cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
নাট্যকাৰ হিচাপে বেজবৰুৱা
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ নাটকক ধেমেলীয়া(প্ৰহসন) আৰু বুৰঞ্জীমূলক শাখাত দ্বিবিভক্ত কৰিব পাৰি৷ লিতিকাই, নোমল, পাচনি আৰু চিকৰপতি-নিকৰপতি তেখেতৰ দ্বাৰা লিখিত প্ৰহসন৷ আনহাতে বুৰঞ্জীমূলক নাটকেইখন হৈছে জয়মতী কুঁৱৰী, চক্ৰধ্বজ সিংহ আৰু বেলিমাৰ। ইয়াৰ উপৰি বেজবৰুৱাই হ য ব ৰ ল নামৰ আন এখন নাটকো লিখিছিল৷ ১৮৫৩ শক অৰ্থাৎ ১৯৩১ চনত বাঁহী আলোচনীৰ দ্বিতীয় বছৰৰ একাদশ সংখ্যাত এই নাটকখন প্ৰকাশিত হৈছিল৷ নাটকখনত মুঠতে চাৰিটা দৰ্শন আছে৷ এইখন হৈছে চক্ৰান্তমূলক, পৰিস্থিতিভিত্তিক নাটক৷
১৯১৫ চনত (১৮৩৭ শক)ত প্ৰকাশিত হোৱা চক্ৰধ্বজ সিংহ নাটখনৰ বিষয়ে বেজবৰুৱাই পাতনিত লিখিছিল-এই নাটৰ সম্পৰ্কে ইয়াকে কব লগীয়া যে মোৰ আদৰৰ বন্ধু শ্ৰীযুক্ত হেমচন্দ্ৰ গোসাঁঞীৰ “শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ”, উষা নামে মাহেকীয়া কাকতত ওলোৱা) প্ৰবন্ধৰপৰা ইয়াৰ ঘাই সজুলি লোৱা হৈছে। অনেক ঠাইত সেই প্ৰবন্ধৰপৰা শাৰীয়ে শাৰীয়ে কথা এই কিতাপত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। এই কাৰ্য্য়ত গোসাঞী দেৱে অনুমতি দি, এই কিতাপ ৰচনাত মোক সহায় কৰা বাবে মই তেওঁৰ ওচৰত কৃতজ্ঞ আৰু ধৰুৱা।.....এই কিতাপ ৰচনা কৰাৰ মোৰ ঘাই উদ্দেশ্য আসামৰ অতীত গৌৰৱ-কাহিনী নাটৰ আকাৰেৰে আজিকালিৰ অসমীয়াৰ আগত প্ৰচাৰ কৰাটো হে, নাট লেখি যহ আৰ্জিবলৈ যোৱাটো নহয়। কিন্তু লগতে যদি যহ উপাৰ্জ্জন হয় হওক, নহয় নাই।
সাহিত্যিক-সমালোচক ড০ হীৰেন গোহাঁয়ে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ চক্ৰধ্বজ সিংহ সন্দৰ্ভত কৈছে- ... নাটকৰ দৃশ্যসমূহ পৰিকল্পনা কৰোতে বেজবৰুৱাই পৰিপক্ক নিপুণ নাট্যকাৰৰ দৰে যথেষ্ট বৈচিত্ৰ্য সৃষ্টি কৰিছে যাতে দৰ্শকে আমনি নাপায়৷ মাজে মাজে দূতৰ যোগেদি পঠিওৱা দীঘল চিঠিবোৰ ৰাজসভা বা দৰবাৰত যেতিয়া পঢ়ি শুনোৱা হয়, তেতিয়া এহাতে দৰ্শকে দুই পক্ষৰ অৰিয়াঅৰি, কূটনৈতিক কৌশল, যুদ্ধৰ প্ৰস্তুতি সম্পৰ্কে বহুতো খবৰ পায়, যি নাটকৰ কাহিনীক আগুৱাই লৈ থাকে৷....
ঔপন্যাসিক হিচাপে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
১৮ শতিকাৰ শেষৰফালে সংঘটিত হোৱা দন্দুৱা দ্ৰোহৰ পটভূমিত বেজবৰুৱাই ১৮৯১ চনত পদুম কুঁৱৰী নামৰ উপন্যাসখন লিখিছিল৷ ১৮ শতিকাৰ শেষৰফালে আহোম ৰাজ্যৰ বৰফুকনে চোৱা-চিতা কৰা অঞ্চল কামৰূপত হোৱা এক বিদ্ৰোহ হৈছে দন্দোৱা দ্ৰোহ। স্বৰ্গদেউ কমলেশ্বৰ সিংহৰ দিনত হৰদত্ত আৰু বীৰদত্ত নামৰ দুজন ভাই-ককাইয়ে এই বিদ্ৰোহৰ গুৰি ধৰিছিল। কোচবিহাৰ আৰু বিজনীৰ ৰজাৰ গোপন সহযোগত তেওঁলোকে কছাৰী, পঞ্জাবী আৰু হিন্দুস্তানী শৰনাৰ্থীৰ এটা দল গঠন কৰে আৰু নিজকে স্বাধীন ঘোষণা কৰি প্ৰায় গোটেই উত্তৰ গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰে। জোনাকী আলোচনীৰ তৃতীয়টো বৰ্ষত ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰতিটো খণ্ডতেই এই উপন্যাসখন প্ৰকাশিত হৈছিল৷ অৱশ্যে উপন্যাসৰ ৰূপত ১৯০৫ চনতহে পদুম কুঁৱৰী প্ৰকাশিত হয়৷ নাটকখনত মুঠতে পোন্ধৰটা আধ্যা(অংশ) আছে৷
অসমীয়া হাস্য-ব্যংগ সাহিত্য আৰু লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
এইসমূহ ৰচনাই ভণ্ডামি, স্ত্ৰী-স্বাধীনতা, বৃদ্ধ-বিবাহ, অন্ধ-বিশ্বাস, অন্ধ-অনুকৰণ, সাংবাদিকতা আদি অনেক ৰাজনৈতিক-সামাজিক-সাংস্কৃতিক সমস্যাক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈছে৷ সমালোচক ৰ মতে,''বৈজ্ঞানিক আৰু আধুনিক মনৰ অধিকাৰী আছিল লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা৷ এটা সংস্কাৰমুক্ত মন লৈ তেখেতে পৰিৱৰ্তনৰ অনুকূল পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছিল হাস্যৰসৰ মাজেদি৷....'কৃপাবৰ বৰবৰুৱাৰ যোগেদি বেজবৰুৱাই জাতীয় জীৱনৰ দুখ-ত্ৰুটি, অসামঞ্জস্য-বিসংগতি আদি পৰিষ্কাৰকৈ দাঙি ধৰিছে৷
চৰিত্ৰটিৰ আৰ্ৱিভাৱ সন্দৰ্ভত বেজবৰুৱাই কৃপাবৰ বৰুৱা নামৰ ৰচনাখনত লিখিছে-
কৃপাবৰ বৰবৰুৱা মহা ধনুৰ্দ্ধৰ৷
বৰ পেট টিকনিৰ মূৰ লৰফৰ৷৷
সুদৰ্শন হাতে বিষ্ণু, শূল হাতে ভোলা৷
মহেন্দ্ৰৰ বজ্ৰ, কৃপাৰ কাকতৰ টোপোলা৷৷
অসম গৈৰৱ-ভানু কৃপা কল্পতৰু৷
কলেৱৰ শ্যাম যেন ভাত-ৰন্ধা চৰু৷৷
চৈধ্য ফকীয়া কবি কৃপা তয়াময়া ৰণে৷
নিজৰ জীৱন কাব্য নিজে নিজে ভণে৷৷
এডলীয়া কচুৰ জাল মাকে খাইছিল৷
দুষ্টৰ পিঠিত কৃপা নিত্যে থিয়াকিল৷৷
অন্যায়লৈ নগা-যাঠি ন্যায়লৈ কলচী৷
কানি ভাং লাওপানী বহায় দকচি৷৷
বাহুবলী বৰবৰুৱা চিন্তে পৰৰ ইষ্ট৷
নোৱাৰি মিলাব পদ কৰে ”হেষ্টনেষ্ট”৷৷
১৯০৪ চনত জোনাকী আলোচনীত বেজবৰুৱাৰ দ্বাৰা লিখিত এলানি হাস্য-ব্যংগ ৰচনা কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলা নামেৰে প্ৰকাশিত হয়৷ ১৯০৯ চনত 'কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতনি নামেৰে এখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰোৱায়৷ এইখন গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট ৰচনাসমূহ গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত জোনাকী আৰু ঊষা আলোচনীত ওলাইছিল৷ আনহাতে বাঁহী আলোচনীত বেজবৰুৱাই লিখা হাস্য-ব্যংগাত্মক ৰচনাসমূহ বৰবৰুৱাৰ বুলনি আৰু কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ভাৱৰ বুৰবুৰণি'' নামেৰে পৰৱৰ্তী সময়ত গ্ৰন্থ আকাৰে ওলায়৷ ইয়াৰ লগতে বেজবৰুৱাই ‘বৰবৰুৱাৰ চিন্তাৰ শিলগুটি’, ‘বৰবৰুৱাৰ সাহিত্যিক ৰহস্য ‘আৰু ‘কৃপাবৰ বৰুৱাৰ সামৰণি’ নামেৰে প্ৰবন্ধ সংকলন উলিয়ায়।
জীৱনীকাৰ হিচাপে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
নিজ পিতৃ দীননাথ বেজবৰুৱাৰ জীৱন সম্পৰ্কে ১৯০৯ চনত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই ডাঙৰীয়া দীননাথ বেজবৰুৱাৰ জীৱন চৰিতখন লিখি উলিয়ায়৷ ১৯১১ চনত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জীৱন আৰু সৃষ্টিৰাজিৰ উল্লেখ আৰু বিৱৰণেৰে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই ১৯১১ চনত শংকৰদেৱ নামৰ এখন জীৱনী লিখিছিল। ইয়াৰ পিছত ১৯১৪ চনত তেখেতে শ্ৰীশ্ৰী শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ নামৰ জীৱনীগ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে।
বৈবাহিক জীৱন
বি.এ পাছ কৰাৰ ঠিক পাচতেই ১৮৯১ চনত কলিকতাৰ জোড়াসাঁকোৰ দেৱেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ জীয়াৰী প্ৰজ্ঞাসুন্দৰীৰ লগত লক্ষ্মীনাথৰ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। প্ৰজ্ঞাসুন্দৰী আছিল মহৰ্ষি দেৱেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ নাতিনী তথা ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ভতিজা-জী৷ বিবাহোত্তৰ জীৱনৰ কেইটামান দিন বেজবৰুৱাই নিজৰ সতীৰ্থ-বন্ধু ব্যৱসায়ী ভোলানাথ বৰুৱাৰ কটাবলগীয়া হৈছিল আৰু প্ৰজ্ঞাসুন্দৰী দেৱী নিজৰ পিতৃ-গৃহতে আছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত বেজবৰুৱা আৰু ভোলানাথ বৰুৱাৰ ব্যৱসায়ে উন্নতিৰ পথ দেখে আৰু বেজবৰুৱাই সপৰিবাৰে নতুন ঘৰ এটা কিনি তাতেই থাকিবলৈ লয়৷ ১৮৯৫ চনত তেওঁলোকৰ প্ৰথমটি সন্তান 'সুৰভি'ৰ জন্ম হয়৷ পিছে দুখজনকভাৱে জন্মৰ মাত্ৰ পাঁচ বছৰৰ পাছতেই ডিফথেৰিয়া ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ সুৰভিয়ে ১৯০০ চনত মৃত্যুক সাবটি লয়৷ সুৰভিৰ মৃত্যুৰ ১৮ দিনৰ পাছতে তেওঁলোকৰ দ্বিতীয় কন্যা অৰুণাই জন্মগ্ৰহণ কৰে৷ ১৯০৩ চনত জন্ম হয় তেওঁলোকৰ তৃতীয়টি সন্তান৷ নাম ৰখা হয় ৰত্নাৱলী৷ ১৯০৮ চনত চতুৰ্থটি সন্তান দীপিকাই জন্মলাভ কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত দীপিকা বিলাতলৈ যায় আৰু সন্যাসিনী হয়৷ বেজবৰুৱাৰ দেহাৱসানৰ পাছতহে তেওঁ অসমলৈ ওভতি আহে৷
বেজবৰুৱাক প্ৰদান কৰা উপাধি সন্দৰ্ভত
