰে-পাজৰে) আৰু কুমাৰগুপ্তৰ (৪১৫-৪৫৫ চনৰ ওচৰে-পাজৰে) সময়ৰ দুই প্ৰকাৰৰ স্বৰ্ণমুদ্ৰাত তেওঁলোকে অশ্বমেধ অনুষ্ঠিত কৰাৰ চানেকি পোৱা যায়। মুদ্ৰাৰ এটা পিঠিত বলি দিবৰ বাবে বলিৰ খুঁ‌টাৰ সন্মুখত থিয় কৰাই ঘোঁ‌ৰা এটাৰ গাত প্ৰলেপ লগোৱা আৰু অলংকাৰ পিন্ধোৱাৰ দৃশ্য আছে। ইয়াত লিখা আছে যে "বাজীমেধ পালন কৰা ৰজাৰো ৰজাই পৃথিৱীখন সুৰক্ষিত কৰাৰ পিছত স্বৰ্গলাভ কৰে।" মুদ্ৰাৰ সিপিঠিত এখন বিচনী আৰু গামোচাসদৃশ বস্ত্ৰ লৈ থিয় হৈ থকা ৰাণীৰ প্ৰতিচ্ছবি আছে। ইয়াত লিখা আছে যে "অশ্বমেধ বলি অনুষ্ঠিত কৰিব পৰাকৈ বলশালী।"
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কিংবদন্তি শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মীয় প্ৰথা
আল-লাহাব
আল-লাহাব (ألْمَسَدْ, (ওৰফে "টুইষ্টেড ষ্ট্ৰেণ্ডচ", "দ্য পাম ফাইবাৰ" ) ইয়াক আল-মাছাদ নামেৰেও জনাজাত কোৰআনৰ ১১১ তম অধ্যায় (ছূৰা) ৫টা শ্লোক (আয়াত) আছে। ভেটিকান লাইব্ৰেৰীৰ ভিতৰত কোৰআবৰ পাণ্ডুলিপিৰ ওপৰত কৰা এক অধ্যয়নত লাহাব (ফ্লেম) শীৰ্ষকবোৰ উল্লেখ কৰা হৈছে; মাছাদ; আল-লাহাব; আৰু আবি লাহাব. ১৭৩০ ৰ দশকত অনুবাদক জৰ্জ চেলৰ দ্বাৰা অধ্যায়ৰ শিৰোনামটো আবু লাহেব নামেৰে জনাজাত আছিল।
অসমীয়া উচ্চাৰণ
১ তাব্বাত ইয়াদা আবি লাহাবি ৱা-আতাব(বা) 2 মা আঘ ‘আনহু মালুহু ৱামা কাছাব(আ) ৩ ছা-ইয়াচ নাৰন ধাতা লাহাব(ইন) ৪ ওৱামৰা'আতুহু হামমালা লা-হাতাব(ই) ৫ ফী জিদিহা হাবলুম মীম-মাছাদ(ইম)
অৰ্থ
আবু লাহাবৰ (নবীৰ খুৰাক) দুখন হাত ধ্বংস কৰক, আৰু তেওঁ ধ্বংস হওক!
তেওঁৰ সম্পদে তেওঁক যি লাভ কৰিছিল সেইটো লাভ নকৰিব।
তেওঁ জ্বলি থকা জুইৰ জুইত জ্বলি যাব!
আৰু তেওঁৰ পত্নীয়েও, যিকাঠ (সদনৰ কণ্টক যিটো তেওঁ নবীৰ পথত ৰাখিছিল (তেওঁৰ ওপৰত শান্তি থাকক), বা তেওঁক অপবাদ দিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল)।
তাইৰ ডিঙিত মাচাদৰ (খেজুৰ আঁহ) এটা পাক খোৱা ৰছী আছে। অনুবাদ: নবেল কোৰআন, ১৯৯৯
আবু লাহাবৰ হাত নষ্ট হওক, আৰু ধ্বংস হওক তেওঁ।
তেওঁৰ সম্পদে তেওঁক বা যি লাভ কৰিছিল সেইটো লাভ নকৰিব।
তেওঁ [জ্বলি থকা] জুইত জ্বলি বলৈ প্ৰৱেশ কৰিব
আৰু তেওঁৰ পত্নী [লগতে]–কাঠৰ বাহক।
তাইৰ ডিঙিৰ চাৰিওফালে [পাক খোৱা] আঁহৰ ৰছী আছে। অনুবাদ: ছহিহ আন্তৰ্জাতিক, ১৯৯৭
শিখাৰ পিতৃৰ হাত ধ্বংস কৰক! ধ্বংস হওক তেওঁ!
তেওঁৰ সকলো সম্পদআৰু তেওঁৰ সকলো লাভৰ পৰা তেওঁক কোনো লাভ নাই!
সোনকালেই জ্বলি উঠিব তেওঁ জ্বলি থকা শিখাৰ জুইত পৰিব!
তাইৰ (নিজৰ) ডিঙিৰ চাৰিওফালে তাল-পাতৰ আঁহৰ এটা পাক খোৱা ৰছী! অনুবাদ: ইউছুফ আলী, ১৯৩৪ আবু লাহাবৰ শক্তি ধ্বংস হ'ব আৰু তেওঁ ধ্বংস হ'ব।
তেওঁৰ সম্পদ আৰু লাভে তেওঁক ৰেহাই নিদিব।
তেওঁ জ্বলন্ত জুইত ডুব যাব,
আৰু তেওঁৰ পত্নী, কাঠৰ বাহক
তাইৰ ডিঙিত তাল-আঁহ ৰখা হ'ব। অনুবাদ: পিকথল, ১৯৩০
আবু লাহাব
আয়াত ১ ত আবু লাহাবৰ (শিখাৰ পিতৃ) উল্লেখ আছে। কোৰআনি চেম গেৰান্সে অধ্যায়টোৰ প্ৰসংগৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে স্পষ্ট কৰা ব্যক্তিৰ প্ৰকাৰটো বুজাই "শিখাৰ পিতৃ" নামৰ আক্ষৰিক অনুবাদটো বজাই ৰাখিবলৈ বাছি লৈছে।
পৰম্পৰাগত ইছলামে আবু লাহাবক ইছলামী নবী মুহাম্মাদৰ বিৰোধী হিচাপে নামকৰণ কৰে। এই ছূৰাই ইয়াৰ নাম ৫ নং আয়াতৰ পৰা লৈছে য'ত "হাবলুম মিম মাছাদ" (অৰ্থাৎ "তাল আঁহৰ ৰছী") বাক্যাংশটো দেখা যায় য'ত তালৰ আঁহৰ ৰছীৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে যি টোপোলাৰ আঁহৰ ৰছীটো মুহাম্মাদৰ খুৰাকৰ পত্নীৰ ডিঙিত পাক খাব, যিয়ে ইছলামৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল; কাৰণ তাই এটা আড়ম্বৰপূৰ্ণ নেকলেচ পিন্ধি গৌৰৱ কৰিছিল যাৰ বাবে তাই জনাজাত হৈছিল আৰু ৰাতিৰ ভিতৰতে মুহাম্মাদৰ ভৰি আঘাত প্ৰাপ্ত কৰাৰ পথত কণ্টক আৰু খোঁচ খোৱা গছ-গছনি ৰখাৰ বাবে পিছলি পৰিছিল। সেয়েহে, প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিৰ বিষয়ে (আছাব আল-নুজুল) সম্পৰ্কে, ইয়াক পূৰ্বৰ "মক্কান ছূৰা" বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
কোৰআনীয় ভাষ্য (আহাদিত)
যিহেতু কোৰআনৰ এইটোৱেই একমাত্ৰ স্থান য'ত ইছলামৰ শত্ৰুক নামৰ দ্বাৰা গৰিহণা দিয়া হৈছে, হাদিছৰ অধ্যয়ন এই ব্যক্তিজনৰ চৰিত্ৰৰ বিশেষ বৈশিষ্ট্যটো বুজিপোৱাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ, যি নামৰ দ্বাৰা এই নিন্দাৰ আধাৰ হৈ পৰিছিল, কিয়নো হাদিত (حديث) আক্ষৰিক ভাৱে "ভাষণ"; ইস্নাদৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত মুহাম্মাদৰ লিপিবদ্ধ কথা বা পৰম্পৰা; চিৰাৰ সৈতে এইবোৰসুন্নাহ আৰু প্ৰকাশিত শৰিয়া।
আদিবাসী
আদিবাসী হ'ল ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ জনজাতি (tribe)-সকলৰ সম্মিলিত শব্দ, যিসকলক ভাৰতৰ থলুৱা লোক হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়। পিছে ভাৰতে আনুষ্ঠানিক ভাবে জনজাতিসকলক খিলঞ্জীয়া লোক হিচাপে বিবেচনা নকৰে। আদিবাসী লোকসকল কোনো এক অঞ্চলত স্থায়ীভাবে বসবাস কৰে নতুবা যাযাবৰ জীৱন-যাপন কৰে। এই শব্দটো আন দেশৰ জাতিগত সংখ্যালঘু, যেনে বাংলাদেশৰ চাকমা, নেপালৰ খচ জনগোষ্ঠী তথা পাকিস্তানৰ ভিল আদিৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
আদিবাসীসকল ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ভাৰতৰ জনসংখ্যাৰ ৮.৬% বা প্ৰায় ১০.৪ কোটি।  আদিবাসী সমাজ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, ছত্তিশগড়, গুজৰাট, ঝাড়খণ্ড, মধ্যপ্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ, ওড়িশা, পশ্চিমবঙ্গ, উত্তৰ পূব ভাৰত আৰু আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জত বিশেষভাবে দেখা যায়।
