cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কে. এচ. চিত্ৰা
সাংগীতিক জীৱন
১৯৭৯ চনত এম জি ৰাধাকৃষ্ণনে চিত্ৰাক মালায়লম চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে পৰিচিত কৰাই দিয়ে। ৰাধাকৃষ্ণণে তেওঁৰ দ্বাৰা চলচ্চিত্ৰ আৰু এলবামৰ বাবে গীত বাণীবদ্ধ কৰায়। অট্টহাসম, স্নেহপূৰ্বম মীৰা, Njan Ekananu আদি ছবিত নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গীত বাণীবদ্ধ কৰা তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক ছবি।  ভাৰত আৰু বিদেশত কে জে য়েছুদাসৰ সৈতে লাইভ কনচাৰ্টও পৰিবেশন কৰিছিল।
ৰাজশ্ৰী বিৰলা
জীৱনী
ৰাজশ্ৰী আৰু তেওঁৰ ভগ্নীসকলে মাদুৰাইৰ ছেইণ্ট জোচেফ কনভেণ্ট স্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল। সাধাৰণ ভাৰতীয় প্ৰথা অনুসৰণ কৰি ৰাজশ্ৰীৰ বিবাহ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ নিৰ্দিষ্ট মহেশ্বৰী কুলৰ পৰিয়ালত আয়োজন কৰিছিল। মাৰোৱাৰী পৰম্পৰা অনুসৰি তিনিটা পৰ্যায়ত এই বিবাহ উদযাপন কৰা হৈছিল। প্ৰথম পৰ্যায় ‘বাগদান’, ৰাজশ্ৰীৰ প্ৰায় ১০ বছৰ বয়সত অনুষ্ঠিত হৈছিল। বিৰলা পৰিয়ালৰ বংশধৰ আৰু কিংবদন্তি বিজনেচ মেগনেট ঘনশ্যাম দাস বিৰলাৰ নাতি আদিত্য বিক্ৰম বিৰলা আছিল ৰাজশ্ৰীৰ বাকদাতা। দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ বিবাহৰ প্ৰাৰম্ভিক অনুষ্ঠান ৰাজশ্ৰীৰ ১৪ বছৰ বয়সত আৰু চূড়ান্ত অনুষ্ঠান ‘গওনা’ আৰু ‘বিদায়’ ১৯৬৫ চনত তেওঁৰ বয়স ১৭ বছৰ বয়সত সম্পন্ন হৈছিল। তাৰপিছত তেওঁ মাদুৰাইৰ মাক-দেউতাকৰ ঘৰ এৰি কলকাতাৰ শহুৰেকৰ ঘৰলৈ আহে।
আদিত্য বিৰলা চেণ্টাৰ ফৰ কমিউনিটি ইনিচিয়েটিভছ এণ্ড ৰুৰেল ডেভেলপমেণ্ট
আদিত্য বিৰলা চেণ্টাৰ ফৰ কমিউনিটি ইনিচিয়েটিভছ এণ্ড ৰুৰেল ডেভেলপমেণ্টৰ (ABCCIR) অধ্যক্ষ হিচাপে ৰাজশ্ৰীয়ে আদিত্য বিৰলা গ্ৰুপৰ দাতব্য প্ৰয়াস, উন্নয়নমূলক কাম-কাজ আৰু সামূহিক পদক্ষেপৰ তদাৰক কৰে। আদিত্য বিৰলা গ্ৰুপে CSR-ৰ কামকাজৰ বাবে ১.৬ বিলিয়ন ভাৰতীয় টকা ব্যয় কৰে আৰু ইয়াৰে ৪০ কোটি টকা কেবল শিক্ষা খণ্ডৰ বাবে। শিক্ষা, নিয়োগ, খোৱাপানী আৰু মহিলা সৱলীকৰণ ক্ষেত্ৰত মূলতঃ গুৰুত্ব দিয়া হয়। গাঁৱলীয়া দৰিদ্ৰ লোক আৰু শাৰীৰিকভাৱে অক্ষমসকলক সাহায্য প্ৰদান, বিধৱাৰ পুনৰ বিবাহ আৰু যৌতুক বিৰোধী অভিযান আদি কাম-কাজতো জড়িত হৈ আছে। ABCCIR-য়ে ৪২খন বিদ্যালয় আৰু ১৮খন চিকিৎসালয় চলোৱাত সহায় কৰে আৰু প্ৰায় ১৮,০০০ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ শিক্ষাৰ বাবে ধন আগবঢ়ায়।
অন্য সামাজিক কৰ্ম
ৰাজশ্ৰী বিৰলাই কন্যা ভ্ৰুণহত্যা ৰোধৰ বাবে উৎসৰ্গিত বেচৰকাৰী সংস্থা পপুলেচন ফাৰ্ষ্টৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত। তেওঁ হেবিটেট ফৰ হিউমেনিটিৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক বজাই ৰাখিছে। এই সংস্থাটোৰ এছিয়া পেচিফিক আৰু গ্ল'বেল কমিটীৰ ব'ৰ্ডত অংশ লয়। ২০১২ চনত ফিলিপাইনছৰ মেনিলাত অনুষ্ঠিত হোৱা হেবিটেট কনফাৰেন্সত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। একে বছৰতে তেওঁ হেবিটেট ফৰ হিউমেনিটিৰ ২০ লাখ মাৰ্কিন ডলাৰ সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু ব্যক্তিগতভাবে তেওঁ ১০ কোটি ভাৰতীয় টকা বৰঙণি আগবঢ়াইছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী
শোভা গুৰ্টু
শোভা গুৰ্টু (Shobha Gurtu; ১৯২৫–২০০৪) লঘু হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় শৈলীৰ এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী আছিল। বিশুদ্ধ শাস্ত্ৰীয় শৈলীৰ ওপৰতো সমান আধিপত্য আছিল যদিও লঘু শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ দ্বাৰাহে তেওঁ খ্যাতি লাভ কৰিছিল। এটা সমৃদ্ধ কণ্ঠৰ বাবে তেওঁ থুমৰী ৰাণী হিচাপে পৰিচিত হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯২৫ চনত বেলগাঁওত (বৰ্তমান কৰ্ণাটকত) জন্মগ্ৰহণ কৰা ভানুমতী শিৰোদকাৰৰ মাতৃ মেনেকাবাই শিৰোদকাৰ এগৰাকী পেছাদাৰী নৃত্যশিল্পী আছিল। মেনাকাবাই জয়পুৰ-আত্ৰাউলি ঘৰানাৰ উস্তাদ আল্লাদিয়া খানৰ এগৰাকী গায়কী শিষ্যা আছিল। অতি কম বয়সৰ পৰাই শোভাই গুৰুৰ ওচৰত সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
সাহু মহাৰাজ পুৰস্কাৰ
ব্যক্তিগত জীৱন
শোভাই কাশ্মীৰী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়াল এটাৰ বিশ্বনাথ গুৰ্টুৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু শোভা গুৰ্টু নামেৰে পৰিচিত হয়। তেওঁৰ শহুৰেক পণ্ডিত নাৰায়ণ নাথ গুৰ্টু আছিল আৰক্ষীৰ এজন উচ্চ পদস্থ বিষয়া আৰু পণ্ডিত। লগতে তেওঁ চখ হিচাপে চেতাৰো বজাইছিল।[4] তেওঁ কেইবাবছৰ ধৰি বেলগাম জিলাত চাকৰি সূত্ৰে আছিল। এনেদৰেই শোভা আৰু বিশ্বনাথৰ চিনাকি হৈছিল। দম্পতীহালৰ ৰবি, ত্ৰিলোক আৰু নৰেন্দ্ৰ নামৰ তিনিজন পুত্ৰ সন্তান আছিল। তেওঁলোকৰ ডাঙৰ পুত্ৰ ৰবি গুৰ্টু আছিল ৰিদম বাদক। আন এজন পুত্ৰ ত্ৰিলোক গুৰ্টু বিখ্যাত পাৰ্কাচনিষ্ট।
বঁটা আৰু সন্মান
সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা (১৯৮৭)
পদ্মভূষণ (২০০২) লতা মংগেষকাৰ পুৰস্কাৰ
মহাৰাষ্ট্ৰ গৌৰৱ পুৰস্কাৰ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
ছোমালিয়াৰ নাৰী
