cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
পতঞ্জলিৰ যোগসূত্ৰ
সমসাময়িক যোগ পৰম্পৰাই পতঞ্জলিৰ যোগসূত্ৰসমূহক ধ্ৰুপদী যোগ দৰ্শনৰ অন্যতম মূল গ্ৰন্থ বুলি ধৰি লৈছে। কিন্তু যোগসূত্ৰসমূহৰ নিজৰ ব্যৱহাৰ - আৰু অপব্যৱহাৰ - আৰু যোগৰ পৰৱৰ্তী কালৰ পদ্ধতিগতকৰণৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত ডেভিড গৰ্ডন হোৱাইটে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে। তেওঁ যুক্তি দিছে যে দ্বাদশ শতিকাৰ পৰা ঊনবিংশ শতিকালৈকে প্ৰায় ৭০০ বছৰ ধৰি এই গ্ৰন্থখন আপেক্ষিকভাৱে অস্পষ্ট হৈ পৰিছিল। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে স্বামী বিবেকানন্দ, থিয়'ছফিক ছ'চাইটি আদিৰ প্ৰচেষ্টাত ই পুনৰ ঘূৰি আহিছিল। বিংশ শতিকাত ই ধ্ৰুপদী গ্ৰন্থ হিচাপে প্ৰাধান্য লাভ কৰে।
ৰচয়িতা
যোগসূত্ৰৰ পাণ্ডুলিপিত এই গ্ৰন্থখনৰ ৰচয়িতা পতঞ্জলি বুলি কোৱা হৈছে।  পতঞ্জলিৰ পৰিচয় শৈক্ষিক বিতৰ্কৰ বিষয় হৈ আহিছে কিয়নো একে নামৰ আন এজন লেখকক মহাভাষ্য নামৰ সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ ধ্ৰুপদী গ্ৰন্থখনৰ লেখকৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়। তথাপিও বিষয়বস্তু আৰু ভাষা, ব্যাকৰণ আৰু শব্দভাণ্ডাৰৰ ফালৰ পৰা দুয়োখন ৰচনা সম্পূৰ্ণ পৃথক। তদুপৰি, ভোজৰজাৰ সময়ৰ আগতে (১১ শতিকা) কোনো জনাজাত গ্ৰন্থতে দুয়োজন লেখকৰ পৰিচয় সানমিহলি হোৱা নাই।
প্ৰভাৱ
সমসাময়িক যোগ পৰম্পৰাই পতঞ্জলিৰ যোগসূত্ৰসমূহক ধ্ৰুপদী যোগ দৰ্শনৰ অন্যতম মূল গ্ৰন্থ বুলি মান্যতা দিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্য
বিশ্ব প্ৰাণী দিৱস
বিশ্ব প্ৰাণী দিৱস বিশ্বৰ সমুদায় প্ৰাণীকূলৰ অধিকাৰ আৰু কল্যাণৰ বাবে পালন কৰা আন্তৰ্জাতিক দিৱস। প্ৰতি বছৰে অক্টোবৰ মাহৰ ৪ তাৰিখে প্ৰাণীৰ চেইণ্ট, এচিছিৰ ফ্ৰান্সিছৰ উপবাস দিৱসৰ লগত সংগতি ৰাখি এই দিৱস পালন কৰা হয়।
লক্ষ্য
বিশ্ব প্ৰাণী দিৱসৰ আনুষ্ঠানিক ৱেবছাইটৰ মতে মূল লক্ষ্য হল, "পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো প্ৰান্তত প্ৰাণীৰ কল্যাণৰ মাধ্যমৰে স্থিতি উন্নীত কৰা, প্ৰাণী কল্যান আন্দোলনক সবল কৰা, ইয়াক আন্তৰ্জাতিক স্তৰত এক ক্ষমতালৈ উন্নীত কৰি প্ৰতিটো জীৱৰ বাবে ভাল বাসস্থান গঢ়ি তোলা। দেশ, বৰ্ণ, ধৰ্ম,বিশ্বাস আৰু ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শ নামানি ইয়াক বিভিন্ন দেশত বিভিন্ন ধৰণে পালন কৰা হয়। শিক্ষাৰ মাধ্যমেৰে আমি জনসচেতনতা বৃদ্ধি কৰিবা পাৰো যত প্ৰাণী সকলৰ অধিকাৰ তেওঁলোকৰ প্ৰাপ্য বুলি গণ্য কৰা হয় ।"
ইতিহাস
বিশ্ব প্ৰাণী দিৱস পোন-প্ৰথমে হেইনৰীক জিম্মাৰমেন নামৰ এজন জাৰ্মান লেখক আৰু প্ৰকাশকে মেনশ্চ(Mensch) আৰু হুন্দ/মানুহ আৰু কুকুৰHund/Man and Dog) নামৰ আলোচনীৰ যোগেৰে পাতিছিল। তেওঁ ১৯২৫ চনৰ ২৪ মাৰ্চ তাৰিখে জাৰ্মানীৰ বাৰ্লিনৰ স্পৰ্ট পেলেচত এই দিৱস উদযাপন কৰিছিল। প্ৰায় ৫,০০০ লোক এই অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। এই দিৱস আচলতে পৰিস্থিতিৰ বিজ্ঞানৰ চেইণ্ট এচিছিৰ ফ্ৰান্সিছৰ উপবাস দিৱসৰ লগত সংগতি ৰাখি ৪ অক্টোবৰত পাতিবলৈ স্থিৰ কৰা হৈছিল। কিন্তু সেই সময়ত ঠাইৰ অভাৱৰ কাৰণে এই দিৱস পতা নহল। ১৯২৯ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই দিৱস ৪ অক্টোবৰত পালন কৰা হয়। প্ৰথমতে এই দিৱস কেৱল জাৰ্মানী, অষ্ট্ৰিয়া, চুইটজাৰলেণ্ড আৰু চেকছশ্ল'ভাৱিয়াত পালন কৰা হৈছিল। প্ৰতি বছৰে জিম্মাৰমেনে বিশ্ব প্ৰাণী দিৱসৰ জনপ্ৰিয়কৰণৰ বাবে অশেষ কষ্ট কৰিছিল। অৱশেষত ১৯৩১ চনত ইটালীৰ ফ্লোৰেঞ্চত অনুষ্ঠিত আন্তৰ্জাতিক প্ৰাণী সুৰক্ষা কংগ্ৰেছে তেওঁৰ উত্থাপন কৰা প্ৰস্তাৱমতে ৪ অক্টোবৰক বিশ্ব প্ৰাণী দিৱস ৰূপে স্বীকীৰ্তি দিয়া হয়।
পৰিস্থিতি তন্ত্ৰৰ সুৰক্ষাৰ বাবে বিশেষকৈ বিলুপ্তপ্ৰায় প্ৰাণীৰ ৰক্ষণা-বেক্ষণৰ বাবে ১৯৩১ চনৰ পৰা এই দিৱস পালন কৰা হয়।
বৰ্তমান বিশ্ব প্ৰাণী দিৱস এক গোলকীয় অনুষ্ঠানত পৰিগণিত হৈছে। এই দিৱসৰ লগত সংগতি ৰাখি ২০০৩ চনৰ পৰা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰাণী কল্যাণ ন্যাসে প্ৰাণী সুৰক্ষা আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দি আহিছে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
অশোক বিজ্ঞান অভিধান
অশোক বিজ্ঞান অভিধান(Ashok Bigyan Obhidhan) হৈছে ড০ দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ মুখ্য সম্পাদনাত ২০১৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত প্ৰকাশ হোৱা এখন অসমীয়া বিজ্ঞান অভিধান।
বিৱৰণ
কিতাপখনৰ মুখ্য সম্পাদকৰ একাষাৰত দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে পটভূমি, পৰিভাষাৰ পৰম্পৰা, পদ্ধতি আৰু অন্তৰ্ভুক্তি, বৰ্ণানুক্ৰম,পৰিশিষ্টসমূহ আৰু কৃতজ্ঞতা, এই ছয় উপভাগৰ সহায় লৈছে। ইয়াৰে পটভূমিত উল্লেখ কৰিছে,"এই অভিধানত ২৫ গৰাকী বিজ্ঞান লেখক আৰু অভিজ্ঞ শিক্ষক-গৱেষকে শব্দছয়নৰ পৰা ব্যাখ্যা ৰচনালৈকে সকলো কামৰ দায়িত্ব লয়। তেখেতসকলক শব্দছয়ন আৰু ব্যাখ্যা লিখনত প্ৰয়োজনীয় পৰামৰ্শ দান কৰে আমাৰ এই গ্ৰন্থত উল্লেখ থকা পুনৰীক্ষকসকলে লেখকসকলে লেখা ব্যাখ্যা পুনৰীক্ষণ কৰে আৰু ব্যাখ্যাত নানা কথা যোগ-বিয়োগ কৰি সম্পাদনা কৰাৰ উপৰিও কিছুমান শব্দ অপ্ৰয়োজনীয় বুলি বাদ দিয়ে আৰু বহুতো নতুন শব্দৰো যোগান ধৰে। সেইবোৰৰ ব্যাখ্যাও তেখেতসকলে লিখি দিয়ে। ইয়াৰ পাছত মুখ্য সম্পাদকে এইবোৰ কপি সম্পাদনা কৰাৰ পাছত সেয়া প্ৰেছলৈ যায় আৰু ডিটিপি কৰোঁতাসকলে তাক বৰ আগ্ৰহ আৰু নিষ্ঠাৰে ডিটিপি কৰি দিয়ে। প্ৰথম আৰ্হিকাকত পুনৰীক্ষকসকলে পৰীক্ষা কৰাৰ বাহিৰেও আৰ্হিকাকত পঢ়োঁতায়ো পঢ়ে। ইয়াৰ পাছত কেইবাটাও স্তৰত সম্পাদনা আৰু আৰ্হিকাকত চোৱা কামটো চলি থাকে; সেইবোৰ মুখ্য সম্পাদকৰ তত্ত্বাৱধানতে কৰা হয়। এই সমস্ত শ্ৰম আৰু নিষ্ঠাৰ ফলস্বৰূপে বিজ্ঞান অভিধানখন এই ৰূপত প্ৰস্তুত হৈ উঠিছে।" পদ্ধতি আৰু অন্তৰ্ভুক্তিত লিখিছে, 'এই অভিধানত ব্যাখ্যাবোৰ লিখোঁতে তাৰ প্ৰৱিষ্টিসমূহ চকুত পৰাকৈ বাওঁফালে দি পাঠসমূহ কিছু ভিতৰলৈ ছপোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে,যাতে প্ৰৱিষ্টি এটা বিচাৰি উলিয়াওঁতে পাঠকৰ কোনো অসুবিধা নহয়।" অভিধানখনত লিপ্যন্তৰ আৰু আখৰ জোঁটনিৰ ক্ষেত্ৰত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যপুথি প্ৰস্তুতি সমন্বয় সমিতিয়ে ১৯৭২ চনত প্ৰকাশ কৰা 'অসমীয়া আখৰ জোঁটনি আৰু লিপ্যন্তৰ পদ্ধতি' নামৰ পুস্তিকাৰ অনুসৰণ কৰা হৈছে।
অভিধানখনৰ বৰ্ণানুক্ৰম অসমীয়া বৰ্ণমালা অনুযায়ী কৰা হৈছে। স্বৰবৰ্ণৰ শেষত অনুস্বাৰ,বিসৰ্গ আদি লোৱাৰ লগতে ব্যঞ্জনান্ত শব্দবোৰ হসন্ত চিন নাই বুলি ধৰি বৰ্ণানুক্ৰম কৰা হৈছে। উল্লেখযোগ্য যে P স্তৰ, M খোলা, Q ইলেক্ট্ৰন আদি শব্দবোৰ বৰ্ণানুক্ৰম কৰোঁতে ইবোৰত থকা ইংৰাজী আখৰটো অসমীয়াত বানান কৰি যেনে পি স্তৰ, এম খোলা, কিউ ইলেক্ট্ৰন আদিমতে কৰা হৈছে।
অভিধানখনৰ শেষৰফালে মুঠ ৪৩ খন পৰিশিষ্ট যোগ কৰা আছে। ইয়াৰে শেষৰখন হৈছে 'ইংৰাজী-অসমীয়া পৰিভাষা' য'ত অভিধানখনত অসমীয়া বৰ্ণানুক্ৰমত থকা ১৫০০০ শব্দৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দসমূহ, ইংৰাজী বৰ্ণমালাৰ বৰ্ণানুক্ৰমত আছে। সেয়ে কেৱল অসমীয়া নতুবা কেৱল ইংৰাজী শব্দ জানিলেও অভিধানখনত শব্দসমূহৰ অৰ্থ বিচাৰিবলৈ সুবিধা।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী হৈছে অসমৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক, নাট্যকাৰ আৰু ঘাইকৈ বিজ্ঞান আৰু কল্পবিজ্ঞান লেখক। সীমিত সংখ্যক লেখকৰ সীমিত ৰচনাৰে গঠিত অসমীয়া ভাষাৰ বিজ্ঞান আৰু কল্পবিজ্ঞান জগতত ড॰ দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী এক চিনাকি নাম। ড॰ গোস্বামী যোৰহাট আঞ্চলিক গৱেষণাগাৰ বিজ্ঞানী আৰু সঞ্চালকৰ উপদেষ্টা হিচাবে অৱসৰ লাভ। গোস্বামী ‘শৰাইঘাট অভিধান’ৰ সম্পাদক। তেখেতৰ ছদ্মনাম হৈছে দিগন্ত গোস্বামী। ১৯৬৮ চনৰ পৰা ১৯৮০ চনলৈকে তেওঁ শিশু সাহিত্য বিষয়ত তিনিবাৰ অসম সাহিত্য সভাৰ বঁটা লাভ কৰে।
মুখ্য সম্পাদক দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ লগত অভিধানখনত মুঠ ২৫ গৰাকী বিজ্ঞান লেখক আৰু অভিজ্ঞ শিক্ষক-গৱেষকে শব্দচয়নৰ পৰা ব্যাখ্যা ৰচনালৈকে জড়িত হৈ আছে। সেইসকল হৈছে-
