cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
গীতাঞ্জলি শ্ৰী
গীতাঞ্জলি শ্ৰী (Geetanjali Shree) (তেখেত গীতাঞ্জলি পাণ্ডে নামেৰেও জনাজাত, আৰু তেখেতে মাকৰ প্ৰথম নাম শ্ৰীক শেষ নাম হিচাপে লৈছে।) ) (জন্ম ১৯৫৭) ভাৰতৰ নতুন দিল্লীত বাস কৰা এগৰাকী হিন্দী ঔপন্যাসিক আৰু চুটিগল্পকাৰ। গীতাঞ্জলি শ্ৰী কেইবাটাও চুটিগল্প আৰু পাঁচখন উপন্যাসৰ লেখিকা। ২০০০ চনত লিখা তেখেতৰ উপন্যাস মাইক ক্ৰছৱৰ্ড বুক বঁটা,২০০১ বাবে চৰ্টলিষ্ট কৰা হয়। গ্ৰন্থখনক ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল নীতা কুমাৰে। অনূদিত এই গ্ৰন্থখন ২০১৭ চনত নিয়োগী বুকছে পুনৰ প্ৰকাশ কৰিছিল। তেখেতৰ পঞ্চমখন উপন্যাস ৰেত সমাধিৰ (২০১৮) ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে ডেইজি ৰকৱেলে। Tomb of Sand শিৰোনামৰ এই উপন্যাসখনে ২০২২ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বুকাৰ বঁটা লাভ কৰিছে। তেখেতে প্ৰেমচান্দৰ সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছে।
ব্যক্তিগত জীৱন
গীতাঞ্জলি উত্তৰ প্ৰদেশৰ বিভিন্ন চহৰত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল, কাৰণ তেখেতৰ পিতৃ এজন প্ৰশাসনিক বিষয়া আছিল। উত্তৰ প্ৰদেশৰ এই প্ৰতিপালনৰ সময়ছোৱাত তেখেতে ইংৰাজী ভাষাত লিখিত শিশু-উপযোগী গ্ৰন্থ পঢ়াৰ সুযোগ-সুবিধা নাপাইছিল। ইংৰাজী গ্ৰন্থৰ এই অভাৱটোৱে তেখেতৰ লগত হিন্দী ভাষাৰ এক চহকী সংযোগ স্থাপন কৰা বুলি দাবী কৰে।
সাহিত্যিক কৰ্মৰাজি
গীতাঞ্জলি শ্ৰীৰ প্ৰথম গল্প বেলপত্ৰ (১৯৮৭) সাহিত্যিক আলোচনী হান্সত প্ৰকাশ পাইছিল আৰু তাৰ পিছতে এখন চুটিগল্প সংকলন অনুগুঞ্জ (১৯৯১) প্ৰকাশ পাইছিল।
তেখেতৰ উপন্যাস মাইৰ ইংৰাজী অনুবাদে তেখেতক খ্যাতিৰ দিশে আগুৱাই লৈ যায়। উপন্যাসখনত উত্তৰ ভাৰতীয় মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ তিনিটা প্ৰজন্মৰ নাৰী আৰু তেওঁলোকৰ চৌপাশৰ পুৰুষসকলৰ বিভিন্ন অনুষংগ সামৰি লোৱা হৈছে। ছাৰ্বিয়ান আৰু কোৰিয়ানকে ধৰি কেইবাটাও ভাষালৈ 'মাই' অনূদিত হৈছে। সাহিত্য একাডেমী অনুবাদ বঁটা লাভ কৰা নীতা কুমাৰেও গ্ৰন্থখনক ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে আৰু বছিৰ উনৱানে ইংতিজাৰ হুছেইনৰ প্ৰস্তাৱনাৰে মাইক উৰ্দু ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে। উপন্যাসখনৰ আন আন অনুবাদসমূহৰ ভিতৰত আছে এনি মণ্টাউটৰ ফৰাচী, আৰু ৰেইনহল্ড শ্বেইনৰ জাৰ্মান অনুবাদ।
শ্ৰীৰ দ্বিতীয়খন উপন্যাস হামাৰা শ্বাহৰ উছ বৰাছৰ আধাৰ হৈছে বাবৰি মছজিদ ভাঙি পেলোৱাৰ ঘটনা।
তেখেতৰ চতুৰ্থখন উপন্যাস খালী জগহ (২০০৬) ইংৰাজীলৈ (নিবেদিতা মেননৰ দ্বাৰা The Empty Space হিচাপে), ফৰাচী (Nicola Pozza দ্বাৰা Une place vide হিচাপে), আৰু জাৰ্মান (Georg Lechner আৰু Nivedita Menon দ্বাৰা Im leeren Raum হিচাপে) অনুবাদ কৰা হৈছে।
তেখেতৰ পঞ্চম আৰু শেহতীয়া উপন্যাস ৰেট সমাধি (২০১৮) পাঠকসকলৰ মাজত ব্যাপক চৰ্চিত। গ্ৰন্থগনত কল্পনা আৰু ভাষাৰ নিৰ্মল শক্তিৰ অনুভূত হৈছে। একাংশৰ মতে, এই ৰচনা অভূতপূৰ্ব। গ্ৰন্থখনক ইংৰাজীলৈ ডেইজী ৰকৱেলে টম্ব অৱ ছেণ্ড হিচাপে। ফৰাচী ভাষালৈ গ্ৰন্থখন এনি মণ্টাউটে ৰেট সমাধি; অউ-ডেলা দে লা ফ্ৰণ্টিয়েৰ নামেৰে অনুবাদ কৰিছে। ২০২২ চনৰ এপ্ৰিল মাহত টম্ব অৱ ছেণ্ডে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বুকাৰ বঁটা লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:বুকাৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী
ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী (Dharmeswari Devi Baruani) (১৮৯২-১৯৬০) অসমীয়া সাহিত্যৰ ৰমন্যাসিক কাব্যধাৰাৰ এগৰাকী প্ৰতিভাশালী কবি আছিল। তেওঁ গুৱাহাটীৰ পঞ্চৱতী আশ্ৰমত ১৮৯২ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। ধৰ্মেশ্বৰী দেৱীৰ পিতৃৰ নাম আছিল যজ্ঞেশ্বৰ দেৱশৰ্মা । অসমত সেই সময়ত স্ত্ৰী-শিক্ষাৰ বিশেষ প্ৰসাৰ নথকা হেতুকে আহোম ৰাজত্বৰ শেষ স্বৰ্গদেউ কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহৰ মোক্তাৱ যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই, ঘৰতেই কন্যাৰ শিক্ষাৰ সু-ব্যৱস্থা কৰি দিছিল।
সাহিত্য-চৰ্চা
‘বাঁহী’, ‘ঘৰ-জেউতি’ আদি আলোচনীত প্ৰকাশিত হোৱা কবিতাবোৰৰে ‘ফুলৰ শৰাই’ নামৰ তেওঁৰ প্ৰথমখন কাব্যগ্ৰন্থ ১৯২৯ চনত প্ৰকাশ পায় । পোন্ধৰটা কবিতা সন্নিৱিষ্ট গ্ৰন্থখন ঘাইকৈ তেওঁৰ দুখ-কষ্টৰ ভিত্তিত ৰচনা কৰা। ১৯২৯ চনৰপৰা ১৯৫২ ৰ ভিতৰত লিখা কবিতাবোৰৰে ‘প্ৰাণৰ পৰশ’ তেওঁৰ দ্বিতীয় কাব্য-গ্ৰন্থ । ড॰ মহেশ্বৰ নেওগ, ড॰ সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মা আদিৰ দৰে সাহিত্যিকেও কবিগৰাকীৰ কবিতাৰ উচ্চমানৰ প্ৰশংসা কৰি থৈ গৈছে । ‘অশ্ৰুধাৰা আৰু জীৱনতৰী’ নামৰ তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ কাব্যগ্ৰন্থ দুখন কবিৰ মৃত্যুৰ পিছতহে ১৯৬৩ চনত একেলগে প্ৰকাশ পায়।
‘জীৱনতৰী’ৰ ৰূপকাত্মক কবিতাসমূহৰ তুলনাত ‘অশ্ৰুধাৰা’ৰ কবিতাসমূহ ‘ফুলৰ শৰাই’ আৰু ‘প্ৰাণৰ পৰশ’ৰ দৰেই ৰহস্যধৰ্মী। তেখেতৰ ইপ্সিত চিৰসুন্দৰজনৰ পৰা অসম, ভাৰত তথা মাতৃ জাতিলৈকে সকলোৱে তেওঁৰ কবিতাসমূহত স্থান পাইছে। ‘জীৱনতৰী’ৰ কবিতাত তেওঁ ভগৱানক সৰ্বস্ব সপি দি ভৱসিন্ধু পাৰ কৰি নিয়াৰ প্ৰাৰ্থনা জনাইছে। ‘মোৰ ই জীৱনতৰী পাৰ কৰা তুমি হৰি পখীৰূপে হৈ কৰ্ণধাৰ । ’
ব্যক্তিগত জীৱন
গুৱাহাটীৰ উজানবজাৰৰ প্ৰখ্যাত ব্যৱসায়ী দুগ্ধনাথ বৰুৱাৰ সৈতে ১৯০৪ চনত ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানীৰ বিবাহ হয় । কিন্তু বিবাহৰ কিছুবছৰ পিছৰেপৰা শাৰীৰিক ভাৱে অক্ষম হৈ পৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ৰোগশয্যাত পৰি থাকিয়ে সাহিত্য সাধনা কৰিবলৈ লয়। ।
বঁটা
১৯৫৬ চনত অসম সাহিত্য সভাই ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানীক কাব্য ভাৰতী উপাধিৰে বিভূষিত কৰে ।
মৃত্যু
একৈশ বছৰ ধৰি ৰোগশয্যাৰ পৰাই কাব্য চৰ্চা কৰা কবি গৰাকীৰ, ১৯৬০ চনৰ ৯ মাৰ্চত ৬৮ বছৰ বয়সত মৃত্যু হয় ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
শৱ কটা মানুহ
লেখকৰ পৰিচয়
right|thumb|য়েছে দৰজে ঠংছি ১৯৫২ চনত অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পশ্চিম কামেং জিলাৰ জীগাঁৱৰ এটি চেৰদুকপেন সম্প্ৰদায়ৰ পৰিয়ালত ঠংচিদেৱৰ জন্ম। তেখেতে জীগাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, বোমডিলা চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি কটন কলেজত পঢ়িবলৈ লয় আৰু কটন কলেজৰ পৰা অসমীয়াত অনাৰ্ছসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া ভাষাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। তেওঁ ১৯৭৭ চনত অৰুণাচল প্ৰদেশ অসামৰিক সেৱাত যোগদান কৰে। ১৯৯২ চনত তেওঁ ভাৰতীয় প্ৰশাসনীয় সেৱালৈ পদোন্নতি লাভ কৰে। ১৯৯৩ চনৰ পৰা টাৱাং, নামনি সোৱণশিৰি, চাংলাং, লোহিত আৰু পূব কামেং জিলাৰ উপায়ুক্ত হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই বৰ্তমান তেওঁ অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰৰ পৰ্যটন আৰু সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা, নগৰ উন্নয়ন, গৃহ নিৰ্মাণ আৰু পৰিকল্পনা আদি বিভাগৰ সচিব পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে। ২০১১-২০১২ চনত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিত্ব কৰে।