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব নৱম শতিকাৰ শেষৰ ফালে ছোমালিয়াত বাস কৰা প্ৰায় সকলো লোকেই ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। কোৰানৰ অধীনত মহিলাৰ অধিকাৰৰ ভিতৰত জীৱন, শিক্ষা, সম্পত্তিৰ মালিকীস্বত্ব আৰু উত্তৰাধিকাৰীত্বৰ অধিকাৰৰ লগতে বিবাহৰ সন্মতি দিয়াৰ অধিকাৰ আৰু ভৱিষ্যত স্বামীৰ সৈতে বিবাহ চুক্তিৰ অধিকাৰ আদি অন্তৰ্ভুক্ত। একে সময়তে ছোমালি সংস্কৃতিয়ে পৰম্পৰাগতভাৱে পিতৃতন্ত্ৰ হিচাপে কাম কৰি আহিছে, য’ত আৰ্থিক আৰু পাৰিবাৰিক সিদ্ধান্তৰ সৰহভাগ পুৰুষেই লৈছিল, আৰু ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰখনত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। thumb|জুবালেণ্ডত পৰম্পৰাগত dhaanto নৃত্য-গীত পৰিবেশন কৰি থকা একাংশ ছোমালি যুৱতী আৰু পুৰুষ। ১৯৬০ চনত ছোমালিয়াই ঔপনিৱেশিক শক্তিৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়কে ভোটাধিকাৰ দিয়া হয়। ইয়াৰ ফলত ১৯৭০ চনৰ পৰা আশীৰ দশকলৈকে জনজীৱনত মহিলাসকলৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পায়। সেই সময়ছোৱাতে স্কুলত নামভৰ্তি, কৰ্মক্ষেত্ৰ, ৰাজনীতি আৰু সামৰিক বাহিনীত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পাইছিল। ১৯৭৫ চনৰ পৰিয়াল আইনখনে বিবাহ, বিবাহ বিচ্ছেদ তথা সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ আৰু বহুবিবাহৰ নিষিদ্ধকৰণৰ ক্ষেত্ৰত মহিলা আৰু পুৰুষক সমান অধিকাৰ প্ৰদান কৰে। ৰাষ্ট্ৰপতি ছিয়াদ বাৰে ১৯৪৮ চনত ইটালীৰ বাহিনীয়ে হত্যা কৰা ঔপনিৱেশিকতাবাদ বিৰোধী ছোমালি যুৱ লীগৰ মহিলা সদস্য হাও টাকোৰ স্মৃতিত ১৯৭৭ চনত সোমালি মহিলা গণতান্ত্ৰিক সংস্থা (SWDO) স্থাপনৰ সমৰ্থন কৰে। বাৰে(Barre) সাম্ৰাজ্যই চৰকাৰৰ সৈতে মহিলাৰ সমন্বয় বৰ্তাই ৰাখিবলৈ SWDO স্থাপন কৰিছিল আৰু নেতৃত্বৰ ক্ষেত্ৰত মহিলাক নিযুক্তি দিছিল।
শোভা গুৰ্টু
কৰ্মজীৱন
শোভাই থুমৰি, দাদ্ৰা, কাজৰী, হৰি আদি অৰ্ধশাস্ত্ৰীয় সংগীত শৈলীত বিশেষজ্ঞতা লাভ কৰিছিল। অনায়াসে তেওঁৰ গায়নত বিশুদ্ধ শাস্ত্ৰীয় অংশ সংযোজন কৰিছিল, যাৰ ফলত এক নতুন শৈলীৰ সৃষ্টি হৈছিল। তেওঁ বেগম আখতাৰ খান আৰু বড়ে গুলাম আলী খানৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
ছোমালিয়াৰ নাৰী
ছোমালিয়াত কবিতাৰ প্ৰভাৱ দীৰ্ঘদিনীয়া। কেইবাটাও সুবিকশিত ছোমালি পদ্য-ৰূপৰ ভিতৰত মহিলা-চালিত বুৰানবুৰৰ, গাবাই, জিফটো, গিয়াৰাৰ, উইগলো, বিয়েৰকেড, আফাৰেই আৰু গুৰাউও অন্তৰ্ভুক্ত। গবাই (মহাকাব্য) বেছিভাগেই পুৰুষে ৰচনা কৰা। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায়ে ১০০ শাৰীতকৈও অধিক। যেতিয়া এজন যুৱ কবিয়ে এনে পদ্য ৰচনা কৰিবলৈ সক্ষম হয় তেতিয়া ইয়াক কাব্যিক প্ৰাপ্তিৰ চিন বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ই কবিতাৰ উচ্চাসন স্পৰ্শ কৰিছে বুলি বিবেচনা কৰা হয়।
ছোমালিয়াৰ বেছিভাগ লোকেই মুছলমান। ছোমালিয়াৰ জনসংখ্যা বছৰি ১.৬৭% হাৰত হাৰত বৃদ্ধি পাইছে। ইয়াৰ জন্মৰ হাৰ প্ৰতি ১০০০ জন মানুহৰ বিপৰীতে ৪১.৪৫ জন। ২০১৩ চনত ছোমালিয়াৰ প্ৰতিগৰাকী মহিলাৰ মুঠ উৰ্বৰা হাৰ আছিল ৬.১৭, যিটো বিশ্বৰ ভিতৰতে চতুৰ্থ সৰ্বাধিক।
ফেচ-টু-ফেচ আফ্ৰিকাই উদ্ধৃত কৰা এক সমীক্ষা অনুসৰি আফ্ৰিকাৰ ভিতৰত ছোমালিয়াৰ নাৰীসকলেই সবাতোকৈ ধুনীয়া।
গৃহযুদ্ধৰ বাবে ১৯৭৫ চনৰ পৰা ছোমালিয়াৰ জনসংখ্যাৰ সঠিক পৰিসংখ্যা নিৰ্ণয় কৰাটো কঠিন হৈ পৰিছে। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মতে, ২০১৪ চনলৈকে ছোমালিয়াৰ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় আধাসংখ্যক মহিলা।
ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী ছোমালি ছোৱালী আৰু মহিলাসকলে হিজাব পিন্ধে। ছোমালি ছোৱালী আৰু মহিলাৰ বাবে এইটোৱেই আটাইতকৈ পৰিচিত পোছাক।
স্থানীয় বাসিন্দাসকলৰ অধিকাংশই কম বয়সীয়া। গড় বয়স ১৭.৭ বছৰ। ৪৪.৩% জনসংখ্যা ০–১৪ বছৰৰ ভিতৰত, ৫৩.৫% লোক ১৫–৬৪ বছৰৰ ভিতৰত। মাত্ৰ ২.৩% লোকৰ বয়স ৬৫ বছৰ বা তাতকৈ অধিক। লিংগ অনুপাত মোটামুটিভাৱে সুষম। ক'বলৈ গ'লে মহিলা আৰু পুৰুষৰ সংখ্যা আনুপাতিকভাৱে সমান।
আফ্ৰিকাৰ আন দেশৰ তুলনাত ছোমালিয়াত শিক্ষাৰ মাত্ৰা কম আৰু শিশুৰ মৃত্যুৰ মাত্ৰা অধিক।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
পামেলা ৰুক্‌ছ
পামেলা ৰুক্‌ছ (Pamela Rooks, ১৯৫৮ – ১ অক্টোবৰ ২০১০) আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় ছবি পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ। ১৯৯৮ চনত মুক্তিলাভ কৰা 'ট্ৰেইন টু পাকিস্তান' শীৰ্ষক ছবিখনৰ বাবে তেখেত সুপৰিচিত। এই ছবিখনৰ পটভূমি আছিল ভাৰতৰ বিভাজন আৰু ছবিখনৰ আধাৰগ্ৰন্থ আছিল খুছৱন্ত সিঙৰ একে নামৰ উপন্যাস। ছবিখন পৃথিৱীৰ অনেক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। পামেলা ৰুক্‌ছে 'মিছ বিটিছ ছিলড্ৰেন' (১৯৯২), 'ডেন্স লাইক এ মেন' (২০০৩)-ৰ দৰে ছবি নিৰ্মাণ কৰাৰ লগতে আন কেইবাখনো মূল্যৱান তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে আৰু একাংশ কৰ্মৰ বাবে বঁটা-বাহনেৰে সন্মানীতও হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
পামেলা ৰুক্‌ছৰ জন্মতে নাম আছিল পামেলা জুনেজা। তেখেতৰ পিতৃ আছিল কৰ্ণেল এ. এন. জুনেজা আৰু মাতৃ আছিল গুডি জুনেজা। পামেলাই নাইনিতাল আৰু ছিমলাৰ বৰ্ডিং স্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। শিক্ষাগ্ৰহণৰ সময়ছোৱাতেই তেখেত নাটকৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ উঠে। পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৭০ৰ দশকত দিল্লীত গণমাধ্যমৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰি থকা অৱস্থাত পামেলাই দিল্লীস্থ থিয়েটাৰ গোষ্ঠী 'থিয়েটাৰ একছন গ্ৰুপ' (TAG)-ৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। এইটো গোষ্ঠীৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আছিল থিয়েটাৰ পৰিচালক বেৰিজন আৰু সিদ্ধাৰ্থ বসু, ৰোশন শেঠ, লিলেট ডুবেই, মীৰা নায়াৰ আদি।
