cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কৰন সিং গ্ৰোভাৰ
পেছাদৰী জীৱন
২০০৯ চনত কালাৰ্চ টিভিৰ সংগীতানুস্থান আইডিয়া ৰকচ ইণ্ডিয়াৰ আঁত ধৰিছিল। ২০১০ চনত তেওঁ ফিয়েৰ ফেক্টৰ: খতৰো কে খিলাড়ী (ছিজন ৩)ত প্ৰতিযোগী হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ২০১১ চনত তেওঁ চেনেল ভিৰ পাৰফেক্ট কাপল নামৰ ৰিয়েলিটী পৰিভ্ৰমণানুস্থানটি আঁত ধৰিছিল। তেওঁ চেনেল ভি ৰ ধাৰাবাহিক দিল দোস্তি ডান্স ত অতিথী শিল্পী হিচাপে, প্ৰফেছাৰ কৰন মালিক ৰূপেও অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ ২০১২ চনৰ আগষ্টত ষ্টাৰ প্লাচ ৰ ধাৰাবাহিক টেলিফিল্ম তেৰি মেৰি লাভ ষ্টোৰীজত অভিনয় কৰিছিল। বৰ্তমান কৰন জী টিভিৰ এখন নতুন জনপ্ৰিয় ধাৰাবাহিক কবুল হ্যেত আছাদ আহমেদ খান চৰিত্ৰটিত অভিনয় কৰি আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
বাথৌ পূজা
বাথৌ পূজা বা বাথৌ উৎসৱ বড়ো আৰু কছাৰী জনগোষ্ঠীসকলৰ ধৰ্মীয় কৃত্যৰ অন্যতম অনুষ্ঠান । বাথৌ বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ঘাই দেৱতা। সাধাৰণতে বছৰত দুবাৰকৈ এই পূজা অনুষ্ঠিত হয়। হিন্দু ধৰ্মত লৌকিক দেৱতাৰূপে শিৱৰ যি ধাৰণা তাৰে সৈতে বড়ো লোকদেৱতা বাথৌৰ সাদৃশ্য আছে। বড়ো-কছাৰীসকলৰ বিশ্বাস মতে আদি দেৱতা শিৱই তেওঁলোকৰ পিতৃদেৱতা । বাথৌ পূজাত সিজু আৰু তুলসী গছৰ দুটা ডাল একেলগ কৰি তাৰে বাথৌ বেদীত শান্তিয়নী পানী ছটিওৱাৰ পাছত সেই ডাল দুটা বেদীৰ সোঁমাজতে ৰোপণ কৰা হয়। বেদীত সিজুডালৰ তলতে এটা ঘূৰণীয়া শিল আৰু কুকুৰা কণী দি বাথৌ দেৱতাক পূজা কৰা হয়। পূজাত মদ-মাংস আদিৰে নৈবেদ্য আগবঢ়োৱা হয়। পূজাত দেওধনিয়ে নৃত্য কৰাৰ লগতে ভৱিষ্যত বাণীও কৰে। আনহাতে বাথৌক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ খেৰাই নৃত্যও কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠী শ্ৰেণী:কছাৰী জনগোষ্ঠী
মৃগয়া (চলচ্চিত্ৰ)
মৃগয়া (Mrigayaa) ১৯৭৬ চনত মুক্তি পোৱা হিন্দী ভাষাত নিৰ্মিত এখন ‘ঐতিহাসিক নাট্যধৰ্মী’ ছবি। পৰিচালক মৃণাল সেন আৰু প্ৰযোজক কে ৰাজেশ্বৰ ৰাও। ভাগৱতী চৰণ পাণিগ্ৰাহীৰ "চিকাৰ" নামৰ এটা ওড়িয়া চুটিগল্পৰ আধাৰত ছবিৰ কাহিনীৰ ৰচনা কৰা হৈছে। ছবিখনত ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক চৰকাৰ আৰু থলুৱা গাঁৱবাসীৰ মাজৰ সম্পৰ্ক, আৰু ১৯২০ দশকৰ ভাৰতীয় জমিদাৰৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ শোষণক চিত্ৰিত কৰা হৈছে।  ইয়াৰ উপৰিও ইয়াত ‘মৃগয়াৰ’ প্ৰতি আসক্ত এজন ব্ৰিটিছ প্ৰশাসক আৰু এজন থলুৱা ধনুৰ্বিদ জনজাতীয় যুৱক এজনৰ মাজত গঢ় লোৱা বন্ধুত্বও চিত্ৰিত কৰা হৈছে। মুখ্য অভিনয় শিল্পীদ্বয়, মিথুন চক্ৰৱৰ্তী আৰু মমতা শংকৰে মৃগয়াৰ জৰিয়তে চলচ্চিত্ৰত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
ছবিৰ সংগীত ৰচনা সলিল চৌধুৰীৰ। চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিছিল কে কে মহাজনে। ২৪ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত মৃগয়াই শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা- এই দুটা শিতানত বঁটা লাভ কৰে। ১৯৭৭ চনত ই দশম মস্কো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত সোণালী বঁটাৰ বাবে মনোনীত হোৱাৰ উপৰিও শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ফিল্মফেয়াৰ সমালোচক বঁটাও লাভ কৰে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
১৯৩০ দশকৰ ওড়িশাৰ এখন জংঘলেৰে পৰিবেষ্টিত জনজাতীয় গাঁৱৰ পটভূমিত ছবিখনৰ কাহিনীভাগ গঢ় লৈ উঠিছে। খেতি নষ্ট কৰা জীৱ-জন্তুৰ পৰা আদিবাসীসকলে সন্মুখীন হোৱা সমস্যাৰ উপৰিও সুদখোৰ মহাজন আৰু আৰক্ষীৰ খবৰ যোগনিয়াৰৰ হাততো তেওঁলোকে ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়। গাঁওখনত উপস্থিত হয় চিকাৰৰ প্ৰতি সাংঘাটিক আসক্ত, এজন নৱনিযুক্ত ব্ৰিটিছ প্ৰশাসক। তেওঁৰ ঘিনুৱা নামৰ ধনুৰ্দ্ধৰ এজন থলুৱা আদিবাসী যুৱকৰ সৈতে বন্ধুত্ব হয়। দুয়োৰে মাজত চুক্তি হয় যে যদি ঘিনুৱাই ডাঙৰ চিকাৰ গোটাই দিব পাৰে, তেন্তে তাক পুৰস্কৃত কৰা হ'ব।
ইয়াৰ পিছত কাহিনীটোৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈছে শোলপু নামৰ এজন বিদ্ৰোহী যুৱক। তেওঁ গোপনে মাকক লগ কৰিবলৈ গাঁৱলৈ আহে। এই কথা জানি আৰক্ষীৰ খবৰ যোগনিয়াৰ এজনে তেওঁক ঘৰ পোৱালৈকে অনুসৰণ কৰি আহে, কিন্তু গোটেই গাঁওখন খবৰ যোগনিয়াৰৰ বিৰুদ্ধে হোৱা দেখি উভতি আহে। হঠাৎ গাঁৱত ডকাইতিৰ ঘটনা সংঘটিত হয় আৰু এজন আৰক্ষীৰ মৃত্যু হয়। দোষ শোলপুৰ ওপৰত পৰে আৰু প্ৰশাসনে তেওঁৰ মূৰৰ বাবে পুৰস্কাৰ ঘোষণা কৰে।  আৰক্ষীৰ খবৰ যোগনিয়াৰে সুযোগ গ্ৰহণ কৰি শোলপুক হত্যা কৰে আৰু পুৰস্কাৰ দাবী কৰে। শোলপুৰ মৃত্যুত জনজাতীয় আৰু অজনজাতিৰ মাজত উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হয়।
এই সময়ছোৱাত ঘিনুৱাৰ পত্নী ডুংৰিক এজন সুদখোৰ মহাজনে অপহৰণ কৰে। ঘিনুৱাই পত্নীক ঘূৰাই আনিবলৈ সুদখোৰজনক হত্যা কৰে। চাহাবে হত্যাৰ অভিযোগত ঘিনুৱাক ফাঁচী দিয়ে। মৃত্যুৰ আগলৈকে অৱশ্যে ঘিনুৱাই বুজিব নোৱাৰিলে যে হত্যা কৰাৰ বিনিময়ত এজনক কিয় পুৰস্কৃত কৰা হয় আৰু আনজনক কিয় শাস্তি দিয়া হয়।
নিৰ্মাণ
মৃগয়াৰ আগতলৈকে ৰাজনৈতিক ছবি নিৰ্মাণ কৰি থকা সেনে ব্যক্তিগত সম্পৰ্কৰ আধাৰত ছবি নিৰ্মাণৰ সম্পৰীক্ষা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তাৰবাবে তেওঁ এটা গ্ৰামীণ কাহিনী নিৰ্বাচন কৰে।  তেওঁৰ পূৰ্বৰ ছবি কোৰাচত (১৯৭৪) তেওঁ যথেষ্ট লোকচানৰ সন্মুখীন হৈছিল। ছবিখনৰ আৰ্থিক বিফলতাৰ বাবে তেওঁ ঋণ পৰিশোধ কৰিব পৰা নাছিল। মৃগয়া প্ৰযোজনা কৰিছিল কে ৰাজেশ্বৰ ৰাৱে। এইখন আছিল সেনৰ প্ৰথম ৰঙীন ছবি।  ঘিনুৱাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা মিথুন চক্ৰৱৰ্তীক তেওঁ পুনাৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ তেওঁৰ এটা শ্ৰেণীত লগ পাইছিল। মিথুন তেতিয়া প্ৰতিষ্ঠানখনৰ এজন ছাত্ৰ আছিল। নায়িকা দুংগ্ৰীৰ চৰিত্ৰত নৃত্যশিল্পী উদয় শংকৰৰ কন্যা মমতা শংকৰক নিৰ্বাচিত কৰা হয়। পোষ্ট প্ৰডাকচনৰ কাম মাদ্ৰাছত কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিসকলৰ তালিকা
তথ্য সংগ্ৰহ
* শ্ৰেণী:ভাৰত সম্পৰ্কীয় তালিকা
President van India
মহাদেৱী বৰ্মা
মহাদেৱী বৰ্মা (২৬ মাৰ্চ, ১৯০৭ – ১১ ছেপ্তেম্বৰ, ১৯৮৭) হিন্দী সাহিত্যৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ কবি। হিন্দী সাহিত্যৰ ছায়াবাদী যুগৰ "চাৰিটা মুখ্য স্তম্ভৰ" ভিতৰত মহাদেৱী বৰ্মা অন্যতম। তেওঁক আধুনিক মীৰা বুলিও জনা যায়। এইগৰাকী প্ৰতিভাবান কবিক কবি নিৰালাই “হিন্দী সাহিত্যৰ বিশাল মন্দিৰৰ সৰস্বতী” বুলি কৈছে।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
১৯০৭ চনৰ ২৬ মাৰ্চত উত্তৰ প্ৰদেশৰ ফৰুখাবাদ নামে ঠাইত মহাদেৱী বৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালত প্ৰায় ২০০ বছৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে পুত্ৰীৰ জন্ম হৈছিল। সেইকাৰণে তেওঁলোকৰ ঘৰৰ মানুহে মহাদেৱী বৰ্মাক ঘৰৰ দেৱী — মহাদেৱী হিচাপে গণ্য কৰিছিল আৰু সেইকাৰণেই তেওঁৰ নামো মহাদেৱী ৰখা হয়। তেওঁৰ পিতৃ গোবিন্দ প্ৰসাদ বৰ্মা ভাগলপুৰৰ এখন মহাবিদ্যালয়ত প্ৰাধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ মাতৃ হেমৰানী দেৱী আছিল এগৰাকী ধৰ্ম পৰায়ণ, কৰ্মনিষ্ঠ, ভাবুক তথা নিৰামিষভোজী তিৰোতা।
শিক্ষা
ইন্দোৰৰ মিছন স্কুলত মহাদেৱী বৰ্মাই প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। সমান্তৰালকৈ সংস্কৃত, ইংৰাজী, সংগীত তথা চিত্ৰকলাৰ শিক্ষা তেওঁক ঘৰতেই অধ্যাপকৰ দ্বাৰা দিয়া হৈছিল। ইয়াৰ মাজতেই বিবাহপাশত আবদ্ধ হ'বলগীয়া হোৱাত কিছুদিনৰ বাবে তেওঁৰ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত কিছু বাধাৰ সৃষ্টি হৈছিল। অৱশ্যে বিবাহৰ পাছত তেওঁ পুনৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ মন মেলিছিল। ১৯১৯ চনত তেওঁ এলাহাবাদৰ ক্ৰস্থৱেট ছোৱালী বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে আৰু বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰীৱাসত থাকিয়েই শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ ধৰে। ১৯২১ চনত তেওঁ অষ্টম শ্ৰেণীৰ পৰা প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পৰাই তেওঁ নিজৰ কাব্য জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। তেওঁ সাত বছৰ বয়সৰ পৰাই কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ১৯২৭ চনত যেতিয়া তেওঁ মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল, তেতিয়ালৈকে তেওঁ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ কবি হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰিছিল। বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত তেওঁৰ কবিতা প্ৰকাশ হৈছিল। কলেজত পঢ়ি থকা কালছোৱাত সুভদ্ৰা কুমাৰী চৌহানৰ সৈতে তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধুত্ব গঢ় লৈ উঠিছিল।