চৰিত্ৰসমূহ
দ্যাৰগে নৰবু, গুইচেংমু আৰু তাইৰ আঁকৰী ছোৱালীজনী, ৰিজোম্বা, জিগ্‌মে, তাৱা, পেমা, ঙাৱাং, গোম্বু, দন্দু, গম্বু, দ্যাৰগে নৰবুৰ দেউতাক দেচিন, মাক দোৰচোম, পেহাক লেকি আৰু পেহীয়েক চেংছোম, আপা চোৰগেন কাৰমা থিনলে, টাচি, দলাই লামা, আপা কাৰচুং চোৰগেন জামবে, অ’চি, ছেকেণ্ড অ’চি তাওজিং, মনপা চিপাহীটো, পাংচেন বুঢ়া, য়চু পুনা চাংদ্ৰাকপা, টোকা, আনে চাংগে নোৰলজোম, আনে দ্ৰেমা, গৰচুং, ৱাংজম, আপা কাৰমা ঠেনলেৰ পুত্ৰ চোৰগেন চাংগে, তেওঁ ভায়েক লেকি, ভনীয়েক জোমুং, চোৰগেন লামা চিৰিং, য়েছে খান্দু, চাইমু, লামা কাৰচুং, দিৰাজং গাঁৱৰ ৰাইজ, চুৰবি গাঁৱৰ ৰাইজ, মন্ত্ৰী মহোদয়, তেওঁৰ পৰিবাৰ আৰু বহুতো।
উপন্যাসৰ সাৰাংশ
এজন শৱ কটা মানুহৰ কাহিনী এইয়া। দ্যাৰগে নৰবু ওৰফে আও থাম্পা ওৰফে আপা থাম্পা ওৰফে আজাং থাম্পা ওৰফে আকু থাম্পাৰ কাহিনী এইয়া। ঘটনাচক্ৰত পৰি শৱ কটা কাৰ্যকে বৃত্তি হিচাপে ললেও মনপা সমাজত মৰাশ কটা এটা বহুত পুণ্যৰ কাম। একোটা মৰা শ কটাৰ পুণ্য এবাৰ তীৰ্থ কৰি অহা পুণ্যৰ সমান। যুগ যুগ ধৰি মনপা জনজাতিসকলে পৰম্পৰাগতভাবে মানি আহিছে যে মৃত্যুৰ পাছত মৃতদেহটো টুকুৰা টুকুৰকৈ কাটি নৈত উটুৱাই নিদিলে আত্মাৰ সদ্‌গতি নহয়। জীৱই মহানিৰ্বাণ নাপায়। মৃতদেহ কটাৰো নিয়ম আছে। পুৰুষ-মহিলাৰ বাবে সুকীয়াকৈ মৃতদেহ সত্‌কাৰ কৰাৰ নিয়মো বেলেগ বেলেগ। মৃতদেহটো জুখি মাখি হিচাপ কৰি কৰি এশ আঠ ভাগ কৰি কাটি নৈত উটুৱাই দিয়া হয়।
সৰুৰে পৰা গাঁৱৰ আন আন ল’ৰা-ছোৱালীৰ লগতে জিগ্‌মে, পেমা, ঙাৱাং, গোম্বু, ৰিজোম্বা আদিৰ লগত একেলগে খেলিধূলি ডাঙৰ হৈছিল দ্যাৰগে নৰবুৱে। ৰিজোম্বাই একো নজনা অৱস্থাৰ পৰাই দ্যাৰগেৰ লগত বিয়াত বহাৰ সপোন দেখে। যেতিয়াই তেতিয়াই যাৰে তাৰে আগত কৈয়ো আৰু কৈ হকে নহকে দ্যাৰগেৰ পৰা মাৰ খায়। লাহে লাহে সিহঁতকেইটা ডাঙৰ হৈ অহাত এবাৰ দলাই লামাৰ দৰ্শন পাবলৈ যাওঁতে দলাই লামাৰ স্পৰ্শ পাই ৰিজোম্বাৰ মাজত পৰিবৰ্তনে দেখা দিয়ে। ইফালে দ্যাৰগেৰ লগত ৰিজোম্বাৰ বিয়াৰ বাবে লামাৰ ওচৰলৈ গৈ মঙল চাওঁতে গম পায় যে ৰিজোম্বাৰ ভাগ্যত সাধাৰণভাৱে ঘৰ-সংসাৰ পাতি খোৱাৰ সুখ নাই। দুৰ্ভাগ্যই খেদি ফুৰিছে তাইক। আৰু সঁচাকৈয়ে দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে ভাৰত আৰু চীনাৰ মাজত যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাত আপোন মানুহৰ পৰা বিছিন্ন হৈ পৰে দ্যাৰগে নৰবু। যুদ্ধৰ প্ৰভাৱতেই পলাওঁতেই ভৰিত গুলি লাগি ৰিজোম্বা পৰি যোৱাত সকলোৱে তাইক মৃত বুলি ধৰি লয়। ঘটনা-দুৰ্ঘটনাৰ মাজেৰে দ্যাৰগেই অচেতন অৱস্থাত নিজৰ মাককে জীৱন্ত অৱস্থাত হত্যা কৰি মাকৰ মৃতদেহ টুকুৰা টুকুৰকৈ কাটি কুকুৰক খুৱায়। পাগল হৈ তেজপুৰত থকাৰ পাছত গুইচেংমুৰ দেউতাকৰ অনুগ্ৰহতে দ্যাৰগেই তেওঁৰ ঘৰজোঁৱাই হৈছিলগৈ। গুইচেংমু আৰু দ্যাৰগেৰ এজনী আঁকৰী ছোৱালী জন্ম হ’ল আৰু দৈৱক্ৰমে তাইৰ নামো ৰিনচিন জোম্বা বা ৰিজোম্বা থব লগাত পৰিল। ৰিজোম্বা যে এসময়ত দ্যাৰগেৰ প্ৰেয়সী আছিল এই লৈ গুইচেংমুৰ মনত অসন্তোষ। শৱ কাটি কাটি এদিন দ্যাৰগেই উপলব্ধি কৰে যে সি তাৰ ছোৱালী আৰু তাৰ পত্নীৰ বাবে একোৱেই কৰা নাই। লাহে লাহে তাৰ স্বভাৱ আৰু চিন্তা ভাবনাত পৰিবৰ্তনে দেখ দিয়ে। ক্ৰমাত্‌ ধৰ্ম কৰ্মৰ প্ৰতিও তাৰ মন ঢাল খায়। আনে চাংগে নোৰলজোমৰ সান্নিধ্যত দ্যাৰগেৰ মনলৈ আমূল পৰিবৰ্তন আহে। সময়ত সকলোৱে গম পায় যে এই আনে চাংগে আন কোনো নহয় সকলোৱে মৃত বুলি ধৰি লোৱা সেই তাহানিৰ ৰিজোম্বাহে। ভৰিত গুলি লাগি পৰি যোৱা ৰিজোম্বাক বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোকে তুলি লৈ গৈছিল আৰু তাতেই দীক্ষা-শিক্ষা লৈ কালক্ৰমত ৰিজোম্বাই এক মহান ৰিনপোচেৰ ৰূপ লয়। আনে চাংগেৰ লগত দ্যাৰগেই নিজৰ পুৰণা গাঁৱলৈ ঘূৰি আহে। পেহাক লেকিৰ মৃতদেহৰ শত্‌কাৰ কৰে। গুইচেংমু আৰু দ্যাৰগেৰ আঁকৰী জীয়েকৰ সকলো দায়িত্ব লৈ আনে চাংগেই তাইক শিক্ষিত কৰি তোলে। জীৱনৰ শেষ কালত আনে চাংগেই নিজৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ মৃতদেহৰ সত্‌কাৰৰ ভাৰ দ্যাৰগেৰ ওপৰতেই দি যায়। সম্পূৰ্ণ ধৰ্মীয় নিয়ম কানুনেৰে আনে চাংগেৰ মৃতদেহৰ সৎকাৰ কৰাৰ পাছত অলৌকিকভাৱেই নদীৰ পানী বাঢ়ি যায় আৰু আনে চাংগেৰ কটা মূৰটো পানীত উটুৱাই দিওঁতে বাঢ়নী পানীয়ে দ্যাৰগেকো জীৱন্ত অৱস্থাতে উটুৱাই লৈ যায়। জীৱিত অৱস্থাতে আনে চাংগেই ভৱিষ্যত বাণী কৰিছিল যে তেওঁ মৃত্যুৰ পাছত দ্যাৰগেৰো মহাপ্ৰয়াণ ঘটিব আৰু কইপেমলৈ যাত্ৰা কৰিব। এই পৃথিৱীত এইবাৰেই তেওঁলোক দুজনৰ শেষ জনম।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
শিৱ প্ৰসাদ বৰুৱা
শিৱ প্ৰসাদ বৰুৱা  (Siva Prasad Barooah) (১৮৮০-১৯৩৮) অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ চাহ খেতিয়ক, ৰাজনীতিবিদ তথা সমাজসেৱক ৷ অসমৰ সাংবাদিকতাৰ জগতত তেওঁক অন্যতম বাটকটীয়া বুলি গণ্য কৰা হয়৷ তেওঁৰ উদ্যোগতে অসমৰ প্ৰথমখন দৈনিক বাতৰি কাকত 'বাতৰি' প্ৰকাশিত হৈছিল৷ তেওঁৰ স্মৰণত ১৯৯৯ চনৰ পৰা কমল কুমাৰী ফাউণ্ডেশ্যনে সাংবাদিকতাৰ জগতত উল্লেখযোগ্য বৰঙণি আগবঢ়োৱা ব্যক্তি বা সংগঠনক প্ৰতিবছৰে 'শিৱ প্ৰসাদ বৰুৱা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা' প্ৰদান কৰি আহিছে৷
ব্যক্তিগত জীৱন
শিৱ প্ৰসাদ বৰুৱাৰ জন্ম হয় ১৮৮০ চনত৷ তেওঁ যোৰহাটৰ প্ৰখ্যাত খঙীয়া বৰুৱা পৰিয়ালৰ আছিল৷ ১৯১৭ চনত তেওঁ কমল কুমাৰী বৰুৱাৰ সৈতে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়৷
অৱদান
শিৱ প্ৰসাদ বৰুৱাই ১৯৩০ চনৰ অক্টোবৰ মাহত 'সাদিনীয়া বাতৰি' নামৰ এখন বাতৰি কাকত প্ৰকাশ কৰে৷ এই কাকতখনেই ১৯৩৫ চনৰ আগষ্ট মাহত 'দৈনিক বাতৰি' লৈ পৰিৱৰ্ত্তিত হয়৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক শ্ৰেণী:পোখালি
অচেটীয় ৱিকিপিডিয়া
অচেটীয় ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ অচেটীয় সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত অচেটীয় ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
অচেটীয় ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
মনমোহন সিং
ড॰ মনমোহন সিং (জন্ম ২৬ চেপ্তেম্বৰ ১৯৩২) ভাৰতৰ ত্ৰয়োদশ প্ৰধানমন্ত্ৰী। অৰ্থনীতিবিদ ড॰ সিং জৱাহৰলাল নেহৰুৰ পাছতে একেলেথাৰিয়ে দুবাৰ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা একমাত্ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু প্ৰথম শিখ।
১৯৯১ চনত ভাৰত প্ৰবল বিত্তীয় সংকটত পৰে। নবনিৰ্বাচিত প্ৰধানমন্ত্ৰী পি ভি নৰসিংহ ৰাৱে সকলোকে আচৰিত কৰি অ-ৰাজনৈতিক ড॰ মনমোহন সিঙক বিত্তমন্ত্ৰী হিচাবে কেবিনেটত মকৰল কৰে। প্ৰতিপক্ষৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা সত্ত্বেও পাচৰ কেইবছৰত ড॰ সিঙে ভাৰতৰ অৰ্থনীতিক মুক্ত অৰ্থনীতি হিচাবে গঢ়ি তুলিবলৈ এলানি অৰ্থনৈতিক সংস্কাৰৰ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ ফলত ভাৰতৰ বিত্তীয় সংকট আঁতৰিল আৰু সংস্কাৰবাদী অৰ্থনীতিবিদ হিচাবে গোলকীয়ভাৱে সিঙৰ প্ৰতিষ্ঠা হ'ল, যদিও ১৯৯৬ চনত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ দলে বিশেষ সফলতা লাভ কৰিব নোৱাৰিলে। তথাক্ৰমে পাচৰ অটল বিহাৰী বাজপেয়ী চৰকাৰৰ সময়ত সিঙে ৰাজ্যসভাত বিৰোধীপক্ষৰ নেতা হিচাবে কংগ্ৰেছ দলৰ নেতৃত্ব কৰে।