কৰ্মজীৱন
পামেলাই এগৰাকী তথ্যচিত্ৰৰ পৰিচালক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে আৰু 'Chipko: A response to the forest crisis' আৰু 'Girl Child: fighting for survival'ৰ দৰে তথ্যচিত্ৰৰ বাবে চৰ্চালৈ আহে। ১৯৯২ চনত তেখেতে প্ৰথমখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ কাহিনীমূলক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে। যাৰ নাম আছিল-'Miss Beatty's Children'। চিনেমাখনৰ আধাৰ হৈছে তেখেতৰ দ্বাৰা লিখিত একে নামৰ উপন্যাস। ছবিখনৰ জৰিয়তে পামেলাই ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতা পৰিচালকৰ ইন্দিৰা গান্ধী বঁটা লাভ কৰে। ১৯৯৮ চনত পামেলাই খুছৱন্ত সিঙৰ উপন্যাসৰ আধাৰত "ট্ৰেইন টু পাকিস্তান" নামৰ বহুলসমাদৃত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায়।
পামেলাই এগৰাকী সাংবাদিক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে আৰু টেলিভিছনৰ পৰ্দাত সাম্প্ৰতিক জ্ঞান (Current affairs)-ৰ কাৰ্যসূচী পৰিৱেশন কৰে। তেনে এটা সময়তে, এটা সাক্ষাৎকাৰৰ মুহূৰ্তত পামেলাই পৰিচালক কনৰাড ৰুকছক লগ পায়। ১৯৭২ চনত মুক্তিলাভ কৰা আৰু সমাদৃত হোৱা কথাছবি 'সিদ্ধাৰ্থ'ৰ বাবে কনৰাড ৰুকছে পৰিচয় লাভ কৰিছিল। কনৰাডৰ লগতে পামেলাই বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে।
মৃত্যু
২০০৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত পামেলা এটি মটৰ দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ পাঁচ বছৰ পৰ্যন্ত ক'মাত থাকে। তেখেতে কোমাৰ পৰা কেতিয়াও উদ্ধাৰ নাপালে আৰু ২০১০ চনৰ ১ অক্টোবৰ তাৰিখে ৫২ বছৰ বয়সত তেখেতে মৃত্যুক সাবটি ল'লে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
কৰ্মজীৱন
২০০৫ চনত পামেলাই সহ-লেখক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ হিচাপে কাম কৰা 'ডেন্স লাইক এ মেন' নামৰ ছবিখনে মুক্তিলাভ কৰে।
ছনেট
ছনেট (Sonnet) কাব্য-সাহিত্যৰ এটি ৰূপ। চিচিলিয়ান চহৰ ’পাৰ্লামোৰ’ ৰোমান সম্ৰাট দ্বিতীয় ফ্ৰডেৰিকৰ ৰাজদৰবাৰত ৰচিত কবিতাৰ মাজৰ এটা কাব্যিক ৰূপ হৈছে ছনেট। ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ কবি আৰু নটাৰী ’জিয়াকামো দা লেণ্টিনি’ক ছনেট উদ্ভাৱনৰ কৃতিত্ব দিয়া হয় আৰু তেওঁক আগুৰি থকা “চিচিলিয়ান স্কুল অৱ পয়েট’’এ কবিতাৰ এই ৰূপটো বিয়পাই দিয়ে। আদিম ছনেটবোৰ চিচিলিয়ান ভাষাত ৰচিত হৈছিল, যিবোৰৰ অস্তিত্ব এতিয়া পাবলৈ নাই, কিন্তু টাস্কান উপভাষালৈ অনূদিত হোৱা ছনেটসমূহ পোৱা যায়। ক্ৰিষ্টোফাৰ ব্লামৰ মতে, ইউৰোপৰ নৱজাগৰণৰ সময়ত “ৰোমাণ্টিক প্ৰেম প্ৰকাশৰ উপায়’’ হৈ পৰিছিল৷ সেই সময়ছোৱাতো ইউৰোপৰ আন আন বহুতো ভাষাত কবিতাৰ এই ৰূপ গ্ৰহণ কৰা হৈছিল আৰু পিছলৈ যিকোনো বিষয় লেখকৰ বাবে গ্ৰহণযোগ্য বুলি বিবেচিত হৈছিল৷ ছনেটৰ প্ৰতিষ্ঠিত শৈলীৰ প্ৰতি অধৈৰ্যতাৰ বাবে পিছলৈ ইয়াৰ বহু তাৰতম্য ঘটিছিল৷
অকচিটান ভাষাত
অন্যান্য কিছুমান ভাষাতো ছনেট লিখাৰ প্ৰয়াস দেখা যায়। অকচিটান (Occitan) ভাষাত পাৱলো লাফ্ৰেন্সি দা পিষ্টাই(Paolo Lanfranchi da Pistoia) লিখা মাত্ৰ এটাই ছনেট উদ্ধাৰ হৈছে, যিটো ১২৮৪ চনত লিখা হৈছিল। তেওঁ ছনেটটোত “ABAB ABAB CDCDCD’’ শৈলী প্ৰয়োগ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ বিষয়বস্তু আছিল ৰাজনৈতিক।
ইটালীয়ান আৰ্হি
ইটালীত এটা সাধাৰণ ছনেটৰ গঠনত ছনেটটোৰ পৰিবৰ্ধন হোৱাৰ লগে লগে দুটা অংশ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল, যিবোৰে একেলগে “যুক্তি’’ৰ এটা সংকুচিত ৰূপ গঠন কৰিছিল। প্ৰথমতে, অষ্টকে(Octave) প্ৰস্তাৱ গঠন কৰে, যাৰ দ্বাৰা এটা সমস্যা বা প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰা হয়; তাৰ পিছত ষষ্টকে (দুটা tercet) ইয়াৰ এটা সমাধান উলিয়ায়। সাধাৰণতে, ছনেটৰ নৱম শাৰীয়ে এটা সুৰ বা মেজাজৰ পৰিৱৰ্তনৰ ইংগিত দিয়ে। ছনেটত কেতিয়াবা সমস্যা আৰু সমাধানৰ দুটা পৰ্ব চিহ্নিত নহ’লেও নৱম শাৰীটোৱে ভাৱৰ পৰিৱৰ্তনৰ ইংগিত সূচনা কৰেই।
পৰৱৰ্তীকালত, “কখখক কখখক’’ আৰ্হিটো ইটালীয় ছনেটৰ মানদণ্ড হৈ পৰে। চেচেষ্ট বা অষ্টকৰ বাবে দুটা সম্ভাৱনা আছিল: “গঘঙ গঘঙ’’ বা “গঘগ গঘগ’’। পিছলৈ ছন্দৰ বাবে বিভিন্ন অন্ত্যমিলৰ সজ্জা প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়; যেনে, “গঘগ ঘগঘ’’ বা “গঘঙ গঘঙ’’। অৱশ্যে পেট্ৰাৰ্কে অষ্টকৰ বাবে “কখখক কখখক’’ আৰু ষষ্টকত “গঘঙ গঘঙ’’ ছন্দ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
কাটালান ভাষাত
কাটালান (Catalan) ভাষাৰ পুৰণি ছনেটসমূহৰ মাজৰ এটা লিখিছিল, পেৰে টৰেয়ালা(Pere Torroella -১৪৩৬-১৪৮৬)ই। ১৬শ শতিকাৰ সকলোতকৈ বেছি প্ৰভাৱশালী আৰু জনপ্ৰিয় কাটালান ছনেট লেখক আছিল, পেৰে ছেৰাফী(Pere Serafí), যিয়ে ১৫৬০ আৰু ১৫৬৫ৰ সময়ছোৱাত প্ৰায় ৬০টামান ছনেট লিখিছিল।
বাংলা ভাষাত
বাংলা ছনেট (সনেট) বা চতুৰ্দশপদী কবিতাৰ জন্মদাতা মাইকেল মধুসুদন দত্ত। ১৮৬৫ চনত ফ্ৰান্সৰ ভাৰ্চাই নগৰীত থকা সময়তেই ইটালীয়ান কবি পেট্ৰাৰ্কৰ ছনেটৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হয় আৰু বাংলা ভাষাত ছনেট ৰচনা কৰে।
শব্দৰ উৎস
ছনেট শব্দটো ইটালীয় ভাষাৰ Sanetto যাৰ অৰ্থ সৰু গীত, লেটিন শব্দ Sonus, যাৰ অৰ্থ শব্দ-ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। ত্ৰয়োদশ শতিকালৈকে কঠোৰ ছন্দ শৈলী আৰু গঠন অনুসৰণ কৰা চৌদ্ধ শাৰীৰ কবিতাক ছনেট বুজাইছিল।
স্পেনিছ ভাষাত
