cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
চ্যু-দৈ-ফা
সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কত ঘূণ
পিতৃৰ পৰা সেৱা নোলোৱাৰ বাবে কুঁৱৰী হিচাপে অবাঞ্চিত আচৰণ কৰা বুলি স্বৰ্গদেৱে বৰকুঁৱৰীকো ককৰ্থনা কৰে আৰু তেওঁক ৰজা পতা-ভঙা কৰা বিদ্ৰোহীৰ জীয়ৰি আখ্যা দিয়ে। ইয়াৰোপৰি ৰাম ফুকন আৰু বেতমালা ফুকনৰ লগ লাগি বুঢ়াগোঁহায়ে নতুন ৰজাৰ সন্ধান কৰিছে বুলি তেওঁ কৰা সন্দেহৰো উমান দিয়ে। বৰকুঁৱৰীয়ে দেউতাকক এই গোটেই কথাৰ সম্ভেদ দিয়ে আৰু এই কথাত বুঢ়াগোঁহায়ে চূড়ান্তভাৱে লজ্জিত বোধ কৰে। পৰিস্থিতিৰ জটিলতা সমাধান কৰিবলৈ বুঢ়াগোঁহায়ে এটা উপায় উলিয়ায়। বৰকুঁৱৰীয়ে সন্মুখত এখন বঁটাত পৱিত্ৰ ৰত্নাৱলী গ্ৰন্থখন ৰাখে আৰু বুঢ়াগোঁহায়ে তেওঁক নকৰি গ্ৰন্থখনকহে সেৱা কৰিছে বুলি মনতে ভাবি পিতৃৰ সেৱা গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ পিছত চুদৈফাই বুঢ়াগোহাঁইৰ প্ৰতি ৰখা বেয়া ভাৱ পৰিহাৰ কৰে। কিন্তু এই সমস্যা আঁতৰোতেই মেচা বৰবৰুৱাক লৈ আন এক সমস্যাই গা কৰি উঠে। মেচা বৰবৰুৱাৰ ৰাজপৰিয়াৰ ফালৰ একাধিক পত্নী আছিল। তাৰে ভিতৰত পূৰ্বৰ ৰজা চুক্লফা বা ৰামধ্বজ সিংহৰ বিধৱা পৰ্বতীয়া কুঁৱৰীও আছিল। আনহাতে তেওঁৰ নিজা জী অৰ্থাৎ চুদৈফাৰ পৰ্বতীয়া কুঁৱৰী ৰজাৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ উঠিছিল। ৰাজপৰিয়ালৰ সৈতে সুসম্পৰ্ক থকাৰ সুবাদতে মেচা বৰবৰুৱাই বুঢ়াগোহাঁইৰ প্ৰতি অসন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ লয়। তেওঁ নিজে কাহিনীও বুঢ়াগোহাঁইৰ ঘৰলৈ নগৈ ডাঙৰীয়াজনৰ সৈতে মেলত বহা আন আন সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলক ইতিকিং কৰিবলৈ লয়। এই আচৰণত ক্ষুণ্ণ হৈ বুঢ়াগোঁহায়ে ৰাম ফুকন আৰু দীঘলা ফুকনৰ সৈতে আলোচনা কৰি বৰবৰুৱাক পদৱীৰ পৰা আঁতৰাই চক্ৰপানি তাৰ-শল'গুৰিয়া ৰাজখোৱাক বৰবৰুৱা পাতে। স্বৰ্গদেউক এই বিষয়ে অভিযোগ কৰাত চুদৈফাই টং কৰে যে মেচাৰ পদচ্যুতি আৰু চক্ৰপানিৰ নিযুক্তিৰ কথা তেওঁৰ কান চোৱাব লাগিছিল। কিন্তু নিযুক্তি ইতিমধ্যে হৈ যোৱাৰ বাবে ৰজাই কয় যে গোঁহায়ে মেচাক ভাল নাপায় সেয়ে খেতি-বাতি কৰি খাবৰ বাবে মেচাক গাৱঁলৈ পঠাই দিব লাগে। ইয়াৰ পিছত মেচাক দিহিঙৰ গাৱঁলৈ যাবলৈ আদেশ দিয়া হয়।
হত্যাৰ প্ৰচেষ্টা
কিছু মতভেদ থকা স্বত্বেও চুদৈফা আৰু বুঢ়াগোহাঁইৰ সম্পৰ্ক মোটামুটি ঠিকেই আছিল। কিন্তু ডাঙৰীয়াজনৰ সৈতে সুসম্পৰ্ক থকা টেপৰতলীয়া ৰাম ফুকন আৰু বেতমালা ভিতৰুৱাল ফুকনে পূৰ্বতে ৰজাই বৰকুঁৱৰীক কৰা ব্যৱহাৰ আৰু অভিযোগৰ কথা ভাল পোৱা নাছিল আৰু তেওঁলোকে ভাবিছিল যে স্বৰ্গদেউ যিকোনো মুহূৰ্ততে তেওঁলোকৰ পতনৰ কাৰণ হৈ উঠিব পাৰে। পিছলৈ বিপদৰ কাৰণ হৈ উঠিব পৰা কোঁৱৰ নিৰ্বাচনৰ কাৰণে তেওঁলোকে বুঢ়াগোহাঁইকে দোষাৰোপ কৰিছিল। এওঁলোক দুজন আৰু বেতমালাৰ পুত্ৰ তথা চুদৈফাৰ ব্যক্তিগত লিগিৰা চিকন তামূলীয়ে গোপনে মন্ত্ৰণা কৰি ৰজাক মাৰিবলৈ পাঙ পাতে। ৰজাৰ এগৰাকী কুঁৱৰী বেতমালাৰ ভানীয়েকেও এই ষড়যন্ত্ৰত ভাগ লৈছিল। অৱশ্যে বুঢ়াগোহাঁইৰ এই ষড়যন্ত্ৰত সমৰ্থন বা হাত আছিল নে নাই সেই সম্পৰ্কে বুৰঞ্জীসমূহ নিমাত।
পৰিকল্পনা অনুসৰি চিকন তামূলী ৰাতি দা লৈ ৰজাৰ শোৱাকোঠাত প্ৰৱেশ কৰি চাকিবোৰ নুমুৱাই পেলায় আৰু কুঁৱৰীয়ে কাপোৰ আঁতৰাই দি ৰজাক আঘাত হানিবলৈ সুবিধা কৰি দিয়ে। কিন্তু চাৰিঘাপ মাৰোঁতে ৰজাই সাৰ পাই নিজকে বচাবলৈ হাত দাঙোতে তেওঁৰ বুঢ়া আঙুলি কটা যায়। এই ঘটনাই কাৰেঙত হুৱাদুৱাৰ সৃষ্টি কৰে আৰু পালি-প্ৰহৰীয়াই আক্ৰমণৰ সম্ভেদ পাই ঢপলিয়াই আহোঁতেই দাখন ৰজাৰ গা-ধোৱা ঘৰত পেলাই চিকন তামূলী পলাই যায়। এই ঘটনাৰ পিছত বুঢ়াগোহাঁই আৰু ফুকনসকলৰ দ্বাৰা কাৰেঙৰ নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা কটকটীয়া কৰি তোলা হয় আৰু অভিজ্ঞ বৈদ্যৰ হতোৱাই ৰজাৰ চিকিৎসা কৰোৱা হয়। চিকন তামূলী সেই ৰাতিয়েই গুৱাহাটীলৈ পলাই যায়। ক্ৰমাৎ সুস্থ হোৱা ৰজাক বিষয়াসকলে আততায়ীৰ বৰ্ণনা সোধোঁতে তেওঁ দিয়া বৰ্ণনা পূৰ্বৰ বৰবৰুৱা মেচাৰ লিগিৰা যদু তামূলীৰ সৈতে মিল খায়। বেতমালা ফুকনেও ঘটনাৰ আগদিনা যদু তামূলীয়ে তেওঁক বাটত দেখা পাই ফালৰি কাটি যোৱা আৰু সন্ধানহীন হৈ পৰা কাৰেঙৰ মুখ্য দুৱৰীৰ সৈতে তামূলীৰ বন্ধুত্বৰ কথা কৈ এই সন্দেহ বঢ়াই তোলে। বিষয়াসকল এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে মেচাই এই ষড়যন্ত্ৰৰ মূল হোতা আৰু সেয়ে তেওঁক ধৰিবলৈ চন্তৰী পঠোৱা হয়। কিন্তু ৰজাৰ আন এগৰাকী কুঁৱৰী, মেচাৰ জীয়ৰিয়ে এই বিষয়ে সাৱধান কৰি পিতৃলৈ সংবাদ পঠিয়ায়। বাতৰি পাই মেচাই মাছমৰীয়া নাও এখনত লুকাই গুৱাহাটীলৈ পলায়ন কৰে। তাতেই তেওঁ পুৰণি বন্ধু লালুকসোলা বৰফুকন আৰু অন্যান্য বিষয়াক লগ পায় আৰু গড়গাঁৱত চলি থকা ঘটনাৰাজিৰ বিষয়ে অৱগত কৰে। ফুকনসকলে মেচাক সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষা দিবলৈ আশ্বাস দিয়ে। ইফালে চন্তৰীয়ে আহি মেচা দিহিংৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ পলাই যোৱাৰ বাতৰি লৈ ঘূৰি আহে আৰু বিষয়াবৰ্গই এই কাৰ্যই মেচাৰ দোষৰেই নিশ্চিতি দিয়া বুলি কয়। মেচাক আনিবলৈ কলীয়া নামৰ এজন কটকীক প্ৰেৰণ কৰা হয় যদিও গুৱাহাটীৰ ফুকনসকলে মেচাক গতাই দিবলৈ মান্তি নহয়। তেওঁলোকে জানিবলৈ দিয়ে যে ভালদৰে অনুসন্ধান কৰিলে প্ৰকৃত দোষীক ৰাজধানীতেই পোৱা যাব। ইয়াৰ পিছত মেচাক নিব নোৱাৰিলে ক্ঠোৰ শাস্তিৰ সন্মুখীন হ'ব বুলি ভয় দেখুৱাই ৰামকষ্ণ নামৰ আন এজন কটকী পঠায়। গুৱাহাটীৰ বিষয়ববীয়া নিজ সিদ্ধান্তত অটল থকাৰ বাবে শাস্তিৰ ভয়ত ৰামকৃষ্ণ তেওঁলোকৰ শৰণাপন্ন হয়। গড়গাৱঁত ৰাজবিষয়াসকলে হত্যাৰ প্ৰচেষ্টাত মেচা জড়িত থকাৰ কথাত চুদৈফাক পতিয়ন নিয়াবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও তেওঁ কয় যে ৰাজধানীৰ কোনো লোকৰ সহায় অবিহনে ৰাতিৰ নিৰাপত্তাবেষ্টিত কাৰেঙৰ ভিতৰত দিহিংৰ পৰা কোনো লোকে আক্ৰমণ সংঘটিত কৰিব নোৱাৰে। যদু তামূলীক মুখ্য দুৱৰীৰ ঘৰত পাই দুয়োকে আটক কৰা হয়। কঠোৰ শাস্তি বিহাৰ পিছতো তেওঁলোকৰ মুখৰ পৰা কোনো স্বীকাৰোক্তি বা তথ্য উলিয়াব পৰা নাযায়। আক্ৰমণৰ ঘটনাত তেও৬লোক জড়িত হোৱা-নোহোৱাটো ঠাৱৰ কৰিব নোৱাৰি চৰম অনিচ্ছাস্বত্বেও ৰজাই তেওঁলোক দুজনক হত্যা কৰিবৰ বাবে বিষয়াসকলক অনুমতি দিয়ে। যদু তামূলী, তেওঁৰ ভাই-ককাই আৰু মুখ্য দুৱৰীৰ লগতে কৰ্তব্যত গাফিলতি কৰাৰ বাবে আন আন দুৱাৰৰখীয়াৰো শিৰশ্ছেদ কৰা হয়।
জয়ন্তীয়া ৰাজ্যৰ কটকী
সেই সময়ৰ অসম আৰু জয়ন্তীয়া ৰাজ্যৰ সৈতে থকা মিত্ৰসুলভ সম্পৰ্কৰ সুবাদত জয়ন্তীয়া ৰজাই বিজয়ৰাম নামৰ কটকীৰ হাতত চুদৈফালৈ উপঢৌকন পঠায়। কটকীক ৰাজধানীলৈ আদৰ সহকাৰে অনা হয় আৰু চুদৈফায়ো প্ৰতিদান হিচাপে বিজয়ৰামৰ হাতত জয়ন্তীয়া ৰজালৈ উপঢৌকন প্ৰেৰণ কৰে।
লালুকসোলাৰ বিদেশীৰ সহায় ভিক্ষা
ৰজাৰ হত্যাৰ প্ৰচেষ্টাত অভিযুক্ত মেচাক হস্তান্তৰ কৰিবলৈ বৰফুকন আৰু গুৱাহাটীৰ আন আন ফুকনসকলে অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে বুঢ়াগোহাঁই আৰু বৰফুকনৰ মাজৰ সম্পৰ্কত তিক্ততা আহি পৰে। বৰফুকনৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰ ব্যৱস্থা ল'বলৈ বুঢ়াগোহাঁইৰ অনুগামীসকলে পৰামৰ্শ দিলেও মোগলৰ লগত সম্ভাব্য যুদ্ধৰ কথা চিন্তা কৰি আহোম সাম্ৰাজ্যৰ এনে কঠিন সময়ত কোনো প্ৰতিকূল পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰিব পৰা সিদ্ধান্ত ল'বলৈ তেওঁ অমান্তি হ'ল। আনহাতে গুৱাহাটীত লালুকসোলাৰ এজন ভায়েক মৰঙী দোলাকাষৰীয়া বৰুৱাই বৰফুকনৰ প্ৰতি আতন বুঢ়াগোহাঁই আৰু তেওঁৰ মানুহবিলাকৰ দ্বেষপূৰ্ণ মনোভাৱ তথা বৰফুকনৰ বিপদৰ কথা অৱগত কৰে। এই কথা শুনি বৰফুকনে নিজৰ সুৰক্ষাৰ বাবে ভাতধৰা ফুকন আৰু মৰঙী বৰুৱাৰ সৈতে ভৱিষ্যতৰ কাৰ্যপন্থাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ গোপনে মন্ত্ৰণাত বহে। তেওঁলোকে নিজৰ শক্তি বঢ়াবৰ বাবে মোগলৰ সহায় বিচাৰিবলৈ থিৰাং কৰে। তেওঁ চুতাম্লাৰ ৰাজত্বকালত মোগলৰ লগ হোৱাৰ বাবে পলাই গৈ মোগল ৰাজ্যত থিতাপি লৈ থকা নিজৰ মোমায়েক বাদুলীলৈ কটকী পঠিয়ায়। চিঠিত তেওঁ লিখে যে যদিহে বৰফুকনক অসমৰ ৰজা পতা যায় তেন্তে তেওঁ গুৱাহাটীৰ গড় মোগলক এৰি দিবলৈ ইচ্ছুক। আজম শ্বাহ এই প্ৰস্তাৱত মান্তি হয় আৰু গুৱাহাটী মোগলক গতাই দিলে অতিৰিক্ত চাৰি লাখ টকা দিবলৈকো ৰাজী হয়। এই বুজাবুজিৰ কথা তলতীয়া বিষয়াসকলৰ পৰা গোপনে ৰাখি লালুকসোলাই তেওঁলোকৰ আগত আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ স্বৈৰাচাৰিতাৰ বিষয়ে চিন্তিত হোৱা যেন ভাৱ দেখুৱায়।