অসমৰ সাহিত্যৰসিকসকলে বেজবৰুৱাৰ জীৱনকালতে তেখেতক 'ৰসৰাজ' আৰু 'সাহিত্যৰথী' উপাধি দুটা প্ৰদান কৰিছিল৷ অৱশ্যে বেজবৰুৱাই নিজে দ্বিতীয়টোহে উপাধি পছন্দ কৰিছিল৷ বঙালী নাট্যকাৰ অমৃতলাল বসুকো বঙালী বৌদ্ধিক সমাজে 'ৰসৰাজ' উপাধি আগতে দি থৈছিল৷ সেইবাবে বেজবৰুৱাই 'ৰসৰাজ' উপাধিটো বৰকৈ পছন্দ কৰা নাছিল৷
অসমৰ জাতীয় সংগীত
১৯০৯ চনত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰা 'বাঁহী' আলোচনীত 'মোৰ দেশ' নামেৰে গীত এটি প্ৰকাশিত হয়৷ গীতটিৰ শিৰোনাম আছিল 'অ মোৰ আপোনাৰ দেশ'৷ ১৯২৮ চনত তেজপুৰত বহা অসম ছাত্ৰ সন্মিলনত এই গীতটিক জাতীয় সংগীত হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়৷ গীতটি বেজবৰুৱাৰ 'কদম কলি' নামৰ গ্ৰন্থখনিত সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷ গীতটিৰ সুৰকাৰ হৈছে কমলাপ্ৰসাদ আগৰৱালা৷
সাহিত্যিক কৰ্মৰাজি
বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যৰাজিক তলত দিয়াৰ দৰে ভাগ কৰিব পাৰি।
নাটক
ধেমেলীয়া নাটক (প্ৰহসন) নাটৰ কুকি বুৰঞ্জীমূলক নাটক
মৃত্যু
বেজবৰুৱাই জীৱনৰ অন্তিম সময়খিনি সম্বলপুৰ, বৰোডা, বোম্বাই, নাগপুৰ আদি বিভিন্ন ঠাইত কটোৱাৰ পিছত ১৯৩৭ চনৰ ১৮ আগষ্টত অসমলৈ ঘূৰি আহে। ১৯৩৮ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ২৬ তাৰিখে ডিব্ৰুগড় চহৰত থকা মাজু জীয়েক ৰত্না বৰুৱাৰ ঘৰত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ দেহাৱসান ঘটে। অৱশ্যে মাজু জীয়েক ৰত্না বৰুৱাই বেজবৰুৱাৰ মৃত্যু দিনটো ২৭ মাৰ্চ বুলিহে লিখিছে৷ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত 'লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, দি সাহিত্যৰথী অব্ আছাম' (১৯৭২ চনত প্ৰকাশিত) গ্ৰন্থত এই তথ্য তেখেতে উল্লেখ কৰিছিল৷ আনহাতে বেজবৰুৱাৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া কোনে আৰু কি প্ৰথাৰে কৰিছিল-সেই সম্পৰ্কেও নিৰ্ভৰযোগ্য তথ্য-পাতিৰ অভাৱ৷ বেজবৰুৱাৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰাজি সন্দৰ্ভে চৰ্চা কৰা ত্ৰৈলোক্য ভট্টাচাৰ্যই ছাঁ-পোহৰত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা শীৰ্ষক গ্ৰন্থত এইদৰে মন্তব্য কৰিছে৷ তেখেতৰ মত অনুসৰি, বেজবৰুৱাৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া কৰোঁতা বুৰঞ্জীবিদ কাশীনাথ তামুলী ফুকনৰ প্ৰপৌত্ৰ আৰু সাহিত্যৰথীৰ বায়েকৰ নাতিনীয়েক শ্ৰীপুষ্পনাথ ফুকন আৰু ভায়েক ডা: শ্ৰী গণেশ চন্দ্ৰ ফুকনৰ পৰা পোৱা তথ্য আমি সংগ্ৰহ কৰি থৈছোঁ৷ (বাণীবদ্ধও)৷ এওঁলোকে সদৰি কৰিছে যে বেজবৰুৱাৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া হিন্দুধৰ্মৰ বিধান অনুযায়ী মুখাগ্নিৰ পৰা মৎস্যস্পৰ্শলৈ নিয়াৰিকৈ কৰা হৈছিল৷ ১৮৯১ চনত ব্ৰাহ্মধৰ্মত দীক্ষিত হৈ প্ৰজ্ঞাসুন্দৰীক বিয়া কৰোৱাৰ পাছত এইয়া হ'ল বেজবৰুৱাৰ হিন্দুধৰ্মলৈ শেষ প্ৰত্যাৱৰ্তন৷
প্ৰসঙ্গ পুথি
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিশু সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
গোপীৰাম বৰগায়ন বুঢ়াভকত
ওজা গোপীৰাম বৰগায়ন বুঢ়াভকত (Oja Gopiram Barbayan Burhabhakat, জন্ম: ১ জানুৱাৰী ১৯২৫) মাজুলী উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ বৈষ্ণৱ সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ গুণী, সাধক, প্ৰচাৰক, অধ্যাপক, বৰগায়ন, বৰ ওজা, নামলগোৱা, চৰিত্ৰ তোলা নামঞ্জনীয়া বুঢ়াভকত। ২০১১ চনত তেওঁ অসমৰ পাৰম্পৰিক লোকগীতৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে সংগীত নাটক একাডেমী ঠাকুৰ একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। ২০২১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৫ চনৰ ১ জানুৱাৰী তাৰিখে মাজুলীৰ নামকটানি গাঁৱত গোপীৰাম বৰগায়নৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম গেন্ধেলা বৰা বায়ন। পিতৃ গেন্ধেলা বৰা বায়নে ৫ বছৰ বয়সতে তেওঁক উদাসীন উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ বুঢ়াভকত থানুৰাম শৰ্মাক চমজাই দিছিল। তেওঁ তেতিয়াৰে পৰা সত্ৰত ব্ৰহ্মচাৰী ব্ৰত পালন কৰি সত্ৰীয়া নৃত্য, গীত, বাদ্যৰ আদি পাঠ শিকি পিছত অতি কম দিনৰ ভিতৰত আয়ত্ত কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ সত্ৰৰ নামলগোৱা, ঘোষা কীৰ্তন, আদি কণ্ঠত আদি কীৰ্তন ঘৰৰ প্ৰসংগ চলাই নীতি-নিয়ম বোৰ পৰিচালনা কৰে। সত্ৰীয়া নৃত্য, গীত, বাদ্যৰ উপৰিও ভাস্কৰ্য শিল্পৰ লগতো তেওঁ জড়িত। তেওঁ নৌকা নিৰ্মাণ, গুৰু আসন, নামঘৰৰ বাটচৰাৰ বিভিন্ন মূৰ্তি সমূহ নিৰ্মাণ আদি কৰে। উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ কীৰ্ত্তন ঘৰ, প্ৰেক্ষাগৃহ, মঞ্চ নিৰ্মাণ ইত্যাদি কৰিছে। তেওঁ বৰ্তমানলোকৰ সত্ৰৰ ৪০ জনৰো অধিক বৈষ্ণৱ ভকতক ওজাপালি আৰু ২০ জনৰো অধিক গায়নক শিক্ষা প্ৰদান কৰিছে।
ইউনিয়ন বেংক অৱ ইণ্ডিয়া
ইউনিয়ন বেংক অৱ ইণ্ডিয়া (ইংৰাজী: Union Bank of India) চমুকৈ UBI, ভাৰতৰ অন্যতম পুৰণি আৰু বৃহৎ ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বেংক, যাৰ মুখ্য কাৰ্যালয় মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত অৱস্থিত। ১৯১৯ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা এই বেংকটোৱে ভাৰতৰ অন্যতম আগশাৰীৰ বেংক হিচাপে পৰিগণিত হৈছে ইয়াৰ সমগ্ৰ দেশতে ৯,৫০০ৰো অধিক শাখা আৰু ১৩,০০০ এটিএমৰ নেটৱৰ্ক আছে।
গোপীৰাম বৰগায়ন বুঢ়াভকত
কৰ্মজীৱন
অসমকে ধৰি ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থান যেনে দিল্লী, হাৰিয়ানা, পঞ্জাব, মহাৰাষ্ট্ৰ, কেৰালা আদিত সত্ৰীয়া নৃত্য, অংকীয়া ভাওনা আৰু গায়ন বায়ন পৰিবেশন কৰি অসমলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিছে।
ইউনিয়ন বেংক অৱ ইণ্ডিয়া
ইতিহাস
ইউনিয়ন বেংক অৱ ইণ্ডিয়া, ১৯১৯ চনত ইউনিয়ন বেংক অৱ বাৰ্মা এণ্ড চাংহাই নামেৰে ব্যক্তিগত সীমিত কোম্পানী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল আৰু ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় ম্যানমাৰৰ ইয়াংগুনত আছিল। ১৯২৩ চনত বেংকটোৱে ভাৰতলৈ নিজৰ কাম-কাজ সম্প্ৰসাৰণ কৰি বোম্বাই (বৰ্তমানৰ মুম্বাই)ত প্ৰথমটো শাখা মুকলি কৰে।
গোপীৰাম বৰগায়ন বুঢ়াভকত
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ অসমীয়া পাৰম্পৰিক লোকসংগীত আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হ'ল:
ইউনিয়ন বেংক অৱ ইণ্ডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান
গোপীৰাম বৰগায়ন বুঢ়াভকত
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
চাঞ্চুমা খুংগুৰ বিচমূতিয়াৰী
চাঞ্চুমা খুংগুৰ বিচমূতিয়াৰী (संसुमा खंगर बासुमतारी জন্ম ১ জানুৱাৰী ১৯৬০) চতুৰ্দশ ভাৰতৰ লোকসভাৰ সাংসদ। তেওঁ অসমৰ কোকৰাঝাৰ লোকসভা সমষ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তেওঁ বড়োলেণ্ড পিপুলছ ফ্ৰন্ট দলৰ সদস্য।
বিচমূতিয়াৰী কোকৰাঝাৰ সমষ্টিৰ পৰা ১৯৯৮, ১৯৯৯ আৰু ২০০৪ চনত নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। বিচমূতিয়াৰী এজন বড়ো জাতীয়তাবাদী আৰু সুকীয়া বড়োলেণ্ড ৰাজ্য গঠনৰ সমৰ্থক। তেওঁক সদৌ বড়ো ছাত্ৰ সন্থা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক মৰ্চাই সমৰ্থন জনায়।
সংসদত বিচমূতিয়াৰীয়ে ভাৰত-আমেৰিকা নিউক্লীয় চুক্তি (Indo-US nuclear deal) সমৰ্থন কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি
পঞ্জাৱ এণ্ড সিন্ধ বেংক
