cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰূপম ভূঞা
নিজা এলবাম
আনৰ প্ৰযোজনাত গীতসমূহ-তুমি লিখা, দুটি জীৱন, লাহে-লাহে, বহুবাৰ,দুবাহুৰ, এবাৰ মাথোঁ
গীতসমূহ- শুভকামনা একাজলি, সৰু সৰু সৰু, আবেলিৰ অ’ আকাশ, অনন্ত অপেক্ষা, বন কুকুহা, ফাগুনৰে আকাশক
বাংলাৰ
নিজা প্ৰযোজনা গীতসমূহ- জোনাকী হৈয়ে, এই আমি, কি যে জীৱন, ভৰেৰ আলো,চুৰেৰ পাখা, বৰষা ৰাণীৰ ৰূপ দেখেছি
গীতসমূহ- আমি মানুষ খোজে, ভৰেৰ সূৰ্য, কিছু কথা, তোমাৰ ঠিকানা, আজ অস্তিত্বেৰ, আগেৰ মত, ধোৱাচা কোৱাচা, দচমাচ দচদিন
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
টাংছা জনগোষ্ঠী
টাংছাসকল মূলত: ইণ্ডো-মংগোলিয়ান ফৈদৰ লোক। ছানহুৱাং আৰু ছাঞ্জো টাংছাসকলৰ পূৰ্বপুৰুষ বুলি কোৱা হয়। মাছুৱাই ছিংগ্ৰাপুম তেওঁলোকৰ আদি বাসভূমি। ইয়াৰ পৰা তেওঁলোকে পাছলৈ ভাল ঠাই বিচাৰি কেইবাখনো নৈয়েদি উজাই আহি অসম আৰু অৰুণাচলত বসবাস কৰিবলৈ লয়।
অসমলৈ প্ৰৱেশ
ফালেম কিমচিঙৰ মতে টাংছাসকল অসমত প্ৰৱেশ কৰা পথটো এনেধৰণৰ-মাছাই ছিংগ্ৰাপুমৰ পৰা চানফো পুম। তাৰ পাছত ক্ৰমে মুংখোম টান, টানাই ৱাকৰাপ মিল্ক, টাইচ্চা নদী পাৰ হৈ পাটকাই পালে। তাৰ পাছত পাটকাই পাৰ হৈ অসম, অৰুণাচললৈ বিয়পি পৰে। এনেদৰে টাংছাসকল অহাৰ সন্দৰ্ভত বিভিন্ন মত আছে যদিও আটায়ে মুছাই ছিংগ্ৰাপুম পাহাৰকে আদি বাসভূমি বুলি স্বীকাৰ কৰে। তিনিচুকীয়া জিলাৰ লিডুৰ টিকক নামৰ পাহাৰটোত অতীজৰ পৰাই টাংছাসকলে কেইবাটাও ফৈদে বসবাস কৰি আহিছে আৰু তেওঁলোকৰ নামেৰেই পাহাৰটোৰ নাম টিকক হয়।
ইতিহাস
বৰ্তমানৰ টাংছাসকল অতীতত নগা বুলি পৰিচিত আছিল। এই নগা শব্দটোৰ আঁৰতো কেতবোৰ কাৰণ আছিল। কাণত বহল বিন্ধা থকা কাৰণে এওঁলোকক নাখা বুলি কোৱা হৈছিল। পাছলৈ মানুহৰ মুখ বাগৰি সিয়েই নগা বুলি প্ৰচলন হ’ল। ১৯৪৮ চনৰ আগষ্ট মাহত বিপিন বৰগোহাঁই নামৰ এজন অফিচাৰে তেতিয়াৰ নেফা শাসনৰ বাবে মাৰ্ঘেৰিটালৈ আহি কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে। এওঁৰ কাৰ্যকালত ব্ৰিটিছৰ অন্তৰ্গত নগা (পাছলৈ ভাৰতীয় গাঁওবুঢ়া হিছাপে পৰিচিত) সকলে টাংছা নামটো গ্ৰহণ কৰে। টাংছাসকলৰ প্ৰায় ৫০টা মান বংশ আছে। এই আটাইবোৰ বংশৰে কথিত ভাষা বেলেগ বেলেগ। প্ৰত্যেকটো বংশৰে আকৌ উপবংশ বহুত। আৰু টাংছাসকলৰ এতিয়ালৈ কোনো লিখিত ভাষা নাই। তাৰ অন্যতম কাৰণ হৈছে এওঁলোকৰ মাজত ভাষাগত দিশত থকা পাৰ্থক্যৰ বাবে।
উৎসৱসমূহ
টাংছাসকলে বিভিন্ন উৎসৱ পালন কৰে। এওঁলোকে পালন কৰা উৎসৱসমূহ মূলত: কৃষিভিত্তিক। উৎসৱসমূহ সাধাৰণতে খেতি কৰাৰ আগত, খেতি লগোৱাৰ পাছত আৰু খেতি চপোৱাৰ পাছত পালন কৰা হয়। টাংছাসকলৰ যিহেতু বিভিন্ন বংশ আছে, বিভিন্ন বংশই পালন কৰা উৎসৱসমূহো বেলেগ বেলেগ। টিখাকসকলৰ বছৰৰ প্ৰথমটো বিহুৰ নাম পক-চক। তদুপৰি এওঁলোকে মায়ুং, চ্চাহখু-চিয়াট, হালিআহ-টুন উৎসৱ পালন কৰে। ৰাংপাংসকলে চাম্ফা কুক, ফায়ুং টক, চানজক টক, চানজ’হ টাহ, তামৰে’, ৱাহ-ৱান উইহাও কক উৎসৱ পালন কৰে। মুকলুমসকলে ধান চপাই পতা উৎসৱ হ’ল কুংটং ম’ল। লুংচাং বংশই মে মাহত পালন কৰা উৎসৱটো হ’ল ম’হজুং। এই উৎসৱটো লুংচাংসকলৰ ডাঙৰ উৎসৱ। তাৰ পাছত জুলাই মাহত তেওঁলোকে পালন কৰে পাৰং ম’ল। টিখাক, য়ংকুক, কাটো বংশই মাৰ্চ মাহত পক-চক উৎসৱ পালন কৰে। টাংছাসকলৰ সকলো উৎসৱতে মদ আৰু গাহৰি মঙহৰ প্ৰয়োজন হয়। তেওঁলোকৰ মাজত জ্যোন ব', চি থে ব', চে ইউ লোৱম, ম‌ইব' আদি লোকনৃত্যৰ প্ৰচলন আছে। এইবোৰৰ লগত সংগতি ৰাখি তেওঁলোকে কেতবোৰ লোকগীতো পৰিবেশন কৰে। পৰম্পৰাগত লোকগীতসমূহৰ ভিতৰত চাপল' গীত, ক্ৰ গ, ঙ চায়, নাও লেম আদি উল্লেখযোগ্য।
বিবাহ পদ্ধতি
টাংছাসকলৰ মাজত অতীতত কেৱল জাৰকালিহে বিয়া হৈছিল। আজিকালি সেই নিয়ম নাই। সাধাৰণতে দুই ধৰণে বিয়া হয়। দৰাৰ মাক-দেউতাকে ছোৱালী বন্দৱস্ত কৰে। সাধাৰণতে মোমায়েকৰ ভাগিন বিয়া নকৰায়। জৰিমনা ভৰিব লাগে। এনেধৰণে যদি বিবাহ হয় তাক ’খকৰুং কিং’ বুলি কয়। যদি মোমায়েকৰ জীয়েকৰ সম্পৰ্কত বিয়া নহয় নতুন ফৈদৰ লগত সম্পৰ্ক কৰিব বিচাৰে আৰু বিয়াৰ বন্দৱস্তও হয়গৈ তেনেহ’লে তাক ’লামতান’ বুলি কয়। এই সম্পৰ্কই স্থায়ী ৰূপ পাবলৈ ১৪০ টকাৰ পৰা ৩০০ টকা দি ছোৱালীজনীৰ সন্মতি লয়। টাংছা সমাজখনত ডেকা-গাভৰুৰ অবাধ মিলামিচাত কোনো বাধা নাই যদিও কোনোধৰণৰ অসামাজিক আচৰণ এওঁলোকে কৰিব নোৱাৰে। মৰং ঘৰত প্ৰেম কৰি যদি কোনো ছোৱালী গৰ্ভৱতী হয় দুয়োপক্ষৰ মানুহে শুভদিন চাই ছোৱালীজনীক সামাজিকভাৱে বিয়া পাতি লৈ যায়। প্ৰেম এওঁলোকৰ কাৰণে পৱিত্ৰ আৰু প্ৰাকৃতিক নিয়ম বুলি মানি চলা দেখা যায়।
সাজপাৰ
টাংছাসকলে নিজৰ সাজ-পোছাক ঘৰতে তৈয়াৰ কৰি লয়। টাংছা তিৰোতাই সাধাৰণতে ডাঠ নীলা, ৰঙা ক’লা আৰু বগা ৰঙৰ সূতাৰে দীঘে দীঘে আঁক-বাঁক থকা মেখেলা (এওঁলোকে দুইমূৰ নিচিলায়) খোছা বা খাটছা পিন্ধে। গাভৰুসকলে ক’লা মেখলা বা আন ৰঙৰ মেখেলা পিন্ধে। গাত ব্লাউজ আৰু (খুপক) চাদৰ লয়। অলংকাৰ হিচাপে ক'প'ৱি (গোটা পইছাৰে নিৰ্মিত মালা), তিদুং (পৰম্পৰাগত খাৰু) আৰু নাচুং (পৰম্পৰাগতকাণফুলি) আদু পৰিধান কৰে। পুৰুষসকলে বিভিন্ন ৰঙৰ সূতাৰে বোৱা লুঙি, চোলা আৰু মূ্ৰত পাগুৰি (খুপাপ) মাৰে। টিকক পাহাৰৰ টাংছাসকলে চ্যমতুংগ (পৰম্পৰাগত চোলা' পিন্ধে। টাংছাসকলৰ বিভিন্ন বংশৰ লোকসকলৰ সাজ-পোছাকতো কিছু বিভিন্নতা দেখা যায়। টাংছা নাৰীয়ে কাণত জাংফাই কেৰু, কাঠ বা বেতেৰে নিৰ্মিত ফিনৰং (ছাগলী শিং আকৃতিৰ কাণফুলি), কড়িৰ মালা, বিভিন্ন ৰঙৰ মণিৰে, কেতিয়াবা ৰূপৰ টকাৰে ডিঙিত মালা পিন্ধে। আগৰ দিনত কাঠ আৰু বাঁহৰ পৰা নিৰ্মাণ কৰা মালা, কাণফুলি, খাৰুৰ প্ৰচলন আছিল। পুৰুষসকলে মূৰৰ চুলি ওপৰলৈ তুলি খোপাৰ দৰে বান্ধিছিল যদিও আজিকালি এনেদৰে খোপা দেখা নাযায়। বেতৰ টুপীত সুন্দৰকৈ ধনেশ চৰাইৰ পাখি (ৱাৰা), বৰা গাহৰিৰ দাঁত (ভ‌অ‌অ প্পা) লগাই উৎসৱ-পাৰ্বণত পিন্ধা দেখা যায়।
বাসগৃহ
টাংছাসকলে চাংঘৰ সাজি বসবাস কৰে। সাধাৰণতে কাঠ, বাঁহ আৰু বেতেৰে ঘৰ সজা হয়। ছাউনিখনৰ বাবে জেঙুপাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চাংঘৰ সাজোতেও ঠাইডোখৰ ভাল নে বেয়া মঙল চোৱা হয়। মঙল চোৱাৰ নিয়ম অনুসৰি প্ৰথমে ঘৰ সাজিব খোজা ঠাইডোখৰ চাফা কৰি পৰিয়ালৰ সদস্য সংখ্যা অনুসৰি ঘৰৰ চাউল বাইপাতত বান্ধি পুতি থৈ যায় আৰু পিচদিনা সেয়া আহি চায়হি। চাওঁতে যদি চাউলকেইটা নাভাগে তেতিয়া সেই ঠাই ঘৰ সাজিবলৈ উপযুক্ত বুলি ভাবে আৰু যদি চাউলকেইটা ভাগে সেই ঠাইত ঘৰ নাসাজে। তদুপৰি কিছুমানে দুডাল গজালি ওলোৱা বাঁহ সমানে সমানে চকু থকাতে কাটি জুইত পুৰি ফুটায়। যদি বাঁহৰ চকু দুটা বাওঁফালে ফুটে মংগল হয়, নহ’লে ঠাইডোখৰ ভাল নহয় বুলি ভাবে। ঘৰ সজা ঠাইডোখৰ সদায় ওখ আৰু ঘৰ পূবফালে মুখ কৰি সাজে। ঘৰ সজা কাঠডাল লতাৰে পাক খোৱা হ’ব নালাগিব। প্ৰথম কোঠাটো ডাঙৰ ল’ৰাৰ কোঠা, তাৰ পাছত সৰুজনৰ, তাৰ পাছত বুঢ়া-বুঢ়ী বা মাক-দেউতাকৰ আৰু তাৰ পাছৰ কোঠাটো ঘৰৰ ছোৱালীবোৰৰ। তাৰপাছত থাকে ধান খুন্দা উৰাল। ঘৰটোৰ আগফালে-পাচফালে দুখন দুৱাৰ থাকে। পাচফালে ঘৰৰ ভিতৰ সোমোৱাটো চুৰ কৰাৰ সমান অপৰাধ বুলি ধৰা হয়। তাৰ বাবে জৰিমনাও ভৰিব লগা হয়।
খাদ্যসম্ভাৰ
টাংছাসকলৰ প্ৰধান খাদ্য হ’ল ভাত। তেওঁলোকে বিভিন্নধৰণৰ ধানৰ খেতি কৰে। তাৰে ভিতৰত কণী ধান, মৰুৱা ধান, আখৈ ধান ইত্যাদি। টাংছাসকলে কুকুৰ, মেকুৰী, ঘোঁৰা, নিগনি, শগুন আদিৰ বাহিৰে সকলো বিধৰ মাংস খায়। মাছতকৈ মাংস খায় ভাল পায়। পাছাও এওঁলোকৰ প্ৰিয় খাদ্য। পাছা শৰীৰৰ বাবে বৰ উপকাৰী। বিশেষকৈ চকুৰ ৰশ্মিৰ বাবে এই পাছা মহৌষধ। সপ্তাহত এবাৰকৈ এবছৰ যদি পাছা খোৱা যায় চকুৰে নেদেখা মানুহৰ চকুৰ ৰশ্মি ঘূৰাই পায়। পাছা তৈয়াৰ কৰিবলৈ মাছখিনি বাকলি গুচাই অলপ সময় জুইত পুৰি বাকলিখিনি এৰুৱাই ফিছা আৰু পেটুখিনি পেলাই দিব লাগে। তাৰ পাছত মাছখিনি গুড়ি কৰি এই গুড়িৰ লগত বনৰীয়া মছলাৰ পাত, উৰিয়াম গছৰ পাত, জলকীয়া, নিমখ আৰু পানী ঢালি থৈ দিয়া হয়। বাঁহৰ চুঙা আৰু ভাপত ভাত সিজোৱা হয়।
শিক্ষা ব্যৱস্থা
টাংছা জনজাতিসকল অসমত বসবাস কৰি (যিসকল অসমত থাকে) অসমীয়া ভাষাও সলসলীয়াকৈ ক’ব পাৰে। শিক্ষা-দীক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অতি পিচপৰা এই জাতিটোৰ শেহতীয়াকৈ এক উন্নয়নৰ সম্ভাৱনা দেখা গৈছে। উঠি অহা শিক্ষিতচামে উপলব্ধি কৰিছে শিক্ষাৰ গুৰুত্ব। জাতীয় কলা-কৃষ্টি-সংস্কৃতি সংৰক্ষণৰ বাবে বিভিন্ন অনুষ্ঠান সৃষ্টি হৈছে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জনগোষ্ঠী‏‎
