cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
এংকৰ ৱাট
বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰভাৱ
দ্বিতীয় সূৰ্যবৰ্মনৰ মৃত্যুৰ প্ৰায় ২৭ বছৰৰ পিছত, ১১৭৭ চনত ক্ষ্মেৰসকলৰ শত্ৰু চম্পসকলে এংকৰ অধিকাৰ কৰে। সপ্তম জয়বৰ্মন ৰাজপাটত উঠে। তেওঁ এংকৰ ৱাটৰ উত্তৰ দিশত এংকৰ থ'ম আৰু বায়ন নামেৰে নতুন ৰাজধানী আৰু বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত ৰাজ্যিক মন্দিৰ সাজে। সেয়ে এংকৰ ৱাটতো ধীৰে ধীৰে বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰভাৱ পৰে আৰু হিন্দু ভাস্কৰ্যসমূহ বৌদ্ধ কলাৰ প্ৰতিস্থাপন কৰা হয়।
দ্বাদশ শতিকাৰ শেষৰভাগলৈ এংকৰ ৱাট হিন্দু মন্দিৰৰ পৰা বৌদ্ধ উপাসনা স্থলীলৈ পৰিৱৰ্তিত হয়। অন্য এংকৰ মন্দিৰসমূহৰ সৈতে এংকৰ ৱাটৰ পাৰ্থক্য এয়াই যে ১৬ শতিকাৰ পিছত ইয়াক বহু পৰিমাণে উপেক্ষা কৰা হ'লেও ই কেতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিত্যক্ত হোৱা নাছিল। ১৭ শতিকাত এংকৰ ক্ষেত্ৰস্মূহত উদ্ধাৰ হোৱা ১৪ খন নথিয়ে থলুৱা ক্ষ্মেৰ লোকসকলৰ আশে-পাশে জাপানী বৌদ্ধসকলে নিবাস স্থাপন কৰাৰ প্ৰমাণ দাঙি ধৰে। সেই সময়ত জাপানী অভ্যাগতসকলে এই ঠাইক ভাৰতৰ মগধত অৱস্থিত গৌতম বুদ্ধৰ জেতবন বুলি ভাবিছিল। এই নথিসমূহত ১৬৩২ চনত উকণ্ডায়ু কাজুফুচাই এংকৰ ৱাটত ক্ষ্মেৰ নৱবৰ্ষ পালন কৰাৰ কথা পোৱা যায়।
আধুনিক কাল
১৯৫৩ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত কম্বোডিয়াই ফ্ৰান্সৰপৰা স্বাধীনতা লাভ কৰে আৰু তেতিয়াৰেপৰাই এংকৰ ৱাটৰ নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত ১৯৯২ চনত এংকৰ ৱাটে ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে।
ক্ষেত্ৰ আৰু নক্সা
এংকৰ ৱাটক ক্ষ্মেৰ স্থাপত্যৰ উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন বুলি গণ্য কৰা হয়। মন্দিৰটোত শৃংগ-শৈলী বা টেম্পল মাউনণ্টেইন আৰু 'পাৰ্শীয়-পদপথ বা গেলেৰীৰ সংমিশ্ৰণ দেখিবলৈ পোৱা যায়। ইয়াৰোপৰি মন্দিৰৰ চূড়াসমূহৰ অৱস্থিতি আৰু বিশেষ একো একোটা স্থানৰপৰা দেখা পোৱা সূৰ্যোদয়ৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি জ্যোতিৰ্বিদ্যাৰ ফালৰপৰাও মন্দিৰটোৰ বিশেষত্ব থাকিব পাৰে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে। এংকৰ ৱাটৰ শৃংগ শৈলীয়ে দেৱতাসকলৰ আৱাস অৰ্থাৎ মেৰু পৰ্বতকে সূচায়। পঞ্চবৃক্ষ সজ্জাৰে সজ্জিত মন্দিৰৰ পাঁ‌চটা স্তম্ভই মেৰু পৰ্বতৰ পাঁ‌চটা স্তম্ভক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। চাৰিওফালৰ দেৱাল আৰু খাৱৈয়ে চৌপাশৰ পৰ্বতমালা আৰু সমুদ্ৰক সূচায়। মন্দিৰৰ ওপৰ অংশলৈ সাধাৰণ লোকৰ প্ৰৱেশৰ অনুমতি নাই।