১৫শ শতিকাৰ মাজভাগত “ইটালীয় পদ্ধতি’’ৰে ছনেট লিখাৰ প্ৰয়াস কৰাসকলৰ ভিতৰত ছাণ্টিলানাৰ কবি ইনিগো লোপেজ ডি মেণ্ডোজা (Íñigo López de Mendoza)ক অন্যতম বুলি ধৰা হয়। সেই সময়ত কেষ্টিলিয়ান ভাষা আৰু গদ্য এক সংকটপূৰ্ণ অৱস্থাত আছিল, সেয়ে তেওঁৰ এই প্ৰচেষ্টা সফল নহ’ল। সেয়েহে, ১৫২৬ চনৰ পিছত জুয়ান বস্কানে(Juan Boscán) এই ৰূপটোৰ পুনৰ্প্ৰৱৰ্তন কৰে। তেওঁৰ বিৱৰণী অনুসৰি, তেওঁ স্পেইনৰ আদালতত ভেনিচ ৰাষ্ট্ৰদূত আন্দ্ৰেয়া নাভাগেৰো (Andrea Navagero)ক লগ পাইছিল, আৰু পিছত সেই বছৰতে যেতিয়া পঞ্চম কাৰ্লোচ ৰজা আলহামব্ৰা ভ্ৰমণ কালত তেওঁৰ লগত আছিল, লগ পাইছিল। তাৰপিছত তেওঁলোকৰ সাহিত্য আলোচনাৰ সময়ত নাভাগেৰোই কবিয়ে নিজৰ ভাষাত ইটালীয় আৰ্হিত ছনেট লিখিব পাৰে। বুলি পৰামৰ্শ দিছিল। বস্কানে কেৱল তেওঁৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰিয়েই ক্ষান্ত নাছিল, বৰং অধিক প্ৰতিভাৱান, গৰ্চিলাচ দা ভেগাৰ সৈতে মিলি এই কাম কৰিছিল; যিজন বন্ধুৰ অকাল মৃত্যুত শোক প্ৰকাশ কৰি পিছলৈ তেওঁ কেইটামান ছনেট লিখিছিল। দুয়ো পেট্ৰাৰ্কৰ আৰ্হি অনুসৰণ কৰিছিল। এতিয়ালৈকে অচিনাকি hendecasyllable শৈলী ব্যৱহাৰ কৰিছিল, আৰু neoplatonic ধাৰণাৰ ওপৰত লিখা প্ৰেমৰ কবিতাসমূহ The Book of the Courtierত সংকলিত কৰা হৈছিল; যিখিনি পিছত বস্কানে অনুবাদ কৰিছিল। ১৫৮০ চনৰ পিছৰ সংস্কৰণত ফাৰ্ণাণ্ডো দ্যা হেৰেৰাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ সুনাম দৃঢ় হৈ উঠে, যিজনক তেওঁ নিজেই “গাৰ্ছিলাছৰ পিছত প্ৰথম আৰু প্ৰধান স্পেনিছ ছনেটিয়াৰ’’ বুলি গণ্য কৰিছিল। পিছত Baroque যুগত ছনেটৰ দুজন উল্লেখযোগ্য লেখকে দুটা প্ৰতিদ্বন্দ্বী ছনেট স্কুলৰ নেতৃত্ব দিছিল।
ইটালীয়ান আৰ্হি
ক্ৰিষ্টোফাৰ ব্লামৰ মতে, নৱজাগৰণৰ সময়ত ই সম্পাদকসকলৰ বাবে “ৰোমাণ্টিক প্ৰেম প্ৰকাশৰ পছন্দৰ ধাৰা’’ হৈ পৰিছিল। সেই সময়ত ইউৰোপৰ আন আন বহুতো ভাষাৰ ক্ষেত্ৰতো এই ৰূপ গ্ৰহণ কৰা হৈছিল আৰু ছনেট লেখকৰ বাবে যিকোনো বিষয় গ্ৰহণযোগ্য বুলি বিবেচনা কৰা হৈছিল। পিছলৈ অৱশ্যে ছনেট ৰচনাত ভালেমান পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল। সম্ৰাট দ্বিতীয় ফ্ৰেডেৰিকৰ অধীনস্থ চিচিলিয়ান স্কুলৰ নেতা জিয়াকামো দা লেণ্টিনিয়ে এই ছনেট সৃষ্টি কৰা বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল। পিটাৰ ড্ৰংকে মন্তব্য কৰিছিল যে ইয়াৰ নমনীয় ৰূপৰ অন্তৰ্নিহিত কিবা এটা গুণ আছিল, যিয়ে ইয়াক উৎপত্তিস্থলৰ বাহিৰলৈ প্ৰচাৰ কৰাত অৰিহণা যোগাইছিল। ছনেটৰ আদিস্তৰৰ এই ৰূপটোত এযোৰ চতুষ্পদ, যাক অসমীয়াত অষ্টক বোলে আৰু যাৰ “কখকখকখকখ’’ আৰু “গঘগঘগঘ’’ বিন্যাসৰ এযোৰ টাৰ্চেট বা ষষ্টক আছিল; য’ত কবিতাটোৰ মাজভাগৰ পৰা ভাবটো এটা নতুন দিশলৈ আগুৱাই নিয়া হয়। উইলিয়াম বেয়াৰে কৈছে যে, প্ৰাচীন চিচিলিয়ান ছনেটসমূহ ষ্ট্ৰামবাট্ৰো নামেৰে জনাজাত আঠশাৰীৰ চিচিলিয়ান লোকগীতৰ স্তৱকৰ সৈতে একে। ইয়াৰ লগত ’দা লেণ্টিনি’য়ে টাৰ্চেট যোগ কৰি ১৪ শাৰীৰৰ ছনেটৰ গঠনটো সৃষ্টি কৰিছিল। ইয়াৰ বিপৰীতে হাছানালি লাধা ই যুক্তি দিয়ে যে, চিচিলিয়ান ছনেটৰ গঠন আৰু বিষয়বস্তু আৰবী কবিতাৰ ওপৰত আধাৰিত আৰু ইয়াক জিয়াকামো দা লেণ্টিনি বা ’চিচিলিয়ান স্কুল অৱ পয়েট্ৰী’ৰ কোনো সদস্যই আৱিষ্কাৰ কৰা বুলি দাবী কৰিব নোৱাৰে। লাধাই লক্ষ্য কৰিছে যে, চিচিলিয়ান ছনেটে আৰম্ভণিতে কাচিদাৰ সৈতে সাহিত্যিক আৰু জ্ঞানতাত্ত্বিক সংস্পৰ্শ প্ৰকাশ কৰে; তেওঁ আৰু জোৰ দি কয় যে, ছনেটটোৱে ইয়াৰ কথিত সংজ্ঞায়িত ১৪ শাৰীৰ গঠনৰ সৈতে একেসময়তে উদ্ভৱ হোৱা নাছিল। ক’ব পাৰি যে ইয়াৰ আৰবী পূৰ্বসূৰীৰৰ পৰা ছনেটটো বন্ধ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা নতুন গীতৰ সংজ্ঞাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, যাৰ সৈতে জিয়াকামোৰ কবিতাৰ মিল নাই। ১৩ শতিকাৰ নৱজাগৰণৰ সময়ত উৎপত্তি হোৱা তেওঁৰ কবিতাসমূহ ১৪টাত নহয়, বৰং চাৰিটাকৈ ধৰি ছটা শাৰীতহে প্ৰকাশ পাইছে। প্ৰত্যেকৰে দুটা হেমিষ্টিক আৰু দুটা টাৰ্চেট দুটা শাৰীৰৰ ওপৰেৰে বিস্তৃত ৰেখাত থাকে। লাধাৰ দৃষ্টিত ছনেটটো সমগ্ৰ ভূমধ্য সাগৰীয় জগতখনৰ ৰোমাণ্টিক কবিতাৰ বহল পৰম্পৰাৰ ধাৰাবাহিকতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু ইয়াৰ সৈতে চিচিলিয়ান ষ্ট্ৰামবাট্ৰো, প্ৰভিন্সাল কানছ, আন্দালুছি আৰবী মুৱাছশ্বাহ জাজালৰ দৰে অন্যান্য ৰূপৰ লগতে কাচিদাৰ সম্পৰ্ক আছে। গুইটন ডি আৰেজ্জোৱে ছনেটৰ ৰূপটো পুনৰ আৱিষ্কাৰ কৰি টাস্কানীলৈ আনে, য’ত তেওঁ চিকুলো-টাস্কান বা গেটনিয়ান পয়েট্ৰী স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সময়ত ইয়াক টাস্কান উপভাষাৰ সৈতে খাপ খুৱাই লয়। (১২১৫-১২৯৪) তেওঁ প্ৰায় ২৫০টা ছনেট লিখিছিল। তাৰপিছত আন ইটালীয় কবিসকলৰ ভিতৰত ডাণ্টে আলিঘিয়েৰি আৰু গুইডো কাভালকান্তিকৰ ছনেটসমূহ উল্লেখযোগ্য। কিন্তু, পিছলৈ ইটালীয়ান ছনেট লেখকসকলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বিখ্যাত আৰু প্ৰভাৱশালী আছিল পেট্ৰাৰ্ক।
অসমীয়া ভাষাত