ব্লু ৰে ডিস্ক
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:কম্পিউটাৰ হাৰ্ডৱেৰ
বসন্ত দাস
বসন্ত দাস (১৯ অক্টোবৰ ১৯৪০ – ৭ মাৰ্চ ২০১২) অসমৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, চিত্ৰনাট্যকাৰ, কাহিনীকাৰ আৰু ৰহস্য সাহিত্যিক। তেওঁ কেইবাখনো অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ-ধাৰাবাহিকৰ কাহিনী লেখক আছিল। তেওঁৰ জন্ম হয় ১৯৪০ চনৰ ১৯ অক্টোবৰ তাৰিখে কাৰ্বি আংলং জিলাৰ ডিফুৰ শিৱবাৰী ৰোডত। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল বংকবিহাৰী দাস আৰু মাতৃৰ নাম আছিল ব্ৰজবালা দাস।
কেইবাখনো উপন্যাস আৰু বিভিন্ন কাকত আলোচনীত একাধিক গল্প ৰচনা কৰা বসন্ত দাসে প্ৰায় ১১খন অসমীয়া-কাৰ্বি-ডিমাচা চিনেমাৰ কাহিনী-চিত্ৰনাট্য-সংলাপ আদি ৰচনা কৰিছিল। বসন্ত দাসৰ সংলাপসমৃদ্ধ ‘ৱশ্ব'বিপো’ নামৰ ছবিখনে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত স্বৰ্ণকমল বঁটা লাভ কৰাৰ বিপৰীতে ‘ছেৰ আলাং’ নামৰ ছবিখনে ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰৰ কমিশ্যন্‌ড প্ৰ'গ্ৰাম আৰু ইণ্ডিয়ান ছিৰিজৰ বাবে প্ৰায় ২০খন ধাৰাবাহিক (অসমীয়া, হিন্দী আৰু কাৰ্বি ভাষাত) প্ৰায় ৫০টা খণ্ডৰ কাহিনী-চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ ৰচনা কৰিছিল। এইবোৰৰ ভিতৰত ক্ৰুলি, নিৰ্মল আনন্দ, জাক হেৰুওৱা পক্ষী, প্ৰতিপদ, ৰামধেনু, ৰুমাল, হাৰমাল, অমানিশা, ৰাছিনাৰ সুৰ, হুনমিলি, ডাক বঙলা, বন ফৰিঙৰ গীত আদি অন্যতম। তেওঁ নাট্যকাৰ ৰূপেও জনপ্ৰিয় আছিল। তেওঁৰ প্ৰায় আঠখন নাটকৰ ভিতৰত অৱতাৰ, হৰি-দৰ্শন, জোনাক তুমি অনন্যা, বিষকন্যা আদি। ঋতুৰাজ ছদ্মনামেৰে বসন্ত দাসে কেইবাখনি উপন্যাস ৰচনা কৰাৰ উপৰিও 'দস্যুৰাণী বিজুলী'কে ধৰি প্ৰায় ৪০খন ৰহস্য উপন্যাস ৰচনা কৰিছিল।
বসন্ত দাসে ১৯৬৬ চনত ডিফু চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰতীক চিহ্ন নিৰ্মাণ কৰিছিল। দীৰ্ঘদিন ধৰি দুৰাৰোগ্য কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ থকা বসন্ত দাসে ২০১২ চনৰ ৭ মাৰ্চ তাৰিখে দিনৰ ১১.৫৫ বজাত ডিফু অসামৰিক চিকিৎসালয়ত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
বান্ধোন (চলচ্চিত্ৰ)
বান্ধোন (Baandhon) ২৬ অক্টোবৰ ২০১২ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত এখন চলচ্চিত্ৰ। বোলছবিখনৰ প্ৰযোজনা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ নিগম (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) আৰু পৰিচালক জাহ্নু বৰুৱা।
কাহিনী
বান্ধোন চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনীৰ ভিত্তি বৰ্তমানৰ সন্ত্ৰাসজৰ্জৰ পৰিস্থিতি। ইয়াত মূল চৰিত্ৰ এহাল সৰল বৃদ্ধ দম্পতি দণ্ডেশ্বৰ আৰু কৱনী (Hkawni)। তেওঁলোকে বৰপুত্ৰৰ খবৰ ল’বলৈ মুম্বাই অভিমুখে যাত্ৰা কৰিছিল, কাৰণ তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ জীৱিত সন্তান ২৬/১১/২০০৮ৰ মুম্বাই আক্ৰমণৰ ঘটনাৰ পাছৰে পৰা নিখোজ অৱস্থাত আছিল। বৃদ্ধ দম্পতিহালে পাছত অনুভৱ কৰে যে তেওঁলোকে বৰ্তমানৰ সন্ত্ৰাস জৰ্জৰিত পৰিস্থিতি সম্পৰ্কে সম্পূৰ্ণ অনভিজ্ঞ।
নিৰ্মাণ
চলচ্চিত্ৰখনৰ মহুৰত গুৱাহাটীৰ পাঞ্জাবাৰীত অৱস্থিত অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ নিগম (বিত্ত আৰু উন্নয়ন)ৰ জোনাকী কম্পেক্সত অনুষ্ঠিত ১১ ডিচেম্বৰ ২০১১ তাৰিখে হৈছিল।
সংগীত
চলচ্চিত্ৰখনত পাৰ্শ্বৱৰ্তী সংগীতৰ বাদে অন্যান্য কোনো গান নাই। পাৰ্শ্বৱৰ্তী সংগীত পৰিচালনা কৰিছে ধ্ৰুৱজ্যোতি ফুকনে।
মুক্তি
অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) নিগম প্ৰযোজিত বান্ধোন অসমৰ মুঠ ২৬ টা চিত্ৰগৃত মুক্তি পায়।
সন্মান তথা স্বীকৃতি
বোলছবিখনে ২০১২ চনৰ বেংগালুৰু চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ শ্ৰেষ্ঠ বোলছবিৰ বঁটা অৰ্জন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:২০১২ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পেনোৰামালৈ নিৰ্বাচিত অসমীয়া ছবি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পেনোৰামালৈ নিৰ্বাচিত অসমৰ ছবি শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
নাৰায়ণপুৰ
নাৰায়ণপুৰ (Narayanpur) ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বীয় ৰাজ্য অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ এটা ৰাজহ চক্ৰ। এই ৰাজহ চক্ৰৰ কেন্দ্ৰস্থল নাৰায়ণপুৰ নগৰ। নাৰায়ণপুৰ অসমৰ বিহপু্ৰীয়া বিধান সভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।
যোগাযোগ
নাৰায়ণপুৰ ইয়াৰ মাজেৰে যোৱা ১৫ নং (পূৰ্ব্বৰ ৫২ নং) ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথেৰে জিলা সদৰ উত্তৰ লখিমপুৰ (৫৪ কি:মি:), ৰাজ্যিক সদৰ গুৱাহাটী(৩৩৭কি:মি:) আৰু কাষৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৰাজধানী ইটানগৰৰ (প্ৰায় ৫০ কি:মি:) ৰ লগত সংযুক্ত। উত্তৰ লখিমপুৰ আৰু গুৱাহাটীৰ লগত ই উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱেৰেও সংযুক্ত। তাতিবাঁহাৰ ইয়াৰ নিকতৱৰ্তী ৰেল আস্থান। নিকতৱৰ্তী বিমানকোঠ হৈছে লীলাবাৰী (৫৮ কি:মি:)।
ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত ভূমিকা
ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত নাৰায়ণপুৰৰ অৱদান লেখত ল’বলগীয়া। মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বৰ ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত নাৰায়ণপুৰৰ বহুকেইজন নেতাই উদগণি যোগাইছিল। লীলা ভূঞা(চৰাইদলনী),থানেশ্বৰ গগৈ(মেৰমুখ), ৰাজখোৱা (ৰাইদঙীয়া), মদন চন্দ্ৰ ভূঞা (চৰাইদলনী) আছিল এই সকলৰ অন্যতম।
উল্লেখযোগ্য স্থানসমূহ
নাৰায়ণপুৰ মাধৱদেৱ, হৰিদেৱ, অনিৰুদ্ধদেৱ, বদলা পদ্ম আতাকে ধৰি বহুকেইজন বৈষ্ণৱ গুৰুৰ জন্মস্থান। নাৰায়ণপুৰৰ উল্লেখযোগ্য স্থান সমূহ হৈছে বেলগুৰি সত্ৰ, বদলা সত্ৰ, ফুলনি থান, বিষ্ণুবালিকুচি, দহঘৰীয়া সত্ৰ, বুদ্ধ বাপুচাঙ, মাঘনোৱা দ’ল, গোঁহাই কমল আলি, ৰাধাপুখুৰি, বুঢ়া বুঢ়ি পুখুৰি, ৰঙতি পুখুৰী, গোঁহাই পুখুৰী আদি।
মাধৱদেৱৰ জন্মস্থান
১৪৮৯ খ্ৰীষ্টাব্দত শংকৰদেৱৰ প্ৰিয় শিষ্য বৈষ্ণৱ গুৰু মাধৱদেৱৰ নাৰায়ণপুৰত জন্ম হৈছিল । নাৰায়ণপুৰ নগৰৰ কেন্দ্ৰস্থলৰ পৰা প্ৰায় ১৫ কি: মি: উত্তৰ পূবে বৰবালি নামৰ ঠাইৰ সমীপত মাধৱদেৱৰ জন্মস্থান অৱস্থিত। উল্লেখ্য যে ৰঙাজান আৰু লেতেকুপুখুৰীত (প্ৰায় ১ কিল'মিটাৰ দূৰত্বত) দুখন থান অৱস্থিত আৰু দুয়োখন থানে নিজকে গুৰুজনাৰ জন্মস্থান বুলি দাবী কৰি আহিছে। দুয়োখন থানেই বিভিন্ন বৈষ্ণৱ গ্ৰন্থ আৰু পুৰণি হাতে লিখা সাহিত্য সম্ভাৰ আৰু অসমীয়া কলা কৃষ্টিৰ বিভিন্ন সামগ্ৰীৰে চহকী। শেহতীয়াকৈ, ৰঙাজান আৰু কাঁচিকটা নৈৰ মাজত অৱস্থিত লেতেকুপুখুৰীত উজীৰৰ হৰিশিঙা বৰাৰ টোলতেই মাধৱদেৱৰ জন্ম হোৱা বুলি বিশেষজ্ঞ সকলে মানি লৈছে।
মাঘনোৱা দ’ল
মাঘনোৱা দ’ল ফুলবাৰী গাঁৱত অৱস্থিত, ইয়াক ফুলবাৰী দ’ল নামেও জনা যায়। পিচলা নৈৰ পূৱে মাঘনোৱা বিলৰ পাৰত দ’লতি অৱস্থিত। এসময়ত ই শক্তিৰ অধিস্তাতি দেৱী কালিৰ এটুকুৰা মুখ্য পূজন স্থলী আছিল। আহোম ৰাজত্বত কেইবাজনো স্বৰ্গদেৱে এই ঠাই দৰ্শন কৰাৰ প্ৰমাণ পোৱা য়ায়। মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত দ’লৰ মুখ্য প্ৰতিমা ভাগ লুকুৱাই ৰখা হৈছিল কিন্তু ই দ’ললৈ পুনৰ ঘূৰি নাহিল। দ’লৰ চাৰিওফালে ৫ ফুট ওখ পুৰণি দেৱাল দেখা যায়। মূল দ’লটি প্ৰায় ৭৫ ফুট ওখ। মূল দ’লৰ ভিতৰত বুলনি ঘৰ দেখা পোৱা যায় য’ত এসময়ত মুখ্য প্ৰতিমা ভাগ ৰখা হৈছিল। দ’লৰ ভিতৰত বহুতো ভাষ্কৰ্য দেখিবলৈ পোৱা যায়। অৱশ্যে চৰকাৰ আৰু স্থানীয় মানুহৰ অৱহেলা আৰু অমনোযোগিতাৰ বাবে ইয়াৰে সৰহভাগ প্ৰতিমা আৰু আন ভাষ্কৰ্যৰ চুৰি বা আন উপায়েৰে নষ্ট সাধন হৈছে।
দেওতোলা মাঘনোৱা দ’লৰ মুখ্য প্ৰতিমা ভাগ মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত এটি পুখুৰীত লুকুৱাই ৰখা হৈছিল। পাছত সেই ভাগ খেৰাজখাত নামৰ ঠাইৰ গাভৰু বিলত উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল, তেতিয়া মূৰ্তি ভাগ বৰকালিকা থানত স্থাপন কৰা হৈছিল আৰু ঠাই খিনিৰ নাম দেওতোলা হৈছিল (দেও-ভগৱান, তোলা- তোলোৱা)। দেওতোলা নাৰায়ণপুৰৰ পৰা ৮ কি:মি: দূৰত।