পঞ্জাৱ এণ্ড সিন্ধ বেংক (Punjab And Sindh Bank) চমুকৈ PSB, ভাৰতৰ এটা ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বেংক, যাৰ মুখ্য কাৰ্যালয় নতুন দিল্লীত অৱস্থিত। ১৯০৮ চনত পঞ্জাৱৰ অমৃতসৰত স্থাপন কৰা এই বেংকটোৱে ভাৰতৰ অন্যতম আগশাৰীৰ বেংক হিচাপে পৰিগণিত হয়, সমগ্ৰ দেশতে ১৪০০ৰো অধিক শাখা আৰু ১০০০টা এটিএমৰ নেটৱৰ্ক আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান
কানাড়া বেংক
কানাড়া বেংক ভাৰতৰ অন্যতম পুৰণি আৰু বৃহৎ ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বেংক, ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় কৰ্ণাটকৰ বাংগালুৰুত অৱস্থিত। ১৯০৬ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা এই বেংকটোৱে ভাৰতৰ অন্যতম আগশাৰীৰ বেংক হিচাপে পৰিগণিত হৈছে, ইয়াৰ সমগ্ৰ দেশতে ১০,০০০ ৰো অধিক শাখা আৰু ১৩,০০০ এটিএমৰ নেটৱৰ্ক আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বেংকিং প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:বেংকিং প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বেংক
কনুৱা
কনুৱা (Woolly-necked Stork বা White-necked Stork, বৈজ্ঞানিক নাম-Ciconia episcopus) এবিধ ডাঙৰ আকাৰৰ জলচৰ চৰাইৰ প্ৰজাতি৷
বিৱৰণ
কনুৱাৰ দেহৰ আকাৰ ডাঙৰ; ইয়াৰ উচ্চতা প্ৰায় ৮৫ ছে:মি:৷ ইয়াৰ দেহটো জিলিকি থকা ক'লা বৰণৰ, ডিঙি বগা আৰু দেহৰ পেট অংশ বগা বৰণৰ হোৱা দেখা যায়৷ ইয়াৰ দেহৰ ওপৰৰ অংশ জিলিকা সেউজীয়া বৰণৰ, নুকু তথা পেট অংশত বেঙুনীয়াৰো পৰশ আছে৷ কনুৱাৰ ঠেং দীঘল আৰু ৰঙচুৱা৷ ঠোঁট ক'লা হোৱা দেখা যায়৷ মতা-মাইকী উভয়ৰে বাহ্যিক গঠন একে হয়৷ পোৱালি কনুৱা পূৰ্ণবয়স্ক চৰাইতকৈ শেঁতা পৰা বৰণৰ হোৱা দেখা যায়৷
টেক্স'নমি
কনুৱাৰ বৰ্তমানলৈকে তিনিটা উপ-প্ৰজাতি দেখা গৈছে-
বিতৰণ
কনুৱা বহুলভাৱে বিস্তৃত জলচৰ চৰাইৰ প্ৰজাতি৷ ইয়াক প্ৰধানকৈ এছিয়াৰ ভাৰত, ইণ্ডোনেছিয়া আদিত আৰু আফ্ৰিকা মহাদেশতো দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
বাসস্থান
কনুৱাই সাধাৰণতে জলাশয়সমূহত বাস কৰে৷
খাদ্য
ই জোপলৈ থাকি খাদ্যৰ চিকাৰ কৰে৷ বিভিন্ন উভচৰ প্ৰাণী, সৰীসৃপ, পোক-পতংগ আদি ইয়াৰ প্ৰধান খাদ্য৷
প্ৰজনন
ই জলাশয়ৰ পাৰৰ গছত ডালিৰে বাহ সাজে৷ এবাৰত ২-৫ টাকৈ কণী পাৰে৷
আল-কাছাছ
thumb|ফেৰাউনৰ পত্নী আৰু তেওঁৰ দাসসকলে নীল নদীত কেঁচুৱা [[মুছাক বিচাৰি পালে। পাৰ্চী জামি' আল-তাৱৰিখৰ পৰা চিত্ৰণ]] আল-কাছাছ (القصص, ’al-qaṣaṣ; অৰ্থ: গল্প) হৈছে পবিত্ৰ কোৰআনৰ ২৮ নং ছূৰা (অধ্যায়) য'ত ৮৮টা আয়াত (শ্লোক) আছে।
ইবনে কাথিৰৰ টোকা অনুসৰি এই অধ্যায়টোৰ নাম ২৫ নং আয়াতৰ পৰা লোৱা হৈছে য’ত আল-কাছাছ শব্দটো পোৱা গৈছে। আভিধানিকভাৱে কাছাছৰ অৰ্থ হ’ল পৰিঘটনাবোৰক সঠিক ক্ৰমত সম্পৰ্কিত কৰা। এইদৰে অৰ্থৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰাও এই শব্দটো এই ছূৰাটোৰ বাবে উপযুক্ত উপাধি হ’ব পাৰে, কাৰণ ইয়াত হজৰত মুছাৰ বিশদ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে, লগতে ইয়াত ৭৬ নং আয়াতৰ পৰা ৮৩ নং আয়াতলৈকে কাৰুণ(কোৰাহ)ৰ কাহিনী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, য’ত বুজাই দিয়া হৈছে যে কেনেকৈ কাৰুনে নিজৰ বিজ্ঞানৰ দ্বাৰা উপাৰ্জন কৰা বিশাল ধন-সম্পত্তি বুলি ভাবি নিজকে গৌৰৱ কৰিছিল, তেওঁৰ ওপৰত আল্লাহৰ কৃপাক অস্বীকাৰ কৰিছিল, আৰু পিছলৈ আল্লাহে তেওঁক তেওঁৰ ধনেৰে ধ্বংস কৰিছিল মাটিৰ তলত।
বহিঃ সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:কোৰআন শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা
শৰণীয়া কছাৰী
শৰণীয়া কছাৰী অসমৰ এটা চীনা তিব্বতীয় জনগোষ্ঠী। ১৮৮১ আৰু ১৮৯১ চনৰ লোকপিয়লত সুকীয়াকৈ জনজাতি শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰা শৰণীয়াসকল নামনি অসমত শৰণীয়া কছাৰী বুলি পৰিচিত। অসমৰ বাক্সা, বৰপেটা, নলবাৰী, কামৰূপ, বঙাইগাঁও, ওদালগুৰি, দৰং, শোণিতপুৰ, লখিমপুৰ, ধেমাজি, কামৰূপ মহানগৰ, মৰিগাঁও, কোকৰাঝাৰ আদি জিলাত সিঁচৰতি হৈ থকা শৰণীয়া কছাৰীসকল বৃহত্তৰ মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ বড়ো, ৰাভা, সোণোৱাল কছাৰী, ঠেঙাল কছাৰী, মেচ কছাৰী, মিচিং, মৰাণ, মটক, তিৱা-লালুং, হাজং, কাৰ্বি, ডিমাচা, হোজাই, বৰাহী, আহোম, চুতীয়া, কোচ, মদাহি আদি জনগোষ্ঠীয় গোটসমূহৰ দৰেই সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰে সমৃদ্ধ এটা জনজাতীয় জনগোষ্ঠী। অসমৰ এই জনগোষ্ঠীটোৰ জনসংখ্যা প্ৰায় চাৰি লাখৰ ওচৰে পাজৰে। তেওঁলোক বিভিন্ন জিলাত সিঁচৰতি হৈ থকা বাবে সেই জিলাবোৰৰ লোকভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱো তেওঁলোকৰ ওপৰত পৰিছে। শৰণীয়া, ডেকা, কছাৰী, চৌধুৰী, দাস, বৰুৱা, কাকতি, শইকীয়া, বৰ্মণ, মজুমদাৰ, হাজৰিকা, লহকৰ, মহন্ত আদি উপাধিৰে পৰিচিত শৰণীয়া কছাৰীসকলে হিন্দু ধৰ্মত শৰণ লৈ অসমীয়া ভাষাক মাতৃভাষাৰূপে গ্ৰহণ কৰিলেও বিহুকেন্দ্ৰিক আৰু ধৰ্মীয় উৎসৱমূলক গীত-মাতত জনজাতীয় প্ৰভাৱ আংশিক পৰিমাণে হ’লেও ৰৈ গৈছে।
উৎসৱ / অনুষ্ঠান
এওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাবোৰৰ মাজত আছে বিভিন্ন ধৰণৰ কৃষিমূলক ৰীতি-নীতিভিত্তিক উৎসৱ-অনুষ্ঠান, ধৰ্মকেন্দ্ৰিক সেৱামূলক অনুষ্ঠান, ভাদমহীয়া বাম্বোলপিটা বা হেপৰপিটা উৎসৱ, বাঁহ-গোসাঁই উৎসৱ আদি। ইয়াৰে বাঁহ-গোসাঁই উৎসৱ হ’ল ব'হাগ মাহৰ পৰম্পৰাগত লোক-উৎসৱ। আন উৎসৱ বিভিন্ন প্ৰসংগত বিভিন্ন সময়ত আয়োজন কৰা হয়।
শৰণীয়া কছাৰীসকলৰ জীৱনধাৰা কৃষিকৰ্ম আৰু লোকশিল্পকলাৰ সৈতে জড়িত। কছাৰীমূলীয় এই জনগোষ্ঠীটোৱে জনজাতীয় ধৰ্মীয় পৰম্পৰা এৰি প্ৰথমে বৈদিক বামুণীয়া পৰম্পৰা আৰু পোন্ধৰ-ষোল শতিকাত শংকৰী ধৰ্মীয় পৰম্পৰা গ্ৰহণ কৰি শৰণীয়া পৰিচিতি লাভ কৰাৰ পাছতো তেওঁলোকৰ লোকজীৱনৰ স্বকীয় সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা অব্যাহত থাকিল। মূলতঃ বড়ো, কোচ, ৰাভা মাদাহি আদি জনগোষ্ঠীৰ জীৱনধাৰাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত শৰণীয়া কছাৰীসকলে যি সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা পালন কৰে তাত কৃষি আৰু ঘৰুৱা শিল্পকৰ্মৰ সৈতে বাঁহে গুৰুত্ব লাভ কৰি আহিছে। সেয়ে শৰণীয়া কছাৰী বিহুৰ বিভিন্ন পৰম্পৰা আৰু পৰিৱেষণ পদ্ধতিৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰক্ষাল কৰি অহাৰ উপৰিও বাঁহক মুখ্যস্থান দি ধৰ্মীয় পৰম্পৰাভিত্তিক বাঁহ-গোসাঁই উৎসৱ পালন কৰি আহিছে।
বড়োসকলে যি তেৰগৰাকী দেৱতাক সেৱা অৰ্চনা কৰি আহিছে তাৰে তেৰ নম্বৰ গৰাকী হ’ল নবাব বাদছাহ। আন বাৰ গৰাকী হ’ল ক্ৰমে-বাথৌ বৰাই, আইলেং, আগ্ৰাং, খইলা, ৰাজখন্দ্ৰা, সংৰাজা, আলাই খুংগী, ভাণ্ডাৰী, ৰণচণ্ডী, বুল্লি-বুৰি আৰু লাওখাৰ গোসাঁই। নৃতাত্বিক গৱেষণাৰ পৰা জনা গৈছে যে অসমৰ বড়ো আৰু শৰণীয়া কছাৰী সকল একে কছাৰী মূলৰ মানুহ। সেয়ে পূৰ্বতে বড়োসকলৰ দৰেই শৰণীয়া কছাৰী সকলৰ মাজতো ধৰ্মনিৰপেক্ষ লোকপৰম্পৰাৰ অনেক সমল আছিল বুলি ধাৰণা কৰিব পাৰি।
শৰণীয়া কছাৰীসকলৰ মাজত চ’ত বিহুৰ অনেক পৰম্পৰা আছে। গৰু বিহুৰ দিনা গৰুক গা ধুৱাই নতুন পঘা পিন্ধোৱা, প্ৰথম বহাগৰপৰা জ্যেষ্ঠজনে কনিষ্ঠ জনক আশীৰ্বাদ আৰু মৰম জনোৱা, কনিষ্ঠজনে জ্যেষ্ঠজনক সেৱা জনাই আশীৰ্বাদ বিচৰা, আপোনজনক বিহুৱান উপহাৰ দিয়া, আত্মীয় আৰু শুভাকাংক্ষীৰ ঘৰলৈ গৈ বিহুৰ আপ্যায়ন গ্ৰহণ কৰা, হুঁচৰি আৰু বিহুমৰা আদি পৰম্পৰাও শৰণীয়া কছাৰীসকলৰ মাজত দেখা যায়। আন জনগোষ্ঠীৰ গাভৰুৰ দৰে শৰণীয়া কছাৰী গাভৰুসকলেও বিহুনাচ নাচে। তেওঁলোকৰ মেখেলা-চাদৰৰ ৰং সেউজীয়া, মেখেলা আৰু চাদৰৰ পাৰিবোৰ ৰঙা, বেঙুনীয়া, বগা আৰু হালধীয়া ৰঙৰ সংমিশ্ৰিত ফুলেৰে সজ্জিত। কিছুমান গাঁৱত কেঁচবছা চাদৰো ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। নাচনীৰ চোলাও সেউজীয়া ৰঙৰ। নাচনীয়ে হাতত গাম খাৰু, খোপাত কপৌফুল, ডিঙিত ঢোলবিৰি, জোনবিৰি আদি পৰিধান কৰে। আনহাতে নাচনী বা বিহুৱাই চুটিকৈ সেউজীয়া ৰঙৰ (কিছুমানে বগা ৰঙৰো) চুৰিয়া বা দীঘল গামোচা পৰিধান কৰে আৰু গাত মুগা, বগা বা সেউজীয়া ৰঙৰ হাতকটা বিহুচোলা পিন্ধিলয়। আন জনগোষ্ঠীৰ বিহুৱাৰ দৰেই শৰণীয়া কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ বিহুৱাই মুৰত বগা বা সেউজীয়া ৰঙৰ বিহুৱান পিন্ধি বিহু মাৰে। শৰণীয়া কছাৰীসকলে বিহুৱানক ‘বিহান’ বুলি কয়। তাঁতশালত ফুলবছাৰ পৰম্পৰা থকা বাবে শৰণীয়া কছাৰী গাভৰু সকলে বাবৰিফুলীয়া, ভমকাফুলীয়া আদি ফুলবছা বিহুৱানবোৰ বৈ আপোনজনক উপহাৰ দিয়ে।