চিন্তামণি গড়
লালুকসোলাই মোগলৰ সৈতে নিজৰ মিত্ৰতাক গোপনে ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিলেও এয়া কিছুসংখ্যক তলতীয়া বিষয়াই গম পায়। পানীফুকন (নৌ-বাহিনীৰ মুৰব্বী) আৰু মিৰি সন্দিকৈ ফুকনে আতন বুঢ়াগোহাঁইক এই বিষয়ে অভিযোগ দিয়ে। বুঢ়াগোঁহায়ে পৰিস্থিতিৰ গম্ভীৰতালৈ চাই অন্যান্য বিষয়াসকলৰ মাজত উত্তেজনাৰ সৃষ্টি নকৰিবৰ বাবে কৌশলেৰে মন্তব্য কৰে যে বৰফুকন এজন জ্ঞানী লোক। তেওঁনো কিয় এনে কৰিব? চৰে ভুল বাতৰি দিছে নিশ্চয়। ' সেয়ে হ'লেও তেওঁ চুদৈফাৰ সৈতে তাৎক্ষণিকভাৱে এখন বৈঠকত বহে আৰু মোগলৰ সম্ভাব্য আক্ৰমণৰ পৰা ৰাজধানী গড়গাওঁ সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে অতিৰিক্ত গড় বন্ধাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে। প্ৰস্তাৱিত গড়টোৱে এমূৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ দীঘমূৰীয়া গাওঁ আৰু আনটো মূৰে গাভৰু পৰ্বতৰ কাষৰ মূৰকটা, সৰাগুৰি আৰু তুলসীজান চুৱে। চুদৈফাৰ আদেশমতে ১৬৭৮ চনৰ প্ৰথমভাগতে গড়ৰ কাম সম্পূৰ্ণ হৈ উঠে। ইয়াৰ নাম লাইমাটি গড় ৰখা হয় যদিও ই চিন্তামণিগড় নামেৰে প্ৰখ্যাত হয়। এই গড় কিছুসংখ্যক জনবহুল গাৱঁৰ মাজেদি যোৱাৰ বাবে কিছু লোক ক্ষতিগ্ৰস্ত হয় আৰু তেওঁলোকে এই গড় বন্ধাৰ বিৰোধিতা কৰে।
লালুকসোলাৰ দ্বাৰা মোগলৰ হাতত গুৱাহাটী সমৰ্পন
ইফালেদি লালুকসোলা আৰু গুৱাহাটীৰ ফুকনসকলে চিন্তামণি গড়ৰ নিৰ্মাণৰ বাতৰি পায় আৰু লালুকসোলাই এই কথাৰে গইনা লৈ বুঢ়াগোহাঁইৰ বিপক্ষে বিষয়াবৰ্গক উচটনি দিয়ে। তেওঁলোক সকলোৱে লালুকসোলাক সমৰ্থন কৰি মোগলৰ সৈতে বুজা-পৰা কৰিবলৈ থিৰাং কৰে। আজম শ্বাহে ঔৰংজেৱৰ পৰা অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ অনুমতি লাভ কৰে। তেওঁ ৰঙামাটিৰ ফৌজদাৰ নৱাব মনচুৰ খানক গুৱাহাটীলৈ আগবাঢ়ি গৈ লালুকসোলাৰ পৰা দুৰ্গৰ ভাৰ চমজি ল'বলৈ আদেশ দিয়ে। তেওঁৰ লগত বৰফুকনৰ মোমায়েক বাদুলী ফুকনো আহে।
ইফালে মোগল গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰিবলৈ আহি আগিয়াঠুটি পায়হি। পানীফুকন আৰু মিৰি সন্দিকৈ ফুকনে খনিকৰ বৰুৱাৰ হতুৱাই এই কথা আতন বুঢ়াগোহাঁইক জনায়। মোগলসকলে পাহাৰৰ কেনিবা অসমীয়া সৈন্য লুকাই থাকি আক্ৰমণ কৰিব পাৰে বুলি সন্দেহ কৰি তিনিদিনলৈকে গুৱাহাটীত সোমোৱাৰ পৰা বিৰত থাকে। লালুকসোলাই কটকী প্ঠিয়াই তেওঁলোকক আশ্বাস দিয়ে আৰু বিনাদ্বিধাই আগবাঢ়িবলৈ কয়। ১৬৭৯ চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰীত মনচুৰ খান আৰু বাদুলী ফুকনে গুৱাহাটীৰ দুৰ্গ চমজি লয়। বুৰঞ্জীত উল্লেখ থকা মতে আজম শ্বাহৰ সহধৰ্মিণী তথা লালুকসোলাৰ ভাগিনীয়েক ৰমণী গাভৰু ওৰফে ৰহমত বানু বেগমে এক পত্ৰৰ যোগে মোগলক গুৱাহাটী এৰি দিয়াৰ দৰে সাংঘাতিক দেশদ্ৰোহিতা নকৰিবলৈ ইংগিত দিছিল। মোগলৰ সৈতে দীৰ্ঘদিন ধৰি জড়িত বৰফুকনৰ মোমায়েক বাদুলী ফুকনেও তেওঁক গুৱাহাটীৰ অভেদ্য দুৰ্গ মোগলৰ হাতত এৰি দি নিজ দেশকেই কৰা বিশ্বাসঘাটকতাৰ বাবে সমালোচনা কৰিছিল।
আতন বৰগোহাঁই আটক
গুৱাহাটীৰ পৰা অহাৰ পিছত বৰফুকন নাৱেৰে নগাঁৱৰ কলিয়াবৰলৈ আহে আৰু স্বৰ্গদেৱলৈ মোগলে গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰা বুলি বাতৰি পঠায়। কিন্তু চুদৈফা আৰু বুঢ়াগোহাঁয়ে ইতিমধ্যে লালুকসোলাৰ ৰাজদ্ৰোহৰ বাতৰি পায় আৰু চুদৈফাই বুঢ়াগোহাঁই, বৰগোহাঁই আৰু বৰপাত্ৰগোহাঁইক তৎক্ষণাত চিন্তামণি গড়ৰ কাম এৰি সৈন্যবাহিনী লৈ গুৱাহাটীলৈ যাবলৈ আদেশ দিয়ে। লালুকসোলাক নাকী লগোৱা আৰু মোগলক গুৱাহাটীৰ পৰা খেদাই পঠোৱা এই দুই কামৰ কোনটো কৰিব তাকে লৈ দোমোজাত পৰে। পৰিস্থিতিৰ ভালদৰে বুজ ল'বৰ বাবে তেওঁ নদীয়েদি ভটিয়াই আহি বিশ্বনাথ পায়হি।
চুদৈফালৈ লালুকসোলাৰ আশ্বাস
আতন বুঢ়াগোহাঁইক বন্দী কৰাৰ পিছত লালুকসোলা নিজৰ সহযোগীসকলৰ সৈতে গড়গাৱঁলৈ আগবাঢ়ে। এই খবৰ পাই চুদৈফাই ৰাজধানী পৰিত্যাগ কৰি চৰাইদেউৰ পুৰণি ঘৰলৈ গুচি যায় আৰু দুলীয়া বৰুৱাৰ হাতত বাতৰি পঠায় যে তেওঁ খেতি কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰা মানুহ। তেওঁক লৈ গৈ ৰজা পতা হৈছিল যদিও তেওঁ একোকে নাজানে। যদিহে বৰফুকনহঁতে তেওঁৰ হানি কৰিব খুজিছে তেন্তে তাতেই গৈ কৰক। তেওঁলোকেই এই পাপৰ ভাগী হ'ব। চিনাতলীত এই বাতৰি পাই বৰফুকন আৰু গুৱাহাটীৰ বিষয়াসকলে উত্তৰ হিচাপে আশ্বাস পঠায় যে তেওঁলোকে ৰজাৰ কোনো হানি কৰিব বিচৰা নাই। এই উত্তৰ পাই চুদৈফা গড়গাৱঁলৈ উলটি আহিবলৈ আশ্বস্ত হয়। ৰাজধানী পাই লালুকসোলাই চুদৈফাক সাক্ষাৎ কৰে আৰু কয় যে প্ৰশাসনীয় দিশত আতন বুঢ়াগোহাঁই আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলৰ অতপালিৰ ফলত জনসাধাৰণ অসন্তুষ্ট হোৱাৰ ফলতেই গুৱাহাটী এৰি দিব লগা হ'ল। বুঢ়াগোহাঁয়ে ৰজাক অমান্য কৰি নিজৰ মতে ক্ষমতা প্ৰয়োগ কৰা বুলিও তেওঁ চুদৈফাক জনায় আৰু তেওঁক মৃত্যুদণ্ড দিবলৈ কয়। কিন্তু জনসাধাৰণৰ মাজত সৃষ্টি হ'ব পৰা অস্থিৰতাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি অন্য বিষয়ববীয়াসকলে এই কথাত আপত্তি দৰ্শায়। ইতিমধ্যে চুদৈফাৰ হত্যাৰ চেষ্টা কৰা প্ৰকৃত আততায়ী চিকন তামূলী ধৰা পৰে। এই কাৰ্ষত জড়িত থকা কুৱঁৰীৰ সৈতে চিকনক মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। চুদৈফাৰ অনুমতি লৈ লালুকসোলাই নিজৰ ভ্ৰাতৃ মৰঙীক বৰবৰুৱা, তেওঁৰ পুত্ৰ থক'লাক ডেকাফুকন আৰু দিলিহিয়াল দীঘলা-ফুকনক বুঢ়াগোহাঁই, মেচাক ভিতৰুৱাল ফুকন আৰু ৰামধন তামূলীক নাওবৈচা ফুকন পাতে। লালুকসোলা আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলৰ আনুগত্য প্ৰকাশ তথা সহযোগিতাৰ বাবে চুদৈফাই তেওঁলোকক অলংকাৰ, বস্ত্ৰ আদি মূল্যৱান উপহাৰ দিয়ে। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোক নিজ নিজ কাৰ্যভাৰ চম্ভালিবলৈ কলিয়াবৰলৈ উলটি যায়।
যুৱৰাজ আজমলৈ ৰাজদূত প্ৰেৰণ
মোগল যুৱৰাজ তথা সেই সময়ৰ বংগৰ চুবেদাৰ আজমলৈ সম্বৰ্ধনা প্ৰেৰণ কৰি ঢাকালৈ এজন ৰাজদূত পঠোৱাৰ বাবে লালুকসোলাই চুদৈফাক পৰামৰ্শ দিয়ে। কিয়নো পূৰ্বৰ স্বৰ্গদেউ চুতাম্লাৰ কন্যা ৰমণী গাভৰুক বিয়া কৰোৱাৰ সূত্ৰে সম্বন্ধত আজম শ্বাহ আছিল অসমৰ ৰজাৰ জোঁৱায়েক। সেইমতে চুদৈফাই ১৬৭৯ চনৰ ৫ জুনত গড়গাৱঁৰ পৰা আজম শ্বাহলৈ এখন প্ৰশস্তি পত্ৰৰ লগতে উপহাৰ প্ৰেৰণ কৰে। কিন্তু লালুকসোলাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য আছিল এই ৰাজদূতৰ লগতে পূৰ্বৰ চৰ্ত অনুসৰি অসমৰ ৰজা হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ গোপনে বাৰ্তা পঠোৱা আৰু তাৰ বাবে মোগলৰ সামৰিক সহায় বিচৰা।
ক্ষমতা পুনৰুদ্ধাৰৰ চেষ্টা
স্বৰ্গদেউ চুদৈফা আৰু লালুকসোলা বৰফুকনৰ মাজৰ সমিলমিল আছিল খন্তেকীয়া। বৰফুকনক তেওঁ গড়গাৱঁৰ পৰা যাবলৈ দিলেও তেওঁক বন্দী কৰি শাসনব্যৱস্থা আগৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ ব্যৱস্থা হাতত লয়। এই কাৰ্যত পূৰ্বতে বৰফুকনক সমৰ্থন কৰা মেচা ভিতৰুৱাল ফুকন আছিল তেওঁৰ সোঁহাত। মেচাৰ ভ্ৰাতৃ কিৰকিৰিয়া ফুকনক লালুকসোলাক কৰায়ত্ত কৰিবৰ বাবে প্ৰস্তাৱ দিয়া হয়। এই কাম অকলে কৰিবলৈ অপাৰগ হৈ তেওঁ ৰাজধানীৰ পৰা সহায় বিচাৰে। সেইমতে গড়গঞা সন্দিকৈ ফুকনৰ পুত্ৰক নেওগ হিচাপে নিযুক্তি দি কিৰকিৰিয়া ফুকনৰ সাহায্যাৰ্থে কলিয়াবৰলৈ পঠোৱা হয়। তথাপিও ফুকনে লালুকসোলাক কৰায়ত্ত কৰাৰ সাহস কৰিব নোৱাৰি ৰজাৰ ওচৰত নিজৰ অপাৰগতা প্ৰকাশ কৰে।
ইফালে গড়গাৱঁত চুদৈফাই বৰফুকনৰ সমৰ্থকসকলক ক্ষমতাচ্যুত কৰিবলৈ লয়। মৰঙী বৰবৰুৱা আৰু ৰামধন নাওবৈচা ফুকনক বন্দী কৰি শিকলিৰে বান্ধি হাতীশালত ৰখা হয়। তেওঁ মন্তব্য কৰে যে লুখুৰাখনৰ চাকৰহঁত সৰ্বেসৰ্বাৰ দৰে হ'ল। ৰজাই দিহিঙীয়া অলুন খঙিয়াক ধৰিবলৈ মানুহ পঠায় যদিও তেওঁ কলিয়াবৰলৈ পলাই সাৰে আৰু বৰফুকনক এই সকলো কথা অৱগত কৰে। এই কথাৰ নিশ্চিতি বিচাৰি লালুকসোলাৰ আন এজন ভায়েক ভাতধৰা ফুকনে চুদৈফাক সমৰ্থন কৰাৰ ভাও ধৰে আৰু ৰাম সৰস্বতী নামৰ এজন কটকীৰ যোগে ৰজালৈ বাতৰি পঠায় যে তেওঁক বৰফুকন পদবী দিলে তেওঁ ককায়েকক বন্দী কৰিব। আচল উদ্দেশ্য বুজিব নোৱাৰি চুদৈফাই এই প্ৰস্তাৱত সন্মতি দিয়ে। ভাতধৰাই এই কথা লালুকসোলাক জনায়।