২০০৪ চনত কংগ্ৰেছৰ নেতৃত্বত ইউনাইটেড প্ৰগ্ৰেছিভ এলায়েন্স (UPA) ক্ষমতালৈ অহাৰ সময়ত অধ্যক্ষা ছোনিয়া গান্ধীয়ে অপ্ৰত্যাশিতভাবে মনমোহন সিঙক প্ৰধানমন্ত্ৰিত্ব অৰ্পণ কৰে। সিঙৰ নেতৃত্বৰ "UPA I" চৰকাৰে নেশ্যনেল ৰুৰেল হেল্থ মিশ্যন, ইউনিক আইডেণ্টিফিকেশ্যন অথৰিটি অব ইণ্ডিয়া, মহাত্মা গান্ধী ৰুৰেল এম্প্লয়মেণ্ট গেৰাণ্টি এক্ট, ৰাইট টু ইনফৰমেশ্যন এক্টকে ধৰি কেইবাখনো আইন আৰু আঁচনি গ্ৰহণ কৰে। ২০০৮ চনত ভাৰত আৰু আমেৰিকাৰ চিভিল নিউক্লিয়াৰ এগ্ৰিমেণ্ট বিলখনৰ বিৰোধিতা কৰি লেফ্ট ফ্ৰণ্টে চৰকাৰলৈ সমৰ্থন উঠাই লোৱাৰ বাবে চৰকাৰ প্ৰায় ভংগই হ'বলৈ ওলাইছিল। যদিও UPA I -অৰ কাৰ্য্যকালত ভাৰতৰ অৰ্থনীতি যথেষ্ট উৰ্ধগামী হয়, ২০০৮ চনৰ মুম্বাই আক্ৰমণ আৰু মাওবাদী বিদ্ৰোহ আদিয়ে চৰকাৰক বিপাঙত পেলায়।
২০০৯ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ পুনৰ বিপুল সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰে বিজয়ী হয় আৰু পুনৰ মনমোহন সিঙৰ প্ৰধানমন্ত্ৰিত্বত চৰকাৰ গঠন কৰে। পাচৰ কেইবছৰত কমনৱেল্থ গেমচৰ আয়োজন, ২ জি স্পেক্ট্ৰাম, কয়লাৰ আবণ্টন আদি কেইবাটাও দুৰ্নীতি কাণ্ডই চৰকাৰক জুৰুলা কৰে।
শিক্ষা আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩২ চনৰ ২৬ ছেপ্তেম্বৰত ব্ৰিটিছ শাসিত পঞ্জাবৰ গহত(বৰ্তমান পাকিস্তানত) গুৰমুখ সিঙৰ ঔৰসত আৰু অমৃত কৌৰৰ গৰ্ভত মনমোহন সিঙে জন্মলাভ কৰে। শিশু অৱস্থাতে মাকক হেৰুওৱা মনমোহনক আইতাকে (দেউতাকৰ মাক) তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰে।
দেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো ভাৰতৰ অমৃতসৰলৈ গুছি আহে আৰু তেওঁ তাৰ হিন্দু কলেজত অধ্যয়ন কৰে। তাৰ পিছত পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত ক্ৰমে ১৯৫২ আৰু ১৯৫৪ চনত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৫৭ চনত কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ 'ট্ৰাইপচ' (Tripos) সফলতাৰে সমাপ্ত কৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৫৭ চনৰ পৰা ১৯৫৯ চনলৈকে মনমোহন সিঙে পঞ্জাৱ বিশ্ববিদ্যালয়ত অৰ্থনীতি বিভাগৰ অধ্যাপক ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৬৬ চনত সিঙ Delhi School of Economics ত অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ১৯৬৬ চনৰ পৰা ১৯৬৯ চন লৈকে ৰাষ্ট্ৰসংঘত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৬৯ চনত, মনমোহন সিঙে দিল্লী স্কুল অফ ইকনমিক্সত আন্তৰ্জাতিক বাণিজ্যৰ অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ লগতে ১৯৭২ চনত মনমোহন সিঙে বিত্ত মন্ত্ৰালয়ৰ মুখ্য অৰ্থনৈতিক উপদেষ্টা হিচাপে দায়িত্বভাৰ পালন কৰিছিল।
ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৭৬ চনত তেওঁ বিত্ত মন্ত্ৰালয়ৰ সচিব হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। মনমোহন সিঙে ১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৮২ চনত পৰিকল্পনা আয়োগৰ লগত জড়িত হৈ আছিল। অন্যহাতে তেওঁ ১৯৮২ চনত প্ৰাক্তন বিত্ত মন্ত্ৰী প্ৰণৱ মুখাৰ্জীৰ অধীনত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গভৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্ত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গভৰ্ণৰ
ফাৰ্মিয়ন
ফাৰ্মিয়ন (Fermion) হৈছে অৰ্ধপূৰ্ণ ঘূৰ্ণন বিশিষ্ট একধৰণৰ কণিকা। এই কণিকাই ফাৰ্মি-ডিৰাক পৰিসংখ্যা আৰু পাউলিৰ নিষেধ নীতি মানি চলে। ইটালীৰ প্ৰখ্যাত তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী এনৰিকো ফাৰ্মিৰ নামানুসাৰে এই কণিকাৰ নাম ফাৰ্মিয়ন ৰখা হৈছে। একেটা শক্তিস্তৰত দুটাতকৈ অধিক ফাৰ্মিয়ন একেলগ থাকিব নোৱাৰে; আনহাতে ব'ছন কণিকা, যিবিলাকে বসু-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যা মানি চলে; একেটা শক্তিস্তৰত দুটাতকৈ অধিক একেলগ থাকিব পাৰে।
শ্ৰেণী:পৰিসাংখ্যিক বল বিজ্ঞান
গৰু বিহু
বিহু অসমৰ জাতীয় উৎসৱ। ব'হাগ বিহু অথবা ৰঙালী বিহুৰ প্ৰথমটো দিন গৰু বিহু হিচাপে পালন কৰা হয়। চ'ত আৰু ব'হাগ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা গৰু বিহু পালন কৰা হয়। অসমৰ গ্ৰাম্য সমাজৰ অন্যতম উৎসৱ এই গৰু বিহু। গৰু বিহুত গাঁৱৰ কৃষকসকলে ঘৰৰ গৰুকেইটাক ওচৰৰ নৈ অথবা জান-জুৰিৰ ঘাটলৈ লৈ গৈ নোৱায়-ধুৱায়। দীঘলতি, মাখিয়তি পাতেৰে গৰুৰ গাত কোবাই, লাও-বেঙেনা খুৱাই ঘৰৰ গৰুকেইটাৰ দীৰ্ঘায়ু আৰু নশক্তি কামনা কৰে। অসমৰ কৃষিপ্ৰধান সমাজত গৰুৱে পালন কৰি অহা উল্লেখনীয় ভূমিকাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই অসমীয়া সমাজে গৰু বিহু পালন কৰি আহিছে।
গৰু বিহুৰ মূল বৈশিষ্ট্য
গৰু বিহুৰ দিনাৰ মূল বৈশিষ্ট্য হ’ল- ঘৰৰ গোহালিৰ গৰুকেইটাৰ মংগল তথা সু-স্বাস্থ্য কামনা কৰা আৰু তাৰ অৰ্থে ভগৱানৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা জনোৱা।
গৰু বিহুৰ নিয়ম প্ৰথা
গৰু বিহুৰ দিনা ৰাতিপুৱাই উঠি গৰুকেইটাক নদীৰ পাৰলৈ লৈ যোৱা হয় আৰু আটোম-টোকাৰিকৈ গা ধুওৱা হয়। গৰুৰ গা ঘঁহিবৰ বাবে খেৰৰ নুৰা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পানীৰে গা ধুওৱাৰ আগতে গৰুৰ গাত মিঠাতেল আৰু মাহ হালধিৰ মিহি মিশ্ৰণ সানি দিয়া হয়। সেইদিনা গৰুৰ গাত লাউ-বেঙেনা আদি ছটিয়াবলৈ ছাট সজা হয়। গৰুৰ স্নান পৰ্ব শেষ হোৱাৰ পিছতে গৰুৰ নিপোটল এটি শৰীৰ কামনা কৰি গালৈ লাউ, বেঙেনা আদি ছটিওৱা হয়। এইক্ষেত্ৰত অসমবাসীয়ে এনেদৰে গায়- লাউ খা বেঙেনা খা, বছৰে বছৰে বাঢ়ি যা। মাৰ সৰু বাপেৰ সৰু, তই হ'বি বৰ বৰ গৰু নৈৰ পাৰৰ এই সমগ্ৰ কৰ্মৰাজিত গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰু, শিশু-মহিলা সকলো উপস্থিত থাকে আৰু পৰিবেশটো যথেষ্ট মোহনীয় হৈ পৰে। এই মধুৰ ক্ষণতে দীঘলতি আৰু মাখিয়তীৰে গৰুৰ গাত কোবোৱা প্ৰথাও গৰুবিহুৰে এটা নিয়ম। এইক্ষেত্ৰত অসমবাসীয়ে এনেদৰে গায়- দীঘলতিৰ দীঘল পাত, গৰু কোবাওঁ জাত জাত মাখিয়তীৰ মাখি পাত, মাখি মাৰোঁ জাত জাত
ছাট এটিত থকা সকলো লাউ-বেঙেনা গৰুলৈ নামাৰি কিছু অংশ ছাটটিতে ৰখা হয়। নিজৰ ঘৰৰ ছাট ঘৰলৈ ওভোটাই নানি ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ সৈতে ছাট, এডাল পঘা আৰু থেকেৰা সলনি কৰাটোও গৰু বিহুৰে এটি নিয়ম। গোহালিৰ কোনোবা এক কোণত ছাটটি সযতনে সংৰক্ষণ কৰা হয়। এই সকলো নিয়মৰ পৰা আজৰি হৈ গৃহস্থই ঘৰলৈ আহি স্নান কৰে। জনপ্ৰবাদ অনুসৰি পথাৰত বা নদীৰ পাৰত গৰুৰ গালৈ মৰা হালধিৰে সেইদিনা গা ধুলে বহুখিনি বেমাৰৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰি। সেইদিনা বহু অসমীয়াই ঘৰৰ গৰুকেইটাৰ মংগলৰ অৰ্থে ভগবানৰ ওচৰত মিনতি নিবেদি গোসাঁইঘৰত প্ৰাৰ্থনা জনায়। গাঁৱৰ বুঢ়ামেথাই সেইদিনা নামঘৰত সমবেত হৈ সমজুৱাকৈ শৰাই আগবঢ়ায়। ঘৰৰ সকলো সদস্যই একেলগে বহি চিৰা–দৈৰে এসাজ জলপান খোৱাটো অসমীয়া সমাজৰ এক চিৰাচৰিত নিয়ম। thumb|right|সন্ধিয়া গৰুক জাক দিছে নাহৰ পাতত মন্ত্ৰ লিখি ঘৰৰ দুৱাৰ-খিৰিকীৰ কোণত লগোৱা গৰু বিহুৰ এটা উল্লেখযোগ্য প্ৰথা। জনবিশ্বাস অনুসৰি এনে কৰিলে ধুমুহা, বা-মাৰলিৰ পৰা ঘৰখন ৰক্ষা পৰে। ভগৱান শিৱলৈ প্ৰাৰ্থনা জনাই নাহৰ পাতৰ বিপৰীত অংশত এনেদৰে লিখা হয়, দেৱ দেৱ মহাদেৱ নীলগ্ৰীব জটাধৰ। বাত বৃষ্টি হৰংদেৱ মহাদেৱ নমস্তুতে ॥ সন্ধিয়া পথাৰৰ পৰা ঘৰৰ গৰু ঘূৰি অহাৰ পাছতেই খেৰ, বিহলঙনী আদিৰে জুই জ্বলাই গৰুৰ আগত তাৰ ধোঁৱা বিচনীৰে বিচি দিয়া হয়। অসমবাসীৰ মাজত ইয়াক ‘জাগ দিয়া’ বুলি কোৱা হয়। প্ৰবাদ আছে যে, অসমবাসীয়ে গৰু বিহুৰ দিনা ঘৰৰ গৰুকেইটাক জাগ দিয়াৰ পিছতহে বিচনী ব্যৱহাৰ কৰে। অসমৰ ভালেকেইখন ঠাইত সন্ধিয়া গৰু গোহালিলৈ প্ৰবেশ কৰাৰ আগে আগে মাছৰ পানীৰে গৰুৰ ভৰি ধুওৱাৰ নিয়ম প্ৰচলিত আছে। জনবিশ্বাস মতে- এনে কৰিলে বছৰটোলৈ গৰুৰ খুড়াত কোনোধৰণৰ বেমাৰে আক্ৰমণ কৰিব নোৱাৰে। কোনো কোনো ঠাইত পিঠাগুৰি খুন্দি গৰুক খুৱাবলৈ পিঠা তৈয়াৰ কৰাৰ প্ৰথাও প্ৰচলিত আছে।
