cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰশ্মি নাৰ্জাৰী
সাহিত্যকৰ্ম
'হিচ স্বেয়াৰ অফ স্কাই' গ্ৰন্থখন হৈছে কেইবাটাও শিশু উপযোগী পৰস্পৰ সংযোজিত চুটিগল্পৰ সংগ্ৰহ। গ্ৰন্থখনৰ পটভূমি কোকৰাঝাৰ জিলাৰ এখনৰ গাঁৱৰ ১০ বছৰীয়া এটি শিশু, যাৰ নাম বাৰচাও। লেখিকাই উল্লেখ কৰিছে যে এই গ্ৰন্থখনৰ প্ৰেৰণা লাভ কৰিছে তেওঁৰ স্বামী হেমন্ত নাৰ্জাৰী শৈশৱৰ পৰা। এখন বড়ো গাঁৱৰ পটভূমিৰ অকৃত্ৰিমতা বজাই ৰাখিবলৈ লেখিকাই বড়ো ভাষাৰ শব্দও গ্ৰন্থখনত ব্যৱহাৰ কৰিছে। এই গ্ৰন্থখনৰ বাবে তেওঁ ২০১৬ চনৰ ইংৰাজী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি শিশু সাহিত্য বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য অনুবাদ কৰ্মৰ ভিতৰত আছে ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ 'শৃংখল'কে ধৰি আন কেইবাটাও চুটিগল্পক 'দ্য চেইন এণ্ড আদাৰ ষ্টৰিচ্‌' (২০১২) নামেৰে কৰা ইংৰাজী অনুবাদ আৰু 'শান্ত-শিষ্ট হৃষ্ট-পুষ্ট মহাদুষ্ট'ৰ 'কাম এণ্ড কুৱাইট, ফেট এণ্ড ৰ’বাষ্ট, ভেৰি মিচচিভিয়াচ্‌' (২০১২) নামৰ ইংৰাজী অনুবাদ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া শিশু সাহিত্যিক‎ শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী‎
লাজুকী বান্দৰ
লাজুকী বান্দৰ (Bengal slow loris) প্ৰধানতঃ ভাৰত উপমহাদেশ তথা ইণ্ডোনেচিয়াত পোৱা বান্দৰৰ এটা প্ৰজাতি। সমগ্ৰ বিশ্বত পোৱা অন্যান্য পাঁচটা লাজুকী বান্দৰৰ প্ৰজাতিৰ ভিতৰত এই প্ৰজাতিটোয়ে আটাইতকৈ বহুলভাৱে বিস্তৃত। এই জন্তুবিধৰ মুৰটো ঘূৰণীয়া, সমতল মুখমণ্ডল, বৃহৎ চকু, ক্ষুদ্ৰাকৃতিৰ কাণ তথা নোমাল দেহ ইয়াৰ দেহৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য।
বিৱৰণ
লাজুকী বান্দৰৰ শৰীৰ ঘন নোমেৰে আৱৰা। দেহৰ বৰণ ছাই বৰণীয়া, খয়েৰীৰ পৰা বগা ধৰণৰ। দেহ সৰু, ঘূৰণীয়া মুখৰ অধিকাংশ আৱৰি বৃহৎ চকুযোৰ, কাণ ক্ষুদ্ৰাকৃতিৰ। সমগ্ৰ দেহ ভেলভেট ৰঙৰ নোমেৰে আবৃত , মূৰ আৰু বাহুৰ নোমৰ ৰঙ পাতলীয়া। লাজুকী বান্দৰৰ কান্ধৰ ওপৰত আৰু চকুৰ চাৰিওফালে চক্ৰাকাৰ গাঢ় খয়েৰী বৰণৰ দাগ দেখিবলৈ পোৱা যায়। এই লাজকুৰীয়া জন্তুটোৰ বিষয়ে বৈজ্ঞানিক তথ্য এতিয়াও সীমিত। ইয়াৰ দিবতীয় আঙুলিৰ নখটো বেঁকা হয় আৰু ইয়াক গছৰ মুঢ়াৰ পৰা পোক-পতংগ খান্দি উলিওৱাত ব্যৱহাৰ কৰে লাজুকী বান্দৰৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য ৩০-৪০ ছে. মি.। ওজন- ১.২-১.৩ কি.গ্ৰা.।
লাজুকী বান্দৰৰ মূৰৰ আগৰ পৰা পিঠিৰ ফাললৈ এটা ডাঠ দীঘলীয়া আঁক আছে। ইয়াৰ আগঠেং দুখন প্ৰায় বগা।
১৭ৰ পৰা ২১ মাহ বয়স হ'লে মাইকী লাজুকী বান্দৰে পোৱালি দিয়ে। গৰ্ভধাৰণৰ কাল প্ৰায় ১৯১ দিন হয়। ১২ ৰ পৰা ১৮ মাহৰ মূৰে মূৰে ই এটাকৈ পোৱালি দিয়া দেখা যায়। লাজুকী বান্দৰৰ আয়ুস প্ৰায় ২০ বছৰ ।
বসতিস্থান
লাজুকী বান্দৰৰ অন্যন্য সকলো প্ৰজাতিতকৈ ই বহুল ভাৱে বিস্তৃত হৈ আছে। ভাৰত উপমহাদেশ, বাংলাদেশ, ইণ্ডোনেছিয়া, কম্বোডিয়া, লাওছ, ম্যানমাৰ, ভিয়েটনাম, দক্ষিণ চীন তথা থাইলেণ্ড জুৰি এই জন্তুৰ আৱাসভূমি। এই লাজুকী বান্দৰ বিধ মূলত: উত্তৰ-পূব ভাৰত অৰ্থাৎ অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ, মিজোৰাম, নাগালেণ্ড, মেঘালয়, মণিপুৰ আৰু ত্ৰিপুৰাৰ গভীৰ চিৰসেউজীয়া তথা সেমেকা পৰ্ণপাতী অৰণ্যত পোৱা যায়।
১৯৮০ মোৰাদাবাদ সংঘৰ্ষ
১৯৮০ চনৰ মোৰাদাবাদ সংঘৰ্ষই উত্তৰ প্ৰদেশৰ মোৰাদাবাদ নগৰত ১৯৮০ৰ আগষ্টৰ পৰা নবেম্বৰলৈ হোৱা হিংসাত্মক ঘটনাৰাজিক বুজায়। এই হিংসাত্মক ঘটনাৰাজি আংশিকৰূপে হিন্দু-মুছলমানৰ মাজত ঘটা সংঘাট আৰু আংশিকৰূপে আৰক্ষী আৰু মুছলমানৰ মাজত ঘটা সংঘাট আছিল।  ১৩ আগষ্টৰ দিনা স্থানীয় আৰক্ষীয়ে ঈদগাহ ময়দানত চৰি থকা গাহৰি এটা খেদাই পঠিয়াবলৈ অসন্মত হোৱা আৰু তাকে লৈ মুছলমান লোকৰ এটা দলে আৰক্ষীলৈ শিলগুটি দলিওৱাক কেন্দ্ৰ কৰি এই সংঘৰ্ষৰ আৰম্ভণি হয়। আৰক্ষীয়ে উধাই-মুধাই গুলি চালনা কৰাত এশৰো অধিক মানুহৰ মৃত্যু হয়। এই ঘটনাৰ পিছতে সা-সম্পত্তি জুই লগাই দিয়া, লুটমাৰ, হত্যা আদি এলানি হিংসাত্মক ঘটনা ঘটিবলৈ ধৰে, যাৰ প্ৰকৃতি আছিল ধৰ্মীয়। সংঘৰ্ষ ১৯৮০ৰ নবেম্বৰলৈ চলি থাকে। মুঠ নিহতৰ সংখ্যা অনিশ্চিত যদিও চৰকাৰে ৪০০ জন মানুহৰ মৃত্যু চিহ্নিত কৰে আৰু ক্ষতিপূৰণ প্ৰদান কৰে; যিক্ষেত্ৰত বেচৰকাৰী হিচাপ মতে নিহতৰ সংখ্যা ২৫০০ৰো অধিক। এই সংঘৰ্ষই মোৰাদাবাদৰ পিতল উদ্যোগত কু-প্ৰভাৱ পেলায়। পিতলৰ সামগ্ৰীৰ উৎপাদন আৰু ৰপ্তানী লক্ষণীয়ভাবে কমি যায়।
লাজুকী বান্দৰ
বিচৰণ
লাজুকী বান্দৰ নিশাচৰ জন্তু। ইয়াৰ খাদ্য হ’ল, ফল-মূল, গছৰ পাত, চৰাই, পোক-পতংগ ইত্যাদি। অকলশৰে নাইবাযোৰ পাতি থাকে। ফল-মূল খাওঁতে ওলোটাকৈ ওলমি থাকিব পাৰে। দিনৰ ভাগত ই গভীৰ জোপোহা বা গছৰ খোৰোঙত নিদ্ৰামগ্ন হৈ থাকে। মতা-মাইকী উভয়ে নিজা ঠাই (territory) মূত্ৰৰ সহায়ত চিহ্নিত কৰে।
১৯৮০ মোৰাদাবাদ সংঘৰ্ষ
পৃষ্ঠভূমি
মোৰাদাবাদৰ হিন্দু-মুছলমান সংঘৰ্ষৰ এক ইতিহাস আছে। প্ৰথম ১৮৪৮ত তেনে এক সংঘৰ্ষ সংঘটিত হৈছিল; অন্য এটা সংঘৰ্ষ হৈছিল ১৮৭২ত। ১৮৮০ত নগৰখনত হিন্দু ভোটাৰৰ আধিক্য আছিল যদিও সেইসময়ৰ পৌৰসভাৰ মুছলমান সচিবজনে পৌৰসভাৰ ভোটাৰ ৱাৰ্ডৰ সীমাৰেখা এনেকৈ অঙ্কণ কৰিছিল, যাতে হিন্দুসকল মাত্ৰ এটা ৱাৰ্ডতে সীমিত হৈ ৰয়। বাকী পাঁচটা ৱাৰ্ডত মুছলমানসকল সংখ্যাগৰিষ্ঠ আছিল। ফলস্বৰূপে মুছলমানসকলে পৌৰসভাত সদায় সংখ্যাগৰিষ্ঠতা পাইছিল। হিন্দুসকলে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰাত পৌৰ-ৱাৰ্ডবোৰৰ সীমাৰেখা নতুনকৈ অঙ্কণ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ পিছত হিন্দুসকলে সংখ্যাগৰিষ্ঠতা পাইছিল। উভয় সম্প্ৰদায়ে ধৰ্মীয় দৃষ্টিভঙ্গীৰে প্ৰশাসনীয় ক্ষমতা ব্যৱহাৰ কৰিব বিচাৰিছিল; ইয়ে উভয় সম্প্ৰদায়কে শত্ৰু মনোভাবাপন্ন কৰি তুলিছিল।
লাজুকী বান্দৰ
বহি:সংযোগ
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী শ্ৰেণী:বান্দৰ
১৯৮০ মোৰাদাবাদ সংঘৰ্ষ
ফিৰিঙতি
১৯৮০ৰ ১৩ আগষ্টৰ দিনা এটা পোহনীয়া গাহৰিয়ে ঈদগাহ ময়দানত চৰি ফুৰিছিল। সেইসময়ত তাত প্ৰায় ৫০,০০০ লোকে ঈদ-মিলাদুন-নবীৰ প্ৰাৰ্থনা কৰি আছিল। মুছলমানসকলে গাহৰিক হাৰাম (অপবিত্ৰ) বুলি বিবেচনা কৰে। সেই গাহৰিটো ওচৰৰ হিন্দু দলিতসকলে ইচ্ছাকৃতভাবে ঈদগাহ ময়দানত মেলি দিয়া বুলি বিশ্বাস কৰিলে। তেওঁলোকে সেইসময়ত কৰ্তব্যৰত এজন আৰক্ষী জোৱানক গাহৰিটো আঁতৰাই দিবলৈ ক’লে। কিন্তু জোৱানজনে সেইটো কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাত উত্তপ্ত বাক-বিতণ্ডাৰ সৃষ্টি হ’ল আৰু কেইজনমান লোকে আৰক্ষীৰ ওপৰত শিলগুটি নিক্ষেপ কৰিলে।
জ্যেষ্ঠ আৰক্ষী অধীক্ষকৰ কপালত এটা শিলগুটি লাগে আৰু তেওঁ পৰি যায়। অতিৰিক্ত জিলা দণ্ডাধীশ ডি.পি. সিঙক কেইজনমান লোকে চোঁচৰাই লৈ যায় আৰু পিছত তেওঁৰ মৃত্যু ঘটে। আৰক্ষীয়ে তেতিয়া ভীৰক উদ্দেশ্য কৰি উধাই-মুধাই গুলিয়াবলৈ ধৰে। গুলি লাগি বহুকেইজন মুছলমান লোকৰ মৃত্যু ঘটিল। হুৰা-মুৰাত প্ৰায় ৫০জন লোকৰ প্ৰাণ গ'ল। পিছত মুছলমান নেতা চৈয়দ চাহাবুদ্দিনে এই ঘটনাক জালিৱানৱালা বাগ কাণ্ডৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল।
আগষ্ট হিংসা
ঈদগাহ ময়দানত গোট খোৱা মুছলমান লোকসকলে জাক পাতি দলিতসকলৰ বস্তিত গণ লুটপাত, জুই লগাই দিয়া আদি কাৰ্যত লিপ্ত হ’ল। তেওঁলোকে নগৰৰ বিভিন্ন অঞ্চলত আৰক্ষী বাহিনীৰ লোককো মাৰধৰ কৰিলে। উত্তৰ প্ৰদেশৰ সশস্ত্ৰ আৰক্ষীৰ এজন কনিষ্টবলক জীয়াই জীয়াই পুৰি মাৰিলে। সন্ধিয়ালৈ মুছলমানসকলৰ এটা গোটে গলছহিদ আৰক্ষী চকীত জুই লগাই দিয়ে আৰু দুজন আৰক্ষীক হত্যা কৰি অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লুট কৰে। ইয়াৰ পিছত আৰক্ষীয়েও হিংসাত্মক পন্থা লয়।