ক্ষমতাচ্যুত আৰু মৃত্যু
লালুকসোলা বৰফুকন, গুৱাহাটীৰ ফুকন আৰু ৰাজখোৱাসকল গড়গাৱঁলৈ আহি চকবাৰীত ৰয়হি আৰু কিৰকিৰিয়া ফুকনক বৰফুকনৰ বিৰুদ্ধে ৰজাৰ সহযোগিতা কৰাৰ বাবে বন্দী কৰে। চুদৈফাই পঠোৱা সেনা বৰফুকনৰ সেনাৰ হাতত শোচনীয়ভাৱে পৰাজিত হয়। ৰাজকাৰেঙত আশ্ৰয় লৈ থকা চুদৈফাক বলপূৰ্বকভাৱে ক্ষমতাচ্যুত কৰি তেওঁক গৃহবন্দী হিচাপে ৰখা হয়। মেচা আৰু কিৰকিৰিয়াৰ চকু কাঢ়ি নিকাৰি নামৰ ঠাইলৈ নিrৰ্বাসন দিয়া হয়। ১৬৭৯ চনৰ অক্টোবৰত চামগুৰীয়া ফৈদৰ মাত্ৰ ১৪ বছৰীয়া আহোম ৰাজকোঁৱৰ চুলিক্‌ফা বা ৰত্নধ্বজ সিংহক ৰাজপাটত বহোওৱা হয়। নতুন ৰজাই চুদৈফাক বিষপান কৰোৱাই মৃত্যুদণ্ড দিয়ে। তেওঁৰ লগতে দুগৰাকী কুৱঁৰীকো মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। কথিত আছে যে মৃত্যুৰ পূৰ্বে তেওঁৰ লগত হোৱা অন্যায় আৰু বিশ্বাসঘাটকতাৰ বাবে দেশত আকাল হ'বলৈ চুদৈফাই অভিশাপ দিয়ে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজবংশ শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
কাৰেঙৰ লিগিৰী
কাৰেঙৰ লিগিৰী হৈছে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ দ্বাৰা ৰচিত দ্বিতীয়খন নাটক। তেখেতে ১৯২৫ চনত নাটকখন লিখা আৰম্ভ কৰি ইংলেণ্ডত থকা সময়ত (প্ৰায় ১৯২৭ চনত) সম্পূৰ্ণ কৰিছে। কাৰেঙৰ লিগিৰীৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ১৯৩৭ চনত। প্ৰথম সংস্কৰণৰ প্ৰণেতাৰ কথাত নাট্যকাৰে নাটখন প্ৰায় ১০ বছৰ আগতে লিখা বুলি উল্লেখ কৰিছে।
এইখন এখন বুৰঞ্জীমূলক নাটকৰ ঠাঁচত ৰচিত কাল্পনিক নাটক। অসম বুৰঞ্জীৰ আহোম যুগৰ পটভূমিত ৰচিত নাটকখনৰ মূল কাহিনীভাগ পাঁচটা অঙ্কত বিভক্ত। প্ৰতিটো অঙ্কতে দৃশ্যপটৰ পৰিৱৰ্তন বুজাবৰ বাবে প্ৰথম দৰ্শন, দ্বিতীয় দৰ্শন- এনেদৰে দৃশ্য বিভাজন কৰিছে।
চৰিত্ৰ
মুখ্য আৰু গৌণ চৰিত্ৰৰ সৈতে নাটকখনত মুঠ একুৰিতকৈ অধিক চৰিত্ৰৰ সমাহাৰ ঘটিছে। নাটকখনৰ প্ৰতিটো চৰিত্ৰৰে সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে। নায়ক সুন্দৰ কোঁৱৰ হৈছে এটা অতি আত্মসচেতন, আধুনিকতাৰ প্ৰতিনিধিত্বকাৰী চৰিত্ৰ। আনহাতে, ৰাজমাও হৈছে প্ৰচলিত সামাজিক ৰীতি-নীতি আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰতিনিধিত্বকাৰী চৰিত্ৰ। এটা আবেগিক চৰিত্ৰ হিচাপে অনঙ্গৰামৰ চৰিত্ৰটোৰ চিত্ৰায়ণ কৰা হৈছে। কাঞ্চনমতী এটা সাধাৰণ গৃহিণীসুলভ চৰিত্ৰ। নায়িকা শেৱালিয়ে প্ৰেমৰ বাবে নিৰৱে কষ্ট সহ্য কৰিছে আৰু শেষত প্ৰেমৰ বাবেই মৃত্যুক সাৱতি লৈছে।এইকেইটা চৰিত্ৰৰ উপৰিও নাটকখনৰ কাহিনীভাগ আগবঢ়াই নিয়াত সুদৰ্শন, বপুৰা, ৰেৱতী, সেউজী, বুঢ়াগোহাঁয়নী, ৰুণুক, জুনুক, ঠুনুক, চাওদাং, সৈন্য ইত্যাদি চৰিত্ৰই সহায় কৰিছে।
গীত
নাটকখনত মুঠ সাতটা গীত সন্নিৱিষ্ট হৈছিল। গীতসমূহ আছিল সোণৰে পালেঙত অ' মনেতৰা, মোৰে জীৱনৰে সখা কৃষ্ণ, বাৰিষাৰে ঘন ঘোৰ, বনৰীয়া আমি বনৰ চৰাই, যাউতিযুগীয়া ধনে মোৰ অ', পৰ্ব্বততে ফুলিলে ৰঙানোকৈ ফুলে কলি  আৰু অ' সোঁৱৰণি । গীতসমূহ অসমীয়া আধুনিক গীতৰ ক্ষেত্ৰলৈ অন্যতম সংযোজন।
কাহিনী
প্ৰেমক প্ৰধান উপজীৱ্য হিচাপে লৈ কাৰেঙৰ লিগিৰীৰ কাহিনীভাগ আগবাঢ়িছে। প্ৰেমক কেন্দ্ৰ কৰি সৃষ্টি হোৱা কিছুমান সামাজিক আৰু মনস্তাত্ত্বিক সমস্যাৰ বিয়োগান্তক পৰিণতিত নাটকখনৰ সামৰণি পৰিছে।
সুন্দৰ কোঁৱৰ হৈছে বিবাহ উপযুক্ত বয়সৰ মধ্যযুগৰ অসমৰ এজন সুদৰ্শন ৰাজকোঁৱৰ, লগতে অধ্যনশীল আৰু সংস্কাৰী মনৰ অধিকাৰী। সুদৰ্শন হৈছে সুন্দৰ কোঁৱৰৰ বন্ধু আৰু প্ৰয়োজনত বুদ্ধি-ভৰসা দিওঁতা। সুন্দৰ কোঁৱৰৰ আল-পৈচান ধৰিবৰ বাবে কাৰেঙত থকা লিগিৰী শেৱালি, ৰেৱতী আৰু সেউজীৰ ভিতৰত শেৱালি কোঁৱৰৰ অতিকৈ প্ৰিয়। এই কথাটো সুন্দৰ কোঁৱৰৰ মাক ৰাজমাওৰ পচন্দ নহয়। তেওঁ অতি সোনকালে পুতেকৰ বিয়া ৰাজ্যৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ জীয়ৰী কাঞ্চনমতীৰ সৈতে পাতিব খোজে। আনফালে, সুন্দৰ কোঁৱৰ আৰু শেৱালিৰ প্ৰেম ইমানেই গভীৰ হৈছিলগৈ যে, তেওঁলোকে যিকোনো বাধা নেওচি আমৃত্যু ইজনে-সিজনৰ হৈ থাকিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হৈছিল। সুন্দৰ কোঁৱৰ আৰু শেৱালিয়ে স্বাৰ্থপৰৰ দৰে এজনে আনজনৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ বৰ্হিপ্ৰকাশ ঘটোৱা নাছিল, বৰঞ্চ তেওঁলোকে সকলো সামাজিক আৰু পৰম্পৰাগত বাধা নেওচি একেলগে থাকিবলৈ বিচাৰিছিল। এই যুঁজত ৰাজমাওৰ জয় হৈছিল আৰু সুন্দৰ কোঁৱৰে স্ব-ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে কাঞ্চনমতীৰ সৈতে বিয়াত বহিছিল।
কাব্যিকতা, চৰিত্ৰ চিত্ৰায়ণৰ স্পষ্টতা আৰু বাস্তৱধৰ্মী উপস্থাপনৰ বাবে আলোচকসকলে "কাৰেঙৰ লিগিৰী" অসমীয়া নাট্য-সাহিত্যৰ অন্যতম সৃষ্টি বুলি উল্লেখ কৰি গৈছে। একাংশ সমালোচকৰ মতে, "কাৰেঙৰ লিগিৰী জ্যোতিপ্ৰসাদৰো অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ কীৰ্তি।" বিশিষ্ট সমালোচক হীৰেন গোহাঁই, প্ৰসেনজিত চৌধুৰী, আনন্দ বৰমুদৈ আদিয়ে নাটকখনৰ সম্পৰ্কে বিস্তৃত ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
বীৰবল চাহনী
বীৰবল চাহনী(Birbal Sahni) হৈছে বিশ্বৰ এজন প্ৰসিদ্ধ উদ্ভিদ বিজ্ঞানী।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৮৯১ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰত বৰ্তমান পাকিস্তানৰ অন্তগৰ্ত ডেৰা ইছমাইল খাঁ ৰ তেৰা নামৰ এখন সৰু চহৰত বীৰবল চাহনীৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম ৰুচিয়াম চাহনী আৰু মাকৰ নাম ইশ্বৰী দেবী।
অৱদান
তেওঁ খোখৰাকোট নামৰ টিলাৰ ওপৰত খনন কাৰ্য চলাই ভূ পৃষ্ঠত মাটিৰ তলৰ পৰা মুদ্ৰা বনোৱা কিছুমান সাচ উদঘাটন কৰে । চাহনীৰ অশেষ যত্নৰ ফলত স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱহৰলাল নেহৰুৱে ইং ১৯৪৯ চনৰ ৩ এপ্ৰিল তাৰিখে লক্ষ্ণৌ ৫৩ নং বিশ্ববিদ্যালয় পথত এই উদ্ভিদ বিজ্ঞানীৰ সংস্থাৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে
মৃত্যু
১৯৪৯ চনৰ ১০ তাৰিখে মাজনিশা কৰ্মযোগী বিজ্ঞানী চাহনীৰ মৃত্যু হয়।
নল (ৰামায়ণ)
নল (नल),হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক বানৰ চৰিত্ৰ। সেই অনুসাৰে তেওঁ আছিল দেৱশিল্পী বিশ্বকৰ্মাৰ পুত্ৰ, যাৰ নামৰ আক্ষৰিক অৰ্থ শ্বেতপদ্ম বা বগা পদুম ফুল। বিশ্বকৰ্মাৰ পুত্ৰ হিচাপে তেওঁ আছিল বানৰৰূপী। তেওঁ ৰামায়ণৰ মুখ্য চৰিত্ৰ ৰামৰ লংকা গমনৰ সুবিধাৰ হেতু সমুদ্ৰৰ ওপৰত নিৰ্মিত ভাৰতৰ দক্ষিণ দিশে অৱস্থিত ৰামেশ্বৰমৰ পৰা লঙ্কাৰ ( বৰ্তমানৰ শ্ৰীলঙ্কা ৰাষ্ট্ৰ) মান্নাৰ অবধি বিস্তৃত বিশাল এক সেতু নিৰ্মাণৰ অন্যতম পৰিকল্পক আছিল। এই সেতু খনক নল সেতু বুলিও জনা যায়। একাধিক সংস্কৰণভেদে এই ৰামসেতু নিৰ্মাণত ৰামৰ বানৰ সেনাৰ মাজত এক প্ৰযৌক্তিক বানৰ তথা নলৰ ভ্ৰাতা নীলৰ নামো উল্লেখ পোৱা যায়। নলক বানৰ সকলৰ স্থাপত্যশিল্পী হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়। ৰামায়ণৰ লংকাকাণ্ডত নল আৰু নীল উভয়কেই ৰামৰ পক্ষে লঙ্কাৰ ৰজা ৰাৱণৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰা বুলি উল্লেখ আছে।
সেতুৰ নিৰ্মাতা