লোক-সংস্কৃতি
শৰণীয়া কছাৰী গাঁওবোৰৰ জীৱনযাত্ৰা আৰু সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ সৈতে নৈ আৰু জান-জুৰি ওতঃপ্ৰাতভাৱে জড়িত হৈ আছে। মাছ মৰা পৰম্পৰা সৈতেও শৰণীয়া কছাৰীসকল ওতঃপ্ৰাতভাৱে জড়িত। তেওঁলোকৰ নিজস্ব দোৱানৰ আধাৰত গোৱা বিভিন্ন উৎসৱ-অনুষ্ঠান গীত-মাতত মাছ মৰা পৰম্পৰা আৰু নৈ-জানৰ উল্লেখ লক্ষ্য কৰিবলগীয়া বিষয়। শুদ্ধ আৰু মান্য অসমীয়া ভাষাত বিহুনাম গায় যদিও শৰণীয়া ডেকা-গাভৰুসকলে তেওঁলোকৰ ঘৰুৱা দোৱানতো বিহুনাম গায়। তেনে বিহুনামৰ বেছি ভাগেই ধেমেলীয়া জোৰানাম বা জাত নাম।
শৰণীয়া কছাৰী সমাজত ‘সোণামুৱা’ হ’ল মৰমৰ সম্বোধন। তেনেদৰে মাজনীৰ সলনি তেওঁলোকে গাভৰুক ‘মাইচেনা’ বুলি মাতে। বিহুৱানক ‘বিহান’ কোৱাৰ দৰে গামোচাক ‘মুকচা’ বুলি কয়। শৰণীয়া কছাৰী সমাজত ব’হাগ বিহুক কেন্দ্ৰকৰি প্ৰচলিত গীত-মাতত বৰপেটীয়া লোকভাষাৰ যথেষ্ট প্ৰভাৱ আছে। তদুপৰি কিছুমান গীত-মাতত তিৱাসকলৰ লালিলাং গীতৰ প্ৰভাৱো লক্ষ্য কৰা যায়।
শৰণীয়া কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ লোকবিশ্বাস আৰু পৰম্পৰা
প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীৰে নিজ নিজ সংস্কৃতি, লোকবিশ্বাস আৰু পৰম্পৰা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু লোকাচাৰ আদি অতীজৰে পৰা প্ৰচলিত হৈ আহিছে। শৰণীয়া কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ মাজতো তেনে কিছুমান লোকবিশ্বাস আৰু পৰম্পৰা আদি অতীজৰে পৰা প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
গোঁসাই বাঁহ ফুৰোৱা উৎসৱ
গোঁসাই বাঁহ ফুৰোৱা উৎসৱ শৰণীয়া জনগোষ্ঠীৰ এটি অতি জনপ্ৰিয় লোক উৎসৱ। ই শৰণীয়া সমাজত পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰচলিত হৈ আহিছে। গোঁসাই বাঁহ নামঘৰ, হৰি মন্দিৰ বা ব্যক্তিগত নামঘৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰা হয়। ই এক প্ৰতীকধৰ্মী লোক উৎসৱ। গোঁসাই বাঁহক বিষ্ণু বা শিবৰ প্ৰতীক হিচাপে জ্ঞান কৰা হয়। ব’হাগ মাহৰ গৰু বিহুৰ দিনা শৰণীয়া জনগোষ্ঠীৰ ৰাইজে গোঁসাই বাঁহ সাজি উলিয়ায়। গঞা ৰাইজ নামঘৰত সমবেত হৈ, নামঘৰৰ দেউৰীজনে ঠগী দিয়াৰ পিছত ৰাইজে নিৰ্দ্ধাৰিত কৰি থোৱা বাঁহজুপিৰ পৰা পুৰঠ জাতি বাঁহ (মাকাল) এডাল কাটি আনে। এই বাঁহডাল ধুই পখালি, চুচি-চাঁচি পৰিষ্কাৰ কৰাৰ পিছত বগা কাপোৰৰ জামা পিন্ধাই দি তাৰ ওপৰত ‘ছোৱাৰ’, ৰুমাল, ফুলাম গামোছা আদি ৰচীৰে টানকৈ বান্ধি দিয়া হয়। ওপৰৰ পিনে কলডিল আকৃতিৰ ১০ বা ১২ ই‍ঞ্চি দীঘল পিতলৰ ‘চুলা’ লগাই তাত এটি সৰু টিলিঙা আঁৰি দি টিলিঙাটো চকুত নপৰাকৈ ফুলৰ মালাৰে ঢাকি দিয়া হয়। নামঘৰ বা হৰি মন্দিৰ ভিতৰত ঢোল, তাল, শঙ্খ, ঘণ্টা, বৰকাঁহ আদি বজাই এই পৰ্ব আৰম্ভ কৰা হয়। প্ৰথমে গাঁওবুঢ়া বা মুৰব্বী মানুহৰ ঘৰলৈ নি তাৰ পিছত গাঁৱৰ প্ৰতিঘৰ মানুহৰ পদূলিৰে পৰিভ্ৰমণ কৰোৱা হয়। জনবিশ্বাস মতে, এই পূজা শ্ৰদ্ধাৰে ভক্তিৰে কৰিলে কৃষিকাৰ্যত কোনো বিঘিণি নঘটে, খেতি-বতি নদন-বদন হয়, মনোবাঞ্চা পূৰণ হয়।
ঠগী সই থোৱা
কোনো ব্যক্তিৰ গাত যদি গোঁসায়ে ধৰে বা অপদেৱতাই লম্ভে তেন্তে সেই ব্যক্তিজনৰ নামত গোঁসাইলৈ এখন ঠগী থোৱা হয় বা মানস কৰা হয়। গোঁসায়ে ধৰা ব্যক্তিজন আৰোগ্য হোৱাৰ পিছত এটা নিৰ্দিষ্ট দিনত গোঁসাইলৈ ঠগীখন আগবঢ়োৱা হয়। শৰণীয়া কছাৰী সকলৰ মাজত প্ৰচলিত লোকবিশ্বাস অনুসৰি বহুকেইজন গোঁসাই (গোঁহাই) বা দেৱতা আছে যেনেঃ ঘৰ গোঁসাই (লোকবিশ্বাস মতে, প্ৰতিঘৰ শৰণীয়া কছাৰীৰে ঘৰত নিজা নিজা আৰধ্য গোঁসাই থাকে, এই গোঁসাইজনক ঘৰ গোঁসাই বোলে।), গোপাল গোঁসাই (শৰণীয়া কছাৰীসকলে গোঁহালিৰ গৰু ভালে কুশলে থাকিবলৈ বা গৰুৰ বেমাৰ হ’লে এই গোঁসাইলৈ এখন ঠগী বা কল এথোক সই থয়), জল দেৱতা (জল দেৱতাই লম্ভিলেও ঠগী থোৱা হয়, জল দেৱতাৰ ঠগীত কণী (ডিমা), নয়নতৰা (কাথন্দা) ফুল, সেন্দূৰৰ দৰকাৰ)।
শঠা তোলা
শৰণীয়া কছাৰী লোক সকলৰ পৰিয়াল কাৰোবাৰ ডাঙৰ বেমাৰ হ’লে শঠা তোলে। শঠা তোলাক সই থোৱাৰে নামান্তৰ বুলিব পাৰি যদিও শঠা তোলাত কিছুমান উপৰেঞ্চি নিয়ম মানি চলা হয়। শঠা তোলাৰ লগতে কোনো কোনোৱে গোঁসাই বা দেৱতালৈ বেমাৰীজনৰ নামত পঠা ছাগলী, হাঁহ-পাৰ, মূৰ্গী আদি সই থয় বা মানস কৰে। ব্যক্তিজন আৰোগ্য হোৱাৰ পিছত এটা নিৰ্দিষ্ট দিনত গোঁসাইলৈ শঠাটো আগবঢ়োৱা হয় (সই থোৱা বস্তুবোৰ (ছাগলী, হাঁহ-পাৰ, মূৰ্গী আদি) বলি হিচাপে দেৱ-দেৱীৰ উদ্দেশ্যে আগবঢ়োৱা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী শ্ৰেণী:কছাৰী জনগোষ্ঠী
সাহিত্য ডট অৰ্গ
সাহিত্য ডট অৰ্গ অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশিত এখন মাহেকীয়া ই-আলোচনী। ২০১১ চনৰ জুলাই মাহত এই আলোচনীখনৰ প্ৰথম সংখ্যাটি প্ৰকাশ হয়। প্ৰতি অসমীয়া মাহৰ ১ তাৰিখে আলোচনীখন প্ৰকাশ পায়। ফেচবুকৰ 'অসমীয়াত কথা-বতৰা' নামৰ গোটটোত প্ৰকাশিত লেখাসমূহ শৃংখলাবদ্ধভাৱে সজোৱাৰ উদ্দেশ্যে এই ৱেবছাইটটো মুকলি কৰা হয় ।
উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰী
ৰায় বাহাদুৰ ছাৰ উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰী (Sir Upendranath Brahmachari; ১৯ ডিচেম্বৰ ১৮৭৩ – ৬ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৪৬) আছিল এগৰাকী বিজ্ঞানী, অধ্যাপক আৰু ভাৰতৰ চিকিৎসা ক্ষেত্ৰৰ এগৰাকী স্মৰণীয় চিকিৎসক। ১৯২২ চনত তেখেতে ইউৰিয়া ষ্টিবামিনৰ উদ্ভাৱন আৰু বিকাশ সাধন কৰিছিল; যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই কালা-আজাৰ বা আজাৰ বা ক'লাজ্বৰ ৰোগটোৰ (Visceral leishmaniasis) এক কাৰ্যকৰী চিকিৎসাৰ সূচনা হৈছিল। তেখেতে ভাৰতৰ প্ৰথমটো ৰক্ত বেংক ১৯৩৯ চনত কলিকতাত স্থাপন কৰিছিল। ডা॰ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে এবিধ ৰোগো চিনাক্ত কৰিছিল। স্বীকৃতিস্বৰূপে সেই ৰোগবিধৰ নাম ৰখা হৈছিল- ব্ৰহ্মচাৰী লেইশ্বমানোইড।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৭৩ চনৰ ১৯ ডিচেম্বৰত উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰীৰ জন্ম হৈছিল। তেখেতৰ জন্মস্থান আছিল পশ্চিম বংগস্থিত বৰদ্বান জিলাৰ পূৰ্বস্থলীৰ সমীপৱৰ্তী ছৰদংগা গাঁও। পিতৃ নীলমণি ব্ৰহ্মচাৰী আছিল পূৰ্ব ভাৰতীয় ৰে'লসেৱাৰ এগৰাকী চিকিৎসক। আনহাতে মাতৃ আছিল সৌৰভ সুন্দৰী দেৱী। উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে জমলপুৰৰ পূৰ্ব ৰে'লৱে বালক হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষালাভ কৰে। ১৮৯৩ চনত হুগলী মহছিন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে গণিতশাস্ত্ৰ আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ অ'নাৰ্ছসহ কলা শাখাৰ স্নাতক লাভ কৰে। তাৰপিছত তেখেতে উচ্চতৰ ৰসায়ন বিজ্ঞানত চিকিৎসাশাস্ত্ৰ অধ্যয়ন কৰিবলৈ যায়। ১৮৯৪ চনত কলিকতাৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰ পৰা তেখেতে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। ছাৰ আলেকজেণ্ডাৰ পেডলাৰ আৰু আচাৰ্য প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ ৰায়ে ব্ৰহ্মচাৰীক ৰসায়ন বিজ্ঞান শিকাইছিল। আচাৰ্য ৰায়ে ব্ৰহ্মচাৰীক বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱিত কৰিছিল। ১৮৯৯ চনত ব্ৰহ্মচাৰীয়ে এল.এম.এছ. ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। ১৯০০ চনত অনুষ্ঠিত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এম.বি. পৰীক্ষাত তেখেতে ঔষধ আৰু শল্যচিকিৎসাত প্ৰথম স্থান দখল কৰে। ইয়াৰ বাবে তেখেতে গুডইভ আৰু মেকলিয়ড বঁটা পায়। ১৯০২ চনত তেখেতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম.ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ ঠিক দুবছৰৰ পিছতে অৰ্থাৎ ১৯০৪ চনত উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰী একেখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা ডক্তৰেট ডিগ্ৰীৰে সন্মানীত হয়। তেখেতৰ গৱেষণাপত্ৰৰ নাম আছিল-"Studies in Haemolysis"। ১৮৯৮ চনত ননী বালা দেৱীৰ সৈতে তেখেত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