বেলগুৰি সত্ৰ এইখন সত্ৰ পোন প্ৰথমে ১৬১৭ চনত মাজুলীত স্থাপন কৰা হৈছিল - য’ত দুই গুৰু শংকৰ-মাধৱৰ মিলন হৈছিল। পাছত ইয়াক নাৰায়ণপুৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয় আৰু আৰু অসমৰ বৈষ্ণৱ সমাজৰ মাজত সৰ্বজনবিদিত এই সত্ৰখন ১৮৮৭ চনত জৰাবাৰী গাঁৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। অসমৰ সংস্কৃতিৰ এক ঊল্লেখ্যোগ্য অংগ চালি নৃত্যৰ চৰ্চা অতীজৰে পৰা সত্ৰখনত চলি আহিছে।
মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ শিষ্য বদলা পদ্ম আতাই ১৬৩৬ চনত নাৰায়ণপুৰত বদলা পদ্ম আতা সত্ৰ স্থাপন কৰে। প্ৰবাদ আছে যে বদলা পদ্ম আতাই মাধৱদেৱৰ অধীনত উজনি অসমত বৈষ্ণৱ ধৰ্ম চোৱা চিতাৰ ভাৰ পাইছিল, তেখেতে জমদগ্নিৰ ভূমিত এই সত্ৰখন স্থাপন কৰিছিল। এসময়ত এই স্থান বৈষ্ণৱ ধৰ্ম চৰ্চাৰ মুখ্য কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছিল। শংকৰ-মাধৱৰ মহাপ্ৰয়ানৰ পাছত বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰত বদলা পদ্ম আতাই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। সত্ৰখন অনেক পুৰণি গ্ৰন্থৰ সংগ্ৰহেৰে সমৃদ্ধ।
ফুলনি থানো বদলা পদ্ম আতা দেৱেই ১৫৫৫ শকত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ই এক পুৰণি ধৰ্মীয় স্থান, এতিয়াও প্ৰতি বছৰে বহু সহস্ৰাধিক ভক্তৰ ইয়ালৈ আগমন ঘতে।
বিষ্ণু বালিকুচি সত্ৰ নাৰায়ণপুৰৰ পৰা প্ৰায় ৮ কিমি নিলগৰ ধলপুৰৰ দকুৱা গাঁৱত এই সত্ৰখন অৱস্থিত। কাল-সংহতিৰ গুৰু ভৱানীপুৰীয়া গোপাল আতাৰ অনুগামী শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধ দেৱৰ ১৫৫৩ চনত দকুৱা গাঁৱত জন্ম হয়। ভৱানীপুৰীয়া আতাৰ সহযোগত ১৬০১ চনত তেখেতে এই সত্ৰখন স্থাপন কৰে। তেখেতে বহুতো মৰাণ আৰু মটক লোকক বৈষ্ণৱ ধৰ্মত দীক্ষিত কৰিছিল। অনিৰুদ্ধদেৱৰ মৃত্যু হৈছিল বিহপুৰীয়া নগৰৰ সমীপৰ বাঁহগড়া দেউৰী গাঁৱৰ পশ্চিমে মৰনৈৰ পাৰত অৱস্থিত নাহৰআটী থানত।
ৰাধা পুখুৰী নাৰায়ণপুৰ নগৰৰ সমীপৰ সাউকুচি গাঁৱত ৰাধাপুখুৰী অৱস্থিত। চুতীয়া ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণে ১৪০০ৰ পৰা ১৫০০ চনৰ ভিতৰত তেওঁৰ পত্নী ৰাধাৰ নামত এই পুখুৰীটো খন্দোৱাইছিল। আন কিছুৰ মতে ৰাণী সৰ্বেশ্বৰীয়ে এই পুখুৰীতো খন্দুৱাইছিল। কিন্তু পুখুৰীৰ কাম আধাতে শেষ হৈছিল সেয়ে তাৰ নাম আধা পুখুৰী হৈছিল, পাছত ইয়েই ৰাধাপুখুৰীৰ নাম পায়। বৰ্তমান এই পুখুৰীতো অসম চৰকাৰৰ মীন পালন বিভাগৰ অধীনত মীন উৎপাদন আৰু প্ৰজননৰ কামত ব্যৱহৃত হয়।
ভাটৌকুচি থান ভাটৌকুচি থান ঢলপুৰৰ সমীপৰ কাঠনি গাঁৱত অৱস্থিত। গুৰু কেশৱচৰণ আতাই এই সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। কথাগুৰুচৰিতৰ মতে তেখেতৰ জন্ম ১৬০৫ চনত আৰু মৃত্যু ১৬৬৫ চনত হৈছিল। সত্ৰখন এতিয়াও বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ এখন সক্ৰিয় প্ৰচৰ থলী।
গোহাঁই-কমল আলি ১৬ শতিকাৰ আগভাগত অসমত কোচ ৰাজ্যৰ উত্থান ঘতিছিল। কৰতোৱা নদীৰ পৰা বৰনদীলৈকে এই ৰাজ্য বিস্তৃত আছিল। এই সময়চোৱাৰ ভিতৰতে আহোমৰ সৈতে হোৱা ৰণৰ সময়ত নাৰায়ণপুৰত এই আলিটো নিৰ্মাণ কৰা হয়।
আহঁতগুৰি সত্ৰ বৰবালি চমুৱা গাঁৱত আহঁতগুৰি সত্ৰ অৱস্থিত। শ্ৰী ৰাম আতাই ১৬৮৩ চনত এইখন স্থাপন কৰিছিল। ইয়াৰ সৰহ সংখ্যক অনুগামী ব্ৰাহ্মণ। ১৯৮৭ চনৰ বানত ইয়াত সংৰক্ষিত বহুতো পুৰণি গ্ৰন্থ নোহোৱা হয়। বৰ্তামানে ইয়াত ঠাকুৰ আতা আৰু শ্ৰী ৰাম আতাৰ কিছু গ্ৰন্থ (হাতেলিখা) সংৰক্ষিত হৈ আছে।
অন্যান্য আকৰ্ষণ সমূহ নাৰায়ণপুৰ সৰ্বমুঠ বাৰজন ধৰ্মীয় গুৰুৰ জন্মস্থান, সেয়েহে ইয়াক পবিত্ৰ ঠাই হিচাপে গণ্য কৰা হয়। মাধৱদেৱৰ সময়ত ই বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰধান চৰ্চাৰ স্থলী আছিল। ধৰ্মীয় দিশৰ উপৰিও নাৰায়ণপুৰ আন আন বিভিন্ন সংস্কৃতিৰেও চহকী।
অৰ্থনীতি
নাৰায়ণপুৰৰ অৰ্থনীতি কৃষিভিত্তিক। গোটেই বছৰ ধৰি বিভিন্ন খেতি এই অঞ্চলত হোৱা দেখা যায়। বিভিন্ন ধৰণৰ উৎপাদিত শস্য সমূহ হৈছে- ধান, মাতিমাহ, আলু, পিয়াঁজ, আদা, নহৰু, বিলাহী, ফুলকবি, বন্ধাকবি, বেঙেনা আদি। বিভিন্ন ধৰণৰ ফল যেনে কল, আম, নাৰিকল, কঠাল আদিৰ উৎপাদন দেখা যায়। তামোল পান অসমৰ যিকোনো ঠাইৰ দৰে নাৰায়ণপুৰৰো অৰ্থনীতিৰ এটা অংশ। মীন পালনেও অঞ্চলটোৰ অৰ্থনীতিত বৃহৎ ভূমিকা পালন কৰে। অঞ্চলটোত বহুতো মীন পালন কৰা চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত পুখুৰী (ফিচাৰি) দেখিবলৈ পোৱা যায়। দক্ষিণ দিশে বৈ যোৱা লুইত খনেও এই উদ্যোগত অৰিহণা যোগায়। নাৰায়ণপুৰত অতীজৰে পৰা থলুৱা ভাবে মুগা, এৰী আৰু পাট সূতা ৰ উৎপাদন হৈ আহিছে। নাৰায়ণপুৰত অসম চৰকাৰৰ হস্ত তাত আৰু বস্ত্ৰ বিভাগৰ অধীনৰ এখন বৃহৎ মুগা পাম অৱস্থিত। অৱশ্যে বিভাগীয় অমনোযোগিতাৰ বাবে পাম খনৰ অৱস্থা বৰ্তমানে সংকটজনক।
নতুনকৈ গঢ় লৈ উঠা নৰায়নপুৰ নগৰক ২০০৮ চনত আনুষ্ঠানিক ভাবে নগৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। বৰ্তমানে নাৰায়ণপুৰ নগৰত লাহে লাহে গঢ়ি উঠা ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান বোৰেও নাৰায়ণপুৰৰ অৰ্থনীতিত প্ৰভাব বিস্তাৰ কৰিছে।
উল্লেখযোগ্য শিক্ষানুষ্ঠান
(ব্যক্তিগত খণ্ডৰ শিক্ষানুষ্ঠান )
স্বৰ্ণলতা
স্বৰ্ণলতা (Swarnalatha; ২৯ এপ্ৰিল ১৯৭৩ – ১২ ছেপ্টেম্বৰ ২০১০) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী। ১৯৮৭ চনৰ পৰা মৃত্যুৰ আগলৈকে, প্ৰায় ২২ বছৰীয়া সাংগীতিক জীৱনত তেওঁ তামিল, মালায়ালম, তেলেগু, কানাড়া, হিন্দী, উৰ্দু, বঙালী, উড়িয়া, পাঞ্জাবী আৰু বদাগাকে ধৰি বহু ভাৰতীয় ভাষাত ১০,০০০ৰো অধিক গীত বাণীবদ্ধ কৰিছিল।
কাৰুত্থাম্মা ছবিৰ ‘পোৰালে পন্নুথায়ী’ শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। গীতটিৰ সুৰ কৰিছিল এ আৰ ৰহমানে। ৰহমানৰ সংগীত পৰিচালনাত তেওঁ বহুতো স্মৰণীয় গীত বাণীবদ্ধ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ প্ৰথম মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী, ৰহমানৰ সংগীতত ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
কেৰালাত, কে চি চেৰুকুট্টী আৰু কল্যানীৰ ঘৰত তেওঁ জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ দেউতাক আছিল এজন হাৰমনিয়াম বাদক আৰু গায়ক। মাকৰো সংগীতৰ প্ৰতি আগ্ৰহ আছিল। স্বৰ্ণলতাক হাৰমনিয়াম আৰু কীবৰ্ড বজাবলৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল। পিছলৈ স্বৰ্ণলতাৰ পৰিয়াল কৰ্ণাটকৰ শিৱমোগ্গা জিলাৰ ভদ্ৰাৱতীলৈ গুচি যায় আৰু তাতেই তেওঁ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ৩ বছৰ বয়সৰ পৰা তেওঁ গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰে। সংগীতজ্ঞ আৰু সংগীতপ্ৰেমী পৰিয়াল এটাত ডাঙৰ হোৱা স্বৰ্ণলতাই কৰ্ণাটকী আৰু হিন্দুস্তানী সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ লয়। তেওঁৰ বায়েক সৰোজা আছিল তেওঁৰ প্ৰথম সংগীত শিক্ষয়িত্ৰী।
কৰ্মজীৱন
স্বৰ্ণলতাৰ গায়কী প্ৰতিভাৰ বাবে চলচ্চিত্ৰ জগতত সুযোগ বিচাৰি তেওঁৰ পৰিয়াল চেন্নাইলৈ গুচি যায়। ১৯৮৭ চনত এম. এচ. বিশ্বনাথনে তেওঁক প্ৰথম চলচ্চিত্ৰত গীত গোৱাৰ প্ৰথম সুযোগ দিয়ে। তেওঁ কে. জে. য়েচুদাসৰ সৈতে নীথিক্কু থান্দানাই ছবিৰ ‘চিন্নাচিৰু কিলিয়ে’ শীৰ্ষক এটা গীতত কণ্ঠদান কৰে। ইয়াৰ পিছত বহু সংগীত পৰিচালকৰ পৰা  তেওঁলৈ কণ্ঠদান কৰাৰ বাবে আমন্ত্ৰণ আহে। পৰিচালক পি বেনুৰ সৈতেও তেওঁ কাম কৰাৰ সুযোগ পাইছিল। ইলায়াৰাজা আৰু এ আৰ ৰহমানৰ দৰে সংগীতজ্ঞৰ সংগীত পৰিচালনাত তেওঁ গীত গাইছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ কেইটামান হিন্দী গীতো বাণীবদ্ধ কৰে। আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য গীতটো হ'ল গায়ক হৰিহৰণৰ সৈতে ৰংগীলা ছবিৰ ‘হায় ৰামা য়েহ ক্যা হুয়া’ শীৰ্ষক গীতটো।