মহাকাব্য ৰামায়ণত উল্লেখ পোৱা যায় যে অযোধ্যাৰ ৰজা দশৰথৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰাম পিতৃবাক্য পালনাৰ্থে বনবাসলৈ যোৱাত বনৰ মাজতে ৰামৰ স্ত্ৰী সীতাক লংকাৰ ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণে হৰণ কৰে। সীতাৰ অনুসন্ধানত বনৰ মাজতে ৰামৰ বানৰৰাজ সুগ্ৰীৱৰে মিত্ৰতা হয়। তেওঁ বানৰ সেনা তৈৰী কৰে আৰু ভুখণ্ডৰ শেষ বিন্দুত উপস্থিত হয়। সমুদ্ৰৰ পাৰৰ পৰা নিকটস্থ দশযোজন দূৰৱৰ্তী লঙ্কালৈ যোৱাৰ বাবে ৰামে সমুদ্ৰ দেৱতা বৰুণ দেৱক আমন্ত্ৰণ জানায় আৰু সমুদ্ৰৰ মাজেৰে পথ নিৰ্মাণ কৰাৰ অনুৰোধ কৰে। কিন্তু বৰুণদেৱ ৰামৰ সমুখত উপস্থিত নোহোৱাত ৰাম ক্ৰুদ্ধ হয় আৰু বাণ নিক্ষেপ কৰি সমুদ্ৰৰ পানী শুকুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰে। ভীতসন্ত্ৰস্ত বৰুণদেৱ ৰামৰ ওচৰত উপস্থিত হৈ এনে নকৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। তেওঁ ৰামক কয় যে সমুদ্ৰৰ মাজেৰে পথ নিৰ্মাণ সম্ভৱ নহয় যদিও দেৱশিল্পী বিশ্বকৰ্মাৰ পুত্ৰ দেৱস্থপতি নল বানৰ সেনাৰ মাজত উপস্থিত আছে। নলে তেওঁৰ পিতাৰ আশীৰ্ব্বাদস্বৰূপ স্থাপত্যশিল্প আৰু প্ৰযুক্তিৰ অত্যাৱশ্যকীয় শিক্ষা লাভ কৰিছে আৰু একাধিক অভিজ্ঞতাৰ মুখা-মুখিও হৈছে। বৰুণ দেৱে পৰামৰ্শ দিয়ে যে ৰামে যাতে নলৰ পৰিদৰ্শন আৰু দক্ষতাৰে সেইস্থানৰ পৰা লঙ্কালৈ এখন সেতু নিৰ্মাণ কৰে। এই সময়ত নলে স্বেচ্ছাসেৱী হিচাপে এই দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে আৰু মন্তব্য কৰে যে স্নেহৰ আহ্বান নুশুনাত ৰামে স্বগুণে জলদেৱতাৰ আত্মদম্ভ চূৰ্ণ কৰিছে আৰু ৰাম নাম সমুদ্ৰৰ বাবে অতি শুভ আৰু মান্য। বানৰদলে প্ৰকাণ্ড আকাৰৰ গধুৰ গছৰ মূঢ়া, সৰু-বৰ গছৰ ডাল, শিল আদি গোটাবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু এইসমূহৰে সাগৰৰ ওপৰত মাত্ৰ পাঁচ দিনতে দহ যোজন (৮০ মাইল বা ১৩০ কিলোমিটাৰ) দৈঘ্যৰ সেতুখন নিৰ্মাণৰ কাম সম্পূৰ্ণ কৰে। ৰাম আৰু তেওঁৰ সৈন্যদল এই সেতুৰে পাৰ হৈ লংকাত উপস্থিত হয় আৰু ৰাৱণৰ সৈতে যুদ্ধ কৰাৰ হেতু প্ৰস্তুত থাকে। কোৱা হয় নলৰ বানৰ মাকৰ ৰূপত মোহিত হৈ তেওঁক আলিঙ্গন কৰাৰ সময়ত বিশ্বকৰ্মাৰ উদ্দীপনা আৰু ঔৰসত বানৰ মাতৃৰ গৰ্ভত নলৰ জন্ম হয়। কোনো কোনোৰ মতে সেতু নিৰ্মাণৰ বাবে বানৰ সৈন্যয় সামগ্ৰী একত্ৰিত কৰাৰ বিপৰীতে নলে অকলেই এই সেতুখন নিৰ্মাণ কৰে। কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে বানৰ সেনা নলৰ পৰিদৰ্শনে আৰু তেওঁৰ বুদ্ধিত পাঁচদিনতে এই সেতুখন নিৰ্মাণ হয়। দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰামায়ণৰ এক স্থানীয় প্ৰকাৰ কম্ব ৰামায়ণত কেৱল নলকেই সেতুৰ স্থাপত্য শিল্পী তথা নিৰ্মাতা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। তুলসীদাস গোস্বামীৰ ৰামচৰিতমানসত এই সেতু নিৰ্মাণ সম্পৰ্কে নলৰ সৈতে তেওঁৰ ভ্ৰাতা নীলৰো উল্লেখ পোৱা যায়।
ৰামায়ণৰ কিছু সংস্কৰণত উল্লেখ আছে যে, নলৰ শিলক পানীত ওপঙি ৰখাৰ ক্ষমতা আৰু দক্ষতা আছিল, যাৰ ব্যৱহাৰেৰে নলে এই সেতু নিৰ্মাণ কৰাত সফল হয়। আৰু কিছু সংস্কৰণত নলৰ সৈতে তেওঁৰ ভ্ৰাতা নীলৰো সেই অনুৰূপ দক্ষতা আছিল বুলি উল্লেখ আছে, ফলত নল আৰু নীলে একত্ৰে উক্ত বিদ্যাৰ ব্যৱহাৰ কৰি সেতু নিৰ্মাণ কৰে। এই ঘটনাৰ ন্যায্যতাৰ প্ৰতিপাদন কৰিবলৈ গ'লে এক কিংবদন্তি পোৱা যায় যে নল-নীল কৈশোৰকালত খুব দুষ্টু প্ৰকৃৃতিৰ আছিল আৰু মুনি ঋষি সকলৰ আৰাধ্য দেৱ-দেৱীৰ দিব্য মূৰ্তি চুৰ কৰি পানীত পেলাই দিছিল। ইয়াৰ প্ৰতিবিধানস্বৰূপ মুনি ঋষিগণে ভাগ্যবিধান দিয়ে যে, নল আৰু নীলৰ দ্বাৰা পানীত পেলোৱা যিকোনো প্ৰস্তৰমূৰ্তি বা প্ৰস্তৰ খণ্ডই পানীত ডুব নাযাব। আন এটি জনশ্ৰুতি অনুসাৰি বৰুণদেৱে ৰামক আশ্বস্ত কৰি কয় যে দেৱস্থপতি নল আৰু নীলৰ দ্বাৰা পানীত পেলোৱা শিল পানীত ডুব নাযাব। কিন্তু সমুদ্ৰৰ সোতৰ ফলত তেওঁলোকে কেৱল শিলবোৰ পানীত স্থায়ীভাৱে স্থাপন কৰিব পৰা নাছিল। এই সমস্যাৰ সমাধান স্বৰূপে শ্ৰীৰামভক্ত বানৰসকলৰ দলপতি হনুমানে শিলবোৰত ৰাম নাম খোদিত কৰে যাতে শিলবোৰ ইটো সিটোৰ গাত লাগি থাকে আৰু এই উপায়টো পিছত ফলপ্ৰসূ হয়।
তেলেগু তথা বাংলা আদি আঞ্চলিক ভাষাৰ ৰামায়ণৰ সংস্কৰণ সমূহ আৰু জাভাৰ ছায়ানাটিকা সমূহৰ ক্ষেত্ৰটো সেতু নিৰ্মাণ কাৰ্যত নল-নীল আৰু হনুমানৰ অৱদানৰ মাজত মতভেদ আছে। নলে তেওঁৰ অশুচি বাওঁ হাতেৰে হনুমানৰ পৰা শিলবোৰ লৈ পবিত্ৰ সোঁহাতেৰে সমূদ্ৰত পেলোৱাক লৈ দুঃখ অনুভৱ কৰি ৰামক এই কথা ব্যক্ত কৰে। প্ৰত্যুত্তৰত ৰামে কয় যে নিৰ্মাণ কাৰ্যৰ ক্ষেত্ৰত বস্তু কঢ়িয়াবলৈ এই নীতিয়েই ব্যৱহাৰ হয়।
পঞ্চদশ শতাব্দীত লিখা আনন্দ ৰামায়ণ নামৰ ৰামায়ণৰ এটি সংস্কৰণত উল্লেখ আছে যে সেতু নিৰ্মাণৰ আগতে ৰামে নলে অনা নটা জ্যোতিৰ্ময় শিলক নৱগ্ৰহৰূপে পূজা কৰে।
যুদ্ধক্ষেত্ৰত নল
দক্ষিণ ভাৰতীয় কম্ব ৰামায়ণ অনুসৰি লংকাত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত নলে নিজ তদাৰকিৰে বানৰ সেনা থাকিবলৈ এটা আৱাসস্থল নিৰ্মাণ কৰে। তেওঁ সোণ আৰু বাখৰ খচিত তম্বুৰে বানৰ সেনাৰ বাবে এখন চহৰ নিৰ্মাণ কৰে। বিপৰীতে নিজ থাকাৰ বাবে অতিসামান্য বাঁহ, কাঠ আৰু খেৰ আদিৰে এটি সাধাৰণ কুটিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ৰাম-ৰাবণৰ যুদ্ধত নল ৰামৰ পক্ষে, ৰাৱণ আৰু তেওঁৰ ৰাক্ষস সৈন্যদলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰে। কাহিনী অনুসাৰি ৰাৱণপুত্ৰ ইন্দ্ৰজিৎৰ বাণত নল গুৰুতৰভাৱে আহত হয়। নলে তপন নামৰ এক ৰাক্ষসক যুদ্ধক্ষেত্ৰত নিহত কৰে। মহাভাৰতৰ এক বিৱৰণ অনুসৰি নলে তুণ্ডক নামৰ এক দানৱক হত্যা কৰিছিল।
জৈন সংস্কৰণ
জৈন গ্ৰন্থ অনুসৰি নলে জৈনদীক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু বৰ্তমানৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ মাঙ্গী-তুঙ্গীৰ ওচৰত মোক্ষ লাভ কৰে।
সহায়ক গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
সিন্ধু নদী
সিন্ধু নদী (Indus River/Sindhu River / Abasin (اباسين)) এছিয়াৰ দীৰ্ঘতম নদীসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। এই নদী পাকিস্তান, ভাৰতৰ জম্মু আৰু কাশ্মীৰ আৰু পশ্চিম তীব্বতৰ মাজেৰে বৈ গৈছে। সিন্ধু নদী মানস সৰোবৰৰৰ কাষৰ তীব্বত মালভূমি (Tibetan Plateau) ৰ পৰা উৎপন্ন হৈ লাডাখৰ মাজেৰে বৈ গৈ পাকিস্তান হৈ কৰাচীৰ ওচৰত আৰ’বিয়ান সাগৰত মিলিত হৈছেগৈ। এই নদীৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য 3,180 km। ইণ্ডাছ নদী পাকিস্তানৰ দীৰ্ঘতম নদী।
এই নদীৰ মুঠ অপবাহৰ কালি ( drainage area) 1,165,000 km2 ৰো অধিক। ইয়াৰ বাৰ্ষিক প্ৰবাহ (annual flow) প্ৰায় 207 km3 যাৰ ফলত বাৰ্ষিক প্ৰবাহৰ ক্ষেত্ৰত এই নদীয়ে বিশ্বৰ ভিতৰতে একবিংশতিতম স্থান লাভ কৰিছে।
এই নদীৰ লাডাখত থকা উপনৈখন হৈছে Zanskar। সমতলত থকা আন এখন উপনৈ হৈছে Chenab যাৰ নিজৰে চাৰিখন উপনৈ আছে- Jhelum, Ravi, Beas আৰু Sutlej।
সিন্ধু নদীয়ে বৈদিক ঋকবেদত ’সপ্ত সিন্ধু’ বুলি উল্লেখ কৰা বৰ্তমানৰ পাকিস্তানৰ বৰ্তমানৰ ব-দ্বীপ গঠন কৰিছে। এই নদীয়ে প্ৰাচীন কালৰে ৰা নানা আশ্চৰ্য্যৰে পৰিব্ৰাজক আৰু ইতিহাসবিদসকলক আকৰ্ষিত কৰি আহিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নদী
গেছ ধ্ৰুৱক
গেছ ধ্ৰুৱক (মলাৰ, বিশ্বজনীন, বা আদৰ্শ গেছ ধ্ৰুৱক বুলিও জনা যায়।) হ'ল এটা ভৌতিক ধ্ৰুৱক। ইয়াক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ বিভিন্ন মৌলিক সমীকৰণত ব্যৱহাৰ কৰা হয়; যেনে - আদৰ্শ গেছ সমীকৰণ আৰু নাৰ্নষ্ট সমীকৰণ। গেছ ধ্ৰুৱক বল্টজমেন ধ্ৰুৱকৰ সমতুল্য। এই ধ্ৰুৱকটো বয়লৰ সূত্ৰ, চাৰ্লচৰ সূত্ৰ, এভ'গেড্ৰ'ৰ সূত্ৰ আৰু গে'-লুছাকৰ সূত্ৰৰ ধ্ৰুৱকবোৰৰ সমন্বয়। গেছ ধ্ৰুৱকক
R
বা ) চিহ্নৰে সূচোৱা হয়।
মাত্ৰা
আদৰ্শ গেছ সমীকৰণ PV = nRTৰ পৰা পাওঁ: য'ত P চাপ, V আয়তন, n ম'ল সংখ্যা, আৰু T উষ্ণতা।
যিহেতু চাপ হৈছে প্ৰতি একক কালিত বলৰ মান, গতিকে গেছ সমীকৰণটো তলত দিয়া ধৰণে লিখিব পৰা যাব:
কালি আৰু আয়তন হৈছে ক্ৰমে (length)2 আৰু (length)3 । গতিকে:
যিহেতু বল × দীঘ = কাৰ্য:
আকৌ, আমি জানোঁ,
গতিকে R ক আমি তলত দিয়া ধৰণে লিখিব পাৰোঁ:
গতিকে, এছ আই এককত:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ধ্ৰুৱক
শুদ্ধভূমি বৌদ্ধধৰ্ম
শুদ্ধভূমি বৌদ্ধধৰ্ম (চীনা: 淨土宗; পিন্য়িন: Jìngtǔzōng; জাপানীজ: 浄土仏教, ৰোমান: Jōdo bukkyō; কোৰিয়ান: 정토종; ৰোমান: Jeongto-jong, ইংৰাজীত ইয়াক আমিডিজম বুলিও কোৱা হয়), হৈছে মহাযান বৌদ্ধধৰ্মৰ এক বহল শাখা যি বুদ্ধৰ বুদ্ধ-ক্ষেত্ৰ বা বিশুদ্ধ ভূমিত পুনৰ্জন্ম লাভ কৰাত মনোনিৱেশ কৰে। ই পূব এছিয়াৰ বৌদ্ধধৰ্মৰ অন্যতম ব্যাপক পৰম্পৰা। চাৰ্লচ বি. জ'নছৰ মতে, "শুদ্ধভূমি চীনা, জাপান আৰু কোৰিয়াত বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰধান ৰূপ।" চীনা বৌদ্ধ ধৰ্মত, এই পৰম্পৰা কেতিয়াবা প্ৰতিষ্ঠানগত অৰ্থত zōng (সম্প্ৰদায়) বুলি কোৱা হয়, কিন্তু ঐতিহাসিকভাৱে ইয়াক সাধাৰণতে "ধৰ্ম-দুৱাৰখন" (fǎmén 法門) বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়, ই বৌদ্ধিক অনুশীলনৰ এটা পদ্ধতিৰ কথা উল্লেখ কৰে। জাপানী বৌদ্ধ ধৰ্মত এই শব্দটোৱে অধিক সাধাৰণভাৱে নিৰ্দিষ্ট প্ৰতিষ্ঠানসমূহক বুজায়। তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্মত, বৌদ্ধক্ষেত্ৰখনত পুনৰ্জীৱনৰ উদ্দেশ্যৰে প্ৰাৰ্থনা আৰু অনুশীলন এক জনপ্ৰিয় ধৰ্মীয় দিশ, বিশেষকৈ সাধাৰণ লোকৰ মাজত।