সাহিত্য ডট অৰ্গ
কৰ্ত্তৃত্ব আৰু পৰিচালনা
অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ চৰ্চাৰ লগতে অসমীয়া ভাষাক বিশ্বমুখী কৰাৰ এক প্ৰচেষ্টা হিচাবে ফেইচবুকৰ 'অসমীয়াত কথা-বতৰা' গোটত প্ৰকাশিত লেখাসমূহৰ মাজৰ পৰা নিৰ্বাচিত লেখাৰ উপৰিও ইণ্টাৰনেটৰ বাহিৰৰ পৰাও অসমীয়া ভাষাৰ লেখা ইয়াত প্ৰকাশৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। প্ৰাৰম্ভিকভাৱে এক স্বতন্ত্ৰ অনুষ্ঠান/ৱেবছাইট হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা হোৱা 'সাহিত্য ডট্ অৰ্গ'ক পিছলৈ 'ভাষা সাহিত্য সন্মিলনী,অসম' নামৰ সংস্থাটোৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় আৰু ইয়াক সংস্থাটোৰ মাহেকীয়া মুখপত্ৰ হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। প্ৰতিমাহে 'অসমীয়াত কথা-বতৰা' গোটৰ সক্ৰিয় সদস্যসকলৰ মাজৰ পৰা নিৰ্বাচিত এজনে সম্পাদক হিচাপে গোটটোত প্ৰকাশিত লিখনিসমূহৰ মাজৰ পৰা যোগ্যসমূহ নিৰ্বাচন কৰি আলোচনীখনত প্ৰকাশৰ দিহা কৰে। বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত থকা কেইবাজনো অসমীয়াই আলোচনীখনৰ বিভিন্ন দিশসমূহৰ তত্ত্বাৱধান লয় ।
উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰী
ক'লাজ্বৰৰ চিকিৎসা
উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰীৰ সৰ্বাধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদানটো আছিল ক'লাজ্বৰৰ ক্ষেত্ৰত। এই ৰোগটো (Visceral leishmaniasis) ১৯০৩ চনত উইলিয়াম লিচমেন (William Leishman) আৰু চাৰ্লচ ডনোভনে (Charles Donovan) চিনাক্ত কৰিছিল। ক'লা-জ্বৰক লিচমান-ডনোভন সংক্ৰমণ বুলিও কোৱা হয়। কালা-আজাৰ বা ক'লাজ্বৰ হৈছে দক্ষিণ এছিয়া আৰু মধ্যসাগৰীয় দেশসমূহৰ এক সংক্ৰামক ৰোগ। ৰোগ সৃষ্টি কৰা প্ৰটোজ'ৱান পৰজীৱীক লিচমানিয়া ডোন'ভানি বুলি কোৱা হয়। ৰোগটো বালি মাখিৰ (Sand Flies) দ্বাৰা সংক্ৰমিত হয় আৰু ইয়াৰ লক্ষণসমূহ হৈছে বৰ্ধিত প্লীহা আৰু যকৃত, অনিয়মীয়া জ্বৰ, আৰু ৰক্তাল্পতা। সংস্কৃতকে ধৰি অসমীয়া, হিন্দী আৰ উৰ্দু ভাষাত কালাৰ অৰ্থ হৈছে ক'লা, (Hindustani: काला आज़ार (Devanagari) کالا آزار (Nastaleeq) kālā āzār)। আনহাতে পাৰ্ছী আৰু হিন্দুস্তানী ভাষাত আজাৰ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে- জ্বৰ। ৰোগটোৱে চৰম অৱস্থাত আক্ৰান্তৰ ছাল আৰু পেটৰ বৰণ ক'লা কৰি পেলাইছিল। ১৮৭৫-১৯৫০ চন পৰ্যন্ত অসম ৰাজ্যত বিশেষকৈ কামৰূপ, গাৰো পাহাৰ, গোৱালপাৰা, নগাঁও জিলাত মহামাৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰা এই ক'লাজ্বৰত আক্ৰান্ত হৈ ঠাইখণ্ডৰ সহস্ৰাধিক লোকে প্ৰাণ হেৰুৱাইছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত এই ৰোগ পশ্চিম বংগ আৰু বিহাৰলৈ বিয়পি গৈছিল।
ৰোগটো নিৰ্মূলৰ হেতু বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ চিকিৎসা প্ৰচলিত আছিল যদিও সেইবোৰ পদ্ধতিয়ে মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰা নাছিল। ১৯১৩ চনত, ভিয়েন্না নামৰ এগৰাকী ব্ৰাজিলিয়ান চিকিৎসকে টাৰ্টাৰ এমেটিক (এণ্টিম'নাইল টাৰ্টৰেটৰ পটাছিয়াম নিমখ) অন্তঃশিৰা প্ৰয়োগৰ (intra-venous administration) দ্বাৰা ব্যাধিটোৰ দক্ষিণ আমেৰিকীয় ৰূপটোৰ চিকিৎসা কৰা বুলি জনাইছিল। ১৯১৫ চনত কলিকতাত লিঅ'নাৰ্ড ৰজাৰ্ছেও অনুৰূপ পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি কিছু পৰ্যায়লৈকে সুফল লাভ কৰিছিল। অৱশ্যে চিকিৎসকসকলে অনুধাৱন কৰিলে যে টাৰ্টাৰ এমেটিকৰ দীৰ্ঘকালীন প্ৰয়োগৰ কেতবোৰ অসুবিধাজনক দিশ আছে। এই কথাটো লক্ষ্য কৰি ব্ৰহ্মচাৰীয়ে টাৰ্টাৰ এমেটিকত পটাছিয়ামৰ পৰিৱৰ্তে এণ্টিমনাইল টাৰট্ৰেটৰ ছ'ডিয়াম নিমখ ব্যৱহাৰ কৰিলে। ইয়াৰ জৰিয়তে ব্ৰহ্মচাৰীয়ে পটাছিয়ামৰ অনাকাংক্ষিত পাৰ্শ্বক্ৰিয়া প্ৰতিহত কৰিব পাৰিব বুলি ভাবিছিল। ছডিয়াম এণ্টিমনাইল টাৰট্ৰেট ব্যৱহাৰ কৰি ব্ৰহ্মচাৰীয়ে সুফল নিশ্চয় পালে। পিছে পৰৱৰ্তী সময়ত ইয়াৰো এটা নেতিবাচক দিশ পোহৰলৈ আহিল। ছ'ডিয়াম নিমখ দীৰ্ঘদিনলৈ ব্যৱহাৰ কৰিলে কেতবোৰ অসুবিধা আছে। এই অসুবিধা আঁতৰ কৰিবলৈ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে ধাতৱীয় এণ্টিমণিৰ গুড়ি ব্যৱহাৰ কৰিলে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত কলয়ডেল এণ্টিমণি ব্যৱহাৰ কৰিলে।
সাহিত্য ডট অৰ্গ
উদ্দেশ্য আৰু লক্ষ্য
নতুন লেখকক উৎসাহিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে আলোচনীখনত প্ৰকাশিত কিছুমান বিশেষ লিখনি অসমৰ কেইবাখনো কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশৰ ব্যৱস্থা আছে।
উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰী
ক'লাজ্বৰৰ চিকিৎসা
এণ্টিমণিৰ এই দুয়োটা প্ৰকাৰেই ব্ৰহ্মচাৰীক সফলতা দিলে। কিন্তু দেখা গ'ল-ইহঁতৰো কিছুমান অসুবিধা আছে। তাৰে ভিতৰত প্ৰথমটো আছিল-অসহজ উপলব্ধতা। অৰ্থাৎ ইয়াক সহজে পোৱা নগৈছিল। দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে ইয়াক সাঁচি ৰাখিব পৰা নগৈছিল। প্ৰস্তুতকৰণৰ পদ্ধতিটো বৰ কষ্টপূৰ্ণ আছিল। অন্তঃশিৰা প্ৰয়োগৰ প্ৰণালীটোও জটিলতাৰে ভৰা আছিল। এইবোৰ অসুবিধা নাইকিয়া কৰিবলৈ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে কালা-আজাৰৰ চিকিৎসাৰ নিত্য-নতুন অন্বেষণ চলাই গ'ল। সেই সময়তে প'ল এৰলিখ (Paul Ehrlich) নামৰ জাৰ্মান চিকিৎসকজনে পেৰা-আৰচেনিলিক এচিডৰ এট'ক্সিল বা ছডিয়াম নিমখ ব্যৱহাৰ কৰি নিদ্ৰাজনিত অসুস্থতাৰ (Sleeping Sickness) চিকিৎসা কৰাত সফল হৈছিল। ব্ৰহ্মচাৰিয়ে এটক্সিলত থকা আৰ্চেনিকৰ পৰিৱৰ্তে এণ্টিমনি ব্যৱহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল'লে আৰু ক'লাজ্বৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে ইয়াক প্ৰয়োগ কৰাৰ বিবেচনা কৰিলে। পৰ্যাবৃত্ত তালিকাত আৰ্ছেনিক আৰু এণ্টিমণি একেটা গ্ৰুপৰেই অন্তৰ্ভুক্ত। কিন্তু আৰ্চেনিকৰ বিষক্ৰিয়া আছে। ১৯১৯ চনৰ শেষৰফালে ব্ৰহ্মচাৰীয়ে ভাৰতীয় চিকিৎসা অনুদান আয়োগৰ পৰা এটা বিশেষ অনুদান লাভ কৰিলে। ব্ৰহ্মচাৰীয়ে কেম্পবেল চিকিৎসালয়ৰ এটা নিম্ন পৰ্যায়ৰ কোঠাতে থাকিয়েই নিজৰ গৱেষণা চলাই গ'ল। তেওঁৰ গৱেষণাগাৰত আনকি এটা বিজুলী বাঁতি, গেছ বাৰ্ণাৰো নাছিল। তেনে এক পৰিৱেশত কাম কৰিয়েই ব্ৰহ্মচাৰীয়ে ক'লা-জ্বৰবিনাশী কাৰ্যকৰী ঔষধটো প্ৰস্তুত কৰি উলিয়ালে। তেওঁ তাৰ নাম ৰাখিলে-ইউৰিয়া ষ্টিবামিন, যিটো হৈছে পেৰা-এমিন'-ফিনাইল ষ্টিবানিক এছিডৰ ইউৰিয়া নিমখ, (urea salt of para-amino-phenyl stibnic acid)। এই বিশেষ মুহূৰ্তটোৰ স্মৃতি সুঁৱৰি ব্ৰহ্মচাৰীয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত কৈছিল যে- “I recall with joy that memorable night in the banished from India and other parts of the world where it occurs. That will be happiest and proudest day of my life if it falls to my lot to see it.”
