cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ মাজত যাতায়ত ব্যৱস্থা
ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ মাজৰ পৰিবহণে দুয়োখন দেশৰ বাবে বহু ঐতিহাসিক আৰু ৰাজনৈতিক তাৎপৰ্য্য বহন কৰে। উল্লেখ্য যে বংগ আৰু ভাৰত বিভাজনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰায় ৪৩ বছৰ ধৰি দুয়োখন দেশৰ মাজত কোনো স্থল পৰিবহণ সংযোগ নাছিল। কলকাতা–ঢাকা বাছ (১৯৯৯) আৰু ঢাকা–আগৰতলা বাছ (২০০১) আছিল দুয়োখন দেশৰ মাজৰ প্ৰাথমিক পথ সংযোগ; পৰবৰ্তী সময়ত বাংলাদেশৰ ৰাজধানী ঢাকাৰ মাজেৰে প্ৰত্যক্ষভাৱে কলকাতা-আগৰতলা বাছ সেৱা চালু কৰা হয়। ৪৩ বছৰ ধৰি বন্ধ হৈ থকা কলকাতা আৰু ঢাকাৰ মাজত ৰেলপথ পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে মৈত্ৰী এক্সপ্ৰেছ (অনু: বন্ধুত্ব এক্সপ্ৰেছ) আৰম্ভ কৰা হয়।
ৰে'ল সেৱা
ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ মাজত ঐতিহাসিক সংযোগকে ধৰি সম্পূৰ্ণ ৰেল সংযোগ আৰু ইয়াৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থা তলত দিয়া ধৰণৰ:
গৰমপানী অভয়াৰণ্য
গৰমপানী অভয়াৰণ্য (Garampani Wildlife Sanctuary) হৈছে অসমৰ কাৰ্বি আংলং জিলাত অৱস্থিত এখন অভয়াৰণ্য। ইয়াৰ মুঠ মাটিকালি হৈছে 6.05 km2। গোলাঘাটৰ পৰা ইয়ালৈ দূৰত্ব প্ৰায় 25 km। এই অভয়াৰণ্যত বহুতো গৰমপানীৰ উঁহ আৰু জলপ্ৰপাত আছে। ইয়াত হলৌ বান্দৰ আৰু সোণালী বান্দৰ পোৱা যায়। ইয়াৰ লগতে ইয়াত ৫১ বিধ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ অৰ্কিড পোৱা যায়।
নামৰ উৎপত্তি
thumb|গৰমপানীৰ উঁহ এই অভয়াৰণ্যত বহুতো গৰম পানীৰ উঁহ পোৱা যায়। তাৰ পৰাই ইয়াৰ নাম গৰমপানী হ'ল।
ভৌগোলিক বিৱৰণ
গৰমপানী অভয়াৰণ্যৰ অৱস্থিতি অক্ষাংশ ২৬°৪২' উ. আৰু দ্ৰাঘিমাংশ ৯৩°৭২৫' পূ.।
জলবায়ু
অভয়াৰণ্য খনৰ জলবায়ু গীষ্মমণ্ডলীয় সেমেকা। গীষ্মপ্ৰধান অৰ্ধ-চিৰহৰিৎ বনাঞ্চল এই অভয়াৰণ্যত দেখিবলৈ পোৱা যায়।।
জীৱজগত
গৰমপানী অভয়াৰণ্যত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ জীৱ-জন্তু পোৱা যায়।
পৰিবহন
গৰমপানী অভয়াৰণ্যৰ নিকটৱৰ্তী চহৰখন হৈছে গোলাঘাট। দূৰত্ব প্ৰায় ২৫ কিঃমিঃ। গুৱাহাটীৰ পৰা ইয়ালৈ ৩৯ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথেদি ইয়ালৈ অহা-যোৱা কৰাৰ সু-ব্যৱস্থা আছে। গৰমপানী অভয়াৰণ্যৰ নিকটৱৰ্তী বিমান বন্দৰ হৈছে নাগালেণ্ডৰ ডিমাপুৰ বিমানবন্দৰ। ইয়ালৈ দূৰত্ব প্ৰায় ৫৫ কিঃমিঃ। আনটো নিকটৱৰ্তী বিমান বন্দৰ হৈছে যোৰহাট জিলাৰ ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰ। এই বিমান বন্দৰৰ পৰা অভয়াৰণ্যলৈ দূৰত্ব প্ৰায় ৮৫ কিঃমিঃ। গৰমপানী অভয়াৰণ্যৰ নিকটৱৰ্তী ৰেল জংচনটো হৈছে ফৰকাটিঙ জংচন। দূৰত্ব প্ৰায় ২০ কিঃমিঃ। ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ লগতে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ এই জংচনটোৰ পৰা অহা-যোৱা কৰিব পাৰি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু অভয়াৰণ্য
মনোহৰী দেৱী কানৈ মহিলা মহাবিদ্যালয়
মনোহৰী দেৱী কানৈ মহিলা মহাবিদ্যালয় ১৯৬৩ চনৰ জুলাই মাহত ডিব্ৰুগড়ৰ কদমনিত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। মহাবিদ্যালয় খনত মুঠ ছাত্ৰীৰ সংখ্যা প্ৰায় ১৮০০ গৰাকী। মহাবিদ্যালয় খনৰ স্নাতক মহলা ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক পাঠ্যক্ৰম অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
শিক্ষা
এইখন এখন কলা মহাবিদ্যালয়। মহাবিদ্যালয় খনে আগবঢ়োৱা পাঠ্যক্ৰম সমূহ হ'ল-
মহাবিদ্যালয় খনে আন বহুতো বিষয়ৰ শিক্ষা আগবঢ়ায়। যেনে-
লগতে মহাবিদ্যালয় খনে বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত কিছুমান পেশাদাৰী পাঠ্যক্ৰমো আৰম্ভ কৰিছে। যেনে-
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰ
ডঃভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰ (Bhimrao Ramji Ambedkar; भीमराव रामजी आंबेडकर) (১৮৯১-১৯৫৬) এজন ভাৰতীয় আইনজ্ঞ, ৰাজনৈতিক নেতা, দাৰ্শনিক, বুৰঞ্জীবিদ, অৰ্থনীতিবিদ, শিক্ষক তথা লেখক আছিল। তেওঁ কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী সভাত প্ৰথম আইন মন্ত্ৰী আছিল। ১৯৩০-৩১ আৰু ১৯৩১-৩২ চনত প্ৰথম ঘূৰণীয়া মেজমেলত তেওঁ অনুন্নত জাতিৰ হৈ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। বোম্বাই বিধান সভাৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল। ব্ৰিটিছ চৰকাৰে তেওঁ যুটীয়া সংসদী কমিটীৰ সদস্য নিযুক্ত কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় কাৰ্যবাহী পৰিষদৰ সদস্য হৈ লাঠ গৱৰ্ণৰ কাৰ্যকৰী কাউন্সিলৰ শ্ৰম মন্ত্ৰী নিযুক্ত হৈছিল। ভাৰতীয় সংবিধান সভাৰ সদস্য আছিল আৰু ১৯৪৭ চনত তেওঁ সংবিধান খচৰা প্ৰস্তুতি কমিটীৰ সভাপতি হৈছিল আৰু ভাৰতীয় সংবিধান ৰচনা কৰিছিল।
২০১২ চনত History TV আৰু CNN-IBN চেনেলে দেশজুৰি চলোৱা এটা সমীক্ষাত তেখেতক "শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয়" হিচাপে বাছনি কৰা হৈছিল। ১৯৯০ চনত তেখেতক মৰনোত্তৰভাৱে ভাৰত-ৰত্ন বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰ ১৮৯১ চনৰ চৈধ্য এপ্ৰিলৰ তাৰিখে নিঃকুলীয়া বংশত জন্ম হৈছিল । তেওঁৰ জন্ম হয় অবিভক্ত বোম্বাই প্ৰদেশৰ ৰত্নগিৰি জিলাত। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটি আছিল মহৰ সম্প্ৰদায়ৰ আৰু এই মহৰ সম্প্ৰদায়েই আছিল ৰত্নগিৰিত একেবাৰে পিছপৰা ঘৃণনীয়। মহৰ কুলটো হিন্দু ধৰ্মৰ তথা চতুৰ বৰ্ণ সমাজৰ শূদ্ৰ জাতিৰ ভিতৰত আটাইতকৈ নিম্ন শ্ৰেণীৰ আৰু এই শ্ৰেণীবোৰ সেইকালত অন্তজ, পেৰিয়া আৰু অতি শূদ্ৰ বুলি জনাজাত হৈছিল। পিছপৰা এনে শ্ৰেণীক অচ্যুত, মহাত্মা গান্ধীয়ে নাম দিছিল হৰিজন, সাংবিধানিক ভাবে কোৱা হৈছিল অনুসূচীত জাতি। ব্ৰিটিছ সকলে তেওঁলোকক Depressed Class বুলি কৈছিল। ভাৰতত থকা ৪২৯টা অনুন্নত শ্ৰেণীৰ ভিতৰত মহৰ শ্ৰেণীয়ে সবাতোকৈ পিছপৰা আৰু হীন আছিল। তেওঁৰ পিতাক ৰামজী মালোজী চকপাল সৈন্য বাহিনীৰ চুবেদাৰ মেজৰ আছিল। তেওঁ ৰমাবাই নামৰ এঘাৰ বছৰীয়া ছোৱালী এজনীৰ সৈতে বিবাহ পাশত আবন্ধ হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
বি. আৰ আম্বেদকাৰে শিক্ষা সমাপ্ত কৰি ভাৰতলৈ উভতি আহি বৰোদাৰ সৈনিক বিভাগৰ ছেক্ৰেটৰী পদত নিযুক্তি পালে। কিন্তু উচ্চ হিন্দুসকলে নীচ জাতিকুলৰ বুলি এইবাৰো এই বিদেশত শিক্ষিত লোকজনৰ শিক্ষাৰ অকণো আদৰ আৰু সহানুভূতি নেদেখুৱালে, কাৰ্যালয়ত তেওঁক এডোখৰ চুকত বহিবলৈ দিলে আৰু কোঠাটোত আগৰে পৰা পাৰি থোৱা কাৰ্পেটখন আঁতৰাই পেলাইছিল। অফিচৰ কাগজ পত্ৰ দুৰৰে পৰা দলিয়াহে তেওঁলৈ দিয়া হৈছিল। তেওঁ হিন্দু সমাজৰ এই বৈষম্য আঁতৰ কৰিবলৈ সংকল্প লৈ বোম্বাইত এডাইচাৰ টু ডিলাৰ এণ্ড চেয়াৰচ নামে এখন ফাৰ্ম আৰম্ভ কৰিলে। তাৰপিছতে তেওঁ চিডেন হাম বাণিজ্য কলেজত অস্থায়ী ভাৱে ৰাজনীতি-অৰ্থনীতি প্ৰৱক্তা পদত নিযুক্তি পালে। ইয়াতো তেওঁ জাত-কুলৰ কু-প্ৰভাৱত তিষ্টিব নোৱাৰিলে। ১৯১৭ খৃষ্টাব্দত তেওঁ অস্পৃশ্য সকলৰ হৈ টাইথ বেৰ কমিছনৰ আগত সাক্ষ্য দিছিল, ১৯১৮ খৃষ্টাব্দত নাগপুৰত অস্পৃশ্য সন্মিলন পাতিছিল। ইয়াৰ পিছতে তেওঁ অসমাপ্ত শিক্ষা শেষ কৰিবলৈ দৃঢ় সংকল্প লৈ লণ্ডনলৈ পুনৰ যাত্ৰা কৰে। ১৯২১ খৃষ্টাব্দত প্ৰভিন্সিয়েল দি চেট্ৰেলাইজেচন অৱ ইম্পোৰিয়েল ফাইনেন্স ইন ব্ৰিটিছ ইণ্ডিয়া শীৰ্ষক অধ্যয়নৰ বাবে এম. এছ. ছি. ডিগ্ৰী লাভ কৰিলে। ১৯২২ খৃষ্টাব্দত তেওঁ আইন বিষয়ত উত্তীৰ্ন হয়। ১৯২৩ খৃষ্টাব্দত তেওঁ '''ডি. এচ. চি ডিগ্ৰীও সমাপ্ত কৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁ এল. এল ডি, আৰু ডি লিট উপাধি আৰ্জন কৰিলে। আধৰুৱা শিক্ষা সমাপ্ত কৰি তেওঁ এইবাৰ ভাৰতলৈ আহি বোম্বাই হাইকোৰ্টতে বেৰিষ্টাৰ''' হিচাপে স্বাধীন ব্যৱসায় ওকালতি কৰিবলৈ ললে। ইয়াতো তেওঁক জাতিকুলৰ ভেদভাবে পিছ এৰা নাছিল। বৰং মানুহে তেওঁক উপহাস কৰি গৰীবৰ ব্যাৰিষ্টাৰ ৰ হে বুলিছিল। ১৯২৪ খৃষ্টাব্দত বঞ্চিত সকলক তেওঁলোকৰ পাপ্য স্বাস্থ্য, সম্পদ, সংস্কৃতি, সন্মান আদিৰ বাবে সংগ্ৰামত ব্ৰতী হল। ১৯২৬ খৃষ্টাব্দত তেওঁ এম. এল. এৰ বাবে মনোনয়ন দিছিল। ১৯২৭ খৃষ্টাব্দত তেওঁ মহাৰ পৰিষদ গঠন কৰি নিজৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিলে। ১৯৩০ খৃষ্টাব্দৰ ৩ মাৰ্চত মন্দিৰত সোমোৱাৰ অধিকাৰ বিচাৰি কলাৰাব মন্দিৰৰ সন্মুখত সত্যাগ্ৰহ কৰিছিল। ১৯৩৬ চনত তেওঁ স্বতন্ত্ৰ শ্ৰমিক পাৰ্টি গঠন কৰি, ১৯৩৭ চনত বম্বে বিধান সবাৰ এম. এল.এ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৪২ খৃষ্টাব্দত তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় অনুসূচীত জাতি ফেডাৰেছন গঠন কৰিছিল আৰু পিছলৈ ভাৰতীয় কাৰ্যবাহী পৰিষদৰ সদস্য হৈ লাট গৱৰ্ণৰ কাৰ্যকৰী কাউন্সিলৰ শ্ৰম মন্ত্ৰী নিযুক্ত হয়। ১৯৪৫ খৃষ্টাব্দত তেওঁ মানৱ শিক্ষা সমাজ গঠন কৰিলে। ১৯৪৬ চনত ভাৰতৰ সংবিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু ১৯৪৭ খৃষ্টাব্দৰ ২৯ আগষ্টত সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুতি কমিটীৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈ স্বাধীন ভাৰতৰ নতুন সংবিধান ৰচনা কৰিছিল। ১৯৪৭ চনৰ পৰা ১৯৫১ চনলৈ তেওঁ প্ৰথম কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীসভাত প্ৰথম আইন মন্ত্ৰী নিযুক্ত হৈছিল। ১৯৫২ চনত তেওঁ ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৫৫ চনত তেওঁ বুদ্ধিষ্ট ছোচাইটি অৱ ইণ্ডিয়া গঠন কৰে। ১৯৫৬ চনত তেওঁ নাগপুৰত ৰাজহুৱা বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।