শুদ্ধভূমি হৈছে এক পৰম্পৰা য'ত মূলতঃ বুদ্ধৰ "শুদ্ধ ভূমি" বা বুদ্ধ-ক্ষেত্ৰ পুনৰ্জীৱনৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়, যি সাধাৰণতে বুদ্ধৰ প্ৰভাৱৰ ক্ষেত্ৰ। কিছুমান বুদ্ধক্ষেত্ৰ পূৰ্ণ বুদ্ধত্বৰ বাবে আধ্যাত্মিক প্ৰশিক্ষণৰ বাবে উত্তম স্থান বুলি গণ্য কৰা হয়, কিয়নো বুদ্ধই এই উদ্দেশ্যৰ বাবে ইয়াক সহানুভূতিৰে "প্ৰীষ্কাৰ কৰিছে" আৰু যিহেতু এই ক্ষেত্ৰসমূহত, এজন ব্যক্তিয়ে মুখামুখি বুদ্ধক সাক্ষাৎ কৰিব পাৰে আৰু তেওঁলোকৰ তলত অধ্যয়ন কৰিব পাৰে। যিহেতু এই বৌদ্ধ-ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰত এটাত (আমাৰ যুগৰ দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত স্বভাৱৰ বাবে) জ্ঞান লাভ কৰাটো বহুত সহজ, গতিকে বহুতো মহাযান বৌদ্ধই এনে ঠাইত পুনৰ জন্ম লাভ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
বৰ্তমান সৰ্বাধিক প্ৰচলিত শুদ্ধ ভূমি হৈছে অমিতাভত, যাক সুখাৱতী, "সন্তুষ্টিৰ ভূমি" বুলি কোৱা হয়। মহাযান বৌদ্ধসকলেও অন্যান্য শুদ্ধভূমিত পুনৰ জন্ম লাভৰ আকাংক্ষা কৰিব পাৰে, যেনে অক্ষোভ্য আৰু ভৈষজ্যগুৰুৰ বুদ্ধক্ষেত্ৰ (যদিও এইটো অধিক বিৰল)। তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মত অনুগামীসকলে পদ্মসম্ভৱৰ দৰে অন্যান্য বিশুদ্ধ ভূমিৰ প্ৰতিও আকাংক্ষা কৰিব পাৰে। যদিও শুদ্ধভূমি পৰম্পৰাত বুদ্ধসকলক পূজা কৰা হয় আৰু ত্ৰাণকৰ্তা হিচাপে দেখা যায়, তথাপিও এই পৰম্পৰাটোৱে নিজকে ঈশ্বৰবাদী ধৰ্মৰ পৰা স্পষ্টভাৱে পৃথক কৰে, কিয়নো ইয়াৰ শিপা বুদ্ধত্ব আৰু বোধিসত্ত্বৰ ধ্ৰুপদী মহাযান বুজাবুজিৰ লগতে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ শূন্যতা আৰু কেৱলমন মতবাদত আছে।
শুদ্ধভূমিমুখী পদ্ধতি আৰু ধাৰণাসমূহে চীন, জাপান, কোৰিয়া, হিমালয় আৰু তিব্বতৰ দৰে অন্তৰ্গত এছিয়াৰ অঞ্চলৰ মহাযান বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান গঠন কৰে "শুদ্ধভূমি বৌদ্ধধৰ্ম" শব্দটো পৰম্পৰাৰ অনুশীলন আৰু মুক্তিশাস্ত্ৰ দুয়োটাকে বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যিটোক "বিশুদ্ধ ভূমিৰ পৰম্পৰা" বা "বিশুদ্ধ ভূমিৰ শিক্ষা" (আৰু সমগ্ৰ মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্মত পোৱা যায়), লগতে বিভিন্ন পৃথক বিশুদ্ধ বুলি ভালদৰে বুজিব পাৰি ভূমি পন্থা যিয়ে একান্তভাৱে বিশুদ্ধ ভূমিৰ প্ৰথাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
চাৰ্লছ বি জ’নৰ মতে পূব এছিয়াৰ বিশুদ্ধ ভূমি পৰম্পৰাৰ আটাইতকৈ স্বকীয় বৈশিষ্ট্যটো হ’ল, “ই অ-অভিজাত বা আনকি নৈতিকভাৱে দুষ্ট লোকসকলক এনে এটা লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ সুযোগ প্ৰদান কৰিছিল যিটো নিজেই বৌদ্ধত্ব লাভৰ সমান আছিল: পুনৰ্জন্মত বুদ্ধ অমিতাভৰ বিশুদ্ধ ভূমি, তেওঁলোকৰ সঞ্চিত কৰ্মৰ পৰা স্বাভাৱিক কাম কৰাক আওকাণ কৰা, সংসাৰৰ পৰা পলায়ন কৰা আৰু অপ্ৰত্যাৱৰ্তনৰ পৰ্যায়।"
পূব এছিয়াৰ বৌদ্ধধৰ্মত শুদ্ধভূমি পৰম্পৰাৰ তিনিটা প্ৰাথমিক পাঠ ("তিনি শুদ্ধভূমি সূত্ৰ") হ'ল দীঘলীয়া সুখাৱতীৱ্যূহ সূত্ৰ (অনন্ত জীৱন সূত্ৰ), অমিতায়ুৰ্ধ্যান সূত্ৰ (চিন্তা সূত্ৰ) আৰু চুটি সুখাৱতীৱ্যূহ সূত্ৰ (অমিতাভ সূত্ৰ)। বিশেষকৈ আদিম চীনা শুদ্ধভূমিৰ বাবে প্ৰত্যুৎপন্ন-সমাধি-সূত্ৰও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎস। পূব এছিয়াৰ শুদ্ধভূমি বৌদ্ধধৰ্মই বেছিভাগেই বুদ্ধৰ মননশীলতাৰ অনুশীলনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, যাক চীনা ভাষাত niànfó (念佛, "বুদ্ধাবৃত্তি", জাপানী: nembutsu, নেম্বুৎছু) বুলি কোৱা হয় আৰু ইয়াৰ লগত অমিতাভৰ নাম আবৃত্তি কৰাটো জড়িত হৈ থাকে (চীনা: Āmítuófó, জাপানী: Amida)। কিন্তু শুদ্ধভূমি বৌদ্ধধৰ্মত এনে এক বৃহৎ গোটৰ অনুশীলনো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যিবোৰ বুদ্ধাবৃত্তিৰ সমান্তৰালভাৱে কৰা হয়।
সত্ৰীয়া ওজাপালি
সত্ৰীয়া ওজাপালি বুলি ক'লে আমি সত্ৰসমূহত প্ৰচলিত ওজাপালিকে বুজো, এই ওজাপালিৰ উৎস ব্যাহ বা ব্যাস ওজাপালি | ব্যাস ওজাপালি ৰ যি সত্ৰীয়া সংস্কৰণ সেইয়াই হৈছে সত্ৰীয়া ওজাপালি ,নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত শংকৰদেৱে এই ওজাপালিৰ সহায় লৈছিল ,চৰিত পুথি সমূহত এই সন্দৰ্ভত উল্লেখ আছে |
ব্যাসদেৱৰ বিষয়বস্তু বা কাহিনী লৈ সত্ৰৰ ওজাপালিয়ে  নৃত্যাভিনয় কৰে ,প্ৰাচীন ব্যাস ওজাপালি ৰ লগত প্ৰায়ে সকলো ক্ষেত্ৰতে ইয়াৰ মিল আছে ,সেইবাবে কোৱা হয় যে সত্ৰীয়া ওজাপালিৰ জন্ম প্ৰাচীন ওজাপালিতে হয় |
সত্ৰত প্ৰচলিত এই ওজাপালি সমূহ কিছুমান স্বকীয় বৈশিষ্ট্য ৰে পৰম্পৰাগত ভাৱে প্ৰচলিত, শংকৰী আৰু দামোদৰী উভয় সত্ৰতে সাংগীতিক ক্ষেত্ৰত পাৰ্থক্য দেখা যায়, উদাহৰণস্বৰূপে  শংকৰী সত্ৰত  বিশেষকৈ মাজুলী ৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ ওজাপালি সমূহৰ সাংগীতিক শৈলীৰ স্তৰ (ক) আলাপ (খ) শ্লোক (গ)গীত (ঘ) দিহা( ঙ)থিয়পাতন( চ) ৰাগমালিতা( ছ) চৰণ  (জ)বাদ্যখিয়ালী( ঝ) ধুৰা( ঞ) বানা ( ট) উপদেশ |
বৰপেটা সত্ৰৰ ওজাপালি ক্ষেত্ৰত সাংগীতিক শৈলী ক (ক) ৰাগ প্ৰকাশন (খ)নান্দীশ্লোক আবৃত্তি( গ) বৰগীত (ঘ) পালা প্ৰদৰ্শন আৰু (ঙ) সামৰণি ,এই কেইটা স্তৰতহে ভাগ কৰা হয় |
কমলাবাৰী আদি  সত্ৰৰ ওজাপালি ৰাগদিয়া বা আলাপৰ জৰিয়তে সংগীতৰ সূচনা কৰা হয়, শ্লোকৰ ক্ষেত্ৰত ওজাই সংস্কৃত শ্লোক আবৃত্তি কৰে , গীতৰ ক্ষেত্ৰত ওজাই হস্তসহ বন্ধা ৰাগত বৰগীত লগাই আৰু পালি সকলে খুটিতাল বজায় জুৰাফাকি আবৃত্তি কৰে ,গীতৰ শেষত ওজা আৰু পালি উভয়ে  দিহা গায় ,থিয় পাতন স্তৰত ৰামায়ণ ,মহাভাৰত  বা ভাগৱতৰ পৰা 'একোপাল ' অৰ্থাৎ কেইটিমান পদ গায় |
বৰপেটা সত্ৰৰ সাংগীতিক বৈশিষ্ট্য বুলি ক'লে প্ৰথমে ৰাগ প্ৰকাশন ৰ কথা ক'ব পাৰি ৰাগ প্ৰকাশনত স্বৰ সাধনা বা সুৰ সাধনা বা আলাপৰ সমগোত্ৰীয় ওজাই ৰাগ উপস্থাপন কৰে আৰু পালি য়ে ৰাগটো দোহাৰে,এই স্তৰ টিক পাতনি গীত বোলা হয় |
আন এটা উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য হ'ল বৰপেটা সত্ৰৰওজাপালিয়ে কেদাৰ ,কোমোদ ,সুহাই ,সিন্ধুৰা আদি ৰাগত গীত পদ গায় ,এইবিধ ওজাপালিৰ ওজা আৰু পালি সকলে গীতপদৰ ভাব অনুসৰি নৃত্য ভংগী প্ৰদৰ্শন কৰে |
প্ৰসংগ পুথি :" ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ   পৰিৱেশ্য কলা "
ড° নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মা
পল্লৱ ৰাজবংশ
পল্লৱ ৰাজবংশ (Pallava dynasty) দাক্ষিণাত্যৰ এক উল্লেখযোগ্য অংশৰ বা টোণ্ডাইমণ্ডলমৰ শাসক আছিল। ২৭৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৮৯৭ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে এই ৰাজবংশৰ অস্তিত্ব আছিল। সাতবাহন ৰাজবংশৰ পতনৰ পিছত এই বংশটোৱে প্ৰাধান্য লাভ কৰে। ইয়াৰ পূৰ্বে পল্লৱসকল সাতবাহন ৰাজবংশৰ সামন্ত আছিল।
প্ৰথম মহেন্দ্ৰবৰ্মন (৬০০–৬৩০ খ্ৰীষ্টাব্দ) আৰু প্ৰথম নৰসিংহবৰ্মনৰ (৬৩০–৬৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দ) ৰাজত্বকালত পল্লৱসকলে দক্ষিণ ভাৰতৰ এটা প্ৰধান শক্তিত পৰিণত হয় আৰু প্ৰায় ৬০০ বছৰ ধৰি নৱম শতিকাৰ শেষলৈ দক্ষিণ অন্ধ্ৰ আৰু তামিল অঞ্চলৰ উত্তৰ অংশত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। সমগ্ৰ ৰাজত্বকালত তেওঁলোকে উত্তৰত বাদামীৰ চালুক্য, আৰু দক্ষিণত চোল আৰু পাণ্ডিয়াসকলৰ তামিল ৰাজ্যৰ সৈতে অহৰহ সংঘাতত লিপ্ত হৈ আছিল। শেষত গৈ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব নৱম শতিকাত চোল শাসক প্ৰথম আদিত্যৰ হাতত পল্লৱসকল পৰাস্ত হয়।