যদিও আদিবাসীসকলক ভাৰতৰ আদি বাসিন্দা হিচাবে বিবেচিত কৰা হয়, তথাপিও বৰ্তমানৰ আদিবাসীসকল সিন্ধু সভ্যতাৰ পতনৰ পাছতহে গঠিত হৈছিল, যিসকল প্ৰাচীন চিকাৰী, সিন্ধু সভ্যতাৰ লোক, ইণ্ডো-আৰ্য আৰু অষ্ট্ৰোএচিয়াটিক তথা তিব্বতীয়-বৰ্মণ ভাষীক লোকৰ বিভিন্ন স্তৰৰ বংশধৰ। আদিবাসী ভাষাসমূহ পাঁচটা ভাষাতাত্ত্বিক গোষ্ঠীত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা যায়: আন্দামানিজ, অষ্ট্ৰোএচিয়াটিক, দ্ৰাবিড়, ইণ্ডো-আৰ্য, চীনা-তিব্বতীয় আৰু ক্ৰা-ডাই।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
আইনাম
আইনাম হৈছে অসমৰ লোকগীতসমূহৰ ভিতৰত এটা প্ৰধান ভাগ৷ লোকগীতবোৰক প্ৰধানত তিনিটা ভাগত ভগাব পাৰি৷ সেয়া হ’ল ক্ৰমে অনুষ্ঠানমূলক, আখ্যানমূলক আৰু বিবিধ বিষয়ক৷ আইনাম, বিয়ানাম, বিহুগীত আদিবোৰ হৈছে অনুষ্ঠানমূলক লোকগীতৰ অন্তৰ্গত৷ আইনাম, সুবচনীৰ গীত, অপেচৰীৰ গীত, লখিমী সবাহৰ গীত, গোসাঁনী পূজাৰ গীত আদি গীতবোৰ প্ৰায় একে পৰ্যায়ৰে গীত৷ এই গীতবোৰ অনাখৰী লোকজীৱনৰ সম্পদ৷ ইয়াৰ ৰচকৰ নাম পোৱা নাযায়৷ সেয়েহে এই গীতবোৰ লোক সাহিত্যৰ অন্তৰ্গত৷ অসমৰ নাৰী সমাজত বিশেষকৈ গ্ৰাম্য পৰ্যায়ত এই গীতবোৰ প্ৰচলিত। বসন্ত ৰোগ মানুহৰ গাত ওলালে এই নাম গোৱা হয়। বসন্ত ৰোগ 'সাত গৰাকী আই বা দেৱীৰ' কোপদৃষ্টিৰ বাবে হয় বুলি অসমৰ জনসমাজত যি বিশ্বাস আছে, সেই বিশ্বাসেই আইনামৰ জন্ম দিছে৷ এই সাতভনীক সন্তুষ্ট কৰিবৰ বাবেই আইনাম গোৱা হয়৷ অৱশ্যে বৰ্তমান সময়ত এই নামবোৰ বিলুপ্তিৰ পথত৷ বয়স অনুক্ৰমে শাৰীৰিক বিকাশ নঘটিলে বা বিনাৰোগে ল'ৰা-ছোৱালী শুকাই খীণাই গ'লে অপেচৰাৰ দোষ বুলি আইসকলে চোতালৰ মাজত অপেচৰা সবাহ পাতি গীত গায়। সেইদৰে সুবচনী দেৱীকো অসুখ-অশান্তি নিবাৰণ কৰিবৰ কাৰণে গীতেৰে স্তুতি প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়। এই কেইগৰাকী উপদেৱীক মহামায়া বা দুৰ্গাৰে অভিব্যক্তি বুলি বিশ্বাস কৰে। এই অনুষ্ঠানবোৰত আইসকলে গোৱা গীতবোৰত নাৰীসুলভ কমনীয়তা, সৰল বিশ্বাস, প্ৰগাঢ় ভক্তিৰ পৰিচয় পোৱা যায়। দেৱীক মাতৃ জ্ঞানেৰে, অতি আপোনজনৰদৰে আন্তৰিক শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তিৰে গীতবোৰৰ যোগেদি আহ্বান কৰা হয়। ভাষাৰ সৰলতা আৰু সহানুভূতিৰ আন্তৰিকতা এই গীতবোৰৰ বিশেষত্ব।
উদাহৰণ
আইনামৰ উদাহৰণ:
আই বা শীতলা দেৱীৰ সাত বাই-ভনীৰ আগমনত ভক্ত বা নামতীসকলৰ কল্পনাত প্ৰকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন আৰু সৌন্দৰ্য কেনেদৰে পৰিস্ফূত হৈছে তাৰ উদাহৰণ তলৰ গীতটিয়েই দাঙি ধৰিব।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত
কস্তুৰী মৃগ
কস্তুৰী মৃগ (Mask Deer) শিং নথকা এবিধ সৰু আকৃতিৰ হৰিণ৷ এই জাতৰ মৃগৰ মতা মৃগবোৰৰ নাভিৰ ওচৰত হোৱা এটা টেমুনাত বিখ্যাত সুগন্ধি দ্ৰব্য ’’কস্তুৰী’’ৰ সৃষ্টি হয়৷ সেয়ে ইয়াক “কস্তুৰী মৃগ’’ বোলে৷ কস্তুৰী মৃগৰ বৈজ্ঞানিক নাম "Moschus moschiferus"৷ এইবিধ জন্তু ছাইবেৰিয়াৰ পৰা হিমালয় পৰ্বতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত পোৱা যায়৷
বিৱৰণ
পূৰ্ণবয়স্ক এটা কস্তুৰী মৃগ ওখই ৬০ ছেণ্টিমিটাৰ, দীঘলে ৯০ ছেণ্টিমিটাৰ আৰু ইহঁতৰ ওজন হয়গৈ প্ৰায় ১০ কিল’গ্ৰাম৷ গাবোৰ ডাঠ মুগা আৰু সোণালী বৰণৰ নোমেৰে আৱৰা৷ কিছুমানৰ পেটৰ তলফালে বগা ফুট ফুট থাকে৷ কাণদুখন থিয়৷ থুঁতৰিত ৭-১০ ছে:মি: আকাৰৰ দুটা দাঁত বাহিৰৰ ফালে থাকে, এই দাঁত দুটাৰ গুৰি অংশ ঢিলা বাবে দুটা পহুৰ মাজৰ যুঁজ-বাগৰ বা তেনে আঘাত পালেই দাঁত দুটা ভাগি থাকে৷ মুখৰ আগদাঁত কেইটা বটালিৰ দৰে চোকা৷ নেজ বৰ চুটি আৰু নেজৰ মূৰত সামান্য একোছা নোম থাকে৷ নেজডাল তপিনাৰ ফাঁকত নোমৰ মাজত লুকাই থাকে৷ আগ ঠেং দুটাৰ তুলনাত পিছঠেং দুটা শকত আৰু দীঘল৷ মতা মৃগবোৰৰ পেটৰ তলফালে নাভিৰ ওচৰত এটা টেমুনা থাকে৷ কেতিয়াবা নেজৰ ওচৰতো সৰু আকৃতিৰ টেমুনা থকা দেখা যায়৷ এই টেমুনাবোৰ সুগন্ধিযুক্ত৷
বাসস্থান
চীন দেশৰ পৰা হিমালয়ৰ কাশ্মীৰলৈকে কস্তুৰী মৃগ পোৱা যায়৷ পাৰ্বত্য অঞ্চলৰ ২৬০০ মিটাৰৰ পৰা ৪৫০০ মিটাৰ উচ্চতালৈ ইহঁত থাকে৷ ছাইবেৰিয়া, ছাখালিন, কোৰিয়া আদিতো কস্তুৰী মৃগ পোৱা যায়৷ পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত প্ৰায় ৭টা প্ৰজাতিৰ কস্তুৰী মৃগ পোৱা যায়৷ তাৰ ভিতৰত কাশ্মীৰৰ পৰা অৰুণাচললৈ পোৱা কস্তুৰী মৃগৰ সংখ্যাই বেছি৷
খাদ্য
প্ৰায়েই অকলশৰীয়াকৈ থকা এই মৃগই ৰাতিহে চৰিবলৈ ওলায়৷ দিনটো ই জোপোহা বা ফুটুকানিৰ মাজত সোমাই থাকে৷ ইহঁতৰ প্ৰধান খাদ্য ঘাঁহ, বন, শেলাই, লাইকেন, ঘচৰ ফল আৰু ফুল আদি৷ অকলশৰীয়াকৈ থাকি ভাল পোৱা এই মৃগ জানুৱাৰী ফেব্ৰুৱাৰীত যোৰ পাতে আৰু জুন-জুলাই মাহত এটা বা কেতিয়াবা দুটা পোৱালি জগায়৷
কস্তুৰী
পূৰ্ণ বয়স্ক মতা কস্তুৰী মৃগৰ নাভিদেশত পোৱা টেমুনাটোৱেই মহামূল্যবান সুগন্ধিত কস্তুৰী৷ ইয়াৰ বাবেই মৃগটো বধ কৰা হয় আৰু পেটৰ টেমুনাটো উলিয়াই শুকাই ব্যৱহাৰ কৰে৷ কেঁচা কস্তুৰীৰ গোন্ধ কম৷ শুকান কস্তুৰীৰ গোন্ধ অতি তীব্ৰ৷ ইয়াৰ সোৱাদ তিতা৷ কস্তুৰীবোৰত ৰেজিন, চৰ্বী, প্ৰ’টিন আৰু পানী থাকে৷ গুণাগুণৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি কস্তুৰীক পাঁচভাগত ভাগ কৰা হৈছে,- টনকিন (Tonquin), কাৰবাডাইন(Carbadine), ইউনানী (Yunnani), অসমীয়া (Assamese) আৰু নেপালী(Nepalese).