আম্বেদকাৰৰ অৱদান
সৰুৰে পৰা আম্বেদকাৰে তেওঁৰ প্ৰতি সমাজৰ বৈষম্যৰ অপমান ভোগ কৰি আহিছিল, সেয়েহে তেওঁ তাৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম আৰম্ভ কৰিছিল। এই উদ্দেশ্যে ১৯২৭ চনত তেওঁ ‘বহিষকৃত ভাৰত’ নামৰ মাৰাঠী পষেকীয়া কাকত এখন উলিয়াই আনিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৯২৭ চনত বোম্বেৰ গৱৰ্ণৰে তেওঁক বিধান পৰিষদলৈ মনোনীত কৰে আৰু চে ১৯৩৭ চনলৈকে বোম্বাই বিধানসভাৰ সদস্য হৈ থাকে।
সেই সময়ত দলিতসকলক অস্পৃশ্য বুলি গণ্য কৰি মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল। তেওঁ মন্দিৰত অস্পৃশ্য লোকৰ প্ৰৱেশৰ দাবী জনায় আৰু ১৯৩০ চনত ৩০ হাজাৰ দলিতৰ সৈতে নাশিকৰ কলাৰাম মন্দিৰৰ প্ৰৱেশৰ বাবে সত্যগ্ৰহ কৰে।
এই উপলক্ষে উচ্চ জাতিৰ লোকৰ লাথিৰ বাবে বহু লোক আহত হৈছিল যদিও সকলোকে মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰাই শেষ নিশ্বাস ল’লে। এই ঘটনাৰ পিছত মানুহে তেওঁক ‘বাবা চাহেব’ বুলি ক’বলৈ ধৰিলে।
১৯৯৫ চনত তেওঁ ‘স্বাধীন শ্ৰমিক পাৰ্টি’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যাৰ জৰিয়তে তেওঁ দলিত আৰু অস্পৃশ্য বুলি গণ্য কৰা লোকসকলৰ উন্নতিৰ বাবে মৌলবাদীৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম আৰম্ভ কৰে। ১৯৩৫ চনত তেওঁক চৰকাৰী আইন মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষৰ সন্মানীয় পদ দিয়া হয়।
মৃত্যু
বি.আৰ. আম্বেদকাৰ ১৯৫৬ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
পাট
thumb|200px|পাটেৰে তৈয়াৰী চাদৰ মেখেলা
পাট বা মালবেৰী ৰেচম হৈছে কেইবা প্ৰকাৰৰো পলু, বিশেষকৈ বমবেক্স মেৰী নামৰ এবিধ পলুৰ পৰা আহৰণ কৰা এক প্ৰকাৰৰ ৰূপালী ৰেচম। অসমত এই পলুক পাট পলু বুলি কোৱা হয়। এই পলুৱে কেৱল নুনী গছ (Mulberry plant)ৰ পাত খায়। ই সম্পূৰ্ণৰূপে পোঁহনীয়া।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰেচম শিল্প
সৰ্ব ভাৰতীয় সংযুক্ত গণতান্ত্ৰিক মৰ্চা
সৰ্ব ভাৰতীয় সংযুক্ত গণতান্ত্ৰিক মৰ্চা (All India United Democratic Front বা AIUDF)  ভাৰতৰ এক ৰাজনৈতিক দল। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অসমত এই দলৰ উৎপত্তি হৈছিল । মৌলানা বদৰুদ্দিন আজমল এই দলৰ মুখ্য নেতা। ২০০৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত তেওঁ এক আঞ্চলিক দল হিচাপে "অসম সংযুক্ত গণতান্ত্ৰীক মৰ্চা"(Assam United Democratic Front (AUDF)) গঠন কৰে। ২০০৯ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত এক সংবাদমেলত ইয়াক সৰ্ব ভাৰতীয় সংযুক্ত গণতান্ত্ৰিক মৰ্চা নামাকৰণ কৰি এক জাতীয় দল হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। এই দলৰ প্ৰধান কাৰ্য্যালয় গুৱাহাটীৰ হাতীগাঁৱত অৱস্থিত।
সৰ্ব ভাৰতীয় সংযুক্ত গণতান্ত্ৰিক মৰ্চা অসমৰ প্ৰধান বিৰোধী দল। ২০১১ চনৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনত তেওঁলোকে ১২৬ খন আসনৰ ভিতৰত ১৮ খনত জয়ী হৈছিল।
প্ৰতীক
তলা-চাবি সৰ্ব ভাৰতীয় সংযুক্ত গণতান্ত্ৰিক মৰ্চা নিৰ্বাচনী প্ৰতীক। দলৰ পতাকা তিনি বৰণীয়া। ওপৰত সেউজীয়া, মাজত বগা আৰু তলত ক'লা। দলৰ প্ৰতীক তলা-চাবি বগা ৰঙৰ মাজত বিদ্যমান।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক দল
সৰস্বতী মন্দিৰ
ইতিহাস
নৰ্মদে চুৰাটত বাস কৰিছিল আৰু তেওঁ চুৰাটৰ গোপীপুৰা চুবুৰীৰ আমলিৰণ পথত নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ঘৰৰ মুখামুখিকৈ ₹৬০০ টকাত(২০২০ চনত ২৩০,০০০ ₹ বা ৩১০০ মাৰ্কিন ডলাৰৰ সমতুল্য) মাটি কিনিছিল । ১৮৬৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁ পুৰণি ঘৰটোৰ সংস্কাৰৰ লগতে নতুন ভৱনৰ নিৰ্মাণকাৰ্য আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ নিৰ্মাণপৰ্ব ১৮৬৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত সম্পূৰ্ণ হয়। তেওঁ ভৱনটোৰ নাম সৰস্বতী মন্দিৰ ৰাখি তাতেই লিখা-মেলা কৰিছিল আৰু সময়বিশেষে গৱেষণাৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰিছিল। পিছে গৃহ নিৰ্মাণে তেওঁৰ আৰ্থিক সমস্যা আৰু অধিক ভয়াৱহ কৰি তুলিছিল।
পিছত জটাশংকৰ ত্ৰিবেদীয়ে এই ঘৰটো ক্ৰয় কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত গজেন্দ্ৰশংকৰ লালশংকৰ পাণ্ডিয়াই ইয়াক ক্ৰয় কৰে কাৰণ তেওঁৰ ডাঙৰ কন্যা ছাৰিকাই ইয়াক ক্ৰয় কৰিবলৈ একপ্ৰকাৰ জোৰ দিছিল। তেওঁ ভৱনটো বহলাই দক্ষিণৰ এক তৃতীয়াংশ অংশত এক্সটেনচন নিৰ্মাণ কৰি ঘৰৰ ওপৰত টিনৰ চাল যোগ কৰিলে। তেওঁ ডাঙৰ কন্যাৰ নামেৰে ইয়াৰ নাম সলনি কৰি সৰিকা সদন ৰাখিলে। মৃত্যুৰ পিছতো তেওঁৰ পত্নী কৈলাশে তাতেই বাস কৰি থাকিল। তেওঁলোকে ভৱনটো বিক্ৰী কৰিব বিচাৰিছিল যদিও স্থানীয় বাসিন্দা আৰু নৰ্মদৰ অনুৰাগীসকলে বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু ইয়াক সংগ্ৰহালয় বা পুথিভঁৰাললৈ ৰূপান্তৰিত কৰাটো বিচাৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত চুৰাট পৌৰ নিগমে ইয়াক ক্ৰয় কৰি নৰ্মদৰ ৰচনা প্ৰকাশ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে উৎসৰ্গিত কবি নৰ্মদ যুগৱৰ্ত ন্যাসক ১৯৯২ চনৰ ২৪ আগষ্টত নৰ্মদৰ জন্ম জয়ন্তীত অৰ্পণ কৰে। ভৱনটো আংশিকভাৱে পুনৰুদ্ধাৰ কৰি স্মৃতিসৌধলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয় যদিও পিছত পুনৰ চুৰাট পৌৰ নিগমৰ হাতত তুলি দিয়া হয়। ২০১০ চনত কিছু সংস্কাৰ নোহোৱালৈকে ঘৰটো অৱহেলিত হৈ থাকে।
২০১৫ চনৰ ২৪ আগষ্টত নৰমদৰ ১৮২ সংখ্যক জন্ম জয়ন্তীত এই সংগ্ৰহালয়টো জনসাধাৰণৰ বাবে মুকলি কৰা হয়।
প্ৰতিৰূপ
₹১.৫ কোটি (US$200,000) ব্যয় সাপেক্ষে বীৰ নৰ্মদ দক্ষিণ গুজৰাট বিশ্ববিদ্যালয়ত ইয়াৰ এটা প্ৰতিৰূপ নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ নাম দিয়া হয় নৰ্মদ স্মৃতি ভৱন হিচাপে। ইয়াক ২০১৫ চনৰ ২৪ আগষ্টতো মুকলি কৰা হয়। ইয়াত নৰ্মদৰ কিছু হাতে লিখা পাণ্ডুলিপি আৰু কিছুমান সামগ্ৰী আছে।
স্থাপত্য
মূল একমহলীয়া ঘৰটো ১০২ বৰ্গ মিটাৰ (১১০০ বৰ্গফুট) এলেকাত বিস্তৃত আছিল। ইয়াৰ কাঠৰ কাঠামো আছিল আৰু বেৰবোৰ ইটাৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। দেৱালবোৰত চূণশিলৰে প্লাষ্টাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ মজিয়াত চিকচিকিয়া ফিনিচিঙৰ সৈতে কোটা শিলৰ টাইলছ লগোৱা হৈছিল। ইয়াৰ চালখন মাংগালোৰৰ টাইলছৰ সৈতে ঢালযুক্ত আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়
ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয় ১৯৪৫ চনৰ ১৫ জুনত ডিব্ৰুগড়ৰ কদমনিত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। মহাবিদ্যালয় খনৰ স্নাতক মহলা ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক পাঠ্যক্ৰম অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ড॰ সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ ডাঙৰীয়াই এই মহাবিদ্যালয় উদ্বোধন কৰিছিল। প্ৰথমে এই মহাবিদ্যালয় ডিব্ৰুগড় মহাবিদ্যালয় নামেৰে জনাজাত আছিল। পিছলৈ ১৯৫৭ চনত এই মহাবিদ্যালয় খনৰ দাতা হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হয়।