তেলেগু ভাষাত তেওঁ মণি শৰ্মা, ৰমনা গগুলা, ৰাজ–কোটি, আৰু বন্দেমাতৰম শ্ৰীনিবাসৰ সংগীত পৰিচালনাত অধিক গীত বাণীবদ্ধ কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে ‘ৰাম্মা চিলাকাম্মা’, ‘অচে ৰামুলাম্মা’, ‘নিজাম বাবুলু’ আদি উচ্চ ৰেটিং পোৱা গীত। এ আৰ ৰহমানে বহু কেইখন তেলেগু ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ বাবে স্বৰ্ণলতাৰ দ্বাৰা গীত গোৱাইছিল। সাথৰিয়ানৰ ‘মালায়িল ইয়াৰো মানথোদু পেছা’ বা কৰুথাম্মাৰ ‘পোৰালে পন্নুথায়ী’ আদি গীতত কণ্ঠ নিগৰোৱা স্বৰ্ণলতা তেওঁৰ সময়ৰ এগৰাকী বহুমুখী প্ৰতিভাসম্পন্ন কণ্ঠশিল্পী আছিল। কাধলানৰ ‘মুক্কাবলা’ বা পবিত্ৰৰ ‘মট্টু বিত্তধা’ দৰে ৰহমানৰ পৰীক্ষামূলক গীতো তেওঁ গাইছিল।
হিন্দী চলচ্চিত্ৰ মুগল ই আজমক আনাৰকলি নামেৰে তামিল ভাষালৈ ডাবিং কৰা হৈছিল। মূল ছবিখন লতা মংগেশকাৰৰ আৰু শমশাদ বেগমে গোৱা গীতবোৰ তামিল সংস্কৰণত স্বৰ্ণলতাৰ দ্বাৰা বাণীবদ্ধ কৰোৱা হৈছিল। বলীউডৰ সংগীত পৰিচালক নৌছাদ আলীয়ে তেওঁৰ গায়কী শৈলীক প্ৰশংসা কৰিছিল, যিটোক তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ মুহূৰ্ত বুলি গণ্য কৰিছিল।
টেলিভিছন
স্বৰ্ণলতাই বহু কেইটা টেলিভিছন সংগীত প্ৰতিযোগিতাত বিচাৰক হিচাপে অভিনয় দায়িত্ব লৈছিল; বিশেষকৈ ২০০১ চনৰ বিজয় টিভিৰ ৰিয়েলিটি শ্ব' আৰু ২০০৪ চনৰ জয়া টিভি ৰাগমালিকাত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মালায়ালম চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
জেংৰাইমুখ মহাবিদ্যালয়
জেংৰাইমুখ মহাবিদ্যালয় (Jengraimukh College) কলা আৰু বিজ্ঞান শাখাৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ বাবে উচ্চ শিক্ষাৰ এক কেন্দ্ৰস্থল। এই মহাবিদ্যালয়খন বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ নদী দ্বীপ মাজলীত অৱস্থিত।
ইতিহাস
মূলতঃ মিছিং আৰু দেউৰী জনজাতি বাস কৰা অসমৰ মাজুলী জিলাৰ জেংৰাইমুখ আছিল শিক্ষা আৰু অৰ্থনৈতিকভাৱে পিছপৰা অঞ্চল। প্ৰাকৃতিক সীমাৰ লগতে পৰিবহণ আৰু যোগাযোগৰ ব্যৱধানৰ বাবে এই স্থানৰ লোকসকলে তেওঁলোকৰ সন্তানক উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰিব নোৱাৰিছিল। স্থানীয় কিছুমান অগ্ৰণী ব্যক্তিৰ প্ৰচেষ্টাত ১৯৭৩ চনত জেংৰাইমুখ মহাবিদ্যালয়খন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অনুমতি লাভ কৰে। প্ৰতিষ্ঠানটো বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ নদী দ্বীপৰ শিক্ষাৰ এক প্ৰতীক হৈ পৰিছিল। শ্ৰীইন্দ্ৰেশ্বৰ পেগুৱে প্ৰথম অধ্যক্ষ হিচাপে মহাবিদ্যালয়খনত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
পুনে
পুনে (पुणे) ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ এখন মহানগৰ। ইয়াক পূৰ্বতে পুনা নামেৰে জনা গৈছিল। মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুলা আৰু মুথা নদীৰ সংগম স্থলীত ইতিহাস প্ৰসিদ্ধ পুনে নগৰী অৱস্থিত। ‘দাক্ষিণাত্যৰ ৰাণী’ নামেৰে পৰিচিত পুনে নগৰী মাৰাঠা সকলৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী বুলিও জনা যায়। সপ্তদশ শতিকাত পুনে নগৰী মাৰাঠা সকলৰ ৰাজধানী আছিল। তাৰ পিছত কিছুবছৰ পুনে মোগল সাম্ৰাজ্যৰ অধীন হয় যদিও পিছত পুনেক পুনৰ উদ্ধাৰ কৰি মাৰাঠা সকলে ৰাজধানী পাতে। ১৮১৭ চনত ব্ৰিটিছ সকলে পুনেত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰে। ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত বোম্বে প্ৰেছিডেন্সিৰ পুনে ঋতুকালীন ৰাজধানী আছিল।
ঐতিহাসিক গুৰুত্ব
পুনে নগৰখনৰ আশে-পাশে ঐতিহাসিক গুৰুত্ব সমৃদ্ধ কেইবাটাও কীৰ্তিস্তম্ভ আছে। এই আটাইবোৰে প্ৰাচীন মাৰাঠা সাম্ৰাজ্যৰ গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাসৰ চানেকি প্ৰদান কৰে। পুনে নগৰীত অৱস্থিত ভীমাশংকৰ শিৱ মন্দিৰ ভাৰতৰ ১২ টা জ্যোতিৰ্লিংগৰ অন্যতম। অতীজৰ তুকাৰাম, জ্ঞানেশ্বৰ আদি অনেক সাধু-কবিয়ে পুনে অঞ্চলত বাস কৰিছিল।
ঔদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠান
পুনে নগৰীত যথেষ্ট সংখ্যক ঔদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠান গঢ় লৈ উঠিছে আৰু ইয়ে নগৰখনৰ অৰ্থনৈতিক ভেটি সবল কৰি তুলিছে। ইয়াত থকা প্ৰধান উদ্যোগবোৰ হ’ল- গাড়ী, স্কুটাৰ, ট্ৰাক নিৰ্মাণ প্ৰ্তিষ্ঠান, এণ্টিবায়টিক ফাৰ্মাচিউটিকেল উদ্যোগ ইত্যাদি। পুনে মহানগৰীত সামৰিক সামগ্ৰী উৎপাদন কাৰখানা এটিও আছে।
উল্লেখযোগ্য শৈক্ষিক আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান
অতীজৰে পৰা পুনে নগৰী ভাৰতৰ এক অন্যতম শৈক্ষিক আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ হিচাপে চিহ্নিত হৈ আহিছে। ইয়াত অৱস্থিত প্ৰখ্যাত শৈক্ষিক আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান সমূহ হ’ল:
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
ইস্মত চুগতাই
ইস্মত চুগতাই (Ismat Chughtai; ২১ আগষ্ট ১৯১৫ – ২৪ অক্টোবৰ ১৯৯১) এগৰাকী ভাৰতীয় উৰ্দু ঔপন্যাসিক, চুটিগল্প লেখক আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আছিল। ১৯৩০-ৰ পৰা তেওঁ যৌনতা আৰু নাৰীত্ব, মধ্য শ্ৰেণীৰ সৌজন্য, আৰু জাতিগত শ্ৰেণী সংঘাতকে আদি কৰি বিভিন্ন সংবেদনশীল বিষয়ৰ ওপৰত প্ৰায়ে মাৰ্ক্সীয় আদৰ্শৰ দ্বাৰা প্ৰভাবিত দৃষ্টিকোণৰ ভিত্তিত সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল। চুগতাইয়ে সাহিত্যিক বাস্তবতাৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত এটি বিশিষ্ট সাহিত্যলেখন শৈলীৰ সৈতে উৰ্দু সাহিত্যজগতত নিজকে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বৌদ্ধিক কণ্ঠ-স্বৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰি ১৯৭৬ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণি (১৯১৫–৪১)
ইস্মত চুগতাইৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৫ চনৰ ২১ আগষ্টত উত্তৰ প্ৰদেশৰ বদায়ুঁ নামৰ সৰু চহৰখনত নুছৰত খানম আৰু মিৰ্জা কাচিম বেইগ চুগতাইৰ ঘৰত; তেওঁ দহটা সন্তানৰ ভিতৰত নৱম সন্তান আছিল—ছজন ককায়েক আৰু চাৰিগৰাকী বায়েক। চুগতাইৰ পিতৃ অসামৰিক সেৱাৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ কাৰণেই চাকৰীৰ সংক্ৰান্তত পৰিয়ালটোয়ে সঘনাই স্থানান্তৰিত হ'ব লগা হৈছিল; তেওঁ তেওঁৰ শৈশৱৰ সময়ছোৱা যোধপুৰ, আগ্ৰা আৰু আলিগড়কে ধৰি কেইবাখনো চহৰত কটাইছিল। চুগতাই অতি সৰু হৈ থাকোঁতেই তেওঁৰ ককায়েকহঁতৰ লগতে তেওঁৰ বায়েককেইগৰাকীৰো বিয়া হৈ গৈছিল। চুগতাই তেওঁৰ ককায়েককেইজনৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰক হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছিল, যি তেওঁৰ সাহিত্যৰ সৃষ্টিমূলক বছৰবোৰত তেওঁৰ ব্যক্তিত্বক প্ৰভাৱিত কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ দ্বিতীয় ডাঙৰ ভাতৃ মিৰ্জা আজিম বেইগ চুগতাক (এজন উপন্যাসিক) সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পৰামৰ্শদাতা হিচাপে স্বীকাৰ কৰিছিল। চুগতাইৰ পিতৃয়ে ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছত অবশেষত পৰিয়ালটোয়ে আগ্ৰা চহৰত বসতি স্থাপন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ কাহিনীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
বনগাঁও সভা মহোৎসৱ
বৰপেটা জিলাৰ বজালী মহকুমাৰ অন্তৰ্গত বনগাঁওৰ এক বছৰেকীয়া ধৰ্মোৎসৱ হৈছে বনগাঁও সভা মহোৎসৱ। শতবৰ্ষ গৰকা এই সভা মহোৎসৱ প্ৰতি বছৰে মাঘ-ফাগুণ মাহৰ ভীষ্মাষ্টমীৰ দিনাখন হোম-যজ্ঞৰে আৰম্ভণি কৰা হয়। বনগাঁও আৰু ইয়াৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলটোক মহামাৰী, অৰাজকতা আদিৰ পৰা বচোৱাৰ বাবে সমূহ গঞাই মিলিত হৈ হোম-যজ্ঞৰে জগন্নাথ মহাপ্ৰভুৰ শ্ৰীচৰণত সেৱা এটা জনোৱাই এই সভাৰ মুখ্য উদ্দেশ্য। ইয়াৰ উপৰিও কৃষি কৰ্ম শেষ কৰাৰ পিছত সমূহ ৰাইজ এবাৰ মিলিত সুযোগ লাভ কৰে।
সভাৰ স্থান
আদিতে প্ৰথম সভাৰ স্থান খাৰপৰা পথাৰ আছিল। তাত অস্থায়ীভাৱে বেদী নিৰ্মাণ কৰি ১৩০৮ চনৰ(ইং ১৯০১ চন) ভীষ্মাষ্টমীত প্ৰথম সভা পতা হৈছিল। এই সভা প্ৰথম তিনিদিনীয়াকৈ পতা হৈছিল যদিও পাচলৈ পাঁচদিনীয়াকৈ পাতে। তাৰ কেইবছৰমানৰ পিছত গাঁওৰ কেন্দ্ৰস্থল প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ দক্ষিণফালৰ মাটি ৰাইজৰ নামত কিনি তাতে সভাৰ স্থান ঠিক কৰে। তেতিয়াৰেপৰা সেই ঠাইতে সভা পাতি অহা হৈছে।
অন্যান্য অনুষ্ঠান
সভাৰ লগত সংগতি ৰাখি কামৰূপীয়া ঢুলীয়া বা কৈহাটীৰ ঢুলীয়া, ওজাপালি আৰু যাত্ৰাপাৰ্টীৰ ভাওনা এক বিশেষ আকৰ্ষণ হিচাপে চিহ্ণিত হৈ আহিছে।