অভিধানখনৰ পুনৰীক্ষকসকল হৈছে অধ্যাপক ক্ষীৰধৰ বৰুৱা অভিধানখনত চিত্ৰ সম্পাদক হিচাপেও জড়িত।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অভিধান
খোজ
খোজ (Khoj) ১৯৭৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত মুক্তি লাভ কৰা এখন ক'লা-বগা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ছবিখনৰ পৰিচালনা, প্ৰযোজনা, কাহিনী, চিত্ৰনাট্য,সংলাপ পুলক গগৈৰ। ভূপেন হাজৰিকাই সঙ্গীত পৰিচালনা কৰাৰ উপৰিও গীতো লিখিছে। এইখন চিত্ৰশিল্পী আৰু ৰাজনৈতিক কাৰ্টুনিষ্ট হিচাপে ইতিমধ্যে প্ৰতিষ্ঠিত পুলক গগৈৰ প্ৰথম ছবি।‘৭০ৰ দশকত  সমান্তৰাল বা বাস্তৱবাদী চিনেমাৰ ঢৌৱে অসমীয়া ছবিজগতকো চুই গৈছিল। ‘খোজ’তো সমান্তৰাল ছবিৰ কিছু প্ৰভাৱ দেখা যায়। অৱশ্যে ছবিখনে দৰ্শকৰ  সহাৰি নাপালে।
২০১১ৰ ডিচেম্বৰত গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হোৱা এখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত জিলা পুথিভঁৰাল প্ৰেক্ষাগৃহত খোজ ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। উক্ত প্ৰদৰ্শনীত ছবিৰ নায়ক আৰু ২য় নায়িকা মেহতাব হুছেইন আৰু ৰেজিনা বেগম উপস্থিত আছিল।
নিৰ্মাণৰ আঁৰৰ কাহিনী
পুলক গগৈয়ে আমেৰিকাৰ ৱাশ্বিংটনৰ এখন চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনীত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈছিল। তাত চল্লিশখনমান ছবি বিক্ৰি হোৱাত ভালেমান ধন গোট খালে। এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ বিমানত ঘূৰি আহোঁতে ফ্ৰেংকফুৰ্টত তেওঁৰ চুটকেছটো থাকি আহিল। সেয়েহে বিমান কৰ্তৃপক্ষই চুটকেছটো ঘূৰি নহালৈকে পাঁচদিন মুম্বাইৰ হোটেলত থকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে। পিছে হোটেলত থাকি আমনি পোৱাত তেতিয়া বলীউডৰ চলচ্চিত্ৰত কাম কৰি থকা বিজয় চৌধুৰী আৰু পীযুষ কান্তি ৰায়ৰ ওচৰলৈ তেওঁ গুচি গ'ল। তালৈ ভূপেন হাজৰিকাও আহিল। তাতেই সকলোৱে তেওঁ চিনেমা এখন কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ দিলে। ছবি বিক্ৰী কৰি পোৱা যথেষ্ঠ ধন হাতত আছেই। ভূপেন হাজৰিকাই ছবিৰ সঙ্গীত কৰি দিম বুলি গাত ললে। হাজৰিকাৰ কথামতেই পুলক গগৈয়ে জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ আলোচনীত ছাত্ৰাৱস্থাতে লিখা গল্প এটাৰ আধাৰত খোজ ছবিৰ চিত্ৰনাট্য লিখি উলিয়ালে। খোজত বিজয় শঙ্কৰৰ বাদে আন কোনো প্ৰতিষ্ঠিত অভিনেতা-অভিনেত্ৰী লোৱা হোৱা নাছিল। নায়ক মেহতাব হুছেইনে তেতিয়া অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি আছিল। ৰেজিনা বেগম আছিল গুৱাহাটী হেদায়েৎপুৰৰ ছোৱালী। ছবি নিৰ্মাণত ১,২৫,০০০টকামান খৰচ হৈছিল। কিন্তু চিত্ৰগৃহত ছবিখন নচলা বাবে মূলধন ঘূৰি অহা নাছিল।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
অন্ধ সংস্কাৰ ভাঙিবলৈ হোমেনে আগবঢ়ালে নতুন খোজ।
সংগীত
খোজৰ সঙ্গীত পৰিচালনা আৰু গীত ৰচনা কৰিছিল ভূপেন হাজৰিকাই।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৭০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
ত্ৰিভুবনেৰ প্ৰিয় মুহাম্মদ
ত্ৰিভুবনেৰ প্ৰিয় মুহাম্মদ (ত্ৰিভুবনে প্ৰিয় মুহাম্মদ, অৰ্থাৎ "ত্ৰিভুৱনৰ প্ৰিয় মহম্মদ") বাংলাদেশৰ জাতীয় কবি কাজী নজৰুল ইছলামৰ দ্বাৰা ৰচিত এক ইছলামিক গীত বা গজল, যিয়ে ইছলামৰ নবী মহম্মদৰ আগমনৰ উদ্‌যাপন কৰে। ১৯৩৫ চনত তেওঁ পৰম্পৰাগত তুৰ্কী লোকগীত ' কাতিবিম 'ৰ সুৰত 'ত্ৰিভুবনেৰ প্ৰিয় মুহাম্মদ ' গজল ৰচনা কৰে। ১৯৩৫ চনত একে সুৰত প্ৰায় তেওঁৰ দৰেই নজৰুলৰ আন এটা ৰেকৰ্ডিং ‘ত্ৰিভুৱনেৰ প্ৰিয়া মহম্মদ’, তেওঁৰ শিষ্য আৰু ৰসিক আব্বাছুদ্দিন আহমদে গাইছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংগীত
যুগান্তৰৰ তেজাল পুৱা
যুগান্তৰৰ তেজাল পুৱা  (Jugantoror Tejal Puwa) ২০০০ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। স্বপ্না ফিল্মছৰ বেনাৰত নিৰ্মাণ কৰা ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে জনছ মহলীয়াই আৰু প্ৰযোজনা কৰিছে স্বপ্না শইকীয়া আৰু অনুপ খাণ্ডেলিয়াই। চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ লিখিছে মুকুট মণি শইকীয়া আৰু জনছ মহলীয়াই। সংগীত দেৱজিত চৌধুৰীৰ। ছবিৰ কাহিনীত তৎকালীন অসমৰ উগ্ৰপন্থী সমস্যাৰ সামান্য প্ৰভাৱ দেখা যায়।
জনচ্ মহলীয়াই পূৰ্বে পৰিচালনা কৰা দূৰণীৰ ৰঙ আৰু বহাগৰ দুপৰীয়াই বক্স অফিচত সফলতা লাভ কৰাৰ বিপৰীতে 'যুগান্তৰৰ তেজাল পুৱা'ই বক্স অফিচত মুখ থেকেচা খায়।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
যুব সাংবাদিক অজয়ৰ হত্যাৰে ছবিৰ আৰম্ভণি হয়। অজয়ৰ হাতত এটা গোপন ফাইল আছিল, য’ত খলনায়ক ধৰণী চৌধুৰীৰ কুকীৰ্তিৰ প্ৰমাণ সঞ্চিত হৈ আছিল। চৌধুৰী যথেষ্ঠ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি। পুলিচ তথা ৰাজনৈতিক নেতাৰ তেওঁৰ সৈতে সু-সম্পৰ্ক। এই ফাইলটোৰ বাবেই তেওঁ অজয়ক হত্যা কৰিলে যদিও ফাইলটো উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম নহ’ল। চৌধুৰীৰ ধাৰণা ফাইলটো ক’ত আছে, অজয়ৰ বন্ধু গৌৰৱে জানে।
ফাইলটো উদ্ধাৰ কৰিবলৈ চৌধুৰীয়ে বিভিন্ন কূটকৌশল আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁৰ বিৰুদ্ধে নিৰন্তৰ বাতৰি-কাকতত লিখি থকাত কাকতৰ সম্পাদক প্ৰকাশ দত্তক হত্যা কৰা হ’ল। গৌৰবকো হত্যা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিলে। ধৰণী চৌধুৰীৰ অপকৰ্মৰ বিৰুদ্ধে গৌৰৱ আৰু কিছু বিদ্ৰোহী যুৱকে মাৰ বান্ধি থিয় দিলে। আনকি চৌধুৰীৰ জীয়ৰী ময়ুৰী, যিয়ে গৌৰবক ভাল পায়, তেৱোঁ বাপেকৰ বিৰুদ্ধে অৱস্থান ল’লে। পৰিস্থিতি এনেকুৱা হ’ল যে নিজ পত্নীয়ে অৱশেষত চৌধুৰীক গুলীয়াই মাৰিলে।
সংগীত
সংগীত পৰিচালনা কৰিছে দেৱজিত চৌধুৰীয়ে। গীত ৰচনা অপূৰ্বজ্যোতি ভূঞাৰ। কণ্ঠদান কৰিছে শান্তা উজীৰ. দিলীপ চৌধুৰী, দেৱজিত চৌধুৰী, অৰ্পণা চৌধুৰী, ঋতু বিকাশ, চেমিমা বেগম, পুলক বেনাৰ্জী আদিয়ে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
মকৰ সংক্ৰান্তি
মকৰ সংক্ৰান্তি উৎসৱক ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়। মহাৰাষ্ট্ৰত মকৰ সংক্ৰান্ত (मकरसंक्रांत), অসমত মাঘ বিহু, অন্য ৰাজ্যসমূহত উত্তৰায়ণ, মাঘী আৰু বাংলাদেশত পৌষ সংক্ৰান্তি বোলা হয়। মকৰ সংক্ৰান্তি উৎসৱ হিন্দু দিনপঞ্জীত সূৰ্য দেৱতাক উৎসৰ্গি কৰা এটা উৎসৱ। অসমীয়া মাঘ মাহ আৰু ইংৰাজীৰ জানুৱাৰী মাহত প্ৰতি বছৰে যেতিয়া সূৰ্য মকৰ ৰাশিত সোমায় তেতিয়া ইয়াক পালন কৰা হয়। এইটো দিনত সূৰ্য মকৰ ৰাশিত অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু শীতৰ চুটি দিনবোৰৰ পৰা দীঘলীয়া দিনবিলাকৰ আৰম্ভ হয়। ভাৰতবৰ্ষৰ পুৰণি উৎসৱবোৰৰ ভিতৰত মকৰ সংক্ৰান্তিও মাত্ৰ কেইটামান উৎসৱৰ ভিতৰত পৰে যিটো সৌৰচক্ৰ অনুসাৰে পালন কৰা হয়। অন্য প্ৰায়বিলাক উৎসৱ চন্দ্ৰচক্ৰৰ অনুসাৰেহে পালন কৰা হয়। মকৰ সংক্ৰান্তি সাধাৰণতে প্ৰতি বছৰে জানুৱাৰীৰ ১৪ বা ১৫ তাৰিখত পৰে ।
মকৰ সংক্ৰান্তি সামাজিক ভাৱে একেলগে মিলি উৎযাপন কৰা এটি উৎসৱ । বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন ধৰণেৰে মকৰ সংক্ৰান্তি পলন কৰে । কোনোৱে ঘৰবিলাক সজায়, কোনোৱে জুই ধৰি নৃত্য গীত কৰি একেলগে ভোজ ভাত খায়, বা কন কন লৰা ছোৱালীয়ে মানুহৰ ঘৰলৈ গৈ উপহাৰ লয়, বা ৰং-বিৰঙৰ চিলা উৰুৱায়। মকৰ সংক্ৰান্তিক ভাৰতবৰ্ষত বিভিন্ন প্ৰদেশত বিভিন্ন নামেৰে জনা যায় । অসমত মাঘ বিহু, পঞ্জাৱ,হাৰিয়ানা আৰু হিমাচল প্ৰদেশত, মধ্য ভাৰতত চুকাৰত, তামিলনাডুত পুঙ্গল; গুজৰাট, উত্তৰাখণ্ড আৰু উত্তৰ প্ৰদেশত উত্তৰায়ণ ; উৰিষ্যা, মহাৰাষ্ট্ৰ, গোৱা আৰু পশ্চিম বঙ্গত মকৰ সংক্ৰান্তি বোলা হয় ।
মহাৰাষ্ট্ৰ
মহাৰাষ্ট্ৰত মকৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা ইজনে সিজনক তিল-গুৰৰ লাৰু, বৰ্ফি বা হালুৱা দি " তিল-গুৰ লোৱা আৰু মিঠা কথা কোৱা' বুলি কোৱাৰ প্ৰথা আছে । এই বিষেশ দিনটোত গুৰ আৰু বুটৰ দাইলেৰে বনুৱা ৰুটি যাক পুৰণ পুৰি বা গুৰৰ পুৰি বোলা হয় হেই পুৰি অন্য ব্যঞ্জনৰ লগত খোৱা হয় ।বিবাহিতা মহিলাই পৰিয়ালৰ বিবাহিতা মহিলা বা বিবাহিতা বান্ধবীসকলক মাতি কপালত সেন্দুৰৰ ফুট দিয়ে আৰু সৰু উপহাৰ দি তিল-গুৰেৰে বনুৱা লাৰু বা বৰ্ফি দিয়ে ।ইয়াক হালধী-কুমকুম বোলা হয়। মহিলাসকলে এই দিনটোত ক'লা ৰঙৰ কাপোৰ পিন্ধে । নতুন শিশুকো ক'লা কাপোৰ পিন্ধায় । মকৰ সংক্ৰান্তি ঠাণ্ডাৰ দিনত হোৱা বাবেও শৰীৰৰ গৰম ধৰি ৰাখিবৰ বাবেও ক'লা ৰঙৰ কাপোৰ পিন্ধে । মকৰ সংক্ৰান্তত  কন কন শিশুক চেনিৰে বনুৱা মুকুত আৰু গহনা পিন্ধাই মুৰি মূৰত ধালি গা ধুৱায় আৰু অন্য লৰা ছোৱালীকো মাতি সৰু সৰু উপহাৰ দিয়ে ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