মুখ্য কৃতিত্ব
মহাদেৱী বৰ্মা কবিৰ উপৰিও এগৰাকী বিশিষ্ট গল্পকাৰ আছিল। তেওঁৰ কৃতিসমূহ এইধৰণৰ:
কবিতা সংগ্ৰহ
মহাদেৱী বৰ্মাৰ আন বহুতো কাব্য সংকলন প্ৰকাশ হৈছে য'ত উপৰোক্ত ৰচনাসমূহৰ পৰা নিৰ্বাচিত গীত সংকলন কৰা হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে আত্মিকা, পৰিক্ৰমা, সন্ধিনী (১৯৬৫), য়ামা (১৯৩৬), গীতপৰ্ব, দ্বীপগীত, স্মাৰিকা, নীলাম্বৰা আৰু আধুনিক কবি মহাদেৱী আদি।
মহাদেৱী বৰ্মাৰ শিশু সাহিত্য
মহাদেৱী বৰ্মাৰ শিশু কবিতাসমূহ দুটা সংকলনত প্ৰকাশিত হৈছে:
মহাদেৱী বৰ্মাৰ যোগদান
thumb|292x292px|মহাদেৱী বৰ্মা জড়িত থকা স্থানসমূহ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:হিন্দী কবি শ্ৰেণী:হিন্দী গল্পকাৰ শ্ৰেণী:হিন্দী শিশু সাহিত্যিক শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
শৈলেন দাস
শৈলেন দাস (জন্ম ১৯৪৮ মাৰ্চ ১৮) অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ এগৰাকী সমাজকৰ্মী আৰু লেখক। তেওঁ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সৈতে বিভিন্ন পদত ৬ বছৰ ৰ বাবে কাম কৰিছে তেওঁ ৰেড ক্ৰছ চছাইটিত সদস্য হিচাপেও কাম কৰে আৰু তেওঁ এতিয়ালৈকে ৰেড ক্ৰছ চছাইটি গোৱালপাৰা জিলাৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
জন্ম আৰু শৈশৱ
১৯৪৮ চনৰ ১৮ মাৰ্চত অসমৰ পশ্চিম গোৱালপাৰাৰ বৰবিতা গাঁওত শৈলেন দাসৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ গোৱালপাৰাৰ পি.আৰ চৰকাৰী ৰাজহুৱা বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ গোৱালপাৰা মহাবিদ্যালয়ত বি.এত স্নাতক ডিগ্ৰী আৰম্ভ কৰিছিল কিন্তু সামাজিক কামৰ প্ৰতি তেওঁৰ আগ্ৰহ থকাৰ বাবে তেওঁ পঢ়া শুনা এৰি সমাজৰ বাবে কাম কৰি গৈছিল।
কৰ্ম-জীৱন
তেওঁ ১৪ বছৰ বয়সত স্কুলৰ সময়ত তেওঁৰ সামাজিক কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৬৮ চনত তেওঁ ষ্টুডেণ্ট ফেডাৰেচন অৱ আনডিভাইডেড গোৱালপাৰা জিলাৰ সাধাৰণ সম্পাদক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। পিছত ১৯৬৯ চনত তেওঁ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিত যোগদান কৰে, ১৯৭২ চনত তেওঁ গোৱালপাৰা বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা সৰ্বকনিষ্ঠ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰে।
তেওঁ গোৱালপাৰা ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আৰু তেওঁ গোৱালপাৰা আইন মহাবিদ্যালয়ৰ কাৰ্যবাহী সদস্য হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
থিয়েটাৰ শিল্পী
তেওঁ ১৯৬৯ চনৰ ১৬ ছেপ্টেম্বৰত গাঁও বুৰহা নাটকত থিয়েটাৰ শিল্পী হিচাপে অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। পিছত তেওঁ হুক মান, চিৰাজ, মিষ্টাৰ গোৱালপাৰা আদিত অভিনয় কৰিছিল।
সাহিত্যৰ জগতত
যেতিয়া তেওঁ ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ পৰা উভতি আহিছিল তেতিয়া তেওঁ লিখিবলৈ আগ্ৰহী হৈছিল। পিছলৈ তেওঁ গান ৰচনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু এজন লেখক হিচাপে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে।
তেওঁ ২০২৩ চনলৈকে প্ৰায় ৩৩ খন কিতাপ প্ৰকাশ কৰিছিল।
ন’ৰা জ’নছ
ন’ৰা জ’নছ (জন্ম ৩০ মাৰ্চ, ১৯৭৯; জন্ম নাম: গীতালি ন’ৰা শংকৰ) এগৰাকী আমেৰিকান সংগীতজ্ঞ আৰু অভিনেত্ৰী। তেওঁৰ ইতিমধ্যে ৫০ মিলিয়নতকৈ অধিক সংগীতৰ এলবাম বিশ্বজুৰি বিক্ৰী হোৱাৰ লগতে অলেখ সন্মানৰ অধিকাৰীও হৈছে। ২০০০ ৰ দশকটোত বিলবৰ্ডে তেওঁক শীৰ্ষ জাজ শিল্পীৰ স্থান দিছিল। তেওঁ ইতিমধ্যে ৯ টাকৈ গ্ৰেমী সন্মান লাভ কৰিছে। ২০০২ চনত জ’নছে তেওঁৰ সংগীতৰ কেৰিয়াৰৰ প্ৰথমটো নিজা এলবাম Come Away with Me মুক্তি দিয়ে, যিটো এলবাম ব্যৱসায়িকভাৱে সফল হোৱাৰ লগতে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লভিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এই এলবামটো জাজ, কাউন্ট্ৰি আৰু পপ সংগীতৰ ফিউজন আছিল। প্ৰায় ২৬ মিলিয়নৰো অধিক কপি বিক্ৰী হোৱা এই এলবামটোৰ বাবে জ’নছে বৰ্ষটোৰ শ্ৰেষ্ঠ এলবাম, ৰেকৰ্ড অৱ দ্য য়েৰ আৰু শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত শিল্পী বঁটাৰ লগত পাঁচটাকৈ গ্ৰেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।
প্ৰাক জীৱনকাল
১৯৭৯ চনত তেওঁ নিউয়ৰ্কৰ বেডফৰ্ড ষ্টাভেছাণ্ট, ব্ৰুকলিনত জন্ম লাভ কৰিছিল। জন্মৰ সময়ত নাম আছিল গীতালি শংকৰ। তেওঁৰ অভিভাৱক ক্ৰমে ছ্যু জ’নছ আৰু চেতাৰ পণ্ডিত ৰবি শংকৰ। ১৯৮৬ চনত পিতৃ মাতৃৰ বিচ্ছেদ হোৱাৰ পাছত তেওঁ মাকৰ লগত থাকিবলৈ লয়। তেওঁ পঢ়া শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ ক্ৰমে কলিভাইল মিডল স্কুল, গ্ৰেপেভাইন হাইস্কুল আৰু ডেলাছৰ বুকাৰ টি ৱাশ্বিংটন হাইস্কুল ফৰ দ্য পাৰ্ফৰ্মিং এণ্ড ভিজুৱেল আৰ্টছ। ষোল্ল বছৰ বয়সত তেওঁ নামটো ন’ৰা জ’নছলৈ সলনি কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
২০০০ চনৰ পৰা ২০০৭ চনলৈ তেওঁ লী আলেকজেণ্ডাৰৰ সৈতে দীৰ্ঘদিনীয়া সম্পৰ্কত আছিল। ২০১৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত জ’নছে এটি পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়ে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকান কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
ফুচকা
ফুচকা এবিধ অতি জনপ্ৰিয় সুস্বাদু দক্ষিণ এচিয় মুখৰোচক খাদ্যবিশেষ। বাংলাদেশ আৰু ভাৰতৰ প্ৰায় সকলোতে এইবিধ খাদ্যৰ প্ৰচলন আছে। অঞ্চলভেদে ই বিভিন্ন নামেৰে পৰিচিত; যেনে উত্তৰ ভাৰতত ইয়াৰ পৰিচয় গোলগাপ্পা হিচাপে, আৰু পশ্চিম ভাৰতত (যেনে মহাৰাষ্ট্ৰত) ইয়াৰ নাম পানীপুৰি (पानीपूरी)। সাধাৰণতে আটা আৰু চুজিৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা এটা গোলাকৃতিৰ কৰ্কৰীয়া সৰু লুচিৰ মাজত মচলাযুক্ত সিজোৱা আলুৰ পুৰ ভৰাই তেঁতেলী পানীৰ সৈতে ফুচকা পৰিবেশন কৰা হয়। বিভিন্ন অঞ্চলত ফুচকাৰ নাম আৰু পৰিবেশনৰ ৰীতি ভিন-ভিন। কোনো কোনো অঞ্চলত তেঁতেলী পানীৰ পৰিবৰ্তে পদিনামিশ্ৰিত পানী ব্যবহৃত হয়। পশ্চিমবংগত ফুচকাৰ পুৰ হিচাবে ব্যৱহৃত আলুত পিয়াঁজৰ প্ৰচলন নাথাকিলেও ভাৰতৰ উৰিষ্যা প্ৰদেশত পিয়াঁজ ফুচকাৰ এটা অন্যতম উপকৰণ। সমগ্ৰ দেশতে দৈ-ফুচকা অৰ্থাৎ দৈৰ পানীৰ সৈতে পৰিৱেশিত ফুচকাৰ প্ৰবল জনপ্ৰিয়তা দেখা গৈছে।
পৰিবেশন
ফুচকাৰ পাপড়িত এটি সৰু ছিদ্ৰ কৰি তাৰ ভিতৰত মচলাযুক্ত আলুৰ পুৰ ভৰাই দিয়া হয়। তাৰপিছত পুৰ ভৰ্তি ফুচকা তেঁতেলীযুক্ত পানীত ডুবাই ফুচকা পৰিবেশন কৰা হয়। পথৰ কাষৰ অস্থায়ী ফুচকাৰ দোকানত ফুচকা উপস্থাপনৰ এই ৰীতিয়েই অধিক প্ৰচলিত। কিন্তু স্থায়ী দোকান বা ৰেস্তোৰাঁত প্লেটত পুৰ ভৰ্তি শুকান ফুচকা দিয়া হয় আৰু এটি পৃথক পাত্ৰত টেঙাপানী অথবা চাটনি দিয়া হয়।
চুৰমুৰ
চুৰমুৰ ফুচকাৰ সমগোত্ৰীয় এবিধ খাদ্য আৰু ফুচকা বিক্ৰেতাৰ ওচৰতেই লভ্য। সাধাৰণতে ফুচকা ভজাৰ সময়ত ফুচকাৰ যি পাপড়ি পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে ফুলি নুঠে, সেইসমূহেই চুৰমুৰৰ উপাদান হিচাপে ব্যৱহৃত হয়। সিজোৱা আলু চাৰিকোণীয়াকৈ বা সৰু সৰুকৈ কাটি তাত ফুচকাত ব্যবহৃত সকলো মচলা সানি আৰু ওপৰত পাপড়িসমূহ ভাঙি মিহলি কৰি চুৰমুৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়। ই ফুচকাৰ সমানেই সুস্বাদু আৰু জনপ্ৰিয়।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:খাদ্য
আতিফ আচলম
আতিফ আচলম (জন্মগত নাম মহম্মদ আতিফ আচলম, জন্ম ১২ মাৰ্চ ১৯৮৩) এজন পাকিস্তানী পপ গায়ক আৰু চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা। তেওঁ বলিউডৰ কেইবাখনো ছবিত কেমিঅ' ভূমিকাত অবতীৰ্ণ হৈছে। ২০১১ চনত পাকিস্তানী চলচ্চিত্ৰ বোলত তেওঁ প্ৰথম অভিনেতা হিচাপে অৱতীৰ্ণ হৈছিল। তেওঁ কেইবাটাও জনপ্ৰিয় গীত গাইছে। আতিফ আচলম তেওঁৰ "ভকেল বেল্টিং" পদ্ধতিৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁ পাকিস্তানৰ অন্যতম সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান তামজা-ই-ইমতিয়াজৰে বিভূষিত।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