ইতিবৃত্তি
১৩০৪ চনৰ ২৯ জেঠ, ইংৰাজী ১৮৯৭ চনত নামনি অসমত হোৱা প্ৰলয়ংকৰী ভূঁইকপৰ কৱলত পৰি বৰপেটা জিলাৰ (পুৰণি কামৰূপ জিলা) সৰুক্ষেত্ৰী অঞ্চলৰ বহু অনিষ্ট হৈছিল। ভূঁইকপৰ পিছৰ বানপানী আৰু তাৰ ঠিক পিছৰ মহামাৰীয়ে সংহাৰ মূৰ্ত্তি ধাৰণ কৰা সময়ত সেই অঞ্চলৰপৰা উঠি আহি কিছুমান মানুহে বনগাঁওত আহি থিতাপি লৈছিল আৰু মহামাৰীৰপৰা ৰক্ষা পোৱাৰ বাবে মানুহবোৰ লগ হৈ এখন মেল পাতিলে। এই মেলখনত সকলো মানুহ লগ হৈ ৰাইজৰ মাজত একতা, সংহতি, শান্তি, ভাতৃত্ববোধ বজাই ৰখা আৰু বিপদৰ পৰা ৰক্ষা পৰাৰ বাবে এখন পাঁচদিনীয়া সভা পতাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে। সেই সিদ্ধান্তমৰ্মে শ্ৰীশ্ৰী জগন্নাথ মহাপ্ৰভূৰ উদ্দেশ্যে মাঘ মাহৰ ভীষ্মাষ্টমী তিথিত হোমৰ দিন ধাৰ্য কৰে। হোমৰ আগদিনাখন সভাৰ গোন্ধ আৰু সেইদিনা গোঁসাই স্থাপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
মণিয়ৰি
মণিয়ৰি (Darter, বৈজ্ঞানিক নাম: Anhinga melanogaster) এবিধ ডাঙৰ আকৃতিৰ জলত চৰি ফুৰা চৰাই।
বিৱৰণ
চৰাইটো দীঘলে প্ৰায় ৩ ফুটমান। ঠোঁট দীঘল। ঠোঁটটোৰ তলৰফালে সামা্ন্য হালধীয়া বৰণৰ আৰু ওপৰ ফালে ক’লা আৰু বাদামী বৰণৰ হয়। চকুৰ ওচৰৰপৰা ডিঙি পৰ্যন্ত এডাল বগা ৰেখা থাকে। পাখিবোৰৰ আগ অংশ পাতল ক’লা বৰণৰ আৰু ডেউকাৰ পাখিবোৰত ৰূপালী আভা থাকে। নেজডাল নাও-বঠাৰ নিচিনা। ঠেং দুখন পতাযুক্ত আৰু ক’লা বৰণৰ। চকুৰ ৰং হালধীয়া। ডিঙি যথেষ্ট শক্তিশালী আৰু দীঘল। সাধাৰণ অৱস্থাত ডিঙিটো ইংৰাজী এছ আখৰটোৰ দৰে থাকে। মতা আৰু মাইকী দেখিবলৈ প্ৰায় একে। কিন্তু প্ৰজননৰ সময়ত মতা মণিয়ৰি চৰাইটোৰ ডিঙি অংশ ৰঙচুৱা হৈ পৰে। মাইকী চৰাইজনীতকৈ মটাটোৰ ডেউকাৰ ৰূপালী অংশ বেচি উজ্বল হৈ পৰে ই ভৰিৰ পতাৰ সহায়ত পানীত সাঁতুৰিব পাৰে আৰু পানীৰ পৰা ওলাবৰ সময়ত লাহে লাহে খোজ কঢ়াদি খোজ কাঢ়ি পাছলৈ দৌৰি পানীৰ ওপৰলৈ উঠি যায়। ই বেগাই উৰিবও পাৰে।
খাদ্য
প্ৰধান খাদ্য মাছ। দিনটোৰ বেছিভাগ সময় খাদ্যৰ সন্ধানত পানীৰ দাঁতি-কাষৰীয়া ঠাইত বা পানীত চৰি ফুৰা দেখা যায়। চিকাৰ কৰোঁতে ই গাৰ সম্পূৰ্ণ অংশ পানীত ডুবাই কেৱল ডিঙিৰ অংশটোহে উলিয়াই আহাৰ বিচাৰি ফুৰে। তাৰোপৰি ই কেঁচু, পোক-পৰুৱা আদিও খায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাৰেং
ভাৰতীয় দহটকীয়া মুদ্ৰা
ভাৰতীয় ১০ টকীয়া মুদ্ৰা ভাৰতীয় টকাৰ এক মূল্য। ১০ টকীয়া মুদ্ৰাটো ২০০৫ চনত প্ৰৱৰ্তনৰ পিছত এয়া ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বাধিক মূল্যৰ মুদ্ৰা হিচাপে পৰিগণিত হয়। বৰ্তমান প্ৰচলিত ১০ টকীয়া মুদ্ৰাটো ২০১৯ চনৰ ডিজাইনৰ। অৱশ্যে ২০১৯ চনৰ পূৰ্বে মুদ্ৰা কৰা পূৰ্বৰ ১০ টকাৰ মুদ্ৰাও ভাৰতত প্ৰচলিত হৈ থকা আইনী মুদ্ৰা। ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ মতে টকাৰ মুদ্ৰাৰ চিন থকা আৰু নথকা সকলো ১০ টকীয়া মুদ্ৰায়ে আইনী। ষ্টেণ্ডাৰ্ড ডিজাইনৰ লগতে এই মূল্যৰ বাবে ৪টা ভিন্ন ডিজাইন আছে আৰু ইয়াক ১০ টকীয়া বেংকনোটৰ কাষত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
২০০৫ চনৰ ডিজাইন (বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত ঐক্য)
২০০৫ চনত প্ৰস্তুত কৰা প্ৰথম ১০ টকীয়া মুদ্ৰাৰ ব্যাস আছিল ২৭ মিলিমিটাৰ আৰু আগফালে ওপৰত "भारत" আৰু "INDIA" বুলি আখৰেৰে লিখা আছিল, বাওঁফালে তলত অশোক স্তম্ভ আৰু লগতে হিন্দীত 'সত্যমেৱ জয়তে' বুলি, আৰু ইয়াৰ তলতে তাৰিখ লিখা আছিল। মুদ্ৰাটোৰ পিছফালে চাৰিটা ৰেখাই পৰস্পৰক ছেদ কৰাৰ চিহ্ন আৰু কেন্দ্ৰত প্ৰতি চতুৰ্থাংশত এটা বিন্দু আছিল, বাহিৰৰ আঙুঠিত "दस रुपये" আৰু "TEN RUPEES" বুলি আখৰৰে লিখা আছিল।
২০০৮ চনৰ ডিজাইন (সংযোগ আৰু প্ৰযুক্তি)
দ্বিতীয়টো ডিজাইনত দুটা অনুভূমিক ৰেখা আছিল। মুদ্ৰাটোৰ ওপৰত "भारत" আৰু "INDIA"বুলি লিখা আছিল, মাজভাগত অশোক স্তম্ভ আৰু ইয়াৰ তলত ছপা বছৰটো লিখা আছিল। মুদ্ৰাটোৰ পিছফালে ১৫টা খাঁজ আৰু মাজত ১০ সংখ্যা আছিল আৰু তলৰ ৰেখাত ইংৰাজীত Rupees আৰু হিন্দীত रुपये বুলি লিখা আছিল।
ছ’চিয়েল মিডিয়াত বিশৃংখলতাৰ বাবে এই মুদ্ৰাটো ভুৱা বুলি চৰ্চা চলিছিল। কিন্তু ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকে এই উৰাবাতৰিসমূহৰ সমাধানৰ বাবে এক আনুষ্ঠানিক বিবৃতি প্ৰকাশ কৰি ঘোষণা কৰে যে ২০১১ চনৰ আগৰ পুৰণি ডিজাইনটো বৈধ আৰু ই আইনী মূল্যৰ।
২০১১ চনৰ ডিজাইন
২০১১ চনৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা ১০ টকীয়া মুদ্ৰাৰ তৃতীয় ডিজাইনত আঙুঠিৰ বাহিৰে বাওঁফালে "भारत" আৰু সোঁফালে "INDIA", আৰু তলত মিণ্ট মাৰ্ক আৰু নিৰ্মাণৰ বছৰ চিহ্নিত কৰা হৈছে। মুদ্ৰাৰ আগফালৰ কেন্দ্ৰ অংশত অশোকস্তম্ভ আৰু তলত "सत्यमेव जयते" বুলি লিখা আছে। ইয়াৰ পিছফালে ইয়াৰ তলত ₹ চিহ্ন থকা ১০টা খাঁজ আৰু ₹ চিহ্নৰ তলত ১০ নম্বৰ খোদিত আছে।
২০১৯ চনৰ ডিজাইন
২০১৯ চনৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা ১০ টকীয়া মুদ্ৰাৰ চতুৰ্থ ডিজাইনত অশোকস্তম্ভ, কেন্দ্ৰৰ প্লাগত "सत्यम जयते" আখৰ আৰু বাওঁফালে "भारत" আৰু সোঁফালে বাহিৰৰ আঙুঠিত "INDIA" বুলি লিখা আছিল। মুদ্ৰাটোৰ পিছফালে ₹ মুদ্ৰাৰ চিনটোৰ তলত ১০ নম্বৰ, মুদ্ৰা প্ৰকাশৰ বছৰ আৰু আঠটা কলাত্মক ৰূপত শস্যৰ ডাল আছে। আহমেদাবাদৰ নেচনেল ইনষ্টিটিউট অৱ ডিজাইনৰ ছাত্ৰৰ সহায়ত এই ডিজাইনটো কৰা হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মুদ্ৰা শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মুদ্ৰা
মোমাই তামুলী
মোমাই তামুলী (Mumai Tamuli Borbarua) আহোমৰ স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহৰ ৰাজচ'ৰাৰ এগৰাকী বিষয়া আছিল । তেওঁ খুব তলখাপৰ পৰা আহি এসময়ত ডাঙৰ বিষয়বাব পাইছিল। তেওঁ হৈছিলগৈ ৰাজ্যৰ সৰ্বপ্ৰধান কাৰ্য্যপালক আৰু বিচাৰক। গুণী আৰু দক্ষ বিষয়া হিচাপে অসম বুৰঞ্জীত চিহ্নিত কৰা হৈছে। তেওঁ আহোমৰ শাসন ব্যৱস্থা আৰু সাধাৰণ সমাজজীৱনলৈ ভালেখিনি পৰিবৰ্তন আনিছিল। বুৰঞ্জীখ্যাত লাচিত বৰফুকন, লালুকসোলা বৰফুকন আৰু পাখৰী গাভৰু মোমাই তামুলীৰ সন্তান আছিল।
আহোম স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহই বৰবৰুৱা হিচাবে মোমাই তামুলীক নিযুক্তি দিছিল। তাৰ আগলৈকে বৰবৰুৱা পদবীটো নাছিল। সেয়েহে মোমাই তামুলীক প্ৰথম বৰবৰুৱা বুলি কয়। এওঁ নামনি অসমৰ ৰাজ্যপাল সদৃশ আছিল।
প্ৰথম অৱস্থাত, তেওঁ ভাগিনীয়েকৰ তলত চাৰি টকা ৰূপৰ কাৰণে চাকৰ হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁক ভাগিনীয়েকে মোমাই বুলি মতা কাৰণে, ওচৰ চুবুৰীয়া সকলোৱে মোমাই বুলিয়ে মাতিছিল। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম শুকুতি আছিল। পাছলৈ মোমাই তামুলী বুলিহে জনাজাত হ’ল।
এদিনাখন স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহ বাটেদি গৈ থাকোঁতে বাৰীত কাম কৰি থকা লোক এজনক দেখা পালে। ৰজাই বাৰীখন দেখি সুখী হ’ল আৰু মানুহজনক মাতি আনি প্ৰথমতে তিপমীয়া ৰাজখোৱা হিচাপে নিযুক্তি দিলে। তাৰ পিছত বৰ তামুলী পদলৈ উন্নীত কৰা হ’ল। বৰ তামুলী হ’ল ৰজাৰ বাগিছাৰ মূল বিষয়া তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ দক্ষতাৰ বাবে দোপতদোপে ওপৰলৈ উঠি বৰবৰুৱা হ’ল।
মোমাই তামুলীৰ প্ৰশাসনিক আৰু সামাজিক সংস্কাৰ
বৰা, শইকীয়া, হাজৰিকা, ৰাজখোৱা, ফুকন আদি বিষয়বাববোৰ প্ৰতাপসিংহৰ দিনত মোমাই তামুলী ডাঙৰীয়াই সৃষ্টি কৰিছিল। পাইক প্ৰথাও মোমাই তামুলীৰে সৃষ্টি। প্ৰত্যেক পৰিয়ালৰ পৰা এজন এজনকৈ ৰজাঘৰত খাটি দিব লগাটোৱেই পাইক প্ৰথা। যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁলোক ৰণলৈ যাব লাগে। প্ৰত্যেকজনকে পাইক বুলি কোৱা হয়। ২০ পাইকৰ ভিতৰত এজন বৰা, এশজন পাইকৰ ভিতৰত এজন শ‍ইকীয়া, এহাজাৰ জনৰ পাইকৰ ওপৰত এজন হাজৰিকা বাব দি পাইকসকলৰ প্ৰশাসনৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। গাঁও সমূহক চুবুৰিত ভাগ কৰা হৈছিল। প্ৰত্যেক গাঁৱৰ, প্ৰতিটো পৰিয়ালত সূতাকটা আৰু কাপোৰ বোৱা বাধ্যতামূলক কৰা হৈছিল । এইদৰে গাঁৱৰ অৰ্থনীতি স্ব-নিৰ্ভৰশীল কৰি তোলা হৈছিল। সপ্তদশ শতিকাৰ (১৬০৮ চন) আগভাগৰ পৰা এনেবোৰ ব্যৱস্থা লোৱা হৈছিল। মোমাই তামুলীৰ কাৰ্য্যদক্ষতা, আৰু সততাৰ কাহিনী বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে। মোমাই তামুলী সম্পৰ্কে এজন মোগল অধিবক্তাই, ফৌজাদাৰৰ আগত এনেদৰে কৈছিল- "চাহেব, অসমৰ কথা কি কোৱা? ৰজা হ’ল সাক্ষাৎ মহাদেৱ, মোমাই তামুলী হ'ল মহাদেৱৰ প্ৰধান ভৃত্য নন্দী। অসমত এই দুজনা কাৰ্য্যপালক হৈ থকা পৰ্য্যন্ত তুমি সেই দেশলৈ টোঁৱাব নোৱাৰা। "