অৱস্থান
মহাবিদ্যালয়খন ডিব্ৰুগড়ৰ কদমনিৰ কেশৱ চন্দ্ৰ গগৈ পথত অৱস্থিত। ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ মহাবিদ্যালয় খনৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গৈছে। ডিব্ৰুগড় ৰেল ষ্টেচন আৰু ডিব্ৰুগড় বিমানবন্দৰ মহাবিদ্যালয় খনৰ পৰা ক্ৰমে ৫ আৰু ১৬ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত।
শিক্ষা
মহাবিদ্যালয়খনে কলা আৰু বিজ্ঞান শাখাত দুবছৰীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু তিনি বছৰীয়া স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। উচ্চতৰ মাধ্যমিক পাঠ্যক্ৰম অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদ আৰু স্নাতক পাঠ্যক্ৰম ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
ডিব্ৰু মহাবিদ্যালয়
ডিব্ৰু মহাবিদ্যালয় ১৯৬৩ চনত ডিব্ৰুগড়ৰ বৈৰাগীমঠত স্থাপন কৰা হৈছিল। কলা, বিজ্ঞান আৰু বাণিজ্যি শাখাত স্নাতক মহলাৰ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়োৱা ডিব্ৰু মহাবিদ্যালয় অসম তথা সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভিতৰতে এখন উল্লেখযোগ্য মহাবিদ্যালয়। বৰ্তমান মহাবিদ্যালয়খনে ২১টা বিষয়ৰ ভিতৰত ১২টা বিষয়ত মুখ্য বিষয় হিচাপে অধ্যয়ন কৰাৰ সুবিধা আছে। ভাৰত চৰকাৰে ডিব্ৰু মহাবিদ্যালয়ক জীৱপ্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে চিনাক্ত কৰিছে। মহাবিদ্যালয়খনে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা দপ্তৰৰ পৰা অনুদান পাইছে। শিক্ষামূলক ভ্ৰমণ, আলোচনী আৰু খেলৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰিবলৈ মহাবিদ্যালয়খনে অসম চৰকাৰৰ পৰা পুঁজি লাভ কৰিছে। অঞ্চল খনৰ শৈক্ষিক উন্নতিত ডিব্ৰু মহাবিদ্যালয়খনে অৰিহনা যোগাই আহিছে।
শিক্ষা
মহাবিদ্যালয়খনে কলা, বিজ্ঞান আৰু বাণিজ্য শাখাত দুবছৰীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু তিনি বছৰীয়া স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। উচ্চতৰ মাধ্যমিক পাঠ্যক্ৰম অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদ আৰু স্নাতক পাঠ্যক্ৰম ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত।
হুমায়ুনৰ সমাধিক্ষেত্ৰ
হুমায়ুনৰ সমাধিক্ষেত্ৰ  (हुमायूँ का मक़बरा, Humayun ka Maqbara) হ'ল মোগল সম্ৰাট হুমায়ুনৰ সমাধিক্ষেত্ৰ। ১৫৬২ খ্ৰীষ্টাব্দত হুমায়ুনৰ পত্নী হামিদা বানু বেগমে এই সমাধিস্থল নিৰ্মাণ কৰে। এইটোৰ নক্সা প্ৰস্তুত কৰিছিল পাৰ্ছী স্থপতিবিদ মিৰাক মিৰ্জা গিয়াথে। হুমায়ুনৰ সমাধিয়েই হ’ল ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ প্ৰথম উদ্যান-সমাধিক্ষেত্ৰ। দিল্লীৰ নিজামুদ্দিন পূৰ্ব অঞ্চলত হুমায়ুনে ১৫৩৩ চনত যি দিনা-পানাহ বা পুৰানা কিল্লা নিৰ্মাণ কৰিছিল, তাৰ নিকটতেই এই সমাধিস্থলটো অৱস্থিত। লাল বেলেপাথৰৰ বৃহৎ আকাৰৰ স্থাপত্যসমূহৰ মাজত হুমায়ুনৰ সমাধিসৌধটোৱেই ভাৰত প্ৰথম।
দিল্লীত অৱস্থিত হুমায়ুনৰ সমাধিস্থল প্ৰথম সমাধিক্ষেত্ৰ যিটো কৃত্ৰিম জলধাৰা সম্বলিত বিলাসবহুল উদ্যানৰ মধ্যস্থলত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। এই সমাধিস্থল ১৫৭০ চনত নিৰ্মিত হয়। ১৯৯৩ চনত ইয়াৰ সাংস্কৃতিক গুৰুত্বৰ বাবে ই ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানসমূহৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ১৫৬৯-৭০ চনত মোগল সম্ৰাট হুমায়ুনৰ বিধবা পত্নী বিগা বেগমে (হাজি বেগম) ইয়াক নিৰ্মাণ কৰে। কথিত আছে, যে মিৰ্জা গিয়াথে ইয়াক নিৰ্মাণ কৰিছিল। ছত্ৰসহ এই সমাধিৰ দুই-গম্বুজবিশিষ্ট স্থাপত্যশৈলীটো মোগল স্থাপত্যৰ এক অনন্য নিদৰ্শন। এই সমাধিস্থলটো "মোগল ৰাজবংশৰ সমাধিক্ষেত্ৰ" নামেও পৰিচিত। কাৰণ, হুমায়ুনৰ সমাধিৰ উপৰিও এই সমাধি ক্ষেত্ৰত ৰাজপৰিয়ালৰ প্ৰায় ১৫০ জন সদস্যৰ সমাধি অৱস্থিত। এই সমাধিক্ষেত্ৰটো চাৰিকোণীয়া। ইয়াত দুখন সিংহদ্বাৰ আছে, এখন দক্ষিণে আৰু আনখন পশ্চিমে। সমাধিক্ষেত্ৰৰ মাজত বহুতো কৃত্ৰিম জলধাৰা, এটা মণ্ডপ আৰু এটি স্নানাগাৰ আছে। সমাধিটো এক অষ্টভূজ ক্ষেত্ৰৰ ওপৰত অৱস্থিত। ইয়াৰ উচ্চতা ৪২.৫ মিটাৰ। গোটেই সমাধিটো বগা পাথৰেৰে আবৃত আৰু ছত্ৰ শোভিত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:কীৰ্তিস্তম্ভ আৰু স্মাৰক শ্ৰেণী:মোগল সাম্ৰাজ্য
হাৰিয়ানা
হাৰিয়ানা (हरियाणा, ਹਰਿਆਣਾ) ভাৰতৰ এখন ৰাজ্য। এই ৰাজ্যৰ উত্তৰে পঞ্জাব আৰু হিমাচল প্ৰদেশ আৰু পশ্চিমে আৰু দক্ষিণে ৰাজস্থান অৱস্থিত। পূবে যমুনা নদী, উত্তৰাখণ্ড আৰু উত্তৰ প্ৰদেশ। দিল্লী উত্তৰ, পশ্চিম আৰু দক্ষিণ – এই তিনি দিশৰ পৰা হাৰিয়ানাক আৱৰি আছে। এই কাৰণে হাৰিয়ানাৰ ৰাজ্যৰ বৃহৎ অংশ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী অঞ্চলৰ অন্তৰ্গত। হাৰিয়ানাৰ ৰাজধানী চণ্ডীগড় এখন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল আৰু পঞ্জাব ৰাজ্যৰো ৰাজধানী। সংস্কৃত ভাষাত হাৰিয়ানা শব্দৰ অৰ্থ “ঈশ্বৰৰ নিবাস“; এই শব্দটোৰ বুৎপত্তি সংস্কৃত “হৰি” (বিষ্ণুৰ আন এটা নাম) আৰু “অয়ন” (নিবাস) শব্দ দুটিৰ পৰা। আন এক মতবাদৰ মতে, সংস্কৃত “হৰিৎ” (সেউজীয়া) শব্দৰ পৰা এই নামৰ উৎপত্তি হৈছে; হাৰিয়ানা নাম এই ৰাজ্যৰ বৃহৎ হৰিৎ তৃণক্ষেত্ৰৰ পৰা আহিছে।
ইতিহাস
সুদূৰ অতীতত বৰ্তমান হাৰিয়ানা ভূখণ্ড উত্তৰ ভাৰতৰ কুৰু ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল।  খ্ৰীষ্টীয় দ্বাদশ শতাব্দীত অপভ্ৰংশ লেখক বিবুধ শ্ৰীধৰৰ ৰচনাত হাৰিয়ানা নামৰ উল্লেখ পোৱা যায়। প্ৰাচীন কালত এই ৰাজ্য অধুনালুপ্ত সৰস্বতী নদীৰ পাৰত বিকশিত সিন্ধু সভ্যতা আৰু বৈদিক সভ্যতাৰ এটি অংশ আছিল। ভাৰতৰ ইতিহাসৰ অনেক দিশ নিৰ্ণায়ক যুদ্ধ এই অঞ্চলতে সংঘটিত হৈছে। ইয়াৰে ভিতৰত বিশেষভাবে উল্লেখনীয় মহাভাৰতত উল্লিখিত কুৰুক্ষেত্ৰৰ   কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধ আৰু পানিপথৰ তিনিখন যুদ্ধ।  ব্ৰিটিছৰ আমোলত হাৰিয়ানা ব্ৰিটিছ পঞ্জাব প্ৰদেশৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ১৯৬৬ চনত ভাষাৰ ভিত্তিত ভাৰতৰ সপ্তদশ ৰাজ্য হিচিপে হাৰিয়ানাৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটে। বৰ্তমান এই ৰাজ্য দেশৰ অন্যতম প্ৰধান খাদ্যশস্য আৰু দুগ্ধ উৎপাদক ৰাজ্য। ১৯৬০ দশকৰ ভাৰতৰ সেউজ বিপ্লৱৰ মাধ্যমত খাদ্য শস্য উৎপাদনত স্বনিৰ্ভৰশীলতা অনাৰ প্ৰয়াসৰ ক্ষেত্ৰত হাৰিয়ানা ৰাজ্যেৰ নাম বিশেষ ভাবে উল্লেখযোগ্য।
অৰ্থনীতি
হাৰিয়ানা ভাৰতৰ অন্যতম ধনী ৰাজ্য। এই ৰাজ্যৰ জনমুৰি আয় ৬৭,৮৯১ টকা; যি ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বাধিক। তদুপৰি দেশৰ সৰ্বাধিক সংখ্যক গ্ৰামবাসী কোটিপতি এই ৰাজ্যত বাস কৰে। ১৯৭০ৰ দশকৰ পৰা এই ৰাজ্য কৃষি আৰু শিল্প বিশেষত উন্নতিসাধনৰ সূত্ৰপাত ঘটে। বৰ্তমান হাৰিয়ানা কেৱল ভাৰতেই নহয়, সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ অন্যতম সম্পদশালী অঞ্চল হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। ভাৰতত যাত্ৰীবাহী গাড়ী, দ্বিচক্ৰযান আৰু ট্ৰেক্টৰৰ বৃহত্তম উৎপাদক হল হাৰিয়ানা। ২০০০ চনৰ পৰা এই ৰাজ্যেৰ জনমুৰি বিনিয়োগ দেশৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক। গুৰুগ্ৰাম চহৰ বৰ্তমানে তথ্য প্ৰযুক্তি আৰু অট'মোবাইল শিল্পকেন্দ্ৰ হিচাপে সুনাম অৰ্জন কৰিছে। ভাৰতৰ বৃহত্তম অট'মোবাইল উৎপাদক মাৰুতি উদ্যোগ আৰু বিশ্বৰ বৃহত্তম দ্বিচক্ৰযান উৎপাদক হিৰ' হণ্ডাৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰ গুৰুগ্ৰামত অৱস্থিত। পাণিপথ, পঞ্চকুলা আৰু ফৰিদাবাদো ৰাজ্যৰ অন্যতম শিল্পকেন্দ্ৰ। পাণিপথ তেল শোধনাগাৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম শোধনাগাৰ। তদুপৰি এই ৰাজ্য পুৰণি কিছু ইস্পাত আৰু বস্ত্ৰশিল্প কেন্দ্ৰ বিদ্যমান।
জনগাঁথনি
হাৰিয়ানাৰ অধিবাসী প্ৰধান জাতিগোষ্ঠী হ'ল জাট।   হাৰিয়ানাৰ ৰাজনীতি জাট জাতিৰ দ্বাৰাই মূলত পৰিচালিত হয়। এই ৰাজ্যৰ প্ৰধান ৰাজনৈতিক দলসমূহ হ'ল ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় লোক দল,  হাৰিয়ানা জনহিত কংগ্ৰেছ, ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টী, বহুজন সমাজ পাৰ্টী। ৰাজ্যৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য আহীৰ, পঞ্জাবী, গুজ্জৰ, আগৰৱাল, ৰোৰ, ব্ৰাহ্মণ, ৰাজপুত আৰু চাইনি। হাৰিয়ানাৰ জনসংখ্যাৰ ৯০ শতাংশ হিন্দু, ৬.২ শতাংশ শিখ, ৪.০৫ শতাংশ মুছলমান আৰু ০.১ শতাংশ খ্ৰীষ্টান।