পিছদিনা ১৪আগষ্টত জামাত-ই-ইছলামী-হিন্দে বিভিন্ন ৰাজনৈতিক দলৰ মুছলমান লোকসকলক গোট খুৱায় আৰু সংঘৰ্ষটোক গৰিহণা দি এটা বিবৃতি জাৰী কৰে।  পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত হিংসাই ধৰ্মীয় ৰূপ লয় আৰু মোৰাদাবাদ জিলাৰ গ্ৰামীণ অঞ্চলকে ধৰি ওচৰৰ আলিগড় নগৰতো হিংসা বিয়পি পৰে। হিংসা প্ৰশমণ কৰিবলৈ অঞ্চলটোত সেনা বাহিনী নিয়োগ কৰা হয়। ২ চেপ্তেম্বৰলৈ মোৰাদাবাদত হিংসা নিয়ন্ত্ৰণাধীন হয় আৰু চৰকাৰে সেনা বাহিনীক অপসাৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতা ভি পি সিঙৰ মুখ্যমন্ত্ৰিত্বৰ কালচোৱাত এই সংঘৰ্ষৰ ঘটনা ঘটে। কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী যোগেন্দ্ৰ মাকৱানাই হিংসাৰ বাবে আৰ.এচ.এচ, জনসংঘ আৰু ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিক জগৰীয়া কৰে। প্ৰধান মন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে ইয়াৰ আঁৰত বিদেশী শক্তি (অৰ্থাৎ পাকিস্তানৰ) সাম্প্ৰদায়িক দলবোৰ থকাৰ অভিযোগ কৰে। দি টাইমচ্ অৱ ইণ্ডিয়াৰ সম্পাদক গিৰিলাল জৈনে মুছলমানসকলৰ মাজত থকা “অসামাজিক ব্যক্তি” (anti-social elements) কিছুমানক আংশিকৰূপে দায়ী কৰে। মুছলমান নেতাসকলে প্ৰকৃত সত্যক আওকান কৰি আৰ.এচ.এচক জগৰীয়া কৰিব বিচৰা কথাটোৰো সমালোচনা কৰে। তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীৰ ‘’বিদেশী হাত’’ তত্বটোকো credence দিয়ে আৰু উত্তৰ প্ৰদেশলৈ অহা পাকিস্তানৰ ভ্ৰমণকাৰীৰ এখন তালিকা দি এটা প্ৰবন্ধও প্ৰকাশ কৰে। বি.জে.পি. নেতা লালকৃষ্ণ আদৱানীয়ে হিংসাৰ বাবে মুছলমান নেতাসকলক দোষাৰোপ কৰে। চৰকাৰে এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ বিচাৰপতি চাক্সেনাক সংঘৰ্ষৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰিবলৈ নিয়োগ কৰে। বিচাৰপতি চাক্সেনাই ১৯৮৩ৰ মে’ত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰে, য’ত হিংসাত্মক ঘটনাৰাজিৰ বাবে মুছলমান নেতাসকল আৰু ভি.পি. সিঙৰ প্ৰতি আঙুলি টোৱোৱা হৈছিল।
পৰৱৰ্তী প্ৰভাৱ
হিংসাত্মক ঘটনা কম পৰিমাণে ১৯৮০ৰ নবেম্বৰলৈ চলি আছিল। এটা ডাঙৰ হিংসাত্মক ঘটনা চেপ্তেম্বৰত হিন্দুসকলৰ উৎসৱ ৰক্ষাবন্ধনৰ দিনা সংঘটিত হৈছিল। অক্টোবৰৰ শেষৰ ফালে আততায়ীৰ হাতত অতি কমেও ১৪জনৰ মৃত্যু ঘটিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজনৈতিক-সাম্প্ৰদায়িক হিংসাত্মক ঘটনা শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ ভাৰত
মিনাংকাবাউ ৱিকিপিডিয়া
মিনাংকাবাউ ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ মিনাংকাবাউ সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনৰ মিনাংকাবাউ ৱিকিপিডিয়া'ৰ প্ৰবন্ধ,  সম্পাদক,  প্ৰশাসক আৰু  ফাইল আছে। মোট সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
মিনাংকাবাউ ৱিকিপিডিয়া
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
হাড়গিলা
হাড়গিলা (Greater Adjutant, বৈজ্ঞানিক নাম: Leptoptilos dubius) চিক'নিডি (Ciconiidae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত বগলী জাতীয় এবিধ চৰাই। পূৰ্বতে ইয়াক সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াতে পোৱা গৈছিল যদিও বৰ্তমান বিভিন্ন কাৰণত ইয়াৰ জনসংখ্যা হ্ৰাস পাই মাত্ৰ দুটা প্ৰজনন কাৰী গোটত বৰ্ত্তি আছে। তাৰে এটা ভাৰতৰ অসমত আৰু আনটো কম্বোডিয়া (Cambodia)ত আছে। হাড়গিলাৰ আকাৰ যথেষ্ট ডাঙৰ, ঠোঁটৰ আকাৰো বৃহৎ, মূৰটৌ নোমহীন আৰু ডিঙিত এটা বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ টোপোলা (neck pouch) থাকে। ইহঁতে মিলিটেৰী আৰ্হিত দিয়া খোজৰ লগত সাদৃশ্য ৰাখি ইয়াৰ ইংৰাজী নামটো উদ্ভৱ হৈছে। বৰ্তমান ইয়াৰ ক্ৰমান্বয়ে হৰাস পাই অহা জনসংখ্যালৈ লক্ষ্য ৰাখি ইয়াক সংকটাপন্ন প্ৰজাতি (endangered) বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে। 2008 চনৰ পিয়ল অনুসৰি ইয়াৰ জনসংখ্যা এহাজাৰ মান বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
বিৱৰণ
হাড়গিলা এটা বৃহৎ আকাৰৰ চৰাই। ইয়াৰ উচ্চতা প্ৰায় ১৪৫-১৫০ ছে: মি:। ইয়াৰ দেহৰ গড় দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ১৩৬ ছে: মি: আৰু ডেউকা প্ৰায় ২৫০ ছে: মি: হয়। হাড়গিলাৰ বৃহৎ ঠোঁটৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৩২.২ ছে:মি: আৰু ৰং শেঁতা মুগা বৰণৰ হয়। হাড়গিলাৰ হালধীয়া বা ৰঙচুৱা ডিঙিৰ গুৰিতে থকা বগা বৰণৰ কলাৰৰ দৰে অংশটোৰ বাবে ইয়াক দেখাত শগুণৰ দৰে লাগে। প্ৰজননৰ কালত ডিঙি আৰু তাত থকা টোপোলাটো উজ্জ্বল কমলা বৰণৰ আৰু মটিয়া ঠেং দুখনো ৰঙচুৱা হৈ পৰে। পূৰ্ণবয়স্ক হাড়গিলাৰ সৰু পাখিবোৰ পাতল মটিয়া আৰু ডেউকা ডাঠ ৰঙৰ। ইয়াৰ দেহৰ তলৰ অংশ বগা বৰণৰ আৰু মতা-মাইকীৰ মাজত বিশেষ পাৰ্থক্য দেখা পোৱা নাযায়। পোৱালি হাড়গিলাবোৰ পূৰ্ণবয়স্ক চৰাইতকৈ শেঁতা বৰণৰ হয়। ডিঙিৰ টোপোলাটোৱে ইহঁতক শ্বাস-প্ৰশ্বাসত সহায় কৰে। পাচক তন্ত্ৰৰ লগত ইয়াৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। হাড়গিলাৰ লগত প্ৰায়েই সামঞ্জস্য দেখা পোৱা অন্যবিধ চৰাইৰ প্ৰজাতি হ'ল বৰটোকোলা ( Lesser Adjutant), টোপোলা নাথাকে।
অন্যন্য বগলী জাতীয় চৰাইৰ দৰেই হাড়গিলাৰ শব্দৰ মাংসপেশী (vocal muscles) নাথাকে আৰু সেইবাবে ই কেৱল ঠোঁটেৰে শব্দ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
শ্ৰেণীবিভাজন
জন লাথাম (John Latham) নামৰ পক্ষীবিদ গৰাকীয়ে তেওঁৰ ১৭৭৩ চনত প্ৰকাশ পোৱা 'ভয়েজ টু ইণ্ডিয়া' ("Voyage to India") নামৰ গ্ৰন্থত কলকাতা দেখা পোৱা চৰাই সমূহৰ বৰ্ণনা দিছিল আৰু ইয়াতে পোনপ্ৰথমে হাড়গিলাৰ উল্লেখ পোৱা যায়। এই ভ্ৰমণৰ ভিত্তিতে তেওঁ "General Synopsis of Birds"নামৰ গ্ৰন্থ খনত হাড়গিলাকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। লাথামে ইয়াক 'Gigantic Crane' বুলি অভিহিত কৰিছিল আৰু স্মিথমেন (Smeathman) নামৰ এগৰকী আফ্ৰিকান ভ্ৰমণকাৰীয়ে পশ্চিম আফ্ৰিকাত দেখা পোৱা একেধৰণৰ এবিধ চৰাইৰ বৰ্ণনাও ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। জ'হান ফ্ৰেডৰিক মেলিন (Johann Friedrich Gmelinএ লাথামৰ এই বৰ্ণনাৰ আধাৰত ভাৰতীয় চৰাইবিধক ১৭৮৯ চনত Ardea dubia নামেৰে অভিহিত কৰে। অৱশ্যে পৰৱৰ্ত্তী সময়ত লাথামে Ardea argala নামলৈ ইয়াক সলনি কৰে। কনৰাড জেকব টেমিন্কে (Temminck) এ আকৌ ১৮২৪ চনত এই নামটো সলাই চেনিগাল (Senegal) ত আফ্ৰিকাত পোৱা একেধৰণৰ চৰাইবিধৰ বাবে ব্যৱহাৱ কৰা নাম অনুযায়ী Ciconia marabou নামটো প্ৰৱৰ্ত্তন কৰে। পিছলৈ ইয়াক ভাৰতৰ বৰটোকোলাৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়। কিন্তু ই ভাৰতীয় আৰু আফ্ৰিকান চৰাইৰ প্ৰজাতি দুটাৰ সম্পৰ্কত ষথেষ্ট বেমেজালিৰ সৃষ্টি কৰে। যদিও আফ্ৰিকাৰ মাৰাবাও ষ্টৰ্ক (Marabou Stork) নামৰ চৰাইবিধৰ দেখাত হাড়গিলাৰ সৈতে কিছু মিল আছে ইয়াৰ ঠোঁটৰ গঠন, গাৰ বৰণ আৰু প্ৰদৰ্শনৰ আচৰণ ইত্যদিয়ে ইয়াক পৃথক প্ৰজাতি বুলিহে অধিক তথ্য প্ৰদান কৰে।
প্ৰায়ভাগ বগলী জাতীয় চৰায়ে ডিঙি মেলি উৰে কিন্তু হাড়গিলাই ইয়াৰ ডিঙি কিছু কোঁচ খুৱাইহে উৰে। খোজ কঢ়াৰ সময়ত ই পোন হৈ মিলিটেৰী কায়দাত লৰচৰ কৰে বাবে ইয়াৰ ইংৰাজী নামত "adjutant" শব্দটো যোগ হ'ল।
বিতৰণ
হাড়গিলা এসময়ত উত্তৰ ভাৰতৰ নদীকাষৰীয়া অঞ্চল সমূহত উভৈনদীকৈ আছিল যদিও ইহঁতৰ বিতৰণ সম্পৰ্কে বহুদিনলৈকে কোনো প্ৰমাণ্য তথ্য নাছিল। ১৮৭৭ চনত ম্যনমাৰত পেগু (Pegu) ত এটা বৃহৎ হাড়গিলাৰ কলনি (nesting colony) আৱিষ্কাৰ হয়। ই প্ৰমাণ কৰে ভাৰতীয় চৰাইবিধে তাতো বাহ সাজি পোৱালি জগায়। দুখৰ বিষয়, এই কলনিটোৰ জনসংখ্যা ক্ৰমাৎ হ্ৰাস পাবলৈ ধৰে আৰু ১৯৩০ৰ আশে পাশে ই সম্পূৰ্ণ নোহোৱা হৈ যায়। তাৰ পিছৰ পৰা অন্য নতুন ঠাই আৱিস্কৃত হোৱাৰ পুৰ্বলৈকে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান ত পোৱা বাহ সজা অঞ্চলটোকে হাড়গিলাৰ একমাত্ৰ আশ্ৰয়স্থলী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ১৯৮৯ চনৰ পিয়ল মতে অসমত হাড়গিলাৰ জনসংখ্যা আছিল ১১৫টা চৰাই।  ১৯৯৪ ৰ পৰা ১৯৯৬ পৰ্যন্ত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত হাড়গিলাৰ জনসংখ্যা ৬০০ বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল। ২০০৬ চনত ভগলপুৰ ৰ ওচৰত হাড়গিলাৰ এটা সৰু কলনি আৱিষ্কৃত হৈছে।
প্ৰজনন নোহোৱা কাল (non-breeding season)ত হাড়গিলাই যথেষ্ট অঞ্চললৈ পৰিভ্ৰমণ কৰে। ১৮০০ ৰ সময়ত গ্ৰীষ্ম কালত কলকাতা নগৰৰ আশে পাশে প্ৰায়ে হাড়গিলাৰজাক দেখা গৈছিল বুলি জনা যায়। কিন্তু ১৯০০ৰ আশে পাশে ই এই অঞ্চল সমূহৰ পৰা সম্পূৰ্ণকৈ বিলুপ্ত হৈ পৰিল। হাড়গিলাৰ বিলুপ্তিত স্থাস্থ্যসন্মত নিস্কাষণ (sanitation)ও অন্যতম কাৰণ বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