আতিফ আচলম পাকিস্তানৰ ৱাজিৰাবাদৰ এটি মুছলমান পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ লাৰকানাৰ 'কিম্বাৰলে হল' স্কুলত কিন্দাৰগাৰ্ডেন শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৯১ চনত তেওঁ ৰাৱালপিণ্ডীলৈ আহে। তাত তেওঁ চেটেলাইট টাউনৰ চেইণ্ট পলচ্ কেমব্ৰিজ স্কুলত ভৰ্তি হয়। ১৯৯৫ চনত তেওঁ লাহোৰলৈ আহে আৰু তাত ডিভিশ্বনেল পাব্লিক স্কুলত অধ্যয়ন কৰে। তাৰ পিছত লাহোৰ কলেজ পঞ্জাবৰ পৰা তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী লয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:কণ্ঠশিল্পী
দামোদৰ দেৱ
দামোদৰ দেৱ (১৪৮৮-১৫৯৮) ষোল্লশ শতিকাৰ এক শৰণ নামধৰ্মৰ এজন বিখ্যাত ধৰ্ম প্ৰচাৰক। ১৪৮৮ খ্ৰীষ্টাব্দত নগাঁও জিলাৰ নালচাত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। দামোদৰ দেৱ মহাপুৰুষ ভট্টদেৱৰ দৰে সাহিত্যিকক প্ৰেৰণা যোগাইছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
দামোদৰ দেৱৰ পিতৃ-মাতৃ ক্ৰমে শতানন্দ আৰু সুশীলা কামৰূপৰ হাজোৰ নিৱাসী আছিল। কালক্ৰমত তেওঁলোকৰ পৰিয়াল বৰ্তমান নগাঁৱৰ নলচাত থিতাপি লয় আৰু তাতেই দামোদৰ দেৱৰ জন্ম হয়। বৰদোৱাত তেওঁৰ দেউতাকে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ লগত বন্ধুত্ব স্থাপন কৰে। নৱদ্বীপৰ কল্পাভ বল্লভ ভট্টাচাৰ্যৰ ওচৰত দামোদৰ দেৱে তেওঁৰ দুই ভায়েকৰ লগত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁলোকে ব্যাকৰণ, শব্দৰ অৱৰূপ আৰু ব্যৱহাৰ, চাৰি বেদ, ১৪ শাস্ত্ৰ, গীতা, ভাগৱত পূৰাণ আৰু আন আন ধৰ্ম গ্ৰন্থসমূহ অধ্যয়ন কৰিছিল।
শংকৰদেৱৰ লগত মিলন
মহাপুৰুষ দামোদৰ দেৱ আৰু শংকৰদেৱৰ মিলন হয় বৰপেটাৰ বাউসী পৰগনাত। হাজোৰ পৰা গৈ বৰপেটাৰ বাউসীত প্ৰথম সত্ৰ স্থাপন কৰি বৈদিক বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰি থকা সময়তে বৰপেটাত থকা শংকৰদেৱৰ লগত দেৱদামোদৰৰ পুণৰ মিলন হয়। ইয়াৰ পূৰ্বে নগাঁওত থকাৰ সময়ত দুয়োজনাৰ মাজত ইষ্টতা আছিল। দেৱদামোদৰে বৈদিক বৈষ্ণৱ পন্থাৰ সাধক বুলি শংকৰদেৱে পূৰ্বেই অৱগত হৈছিল আৰু হাজোৰ পৰা বৰপেটা আহি ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ সিদ্ধান্তত সন্তোষ প্ৰকাশ কৰিছিল। দামোদৰ দেৱেও পিতৃ বন্ধু শংকৰদেৱৰ সাক্ষাৎ পাই আনন্দিত হৈছিল আৰু এনেদৰেই তেওঁলোকৰ মাজত বন্ধুত্ব স্থাপন হ'ল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ধৰ্ম প্ৰচাৰক
এলুমিনিয়াম
এলুমিনিয়াম হৈছে এক ৰাসায়নিক মৌল, ইয়াৰ চিহ্ন হৈছে Al আৰু পাৰমানবিক সংখ্যা হৈছে ১৩। ই একপ্ৰকাৰৰ ৰূপালী, কোমল, অচুম্বকীয় ধাতু। প্ৰায় ২৭০ প্ৰকাৰৰ লৱণৰ মিশ্ৰ ৰূপে ইয়াক পৃথিৱীত পোৱা যায়। এলুমিনিয়ামৰ প্ৰধান আকৰিক হৈছে বক্সাইট।
১৮২৫ চনত হান্স খ্ৰীষ্টিয়ান অৰ্ষ্টেডে এলুমিনিয়াম আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰাসায়নিক মৌল
জৰ্জ ফ্লইড হত্যাকাণ্ড
thumb ২০২০ চনৰ ২৫ মে' তাৰিখে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মিনিছ'টা ৰাজ্যৰ মিনিয়াপলিচ চহৰত জৰ্জ ফ্লইড নামৰ এগৰাকী ৪৬ বছৰীয়া কৃষ্ণাঙ্গ ব্যক্তিক জালি নোট ব্যৱহাৰৰ অভিযোগত পুলিচে গ্ৰপ্তাৰ কৰা সময়ত হত্যা কৰে। ডেৰেক চৌভিন, এজন শ্বেতাঙ্গ পুলিচ বিষয়াই প্ৰায় ন মিনিট ধৰি ফ্লইডৰ ডিঙিত আঁঠুৰে গচকি ধৰিছিল, সেইসময়ত ফ্লইডক হাতকেৰেয়া পিন্ধাই ৰখা হৈছিল আৰু তেওঁৰ মুখখন মাটিত থেকেচি দিয়া হৈছিল। ফ্লইডে তেওঁক এৰি দিবলৈ কাকুটি কৰিছিল আৰু জীৱনৰ ভিক্ষা মাগি বাৰে বাৰে কৈছিল "মই উশাহ ল'ব পৰা নাই" ("I can't breathe")। পুলিচ অফিচাৰ জে. আলেকজেণ্ডাৰ কুয়েং আৰু থমাচ লেনে ফ্লইডক আৰু অধিক জোৰেৰে ধৰি ৰাখিছিল, লগতে পুলিচ অফিচাৰ টু থাৱে আন লোকক হস্তক্ষেপ কৰাৰ পৰা বিৰত ৰাখিছিল। অন্তিম তিনি মিনিট সময়ত ফ্লইড স্থিৰ হৈ পৰছিল আৰু তেওঁৰ কোনো হৃদস্পন্দন নাছিল।  চৌভিনে তেওঁৰ আঁঠু ফ্লইডৰ ডিঙিৰ পৰা অঁতৰাবলৈ কাষতে থকা আন লোকে কৰা আবেদন অগ্ৰাহ্য কৰিছিল আৰু অৱশেষত চিকিৎসকে কোৱাৰ পাছতহে তেওঁৰ আঁঠু অঁতৰাইছিল।
ফ্লইডৰ মৃত্যুৰ ঘটনাই আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ২,০০০তকৈ অধিক চহৰৰ লগতে সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি বিভিন্ন অঞ্চলত পুলিচৰ বৰ্বৰতা, পুলিচৰ বৰ্ণবৈষম্য আৰু পুলিচৰ দায়বদ্ধতাৰ অভাৱৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ আৰু বিক্ষোভৰ সূত্ৰপাত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অপৰাধ শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ শ্ৰেণী:আধুনিক ইতিহাস
বশিষ্ঠাশ্ৰম দেৱালয়
বশিষ্ঠাশ্ৰম দেৱালয় অসমৰ গুৱাহাটী মহানগৰৰ দক্ষিণ-পূবৰ সন্ধ্যাচল পাহাৰত অৱস্থিত এক শিৱ মন্দিৰ। এই মন্দিৰটো আহোম ৰজা ৰাজেশ্বৰ সিংহই নিৰ্মাণ কৰোৱাইছিল আৰু বহু মাটি দান দিয়ে। কিংবদন্তী মতে এই আশ্ৰম মহৰ্ষি বশিষ্ঠই স্থাপন কৰিছিল। 'গংগা' নামৰ জুৰি বৈ যোৱা এই আশ্ৰম পৰ্যটকৰ বাবে এক অন্যতম আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ।
ইতিহাস
'কালিকা পুৰাণ'ৰ মতে এবাৰ ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ বশিষ্ঠ মুনি নিমি ৰজাৰ শাপত দেহহীন হয়। নিৰূপায় হৈ বশিষ্ঠ ব্ৰহ্মাৰ শৰণাপন্ন হোৱাত তেখেতৰ উপদেশ অনুসৰি সন্ধ্যাচল পাহাৰত বিষ্ণুক তপস্যা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তপস্যাত বিষ্ণু সন্তুষ্ট হয় আৰু বশিষ্ঠই সন্ধ্যাম ললিতা আৰু কান্তা- এই ত্ৰিধাৰা প্ৰবাহিত কৰি গংগাক নমাই আনে। ত্ৰিধাৰৰ সংগম স্থলতে গা ধুই আৰু পানী খাই মনিয়ে পূৰ্বৰূপ ঘূৰাই পায়। তেখেতৰ নামৰ পৰাই এই আশ্ৰমৰ নাম বশিষ্ঠাশ্ৰম হয়।
আহোম ৰজা ৰাজেশ্বৰ সিংহই এই স্থানতে ১৭৫১-১৭৬৯ খ্ৰীষ্টাব্দৰ সময়চোৱাত এক শিৱ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰোৱায় আৰু আশ্ৰমলৈ ৮৩৫ বিঘা মাটি দান দিয়ে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ শ্ৰেণী:অসমৰ সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন
কমলা ভট্টাচাৰ্য
কমলা ভট্টাচাৰ্য  এজনী ভাৰতীয় ছাত্ৰী। তেওঁ অসমৰ বৰাক উপত্যকাৰ বঙালী ভাষাৰ আন্দোলনত ১৯৬১ চনত শিলচৰত ছহিদ হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কমলাৰ জন্ম ১৯৪৫ চনত চিলেটত হৈছিল। ৰামৰমণ ভট্টাচাৰ্য আৰু সুপ্ৰবাসিনী দেৱীৰ সাত সন্তানৰ ভিতৰত কমলা পঞ্চম সন্তান। কমলাৰ তিনিজন ভাই আৰু চাৰিজনী ভনী আছিল। চাৰিভনীৰ ভিতৰত তেওঁ তৃতীয়। শৈশৱতে তেওঁৰ পিতৃবিয়োগ হয়। পিতৃবিয়োগৰ পিছত আৰ্থিক অনাটনৰ মাজত কমলাৰ পৰিয়ালে দিন কটায়। ১৯৪৭ চনত দেশ বিভাজনৰ সময়ত এক বিতৰ্কিত গণভোটৰ মাধ্যমত অসমৰ চিলেট(শ্ৰীহট্ট) জিলা পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। কমলাহঁতে পাকিস্তানতে থাকি যায়। কিন্তু ১৯৫০ চনত পূৱ পাকিস্তানত হিন্দুসকলৰ গণহত্যা আৰম্ভ হোৱাত কমলাৰ পৰিয়াল শৰণাৰ্থী হিচাপে অসমলৈ আহিবলৈ বাধ্য হয়। তেওঁলোকে চিলেটৰ পাৰ্শ্বৱৰ্তী অসমৰ কাছাৰ জিলাৰ শিলচৰত আশ্ৰয় লয়। শিলচৰত কমলাহঁতে শিলচৰ পাব্লিক স্কুল ৰ’ডৰ এটি ভাড়াঘৰত থাকিছিল। কমলাৰ ডাঙৰ বায়েক বেণু নাৰ্চৰ চাকৰি পাই প্ৰশিক্ষণ ল’বলৈ শিমলুগুড়িলৈ গুচি যায়। কমলাৰ মাজু বায়েক প্ৰতিভা শিক্ষয়িত্ৰী আছিল। কমলাৰ পৰিয়াল তেওঁৰ মাজু বায়েকৰ আয়ৰ ওপৰত অৰ্থনৈতিকভাবে নিৰ্ভৰশীল আছিল। শৈশৱত কমলা শিলচৰৰ ছোটেলাল শেঠ ইন্‌ষ্টিটিউটত ভৰ্তি হয়। কিন্তু স্কুলৰ পাঠ্য পুথি কিনাৰ ক্ষমতা কমলাৰ নাছিল। কমলাই এবাৰ ডাঙৰ বায়েক বেণুক এখন অভিধান কিনি দিবলৈ কোৱাত তেওঁ কিনি দিব নোৱাৰিলে। কমলাই তেওঁৰ সহপাঠীসকলৰ পৰা পাঠ্যপুথি ধাৰ কৰি তাৰ বিষয়বস্তু বহীত টুকি লৈছিল। ১৯৬১ চনত কমলাই মেট্ৰিক পৰীক্ষা দিয়ে। তেওঁৰ ইচ্ছা আছিল পাৰিবাৰিক আৰ্থিক অনাটন সত্ত্বেও স্নাতকোত্তৰ পৰ্যন্ত পঢ়িব। মেট্ৰিকৰ পিছত তেওঁ টাইপৰাইটিং শিকিবলৈ মনস্থ কৰিছিল।
মৃত্যুবৰণ
মেট্ৰিক পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ ঠিক পিছ দিনা শিলচৰ ৰে'ল ষ্টেচনত মাতৃভাষাত প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ দাবীত এক পিকেটিঙৰ আহ্বান হয়। সেইদিনা ৰাতিপুৱা, অৰ্থাৎ ১৯ মে’ৰ পুৱা কমলাও পিকেটিঙত যাবলৈ প্ৰস্তুত হয়। মাজু বায়েকে পিকেটিঙলৈ যাবলৈ মানা কৰিলেও কমলায়ে নুশুনিলে। সেই সময়ত ২০-২২ জনীয়া এক ছোৱালীৰ দল কমলাহঁতৰ ঘৰলৈ কমলাক লৈ যাবলৈ আহে। কমলাৰ মাকে উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰাত তেওঁলোকে মাকক বুজাই দিলে। কন্দুৱা গেছৰ পৰা বাচিবলৈ কমলাৰ মাকে কমলাক এক টুকুৰা কাপোৰ দিয়ে। কমলাৰ লগত কমলাৰ সৰু ভনী মংগলা, সৰু ভাই বকুল, আৰু ডাঙৰ বায়েকৰ পুতেক বাপ্পা পিকেটিঙত যোগ দিবলৈ ওলাল। দুপৰীয়া কমলাৰ মাকে দুশ্চিন্তা কৰি নিজেই গৈ ষ্টেচনত উপস্থিত হ'ল। বকুল আৰু বাপ্পাক এবাৰ পুলিচে ধৰি এৰি দিয়ে। মাকক দেখি কমলা, মাকৰ ধূলিধূসৰিত ভৰি ধুই দিয়ে, চৰবত খাবলৈ দিয়ে। মাকৰ সমস্ত দুশ্চিন্তা নিবাৰণ কৰি মাকক ঘৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে।