হিমসাগৰ আম
thumb|হিমসাগৰ আম thumb|হিমসাগৰ আমৰ ভিতৰ হিমসাগৰ আম এক জনপ্ৰিয় আম। বাংলাদেশৰ ৰাজশাহী আৰু ভাৰতৰ পশ্চিমবংগত প্ৰচুৰ পৰিমাণে এই আমৰ খেতি কৰা হয়। এই আমৰ মিঠা সুগন্ধ আৰু সোৱাদ পৃথিৱীৰ অন্যান্য আমতকৈ ভিন্ন। সেয়েহে আম খেতিৰ ক্ষেত্ৰত হিমসাগৰ আমৰ খেতিৰ কথা প্ৰথমে বিবেচনা কৰা হয়।
বৰ্ণনা
হিমসাগৰ আম ইমানেই জনপ্ৰিয় যে, এই আমক আমৰ ৰজা বোলা হয়। এই আমৰ ভিতৰৰ ৰং হালধীয়াৰ পৰা কমলা আৰু আঁহ নাই। এটি স্বাভস্বাভাৱিক আমৰ ওজন ২৫০ৰ পৰা ৩৫০ গ্ৰাম হয়। তাৰে ভিতৰত ৭৭ শতাংশই হল আম বাকি ৩৩ শতাংশ আমৰ গুটি। এইটো আমৰ এটি ভাল বৈশিষ্ট্য। এই আমক ভালপাই বিভিন্ন লেখকে এশৰো অধিক কবিতা লিখিছে। ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ এই আম অবিহনে গ্ৰীষ্মকাল কল্পনা কৰা টান।
হিমসাগৰ আম জুন মাহত গাছত পকিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু জুনৰ শেষৰফালে বজাৰত বিক্ৰীৰ বাবে উলিয়াই দিয়া হয়। এই আম ভাৰতৰ ঘাইকৈ নদীয়া, মুৰ্চিদাবাদ, মালদহ আৰু হুগলীত ব্যৱসায়িক ভিত্তিত খেতি কৰা হয়। এই আম ভাৰতৰ ভৌগোলিক অস্তিত্বৰ ইঙ্গিত দিয়ে। সেয়ে এই আমক ভাৰতৰ ভৌগোলিক পৰিচায়কৰ মৰ্যাদা দিয়া হৈছে। ইয়াৰ নিবন্ধন সংখ্যা ১১২।
দেৱেন দত্ত
দেৱেন দত্ত (Deven Dutta) অসমৰ এগৰাকী লেখক, শিক্ষাবিদ আৰু সক্ৰিয় ৰাজহুৱা কৰ্মী আছিল। কটন কলেজৰ উপাধ্যক্ষ ৰূপে তেওঁ চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ সক্ৰিয় ৰাজনীতিৰ সৈতেও জড়িত আছিল আৰু গুৱাহাটী লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আগবঢ়াইছিল। ভাষাৰ শুদ্ধ উচ্চাৰণৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ জোৰ দিছিল। স্পষ্টবাদী বুলি তেওঁৰ নাম আছিল আৰু দৈনিক কাকতত তেওঁ অকুতোভয় শীৰ্ষকেৰে নিয়মীয়া কলম লেখিছিল।
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
কটন কলেজৰপৰা স্নাতক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হৈ দত্তই ১৯৬৫ চনত দিল্লীৰ ৰামযাস কলেজৰপৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাত্তকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু কটন কলেজত ইংৰাজী বিষয়ৰ অধ্যাপক ৰূপে মকৰল হয়। কিছুবছৰ তেওঁ গড়গাঁও মহাবিদ্যালয়তো অধ্যাপনা কৰিছিল। ২০০২ চনত কটন কলেজৰ উপাধ্যক্ষ ৰূপে চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু গ্ৰাহক সুৰক্ষা সমিতিৰ সভাপতি ৰূপে ৰাজহুৱা জীৱন আৰম্ভ কৰে। দত্তৰ সভাপতিত্বৰ সময়ছোৱাত গ্ৰাহক সুৰক্ষা সমিতিয়ে ভালেকেইটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত লৈছিল আৰু নাগৰিক অধিকাৰ ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত কাম কৰিছিল।
মৃত্যু
২০২৩ চনৰ ১৭ আগষ্ট তাৰিখে স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় জটিলতাত ভুগি গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
দামুল
দামুল (Damul) ১৯৮৫ চনত মুক্তি পোৱা, প্ৰকাশ ঝা পৰিচালিত এখন হি্ন্দী চলচ্চিত্ৰ। বিহাৰৰ গয়া জিলাৰ বাসিন্দা শৈৱাল ৰচিত কালসূত্ৰ শীৰ্ষক গল্পৰ আধাৰত ছবিৰ কাহিনীভাগ ৰচনা কৰা হৈছিল। ছবিৰ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে অনু কাপুৰ, শ্ৰীলা মজুমদাৰ, মনোহৰ সিংহ, দীপ্তি নাভাল, ৰঞ্জন কামাথ আৰু প্যাৰে মোহনে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
এজন বন্ধা শ্ৰমিকে নিজৰ মালিকৰ বাবে চুৰি কৰিবলৈ বাধ্য হয়। ১৯৮৪ চনৰ বিহাৰৰ গ্ৰামাঞ্চলৰ ভিত্তিত ৰচিত কাহিনীটোত জাতিগত ৰাজনীতি আৰু নিম্ন জাতিক কৰা অত্যাচাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। জীৱিকাৰ সন্ধানত বিহাৰৰ দৰিদ্ৰ গাঁওবাসীয়ে পাঞ্জাব আদিৰ দৰে ধনী ৰাজ্যলৈ কৰা প্ৰব্ৰজনৰ বিষয়টোকো ছবিখনত তুলি ধৰা হৈছে।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰশংসা
দামুলক মণ্ট্ৰিয়েল, চিকাগো আৰু মস্কো চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰতিযোগিতা আৰু অংশগ্ৰহণ দুয়োটা শাখাৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:১৯৮৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
সাঁচী
সাঁচী (Sanchi হ'ল মধ্যপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী ভূপালপৰা ৪৫ কিলোমিটাৰ দূৰৈত অৱস্থিত এখন নগৰ। এই স্থান বৌদ্ধ স্থাপত্যৰ বাবে বিখ্যাত। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় আৰু প্ৰথম শতাব্দীত এইসমূহ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। কোনো কোনোৰ মতে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব তৃতীয় শতাব্দীত সম্ৰাট অশোকৰ ৰাজত্বকালত এই স্মাৰকসমৃহ গঢ় লৈ উঠিছিল। এই স্মাৰকস্থলৰ প্ৰধান দ্ৰষ্টব্য স্তুপ ১ গঢ় লৈ উঠিছিল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় আৰু প্ৰথম শতাব্দীৰ মধ্যৱৰ্তী সময়ত। খ্ৰীষ্টীয় দ্বাদশ শতাব্দী পৰ্যন্ত এইসমূহ আছিল সক্ৰিয় বৌদ্ধ মঠ। এই মঠপ্ৰাঙ্গনত অনেক মনোলিথিক স্তম্ভ, প্ৰসাদ, মন্দিৰ আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ মঠ দেখা যায়। ১৯৮৯ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত ই ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ মৰ্যদা লাভ কৰে। ১৮১৮ চনত পৰিত্যক্ত অৱস্থাত এই স্মাৰকসমূহ আৱিষ্কৃত হয়। তাৰ পাছৰেপৰা পুৰাতাত্বিক খননকাৰ্যত বৰ্তমানে ৫০টি অনন্য স্থাপনাৰ সন্ধান পোৱা গৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ‎
সাহা
ইতিহাস
ঊনৈশ শতিকাৰ পূৰ্বে সাহা সম্প্ৰদায় উপবৰ্ণ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা পোৱা নাছিল। এওঁলোকৰ ধৰ্মীয় আচাৰ-আচৰণ অন্যান্য বঙালী হিন্দু সকলৰ নিচিনা।
ৰেচম
thumb|right|200px|[[চীনৰ নাৰীয়ে ৰেচম তৈয়াৰ কৰিছে (সম্ৰাট হুইজং, চীন, ১২শ খ্ৰীষ্টাব্দত)]] ৰেচম এক প্ৰকাৰৰ প্ৰাকৃতিক প্ৰ'টিন তন্তু, যাক বহু ধৰণৰ বস্ত্ৰশিল্প বয়নৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ৰেচমৰ সৰ্বাধিক পৰিচিত প্ৰকাৰ বম্বেক্স মেৰী নামৰ ৰেচম পলুৰ লেটা গুটিৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা হয়। এক প্ৰকাৰৰ ৰেচম পলুৰ গুটিৰ পৰা এক ধৰণৰ সূতা পোৱা যায়। বিশেষ ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে ৰেচম পলুৰ কৃষিৰ দ্বাৰা বাণিজ্যিকভাৱে এই সূতা প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই পদ্ধতিক ৰেচম শিল্প বোলে।
সাহা
প্ৰাচীন সাহিত্যত
পয়াৰ ছন্দত লিখা শ্ৰী শ্ৰী হৰি লীলামৃত কবিতাত সাহাসকলৰ উল্লেখ পোৱা যায়। রাই এসে সেই বোঝা শীঘ্র নামাইল। সাহা বলে তোমরা কোথায় যাবে বল।।
ৰেচম
চীন
প্ৰাচীনকালত চীনত সৰ্বপ্ৰথম ৰেচমৰ উৎপাদন কৰা হৈছিল। ৰেচমৰ ক্ষেত্ৰত চীনৰ সম্ৰাটৰ স্ত্ৰী লেই চুৰ (চীনা: 嫘祖 ফিনিন: Léi Zǔ লেইৎচু) অনেক ভূমিকা আছিল। সম্ভৱতঃ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩,৫০০ বছৰ আগৰে পৰাই চীনত ৰেচমৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আদিতে চীনা সম্ৰাটৰ বাবে ৰেচম সংৰক্ষণ কৰা হৈছিল। পিছত ইয়াক সেই সময়ৰ সমাজৰ ধনীক শ্ৰেণীৰ অতিথিগৃহত স্থান পায় আৰু ইয়াৰ সৌন্দৰ্য তথা নৰম গুণগত মানে চীনা ব্যৱসায়ীসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে। ৰেচমৰ ব্যৱহাৰ বঢ়াৰ লগে লগে ই এক আন্তৰ্জাতিক ব্যৱসায়ত পৰিণত হয় আৰু ইয়াৰ বাণিজ্যিকভাৱে উৎপাদন আৰম্ভ হয়। চীনা সম্ৰাটে ৰেচম পলুৰ লেটা গুটি উৎপাদন পদ্ধতি গোপন ৰখাৰ বাবে অনেক সতৰ্কতা অৱলম্বন কৰিছিল, কিন্তু পিছলৈ এই শিল্প জাপান, কোৰিয়া আৰু ভাৰতলৈ বিস্তাৰ লাভ কৰে।
সাহা
প্ৰাচীন সাহিত্যত
রাই বলে যা’ব মোরা মধুমতী পারে।
ৰেচম
চীন
ৰেচম বাণিজ্যৰ প্ৰথম প্ৰমাণ পোৱা যায় মিচৰৰ ২১তম ৰাজবংশৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১০৭০) এটা মামীৰ চোলাত পোৱা ৰেচমৰ জৰিয়তে।
সাহা
প্ৰাচীন সাহিত্যত
সাহা বলে উঠ দোঁহে দিব পার করে।।
ৰেচম
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বয়ন শিল্প
নাঞ্জানাগড় কল