আচৰণ
হাড়গিলা সাধাৰণতে অকলশৰে বা সৰু গোটত বাস কৰে। ই প্ৰধানকৈ কম পানী থকা বিলম হ্ৰদ আদি বা জাবৰৰ দ'মত খাদ্যৰ সন্ধান কৰে। ইয়াক প্ৰায়ে চিলনী বা শগুণৰ সৈতে চৰি ফুৰা দেখা যায়। ই উষ্ণতা নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ডেউকা দুখন কেতিয়াবা মেলি থৈ দিয়ে।
প্ৰজনন
শীতকালত হাড়গিলাই ডাঙৰ কলনিত গোট খাই খাদ্যৰ সন্ধান কৰে আৰু বাহ সাজে। ইয়াৰ বাহৰ আকাৰ ডাঙৰ আৰু ই প্ৰধানকৈ গছৰ ডালিৰে গঠিত হয়। অসমৰ নগাওঁ ত থকাহাড়গিলাৰ বাহবোৰ প্ৰধানত ওখ Alstonia scholaris আৰু Anthocephalus cadamba গছত আছে। প্ৰজনন কালৰ আৰম্ভণিতে কেইবাটাও হাড়গিলা চৰায়ে লগ হৈ গছত বাহ সজাৰ স্থানৰ বাবে ইটোৱে সিটোৰ পৰা ঠাই অধিকাৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰে। বিজয়ী মতা চৰাইটোৱে নিজৰ বাহৰ অধিকাৰ ক্ষেত্ৰ (nesting territories)ৰ চিন ৰাখে আৰু আনবোৰক খেদি পঠিয়ায়। ওচৰে পাজৰে মাইকী হাড়গিলা এজনীৰ আগমণ হ'লে মতাটোৱে সতেজ গছৰ ডালি আনি মাইকী জনীৰ সন্মুখত থয়হি। নাইবা মতা চৰাইটোৱে কেতিয়াবা মাইকীজনীৰ ঠেঙত নিজৰ ঠোঁট লগাই দিয়ে বা মাইকীজনীৰ ঠোঁটত নিজৰটো লগাই দিয়ে। পছন্দ হ'লে মাইকী চৰাইজনীয়ে নিজৰ ঠোঁটটো আৰু মূৰ মতা টোৰ বুকুৰ কাষত ৰাখে। অন্যান্য প্ৰদৰ্শনবোৰ হ'ল মতা আৰু মাইকী হাড়গিলাই একেলগে ঠোঁট ওপৰ তল কৰা। এবাৰত ৩-৪টা কণী পাৰে। মতা-মাইকী উভয়ে মিলি উমনি দিয়ে।
খাদ্য
হাড়গিলা এবিধ সৰ্বভক্ষী (omnivorous) চৰাইৰ প্ৰজাতি। ইয়াৰ প্ৰধান খাদ্যৰ ভিতৰত ভেকুলী, পোক-পতংগ, চৰাই, সৰীসৃপ আৰু নিগনি আদিয়ে প্ৰধান। তদুপৰি ই বনৰীয়া হাঁহজাতীয় চৰাইক আক্ৰমণ কৰি গপোটেগোটে গিলি খোৱাৰো তথ্য পোৱা যায়। অৱশ্যে ই প্ৰধানকৈ মৰা জীৱ-জন্তু খাই জীয়াই থাকে আৰু তাৰ বাবে ইয়াৰ উদং মূৰ আৰু ডিঙি বিশেষভাৱে অভিযোজিত। ইহঁতক প্ৰায়ে জাৱৰৰ দ'মত দেখা যায়, ই তাৰ পৰা মানুহ বা অন্য জীৱ-জন্তুৰ মল খাই জীয়াই থাকে। ১৯ শতিকাত কলকাতা চহৰত ইহঁতে গংগাত বিসৰ্জন দিয়া মানুহৰ মৰাশও খোৱা বুলি জনা যায়।
স্থিতি আৰু সংৰক্ষণ
জলাশয়সমূহ শুকাই যোৱাৰ ফলত বাহ সজাৰ আৰু চৰাৰ স্থানৰ অভাৱত তথা প্ৰদূষণ আদিৰ প্ৰভাৱত হাড়গিলাৰ জনসংখ্যা বিপদজনকভাৱে হ্ৰাস পাই আহিছে। ২০০৮ চনত সমগ্ৰ বিশ্বতে আহাজাৰতকৈ কম হাড়গিলা আছে বুলি জনা গৈছে। সেয়ে আই.ইউ. চি. এনৰ ৰেড লিষ্টত ইয়াক সংকটাপন্ন প্ৰজাতি ( Endangered) বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে।
সংস্কৃতিত
এসময়ত কলকাতাত হাড়গিলাক পাকৈত জামাদাৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক চিকাৰ কৰিলে পঞ্চাছ টকাৰ জৰিমণা বিহাৰ ব্যৱস্থা কৰি এখন আইনো বলবৎ কৰা হৈছিল।  কলকাতা মিউনিচিপাল কৰপৰেশ্যনৰ পূৰ্বৰ প্ৰতীকচিহ্নত দুটা হাড়গিলা চৰাই মুখামুখিকৈ থকা প্ৰতিচ্ছবি আছিল।
মোগলৰ ৰাজত্ব কালত গঢ় লোৱা এটা জনশ্ৰুতি মতে হাড়গিলাৰ খোলাৰ ভিতৰত এটা যাদুকৰী সাপ মৰা শিল আছে যাৰ সহায়ত সকলো সাপৰ বিষকে নোহোৱা কৰিব পৰা যায়। এই বিশেষ শিলটো পাকৈত চিকাৰীয়ে হে আহৰণ কৰিব পাৰে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল কাৰণ ইয়াক পাবৰে বাবে হাড়গিলা চৰাইটোৰ ঠোঁটে ভূমি স্পৰ্শ নকৰাকৈ মাৰিব লাগে। তদুপৰি পানৰ সৈতে হাড়গিলা মাংস নিয়মীয়াকৈ খালে কুষ্ঠৰোগৰো নিৰাময় হয় বুলি জনমানসত বিশ্বাস আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বক শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
মেচ'পটেমিয়া
মেচ’পটেমিয়া ;, Μεσοποταμία "নদীৰ মাজৰ ঠাই"; بلاد الرافدين; ) হৈছে টাইগ্ৰীচ আৰু ইউফ্ৰেটিচ নদীক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠা এক প্ৰাচীন সভ্যতা। বৰ্তমানৰ ইৰাক, কুৱেইট, উত্তৰ-পূব ছিৰিয়া, দক্ষিণ-পূব তুৰ্কী আৰু দক্ষিণ-পশ্চিম ইৰাণ জুৰি এই সভ্যতা বিস্তৃত আছিল।. মেচ’পটেমিয়াই পশ্চিমীয়া বিশ্বলৈ মানৱ সভ্যতা কঢ়িয়াই নিয়া বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ব্ৰঞ্জ যুগৰ মেচ’পটেমিয়া অৰ্থাৎ বৰ্তমানৰ ইৰাকত সুমেৰ, এক্কাডিয়ান, বেবিলনীয়ান আৰু এচিৰিয়ান সাম্ৰাজ্য অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। লৌহ যুগৰ মেচ’পটেমিয়াত নতুন বেবিলনীয়ান আৰু নতুন এচিৰিয়ান সাম্ৰাজ্য অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। লিখিত বুৰঞ্জীৰ আৰম্ভণিৰ কালৰে পৰা (৩১০০ খ্ৰী:পূ:) একিমেনিডসকলে বেবিলন অধিকাৰ কৰালৈকে (৫৩৯ খ্ৰী:পূ:) সুমেৰ আৰু এক্কাডিয়ানসকলেও মেচ’পটেমিয়াত আধিপত্য স্থাপন কৰিছিল। খ্ৰী:পূ: ৩৩২ –ত আলেকজেণ্ডাৰে একিমেনিড সাম্ৰাজ্য জয় কৰে।
১৫০ খ্ৰী:পূ:ৰ ওচৰে-পাজৰে মেচ’পটেমিয়া পাৰ্থিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ অধীনত আছিল। ইয়াৰে কিছু অংশ ৰোমানসকলে অধিকাৰ কৰি আছিল। ২২৬ চনত মেচ’পটেমিয়া পাৰ্চীসকলৰ দখললৈ আহে আৰু ৭ম শতিকাত মুচলমানসকলৰ আগ্ৰাসনৰ সময়লৈকে ঠাইখণ্ডত পাৰ্চীসকলে ৰাজত্ব কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন বিশ্ব
আৱিষ্কাৰ মতবাদ
আৱিষ্কাৰ মতবাদ (Discovery doctrine) আমেৰিকাৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ধাৰাবাহিক সিদ্ধান্তত ব্যাখ্যা কৰা ৰাজহুৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইনৰ এটা ধাৰণা, বিশেষকৈ ১৮২৩ চনত জনছন বনাম এম’ইণ্টছ। মুখ্য ন্যায়াধীশ জন মাৰ্শ্বলে আৱিষ্কাৰ যুগৰ সময়ছোৱাত ঔপনিৱেশিক শক্তিসমূহে বিদেশী সাৰ্বভৌম জাতিসমূহৰ মাটিৰ ওপৰত দাবী কৰা পদ্ধতিৰ ব্যাখ্যা আৰু প্ৰয়োগ কৰিছিল। ইয়াৰ অধীনত ইউৰোপীয় খ্ৰীষ্টান চৰকাৰসমূহে অ-ইউৰোপীয় ভূখণ্ডৰ ওপৰত উপনিবেশিকসকলে ভ্ৰমণ কৰি উক্ত ভূখণ্ড "আৱিষ্কাৰ" কৰাৰ ভিত্তিত উপাধি স্থাপন কৰিব পাৰিছিল। এই মতবাদটো মূলতঃ আধুনিক চৰকাৰৰ সপক্ষে আদিবাসীসকলৰ মাটিৰ অধিকাৰ বাতিল বা আওকাণ কৰা সিদ্ধান্তসমূহক সমৰ্থন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে, যেনে ২০০৫ চনৰ শ্বেৰিল বনাম অনেইডা নেচনৰ গোচৰত।
১৮২৩ চনৰ এই গোচৰটো আছিল গোপন বুজাবুজিৰ গোচৰৰ ফল য'ত ভূমিৰ জল্পনা-কল্পনাকাৰীসকলে একেলগে কাম কৰি আকাংক্ষিত ফলাফল লাভ কৰিবলৈ দাবী কৰিছিল। জন মাৰ্শ্বলে আদালতৰ যুক্তিৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰে। এই সিদ্ধান্তটো আইন পৰ্যালোচনাৰ কেইবাটাও প্ৰবন্ধৰ বিষয় হৈ পৰিছে আৰু আধুনিক আইনী তত্ত্ববিদসকলৰ অধিক নিৰীক্ষণৰ আওতালৈ আহিছে।
ইতিহাস
ইউৰোপৰ বাহিৰৰ ভূমিসমূহৰ উপনিবেশিকৰণক বৈধতা প্ৰদান কৰিবলৈ ইউৰোপীয় ৰাজতন্ত্ৰই আৱিষ্কাৰৰ মতবাদ প্ৰচাৰ কৰিছিল। পোন্ধৰ শতিকাৰ মাজভাগৰ পৰা বিংশ শতিকাৰ মাজভাগলৈকে এই ধাৰণাটোৱে ইউৰোপীয় সত্তাসমূহক "নতুন ভূমি আৱিষ্কাৰ"ৰ আৱৰণত খিলঞ্জীয়া লোকসকলে বসবাস কৰা ভূমিসমূহ দখল কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল। ১৪৯৪ চনত টৰ্ডেচিলাছ সন্ধিৰ জৰিয়তে ঘোষণা কৰা হয় যে আৱিষ্কাৰ মতবাদৰ অধীনত কেৱল অখ্ৰীষ্টান ভূমিসমূহকহে উপনিবেশিকৰণ কৰিব পৰা যায়।
১৭৯২ চনত আমেৰিকাৰ বিদেশ মন্ত্ৰী থমাছ জেফাৰচনে দাবী কৰে যে এই ইউৰোপীয় আৱিষ্কাৰ মতবাদ আন্তৰ্জাতিক আইন যিটো নতুন আমেৰিকান চৰকাৰৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰযোজ্য। মতবাদ আৰু ইয়াৰ উত্তৰাধিকাৰে আমেৰিকান সাম্ৰাজ্যবাদ আৰু খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ প্ৰতি থকা ব্যৱহাৰক প্ৰভাৱিত কৰি আহিছে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ধাৰণা
ঠেঙ্গাল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ আৰু সংগ্ৰহালয়
ঠেঙ্গাল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ আৰু সংগ্ৰহালয় (ইংৰাজী: Thengal Cultural Centre & Museum) যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰত অৱস্থিত এক সাংস্কৃতিক ভৱন। এইটো পৰ্যটকসকলৰ বাবে এক আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু।
উদ্বোধন