অসমীয়া ভাষাত প্ৰথম ছনেট লিখে “জোনাকী যুগৰ ত্ৰিমূৰ্তি’’ৰ অন্যতম হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে৷ অসমীয়া ভাষাত লিখা প্ৰথম ছনেট হ’ল, “প্ৰিয়তমাৰ চিঠি’’৷ হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ কবিতা গুণাভিৰাম বৰুৱাই আসাম বন্ধুত পোনতে প্ৰকাশ কৰিছিল৷ যদিও অসমীয়া ভাষাত প্ৰথম ছনেট ৰচোঁতা হিচাপে হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, প্ৰথম অসমীয়া ছনেট পুথি “মালচ’’ৰ লেখক হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা৷ এইখন ১৯১৭ চনত প্ৰকাশ পাইছিল৷  “প্ৰিয়তমাৰ চিঠি’’ পেট্ৰাৰ্কীয় আৰ্হিৰ যদিও ষষ্টকৰ অন্ত্যমিল বিন্যাসত সম্পূৰ্ণ পেট্ৰাৰ্কীয় আৰ্হিৰ “গঘঙ গঘঙ’’ৰ প্ৰয়োগ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে “একান্তৰ মিল’’হে প্ৰয়োগ কৰা হৈছে৷ হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ পাছতো ভালেকেইজন অসমীয়া কবিয়ে ছনেট লিখিছিল৷ ঘাইকৈ পেট্ৰাৰ্কীয় আৰু চেক্সপীয়েৰীয় আৰ্হিত লিখা ছনেটৰ উপৰি দুই এটা আন আন ধৰণৰ ছনেটো পোৱা যায়৷ ৰাবিন্দ্ৰীক ছনেটৰ আৰ্হিত পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাই “উৰ্মিলা’’ নামৰ ছনেটটো ৰচনা কৰিছিল৷ ইয়াত ৰাবিন্দ্ৰীক ছনেটৰ দৰে যুগ্মক মিলনৰ আৰ্হিত সাতোটা যুগ্মকৰ সমাৱেশ ঘটিছিল৷ এনেবিধ ছনেটত গীতিময়তা সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ পায়৷ কবি নীলমণি ফুকনৰ “জ্যোতিকণা’’তো ছনেটৰ লক্ষণ দেখা যায়৷ এতিয়ালৈকে অসমীয়া ভাষাত ফৰাচী আৰ্হিৰ ছনেট ৰচনা কৰা হোৱা নাই৷ ফৰাচী ছনেটত পেট্ৰাৰ্কীয় আৰ্হিৰ এটা অষ্টকৰ পাছত এটা যুগ্মক আৰু শেষত এটা চতুষ্ক থাকে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কবিতা
সুষমা আহুজা
সুষমা আহুজা (Sushma Ahuja) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় পৰিচালক, লেখক আৰু অভিনেত্ৰী। তেখেতে হিন্দী আৰু তামিল ভাষাৰ লগতে থিয়েটাৰ প্ৰযোজনা গোষ্ঠীতো কাম কৰিছে।
কৰ্মজীৱন
সুষমাৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ হয় অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ জৰিয়তে। অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত তেখেতে এগৰাকী গায়িকা আৰু নৃত্যশিল্পী হিচাপে কিশোৰী অৱস্থাতে যাত্ৰাৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে হিন্দী থিয়েটাৰ জগতৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। থিয়েটাৰ জগতৰ লগত জড়িত হৈ তেখেতে হিন্দী, উৰ্দু আৰু পঞ্জাবী ভাষাৰ নাট্যত কাম কৰে। ১৯৭৭ চনত সুষমা আহুজা স্বামীৰ চাকৰিসূত্ৰে নিজৰ পৰিয়ালৰ লগত মাদ্ৰাছলৈ আহে আৰু ইয়াতে 'অভ্যুদয়' নামৰ থিয়েটাৰ গোট এটাৰ লগত কাম কৰে। এই থিয়েটাৰ গোষ্ঠীটোৱে হিন্দী, তামিল আৰু ইংৰাজী ভাষাত অনুষ্ঠান মঞ্চস্থ কৰিছিল। অৱলীলাক্ৰমে তেখেত সীংগিথাম শ্ৰীনিবাস ৰাও আৰু এল.ভি. প্ৰসাদৰ দৰে ছবি নিৰ্মাতাৰ সান্নিধ্যলৈ আহে। তেওঁলোকে সুষমাক ছবিৰ পৰিচালনা কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে। সুষমাই বালু মহেন্দ্ৰ, টি. ৰামা ৰাও আৰু য়শ চোপ্ৰাৰ অধীনত নবীচ হিচাপে কেইখনমান ছবিত কাম কৰে।
তামিল ভাষাৰ ছবিৰ হিন্দী সংস্কৰণত সুষমাই নিয়মীয়াকৈ সহায় কৰিছিল। বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতেই এই সহায় আছিল সংলাপৰ লিপ্যন্তৰৰ ক্ষেত্ৰত। শ্ৰীদেৱীকো সুষমাই হিন্দী সংলাপৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিছিল আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে শ্ৰী দেৱীৰো কেৰিয়াৰে প্ৰগতিৰ নতুন মুখ দেখিছিল।
মৰিচাছৰ নাৰী
২০০৮ চনত মৰিচাছে নিয়োগ অধিকাৰ আইন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই আইনখনে কৰ্মক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত বৈষম্য নিষিদ্ধ কৰে আৰু সম মূল্যৰ কামৰ বাবে সমান পাৰিতোষিক নিৰ্ধাৰণ কৰে। বৈবাহিক মৰ্যাদা যিয়েই নহওক কিয়, মহিলা আৰু পুৰুষ উভয়ৰে নিজৰ পেছা বাছি লোৱাৰ আইনী অধিকাৰ আছে। তেওঁলোকৰ বাবে এই অধিকাৰ দেৱানী সংহিতাত আৰু আইনৰ অধীনত ন্যস্ত কৰা হৈছে।
সংসদৰ কিছুমান উন্নয়নৰ ভিতৰত আছে ৰাষ্ট্ৰপতি পদত (২০১৫ চনৰ পৰা ২০১৮ চনলৈ) শ্ৰীমতী আমিনা গুৰিব-ফাখিমক ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ বাবে উত্তৰণ ঘটোৱা, আৰু ২০১৪ চনত শ্ৰীমতী মায়া হনুমানজীক প্ৰথমগৰাকী মহিলা বক্তাৰ পদত অধিষ্ঠিত কৰোৱা।
উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক যুগত মৰিচাছৰ মহিলাসকলে ঔপনিৱেশিকতাৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰিছিল। ১৯ শতিকাৰ মৰিচিয়ান আইন অনুসৰি মহিলাসকলক স্বামীৰ অবিচ্ছেদ্য সম্পত্তি হিচাপে গণ্য কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল। তাৰ পিছত চৰকাৰে উত্তৰাধিকাৰ আৰু প্ৰব্ৰজনৰ সৈতে জড়িত আইনসমূহ বাতিল কৰে। ১৯৮৯ চনত চৰকাৰে মহিলাৰ সৈতে জড়িত বিষয়সমূহৰ বাবে প্ৰধান মন্ত্ৰালয়ত সম সুযোগপ্ৰাপ্ত বিষয়া নিযুক্তি দিয়ে। মহিলাৰ অধিকাৰ আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰতিবেদনে বৈষম্যৰ সৈতে জড়িত বিষয়সমূহৰ কিছু উন্নতিৰ ইংগিত দিয়ে।
সুষমা আহুজা
কৰ্মজীৱন
সুষমাই পৰিচালনা, লেখক আৰু অভিনেত্ৰী হিচাপে চলচ্চিত্ৰৰ জগতত কাম কৰিছে। উল্লেখনীয় যে, তেখেতে 'তাৰা কি দুনীয়া' নামৰ এখন এনিমেটেড ছিৰিজ পৰিচালনা কৰিছিল, যিখন ডিডি মেট্ৰোত সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল। আনহাতে ১৯৯৮ চনত তেখেতে 'উয়িৰুদু উয়িৰাগা' নামৰ এখনি ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা ছবি নিৰ্মাণ কৰে। এইখন ছবিত অজিৎ কুমাৰ আৰু তেখেতৰ কন্যা ৰিচা আহুজাই অভিনয় কৰিছিল। ছবিখনে একাংশ সমালোচকৰ পৰা ইতিবাচক মন্তব্য লাভ কৰিছিল যদিও এজন সমালোচকে ছবিখনৰ দুৰ্বল কাহিনীপটৰ দিশটো আঙুলিয়াই দিছিল। ছবিখনে বাণিজ্যিকভাৱে বিফল হৈছিল। ইয়াৰ বাবে সুষমাই দুৰ্বল প্ৰচাৰক জগৰীয়া কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত সুষমাই 'লিটল জন' (২০০১) আৰু 'এক অলগ মৌচম' (২০০৩)ৰ দৰে ছবিৰ চিত্ৰনাট্যৰ কামত জড়িত হৈছিল।  ১৯৯২ চনত মুক্তিলাভ কৰা ইংৰাজী ভাষাৰ ছবি 'প্ৰেয়িং উইথ এংগাৰ' আৰু শ্ৰীদেৱীৰ টেলিভিছন ছিৰিজ 'মালিনী আয়াৰ' (২০০৪)-ত সুষমাই অভিনয় কৰিছিল।