পল্লৱসকল হিন্দু মন্দিৰৰ স্থাপত্যৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবে আটাইতকৈ বিখ্যাত। ইয়াৰ উত্তম উদাহৰণ হ’ল মামল্লাপুৰম বা মহাৱলীপুৰমৰ ইউনেস্ক’ৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান তটীয় মন্দিৰ। পল্লৱ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল কাঞ্চীপুৰম। এই ৰাজবংশই বহুতো সুন্দৰ ভাস্কৰ্য্য আৰু মন্দিৰ তৈয়াৰ কৰি গৈছে। তেওঁলোকক মধ্যযুগীয় দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থাপত্যৰ ভেটি স্থাপন কৰা বুলি স্বীকৃতি দিয়া হয়; যাক কিছুমান পণ্ডিতে প্ৰাচীন হিন্দু গ্ৰন্থ মানসাৰাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত বুলি বিশ্বাস কৰে। তেওঁলোকে পল্লৱ লিপি বিকশিত কৰিছিল। এই লিপিয়ে আন বহু লিপিৰ, যেনে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ খ্মেৰ আদি লিপিৰ জন্ম দিয়ে। চীনা ভ্ৰমণকাৰী জুয়ানজাঙে পল্লৱ শাসনৰ সময়ত কাঞ্চিপুৰম ভ্ৰমণ কৰি তেওঁলোকৰ সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ শাসনৰ প্ৰশংসা কৰি গৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজবংশ
আন-নাহল
আন-নাহল (Arabic: الْنَّحْل ; an-nahl অৰ্থ: মৌ-মাখি) হৈছে কোৰআনৰ ১৬তম অধ্যায় (ছূৰা), যাৰ ১২৮টা শ্লোক (আয়াত) আছে। ইয়াৰ ৬৮ আয়াতত উল্লেখ কৰা মৌ-মাখিৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে, আৰু ইয়াত উদ্যোগৰ তুলনা আৰু মৌ মাখিৰ মানুহৰ উদ্যোগৰ সৈতে খাপ খোৱা।  বিশ্বাস কৰা প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিসম্পৰ্কে (আচবাব আল-নুজুল), ই হৈছে পূৰ্বৰ "মক্কান ছূৰা", যাৰ অৰ্থ হৈছে ইয়াক মদিনাত পিছলৈ প্ৰকাশ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে মক্কাত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
সাৰাংশ
এই ছূৰাত বহুধৰ্ম্মবাদৰ বিৰুদ্ধে সতৰ্ক কৰি কয় যে পৌত্তলিক দেৱতাসকলে একো সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে, আৰু আল্লাহ আৰু যিকোনো সৃষ্টিকৰা জন্তুৰ মাজত তুলনা ৰখাৰ বিপৰীতে। ই পৃথিৱীক ইয়াৰ সকলো সম্পদ মানৱজাতিক দিয়াৰ বাবে আল্লাহক প্ৰশংসা কৰে। এই সুৰাৰ মতে, প্ৰাকৃতিক পৃথিৱীৰ সকলো আশ্চৰ্য, যেনে সাগৰ, তৰা, পৰ্বত আল্লাহৰ অসীম শক্তিৰ প্ৰমাণ। ৬৬ পদত গৰু-গৰুৰ গাখীৰ গঠনৰ অলৌকিক ঘটনাৰ বিষয়ে এইদৰে কোৱা হৈছে: "তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ ভিতৰত থকা বস্তুৰ পৰা, মল-মূত্ৰ আৰু তেজৰ মাজত, আমি আপোনাৰ পানীয়, গাখীৰ, বিশুদ্ধ আৰু ইয়াক পান কৰা সকলৰ বাবে সন্মত হোৱাৰ বাবে উৎপাদন কৰোঁ।" ৬৭ পদত দ্ৰাক্ষালতাৰ অলৌকিক তাৰ বিষয়ে এইদৰে কোৱা হৈছে: "আৰু তাৰিখ-তাল আৰু দ্ৰাক্ষালতাৰ ফলৰ পৰা, আপুনি শক্তিশালী পানীয় আৰু স্বাস্থ্যকৰ খাদ্য উলিয়াই দিয়ক: চাওঁক, ইয়াত জ্ঞানী লোকসকলৰ বাবেও এক চিহ্ন।" কোৰআন ১৬: ১০৩ ত মুহাম্মাদে কোৰআন উদ্ভাৱন কৰাৰ অভিযোগবোৰ সম্বোধন কৰা হৈছে। আৰু আপোনাৰ প্ৰভুয়ে মৌ মাখিক পাহাৰ, গছ আৰু (পুৰুষৰ) বাসস্থানত ইয়াৰ কোষ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ শিকাইছিল; তাৰ পিছত সকলো উৎপাদিত সামগ্ৰী (পৃথিৱীৰ) খাবলৈ, আৰু দক্ষতাৰে ইয়াৰ প্ৰভুৰ প্ৰশস্ত পথবিলাক বিচাৰি উলিয়াবলৈ: তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ ভিতৰৰ পৰা বিভিন্ন ৰঙৰ পানীয় আছে, য'ত পুৰুষৰ বাবে আৰোগ্য হয়: ইয়াত চিন্তা কৰা সকলৰ বাবে এক চিহ্ন।
লগতে চাওক
মক্কান ছূৰা
মদিয়ান ছূৰা
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:কোৰআন
ৰংকেৰ
ৰংকেৰ হৈছে অসমৰ কাৰ্বি লোকসকলৰ দ্বাৰা উদযাপিত এক শীতকালীন আনন্দোৎসৱ। এই উৎসৱক ৰংকেৰ কাছিৰদম আৰু দেহাল পূজা বা দেহাল হিচাপেও জনা যায়। বিশেষকৈ ডামৰা লঙৰি হিচাপে পৰিচিত কামৰূপ মহানগৰ জিলা আৰু মেঘালয়ৰ ৰি-ভই জিলাৰ অধিবাসী কাৰ্বিসকলে এই উৎসৱক দেহাল হিচাপে পালন কৰে। এই উৎসৱ পালনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে কাৰ্বি জনবিশ্বাস আৰু লোকাচাৰৰ সৈতে জড়িত স্থানীয় দেৱ-দেৱী আৰু প্ৰেতগণক সন্তুষ্ট কৰা। এই দেৱ-দেৱী আৰু প্ৰেতবৃন্দ অধিবাসীসকলৰ গাৱঁৰ গঞা আৰু তেওঁলোকৰ খেতিৰ শইচৰ কল্যাণৰ তত্ত্বাৱধানকাৰী। ইয়াৰ লগতে সম্ভাৱ্য সকলো বিপদ বিঘিনি আৰু অজ্ঞাত দূৰ্ভাগ্যক দূৰতে বিদুৰ কৰাৰ বাবেও উপাসনা কৰা হয়।
ৰংকেৰ উৎসৱ উদযাপনৰ সময়
ৰংকেৰ উৎসৱ উদযাপনৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট ধৰাবন্ধা তাৰিখ বা সময় নাথাকে যদিও কাৰ্বি সংস্কৃতিৰ জড়িত বৰ্ষপঞ্জীৰ নৱবৰ্ষৰ আৰম্ভনিতে পালন কৰা হয়। কাৰ্বি নৱবৰ্ষৰ থাং থাং মাহ ৰোমান বৰ্ষপঞ্জীৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত পৰে। গাঁৱৰ অধিবাসীসকলৰ সময় সুবিধাৰ্থে ভিন ভিন গাৱঁত এই উৎসৱ ভিন ভিন সময়ত পালন কৰা হয়।
উপাসিত দেৱগণ
ৰংকেৰ উৎসৱৰ ধৰ্মীয় লোকাচাৰত ১২ জন দেৱ-দেৱীৰ উপাসনা জড়িত হৈ আছে। তেওঁলোক হৈছে:
উপাসনা থলীৰ সজ্জা
ওপৰফালে চিচা আৰু তলৰফালে শকত এবিধ বিশেষ লাওৰ খোলা চাউলেৰে তৈয়াৰী সুৰাৰে ভৰ্তি কৰি প্ৰতিটো বেদীত ৰাখি সেই বেদীৰ দেৱতালৈ উৎসৰ্গা কৰা হয়। সুৰা ভৰ্তি লাওৰ খোলাকেইটাৰ ব্যতিৰেকে আন একো দ্ৰব্য বেদীসমূহত ৰখা নহয় যদিও নিংডিং চাৰ্পৰ বেদীত দুটূকুৰা সৰু বাঁহ থিয়কৈ প্ৰতিস্থাপিত কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে, মূৰ্তিৰ বেদীত তুলসীৰ কেইটামান থালি আৰু কেইডালমান বাঁহৰ শলা পোতা হয়। সেইদৰেই আৰ্ল'কৰ বেদীত ফংৰঙ (দেৱপূজাত ব্যৱহৃত এবিধ বিশেষ গছ)-ৰ ডাল পোতা হয়।
আচাৰানুষ্ঠান
ৰংকেৰ উৎসৱ তিনিদিন ধৰি উদযাপিত হয়। গাওঁৰ সকলো অধিবাসীয়েই ধনে-জনে বৰঙণি আগবঢ়ায়। প্ৰতিৱেশী অঞ্চলৰ শুভাকাংক্ষীসকলৰ পৰা দান ইত্যাদিও সংগ্ৰহ কৰা হয়। উৎসৱৰ আচাৰানুষ্ঠান চাৰিটা মুখ্য অংশত বিভক্ত।:
ৰংকেৰৰ সময়ত পালিত নিষেধনীতি
ৰংকেৰ কাছিৰদম উৎসৱ চলাকালীন সামাজিকভাৱে কিছুমান নিষেধনীতি মানি চলা হয়। এইবোৰৰ ভিতৰত হৈছে:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:কাৰ্বি জনগোষ্ঠী শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
কীৰ্ত্তিমুখ
কীৰ্ত্তিমুখ বা কীৰ্তিমুখ (সংস্কৃত: कीर्तिमुख) হৈছে বিশাল দন্তযুক্ত, আৰু মেলি থকা মুখেৰে এক উগ্ৰ দানৱৰ চানেকি। ভাৰতৰ হিন্দু মন্দিৰৰ স্থাপত্যসমূহত ইয়াক সততে দেখা যায়। দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু প্ৰায়ে বৌদ্ধ স্থাপত্যতো ইয়াৰ উপস্থিতি দেখা পোৱা যায়।
ই আন হিন্দু কিংবদন্তি জীৱ যেনে মকৰ আদিৰ দৰে নহয়। কীৰ্তিমুখ মূলতঃ শিল্পৰ এক আলংকৰিক চানেকি। ইয়াৰ উৎপত্তি স্কন্দ পুৰাণ আৰু শিৱ পুৰাণৰ পৰা এক কিংবদন্তি ৰুদ্ৰ সংহিতাৰ যুদ্ধ খণ্ডৰ পৰা হৈছে।
উৎপত্তি আৰু বৈশিষ্ট্য
left|thumb| নেপালৰ কাঠমাণ্ডুৰ এটা হিন্দু মন্দিৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওপৰত কীৰ্তিমুখ সংস্কৃতত কীৰ্তি শব্দৰ অৰ্থ হৈছে যশ বা গৌৰৱ। কীৰ্তিমুখৰ উৎপত্তিৰ কাহিনীটো অসুৰৰ ৰজা জলন্ধৰৰ সৈতে জড়িত। জলন্ধৰ আছিল শিৱৰ ক্ৰোধাগ্নিৰ পৰা জন্মলাভ কৰা এক পৰম শক্তিশালী আৰু কীৰ্তিমান অসুৰ। আত্মগৰ্বৰ ফলত তেওঁ শিৱক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ নিজৰ দূত ৰাহুক প্ৰেৰণ কৰিছিল। ৰাহুৱে দূত হিচাপে গৈ শিৱৰ পৰা পাৰ্বতীক জলন্ধৰৰ পত্নী হিচাপে দাবী কৰিছিল। তেতিয়া শিৱ অতিশয় ক্ৰোধান্বিত হয় আৰু তেওঁৰ তৃতীয় নয়নৰ পৰা শক্তিৰ প্ৰচণ্ড নিৰ্গমন ঘটি এক ভয়ংকৰ ভোকাতুৰ সিংহৰ সৃষ্টি কৰিছিল। আতংকিত ৰাহুৱে শিৱৰ কৃপা ভিক্ষা কৰাত শিৱই কীৰ্তিমুখৰ ক্ষুধা নিবাৰণ কৰিবলৈ নিজৰেই মাংস খাবলৈ পৰামৰ্শ দিলে। গতিকে কীৰ্তিমুখে শিৱৰ আদেশ অনুসৰি ঠেংৰ পৰা আৰম্ভ কৰি স্বেচ্ছাই তেওঁৰ শৰীৰটোখ্ভক্ষণ কৰে আৰু কেৱল মুখখন বাকী ৰয়। ফলত শিৱ সন্তুষ্ট হয় আৰু ইয়াক কীৰ্ত্তিমুখ নাম দি ঘোষণা কৰে যে ই সদায় তেওঁৰ মন্দিৰৰ দুৱাৰমুখত থাকিব। সেয়ে কীৰ্তিমুখক শিৱৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থাপত্যসমূহত কীৰ্তিমুখক প্ৰায়ে মন্দিৰৰ শিখৰ বা দেৱতাৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ ওপৰত আলংকৰিক চানেকি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কীৰ্তন্মুখে মূলতঃ এক দানৱ-মুখা বা প্ৰৱেশদ্বাৰৰ অভিভাৱক হিচাপে কাম কৰে।
কীৰ্ত্তিমুখক কেতিয়াবা আন এটা ভাস্কৰ্য্য উপাদান সিংহমুখাৰ (সিংহমুখ) সৈতে সানমিহলি কৰা হয়। কিন্তু কীৰ্তিমুখ হৈছে সৰ্ব ভক্ষণকাৰীৰ আকৃতি।