ঠেঙাল কছাৰী স্বায়ত্তশাসিত পৰিষদৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত সংগ্ৰহালয়টো ১১ ডিচেম্বৰ, ২০২০ চনত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে উদ্বোধন কৰে। লগতে গিৰিধৰ ঠেঙাল সোঁৱৰণী প্ৰেক্ষাগৃহ উন্মোচন কৰা হয়।
চমু পৰিচয়
এই সংগ্ৰহালয়ত ঠেঙাল কছাৰীসকলৰ লগতে অসমৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠী সকলৰ সাংস্কৃতিক সম্ভাৰ, পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক, দৈনন্দিন ব্যৱহৃত সামগ্ৰী, মাছ-মৰা সঁজুলি, কৃষিক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা সঁজুলি, ঠেঙাল কছাৰীসকলৰ বিহু আৰু আন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত ব্যৱহৃত সঁজুলি আদি প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ৰখা হৈছে। সংগ্ৰহালয়ৰ লগতে নিৰ্মিত গিৰিধৰ ঠেঙাল সোঁৱৰণী প্ৰেক্ষাগৃহটো এশ পঁচাশীখন চকীযুক্ত আৰু শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত। গিৰিধৰ ঠেঙাল আছিল তিতাবৰৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক। ইয়াত শিশুসকলৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবেও বিভিন্ন ক্ৰীড়াৰ সাধন ৰখা হৈছে। ইয়াত এটা চেভেন ডি চিনেমা হলও নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ঘাইকৈ ঠেঙাল কছাৰীসকল গাঁও পাতি কেনেকৈ বাস কৰে সেয়া দৃশ্যমান ৰূপত উত্তৰ-পুৰুষৰ বাবে সাঁচি ৰখাৰ উদ্দেশ্যেৰে এই সংগ্ৰহালয়টো নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
[Thengal Museum Titabar | A Detailed Cinematic View with Drone Shots]
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী
বন্দে মাতৰম্‌
বন্দে মাতৰম্ (সংস্কৃত: 'वन्दे मातरम्'; "মাতৃ বন্দনা" ) বঙ্কিমচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ ১৮৮২ চনত ৰচিত আনন্দমঠ উপন্যাসৰ অন্তৰ্ভুক্ত এটি গীত। সংস্কৃত-বঙালী মিশ্ৰভাষাত লিখিত এই গীতটো দেৱী দুৰ্গাৰ বন্দনাগীত আৰু বঙ্গদেশৰ এটি জাতীয় মূৰ্তিকল্প। শ্ৰীঅৰবিন্দ 'বন্দে মাতৰম্' গীতটোক "বঙ্গদেশৰ জাতীয় সংগীত" (National Anthem of Bengal) বুলি উল্লেখ কৰে। ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত এই গীতটোৱে বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
১৮৯৬ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অধিবেশনত সৰ্বপ্ৰথম ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটত গোৱা হয় 'বন্দে মাতৰম্'; উক্ত অধিবেশনত গীতটো পৰিবেশন কৰিছিল স্বয়ং ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে। ১৯৫০ চনত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে 'জনগণমন-অধিনায়ক জয় হে' ভাৰতৰ জাতীয় সংগীতৰ মৰ্যাদা লাভ কৰাত 'বন্দে মাতৰম্' গীতটোক ভাৰতীয় প্ৰজাতন্ত্ৰৰ জাতীয় স্তোত্ৰৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়। তথাপি একাধিক ভাৰতীয় মুছলিম সংগঠনে 'বন্দে মাতৰম্' গোৱাৰ বিৰুদ্ধে ফতোয়া জাৰি কৰে। তেওঁলোকৰ মতে, ভাৰত মাতাৰ বন্দনাগীতি এই গীতটোৰ মূলভাবনা ইছলাম-নিষিদ্ধ পৌত্তলিকতা অনুসৰি।
১৯০৯ চনত শ্ৰীঅৰবিন্দই 'Mother, I bow to thee! ' শিৰোনাম 'বন্দে মাতৰম্' গীতটোৰ ইংৰাজী অনুবাদ কৰে। ইংৰাজী ভাষাত এই অনুবাদটি বহুল প্ৰচলিত। একাধিকবাৰ এই গীতটোত সুৰাৰোপ কৰা হয়। 'বন্দে মাতৰম্' সঙ্গীতৰ প্ৰাচীনতম প্ৰাপ্ত অডিও ৰেকৰ্ডিংটি ১৯০৭ চনৰ। সমগ্ৰ বিংশ শতাব্দীত গীতটো প্ৰায় এশটা ভিন্ন সুৰত ৰেকৰ্ড কৰা হৈছিল। ২০০২ চনত বিবিচি ৱৰ্ল্ড চাৰ্ভিচ সৰ্বকালৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দহটা জনপ্ৰিয় গান নিৰ্বাচনৰ এটা আন্তৰ্জাতিক সমীক্ষা চলায়। এই সমীক্ষাত ৭০০০ গানৰ মাজৰ পৰা এ. আৰ. ৰহমান সুৰাৰোপিত 'বন্দে মাতৰম্' গীতটোৱে বিশ্বৰ দ্বিতীয় জনপ্ৰিয়তম গান নিৰ্বাচিত হয়।
ৰচনা
সাধাৰণভাবে অনুমান কৰা হয়, ১৮৭৬ চনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ অধীনত চাকৰিত থকা অৱস্থাতেই 'বন্দে মাতৰম্' ৰচনাৰ কথা ভাবিছিল বঙ্কিমচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ে। তথাপি ঠিক কোন সময়ত তেওঁ গীতটি ৰচনা কৰিছিল তাক জনা নাযায়। ১৮৮২ চনত বঙ্কিমচন্দ্ৰৰ 'আনন্দমঠ' উপন্যাসত প্ৰথম গীতটি প্ৰকাশিত হয়। ৰচনাৰ পৰৱৰ্তী কালত লেখকে যদুভট্টক গীতটিত সুৰাৰোপ কৰাৰ বাবে অনুৰোধ কৰে।
ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন
"বন্দে মাতৰম্" ব্ৰিটিছ শাসনৰ হাতৰ পৰা ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ জাতীয় ধ্বনিত পৰিণত হয়। প্ৰথম কলকাতা মহানগৰীত প্ৰধান প্ৰধান ৰাজনৈতিক সমাবেশত "বন্দে মাতৰম্" ধ্বনি দিয়া আৰম্ভ হয়। এই ধ্বনিৰ তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াত ভয় খাই ব্ৰিটিছ চৰকাৰে জনসাধাৰণৰ মাজত এই ধ্বনিৰ উচ্চাৰণ নিষিদ্ধ কৰি দিয়ে; এই সময়ত বহু স্বাধীনতা সংগ্ৰামী "বন্দে মাতৰম্ '' ধ্বনি দিয়াৰ অপৰাধত গ্ৰেপ্তাৰ হৈছিল। ১৮৯৬ চনত বিডন স্কোয়াৰত অনুষ্ঠিত জাতীয় কংগ্ৰেছৰ কলকাতা অধিবেশনত গীতটি পৰিবেশন কৰিছিল ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে। পাঁচ বছৰৰ পাছত ১৯০১ চনৰ কংগ্ৰেছৰ কলকাতা অধিবেশনত গীতটি পৰিবেশন কৰে দক্ষিণাচৰণ সেনে। ১৯০৫ চনত কংগ্ৰেসছৰ বাৰাণসী অধিবেশনত গীতটি পৰিবেশন কৰিছিল সৰলা দেৱী চৌধুৰাণী। লালা লাজপত ৰায়ে লাহোৰৰ পৰা 'বন্দে মাতৰম্' নামৰ এখন সাময়িকপত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছিল। ১৯০৫ চনত হীৰালাল সেনে ভাৰতৰ প্ৰথম ৰাজনৈতিক চলচ্চিত্ৰটি নিৰ্মাণ কৰিছিল; এই চলচ্চিত্ৰৰ সমাপ্তি হৈছিল গীতটিৰ মাধ্যমত। ব্ৰিটিছ পুলিচৰ হাতত নিহত হোৱাৰ আগেয়ে মাতঙ্গিনী হাজৰাৰ শেষ উচ্চাৰিত শব্দ আছিল "বন্দে মাতৰম্।"
১৯০৭ চনত ভিখাজী কামা (১৮৬১–১৯৩৬) ভাৰতৰ প্ৰথম জাতীয় পতাকাৰ যিয়ে ৰূপদান কৰিছিল, পতাকাৰ মাজৰ শাৰীত দেৱনাগৰী হৰফত "বন্দে মাতৰম্‌" ধ্বনিটো খোদিত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্য শ্ৰেণী:কবিতা শ্ৰেণী:জাতীয় সংগীত
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানসমূহৰ তালিকা
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানসমূহ আই.ইউ.চি. এনৰ দ্বিতীয় শ্ৰেণী (category II)ৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চল (protected area)। ভাৰতত পোণপ্ৰথমে স্থাপিত হোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখন হ'ল ১৯৩৬ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হেইলি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান (Hailey National Park), যাক বৰ্তমান কৰবেট ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান বুলি জনা যায়। ১৯৭০ চনলৈকে ভাৰতত কেৱল পাঁচখনহে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আছিল। ২০১২ চনৰ এপ্ৰিলমাহলৈ ইয়াৰ সংখ্যা ১০২খন হয়গৈ। সকলো ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান মিলি প্ৰায় ৩৯৯১৯ বৰ্গ কিলোমিটাৰ মাটিকালি আৱৰি আছে। ই ভাৰতৰ মুঠ মাটিকালিৰ প্ৰায় ১.২১%।
বৰ্তমান ভাৰতত মুঠ ১৬৬খন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে। এই উদ্যানসমূহৰ নাম তথা ৰাজ্য, মাটিকালিৰে সৈতে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ তাৰিখসহ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল-
মানচিত্ৰ
<mapframe latitude="21" longitude="78" zoom="4" width="500" height="500" text="ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানসমূহ" align="center"> { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "properties": { "stroke": "#ff0000", "stroke-width": 3 }, "query": " SELECT?id?idLabel?wikilink (concat(,?idLabel, ) as?title) WHERE { ?id wdt:P31 wd:Q46169. # is a National Park ?id wdt:P17 wd:Q668 . # in India ?wikilink schema:about?id; schema:isPartOf <https://en.wikipedia.org/> . SERVICE wikibase:label { bd:serviceParam wikibase:language 'as', 'en','hi' } }
"}
Footnotes
1The Maharashtra and Madhya Pradesh parts of the Pench National Park are administered separately.