মৰিচাছৰ নাৰী
২০১৩ চনত মৰিচাছৰ লিংগ অসমতা সূচকাংক আছিল ০.৩৭৫। মিছেছ জিৱা-ডাউৰেয়াউৰ মতে, মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য দূৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মৰিচাছ সঠিকভাৱে আগবাঢ়িছে বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
মৰিচাছত পোন্ধৰ বছৰতকৈ অধিক বয়সপ্ৰাপ্ত মহিলাৰ নিবনুৱাৰ হাৰ ১০%। জ্যেষ্ঠ পদবীত থকা মহিলাসকল যেনে: জ্যেষ্ঠ মুখ্য কাৰ্যবাহী, স্থায়ী সচিব আৰু উপ-স্থায়ী সচিবৰ হাৰ ২০০১ চনৰ ২৩%ৰ পৰা ২০১৬ চনৰ ৪০%লৈ বৃদ্ধি পাইছে। ২০১৮ চনৰ আগষ্ট মাহত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সন্মিলনে ভাৰতীয় ৰিম এছ’চিয়েশ্যনৰ অগ্ৰাধিকাৰ ক্ষেত্ৰসমূহত কৰ্ম পৰিকল্পনাৰ উপৰিও মহিলাৰ অৰ্থনৈতিক সৱলীকৰণৰ সম্বন্ধে এক ঘোষণাপত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছিল যাতে মহিলাৰ অৰ্থনৈতিক সৱলীকৰণ ইয়াৰ ফলত সমৃদ্ধ হয়।
সুভন্নমচ্ছ
সুভন্নমচ্ছ (สุพรรณมัจฉา) বা সুৱৰ্ণমৎস্য (सुवर्णमत्स्य) হৈছে থাই ভাষাৰ লগতে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বিভিন্ন ৰামায়ণ সংস্কৰণত উল্লিখিত টছাকনাথ বা ৰাৱণৰ জীয়ৰী। সুৱৰ্ণমৎস্যৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে সোণোৱালী মাছ। তেওঁ হৈছে জলকুঁৱৰীসকলৰ এক ৰাজকুমাৰী। যেতিয়া হনুমানে ৰাম আৰু বানৰ বাহিনীৰ সৈতে সমুদ্ৰক অতিক্ৰম কৰি লংকালৈ যাবলৈ সেতু নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লয় তেতিয়া সুভন্নমচ্ছই এই পৰিকল্পনা বিফল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
আখ্যান
ৰামায়ণৰ থাই আৰু অন্যান্য দক্ষিণ-এছিয় সংস্কৰণসমূহত পোৱা যায় যে যেতিয়া ৰাৱণে জনকনন্দিনী সীতাক হৰণ কৰি লংকালৈ লৈ যায় তেতিয়া সীতাৰ স্বামী তথা অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ দশৰথনন্দন ৰামে হনুমানসহিত লংকালৈ যাবৰ বাবে এক পথ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। সেইমতে এখন সেতু নিৰ্মাণ কৰোঁতে হনুমানে এই কথা আৱিষ্কাৰ কৰে যে সমুদ্ৰৰ জলকুঁৱৰীসমূহে এই কাৰ্যত বিঘিনি প্ৰদান কৰিছে। ইয়াৰ কাহিনীভাগ থূলমূলকৈ এনেধৰণৰ:
সুষমা আহুজা
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
সুভন্নমচ্ছ
আখ্যান
সমুদ্ৰৰ তলিত হনুমানে দেখা পায় যে সেই ঠাই বহুতো জলকুঁৱৰীৰ বিচৰণস্থল আৰু তেওঁলোকে বনৰ সেনাই নিক্ষেপ কৰা শিলবোৰ আঁ‌তৰাই পেলায়। তেতিয়া হনুমানে তেওঁলোকৰ দলনেত্ৰীৰ সন্ধান কৰে আৰু এগৰাকী সুন্দৰী জলকুঁৱৰীয়ে সকলো কামৰ তত্ত্বাৱধান কৰি থকা দেখা পায়। হনুমানে তেওঁৰ কাষ চাপিবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও তেওঁ হনুমানক কৌশলেৰে এৰাই চলে। আনকি হনুমানে তেওঁক আক্ৰমণ কৰাৰ প্ৰচেষ্টাও বিফল হয়।
তেতিয়া সুভন্নমচ্ছই অঙ্গীকাৰ কৰে যে তেওঁ সেতু বন্ধা কাৰ্যত আৰু বাধা প্ৰদান নকৰে আৰু স্থানান্তৰ কৰা আটাইবোৰ শিল পুনৰ ঘূৰাই দিয়ে।
মচ্ছনু
হনুমানৰ ঔৰষত সুভন্নমচ্ছৰ এক পুত্ৰৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ নাম ৰখা হয় মচ্ছনু। তেওঁৰ শৰীৰৰ উপৰিভাগ আছিল বানৰৰ আকৃতিৰ আৰু নিম্নাংশ মৎস্যৰ আকৃতিৰ। ৰামায়ণৰ বিভিন্ন সংস্কৰণৰ মতে মচ্ছনুৱে লংকাৰ যুদ্ধত ৰাৱণৰ পক্ষত যুঁজ দিছিল। সমুখ-সমৰত হনুমানে মচ্ছনুক গদাৰে প্ৰহাৰ কৰিবলৈ লওঁতেই আকাশবাণী হয় যে যাক তেওঁ আঘাত কৰিবলৈ ওলাইছে সেয়া সুভন্নমচ্ছৰ গৰ্ভজাত তেওঁৰ নিজৰেই পুত্ৰ। তেতিয়া পিতা-পুত্ৰই ইজনে সিজনৰ পৰিচয় পায়। আন এক সংস্কৰণৰ মতে মৈয়াৰবে (মহীৰাৱণ) ৰাম-লক্ষ্মণক পাতালপুৰীলৈ হৰণ কৰি নিয়ে। সেই ঠাইৰ প্ৰহৰী মচ্ছনুৰ সৈতে হনুমানৰ যুদ্ধ হয় আৰু তেতিয়াই মচ্ছনুৱে নিজকে হনুমানৰ পুত্ৰ বুলি পৰিচয় দিয়ে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
আখ্যান
পিছত যেতিয়া হনুমানে এই বিষয়ে জানিব বিচাৰে যে কিয় তেওঁলোকে শিলবোৰ স্থানান্তৰ কৰিছে তেতিয়া জলকুঁৱৰীয়ে জানিবলৈ দিয়ে যে তেওঁৰ নাম সুভন্নমচ্ছ (সুৱৰ্ণমৎস্য)। তেওঁ ৰাৱণৰ দুহিতা। ৰাৱণে হনুমানৰ বানৰ সেনাক যেতিয়া সেতু বান্ধি থকা দেখা পায় তেতিয়া সুভন্নমচ্ছক এই কাৰ্যত বাধা দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। তেতিয়া হনুমানে তেওঁক এই কথা ভাঙি-পাতি বুজাই কয় যে ৰাৱণে ৰামৰ সহধৰ্মিণী সীতাক হৰণ কৰি নিছে। সেয়েহে তেওঁলোকে সীতাক উদ্ধাৰ কৰিবৰ নিমিত্তে লংকালৈ যাবলৈ সেতু নিৰ্মাণ কৰিছে।
সীতা লংকাত বন্দীনী হৈ থকাৰ সম্ভেদ হনুমানে আহি ৰামক দিয়ে আৰু তেওঁলোকে সমুদ্ৰ অতিক্ৰম কৰি লংকালৈ যাবলৈ এক সেতু নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰে। হনুমানে বানৰ সেনাক একত্ৰিত কৰি এই সেতুবন্ধনৰ কাম আৰম্ভ কৰে আৰু বৃহদাকাৰ শিল নিক্ষেপ কৰি এই সেতুৰ ভেটি নিৰ্মাণ কৰাত লাগে। কিছুদিনৰ পিছত বানৰ সেনাই লক্ষ্য কৰে যে প্ৰতিদিনে নিক্ষেপ কৰা শিলসমূহ দ্বিতীয় দিনা অন্তৰ্ধান হৈ যায়। তেওঁলোকে হনুমানক মাতি আনি এই বিষয়ে জনায়। তেতিয়া হনুমানে তেওঁৰ সৈতে কেইজনমান সহচৰ লৈ সমুদ্ৰগৰ্ভলৈ যায় আৰু বাকীসকলক সেতুবন্ধনৰ কাম অব্যাহত ৰাখিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
মৰিচাছৰ নাৰী
২০১১ চনত প্ৰাথমিক খণ্ডৰ পৰা মাধ্যমিক খণ্ডলৈ উত্তীৰ্ণ হোৱা শিক্ষাৰ্থীৰ ভিতৰত ল'ৰাৰ অনুপাত আছিল ৭৯% আৰু ছোৱালীৰ অনুপাত আছিল ৮৪% ।
সুভন্নমচ্ছ
আখ্যান
ক্ৰমশঃ হনুমানে অনুভৱ কৰে যে জলকুঁৱৰীগৰাকীৰ প্ৰতি তেওঁৰ মনত প্ৰেমভাৱে খোপনি পুতিছে। সেয়ে তেওঁ নীৰৱে জলকুঁৱৰীগৰাকীৰ কাষ চাপি প্ৰেম নিবেদন কৰে আৰু অৱশেষত সমুদ্ৰগৰ্ভত তেওঁলোক মিলিত হয়।