উখহি উঠা চকুৰ এই দানৱীয় মুখখন বহু হিন্দু মন্দিৰত অভ্যন্তৰলৈ যোৱা প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হয়। দ্ৰাবিড় স্থাপত্য আৰু অন্যান্য ঠাইত ই গৱাক্ষৰ চানেকিৰ শীৰ্ষত থাকে। অধিকাংশ স্থাপত্যত ইয়াক কেৱল এখন মুখ হিচাপে দেখা যায় যদিও কিছুমান ঠাইত ইয়াৰ বাহু দুটাও চিত্ৰিত কৰা হয়। শিৱৰ জঁটাতো কেতিয়াবা এই চানেকি পোৱা যায়।
কিছুসংখ্যক লেখকে কীৰ্তিমুখক গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ অউৰ'বৰ'ছৰ সৈতে তুলনা কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ কিংবদন্তি জীৱ
সতী বেউলা (চলচ্চিত্ৰ)
সতী বেউলা ১৯৫৪ চনত মুক্তি পোৱা দশম অসমীয়া অসমীয়া কথাছবি, পৌৰাণিক কাহিনীৰে নিৰ্মিত প্ৰথম কথাছবি। কলকাতাৰ ৰামনিকলাল প্ৰডাকছনৰ বেনাৰত নিৰ্মাণ কৰা ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল সুনীল গাঙ্গুলীয়ে। সতী বেউলা বঙালী আৰু অসমীয়া দুটা ভাষাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। বঙালী ছবিখনো ১৯৫৪ চনতে মুক্তি পাইছিল আৰু ইয়াৰ মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল ছবি বিশ্বাসে। সতী বেউলা মূলতঃ বঙালী সংস্কৰণটোৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰহে আছিল। সেয়েহে ইয়াৰ পটভূমিও বঙ্গ আছিল।
ছবিখনৰ বিষয়ে অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকাই মঞ্চলেখাত লিখিছে:"দৰাচলতে কাহিনীটো মূল বঙলা কাহিনীৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰহে আছিল। সেই কাৰণে ছবিখনিত বেউলাই নিজৰ ৰূপত অসম জীয়ৰী হৈ আত্মপ্ৰকাশ কৰিবলৈ সুযোগ নাপালে, কামৰূপৰ চান্দো সাওদেও নিজা ৰূপ প্ৰতিপন্ন কৰিব নোৱাৰিলে। কীৰ্তিমান অভিনেতা ফণী শৰ্মায়ো এই ছবিত নিজৰ বৈশিষ্ট্য দেখুৱাব নোৱাৰিলে। অসমীয়া চান্দ সদাগৰ আৰু বেউলাৰ প্ৰকৃত ৰূপত নাট্যকাৰে দাঙি ধৰিব নোৱাৰাৰ বাবেই ছবিখন অসমীয়া ৰাইজৰ বাবে আকৰ্ষণীয় নহ'ল বুলিয়ে ক'ব পাৰি।"
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৫৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
ৰতনলাল
ৰতনলাল (Ratanlal) ১৯৭৫ চনত মুক্তি পোৱা এখন ক’লা-বগা অসমীয়া নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ। অসম চাহ মজদুৰ সংঘই প্ৰযোজনা কৰা এই ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে নলিন দুৱৰাই। ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণো নলিন দুৱৰাৰ। চাহ বনুৱা সম্প্ৰদায় আৰু বাগানীয়া জীৱনক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচনা কৰা যোগেশ দাসৰ কাহিনীৰ আধাৰত ৰতনলালৰ চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ ৰচনা কৰিছে ভৰত বৰপূজাৰীয়ে। ভৰত বৰপূজাৰীয়ে ইয়াৰ পূৰ্বে ইণ্ডিয়ান নেচনেল ট্ৰেড ইউনিয়ন কংগ্ৰেছৰ (INTUC) অসম শাখাৰ উদ্যোগত নিৰ্মাণ কৰা চাহ বনুৱা কেন্দ্ৰিক ছবি কেঁচা সোণৰো (১৯৫৯) কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছিল।
অভিনয় শিল্পী
ৰতনলালত অভিনয় কৰিছে বিশ্বজিৎ, ধীৰু ভূঞা, পবিত্ৰ বৰকাকতি, নেইমুদ্দিন আদিয়ে। জানকী নামৰ মূল নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে ঝৰ্ণা শইকীয়াই। সেই সময়ৰ কানৈ কলেজৰ ছাত্ৰী ঝৰ্ণা শইকীয়াৰ এইখনে প্ৰথম আৰু শেষ ছবি আছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৭০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
আলেকজেণ্ডাৰ গ্ৰাহাম বে'ল
আলেকজেণ্ডাৰ গ্ৰাহাম বে'ল (Alexander Graham Bell) হৈছে বিজ্ঞানী আৰু উদ্ভাৱক।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৮৪৭ চনৰ ৩ মাৰ্চত ইংলেণ্ডৰ এডিনবাৰ্গ চহৰত আলেকজেণ্ডাৰ গ্ৰাহাম বে'লৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম  আলেকজেণ্ডাৰ মেলভিল বে'ল আৰু মাতৃৰ নাম এলিজা গ্ৰেইস সাইমন্ডস বে'ল।
শিক্ষা
গ্ৰাহাম বে'লে এডিনবাৰ্গ স্কুল আৰু পিছলৈ এডিনবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ইয়াতেই স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ত নাম লগায়। শেষত জাৰ্মানীৰ উজবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয় পৰা তেওঁ ডক্টৰেট উপাধি লাভ কৰে।
চাকৰি জীৱন
উদ্ভাৱক আৰু বিজ্ঞানী হিচাপে তেওঁ কৰ্মজীৱন আগবঢ়ায়।
পৰিচিতৰ কাৰণ
প্ৰথম টেলিফোন আৱিষ্কাৰক হিচাপে খ্যাত। ১৮৭৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত গ্ৰাহাম বে'লে টেলিফোন যন্ত্ৰ আবিষ্কাৰ কৰি উলিয়াই।
মৃত্যু
১৯২২ চনত দুই আগষ্ট তাৰিখে গ্ৰাহাম বে'লৰ মৃত্যু হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি
চেঙেলীয়াকৰণ
চেঙেলীয়াকৰণ বা নিয়টেনি (ইংৰাজী: neoteny)  হৈছে জীৱৰ (সাধাৰণতে প্ৰাণীৰ) শৰীৰতাত্ত্বিক (বা চ’মেটিক) বিকাশ দেৰি বা লেহেমীয়া কৰা। আধুনিক মানুহত চেঙেলীয়াকৰণ পোৱা যায়। প্ৰজেনেছিছত যৌনবিকাশ ত্বৰিত। চেঙেলীয়াকৰণ আৰু প্ৰজেনেছিছ দুয়োটাৰে ফলত পেড’মৰ্ফিজম হয় যি এক ধৰণৰ হেটেৰ’ক্ৰনি। কিছুমান লেখকে পেড’মৰ্ফিজমক পেলীয়া গুণ বজাই ৰখা বোলে, যিটো মাগুৰীয়া ভেকুলীত দেখা যায়।
জয়কান্তন
'''ড. জয়কান্তন (Jayakanthan; জন্ম : ২৪ এপ্ৰিল, ১৯৩৪  – ৮ এপ্ৰিল, ২০১৫), জনপ্ৰিয় নাম : জেকে', হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক, সাংবাদিক, সু-বক্তা, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, সমালোচক আৰু সক্ৰিয় সমাজ-কৰ্মী। ৯ বছৰ বয়সতে, পঞ্চম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়াৰ পাছত তেওঁ বিদ্যালয়লৈ যোৱা বাদ দিছিল  আৰু মাদ্ৰাজলৈ গৈ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি''ত যোগদান কৰিছিল। চিপিআইৰ অফিচতে তেওঁ চিনাকী হৈছিল বিশ্ব সাহিত্যৰ সৈতে আৰু তেওঁৰ প্ৰথমটো লেখা ছপা হৈছিল পাৰ্টিৰ পুস্তিকাত। তাৰ পিছত আৰু তেওঁ থমকি ৰোৱা নাই। ছয় দশকজোৰা সাহিত্যিক জীৱনত জয়কান্তনে লিখি উলিয়াইছে, দুখনকৈ আত্মজীৱনীৰ উপৰিও ৪০খন উপন্যাস আৰু ২০০ গল্প। কেৱল সাহিত্যকাৰ হৈ নাথাকি তেওঁ দুখনকৈ চলচ্চিত্ৰও নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁৰ চাৰিখন উপন্যাসৰ আধাৰতো চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মিত হৈছে।
চেঙেলীয়াকৰণ
চেঙেলীয়াকৰণ আৰু প্ৰজেনেছিছ দুয়োটাই আগতে অকল সৰু বয়সীয়া জীৱত দেখা গুণবিলাক ডাঙৰ বয়সীয়া জীৱত বজাই ৰাখে। এনেকুৱা বজাই ৰাখন বিৱৰ্তনগত জীৱবিজ্ঞান, ঘৰচীয়াকৰণ আৰু বিৱৰ্তনগত বিকাশৰ জীৱবিজ্ঞানত জৰুৰী।
মানুহত
মানুহত চেঙেলীয়াকৰণ হৈছে বাকী প্ৰেয়মেটৰ তুলনাত মানুহত গাৰ বিকাশ লেহেমীয়াকৈ বা দেৰিকৈ হোৱা, যাৰ ফলত ডাঙৰ মূৰ, চেপেটা মুখমণ্ডল আৰু চুটি বাহু আৰু হাত দেখা যায়। চেঙেলীয়াকৰণৰ এই সালসলনিবিলাক হয়তো মানুহৰ বিৱৰ্তনত যৌন বাচনিয়ে আনিছে। এইখিনিয়ে হয়তো মানুহৰ কিছুমান ক্ষমতা যেনে হুগীয়া যোগাযোগৰ বিকাশ ঘটাব দিছে। যদিও মানুহৰ কিছুমান পেৰামৰ্ফিক (চেঙেলীয়াকৰণ হোৱা নহয়) গুণো আছে যেনে দীঘল ভৰি আৰু ডাঙৰ নাক। কিছুমান বিৱৰ্তন-জীৱবিজ্ঞানীয়ে চেঙেলীয়াকৰণক মানুহৰ বিৱৰ্তনৰ এটা মূল বস্তু বুলি প্ৰস্তাৱ দিছে। গৌল্ডে কৈছিল আমি "সৰুকালৰ লক্ষণবোৰ ডাঙৰকাললৈ বজাই ৰখাটো" মানুহৰ "বিৱৰ্তনৰ কাহিনী"। জেবিএছ হাল্ডেনে "মানুহত বিৱৰ্তনৰ এটা ডাঙৰ ধাৰা" "সৰুকাল বেছিকৈ দীঘল হোৱা আৰু পুৰঠ হোৱা মন্থৰ হোৱা" বুলি গৌল্ডৰ উপকল্পনাটো দেখুৱাইছিল।" ডেল থিয়েছেনে কৈছিল "প্ৰথম প্ৰাইমেটবোৰ পিছৰ গঠনলৈ বিৱৰ্তন হৈ থাকোতে চেঙেলীয়াকৰণ বেছিকৈ ভাহিছে" আৰু "প্ৰাইমেটবোৰে চেপেটা মুখৰ পিনে বিৱৰ্তিত হৈ আছে।" যদিও কিছুমানে চেঙেলীয়াকৰণক বৰ্ণবভেদক সমৰ্থন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে গৌল্ডেও ক’লে যে "কোনো মানুহৰ চেঙেলীয়াকৰণ কিমান হৈছে তাৰ ওপৰত মানুহক উচ-নীচ কৰাটো উচিত নহয়" (গৌল্ড, ১৯৯৬, ১৫০নং পাত)। ডৌগ জন্সে কৈছিল মানুহৰ বিৱৰ্তনৰ চেঙেলীয়াকৰণৰ পিনে ধাৰাটো হয়তো মাইকী মানুহৰ মুখত চেঙেলীয়া গুণ বিচাৰি মতা মানুহে মানুহৰ বিৱৰ্তনত যৌন বাচনি ঘটাইছিল আৰু মতা মানুহৰ মুখৰ চেঙেলীয়াকৰণ মাইকী মানুহৰ মুখৰ চেঙেলীয়াকৰণত হোৱা যৌন বাচনিৰ "উপজাত-সামগ্ৰী"।
জয়কান্তন