2The Chhattisgarh and Madhya Pradesh parts of the Sanjay National Park are administered separately.
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰত সম্পৰ্কীয় তালিকা *
গ্ৰহাণু
গ্ৰহাণু হৈছে সূৰ্যৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰা অসংখ্য শিল বা বৰফেৰে গঠিত ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ গ্ৰহৰ সমষ্টি। সাধাৰণতে গ্ৰহাণুবোৰৰ অৱস্থান মঙল আৰু বৃহস্পতিৰ মাজত। এতিয়ালৈকে দুহেজাৰৰো অধিক গ্ৰহাণুৰ সন্ধান পোৱা গৈছে। ইয়াৰ আটাইতকৈ ডাঙৰটোৰ নাম ছিৰিছ, ইয়াৰ ব্যাস 780 কিলোমিটাৰ। আন কেইটামান গ্ৰহানু হ'ল: আটেনছ, এপ'লোছ,এম'ৰ্ছ, ফ্ল'ৰা, থেমিছ আদি।
thumb|250px|right|[[253 Mathilde, এটি সি-টাইপ গ্ৰহাণু]]
পৃথিৱীৰ সৈতে সংঘৰ্ষ
বিজ্ঞানীসকলে ধাৰণা কৰা মতে প্ৰায় পয়ষষ্ঠি নিযুত বছৰ আগতে মেক্সিকোৰ উপকূলীয় অঞ্চলত আনুমানিক ১৪.৫ কিঃমিঃ ব্যাসাৰ্ধৰ এটি গ্ৰহাণুৱে প্ৰচণ্ড বেগেৰে খুন্দা মাৰিছিল। ফলত বিশাল পৰিমাণৰ ধোঁৱা-ছাইয়ে আকাশ ছানি ধৰাৰ ফলত তাপমাত্ৰা বহু তললৈ নামি গৈছিল আৰু তাতে থকা ডাইন'ছৰবোৰৰ মৃত্যু ঘটিছিল। ১৯০৮ গ্ৰহাণুৰ সৈতে হোৱা সংঘৰ্ষত ৰাছিয়াৰ ছাইবেৰিয়া অঞ্চলৰ প্ৰায় ২১৫০ বৰ্গকিঃমিঃ অঞ্চলৰ গছ-বন জ্বলি ছাৰখাৰ হৈ গৈছিল। ২০১৩চনৰ ১৫ ফেব্ৰুৱাৰীৰ ৰাতিপুৱা ৰাছিয়া চেলীয়া বিনস্ক চহৰত ২০ মিটাৰ পতিত হোৱাৰ ফলস্বৰূপে ১৬০০ মানুহ আহত হোৱাৰ লগতে ৭৩০০টা অট্টালিকাৰ বিস্তৰ ক্ষতি হৈছিল। গ্ৰহাণুটোৰ শক্তিৰ পৰিমাণ হিৰোশ্বিমাত পেলোৱা পাৰমাণৱিক বোমাতকৈ ৩৩ গুণ অধিক আছিল বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
অসমৰ সাহিত্যিকসকলৰ তালিকা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
দীপালী বৰঠাকুৰ
দীপালী বৰঠাকুৰ (Deepali Borthakur, ৩০ জানুৱাৰী, ১৯৪১ - ২১ ডিচেম্বৰ ২০১৮) অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ কণ্ঠশিল্পী।
চমু জীৱনী
১৯৪১ চনৰ ৩০ জানুৱাৰী তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাৰ সোণাৰিৰ নীলমনি বাগানত এখেতৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ প্ৰয়াত বিশ্বনাথ বৰঠাকুৰ আৰু মাতৃ আইমণি বৰঠাকুৰ। শিৱসাগৰ হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ দীপালী বৰঠাকুৰে গুৱাহাটীৰ কটন মহাবিদ্যালয় আৰু সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ত উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰে।
১৯৭৬ চনত শিল্পীগৰাকী অসমৰ খ্যাতনামা চিত্ৰশিল্পী নীলপৱন বৰুৱাৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয় ।
সাংগীতিক জীৱন
পিতৃ বিশ্বনাথ বৰঠাকুৰ আৰু জেষ্ঠ ভাতৃ ভূপেন আৰু ভবেন বৰঠাকুৰৰ সৈতে ঘৰতে দীপালী বৰঠাকুৰৰ সংগীত চৰ্চা আৰম্ভ হয়। ১৯৪৭ চনত মইনামেলৰ যোগেদি তেওঁ প্ৰথম গায়িকা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
শিৱসাগৰৰ প্ৰথিতযশা শিক্ষাবিদ আৰু শিল্পী পৰাগধৰ চলিহাই ৰচনা কৰা গীত-নৃত্য আৰু অভিনয়েৰে সমৃদ্ধ আলেখ্য ’চাৰি হেজাৰ বছৰৰ অসম’ত মুখ্য গায়িকা হিচাপে দীপালী বৰঠাকুৰৰ নিয়োজিত হয়। ইয়াৰ পিছতে আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ সঞ্চালক ড॰ এ এম নাটেশে তেওঁক আকাশবাণীৰ বাবে সংগীত পৰিবেশন কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনায়। ১৯৫৭ চনত আকাশবাণী গুৱাহাটীযোগে দীপালী বৰঠাকুৰৰ কণ্ঠত বাণীবদ্ধ হয় লীলা গগৈয়ে ৰচনা কৰা গীত ’মোৰ বোপাই লাহৰী/নাপাইছো আহৰি/বৰা জুৰিবলৈ আহহে’। প্ৰথম অৱস্থাত আকাশবাণীত অস্থায়ী শিল্পী হিচাপে কিছুদিন কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰি পিছত তেওঁ স্থায়ী শিল্পীৰ মৰ্য্যদা লাভ কৰে। নিয়মিত শিল্পী হিচাপে তেওঁ পৰিবেশন কৰা প্ৰথম গীতটি আছিল 'বন্ধু সময় পালে আমাৰ ফালে এবাৰ আহি যাবা'। ইয়াৰ পাছতে তেখেতৰ কণ্ঠই জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।
প্ৰবেশিকা পৰীক্ষা দিয়াৰ পিছতে দীপালী বৰঠাকুৰে প্ৰথমখন ছবিত নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গীত গোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে। ১৯৫৯ চনত ক্ষীৰদাকান্ত বিষয়াৰ কথা আৰু সুৰ আৰু লক্ষ্যধৰ চৌধুৰী আৰু প্ৰবীণ ফুকনৰ পৰিচালনাত মুক্তি পোৱা কথাছবি লাচিত বৰফুকনত দীপালী বৰঠাকুৰে পৰিবেশন কৰে 'আবেগৰ বোকোচা ব’ব মই নোৱাৰো, যৌৱনে আমনি কৰে' গীতটি।
দীপালী বৰঠাকুৰৰ কণ্ঠৰ কেইটামান জনপ্ৰিয় গান:
১৯৬৯ চনত তেখেতে শেষবাৰৰ বাবে পৰিৱেশন কৰিছিল 'লুইত নেযাবি ঐ। ' এইখিনি সময়তে দীপালী বৰঠাকুৰ 'মটৰ নিউৰণ ৰোগ'ত আক্ৰান্ত হয় আৰু গান গোৱাৰ ক্ষমতা হেৰোৱাৰ লগতে চলা-ফুৰা কৰিবলৈকো হুইল চকীৰ আশ্ৰয় ল'বলগীয়া হয়।
মৃত্যু
২০১৮ চনৰ ২১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁ গুৱাহাটীৰ নেমকেয়াৰ হস্পিটেলত দিনৰ ১ বাজি ২৫ মিনিটত দীৰ্ঘদিন অসুস্থতাৰ পিছত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। শনিবাৰ ২২ ডিচেম্বৰ ২০১৮ তাৰিখে নৱগ্ৰহত ৰাজ্যিক মৰ্য্যাদাৰে তেওঁৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰা হয়।
বঁটা আৰু সন্মান
১৯৫৬ চনত 'অসম সংগীত নাটক একাডেমী'ৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত 'সংগীত সমাৰোহ'ত লাভ কৰে শ্ৰেষ্ঠ গায়িকাৰ সন্মান। ইয়াৰোপৰি তেওঁ প্ৰতি মাহে ৫, ০০০ টকাকৈ অসম চৰকাৰৰ ফালৰপৰা পেন্সন লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী‎ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
গেৰী স্নাইডাৰ
গেৰী স্নাইডাৰ (Gary Snyder; জন্ম ৮ মে', ১৯৩০) এজন আমেৰিকান কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, বক্তা, আৰু পৰিবেশ কৰ্মী। তেওঁ "বিট্‌ প্ৰজন্ম" আৰু "চান ফ্ৰান্সিছক' নৱজাগৰণ" লগত জড়িত আছিল। তেওঁক Deep ecologyৰ "পয়েট ল'ৰেট" বুলিও অভিহিত কৰা হয়। স্নাইডাৰে কবিতাৰ বাবে পুলিৎজাৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ কৰ্মৰাজীত বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু প্ৰকৃতিৰ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ পোৱা যায়। স্নাইডাৰে বহু সাহিত্য কৰ্ম পুৰণি চীনা ভাষা আৰু আধুনিক জাপানী ভাষাৰ পৰা ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে। বহু বছৰ ধৰি তেওঁ কেলিফ'ৰ্নিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষাদান কৰিছিল আৰু কিছুকাল কেলিফ'ৰ্নিয়া আৰ্ট্‌ছ কাউঞ্চিলৰ লগতো জড়িত আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকান কবি শ্ৰেণী:সাহিত্য আন্দোলন শ্ৰেণী:বিট আন্দোলন শ্ৰেণী:পুলিৎজাৰ বঁটা বিজয়ী
বৰফুকন
ফু-কন -লৌঙ বা বৰফুকন (Borphukan, আহোম ভাষা:𑜇𑜥 𑜀𑜨𑜃𑜫 𑜎𑜤𑜂𑜫) আহোম ৰাজ্যৰ পাঁচজন পাত্ৰ মন্ত্ৰী সকলৰ মাজৰ এজন। এই পদটো আহোম চাওফা  চুচেংফাই সৃষ্টি কৰিছিল। ইয়াৰ ‌উপৰিও কলিয়াবৰৰ পশ্চিম অঞ্চল বৰফুকন-এ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল। বৰফুকনৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয় কলিয়াবৰত আছিল। কিন্তু পাছত লাচিত বৰফুকনৰ সময়ত গুৱাহাটীৰ ইটাখুলিলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। আহোমৰ ৰাজধানীৰ পৰা এই অঞ্চলটো যথেষ্ট দূৰত হোৱা বাবে এই পদটো গুৰত্বপূৰ্ণ আছিল। আনহাতে, কলিয়াবৰৰ পূব অঞ্চলটো বৰবৰুৱা-ই নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।
বৰফুকনৰ ঘৰটো বৰ্তমানৰ গুৱাহাটীৰ ফাঁচী বজাৰ অঞ্চলত অৱস্থিত আছিল। ভৰলু নদীৰ পশ্চিমত তেওঁৰ চ’ৰাটো (ডোপদাৰ বুলি জনা যায়) অৱস্থিত আছিল। এই চ’ৰাটো আহোমৰ ৰাজধানীত অৱস্থিত বৰ-চ’ৰাৰ নিচিনা আছিল আৰু পাঁচজন ফুকনৰ দ্বাৰা গঠিত আছিল। তেওঁলোকক একেলগে গুৱাহাটীয়া অথবা ডোপদৰীয়া ফুকন বোলা হৈছিল। বৰফুকনক প্ৰশাসনিক কাম-কাজত মজিন্দাৰ বৰুৱাই সহায় কৰিছিল। তেওঁৰ ঘৰটো বৰ্তমানৰ উপায়ুক্তৰ ঘৰটোৰ ঠাইত আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:উপাধি শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
প্ৰমোদ গগৈ
প্ৰমোদ গগৈ (Pramod Gogoi) (২৯ ছেপ্তেম্বৰ, ১৯৩০ - ৬ এপ্ৰিল ২০১২) আছিল অসমৰ এজন জ্যেষ্ঠ চি পি আই নেতা, প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী তথা কমিউনিষ্ট আন্দোলনৰ অন্যতম কাণ্ডাৰী৷ চিৰজীৱন অবিবাহিত হৈ থাকি ৰাজ্যৰ সেৱাত নিজকে উচৰ্গা কৰা প্ৰমোদ গগৈৰ জন্ম হয় ২৯ ছেপ্তেম্বৰ, ১৯৩০ চনত শিৱসাগৰ জিলাৰ হাঁহচৰা চেতিয়া গাঁৱত৷ তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম আছিল ফটিক চন্দ্ৰ গগৈ আৰু কুসুমী গগৈ৷