গৰুক নতুন পঘা দিয়া গৰু বিহুৰ এক উল্লেখযোগ্য নিয়ম। বিশেষকৈ এই পঘা মৰাপাটেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। মৰাপাটৰ প্ৰতিটো পাকৰ মাজে মাজে ‘তৰাগছ’ৰ বাকলি খাজি এই পঘা সাজি উলিওৱা হয়। তাত হালধিৰে মিহি প্ৰলেপ সানি গৰু বিহুৰ দিনাই গৰুক নতুন পঘাৰে আদৰণি জনোৱা হয়।
গৰু বিহুত ব্যৱহৃত শাক-পাছলি
অসমৰ বহু সমাজৰ লোকে গৰু বিহুৰ দিনাই এশ এবিধ শাক-পাছলি একেলগে ৰান্ধি গ্ৰহণ কৰে। অৱশ্যে অসমৰ বহু ঠাইত সাতবিহুৰ দিনাহে এই প্ৰথা প্ৰচলিত হোৱা দেখা যায়। এই ক্ষেত্ৰত ব্যৱহৃত বিভিন্ন শাক-পাছলি তলত উল্লেখ কৰা হ’ল। আজিকালি সকলো শাক-পাচলি বিচাৰি নাপাই যদিও কিছুমান এতিয়াও পোৱা যায়। সেইবোৰ হৈছে-
১) অমিতাফুল
২) অমৰা ফুল
৩) অশোক ফুল
৬) আনাৰসৰ কোঁহ
৭) আলুগুটিৰ পাত
৮) আদাপাত
৯) আগেজলা
১০) ওলকচুপাত
১১) ওলকবি পাত
১৩) কেঁহেৰাজ শাক
১৪) কচুশাক
১৫) কুঁহিয়াৰ পাতৰ আগ
১৭) কোৱাভাতুৰি
১৮) কেঞাবন
২০) কাঁছকল পাত
২১) কাঠ আলু পাত
২২) কৰ্দৈ পাত
২৩) কলমৌ শাক
২৪) কুহিলা পাত
২৫) কলপচলা
২৬) কোমোৰা পাত
২৭) কেৰেলা পাত
২৮) খুতৰা শাক
৩১) গৰুখিচ
৩৩) চজিনা পাত
৩৪) চালকুঁৱৰী আগ
৩৫) চিৰতা পাত
৩৬) চয়াবিন পাত
৩৮) জেতুলীপকা পাত
৩৯) জালুকপাত
৪০) জলকীয়া পাত
৪১) জবাফুল
৪২) জ্যেষ্ঠমধু পাত
৪৩) জৱেত্ৰী
৪৪) জাতিলাউ পাত
৪৫) জিকা পাত
৪৬) টিকনি বৰুৱা
৪৭) টুপুৰী লতা
৪৮) টেঙামৰা
৪৯) টেঙেচি টেঙা
৫০) তিতাফুল
৫১) তিল পাত
৫২) তুলসী
৫৩) তিঁয়হ পাত
৫৪) থেকেৰা পাত
৫৫) থেৰেজু পাত
৫৬) দাংবদি
৫৮) সোণবৰীয়াল
৫৯) দুপৰটেঙা
৬০) ধুন্দুলি পাত
৬১) ধতুৰা
৬২) ধনিয়া
৬৩) ঢেকীয়াশাক
৬৪) নৰসিংহ
৬৬) নেফাফু
৬৭) নুনি পাত
৬৮) নিলাজী বন
৬৯) পিৰালি পালেং
৭০) পিঁয়াজপাত
৭১) পদিনা
৭২) পিৰালি কুঁৱৰী
৭৩) পটল পাত
৭৪) পালেং
৭৫) পুৰৈশাক
৭৬) পনৌনৌৱা
৭৭) পচতীয়া
৭৮) পিপলি
৭৯) ব্ৰাহ্মীশাক
৮১) বন্ধাকবি
৮২) বনজালুক
৮৩) বেতগাজ পাত
৮৪) বেঙেনা পাত
৮৫) বৰথেকেৰা পাত
৮৬) বিহলঙনি
৮৭) বকফুল
৮৮) বৰমানিমুনি
৯০) বৃন্দাবন
৯১) বহমথুৰি
৯২) বিশল্যকৰণি
৯৩) ভেদাইলতা
৯৪) ভাঙৰ আগ
৯৫) ভৃঙ্গৰাজ
৯৬) ভেকুৰি তিতা
৯৭) ভেটফুল
৯৯) সৰু মানিমুনি
১০০) মহানিম
১০১) মচন্দৰী
১০২) মানধনিয়া
১০৩) মৰিচা
১০৪) মেথিশাক
১০৫) মেটেকা
১০৬) মৰাপাট
১০৮) মধুসোলেং
১০৯) মূলাশাক
১১০) ৰঙালাউ আগ
১১১) লফাশাক
১১২) লাইজাবৰী
১১৩) লাইশাক
১১৪) শেৱালি ফুল
১১৬) শুকলতি
১১৭) হাতীখুতৰা
১১৮) হেলচী শাক ইত্যাদি।
এই শাকবোৰৰ সকলোবোৰ পোৱা সম্ভৱ ন‘হলেও বহুতে ইয়াৰে সাতবিধ শাক আনি ব্যঞ্জন কৰি খায়। সেইবাবেই ইয়াক বহুতে সাতশাকী বুলিও কয়। কিছুমানৰ মতে ব‘হাগ বিহুৰ সাতদিনৰ দিনাহে এইবোৰ শাক খাব লাগে বাবে সাতশাকী বুলি কয়।
বৰ্তমান যুগ আৰু গৰু বিহু
আধুনিকতাৰ ঢৌয়ে জগতৰ সকলো বস্তলৈকে পৰিৱৰ্তন কঢ়িয়াই অনাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত গৰু বিহুৰ লগত জড়িত বিভিন্ন নিয়ম-প্ৰথাৰ লেহেমীয়া পৰিৱৰ্তন স্বাভাৱিক। নৈপৰীয়া মানুহখিনিৰ বাহিৰে বাকী ৰাইজৰ বাবে নদীৰ পাৰলৈ নি গৰুক গা ধুওৱা একপ্ৰকাৰৰ অসম্ভৱ কথা। তেনেস্থলত গৰু বিহুৰ দিনা চোতালতে বিভিন্ন উপায়েৰে গৰুক স্নান কৰোৱা দৃশ্য এতিয়া অসমত সুলভ। আগৰ দৰে গাঁৱৰ সকলো ৰাইজ একলগ হৈ গৰুৰ গালৈ লাউ-বেঙেনা দলিওৱা দৃশ্য এতিয়া একেবাৰে বিৰল। সাম্প্ৰতিক যুগত ব্যস্ততাৰে ভৰা অসমৰ জনজীৱনত অসমীয়া ৰাইজে কিন্তু পাহৰা নাই গৰু বিহুৰ নীতি-নিয়মৰ কথা। ফলস্বৰূপে আজিও অটুট আছে তাহানিৰে পৰা চলি অহা গৰু বিহুৰ লগত জড়িত বিভিন্ন নিয়ম- প্ৰথা।
গৰুৰ বিহুৰ লগত জড়িত লোকবিশ্বাস
বিহুৰ লগত অসমীয়া মানুহৰ নানান বিশ্বাস জড়িত হৈ আছে। অসমীয়া হিন্দু-মুছলমান উভয় সমাজৰ বাবে গৰুবিহু‌ এক হেঁপাহৰ উৎসৱ। গৰু বিহুৰ দিনা পুৱাই গৃহস্থই গৰু গোহালিটো চাই যদি গৰুকেইটা ঠিয় হৈ থকা দেখে তেন্তে সেই বছৰটোত বানপানী নহয় আৰু শুই থকা দেখিলে বানপানী হয় বুলি এক বিশ্বাস প্ৰচলিত আছে। ৰাতিপুৱা নিৰ্দিষ্ট সময় অনুসৰি গৰুৰ খুৰা আৰু শিঙত মিঠাতেল দি মাহ-হালধিৰে নোৱাই ওচৰৰ নৈ, বিল, পুখুৰী আদিলৈ গা-ধুৱাবলৈ নিওঁতে দীঘলতিৰে খেদায় নিলে মাৰি-মৰক উপচক্ৰ গুচে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
গৰু বিহুৰ দিনাই সন্ধিয়া নহৰু বটা পানী ঘৰৰ চাৰিওকাষে ছটিয়ালে বছৰটোলৈ সৰ্পভয় নিবাৰণ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
সেইদৰে গৰু বিহুৰ দিনা এশ এবিধ শাক খোৱাৰ পৰম্পৰাও অসমীয়া সমাজত আছে। লগতে গৰুৰ চাকত দিয়া লাও, বেঙেনা, হালধি, থেকেৰা আদিও খোৱা হয়। পুৰণি বিশ্বাস অনুসৰি এই এশ এবিধ শাক খালে বহু ৰোগ-ব্যাধিৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব পাৰি। সেইদিনাই নাহৰৰ পাতত ‘দেৱ দেৱ মহাদেৱ, নীলগ্ৰীৱ জটাধৰ বাত বৃষ্টি হৰংদেৱ মহাদেৱ নমস্তুতে’ -এই মন্ত্ৰটো লিখি ঘাইঘৰ কেইটাৰ চালত আৰু গোহালি ঘৰৰ চালত খুচি থোৱাৰ প্ৰথা অসমীয়া সমাজত আছে। লগতে টিকনি বৰুৱাৰ লতা এডালো মূল দুৱাৰৰ ওপৰত লগোৱা হয়। এনে কৰিলে ধুমুহা, ঢেৰেকণি, বজ্ৰপাত পৰাৰ পৰা ৰক্ষা পৰে বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত আছে।
গৰু বিহুৰ দিনাই জেতুকা পিহি ঘৰৰ সকলোৱে লগায়। লগতে কেঁচা জেতুকাৰ ৰস অকন খোৱাৰো নিয়ম। এনে কৰিলে বছৰটোৰ বিভিন্ন ৰোগৰপৰা মুক্তি পায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
আবেলি গৰু উভতিবৰ সময়ত তুঁহগুড়ি, বিহলঙনি, জেটুলীপকা ধানখেৰ আদিৰে পদূলি মূৰত, চোতালত আৰু গোহালিৰ মুখত একোটাকৈ জাগ জ্বলোৱা হয়। মাখিয়তীৰে গৰুৰ গাত লাহে লাহে কোবোৱা হয় যাতে গৰুকেইটা মহ, দাঁহ, মাখি আদিৰপৰা বছৰটোলৈ ৰক্ষা পৰে। মাঘ বিহুৰ দিনা মাহ-কৰাই খোৱাৰ দৰে ব’হাগ বিহুৰ দিনাও আমৰ কলি, কঁঠালৰ মুচি, মচুৰ মাহ খালে বছৰটোলৈ বেমাৰ আজাৰ নহয় বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত আছে। বিহুৰ দিনা পুৱাবেলা কণীযুঁজ, কড়ি খেলৰ যি পৰম্পৰা অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত আছে তাক উৰ্বৰতা বিশ্বাসৰ ভেটিতেই গঢ় লৈ উঠিছে বুলি ক’ব পাৰি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিহু
সোণালী বসু
সোণালী বসু (Shonali Bose; জন্ম: ৩ জুন ১৯৬৫) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক,  লেখক  আৰু চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক।  ২০০৫ চনত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনাত আত্মপ্ৰকাশ কৰা বসুৱে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ব্ৰীজষ্টোন নেৰেটিভ বঁটা, চানডান্স মহিন্দ্ৰা গ্ল'বেল ফিল্মমেকাৰ বঁটা আদি বিভিন্ন স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
বসুৱে তেওঁৰ একে নামৰ আধাৰত পৰিচালনা কৰা প্ৰথমখন জীৱনীমূলক ছবি অমুৰ জৰিয়তে নিজকে এগৰাকী সফল পৰিচালক ৰূপে সাব্যস্ত কৰে। ১৯৮৪ চনত দিল্লীত শিখসকলৰ ওপৰত হোৱা আক্ৰমণৰ কাহিনী বৰ্ণিত হোৱা ছবিখনে সমালোচকৰ প্ৰশংসা আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অৰ্জন কৰে।  ইয়াৰ পিছত বসুৱে ২০১২ চনৰ যুদ্ধ বিষয়ক ছবি চিটাগঙৰ সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰে, যিখন ছবিৰ তেওঁ সহ-লেখকো আছিল।