সেইদিনা পুৱা ৰে'ল অৱৰোধ কাৰ্যসূচী শান্তিপূৰ্ণভাবে সমাধা হয়। যদিও অৱস্থানৰ সময়সূচী পুৱা ৬টা পৰা সন্ধ্যা ৬টালৈ আছিল, কিন্তু শেষ ৰে'ল পিছবেলা ৪টাত আছিল, তাৰ পিছত গণ অৱস্থান শিথিল কৰি দিয়া কথা আছিল। কিন্তু দুপৰীয়াৰ পৰাই অসম ৰাইফল্‌চৰ জোৱান সকলে ঠাইখন ঘেৰাও কৰে। ২-৩৫ বজাৰ পৰা তেওঁলোকে বিনা প্ৰৰোচনাতে অৱস্থানকাৰী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক নিৰ্মমভাবে লাঠি চাৰ্জ কৰে। লাঠি চাৰ্জত অৱস্থানকাৰী জনতা ছত্ৰভঙ্গ হয় আৰু যেনিয়ে তেনিয়ে পলাবলৈ ধৰে। কমলাৰ সৰু ভনী মংগলা পুলিচৰ লাঠিৰ কোৱত মাটিত পৰি যায় আৰু সাহায্যৰ বাবে কমলাক মাতে। ইতিমধ্যে অসম ৰাইফল্‌চৰ জোৱান সকলে পলায়নৰত জনতাৰ ওপৰত গুলিয়াবলৈ আৰম্ভ কৰে। মংগলাক বচাবলৈ গৈ এটি গুলি কমলাৰ চকু ভেদ কৰি মূৰত সোমাই যায়। অন্যান্য আহত আৰু গুলিবিদ্ধ অৱস্থানকাৰীসকলৰ লগত কমলাকো হস্পিটাললৈ লৈ যোৱা হ’ল। তাতেই তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মংগলাক সংজ্ঞাহীন অৱস্থাত হস্পিটালত ভৰ্তি কৰা হয়। এমাহ পিছত তাইৰ জ্ঞান আহিলেও বাকী জীৱন তাই শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাবে পঙ্গু হয়।
স্মাৰক
২০১১ চনত, ভাষা আন্দোলনৰ ৫০ বছৰ পূৰ্তিৰ উপলক্ষে ছহীদ কমলা ভট্টাচাৰ্যৰ মূৰ্ত্তি স্থাপন কমিটিৰ পক্ষৰ পৰা গোপা দত্ত আইচ ছোটেলাল শেঠ ইন্‌ষ্টিটিউটৰ প্ৰাংগণত কমলাৰ এটি ব্ৰঞ্জৰ আবক্ষ মূৰ্ত্তি উন্মোচন কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
জাতীয় আইন বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ন্যায়িক একাডেমী, অসম
জাতীয় আইন বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ন্যায়িক একাডেমী, অসম (National Law University and Judicial Academy, Assam ) অসমৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত এখন ভাৰতৰ স্বায়ত্বশাসিত আইন বিদ্যালয়। এইখন ভাৰতৰ ১৭খন নামজ্বলা জাতীয় আইন বিদ্যালয়ৰ অন্যতম। ২০০৯ চনৰ পঞ্চদশ অসম বিধেয়কৰ ফলশ্ৰুতিত ২০১০ চনত অসম চৰকাৰে আইন শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰৰ বাবে এই ৰাজহুৱা বিশ্ববিদ্যালয়খন স্থাপন কৰে। অধ্যাপক ডঃ গুৰজীৎ সিং এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথম উপাচাৰ্য আছিল। বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ বৰ্তমান উপাচাৰ্য অধ্যাপক ডঃ বিজেন্দৰ কুমাৰ।
শ্ৰেণী:অসমৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
ভাৰতীয় তথ্য প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, গুৱাহাটী
ভাৰতীয় তথ্য প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, গুৱাহাটী(Indian Institute of Information Technology,Guwahati বা IIIT-G) অসমৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত ভাৰতীয় তথ্য প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান। এই উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানখন ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা ৰাজহুৱা-ব্যক্তিগত অংশীদ্বাৰত্বত(PPP-mode) প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে।
শিক্ষা
ভাৰতীয় তথ্য প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, গুৱাহাটীয়ে কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান আৰু অভিযান্ত্ৰিক পাঠ্যক্ৰম(Computer Science and Engineering) আৰু অণুবিদ্যুৎ আৰু দুৰসংযোগ পাঠ্যক্ৰমৰ(Electronics and Communication Engineering) প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ স্নাতক(B.Tech) ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰে। উপৰোক্ত সকলো বিভাগত নামভৰ্তি সংযুক্ত প্ৰৱেশ পৰীক্ষা-মুখ্যৰ(JEE-MAIN) দ্বাৰা কৰা হয়।
২০১৫ চনৰ পৰা প্ৰতিষ্ঠানখনে প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ স্নাতক অথবা স্নাতকোত্তৰ(B.Tech বা M.Tech) সম্পূৰ্ণ কৰা শিক্ষাৰ্থীক গৱেষণামুলক ডক্টৰেট পৰ্যায়ৰ কাৰ্যসূচীত অংশগ্ৰহণৰ সুবিধা আগবঢ়াইছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়সমূহ
দাদাচাহেব ফাল্কে
ধুণ্ডীৰাজ গোবিন্দ ফাল্কে  (धुंडीराज गोविंद फाळके), যি দাদাচাহেব ফাল্কে(दादासाहेब फाळके;) নামে অধিক পৰিচিত, (৩০ এপ্ৰিল, ১৮৭০ - ১৬ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৪৪) এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক আছিল। তেওঁক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জনক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।  তেওঁ ১৯১৩ চনত নিৰ্মাণ কৰা ৰাজা হৰিশচন্দ্ৰ আছিল ভাৰতৰ প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ। ইয়াৰ পিছত তেওঁ প্ৰায় ২৬ বছৰ ধৰি ৯৫খন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু ২৬খন স্বল্প দৈৰ্ঘ্যৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ধুণ্ডীৰাজ গোবিন্দ ফাল্কে ১৮৭০ চনৰ ৩০ এপ্ৰিলত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বম্বে প্ৰচিডেন্সিৰ অন্তৰ্ভুক্ত ত্ৰ্যম্বকেশ্বৰ নামৰ ঠাইত এটি মাৰাঠী শিক্ষিত ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক‎
ঔৰংগাবাদ জিলা, বিহাৰ
ঔৰংগাবাদ ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ এখন জিলা। ঔৰংগাবাদ নগৰ এই জিলাখনৰ সদৰ ঠাই।
ভূগোল
ঔৰংগাবাদ জিলাৰ মাটিকালি ৩,৩৮৯ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (১,৩০৯ বৰ্গ মাইল)। এই জিলাখন মাগধ সংমণ্ডলৰ অন্তৰ্গত।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ঔৰংগাবাদ জিলাৰ জনসংখ্যা ২,৫৪০,০৭৩জন। জনঘনত্ব হৈছে প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৭৬০জন (২০০০ প্ৰতি বৰ্গ মাইল)। লিংগ অনুপাত হৈছে প্ৰতি ১০০০জন পুৰুষৰ বিপৰীতে ৯১৬ গৰাকী মহিলা আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ হৈছে ৭২.৭৭%।
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ঔৰংগাবাদ জিলাৰ জনসংখ্যাৰ ৯৪.৭৮% হিন্দী আৰু ৫.১৭% উৰ্দুভাষী লোক।
বাহ্যিক লিংক
শ্ৰেণী:বিহাৰৰ জিলা
অসম ৰাজীৱ গান্ধী সমবায় ব্যৱস্থাপনা বিশ্ববিদ্যালয়
অসম ৰাজীৱ গান্ধী সমবায় ব্যৱস্থাপনা বিশ্ববিদ্যালয়( Assam Rajiv Gandhi University of Cooperative Management) অসমৰ শিৱসাগৰত অৱস্থিত ভাৰতৰ প্ৰথম সমবায় ব্যৱস্থাপনা বিশ্ববিদ্যালয়। ২০১০ চনৰ অসম ৰাজীৱ গান্ধী সমবায় ব্যৱস্থাপনা বিশ্ববিদ্যালয় বিধেয়কৰ দ্বাৰা বিশ্ববিদ্যালয়খন প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। বিশ্ববিদ্যালয়খনে বিশ্ব শিক্ষা শীৰ্ষ-সন্মিলনত(World Education Summit) শ্ৰেষ্ঠ চৰকাৰী পদক্ষেপৰ পদক লাভ কৰিছে।
শিক্ষা
বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ ৫টা বিদ্যালয় আছে:
বিনোৱা ভাৱে
বিনায়ক নৰহৰি "বিনোৱা" ভাবে (विनायक नरहरी भावे); (Archarya Vinoba Bhave) (১৮৯৫-১৯৮২) ভাৰতৰ এজন স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, আৰু অহিংসা আৰু মানৱ অধিকাৰ কৰ্মী আছিল। ভূদান আন্দোলনৰ বাবে জনাজাত ভাবেক 'আচাৰ্য' বুলি মতা হৈছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ প্ৰধান শিষ্য ভাবেৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ১৯৮৩ চনত ভাৰতৰ সৰ্ব্বোচ্চ সন্মান ভাৰত-ৰত্ন প্ৰদান কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি আচাৰ্য বিনোৱা ভাবেই ১৯৫৮ চনত 'ৰমণ মেগছেছে বঁটা' লাভ কৰিছিল। আচাৰ্য বিনোৱা ভাবেই ১৯৮২ চনত অসমৰ ৰাইজক উদ্দেশ্যি কোৱা এষাৰি বাক্য বিশেষভাৱে চৰ্চিত হয়— "অসমীয়াক এটা কথা ক’বা-যেতিয়ালৈকে অসমীয়া‍ই শঙ্কৰ-মাধৱক অনুকৰণ কৰি তেৰাসৱে দেখুৱাই দিয়া পথেদি চলি থাকিব তেতিয়ালৈকে জগতৰ কোনো শক্তিয়েই অসমীয়াক অনিষ্ট কৰিব নোৱাৰিব। কিন্তু যিদিনাই অসমীয়াই নিজেই শঙ্কৰ-মাধৱক পাহৰিব সেইদিনা আৰু জগতৰ কোনো শক্তিয়ে অসমীয়াক নিঃশেষ হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিব।"
কৰ্মজীৱন