নাঞ্জানাগড় কল অথবা নাঞ্জানাগড় ৰচাবালে-হানু ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ চামাৰাজ নগৰ আৰু মহীশূৰ জিলাত খেতি কৰা এক ধৰণৰ কলৰ জাত। নাঞ্জানাগড় কলৰ সোৱাদ আৰু গোন্ধৰ বাবে গোটেই ভাৰতবৰ্ষ বিখ্যাত। এই কলৰ সুন্দৰ গঠনে ইয়াক আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিছে। সঠিক মাত্ৰাত ৰাসায়নিক সাৰ প্ৰয়োগৰ মাধ্যমত এই কল পৰিপূৰ্ণতা লাভ কৰে। এই কলৰ সোৱাদ, গোন্ধ, ভৌগোলিক সীমাবদ্ধতা আৰু জনপ্ৰিয়তাৰ কাৰণে ভাৰত চৰকাৰে ইয়াক ভাৰতৰ ভৌগোলিক পৰিচায়কৰ মৰ্যাদা দিছে।
বিশেষত্ব
নাঞ্জানাগড় কলৰ বিশেষত্ব হল ইয়াৰ সোৱাদ, গোন্ধ, আকাৰ-আকৃতি যি অন্যান্য কলতকৈ ভিন্ন । সঠিক মাত্ৰাত ৰাসায়নিক সাৰৰ ব্যৱহাৰ  আৰু অভিজ্ঞতা পূৰ্ণ জৈৱিক কৃষি মাধ্যমত এই কল উৎপাদিত হয় । ইয়াৰ আন এটা বিশেষত্ব হল , যদি এই কল অন্য স্থানত খেতি কৰা হয় তেন্তে এই কলৰ বৃদ্ধি হবলৈ অধিক সময় লাগে আকাৰত সৰু হয়। সেইদৰে খাবলৈ সুস্বাদু নহয়। নাঞ্জানাগড় কলৰ জিনগত বিশিষ্ট এই কলাক আন কলৰ পৰা পৃথক কৰিছে।
কৃষি
নাঞ্জানাগড় কল খেতিৰ বাবে শুষ্ক আৰু আদ্ৰ জলবায়ু প্ৰয়োজন । নাঞ্জানাগড় কলৰ ভাল বৃদ্ধিৰ বাবে অক্ষাংশ ৩০উঃ ৰ পৰা ৩০দঃ বিশেষ ভাবে উপযোগী ।
ভৌগোলিক অস্তিত্ব
উদ্যানশস্য বিভাগে ভাৰত চৰকাৰৰ ওচৰত নাঞ্জানাগড় কলৰ ভৌগোলিক অস্তিত্ব নিবন্ধনৰ বাবে ১৯৯৯ চনৰ ধাৰা অনুসৰি আবেদন জনাইছিল। আবেদনৰ পৰিপ্ৰেক্ষত ৩ বছৰ পিছত  ২০০৫ চনত ভাৰতৰ ভৌগোলিক অস্তিত্ব নিদৰ্শন হিচাপে ভৌগোলিক পৰিচায়কৰ স্বীকৃতি পায় ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি শ্ৰেণী:ফল‎
অলিম্যান
বুৎপত্তি
আলম্বায়ন শব্দৰ অন্যতম প্ৰাচীন উল্লেখ বৃহদাৰণ্যক উপনিষদত পোৱা যায়। বৃহদাৰণ্যকোপনিষদ (৬/৫/১-৪)ত যজুৰ্বেদৰ দুটা শিষ্য পৰম্পৰাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। আদিত্য (শুকল যজুৰ্বেদ) পৰম্পৰাত ৫২জন ঋষিৰ নাম আৰু ব্ৰহ্ম পৰম্পৰাত ৪৭জন ঋষিৰ নাম উল্লেখ আছে। ইয়াৰ ভিতৰত ২য় শ্ৰুতি বাক্যত অলম্বীপুত্ৰ, আলম্বায়নীপুত্ৰ আদি শব্দ পোৱা যায়।
বায়ু পুৰাণৰ ৮-১০ পদৰ ৬১ নং অধ্যায় অনুসৰি, বৈশম্পায়নেৰ শিষ্যপৰম্পৰায় কৃষ্ণযজুৰ্বেদেৰ প্ৰাচ্যদেশীয় শাখা আলম্বি আলম্বিৰাদিঃ প্ৰাচ্যানাং॥
ব্ৰহ্মাণ্ডপুৰাণৰ পূৰ্বভাগত (১.৩৩.৬) অলিম্যান (আলম্বি)ক শ্ৰুতৰ্ষি বুলি কোৱা হৈছে।
গুৰুত্ব
আলম্বায়ন সম্ভৱতঃ কাশ্যপৰ পিছত বাঙালীসকলৰ ভিতৰত দ্বিতীয় বৃহত্তম গোত্ৰ।
কৃষ্ণ দাস
কৃষ্ণ দাস (Krishna Das; জন্ম ১২ অক্টোবৰ ১৯৯০) এজন ভাৰতীয় প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ক্ৰিকেটাৰ। তেওঁ অসম ক্ৰিকেট দলৰ হৈ খেলে। তেওঁ এজন সোঁহতীয়া ফাষ্ট-মেডিয়াম বলাৰ। তেওঁ ২০০৫-০৬ চনৰ ৰঞ্জি ট্ৰফীৰ জৰিয়তে প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ক্ৰিকেটত অভিষেক ঘটায়। ২০০৯ চনত তেওঁ অষ্ট্ৰেলিয়া ভ্ৰমণকাৰী ভাৰতৰ ১৯ বছৰ অনূৰ্ধ্ব ক্ৰিকেট দলত প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। আনহাতে, ২০১৫-১৬ চনৰ ঘৰুৱা চৈয়দ মুস্তাক আলী ট্ৰফীত তেওঁ প্ৰথম টুৱেণ্টী২০ খেলিছিল।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰিকেটাৰ
শিহু
শিহু (Ganges River Dolphin) (বৈজ্ঞানিক নাম: Platanista gangetica gangetica) ভাৰত, বাংলাদেশ, আৰু নেপালৰ নদীত পোৱা   ডলফিনৰ এক প্ৰজাতি। এই ডলফিনৰ প্ৰজাতি সাধাৰণতে গঙ্গা নদী আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদ আৰু বাংলাদেশ আৰু নেপালত প্ৰৱাহিত ইহঁতৰ উপনদী সমূহত দেখা যায়।  ভাৰত চৰকাৰে ২০০৯ চনৰ ৫ অক্টোবৰত শিহুক জাতীয় জলচৰ প্ৰণী হিচাপে  স্বীকৃতি দিছে।
তদুপৰি ২০১৬ চনত শিহুক অসমৰ গুৱাহাটী মহানগৰীৰ শুভংকৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে।
বৰ্ণনা
শিহু এক প্ৰকাৰৰ নেত্ৰহীন জলচৰ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী। ইয়াৰ ঘ্ৰাণ শক্তি অতি প্ৰৱল। বিলুপ্ত প্ৰায় এই জীৱৰ ভাৰতত সংখ্যা ২০০০ তকৈয়ো কম। ইয়াৰ বিলুপ্তিৰ মূখ্য কাৰণ হ'ল - গংগা তথা আন নদীৰ প্ৰদূষণ, নদীবান্ধৰ নিৰ্মাণ আৰু চিকাৰ। ইহঁতৰ চিকাৰ মূলতঃ তেলৰ বাবে কৰা হয়। আন মাছ ধৰিবলৈ শিহুৰ তেল ব্যৱহাৰ কৰা হয়। উত্তৰ প্ৰদেশৰ নৰোৰা আৰু বিহাৰৰ পটনা চাহাব আৰু উত্তৰ-পূৱ ভাৰতৰ কিছু অঞ্চলত হে কেইটামান শিহু বাচি আছে।
শিহুয়ে শব্দৰ প্ৰতিধ্বনিৰ সহায়ত স্থান নিৰুপন আৰু ঘ্ৰাণ শক্তিৰ দ্বাৰা নিজৰ চিকাৰ আৰু খাদ্য বিচাৰে। শিহু সম্পূৰ্ণ মাংসভোজী প্ৰাণী। এই প্ৰাচীন জীৱ ভাৰতত প্ৰায় ১০ কোটি বছৰ আগৰ পৰা আছে।  মাইকী শিহু মতাতকৈ আকাৰত দীঘল।  শিহুৰ জীৱনকাল প্ৰায় ৩০ বছৰ। শিহুৰ সংৰক্ষণৰ বাবে বহু বছৰ পূৰ্বে সম্ৰাট অশোকে ব্যৱস্থা লৈছিল।  ১৯৯৬ চনত আন্তৰ্জাতিক পৰিবেশ সংৰক্ষণ পৰিষদে শিহুক বিলুপ্ত প্ৰায় জীৱ ৰূপে স্বীকৃতি দিছে।
অসমৰ ডিব্ৰু-ছৈখোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত শিহু পোৱা যায়।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী শ্ৰেণী:জলচৰ প্ৰাণী
মেলিণ্ডা গেট্‌ছ
মেলিণ্ডা আন গেট্‌ছ (বিবাহৰ পূৰ্বে ফ্ৰেন্স; ১৫ আগষ্ট, ১৯৬৪; Melinda Ann Gates) হৈছে এগৰাকী আমেৰিকান সমাজহিতৈষী আৰু মাইক্ৰছ'ফ্টৰ ভূতপূৰ্ব মহাপ্ৰবন্ধক। ২০০০ চনত, পতি বিল গেট্‌ছৰ লগলাগি মেলিণ্ডাই বিল এণ্ড মেলিণ্ডা গেট্‌ছ ফাউণ্ডেছনৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠা কৰে; যিটো ২০১৫ চনলৈকে পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ ব্যক্তিগত লোকহিতৈষী সংস্থা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। ফৰ্বছ আলোচনীয়ে মেলিণ্ডাক ক্ৰমাগতভাৱে পৃথিৱীৰ এগৰাকী শক্তিশালী মহিলা হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰি আহিছে।
হাতেলিখা আলোচনী
হাতেলিখা আলোচনী (Handwritten Magazine) হৈছে মানুহে হাতেৰে লিখি প্ৰকাশ কৰা আলোচনী। ইয়াত আলোচনীৰ বাবে সংগ্ৰহ কৰা বিষয়সমূহ হাতেৰে লিখাৰ লগতে ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অলংকৰণৰ বাবে চিত্ৰ অংকন কৰা আৰু আলোচনীখন বন্ধোৱা আদি সকলো কাম হাতেৰে কৰা হয়। অসমীয়া আলোচনীৰ ইতিহাস আৰম্ভ হয়, ১৮৪৬ চনৰ পৰা। খৃষ্টধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আমেৰিকাৰ পৰা অহা ব্যপ্তিষ্ট মিছনেৰী চাহাবসকলৰ প্ৰচেষ্টাত প্ৰকাশিত "অৰুণোদই"য়ে অসমীয়া সংবাদপত্ৰ আলোচনীৰ ভেটি স্থাপন কৰে।
মেলিণ্ডা গেট্‌ছ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৬৪ চনৰ ১৫ আগষ্ট তাৰিখে টেক্সাচৰ ডালাচত মেলিণ্ডা এন ফ্ৰেন্সৰ জন্ম হৈছিল। এৰোস্পেচ অভিযন্তা ৰেয়মণ্ড জোচেফ ফ্ৰেন্স জুনিয়ৰ আৰু গৃহিনী মাতৃ ইলেইন এগনেচ আমাৰলেণ্ডৰ তেওঁ দ্বিতীয়গৰাকী সন্তান আছিল। তেওঁলোকৰ চাৰিটা সন্তান আছিল। মেলিণ্ডাৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠা ভগ্নী আৰু দুগৰাকী কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ আছে।
হাতেলিখা আলোচনী
প্ৰায়বোৰ সাহিত্যিকৰে ছাত্ৰাৱস্থাতে সাহিত্য চৰ্চাৰ উকমুকনি দেখা দিয়ে। তাৰ ফলশ্ৰুতিত বহুত শিক্ষানুষ্ঠানত হাতেলিখা আলোচনীৰ সৃষ্টি হয়। শিক্ষানুষ্ঠানৰ কৰ্তৃপক্ষয়ো এনে কামক সৃষ্টিশীল কৰ্ম হিচাপে বিবেচনা কৰি উৎসাহিত কৰা দেখা যায়। সাহিত্যিক, চিন্তাবিদ ড° হীৰেন গোহাঁইৰো সাহিত্যিক জীৱন আৰম্ভ হৈছিল কলেজিয়েট স্কুলৰ সপ্তম শ্ৰেণীৰ হাতেলিখা আলোচনীত৷ সেউতী (আলোচনী) আছিল অসমীয়া ভাষাত যুগুত কৰা অসমৰ প্ৰথমখন হাতেলিখা আলোচনী৷ অসমৰ কটন কলেজৰ কেইগৰাকীমান শিক্ষাৰ্থীৰ উমৈহতীয়া প্ৰচেষ্টাত ১৯০৭ চনত এই হাতেলিখা আলোচনীখন পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে মুকলি কৰা হৈছিল৷ 'সেউতী'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱা৷ আলোচনীখন প্ৰায় আঠবছৰ ধৰি প্ৰকাশ পাইছিল৷ তেনেদৰেই যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক প্ৰফুল্ল চেটাৰ্জীৰ কাৰ্যকালত বিদ্যালয়ৰ আলোচনী “জেউতি’’১৯২৪ চনত হাতেলিখা অৱস্থাত প্ৰকাশ পাইছিল। জেউতিৰ বাহিৰেও ছাত্ৰসকলে নিজা নিজা শ্ৰেণীৰ পৰা একোখনকৈ আলোচনী হাতেলিখি উলিয়াইছিল। অষ্টম শ্ৰেণীৰ ’ক শাখা’ৰ পৰা “চেনেহী’’ নামৰ হাতেলিখা তিনিমহীয়া আলোচনী ওলাইছিল। এইখনৰ সম্পাদক আছিল অজিত শৰ্মা। কবি অমূল্য বৰুৱাৰ উদ্যোগত “কবিতা মালঞ্চ’’ নামৰ হাতেলিখা কবিতা পুথি প্ৰকাশ কৰিছিল। যোৰহাটৰ ৰ’দালি সভা সাহিত্য চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰ আছিল। যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ বিভিন্ন ক্লাছৰ দুই এক উদ্যোগী ছাত্ৰই “দৈনিক বাতৰি’’ কাকত হাতেলিখা অৱস্থাত চাৰিকপিকৈ উলিয়াইছিল। নগাঁৱৰ কলিয়াবৰতো হাতেলিখা আলোচনীৰে সাহিত্য চৰ্চা কৰা হৈছিল। ১৯৪০ চনমানত যতীন্দ্ৰনাথ ভূঞা আৰু সহপাঠী কিছুমানৰ সহযোগত হাতেলিখা আলোচনী “মলয়া’’ প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ বাহিৰে কলিয়াবৰৰ পৰা প্ৰকাশিত হাতেলিখা আলোচনী অকণ, আভা, কুমলীয়া মন, পোহৰ আদি।