বৰুণী
বৰুণী বা বাৰুণী (वारुणी) হৈছে জল দেৱতা বৰুণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত একাধিক দেৱীৰ নাম। এই অভিধাটোৱে তিনিগৰাকী দেৱীক বুজায় - বৰুণ দেৱৰ পত্নী, তেওঁৰ জীয়ৰী আৰু এগৰাকী মাতৃকা (শক্তি)। কেতিয়াবা, তিনিওগৰাকী দেৱীক এগৰাকী দেৱীৰ ৰূপত একত্ৰিত কৰা হয়। প্ৰচলিত কিংবদন্তি অনুসৰি অসুৰ আৰু দেৱতাগণে সমুদ্ৰ মন্থন কৰাৰ সময়ত এইগৰাকী দেৱীৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছিল আৰু বৰুণ দেৱে তেওঁক তেওঁৰ সহধৰ্মিনী হিচাপে বাছনি কৰিছিল। দেৱী বৰুণীক লক্ষ্মীদেৱীৰ অৱতাৰ বুলিও কোৱা হয়। তেওঁৰ বসতি সমুদ্ৰ তলৰ বৰুণলোকত। দেৱী বৰুণী আৰাধনাৰ সময়ত ওঁ মাতা বৰুণীয়ে নমঃ মন্ত্ৰোচ্চাৰণ কৰা হয়। বৰুণী মদ বা সোম ৰসৰ দেৱী হোৱা বাবে তেওঁক মদিৰা নামেৰেও জনা যায়।
বৰুণ পত্নী
প্ৰথম গৰাকী বৰুণীক বৰুণানী আৰু জলদেৱী বুলিও জনা যায়। তেওঁ জল, বৰষুণ, সাগৰ আদিৰ দেৱতা বৰুণৰ সহধৰ্মিনী আৰু প্ৰায়ে তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে চিত্ৰিত হয়।
বৰুণ দুহিতা
বৰুণী নামেৰ দ্বিতীয় গৰাকী দেৱী হৈছে বৰুণৰ জীয়ৰী। তেওঁক সুৰাৰ দেৱী বুলি জনা যায়। যিহেতু বৰুণ সমুদ্ৰৰো দেৱতা সেয়ে সমুদ্ৰ মন্থনৰ ফলত আৱিৰ্ভাৱ হোৱা হেতু এই গৰাকী দেৱীক বৰুণ দেৱৰ কন্যা বুলি জনা যায়। ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণিত কাহিনী অনুসৰি, সমুদ্ৰ মন্থনৰ পৰা ওলোৱা বৰুণীক অসুৰ গণে লৈ গৈছিল। কিন্তু ৰামায়ণৰ বাল কাণ্ডত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি বৰুণীয়ে দেৱতা সকলক বাছনি কৰিছিল।
মাতৃকা স্বৰূপে
বৰুণীৰ তৃতীয় দেৱী স্বৰূপটি মৎস্য পুৰাণত বৰ্ণিত এগৰাকী মাতৃকা। তেওঁ প্ৰথম গৰাকী বৰুণী আৰু বৰুণ দেৱৰ ঐশ্বৰিক শক্তিৰ প্ৰকাশ। কাহিনী অনুসৰি, ৰাক্ষস অন্ধাকাৰ তেজ পান কৰিবলৈ এইগৰাকী দেৱীৰ সৃষ্টি হৈছিল। তেওঁক চৌষষ্ঠী যোগীনীৰ ভিতৰত এগৰাকী বুলি কোৱা হয়।
বেদ বৰ্ণনা
অথৰ্ববেদ অনুসৰি (৬.৪২.২ আৰু ৬.৪৬.১.২) বৰুণানী হৈছে অৰুৰুৰ (সপোন) মাতৃ আৰু যম তেওঁৰ পিতৃ। পুৰাণসমূহৰ বৰ্ণনা অনুসৰি বৰুণীয়ে এডাল পাশ ধাৰণ কৰে যদিও তেওঁ যমৰ পত্নী নহয়। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ বৰুণৰহে সহধৰ্মিণী। বেদৰ আখ্যান অনুসৰি বৰুণক নিজ স্থানৰ পৰা অৱনমিত কৰা হৈছিল আৰু ইন্দ্ৰৰ অভ্যুত্থান ঘটিছিল। তেওঁক নিম্ন লোকলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল আৰু যমৰ সৈতে একত্ৰিত কৰা হৈছিল। ঋকবেদত (১.২২.১২) ইন্দ্ৰাণী, বৰুণানী আৰু আগ্নেয়ীক "নায়কৰ পত্নী" বুলি কোৱা হয় আৰু তেওঁলোকৰ "পূৰ্ণ ডেউকা" বিদ্যমান। ঋকবেদত তেওঁক মায়া বুলিও কোৱা হৈছে। অথৰ্ববেদত নৃতিক বৰুণানী বুলি কোৱা হয়। নৃতি হৈছে ঋতৰ বিপৰীত (ঋকবেদ ১০.৯৯)।
পুৰাণ বৰ্ণনা
পুৰাণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত বৰুণানী সমুদ্ৰগৰ্ভৰ পৰা নিৰ্গত হয়। বৰুণৰ সন্মানাৰ্থে চ'ত মাহৰ শুক্লপক্ষৰ ১৩ তাৰিখে বৰুণানীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হয়। সেই দিনটো শনিবাৰ হ'লে ইয়াক অধিক শুভ বুলি গণ্য কৰি এই পক্ষক মহা-বৰুণী বুলি কোৱা হয়। দেৱী তিৰাংগিনী হৈছে নদীৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী আনহাতে সমুদ্ৰদেৱ হৈছে মহাসমুদ্ৰৰ দেৱতা তথা তৰঙ্গিনীৰ স্বামী। তেওঁলোকৰ জীয়ৰী দেৱী লক্ষ্মীক বৰুণানী বুলি কোৱা হয়। সেয়ে সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত তেওঁ সমুদ্ৰগৰ্ভৰ পৰা আবিৰ্ভাৱ হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
উমাচল শিলালিপি
উমাচল শিলালিপি অসমত বৰ্তমানলৈ আৱিষ্কাৰ হোৱা আটাইতকৈ পুৰণি শিলালিপি। খ্ৰীষ্টীয় পঞ্চম শতিকাৰ এই শিলালিপি গুৱাহাটীৰ নীলাচল পাহাৰৰ উত্তৰ-পূব ঢালৰ উমাচল পাহাৰত আৱিষ্কৃত হৈছে। এজোপা পুৰণি বট গছ উভলী পৰাত এই শিলালিপি দৃষ্টিগোচৰ হৈছিল। শিলালিপিখনত বৰ্মন ৰাজবংশৰ ৰজা মহেন্দ্ৰ বৰ্মাৰ (খ্ৰী.৪৭০–৪৯৪) নাম খোদিত হৈ আছে। তেওঁৰ নাম ইয়াত সুৰেন্দ্ৰ বাৰ্মা বুলি উল্লেখ আছে। পুৰণি কালত ৰজা মহাৰজাৰ নাম তেওঁলোকৰ নামৰ সমাৰ্থক নামেৰেও ৰখা নিয়ম আছিল। শিলালিপিত ব্যৱহাৰ কৰা লিপি গুপ্ত বংশৰ গুপ্ত লিপিৰ পূৰ্বী ভাগ আৰু ভাষা সংস্কৃত গদ্য। যদিও নীলাচল পাহাৰ শক্তিপীঠ কামাখ্যা মন্দিৰৰ বাবে বিখ্যাত, শিলালিপিত উল্লিখিত মন্দিৰ বলভদ্ৰৰ নামত উছৰ্গিত। বলভদ্ৰ বৈষ্ণৱ পন্থাৰ এক দেৱতা। ই অসমৰ ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন।
কিছু পণ্ডিতৰ মতে গোলাঘাট জিলাৰ নগাজৰী-খনিকৰগাঁৱৰ শিলালিপি অসমত আৱিষ্কৃত আটাইতকৈ পুৰণি শিলালিপি।
উমাচল গুহা
২০১২ চনত এই শিলালিপিৰ কাষতেই এক গুহা আৱিষ্কাৰ হয়। শিলালিপিত উল্লেখ থকা মতে এই গুহা মহেন্দ্ৰ বৰ্মায়ে নিৰ্মাণ কৰাইছিল। গুহাটোৰ ভিতৰভাগ ৬.২৬x৫.০২ মিটাৰৰ। এসময়ত ই বলভদ্ৰ স্বামীৰ মন্দিৰ আছিল। ইয়াত ১৬.৫ ছেণ্টিমিটাৰ ব্যাসৰ শিলৰ বাতি এটাৰ দুটুকুৰা উদ্ধাৰ হৈছে। ইয়াত শিলৰ ওপৰত ৭৬x৭৩x১৬ ছেণ্টিমিটাৰৰ ধুনীয়া ফুলাম আৰ্হি খোদিত আছে।
পাঠ
মহাৰাজধীৰাজ শ্ৰী সুৰেন্দ্ৰবৰ্মন কৃতম ভগৱত বলভদ্ৰ স্বামীনায় ইধম গুহম
অসমীয়া অনুবাদ
"ভগৱান বলভদ্ৰৰ নামত উছৰ্গিত এই গুহা (মন্দিৰ) মহাৰাজধীৰাজ শ্ৰী সুৰেন্দ্ৰ বৰ্মনে নিৰ্মাণ কৰাইছিল। "
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:অসমৰ সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন
অভিসাৰ ধৰ্ষণ
অভিসাৰ ধৰ্ষণ (Date rape) হৈছে এক প্ৰকাৰৰ অভিসাৰ হিংসা বা পৰিচিত লোকৰ দ্বাৰা হোৱা ধৰ্ষণ। এই প্ৰকাৰৰ ধৰ্ষণত দুয়োটা পক্ষৰ মাজত এক প্ৰকাৰৰ ৰোমাণ্টিক বা সম্ভাৱ্য যৌন সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে। এনে ধৰ্ষণ পৰিচিত লোকৰ মাজতো হʼব পাৰে য'ত ভুক্তভোগী আৰু অপৰাধী এক অ-ৰোমাণ্টিক, সম্পৰ্কত থাকে, উদাহৰণ স্বৰূপে সহকৰ্মী বা চুবুৰীয়া।   অভিসাৰ ধৰ্ষণ হৈছে অসন্মতিপূৰ্ণ যৌন সম্পৰ্ক বা বলপুৰ্বক যৌন আক্ৰমণ যʼত শাৰীৰিক আঘাত নহবও পাৰে। ধৰ্ষণত সাধাৰণতে শাৰীৰিক আঘাত একমাত্ৰ প্ৰমাণ হিচাপে অভিযোজিত কৰা হয়। যিহেতু অভিসাৰ ধৰ্ষণত শাৰীৰিক আঘাত জড়িত নহবও পাৰে, সেয়েহে এনে ধৰ্ষণ প্ৰায়ে প্ৰলোভন বুলি ভুল বুজা হয় আৰু সঠিকভাৱে সংজ্ঞায়িত কৰা নহয়। ১৯৮০ দশকৰ পৰা, অভিসাৰ ধৰ্ষণ কিছুমান দেশত বহুলভাৱে প্ৰচলিত হ'বলৈ ধৰিছ। ই বিশেষকৈ মহাবিদ্যালয় চৌহদত প্ৰচলিত, আৰু সঘনাই সুৰা বা অন্যান্য ঔষধ সেৱন কৰিও কৰা হয়। অভিসাৰ ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগীসকলৰ সৰ্বোচ্চ বয়স কিশোৰ বয়সৰ শেষৰ ফালৰ পৰা কুৰি বছৰৰ আৰম্ভণিলৈকে হয়।
অৱলোকন
অভিসাৰ ধৰ্ষণৰ এটা বিশেষত্ব হৈছে যে বেছিভাগ ক্ষেত্ৰত ভুক্তভোগী মহিলা হয়, অপৰাধীক জানে, আৰু ধৰ্ষণৰ ঘটনাটো ওভয় পক্ষৰ মাজত প্ৰকৃত বা সম্ভাৱ্য ৰোমাণ্টিক বা যৌন সম্পৰ্কৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সংঘটিত হʼব পাৰে। অপৰাধীজনে ভুক্তভোগী এজনক তেওঁলোকৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে যৌন সম্ভোগ কৰিবলৈ বাধ্য কৰিবলৈ শাৰীৰিক বা মানসিক ভাবুকি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। কেতিয়াবা ভুক্তভোগীয়ে সুৰাপান বা আন ড্ৰাগৰ সেৱন কৰা অৱস্থাত সন্মতি বা অসন্মতি দিবলৈ মানসিকভাৱে সক্ষম নাথাকে, তেতিয়া অপৰাধীয়ে এনে অৱস্থাৰ সুবিধা লʼব পাৰে। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ন্যায় পৰিসংখ্যা ব্যুৰোৰ মতে, অভিসাৰ ধৰ্ষণ হৈছে ধৰ্ষণৰ ঘটনাবোৰৰ মাজত আটাইতকৈ সঘনাই সংঘটিত হোৱা ধৰ্ষণ। সুৰাপান বা ধৰ্ষণৰ ড্ৰাগ গ্ৰহণ কৰি মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মাজত অভিসাৰ ধৰ্ষণৰ ঘটনা প্ৰায়েই সংঘটিত হয়। সাধাৰণতে ১৬ ৰ পৰা ২৪ বছৰ বয়সৰ মহিলা আটাইতকৈ সঘনাই এই ধৰ্ষণৰ চিকাৰ হোৱা দেখা যায়।
ইতিহাস