লুপ্তপ্ৰায় এইবিধ জীৱৰ সংৰক্ষণৰ বাবে ১৯৭২ চনৰ “বন্যপ্ৰাণী সুৰক্ষা আইন’’ৰ দ্বাৰা এই জন্তুবিধ বধ কৰা আৰু কস্তুৰী আমদানী ৰপ্তানী কৰা সম্পূৰ্ণৰূপে নিষেধ কৰা হৈছে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:তৃণভোজী প্ৰাণী শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী শ্ৰেণী:পহু
ডোগ্ৰী ভাষা
ডোগ্ৰী ভাষা (স্থানীয় বানান অনুসৰি डोगरी বা ﮈﻭﮔﺮﻯ) ইণ্ডো-আৰ্য ভাষা। ই প্ৰায় ২০ লাখ মানুহৰ ভাষা। ভাৰত আৰু পাকিস্তানত, বিশেষকৈ জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ জম্মু অঞ্চলত আৰু উত্তৰ পঞ্জাব, হিমাচল প্ৰদেশ আৰু কাশ্মীৰেৰ অন্যান্য অঞ্চলত এই ভাষা প্ৰচলিত। ডোগ্ৰীভাষী মানুহক ডোগ্ৰা বোলা হয়, আৰু ডোগ্ৰীভাষী অঞ্চলক বোলা হয় ডুগ্গাৰ। ডোগ্ৰী ইণ্ডো-আৰ্য ভাষাসমূহৰ পশ্চিম পাহাৰী দলৰ এটা ভাষা। পাকিস্তানত আৰু পাকিস্তান-নিয়ন্ত্ৰিত কাশ্মীৰত ইয়াক পাহাৰী ভাষা (पहाड़ी বা ﭘﮭﺎﮌﯼ) নামেৰেও অবিহিত কৰা হয়। ডোগ্ৰী এটা সুৰপ্ৰধান ভাষা, যিটো ইণ্ডো-ইউৰোপীয় ভাষাসমূহৰ মাজত এটা ব্যতিক্ৰম। পঞ্জাবী আৰু পশ্চিম পাহাৰী ভাষাবিলাকো সুৰপ্ৰধান।
লিপি
ডোগ্ৰী আদিতে তাকৰি লিপিত লেখা হৈছিল। তাকৰি লিপিৰ সৈতে কাশ্মিৰী ভাষা লিখতে ব্যৱহৃত কৰা শাৰদা লিপি আৰু পঞ্জাবী ভাষা লিখাত ব্যৱহৃত গুৰুমুখী লিপিৰ সৈতে মিল আছিল। বৰ্তমানে ই দেৱনাগৰী লিপিৰে অথবা নাস্তালিক লিপিৰে (পাকিস্তান আৰু পাকিস্তান নিয়ন্ত্ৰিত কাশ্মীৰত) লিখা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
জলকীয়া
জলকীয়া (Chilli) এবিধ গুল্মজাতীয় গছত লগা জ্বলাগুণবিশিষ্ট পাচলি। খাদ্যবস্তু অধিক ৰুচিকৰ কৰে বাবে বহুতে ইয়াক মছলা হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰে। আদিতে প্ৰাকৃতিকভাৱে উৎপাদিত জলকীয়া পৃথিৱীৰ সকলো দেশৰ মানুহে কেঁচা, পকা আৰু শুকান- এই তিনিৰূপত খায়। জলকীয়াৰ উৎপত্তি বলিভিয়াত হৈছিল আৰু ইয়াৰ প্ৰথম খেতি কৰা হৈছিল মেক্সিকোত। কলম্বিয়ান এক্সচেঞ্জৰ পিছত জলকীয়াৰ বহু জাত বিশ্বজুৰি বিয়পি পৰে যিবোৰ খাদ্য আৰু পৰম্পৰাগত ঔষধ দুয়োটাতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত এনুয়াম প্ৰজাতিকে ধৰি বহু ধৰণৰ প্ৰজাতি যেনে গ্লেব্ৰিয়স্কুলাম, নিউ মেক্সিকোৰ বেকেটাম, চাইনেন্স, ফ্ৰুটেচেন্স, আৰু পিউবেচেন্স আদিৰ সৃষ্টি হয়।
উত্তৰ আমেৰিকা আৰু ইউৰোপত উৎপাদিত জাতবোৰ কেপচিকাম এনুয়ামৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু ইয়াৰ ফল সাধাৰণতে বগা, হালধীয়া, ৰঙা বা বেঙুনীয়াৰ আৰু ক’লা ৰঙৰ হয়। ২০১৯ চনত বিশ্বৰ কেঁচা সেউজীয়া জলকীয়াৰ উৎপাদন ৩৮ মিলিয়ন টন হৈছিল ইয়াৰে আধা অংশৰ উৎপাদক দেশ আছিল চীন।
ইতিহাস
জলকীয়াৰ আদিভূমি বলিভিয়া। পৰিব্ৰাজক কলম্বাছে ইয়াক ইউৰোপলৈ আনিছিল। তাৰপাছত পশ্চিম ব্ৰাজিলৰ পৰা পৰ্তুগীজসকলে আফ্ৰিকালৈ আৰু আফ্ৰিকাৰ পৰা উত্তমাশা অন্তৰীপ হৈ ভাৰতলৈ জলকীয়াৰ আগমন হয়। ভাৰতত জলকীয়াৰ খেতি প্ৰথম গোৱাত কৰা হয়। American Botanical Councilৰ ২০০০ চনত প্ৰকাশ কৰা তথ্য অনুসৰি ৭০০০-৭৫০০ বছৰ আগৰেপৰাই উত্তৰ আৰু মধ্য আমেৰিকাত ঔষধ আৰু খাদ্য হিচাপে জলকীয়া খাইছিল। জলকীয়াৰ খেতিৰ উৎপত্তি প্ৰায় ৬,০০০ বছৰ আগতে পূব-মধ্য মেক্সিকোৰ পৰা আৰম্ভহোৱা বুলি অনুসন্ধান কৰা হৈছে, যদিও ২০১৪ চনত নিউয়ৰ্ক উদ্ভিদ উদ্যান প্ৰেছৰ গৱেষণা অনুসৰি, প্ৰথমবাৰৰ বাবে আমেৰিকাকে ধৰি বিভিন্ন স্থানত জলকীয়া গছৰ খেতি স্বতন্ত্ৰভাৱে কৰা হৈছিল হাইলেণ্ড বলিভিয়া, মধ্য মেক্সিকো আৰু আমাজনত। মেক্সিকো, মধ্য আমেৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ কিছু অংশত খেতি কৰা প্ৰথম স্ব-পৰগাছা শস্যৰ ভিতৰত জলকীয়া আছিল অন্যতম। পেৰুত খেতি কৰা কেপচিকামৰ সৰ্বাধিক বৈচিত্ৰ্যৰ জাত উপলব্ধ, কাৰণ পেৰু হৈছে এই বৈচিত্ৰ্যৰ কেন্দ্ৰ য'ত প্ৰাক-কলম্বিয়ান যুগতে পাঁচোটা প্ৰজাতি প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল, খেতি কৰা হৈছিল আৰু খোৱা হৈছিল। ভাৰতত জলকীয়াৰ প্ৰচলন ১৬শ শতিকাৰ পৰাহে হয়। ইয়াৰ আগৰ কোনো ভাৰতীয় সাহিত্যত জলকীয়াৰ উল্লেখ নাই। বেদত জলকীয়াৰ উল্লেখ নাই। আবুল ফজলৰ আইন ই আকবৰীতো জলকীয়া নামৰ পাচলিবিধৰ উল্লেখ নাই। সংস্কৃতত ’মৰিছিকা’ শব্দটো জ্বলাগুণবিশিষ্ট জালুক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
নাম আৰু প্ৰকাৰ
পৃথিৱীজুৰি থকা জলকীয়াক বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়। ভাৰততো জলকীয়াৰ নানা নাম আছে। জলকীয়াৰ বৈজ্ঞানিক নাম Capsicum Frutescens আৰু ই Solanaceae গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত। এই গোত্ৰৰ ৫০ বিধতকৈ অধিক প্ৰজাতি আৰু অসংখ্য প্ৰকাৰৰ পোৱা যায়। যিবিলাক জলকীয়া জ্বলা নহয় বা জ্বলা কম থাকে, তেনে জলকীয়াক Capsicum আৰু যিবোৰত জ্বলাগুণ বেছি থাকে, তাক Chilli বুলি কোৱা হয়। বিশ্বত সৰ্বাধিক খেতি কৰা জলকীয়া হ’ল পাঁচবিধ। সেইবোৰ হ’ল, Capsicum annuum, C frutescens, C Chinese, Cpubescens আৰু C baccatum, ইয়াৰে প্ৰথম দুবিধৰ খেতিহে ভাৰতত হয়। ভাৰতত জলকীয়াক নানা নামেৰে জনা যায়। মৰিচ, ভজলুক, ভূঁই জালুক, লংকা, ভোজন ঠেলা আদিৰ উপৰিও স্থানীয় প্ৰকাৰভেদেও বেলেগ বেলেগ নাম আছে। কণ জলকীয়া, ফিৰিঙি জলকীয়া, আখি জলকীয়া, কৰ্দৈসিৰীয়া জলকীয়া, খুদ জলকীয়া, ধান জলকীয়া, মেম জলকীয়া, কৃষ্ণ জলকীয়া, ঘিঁউ জলকীয়া, সূৰ্যমুখী জলকীয়া, আম জলকীয়া, কুনকুনী জলকীয়া, মৈমনসিঙীয়া জলকীয়া, গাৰু জলকীয়া, ভোট জলকীয়া বা বিহ জলকীয়া বা ৰজা মৰিচ আদি।