দিছপুৰৰ জি এন আৰ চি হাস্পতালত ৬ এপ্ৰিল ২০১২ তাৰিখে পুৱা ৯.৩৫ বজাত শেষ শ্বাস গ্ৰহণ কৰে৷
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
তেওঁৰ শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ হয় হাঁহচৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত৷ পৰৱৰ্তী সময়ত শিৱসাগৰৰ টেকনিকেল হাইস্কুলত নাম ভৰ্ত্তি কৰাৰ পিছত বনাৰচৰ পৰা এণ্ট্ৰেঞ্চ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ শিৱসাগৰ কলেজত স্নাতক বৰ্ষত নামভৰ্ত্তি কৰে৷ ১৯৪৮ চনত শিক্ষা গ্ৰহণৰ মাজতেই ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিত যোগদান কৰিছিল৷ ১৯৪৮ চনৰ পৰা ১৯৫১ চনলৈ নিষিদ্ধ হৈ থকা ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট দলত যোগদানৰ মাজতেই কংগ্ৰেছৰ দুৰ্নীতিৰ প্ৰতিবাদত জঁপিয়াই পৰি কাৰাবাস খাটিছিল৷ প্ৰমোদ গগৈয়ে ১৯৫৭ চনত প্ৰথম অসম তেল শোধানাগাৰ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উপৰি ১৯৬৮-৬৯ চনতো দ্বিতীয়টো তেল শোধানাগাৰ আন্দোলনৰ গুৰি ধৰিছিল৷
ৰাজনৈতিক জীৱন
গগৈয়ে ১৯৫৭ চনত শিৱসাগৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা প্ৰথমবাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আগবঢ়াইছিল৷ ১৯৬২ চনত দ্বিতীয়বাৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আগবঢ়াইছিল যদিও দুয়োবাৰেই পৰাজয় বৰণ কৰিছিল৷ অৱশ্যে ১৯৬৭ চনৰ নিৰ্বাচনত প্ৰাক্তন গড়কাপ্টানী মন্ত্ৰী গিৰীন গগৈ পৰাস্ত কৰি প্ৰথমবাৰৰ বাবে শিৱসাগৰ সমষ্টিৰ বিধায়কৰূপে নিৰ্বাচিত হয়৷ একাধাৰে তেওঁ ১৯৬৭ চনৰ পৰা ১৯৮৩ চনলৈকে তিনিটা কাৰ্যকাল তেওঁ বিধায়ক ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ পিছত ১৯৮৩ চনত আৰু ১৯৮৫ চনত পৰাজিত হয় যদিও পুনৰ ১৯৯১ আৰু ১৯৯৬ চনত প্ৰাক্তন বিধানসভাৰ অধ্যক্ষ প্ৰয়াত প্ৰণৱ গগৈক পৰাস্ত কৰিছিল৷ ১৯৯৬ চনত মিত্ৰদল অসম গণ পৰিষদৰ লগত চামিল হৈ অসমৰ বান নিয়ন্ত্ৰণৰ কেবিনেট মন্ত্ৰীৰূপে দায়িত্ব বহন কৰিছিল৷ ইয়াৰ পিছত ২০০১, ২০০৫ আৰু ২০১১ চনত তেওঁ নিৰ্বাচনত পৰাজয় বৰণ কৰিছিল৷
ৰাজনৈতিক দক্ষতা
প্ৰমোদ গগৈ অসম তেল শোধানাগাৰ আন্দোলনৰ অগ্ৰণী নেতা আছিল। অসমৰ ছয় জনগোষ্ঠীৰ জনজাতিকৰণ আৰু অসমক জনজাতীয় ৰাজ্য ঘোষণাৰ দাবীত তেওঁ জনগণক সংগঠিত কৰি আন্দোলন কৰিছিল। ভাৰতীয় সংবিধানৰ ৩৭০ আৰু ৩৭১(ক) অনুচ্ছেদ অনুসৰি অসমৰ বিশেষ ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা দিয়াৰ দাবী প্ৰথমে প্ৰমোদ গগৈয়েই ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ মঞ্চৰ পৰা কৰিছিল। প্ৰমোদ গগৈৰ ৰাজনৈতিক কাৰ্যকালত শিৱসাগৰৰ পুথিভঁৰাল, দিখৌ নৈৰ ওপৰত আৰ চি চি দলং, দিখৌৰ খহনীয়া ৰোধ কৰা, ঐতিহাসিক সম্পদৰ সৌন্দৰ্যবৰ্ধন আৰু সংৰক্ষণত গুৰুত্ব দিয়াৰ দৰে কামত আগভাগ লৈছিল৷ তেওঁৰ কাৰ্যকালত ৰংপুৰ তিনিশ বছৰীয়া উদযাপন কৰি অসমবাসীক "তিনিশ বছৰীয়া ৰংপুৰ" নামৰ এখন পূৰ্ণাঙ্গ তথ্যসমৃদ্ধ বুৰঞ্জী তুলি দিছিল৷ প্ৰমোদ গগৈয়ে শেহতীয়া তিনিটা নিৰ্বাচনত পৰাজয় বৰণ কৰিলেও মনোবল অটুট আছিল৷ বিশেষকৈ শ্ৰমিক-কৃষকৰ বন্ধু হিচাপে পৰিচিত গগৈয়ে ৰাজনৈতিক জীৱনকালত ঐতিহাসিক ধোদৰআলি নিৰ্মানৰ দাবীত ২০০৬ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীত তীব্ৰ আন্দোলনৰ গুৰি ধৰাৰ উপৰি তেল-গেছ নিগমক ব্যক্তিগতকৰণৰ বিৰুদ্ধে তীব্ৰ আন্দোলন কৰি নিগমক ৰক্ষা কৰিছিল৷ ২০০৫ চনৰ ২০ জুলাইত আমগুৰি তৈল ক্ষেত্ৰক ক'নৰ কোম্পানীক বিক্ৰীৰ প্ৰতিবাদ কৰাৰ লগতে নিগমৰ মুখ্য কাৰ্যলয়ত বিক্ষোভ কৰিছিল৷ লগতে একে বছৰতে ৩১ অক্টোবৰত আমগুৰিত গণ সত্যাগ্ৰহ অনুষ্ঠানত ভাগ লৈ গ্ৰেপ্তাৰ হোৱাৰ লগতে ২২ জুনত মূল্যবৃদ্ধিৰ বিৰুদ্ধেও বিক্ষোভ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল৷ ২০০৬ চনত ৰাজ্যিক কৃষক সভাৰ আহ্বানত 'ৰাজভৱন যাত্ৰা'ত শিৱসাগৰৰ প্ৰায় ২,০০০ সমৰ্থকক লৈ ৰাজভৱনৰ সন্মুখত প্ৰতিবাদ সাৱস্ত কৰিছিল৷ ইয়াৰোপৰি ২০০৭ চনত পঞ্চায়তসমূহত দুৰ্নীতি আৰু ভ্ৰষ্টাচাৰৰ প্ৰতিবাদত আৰু পঞ্চায়তলৈ অধিক ক্ষমতা হস্তান্তৰৰ দাবীত বিক্ষোভ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি‎
বৰবৰুৱা
বৰবৰুৱা (Borbarua, আহোম ভাষা: 𑜇𑜥 𑜀𑜦𑜧 𑜏𑜤𑜂𑜫) হৈছে আহোম ৰাজ্যৰ পাঁচজন পাত্ৰ মন্ত্ৰী সকলৰ মাজৰ এজন। স্বৰ্গদেও প্ৰতাপসিংহই বৰবৰুৱা পদৰ সৃষ্টি কৰিছিল। কলিয়াবৰ নদীৰ পূব অঞ্চল আৰু যিবোৰ অঞ্চল বুঢ়াগোহাঁ‌ই, বৰগোহাঁ‌ই আৰু বৰপাত্ৰগোহাঁ‌ইয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা নাছিল, সেইবোৰ অঞ্চল বৰবৰুৱাই নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল।
বৰবৰুৱা সকলৰ তালিকা
শ্ৰেণী:উপাধি
বাটাচা
বাটাচা হৈছে চেনি আৰু গুড়ৰ পৰা তৈয়াৰী একপ্ৰকাৰৰ মিঠাই। এয়া বংগৰ অতি জনপ্ৰিয় মিঠা খাদ্য। ৰবীন্দ্ৰনাথৰ শুভদৃষ্টিৰ গল্পত পিতলৰ বাটিত বাটাচা লৈ বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ লৈ যোৱাৰ কথা উল্লেখ আছে। চেনি বা গুড়ৰ পৰা তৈয়াৰী বাটাচা ২-৪ চে.মি. ব্যাসৰ সমতল মিঠা খাদ্য। ইয়াৰ আকাৰ কোটৰ বুটাম একোটাৰ সমান। পশ্চিম বংগৰ এখন জিলা মিডনাপুৰ ডাঙৰ আকাৰৰ বাটাচা উৎপাদনৰ বাবে জনাজাত। সৰু ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাজত ই অতি জনপ্ৰিয়। বাটাচাক প্ৰাচীন কালৰে পৰা পশ্চিম বংগ আৰু বাংলাদেশৰ হিন্দুসকলে প্ৰসাদ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে। এই মিঠাই অৰ্থ-সামাজিক শ্ৰেণীৰ মাজত খাবৰ বাবে বা দৈনন্দিন মাংগলিক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বাবেও আগবঢ়োৱা হয়। মন্দিৰ আদিত যিকোনো দৰ্শনাৰ্থীক এই মিঠাই আৰু পানী আগবঢ়োৱা হয়। বাতাছাৰ আয়ুস যথেষ্ট দীঘল। বাটাচা, মুড়ি আৰু পানীৰ লগত খোৱা হয়। বাটাচা সাধাৰণতে মাংগলিক কামত ব্যৱহাৰ কৰা সামগ্ৰী বিক্ৰীৰ বাবে নিবেদিত দোকানত বিক্ৰী কৰা হয়।
সাধাৰণতে পুহ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ সময়ত কদমা, বাটাচা, তিল খাজা আদি মিঠাইবোৰ বেছিকৈ খোৱা হয়। ৰাখী বন্ধন, ৰথ যাত্ৰা, লক্ষ্মী পূজা আদিৰ উপৰি দেৱ-দেৱীৰ প্ৰসাদ হিচাপে প্ৰায়ে নকুল দানাসহ বাটাচা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
আলহীক আপ্যায়নৰ বাবে বাটাচা ব্যৱহাৰ কৰাৰ এক অতি পুৰণি পৰম্পৰা বঙালীসকলৰ মাজত প্ৰচলিত। এই সম্পৰ্কিয় পৰিচয় বিভিন্ন লেখকৰ গল্প সমূহত পোৱা যায়। পশ্চিম বংগত প্ৰায় ২৫০০টা সৰু সৰু ‘কাৰখানা’ বাটাচা আৰু নকুলদনা তৈয়াৰৰ বাবে চলি আছে। বুৰদৱানৰ নীলপুৰ, মালদাৰ হৰিশচন্দ্ৰপুৰ, উত্তৰ বংগৰ গৰিয়া-বেলেঘাটা, বালুৰঘাটত বহু মহিলা বাটাচা-নকুলদনা তৈয়াৰ কৰাৰ লগত জড়িত। এই প্ৰাচীন কুটিৰ উদ্যোগটোক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে পশ্চিম বংগ ৰাজ্য চৰকাৰে খোজ দিছে। পশ্চিম বংগ ৰাজ্য চৰকাৰে ক্লাষ্টাৰ সৃষ্টি আৰু ৰপ্তানিৰ বাবে বিভিন্ন পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
বনোৱা পদ্ধতি
বাটাচাৰ ৰেচিপি ঘৰতে বনাব পৰা এক সহজ ৰেচিপি। অৱশ্যে বাটাচা বনাবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা উপাদানৰ ভিন্নতা থাকিব পাৰে। আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় সংস্কৰণটো দ্ৰুত। মিঠা হিচাপে গুড় বা চেনি, গাখীৰ বা পানী, ঘিঁউ আৰু ইলাচিৰ সহায়ত বাটাচা তৈয়াৰ কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মিঠাই
ভুৱন বাম
ভুৱন অভনীন্দ্ৰ শংকৰ বাম (জন্ম ২২ জানুৱাৰী ১৯৯৪) ভাৰতৰ দিল্লীৰ এজন ভাৰতীয় কমেডিয়ান, লেখক, গায়ক, গীতিকাৰ, আৰু ইউটিউব ব্যক্তিত্ব। ইউটিউবত BB Ki Vines নামৰ কমেডী চেনেলটোৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত।
মহাৰাষ্ট্ৰীয় বামে ১৯৯৪ চনৰ ২২ জানুৱাৰীত গুজৰাটৰ বদোদৰাত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল অভনীন্দ্ৰ আৰু পদ্ম বামৰ ঘৰত। পিছলৈ তেওঁৰ পৰিয়াল দিল্লীলৈ গুচি যায়। দিল্লীৰ গ্ৰীণ ফিল্ডছ স্কুলত পঢ়া-শুনা কৰি দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্বহীদ ভগত সিং মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বুৰঞ্জীত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। কভিদ-১৯ মহামাৰীত বামৰ মাক-দেউতাকৰ ২০২১ চনত মৃত্যু হয়।