বিনোৱা ভাবেই মহাত্মা গান্ধীৰ আদৰ্শৰ প্ৰতি গভীৰ ভাবে আকৃষ্ট হয়। লগে লগে তেওঁ ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰো এগৰাকী নিষ্ঠাবান সৈনিক হিচাপে কাম কৰা প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হয়। ১৯১৬ চনৰ ৭ জুনত মহাত্মা গান্ধীক কচাৰাব আশ্ৰমত দেখা কৰে আৰু আশ্ৰমৰ বিষয়ে ভালেখিনি কথা আলচ কৰাৰ সুবিধা পায়। তেতিয়াৰে পৰা তেওঁ আশ্ৰমৰ এগৰাকী সভ্য হয় আৰু আশ্ৰমৰ সেৱাত একান্তভাবে নিবিড় হয়। ১৯২১ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত চেঠ যমুনালাল বাজাজৰ পৰামৰ্শত স্থাপন কৰা ওৱাৰ্দ্ধাৰ সত্যাগ্ৰহ আশ্ৰমৰে তেওঁ অন্যতম কৰ্মী হৈ পৰে। তেওঁ ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ বিশিষ্ট মুক্তি যোদ্ধা আছিল আৰু কেইবাবাৰো কাৰাবৰণ খাটিছিল। তেওঁৰ জীৱনৰ অন্যতম স্বাক্ষৰ হ'ল 'সৰ্বোদয় সমাজ'। এই সৰ্বোদয় সমাজৰ জৰিয়তে তেওঁ ভাৰতত প্ৰেম, শান্তি, ভাতৃত্ব, সত্য আৰু অহিংসাৰ বাণী সিঁচিছিল। তেওঁ ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তে প্ৰান্তে ঘূৰি জমিদাৰ সকলৰ পৰা মাটি দান লৈ- সেই মাটি জনসেৱাত লগাইছিল। এনে মাটি তেওঁ ১৯৫২ চনৰ ভিতৰত প্ৰায় ৪,৪৩,১৯৪ একৰ আৰু ১৯৫৪ চনৰ জানুৱাৰীলৈ প্ৰায় ২৪,০৭,০২৩ একৰ সংগ্ৰহ কৰিছিল।
মৃত্যু
আচাৰ্য বিনোৱা ভাবেৰ পৰলোক প্ৰাপ্তি ঘটে ১৯৮২ চনৰ ১৫ নৱেম্বৰত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী
ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়
ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয় (Dibrugarh Govt. Boys' Higher Secondary School) ব্ৰিটিছৰ ৰাজত্ব কালত ১৮৪০ চনত উজনি অসমৰ ডিব্ৰুগড়ত স্থাপন কৰা হৈছিল। এইখনে উজনি অসমৰ আটাইতকৈ পুৰণি উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়। ১৮৯৭ আৰু ১৯৫০ চনৰ অসমৰ ভূমিকম্পই বিস্তৰ ক্ষতি সাধন কৰা বাবে বিদ্যালয়খন স্থান কেইবাবাৰো সলনি কৰা হৈছিল। বৰ্তমান বিদ্যালয়খন পূব ডিব্ৰুগড়ৰ মিলন নগৰত অৱস্থিত। ডিব্ৰুগড় জিলা পুথিভঁৰাল আৰু সংগ্ৰাহালয় ইয়াৰ কাষতে অৱস্থিত। বিদ্যালয় খনত বৰ্তমান প্ৰায় ৫৬ জন শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী আৰু কৰ্মচাৰী আৰু প্ৰায় ১৬০০ জন ছাত্ৰ আছে। বিদ্যালয়খনত ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ পৰা দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈ পাঠদানৰ ব্যৱস্থা আছে। প্ৰতি বছৰে বিদ্যালয় খনে উচ্চ মাধ্যমিক আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত অতি ভাল ফলাফল কৰি আহিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
উপন্যাসিকা
উপন্যাসিকা (Novella) হৈছে এক আখ্যানমূলক গদ্য কল্পকাহিনী যাৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায়বোৰ উপন্যাসতকৈ কম, কিন্তু বেছিভাগ চুটিগল্পতকৈ দীঘল। উপন্যাসিকাৰ ইংৰাজী শব্দ novella ইটালীয় novellaৰ পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ সত্য (বা আপাত দৃষ্টিত তেনেকুৱা) তথ্যৰ সৈতে জড়িত এটা চুটিগল্প।
সংজ্ঞা
ইটালীয় শব্দটো novello ৰ স্ত্ৰীলিংগ, যাৰ অৰ্থ নতুন, ইংৰাজী শব্দ news ৰ দৰেই। মেৰিয়াম-ৱেবষ্টাৰে উপন্যাসক সংজ্ঞায়িত কৰিছে যে "এটা চুটিগল্প আৰু উপন্যাসৰ মাজৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু জটিলতাৰ মধ্যৱৰ্তী কল্পকাহিনীৰ ৰচনা"। গল্প এটাক উপন্যাস, চুটিগল্প বা উপন্যাস বুলি গণ্য কৰিবলৈ প্ৰয়োজনীয় পৃষ্ঠা বা শব্দৰ সংখ্যা সম্পৰ্কে কোনো আনুষ্ঠানিক সংজ্ঞা নাই। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাইটাৰছ অৱ আমেৰিকাই উপন্যাস এখনৰ শব্দৰ সংখ্যা ১৭,৫০০ৰ পৰা ৪০,০০০ শব্দৰ ভিতৰত বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে।
ইতিহাস
সাহিত্যিক ধাৰা হিচাপে উপন্যাসিকাৰ বিকাশ আৰম্ভ হয় আৰম্ভণিৰ ৰেনেছাঁৰ ইটালীয় সাহিত্যত, মূলতঃ দ্য ডেকামেৰন (১৩৫৩)ৰ লেখক জিওভানি বকাচিঅ'ৰ দ্বাৰা। ডেকামেৰনত ১৩৪৮ চনত ফ্ল'ৰেন্সৰ পৰা ফিজ'ল পাহাৰলৈ পলায়ন কৰি ব্লেক ডেথৰ পৰা পলায়ন কৰা দহজন মানুহে (সাতগৰাকী মহিলা আৰু তিনিজন পুৰুষ) কোৱা ১০০টা কাহিনী (নামকৰণ কৰা উপন্যাস) দেখা গৈছিল। এই গঠনটো তেতিয়া পৰৱৰ্তী লেখকসকলে অনুকৰণ কৰিছিল, বিশেষকৈ ফৰাচী ৰাণী মাৰ্গাৰেটে ডি নাভাৰে, যাৰ হেপ্টামেৰন (১৫৫৯)ত ৭২টা মূল ফৰাচী কাহিনী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক দ্য ডেকামেৰনৰ গঠনৰ আৰ্হিত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
স্পেইনতো উপন্যাসিকা লিখা হৈছিল। মিগেল ডি চাৰ্ভান্টেছৰ গ্ৰন্থ Novelas ejemplares (১৬১৩) য়ে মানৱ চৰিত্ৰ আৰু সামাজিক পটভূমিৰ চিত্ৰণৰ প্ৰতি অধিক মনোযোগ দি এই ধাৰাটোত উদ্ভাৱন যোগ কৰিছিল।
১৮ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে লেখকসকলে উপন্যাসখনক উপদেশ আৰু নিয়মৰ দ্বাৰা গঠন কৰা সাহিত্যিক ধাৰালৈ ৰূপান্তৰিত কৰা নাছিল, সাধাৰণতে বাস্তৱসন্মত ধৰণেৰে। সেই সময়ত জাৰ্মানসকল আছিল উপন্যাসিকাৰ আটাইতকৈ সক্ৰিয় লেখক। (জাৰ্মান: "Novelle"; বহুবচন: "Novellen")।
ইংৰাজী ভাষী দেশসমূহত আধুনিক উপন্যাসিকাক এটা সুকীয়া সাহিত্যিক ধাৰা হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰাটো অতি কমেইহে দেখা যায়। ইয়াৰ বিপৰীতে ইয়াক প্ৰায়ে চুটি উপন্যাসৰ বাবে শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বৈশিষ্ট্যসমূহ
উপন্যাসিকা এখনত সাধাৰণতে উপন্যাসতকৈ কম সংঘাত থাকে, তথাপিও চুটিগল্পতকৈ অধিক জটিল সংঘাত থাকে। সংঘাতবোৰৰ বিকাশ হ’বলৈও চুটিগল্পতকৈ বেছি সময় থাকে। উপন্যাসিকাবোৰক অধ্যায়ত ভাগ কৰা হ’ব পাৰে বা নহ’বও পাৰে। অধ্যায় থকাসকলৰ ভাল উদাহৰণ হ’ল জৰ্জ অৰৱেলৰ এনিমেল ফাৰ্ম আৰু এইচ জি ওৱেলছৰ দ্য ৱাৰ অৱ দ্য ৱৰ্ল্ডছ। ৱাৰেন কেৰিঅ’ই লিখিছে: উপন্যাসিকাখন সাধাৰণতে দীঘলীয়া কাহিনী আৰু উপন্যাসখনৰ দৰে আনুষ্ঠানিকভাৱে পৰীক্ষামূলক নহয়, আৰু উপন্যাসিকাখনত সাধাৰণতে দেখা পোৱা উপকথা, একাধিক দৃষ্টিভংগী আৰু সাধাৰণ অভিযোজনৰ অভাৱ ইয়াত সাধাৰণতে থাকে। ই বেছিভাগ সময়তে বৃহত্তৰ সামাজিক ক্ষেত্ৰখনৰ প্ৰতি নহয়, ব্যক্তিগত আৰু আৱেগিক বিকাশৰ প্ৰতিহে চিন্তা কৰে। উপন্যাসখনত সাধাৰণতে ছাপৰ ঐক্যৰ কিছু অংশ ৰক্ষা কৰা হৈছে যিটো চুটিগল্পৰ এটা চিহ্ন, কিন্তু ইয়াত অধিক উচ্চ বিকশিত চৰিত্ৰায়ন আৰু অধিক বিলাসী বৰ্ণনাও থাকে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:সাহিত্য
জাকিৰ হুছেইন (ৰাজনীতিবিদ)
জাকিৰ হুছেইন (Zakir Hussain; ১৯৯৭-১৯৬৯) এজন শিক্ষাব্ৰতী পণ্ডিত, ৰাজনীতিবিদ, দাৰ্শনিক, গান্ধীবাদী পুৰুষ তথা ভাৰত গণৰাজ্যৰ তৃতীয় ৰাষ্ট্ৰপতি আছিল। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান আৰু প্ৰথম নাগৰিকৰ সন্মান পোৱা মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত তেওঁ প্ৰথম আছিল। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ১৯৬২ চনৰ পৰা ১৯৬৭ চনলৈ তেওঁ ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল। জাকিৰ হুছেইনৰ নিঃস্বাৰ্থ দেশসেৱা আৰু বিশাল প্ৰতিভাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৫৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মবিভূষণ উপাধি প্ৰদান কৰি সন্মনিত কৰিছিল আৰু ১৯৬৩ চনত ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান ভাৰত ৰত্ন উপাধিৰে বিভূষিত কৰে।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
জাকিৰ হুছেইনৰ ১৮৯৭ চনৰ ৮ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে দাক্ষিণাত্যৰ হায়দৰাবাদত এটি আফগান পৰিয়ালত জন্ম হয়। তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ফৰুৰখাবাদ জিলাৰ কায়মগঞ্জৰ আছিল। তেওঁৰ পিতাক এগৰাকী আইনজীৱী আছিল আৰু তেওঁ আইন-ই-দোকান সম্পৰ্কীয় আলোচনী এখনৰ সম্পাদক আছিল। মাত্ৰ ৯ বছৰ বয়সত হুছেইনৰ পিতাক ঢুকাইছিল। পিতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত, তেওঁলোকৰ পৰিয়াল উত্তৰ প্ৰদেশৰ ইটোৱা নামৰ এডোখৰ ঠাইলৈ উঠি আহে আৰু তাতে তেওঁ আন তিনিজন ভায়েকৰ সৈতে স্কুলত ভৰ্তি হয়।
শিক্ষা জীৱন
হুছেইনৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা ফৰুৰখাবাদ জিলাৰ ইটোৱাৰ ইছলামীয়া হাইস্কুলৰ পৰাই লাভ কৰে। তেওঁৰ এজন গৃহ শিক্ষকে তেওঁৰ পঢ়াশুনাত সাহায় কৰিছিল,যথা সময়ত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা শেষ কৰি, ১৯১৩ চনত আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ত ভৰ্তি হয়। উক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ত থাকোঁতে জাকিৰে এজন জনপ্ৰিয় ছাত্ৰনেতা হিচাপে পৰিচয় দিছিল। সেইসময়তে তেওঁৰ প্ৰতিবা অনুসন্ধিত্সু মন, বাগ্মিতা, কৌতুক আৰু যুক্তিপূৰ্ণ কথা-বতৰাই লগৰীয়াসকলক মুগ্ধ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে তেওঁক আখ্যা দিছিল মুৰশ্বিদ (গুৰু বা পথ প্ৰদৰ্শক) বুলি। সৰুৰে পৰাই তেওঁ বাতৰি কাকত পঢ়া এটা অভ্যাসত পৰিণত কৰিছিল আৰু বাতৰি কাকতৰ তাত্পৰ্য আৰু ভূমিকা সম্পৰ্কে লগৰ বন্ধু-বান্ধৱৰ আগত ব্যাখ্যা কৰিছিল। মাত্ৰ ১৬ বছৰ বয়সতে, ইটালী আৰু তুৰ্কীস্থানৰ মাজত হোৱা যুদ্ধত তুৰ্কীস্থানক তেওঁৰ সামান্য শক্তিৰে হলেও সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়িছিল। সকলো ছাত্ৰৰ পৰা পইছা তুলি আৰু প্ৰতি শুক্ৰবাৰে নামাজলৈ গৈ নামাজৰ শেষত তেওঁৰ মূৰৰ টুপীটো সোলোকাই তুৰ্কী সাহায্যৰ অৰ্থে বৰঙনি তুলিছিল। তেওঁ আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই এম-এ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাৰ পিছত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে তেওঁ ইউৰোপলৈ যায় আৰু জাৰ্মানীৰ বাৰ্লিন বিশ্ববিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰে। তেওঁ ১৯২২ চনৰ পৰা ১৯২৬ চলৈ জাৰ্মানীত কটায় আৰু এদিন তাৰপৰাই সাহিত্য আৰু দৰ্শন বিষয়ত অধ্যয়ন কৰি ডি. ফিল. উপাধি লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়। তেওঁ বিদেশত কটোৱা দিবোৰত পশ্চিমৰ জীৱন যাত্ৰাৰ ঢলত নিজকে উটুৱাই নিদি--অধ্যয়নতহে বেছিভাগ সময় মগ্ন আছিল। আজৰি সময়ত প্ৰিণ্টিং আৰু কম্পজিঙৰ কামত নিজক ব্যস্ত ৰাখিছিল আৰু গালিবৰ এটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰিছিল। কলিকতা, দিল্লী, আলিগড়, এলাহাবাদ, কাইৰো আদি বিশ্ববিদ্যালয়ে তেওঁক ডি-লিট উপাধিৰে সন্মনিত কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
ৰাজনীতিত সক্ৰিয় অংশ গ্ৰহণ কৰাৰ পৰিবৰ্তে তেওঁ দেশ সেৱাত মনোনিবেশ কৰিলে। সেইসময়ত দুটা কাম হাতত লৈছিল, মহাত্মা গান্ধীৰ বুনিয়াদী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ কৰা আৰু আনটো হল দিল্লীত এখন আদৰ্শ বিশ্ববিদ্যালয় জামিয়া-মিলিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ উদ্যোগ। ১৯৩৭ চনত গান্ধীজীয়ে বিদেশী স্কুলত শিক্ষা বিসৰ্জন দি দেশৰ সন্মুখত বুনিয়াদী শিাৰ জাতীয় আদৰ্শ দাঙি ধৰে তেতিয়াই গান্ধীজীয়ে হুছেইনক বুনিয়াদী শিঙাৰ জাতীয় কমিটীৰ সভাপতিৰ আসন গ্ৰহণ কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনায় আৰু তেওঁ তাৰ সভাপতি নিযুক্ত হয়। হুছেইনেই আছিল বুনিয়াদী শিক্ষাৰ বিতং কাৰ্যসূচী প্ৰস্তুত কৰোঁতা আৰু প্ৰতিষ্ঠাতা। হেকিম আজমল খাঁ আৰু ভাতৃদ্বয় মঃ আলি চৌকত আলিৰে সৈতে লগহৈ দিল্লীত তেওঁ জামিয়া-মিলিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰি ১৯২৬ চনৰ পৰা ১৯৪৮ চনলৈ তাৰ উপাচাৰ্য হিচাপে কাৰ্যনিবাৰ্হ কৰিছিল। পিছত তেওঁ আচাৰ্যও নিযুক্ত হৈছিল। জামিয়া-মিলিয়া তেওঁৰ জীৱনৰ এক উল্লেখযোগ্য অৱদান আছিল। ইয়াৰ জৰিয়তে ছাত্ৰ সমাজক স্বাৱলম্বিতা আৰু জাতীয়তাবাদৰ শিক্ষাৰে অনুপ্ৰানিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিল। ইয়াৰো উপৰি এই অনুষ্ঠানটিৰ স্বাৰ্থত শিক্ষক সকলে সম্পূৰ্ণ ২০ বছৰ পৰ্য্যন্ত মাহে ৮০ টকা দৰমহাত কাম কৰিছিল। ১৯৪৬ চনত এই শিক্ষানুষ্ঠানটিৰ ৰূপালী জয়ন্তী উত্সৱত পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰু, জিন্ন, কৃপালনি, লিয়াকত আলি খান আৰু ৰাজাজী প্ৰমুখ্যে নেতৃবৰ্গই যোগদান কৰি জাকিৰ হুছেইনে অনুষ্ঠাটিলৈ আগবঢ়াই অহা নেতৃত্বক ৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে। ১৯৪৮ চনত তেওঁ মৌলানা আব্দুল কালাম আজাদৰ অনুৰোধ ক্ৰমে আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য মনোনীত হয়। একেৰাহে ১৯৫৬ চনলৈকে তেওঁ উক্ত পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
১৯৪৮ চনত জাকিৰ হুছেইনক জৱাহৰলাল নেহৰুৱে ৰাজ্যসভাৰ সদস্যৰূপে মনোনীত কৰে। ৰাজ্যসভাৰ সদস্য হিচাপে তেওঁ ১৯৫৭ চনলৈকে কাম কৰিছিল। এই সময়ছোৱাতে তেওঁ শিক্ষা সম্বন্ধীয় কমিটী, আয়োগ, সন্মিলন আদিৰ লগত তেওঁ ঘনিষ্ঠাভাৱে জড়িত আছিল। তেওঁ কেইবাবাৰো ৰাষ্ট্ৰীয় ছাত্ৰ সেৱা ভাৰত কমিটীৰ চেয়াৰমেন থকাৰ উপৰিও ১৯৫৫ চনৰপৰা ১৯৫৭ চনলৈকে জেনেভাত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰো চেয়াৰমেন ৰূপে নিযুক্ত হৈছিল। ১৯৫৬ চনৰ পৰা ১৯৫৭ চনৰ সময়ছোৱাত তেওঁ ইউনেস্কোৰ কাৰ্য নিৰ্বাহক সদস্য নিয়োজিত হয়। ১৯৫৭ চনৰ পৰা তেওঁ বিহাৰৰ ৰাজ্যপাল পদতো অধিষ্ঠিত হৈছিল। তেওঁ পাঁচ বছৰ কাল অতি কাৰ্যদক্ষতাৰে ৰাজ্যপাল হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই বিহাৰৰ ৰাইজৰ প্ৰশংসাৰ পাত্ৰ হয়। এজন সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ৰ লোকক ৰাষ্ট্ৰপতি পদত অধিষ্ঠিত কৰাত বিশ্ববাসী আচৰিত হৈছিল। জাকিৰ হুছেইনৰ ১৯৬৯ চনৰ ৩ মে'ৰ দিনা শনিবাৰে ১১:২০ বজাত মৃত্যু ঘটে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী
ই-বুক
ই-বুক ক্ৰয় কৰাৰ মূল কাৰণসমূহ- কম মূল্য, সহজলভ্যতা(যিহেতু তেওঁলোকে ঘৰৰ পৰা বা মোবাইল ডিভাইচৰ সহায়ত সহজতে কিনিব পাৰে আৰু পঢ়িব পাৰে) আৰু অধিক পৰিমাণৰ নিৰ্বাচন আদি বুলি জনা যায়। ই-বুকৰ সৈতে, "ইলেক্ট্ৰনিক বুকমাৰ্কে কিতাপ একোখন কিমানলৈ পঢ়া হৈছে সেয়া চিন ৰাখিবলৈয়ো সহজ কৰি তোলে, আৰু ই-বুক পাঠকে ব্যৱহাৰকাৰীক পৃষ্ঠাসমূহৰ টীকা দিবলৈ অনুমতি দিব পাৰে।" "যদিও কল্পকাহিনী আৰু অকল্পকাহিনী কিতাপ ই-বুক ফৰ্মেটত আহে, কাৰিকৰী সামগ্ৰী বিশেষভাৱে উপযুক্ত।" ই-বুকৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰগ্ৰেমিং কিতাপৰ বাবে ক'ডৰ উদাহৰণ কপি কৰিব পাৰি। আমেৰিকাত ই-বুক পঢ়া পাঠকৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পাইছে; ২০১৩ চনৰ ২৩%ৰ বিপৰীতে ২০১৪ চনলৈ ২৮% প্ৰাপ্তবয়স্কই ই-বুক পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰে। লগতে ২০১৪ চনৰ ভিতৰত ৫০% আমেৰিকান প্ৰাপ্তবয়স্কৰ হাতত ই-ৰিডাৰ বা টেবলেট আছিল, ২০১৩ চনত ৩০% ৰ হাতত এনে ডিভাইচ আছিল।
পৰিভাষা
ই-বুকক "ই-জাৰ্নেল", "ই-সংস্কৰণ", বা "ডিজিটেল কিতাপ" বুলিও কোৱা হয়। ই-বুক পঢ়াৰ বাবে বিশেষভাৱে ডিজাইন কৰা এটা ডিভাইচক "ই-ৰিডাৰ", "ই-বুক ডিভাইচ" বোলা হয়।
দ্য ৰেডিজ (১৯৩০)
কোনো-কোনোৱে ই-ৰিডাৰৰ ধাৰণাটোক ব্যৱহাৰকাৰীক পৰ্দাত কিতাপ চাবলৈ সক্ষম কৰিব পৰা এটা যন্ত্ৰৰ ধাৰণাৰ সৈতে ১৯৩০ চনৰ বব ব্ৰাউনে প্ৰথম "টকি" নামৰ এখন চিনেমা চোৱাৰ পিছত লিখা এখন গ্ৰন্থৰপৰা অনুসন্ধান কৰা বুলি মত ব্যক্ত কৰিছে।
ব্ৰাউনৰ ধাৰণাটোৱে অৱশ্যে মাধ্যমতকৈ অৰ্থগ্ৰাফী আৰু শব্দভাণ্ডাৰৰ সংস্কাৰৰ ওপৰত বহু বেছি মনোনিৱেশ কৰিছিল। সেই অনুসৰি তেওঁ সাধাৰণ শব্দ আৰু ক্ৰিয়া বা গতি অনুকৰণ কৰিবলৈ বিৰাম চিহ্নক প্ৰতিষ্ঠাপন কৰিবলৈ বিপুল সংখ্যক প'ৰ্টমেণ্ট চিহ্নৰ প্ৰৱৰ্তন কৰে। গতিকে এই ধাৰণাটো "ই-বুক"ৰ ইতিহাসৰ লগত খাপ খাই পৰে নে নপৰে সেয়া স্পষ্ট নহয়। পিছৰ ই-ৰিডাৰসকলে কেতিয়াও ব্ৰাউনৰ দৰে মডেল অনুসৰণ কৰা নাছিল; কিন্তু তেওঁ ই-ৰিডাৰৰ ক্ষুদ্ৰকৰণ আৰু বহনযোগ্যতাৰ বিষয়ে সঠিকভাৱে ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছিল। জেনিফাৰ শ্বুছলাৰে এটা প্ৰবন্ধত লিখিছে, "ব্ৰাউনে যুক্তি আগবঢ়োৱা এই মেচিনটোৱে, পাঠকসকলক টাইপকৰা শব্দৰ আকাৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ আৰু কাগজ উৎপাদনৰ বাবে কাটিবলগীয়া গছবোৰ ৰক্ষা কৰিবলৈ দিব, এই সকলোবোৰৰ লগতে সেই দিনটো খৰতকীয়াকৈ আমাৰ সমুখলৈ লৈ আনিব যেতিয়া শব্দবোৰ 'স্পন্দনশীল ইথাৰত পোনপটীয়াকৈ ৰেকৰ্ড কৰিব' পৰা হ'ব।" ব্ৰাউনে বিশ্বাস কৰিছিল যে ই-ৰিডাৰে পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত এক সম্পূৰ্ণ নতুন অভিজ্ঞতা কঢ়িয়াই আনিব। শ্বুইছলাৰে ইয়াক পুৰণি এটা চিনাকি গীতৰ ছন্দবোৰৰ সৈতে নতুনৰ সংযোগেৰে এক নতুন গীত সৃষ্টি কৰা 'ডিজে'ৰ সৈতে তুলনা কৰিছে।
উদ্ভাৱক
প্ৰথম ই-বুকৰ উদ্ভাৱকজনৰ বিষয়ে দ্বি-মত আছে। এইক্ষেত্ৰত নাম অহা কিছুমান উল্লেখযোগ্য প্ৰাৰ্থী হৈছে:
ৰবাৰ্ট বুছা (১৯৪৬–১৯৭০)
ৰবাৰ্ট বুছা, এছ.জে.য়ে ১৯৪৬ চনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ১৯৭০ চনত সম্পূৰ্ণ কৰা থমাছ একুইনাছৰ ৰচনাৰ ভিত্তিত প্ৰস্তুত কৰা ইনণ্ডেস্ক থমিষ্টিকাছ নামৰ গ্ৰন্থখনক প্ৰথম ই-বুক বুলি ধাৰণা কৰা হয়। যদিও প্ৰথমে এই কিতাপখনৰ সকলোবোৰ ডাটা এটা কম্পিউটাৰত সংৰক্ষণ কৰা হৈছিল, পিছলৈ ১৯৮৯ চনত এটা বিতৰণযোগ্য CD-ROM সংস্কৰণ উপলব্ধ হয়। ডিজিটেলাইজড পাঠ্য নিজস্বভাৱে প্ৰকাশিত সংস্কৰণ হিচাপে নহৈ, লিখিত গ্ৰন্থ অধ্যয়ন আৰু ভাষিক সমন্বয় বিকাশৰ বাবে এটা মাধ্যম হোৱাৰ বাবে এই কামত যতি পেলোৱা হয়। ২০০৫ চনত গ্ৰন্থখনৰ সূচকাংক অনলাইনত প্ৰকাশ কৰা হয়।