মেলিণ্ডা গেট্‌ছ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
মেলিণ্ডা এগৰাকী কেথোলিক।  তেওঁ ছেইণ্ট মণিকা কেথোলিক স্কুলত পঢ়িছিল, য'ত তেওঁ শ্ৰেণীৰ ভিতৰত শীৰ্ষস্থানপ্ৰাপ্ত ছাত্ৰী আছিল।  চৌধ্য বছৰ বয়সত, মেলিণ্ডাক পিতৃয়ে এপল-টুৰ লগত পৰিচয় কৰাই দিয়ে যিয়ে তেওঁক কম্পিউটাৰ গেম আৰু "BASIC" প্ৰগ্ৰামিং লেংগুৱেজৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰি তোলে।
হাতেলিখা আলোচনী
কিছুমান শিক্ষানুষ্ঠানে আৰ্থিক অভাৱৰ বাবে প্ৰথমে হাতেলিখা আলোচনী উলিয়ায়। কটন কলেজৰ পৰা প্ৰকাশিত আৰু দণ্ডীনাথ কলিতা আৰু তাৰক চন্দ্ৰ গোস্বামী সম্পাদিত হাতেলিখা আলোচনী “সেউতী’’ ওলাইছিল। গোবিন্দ চন্দ্ৰ পৈৰা, হৰিপ্ৰসাদ ৰাই, আৰু ধনবাহাদুৰ সোণাৰে ক’হিমাত থাকোঁতে, ছাত্ৰাৱস্থাতে “কমলিনী’’, “সৰস্বতী’’ আৰু “পশুপতি’’ নামে তিনিখন হাতেলিখা আলোচনী উলিয়াই ছাত্ৰসকলৰ মাজত সাহিত্য চৰ্চাৰ পৰিৱেশ তৈয়াৰ কৰিছিল। নগাঁও প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়ৰ আলোচনী “অংকুৰ’’ হাতেলিখা অৱস্থাত প্ৰকাশ পাইছিল। ঢেকীয়াজুলি চৰকাৰী সাহায্যপ্ৰাপ্ত হাইস্কুলত ১৯৬৩ চনত একেলগে নখন হাতেলিখা আলোচনী উলিওৱা হৈছিল। যোৰহাটৰ পৰা “ভোগদৈ’’ নামৰ চাৰিপৃষ্ঠাৰ অসমীয়া হাতেলিখা বাতৰি কাকত অজিত কুমাৰ শৰ্মাই আৰু Hotnews নামৰ ইংৰাজী কাকত যতি নাৰায়ণ শৰ্মাই সম্পাদনা কৰি উলিয়াইছিল। যোৰহাট নৰ্মাল স্কুলৰ “ছাত্ৰ’’ নামে এখন হাতেলিখা আলোচনী আৰু হাউলী প্ৰশিক্ষণ বিদ্যালয়ৰো “ছাত্ৰ’’ নামেৰে এখন হাতেলিখা আলোচনী প্ৰকাশ পায়। সেইসময়ত কাশী বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়িবলৈ যোৱা অসমৰ ছাত্ৰসকলৰ সংগঠন ’কাশী আসাম ছাত্ৰ সংঘ’ৰ দ্বাৰাও “জাহ্নৱী’’ নামৰ এখন হাতেলিখা আলোচনী প্ৰকাশ পাইছিল।
মেলিণ্ডা গেট্‌ছ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮২ চনত তেখেতে "উৰচুলিন একাডেমী অৱ ডালাছ"ৰ পৰা ভেলেডিক্টৰিয়ান হিচাপে স্নাতক হয়। ১৯৮৬ চনত ডিউক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান আৰু অৰ্থনীতিত এটা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। আৰু ১৯৮৭ চনত ডিউকৰ ফুকুৱা স্কুল অৱ বিজনেচৰ পৰা এমবিএ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ডিউকত থাকোঁতে, মেলিণ্ডা "কাপ্পা আলফা থেটাৰ ভগ্নীসংঘ, বিটা ৰ' চেপটাৰ"ৰ সদস্যা আছিল।
হাতেলিখা আলোচনী
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:আলোচনী শ্ৰেণী:সাহিত্য
মেলিণ্ডা গেট্‌ছ
কৰ্মজীৱন
মেলিণ্ডাৰ প্ৰথমটো চাকৰি আছিল শিশুক গণিত আৰু কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানৰ টিউছন লোৱাটো। স্নাতক শিক্ষাৰ সমাপ্তিৰ পাছত, মেলিণ্ডাই মাইক্ৰ'ছফ্টত বিপণন প্ৰবন্ধক হিচাপে যোগদান কৰে য'ত তেখেতে বিভিন্ন ধৰণৰ মাল্টিমিডিয়া প্ৰকল্পৰ বিকাশৰ তদাৰক কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত ছিনেমেনিয়া, এনকাৰ্টা, পাব্লিছাৰ, বব, মানি, ৱৰ্ক আৰু ৱৰ্ড আছিল প্ৰধান। জনপ্ৰিয় যাত্ৰা-বুকিং ৱেবছাইট এক্সপেডিয়াতো তেখেতে কাম কৰিছিল। পৰৱৰ্তী কালত গেট্‌ছে মাইক্ৰ'ছফ্ট ববৰ ছফ্টৱেৰ উপস্থাপনৰ সময়ত মনত পেলাইছিল-"সেইয়া আছিল মই কৰা কঠিন কামবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম। ". অৱশ্যে, প্ৰগ্ৰামটো ব্যৱসায়িক দিশত বিফল হৈছিল। কুৰি শতিকাৰ শেষৰটো দশকত, তেখেতেক "ইনফৰ্মেছন প্ৰডাকটছ"ৰ মহাপ্ৰবন্ধক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। সেইটো পদত তেখেত ১৯৯৬ চনলৈকে থাকে। নিজৰ পৰিয়াল আৰম্ভ কৰা আৰু প্ৰতিপালন কৰাৰ মানসেৰে তেখেতে মাইক্ৰ'ছফ্ট ত্যাগ কৰে।
১৯৯৬ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈকে গেট্‌ছে ডিউক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ট্ৰাষ্টি বৰ্ডত সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। তেখেতে "বিল্ডাৰবাৰ্গ গ্ৰুপ"ৰ বাৰ্ষিক সন্মিলনীত উপস্থিত থাকে আৰু "ৱাশ্বিংটন পোষ্ট" কোম্পানীৰ পৰিচালনা সভাৰ আসন এখনত ২০০৪ চনৰ পৰা অধিষ্ঠিত হয়। "ড্ৰাগষ্ট'ৰ ডট কম"ৰ পৰিচালনা সভাতো তেখেতৰ এটা স্থান আছিল, পিছে ২০০৬ চনৰ আগষ্টত তেখেতে সেইটো স্থান ত্যাগ কৰে। তাৰপিছত তেখেতে সমাজসেৱাৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। ২০০০ চনৰ পৰা তেখেতে ৰাজহুৱা প্ৰেক্ষাপটত সক্ৰিয় হৈ পৰে। তেওঁ কয়, "As I thought about strong women of history, I realized that they stepped out in some way." এনেধৰণৰ চিন্তাধাৰাই তেখেতক "বিল এণ্ড মেলিণ্ডা গেট্‌ছ সংস্থা" কাৰ্যনীতি অনুসৰণ আৰু লক্ষ্যপূৰণ কৰাত অৰিহণা যোগাই আহিছে। ২০১৪ পৰ্যন্ত, বিল গেট্‌ছ আৰু মেলিণ্ডা গেট্‌ছে তেওঁলোকৰ সংস্থাটোলৈ ২৮ বিলিয়ন ডলাৰ ধনৰাশি দান হিচাপে আগবঢ়াইছে। ২০১৫ চনত মেলিণ্ডাই "পাইভটেল ভেনছুৰছ"(Pivotal Ventures) সুকীয়াকৈ স্থাপন কৰে, যি এটা স্বতন্ত্ৰ উদ্যোগ। তেওঁলোকৰ লক্ষ্য হৈছে- "আমেৰিকান মহিলা আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে মুখামুখি হোৱা নানান সমস্যা চিনাক্ত কৰা, তেওঁলোকৰ অৱস্থা উন্নত কৰা, আৰু অভিনৱ সমাধানসূত্ৰ উদ্ভাৱন কৰা। "
লেখিকা হিচাপে
২০১৯ চনত, মেলিণ্ডা গেট্‌ছে লেখিকা ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। কিতাপখনৰ নাম আছিল: 'The Moment of Lift: How Empowering Women Changes the World'। ভূতপূৰ্ব ৰাষ্ট্ৰপতি বাৰাক অ'বামাই এটা কমেডি স্কেচৰ জৰিয়তে এই কিতাপখনৰ প্ৰচাৰত সহায় কৰিছিল। এই গ্ৰন্থখনে নাৰীসকলৰ উপাৰ্জনবিহীন কৰ্মৰাজীক স্বীকৃতি দিব নিবিচৰা ব্যৰ্থতাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। তাৰ বাবে গ্ৰন্থখনে নাৰীবাদী অৰ্থনীতিবিদ ডেম মেৰিলিন ৱাৰিঙৰ 'If Women Counted' গ্ৰন্থখনৰ সহায় লয়।
জুবিলী
জুবিলী (Jubilee) আমাজন প্ৰাইম ভিডিঅ’ত সম্প্ৰচাৰিত এখন হিন্দী ভাষাৰ ভাৰতীয় পিৰিয়ড ড্ৰামা। বিক্ৰমাদিত্য মতৱানেই নিৰ্মাণ আৰু পৰিচালনা কৰা ধাৰাবাহিকখন আন্দোলন ফিল্মছ, ৰিলায়েন্স এণ্টাৰটেইনমেণ্ট আৰু ফেণ্টম ষ্টুডিঅ’ই প্ৰযোজনা কৰিছে। ইয়াত প্ৰসেনজিৎ চেটাৰ্জী, অপাৰশক্তি খুৰানা, অদিতি ৰাও হায়দৰী, সিদ্ধান্ত গুপ্তা, ৱামিকা গব্বী আৰু ৰাম কাপুৰ আদি দ্বিগজ অভিনেতাই অভিনয় কৰিছে। ২০২৩ চনৰ ৭ এপ্ৰিল তাৰিখে ধাৰাবাহিকখন মুক্তি দিয়া হৈছিল।
লেখকৰ ঘৰ
লেখকৰ ঘৰ (Writer's home) (কেতিয়াবা লেখকৰ, লেখকৰ বা সাহিত্যৰ ঘৰ) হৈছে লেখকসকলে বাস কৰা স্থান। সঘনাই এই ঘৰবোৰ ঐতিহাসিক ঘৰ সংগ্ৰহালয় আৰু সাহিত্য পৰ্যটন স্থলী হিচাপে সংৰক্ষিত হৈ থাকে, যিবোৰক লেখকৰ ঘৰ সংগ্ৰহালয় বুলি কোৱা হয়; বিশেষকৈ যেতিয়া ঘৰবোৰ বিখ্যাত সাহিত্যিক ব্যক্তিৰ ঘৰ হয়। সঘনাই এই অট্টালিকাসমূহ সংৰক্ষিত কৰা হয় যাতে দৰ্শনাৰ্থীসকলক ইয়াৰ ৰচনা আৰু ইয়াৰ ঐতিহাসিক প্ৰসংগতকৈ লেখকৰ বিষয়ে অধিক জানিবলৈ অধিক উৎসাহিত কৰিব পৰা যায়। এই প্ৰদৰ্শনীসমূহ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ জীৱনীমূলক সমালোচনাৰ। সাহিত্যিক পৰ্যটনত অংশগ্ৰহণ কৰা ক্ষেত্ৰসমূহৰ দৰ্শকসকল; প্ৰায়ে লেখকসকলৰ অনুৰাগী, আৰু এই অনুৰাগীসকলে তেওঁলোকৰ ভ্ৰমণৰ জৰিয়তে লেখকসকলৰ সৈতে গভীৰ আৱেগিক আৰু শাৰীৰিক সংযোগ বিচাৰি পায়।
এই স্থানসমূহত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰসমূহৰ বাবে সাধাৰণ বহুতো কাৰ্য্যকলাপ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, যেনেঃ জীৱন্ত ইতিহাস, সংগ্ৰহালয় প্ৰদৰ্শনী, গাইড ট্যুৰ আৰু কবিতা পঠন। নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ মন্তব্যকাৰী এন্নে ট্ৰুবেকে আমেৰিকাত এনে ৭৩টা ঘৰ গণনা কৰিছিল।
বিখ্যাত লেখকসকলৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘৰ বা স্থানসমূহ সংৰক্ষণ কৰাৰ পৰম্পৰাৰ ইতিহাস বৰ পুৰণি। চতুৰ্দশ শতিকাত পেট্ৰাকৰ জন্মস্থান সংৰক্ষণ কৰা হৈছিল, যদিও পেট্ৰাকে সৰুতে তাত সময় কষ্ট কৰিছিল। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ফ্ৰান্সত লেখকৰ ঘৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ফটো-সাংবাদিকতাই লেখকৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ প্ৰতি জনসাধাৰণৰ আগ্ৰহ বৃদ্ধি কৰি তেওঁলোকৰ ঘৰক গন্তব্যস্থান কৰি তুলিছিল।