খাদ্যপ্ৰাণ
জলকীয়া ভিটামিন ‘চি’ আৰু ভিটামিন ‘এ’ৰ উৎস। মানৱ শৰীৰৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় খনিজ লৱণ যেনে শৰ্কৰা, চৰ্বী, পানী, বিটা কেৰোটিন, পটাছিয়াম, ভিটামিন বি, ছডিয়াম, কপাৰ, ক্লৰিণ, ছালফাৰ আদিও জলকীয়াত পোৱা যায়। কেঁচা জলকীয়াৰ পৰা ভিটামিন “ছি’’ আহৰণ কৰি হাংগেৰীয়ান বিজ্ঞানী এলবাৰ্ট ছেণ্ট জৰ্জএ ১৯৩৭ চনত ন’বেল পুৰস্কাৰ পাইছিল৷ ১০০ গ্ৰাম জলকীয়াত পোৱা পুষ্টিকৰ উপাদানসমূহ হ’ল,
ভিটামিন এ -- ২৯২ আই ইউ
ভিটামিন চি -- ১১.১ মিলিগ্ৰাম
মেগনেছিয়াম -- ২৪ মিলিগ্ৰাম
আইৰণ -- ১.২ মিলিগ্ৰাম
আঁহ -- ৬৮ গ্ৰাম
কেলচিয়াম -- ৩০ মিলিগ্ৰাম
ফছফৰাছ -- ৮০ মিলিগ্ৰাম
প্ৰ’টিন -- ২.৯ মিলিগ্ৰাম
কাৰ্বোহাইড্ৰেট সামান্য পৰিমাণ।
ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযান
ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযান (National Mission for Secondary Education) হৈছে সমগ্ৰ ভাৰতৰ ৰাজহুৱা বিদ্যালয়সমূহত মাধ্যমিক শিক্ষাৰ বিকাশৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ৰ কেন্দ্ৰীয়ভাৱে পৃষ্ঠপোষকতাৰ এখন আঁচনি (centrally sponsored scheme)। ২০০৯ চনৰ মাৰ্চ মাহত ইয়াৰ কাৰ্যাৰম্ভ কৰা হয়। সকলোৰে বাবে সমতা, বৃদ্ধি আৰু বিকাশৰ হেতু চুক্তিৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ ২০০৯-২০১০ ৰ পৰা আঁচনিখনৰ কাৰ্যকৰীকৰণ আৰম্ভ হয়। আঁচনিখনে এক বহুমুখী গৱেষণা, প্ৰযুক্তিগত আলোচনা, বিভিন্ন কাৰ্যকৰীকৰণ আৰু পুঁজিৰ সাহায্যক সামৰি লয়।
জলকীয়া
ব্যৱহাৰ
খাদ্য সোৱাদযুক্ত কৰাত ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপৰি জলকীয়াক ঔষধ আৰু সৌন্দৰ্যবৰ্ধক হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। জলকীয়াৰ বেক্টেৰিয়াৰ শক্তি আছে আৰু ই মুখৰ লালটি নিঃসৰণত সহায় কৰে। সেয়ে ই হজমকাৰক। ই বিষনাশক, বায়ুনাশক হিচাপে ব্যৱহৃত হোৱাৰ উপৰি অৰ্শ, ডায়েৰিয়া আদিৰ চিকিৎসাতো ব্যৱহৃত হৈ আহিছে। জলকীয়াই কফ নিষ্কাশক হিচাপে কাম কৰে। জলকীয়াক কীটনাশক, যৌন উত্তেজক আৰু মেধাশক্তিবৰ্ধক হিচাপে প্ৰয়োগ কৰা হয়। পকা জলকীয়াই ছালৰ খজুৱতি ৰোগ নিৰাময় কৰাত সহায় কৰে। জলকীয়াৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা Smoke bomb Pepper spray ভাৰতৰ প্ৰতিৰক্ষা বিভাগে শত্ৰু উলিয়াই অনাত ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপৰি পেপাৰ স্প্ৰে’ মহিলাসকলৰ আত্মৰক্ষাৰ সঁজুলি হিচাপে ব্যৱহৃত হৈ আহিছে।
ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযান
মাধ্যমিক শিক্ষাৰ গুণগত বিকাশ আৰু নামভৰ্তিৰ শতকৰা হাৰ পাঁচ বছৰত (অৰ্থাৎ ২০০৯-২০১৪) ৫২% (২০০৫-২০০৬ অনুসৰি)ৰ পৰা ৭৫% লৈ বৃদ্ধি কৰা ইয়াৰ মুখ্য উদ্দেশ্য। ১৫-১৬ বছৰীয়া শিশুৰ সৰ্বজনীন শিক্ষাৰ বাবেও এই অভিযানে লক্ষ্য বান্ধে। কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীসভাৰ পুঁজিৰে ৰাজ্য চৰকাৰৰ যোগেদি বিভিন্ন কাৰ্যকৰী এজেন্সী স্থাপিত হয়। একাদশ পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাৰ সময়ত (২০০২-২০০৭) আবণ্টিত সম্পূৰ্ণ বাজেট আছিল ২০১২ বিলিয়ন।
জলকীয়া
জ্বলাৰ মাপ
জলকীয়াত থকা Capsaicinoids নামৰ যৌগবিধে জলকীয়াৰ জ্বলাগুণ নিৰ্ধাৰণ কৰে। জলকীয়াৰ জ্বলাগুণ জুখিবলৈ উইলবাৰ এল স্কেভিল নামৰ ব্যক্তি এজনে এক পদ্ধতি আৱিষ্কাৰ কৰে। তেওঁৰ নামানুসৰি এই পদ্ধতিটোক “স্কেভিল হিট ইউনিট’’ (SHU) নামে জনা যায় যদিও এই পদ্ধতিত কিছুমান দোষ থকাৰ বাবে বৰ্তমান High Pressure Liquid Chromatography (HPLC) পদ্ধতিৰে জলকীয়াৰ জ্বলাগুণ জোখা হয়। স্কেভিল হিট ইউনিটত জোখা বিভিন্ন জলকীয়াৰ জ্বলাগুণ এনেধৰণৰ:-
ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযান
উদ্দেশ্য
ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযানৰ উদ্দেশ্যেসমূহ এনেধৰণৰ:
জলকীয়া
জ্বলাৰ মাপ
আমেৰিকান পেপাৰিকাৰ ২৫০০- ৮০০০, মেক্সিকোৰ ৰেড ছেভিনা হাবানিৰ ৩৫০০০০-৫৭৫০০০, ছিৰান- ৮০০০-২২০০০, কেইনি ৩০০০০-৫০০০০, থাই জলকীয়া ৫০০০০- ১০০০০০, বাৰ্ডছ আই ১০০০০০-২২৫০০০, স্কটচ্ বনেট ১৫০০০০- ৩২৫০০০, ভোট জলকীয়া ১০০১৩০৪। এই জোখমতে ২০০৭ চনত অসমৰ ভোট জলকীয়াই বিশ্বৰ সৰ্বাধিক জ্বলাগুণ বিশিষ্ট জলকীয়াৰ নাম পাইছিল যদিও ২০১১ চনত মেক্সিকৰ Trinidad Scorpion Butch T-Pepper নামৰ জলকীয়াবিধে ১৪৬৩৭০০ স্কেভিল হিট ইউনিট লৈ পুনৰ গীনিজ বুকত শ্ৰেষ্ঠ জ্বলাগুণবিশিষ্ট জলকীয়াৰ ঠাই অধিকাৰ কৰে।
লোকসাহিত্যত জলকীয়া