শৰণৰাণী বাকলিৱাল
শৰণৰাণী বাকলিৱাল (Sharan Rani Backliwal; জন্ম: মাথুৰ; ৯ এপ্ৰিল ১৯২৯ – ৮ এপ্ৰিল ২০০৮) এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সৰোদবাদক আৰু সংগীতজ্ঞ। তেওঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যক্তিগত সংগ্ৰহত পঞ্চদশ শতিকাৰ পাৰ ঊনবিংশ শতিকালৈ মুঠ ৩৭৯টা বাদ্যযন্ত্ৰ আছে, যি এতিয়া নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালায়ৰ শৰণৰাণী বাকলিৱাল গেলাৰীৰ অংশ।
বঁটা আৰু সন্মান
১) বিষ্ণু দিগম্বৰ পাৰিতোষিক (১৯৫৩)
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু প্ৰশিক্ষণ
শৰণৰাণী মাথুৰ নামেৰে তেওঁৰ জন্ম পুৰণি দিল্লীৰ এটা সুপৰিচিত ব্যৱসায়ী আৰু শিক্ষাবিদৰ ৰক্ষণশীল হিন্দু পৰিয়ালত হৈছিল। কণমানি অৱস্থাত শৰণৰাণীয়ে প্ৰখ্যাত সংগীতজ্ঞ আল্লাউদ্দিন খান আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ আলী আকবৰ খানৰ পৰা সৰোদ বজাবলৈ শিকিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
২) পদ্মশ্ৰী (১৯৬৮)
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু প্ৰশিক্ষণ
অপৰিসীম পাৰিবাৰিক বিৰোধিতা সত্ত্বেও শৰণৰাণীয়ে সংগীত জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ভাৰতীয় সংগীত ইতিহাসৰ এই সময়ছোৱাত দৰবাৰী নাচনী, বাঈজী বা যি পৰিয়ালত সংগীত বংশগত বৃত্তি আছিল (ঘৰানা), তেনে মহিলাইহে সংগীতজ্ঞৰ বৃত্তি নিৰ্বাচন কৰিছিল; এখন সন্মানীয় বা সংগীতৰ সৈতে সম্পৰ্ক নথকা পৰিয়ালৰ কোনো মহিলাই সাধাৰণতে বৃত্তি গ্ৰহণ কৰা নাছিল। তেওঁ আছন মহাৰাজৰ পৰা ধ্ৰুপদী কথক নৃত্য আৰু নভা কুমাৰ সিনহাৰ পৰা মণিপুৰী নৃত্য শিকিছিল। ১৯৫৩ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম.এ., আৰু ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ কলেজ ফৰ উইমেনত অধ্যয়ন কৰে।
সাংগীতিক জীৱন
১৯৩০ চনৰ শেষৰ ফালৰ পৰা শৰণৰাণীয়ে সাত দশকৰো অধিক সময় ধৰি ভাৰতৰ কনচাৰ্ট মঞ্চত তেওঁৰ সৰোদবাদন উপস্থাপন কৰিছিল। ইউনেস্ক' আৰু আমেৰিকা, ব্ৰিটেইন আৰু ফ্ৰান্সৰ মুখ্য ৰেকৰ্ড কোম্পানীসমূহ বাবে সংগীত ৰেকৰ্ডিং মুকলি কৰা আৰম্ভণিৰ সংগীত শিল্পীসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম। জৱাহৰলাল নেহৰুৰ মতে তেওঁ আছিল ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক ৰাষ্ট্ৰদূত ড° জাকিৰ হুছেইনে তেওঁৰ বিষয়ে কৈছিল, শৰণৰাণীয়ে সংগীতত নিখুঁততা অৰ্জন কৰিছে। সেয়েহে তেওঁ সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰেম লাভ কৰিব।
বঁটা আৰু সন্মান
৩) সাহিত্য কলা পৰিষদ বঁটা (১৯৭৪)
৪) কলা শাখাত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা (১৯৮৬)
সাংগীতিক জীৱন
আকাশবাণী আৰু দূৰদৰ্শনৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ শিল্পীসকলৰ অন্যতম আছিল শৰণৰাণী। তেওঁক জনপ্ৰিয়ভাৱে সৰোদ ৰাণী নামেৰে জনাজাত আছিল। শৰণৰাণী আছিল ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা বাদ্যযন্ত্ৰবাদক যিয়ে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
৬) পদ্মভূষণ (২০০০)
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৬০ চনত দিল্লীৰ এটা বিশিষ্ট দিগম্বৰ জৈন ব্যৱসায়িক পৰিয়ালৰ চুলতান সিং বাকলিৱালৰ সৈতে শৰণৰাণীয়ে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ১৯৭৪ চনত তেওঁলোকৰ এগৰাকী কন্যা ৰাধিকা নাৰায়ণ জন্ম হয়।[3] কেইবছৰমান কৰ্কট ৰোগৰ সৈতে যুঁজাৰ পিছত ২০০৮ চনৰ ৮ এপ্ৰিলত ৭৯ বছৰীয়া জন্মদিনৰ এদিন আগতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ
কবিতা লংকেশ
কবিতা লংকেশ (ಕವಿತಾ ಲಂಕೇಶ್) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ছবি পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ আৰু গীতিকাৰ। তেখেত কন্নড় ভাষাৰ ছবি উদ্যোগৰ লগত জড়িত। ১৯৯৯ চনত 'ডেৱিৰি' নামৰ প্ৰথমখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ যোৱাৰ আগত তেখেতে এগৰাকী তথ্যচিত্ৰনিৰ্মাতা হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। উল্লেখ্য যে 'ডেৱিৰি' নামৰ ছবিখনে ৰাজ্যিক, ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। কন্নড় ছবিজগতৰ পৰিচিত নিৰ্মাতাসকলৰ ভিতৰত তেখেতৰ নামটো বিবেচনা কৰা হয়। কবিতা লংকেশে পঞ্চাছখনতকৈও অধিক তথ্যচিত্ৰ/তথ্যসমৃদ্ধ কথাছবিৰ প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰিছে। ইয়াৰে লগতে তেখেতে চল্লিছখনতকৈও অধিক কৰ্পোৰেট ছবি নিৰ্মাণ কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গীতিকাৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰনাট্যকাৰ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা- জুৰীৰ বিশেষ উল্লেখ
কৰ্মজীৱন
কেইখনমান তথ্যচিত্ৰৰ নিৰ্মাণৰ জৰিয়তে কবিতাই ছবিজগতত নিজৰ যাত্ৰাৰ পাতনি মেলে। বাংগালোৰত থকা বান্নেৰঘাট্টা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ তেখেতে তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেখেতৰ প্ৰথমখন তথ্যচিত্ৰ আছিল শিশু প্ৰকৃতিমুখী এটা কেম্পৰ আধাৰত। ইয়াৰ পিছত তেখেতে পঞ্চাছখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত পি. লংকেশৰ এটা চুটি গল্পৰ আধাৰত 'দেৱিৰি' নামৰ চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰে। চুটি গল্পটোৰ নাম আছিল 'আক্কা'। চলচ্চিত্ৰখনত নন্দিতা দাস, ভাৱনা, মাষ্টাৰ মাঞ্জা, কাশী, বি. জয়শ্ৰী আদিৰ দৰে শিল্পীয়ে অভিনয় কৰে। এই ছবিখনৰ জৰিয়তে কবিতা লংকেশে ৰাজ্যিক, ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়। তাৰে ভিতৰত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সমালোচকৰ বঁটা, ৰাষ্ট্ৰীয় নৱাগত পৰিচালকৰ বঁটা আৰু অৰৱিন্দন পুৰুষকৰম বঁটা আদি লেখত ল'বলগীয়া। 'দেৱিৰি'য়ে ওঠৰখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু নটা বঁটা লাভ কৰে। কবিতাৰ দ্বিতীয়খন ছবিৰ নাম হৈছে-'আলেমাৰী'। এইখন ছবিত ভাৱনা আৰু প্ৰকাশ ৰাজে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