উল্লেখযোগ্য ঘৰ
জেন অষ্টিনৰ গৃহ সংগ্ৰাহালয়
পাৰ্ল এছ. বাকৰ গৃহ ৰাষ্ট্ৰীয় ঐতিহাসিক সংগ্ৰাহালয়, গ্ৰীণ হিলছ্ ফাৰ্ম
মিখাইল বুলগাক'ভ সংগ্ৰাহালয়, মস্কো
লৰ্ড বায়ৰণৰ নিউজষ্টেড আব্বেই
থ'মাছ কাৰ্লাইলৰ গৃহ
কাছা ডি চাৰভেণ্টাছ
মেলিখ'ভ আৰু হোৱাইট ডাচা (এণ্টন চেখ'ভ)
গ্ৰীণৱে ইষ্টেট (আগাথা ক্ৰিষ্টি)
জন ক্লেয়াৰ ক'টেজ
মাণিং ক্লাৰ্ক কটেজ
কাওপাৰ আৰু নিউটন সংগ্ৰাহালয়
অধিক পঢ়ক
(১)
(২)
(৩)
(৪)
(৫)
(৬)
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ
পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ (Review Article) হৈছে এটা নিৰ্দিষ্ট শাখাৰ ভিতৰত এটা বিষয়ৰ ওপৰত বৰ্তমানৰ বুজাবুজিৰ অৱস্থাৰ সাৰাংশ দাঙি ধৰা এটা প্ৰবন্ধ। পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ এটাক সাধাৰণতে গৌণ উৎস বুলি গণ্য কৰা হয় কাৰণ ইয়াত পূৰ্বতে প্ৰকাশিত অধ্যয়নসমূহৰ পদ্ধতি আৰু সিদ্ধান্তসমূহ বিশ্লেষণ আৰু আলোচনা কৰিব পাৰি। ইয়াৰ এটা জৰীপৰ প্ৰবন্ধ বা বাতৰি প্ৰকাশৰ সাৰাংশসূচক প্ৰবন্ধৰ সৈতে সাদৃশ্য আছে, যিয়ে নতুন তথ্য আৰু ফলাফলৰ ৰিপৰ্ট দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে পূৰ্বতে প্ৰকাশিত প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক উৎসসমূহৰ জৰীপ আৰু সাৰাংশও কৰে। জৰীপৰ প্ৰবন্ধসমূহক অৱশ্যে তৃতীয় পৰ্যায়ৰ উৎস বুলি গণ্য কৰা হয়, যিহেতু ই নতুন সিদ্ধান্তৰ অতিৰিক্ত বিশ্লেষণ আৰু সংশ্লেষণ প্ৰদান নকৰে। এনে উৎসৰ পৰ্যালোচনাক প্ৰায়ে তৃতীয় পৰ্যায়ৰ পৰ্যালোচনা বুলি কোৱা হয়।
পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধৰ বিশেষজ্ঞ বিদ্যায়তনিক প্ৰকাশনসমূহক পৰ্যালোচনামূলক আলোচনী বুলি জনা যায়। পৰ্যালোচনামূলক আলোচনীসমূহে গ্ৰহণ কৰা পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহৰ বাবে নিজস্ব প্ৰয়োজনীয়তা থাকে, গতিকে পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহ জমা দিয়া আলোচনীখনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি সামান্য ভিন্ন হ’ব পাৰে।
পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহে নিম্নোক্ত বিষয়সমূহ শিকায়:
(ক) এটা ক্ষেত্ৰত কাম কৰা মূল লোকসকল
(খ) শেহতীয়া বৃহৎ অগ্ৰগতি আৰু আৱিষ্কাৰসমূহ
(গ) গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য ব্যৱধান
(ঘ) বৰ্তমানৰ বিতৰ্কসমূহ
(ঙ) গৱেষণা ইয়াৰ পিছত ক’লৈ যাব পাৰে তাৰ পৰামৰ্শ
এটা মেটা-অধ্যয়নে ইতিমধ্যে প্ৰকাশিত বৃহৎ সংখ্যক পৰীক্ষামূলক বা মহামাৰীবিজ্ঞান অধ্যয়নৰ সাৰাংশ দাঙি ধৰে আৰু ইয়াৰ ফলাফলৰ পৰিসংখ্যাগত বিশ্লেষণ প্ৰদান কৰে।
আখ্যানমূলক পৰ্যালোচনা, পদ্ধতিগত পৰ্যালোচনা, মেটা-বিশ্লেষণ আদি বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধ আছে। পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহে নতুন ফলাফলৰ পৰিচয় নিদিয়ে, বৰঞ্চ উপস্থাপন কৰা ফলাফলৰ ওপৰত সিদ্ধান্ত লোৱা, বৰ্তমানৰ ফলাফলসমূহ উল্লেখ কৰে। পৰ্যালোচনামূলক প্ৰবন্ধসমূহক একেটা ক্ষেত্ৰ, অন্তৰ্নিহিত তত্ত্ব বা গৱেষণা পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি।
আখ্যানমূলক পৰ্যালোচনাই কোনো বিষয়বস্তু বা বিষয়ৰ ওপৰত প্ৰকাশিত তথ্যৰ বৰ্ণনা কৰে, কিন্তু বিষয়টোৰ ওপৰত গৱেষণা কৰাৰ লগত জড়িত পদ্ধতিগত প্ৰক্ৰিয়াটো প্ৰায়ে অন্তৰ্ভুক্ত নকৰে। ইয়াৰ ফলত আখ্যানমূলক পৰ্যালোচনা প্ৰবন্ধসমূহ পক্ষপাতমূলক হ’ব পাৰে, মূল গৱেষণাৰ সৈতে জড়িত গুৰুত্বপূৰ্ণ তাত্ত্বিক বিৱৰণ হেৰুৱাব পাৰে, আৰু অধিক অধ্যয়নৰ জৰিয়তে ক্ষেত্ৰখনক অধিক বিকশিত কৰাৰ বাবে উদ্ভাৱনীমূলক পৰামৰ্শ দিব পাৰে।
ভীমবেটকা প্ৰস্তৰক্ষেত্ৰ
ভীমবেটকা প্ৰস্তৰক্ষেত্ৰ (Bhimbetka rock shelters) ভাৰতৰ মধ্যপ্ৰদেশৰ ৰাইছেন জিলাত অৱস্থিত। মধ্যপ্ৰদেশৰ ভীমবেটকাত (ভীমবৈঠক) প্ৰস্তৰ যুগৰ গুহাচিত্ৰ আৱিষ্কাৰ হৈছে। এই ভাৰতৰ সবাতোকৈ পুৰণা সভ্যতাৰ নিদৰ্শন। ভীমবেটকা প্ৰস্তৰক্ষেত্ৰ সম্পৰ্কে ইউনেস্কো অভিলেখনত কোৱা হৈছে যে "এই স্থানটি প্ৰাকৃতিক শিলাসমূহৰ মাজত  প্ৰস্তৰ চিত্ৰকলাৰ এক অসাধাৰণ ভাণ্ডাৰ।" মধ্যভাৰতৰ মধ্যপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ বিন্ধ্য পৰ্বতমালাৰ পাদদেশত এই প্ৰস্তৰক্ষেত্ৰ অৱস্থিত। ১৮৯৩ হেক্টৰ এলাকাত পাথৰৰ আধাৰৰ উপৰত এই প্ৰস্তৰক্ষেত্ৰ প্ৰসাৰিত। মূল অঞ্চলটোৰ মাটিকালি ১০,২৮০ হেক্টৰ। ১৯৫৭ চনত এই প্ৰস্তৰক্ষেত্ৰ আৱিষ্কৃত হয়। ইয়াত পাঁচটা প্ৰস্তৰক্ষেত্ৰৰ অংশত মেচ'লিথিক যুগৰপৰা ঐতিহাসিক যুগ পৰ্যন্ত  চিত্ৰকলা ৰক্ষিত আছে। পাৰ্শ্বৱৰ্তী ২১টা অঞ্চলৰ লোক ঐতিহ্যত এই চিত্ৰকলাৰ প্ৰভাৱ সুস্পষ্ট।  এই ক্ষেত্ৰসমূহ ১০০,০০০ খ্ৰী:পূ: ৰপৰা  ১০০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ মধ্যৰৰ্তী বিভিন্ন সময়ত নিৰ্মিত হয়। প্ৰাচীনকালৰ চিকাৰী লোকসকলৰ অৰ্থনীতিৰ লগত সম্পৰ্কযুক্ত এই চিত্ৰকলাত মানুহ আৰু  প্ৰকৃতিৰ মাজৰ সম্পৰ্ক প্ৰদৰ্শিত হৈছে। ২০০৩ চনত ইউনেস্কোয়ে  ইয়াক এক অনন্য সাংস্কৃতিক সম্পত্তিৰূপে বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান
খহুলী দেৱী
খহুলী দেৱী (Khahuli devi) বিয়াল্লিছৰ গণ আন্দোলনত শ্বহীদ হোৱা এগৰাকী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী৷ নগাঁও জিলাৰ ডুমডুমীয়াৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ কৰ্মী খহুলী দেৱীৰ স্বামীৰ নাম পোনাৰাম নাথ৷ পোনাৰাম নাথৰ ঘৰ দৰং জিলাৰ নাহৰবাৰী মৌজাৰ কাটনিগাঁও৷ ঢেকিয়াজুলি থানাত পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ গৈ স্বহীদ হোৱা খহুলী নাথ আছিল সন্তান সম্ভৱা৷
শিলচৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ চিকিৎসালয় শ্ৰেণী:অসমৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় শ্ৰেণী:কাছাৰ জিলা
খাজুৰাহো
খাজুৰাহো (Khajuraho), ভাৰতৰ মধ্য প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ ছত্ৰপুৰ জিলাৰ এখন নগৰ পঞ্চায়ত শাসিত চহৰ। এই ঠাইখন খাজুৰাহো স্মাৰকসমূহৰ বাবে বিখ্যাত। খাজুৰাহো স্মাৰকসমূহ ৰাজপুত বংশোদ্ভুত চান্দেলা ৰাজবংশৰ অধীনত ৯৫০ আৰু ১০৫০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ মধ্যৱৰ্তী সময়ত নিৰ্মিত। এই সময়টি আছিল উক্ত ৰাজবংশৰ শাসনৰ স্বৰ্ণযুগ। বৰ্তমান এই স্মাৰকসমূহৰ যিসমূহ অক্ষত অৱস্থাত আছে সেইসমূহ হিন্দু ধৰ্ম আৰু জৈন ধৰ্মৰ স্থাপত্য। এইসমূহৰ স্থাপত্যশৈলীত নানান স্থাপত্যশৈলীৰ বিস্ময়কৰ মিশ্ৰণ দেখা যায়। এই স্থাপত্যৰ শ্ৰেষ্ঠ নিদৰ্শন কন্দৰিয়া মন্দিৰ। ৬ বৰ্গকিলোমিটাৰ আয়তনবিশিষ্ট মন্দিৰ প্ৰাংগনত নিৰ্মিত ৮৫টি মন্দিৰৰ মাজত মাত্ৰ ২২টি মন্দিৰহে বৰ্তমান বিদ্যমান। এই মন্দিৰসমূহ দশম শতাব্দীত চান্দেলা ৰাজত্বকালত নিৰ্মিত হয়। মধ্যপ্ৰদেশত অবস্থিত এই অঞ্চলটি ১৯৮২ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয় - দ্বাদশ শতাব্দীৰ মুছলমান আক্ৰমণৰ পূৰ্বে চান্দেলা সংস্কৃতিৰ অনন্য আৰু মৌলিক শিল্পকৌশলৰ নিদৰ্শন আৰু প্ৰমাণ, এটি সাংস্কৃতিক সম্পত্তি হিচাপে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ‎
বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগ
বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগ ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে স্থাপন কৰা এটি বিধিবদ্ধ সংস্থা। ১৯৫৬ চনত বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগ গঠন কৰা হয়। ভাৰতৰ বিশ্ববিদ্যালয সমূহৰ মাজত সংহতি স্থাপন, মান নিৰ্ণয় আৰু পৰিচৰ্যা ইয়াৰ কাম। বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগে ভাৰতৰ বিশ্ববিদ্যালয় সমূহক অনুমোদন দিয়ে আৰু চৰকাৰী বিশ্ববিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয় সমূহক অৰ্থসাহায্য প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ প্ৰধান কাৰ্য্যালয় নতুন দিল্লীত অৱস্থিত। পুনে, ভূপাল, কলকাতা, হায়দৰাবাদ, গুৱাহাটী আৰু বেংগালুৰুত ইয়াৰ ছয়টা আঞ্চলিক কাৰ্য্যালয় অৱস্থিত।
ইতিহাস
<!-- The UGC was first formed in 1945 to oversee the work of the three Central Universities of Aligarh, Banaras and Delhi. Its responsibility was extended in 1947 to cover all Indian universities.