জলকীয়াই অকল খাদ্য জুতি লগোৱাই নহয়, ই সাহিত্যতো অলংকাৰ হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছে। আমাৰ ফকৰা-যোজনা, ডাকৰ বচন, বিহুগীত আদিত জলকীয়াৰ সঘন উল্লেখ পোৱা যায়। ডাকৰ বচনত আছে, “কাৱৈ মাছক কচি কুটিয়া, হালধি মৰিচ দি তেলে ভাজিয়া, ওলট-পালট কৰিয়া পিঠি, খাই পাইবা তেবেসে মিষ্টি’’। আকৌ, “যেবে নাহি মছলা ভাল। তেবে দিবা বিস্তৰ জাল’’। “জলা, জোল আৰু জাল, আই তিনি নহ’লে নহয় আঞ্জা ভাল’’, “মগুৰ দালিত ঘৃত চেনি চূড়া দিল, আতি ভাল কৰি তাক মসুৰে ৰান্ধিল, আদা লোণ যনী মৰিচক দিল’’। ফকৰা-যোজনা আদিত আছে, “জলকীয়াৰ জালেই সোৱাদ’’, “জলকীয়া বোলে মই প্ৰাণৰ বৈৰী, নোখোৱা ভাতকো চাৰিগাল গিলাওঁ, থাক উস্ আস্ কৰি’’, “মাক জুতুলী পুতুলী, পুতেক চোকা টেকেলি’’(সাঁথৰ) । বিহুগীততো জলকীয়াৰ উল্লেখ আছে; “ক’লা চোলা কুৰুতা, গুদাম আছে চাৰিটা, চাৰিও চাৰিকে চৰে। এইজনীৰ চকুলৈ চাবকে নোৱাৰি, জালুক জলকীয়াই পোৰে’’। “জালুকো বাটিলোঁ, জলকীয়াও বাটিলোঁ, তোমালৈ ভাত ৰান্ধোঁ বুলি’’, “শুকান জলকীয়াৰ কাকে সমনীয়া, শুকান জলকীয়াৰ কাক; বিহু থাকে মানে, বিহুকে বিনাবি, বিহু গ’লে বিনাকি কাক’’ ।
লোক বিশ্বাসত জলকীয়া
লোক সাহিত্যৰ দৰে লোক পৰম্পৰা আৰু লোক বিশ্বাসতো জলকীয়াই স্থান দখল কৰি আছে। প্ৰসূতি নাৰীক জালুক-জলকীয়াৰে মাগুৰ মাছৰ জোল খুওৱাটো অসমৰ প্ৰায়বো ঠাইৰে পৰম্পৰা। নামনি অসমত সন্তান জন্ম হ’লে পাঁচ দিনৰ দিনা বা এঘাৰ দিনৰ দিনা “জলাবটা’’ বিলোৱা নিয়ম। আমাৰ দেশত নানা ঠাইত নিজৰ ঘৰ বা দোকানৰ সম্মুখৰ দুৱাৰত নেমুৰ লগত জলকীয়া মালাৰ দৰে গাঁঠি ওলোমাই থোৱা দেখা যায়। ইয়াক নজৰ বট্টু বুলি কোৱা হয়। বহুতৰ মতে ই অন্ধবিশ্বাস হ’লেও এই কাৰ্য এক লোকবিশ্বাসত পৰিণত হৈছে। কেতিয়াবা নতুনকৈ কিনা সৰু বাহনতো জলকীয়া ওলোমাই থোৱা দেখা যায়।
ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযান
তথ্য আৰু যোগাযোগ প্ৰযুক্তি (ICT)
কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অনুদানপুষ্ট কিছুমান আঁচনি ICTয়ে সামৰি লৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত বিদ্যালয় পৰ্যায়ত কম্পিউটাৰ শিক্ষা আৰু সাক্ষৰতা (Computer Education and Literacy in Schools - CLASS) আঁচনি, শৈক্ষিক প্ৰযুক্তি (Educational Technology- ET) ইত্যাদি আঁচনি অন্যতম। বৰ্তমান পৃথিৱীত তথ্য প্ৰযুক্তিৰ বৰ্ধিত চাহিদাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি এনে আঁচনিবোৰৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। বিদ্যালয়বোৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা একত্ৰিত ICT আঁচনিৰ উপাংশবোৰ হৈছে:
উপলক্ষতা আৰু সমদৰ্শন
ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযানে কেৱল অনুসূচীত জাতি-জনজাতি,সংখ্যালঘু ছোৱালী আৰু CWSN শিশুৰ মাধ্যমিক শিক্ষা প্ৰদানতে গুৰুত্ত্ব দিয়ে এনে নহয়, মাধ্যমিক শিক্ষা স্তৰত আৰ্থ-সামাজিক আৰু লিঙ্গ বৈষম্য দূৰীকৰণতো গুৰুত্ত্ব প্ৰদান কৰে। এনে স্পৰ্শকাতৰ/ অনগ্ৰসৰ শ্ৰেণীৰ শিশুসকলৰ বাবে মাধ্যমিক শিক্ষা বিনামূলীয়া আৰু সহজলভ্য কৰি তোলাৰ উদ্দেশ্যে কিছুমান বিশেষ পদক্ষেপ হাতত লোৱা হৈছে। এই পদক্ষেপসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল:
জলকীয়া
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পাচলি শ্ৰেণী:মছলা
ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযান
বিনিয়োগ পদ্ধতি
মানৱ সম্পদ উন্নয়ন বিভাগে পোনপটীয়াকৈ ৰাজ্য চৰকাৰসমূহক পুঁজিৰ যোগান ধৰে। ৰাজ্য চৰকাৰসমূহে তেওঁলোকৰ দ্বাৰা অনুমোদিত সংস্থা আৰু প্ৰতিষ্ঠানবোৰলৈ পুঁজি আগবঢ়ায়। একাদশ পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনা অনুসৰি মুঠ পুঁজিৰ ৭০% কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে আৰু ২৫% ৰাজ্য চৰকাৰে আগবঢ়াইছিল। অৱশ্যে তুলনামূলকভাৱে অনগ্ৰসৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহ আৰু ছিকিমৰ ক্ষেত্ৰত ৰাজ্য চৰকাৰে আগবঢ়াব লগা পুঁজিৰ পৰিমাণ মুঠ পুঁজিৰ ১০%।
সফলতা
ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযানৰ ২০১৫-১৬ ৰ ৰিপ'ৰ্ট আধাৰিত সফলতাসমূহ হৈছে
উন্নতি
মাধ্যমিক শিক্ষাৰ গুৰুত্ব বাঢ়িছে কিন্তু বিদ্যালয়ৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হ'লেও ভৌগোলিক ভাৱে ইয়াৰ সমবিতৰণ হৈ উঠা নাই। লিংগবৈষম্য হ্ৰাস পাইছে। দশম পৰিকল্পনাত সকলো পৰ্যায়তে গুণগত শিক্ষাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে।
পৃথকীকৰণ
২০১৮ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা অভিযান সৰ্বশিক্ষা অভিযানৰ সৈতে সমগ্ৰ শিক্ষা অভিযানৰ পৰা পৃথক কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী যোজনা আৰু নীতি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শিক্ষা
হেতা