কভিদ-১৯ মহামাৰীত বামৰ মাক-দেউতাকৰ ২০২১ চনত মৃত্যু হয়।
ন'বেল বঁটা (১৯৯৬)
১৯৯৬ বৰ্ষৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ীৰ তালিকা:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বৰ্ষ অনুসৰি ন'বেল বঁটা বিজয়ীৰ তালিকা
খৰ্গেশ্বৰ ভূঞা
খৰ্গেশ্বৰ ভূঞা একাধাৰে সাহিত্যিক, গৱেষক, অধ্যাপক। তেখেতে প্ৰাচীন ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ কেতবোৰ চৰিত্ৰ আৰু কাহিনীক অৱলম্বন হিচাপে লৈ ৭খন পুৰাকথাকেন্দ্ৰিক উপন্যাস ৰচনা কৰিছে। বিজ্ঞান,অন্ধবিশ্বাস-কুসংস্কাৰ আদি বিষয়ক অনেক পুথি প্ৰকাশ কৰাৰ লগত বহুকেইখন প্ৰাচীন ধৰ্মশাস্ত্ৰ পুথিৰ সম্পাদনা কৰিছে। তেখেতে নগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে ২০১১ চনত চাকৰি জীৱনৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯৫১ চনৰ ২৬ জুনত নগাঁও জিলাৰ ৰহাৰপৰা ৫ কিঃমিঃ পশ্চিমৰ দীঘলীঘাট গাঁৱত। পিতৃৰ নাম হৰমোহন ভূঞা আৰু মাতৃৰ নাম বীণা ভূঞা।
চাকৰি জীৱন
যোগীঘোপাৰ অশোক কাগজ কলত জুনিয়ৰ টেকনিকেল এক্সকিউটিভ হিচাপে এবছৰ অধিক কাল কৰ্মৰত। তাৰ পাছত কম সময়ৰ বাবে জোঙাল বলহু গড় শ্বহীদ স্মৃতি স্কুল, নগাঁও বালক চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, ৰহা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু কটন কলেজিয়েট উচচতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে কাম কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত যোৰহাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত হয়। ইয়াৰ পাছত ১৯৭৭ চনৰ ৭ জুলাইৰপৰা ২০০৪ চনৰ ১৯ নৱেম্বৰলৈ তেখেতে অৰুণাচলৰ জৱাহৰলাল নেহৰু কলেজ, পাছিঘাটত ৰসায়ন বিজ্ঞান বিভাগত প্ৰৱক্তা হিচাপে সোৱা আগবঢ়ায়। ২০০৪ চনত ভূঞাই নগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে যোগদান কৰে আৰু ২০১১ চনত সেই মহাবিদ্যালয়ৰপৰাই অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
সৰৱজিৎ সিং
সৰৱজিৎ সিং (জন্ম: ১৯৬৪ - মৃত্যু: ২ মে’,২০১৩) পাকিস্তান উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ দ্বাৰা মৃত্যুদণ্ডৰে দণ্ডিত এগৰাকী ভাৰতীয় নাগৰিক। পাকিস্তান চৰকাৰে মঞ্জিত সিং হিচাপে সৰৱজিৎ সিঙক দোষাৰোপ কৰিছিল আৰু ১৯৯০ চনত লাহোৰ আৰু ফেইচলবাদ চহৰত সংঘটিত এলানি ধাৰাবাহিক বিস্ফোৰণৰ বাবে জগৰীয়া কৰি কাৰাবন্দী কৰি ৰাখিছিল। বহুদিন ধৰি লাহোৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ বিচাৰাধীন হৈ থকা সৰৱজিৎ সিঙৰ বন্দীত্বৰ ঘটনাটো পিছলৈ পাকিস্তান উচ্চতম ন্যায়ালয়লৈ প্ৰেৰণ কৰা হয় আৰু ন্যায়ালয়ে ১৯৯১ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰৰ চোৰাংচোৱা আৰু বোমা বিস্ফোৰণৰ ঘটনাত জড়িত অভিযোগত মৃত্যুদণ্ড ঘোষণা কৰে। অৱশ্যে সৰৱজিৎ সিঙৰ মৃত্যুদণ্ড পাকিস্তান চৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা অহৰহ হেঁচাৰ ফলতহে ঘোষণা কৰা হৈছিল বুলি অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে। পাকিস্তানৰ জনসাধাৰণক দেশখনত সংঘটিত সন্ত্ৰাসবাদী কাৰ্যকলাপ সমূহ ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত ব্যক্তিৰ দ্বাৰা সংঘটিত কৰা হয় বুলি প্ৰতীয়মান কৰাবলৈকে সৰৱজিৎ সিঙক দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে বন্দী কৰি ৰখা হয় আৰু শেষত মৃত্যুদণ্ড প্ৰদান কৰা হয়। কাৰাবন্দী হৈ থকা সময়ছোৱাত ২০১৩ চনত তেওঁ কাৰাগাৰৰ অন্যান্য কাৰাবন্দীৰ আক্ৰমণৰ বলি হয় আৰু তাৰ ৬ দিন পিছত লাহোৰৰ জিন্না হস্পিতালত গভীৰভাৱে আহত সৰৱজিৎ সিঙে প্ৰাণত্যাগ কৰে।
পৰিয়াল পৰিচয়
সৰৱজিৎ সিঙ পঞ্জাবৰ তৰণ-তৰণ জিলাৰ ভাৰত-পাকিস্তান সীমান্ত অঞ্চলত অৱস্থিত ভিখিৱিণ্ড নামে ঠাইৰ বাসিন্দা আছিল। মল্লযুঁজ কৰি ভালপোৱা সৰৱজিতৰ দুৰ্লভ প্ৰজাতিৰ পাৰ চৰাই পোহপাল কৰাৰো চখ আছিল। গাঁৱত অইন খেতিয়কৰ পথাৰত খেতি কৰি পৰিয়াল চলোৱা সৰৱজিতৰ পত্নীৰ নাম আছিল সুখপ্ৰীত কৌৰ। দুই জীয়ৰীৰ নাম আছিল স্বপনদ্বীপ কৌৰ আৰু পুনম কৌৰ। সৰৱজিৎ সিঙৰ ভগ্নী দলবীৰ কৌৰে পাকিস্তানত বন্দীত্বৰ জীৱন কটোৱা ভাতৃৰ মুক্তিৰ কাৰণে ১৯৯১ চনৰ পৰাই অপ্ৰাণ চেষ্টা চলাইছিল। লাহোৰৰ কোট লাখপত জেলত বন্দী হৈ থকা কালচোৱাত সৰৱজিতে পত্নীলৈ লিখা কিছুমান চিঠিত ৰাজেশ খান্নাৰ চিনেমাৰ গীতৰ কলি আওৰাইছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰপ্ৰেমী মনটোৰ উমান পোৱা যায়। সেইসময়তে বলজিন্দৰ কৌৰ নামেৰে অন্য এগৰাকী মহিলাই সৰৱজিৎ সিঙৰ প্ৰকৃত ভগ্নী তেওঁ বুলি দাবী কৰি বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁৰ মতে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটোত মুঠ সন্তান দহজন আৰু সৰৱজিৎ তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ তৃতীয় সন্তান; দলবীৰ কৌৰ তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সদস্য নহয়। সৰৱজিৎ সিঙৰ পৰিয়ালৰ সৈতে ১৯৮৯ চনতহে দলবীৰ কৌৰ চিনাকি হৈছিল বুলি তেওঁ অভিযোগ আনে। তেওঁ এইবুলিও দাবী কৰে যে সৰৱজিৎ সিঙৰ গ্ৰেপ্তাৰৰ ঘটনাটোৰ পিছত বহুলোকে ভুৱা জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিবলৈকে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সৈতে জড়িত হ’ব বিচাৰিছে। কিন্ত্ত পৰিয়ালৰ লোকসকলে সৰৱজিতৰ মুক্তিৰ বাবে যুঁজ দিয়াৰ সময়ত তেওঁলোকক সহায় কৰোঁতা কোনো নাছিল। দলবীৰ কৌৰে এই ঘটনাত কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ নকৰি কয় যে তেওঁ প্ৰয়োজন হ’লে ডিএনএ পৰীক্ষাৰ বাবেও সাজু। সৰৱজিৎ সিঙৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁক মুখাগ্নি কৰাৰ পৰা দুই ভাতৃ চৰণজিৎ আৰু হৰভজনক গাঁওবাসীয়ে বাধা প্ৰদান কৰে।
সৰৱজিৎ সিঙৰ গ্ৰেপ্তাৰ
সৰৱজিৎ সিঙক ভাৰত-পাকিস্তান সীমান্তবৰ্তী কাচোৰ এলেকাত পাকিস্তানী ৰেঞ্জাৰে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। অন্য এক সূত্ৰ মতে সৰৱজিতক প্ৰথমে বেআইনী ভাৱে পাকিস্তানত অনুপ্ৰৱেশ কৰাৰ অভিযোগত বন্দী কৰা হয়। বন্দীৰ আঠ দিন পিছত পাকিস্তানৰ পঞ্জাব প্ৰদেশ পুলিচে তেওঁক ১৯৯০ চনত ফেইচলবাদ আৰু লাহোৰ চহৰত সংঘটিত বোমা বিস্ফোৰণৰ ঘটনাত জড়িত বুলি অভিযোগ আনে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
কাজাখ ৱিকিপিডিয়া
কাজাখ ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ কাজাখ সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
2023 চনৰ কাজাখ ৱিকিপিডিয়া'ৰ  প্ৰবন্ধ, 0 সম্পাদক, 0 প্ৰশাসক  আৰু 0 ফাইল আছে। মোট সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
কাজাখ ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মা সংস্কৃত আৰু পুৰাতন অধ্যয়ন বিশ্ববিদ্যালয়
শিক্ষা
কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মা সংস্কৃত আৰু পুৰাতন অধ্যয়ন বিশ্ববিদ্যালয় ত স্নাতকোত্তৰ অধ্যয়ন কৰিব পৰা বিষয়বোৰ হ’ল -
তদুপৰি বিশ্ববিদ্যালয়খনে শক্তি আৰু তন্ত্ৰ শাস্ত্ৰ, বৌদ্ধ দৰ্শন, প্ৰকৃতি উপাসনা, গান্ধীবাদ আদিৰো শিক্ষা আগবঢ়ায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ
অসমৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীকসমূহ
অসম চৰকাৰৰ দ্বাৰা স্বীকৃতীপ্ৰাপ্ত চৰকাৰী প্ৰতীকসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ’ল:-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা * শ্ৰেণী:অসম চৰকাৰ
জিতুমণি কলিতা
জিতুমণি কলিতা (Jeetumoni Kalita, জন্ম: ২৮ আগষ্ট, ১৯৯৯) হৈছে অসমৰ এজন নৃত্যশিল্পী। জি. টিভি. ৰ ৰিয়েলিটী শ্ব’ ডান্স ইণ্ডিয়া ডান্স লিটল মাষ্টাৰছ, ২০১০ বৰ্ষৰ চূড়ান্ত বিজয়ী আছিল।  পুৰস্কাৰ হিচাপে জিতুমণিয়ে তিনি লাখ টকা নগদ ধন পোৱাৰ লগতে এটা ট্ৰফী লাভ কৰিছিল।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
জিতুমণি কলিতা অসমৰ গুৱাহাটীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। প্ৰায় সাত বছৰ বয়সৰ পৰাই জিতুয়ে নৃত্য কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। জিতুমণি ৰেলৱে হায়াৰ ছেকেণ্ডেৰী স্কুলৰ ছাত্ৰ আছিল। পৰিয়ালত মাক-দেউতাকৰ উপৰিও এজনী ভগ্নী আৰু এজন ভাতৃ আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী শ্ৰেণী:অসমীয়া নৃত্যশিল্পী