ক'লাজ্বৰৰ নিৰ্মূলৰ ক্ষেত্ৰত ইউৰিয়া ষ্টিবামিনে বিপুল সফলতা দেখুৱালে। ১৯৩২ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিযুক্তিপ্ৰাপ্ত ক'লাজ্বৰ আয়োগৰ সঞ্চালক কৰ্ণেল এইচ. ই. চৰ্টে কৈছিল: "আমি ইউৰিয়া ষ্টিবামিনক এক বিশিষ্ট সুৰক্ষিত আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য ঔষধ হিচাপে পাইছিলোঁ আৰু সাত বছৰত আমি ক'লাজ্বৰৰ কেবা হাজাৰ গোচৰৰ চিকিৎসা কৰিছিলো আৰু চিকিৎসা কেন্দ্ৰত সহস্ৰাধিক চিকিৎসা কৰা দেখিছিলোঁ। "
অন্যান্য ৰোগৰ চিকিৎসা
উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে মেলেৰিয়া, ক'লা-পানীৰ জ্বৰ, চেৰেব্ৰোস্পাইনেল মেনিনজাইটিছ, ডায়েবেটিছ, ইনফ্লুয়েঞ্জা, লেপ্ৰ'ছি আৰু ছিফিলিছৰ ৰোগ নিৰ্মূলৰ ক্ষেত্ৰতো অৰিহণা আগবঢ়াইছিল। তেখেতে প্ৰায় ১৫০খন গৱেষণাপত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছিল। কলিকতা আৰু ঢাকাত কোৱাৰ্টান জ্বৰ চিনাক্ত কৰা ব্ৰহ্মচাৰী প্ৰথমগৰাকী ব্যক্তি আছিল। এইটো ৰোগ অতি বিৰল আছিল।
ব্ৰহ্মচাৰীয়ে কেম্পবেল চিকিৎসালয়ত জীৱনৰ মূল্যৱান বিশটা বছৰ অতিবাহিত কৰে। ১৯২৩ চনত তেখেতে কলিকতাৰ মেডিকেল কলেজত অতিৰিক্ত চিকিৎসাবিদ হিচাপে নিযুক্ত হয়।
সাহিত্য ডট অৰ্গ
'সাহিত্য ডট অৰ্গ'ৰ অন্যান্য আঁচনি
অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ সৃষ্টিৰাজিক ইউনিক'ডলৈ ৰূপান্তৰণ ইয়াৰ অন্যতম আঁচনি। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিৰচিত কীৰ্তন-ঘোষা আৰু মাধৱদেৱ বিৰচিত নামঘোষাৰ ইউনিক'ড ৰূপান্তৰণেৰে ইয়াৰ সাহিত্য সংগ্ৰহালয়টি ইতিমধ্যে সমৃদ্ধ কৰিছে।
উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰী
অধ্যাপনা
১৯২৭ চনত মেডিকেল কলেজৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি ব্ৰহ্মচাৰীয়ে কাৰ্মাইকেল চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত বিষুৱীয় ৰোগৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে। তেখেতে ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠানতো বিষুৱীয় ৰোগৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত হিচাপে কৰ্মৰত হৈছিল। কলিকতাৰ ইউনিভাৰ্ছিটি কলেজ অৱ ছায়েঞ্চত তেখেত জৈৱৰসায়নৰ মুৰব্বী আৰু বিশিষ্ট অধ্যাপকৰ পদমৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।
সাহিত্য ডট অৰ্গ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় ৱেবছাইট শ্ৰেণী:অনলাইন আলোচনী
উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰী
সামাজিক অৱদান
১৯২৪ চনত ব্ৰহ্মচাৰীয়ে কলিকতাৰ কৰ্ণৱালিছ ষ্ট্ৰিটৰ স্বগৃহত এটা গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেখেতৰ পৰিচালনত এইটো কেন্দ্ৰই গৱেষণা আৰু নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত সফলতা লভিবলৈ সক্ষম হৈছিল। পিছে ১৯৬৩ চনৰ পৰা এই প্ৰতিষ্ঠানটো নিষ্ক্ৰিয় হৈ পৰে।
কলিকতাত এটা ৰক্ত বেংক খোলাত ব্ৰহ্মচাৰীয়ে বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। বংগৰ ৰক্ত সঞ্চাৰ সেৱাৰ তেখেত অধ্যক্ষ আছিল। বংগীয় শাখাৰ ছেইণ্টজন এম্বুলেঞ্চ সংস্থাৰ তেখেত উপ-অধ্যক্ষ আৰু অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। বংগীয় শাখাৰ ভাৰতীয় ৰেড ক্ৰছ সমাজৰ পৰিচালনা বৰ্গতো তেখেত অধ্যক্ষৰ পদত উপৱিষ্ট হৈছিল। এইটো দিশত তেখেত আছিল প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় অধ্যক্ষ। ব্ৰহ্মচাৰী বংগৰ চেনিটাৰী ব'ৰ্ডৰো সদস্য আৰু ভাৰতীয় সংগ্ৰহালয়ৰ ট্ৰাষ্টী পৰিষদৰ উপাধ্যক্ষ আছিল।
ন'বেল বঁটালৈ মনোনয়ন
ক'লাজ্বৰৰ সংক্ৰমণ ৰোধৰ ক্ষেত্ৰত উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰীয়ে আগবঢ়োৱা অবিস্মৰণীয় অৱদানৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তেখেতৰ নামটো ১৯২৯ চনৰ ন'বেল বঁটাৰ দেহবিজ্ঞান আৰু ঔষধ শিতানলৈ মনোনীত কৰা হৈছিল। ১৯৪২ চনত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে তেখেত উক্ত বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল। চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেলৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰা তেখেত হৈছে প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয়।
সাহিত্যিক কৰ্মত ব্ৰহ্মচাৰীৰ প্ৰসংগ
সাহিত্য অকাডেমি বঁটাপ্ৰাপ্ত অসমীয়া সাহিত্যিক আৰু অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি ড॰ ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাৰ দ্বাৰা ৰচিত ঐতিহাসিক-সামাজিক উপন্যাস আজাৰত চিকিৎসাবিদ উপেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচাৰীৰ জীৱনগাথা, গৱেষণা, তেখেতৰ চিকিৎসা পদ্ধতি আৰু ইউৰিয়া ষ্টিবামিনৰ বিকাশ সম্বন্ধে বিস্তৰ বিৱৰণ পঢ়িবলৈ পোৱা যায়। গ্ৰন্থখন ২০১৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰকাশিত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:ৰসায়নবিদ
বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰী ভাষা
বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰী ভাষা এটা ইণ্ডো-আৰ্য ভাষা। ভাৰতৰ মূলতঃ অসম, ত্ৰিপুৰা, মণিপুৰ আদি ৰাজ্য, বাংলাদেশৰ চিলেট অঞ্চল, ম্যানমাৰ আদি দেশত এই ভাষাটো প্ৰচলিত। বিষ্ণুপ্ৰিয়া মনিপুৰী লোকসকলে নিজৰ ভাষাক ইমাৰ ঠাৰ বা মাতৃভাষা বোলে। এই ভাষা লিখিবৰ বাবে অসমীয়া-বঙালী লিপিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰীত বঙালী '' আৰু অসমীয়া 'ৱ' ব্যবহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা শ্ৰেণী:ভাষা
চ্যু-চেন-ফা
চাওফা চ্যু-চেন-ফা ১৪৩৯ চনৰ পৰা ১৪৮৮ চনলৈ আহোম ৰাজ্য শাসন কৰা স্বৰ্গদেউ। আহোম বুৰঞ্জীসমূহে তেওঁক ভাল শাসক আখ্যা দিছিল আৰু প্ৰজাসকলে সুখত জীৱন কটাইছিল। তেওঁৰ সুদীৰ্ঘ ৪৯ বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল। টাংছু নগাসকলৰ আক্ৰমণ তেওঁৰ শাসনকালত পোৱা একমাত্ৰ আহুকাল আছিল আৰু সেয়া বলেৰে মষিমূৰ কৰা হৈছিল।
পূৰ্বপুৰুষ আৰু সিংহাৰোহণ
টিপমীয়া কুঁৱৰী এগৰাকীৰ ফালৰ পৰা আহোম ৰজা চুফক্‌ফাৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ আছিল চুচেনফা। মাক-দেউতাকে তেওঁক ত্যাওফাচুফুক নাম দিছিল। দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পাছত ১৪৩৯ চনত তেওঁ চুচেনফা নাম লৈ শিঙৰি ঘৰত উঠে।
শংকৰদেৱৰ জন্ম
চুচেনফাৰ ৰাজত্বকালতে ১৪৪৯ চনত বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ হোতা, সমাজ সংস্কাৰক শংকৰদেৱৰ নগাঁৱৰ বৰদোৱাৰ ওচৰত জন্ম হয়। তেওঁ সেই অঞ্চলৰ ভূঞাসকলৰ দলপতি কুসুম্বৰ ভূঞাৰ পুত্ৰ আছিল।
ইণ্ডিয়ান অভাৰচিজ বেংক
ইণ্ডিয়ান অভাৰচিজ বেংক (আই অ’ বি) ভাৰতৰ এটা ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বেংক। ১৯৩৭ চনৰ ১০ ফেব্ৰুৱাৰীত প্ৰতিষ্ঠা কৰা এই বেংকটোৰ মুখ্য কাৰ্যালয় তামিলনাডুৰ চেন্নাইত আৰু ই সমগ্ৰ ভাৰতৰ ৩,৩০০ৰো অধিক শাখা আৰু বহিঃৰাজ্যত ৬টা শাখাৰ নেটৱৰ্কৰ জৰিয়তে কাম কৰে। এই বেংকে ব্যক্তিগত বেংকিং, কৰ্পৰেট বেংকিং, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বেংকিং, গ্ৰাম্য বেংকিংকে ধৰি বিভিন্ন বিত্তীয় সেৱা আগবঢ়ায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান
ঢেঁৰা
বিৱৰণ
নতুনকৈ জন্ম পোৱা পোৱালিৰ গাটো বগা পাখিৰে আবৃত। তাৰপিছতহে মুগা বৰণ লয়। ঠোঁটৰ ফুটুকীয়া দাগবোৰ এবছৰ বয়সৰ পৰাহে স্পষ্ট হ'বলৈ লয়। তৃতীয় বছৰৰ ফালে ই ক্ৰমান্বয়ে পূৰ্ণবয়স্ক ৰূপ লয়।
বিতৰণ
ঢেঁৰা চৰাইবিধ দক্ষিণ এছিয়াৰ ভাৰত, পাকিস্তান, ইণ্ডোনেছিয়া, শ্ৰীলংকা তথা কম্বোডিয়া আদি দেশত বিস্তৃত হৈ আছে। অৱশ্যে মালদ্বীপ, বাংলাদেশ আদি কিছু ঠাইত ইয়াৰ বিস্তৃতি সম্পৰ্কে এতিয়াও বিশ্বাসযোগ্য তথ্য পোৱা হোৱা নাই।
বাসস্থান
ঢেঁৰাই প্ৰধানকৈ বৃহৎ জলাশয়ত চৰিবলৈ পছন্দ কৰে। ই পৰিভ্ৰমণকাৰী চৰাই নহয় যদিও স্থানীয়ভাৱে প্ৰব্ৰজন কৰাৰ তথ্য পোৱা যায়। বিশেষকৈ প্ৰজনন নকৰা কালত ই বহুলভাৱে বিস্তৃত হৈ থাকে।
খাদ্য
ঢেঁৰা চৰায়ে অন্যান্য পেলিকান গোটৰ চৰাইৰ দৰেই পানীত সাঁতুৰি থকা অৱস্থাত মাছ চিকাৰ কৰি ঠোঁটৰ মোনা-সদৃশ অংশটোত ৰাখে। ই কেতিয়াবা নিশাও খাদ্যৰ সন্ধান কৰা দেখা যায়। <!--
প্ৰজনন
They are very silent although at their nests they can make hisses, grunts or snap their bills. Some early descriptions of nesting colonies have claimed them to be distinctive in their silence but most have noted colonies as noisy.