তেওঁৰ অৱদানক স্বীকৃতি জনাই তেওঁক ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সাহিত্য সম্মান জ্ঞানপীঠ বঁটা (২০০২) আৰু সাহিত্য অকাডেমি বঁটা (১৯৭২) প্ৰদান কৰা হৈছে। ভাৰত চৰকাৰে ২০০৯ চনত তেওঁ পদ্মভূষণেৰে বিভূষিত কৰিছে। ১৯৭৮ চনত তেওঁ ছোভিয়েট দেশ নেহৰু বঁটা আৰু ২০১১ চনত ৰাছিয়ান চৰকাৰৰ অৰ্ডাৰ অৱ ফ্ৰেণ্ডশ্বিপ লাভ কৰিছে। শ্ৰেষ্ঠ কাহিনী লেখক হিচাপে ১৯৭৮ চনত তেওঁ তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে।
৮ এপ্ৰিল, ২০১৫ চনত তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰে।
২৫ এপ্ৰিল
২৫ এপ্ৰিল দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ১১৫ তম (অধিবৰ্ষত ১১৬ তম) দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ২৫০টা দিন বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
জয়কান্তন
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী: পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:তামিল ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমিৰ ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক
অৰুণ জেটলী
অৰুণ জেটলী (২৮ ডিচেম্বৰ ১৯৫২ – ২৪ আগষ্ট ২০১৯) এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু আইনজ্ঞ আছিল। তেওঁ ২০১৪ চনৰ পৰা ২০১৯ চনলৈকে ভাৰত চৰকাৰৰ বিত্ত মন্ত্ৰী আৰু কৰ্পোৰেট পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ সদস্য জেটলীয়ে অটল বিহাৰী বাজপায়ী চৰকাৰৰ তৃতীয় মন্ত্ৰীসভা আৰু নৰেন্দ্ৰ মোদী চৰকাৰৰ প্ৰথম মন্ত্ৰীসভাত বিত্ত, প্ৰতিৰক্ষা, কৰ্পোৰেট পৰিক্ৰমা, বাণিজ্য আৰু উদ্যোগ, আৰু আইন আৰু ন্যায় দপ্তৰৰ দায়িত্ব বহন কৰিছিল। ২০০৯ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈকে তেওঁ ৰাজ্য সভাত বিপক্ষ দলৰ মুৰব্বীৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ এগৰাকী প্ৰবীণ আইনজ্ঞ আছিল।   স্বাস্থ্যজনিত কাৰণত তেওঁ ২০১৯ চনত মোদী কেবিনেটত অংশ লোৱা নাছিল।  ২০১৯ চনৰ ২৪ আষ্টত নতুন দিল্লীৰ এইম্‌ছত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
শোভানা ভাৰতীয়া
শোভানা ভাৰতীয়া (Shobhana Bhartia) (জন্ম ৪ জানুৱাৰী ১৯৫৭) এগৰাকী ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী৷ তেওঁ ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ বাতৰি কাকত আৰু মিডিয়া হাউচ এইচ টি মিডিয়া (HT Media)ৰ অধ্যক্ষ আৰু সম্পাদকীয় পৰিচালক। শেহতীয়াকৈ তেওঁ BITS School of Management আৰু Birla Institute of Technology and Science ৰ আচাৰ্য্য (Pro-Chancellor) হিচাপেও দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছে।
শোভানা ভাৰতীয়াই ২০০৬ চনৰ পৰা ২০১২ চনলৈকে ভাৰতীয় সংসদৰ ৰাজ্যসভাৰ সদস্যা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ২০১৬ চনত ফৰ্বছ আলোচনীয়ে তেওঁক বিশ্বৰ ৯৩ সংখ্যক প্ৰভাৱশালী মহিলা হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰিছিল।
শিক্ষা
শোভানা ভাৰতীয়াই ১৯৫৭ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁ ভাৰতীয় উদ্যোগপতি তথা কংগ্ৰেছ দলৰ সদস্য কে কে বিৰলাৰ কন্যা আৰু বিৰলা পৰিয়ালৰ পিতৃপুৰুষ জি ডি বিৰলাৰ নাতিনী। তেওঁ কলকাতাত শৈশৱ আতিবাহিত কৰে আৰু লৰেটো হাউচ (Loreto House)ত স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। পৰৱৰ্ত্তী সময়ত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
ভাৰতীয়াই ১৯৮৬ চনত ২৯ বছৰ বয়সত মুখ্য কাৰ্যবাহী হিন্দুস্তান টাইমছত যোগদান কৰে। তেওঁ হিন্দুস্তান টাইমছৰ সম্পাদকীয়ৰ লগতে আৰ্থিক দিশসমূহো চোৱাচিতা কৰে আৰু কাকতখনক এক নতুন দিকনিৰ্দেশন দিয়ে। তাৰোপৰি তেওঁ ২০০৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত এইচ টি মিডিয়াৰ ৰাজহুৱা ইকুইটি মুকলিৰ জৰিয়তে ৪০০ কোটি টকা সংগ্ৰহ কৰাৰ কৃতিত্ব লাভ কৰে।
ৰাজনৈতিক জীৱন
২০০৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ছোনিয়া গান্ধীৰ নেতৃত্বত শাসকীয় সংযুক্ত প্ৰগতিশীল মিত্ৰজোঁটৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি ভাৰতীয়া সংসদৰ উচ্চ সদন ৰাজ্যসভালৈ মনোনীত হয়। তেওঁ "শিশু বিবাহ (বিলোপ) আইন, ২০০৬ (The Child Marriage (Abolition) and Miscellaneous Provisions Bill, 2006)" উত্থাপন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী
কাচ্চী বিৰিয়ানী
কাচ্চী বিৰিয়ানীৰ (Kacchi Biryani) উৎপত্তি স্থল মধ্য এছিয়া হ’লেও দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশবোৰত, বিশেষকৈ ভাৰত, পাকিস্তান, বাংলাদেশ আদি দেশত ই এক জনপ্ৰিয় খাদ্য। কাচ্চী বিৰিয়ানী সুগন্ধি চাউল, ঘি বা তেল, গৰম মচলা আৰু কেঁচা মাংস মিহলি কৰি ৰন্ধা হয়। মুছলমানসকলৰ জৰিয়তে ই ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰসাৰতা পাইছে।
নামকৰণ
কাচ্চী বিৰিয়ানীৰ কাচ্চী শব্দটো আহিছে উৰ্দু ভাষাৰ কাচ্চা শব্দৰ পৰা; যাৰ অৰ্থ কেঁচা। যিহেতু সুগন্ধি চাউলৰ সৈতে কেঁচা মাংস মিহলি কৰি একেলগে ৰন্ধা হয়, সেয়েহে ইয়াৰ নাম হ’লগৈ কাচ্চী বিৰিয়ানী। ই হিন্দী, বঙালী আৰু উৰ্দু আটাইকেইটা ভাষাতে একে নামেৰেই পৰিচিত।
উৎপত্তি
কাচ্চী বিৰিয়ানীৰ জন্ম মধ্য এছিয়াৰ দেশবোৰত। তাজাকিস্তান, উজবেকিস্তানৰ লোকৰ পচন্দ আছিল ৰঙা মাংস। এই শীত প্ৰধান অঞ্চলৰ লোকসকলে ছাগলী, ভেড়াৰ ৰঙা মাংসৰেই কাচ্চীৰ সূত্ৰপাত কৰে। চাউল, মাখন, নিমখ, জালুক, ইলাচী আৰু স্থানীয় মচলা জায়ফলেৰে তেওঁলোকে এবিধ খাদ্য প্ৰস্তুত কৰে। তাইমূৰৰ শাসনকালৰ শেষৰ পিনে যেতিয়া সমৰকন্দৰ দপদপনি, তেতিয়াই সম্ভৱতঃ এই খাদ্যবিধৰ প্ৰচলন হৈছিল। ভাৰত উপমহাদেশত ১৬১০ খ্ৰীষ্টাব্দত কাচ্চী বিৰিয়ানীৰ প্ৰচলন হৈছিল, যেতিয়া মোগল চুবেদাৰ আৰু অন্যান্য উচ্চ পদস্থ বিষয়াসকলৰ প্ৰশাসন পৰিচালনাৰ বাবে ঢাকালৈ আগমণ হৈছিল। তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই লক্ষ্ণৌৰ পৰা আহিছিল আৰু ব্যক্তিগত ৰান্ধনী লৈ আহিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত বহুতো চুবেদাৰ ঢাকাৰ পৰা স্থানান্তৰিত হ’লেও কোনো কোনো ৰান্ধনী ঢাকাতেই থাকি গৈছিল আৰু স্বল্প পৰিসৰত হ’লেও কাচ্চী বিৰিয়ানীক ঢাকাত বচাই ৰাখি মোগলাই ৰন্ধনশৈলী আৰু আপ্যায়নৰ পৰম্পৰাত সজীৱ কৰি ৰাখিছিল। লাহেলাহে ই ঢাকাৰ স্থানীয় খাদ্য সম্ভাৰৰ সমান্তৰালকৈ জনপ্ৰিয় হৈ উঠে। কাচ্চী বিৰিয়ানীয়ে এটা অনন্য সোৱাদ তৈয়াৰ কৰি সাধাৰণ মানুহৰ মন জয় কৰে আৰু তেওঁলোকৰ খাদ্য তালিকাৰ নিয়মিত অংশত পৰিণত হয়।
উপকৰণ
১ কিলোগ্ৰাম ছাগলী, গৰু বা কুকুৰাৰ মাংস (নিজৰ পচন্দ মতে) বাবে প্ৰয়োজনীয় উপকৰণ: নিমখ- সোৱাদ অনুসাৰে; দেৰ টেবুল চামুচ আদা আৰু নহৰু বটা; আধাকাপ টেঙা দৈ; জৰ্দাৰ ৰং বা জাফৰান- পচন্দ অনুসাৰে; আধা চাহ চামুচ দালচেনীৰ গুৰি; আধা চাহ চামুচ ইলাচীৰ গুৰি; ৩-৪টা লং; ১ চিকুট জায়ফলৰ গুৰি; সামান্য জিৰা গুৰি; দালচেনী ২টুকুৰা; ১ চাহ চামুচ চেনী; আধা চাহ চামুচ জালুকৰ গুৰি; ১মুঠি পেস্তা বাদাম; ৩টা তেজপাত; আলু ২টা; পিয়াজ প্ৰয়োজন অনুসাৰে; তুলসীমালা বা বাচমতী চাউল আধা কিলোগ্ৰাম।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰন্ধনশৈলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰন্ধনশৈলী শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ৰন্ধনশৈলী
মনিষা উন্নি
মনিষা উন্নি (Monisha Unni; ২৪ জানুৱাৰী ১৯৭১ – ৫ ডিচেম্বৰ ১৯৯২) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আছিল। তেওঁক বিশেষকৈ মালয়ালম ছবিলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনা যায়। মাত্ৰ পোন্ধৰ বছৰ বয়সতে তেওঁ 'নখক্ষথঙ্গল' (Nakhakshathangal; ১৯৮৬) ছবি যোগে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। এইখন তেওঁৰ প্ৰথম ছবি আছিল আৰু এতিয়ালৈ আটাইতকৈ কম বয়সত এই সন্মান লাভ কৰাৰ খ্যাতি তেওঁৰ নামতে অঙ্কিত হৈ আছে। মনিষা উন্নিকে ধৰি সাৰদা, শোভানা, মীৰা জেচমিন, সুৰভি লক্ষ্মী আৰু শোভা- মুঠ ছয়গৰাকী মালয়ালম অভিনেত্ৰীয়ে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে। তেওঁৰ চমু কৰ্মজীৱনত মনিষাই এম.টি. বাসুদেৱন নায়াৰ, হৰিহৰণ, প্ৰিয়দৰ্শন, অজয়ন, কমল, সিবি মালয়ী আদি খ্যাতনামা পৰিচালকৰ সৈতে কাম কৰিছে।