হেতা (Ladle) হৈছে ভাত,আঞ্জা কঢ়া নাল লগোৱা পিয়লাৰ নিচিনা এবিধ সঁজুলি। হেতা শব্দৰ মূল সংস্কৃত হস্ত অৰ্থাৎ হাত। হাতৰ নিচিনা দেখি বাবেই ইয়াক বঙালীত (গোৱালপৰীয়া উপভাষাত) হাতা বোলা হয় আৰু মান্য অসমীয়াত পৰৱৰ্তী আ স্বৰৰ প্ৰভাৱত পূৰ্বৱৰ্তী আ'ৰ অ বা এলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা নিয়ম অনুযায়ী ‘হেতা' শব্দৰ সৃষ্টি হৈছে। হেতাক 'কিচ' ‘কচলি’ বুলিও জনা যায়; যাৰ উৎস সংস্কৃতঃ কৰ (হাত) + অসমীয়া চলি—কাঠৰ সৰু চেপেটা খণ্ড অথবা প্ৰাকৃত কড়চ্চুক। আনহাতে হোমত ঘিঁউ ঢালোঁতে ব্যৱহাৰ কৰা দুতৰপীয়া হেতাৰ এবিধ ওপৰত লোৱা ঘূৰণীয়া হেতা ‘চ’ আৰু আনবিধ তলত দিয়া দীঘলীয়া হেতা সুৱৰ লগতহে জনজাতীয়সকলৰ হেতাৰ অধিক মিল।
অন্যতম নিত্য ব্যৱহাৰ্য সঁজুলি হেতাৰ কাম অনুযায়ী বিভিন্ন নাম আৰু গঢ়-গাঁথনিও তেনেকৈ ভিন-ভিন। কাঠৰ পৰা খুলি তৈয়াৰ কৰা (কেতিয়াবা বাঁহৰ মূঢ়াৰ পৰাও) বিভিন্ন আকৃতিৰ হেতা জনজাতীয় লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰে। হেতাৰ লগত বিভিন্ন লোকাচাৰ, লোক বিশ্বাস আৰু লোক সাধু জড়িত হৈ আছে। হেতা ৰন্ধা-বঢ়া আৰু বিতৰণৰ কামতে ঘাইকৈ ব্যৱহৃত হয় যদিও সঞ্চয় আৰু অন্যান্য যাবতীয় কামতো ইয়াৰ প্ৰয়োগ আছে।
কাৰ্বিসকলৰ মাজত
কাৰ্বিসকলৰ মাজত হেতাৰ প্ৰয়োগ সৰ্বাধিক। কাৰ্বিসকলৰ মাজত কাঠেৰে সজা পাঁচ-প্ৰকাৰৰ হেতা আছে:
কাৰ্বিৰ লুমফ্লাক, লুমহৰ বা চ'বাকৰ নিচিনাকৈ দেউৰীৰ তাৰা/তলিয়া, ৰাভাৰ দেংগা, বড়োৰ খিৰীশ্লী আদি হ'ল কৰচলি জাতীয় ভিন ভিন সঁজুলি। সেইদৰে কাৰ্বিৰ আনথঙৰ লগত সাদৃশ্য থকা পাত্ৰটি হ’ল কুকিৰ ৱোং-কুওং (Vong-kuong)— যি বৰ্তুলাকৃতিৰ আৰু ইয়াক সঞ্চয়ৰ উদ্দেশ্যে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আনহাতে কাৰ্বিৰ ফাক লংহঙৰ লগত অবিকলভাৱে সাদৃশ্য থকা ডিঙাকৃতিৰ কাঠৰ খুলি কৰা পাত্ৰ কেইবিধৰ ভিতৰত কুকিৰ ৱোহ-কুওং (Voh- kuong), দেউৰীৰ কাকু, ৰাভাৰ বাকচিকং ইত্যাদি যাক গাহৰি আদি পোহনীয়া জন্তুৰ আহাৰ দিওঁতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পৰম্পৰা
কাৰ্বিসকলৰ ‘আন্ কেক কেচ’ পদ্ধতিৰ পূজা বা উছৱত ভোজ-ভাত বিতৰণৰ সময়ত চ’বাকৰ ব্যৱহাৰ অপৰিহাৰ্য। প্ৰতি গৰাকী গাভৰুৱে জাতীয় সাজ-পাৰেৰে সুসজ্জিতা হৈ ভাতেৰে পূৰ হৈ থকা চ’বাক লৈ আনিব লাগে আৰু প্ৰতি তিনিজন ব্যক্তিৰ খোৱা পাত্ৰত তিনিবাৰকৈ দি তৃতীয়জন ব্যক্তিৰ পাত্ৰতে শেষ কৰি (কিয়দংশ হ'লেও চ'বাকত ৰাহিকৈ ভাত ৰাখিব লাগে) বিতৰণ কৰিব লাগে— আগে আগে গৈ থকা এজন ডেকা গা-ৰখীয়াৰ পৰিচালনাত। উল্লেখনীয় যে ভাত বিতৰণ কৰোঁতে গাভৰুহঁতে কাপোৰেৰে মুখ বান্ধি লয় আৰু মাত বোল নকৰে। প্ৰয়োজন সাপেক্ষে গাৰখীয়াজনকে দুনাই ভাত লগালগাৰ বুজবাজ ল’বলৈ দিয়া হয়। কাৰ্বিসকলে চ’বাকত ভাত বিতৰণহে কৰে তাত লৈ ভাত কেতিয়াও নাখায়। ৰন্ধা অৱস্থাত যদি কাঠৰ হেতা (লুমফ্লাক বা লুহৰ) ভাগি যায়, তেন্তে সেই পাত্ৰৰ ভাত-আঞ্জা সকলো পেলনি যায়।
কুকি-থাদসকলৰ মাজত
তিব্বত-বৰ্মীয় মূলৰ কুকি-চীনৰ অন্তৰ্গত কুকি-থাদ’ সকলৰ মাজততা কাঠৰ হেতাৰ প্ৰচলন আছে। সেইবোৰ প্ৰায় কাৰ্বিসকলৰ উল্লিখিত বিভিন্ন হেতাবোৰৰ দৰেই; মাত্ৰ তেওঁলোকৰ মাজত চ’বাকৰ প্ৰচলন নাই। সেই কেইবিধ পাত্ৰ হ’ল—(১) Khalheiঃসচৰাচৰ হাতীৰ ঠেঙৰ হাড়ৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়; (২) Khakeh : সচৰাচৰ বাঁহৰ মূঢ়াৰপৰা কাটি তৈয়াৰ কৰা হয়; (৩) Vong-kuong:গমাৰী (vong) কাঠেৰে তৈয়াৰী কাহী (kuong) আৰু (৪) Voh-kuong —গাহৰিক (voh) দানা খুউৱা পাত্ৰ।
কুকি-থাদসকলৰ মাজত কিন্তু বৃহদাকাৰ কাঠৰ একেটা পাত্ৰতে ঘৰে-ঘৰোৱাহিয়ে একেলগে চাৰিওফালে বহি মিলি-জুলি অন্ন ভোজন কৰাৰ নিয়ম আছে। এনেকৈ একেলগেভাত খালে বৃহৎ পৰিয়ালৰ সদস্যবোৰৰ মাজত এক মন এক প্ৰাণ’ হৈ থাকে আৰুএকানভোজী পৰিয়ালটি কস্মিনকালেও ফাট নেমেলাকৈ থাকিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু এনে পৰিয়ালেই সুখী বুলি ভবা হয়। তেওঁলোকৰ মাজততা কাঠৰ হেতা (Khalhei/ Khakeh) ভাগিলে কিছু লোকাচাৰ পালন কৰিব লাগে। অৱশ্যে সেইসাজ ভাত পেলনি যাবলৈ নিদি (কাৰ্বিসকলে কিন্তু দিয়ে) অকল পৰিয়ালৰ তিৰোতাসকলকহে মাথোঁন খাবলৈ দিয়া হয়। কিন্তু পৰিয়ালৰ মতা মানুহবোৰে সেইসাজ ভাতৰ লঘোণ দিয়ে। ইয়াৰ তাৎপৰ্য হ'ল— কাঠৰ হেতা আদি ঘৰুৱা সামগ্ৰী পুৰুষৰ দ্বাৰা সৃষ্ট। সেয়ে এনে সামগ্ৰী নষ্ট কৰাটোৱে তিৰোতাৰ কৰ্মত অমনযোগিতাকে সূচায় আৰু পুৰুষে ইয়াৰ প্ৰতিবাদ জনোৱা(দুনাই যাতে তেনে নহয়) যেন লাগে। অসমৰ ভৈয়ামৰ খেতিয়কসকলৰ মাজতো কোনো কোনো অঞ্চলত অনুৰূপভাৱে হালৰ যুঁৱলি ভাগিলে এসাজ ভাত লঘঘাণ দিয়াৰ প্ৰথা আছে।
বড়ো গোষ্ঠীৰ মাাজত
তিব্বত-বৰ্মীয় বড়ো গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্ভুক্ত দেউৰী, বড়ো, ডিমাছা, তিৱা, ৰাভা, গাৰো আদি জনজাতীয়সকলৰ মাজততা হেতাৰ প্ৰচলন আছে; কিন্তু কাৰ্বি আৰু কুকিসকলৰ মাজত ইয়াৰ যেনে সমাদৰ, তেওঁলোকৰ মাজত তেনে সমাদৰ নাই আৰু ইবোৰ সংখ্যাতো তাকৰ। ৰাভা, তিৱা, বড়ো আৰু গাৰোসকলৰ মাজত কাঠৰ ভাত বঢ়া সঁজুলিৰ (ৰাভা-কচোপাত, তিৱা-মায়হাদা, বড়ো-খুনশ্লি, দেউৰী-তাকা ইত্যাদি) সাম্প্ৰতিক কালত কাঁহ-পিতল আৰু এলুমিনিয়াম-ষ্টিলৰ কৰচলিয়ে আঁতৰালে বুলিবই পাৰি। হ'লেও তেওঁলোকৰ মাজত ভাত বিতৰণ কৰিবলৈ— উবুৰিয়াই থ’লে জীয়া কাছৰ দৰে দেখা, কাঠৰ খুলি কৰা এবিধ গোটোঙা আৰু ঘূৰণীয়া হেতা আছে। কাছৰ ডিঙি আৰু মূৰটো যেনিবা হেতাৰ নাল আৰু চলংখন যেনিবা হেতাৰ তলপিঠি। ৰাভাসকলৰ ‘দেংগা’, বড়োসকলৰ খিৰশ্লি/হাথা',তিৱাসকলৰ ৰামাথা’, গাৰোসকলৰ ‘মিগ্ৰন’, দেউৰীসকলৰ তলিয়া আদি তেনে ধৰণৰ হেতাই।