এঞ্জেলা ৰুইজ ৰ'বেলছ (১৯৪৯)
১৯৪৯ চনত স্পেইনৰ ফেৰলৰ এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী এঞ্জেলা ৰুইজ ৰ’বেলছে এনচিক্ল’পিডিয়া মেকানিকা বা মেকানিকেল এনচাইক্ল’পিডিয়া নামৰ এটা যন্ত্ৰৰ পেটেণ্ট লাভ কৰে, যিটোৰ কাম সংকোচিত বায়ুৰ দ্বাৰা কৰা হয় আৰু ইয়াত লিখনী আৰু গ্ৰাফিক্স সমূহ 'স্পুল'ত থাকে। ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ঘূৰি থকা 'স্পিণ্ডল'ত এই সমূহ লোড কৰিব। তেওঁৰ এনে এটা যন্ত্ৰ তৈয়াৰ কৰাৰ আশা আছিল যিটোয়ে তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে স্কুললৈ কঢ়িয়াই অনা কিতাপৰ সংখ্যা হ্ৰাস কৰিব। চূড়ান্ত যন্ত্ৰটোত অডিঅ' ৰেকৰ্ডিং, এটা মেগনিফাইং গ্লাছ, এটা কেলকুলেটৰ আৰু ৰাতি পঢ়াৰ বাবে এটা বৈদ্যুতিক পোহৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল। তেওঁৰ এই যন্ত্ৰটো উৎপাদন ক্ষেত্ৰত বাহাল ৰখা হোৱা নাছিল যদিও ইয়াৰ এটা প্ৰ'ট'টাইপ 'এ ক'ৰুনাৰ নেচনেল মিউজিয়াম অৱ চাইন্স এণ্ড টেকন'লজি'ত ৰখা হৈছে।
ডগলাছ এংগেলবাৰ্ট আৰু এণ্ড্ৰিজ ভান ডেম (১৯৬০ চনৰ দশক)
কোনোকোনো ইতিহাসবিদে ইলেক্ট্ৰনিক কিতাপসমূহ ষ্টেনফৰ্ড ৰিচাৰ্চ ইনষ্টিটিউট (SRI)ৰ ডগলাছ এংগেলবাৰ্টৰ নেতৃত্বত এনএলএছ প্ৰকল্প আৰু ব্ৰাউন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এণ্ড্ৰিজ ভ্যান ডেমৰ নেতৃত্বত হাইপাৰটেক্সট সম্পাদনা ব্যৱস্থা আৰু ফ্ৰেছ প্ৰকল্পৰ দ্বাৰা ১৯৬০ চনৰ আৰম্ভণিতে আৰম্ভ হোৱা বুলি বিবেচনা কৰে,।  ভ্যান ডেমে সাধাৰণতে "ইলেক্ট্ৰনিক বুক" শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰা বুলি জনা যায়, আৰু এই শব্দটো ১৯৮৫ চনৰ ভিতৰত এটা প্ৰবন্ধৰ শিৰোনামত ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাকৈ প্ৰতিষ্ঠিত কৰি তোলা হৈছিল।
অনলাইনত বিস্তৃত প্ৰাথমিক পাঠ্য পঢ়াৰ বাবে, লগতে ইংৰাজী কবিতা আৰু জৈৱৰসায়নকে ধৰি কেইবাটাও পাঠ্যক্ৰমৰ সাৰাংশ আৰু অনলাইন আলোচনাৰ বাবে 'ফ্ৰেছ' ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ব্ৰাউনৰ অধ্যাপকসকলে এই 'ফ্ৰেছ'ক ব্যাপক ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল; উদাহৰণস্বৰূপে দাৰ্শনিক ৰডেৰিক চিছহলমে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁৰ কেইবাখনো গ্ৰন্থ প্ৰস্তুত কৰিছিল। এইদৰে ব্যক্তি আৰু বস্তুৰ প্ৰস্তাৱনাত (১৯৭৯) তেওঁ লিখিছে "যুগ সৃষ্টিকাৰী ফাইল উদ্ধাৰ আৰু সম্পাদনা ব্যৱস্থাৰ অবিহনে কিতাপখন সম্পূৰ্ণ নহ'লহেঁতেন..." ইলেক্ট্ৰনিক কিতাপ ব্যৱস্থাৰ ক্ষেত্ৰত ব্ৰাউন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কাম বহু বছৰ ধৰি চলি থাকিল, ইলেক্ট্ৰনিক মেৰামতি-মেনুৱেলৰ বাবে আমেৰিকাৰ নৌসেনাই পুঁজিৰে সহায় কৰা প্ৰকল্পসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে।
মাইকেল এছ হাৰ্ট (১৯৭১)
ইয়াৰোপৰি কেইবাটাও প্ৰকাশনে মাইকেল এছ হাৰ্টক ই-বুকখনৰ উদ্ভাৱক হিচাপে উল্লেখ কৰিছে।  ১৯৭১ চনত ইলিনয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জেৰক্স চিগমা ভি মেইনফ্ৰেমৰ অপাৰেটৰসকলে হাৰ্টক কম্পিউটাৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে যথেষ্ট সময় দিছিল। এই সম্পদৰ যোগ্য ব্যৱহাৰ বিচাৰি তেওঁ আমেৰিকাৰ স্বাধীনতা ঘোষণাপত্ৰখন কম্পিউটাৰত সাধাৰণ ভাৱে টাইপ কৰি তেওঁৰ প্ৰথম ইলেক্ট্ৰনিক নথিপত্ৰ সৃষ্টি কৰে। হাৰ্টে সাধাৰণ লিখনী ব্যৱহাৰ কৰি নথিপত্ৰ সৃষ্টি কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল যাতে ইয়াক ডিভাইচসমূহত ডাউনলোড আৰু চাবলৈ যিমান পাৰি সহজ হয়।
ফৰ্মেট
ই-বুকৰ ক্ৰমবৰ্ধমান জনপ্ৰিয়তাৰ লগে লগে ই-বুকৰ ফৰ্মেটবোৰো উন্নীত হৈ আহিছে। বৰ্তমানলৈ কেইবাটাও ই-বুক ফৰ্মেট আৱিষ্কাৰ হৈছে।
এই ফৰ্মেট সমূহ বিভিন্ন প্ৰকাশকৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত, আৰু ইয়াৰে কিছুমান গোলকীয়ভাৱে সমৰ্থিত। এই সমূহৰ ভিতৰত সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ হৈ থকা ফৰ্মেট কিছুমান হৈছে: KPF, EPUB2, EPUB3, Mobi, আৰু PDF আদি। ইয়াৰে PDF ফৰ্মেটৰ আৱিষ্কাৰ হৈছিল ১৯৯৪চনত। গুগল বুকছে বহুতো ৰাজহুৱা ডমেইনৰ কাম এই মুক্ত ফৰ্মেটলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছে।
প্ৰকাশকসকলে গ্ৰহণ নকৰা কিতাপ থকা লেখকসকলে তেওঁলোকৰ ৰচনাসমূহ অনলাইনত আগবঢ়াই যাতে সেইবোৰ আনে চাব পাৰে। ৱেবত বেচৰকাৰী (আৰু মাজে মাজে অকৰ্তৃত্বশীল) কিতাপৰ কেটেলগ উপলব্ধ হয় আৰু ই-বুকৰ বাবে নিবেদিত চাইটসমূহে ই-বুকৰ বিষয়ে তথ্য জনসাধাৰণৰ মাজত প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। আমেৰিকাৰ গ্ৰাহক ই-বুক প্ৰকাশন বজাৰৰ প্ৰায় দুই তৃতীয়াংশ "বিগ ফাইভ"ৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত। "বিগ ফাইভ" প্ৰকাশকসকল হ'ল: হেচেট, হাৰ্পাৰকলিন্স, মেকমিলান, পেংগুইন ৰেণ্ডম হাউচ আৰু চাইমন এণ্ড শ্বুষ্টাৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ডিজিটেল সাহিত্য
উৎসৱ
উৎসৱ বুলিলে সাধাৰণতে সামাজিক, ধৰ্মীয় আৰু ঐতিহ্যগত প্ৰেক্ষাপটত পালিত আনন্দ অনুষ্ঠানক বুজায়। উৎসৱ-অনুষ্ঠান হৈছে জাতি এটাৰ মাজত পৰম্পৰাগতভাৱে চলি অহা আচাৰ-অনুষ্ঠান। ইয়াক ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক দুটা ভাগত ভগাব পাৰি। উৎসৱৰ মাধ্যমেৰে বিভিন্ন অঞ্চলৰ লোকৰ মাজত সমন্বয় গঢ়ি উঠে৷
অসমত প্ৰচলিত কেইটামা প্ৰধান লোক উৎসৱ হৈছে বহাগ বিহু, মাঘ বিহু, কাতি বিহু, ঈদ ইত্যাদি। হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ বাৰ্ষিক উৎসৱৰ ভিতৰত কৃষ্ণ জন্মাষ্টমী, দুৰ্গা পূজা, সৰস্বতী পূজা। মুছলমান ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ ধৰ্মীয় উৎসৱৰ ভিতৰত আছে ঈদুল ফিতৰ আৰু ঈদুল আজহা আদি।
গুৰুত্বপূৰ্ণ সামৰিক বিজয় বা নতুন দেশ গঠনৰ দৰে ঐতিহাসিক তাত্পৰ্যপূৰ্ণ ঘটনাকো কেতিয়াবা উত্সৱ হিচাপে পালন কৰা হয়। এনে উৎসৱৰ প্ৰথম উদাহৰণ হৈছে প্ৰাচীন মিছৰৰ ফেৰাউন ৰামেছেছ তৃতীয় (Pharaoh Ramesses III)ই লিবিয়ান জয় কৰাৰ পিছত উৎসৱ উদযাপন কৰিছিল। সেইদৰে অযোধ্যাৰ ৰজা ৰামচন্দ্ৰইও লংকা জয় কৰি দুৰ্গা পূজা অনুষ্ঠিত কৰিছিল। প্ৰায়বোৰ উৎসৱেই বছৰেকৰ মূৰত পালন কৰা হয়।
সামাজিক উৎসৱ
সামাজিক উৎসৱসমূহ সাধাৰণতে বিভিন্ন সমাজৰ মাজত কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট দিনত উদযাপন কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উৎসৱ
চ্যু-ক্লম-ফা
বংশ পৰিচয়
ৰামধ্বজ সিংহ আছিল নামৰূপীয়া ৰজাৰ তৃতীয় পুত্ৰ আৰু চুৰেং দেওৰজাৰ নাতি তথা চুহুন্মুংৰ আজোনাতি। তেওঁৰ ককাদেউতাক চুৰেং দেওৰজা আছিল আহোম ৰাজবংশৰ চাৰিঙীয়া ফৈদৰ প্ৰতিষ্ঠাতা। ৰামধ্বজ সিংহৰ পূৰ্বৰ নাম আছিল সৰুগোহাঁ‌ই। তেওঁৰ দুয়োগৰাকী জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ চুপংমুং ওৰফে চক্ৰধ্বজ সিংহ আৰু চুন্যৎফা ওৰফে উদয়াদিত্য সিংহ যথাক্ৰমে আহোম ৰাজপাটত বহিছিল।
সিংহাসনত আৰোহণ
১৬৭২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ডেবেৰা বৰবৰুৱা আৰু ডাঙৰীয়াসকলৰ সৈতে মিলিত হৈ পূৰ্বৰ স্বৰ্গদেৱ চুন্যৎফাক ক্ষমতাচ্যুত কৰি প্ৰাণে মৰাৰ পিছত সৰুকোঁ‌ৱৰে আহোমমতে চুক্লমফা আৰু হিন্দুমতে ৰামধ্বজ সিংহ নাম লৈ ৰাজপাটত উঠে। স্বজন বধৰ গ্লানিৰ পৰা নিজকে মুক্ত কৰিবলৈ তেওঁ গলপোৰাঘাটত ব্ৰাহ্মণৰ হতুৱাই মাংগলিক কাৰ্য সম্পন্ন কৰোৱাই আৰু তেওঁলোকক উদাৰহস্তে দান-বৰঙনি আগবঢ়ায়। তেওঁ বৈষ্ণৱসকলকো একজ্ঞোট কৰি সাতদিন-সাতৰাতিৰ বাবে নাম-কীৰ্ত্তন কৰোৱাই।
ডেবেৰাক বৰবৰুৱা পদত নিযুক্তি
চুন্যৎফাক ক্ষমতাচ্যুত কৰাৰ মূল গুৰি ধৰোঁ‌তা ডেবেৰা হাজৰিকা নিজৰ পদবীক লৈ সন্তুষ্ট নাছিল। বাকীসকলে নতুন ৰজাই ৰাজপাটত উঠাৰ সুবিধা ভোগ কৰাৰ বিপৰীতে তেওঁ ইচ্ছামতে সা-সুবিধা পোৱাৰ পৰা বঞ্চিত হোৱা যেন বোধ কৰিছিল। ডেবেৰাই বৰবৰুৱা হ'বলৈ মন মেলিছিল যদিও ৰামধ্বজ সিংহই নিজৰ বিশ্বাসী ঘোঁৰাকোঁ‌ৱৰকহে বৰবৰুৱা পদত অধিষ্ঠিত কৰে। গতিকে ডেবেৰাই ছলেৰে এই পদবীটো হস্তগত কৰিবলৈ থিৰাং কৰে। এদিন চৰাইদেউৰ মৈদামলৈ যাওঁ‌তে ডেবেৰাই ৰামধ্বজ সিংহক কয় যে স্বৰ্গদেৱৰ সৰু ভায়েক চাৰিং ৰজা আৰু লাঙিচাং বৰগোহাঁ‌য়ে গড়গাঁও অধিকাৰ কৰিছে। স্বৰ্গদেৱে এই কথাৰ সঁ‌চা-মিছা বুজ ল'বলৈ অশ্বাৰোহী এজন প্ৰেৰণ কৰে আৰু নিজে কঁ‌ঠালবাৰী দুৰ্গত আশ্ৰয় লয়। অশ্বাৰোহীজনে ঘূৰি আহি ৰাজধানী স্বাভাৱিক বুলি জনায়। ডেবেৰাই নিজৰ কথা প্ৰমাণ কৰিবলৈ মিছা সাক্ষী সাজু কৰে আৰু কয় যে বৰগোহাঁ‌ইৰ আমন্ত্ৰণ সত্ত্বেও চাৰিং ৰজা নহাৰ বাবেই তেওঁলোকে গড়গাঁও অধিকাৰ কৰাত বিফল হয়। এই কথাত ৰজাই আগপাছ নুগুনি বৰগোহাঁ‌ই আৰু চাৰিং ৰজাক ধৰাই আনি কোনো বিচাৰ নকৰাকৈ মৃত্যুদণ্ড দিয়ে। ইয়াৰ পিছতে ডেবেৰাই মিছা প্ৰমাণেৰে ঘোঁৰাকোঁ‌ৱৰকো ষড়যন্ত্ৰকাৰীৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা বুলি পদবীচ্যুত কৰোৱায় আৰু নিজে বৰবৰুৱাৰ পদ লাভ কৰে। নাকজই দুলীয়া বৰুৱাৰ পুত্ৰ তথাডেবেৰাৰ ভতিজাক চেঙমুং গোহাঁ‌ইক বৰগোহাঁ‌ই পতা হয়।