The birds nest in colonies and the nest is a thick platform of twigs placed on a low tree. The breeding season varies from October to May. In Tamil Nadu, the breeding season follows the onset of the Northeast Monsoon. The courtship display of the males involves a distention of the pouch with swinging motions of the head up and down followed by sideways swings followed by the head being held back over the back. Bill claps may also be produced during the head swaying movements. The nests are usually built alongside other colonial waterbirds, particularly Painted Storks. Three to four chalky white eggs is the usual clutch. The eggs become dirty with age. Eggs hatch in about 30–33 days. The young stay in or near the nest from three to five months. In captivity the young are able to breed after two years. Like other pelicans, they cool themselves using gular fluttering and panting. -->
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বক
এডৱাৰ্ড এলবাৰ্ট গেইট
ছাৰ এড্‌ৱাৰ্ড গেইট (Edward Albert Gait; ১৮৬৩ – ১৯৫০) ইংৰাজৰ আমোলৰ ভাৰতৰ প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া আছিল। অসম বুৰঞ্জীৰ উল্লেখযোগ্য গৱেষক। প্ৰশাসনীয় সেৱাৰ বিষয়া হিচাপে এওঁ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বিহাৰ আৰু উৰিষ্যাৰ লেফটেনেণ্ট-গৱৰ্নৰ পদলৈ পদোন্নতি পাইছিল। ১৯১৫ চনৰপৰা ১৯২০ চনলৈ এই পদভাৰ বহন কৰে। মাজতে ১৯১৮ চনত অলপ সময়ৰ বাবে তেখেতৰ অনুপস্থিতিত এডৱাৰ্ড ভিয়েৰ লেভিঞ্জ-য়ে এই পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেখেতৰ "A History of Assam" গ্ৰন্থই উত্তৰ-পূব ভাৰতত বুৰঞ্জী অধ্যয়নত আধুনিক পদ্ধতিৰ সূচনা কৰে বুলি কোৱা হয়।
এখেতৰ জন্ম হৈছিল ইংলেণ্ডত। ইউনিভাৰ্ছিটি কলেজ, লণ্ডনত স্নাতক উপাধি লাভ কৰি ১৮৮২ চনত ভাৰতীয় প্ৰশাসনীয় সেৱাৰ বিষয়া নিযুক্ত হয়। সেই বছৰেৰে ১১ ডিচেম্বৰত তেওঁ ভাৰতত উপস্থিত হয় আৰু নগাঁৱৰ সহকাৰী আয়ুক্ত (Assisstant Commissioner) হিচাপে যোগ দিয়ে। ১৮৯০ চনত গেইট-ক ১৮৯১ চনত হ'বলগীয়া লোক-পিয়লৰ ক্ষেত্ৰীয় অধীক্ষক (provincial superintendent) হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। এই অঞ্চলৰ লোকপিয়লৰ ৰিপোৰ্ট তেখেতেই নথীবদ্ধ কৰে, যাক পাছত সেই বছৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পিয়লৰ অংশ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ১৮৯২ চনত ভূমি বিভাগৰ সঞ্চালকৰ পদত সোমাই পাছত অসমৰ চীফ কমিছনাৰৰ সচিব হয়গৈ। ১৮৯৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত মেজিষ্ট্ৰেট হিচাপে বংগদেশলৈ যায়। ১৯০০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত বংগ প্ৰদেশৰ লোক-পিয়লৰ অধীক্ষক নিযুক্ত হয়। এই পদতে তেওঁ 'পিয়ল অধ্যক্ষ' (Census Commissioner) 'হাৰবাৰ্ট হোপ ৰিজ্‌লি'ৰ লগত যুটীয়া ভাৱ একাম কৰি ১৯০১ চনৰ ভাৰতৰ লোকপিয়ল-ৰ তথ্য প্ৰস্তুত কৰে। ১৯০২ চনৰপৰা ১৯১১ চনলৈ 'পিয়ল অধ্যক্ষ' হিচাপেও কাম কৰে। ১৯১২-১৫ কালচোৱা বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা যুক্ত প্ৰদেশৰ ব্যৱস্থাপক সভাৰ সদস্য আছিল। ১৯১৫ চনত সেই প্ৰদেশৰ লেফটেনেণ্ট গৱৰ্নৰ হয়। ১৯২২ চনত অৱসৰ লৈ ভাৰত সচিবৰ কাউন্সিলৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হয়। ১৯২২-২৫ চনলৈ 'লণ্ডন স্কুল অৱ অ'ৰিয়েণ্টেল ষ্টাডিজ'ৰ পৰিচালক সমিতিৰ সদস্য আছিল।
এডৱাৰ্ড গেইটে নিজৰ কৰ্মৰ সন্মান স্বৰূপে Companion of the Order of the Indian Empire (CIE) লাভ কৰে ১৯০৭ চনত। ১৯১২ চনত Companion of the Star of India (CSI) নিৰ্বাচিত হয়, আৰু ১৯১৫ চনত তেখেতক Knight Commander (KCSI)-ৰলৈ নিৰ্বাচিত কৰা হয়। ১৯১৭ চনত তেখেতক 'Knight of Grace of The Grand Priory of the Order of the Hospital of St John of Jerusalem in England'-ৰ সন্মান দিয়া হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
মাধৱ থান
শ্ৰী শ্ৰী মাধৱ থান অসমৰ এখন ধৰ্মস্থান। ই নগাওঁ জিলাৰ কামপুৰ নগৰৰ পৰা প্ৰায় ১২ কিঃমিঃ দক্ষিণে মাধৱপাৰা পাহাৰৰ ওচৰত লাংপি (কাৰ্বি), চীনা বা বৰাপানী নদীৰ পাৰত অৱস্থিত। কিংবদন্তিমতে এই স্থানত শ্ৰীকৃষ্ণ (মাধব) আৰু অৰ্জুনে এবাৰ জিৰণি লৈছিল। এই থান প্ৰকৃততে চাৰিখন থানৰ সমষ্টি - মাধব থান, বিষ্ণু থান, গণেশ থান আৰু শিৱ থান। কামপুৰ-বৈঠালাংছ' সংযোগী গড়কাপ্তানী পথৰ জৰিয়তে থানলৈ যাতায়াতৰ সুবিধা আছে।
ইতিহাস
ইতিহাস অনুসৰি মহাভাৰতত উল্লেখিত কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ পাছত পঞ্চ-পাণ্ডৱে অশ্বমেধ যজ্ঞ পাতি নিজৰ ক্ষমতা প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ যজ্ঞৰ ঘোঁৰা এৰিছিল । সেই যজ্ঞৰ ঘোঁৰা আহি প্ৰমীলা ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰাত, প্ৰমীলা ৰাজ্যৰ ৰানী প্ৰমীলাই ঘোঁৰা আবদ্ধ কৰিছিল । ফলত অৰ্জুনে ঘোঁৰা এৰিদিবলৈ কোৱাত ৰানী প্ৰমীলা অমান্তি হয় । আৰু কোনো পধ্যেই ঘোঁৰা আনিব নোৱাৰি অৰ্জনে তেওঁৰ সখা মাধৱ(কৃষ্ণ)ৰ পৰামৰ্শ বিচৰাত মাধৱ নিজে আহি প্ৰমীলা ৰাজ্যৰ পূৰ্ব প্ৰন্তত থকা বৰপানী নৈৰ পাৰৰ পাহাৰত বহি দুয়োৰে যুদ্ধৰ মিমাংসা কৰি দি, প্ৰমীলা-অৰ্জুনৰ মিলন ঘটাই যুদ্ধৰ ঘোঁৰা মুকলি কৰিছিল। মাধৱ আহি যি ঠাইত জিৰণি লৈ প্ৰমীলা-অৰ্জুনৰ বিবাদৰ মীমাংসা কৰি দুয়োৰে মিলন ঘটাইছিল সেই ঠায়ে পৰবৰ্তী কালত মাধৱ থান আৰু পাহাৰটো মাধৱ পাহাৰ হল বুলি জনশ্ৰুতি আছে। আন এক কিংবদন্তী মতে সত্য যোগত অগস্ত্য মুনিয়ে দক্ষিণা পথত আৰু সমসাময়িক “বিদেঘ্ মাধৱে” পূৱ ফালে হিন্দুধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। বিদেঘ্ মাধৱে আহি পূৱদেশৰ চীন বা বৰপানী নদীৰ পাৰত যিটো পাহাৰত আশ্ৰম পাতি আৰ্য্যধৰ্ম প্ৰসাৰত মনোনিবেশ কৰিছিল সেই ঠায়েই পিছলৈ মাধৱ পাৰা নামে জনাজাত হয়।
বৰ্তমান লংকা অঞ্চলটোক ডিমাছা কছাৰি সকলে “ডেমব্ৰা” বা “ডেমেৰা” বুলি কয়। এই ডেমেৰা অঞ্চলত ৰাজত্ব কৰা “বৰাহু বিষ্ণু”ৰ সেৱক মহামানিক্য বা মহামানিফা ৰজাই উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সংযোগী “থলুৱা অসমীয়া ভাষা”ত বাল্মিকীৰ সংস্কৃত “ৰামায়ণ” খন মাধৱ কন্দলীৰ দ্বাৰা অনুবাদ কৰাইছিল। এই মাধৱ পাহাৰৰ নামনিত আশ্ৰম পাতি ৰামায়ণৰ অনুবাদ কৰিছিল বুলিও জনশ্ৰুতি আছে।
হীৰেন ভট্টাচাৰ্য
হীৰেন ভট্টাচাৰ্য (Hiren Bhattacharyya; ২৮ জুলাই, ১৯৩২ - ৪ জুলাই, ২০১২) অসমৰ এগৰাকী খ্যাতিসম্পন্ন কবি। তেখেতৰ দ্বাৰা ৰচিত মুঠ ১৩খন অসমীয়া ভাষাত কবিতা পুথি প্ৰকাশ পাইছে আৰু বঙালী ভাষাত ২ খনকৈ কবিতা পুথি অনুদিত হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও অসমৰ বিভিন্ন কাকত আলোচনীৰ পাতত তেখেতৰ বহুতো কবিতা প্ৰকাশ পাইছে। তেখেতে ১৯৯২ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। অসমীয়া কবিতা প্ৰেমীৰ বাবে তেওঁৰ পৰিচিত নাম হ'ল 'হীৰুদা'। তেখেতক সুগন্ধি পখিলাৰ কবি আৰু প্ৰেম আৰু ৰ’দালিৰ কবি বুলিও অসমীয়া সাহিত্য জগতত নামাংকন কৰা হৈছে। হীৰুদাৰ বিষয়ে প্ৰসিদ্ধ সমালোচক হীৰেন গোহাঁইয়ে কৈছে যে, "তেওঁৰ প্ৰথম পৰ্যায়ৰ কবিতাত থকা সংকল্প আৰু সপোনৰ অননুকৰণীয় উজ্জীৱিত মিলন পৰৱৰ্তী পৰ্যায়বোৰত লীন হৈছিল এক বিস্তীৰ্ণ দুখবোধ আৰু সামাজিক ব্যৰ্থতাৰ স্থিতধী কাৰুণ্যত। কিন্তু তেওঁ নিশ্চিত আছিল যে স্বদেশৰ মানুহ আৰু মাতৃভাষাৰ পথাৰত থিয় হৈ থকা তেওঁৰ কবিতা নিমাত হৈ নাযায়, অনাগত দিনৰ মানুহকো সি সৃষ্টিৰ, আশাৰ, আস্থাৰ আকাশ দেখুৱাই থাকিব। "
জন্ম আৰু শৈশৱ
তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯৩২ চনত অসমৰ যোৰহাটত। পিতৃ স্বৰ্গীয় তীৰ্থনাথ ভট্টাচাৰ্য আৰু মাতৃ স্বৰ্গীয়া স্নেহলতা ভট্টাচাৰ্য। তেখেতৰ পিতৃ এজন জেইলাৰ আছিল। পৰিয়ালৰ সৈতে অসমৰ ইমূৰৰপৰা সিমূৰলৈ ঘূৰি ফুৰিব লগা হোৱাত তেওঁৰ শিক্ষাজীৱন ডিব্ৰুগড়ৰপৰা গুৱাহাটীলৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰৰ কেইবাখনো চহৰত অতিবাহিত হৈছিল ।
ডিব্ৰুগড়ৰ গ্ৰেহাম বজাৰ এম.ই. স্কুলত হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ পঢ়াশলীয়া জীৱন আৰম্ভ হয়। পিছে তাত শিক্ষা শেষ নৌহওঁতেই দেউতাক পুনৰ বদলি হয় তেজপুৰলৈ। সেয়েহে তেওঁ শিক্ষা শেষ হয় তেজপুৰত। অকল তেজপুৰেই নহয়, মঙলদৈ, গোলাঘাট, গুৱাহাটীকে ধৰি অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত তেওঁ শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৪৫ চনত গুৱাহাটীৰ কটন কলেজিয়েট স্কুলৰপৰা তেওঁ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তাৰ পাছত বি. বৰুৱা কলেজত নামভৰ্তি কৰে।
ল'ৰালিৰ কালছোৱাত হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ এটা প্ৰিয় কাম আছিল শাক-পাচলি ৰোৱা আৰু ফুলৰ খেতি কৰা। দেউতাক জেইলাৰ হোৱাৰ বাবে তেওঁ জেলৰ ভিতৰত প্ৰিয় কামখিনি কৰি থাকিবলৈ সুবিধা পাইছিল। কিন্তু পঢ়া-শুনা, ঘৰুৱা কাম-কাজ আদি কৰাৰ পাছতো তেওঁ বেছিভাগ সময় আনমনা, অস্থিৰ আৰু কেতিয়াবা বিমৰ্ষ আছিল। বন্ধুহঁতে হৈ-হাল্লা কৰি উৎফুল্ল হৈ থকা সময়ত তেওঁ দূৰণিৰপৰাই সেই দৃশ্য চাই থাকে নাইবা ঘৰৰ এচুকত চকী এখনত মনে মনে বহি থাকে। কেতিয়াবা আঁঠুটোতে মূৰটো গুজি থয়।