মাৰ্গাৰিটা উইথ এ ষ্ট্ৰ (২০১৫)  আৰু দ্য স্কাই ইজ পিংক (২০১৯) ছবি দুখনৰ সমালোচনাত্মক আৰু বাণিজ্যিক সফলতাৰ পিছত বসুৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে মৰ্যাদা বৃদ্ধি পায়। সম্বন্ধীয় ভগ্নী তথা বিশেষভাবে সক্ষমসকলৰ অধিকাৰৰ হকে যুঁজ দিয়া  মালিনী চিবৰ জীৱনৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ নিৰ্মাণ কৰা মাৰ্গাৰিটা উইথ এ ষ্ট্ৰই চানজান্স মহিন্দ্ৰা গ্ল’বেল ফিল্মমেকাৰ বঁটা আৰু NETPAC বঁটা লাভ কৰে।
গুণাভিৰাম বৰুৱা
গুণাভিৰাম বৰুৱা (১৮৩৭-১৮৯৪) এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক, নাট্যকাৰ, প্ৰবন্ধকাৰ, বুৰঞ্জীবিদ আৰু সমাজ সংস্কাৰক। তেখেতক ঊনবিংশ শতিকাৰ আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী পথ-প্ৰদৰ্শক ৰূপে গণ্য কৰা হয় । অসমীয়া নাটকৰ আধুনিক ধাৰা প্ৰকৃততে তেওঁৰ "ৰাম-নৱমী" (১৮৫৭)ৰ পৰাই আৰম্ভ হয় ।
সোণালী বসু
বসুৱে বিভিন্ন দাতব্য সংস্থাক সহায় কৰে। চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা বেদব্ৰতা পাইনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল যদিও পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ বিবাহবিচ্ছেদ হয়।  বসুক এগৰাকী উভকামী ব্যক্তি হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে।
গুণাভিৰাম বৰুৱা
শিক্ষা আৰু কৰ্ম জীৱন
১৮৩৭ চনত, যোৰহাটত গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ জন্ম হয়। দেউতাক ৰণৰাম বৰুৱা। সৰুতে পিতৃ বিয়োগ হোৱাত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ তত্বাৱধানতাত কলিকতাৰ প্ৰেচিডেন্সি কলেজত দ্বিতীয় বাৰ্ষিকলৈ পঢ়ি আইনৰ পাঠ্যক্ৰমত নাম লিখায়। গুণাভিৰাম বৰুৱা, কালিৰাম বৰুৱা আৰু আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন মূলতঃ একেটা পৰিয়ালৰ মানুহ। ১৮৮০ চনত গুণাভিৰাম বৰুৱাই আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত লিখি প্ৰকাশ কৰে।
সোণালী বসু
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৬৫ চনৰ ৩ জুনত পশ্চিম বংগৰ কলিকতাত জন্মগ্ৰহণ কৰা সোণালী বসুৱে জীৱনৰ বেছিভাগ সময় মুম্বাই আৰু নতুন দিল্লীত কটায়। দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলা শাখাত স্নাতক আৰু নিউয়ৰ্কৰ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। বসুৱে স্কুল আৰু কলেজীয়া জীৱনত থিয়েটাৰৰ লগত জড়িত হৈ আছিল। তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় সক্ৰিয়তাৰ বিষয়ে কয়, “চলচ্চিত্ৰ মাধ্যমটোৰ সহায়ত মই সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক পৰিৱৰ্তনৰ বিষয়ে থকা ধাৰণাসমূহ সৈতে সংযোগ কৰিব বিচাৰো।”
গুণাভিৰাম বৰুৱা
শিক্ষা আৰু কৰ্ম জীৱন
কলিকতাৰ পৰা আহি বৰুৱাই ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ অধীনত অতিৰিক্ত সহকাৰী উপায়ুক্তৰ চাকৰিত যোগদান কৰে। ১৮৫৯ চনত চাকৰিত যোগদান কৰা গুণাভিৰামে এবছৰৰ পিছতেই একষ্ট্ৰা-এছিষ্টেণ্ট কমিছনাৰ পদলৈ পদোন্নতি লাভ কৰিছিল। ত্ৰিশ বছৰ চাকৰি কৰাৰ পাছত ১৮৯০ চনত চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি তেওঁ কলিকতাত নিগাজীকৈ থাকিবলৈ লয়। ১৮৯৪ চনত কলিকতাতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
কলিকতাত থাকোঁতেই তেওঁ সমাজ সংস্কাৰক ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু ব্ৰাহ্ম সমাজৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হয় । ব্ৰাহ্মণ হোৱা সত্ত্বেও হিন্দু ধৰ্মৰ গোড়ামি দেখি তেওঁ ব্ৰাহ্মধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি সমাজ সংস্কাৰমূলক কাম-কাজত আগভাগ লৈছিল। প্ৰথমা পত্নী ব্ৰজসুন্দৰী ৰ মৃত্যুৰ পিছত গুণাভিৰাম বৰুৱাই এগৰাকী ব্ৰাহ্মণ বিধবা বিষ্ণুপ্ৰিয়াক বিয়া কৰায় । নাৰী শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতো গুণাভিৰাম বৰুৱাই বৰঙণি আগবঢ়াইছিল আৰু নগাঁৱত চাকৰি কৰি থাকোঁতে নিজৰ জীয়েক স্বৰ্ণলতা দেৱীক কলিকতালৈ শিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে পঠাইছিল।
সোণালী বসু
কৰ্মজীৱন
বসুৱে প্ৰায় এবছৰ ধৰি নেচনেল লয়াৰ্ছ গিল্ডৰ সংগঠক হিচাপে কাম কৰিছিল। ইউ.চি.এল.এ. স্কুল অফ থিয়েটাৰৰ এম.এফ.এ. ডাইৰেক্টিং প্ৰগ্ৰেমত যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে মানহাটানত লাইভ কমিউনিটি টেলিভিছন পৰিচালনা কৰিছিল। কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণিতে বসুৱে দ্য জেণ্ডাৰম ইজ হিয়েৰ এণ্ড আনডকুমেণ্টেড, আৰু পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ তথ্যচিত্ৰ লিফটিং দ্য ভেইল আদি পৰিচালনা কৰিছিল, যিবোৰ প্ৰডাকচন বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।
গুণাভিৰাম বৰুৱা
সাহিত্যিক জীৱন
অসমীয়া আলোচনী "অৰুণোদয়"ৰ পাতত গুণাভিৰাম বৰুৱাই সাহিত্যিক জীৱনৰ পাতনি মেলে । তাত তেওঁ নাৰী শিক্ষা আৰু বিবাহ সংস্কাৰৰ ওপৰত কিছু প্ৰবন্ধ লিখিছিল। ১৮৫৭ চনত তেওঁৰ প্ৰথম নাটক "ৰাম-নৱমী"ৰ পৰাই আধুনিক অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ ধাৰা আৰম্ভ হয়। "ৰামচন্দ্ৰ" আৰু "নৱমী" নামৰ দুটা মুখ্য চৰিত্ৰ লৈ লিখা এই নাটৰ মূল বিষয়বস্তু আছিল বিধবা বিবাহ । বিবাহ সংস্কাৰৰ সপক্ষে চলা আন্দোলনক ই যথেষ্ট ইন্ধন যোগায় আৰু ১৮৫৬ চনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে বিধবা বিবাহৰ সপক্ষে আইনী ৰায় দিয়ে । ১৮৮৬ চনত লিখা তেওঁৰ আন এখন সামাজিক নাটক আছিল "বিবাহ ৰহস্য" য'ত কানি-আসক্ত অসমীয়া মানুহৰ চৰিত্ৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। কিন্তু এইখন নাট সম্পূৰ্ণ নহ'ল।
১৮৮৫-৮৬ চনত গুণাভিৰাম বৰুৱাই "আসাম বন্ধু" নামৰ এখন আলোচনী প্ৰকাশ আৰু সম্পাদনা কৰে। ইয়াতো তেওঁৰ আৰু আন প্ৰবন্ধকাৰৰ বহু ৰচনা প্ৰকাশ পাইছিল । তেওঁ প্ৰথম অসমীয়া জীৱনী "আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন-চৰিত্ৰ" ১৮৮০ চনত লিখি উলিয়ায় । তেখেতৰ আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আছিল ১৮৮৪ চনত লিখা আসাম বুৰঞ্জী য'ত প্ৰাচীন কালৰ পৰা অসমত ব্ৰিটিছ শাসনৰ আৰম্ভণিলৈকে ঘটনাৱলী বৰ্ণনা কৰা হৈছে । মৃত্যুৰ পিছত ১৯১২ চনত প্ৰকাশ পোৱা "কঠিন শব্দৰ ৰহস্য ব্যাখ্যা" এখন হাস্যৰসাত্মক পুথি । তদুপৰি তেওঁ "জোনাকী" আলোচনীত "সৌমাৰ ভ্ৰমণ", "অলিখিত বুৰঞ্জী" আদি প্ৰবন্ধ সহজ-সৰল ভাষাৰে লিখি গৈছে । গুৰুদত্ত ছদ্মনাম লৈ তেওঁ বিজুলী কাকতত কেইবাটাও সৰল কবিতা লিখিছিল।
সোণালী বসু
কৰ্মজীৱন
২০০৫ চনত বসুৱে প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ চলচ্চিত্ৰ অমু নিৰ্মাণ কৰে। তেওঁ ইয়াৰ চিত্ৰনাট্যও লিখিছিল। জানুৱাৰী মাহত ভাৰতত মুক্তি পোৱা ছবিখনে সমালোচকৰ প্ৰশংসা আৰু দৰ্শকৰ ইতিবাচক সঁহাৰি লাভ কৰে। অমু বাৰ্লিন আৰু টৰেন্টোৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। বসুৱে ছবিখনৰ বাবে কেইবাটাও ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে, য'ত আছে ‘FIPRESCI ক্ৰিটিক এৱাৰ্ড’, ‘ইংৰাজী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা’ আৰু ‘প্ৰথম ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ গোলাপুড়ী শ্ৰীনিবাস বঁটা’। বসুৱে ছবিখনৰ মুক্তিৰ সময়তে ইয়াৰ চিত্ৰনাট্যৰ আধাৰত ৰচিত অমু নামৰ উপন্যাসখনো প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়।