অভিসাৰ ধৰ্ষণৰ ঘটনা তুলনামূলকভাৱে নতুন। ঐতিহাসিকভাৱে, অভিসাৰ ধৰ্ষণক এজন অচিনাকি ব্যক্তিৰ দ্বাৰা ধৰ্ষণতকৈ কম গুৰুতৰ বুলি গণ্য কৰা হয় যদিও ই এক জটিল সামাজিক সমস্যা। ১৯৮০ৰ দশকৰ পৰা ই কিছুমান দেশত বেছিভাগ এই প্ৰকাৰৰ ধৰ্ষণ দেখা গৈছে। ইয়াক ক্ৰমান্বয়ে মহিলাৰ প্ৰতি হোৱা হিংসাৰ এক প্ৰকাৰৰ সামাজিক সমস্যা হিচাপে দেখা গৈছে। এই বিষয়যটো বিতৰ্কিত, কিয়নো কিছুমান লোকে বিশ্বাস কৰে যে ভুক্তভোগীসকল প্ৰকৃততে যৌকাৰ্য্যত ইচ্ছুক,আৰু অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক সন্মতি দিয়ে। আকৌ আন কিছুমানে বিশ্বাস কৰে যে এনে ধৰ্ষণ গুৰুতৰভাৱে কম প্ৰতিবেদিত হয় আৰু এনে ধৰ্ষণৰ দাবী কৰা প্ৰায় সকলো মহিলাই প্ৰকৃততে ধৰ্ষণৰ বলি হয়। বিংশ শতিকাৰ অন্তিম দশকবোৰৰ পৰা, পৃথিৱীৰ বেছিভাগ অংশত, ধৰ্ষণক এজন ব্যক্তিৰ তাৎক্ষণিক সন্মতি অবিহনে যৌন সম্ভোগ বুলি গণ্য কৰা হয়, যাৰ ফলত ধৰ্ষণ আইনগতভাৱে অবৈধ বুলি গণ্য কৰা হয়। কিছুমান ন্যায়ালয়ে নিৰ্দিষ্ট কৰিছে যে সুৰা বা অন্যান্য ড্ৰাগৰ দ্বাৰা দুৰ্বল হোৱা লোকসকল যৌন সম্পৰ্কত সন্মতি দিবলৈ অক্ষম। এবাৰ সন্মতি দিয়াৰ পাছত ইয়াক প্ৰত্যাহাৰ কৰিব পাৰিনে নোৱাৰি এই বিষয়ে ন্যায়ালয়সমূহ একমত নহয়।
ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটত অভিসাৰ ধৰ্ষণ
অভিসাৰ ধৰ্ষণৰ ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটতো পৰিলক্ষিত হৈছে। ভাৰতত সংঘটিত হোৱা প্ৰায় ৭০% যৌন নিৰ্যাতনৰ ঘটনা প্ৰতিবেদনত দেখা গৈছে যে অভিযুক্ত, ভুক্তভোগী বা দুয়োপক্ষই ধৰ্ষণৰ সময়ত কোনো ধৰণৰ ড্ৰাগ বা সুৰাৰ নিচাত থাকে। এনে ধৰ্ষণৰ ক্ষেত্ৰত সঘনাই ব্যৱহৃত ঔষধ হৈছে ৰুফিজ। এনে ঔষধ সাধাৰণতে ৰেল আৰু বাছত যাত্ৰী সকলক ডকাইতি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু লগতে মহিলাসকলকৰ ওপৰত যৌন নিৰ্যাতনৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই ঔষধবোৰৰ প্ৰভাৱত ভুক্তভোগীসকল শাৰীৰিকভাৱে অসহায় হৈ পাৰে আৰু যৌন সম্পৰ্ক অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে, আৰু কি ঘটিছিল মনত ৰাখিব নোৱাৰে। ঔষধবোৰৰ প্ৰায়ে কোনো ৰং, গোন্ধ বা সোৱাদ নাথাকে আৰু ভুক্তভোগীৰ অজ্ঞাতে সহজে সোৱাদযুক্ত পানীয়ৰ লগত মিলাই দিয়া হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ধৰ্ষণ
থৌবাল জিলা
থৌবাল জিলা (Thoubal district, Pron:/ˈθɑʊbɑːl orˈθɑʊbəl/) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মণিপুৰ ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা। এই জিলাৰ উত্তৰে সেনাপতি জিলা, পূবে উখৰুল আৰু চান্দেল জিলা, দক্ষিণে চুড়াচান্দপুৰ আৰু বিষ্ণুপুৰ জিলা আৰু পশ্চিমে পূব ইম্ফল আৰু পশ্চিম ইম্ফল জিলা অৱস্থিত। থৌবাল জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ৫১৪ বৰ্গ কিলোমিটাৰ আৰু ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি জনসংখ্যা ৪,২০,৫১৭ জন। জিলাখনৰ সদৰ ঠাই থৌবাল টাউন। এই জিলাৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই হৈছে খঞ্জম (Khongjom), য’ত ১৮৯১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ব্ৰিটিছৰ সৈতে মণিপুৰৰ স্বাধীনতাৰ বাবে অন্তিম যুদ্ধখন সংঘটিত হৈছিল।
ইতিহাস
১৯৮৩ চনত পূৰ্বৰ মণিপুৰ কেন্দ্ৰীয় জিলাৰ থৌবাল মহকুমাক পৃথক কৰি স্বকীয় জিলা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। তেতিয়া এই জিলা তিনিটা মহকুমাৰে গঠিত হৈছিল: থৌবাল (Thoubal), লিলং (Lilong) আৰু কাকচিং (Kakching)।
ভৌগোলিক অৱস্থান
থৌবাল জিলাখনে মণিপুৰ উপত্যকাৰ পূবৰ প্ৰায় অৰ্ধাংশ জুৰি আছে। জিলাখনৰ সীমা ত্ৰিভুজাকাৰ। এই জিলা ২৩° ৪৫' – ২৪° ৪৫' উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯৩° ৪৫' – ৯৪° ১৫' পূব দ্ৰাঘিমাংশত অৱস্থিত। থৌবাল জিলাৰ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা গড় উচ্চতা ৭৯০ মিটাৰ।
থৌবাল জিলাৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশত মণিপুৰৰ বিখ্যাত লকটক হ্ৰদ অৱস্থিত। এই অঞ্চলত থকা অন্যান্য হ্ৰদবোৰ হৈছে খাৰুং (Kharung), ইক’প (Ikop), পুমলেন (Pumlen), লৌছি (Lousi) আৰু গাংগু (Ngangou)।
অৰ্থনীতি
কৃষি থৌবাল জিলাৰ মূল আৰ্থিক অৱলম্বন। জিলাখনৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৭০% লোক কৃষিৰ লগত জড়িত। এই জিলাৰ উপত্যকা সাৰুৱা আৰু জলসিঞ্চনৰ বাবে উপযোগী। জিলাখনত উৎপাদিত মূল শস্য হৈছে ধান। ইয়াত উৎপাদিত অন্যান্য শস্যবোৰ হৈছে কুঁহিয়াৰ, গোমধান, মাহ, আলু, জলকীয়া ইত্যাদি। থৌবাল জিলাত মণিপুৰৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক কুঁহিয়াৰ উৎপাদন হয়।
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি থৌবাল জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ৪,২০,৫১৭ জন। জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত এই জিলাৰ স্থান ৫৫৫। জিলাখনৰ জনবসতিৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৮১৮ জন। ২০০১-২০১১ দশকত এই জিলাৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ১৫.৪৮%। থৌবাল জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ জন পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ১০০৬ গৰাকী আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৬.৬৬%।.
যাতায়ত
থৌবাল জিলাৰ যাতায়ত ব্যৱস্থা যথেষ্ট কাৰ্যকৰী। প্ৰায়বোৰ নগৰ আৰু গাওঁ জিলাখনৰ সদৰঠাইৰ সৈতে সংযুক্ত। প্ৰথম এছিয় ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (AH-1) জিলাখনৰ মাজেদি পাৰ হৈ হৈছে।
শিক্ষা
thumb|থৌবাল মহাবিদ্যালয়|alt= থৌবাল আৰু কাকচিং জিলাখনৰ শিক্ষাৰ মূল কেন্দ্ৰ। জিলাখনত অৱস্থিত উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে থৌবাল মহাবিদ্যালয়, খা-মণিপুৰ মহাবিদ্যালয় ইত্যাদি। থৌবাল জিলা চিকিৎসালয়ত এখন নাৰ্ছিং মহাবিদ্যালয়ৰো নিৰ্মাণ হৈ আছে। অন্যান্য বিদ্যালয়সমূহ হছে জৱাহৰ নবোদয় বিদ্যালয়, পদ্ম ৰত্ন বিদ্যালয়, এভআৰগ্ৰীণ ফ্লাৱাৰ ইংলিছ স্কুল ইত্যাদি।
প্ৰশাসন
থৌবাল জিলাৰ মহকুমা দুটা:
শেহতীয়াকৈ কাকচিং মহকুমাক এই জিলাৰ পৰা পৃথক কৰি পূৰ্ণাংগ জিলাৰ মৰ্যদ্যা দিয়া হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মণিপুৰৰ জিলা
লক্ষীপুৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
লক্ষীপুৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (Lakhipur Higher Secondary School)খন ১৯৩৫ চনৰ মাৰ্চ মাহত জমিদাৰ ভোলানাথ চৌধুৰী, ৰায়চাহাব আৰু যতীন্দ্ৰ নাৰায়ণ চৌধুৰীৰ উদ্যোগত আৰু মেচপাৰা জমিদাৰৰ সহায়ত ৭ম শ্ৰেণীৰ পাঠদানৰ আৰম্ভণিৰ জৰিয়তে শুভাৰম্ভ কৰা হৈছিল। এই বিদ্যালয়খন অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ লক্ষীপুৰ উন্নয়ন খণ্ডৰ ২ নং ৱাৰ্ডৰ অন্তৰ্গত ৰাজবাৰীত অৱস্থিত। বিদ্যালয়খনত বৰ্তমান ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ পৰা দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে পাঠদান দিয়া হয়। অসমীয়া ভাষা হৈছে এই বিদ্যালয়খনৰ নিৰ্দেশনাৰ মাধ্যম। এই বিদ্যালয়ত একাডেমিক অধিবেশন এপ্ৰিল মাহৰ পৰা আৰম্ভ হয়।
শ্ৰেণীকক্ষ আৰু সুবিধাসমূহ
বৰ্তমান ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ পৰা দ্বাদশ শ্ৰেণী লৈ শাখা বিভক্ত কৰি মুঠ ১৪টা শ্ৰেণীকোঠা আছে। এটা অধ্যক্ষ কোঠাৰ লগতে শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী সকলৰ বাবে জিৰণি কোঠা আছে।
সহ-পাঠ্যক্ৰমিক ক্ৰিয়াকলাপবোৰৰ বাবে পৃথকে দুটা কক্ষ আছে। বিদ্যালয়ত পকা সীমা প্ৰাচীৰৰ লগতে বিদ্যুতৰ সু-ব্যৱস্থা আৰু নিয়মিত পানী যোগানৰ বাবে কাৰ্যক্ষম পানীৰ কল আছে। স্কুলত ল’ৰা আৰু ছোৱালীৰ বাবে পৃথক শৌচালয় আছে। বিদ্যালয়ত এখন খেল পথাৰ আৰু এটা গ্ৰন্থাগাৰ আছে। গ্ৰন্থাগাৰত বৰ্তমানলৈ মজুত থকা গ্ৰন্থৰ সংখ্যা ৪৫৬ টা। বিদ্যালয়ত পাঠদান আৰু শিক্ষাৰ উদ্দেশ্যত ১২টাকৈ কম্পিউটাৰ আৰু এটা কম্পিউটাৰ সংযোগী শৈক্ষিক পৰীক্ষাগাৰ আছে। ইয়াৰ উপৰিও আইটি ৰুমত ২৫খন লেপটপও আছে, এইবোৰ কেৱল আইটি বিষয় লোৱা ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ বাবে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গোৱালপাৰা জিলাৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
জীৱনীকোষ (গ্ৰন্থ)