In November 1956 the UGC became a statutory body upon the passing of the "University Grants Commission Act, 1956" by the Indian Parliament.
In 1994 and 1995 the UGC decentralised its operations by setting up six regional centres at Pune, Hyderabad, Kolkata, Bhopal, Guwahati and Bangalore. The head office of the UGC is located at Bahadur Shah Zafar Marg in New Delhi, with two additional bureaus operating from 35, Feroze Shah Road and the South Campus of University of Delhi as well. -->
বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাগসমূহ
<!-- The types of universities controlled by the UGC include:
The University Grants Commission (UGC) has also released the list of 24 fake Universities operating in India. UGC has said that these 24 self-styled, unrecognized institutions functioning in contravention of the UGC Act have been declared as fake and are not entitled to confer any degrees. -->
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী সংস্থা
তেজপুৰ লিচু
তেজপুৰ লিচু হৈছে অসমৰ তেজপুৰৰ বিভিন্ন অঞ্চলত উৎপাদিত হোৱা এক প্ৰকাৰৰ লিচু। ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক নাম হৈছে Litchi chinensis। ই Sapindaceae পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত Litchi গণৰ এটা প্ৰজাতি। তেজপুৰ লিচুৰ কিছুমান বিশেষ বৈশিষ্ট্য আছে, বিশেষকৈ ইয়াৰ আকাৰ আৰু ইয়াত থকা কাৰ্বহাইড্ৰেটৰ মাত্ৰাই ইয়াক অন্য লিচুতকৈ পৃথক কৰি তুলিছে। ইলাছি, বিলাতি, বম্বাই, পিঁয়াজী, হালধীয়া আদি হৈছে স্থানীয়ভাৱে উৎপাদন কৰা তেজপুৰ লিচুৰ কিছুমান প্ৰকাৰ। অসমৰ প্ৰায় প্ৰতিখন জিলাতেই লিচু হয়, যদিও শোণিতপুৰ জিলাতেই সৰ্বাধিক লিচু উৎপাদন কৰা হয়। তেজপুৰ লিচুৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰবোৰৰ ভিতৰত বম্বাই আৰু ইলাছিয়েই সৰ্বোৎকৃষ্ট প্ৰকাৰ। কোনোধৰণৰ কৃত্ৰিম ৰসায়ন প্ৰয়োগ নকৰাকৈ সম্পূৰ্ণ জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়াৰে উৎপাদিত এই লিচু বিদেশলৈও ৰপ্তানি কৰা হয়। মধ্য প্ৰদেশ, ৰাজস্থান, উত্তৰ প্ৰদেশ আদি ৰাজ্যৰ ফলৰ বজাৰত তেজপুৰ লিচুৰ সমাদৰ থকাৰ লগতে আমেৰিকা, ছুইজাৰলেণ্ড আদি দেশতো ই অতি জনপ্ৰিয়। তেজপুৰ লিচু শোণিতপুৰ জিলাৰ পৰৱা, ডাৰিকাটি, ভালুকপুং, ওপৰ কছাৰী গাঁও, বান্দৰমাৰী, তামোলবাৰী, খনামুখ, মইলাগাঁও অঞ্চলত উৎপাদন কৰা হয়। ভৌগোলিকভাৱে তেজপুৰ লিচু 26.3°N, 92.16°W আৰু 27.01°N, 93.43°W ভিতৰত উৎপাদিত হয়।
ভৌগোলিক স্বীকৃতি
২০১৫ চনৰ ৩১ মাৰ্চত চেন্নাইস্থিত ভৌগোলিক স্বীকৃতি প্ৰদানকাৰী মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ পৰা উত্তৰ-পূৱৰ অন্য আঠ বিধ উৎপাদৰ সৈতে তেজপুৰ লিচুয়ে ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰে। ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰা উত্তৰ পূৱৰ অন্য আঠ বিধ উৎপাদ হৈছে অসম কাৰ্বি আংলং আদা (অসম), খাছী মেণ্ডাৰিণ (মেঘালয়), লাৰ্জ কাৰ্ডামম (চিকিম), চৰাই চকুৱা জলকীয়া (মিজোৰাম), কচাই নেমু (মণিপুৰ), কুইন মাটিকঁঠাল (ত্ৰিপুৰা), অৰুণাচল কমলা (অৰুণাচল প্ৰদেশ) আৰু নাগালেণ্ড গছ আলু (নাগালেণ্ড)।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
তিলেশ্বৰী বৰুৱা
তিলেশ্বৰী বৰুৱা (Tileswari Baruah) ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগৰাকী শ্বহীদ৷ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰি ঢেকিয়াজুলি থানাত পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ গৈ মৃত্যুক সাৱটি লৈছিল৷ ঢেকিয়াজুলি থানাত পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ যোৱা সমদলকাৰীক উদ্দেশ্যি কৰা পুলিচৰ গুলীচালনাত গুলীবিদ্ধ হৈ থিতাতে মৃত্যুমুখত পৰিছিল তিলেশ্বৰী বৰুৱা। উল্লেখযোগ্য যে একেদিনাই গহপুৰত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল কনকলতা বৰুৱাই। তিলেশ্বৰী বৰুৱাৰ জন্ম ১৯৩০ চনত৷ পিতৃৰ নাম ভৱকান্ত বৰুৱা৷ তেওঁৰ ঘৰ দৰং জিলাৰ বৰগাঁও মৌজাৰ নিজ বৰগাঁও নামে গাঁৱত৷ মৃত্যুৰ সময়ত তিলেশ্বৰী বৰুৱাৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ১২ বা ১৩ বছৰ৷
ভাৰতৰ স্বাধীনতা প্ৰাপ্তিৰ ৭৫ বছৰ পূৰ্ণ হোৱা উপলক্ষে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বীৰ-বীৰাংগনাসকলক স্মৰণ কৰাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে হাতত লোৱা নানা প্ৰকল্পৰ ভিতৰত দেশৰ ২০ গৰাকী বীৰনাৰীৰ জীৱনী “অমৰ চিত্ৰ কথা’’ত চিত্ৰিত কৰে৷ তাৰ ভিতৰত অসমৰ তিলেশ্বৰী বৰুৱাৰো স্থান আছে৷
অসম ডাউনটাউন বিশ্ববিদ্যালয়
বিশ্ববিদ্যালয়খন ডাউনটাউন চেৰিটেবল ন্যাসে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ডাউনটাউন হস্পিটাল এই ন্যাসৰ পৰিচালক।
অৱস্থান
অসম ডাউনটাউন বিশ্ববিদ্যালয় গুৱাহাটীৰ পানীখাইতীৰ মাধৱ নগৰ পথত অৱস্থিত।
শিক্ষা
বিশ্ববিদ্যালয় খনে বিভিন্ন বিষয়ত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আগবঢ়ায়। বিশ্ববিদ্যালয় খনত অভিযান্ত্ৰিক, হস্পিটালিটি, স্বাস্থ্য বিজ্ঞান আৰু ফাৰ্মাচী বিষয়ত বিভিন্ন পাঠ্যক্ৰমৰ সুবিধা আছে।
ই হোটেল ব্যৱস্থাপনা আৰু উদ্যোগিক প্ৰশিক্ষণত ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰিবলৈ ভাৰত পৰ্যটন উন্নয়ন সংস্থাৰ লগত বুজাবুজিৰ চুক্তি চহী কৰিছে।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ
যন্তৰ মন্তৰ (জয়পুৰ)
জয়পুৰৰ যন্তৰ মন্তৰ (Jantar Mantar) কেইবাটাও জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান যন্ত্ৰ স্থাপত্যৰ সমষ্টি। ১৭২৭ চনৰ পৰা ১৭৩৪ চনৰ মধ্যবৰ্তী সময়ত মহাৰাজ দ্বিতীয় জয়সিংহই জয়পুৰত যন্তৰ মন্তৰ নিৰ্মাণ কৰে। তেওঁ এই ধৰণৰ পাঁচটা স্থাপত্য, পাঁচটা ভিন্ন ভিন্ন স্থানত নিৰ্মাণ কৰিছিল। তাৰ মাজৰ দুটা দিল্লী আৰু জয়পুৰত অৱস্থিত। জয়পুৰ মানমন্দিৰটো আছিল বৃহত্তম আৰু ইয়াত তেওঁ ২০টি স্থায়ী যন্ত্ৰ স্থাপন কৰিছিল। মোগল সাম্ৰাজ্যৰ শেষ পৰ্বত এক জ্ঞানী সামান্তৰাজৰ ৰাজদৰবাৰৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান দক্ষতা আৰু বিশ্বচেতনাৰ অভিপ্ৰকাশ ৰূপে ই ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাত সাংস্কৃতিক সম্পত্তি ৰূপে অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
পায়্যন্নুৰ পৱিত্ৰ মথিৰাম
পায়্যন্নুৰ পৱিত্ৰ মথিৰাম ভাৰতীয় সকলে ধৰ্মীয় মূল্যবোধৰ বাবে পিন্ধা এক বিশেষ প্ৰকাৰৰ আঙঠি। এই পৱিত্ৰ আঙঠি 'পিথ্ৰু বলী' বা মৃত পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা অনুষ্ঠানত পিন্ধা হয়। এই আঙঠি পাৰম্পাৰিক ভাবে দূবৰি ঘাঁহৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। আধুনিক 'পৱিত্ৰ মথিৰাম' সোণৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। আঙঠিৰ আকাৰ আকৃতিৰ ফালৰ পৰা অনন্য আৰু দেখিবলৈ গাঁঠিৰ নিচিনা। ৰূপেৰেও এই আঙঠি তৈয়াৰ কৰা হয়। মৃত পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে পূজাৰ অনুষ্ঠানত এই আঙঠি সোঁ হাতৰ মধ্যমা আঙুলিত পিন্ধা হয়।
ইতিহাস
এই আঙঠিৰ উৎপত্তি পায়্যন্নুৰ সুভ্ৰামান্য মন্দিৰৰ লগত জড়িত। এই মন্দিৰত পৱিত্ৰ পূজা অৰ্চনাৰ বাবে ঘাঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা এই আঙঠি পিন্ধিবলৈ জোৰ দিয়া হৈছিল। পৰৱৰ্তী কালত মন্দিৰৰ পুৰোহিতে স্থায়িত্বৰ বাবে সোণৰ আঙঠি ব্যৱহাৰ কৰা আৰম্ভ কৰিলে। আঙঠি তৈয়াৰ কৰোঁতে এজন পাৰম্পাৰিক কাৰিগৰক সম্পূৰ্ণ এদিন সময় লাগে। এজন পৱিত্ৰ কাৰিগৰ হবলৈ তেওঁ গোটেই জীৱন মাংস বা খাৱ বা মদ্যপান কৰিব নোৱাৰে।
নামৰ উৎপত্তি
পৱিত্ৰম শব্দৰ অৰ্থ পৱিত্ৰ আৰু মথিৰামৰ অৰ্থ আঙঠি। উভয় শব্দ মালয়ালম ভাষাৰ পৰা আহিছে। মালায়লাম ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ স্থানীয় ভাষা।