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
ডেকাথলন
প্ৰসিদ্ধ ক্ৰীড়াবিদ
ইংৰাজ খেলুৱৈ ডালে থম্পছনক (Daley Thompson) এজন শ্ৰেষ্ঠ ডেকাথলন চেম্পিয়ন বুলি ধৰা যায়। তেওঁ একেলেথাৰিয়ে ১৯৮০ আৰু ১৯৮৪ চনৰ অলিম্পিকত ডেকাথলন চেম্পিয়ন হৈছিল। দুবাৰকৈ অলিম্পিকত ডেকাথলন চেম্পিয়ন হোৱা তেঁৱেই বিশ্বৰ প্ৰথমগৰাকী খেলুৱৈ।
নেপাল
নেপালৰ (Nepal नेपाल), চৰকাৰী নাম হৈছে সংঘীয় লোকতান্ত্ৰিক গণতন্ত্ৰ নেপাল। দক্ষিণ এছিয়াত অৱস্থিত নেপাল এখন সাৰ্বভৌমত্ব ৰাজ্য। ইয়াৰ মাটিকালি হৈছে ১৪৭,১৮১ বৰ্গ কিঃমিঃ (৫৬,৮২৭ বৰ্গ মাইল) আৰু জনসংখ্যা প্ৰায় ২.৭ কোটি । নেপালৰ উত্তৰ দিশত চীন দেশ, দক্ষিণ, পূৱ আৰু পশ্চিম দিশত ভাৰতবৰ্ষ অৱস্থিত।
নেপালৰ ৰাজধানী হৈছে কাঠমাণ্ডু আৰু ৰাষ্ট্ৰখনৰ বৃহত্তম মহানগৰ। কাঠমাণ্ডুৰ মুঠ জনসংখ্যা প্ৰায় ৫০ লাখ।
নেপালৰ উত্তৰ দিশত পৃথিৱীৰ দহটা সৰ্ব্বোচ্চ পৰ্বতৰ ভিতৰত আঠোটাই ইয়াত অৱস্থিত। পৃথিৱীৰ উচ্চতম স্থান মাউণ্ট এভাৰেষ্ট (নেপালীত সাগৰমাথা বোলা হয়) ইয়াতেই অৱস্থিত। ইয়াত ২০,০০০ ফুট (৬,০৯৬ মিটাৰ)ৰো অধিক উচ্চতাৰ ২৪০ তাৰো অধিক শৃংগ আছে। নেপালৰ দক্ষিণ অঞ্চলটো সাৰুৱা আৰু আৰ্দ্ৰ হোৱা হেতু ইয়াৰ জনবসতি বেছি।
নেপালৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠই হৈছে হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোক। ইয়াৰ ৮১% নেপালী লোকেই হিন্দু। বৌদ্ধ ধৰ্ম লোকৰ সংখ্যা কম যদিও এই ধৰ্মৰ ইতিহাসৰ লগত নেপাল ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত আছে।
নামৰ উৎপত্তি
"নেপাল" নামৰ উৎপত্তি কিদৰে হ'ল সঠিক ভাৱে জনা নাযায়। তথাপি প্ৰায়বিলাকৰ মতে "নে" অৰ্থাৎ "পৱিত্ৰ" আৰু "পাল" অৰ্থাৎ "গুহা" - এই দুটা শব্দৰ পৰা গঠিত হৈছে। অৰ্থাৎ নেপাল মানে "পৱিত্ৰ গুহা"।
ভূগোল
নেপালৰ ভূ-প্ৰকৃতি অত্যন্ত বৈচিত্ৰপূৰ্ণ। নেপালৰ আকৃতি এটা চতুৰ্ভুজৰ নিচিনা, প্ৰায় ৮০০ কিঃমিঃ (৫০০মাইল) দৈৰ্ঘ্য আৰু ২০০ কিঃমিঃ (১২৫ মাইল) প্ৰস্থ। নেপালৰ মুঠ মাটিকালি প্ৰায় ১৪৭,১৮১ বৰ্গকিঃমিঃ (৫৬,৮২৭ বৰ্গমাইল)। ভূ-প্ৰকৃতিৰ বৈচিত্ৰ্যঅনুসৰি নেপালক তিনিটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে - পৰ্বত, পাহাৰ আৰু তৰাই।
প্ৰধান ভৌগোলিক অঞ্চল:
প্ৰশাসনিক অঞ্চলসমূহ
left|350px|মানচিত্ৰত নেপালৰ প্ৰশাসনিক অঞ্চলসমূহ নেপালক মূলতঃ ৫টা উন্নয়ন মণ্ডলত ভাগ কৰা হৈছে। এই উন্নয়ন মণ্ডল সমূহক পুনৰ ১৪টা প্ৰশাসনিক অঞ্চল (अञ्चल) আৰু ৭৫খন জিলাত (जिल्ला) ভাগ কৰা হৈছে।
শিক্ষা
নেপালৰ প্ৰায় দুই-তৃতীয়াংশ মহিলা আৰু এক-তৃতীয়াংশ পুৰুষেই হৈছে অশিক্ষিত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:এছিয়াৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
দূৰণীৰ ৰঙ
দূৰণীৰ ৰঙ (Duranir Rong) ১৯৭৯ত মুক্তিপ্ৰাপ্ত জন্‌ছ মহলীয়া পৰিচালিত আৰু প্ৰযোজিত এখন ক’লা-বগা অসমীয়া ছবি। পুণেৰ ফিল্ম এণ্ড টেলিভিচন ইঞ্চিটিটিউটৰ পৰিচালনা বিভাগৰ সদ্যোত্তীৰ্ণ মহলীয়াৰ এইখন প্ৰথম পৰিচালিত ছবি আছিল। ছবিখনৰ কাষ্টিঙত কাহিনী, সংলাপ, চিত্ৰনাট্য আৰু সম্পাদনাত ব্যক্তিবিশেষৰ নাম প্ৰকাশ কৰাৰ সলনি জনৈক বুলিহে উল্লেখ কৰিছিল। দূৰণীৰ ৰঙৰ প্ৰিমিয়াৰ শ্বো গুৱাহাটীৰ মেঘদূত পিকচাৰ পেলেচত অনুষ্ঠিত হৈছিল।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
অসীম দত্তই এটা স্পিনিং মিলত সহকাৰী প্ৰবন্ধক হিচাপে চাকৰি পালে। তাত গৈ তেওঁ পালে এজন দুৰ্নীতি পৰায়ণ প্ৰবন্ধক ভৱেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰক আৰু এজনী দায়িত্ব-জ্ঞানহীন কৰ্মচাৰী জুৰিক। এদিন জুৰিয়ে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ নথি হেৰুৱাই পেলোৱাত অসীম খঙত টিঙিৰিতুলা হ’ল। পিছত তেওঁ উপলব্ধি কৰিলে যে তেওঁৰ ডাঙৰ ভুল হ’ল। কাৰণ তেওঁ জানিব পাৰিলে যে সেই নথিবোৰ নষ্ট কৰি পেলাইছিল অন্য এজনী কৰ্মচাৰী সুনীতাই। অসীমে জুৰিৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰিলে। এনেকৈ দুয়োৰো মাজত প্ৰেমৰ সূত্ৰপাত হ’ল।
মিলৰ প্ৰবন্ধক বৰঠাকুৰ এজন লম্পট প্ৰকৃতিৰ ব্যক্তি। বহু নাৰীৰ জীৱন ধ্বংস কৰা বৰঠাকুৰৰ জুৰিৰ প্ৰতি দুৰ্বলতা বহুদিনীয়া। মানসিকভাবে ভাগি পৰা জুৰি আহি বৰঠাকুৰৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰিলে। এই সুযোগৰ বাবেই এই লম্পটটোৱে অপেক্ষা কৰি আছিল।
আন এজনী নাৰী শীলা, যি বৰঠাকুৰৰ এজনী অভিসাৰিকা। বিশ্বাসঘাটকতাৰ বলি হৈ শীলাই এদিন বৰঠাকুৰক পিষ্টলেৰে গুলীয়াই হত্যা কৰিলে। এই হত্যাকাণ্ডৰ বাবে পুলিচে অসীমক জগৰীয়া কৰিলে। আত্মগোপন কৰি থকা অসীমে এদিন মাজনিশা জুৰিৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু তেওঁ যে নিৰ্দোষ সেই কথা জনালে। জুৰিয়ে তেওঁৰ কথা বিশ্বাস নকৰি সংগোপনে পুলিচৰ হাতত ধৰাই দিলে। কিন্তু শীলাই যেতিয়া জুৰিৰ ওচৰত বৰঠাকুৰক তাই হত্যা কৰা বুলি স্বীকাৰ কৰিলে, জুৰি উন্মাদ হৈ পৰিল। অনুতাপত দগ্ধ হৈ তাই অসীমক বিচাৰি গ’ল। শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাবে বিধ্বস্ত হৈ তেওঁ ৰোগগ্ৰস্থ হৈ পৰিল আৰু তেওঁক হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰোৱা হ’ল। জুৰি গৈ হাস্পাতাল পালে। কিন্তু তালৈ গৈ তাই আৱিষ্কাৰ কৰিলে বগা কাপোৰেৰে ঢাকি থোৱা অসীমৰ নিঠৰ দেহ।
কলা-কুশলী
পীযুষকান্তি ৰয় মৃণাল গুহঠাকুৰতা
সঙ্গীত
দূৰণীৰ ৰঙৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল অজিৎ সিংহই। গীত লিখিছিল ৰুবি সিংহ, বঙ্কিম শৰ্মা আৰু গোলাম চামদানীয়ে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৭০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৭৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
হেলিকপ্টাৰ
হেলিকপ্টাৰ (Helicopter) হৈছে একপ্ৰকাৰৰ ঘূৰ্ণকযুক্ত (Rotor) আকাশীযান যি মাটিৰ পৰা উলম্ব্ভাৱে উঠা নমা কৰিব পাৰে। মাটিৰপৰা উলম্বভাৱে উঠা নমা, আগলৈ-পিছলৈ, সোঁৱে-বাৱেঁ উৰিব পৰা আৰু মাটিৰ ওপৰত একে ঠাইতে ওপঙি থাকিব পৰা আদি ক্ষমতাৰ বাবে বহুতো দুৰ্গম ঠাইলৈও এই আকাশীযানৰ সহায়ত যাব পাৰি, য’ত সাধাৰণ পাখি-যুক্ত আকাশীযান অৱতৰণ কৰাটো অসম্ভব।
ইতিহাস
হেলিকপ্টাৰ শব্দটো ফৰাচী ভাষাৰ হেলিকপ্টেৰে শব্দৰ পৰা আহিছে, যি গ্ৰীক ভাষাৰ ‘হেলিক্স’(বেঁকা), আৰু ‘তেৰণ’(পাখি) শব্দৰ পৰা অহিছে। প্ৰথম ব্যৱহাৰযুগ্য হেলিকপ্টাৰৰ উৎপাদন ১৯৩৬ চনত আৰম্ভ হৈছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪০০ শতিকাতে চীনদেশত এক হাতেৰে উৰাব পৰা খেলনাৰ প্ৰচলন হৈছিল, বাঁহৰ ঠাৰিৰ মূৰত দুখন পাখিযুক্ত এই খেলনাবিধ হাতেৰে জোৰেৰে ঘূৰাই এৰি দিলে ওপৰলৈ উৰি যায় আৰু লাহে লাহে নামি আহে। এই খেলনাবিধেই প্ৰথম উলম্বভাৱে মাটিৰ পৰা উৰিব পৰা যানৰ বাটকটিয়া বুলি কব পাৰি। প্ৰায় ১৪৮০ চন মানত লিঅ’নাৰ্ড দা ভিন্সিয়ে এনে এখন যানৰ নক্সা তৈয়াৰ কৰিছিল যাৰ উৰাৰ নীতিসমূহ হেলিকপ্টাৰৰ লগত বহুত মিলে।
১৭৫৪ চনত মিখাইল লমন’ছ্ভ নামৰ এজন ৰাছিয়ান বিজ্ঞানীয়ে ৰাছিয়ান একাডেমী অৱ ছায়ন্সত স্প্ৰিঙৰ সহায়ত চলা এবিধ ঘূৰ্ণকৰ বিৱৰণ কৰিছিল। ১৭৮৩ চনত খ্ৰীষ্টিয়ান ডি লানয় নামৰ ফৰাচী লোক এজনে বিপৰীত দিশত ঘূৰা দুটা ঘূৰ্ণকযুক্ত এখন যানৰ মদেল নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু ফ্ৰেন্স একাডেমী অৱ ছায়ন্সৰ ছাৰ জৰ্জ কেলীৰ আগত ইয়াৰ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
এই সময়চোৱাত হেলিকপ্টাৰৰ উৰণ প্ৰণালীৰ ওপৰত বহুতো গৱেষণা হৈছিল যদিও তেনে এখন যানত আকাশত উৰুৱাই ৰাখিব পৰাকৈ শক্তি যোগাব পৰা পাতল ইঞ্জিনৰ আৱিষ্কাৰ হোৱা নাছিল। পোন প্ৰথমে ১৮৬১ চনৰ ফ্ৰান্সৰ গুস্তাভ ডি পণ্টন আমেক’ৰ্ট নামৰ এজন আৱিষ্কাৰকে ভাঁপ ইঞ্জিনত চলা এবিধ মদেল তৈয়াৰ কৰে। হেলিকপ্টাৰ নামটো তেৱেই পোনপ্ৰথমে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। অৱশ্যে এই মডেলটো উৰাৰ ক্ষেত্ৰত অসফল হয়। ১৮৭৮ চনত ইটালীৰ এনৰিক’ ফ’ৰলানিনি নামৰ এজন অভিযন্তাই ভাপ ইঞ্জিনৰ সহায়ত এখন যানৰ নিৰ্মাণ কৰে যি মাটিৰ পৰা ১২ মিটাৰ ওপৰলৈ প্ৰায় ২০ ছেকেণ্ড মানৰ বাবে উৰি থকাত সফল হয়।