মন্দিৰৰ মূল চূড়াটো মহাবিষুৱৰ দিনাৰ পুৱাৰ সূৰ্যৰ সৈতে বিন্যাসত আবদ্ধ। অন্যান্য ক্ষ্মেৰ মন্দিৰ পূবমুৱা হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে এংকৰ ৱাট পশ্চিমমুৱাকৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। সেয়ে কোনো কোনো পণ্ডিতে ক'ব খোজে যে সূৰ্যবৰ্মনে এই মন্দিৰটো অন্তিম সংস্কাৰৰ উদ্দেশ্যেৰেহে সাজিছিল। অৱশ্যে অন্যান্য পণ্ডিতে মত প্ৰকাশ কৰে যে এংকৰৰ আন বহুকেইটা মন্দিৰ পশ্চিমমুৱা আৰু সম্ভৱতঃ এংকৰ ৱাট যিহেতু বিষ্ণুৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত আৰু তেওঁ পশ্চিম দিশৰ সৈতে জড়িত দেৱতা সেয়ে মন্দিৰসমূহ পশ্চিমমুৱাকৈ সজা হৈছিল।
শৈলী আৰু অলংকৰণ
এংকৰ ৱাটক ধ্ৰুপদী ক্ষ্মেৰ স্থাপত্যশৈলী—এংকৰ ৱাট শৈলীৰ ঘাই উদাহৰণ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। দ্বাদশ শতিকালৈকে ক্ষ্মেৰ স্থপতিবিদসকল ভৱন নিৰ্মাণৰ সামগ্ৰী হিচাপে ইটা বা লেটেৰাইটতকৈ বলুকা পাথৰ অৰ্থাৎ ছেণ্ডষ্ট'নৰ ব্যৱহাৰ কৰাত নিপুণ হৈ উঠে। মন্দিৰৰ চকুৰে দেখা পোৱা অংশসমূহ বলুকা পাথৰেৰে আৰু বৰ্হিভাগ্ৰ দেৱাল তথা লোকচক্ষুৰ আঁ‌ৰৰ অংশসমূহ লেটেৰাইটেৰে নিৰ্মিত। গাঁ‌থনিত ব্যৱহাৰ হোৱা সামগ্ৰী চিনাক্ত হোৱা নাই যদিও এয়া সম্ভৱতঃ ধূনা আৰু গলোৱা চূণশিল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
বৰ্তমানৰ অৱস্থা
প্ৰাকৃতিক আৰু মানৱসৃষ্ট উভয় কাৰণতে এংকৰ ৱাটৰ বিস্তৰ ক্ষতি সাধন হয়। ১৯০৮ চনত কনজাৰভেছন দিএংকৰ নামৰ সংস্থাৰ সহায়ত মন্দিৰটোৰ পুনৰনিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ হয়। ইয়াৰ আগলৈকে মন্দিৰৰ মূলতঃ পুনৰুদ্ধাৰ কাৰ্যহে চলিছিল। ১৯৭০ চনলৈকে এই পুনৰনিৰ্মাণ কাৰ্য চলি থাকে আৰু ষাঠিৰ দশকতেই বিস্তৃত ৰূপত পুনৰনিৰ্মাণ কাৰ্য সম্পাদন কৰা হয়। ইয়াৰ পিছতে কিছুবছৰ এই কাম স্থগিত থাকে আৰু ১৯৭৫ চনত উক্ত সংস্থাটো ভংগ হয়। ১৯৮৬ চনৰ পৰা ১৯৯২ চনলৈ ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব বিভাগে মন্দিৰৰ পুনৰনিৰ্মাণৰ কাম হাতত লয়। ইয়াৰ পিছতে বিভিন্ন ৰাসায়নিক আৰু চিমেণ্টে শিলসমূহৰ ক্ষতি কৰা বুলি বিতৰ্কৰ সূত্ৰপাত ঘটে।
১৯৯২ চনত এংকৰ ৱাটে ইউনেস্ক'ৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। Zoning of the area was set up to protect the Angkor site in 1994, ১৯৯৫ চনত এংকৰৰ সুৰক্ষাৰ বাবে অপ্সৰা (APSARA) নামৰ এক প্ৰশাসনীয় সংস্থাৰ স্থাপন কৰা হয় আৰু ১৯৯৬ চনত কম্বোডিয়াৰ ঐতিহ্য সংৰক্ষণ কৰাৰ বাবে এখন আইন গৃহীত কৰা হয়।
নয়দা
নয়দা হৈছে নতুন দিল্লিৰ উপকণ্ঠ উপকণ্ঠ অঞ্চলত গঢ়ি উঠা এটি উপনগৰ যি উত্তৰপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ গৌতম বুদ্ধ নগৰ জিলাত অৱস্থিত। নয়দা (NOIDA) শব্দটো হ'ল নিউ ওখলা ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়াল ডেভলোপমেণ্ট অথৰিটিৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ। চহৰটো যমুনা নদীৰ পূব প্ৰান্তত গঢ় লৈ উঠিছে। এই চহৰখন জাতীয় ৰাজধানী অঞ্চলৰ অন্তৰ্গত।