লাওখোৱা অভয়াৰণ্য
লাওখোৱা অভয়াৰণ্য (Laokhowa Wildlife Sanctuary) অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ দক্ষিণপাৰে নগাঁও জিলাত অৱস্থিত এখন বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য। ই এশিঙীয়া গঁড় তথা বনৰীয়া ম'হৰ বাবে এক উত্তম বাসস্থান বুলি পৰিগণিত হৈছে। ই লাওখোৱা-বুঢ়াচাপৰি পৰিস্থিতি তন্ত্ৰৰ অন্তৰ্গত।
ইতিহাস
এই বনাঞ্চলক ১৯৭২ চনত বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যৰ স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়।
ভৌগিলিক বিৱৰণ
লাওখোৱা অভয়াৰণ্যৰ মাটিকালি প্ৰায় ৭০.১৩ বৰ্গকিলোমিটাৰ। নগাওঁ তথা গুৱাহাটীৰ পৰা ইয়াৰ দুৰত্ব ক্ৰমান্ধয়ে ২৮ আৰু ১৪৮ কিলোমিটাৰ।
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
উদ্ভিদ:
প্ৰাণী: হাতী, বনৰীয়া ম'হ, ঢেঁকীয়াপতিয়া বাঘ,কেৰ্কেটুৱা, সুগৰী পহু, বনৰীয়া গাহৰি,অসমীয়া বান্দৰ ইত্যাদি
চৰাই-চিৰিকটি: প্ৰায় ২২৫ বিধ চৰাইৰ প্ৰজাতি, যেনে- হাড়গিলা,পাটিশগুণ, বৰটোকোলা,হাইঠা ইত্যাদি।
সৰীসৃপ: ১৪ বিধ বিভিন্ন সৰীসৃপৰ প্ৰজাতি, যেনে- ফেঁটীসাপ, অজগৰ, কাছ, গুইঁ ইত্যাদি।
মাছ:৩৯ বিধ মাছৰ প্ৰজাতিৰ প্ৰজননস্থলী
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু অভয়াৰণ্য
নিউম'নিয়া
নিউম'নিয়া হৈছে একপ্ৰকাৰৰ অস্বাস্থ্যকৰ শাৰীৰিক অৱস্থা। প্ৰাথমিকভাৱে হাঁওফাঁওৰ আনুবীক্ষণিক বায়ুকোষবোৰৰ ক্ষতিসাধনৰ ফলত নিউম'নিয়া হয়।  ভাইৰাছ বা বেক্টেৰিয়া আৰু অন্য কিছুমান বীজাণুৰ সংক্ৰমণ, কিছুমান দৰৱ, আৰু অন্য কিছুমান ৰোগৰ ফলত উদ্ভৱহোৱা পৰিস্থিতিৰ বাবে নিউম'নিয়া দেখা দিয়ে। নিউম'নিয়াৰ সাধাৰণ লক্ষণবোৰ হৈছে, কাহ, বুকু বিষ, জ্বৰ আৰু শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ কঠিনতা। ৰঞ্জন ৰশ্মি আৰু খেকাৰ পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা ৰোগ নিৰ্ণয় কৰা হয়। কিছুমান নিউম'নিয়াৰ বাবে প্ৰতিষেধক ছিটাও উপলব্ধ। ৰোগৰ কাৰকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চিকিৎসা পদ্ধতিও ভিন্ন হয়। বেক্টেৰিয়াজনিত নিউম'নিয়াৰ বাবে বেক্টেৰিয়া প্ৰতিৰোধী ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সমগ্ৰ বিশ্বত প্ৰতি বছৰে প্ৰায় ৪৫০ নিযুত লোক (জনসংখ্যাৰ ৭%) নিউম'নিয়াত আক্ৰান্ত হয় আৰু প্ৰায় ৪ নিযুত লোকৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সংক্ৰামক ৰোগ
স্লোভাক ৱিকিপিডিয়া
স্লোভাক ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ স্লোভাক সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
2023 চনৰ স্লোভাক ৱিকিপিডিয়া'ৰ  প্ৰবন্ধ, 0 সম্পাদক, 0 প্ৰশাসক  আৰু 0 ফাইল আছে। মোট সম্পাদনা সংখ্যা ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
মানসী
মানসী (Manasi) ১৯৮১ চনত মুক্তি পোৱা গৌৰাঙ্গ ফিল্মচৰ বেনাৰত নিৰ্মিত, বলাই সেন পৰিচালিত এখন ৰঙীন পাৰিবাৰিক চলচ্চিত্ৰ। ছবিৰ মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে বিজু ফুকন আৰু বিদ্যা ৰাৱে। প্ৰখ্যাত বঙালী সাহিত্যিক আশাপূৰ্ণা দেৱীৰ কাহিনীৰ আধাৰত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। অগ্নিপৰীক্ষা নামেৰে ইয়াৰ এটা ওড়িয়া সংস্কৰণো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। মানসীৰ দৃশ্যগ্ৰহণ কলকাতাৰ টেকনিচিয়ান ষ্টুডিঅ’ত হৈছিল। কলকাতাৰ ষ্টুডিঅ’ত দৃশ্যগ্ৰহণ হোৱা এইখনে শেষ ছবি। কলকাতাত দৃশ্যগ্ৰহণ হোৱা প্ৰথম ছবি আছিল জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ইন্দ্ৰমালতী।
ছবিৰ পৰিচালক বলাই বঙালী ছবিৰ এগৰাকী অভিনেতা আৰু সহকাৰী, সহযোগী বা মুখ্য সহকাৰী পৰিচালক আছিল। তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাপ্ৰাপ্ত কাবুলিৱালা (১৯৫৭) তথা শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাপ্ৰাপ্ত এক ডক্তৰ কী মৌতৰ (১৯৯০) সহযোগী পৰিচালক আছিল। পৰিচালনা সহকাৰী হিচাপে তেওঁ জড়িত থকা কেইখনমান ছবি হ’ল- সবুজ দ্বীপেৰ ৰাজা (১৯৭৯), এক যে ছিলো দেশ (১৯৭৭), সাগিনা (১৯৭৪), আপোনজন (১৯৬৮), হাটে-বাজাৰে (১৯৬৭), ঝিন্দেৰ বন্দী (১৯৬১), ক্ষুধিতা পাষাণ (১৯৬০) আদি।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
জমিদাৰ দেৱনাৰায়ণ বৰুৱাৰ বিশাল সম্পত্তি ভোগ কৰিবলৈ সংসাৰত থাকি গ’ল একেটি মাথো নাতি, নাম বুলু। তেওঁৰ অন্তৰঙ্গ বন্ধু লক্ষীনাৰায়ণ জীয়াই থাকোঁতে তেওঁলোকৰ পুত্ৰ আৰু জীয়ৰীৰ মাজত বৈবাহিক সম্পৰ্ক কৰাৰ সংকল্প লৈছিল। সেই সংকল্প পূৰণ নহ’ল যদিও তাহানিৰ কথা মনত ৰাখিয়ে দেৱনাৰায়ণে তেওঁৰ নাতিয়েকৰ বাবে লক্ষীনাৰায়ণৰ পত্নী হেমপ্ৰভা চৌধুৰানীক তেওঁৰ নাতিনিয়েক মানসীক বিচাৰিলে। এক দোধোৰমোধোৰ পৰিস্থিতিত চৌধুৰানীয়ে সেই প্ৰস্তাৱত মান্তি হ’ল। বৈদিক মন্ত্ৰোচ্চাৰণেৰে দুই নাবালক-নাবলিকাৰ বিবাহ সম্পন্ন হ’ল। কিন্তু বিয়াৰ হাঁহি-তামাচাৰ মাজতে জমিদাৰ দেৱনাৰায়ণে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰিলে।
কিন্তু এই বিয়াক মানসীৰ মাক চিত্ৰাই মানি লব নোৱাৰিলে। খং আৰু বেজাৰত বলিয়াপ্ৰায় হৈ মাকে তাইৰ শিৰৰ সেন্দূৰ মচি দিয়াৰ প্ৰয়াস কৰিলে। দিন বাগৰাৰ লগেলগে চিত্ৰাই জীয়েকক উচ্চশিক্ষা দিয়ালে, আধুনিক সমাজৰ লগত খাপ খুওৱাবলৈ সকলো প্ৰচেষ্টা চলালে তথা জীয়েকৰ বাবে যোগ্য দৰা বিচাৰি চলাথ কৰিলে। ইফালে সম্পূৰ্ণ অকলশৰীয়া হৈ পৰা বুলুৱেও যেন জনসমুদ্ৰৰ কৰবাত হেৰাই থাকিল।
কিন্তু মানসীৰ বাবে জানো শৈশৱৰ সেই বৈবাহিক বান্ধোকক নস্যাৎ কৰি দিয়া ইমান সহজ।
সঙ্গীত
সঙ্গীত ৰমেন বৰুৱাৰ। গীতৰ কথাংশ লিখিছে কেশৱ মহন্তই। কণ্ঠ দিছে দ্বীপেন বৰুৱা, ৰমেন বৰুৱা আৰু নমিতা ভট্টাচাৰ্যই।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
চ্যু-খ্ৰং-ফা
চাওফা চ্যু-খ্ৰং-ফা বা ৰুদ্ৰসিংহ (১৬৯৬-১৭১৪) আহোম ৰাজবংশৰ টুংখুঙীয়া ফৈদৰ স্বৰ্গদেউ আছিল, তেওঁৰ শাসন কালতেই আহোম সাম্ৰাজ্য শক্তি আৰু খ্যাতিৰে ভৰি পৰিছিল। স্বৰ্গদেউ হোৱাৰ আগতে চুখ্ৰংফা "লাই" নামেৰে পৰিচিত আছিল, তেওঁ আছিল তেওঁৰ পূৰ্বৰ স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ পুত্ৰ। এই নিৰক্ষৰ ৰজাজন তেওঁৰ পাকৈত শাসন আৰু মোগল সৈণ্যক নিজৰ সেণানীৰে পৰাভূত কৰাৰ বাবে বিখ্যাত আৰু জনপ্ৰিয় আছিল।
তেওঁৰ পিতৃ গদাধৰ সিংহ তেওঁৰ আগৰ স্বৰ্গদেউ ল’ৰা ৰজাৰ পৰা এসময়ত পলাই থাকিব লগা হৈছিল, এই সময়তে তেওঁৰ মাতৃ জয়মতীৰ ল’ৰা ৰজাৰ চাউদাঙৰ হাতত মৃত্যু হয়। পাছত তেওঁৰ পিতৃয়ে ল’ৰা ৰজাক বধি ৰাজ্য দখল কৰে। পিতৃৰ পাছতচুখ্ৰংফা ৰজা হৈ ৰংপুৰত তেওঁৰ ৰাজধানী পাতিছিল।
ৰাজনৈতিক কাম
নিৰক্ষৰ হোৱাৰ পাছতো চুখ্ৰংফা বিচক্ষণ আছিল ৰাজনীতিত, তেওঁৰ মনোভাৱো আছিল অগ্ৰগামী যেনেদৰে আছিল মোগল সম্ৰাট আকবৰ;চুখ্ৰংফাই ১৭০৬ চনত কছাৰী ৰাজ্য আৰু পাছত জয়ন্তীয়া ৰাজ্য নিজৰ বশ কৰে। তেওঁ সেইসময়ৰ কামৰূপ পশ্চিম সীমা কৰতোৱা নদীলৈকে ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰাৰ সপোন দেখিছিল। তেওঁ কামৰূপৰ আন আন ক্ষুদ্ৰ ৰাজ্য বোৰৰে সৈতে ৰাজনৈতিক মিত্ৰতা স্থাপন ৰাজ্য বিস্তাৰৰ কাম সমাধা কৰি গৈছিল। তেওঁ গুৱাহাটীত অৱস্থান কৰি মিত্ৰশক্তিৰ বিশাল সৈণ্য বাহিনী (ডিমাচা-কছাৰী ১৪,০০০, জয়ন্তীয়া ১০,০০০ আৰু ডফলা ৬০০) লৈ ৰাজ্য বিস্তাৰৰ আয়োজন কৰিছিল, এই সময়তে তেওঁৰ মৃত্যু হোৱাত এই অভিযান স্তব্ধ হয়, তেওঁ পাছৰ ৰজা সকলে তেওঁৰ দৰে ৰাজ্য বিস্তাৰত গুৰুত্ব দিয়া দেখা নগ’ল।
যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱে
যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱে (Jorehaut Provincial Railway, চমুকৈ JPR) ব্ৰিটিছ অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ আৰু বৰ্তমানৰ যোৰহাট জিলাৰ এটা ২ ফুট বহল নেৰ'গজ ৰেলসেৱা আছিল। প্ৰথমে ককিলামুখ ট্ৰামৱে নামকৰণ কৰা এই ৰেলসেৱাৰ নাম পিছলৈ ককিলামুখ ষ্টেট ৰেলৱে, যোৰহাট ষ্টেট ৰেলৱে আৰু যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱে হৈছিল। ১৮৮৪ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰত গোহাঁইগাঁৱৰ পৰা যোৰহাট নগৰলৈ ৭ মাইল দৈৰ্ঘৰ পথ মুকলি কৰা হয়। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ইয়াক তিতাবৰলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয় আৰু এটা শাখা পথ চিনামৰাৰ পৰা মৰিয়নিলৈ নিৰ্মাণ কৰা হয়।