জীৱনীকোষ(Jiwanikosh) হৈছে শান্তনু কৌশিক বৰুৱাৰ পৰিকল্পনা, সংকলন আৰু সম্পাদনাত প্ৰকাশিত এখন অসমীয়া ভাষাৰ জীৱনী গ্ৰন্থ। ইয়াত দেশ-বিদেশৰ প্ৰায় ১,৪০০ ব্যক্তিৰ জীৱন-টোকা সন্নিৱিষ্ট আছে। ব্যক্তিসকলৰ সম্যক-জীৱন টোকা বস্তুনিষ্ঠভাৱে অসমীয়া বৰ্ণমালাৰ ক্ৰম অনুসৰি সন্নিৱিষ্ট হৈছে। কিতাপখনৰ প্ৰথম জ্যোতি প্ৰকাশ সংস্কৰণ হৈছে ২০২১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত। সৰ্বমুঠ ৫২০ পৃষ্ঠাৰ কিতাপখনৰ মূল্য ৫৫০ টকা।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
তথ্যৰ বৈচিত্ৰময় তথা গতিশীল জগতখনৰ লগত পঢ়ুৱৈক চিনাকি কৰোৱা লেখক, সাংবাদিক, তথ্যসম্ৰাট শান্তনু কৌশিক বৰুৱাৰ পৰিকল্পনাত সংকলিত হৈছে জীৱনীকোষ। তেখেতৰ এই কাৰ্যত প্ৰকল্প সহযোগী হিচাপে থকা প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱাৰ লগতে সংকলন সহযোগীসকল হৈছে, অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা, ঈশান জ্যোতি বৰা, ড০ প্ৰীতমপ্ৰিয়া গোস্বামী, নয়নজ্যোতি বৰা, ড০ প্ৰসেনজিৎ খনিকৰ আৰু অনামিকা বড়া।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:জীৱনী গ্ৰন্থ
ধ্বনিবিজ্ঞান
ভাষাবিজ্ঞানৰ যিটো শাখাত মানৱ বাগযন্ত্ৰৰ দ্বাৰা উচ্চাৰিত বাগধ্বনিসমূহৰ সমস্ত জ্ঞানৰ বিতংকৈ বিশ্লেষণ কৰা হয়, ভাষাবিজ্ঞানৰ সেই শাখাটোকে ধ্বনিবিজ্ঞান (Phonetics) বুলি কোৱা হয়।
ধ্বনিবিজ্ঞানত ধ্বনিৰ বিশ্লেষণ কৰা হয়। ধ্বনিৰ উচ্চাৰণ, উচ্চাৰণ কৰোঁতে প্ৰয়োগ হোৱা বাগিন্দ্ৰীয়, উচ্চাৰণৰ বিভিন্ন কৌশল বা ধৰণ আৰু স্থান, ধ্বনিৰ লক্ষণ আৰু গুণ, ধ্বনিৰ প্ৰকৃতি আৰু স্বৰূপ আদিৰ বিজ্ঞানসন্মত সূক্ষ্ম আলোচনা ধ্বনিবিজ্ঞানত কৰা হয়। মানুহে বিভিন্ন বাগযন্ত্ৰৰ দ্বাৰা কেনেকৈ ধ্বনি উৎপন্ন কৰে, ধ্বনিৰ গুণাগুণ কেনেকৈ সলনি কৰিব পাৰে, ধ্বনিয়ে কেনেকৈ এজনৰ মুখৰপৰা গৈ আনজনৰ শ্ৰৱণেন্দ্ৰিয়ত প্ৰতিক্ৰিয়া ঘটাব পাৰে আদি কথা ধ্বনিবিজ্ঞানত বিশ্লেষণ কৰা হয়। তদুপৰি ধ্বনিৰ উচ্চৰণত সংক্ৰমিত হোৱা বায়ুপ্ৰৱাহৰ তৰংগ অৰ্থাৎ বায়ুপ্ৰৱাহৰ গতি কিদৰে উচ্চাৰণাত্মক প্ৰক্ৰিয়াত জড়িত হৈ থাকে এনে দিশসমূহৰ বিষয়েও ধ্বনি বিজ্ঞানত বিশ্লেষণ কৰা হয়। একেদৰে, ধ্বনিবিজ্ঞানত ধ্বনিৰ প্ৰকাৰভেদ, ধ্বনিৰ হ্ৰস্ব-দীৰ্ঘ, আনুনাসিকতা, যুগ্মতা আদি সম্পৰ্কেও খৰচি মাৰি আলোচনা কৰা হয়। ধ্বনিৰ উচ্চাৰণ, ধ্বনি বৰ্ণনা, ধ্বনিৰ শ্ৰেণীবিভাজন, ধ্বনি উচ্চাৰণ আৰু গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত মানৱ শৰীৰৰ কেনে সম্পৰ্ক, এনে দিশসমূহৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণৰ বাবে পদাৰ্থ বিজ্ঞানক সামৰি ধ্বনিবিজ্ঞানক এক প্ৰকৃত বিজ্ঞানৰ শাৰীত ধৰা হৈছে।
ধ্বনিবিজ্ঞানৰ কাম
ধ্বনিবিজ্ঞানত কোনো এটা  বিশেষ  ভাষাৰ অধ্যয়ন চলোৱা নহয়। সামগ্ৰিকভাৱে পৃথিৱীৰ ভাষাসমূহত  উচ্চাৰিত  ধ্বনিসমূহৰ  সাধাৰণ বিশ্লেষণ আগবঢ়োৱা হয়। ধ্বনিবিজ্ঞানৰ প্ৰধান কাম সম্প্ৰকে থোৰতে এনেদৰে ক’ব পাৰি— (ক) বাগিন্দ্ৰিয়ৰ দ্বাৰা উৎপাদিত  ধ্বনিসমূহৰ তাত্ত্বিক আৰু প্ৰায়োগিক দিশৰ অধ্যয়ন  কৰা হয়। ধ্বনিসমূহৰ উচ্চাৰণৰ  বিশেষত্ব  অনুসৰি ধ্বনিৰ প্ৰকাৰ আৰু পৰিভাষা নিৰ্ণয় কৰা হয়। পৃথিৱীৰ সকলো ভাষাতে উচ্চাৰিত ধ্বনিসমূহৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণ কৰা হয়। (খ) বাগিন্দ্ৰিয় (Organ of Speech) অৰ্থাৎ নাসিকাবিবৰ, ঘটিকা বা  বাগযন্ত্ৰ, স্বৰতন্ত্ৰী, গলকোষ, তালুকা, ওঁঠ, দাঁত, জিভা  আদিয়ে ধ্বনিসমূহৰ উৎপাদনত কেনেদৰে  কাম  কৰে এই সম্পৰ্কেও ধ্বনিবিজ্ঞানত আলোচনা  কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাষাবিজ্ঞান
অৰিন্দম বৰকটকী
অৰিন্দম বৰকটকী (Arindam Borkataki; জন্ম: ১৯৭৬) একাধাৰে লেখক, সমালোচক, সম্পাদক আৰু অধ্যাপক। তেওঁ অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা প্ৰকাশ আলোচনীৰো সম্পাদক আছিল। অনুশীলন গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ ২০১১ বৰ্ষত সাহিত্য অকাডেমি যুৱ বঁটা আৰু মুনীন বৰকটকী বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ শিক্ষক।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
অৰিন্দম বৰকটকীৰ জন্ম হয় ১৯৭৬ চনত ৰেল নগৰী লামডিঙত। পিতৃৰ নাম উপেন্দ্ৰ বৰকটকী। উপেন্দ্ৰ বৰকটকীও এজন লেখক । তেওঁ লামডিং মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। অৰিন্দমৰ মাতৃ ভাৰতী বৰকটকীয়ে শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
শিক্ষাজীৱন
পিতৃ উপেন্দ্ৰ বৰকটকী লামডিং মহাবিদ্যালয়ত কৰ্মৰত হোৱাৰ বাবে তেওঁ হাইস্কুলৰ শিক্ষা লামডিং অসমীয়া হাইস্কুলত হয়। ইয়াৰ পিছত নগাঁও কলেজত উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি কটন কলেজৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক আৰু পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
স্নাতকোত্তৰৰ পিছত এবছৰ সাংবাদিক হিচাপে জি, এল. পাব্লিকেশনত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি ২০০১ চনত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন মহাবিদ্যালয়ত ইংৰাজী বিভাগৰ শিক্ষক হিচাপে যোগদান। অৰিন্দম বৰকটকী সাহিত্যৰ ছাত্ৰ, শিক্ষক আৰু সমাজ-ইতিহাসৰ আগ্ৰহী পাঠক। অসমীয়া কবিতাৰ সমালোচনাৰ পৰা উগ্ৰপন্থীৰ সাহিত্যলৈ, মানৱ অধিকাৰৰ পৰা অসমৰ সাম্প্ৰতিক ৰাজনৈতিক সমস্যালৈ বিভিন্ন বিষয়ক তেওঁৰ আহে সামৰি লৈছে। সাহিত্যিক জীৱন কটন কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে কটনিয়ানত প্ৰবন্ধ প্ৰকাশৰ যোগেদি সাহিত্যৰ অনুশীলনৰ আৰম্ভণি। পৰবৰ্তী প্ৰবন্ধটি প্ৰকাশ পাই হীৰেন গোহাঁই সম্পাদিত 'নতুন পদাতিক'ত। ২০০০ চনৰ পৰা নিয়মীয়াভাৱে সাহিত্য সমালোচনাৰ সৈতে জড়িত।
তেওঁৰ সমালোচনাই স্বাধীনতা-উত্তৰ আৰু সমসাময়িক সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনক সামৰি লৈছে। প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ পাঁচখন। ইয়াৰে অনুশীলন (২০১১) আৰু 'অনুবন্ধ' (২০১৮) নামৰ গ্ৰন্থ দুখনে স্বাধীনতা-উত্তৰ অসমীয়া কবিতাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কবিসকলক আলোচনাৰ মাজলৈ আনিছে। 'গদ্য ভাৱনা' (২০১২) সমসাময়িক অসমীয়া গল্পকাৰৰ ওপৰত অৱলোকন আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ে প্ৰকাশ কৰি উলিওৱা বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সামগ্ৰিক সাহিত্যৰাজিৰ সমালোচনাক গ্ৰন্থখন হৈছে বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য (২০১৬), ৰাজনৈতিক সাক্ষাৎকাৰ আৰু প্ৰবন্ধ সংকলন হৈছে চাকিগছ কোনোবাই জ্বলাই ৰাখিব লাগিব (২০১৬)।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি যুৱ পুৰস্কাৰ বিজয়ী
জোনাকী মন
জোনাকী মন হৈছে ২০০২ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া বোলছবি। চলচ্চিত্ৰ খন পৰিচালনা কৰিছিল জীৱনৰাজ বৰ্মনই আৰু প্ৰযোজনা কৰিছিল‌ দীনেশ কুমাৰ ৰাজখোৱা।‌ ইয়াক ২০০২ চনৰ ২২ মাৰ্চত মুক্তি দিয়া হৈছিল। বিভাষ চক্ৰৱৰ্তী, ৰাজকুমাৰ, নিপন গোস্বামী, চেতনা দাস আদি অভিনীত চলচ্চিত্ৰখন। এই চলচ্চিত্ৰখনত, তন্বী শৰ্মাই এগৰাকী অভিনেত্ৰী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০০২ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ‎
ফ্ৰিদা কাল'
ফ্ৰিদা কাল' (Frida Kahlo de Rivera) এগৰাকী মেক্সিকান চিত্ৰকৰ। এওঁ বিশেষকৈ তেওঁৰ নিজা প্ৰতিকৃতি (self-portrait) সমূহৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ। তেওঁৰ চিত্ৰসমূহ মেক্সিক'কে ধৰি আমেৰিকাৰ লোকসকলৰ মাজত দেশীয় সত্তাৰ পৰিচয়মূলকভাৱে আৰু নাৰিবাদী সকলৰ মাজত নাৰীৰ অনুভৱৰ প্ৰতিনিধি ৰূপে খ্যাত।
জীৱন
কাল'ৰ জীৱন আৰম্ভ হয় মেক্সিক' চহৰত। যদিও তেওঁ নিজৰ জন্ম তাৰিখ ১৯১০ চনৰ জুলাইৰ সাত তাৰিখ বুলি দাবী কৰে, প্ৰকৃততে তথ্য অনুসৰি তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৯০৭ চনৰ জুলাই মাহৰ ৬ তাৰিখে। তেওঁ বিখ্যাত মেক্সিকান চিত্ৰকৰ ডিয়োগো ৰিভেৰা (Diego Rivera) ৰ সৈতে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়। ফ্ৰিদা কাল'ই আজীৱন বিভিন্ন স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাত ভুগিছিল। এনেকাৰণতে তেওঁ প্ৰায় লোকাৰণ্যৰ পৰা আঁতৰত অকলশৰে থাকিবলৈ লৈছিল। এই একাকিত্বই তেওঁৰ কৰ্মৰাজিৰ ওপৰত প্ৰভাব পেলোৱা বুলি জনা যায়। কাল'ৰ নিজৰ ভাষাত, "I paint myself because I am so often alone and because I am the subject I know best."