ৰাজনীতি
নয়দা চহৰখন গৌতম বুদ্ধ নগৰ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত। নয়দাত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সাংসদ আছে। মহেশ কুমাৰ শৰ্মা এইখন চহৰৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক আৰু বৰ্তমানৰ সাংসদ। তেওঁ বৰ্তমান ভাৰত চৰকাৰৰ পৰিবেশ, বন আৰু জলবায়ু মন্ত্ৰালয়ৰ ৰাজ্যমন্ত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰি আহিছে। বিমলা বাথাম হৈছে বৰ্তমানৰ বিধায়ক আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰাজ্যিক মহিলা কমিশনৰ সভানেত্ৰী।
দুৰ্গা বাহিনী
দুৰ্গা বাহিনী  (Durga Vahini) হৈছে বিশ্ব হিন্দু পৰিষদৰ (VHP) মহিলা শাখা। ইয়াক ১৯৯১ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ হৈছে সাধ্বী ৰিথম্বৰা। বিশ্ব হিন্দু পৰিষদৰ মতে দুৰ্গা বাহিনীৰ উদ্দেশ্য হৈছে অধিক মহিলাক প্ৰাৰ্থনা সভা আৰু সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা। সংগঠনটোৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠনেত্ৰী কল্পনা ব্যাসে কয় যে দুৰ্গা বাহিনীৰ সদস্যসকলে নিজকে ‘শাৰীৰিক, মানসিক আৰু জ্ঞান বিকাশৰ বাবে’ সমৰ্পিত কৰে। [1] সংগঠনটোৰ উদ্দেশ্য হৈছে সংকটৰ সময়ত হিন্দু পৰিয়ালক সহায় কৰি  সামাজিক সেৱা প্ৰদান কৰা আৰু হিন্দু সংহতি প্ৰতিষ্ঠা কৰা।  ব্যাসৰ মতে ২০০২ চনলৈকে সংগঠনটোৰটোৰ মুঠ সদস্য সংখ্যা ৮,০০০ আৰু ইয়াৰে ১,০০০ সদস্য আহমেদাবাদৰ।
সক্ৰিয়তা আৰু আদৰ্শ
দুৰ্গা বাহিনীয়ে আগ্ৰাসী ৰূপত নিম্ন উপাৰ্জনকাৰী আৰু নিম্ন বৰ্ণৰ পৰিয়ালৰ যুৱতীসকলক সভ্যভৰ্তি কৰে। সভ্যসকলে কাৰাটে আৰু লাঠিযুঁজ শিকে আৰু দলীয় আদৰ্শৰ শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে। বিপজ্জনক কামবোৰৰ মুখামুখী হ’বলৈ যথেষ্ট শাৰীৰিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হোৱাৰ বাবে সংগঠনটোৱে বিশেষকৈ যুৱতীসকলক নিয়োগ কৰে; বিশেষকৈ তেওঁলোকে শত্ৰু বুলি ভবা মুছলমান লোকসকলৰ সন্মুখীন হ’বলৈ।
১৯৯০ চনৰ ১৬ মাৰ্চত সংঘটিত হোৱা বিজনোৰ দাঙ্গাত দুৰ্গা বাহিনীৰ কৰ্মীসকলে বিজনোৰৰ মুছলমান লোকসকলে বাস কৰা অঞ্চলৰ মাজেৰে হিন্দুলোকৰ এক শোভাযাত্ৰা আয়োজন কৰি প্ৰৰোচনামূলক শ্লোগান দিয়ে; যাৰবাবে হিংসা ঘটনাৰ সূত্ৰপাত হয়।
২০০২ চনৰ ১৬ মাৰ্চত দুৰ্গা বাহিনীৰ কৰ্মীসকলে অযোধ্যাত সন্মুখ সমৰত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ লক্ষ্যৰে বিশ্ব হিন্দু পৰিষদ আৰু বজৰংগ কৰ্মীসকলৰ সৈতে উৰিষ্যাৰ বিধানসভাত মূৰত গেৰুৱা কাপোৰ বান্ধি হাতত ত্ৰিশূল লৈ ধংসাত্মক কাৰ্যকলাপত লিপ্ত হয়।