আনহাতে ডিমাছাসকলৰ মাজত কাঠৰ ভাত বিতৰণ কৰা সঁজুলি নাই; কিন্তু ভাত বঢ়া। কাঠৰ বনি খাখু’ আছে। তেওঁলোকে ভগা হেতাৰে ৰন্ধা-বঢ়া কৰা আহাৰ বৰলা-বিধবা,বৃদ্ধ-বৃদ্ধাৰ বাহিৰে পৰিয়ালৰ আনক, বিশেষকৈ যৌৱন কালত ভৰি দিয়া ঘৰৰ ল'ৰা-ছোৱালীক খাবলৈ দিয়া নহয়। এইটো আমাৰ আজিৰ বহুতো ডেকা-গাভৰুৱে ভগা কাপপ্লেট বা গিলাছত পানী বা আন বস্তু নোখোৱা লোক-বিশ্বাসৰ সৈতে ৰিজাব পাৰি।
বড়ো কছাৰী সমাজ-সংস্কৃতিত ‘হাথাছুনি’ বুলি বিবাহৰ এক পৰ্ব আছে; য'ত নকইনাই নিমন্ত্ৰিত অতিথিসকল আৰু সমজুৱা গাঁওবাসীৰ বাবে আয়োজন কৰা ভোজত এক বিশেষ পৰীক্ষাৰ মাজেদি আগুৱাব লগীয়া হয়। ন-কইনাই এখন ডাঙৰ কাঠৰ হেতা (হাথা/খিৰশ্লি)ৰন্ধা ভাতেৰে খুন্দ খুৱাই লৈ বয়সস্থ আৰু মান্যলোকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এফালৰ পৰা প্ৰতিজনৰ পাত্ৰত এবাৰৰ ভাতে আঁটাকৈ বিলোৱাৰ নিয়ম। এনে পৰ্বৰ মাজেদি ন-কইনাৰ ধৈৰ্য, কৰ্তব্যনিষ্ঠা আৰু চাল-চলন নিৰূপণ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ মাজেদিয়েই ন-কইনাৰ ভৱিষ্যত সম্পৰ্কেও (লখিমী নে অলখিমী) অভিজ্ঞ লোকে জানিবলৈ চেষ্টা কৰে। ৰাভাসকলৰ মাজতো হাতা-ছুৱানি’ নামৰ অনুৰূপ প্ৰথাৰ চলতি আছে।
জনজাতীয় কোচ (কোচা-ৰাভা) লোকসাধুত উল্লেখ আছে যে—পানীৰ শিহু একালত হেনো মানুহেই আছিল। সদ্য-বিবাহিতা এজনী লাজুকী ভাই-বোৱাৰীয়েকে এদিনাখন ধলপুৱাতে ঢাৰি-পাটি এৰি হেতা আদিকে ধৰি চুৱা বাচন-বৰ্তন মাজি আঁটাই 'লু'ফুন কাম্বাং’ (গা ঢকা বস্তু) সোলোকাই গা ধুই থাকেঁতে বৰজনাকক দেখি লজ্জা নিবাৰণ কৰিবলৈ হাতে ঢুকি পোৱাতে থকা দেংগা’ (হেতা) খনেৰে গা ঢাকি পানীত বুৰ মাৰে আৰু তেৱেই চিৰ কাললৈ শিহু হিচাপে ৰৈ যায়। উৰণীয়া জিঞাই (গংগালেতু) সিহঁতৰ জীৱন-চক্ৰৰ এছোৱাত (পানীত থকা অৱস্থাত) নকৈ গজা পাখি আৰু শুঙেৰে মুখ ঢাকি থাকোঁতে হেতা এখনেৰে মুখ ঢাকি থকা যেন দেখি, সেইকাৰণে পাতিৰাভাসকলে ইয়াক হাতা ঘূৰি পোকা' বুলি কয়। তেওঁলোকৰ জনশ্ৰুতি মতে ন-ভাই বোৱাৰীজনীয়ে হেতাত তত লৈ আনি ভগাই যাওঁতে চিনিব নোৱাৰি বৰজনাককে ‘ভিনিহি ভাত লোৱাহি' বুলি ক'বলৈ পোৱাত লাজতে হেতাখনেৰে মুখ ঢাকি কোচ-মোচ খাই যায় আৰু তেওঁ এই পোকলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
এইখিনিতে মন কৰিবলগীয়া যে কম-বেছি পৰিমাণে সকলোবিলাক জনজাতীয় সমাজতে কাঠৰ হেতা জাতীয় বিভিন্ন সঁজুলিৰ বিভিন্ন কামত ব্যৱহাৰ আছে। কিন্তু কুকিসকলৰ বাহিৰে ব্যতিক্ৰমবিহীনভাৱে কোনোটো জনজাতীয় সমাজতে এনে পাত্ৰ ভাত খোৱা কাৰ্যত কেতিয়াও ব্যৱহাৰ নহয়। বৰঞ্চ প্ৰয়োজনবোধে কলপাত, কৌীপাত, অকছি গছৰ(বাঁজী ঔ) পাত আদি তুলনামূলকভাৱে আহল-বহল গছৰ পাত নতুবা কলগছৰ খোল (দোনা) আদিহে ভোজনৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰে। অৱশ্যে মদ আদি পান কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ কোনো বাধা নাই। কাৰ্বিৰ ছেৰ', তিৱাৰ ডাৰণ- এই দুবিধ মদ খাবলৈ সুবিধা থকা নলীযুক্ত তেনে কাঠৰ পাত্ৰই।
মদ আদি বিতৰণ কৰাৰ সুবিধাৰ্থে কাঠেৰে নিৰ্মিত এইধৰণৰ নলীযুক্ত পাত্ৰৰ আৰ্হিতে পৰৱৰ্তী কালত কঁহ-পিতলৰ চিত্ৰ-বিচিত্ৰ ভোগজৰা বা নানাধৰণৰ খুৰাযুক্ত পানপাত্ৰৰ (বানবাটি, মাইহাং বাটি) উদ্ভাৱন আৰু ব্যৱহাৰ হোৱা বুলি ধাৰণা কৰিব পাৰি। আনহে নালাগে মান পাত্ৰ হিচাপে ব্যৱহৃত ঠগী, বটা, শৰাই আদিৰ আৰ্হিও জনজাতীয় সকলৰ বিভিন্ন এই জাতীয় কাঠৰ পাত্ৰৰ পৰাই আহৰিত হোৱা। বিশেষকৈ বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী টাই ফাকে সকলৰ মাজত প্ৰচলিত কাঠৰ বা বাঁহৰ ওপ (মন্দিৰৰ চূড়াসদৃশ ঢাকনিবে ওখ খুৰাযুক্ত কঁহী সদৃশ পাত্ৰ যিহৰ ওপৰত আহাৰ বা উপাচাৰ ৰাখি ধৰ্মীয় কাৰ্য সম্পাদন নতুবা অতিথি আপ্যায়ন কৰা হয়) আৰু পান (কাঠৰ পানত বটাৰ দৰেই তামোল-পাণ দিয়া কাৰ্যত আৰু বাঁহৰ পাত্ৰত বৌদ্ধ বিহাৰত সেৱা কৰিবৰ সময়ত অভ্যাগতৰ উদ্দেশ্যে বিভিন্ন সামগ্ৰী উছৰ্গা কৰা কাৰ্যত ব্যৱহাৰ হয়) এই দুবিধ সাইলাখ এই শ্ৰেণীৰ পাত্ৰ।
সেইদৰে ভাত ৰন্ধা আদি কাৰ্যততা স্বাভাৱিকতে কাঠৰ পাত্ৰৰ ব্যৱহাৰ নহয়। কিন্তু মাটিৰ চৰু, টেকেলি আদি পাত্ৰ কোনো বাচ-বিচাৰ নকৰাকৈ সকলো মাঙ্গলিক কাৰ্য আৰু দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহৃত হয়। ব্যৱহাৰিক দিশত কাঠৰ পাত্ৰৰ প্ৰতি ৰোপণ কৰা এনে অৱজ্ঞাসূচক মনোভাৱ বিশেষকৈ ৰাভা, বড়ো আদি ভৈয়ামৰ হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ পৰা সমাজতে তুলনামূলকভাৱে বেছি। ৰাভাৰ কাঠৰ পাত্ৰত ভাত খুৱাই প্ৰায়শ্চিত্ত বিধান কৰা দস্তুৰৰ দৰে ইংৰাজী নীতিশিক্ষাৰ পিঠত পোৱা (কাঠৰ কাঁহীত ভাত খুৱাই ককাকক অপদস্থ কৰা বুলি ভাবি পুতেকেও দেউতাকক বুঢ়া হলে ভাত খুৱাবলৈ বুলি আন এখন কাঠৰ কাঁহী তৈয়াৰ কৰা) কাঠৰ বাঁহীৰ কথাটোৱে আমাক বহু কথা ভাবিবলৈ অৱকাশ দিয়ে।