বিশ্ববিখ্যাত বিজ্ঞানী আৰু আৱিষ্কাৰক থমাছ আলভা এডিছনেও হেলিকপ্টাৰৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছিল। তেৱেই প্ৰথম হেলিকপ্টাৰত অন্তৰ্দাহক ইঞ্জিনৰ ব্যৱহাৰৰ কৰাৰ কথা চিন্তা কৰে। এনেধৰণৰ ইঞ্জিন ব্যৱহাৰ কৰিয়েই জন বেহিল নামৰ এজন আৱিষ্কাৰকে এখন যান নিৰ্মাণ কৰাত সফলতা লাভ কৰে। ১৯০১ চনত তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা যানখনে মাটিৰ পৰা আধামিটাৰ ওপৰত উৰিবলৈ সক্ষম হয়। ১৯০৫ চনত এই যানখনে মাটিৰ পৰা ৪ মিটাৰ উচ্চতাত প্ৰায় ১৫০০ মিটাৰ অতিক্ৰম কৰে।
১৯০৬ চনত ফ্ৰান্সৰ দুই ভাই-ককাই জেকুইছ আৰু লুই ব্ৰিগুডে হেলিকপ্টাৰৰ ওপৰত গৱেষণা আৰম্ভ কৰে। ১৯০৭ চনত তেওঁলোকে জাইৰ’প্লেন ১ নামৰ এখন যান নিৰ্মাণ কৰে। এই যানখনে পাইলটসহ মাটিৰ পৰা ২ ফুট উচ্চতাত প্ৰায় এক মিনিট ধৰি উৰাত সফল হয়। অৱশ্যে এই যানখন সুস্থিৰভাৱে উৰিব পৰা নাছিল আৰু চাৰি কোণত ধৰি ৰাখিব লাগিছিল। তথাপি জাইৰ’প্লেন-১ কে হেলিকপ্টাৰৰ প্ৰথম সফল মানৱযুক্ত উৰণ আখ্যা দিয়া হয়। একে বছৰতে ফৰাচী আৱিষ্কাৰক পল কৰ্নোয়ে দুটা ঘূৰ্ণকযুক্ত এখন যান নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায়। ১৯০৭ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত এই যানখনেৰে তেওঁ মাটিৰ পৰা ১ ফুট উচ্চতাত ২০ ছেকেণ্ডৰ বাবে উৰি থাকিবলৈ সক্ষম হয়। এই উৰণ সম্পূৰ্ণভাৱে মুক্ত আছিল, অৰ্থাৎ যানখনক ক’তো ধৰি ৰখা হোৱা নাছিল।
এনেদৰেই বিভিন্ন আৱিষ্কাৰকৰ হাতত বিকশিত হৈ হৈ বৰ্তমান হেলিকপ্টাৰে আজিৰ ৰূপ পাইছেহি।
শ্ৰেণী:বায়ুযান
উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱে
উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱে (Northeast frontier Railway) হ'ল ৰেলৱে ভাৰতীয় ৰেলৰ ষোলটা ৰেল মণ্ডলৰ (zone) আটাইতকৈ সৰু ৰেল মণ্ডল; অথচ ই আটাইতকৈ বেছি ৰাজ্যক সামৰি লৈছে। উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱেৰ মানচিত্ৰই সামৰি লোৱা ৰাজ্যকেইখন হ'ল- অসম, মেঘালয়, পশ্চিমবংগ, বিহাৰ, নাগালেণ্ড, ত্ৰিপুৰা, অৰুণাচল প্ৰদেশ, মিজোৰাম আৰু মণিপুৰ। এই জ'নটোৱে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ আঠোখন (ছিক্কিমকে ধৰি) ৰাজ্যৰ বাসিন্দালৈ সেৱা আগবঢ়োৱাৰ উপৰিও উত্তৰ বংগ আৰু পূব বিহাৰলৈয়ো সেৱা আগবঢ়াইছে। উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱেৰ সদৰ গুৱাহাটীৰ অন্তৰ্গত মালিগাঁৱত।
ইতিহাস
১৮৮২ চনত অসম ৰেলৱে এণ্ড ট্ৰেডিং কোম্পানীয়ে প্ৰথম অসমত ৰেলপথ স্থাপন কৰিছিল। ডিব্ৰুগড়ৰ আমোলাপট্টিৰ পৰা দিনজানলৈ নিৰ্মাণ কৰা ১৫ কিঃ মিঃ দৈৰ্ঘ্যৰ ৰেলপথচোৱা মূলতঃ চাহপাত আৰু কয়লা কঢ়িয়াবলৈ ১৯৮৪ চনত মাৰ্ঘেৰিটালৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হৈছিল। এই কোম্পানীটোৱে ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱে নামেৰে অসমত প্ৰথম যাত্ৰীবাহী ৰেলৰ প্ৰচলন কৰিছিল। আনহাতে ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱেই হালদিবাৰী-শিলিগুৰি, বাৰসোই-কিসানগঞ্জ, মণিহাৰি-কাটিহাৰ-কাসবা ৰেলপথকেইটা ১৯০০ চনৰ কিছু আগতে নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল। ১৯০০- ১৯১১ চনৰ ভিতৰত হাচিমাৰা-আলিপুৰ দুৱাৰ, গীতালদহ- বামনহাট, গোলোকগঞ্জ-ধুবৰী-আমিনগাঁও, ৰঙিয়া-ৰঙাপাৰা ৰেলপথকেইটা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। অসমৰ বৰাক উপত্যাকাৰ ৰেলপথ সম্প্ৰসাৰণৰ কাম কৰিছিল আসাম বেংগল ৰেলৱেই। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত উল্লিখিত তিনিওটা কোম্পানী একগোট হৈ বেংগল আসাম ৰেলৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তদুপৰি অসম আৰু বংগত আৰু কেইটামান কোম্পানীয়ে ৰেলসেৱা আগবঢ়াই আছিল। তাৰে কেইটামান হ'ল- বেংগল-দুৱাৰ ৰেলৱে, যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱে, চাপৰমুখ-শিলঘাট ৰেলৱে, কাটাখাল-লালাবজাৰ ৰেলৱে আদি। এই কোম্পানীবোৰো পৰ্যায়ক্ৰমে বেংগল আসাম ৰেলৱেত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ পৰিল।
১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ লগে-লগে বেংগল আসাম ৰেলৱেৰো বিভাজন হ'ল। এই ৰেলৱেৰ এটা বৃহত্তৰ অংশ পৰিল পূৱ পাকিস্তান আৰু বৰ্তমানৰ বাংলাদেশত। এটা অংশ সংযুক্ত কৰা হ'ল পূব ৰেলৱেৰ সৈতে। বাকী অংশটোক আসাম ৰেলৱে নামকৰণ কৰি পাণ্ডুত মুখ্য কাৰ্যালয় স্থাপন কৰা হয়। ১৯৪৮ চনত দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেক ভাৰত চৰকাৰে নিজৰ হাতলৈ আনে আৰু আসাম ৰেলৱেত চামিল কৰে। ভাৰত বিভাজনৰ আগলৈকে অসমৰ সৈতে ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ সৈতে বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ মাজেদি ৰেল সংযোগ আছিল। বিভাজনৰ ফলত ভাৰতৰ মুখ্যভূমিৰ সৈতে অসমৰ ৰেল যোগোযোগ বাধাগ্ৰস্থ হ'ল। ফলস্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে অসম ৰেল সংযোগ প্ৰকল্পৰ অধীনত বিহাৰৰ কিষাণগঞ্জ আৰু অসমৰ ফকিৰাগ্ৰাম সংযোগী ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ কৰিলে। ১৪২ মাইল দৈৰ্ঘ্যৰ এই পথচোৱা নিৰ্মাণৰ কাম ১৯৪৮ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত আৰম্ভ কৰি যুদ্ধকালীন ক্ষিপ্ৰতাৰে ১৯৪৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত শেষ কৰিলে। এই নৱনিৰ্মিত পথচোৱাৰে ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ দিনা প্ৰথম যাত্ৰীবাহী ৰেল চলিবলৈ ধৰে। ১৯৫৩ চনত পৰিচালনাৰ সুবিধাৰ্থে ভাৰতীয় ৰেলক কিছুমান জ'নত বিভক্ত কৰা হয়। অসম ৰেলৱেক উত্তৰ পূব ৰেলৱেৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। উত্তৰ পূব ৰেলৱেৰ মুখ্য কাৰ্যালয় স্থাপন কৰা হ'ল উত্তৰ প্ৰদেশৰ গোৰখপুৰত। পুনৰ উত্তৰ পূব ৰেলৱেৰ বিভাজন ঘটাই ১৯৫৮ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত গঠন কৰা হয় উত্তৰ পূব সীমান্ত ৰেলৱে। ১০ কোটি ৬৫ লাখ টকা খৰচ কৰি নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা শৰাইঘাট দলং ১৯৬২ চনত মুকলি কৰা হয়। ইয়াৰ লগে লগে অসমৰ পথ আৰু ৰেল যোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰত আমূল পৰিবৰ্তন হ'ল। শৰাইঘাট দলং নিৰ্মাণৰ পাছত গুৱাহাটী, ডিব্ৰুগড় আদি ঠাইৰ পৰা ভাৰতৰ মূল ভূখণ্ডলৈ পোনপতীয়া ৰেল-সংযোগ সম্ভৱ হ'ল আৰু এসময়ত গিজগিজাই থকা আমিনগাঁও আৰু পাণ্ডু ৰেল ষ্টেচন এৰা-পৰলীয়া হ'ল।
প্ৰশাসনীয় অঞ্চল
পৰিচালনাৰ সুবিধাৰ্থে উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱেক ৫টা সংমণ্ডলত ভাগ কৰা হৈছে। তলত সংমণ্ডল আৰু ইয়াৰ অধীনস্থ ৰেলপথসমূহৰ বিৱৰণ দিয়া হ'ল।
দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱে
দাৰ্জিলিং ষ্টীম ট্ৰামৱে কোম্পানীয়ে হিলকাৰ্ট পথৰ দাঁতিয়েদি দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ নিৰ্মাণ-কাৰ্য আৰম্ভ কৰে ১৮৭৯ চনত। যাত্ৰী পৰিবহণৰ উপৰিও মূলতঃ দৈনন্দিন জীৱনৰ প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী কঢ়িয়াবলৈ আৰু দাৰ্জিলিঙৰ চাহ উদ্যোগৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰাখিয়ে শিলিগুৰিৰ পৰা দাৰ্জিলিঙলৈ নেৰ'-গজৰ এই ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৯৬২ চনত ৰেলপথ নিউ জলপাইগুৰিলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয়। ১৯৪৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱে কিনি লয় আৰু আসাম ৰেলৱেৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ১৯৫৩ চনত সমগ্ৰ ভাৰতীয় ৰেল পৰিবহণ ব্যৱস্থাক কিছুমান মণ্ডলত বিভক্ত কৰাত ই প্ৰথমে উত্তৰ পূব ৰেলৱেৰ আৰু ১৯৫৮ চনত উঃ পূঃ সীঃ ৰেলৱে গঠন হোৱাত উঃ পূঃ সীঃ ৰেলৱেৰ অধীনলৈ অনা হয়। উন্নততৰ মটৰ পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ বাবে দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱে লোকচানৰ সন্মুখীন হোৱাত ১৯৯৩ চনত সামগ্ৰী পৰিবহণ সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ কৰি দিয়ে। আনহাতে ১৯৯৯ চনত ইউনেস্কোৱে (UNESCO) ইয়াক বিশ্ব ঐতিহ্যৰূপে স্বীকৃতি দিয়ে। পুতলা ৰেল নামেৰে জনাজাত এই ৰেলৱে পৰ্যটকৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰেল মণ্ডল