কবিতা লংকেশৰ জন্ম হৈছিল বেংগালুৰুৰত। তেখেতৰ পিতৃ পি. লংকেশ আছিল এগৰাকী সাংবাদিক। আৰু মাতৃৰ নাম হৈছে ইন্দিৰা। মাতৃ ইন্দিৰাই বেংগালুৰুত এখন শাৰীৰ দোকান চলায়। কবিতাৰ জন্ম হৈছিল সাংবাদিক আৰু মিডিয়া প্ৰকাশকে গিজ্‌গিজাই থকা এটি পৰিয়ালত। পিতৃ পি. লংকেশে 'লংকেশ পত্ৰিকে' নামৰ এখনি সফল সাপ্তাহিক প্ৰতিষ্ঠা আৰু প্ৰচলন কৰিছিল। কবিতা লংকেশৰ ভ্ৰাতৃ-ভগ্নী দুগৰাকী। ইন্দ্ৰজিৎ লংকেশ আৰু গৌৰী লংকেশ। তেখেতৰ ভ্ৰাতৃও আছিল এগৰাকী ছবিনিৰ্মাতা আৰু ভগ্নী গৌৰী লংকেশ আছিল সাপ্তাহিকখনৰ মুখ্য সম্পাদক। কবিতাই বাংগালোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু বিজ্ঞাপনত এটা ডিপ্ল'মাৰ গৰাকী হয়। ছবিৰ জগতত যাত্ৰাৰম্ভ কৰাৰ পূৰ্বে তেখেত এটা বিজ্ঞাপন গোষ্ঠীৰ স্বত্বাধিকাৰী আছিল। কবিতাই এককভাৱেই জীৱন কটোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তেখেতে ঈশা লংকেশ নামৰ এগৰাকী কন্যাৰ একক মাতৃ। বৰ্তমান তেখেত বাংগালোৰৰ উপনগৰত নিজ কন্যা আৰু দুটা লাব্ৰাডোৰৰ সৈতে বাস কৰে।
প্ৰিয়া কুমাৰ
প্ৰিয়া কুমাৰ (Priya Kumar, জন্ম: ৪ মাৰ্চ, ১৯৭৪) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় লেখিকা আৰু অনুপ্ৰেৰণাদায়ী বক্তা। তেখেতে এতিয়ালৈকে বাৰখন গ্ৰন্থ লিখি উলিয়াইছে। ইয়াৰে ভিতৰত উপন্যাস আৰু আত্ম-সহায়ক গ্ৰন্থও আছে। তেখেতৰ গ্ৰন্থসমূহে মূলতঃ অনুপ্ৰেৰণাদায়ী আৰু আধ্যাত্মিক বিষয়বস্তুক সামৰি লয়। ২০১০ চনত প্ৰকাশিত হোৱা তেখেতৰ গ্ৰন্থ 'লাইচেন্স টু লিভ'ক ২০১০ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা ভোডাফোন ক্ৰছৱৰ্ড গ্ৰন্থ বঁটালৈ মনোনীত কৰা হয়। ২০১৯ চনত তেখেতৰ উপন্যাস 'I Will Go with You'ৰ আধাৰত 'দ্য ফাইনেল কল' নামৰ ৱেব টেলিভিছন ছিৰিজটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। এইটো ছিৰিজত বলিউডৰ অৰ্জুন ৰামপাল, সাক্ষী তানৱাৰ আৰু জাভেদ জাফ্ৰী আদিয়ে অভিনয় কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭৪ চনৰ ৪ মাৰ্চত প্ৰিয়া কুমাৰৰ জন্ম হয়। জন্মস্থান আছিল ভাৰতৰ চণ্ডীগড়। চণ্ডীগড়তে থকা ছেইণ্ট কবীৰ পাব্লিক স্কুলত প্ৰিয়া কুমাৰে স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে বোম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে ছাইক'থেৰাপী আৰু কাউণ্টাৰ ছেলিঙত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে NMIMS বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিপণন আৰু বিক্ৰীত এটা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২২ বছৰ বয়সতে তেখেতে অনুপ্ৰেৰণাদায়ী বক্তা হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
২০১৪ চনত প্ৰিয়া কুমাৰে ভাৰতীয় উদ্যোগী আৰু হিৰো চাইকেলৰ প্ৰতিষ্ঠাতা ওম প্ৰকাশ মুঞ্জলৰ আত্মজীৱনী লিখি উলিয়ায়। গ্ৰন্থখনৰ শিৰোনাম ধাৰ্য কৰা হৈছিল 'The Inspiring Journey of a Hero'। এইখন গ্ৰন্থৰ শৈলীটোও আত্ম-সহায়ক গ্ৰন্থৰ দৰে। গ্ৰন্থখনত মুঞ্জলৰ জীৱনযাত্ৰাক এটা অনুপ্ৰেৰণাদায়ী দৃষ্টিভংগীৰে উপস্থাপন কৰা হৈছে। মুঞ্জলৰ প্ৰাৰম্ভিক জীৱন, বিভাজন আৰু তেখেতৰ বাইচাইকেলৰ কোম্পানীটোক পৰিচালনাৰ দিশটোক গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট কৰা হয়। ২০১৪ চনত পেংগুইন বুকছে গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে। গ্ৰন্থখনে একাংশ সমালোচকৰ পৰা ইতিবাচক মত লাভ কৰে। ২০১৫ চনত এই গ্ৰন্থখন 'এক ছুপাৰ হিৰো কি কাহানী' নামেৰে হিন্দী ভাষালৈ অনূদিত হয়।
২০১৫ চনত প্ৰিয়া কুমাৰে 'আই ৱিল গো উইথ ইউ' নামৰ ছাছপেঞ্চ থ্ৰিলাৰখন লিখি উলিয়ায়। গ্ৰন্থখন বেষ্টচেলাৰ হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু ২০১৯ চনত এই উপন্যাসৰ আধাৰতেই 'দ্য ফাইনেল কল' নামৰ এটা ৱেব ছিৰিজে মুক্তিলাভ কৰে। ছিৰিজটোত অৰ্জুন ৰামপাল আৰু সাক্ষী তানৱাৰৰ দৰে শিল্পীয়ে অভিনয় কৰে। ২০১৯ চনৰ এপ্ৰিলত প্ৰিয়াই ঘোষণা কৰে যে, তেখেতে 'দ্য ফাইনেকল কল'ৰ দ্বিতীয়টো ছিজন লিখি আছে। ২০১৯ চনত জিফাইভ তেখেতৰ ২০১৭ চনৰ উপন্যাস 'দ্য ৱাইজ মেন ছেইড'ৰ আধাৰত এখনি ৱেব ছিৰিজ নিৰ্মাণ কৰিব বুলি ঘোষণা কৰে।
প্ৰিয়া কুমাৰে এতিয়ালৈকে বাৰখন গ্ৰন্থ লিখিছে। তেখেতৰ গ্ৰন্থসমূহত অনুপ্ৰেৰণা আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ বিষয়বস্তু দেখিবলৈ পোৱা যায়।
ভাৰতৰ শীৰ্ষৰ দহগৰাকী অনুপ্ৰেৰণাদায়ী বক্তাৰ ভিতৰত প্ৰিয়া কুমাৰকো স্থান দিয়া হৈছে।
২০১০ চনত প্ৰিয়া কুমাৰে লিখা প্ৰথমখন গ্ৰন্থ আছিল 'License to Live'। এইখন আছিল এখন আত্মসহায়ক গ্ৰন্থ আৰু ইয়াৰ বিষয়বস্তুটোৰ আধাৰ আছিল আধ্যাত্মিকতা। তেখেতে ইয়াৰ নামকৰণ কৰিছিল 'অনুপ্ৰেৰণাদায়ী থ্ৰিলাৰ' আৰু 'আধ্যাত্মিকতা কল্পকথা' হিচাপে। ২০১২ চনত এই গ্ৰন্থখনে 'এৰিক হোফাৰ' বঁটা লাভ কৰে।  'I Am Another You' নামৰ গ্ৰন্থখনকো এৰিক হোফাৰ বঁটাৰ বাবে সংক্ষিপ্ত বাছনিৰ তালিকাভুক্ত কৰা হয়। পৰৱৰ্তী বৰ্ষটোত প্ৰিয়া কুমাৰে 'The Perfect World' নামৰ উপন্যাসখন লিখে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতৰ অনুপ্ৰেৰণাদায়ী বক্তা