বিভিন্ন সংঘ আৰু সংগঠনৰ লগত হীৰেন ভট্টাচাৰ্য
হীৰেন ভট্টাচাৰ্যই হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ সময়তেই অসমত গণনাট্য সংঘৰ প্ৰভাৱ প্ৰতিফলিত হৈছিল। ১৯৫৪ চনৰ পৰা তেওঁ গণনাট্য সংঘৰ লগত সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হৈ পৰে। গুৱাহাটী মহানগৰীৰ কাৰ্যকৰী সমিতিৰো তেওঁ এজন সদস্য হৈ পৰে। বামপন্থী ধাৰাৰ বাহক হিচাপে গণনাট্য সংঘৰ ভূমিকা আৰু কাৰ্যপ্ৰণালীয়ে সেইসময়ৰ প্ৰায় সকলো লেখক আৰু শিল্পীকে একত্ৰিত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। সেই বাতাৱৰণৰ ফলত এখন মঞ্চৰ সৃষ্টি হৈছিল। বিশিষ্ট শিল্পী হেমাংগ বিশ্বাস আছিল এইখন মঞ্চৰ অন্যতম চালিকা শক্তি। কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, ভূপেন হাজৰিকা, দিলীপ শৰ্মা, সুদক্ষিণা হাজৰিকা, হীৰেন চৌধুৰী, জয়ন্ত বৰুৱা আৰু হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ সক্ৰিয় সহযোগে এই অনুষ্ঠানক এক নতুন গতি প্ৰদান কৰিছিল। ১৯৬২ চনত বেণু মিশ্ৰ এইখন মঞ্চৰ সদস্য হয়। অধ্যাপক অনন্ত লহকৰ, উমেশ ভট্টাচাৰ্য, চিত্ৰকৰ দিবাকৰ চৌধুৰী, বেণু মিশ্ৰ, প্ৰভাত দত্ত আৰু হীৰেন ভট্টাচাৰ্য এই আটাইকেইজন পৰস্পৰৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে আকৃষ্ট হয় আৰু এটা Core Group হিচাপে বিবেচিত হয়।
১৯৬৪-৬৫ চনৰ ভিতৰত হীৰেন ভট্টাচাৰ্য "অসম প্ৰগতিশীল শিল্পী সাহিত্যিক সংঘ"ৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হৈ পৰে। এই সংঘৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে তেওঁ বৰ আন্তৰিকতাৰে কাম কৰিছিল। সংঘৰ প্ৰথমজন সভাপতি আছিল ত্ৰৈলোক্যনাথ গোস্বামী, দ্বিতীয়জন আছিল প্ৰসন্নলাল চৌধুৰী আৰু তৃতীয়জন আছিল নৱকান্ত বৰুৱা। বৰ্তমানৰ আমবাৰীত থকা অসম গণ পৰিষদৰ কাৰ্যালয়ৰে "মংগল বেৰেক" নামৰ এলানি ঘৰৰে এটা কোঠাত এই সংঘৰ কাম-কাজ চলিছিল। দুই-এজন ব্যক্তিৰ অৰ্থ-সাহায্যত 'লুইত' নামৰ আলোচনী এখনৰ কামো তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণ কৰি উলিয়াইছিল। আলোচনীখন সম্পাদনা কৰিছিল কেশৱ মহন্তই। উল্লেখযোগ্য যে,এনেবোৰ সাহিত্য-সংস্কৃতি বিষয়ক কামৰ জৰিয়তে আহৰণ কৰা ৫০০০ টকাৰ এক আৰ্থিক সহায় বিষ্ণু ৰাভালৈ আগবঢ়োৱা হৈছিল।
চাকৰিকাল
১৯৬৪ চনত হীৰেন ভট্টাচাৰ্য বোৰ্কালৈ যায়। কোনোবা এজনৰ পৰা লাভ কৰা খবৰ অনুসৰি, বোৰ্কা হাইস্কুলত শৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী আছে। গতিকে হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰো তাতেই শিক্ষকৰ চাকৰি এটা হ'ব। বোৰ্কাত সাংবাদিক আৰু গল্পকাৰ সদা শইকীয়াই নিজৰ কোঠালিতে তেওঁক ৰখোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে। তেওঁ ক'লে-" আপুনি আহিলে বৰ ভাল হ'ল। ময়ো ইয়াত বৰ অকলশৰে থাকো। "
স্কুলৰ সময়খিনি স্কুলতেই পাৰ হয়। বাকীখিনি সময়ত মানুহক লগ ধৰা, কথা-বতৰা হোৱা, সমস্যাৰ বুজ লোৱা, গাঁৱৰ শিপিনীৰ বাবে সূতা কিনা আদি অনেক কাম। কেতিয়াবা মৰ্টন এগাল কিনি গাঁৱৰ ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাজত বিলাই দিয়ে। ইতিমধ্যেই গীতিকাৰৰূপে অলপ-অচৰপ পৰিচিত হৈ উঠা হীৰেন ভট্টাচাৰ্যক বোৰ্কাৰ মানুহে বৰ মৰম দিলে। উল্লেখযোগ্য যে, এইখিনি সময়তে তেওঁ কমিউনিজমত বিশ্বাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। শিক্ষক হিচাপে তেওঁৰ বিশেষ দক্ষতা নথকা সত্ত্বেও ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তেওঁক আৱৰি ধৰি বৰ আনন্দ আৰু গৌৰৱ অনুভৱ কৰিছিল। ল'ৰাবোৰ নিশ্চুপ হৈ থাকিলে হীৰেন ভট্টাচাৰ্যই কৈ উঠে-"তোমালোক ইমান মনে-মনে আছা কিয়? চিঞৰ-বাখৰ কথা। আমাৰ দিনতো আমি চিঞৰ-বাখৰ কৰিছিলোঁ। " শ্ৰেণীকোঠাত তেতিয়া হাঁহিৰ ৰোল উঠে।
ব্ৰঙ্কাইটিছে তেওঁক মাজে-সময়ে আমনি দিয়ে। অথচ তেওঁ চিগাৰেট হুঁপিবলৈ নেৰে। এটাৰ পাছত এটাকৈ লেথাৰি নিছিগাকৈ তেওঁ চাৰমিনাৰ জ্বলাই যায়। কাহি কাহি মানুহজন ভাগৰি যোৱাৰ পাছত সদা শইকীয়াই আহি তেওঁৰ পিঠিত আৰু বুকুত হেঁচা মাৰি ধৰি সকাহ দিবলৈ চেষ্টা কৰে।
হীৰেন ভট্টাচাৰ্যই বোৰ্কাত এবছৰ শিক্ষকতা কৰিলে। পিছৰ বছৰ তেওঁ ঘৰলৈ উভতি আহিল।
বোৰ্কাৰ চাকৰি বাদ দি তেওঁ কিছুদিনৰ বাবে কাপোৰৰ দোকান এখনত ছেলছমেনৰ চাকৰিও কৰিছিল।
সাহিত্যিক অৱদান
বহু কম বয়সৰ পৰা কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰা হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ প্ৰথম কবিতা প্ৰকাশ হয় ১৯৫৭ চনত। ১৯৭২ চনত তেওঁৰ প্ৰথম কবিতা পুথিৰ সংকলন মোৰ দেশ মোৰ প্ৰেমৰ কবিতা প্ৰকাশ হয়। ইয়াৰ পিছত বিভিন্ন দিনৰ কবিতা (১৯৭৪), কবিতাৰ ৰ'দ (১৯৭৬) আৰু তোমাৰ গান (১৯৭২) সংকলনকেইখন প্ৰকাশ পায়। কবিৰ সুগন্ধি পখিলা (নিৰ্বাচিত কবিতা সংকলন ১৯৮১) আৰু শইচৰ পথাৰ মানুহ (সংগ্ৰহীত কবিতা ১৯৯১), মোৰ প্ৰিয় বৰ্ণমালা, ভালপোৱাৰ বোকা মাটি তেওঁৰ কবিতাৰ আটাইতকৈ উজ্জ্বল দিশ । ভট্টাচাৰ্যৰ সৰু সৰু কবিতা কিছুমানৰ মাজত থকা এটা সুৰ এটা লয়ৰ কাৰণে পাঠকৰ মনৰ মাজত গভীৰ সাঁচ বহুৱায়। প্ৰকৃতি আৰু মানুহ তেওঁৰ কবিতাৰ প্ৰধান বিষয়বস্তু। ইয়াৰ বাহিৰেও তেওঁ সৰু সৰু ল'ৰা-ছোৱালীৰ কাৰণে ১৯৯১ চনত ল'ৰা ধেমালি আৰু অকণ ধেমালি প্ৰকাশ কৰে। ‘চিত্ৰবন’, ‘মনন’ আৰু ‘আন্তৰিক’ নামে তিনিখন আলোচনীত তেওঁ সম্পাদনা কৰিছিল। তেখেতৰ একমাত্ৰ গীতৰ সংকলন হল তোমাৰ গান (১৯৭২)। তেখেতে সম্পাদনা কৰা দুখন কাকতৰ নাম হ'ল চিত্ৰবন আৰু মনন।
তেওঁৰ প্ৰকাশিত কাব্য-সংকলনসমূহ হ'ল:
শিশুৰ বাবে ৰচনা কৰা সংকলনসমূহ হ'ল:
হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ ব্যক্তিত্ব আৰু কবিতাৰ সম্পৰ্কে সমালোচনা
অসমৰ যশস্বী সাহিত্য-সমালোচক ড॰ হীৰেন গোহাঁইয়ে হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ জীৱন সম্পৰ্কে কৈছে ওপৰে ওপৰে চালে হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ জীৱন খেয়ালী আৰু বিশৃংখল। কিন্তু তেওঁৰ শিল্পী জীৱন বান্ধি ৰাখিছিল সহজে চকুত নপৰা ৰুচিবোধ আৰু সংযমেৰে।… কাৰো লগত বিবাদ-বিতৰ্কত লিপ্ত হোৱাটো তেওঁৰ বাবে আছিল সময়ৰ অপচয়। অথচ অসমীয়া ভাষা সংস্কৃতিৰ ঐতিহ্যৰ বাবে তেওঁ সচেতনভাৱে দায়বদ্ধ আছিল। তেওঁৰ এটা বিশেষ কবিতা ধানে যেতিয়া থোৰ মেলেৰ সমালোচনা কৰি ড॰ হীৰেন গোহাঁয়ে কৈছে যে মাত্ৰ এমুঠি শব্দেৰে এটা বৰ্ণগন্ধময় আৰু মাদকতাভৰা পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰি কবিয়ে সাব্যস্ত কৰিছে তেওঁৰ তুলনাহীন কবিপ্ৰতিভা। এপিনে অতি সহজ, অথচ ব্যঞ্জনাৰে ভৰপূৰ। এক মুহূৰ্ততে তেওঁ আমাৰ মনপ্ৰাণ ভৰাই তুলিলে, সৃষ্টিৰ উদ্দাম কল্লোল আৰু সাতবৰণীয়া ভাবৰ তৰংগেৰে সোঁৱৰাই দিলে যে সহজেই অতি দুৰ্লভ, অতি আপুৰুগীয়া।
বিশিষ্ট লেখিকা ড॰ মালিনী গোস্বামীয়ে '৭৫ত লিখা এটা বহুজনসমাদৃত কবিতা অসম্ভৱ অনুবাদৰ বিষয়ে মত আগবঢ়াই এইদৰে-…তোমাৰ সান্নিধ্যৰ যাদুকৰী ৰাতিয়ে অকণমান পাঠকক সন্দেহৰ ফালে ঠেলি দিয়ে যদিও কবিৰ লক্ষ্য স্পষ্ট হৈ পৰে চতুৰ্থ চৰণত মুক্ত কৰি প্ৰতিভাৰ পথ, নিৰ্জনতা নিৰ্ভৰ ছায়াৰ সুখ্যাতিত এই যে তোমাৰ এই উপস্থিতি। ...বুজা যায় হয়তো কোনোবা কবি-সন্মিলন নহয়তো কোনোবা কবিৰ সম্বৰ্ধনা সভা, নহয়তোবা তেনে কোনো উৎসৱ। ওপৰত উদ্ধৃত চৰণ কেইটাৰ প্ৰতিটো শব্দ ভালকৈ ভাবি চালে বুজিবই পাৰি কবিতা লিখাৰ নিৰ্জন মুহূৰ্তবোৰে কবিৰ প্ৰতিভাৰ পথ মুক্ত কৰে।
অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্যতম সমালোচক হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্তৰ মতে- আদিৰে পৰা তেওঁৰ কবিতাৰ শব্দচয়নৰ ক্ষেত্ৰত পৰিলক্ষিত হোৱা অপ্ৰত্যাশিত গতিবেগ আৰু লালিত্যই পাঠকক চমৎকৃত কৰিছিল...এই শক্তিৰ অন্তৰালত নিহিত থকা কবিসত্তাৰ জীৱনবোধ আছিল ডেকা তেজৰ পৰা উদ্ভূত তপ্ত দেশপ্ৰেম আৰু শোষণত কোঙা হৈ পৰা মানৱতাক পুনৰ্জীৱিত কৰাৰ বাবে বিপ্লৱৰ প্ৰস্তুতি।
হীৰেন ভট্টাচাৰ্যই শইচৰ পথাৰ আৰু মানুহক বিষয় কৰি অনেক স্মৰণীয় কবিতা আৰম্ভণিৰেপৰাই লিখি আহিছিল। ২০০৯ চনত লিখিত এটা কবিতা শব্দশস্যৰে বৈ আহিছে আকাশৰ সমালোচনা আগবঢ়াই বিশিষ্ট সমালোচক ড॰ আনন্দ বৰমূদৈয়ে কৈছে যে- এই ভাষা কবিতাৰ ভাষা হয়, কিন্তু এই কাব্যভাষাৰ ছন্দ, লয়, উপমা, অলঙ্কাৰ আদি আমাৰ পৰম্পৰাগত কবিতাৰ ভাষাৰ পৰা পৃথক। সেই ছন্দ আৰু লয়ৰ অস্তিত্ব পৃথিৱীত থাকি অনুভৱ কৰিব পাৰিলেও তাৰ উৎপত্তি পৃথিৱীৰ পৰা নিলগত।
কবিৰ এটা বিশেষ কবিতা শৰ-সন্ধানৰ সম্পৰ্কে সন্মানীয় সমালোচক ৰঞ্জিত কুমাৰ দেৱগোস্বামীয়ে অভিমত ব্যক্ত কৰে এইদৰে- ...ঘোঁৰাৰ ৰূপক, আফ্ৰিকা-তেলেংগানাৰ ঘুমটি-আঁজোৰা স্মৃতি আৰি জীৱনানন্দ দাশৰ আকাশ-ঘাঁহেৰে চহকী এই কবিতাৰ লয়ত কিন্তু নিৰ্ভুলভাৱে বিদ্যমান জোনাকী যুগে নিৰ্দিষ্ট কৰা সেই ধন্যে ধন্যে হৃৎপাৱনী অসমীয়া ভাষাৰ কালিকা।
মৃত্যু
২০১২ চনৰ চাৰি জুলাই তাৰিখে হীৰেন ভট্টাচাৰ্যই গুৱাহাটীৰ দিশপুৰ চিকিৎসালয়ত অন্তিম নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।