জন গণ মন
জন গণ মন (जन गण मन) হৈছে ভাৰতবৰ্ষৰ জাতীয় সংগীত। এই গীতটো বঙালী ভাষাত ৰচিত যদিও ইয়াত সংস্কৃত শব্দহে বেছিকৈ ব্যৱহাৰ হৈছে। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ ৰচিত এই গীতটোৰ ৰচনাকাল জনা নাযায়। ১৯১১ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ এখন সভাত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই গীতটো গোৱা হয়। তাতেই স্বাধীন ভাৰতৰ জাতীয় সংগীত হিচাবে স্বীকৃতি লাভ কৰে ইয়াৰ প্ৰথম স্তৱকটোৱে। বঙ্কিমচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ ৰচিত গীত বন্দে মাতৰম্‌ জাতীয় সংগীতৰ সমপৰ্য্যায়ৰ। বৰ্তমানে "জনগণমন" ভাৰতৰ জাতীয় সংগীত বা "ৰাষ্ট্ৰগান" (নেচনেল এন্থেম্‌) আৰু "বন্দে মাতৰম্‌" ভাৰতৰ "জাতীয় স্তোত্ৰ" বা "ৰাষ্ট্ৰগীত" (নেচনেল চং) বুলি বিবেচিত হয়।
"জনগণমনঅধিনায়ক"ৰ ৰাগ ইমন, তাল কাহাৰবা। দীনেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ ইয়াৰ স্বৰলিপিকাৰ। "স্বৰবিতান ১৬"ত ইয়াৰ স্বৰলিপি মুদ্ৰিত। জাতীয় সংগীতৰূপে ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা অনুমোদিত স্বৰলিপিটো বিশ্বভাৰতীৰ গ্ৰন্থন বিভাগৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত "ৰাষ্ট্ৰসংগীত" গ্ৰন্থত মুদ্ৰিত।
পাঠ
"জনগণমন অধিনায়ক জয় হে" ৰবীন্দ্ৰনাথৰ সংগীত সংকলনৰ গীতবিতান "স্বদেশ" পৰ্য্যায়ভুক্ত ১৪ নম্বৰৰ গান। কবিৰ কাব্য সংকলন সঞ্চয়িতাত এই গীতটোৰ কথা "ভাৰতবিধাতা-" শিৰোনামৰে মুদ্ৰিত। মুঠ পাঁচোটি স্তবকৰ মাজত প্ৰথম স্তবকটোকেই জাতীয় সংগীতৰূপে গোৱা হয়। গানটোৰ সম্পূৰ্ণ পাঠটো এইধৰণৰ
জন গণ মন! অধিনায়ক জয় হে ভাত ভাগ্য বিধাতা পঞ্জাব সিন্ধু গুজাট মাাঠা দ্াবিড় উৎকল বংগ বিন্ধ্য হিমাচল যমুনা গংগা উচ্ছল জলধি তঙ্গ তব শুভ নামে জাগে,        তব শুভ আশিস মাগে, গাহে তব জয়গাথা। জনগণ মংগলদায়ক জয় হে ভাত ভাগ্য বিধাতা! জয় হে, জয় হে, জয় হে, জয় জয় জয় জয় হে ॥
অহহ তব আহ্বান প্চািত শুনি তব উদা বাণী হিন্দু বৌদ্ধ শিখ জৈন পা্চীক মুছলমান খ্ীষ্টানী পূব পশ্চিমে আসে       তব সিংহাসনপাশে প্েমহা হয় গাঁথা। জনগণঐক্য়বিধায়ক জয় হে ভাত ভাগ্য বিধাতা জয় হে, জয় হে, জয় হে, জয় জয় জয় জয় হে ॥
পতন-অভ্যুদয়-বন্ধুপন্থা, যুগ যুগ ধাবিত যাত্ী। হে চি সাথি, তব থচক্ে মুখিত পথ দিনাত্ি। দাুণ বিপ্লবমাজে-      তব শঙ্খধ্বনি বাজে সংকট দুঃখত্াতা। জনগণপথপিচায়ক জয় হে ভাতভাগ্যবিধাতা! জয় হে, জয় হে, জয় হে, জয় জয় জয় জয় হে॥
ঘো তিমিঘন নিবিড় নিশীথে পীড়িত মূ্ছিত দেশে জাগ্ত ছিল তব অবিচল মংগল নত নয়নে অনিমেষে। দুঃস্বপ্নে আতঙ্কে       ক্ষা কিলে অংকে স্নেহময়ী তুমি মাতা। জনগণদুঃখত্ায়ক জয় হে ভাতভাগ্যবিধাতা! জয় হে,জয় হে, জয় হে, জয় জয় জয় জয় হে॥
াত্ি প্ভাতিল উদিল সমীণ পূ্ব উদয়গিিভালে- গাহে বিহংগম, পুণ্য সমীণ নবজীবনস ঢালে। তব কুণাুণাগে      নিদ্িত ভাত জাগে তব চণে নত মাথা। জয় জয় জয় হে জয় াজেশ্ব ভাত ভাগ্য বিধাতা! জয় হে, জয় হে, জয় হে, জয় জয় জয় জয় হে॥
ইতিহাস
thumb|ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ "জনগণমন" সংগীতৰ কোনো পাণ্ডুলিপি পোৱা নাযায়। সেইকাৰণে এই গীতটো কেতিয়া ক'ত ৰচিত হৈছিল তাক নিশ্চিতভাৱে জন নাযায়। গীতটো প্ৰথম পোৱা হয় কলকাতাত ১৯১১ চনৰ ২৭ ডিচেম্বৰ তাৰিখে। কলকাতাত আয়োজিত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ বাৰ্ষিক ২৬ অধিবেশনত। গানটো গোৱা হৈচিল সমবেত কণ্ঠত। দীনেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ নেতৃত্বত গানৰ ৰিহাৰ্চেল হৈছিল ডাক্তৰ নীলৰতন চৰকাৰৰ বৰ্তমানে মাহাত্মা) হ্যাৰিচন ৰোডস্থ গান্ধীৰ'ড বাসভৱনত। তাৰ পাছদিনা দ্য বেঙ্গলী কাকতত গানটোৰ ইংৰাজী অনুবাদসহ এই সংবাদৰ প্ৰতিবেদন প্ৰকাশিত হয়। ব্ৰাক্ষ্মসমাজ আদি ব্ৰাক্ষ্মসমাজৰ তত্ত্ববোধিনী আলোচনী মুখপত্ৰ তত্ত্ববোধিনী আলোচনী মাঘ ১৩১৮ সংখ্যা অৰ্থাত্‌ জানুৱাৰী সংখ্যাত ১৯১২ "ভাৰতবিধাতা" শিৰোনামৰে প্ৰকাশিত এই গীতটো ব্ৰহ্মসংগীত আখ্যাৰে প্ৰচাৰিত হৈছিল। সেই বছৰেই মাঘোত্‌সৱতো এই গীতটো গোৱা হয়।
অধুনা ৰাজ্যৰ মদনপল্লী নামৰ ঠাইত ৰবীন্দ্ৰনাথে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ "জনগণমন"ৰ ইংৰাজী অনুবাদ কৰিছিল। ১৯১১ চনত প্ৰথম প্ৰকাশিত হৈ এই গীতটো ৰবীন্দ্ৰনাথৰ সম্পাদিত তত্ত্ববোধিনী আলোচনীৰ পাততেই থাকি যায়। ১৯১৮ - ১৯১৯। ১৯ চনত বেচান্ত থিওজফিক্যাল কলেজৰ অধ্যক্ষ জেমচ্‌ এইচ্‌ কাজিনচে ৰবীন্দ্ৰনাথক তাত কেইটামান দিন অতিবাহিত কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। কাজিনচ্‌ আইৰিচ ভাষাৰ লোক আছিল। আইৰিচ ভাষাৰ এজন বিতৰ্কিত কবি আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথৰ বিশিষ্ট বন্ধুৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত এখন ছাত্ৰ সন্মিলনত তেওঁ কাজিনচৰ অনুৰোধক্ৰমে গীতটো বঙালীতে গায় শুনায়। তাৰ কিছুদিনৰ পাছত মদনপল্লীৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যত মুগ্ধ হৈ কবিয়ে গীতটো ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে আৰু পাশ্চাত্য সংগীতৰ বিশেষজ্ঞা কাজিনচৰ পত্নী মাৰ্গাৰেটে গীতটোৰ স্বৰলিপি ৰচনা কৰে। এই স্বৰলিপিটোৰ আজিও অনুসৰণ কৰা হয়। মদনপল্লীৰ বেচান্ত থিওজফিক্যাল কলেজৰ গ্ৰন্থাগাৰত আজিও সেই মূল ইংৰাজী অনুবাদটোৰ ফ্ৰেমবদ্ধ আকাৰে প্ৰদৰ্শিত হয়।
১৯৩০ ভ্ৰমণকালত ছ'ভিয়েট সংঘৰ মস্কো ছোৱালীসকলে-পায়োনিয়াৰ্চ কমিউনৰ এটি অনাথ বালকে ৰবীন্দ্ৰনাথাক গান এটি গাবলৈ অনুৰোধ কৰাত তেওঁ সিহঁতক জনগণমন গাই শুনাইছিল। ১৯৩৭ চনতেই জাতীয় সংগীত হিচাবে প্ৰথম জনগণমন গীতটোৰ প্ৰস্তাৱ কৰে জুলাই ৫ চন ১৯৪৩। সুভাষ চন্দ্ৰ বসু আজাদ হিন্দ ফৌজ গঠনৰ কথা ঘোষণা কৰা হয় আৰু সেইদিনাই প্ৰথম জাতীয় চং গীত হিচাবে জনগণমন গোৱা হয়। ইয়াৰ পাছত সেই বছৰেই ২৫ আগষ্টত নেতাজীয়ে আনুষ্ঠানিকভাৱে আজাদ হিন্দ ফৌজৰ সেনাপতি পদ গ্ৰহণ কৰে আৰু অক্টোবৰ ২১ চিঙ্গাপুৰত আৰজি হুকুমত্‌হিন্দ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। -এ-সেইদিনাও জাতীয় সংগীত হিচাবে জনগণমন গোৱা হৈছিল। নেতাজীয়ে আজাদ হিন্দ চৰকাৰৰ চেক্ৰেটাৰী আনন্দমোহন সহায়ৰ ওপৰত দ্বায়িত্ব দিয়ে গীতটো হিন্দুঃস্থানী অনুবাদৰ বাবে। তেওঁ লয়ালপুৰৰ তৰুণ কবি হুচেইনৰ সাহায্যত কামটো সম্পাদন কৰে। অনুবাদৰ সময়ত মূল গীতটোৰ সামান্য পৰিবৰ্তন ঘটে যদিও তাৰ মূল ভাৱ আৰু সুৰ অক্ষুণ্ণ থাকে। পৰৱতীকালত আনন্দমোহন সহায়ৰ লিখিনিৰ পৰা জনা যায় যে সেই সময়ত এই গীতে ভাৰতৰ লগতে বিদেশতো জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। জাপান আৰু জাৰ্মানীৰ বিজ্ঞ সমাজ এই গীত শুনি অভিভুত হৈছিল। ১৯৪ চনৰ মাৰ্চ মাহত আজাদ হিন্দ ফৌজে মৌডক ৰণক্ষেত্ৰত জয়লাভ কৰি ভাৰতৰ মাটিত প্ৰবেশ কৰে আৰু সেইদিনাই প্ৰথম ভাৰতৰ মাটিত জনগণমন ভাৰতৰ জাতীয় সংগীতৰূপে বজোৱা হয়।
ব্যৱহাৰ
জাতীয় সংগীতৰ বাদনৰ বিষয়ে ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ কিছু স্পষ্ট নিৰ্দেশনামা আছে। জাতীয় অভিবাদনকালত- ভাৰত গণৰাজ্যৰ সাংবিধানিক প্ৰধান ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু ৰাজ্যবিলাকৰ সাংবিধানিক প্ৰধান ৰাজ্যপাল আৰু বিভিন্ন বিদেশী ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধানসকলক জাতীয় অভিবাদন জনোৱাৰ বাবে (অনুষ্ঠান বিশেষে) জাতীয় সংগীত বজোৱা হয়। চন ১৯৫০ৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা ৰাজকীয় অভিবাদনৰ সলনি জাতীয় অভিবাদন জনোৱাৰ সময়ৰ পৰাই এই প্ৰথা চলি আহিছে। বিদেশী ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধানসকলক অভিবাদন জনোৱাৰ সময়ত প্ৰথমে সেই দেশৰ জাতীয় সংগীত বজোৱা হয় আৰু পাছত ভাৰতৰ জাতীয় সংগীত বজোৱা হয়। এইখিনিতে মনত ৰখা ভাল যে এই নিৰ্দিষ্ট কেইজনমান পদাধিকাৰীৰ ভিন্ন দেশৰ বাদে কাৰো অভিবাদন জাতীয় সংগীতেৰে নহয়। তথাপিও কিছু নিৰ্দিষ্ট ক্ষেত্ৰত প্ৰধানমন্ত্ৰীক জাতীয় সংগীতৰ দ্বাৰা অভিবাদন জনোৱা হয়।