গুণাভিৰাম বৰুৱা
সাহিত্যিক জীৱন
গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ পত্নী আৰু সন্তানো তেওঁৰ আদৰ্শৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। জী স্বৰ্ণলতাই "ল'ৰাৰ বন্ধু" আলোচনীলৈ বৰঙনি আগবঢ়াইছিল। ১৮৮৪ চনত তেওঁৰ পত্নী বিষ্ণুপ্ৰিয়াই "নীতি কথা" নামৰ এখন নৈতিক সাধু কথাৰ পুথি লিখে । পুত্ৰ কৰুণাভিৰাম বৰুৱাই ১৮৮৮ চনত প্ৰথম অসমীয়া শিশু আলোচনী "ল'ৰাৰ বন্ধু" আলোচনী সম্পাদনা কৰিছিল আৰু জ্ঞানদাভিৰাম বৰুৱা পিছলৈ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈছিল ।
সোণালী বসু
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:চিত্ৰনাট্য লেখক শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
গুণাভিৰাম বৰুৱা
মৃত্যু
১৮৯৪ চন ২৫ মাৰ্চত গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যু ঘটে।
স্মৃতি শক্তি
সৰুৰে পৰা বিভিন্ন উৎসৰ  যেনে চকু, নাক, কাণ, ছাল আৰু জিভা আদি পঞ্চেন্দ্ৰিয়ৰ  দ্বাৰা সংগৄহীত তথ্য  আমাৰ মগজুয়ে জমা কৰে। মগজুত জমা ৰখা এই তথ্য ভাণ্ডাৰকে স্মৃতি বোলা হয় আৰু প্ৰয়োজন অনুসাৰে ইয়াক উলিয়াই আনি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। জমা ৰখা তথ্য হেৰাই গ'লে বা সময়ত উপলব্ধ নহ'লে সেয়া দুৰ্বল স্মৃতি শক্তিৰ লক্ষণ।
স্মৃতি জমা ৰখাৰ এই প্ৰক্ৰিয়াটো তিনি ধৰণৰ
সংবেদী স্মৃতি
ইন্দ্ৰিয়ৰ সতে জড়িত স্মৃতি। ই খুউব কম সময়ৰ বাবে চকুৰে দেখা  বা  কাণেৰে শুনা  বা স্পৰ্শ  অনুভূতি কম সময়ৰ বাবে ধৰি ৰাখিব পাৰে।
হ্ৰস্বকালীন স্মৃতি
এক মিনিট নাইবা কিছু চেকেন্দৰ বাবে আমি কিছুমান বস্তু মনত ৰাখিব পাৰো। যেনেকৈ এটা ফ’ন নাম্বাৰ বা কিছু তথ্য।
স্মৃতি শক্তি
বৄদ্ধ বয়সত মানুহে কথা পাহৰিবলৈ ধৰে। এলঝেইমাৰ নামৰ ৰোগ বিধতো স্মৰণ শক্তি কমি যায়। সাম্প্ৰতিক বা অতীত এই দুই ধৰণৰ স্মৃতিয়েই লাহে লাহে লোপ পায় আৰু ৰোগী বিস্মৃতিৰ কবলত পৰে। অত্যাধিক মানসিক চাপ বা দীৰ্ঘদিনীয়া মানসিক অৱসাদেও স্মৃতি শক্তি দুৰ্ব্বল কৰিব পাৰে।
<!--
স্মৰণ শক্তি উন্নত কৰো আহক
যেনেকৈ শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম আৰু সুষম আহাৰৰ দ্বাৰা মানুহৰ দেহক সুস্থ সবল কৰি ৰাখিব পাৰি থিক তেনেকৈ মানুহৰ মগজুৰো সঠিক ব্যায়াম আৰু আহাৰৰ দ্বাৰা স্মৃতি শক্তি বদ্ধি কৰিব পাৰি।
ছাত্ৰ- ছাত্ৰীৰ উপযোগী কিছু কৌশল
পঢ়া বিষয় বস্তুটোত  মনোযোগ দিয়ক। পঢ়াৰ পৰিবেশৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ক আৰু সহজে  মনোযোগ ব্যাঘাত নোহোৱা  ঠাই এটুকুৰা বাচি লওক। ৰুচি  অনুযায়ী কোঠাটো সজাই লওক। সদায় কিছু সময় পঢ়াৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিলে বিষয় বস্তু বোৰ মনত ৰাখিবলৈ সহজ হয়  । পঢ়াৰ বিষয় বস্তু বোৰ খৰচি মাৰি আৰু এটাৰ লগত আনটোক সংযোগ কৰিলে বেছিকৈ মনত  থাকে । পঢ়ি উঠি থুল-মুলকৈ বিষয় টো লিখি ৰখাৰ অভ্যাস কৰক নাইবা আ্ন কাৰোবাৰ লগত  আলোচনা কৰক । পঢ়া কথা খিনি দীৰ্ঘ কালিন স্মৃতিলৈ ৰুপান্তৰ কৰিবৰ  বাবে পুনৰাবৄত্তিৰ প্ৰয়োজন । যিকোনো বিষয় পুঙ্খানুপুঙ্খ ভাবে বা বিতংকৈ  জানিবৰ চেষ্টা কৰক । ছবিৰ সহায় লওক । আনক শিকাওক । আহুকলীয়া বিষয় বোৰত বেচিকৈ  মন দিওক । পঢ়াৰ ৰুটিন খন, সময়, আৰু পৰিবেশ মাজে মাজে সলনি কৰক । আগতে পঢ়া কথাবোৰ মনত পেলাবলৈ চেষ্টা  কৰক । খৰকৈ পঢ়াৰ অভ্যাস  কৰক । স্মৰণ শক্তি বঢ়াবলৈ কিছু খেল বাচি লওক। যেনে  কাৰ্ড মিলোৱা, হাঁচতি  খেল, কুইজ ইত্যাদি।
আমাৰ বেছি ভাগ মানুহৰে ধাৰণা আছে যে বুঢ়া শালিকাই  মাত ল’ব নোৱাৰে । কিন্তু দেখা গৈছে  যে মানুহৰ মগজুৰ অসাধাৰণ অভিযোজন আৰু পৰিবৰ্ত্তন  ক্ষমতা আছে । ইয়াকে  নিউওৰ প্লাষ্টিচিটি  বোলা হয় । সঠিক উত্তেজকৰ সহায়ত আমাৰ মগজুৱে নতুন নতুন স্নায়ু মন্ডলী গঠন,  উন্নীত কৰণ আৰু ৰুপান্তৰ  কৰিব পাৰে । সকলো পৰিবেশতে খাপ খাই পৰাৰ  অভিযুয্যতা ইয়াৰ আছে । আৰু  নকৈ  শিকা আৰু স্মৃতি শক্তিৰ ক্ষেত্ৰতো আমি আমাৰ প্ৰাকৄতিক শক্তিৰে আমাৰ স্মৰণ শক্তি বঢ়াব পাৰো।
স্মৃতি শক্তি বঢ়াবলৈ তলত দিয়া কথা  কেইটালৈ লক্ষ্য  ৰাখিব । দিনটোত ৬-৭ ঘন্টাৰ সঠিক  পৰিমাণৰ  টোপনি আৰু পৰিশ্ৰম। শাৰীৰিক  পৰিশ্ৰমে আমাৰ মগজুলৈ  বৰ্ধিত পৰিমাণত  অক্সিজেনৰ যোগান ধৰে আৰু  ইয়ে  আমাৰ মগজুক  স্মৃতি  বিভ্ৰমত ভোগা  অসুখ বোৰৰ পৰা আঁতৰত  ৰাখে । পৰিশ্ৰমৰ  সময়ত  নি:সৰণ  হোৱা  ৰাসায়নিক  পদাৰ্থ সমূহেও মগজুৰ  কোষ সমূহক  ৰক্ষা কৰাত সহায়  কৰে । কম  পৰিমাণৰ  টোপনিয়ে  আমাৰ মগজুৰ সৄষ্টি শক্তি, সমস্যা সমাধান কৰিব  পৰা শক্তি, সমালোচনাত্মক আৰু গঠন মূলক  চিন্তা –চৰ্চ্চাত  প্ৰভাৱ পেলায় । গৱেষণাত দেখা গৈছে যে  গভীৰ টোপনিৰ সময় চোৱাত আমাৰ স্মৰন শক্তি বৄদ্ধি হোৱা কাৰ্য্য সমূহ সম্পাদন  হয় ।বন্ধু- বান্ধৱৰ সৈতে আজৰি  সময় খিনি হাঁহি ধেমালীৰে  পাৰ কৰক।
নিজৰ পচন্দ অনুযায়ী যিকোনো এটা  ৰুচি  বাচি লওক । মানুহ সমাজ প্ৰিয় প্ৰাণী ।  সকলোৰে  সৈতে পাৰস্পৰিক সু-সম্পৰ্ক বজাই ৰাখক। অৰ্থপূৰ্ণ আৰু ঘনিষ্ঠ  সম্পৰ্ক ই আবেগিক আৰু মগজুৰ উত্তেজক  হিচাবে কাম কৰে । স্বেৱাসেৱী  অনুষ্ঠান বা ক্লাৱত যোগ দিব পাৰে  নাইবা  পোহনীয়া জীৱ – জন্তুৱেও আপোনাক  সঙ্গ  দিব পাৰে ।
হাঁহক আৰু হঁহুৱাক ।  বিশিষ্ট  মনোবিজ্ঞানী ডেনিয়েল গ’লমেনে তেওঁৰ কিতাপ “ আবেগিক  বুদ্ধিমত্তাত” কৈছে-“ হাঁহিয়ে  মানুহক  বহলকৈ  ভাৱিবলৈ আৰু সহজে  সহযোগ কৰিবলৈ  শিকায়।” নিজক লৈ  হাঁহিবলৈ  শিকক । ধেমালী ভালপোৱা কৌতুক পূৰ্ণ মানুহৰ সৈতে কিছু সময় কটাওক । আপোনাৰ চাৰিও কাষৰ  পৰিবেশতো  সজীৱ কৰি তোলক । আপোনাৰ পৰিয়ালৰ সুখৰ মূহূৰ্ত্তৰ ফ’টো এখন সজাই থওক । সৰু – সৰু ল’ৰা ছোৱালীৰ সতে কিছু সময় পাৰ কৰক। দুশ্চিন্তা পৰিহাৰ কৰি ছাপ মুক্ত জীৱন বাচি লওক । উত্কন্ঠা মগজুৰ প্ৰধান শত্ৰু । যদিও কম পৰিমাণৰ ছাপে আমাক লক্ষ্য স্থানত উপনীত কৰাত সহায় কৰে, তথাপিও  অধিক আৰু নিৰবিছিন্ন হেঁচাই মানুহক অস্থিৰ কৰি তোলে। মনলৈ হতাশা বা বিষন্নতা  আহিবলৈ  নিদিব । হতাশাৰ প্ৰধান লক্ষণ হ’ল মনোযোগ হীনতা, সিদ্ধান্ত লোৱাত অপাৰগতা, আৰু পাহৰা।  বৈজ্ঞানীক সম্পৰীক্ষাৰ পৰা এইটো দেখা গৈছে যে  মেডিটেচন  বা ধ্যানে  আমাৰ মগজুৰ প্ৰি ফ্ৰনটেল নামৰ অংশটোক বেছি কায্যক্ষম কৰি তোলে। আমাৰ সুখানুভূতি আৰু নিৰুদ্বেগ অৱস্থাও মগজুৰ এই অংশটোৰ অধীনত থাকে । ধ্যান্যাভাষে আমাৰ মস্তিস্কৰ চেৰিব্ৰেল কৰটেক্সৰ অংশ প্ৰগাঢ় কৰি নিউৰণ বিলাকৰ বান্ধোন কটকটীয়া কৰে । এই সকলো বিলাকে  মগজুৰ তীক্ষ্নতা আৰু দক্ষতা বঢ়োৱাত সহায় কৰে। ধ্যানৰ আন কিছুমান সুফল হ’ল- মনঃসংযোগ, সৄজনীশীলতা  বঢ়োৱা, আৰু যুক্তিসঙ্গত সিদ্ধান্ত লোৱাত সহায় কৰা  । ই বিভিন্ন ধৰণৰ শাৰিৰীক বা মানসিক অৱস্থা যেনে হতাশা, ঊত্কন্ঠা, দীৰ্ঘদিনীয়া বিষ-বাত ইত্যাদি  হ্ৰাস কৰাত সহায়ক হয়। -->
হোৱাই দিছ কোলাৱেৰী ডি
হোৱাই দিছ কোলাৱেৰী ডি (Why This Murderous Rage, Girl? ) হৈছে ১৮ জানুৱাৰী ২০১২ তাৰিখে মুক্তি পাব লগা তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ থ্ৰী-ৰ এটি গীত। অনিৰুদ্ধ ৰবিচন্দেৰই সংগীত পৰিচালনা কৰা গীতটো ৰচনাৰ লগতে কণ্ঠদান কৰিছে ধনুষে।