বহু উদ্দেশ্যমুখী যিকোনো সঁজুলিয়েই ক্ৰমোন্নতিৰ ফল। কাঠ বা বাঁহৰ সামান্য কাঠীয়েই (উদাহৰণ স্বৰূপে দাইল ঘোঁটনি) সময়ত কৰচলি জাতীয় সঁজুলিলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ প্ৰমাণ কাৰ্বিসকলৰ বিভিন্ন আকৃতিৰ কাঠৰ হেতাতে পোৱা যায়। আনকি কাঁহ-পিতলৰ ভোগজৰা, মাইহাং, বৰাহী, বৰহেতা, জালী হেতা, চৰিয়া, টেী, ডাবৰ, ডেকচি,বটা, শৰাই নতুবা চীনামাটি, প্লাষ্টিকৰ বা কাচৰ tray, dish, bowl, teapot, beaker আদি উন্নত সঁজুলিৰ উদ্ভাৱনৰ বীজ জনজাতীয়সকলৰ তেনেই প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ এইধৰণৰসৰল সঁজুলিতে নিহিত থকা কথাটিকো উলাই কৰিব নোৱাৰি।
খাছী ভাষা
খাছী বা খাচি ভাষা এটা অষ্ট্ৰো-এছীয় ভাষা যিটো মূলতঃ ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যত প্ৰচলিত।
খাছী ভাষাৰ মৌখিক সাহিত্য লোককথা আৰু লোকগাথাৰে সমৃদ্ধ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
পূব গাৰো পাৰ্বত্য জিলা
পূব গাৰো পাৰ্বত্য (East Garo Hills) ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ এটি প্ৰশাসনিক জিলা। জিলাৰ সদৰ ৱিলিয়ামনগৰত অৱস্থিত। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ইয়াৰ জনসংখ্যা ৩১৭,৯১৭জন।
ইতিহাস
পূব গাৰো পাৰ্বত্য জিলাখন ১৯৭৬ চনত গঠিত হৈছিল, পূৰ্বৰ মেঘালয়ৰ গাৰো পাৰ্বত্য জিলা প্ৰশাসনক জনগণৰ নিকটৱৰ্তী কৰাৰ অৰ্থে পুনৰ সংগঠিত কৰা হৈছিল।
জিলাখনৰ সদৰ কমপ্লেক্সটো মেঘালয় ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মুখ্যমন্ত্ৰী কেপ্তেইন ৱিলিয়ামচন এ. চাংমাৰ নাম অনুসৰি 'ৱিলিয়ামনগ'ৰ নামকৰণ কৰিছিল। ৱিলিয়ামনগৰ চিমচাংগ্ৰেৰ চিমচাং নদী (Simsang River) ৰ পাৰৰ বিস্তীৰ্ণ সমভূমি অঞ্চলত অৱস্থিত।
ভূগোল
ৱিলিয়ামনগৰ পূব গাৰো পাৰ্বত্য জিলাৰ জিলা সদৰ। এই জিলাখনৰ আয়তন ২৬০৩ বৰ্গ কিলোমিটাৰ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ জিলা
বাৰ্তোলোমিঅ' ক্ৰিষ্টফ'ৰি
বাৰ্তোলোমিঅ' ক্ৰিষ্টফ'ৰি ডি ফ্ৰানচেস্কো (৪ মে' ১৬৫৫- ২৭ জানুৱাৰী ১৭৩১)ইটালীৰ এজন বাদ্যযন্ত্ৰ নিৰ্মাতা আছিল যাক "ফৰ্তেপিয়ানো"ৰ উদ্ধাৱক হিচাপে সাধাৰণতে গণ্য কৰা হয় । (বিঃদ্ৰঃ-ফৰ্তেপিয়ানো হৈছে পিয়ানোৰ আদিম প্ৰকাৰ)
ক্ৰিষ্টফ'ৰিৰ পিয়ানো সমূহ
ক্ৰিষ্টফ'ৰিয়ে কেইখন পিয়ানো নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল সেই কথা সঠিক ভাৱে জনা নাযায় । তেওঁ ১৭২০ৰ দশকত নিৰ্মাণ কৰা মাত্ৰ তিনিখন পিয়ানোহে বৰ্তমান পোৱা যায় ।
উল্লেখযোগ্য যে তিনিওখন পিয়ানোত লেটিন ভাষাত লিখা আছে "BARTHOLOMAEVS DE CHRISTOPHORIS PATAVINUS INVENTOR FACIEBAT FLORENTIAE [date]" য'ত তাৰিখ লিখা আছিল ৰোমান নম্বৰত । কথাষাৰিৰ অৰ্থ হৈছে "পাদোৱাৰ বাৰ্তোলোমিঅ' ক্ৰিষ্টফ'ৰিৰ দ্বাৰা [date] তাৰিখে ফ্লোৰেন্সত নিৰ্মিত ।
ক্ৰিষ্টফ'ৰিৰ সোঁৱৰণত ওলোৱা গুগল দুদল
গুগলএ বাৰ্তোলোমিঅ' ক্ৰিষ্টফ'ৰিৰ ৩৬০ সংখ্যক জন্মদিনৰ উপলক্ষে এটি আকৰ্ষণীয় গুগল দুদল উলিয়াই ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইটালীৰ ব্যক্তি
সিন্ধী ভাষা
সিন্ধী (আৰৱী লিপিতে: سنڌي, দেৱনাগৰী লিপিত: सिन्धी) পাকিস্তানৰ সিন্ধু প্ৰদেশেৰ প্ৰায় ৩ কোটি ৫০ লাখ আৰু ভাৰতৰ প্ৰায় ৮০ লাখ মানুহে এই ভাষাত কথা কয়।
ব্যৱহাৰ
পাকিস্তানত প্ৰচলিত ভাষাবিলাকৰ মাজত ইয়াৰ স্থান তৃতীয়। সিন্ধী পাকিস্তান আৰু ভাৰতৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাবে স্বীকৃত। ইণ্ডো-আৰ্য্য ভাষা হ'লেও সিন্ধী ভাষাৰ ওপৰত দ্ৰাবিড় ভাষাৰ বিশেষ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
ৰিয়াজ (চলচ্চিত্ৰ)
ৰিয়াজ হ’ল এখন ২০২১ বৰ্ষত ডিজিটেল প্লেটফৰ্ম ৰীলড্ৰামাত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ছবিখনৰ কাহিনী, পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা মৃগাংক বৰাৰ। ৰিয়াজত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে সৌমৰ জ্যোতি বৰা আৰু স্বাগতা ভৰালীয়ে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:পোখালি
যমুনা টুডু
যমুনা টুডু (Jamuna Tudu) এগৰাকী ভাৰতীয় পৰিৱেশ কৰ্মী। তেওঁ আৰু আন পাঁচগৰাকী মহিলাই তেওঁ বাস কৰা গাঁৱৰ ওচৰত অবৈধভাৱে গছ কটা ৰোধ কৰিছিল আৰু ই পিছলৈ এই কাৰ্য এটা সংগঠনলৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল। ঝাৰখণ্ডত কাঠ মাফিয়া আৰু নক্সালৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াৰ বাবে তেওঁক লেডী টাৰ্জান বুলি কোৱা হয়। তেখেতে “বন সুৰক্ষা সমিতি’’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক৷ এই সমিতিয়ে ঝাৰখণ্ডৰ তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ ওচৰত অবৈধভাবে গছ কটা ৰোধ কৰে।
প্ৰাথমিক জীৱন
যমুনা টুডুৰ জন্ম হৈছিল ১৯৮০ চনৰ ১৯ ডিচেম্বৰত, ভাৰতৰ ময়ুৰভঞ্জত, ওড়িশাৰ ৰায়ৰাংপুৰত। বন ধ্বংস কৰা কাঠ মাফিয়াগিৰিৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ যমুনা টুডুৱে তেওঁৰ বয়স ১৮ বছৰ হওঁতেই সিদ্ধান্ত লৈছিল আৰু অৰণ্য ৰক্ষাৰ বাবে যুঁজ দিবলৈ হাতত ধনু-কাঁড় লৈছিল আৰু বন মাফিয়াৰ গতিবিধি ট্ৰেক কৰি “বনকৰ্মী’’ক ৰিপৰ্ট দিবলৈ ঠিক কৰিছিল৷