১৯৫৪ চনৰ জুলাই মাহৰ ১৩ তাৰিখে ৪৭ বছৰ বয়সত ফ্ৰিদা কাল'ৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ কিছুদিনৰ পূৰ্বে তেওঁ ডায়েৰীত লিখিছিল-"I hope the exit is joyful — and I hope never to return " চৰকাৰীভাবে মৃত্যুৰ কাৰণ 'pulmonary embolism' বুলি কোৱা হৈছিল যদিও বহুলোকে তেওঁ স্বইছ্ছাই ঔষধৰ অতিসেৱনেৰে মৃত্যুক আকোঁৱালি লোৱা বুলিও সন্দেহ প্ৰকাশ কৰে।
কেৰিয়াৰ
জন্মতে লৈ অহা শাৰীৰিক ব্যাধিৰ বাবে চিৰদিন ভুক্তভুগী হৈ ৰোৱা ফ্ৰিদা কাল'ই ছবি আঁকিয়ে নিসংগতা আৰু একাকিত্ব আঁতৰোৱাৰ যত্ন কৰিছিল। তেওঁ সৰ্বমুঠ ১৪০খন চিত্ৰ অঁকা বুলি জনা যায়। ইয়াৰে ৫৫ খনেই তেওঁৰ নিজৰ প্ৰতিকৃতি সম্বলিত (self-portrait)। স্বামী ডিয়োগো ৰিভেৰাৰ ফ্ৰিদা কাল'ৰ চিত্ৰশৈলীৰ ওপৰত যথেষ্ট প্ৰভাব পৰা বুলি জনা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী‎ শ্ৰেণী:মেক্সিকোৰ ব্যক্তি
প্ৰথম ৰাগিনী
প্ৰথম ৰাগিনী (Prathom Ragini) ১৯৮৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, ট্ৰেঞ্চ এচিয়া ফিল্মছ ৮৬ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত আৰু ধীৰু ভূঞা পৰিচালিত এখন অসমীয়া বোলছবি। ভূঞাৰ এইখন প্ৰথম পৰিচালিত ছবি। ৰমা দাশৰ অচল টকা শীৰ্ষক এটা গল্পৰ আধাৰত প্ৰথম ৰাগিনীৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছিল গৌতম বৰা আৰু মহম্মদ চাদুল্লাই।
কাহিনী
মৃদুপৱন বৰুৱা এজন ইঞ্জিনিয়াৰ। উজনি অসমৰ তেওঁৰ ঘৰত নৱবিবাহিতা পত্নীক এৰি থৈ শ্বিলঙলৈ গুছি আহে; য’ত তেওঁ এটা প্ৰাইভেট কোম্পানীত চাকৰি কৰে। পত্নীক কথা দি আছে যে শ্বিলঙত থাকিবলৈ ঘৰ এটা বন্দোৱস্ত হ’লেই তেওঁক লৈ যাব। তাত গৈ মৃদুপৱনে মিনি এণ্ড্ৰিউজ বৰবৰা নামৰ সুন্দৰী খ্ৰীষ্টিয়ান ছোৱালী এজনীক লগ পায়। মিনিয়ে স্কুল শিক্ষয়ত্ৰী বায়েক ৰুথৰ সৈতে একেলগে থাকি কলেজত পঢ়িছিল। কমদিনৰ ভিতৰতে দুয়োৰো মাজত এক প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠে; অথচ মিনিয়ে নাজানিছিল যে তাই ভালপোৱা মানুহজন বিবাহিত। এদিন মৃদুপৱনে লতিকাৰ চিঠি এখন পায়, য’ত ঘৈণীয়েকে তেওঁৰ পূৰ্বৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বিষয়ে সোঁৱাৰাই দিয়ে। এদিন তেওঁৰ অনুপস্থিতিত লতিকা আৰু মিনিৰ দেখা-সাক্ষাৎ হয় আৰু সকলো গোপনীয়তা প্ৰকাশ পায়। মিনিৰ সকলো সপোন ধুলিস্যাৎ হয়। যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ বাবে অৱশেষত তাই নাৰ্চৰ কামত যোগদান কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে, যাতে তাইৰ দৰে দুখ-যন্ত্ৰণাত পিষ্ট মানুহক যন্ত্ৰণাৰ পৰা উপশম পাবলৈ সহায়ৰ হাত আগবঢ়াব পাৰে।
বঁটা
“বিপৰীত পৰিস্থিতি আৰু যন্ত্ৰনাকো নেওচি এজনী গাভৰু ছোৱালীৰ সাহস আৰু আশাবাদক চিত্ৰিত কৰা” প্ৰথম ৰাগিনী ছবিয়ে ১৯৮৭ চনৰ ৩৫তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ শিতানত ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটাত নিৰ্মাতা সুৰেন্দ্ৰ নাথ বৰালৈ ৰজত কমল আৰু নগদ বিশ হাজাৰ টকা আৰু পৰিচালক ধীৰু ভূঞালৈ ৰজত কমলৰ সৈতে নগদ দহ হাজাৰ টকা আগবঢ়োৱা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
গতকা
গতকা (ਗੱਤਕਾ; ; गतका; ) হৈছে মূলতঃ পাঞ্জাৱৰ শিখ আৰু অন্যান্য আনুষংগিক জনগোষ্ঠী, যেনে হিন্দকোৱানৰ সৈতে জড়িত যুদ্ধ কলাৰ এক প্ৰকাৰৰ খেল। ই লাঠি-যুদ্ধৰ এক শৈলী, কাঠৰ লাঠিৰে তৰোৱালৰ অনুকৰণ কৰা হয়। পাঞ্জাবী নাম, গটকা, ব্যৱহৃত কাঠৰ লাঠিডালক বুজায় আৰু এই শব্দটোৰ উৎপত্তি হয়তো সংস্কৃত শব্দ "গদা"ৰ ক্ষুদ্ৰ ৰূপ হিচাপে হ'ব পাৰে।
গতকাত ব্যৱহাৰ কৰা লাঠিডাল কাঠৰ আৰু সাধাৰণতে 3 - 3.5 ft দীঘল আৰু প্ৰায় শকত। ইয়াৰ লগত ৬–৭ ইঞ্চিৰ (১৫–১৮ চে.মি.) ফিট কৰা চামৰাৰ হিল্ট, আৰু ইয়াক প্ৰায়ে পাঞ্জাবী শৈলীৰ বহুৰঙী সূতাৰে সজাই তোলা হয়।
এই খেলত ব্যৱহৃত আনটো অস্ত্ৰ হৈছে ঢাল, যাক স্থানীয়ভাৱে ফাৰী বুলি জনা যায়। ইয়াৰ আকৃতি ঘূৰণীয়া আকাৰৰ আৰু শুকান চামৰাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। প্ৰতিপক্ষই সম্পূৰ্ণ সংস্পৰ্শত আঘাত কৰিলে খেলুৱৈৰ হাতখন সুৰক্ষিত কৰিবলৈ ইয়াত কপাহ বা শুকান ঘাঁহ ভৰাই দিয়া হয়।
পঞ্চদশ শতিকাত পঞ্জাৱত গতকাৰ উৎপত্তি হৈছিল। ২০ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইয়াৰ পুনৰুজ্জীৱন ঘটিছিল, ১৯৮২ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গটকা ফেডাৰেচন প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু ১৯৮৭ চনত আনুষ্ঠানিকতা প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু এতিয়া গাটকা খেল বা তৰোৱাল নৃত্য প্ৰদৰ্শন কলা হিচাপে জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰায়ে শিখ উৎসৱৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
ইতিহাস
thumb|World Gatka Cup thumb|Two Sikh men dueling with wooden swords. 19th century watercolour by an Indian artist. গটকাৰ তত্ত্ব আৰু কৌশল শিখ গুৰুসকলে শিকাইছিল। ইয়াক উস্তাদ (মাষ্টৰ)ৰ অখণ্ড বংশত প্ৰচাৰ কৰা হৈছে, আৰু বিশ্বৰ বহু আখৰা (ৰঙ্গম)ত শিকোৱা হৈছে। শিখ যুদ্ধত গাটকাক নিয়োজিত কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ যুদ্ধত পুংখানুপুংখ পৰীক্ষা কৰা হৈছে। ধৰ্ম ৰক্ষা কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ পৰা ইয়াৰ উৎপত্তি হয়, কিন্তু ই আত্মা আৰু শৰীৰৰ একত্ৰীকৰণৰ ওপৰতো ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠে: মিৰি পিৰি)। সেয়েহে ইয়াক সাধাৰণতে আধ্যাত্মিক আৰু শাৰীৰিক দুয়োটা অনুশীলন বুলি গণ্য কৰা হয়।
দ্বিতীয় এংলো-শিখ যুদ্ধৰ পিছত ১৯ শতিকাৰ মাজভাগত ভাৰতৰ নতুন ব্ৰিটিছ প্ৰশাসকসকলে এই শিল্পকলা নিষিদ্ধ কৰে। ১৮৫৭ চনৰ ভাৰতীয় বিদ্ৰোহৰ সময়ত শিখসকলে ব্ৰিটিছক বিদ্ৰোহক মষিমূৰ কৰাত সহায় কৰিছিল। এই সহায়ৰ ফলস্বৰূপে যুদ্ধৰ প্ৰথাৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা শিথিল কৰা হয় যদিও ১৮৫৭ চনৰ পিছত পুনৰ উত্থাপিত হোৱা পাঞ্জাবী যুদ্ধ কলাৰ যথেষ্ট পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল। নতুন শৈলীত কাঠৰ প্ৰশিক্ষণ-লাঠিডালত তৰোৱাল যুঁজৰ কৌশল প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ প্ৰধান অস্ত্ৰৰ নামেৰে ইয়াক গটকা বুলি কোৱা হৈছিল। ১৮৬০ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনাই প্ৰধানকৈ গটকাক হাতে হাতে যুদ্ধৰ অনুশীলন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ভাৰত চৰকাৰৰ ক্ৰীড়া আৰু যুৱ পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ে হাৰিয়ানাত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া পৰিকল্পিত খেলো ইণ্ডিয়া যুৱ গেমছ ২০২১ৰ অংশ হিচাপে গটকাক, আন তিনিখন থলুৱা খেল ক্ৰমে কলাৰিপায়াট্টু, থাং-তা আৰু মল্লাখাম্বাক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে. এইটো ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া অনুষ্ঠান।
প্ৰতিযোগিতা
খেল হৈছে গটকাৰ আধুনিক প্ৰতিযোগিতামূলক দিশ, মূলতঃ মধ্যযুগীয় যুগত তৰোৱাল-প্ৰশিক্ষণ বা লাঠি-যুদ্ধ (লাঠি খেলা)ৰ পদ্ধতি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। গাটকা খেল আজি বেছিকৈ শিখৰ লগত জড়িত হ’লেও আন নৃগোষ্ঠী-সাংস্কৃতিক গোটৰ যুদ্ধ কলাত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ সদায় হৈ আহিছে। ভাৰত আৰু পাকিস্তানত এতিয়াও তানোলী আৰু গুজ্জাৰ জনগোষ্ঠীয়ে ইয়াৰ প্ৰচলন কৰে।
ডিফেণ্ডুৰ ওপৰত প্ৰভাৱ
কেপ্তেইন উইলিয়াম ই ফেয়াৰবেয়াৰ্ন আৰু কেপ্তেইন এৰিক এন্থনী চাইকেছে উদ্ভাৱন কৰা ডিফেণ্ডু ব্যৱস্থাই গাটকা, জুজুটছু, চীনা যুদ্ধ কলা আৰু "গাটাৰ ফাইটিং"ৰ পৰা পদ্ধতি ধাৰলৈ লৈছিল। এই পদ্ধতিৰে স্কটলেণ্ডৰ আচনাকেৰীত থকা কমাণ্ডো বেচিক ট্ৰেইনিং চেণ্টাৰত সৈন্যক ক্ল’জ কম্বেট কৌশলৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:সমৰ কলা শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
আই সবাহ
পালনৰ কাৰণ
সাধাৰণতে অসমৰ গাঁও অঞ্চলত এই ৰীতিৰ প্ৰচলন পুৰণিকালৰ পৰাই হৈ আহিছে। কোনো কোনো ঠাইত কোনো কোনো লোকৰ ঘৰত আইসবাহ বছৰেকীয়া কৰ্ম হিচাপেও পালন কৰে। অসমত ফাগুন-চত মাহত পছোৱা বতাহ বয় আৰু ধূলিৰে বায়ুমণ্ডল উপচি পৰে। তাৰ লগে লগেই গ্ৰীষ্মৰও আগমন ঘটে, ধূলি, গৰম আৰু বৰষুণে আৱৰা এই বতৰতেই অসমত বসন্ত ৰোগৰ মানুহৰ শৰীৰত দেখা দিয়ে। বসন্ত ৰোগ আই তথা আদ্যশক্তি গোঁসানীৰ দান, বসন্ত আইৰেই এক ৰূপ-এই পবিত্ৰ বিশ্বাসেৰেই বসন্ত ৰোগৰ ভয়াবহতাক সাধাৰণ অসমীয়া মানুহে এক সুন্দৰ ৰূপ প্ৰদান কৰি আহিছে।