১৬ নবেম্বৰ ২০১১ত আধিকাৰিক ভাবে মুক্তি দিয়া হয় এই গীতটো মুক্তিৰ লগে লগেই চচিয়েল নেটৱৰ্কিং চাইটবোৰত অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। এই জনপ্ৰিয়তাৰ মূল কাৰণ বুলিব পাৰি গীতটোৰ "তাংলিছ" (তামিল + ইংলিছ) ভাষাৰ কথাংশ। অতি সোনকালেই, গীতটো হৈ পৰে ইউটিউব ভাৰতৰ আটাইতকৈ বেছি উপভোগ কৰা ভিডিঅ’। কিছু সপ্তাহৰ ভিতৰতে, ইউটিউবে গীতটোৰ ভিডিঅ’টোক অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে বিপুল দৰ্শনি লাভ কৰাৰ বাবে "ৰিচেণ্টলি মষ্ট পপুলাৰ গোল্ড মেডেল এৱাৰ্ড"-এৰে সন্মানিত কৰে।
গীতটোৰ সৃষ্টিৰ কাহিনী
গীতটোৰ ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে ফাদিল হৈ যোৱা এই পূৰ্বৰ সংস্কৰণৰ পাছত, প্ৰযোজক পক্ষই গীতটোৰ জনপ্ৰিয়তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি আধিকাৰিক ভাবে মুক্তি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লয়।
গীতৰ কথা
গীতটোত ব্যৱহাৰ কৰা শব্দবোৰ হৈছে "তাংলিছ" ভাষাৰ সৰল শব্দ। তাংলিছ হৈছে তামিল আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ মিশ্ৰণত সৃষ্টি হোৱা ভাষা। গীতটোৰ গায়কজনক নিজৰ প্ৰেমিকাৰ পৰা প্ৰত্যাখিত এজন ভাৰতীয় যুবকৰ ৰূপৰ উপস্থাপন কৰা হৈছে। তেওঁ সুৰামত্ব অৱস্থাত গীত গাই প্ৰেমিকাক তেওঁক প্ৰত্যাখ্যান কৰাৰ কাৰণ সুধিছে। গীতৰ শব্দবোৰক "অৰ্থহীন" (nonsensical) আৰু "তামিল পথৰ ব্যঙ্গোক্তি" (Tamil street humour)-ৰ বহিঃ প্ৰকাশ ৰূপে অভিহিত কৰা হৈছে। ধনুষে কৈছে যে এনে সৰল শব্দবোৰৰ বাবে শ্ৰোতাই গীতটোক নিজৰ লগত সম্পৰ্কিত কৰিবলে সক্ষম হৈছে।
দীপাংকৰ ভট্টাচাৰ্য
দীপাংকৰ ভট্টাচাৰ্য (Dipankar Bhattacharjee) অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত বেডমিণ্টন খেলুৱৈ। তেওঁ বাৰ্চিলোনা তথা আটলাণ্টাত অনুষ্ঠিত অলিম্পিককে ধৰি ভালেসংখ্যক আন্তৰ্জাতিক খেল প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি অংশগ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন চেম্পিয়নশ্বিপত তিনিবাৰকৈ বিজয়ী আৰু দুবাৰ ৰাণাৰ-আপ হৈছিল। তদুপৰি বাৰ্চিলোনা অলিম্পিকত দীপাংকৰ ভট্টাচাৰ্যই বিশ্বৰ ভিতৰতে অষ্টম স্থান পাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
হোৱাই দিছ কোলাৱেৰী ডি
সংগীত ভিডিঅ’
কোলাৱেৰী ডি গীতটোৰ সংগীত ভিডিঅ’টোত অভিনেতা-নেপথ্য গায়ক ধনুষক এক ষ্টুডিঅ’ত গীত গাই থকা দেখা যায়। লগতে কীবৰ্ডত সংগ দিয়ে সংগীত পৰিচালক অনিৰুদ্ধ ৰবিচন্দেৰে। সহ-অভিনেত্ৰী শ্ৰুতি হাচান আৰু পৰিচালিকা ঐশ্বৰ্য ৰজনীকান্তক নেপথ্যত গীতটো শুনি থকাও দেখা পোৱা যায়।
দীপাংকৰ ভট্টাচাৰ্য
ব্যক্তিগত জীৱন
দীপংকৰ ভট্টাচাৰ্যৰ জন্ম হয় অসমৰ গুৱাহাটীত ১৯৭২ চনৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰীত। দীপংকৰ ভট্টাচাৰ্যই পিতৃ ইশ্বৰ ভট্টাচাৰ্যৰ তত্ত্বাবধানত দুবছৰ বয়সৰ পৰাই বেডমিণ্টন খেলাৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। দীপংকৰ হৈছে ভাৰতৰ আগশাৰীৰ ব্যৱস্থাপনা শিক্ষানুষ্ঠান এছ পি জৈন ইনষ্টিটিউট অব মেনেজমেন্ট এণ্ড ৰিচাৰ্ছ ৰ এজন এম বি এ গ্ৰেজুয়েট আৰু বৰ্তমান তেওঁ মুম্বাইত অইল ইণ্ডিয়া কৰ্পৰেচনত কৰ্মৰত এগৰাকী বিষয়া। তেখেতে ২০০১ চনত কলিকতাৰ ডাহিলা বেনাৰ্জীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। ২০০৪ চনত তেওঁ পেছাদাৰী বেডমিণ্টন খেলৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
হোৱাই দিছ কোলাৱেৰী ডি
মুক্তি আৰু সমাদৰ
মুক্তিৰ লগে লগেই ২১ নবেম্বৰ ২০১১ৰ সন্ধিয়া গীতটোৱে #kolaveri হেচটেগৰ দ্বাৰা টুইটাৰৰ ভাৰতীয় ট্ৰেণ্ডৰ শীৰ্ষস্থান পায়গৈ। সংগীত ভিডিঅ’ৰ আধিকাৰিক মুক্তিৰ এসপ্তাহৰ ভিতৰতেই ইউটিউবত ই ১৩ লাখতকৈ অধিক দৰ্শনী আৰু ফেচবুকত ১০ লাখতকৈ অধিক শ্বেয়াৰ পায়। এই গোটেই সময়চোৱা ধৰি ই টুইটাৰৰ টপ ট্ৰেণ্ডত থাকে। মূলতঃ তাংলিছ কথাৰ বাবেই অনা-তামিল শ্ৰোতাৰ মাজতো গীতটোৱে বিপুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। নবেম্বৰৰ শেষত ইউটিউবত দৰ্শনীৰ সংখ্যা হয় ১,০৫,০০,০০০ -ৰো অধিক।
মুক্তিৰ ১৮ দিনৰ ভিতৰতে ২,১০,১০০ সংখ্যক ডাউনলোডৰ সৈতে গীতটো হৈ পৰে মোবাইলত আটাইতকৈ বেছি ডাউনলোড কৰা গীত। ২৪ নবেম্বৰ ২০১১ত এম টিভি ভাৰতে গীতটোৰ সম্প্ৰচাৰ কৰে। এয়া আছিল ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত সম্প্ৰচাৰ হোৱা প্ৰথম তামিল ভাষাৰ গীত। ৫ ডিচেম্বৰত ইউটিউবত দৰ্শনীৰ সংখ্যা ১.৬ কোটি স্পৰ্শ কৰেগৈ।
দীপাংকৰ ভট্টাচাৰ্য
খেলুৱৈ জীৱন
১৯৮০ চনত গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হোৱা চাব-জুনিয়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত ৰানাৰৰ্চ-আপ সন্মান লাভ কৰে। ১৯৮৭ চনত চেন্নাইৰ জুনিয়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ বিজয়ী হয়। পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন চেম্পিয়নশ্বিপত তিনিবাৰকৈ বিজয়ী আৰু দুবাৰ ৰানাৰ-আপ হ'বলৈ সক্ষম হৈছিল। বাৰ্চিলোনা তথা আটলাণ্টাত অনুষ্ঠিত অলিম্পিককে ধৰি ভালেসংখ্যক আন্তৰ্জাতিক খেল প্ৰতিযোগিতাত দীপংকৰ ভট্টাচাৰ্যই ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি অংশগ্ৰহণ কৰিছে। তদুপৰি বাৰ্চিলোনা অলিম্পিকত তেওঁ বিশ্বৰ ভিতৰতে অষ্টম স্থান পাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
হোৱাই দিছ কোলাৱেৰী ডি
মুক্তি আৰু সমাদৰ
গীতটোৰ বিভিন্ন পেৰডি সংস্কৰণ বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত সৃষ্টি হয়। গীতটোৰ জনপ্ৰিয়তাৰ কথা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমতো স্থান পায়। ইয়াৰ উদাহৰণ বি বি চি আৰু টাইম আলোচনী ভাৰতৰ আগশাৰীৰ ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান আই আই এমে কোলাৱেৰী ডিৰ জনপ্ৰিয়তাক কাৰণ উলিয়াবৰ বাবে অধ্যয়নৰো আয়োজন কৰে।
দীপাংকৰ ভট্টাচাৰ্য
খেলুৱৈ জীৱন
২০০৪ চনত তেওঁ গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত অন্তিমবাৰৰ বাবে অংশগ্ৰহণ কৰি অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। বৰ্তমান তেওঁ বেডমিণ্টন প্ৰশিক্ষণৰ এক কেন্দ্ৰ (Iswarati Center for Badminton Learning)-ৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে।
হোৱাই দিছ কোলাৱেৰী ডি
মুক্তি আৰু সমাদৰ
গীতটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে মঞ্চত ধনুষে পৰিবেশন কৰে ১৮ ডিচেম্বৰ ২০১১ তাৰিখে বিগ ষ্টাৰ স্ক্ৰিন এৱাৰ্ড ২০১১ত।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:গীত শ্ৰেণী:কলিউড (তামিল চলচ্চিত্ৰ জগত)
দীপাংকৰ ভট্টাচাৰ্য
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বেডমিণ্টন খেলুৱৈ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
সংস্কৃত ৱিকিপিডিয়া
পৰিসংখ্যা
চনত সংস্কৃত ৱিকিপিডিয়াৰ  টা প্ৰবন্ধ,  গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক  আৰু  টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
সংস্কৃত ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
মহাদেৱ ডেকা
মহাদেৱ ডেকা (ইংৰাজী: Mahadev Deka) অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ শৰীৰচৰ্চাবিদ। তেওঁ ফ্ল'ৰিডাত অনুষ্ঠিত ২০০৯ বৰ্ষৰ আন্তৰ্জাতিক দেহশ্ৰী প্ৰতিযোগিতাত মিষ্টাৰ ইউনিভাৰ্ছ খিতাপ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
কেৰিয়াৰ
১৯৯২ চনত মহাদেৱ ডেকাই কলকাতাত সম্পৰ্কীয় প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছতে তেওঁ বেংগেলুৰুত অনুষ্ঠিত 'Bharar Kumar Championship' ত ব্ৰঞ্জৰ মেডেল লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