চুতীয়া ৰাজ্য আৰু মিচিমিৰ বিৰুদ্ধে অভিযান
চুতীয়াসকলে চুন্যৎফাৰ দিনতেই আবৰ আৰু মিচিমিসকলৰ লগ লাগি আহোমসকলৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ আৰম্ভ কৰে। চুক্লমফাৰ দিনত এই বিদ্ৰোহে গুৰুতৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে। ৰজাই ডেবেৰাক এই বিদ্ৰোহ দমন কৰিবলৈ শদিয়ালৈ প্ৰেৰণ কৰে আৰু সেইমতে ক্ষণিকতে বিদ্ৰোহ দমন কৰা হয়। বহুকেইজন পুৰুষক নিৰ্বাসন দিয়াৰ লগতে বছৰেকীয়া বৰঙণি হিচাপে আহোম ৰজাক নাও দিবলৈ বন্দোৱস্তি কৰা হয়। মিচিমিসকলেও আহোম ৰাজ্যত লুটপাত চলাই থকাত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত তেওঁলোকক দমন কৰা হয়।
নৰীয়া আৰু উত্তৰাধিকাৰীৰ বিবাদ
১৬৭৪ চনত চুক্লমফা নৰীয়াত পৰে। সেই সময়ত ডেবেৰা গজপুৰৰ এক অনুষ্ঠানত আছিল। ৰজাৰ অসুস্থতাৰ বাতৰি পাই তেওঁ ততাতৈয়াকৈ ৰাজধানী গড়গাঁৱলৈ আহে ৰজাৰ চিকিৎসাৰ বাবে চিকিৎসক নিয়োগ কৰে। সেই সময়ছোৱাত আতন বুঢ়াগোহাঁই আৰু লালুকসোলা বৰফুকনকে ধৰি শীৰ্ষস্তৰৰ অধিকাংশ ডা-ডাঙৰীয়া মোগলৰ সম্ভাব্য আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ বুলি গুৱাহাটীত আছিল। সেয়ে ডেবেৰা বৰবৰুৱাৰ বাদে গড়গাঁৱৰ আন বিষয়াসকল মধ্য বা নিম্নস্তৰৰ পদবীধাৰী হোৱাৰ বাবে ডেবেৰাই ৰাজধানীত সম্পূৰ্ণ ক্ষমতা প্ৰয়োগৰ অধিকাৰ লাভ কৰে। চুক্লমফাই নিজৰ বাঢ়ি অহা নৰীয়ালৈ লক্ষ্য কৰি তেওঁৰ আকস্মিক দেহাৱসান ঘটিলে শান্তিপূৰ্ণভাৱে নতুন ৰজা পাতিবৰ বাবে ৰাজধানীত উপস্থিত থকা সকলো বিষয়াকে মাতি পঠিয়ায়। তেওঁ‌ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে উদয়াদিত্য সিংহৰ পুত্ৰ কলীয়া গোহাঁ‌ই আৰু তেওঁৰ দুই ভ্ৰাতৃ তিপাম ৰজা নাৰায়ণ গোহাঁ‌ই আৰু নামৰূপীয়া ৰজা বন গোহাঁ‌ইৰ নাম প্ৰস্তাৱ কৰে। বিষয়াসকলে এই প্ৰস্তাৱত সন্মতি জনায় যদিও ৰাজসভাৰ বাহিৰলৈ আহি ডেবেৰাই তিনিওজন কোঁ‌ৱৰৰে বিৰোধিতা কৰিবলৈ মনস্থ কৰে। তেওঁ ভাবিছিল যে কোঁ‌ৱৰসকলে ভৱিষ্যতে তেওঁৰ প্ৰতি শত্ৰু আচৰণ কৰিব পাৰে। আনহাতে অন্যান্য বিষয়াবৰ্গই ৰজাৰ প্ৰথম পছন্দ কলীয়া গোহাঁ‌ইক ৰজা পাতিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। এই কাৰ্য স্থগিত কৰিবলৈ ডেবেৰাই ফুকন আৰু হাজৰিকাসকলক ৰজাৰ শৰীৰৰ অধিক অৱনতি ঘটাৰ অজুহাতত তেওঁৰ কক্ষলৈ মাতি পঠিয়ায় আৰু একেৰাতিৰ ভিতৰতে এজন এজনকৈ গড়গাঁৱৰ ২৪ জন হাজৰিকা আৰু আটাইকেইজন ফুকনক হত্যা কৰে। অসুস্থ চুক্লমফাই লিগিৰাৰ গাত ভেঁ‌জা দি কি হৈ আছে জানিব বিচৰাত ডেবেৰাই কয় যে হাজৰিকা আৰু ফুকনসকল ৰজাৰ শত্ৰু আছিল; গতিকে স্বৰ্গদেউ চিন্তিত হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই।
আসাম বিলাসিনী (আলোচনী)
আসাম বিলাসিনী ১৮৭১ চনত মাজুলীৰ আউনীআটি সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ দত্তদেৱ গোস্বামীৰ প্ৰচেষ্টাত মাজুলীৰ ধৰ্মপ্ৰকাশ যন্ত্ৰৰ পৰা প্ৰকাশ পায়৷ প্ৰথমাৱস্থাত মাহেকীয়া আলোচনীখন সাদিনীয়াকৈ প্ৰকাশ পাইছিল৷ মাহেকীয়া আলোচনী হৈ থকা অৱস্থাত ই আউনীআটি সত্ৰৰ মুখপত্ৰ হিচাপে প্ৰকাশ পাইছিল৷ সম্পাদনা কৰিছিল শ্ৰীধৰ ওজাই৷ প্ৰধানকৈ ধৰ্ম বিষয়ৰ প্ৰবন্ধই ইয়াত ঠাই পাইছিল যদিও আন আন বিষয়ৰ প্ৰবন্ধও আলোচনীখনত অন্তৰ্ভূক্ত হৈছিল৷ ১৮৭১ চনৰ পৰা ১৮৮৩ চনলৈ বাৰ বছৰ কাল এই আলোচনীখন ওলোৱাৰ পিছত বিশেষ কাৰণত ১৮৮৩ চনৰ পৰা এই কাকতখন ওলোৱাটো বন্ধ হয়৷ আসাম বিলাসিনীত ধৰ্ম বিষয়ৰ উপৰি ৰাজনীতিৰ চৰ্চা কৰা বুলি তেতিয়াৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ জিলাধিপতি এ,চি, কেম্পবেলে ভাবুকি দি কাকতখন বন্ধ কৰোৱা বুলিও বহুতে কয়৷ ১৯১১ চনত কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য্যই যোৰহাটৰ তৰাজানত ’আসাম প্ৰেছ’ স্থাপন কৰি তাৰপৰাই ৩০ বছৰৰ বিৰতিত পুনৰ ১৯১৩ চনত সাদিনীয়াকৈ ’আসাম বিলাসিনী’ প্ৰকাশ কৰিবলৈ লয়৷ দ্বিতীয় পৰিক্ৰমাত আসাম বিলাসিনীত ৰাজনৈতিক প্ৰবন্ধ আদি লিখা হৈছিল আৰু তাৰ বাবে সম্পাদক কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য্য ইংৰাজক জৰিমণাও দিব লগা হৈছিল৷
চ্যু-ক্লম-ফা
ডেবেৰা বৰবৰুৱাৰে বিবাদ
ডেবেৰাৰ বৰবৰুৱাৰ অমানুষিক কাৰ্যত ক্ষুণ্ণ হৈ চুক্লমফাই টাঙাচু ফুকন ওৰফে নাৰায়ন খনিকৰ ফুকনক ) মাতি ডেবেৰাক নিপাত কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে আৰু ইয়াৰ পুৰস্কাৰ স্বৰূপে তেওঁক বৰফুকন পতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। ডেবেৰাই কাৰেঙৰ লিগিৰী এজনীৰ পৰা এই কথাৰ সম্ভেদ পায়। টাঙাচু ফুকনে দুই ভ্ৰাতৃ চাৰিঙীয়া ফুকন আৰু তিপমীয়া ফুকনৰে লগ হৈ পাটীৰ মাজত হেংদান লুকুৱাই দেবেৰাৰ বাসগৃহলৈ যায় আৰু তেওঁক ৰজাই প্ৰেৰণ কৰা বাৰ্তা এটা শুনিবলৈ কয়। তেওঁলোকে ডেবেৰাৰ কাষ চাপোঁ‌তেই ডেবেৰাই তেওঁলোকক ঠাইতে কাটি মাৰে। ইয়াৰ পিছতেই ডেবেৰাই তেওঁৰ নিজা মানুহবোৰক তেওঁৰ বিৰোধিতা কৰা সকলো বিষয়াকে হত্যা কৰিবলৈ পাচে। চুক্লমফাই ডেবেৰাক হত্যা কৰিবলৈ বিফল হোৱাৰ খবৰ পাই বিমৰ্ষ হয়।
আসাম বিলাসিনী (আলোচনী)
যোৰহাটৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা ’আসাম বিলাসিনী’য়ে প্ৰকাশ্যে চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে লিখিছিল৷ চৰকাৰৰ লগত যুঁজ দি দি হাৰ মানি অৱশেষত কাকতখন বন্ধ হৈ পৰিছিল৷ আসাম বিলাসিনী কাকতৰ লগত জড়িত থকা বাবে কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য্যৰ পৰিয়ালৰ লোকসকলে স্বাধীনতা পূৰ্বৰ সময়ত চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা বঞ্চিত হৈ ৰৈছিল৷ সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্য আছিল চৰকাৰী চাকৰিয়াল, প্ৰথমে পেস্কাৰ পিছত চিৰস্তাদাৰ হোৱাৰ বাবে আলোচনীখনৰ পাণ্ডুলিপি নিজে নিলিখি আনৰ হতুৱাই লিখাইছিল৷ কেইটামান সম্পাদকীয় কৰ্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ শৰ্মায়ো লিখি দিছিল৷ চৰকাৰৰ বিৰোধিতা কৰা বাবে ৰোষৰ বলি হোৱা কাকত/আলোচনীখন সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্যই বৰ কষ্টেৰে মানুহৰ ওচৰ পোৱাইছিল৷ হকাৰৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ শাক-পাচলি বিক্ৰী কৰিবলৈ যোৱা মানুহৰ ভাৰখনতে কাকতখন দি বিতৰণ কৰিছিল৷ ইংৰাজ প্ৰশাসনে আসাম বিলাসিনীৰ প্ৰেছত তলা লগোৱাত সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্যই প্ৰেছৰ ওচৰৰ পুখুৰীৰ ভিতৰেদি সুৰঙ্গ খান্দি প্ৰেছৰ ভিতৰত সোমাই আসাম বিলাসিনীৰ বা-বাতৰি কম্পোজ কৰিছিল৷
চ্যু-ক্লম-ফা
মৃত্যু
চুক্লমফা আৰোগ্য হৈ উঠিলে ভৱিষ্যতে মুখামুখি হ'বলগা বিষম পৰিস্থিতিৰ কথা ভাবি-গুনি ডেবেৰাই ৰজাক হত্যা কৰিবলৈ মনস্থ কৰে। সেইমতে ডেবেৰাই ৰজাক চিকিৎসা কৰি থকা খৰমুজা বেজ নামৰ বৈদ্য এজনক ৰোগীৰ পথ্যত বিহ মিহলাই দিবলৈ ক'বলৈ চাওনা তামূলীক নিৰ্দেশ দিয়ে। উপায়হীন খৰমুজাই সেইমতে কাম কৰাত গড়গাঁৱৰ দ্বিতীয়তো হত্যাযজ্ঞৰ তিনিদিন পিছত ১৬৭৪ চনৰ নৱেম্বৰত বিষক্ৰিয়া হৈ চুক্লমফাৰ মৃত্যু হয়। ডেবেৰাৰ বিপক্ষে ৰজাক সততে পৰামৰ্শ দিয়া ৰজাৰ বৰকুঁ‌ৱৰী তথা চপৰা খোৱা গোহাঁ‌ইৰ জীয়ৰীক ৰজাৰ লগত জীৱন্তে সমাধিস্থ কৰা হয়।
আসাম বিলাসিনী (আলোচনী)
আসাম বিলাসিনীৰ সাজসজ্জা বৰ মনোগ্ৰাহী নাছিল আৰু বাতৰিবোৰতো তথ্যপাতিৰ অভাৱ আছিল৷ কেৱল সম্পাদকীয়টোৱেই সেই সময়ৰ সমস্যাসমূহক আলোকিত কৰিছিল৷ ন’ন ক’পাৰেচনৰ প্ৰচাৰ নামৰ এটি বিশেষ সংখ্যা প্ৰকাশ কৰি মানুহক ব্যৱসায়-চাকৰি ত্যাগ কৰিবলৈ বুজনি দিছিল৷ সম্ভৱতঃ তেতিয়া সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্যই চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লৈছিল৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী
হাইদৰাবাদ
হাইদৰাবাদ ((Hyderabad; హైదరాబాద్, ; ) ভাৰতৰ তেলঙ্গানা ৰাজ্যৰ ৰাজধানী। এই চহৰক "চিটি অব পাৰ্লছ" বুলি জনা যায়। হাইদৰাবাদৰ আয়তন ৬৫০ বৰ্গকিঃমিঃ আৰু জনসংখ্যা ৬৮ লাখ।