আইৰ প্ৰকাৰ
আধুনিক চিকিত্সা বিজ্ঞানৰ মতে বসন্ত বা আই ঘাইকৈ তিনি বিধ-বৰ আই, মাজু আই আৰু সৰু আই। কিন্তু অসমীয়া লোক বিশ্বাস মতে আই সাত গৰাকী। উজনি অসমত প্ৰচলিত আইনামত আছে উজাইয়ে আহিলে আইৰে সাতেজনী সাতালি পৰ্বত জুৰি। নামনি অসমত প্ৰচলিতা আই নামত আই দহ গৰাকী অথবা বাৰ গৰাকী-শীতলা আই, তিলেনী আই, পানীমলা, ৰংমলা, বাঁহামুৰী, লাভামুৰী,পানীচমেৰী, ধনমালা, মৰুৱা, কাহুৰী, কেটেৰী, হাগুৰী।
ৰীতি-নীতি
অসমীয়া মানুহৰ ঘৰৰ কোনোবাজনৰ আই দেখা দিলেই গোটেই ঘৰৰ লোক সকল সজাগ হয়। লগে লগে ঘৰত তাঁতবোৱা, ঢেঁকী দিয়া,ঘৰত বেচি চিঞৰ বাখৰ কৰা, নাচ-গান, হুলস্থূল কৰা আদি নিষেধ কৰি আইৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা ভক্তি আৰু সমীহ কৰা হয়। পদূলি-চোতাল সাৰি-মচি, ঘৰ-দুৱাৰ মচি-কাচি ৰোগীৰ শয্যাত ধোৱা পৰিষ্কাৰ কাপোৰ পাৰি দিয়া হয়। সেই শয্যাত মাহনিমৰ পাত ৰখাও নিয়ম। শোটা, বাঢ়নী, মেখেলা, চুৰিয়া আদি চুৱা হাতেৰে আই ওলোৱাজনক কেতিয়াও স্পৰ্শ কৰিব নাপায়- তেনে ভুল হলে আইৰ দোষ লাগি ঘাটি লাগে বুলি ভৱা হয়। গোটেই ঘৰ ধূপ-ধূণাৰ গোন্ধৰে আমোলমোলাই ৰাখিব লাগে। ৰোগীৰ শয্যাৰ কাষত আগলি কলাপাতৰ ওপৰত ৰখা শৰাই বা বটা এখনত তগৰ, খৰিকাজাই, গোলাপ আদি বগা ফুল সজাই থব লাগে। ওচৰতে এখন সৰু তামোলী পীৰা বগা কাপোৰেৰে সজাই আসন পাতি তাৰ ওপৰত ঘট এটিত এঘট পানী আৰু আমপাত দি, ঘটত এঁৱাসূতা আৰু সেন্দূৰৰ ফোট দি থোৱা নিয়ম আছে। ওচৰতে এগছ মিঠাতেলৰ বন্তি আৰু থুৰীয়া তামোল ৰাখিব লাগে। এই আসন আই নোযোৱা পৰ্যন্ত অৰ্থাত্ ঘৰত আই শেষ নোহোৱালৈকে ভাঙিব নেপায়। পুৱা-গধূলি এই আসনৰ ওচৰতে পুথি পঢ়িব বা নাম গাব লাগে।
আই দেখা দিয়াৰ লগে লগেই ঘৰৰ মূল এগৰাকী মানুহে গা ধুই শুদ্ধ বস্ত্ৰ পিন্ধি অথবা তিতা কাপোৰেৰে গোসাঁই ঠাই মচি, গৰু ঘিঁউ বা মিঠাতেলৰ বন্তি এগছি জ্বলাই আগগুৰি কটা তামোল-পাণ আৰু পইচা আঠ অনা বা এটকা টোপোলা বান্ধি আইলৈ বুলি আগবঢ়াই মনতে আই সমবাহ বা শীতলা পূজা কৰিম বুলি সঙ্কল্প কৰে আৰু আই সুপ্ৰসন্না হৈ সন্তানক দয়া কৰি যাব লাগে বুলি প্ৰাৰ্থনা জনাই সেই টোপোলা গোসাঁই থপনাত থৈ দিয়ে। শীতলা পানী বা শীতলাৰ দোল জাৰি দিব জনা মানুহৰ হতুৱাই জাৰি আনি ৰোগীৰ গাত দিলে ৰোগীয়ে শান্তি অনুভব কৰে। শীতলা মন্ত্ৰৰে জাৰি দিয়া পানী ৰোগীৰ মূৰৰ পৰা তললৈ সময়ে সময়ে সানি দিলে গা শীতল পৰে আৰু আই সন্তুষ্ট হয়। আই কমিলে শীতলা মন্ত্ৰপূত কৰ্পূৰ মিহলি নাৰিকল তেল সানি দিলে আইৰ চোকোৰা সোনকালে, দুখ নিদিয়াকৈ, বেছি খজুৱতি নোহোৱাকৈ সৰি পৰে। শীতলা পূজা কৰিম বুলি মনত ভাবিলে সেই পূজা পুৰোহিতৰ দ্বাৰা মন্দিৰত, আইথানত বা ঘৰতে পতা হয়। এই পূজা সাধাৰণতে পুৱাবেলাহে পাতে। তামৰ ঘটত পানী তুলি ঘট স্থাপন কৰি, মাহ-প্ৰসাদ আৰু বগা পাৰৰ নৈবেদ্য উৰ্চগা কৰি শীতলা পূজা পতা হয়। শীতলাৰ নামত মন্দিৰত বগা পাৰ উৰাই দিয়া নিয়ম আছে।
সাধাৰণতে শীতলা পূজাৰ সলনি আইসবাহেই বেছিকৈ পাতে। আই দেখা দিয়াৰ তৃতীয় দিনত, সপ্তম দিনত, নৱম দিনত গৃহস্থৰ সুবিধা অনুযায়ী এই সবাহ পতা হয়। সাধাৰণতে আই দেখা দিয়াৰ তিনিদিনত এঁৱা ছোৱালী তিনিগৰাকী, পাঁচগৰাকী বা সাতগৰাকীক ভক্তি ভাবেৰে শুদ্ধভাবে আছুতীয়াকৈ প্ৰস্তুত কৰা ভোগ ৰোগীৰ কাষত বা গোসাঁই ঘৰত আগলি কলপাতত দি খুওৱা হয়। লগতে আই দেখা দিয়া জনকো একেলগে খাৱলৈ দিয়া হয়। তেওঁলোকক থুৰীয়া তামোল দুখনিকৈ কাটি দিয়া হয় আৰু বগা ফুল কলপাতৰ আগত সজাই দিয়া হয়। নৈবেদ্য আগবঢ়়োৱা গৰাকীয়ে আইক প্ৰাৰ্থনা কৰে যাতে এই নৈবেদ্য গ্ৰহণ কৰি আই সন্তুষ্ট হয়।
আই সবাহ সাধাৰণতে আবেলি তিনিমান বজাৰ পৰা সন্ধিয়ালৈকে হয়। গোসাঁইঘৰ থাকিলে গোসাঁই ঘৰতে নহলে মাৰলঘৰ বা চৰা ঘৰতে কোঠা এটি ধুই-মচি পৰিষ্কাৰ কৰি তাত আগলি কলাপাতৰ ওপৰত এগছি বন্তি, শৰাই ভৰা বগাফুল থৈ ধূপ-ধূণা জ্বলাই দিয়া হয়। মগু, বুট, কল, কুঁহিয়াৰ, নাৰিকল, অমিতা আদি ফল-মূল, থুৰিওৱা তিনিখনি তামোল, অকণমান আৰৈ চাউল দি সজোৱা প্ৰতিখনি শৰাইতে আৰৈ চাউলৰ কেঁচা পিঠাগুড়িৰ মিঠৈও দিয়া হয়। এই সকলোবিলাক অতি পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন ভাবে, আচুতীয়াকৈ, ধোৱা কানি-কাপোৰ পিন্ধা, কাকো স্পৰ্শ নকৰা তিৰোতা মানুহে কৰে। মচা-কোচা ঠাইত ধোৱা কলপাতৰ ওপৰত শৰাই থৈ শৰাইখন আকৌ আগলি কলপাত বা ফুলজালি কটা কলপাত দি ঢাকি দিয়া হয়। শৰাই তিনিখনি বা পাঁচখনি সজোৱা হয়। আই ওলোৱাজনৰ কাহ থাকিলে কাহুৰী আইৰ প্ৰতি কঠালপাত সাত, ন, বা এঘাৰ খিলাত জালুক, নিমখ দিয়া শুকান কৰাইগুড়ি আৰু মাহ-প্ৰসাদ আগবঢ়োৱা হয়। আদ্যশক্তি মহামায়াই আই ভগৱতী। আইৰ কাৰণে শৰাই সঁফুৰা সজাই, ভক্তিভাবে গোপিনীসকল গোট খাই সেৱা কৰি আইৰ নাম ললেই আই সন্তুষ্ট হয়। আইৰ নাম গোৱাৰ লগে লগে সকলো ভয় শঙ্কা আঁতৰি যায়, মন যুৰ পৰি যায়। আইৰ নামৰ শুকুলা পিঠাগুড়ি আগবঢ়াই গোপিনীয়ে দোষ ক্ষমাবলৈ সন্তানক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা জনায়। তিনিটা, পাঁচোটা বা সাতোটা নাম গোৱাৰ পাছত সন্তানৰ হৈ মাতৃয়ে, স্বামীৰ হৈ স্ত্ৰীয়ে বা আপোনজনে লোণ, অৰিহণা আৰু তামোল-পাণ শৰাইত থৈ আঁঠুকাঢ়ি, গলবস্ত্ৰ হৈ সেৱা কৰে। একেঘৰতে বা একেজনৰে গাত বহুদিনলৈ আই থাকিলে বাঁহৰ মূঢ়াৰ ওচৰত পায়সৰ ভোগ দিবলৈ বিধান দিয়ে।
আইনাম
আই সবাহৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ হৈছে আইনাম সমূহ। এই আইনাম সমূহ পূৰ্বৰ পৰা মানুহৰ মুখে মুখে চলি অহা কিছুমান গীত। বৰ্তমান এই গীত সমূহক চপা আকাৰত প্ৰকাশ কৰা হৈছে। সবাহলৈ অহা গোপিনী সকলে সমস্বৰে এই আই নাম সমূহ গাই-
আই বা শীতলা দেৱীৰ সাত বাই-ভনীৰ আগমনত ভক্ত বা নামতীসকলৰ কল্পনাত প্ৰকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন আৰু সৌন্দৰ্য কেনেদৰে পৰিস্ফূত হৈছে তাৰ উদাহৰণ তলৰ গীতটিয়েই দাঙি ধৰিব।
শেষৰ শাৰীটোত আয়তীসকলৰ আত্মসমৰ্পণৰ ভাৱ, ভক্তি সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। যি অনুষ্ঠানসমূহক ভেটি কৰি এই গীতবোৰ ৰচিত হৈছে সেই অনুষ্ঠানবোৰ প্ৰাচীন হলেও মুখে মুখে আহি গীতবোৰৰ ভাষা আধুনিক হৈছে। আইনামসমূহৰ মাজত পিছলাৰ ঘাট, ফুলবাৰীৰ দেওঘৰ আদিৰ নাম সততে উল্লেখ পোৱা যায়। পিছলা নৈৰ পাৰৰ কথা দেৱীমন্দিৰৰ কথা ৱেড চাহাবেও উল্লেখ কৰি থৈ গৈছে। উত্তৰ লখিমপুৰৰ এই পিছলা নৈ আৰু ফুলবাৰী থানত এসময়ত আই পূজাৰ কেন্দ্ৰস্থল আছিল।
বাচ্ছা পোছ
বাচ্ছা পোছ (, আক্ষৰিক অৰ্থত "ল'ৰাৰ পোছাক পিন্ধা") হৈছে আফগানিস্তান আৰু পাকিস্তানৰ কিছু অংশত প্ৰচলিত এক প্ৰথা য'ত পুত্ৰহীন কিছুমান পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ এজনী ছোৱালীক ল'ৰাৰ দৰে জীৱন যাপন কৰিবলৈ আৰু ল'ৰাৰ দৰে আচৰণ কৰিবলৈ নিৰ্বাচন কৰে। এই প্ৰথা অনুসৰি নিৰ্বাচিত কন্যা সন্তান গৰাকীয়ে এইদৰেই ল'ৰাৰ দৰে মুক্তভাৱে আচৰণ কৰিব লাগিব, যেনেঃ বিদ্যালয়লৈ যোৱা, নিজৰ ভগ্নীক সুৰক্ষা দিয়া আৰু সামাজিক কাম আদিত অংশগ্ৰহণ কৰা আদি।
উৎপত্তি
আনুমানিক এক শতিকাৰ আগৰ বুলি নথিভুক্ত হৈছে যদিও এই প্ৰথাটি অধিক পুৰণি হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে, আৰু ই আজিও প্ৰচলিত। যুদ্ধৰ সময়ছোৱাত মহিলাসকলে যুঁজিবলৈ, বা সুৰক্ষাৰ হেতু নিজকে পুৰুষবুলি প্ৰৱঞ্চনা কৰিছিল আৰু এনেকৈয়ে এই প্ৰথাৰ আৰম্ভ হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয়।
বুৰঞ্জীবিদ নেন্সি ডুপ্ৰিয়ে দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ এজন সাংবাদিকক কৈছিল যে তেওঁ ১৯০০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ হাবিবুল্লা হনৰ শাসনকালৰ এখন আলোকচিত্ৰ দেখিছিল য'ত পুৰুষৰ পোছাক পৰিধান কৰা মহিলাসকলে ৰজাৰ হাৰেম ৰক্ষা কৰিছিল। আনুষ্ঠানিকভাৱে, এই হৰেম মহিলা বা পুৰুষৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত কৰিব নোৱাৰি বুলি ৰীতি প্ৰচলিত। তেওঁ কৈছিল, "পৃথক্কৰণ সৃষ্টিশীলতাৰ বাবে আৱশ্যক," "এই লোকসকলৰ আশ্চৰ্যজনক ভাৱে পৰিস্থিতিৰ মোকাবিলা কৰাৰ ক্ষমতা আছে।"
অৱলোকন