২০০২ চনত তেওঁৰ এক হৃদ্‌যন্ত্ৰৰ চাৰ্জাৰী হৈ যায়। এই সময়ছোৱাত কিছুদিনৰ বাবে তেওঁ বিৰতি লয়। পৰৱৰ্ত্তীকালত অৰ্থাৎ ২০০৮ চনত তেওঁ 'Musclemania Superbody world championship' ত ৰানাৰ আপ হয়। ২০০৯ চনত তেওঁ ফ্ল'ৰিডাত অনুষ্ঠিত আন্তৰ্জাতিক দেহশ্ৰী প্ৰতিযোগিতাত মিষ্টাৰ ইউনিভাৰ্ছ খিতাপ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৰীৰচৰ্চাবিদ
ব'ছন
thumb|300px|[[মৌলিক কণিকা সমূহৰ মান্য তালিকা; শেষ শাৰীত ব’ছন সমূহ থাকে]]
ব'ছন (Boson) হৈছে পূৰ্ণসংখ্যক স্পিনবিশিষ্ট একধৰণৰ উপ-পাৰমানৱিক কণিকা (Subatomic particle)। এই কণিকাই ব'ছ-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যা(Bose–Einstein statistics)মানি চলে। প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৰ (ব'ছ-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যাৰ ব'ছ) নামানুসাৰে এই কণিকাৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। 'ব'ছন' নামটো পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী প'ল ডিৰাকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল ।ব'ছন কণিকাৰ উদাহৰণ হৈছে ফ'ট'ন, গ্লোৱন, W আৰু Z ব'ছন।
একেটা শক্তিস্তৰত একাধিক ব'ছন একেলগে থাকিব পাৰে, যিটো পাউলিৰ নীতি মানি চলা ফাৰ্মিয়ন কণিকাৰ পক্ষে সম্ভব নহয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পৰিসাংখ্যিক বল বিজ্ঞান
গুপ্তভাষা
গুপ্তভাষা মানে একে ভাষা কোৱা লোকসমষ্টিৰ মাজত সাধাৰণভাৱে বোধগম্য নোহোৱা ভাষাই গুপ্তভাষা৷ ভাষাৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ যেনে উপভাষা, ব্যক্তিভাষা, সমাজ ভাষা, শ্ৰেণী ভাষা,জাতিগত ভাষা৷ বৰ্গ ভাষা, বৰ্ণ ভাষা, মিশ্ৰ ভাষা আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ভাষা একোটা ভাষাৰ মাজত নানা ৰূপ লৈ বৰ্তি থাকে৷ ভাষাৰ কথিত আৰু লিখিত, এই দুটা ভাগত ভাগ কেৱল প্ৰকৃতিপ্ৰদত্ত ভাষাৰহে ভাগ৷ ভাষা মানুহৰ মনোজগতৰ সৈতে জড়িত আৰু মানসিক অৱস্থাৰ ভাৱ প্ৰকাশৰ দ্বাৰাই ভাষাৰ সৃষ্টি হয়৷ ঠাইভেদে মানুহৰ মাজত স্বাভাৱিক গুণৰ ফলতে একোটা ভাষা ঠন ধৰি উঠে আৰু তাৰ যোগেদিয়েই ভাৱ বিনিময় কৰা হয়৷ কিন্তু একেটা গোটৰ মাজত কেতিয়াবা আনে নুবুজাকৈ কিছুমান শব্দ বা বাক্যৰ প্ৰচলন হোৱা দেখা যায়৷ বিশেষকৈ ব্যৱসায়ী, ৰাজনৈতিক বিপ্লৱী, সেনাবাহিনী, চোৰ, ডকাইত আদিৰ মাজত এই সংকেত ভাষাত ভাবৰ আদানপ্ৰদান চলে৷ অৰ্থাৎ আনে বুজিব নোৱৰাকৈ এটা সৰু গোটৰ মাজত যি ভাষাৰে ভাৱৰ আদানপ্ৰদান চলে, তাকেই গুপ্তভাষা বোলে৷
গুপ্তভাষা আৰু কৃত্ৰিম ভাষা
কেতিয়াবা ভাষা সৃষ্টি কৰি লোৱা হয়৷ এনেকৈ সৃষ্টি হোৱা ভাষাক “পিজিন’’ বোলে৷ বিভিন্ন ভাষা কোৱা মানুহৰ ব্যৱসায়িক লেনদেনৰ বাবে আনে বুজি নোপোৱা কিছুমান বাক্য ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ এইবোৰেই পিজিন৷ পিজিন সৰু সৰু গোটৰ মাজত চলে আৰু এই ভাষা কোৱা আটাইতকৈ বেছি শক্তিশালী দলটোৰ ভাষাৰ বাক্য গাঁথনিয়েই পিজিন৷ এইদৰেই একোটা পিজিন বিয়পি গৈ যেতিয়া এক বৃহৎ জনসমুদায়ৰ ভাষা হৈ পৰে, তেতিয়া তাক ক্ৰেওল বোলা হয়৷ আফ্ৰিকাৰ টকিটকি, টেঙ্গো, মৰিচাচ ক্ৰেওল আদি উল্লেখযোগ্য ক্ৰেওল ভাষা৷ এনেদৰেই বিশ্বৰ সমগ্ৰ ঠাইতে প্ৰযোজ্য হ’ব পৰাকৈ বিশ্বৰ যোগাযোগৰ মাধ্যম হিচাপেঁ “এছপিৰেণ্টো’’ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল৷ এইবোৰ কৃত্ৰিম ভাষা৷ গুপ্তভাষাও মানৱসৃষ্ট৷ কিন্তু ই পিজিন বা ক্ৰেওলৰ সমপৰ্যায়ৰ নহয়৷ গুপ্তভাষা ইংৰাজী argot বা cant ৰ সমপৰ্যায়ৰ ভাষা, সম্পূৰ্ণ একে নহয়৷ মোগল শাসন কালত নৰ্তকী, বাঈজী আদিৰ সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰচলিত ফাৰ্চী আৰু দেশীয় শব্দ মিহলি “উল্টি’’ এক গুপ্ত ভাষা৷ বৰ্তমান ই লুপ্তপ্ৰায় অৱস্থাত আছে৷
গুপ্তভাষাৰ ইতিহাস
গুপ্তভাষাৰ ইতিহাস কিছু পুৰণি৷ পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো দেশতে গুপ্তভাষাৰ প্ৰচলন আছে৷ ভাৰতত মহাভাৰত মহাকাব্যত গুপ্তভাষাৰ উল্লেখ থকাৰ পৰাই ইয়াৰ প্ৰচলন আগৰে পৰা আছিল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ মহাকাব্যৰ “সভাপৰ্ব’’ত জতুগৃহ সম্পৰ্কীয় কথাত গুপ্তভাষাৰ ইংগিত পোৱা যায়৷ তেতিয়া এইবোৰক ম্লেছ ভাষা বুলিছিল৷ অসমীয়া ভাষাৰ “চৰ্যাপদ’’ৰ ভাষাক সন্ধ্যাভাষা বোলা হৈছিল৷ চৰ্যাৰ ৰচকসকলে ধৰ্মৰ তত্ত্ব আৰু আচাৰনীতিৰ গোপনীয়তা ৰক্ষা কৰিবলৈ একধৰণৰ সংকেতধৰ্মী ভাষাৰে চৰ্যাপদসমূহ  ৰচনা কৰিছিল৷ ইউৰোপ মহাদেশৰ যাযাবৰী মানুহৰ দ্বাৰাৰ গঠিত Coquillards নামৰ সংগঠনটোৰ মাজত ১৪৫৫ চন মানৰপৰাই গুপ্তভাষাৰ প্ৰচলন থকাৰ কথা জনা যায়৷ এই সংগঠনটোৱে এই গুপ্তভাষাৰ সহায়তে সংঘৱদ্ধ হৈ নানা অসামাজিক কাম কৰিছিল৷ কুৰি শতিকাৰ শেষলৈ ইউৰোপৰ বিভিন্ন ঠাইত Black slang, Centre slang, Eggy-peggy আদি অনেক গুপ্তভাষাৰ প্ৰচলন হৈছিল৷ ইংৰাজী অৰগ’টৰ প্ৰচলন হৈছিল আনুমানিক ১৬২৮ চন মানৰ পৰা৷ অসমীয়াত ৰাতিখোৱা, ভিতৰসেৱা আদি অনুষ্ঠানত ভকতসকলে নিৰ্দিষ্ট কিছুমান বাক্যৰে বা ঠাঁৰেৰে ভাৱ বিনিময় কৰিছিল৷ বাংলাদেশৰ বেদে নামৰ জনগোষ্ঠীৰ কঠিত ভাষা “ঠাৰ’’৷ সেই জনগোষ্ঠীয়ে তেওঁলোকৰ ভাষা আনে নুবুজিবৰ বাবে “ঠাৰ’’ ভাষাত পাতে৷ অৱশ্যে এই ভাষা সম্পূৰ্ণ গুপ্ত ভাষাৰ শাৰীত থ’ব পাৰি নে নোৱাৰি, সেই সম্বন্ধে অধ্যয়নৰ যথেষ্ট অৱকাশ আছে৷ সম্প্ৰতি, ঠাৰ ভাষা সম্বন্ধে এক দীৰ্ঘ অনুসন্ধান কৰি বাংলাদেশৰ ডি আই জি হাবিবুৰ ৰহমানে “ঠাৰ, বেদে জনগোষ্ঠীৰ ভাষা’’ শীৰ্ষক এখন গৱেষণামূলক কিতাপো প্ৰকাশ কৰে৷ প্ৰায় আঠ লক্ষ মানুহৰ মাজত সেই জনগোষ্ঠীৰ বাহিৰৰ মানুহে বুজিব নোৱৰা “ঠাৰ’’ ভাষাত বাংলা ভাষাৰ বহু শব্দ সোমাই আছে৷
গুপ্তভাষাৰ বৈশিষ্ট্য
আন আন ভাষাৰ দৰে গুপ্তভাষাৰো কিছুমান বিশেষ বৈশিষ্ট্য আছে৷ (১) গুপ্তভাষা একপ্ৰকাৰৰ কৃত্ৰিম ভাষা৷ ই স্বাভাৱিকভাৱে সৃষ্টি নহয়৷ (২)গুপ্তভাষাই স্বাভাৱিক ভাষাৰ ব্যাকৰণ মানি চলে৷ (৩) গুপ্তভাষা সৰ্বসাধাৰণ লোকে বুজি নাপায়৷ (৪) গুপ্তভাষা উদ্দেশ্যমূলকভাৱে সৃষ্টি কৰা হয়৷ (৫) গুপ্তভাষা ব্যৱহাৰকাৰীয়ে নিজৰ সুবিধামতে সৃষ্টিৰ পদ্ধতি অৱলম্বন কৰে৷
গুপ্তভাষা সৃষ্টিৰ পদ্ধতি
গুপ্তভাষা কৃত্ৰিম ভাষাগুচ্ছৰ অন্তৰ্গত৷ এই ভাষা একোটা সৰু সৰু গোটৰ মাজত বিশেষ উদ্দেশ্যত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল৷ অৱশ্যে চেমনীয়া সকলৰ মাজতো ই প্ৰচলিত৷ গুপ্তভাষা সৃষ্টিৰ কিছু পদ্ধতি হ’ল, (১) অক্ষৰ ওলোটাই ব্যৱহাৰ কৰা৷ (২) কোনো শব্দৰ প্ৰচলিত অৰ্থৰ সলনি আন অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰা৷ (৩) শব্দৰ আগত বা মাজত বা পাছত নতুন ধ্বনি বা আখৰ সংযোগ কৰি৷ (৪) আখৰৰ সলনি সংখ্যা বা সংখ্যাৰ সলনি আখৰ বা দিন বা মাহৰ নাম আদিৰ উল্লেখ৷ এইবোৰৰ উপৰি, আমাৰ সমাজত প্ৰাচীন কালত জাত-পাতৰ বৰ ধৰা-বন্ধা নিয়ম আছিল৷ ড° দিলীপ দত্তৰ “ভূপেন হাজৰিকাৰ গীত আৰু জীৱন ৰথ’’ নামৰ কিতাপখনত আমোদজনকভাবে উল্লেখ আছে যে এঘৰলৈ অচিনাকি আলহী অহাত আলহীয়ে বুজিব নোৱৰাকৈ ইংগিতবাচক শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি কথা পতা হৈছিল৷ এইবোৰো গুপ্তভাষাৰ ভিতৰুৱা বুলিব পাৰি, অৱশ্যে ই এটা ধৰাবন্ধা গোটৰ মাজতেই নচলে বাবে ইয়াৰ প্ৰয়োগ অতি সীমিত৷ এটি উদাহৰণঃ প্ৰশ্নঃ “আলহীৰনো মাহডলাটো কি?’’ (মাহডলা=জাত) উত্তৰঃ ব’হাগত যে মাতে৷ (কুলি) অৰ্থাৎ “আলহী কুলী সম্প্ৰদায়ৰ’’৷