আফগানিস্তানত পৰিয়ালবোৰৰ বাবে পৰিয়ালৰ নাম কঢ়িয়াই লৈ যাবলৈ আৰু পিতৃৰ সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী হ'বলৈ পুত্ৰ এজন থকাটো একপ্ৰকাৰৰ সামাজিক চাপ স্বৰূপ। পুত্ৰৰ অনুপস্থিতিত, পৰিয়ালবোৰে তেওঁলোকৰ এজনী ছোৱালীক পুৰুষ হিচাপে পোছাক পিন্ধখব পাৰে, কোনো কোনোৱে বিশ্বাস কৰে যে বাচ্ছা পোছ থাকিলে পৰৱৰ্তী গৰ্ভধাৰণত এগৰাকী মাতৃয়ে পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ সম্ভাৱনা অধিক হ'য়।
ল'ৰা হিচাপে বাস কৰা ছোৱালী এজনীয়ে পুৰুষৰ বিশেষ পোছাক পিন্ধিব লগা হোৱাৰ উপৰি, চুলি চুটি কৰি কাটিব লাগে, তথা পুৰুষৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰিব লগা হয়। তেওঁৰ পৰিয়ালত, তেওঁ এক মধ্যৱৰ্তী মৰ্যাদা লাভ কৰিব য'ত তেওঁক কন্যা বা সম্পূৰ্ণৰূপে পুত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা নহয়, কিন্তু তেওঁ আন ছোৱালীৰ দৰে ৰান্ধিব বা যিকোনো ধোৱা-পখলা কাম কৰাৰ প্ৰয়োজন নহয়। বাচ্ছা পোছ হিচাপে, ছোৱালী এজনীয়ে অধিক সহজে বিদ্যালয়ত পঢ়িবলৈ, কাম-কাজ চলাবলৈ, ৰাজহুৱাভাৱে মুক্তভাৱে চলাচল কৰিবলৈ, ভগ্নীসকলক সামাজিক ভাৱে সুৰক্ষা দিবলৈ বা ক্ৰীড়া আদিত অংশগ্ৰহণ কৰিব লগাত পৰে।
প্ৰচলন আৰু গ্ৰহণযোগ্যতা
বাচ্ছা পোছৰ সাংস্কৃতিক প্ৰথা মূলতঃ মধ্য প্ৰাচ্যৰ বাহিৰত প্ৰচাৰ কৰা হোৱা নাছিল। গোলকীয় পৃথিৱীত বাচ্ছা পোছ প্ৰথা আৰু সমাজত তেওঁলোকৰ ভূমিকা লাহে লাহে প্ৰকাশ হৈছে। এই প্ৰথাৰ কিছু গোপনীয় প্ৰকৃতিৰ বাবে এই প্ৰথা বৰ্তাই ৰখা পৰিয়ালৰ পৰিসংখ্যা গম পোৱা নাযায়। অধিক গোপনীয়ভাবে কেৱল মুখ্য পৰিয়াল, পাৰিবাৰিক বন্ধুবৰ্গ, আৰু প্ৰয়োজনীয় স্বাস্থ্য আৰু শিক্ষা বিষয়াসকলেহে বাচ্ছা পোছৰ জৈৱিক যৌনতা জানে। মুখ্যতঃ সমাজে এই প্ৰথা সহ্য আৰু স্বীকাৰ কৰে, আৰু উত্তৰাধিকাৰী বা সমমৰ্যাদাৰ পুৰুষ ব্যক্তি অবিহনে তেওঁলোকক এক ব্যৱহাৰিক সমাধান হিচাপে গণ্য কৰে। অৱশ্যে এই প্ৰথাক মহিলাৰ বিৰুদ্ধে উৎপীড়ন বুলিও গণ্য কৰা হ'ব পাৰে। এই গোপনীয়তা ভংগ হ'লে সামাজিক ভাৱে এনে শিশু এজন এলজিবিটি সম্পৰ্কীয় ইছলামিক অপবাদৰ বলি হ'ব লগাও হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচলিত প্ৰথা
চাণক্য
চাণক্য (Chanakya, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৭০-২৮৩) প্ৰাচীন ভাৰতৰ এজন আদৰ্শ গুৰু (শিক্ষক), দাৰ্শনিক আৰু ৰাজ-উপদেষ্টা আছিল। তেওঁক কৌটিল্য অথবা বিষ্ণুগুপ্ত নামেৰেও অভিহিত কৰা হয়। তেওঁ প্ৰাচীন ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰবিজ্ঞানৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ অৰ্থশাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল। তেখেতক ভাৰতৰ ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু অৰ্থনীতিৰ জনক, আৰু তেওঁৰ কৰ্মৰাজিক ধ্ৰুপদী অৰ্থনীতিৰ পথপ্ৰৱৰ্তক বুলি বিবেচনা কৰা হয়। গুপ্ত ৰাজবংশৰ শাসনৰ শেষ ফালে তেওঁৰ গ্ৰন্থখন হেৰাই যায়। এইখন পুনৰ আবিষ্কৃত হয় ১৯১৫ খ্ৰীষ্টাব্দত।
তেওঁ প্ৰাচীন তক্ষশীলা বিশ্ববিদ্যালয়ত অৰ্থনীতি আৰু ৰাষ্ট্ৰনীতিৰ অধ্যাপক আছিল। তেওঁ তৰুণ চন্দ্ৰগুপ্তক শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল আৰু মৌৰ্য সম্ৰাট চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্যৰ উত্থানত তেৱেঁই প্ৰধান ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। লিখিতৰূপত পোৱা তথ্য মতে মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যই আছিল ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ প্ৰথম সৰ্বভাৰতীয় সাম্ৰাজ্য। চাণক্যই চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্য আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ বিন্দুসাৰৰ ৰাজ-উপদেষ্টা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ লগতে কিছু সময়লৈ সম্ৰাট অশোকৰো মাৰ্গদৰ্শক আছিল। প্ৰাচীন ভাৰতৰ ইতিহাসত তেওঁৰ অৰ্থনীতি তত্ত্বই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। চাণক্যক "ভাৰতৰ মেকিয়াভেলি" বুলিও আখ্যা দিয়া হয়। যদিওবা তেওঁ নিকোলো মেকিয়াভেলিতকৈ প্ৰায় ১৮০০ বছৰ আগৰ মানুহ আছিল।
নন্দ বংশৰ উৎখাত
thumb|right|ৰজা ধনানন্দৰ কৰ্তৃত্বত বিস্তৃত নন্দৰাজ্য, আনুমানিক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৭০ thumb|right|চন্দ্ৰ গুপ্তৰ সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰাথমিক অবস্থাত বিস্তৃতি প্ৰচণ্ড শক্তিশালী নন্দ বংশৰ শাসন উৎখাত কৰি সম্ৰাট অশোকৰ পিতামহ চন্দ্ৰ গুপ্ত মৌৰ্যক ভাৰতৰ শাসন ক্ষমতাত অধিষ্ঠিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰেই মূল অৱদান আছিল। চন্দ্ৰ গুপ্ত মৌৰ্যকেই উপমহাদেশখনৰ প্ৰথম ঐতিহাসিক সম্ৰাট হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়। চন্দ্ৰ গুপ্তই মগধৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে আৰু পাটলিপুত্ৰত তেওঁৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী পাতে। পাটলিপুত্ৰ বৰ্তমানৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ আধুনিক চহৰ পাটনাৰ কাষতেই অৱস্থিত আছিল। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩২২ ৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৯৮ পৰ্যন্ত চন্দ্ৰ গুপ্তই ৰাজ্য শাসন কৰে। তেওঁৰ সময়কালত সমগ্ৰ ৰাজ্য জুৰি শান্তি বিৰাজমান আছিল, প্ৰজাসকলৰ প্ৰতি তেওঁ অত্যন্ত ন্যায়পৰায়ণ আৰু ৰাজ্যৰ সমৃদ্ধিৰ প্ৰতি যথেষ্ট নিষ্ঠাৱান আছিল। এই সম্পৰ্কে বিস্তাৰিতভাৱে লিপিবদ্ধ প্ৰমাণ পোৱা যায় চন্দ্ৰ গুপ্তৰ দৰবাৰলৈ অহা গ্ৰীক দূত মেগাস্থিনিছে লিখা 'ইণ্ডিকা' নামে গ্ৰন্থত।
চাণক্যৰ সক্ৰিয় সাহায্যত চন্দ্ৰগুপ্তই এটি শক্তিশালী সেনাবাহিনী গঢ়ি তোলে আৰু গুৰুৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা সুনিপুণ পৰিকল্পনা অনুসাৰে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰি শেষ পৰ্যন্ত নন্দ ৰজাক সিংহাসনচ্যুত কৰাত সক্ষম হয়। ইয়াৰ পিছত মগধৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে চন্দ্ৰ গুপ্ত মৌৰ্যই।
প্ৰধানমন্ত্ৰী চাণক্য
thumb|300px|মৌৰ্য আমোলৰ চকা আৰু হাতী প্ৰতীকযুক্ত ৰূপৰ মুদ্ৰা, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩য় শতক আলেকজেণ্ডাৰৰ আকস্মিক মৃত্যুত গ্ৰীক শাসনৰ বিৰুদ্ধে পাঞ্জাবত বিদ্ৰোহৰ সূচনা হয় আৰু এই পৰিস্থিতিৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰি চন্দ্ৰগুপ্তই গ্ৰীক বাহিনীৰ ওপৰত আক্ৰমণ চলাই সিহঁতক পৰাজিত কৰে আৰু পাঞ্জাবক নিজ শাসনলৈ আনে। চন্দ্ৰগুপ্তই সন্ধিৰ চুক্তি স্বৰূপে গ্ৰীক সেনাপতি চেলুকচ নিকেটৰৰ জীয়ৰী হেলেনাক বিয়া কৰায়। পাছত চন্দ্ৰগুপ্তই এখন এখনকৈ পশ্চিম ভাৰতৰ সকলো ৰাজ্য বিজয় কৰি এক শক্তিশালী সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰে। সাম্ৰাজ্য দক্ষতাৰে পৰিচালনাৰ বাবে তেওঁ এখন মন্ত্ৰী পৰিষদ গঠন কৰি চাণক্যক প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে নিয়োগ কৰে।
বিপৰীতকামিতা
বিপৰীতকামিতা (Heterosexuality) বুলিলে বিপৰীতলিংগৰ ব্যক্তিৰ প্ৰতি "প্ৰেম, আৱেগিক আকৰ্ষণ, যৌন আকৰ্ষণ অথবা যৌন আচৰণ"ক বুজায়। যৌন অভিমুখীতা হিচাপে বিপৰীতকামিতা বুলিলে মূলত বিপৰীতলিংগৰ ব্যক্তিৰ প্ৰতি "স্নেহ বা প্ৰণয়ঘটিত এক ধৰণৰ যৌন প্ৰৱণতা"ক বুজায়। এই ধৰণৰ সম্পৰ্কৰ ভিত্তিত গঢ় লৈ উঠা ব্যক্তিগত বা সামাজিক পৰিচিতি বা এই ধৰণৰ আচৰণ আৰু পৰস্পৰ বিপৰীত জাতীয় ব্যক্তিসকলক লৈ গঠিত সম্প্ৰদায়কো এই শব্দৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশ কৰা হয়।
চাণক্য
প্ৰধানমন্ত্ৰী চাণক্য
কেনে চৰম পৰিস্থিতিত চন্দ্ৰগুপ্তই নন্দ বংশক ক্ষমতাচ্যুত কৰি নিজৰ বিশাল সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল সেয়া ধুনীয়াকৈ বৰ্ণনা কৰা হৈছে পঞ্চম শতাব্দীতে লিখিত এখন ৰাজনৈতিক নাটক 'মুদ্ৰা ৰাক্ষস'ত। এই নাটকৰ ৰচয়িতা বিশাখাদত্ত নামে এজন প্ৰাচীন নাট্যকাৰ। শতাব্দীৰ পিছত শতাব্দী ধৰি এই নাটকখন পঠিত, মঞ্চস্থ আৰু প্ৰশংসিত হৈ আছে।
বিপৰীতকামিতা
বিপৰীতকামিতা বা বিপৰীতকামী শব্দটো সাধাৰণতে মানব প্ৰজাতিৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হলেও বাস্তৱিকতে ই সকলো স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ মাজত দেখা পোৱা যায়। গঠনগত বা শব্দতত্ত্বীয়ভাবে বিপৰীতকামিতা আৰু বিষমকামিতা শব্দদুটা বিপৰীত (ভিন্ন) আৰু বিষম (সমান নহয় এনে) শব্দ দুটাৰ পৰা আহিছে, যাৰ সৈতে কামিতা (যৌনতা) শব্দটো যুক্ত হৈ শব্দটো গঠিত হৈছে।