দুৰ্গা বাহিনী ২০০২ চনৰ গুজৰাট হিংসাত জড়িত থকাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হয়। অৱ্শ্যে সংগঠনটোৱে এনে অভিযোগ অস্বীকাৰ কৰিছে। হিংসাত দুৰ্গা বাহিনীৰ ভূমিকা সন্দৰ্ভত বিশ্ব হিন্দু পৰিষদৰ মুখপাত্ৰ কৌশিকবাহী মেহতাই কয়, কেৱল বিধৱা আৰু গোধৰা কাণ্ডৰ ভুক্তভোগীসকলৰ যত্ন লোৱাৰ বাহিৰে বিশ্ব হিন্দু পৰিষদৰ গুজৰাট হিংসাৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নাছিল। দুৰ্গা বাহিনীৰ ক্ষেত্ৰতো একেই কথা প্ৰযোজ্য। কিন্তু বহুলোকে দাবী কৰিছিল যে বগা চুৰিদাৰ পৰিহিত ছোৱালীবোৰ হিংসাত জড়িত আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী: ভাৰতৰ স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সংগঠন
আল-বাক্বাৰা
thumb|আল-বাক্বাৰাৰ প্ৰথম আয়াত আল-বাক্বাৰা, বৈকল্পিকভাৱে ৰূপান্তৰিত আল-বাক্বাৰাহ (البقرة, ’al-baqarah; lit. "হাইফাৰ" বা "গৰু"), হৈছে কোৰআনৰ দ্বিতীয় আৰু দীঘলীয়া অধ্যায় (ছূৰা)। ইয়াত ২৮৬টা শ্লোক (আয়াত) আছে যিবোৰ "ৰহস্যময় আখৰ" ("মুকাত্তাত") এ.এল.এম-ৰ সৈতে আৰম্ভ হয়। আবৃত্তি কৰোঁতে আখৰবোৰৰ নাম (আলিফ, লাম আৰু মীম) ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আচলতে সেইবোৰ শব্দ নহয় আৰবী হৰফ হে।
ছূৰাত বিভিন্ন বিষয় অন্তৰ্ভুক্ত আছে আৰু ইয়াত মুছলমানসকলৰ বাবে কেইবাটাও আদেশ আছে যেনে ৰমজান মাহত বিশ্বাসীৰ ওপৰত উপবাস ৰখা; সুদ নিষিদ্ধ কৰা (ৰিবা); আৰু কেইবাটাও বিখ্যাত আয়াত যেনে সিংহাসন আয়াত, আল-বাক্বাৰা ২৫৬ আৰু অন্তিম দুটা বা তিনিটা আয়াত। ছূৰাবোৰে বিভিন্ন বিষয়সম্বোধন কৰে, যাৰ ভিতৰত আছে যথেষ্ট পৰিমাণৰ আইন, আৰু আদম, ইব্ৰাহিম আৰু মুছাৰ কাহিনী পুনৰ কোৱা। ইয়াৰ এটা মুখ্য বিষয় হৈছে নিৰ্দেশনা: পৌত্তলিক (আল-মুশ্ৰিকিন) আৰু মদিনাৰ ইহুদীসকলক ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰা, আৰু তেওঁলোকক আৰু ভণ্ডসকলক (মুনাফিকুন) ভৱিষ্যতৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰা যিসকলে তেওঁৰ আহ্বানক মানি লোৱাত বিফল হৈছিল।
হিজৰৰ পিছত দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে মদিনাত আল-বাক্বাৰা প্ৰকাশ পাইছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল, মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰা ৰিবা আয়াতবোৰৰ বাহিৰে, যিবোৰ মুহাম্মাদৰ অন্তিম হজ্জ বিদায় তীৰ্থযাত্ৰাৰ সময়ত প্ৰকাশ পাইছিল। বিশেষকৈ, এই অধ্যায়ৰ ২৮১ নং আয়াতটো কোৰআনৰ অন্তিম আয়াত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আল-হজ্জ ১০ এ.এইচ.-ৰ দশম তাৰিখে, যেতিয়া মুহাম্মাদে মৃত্যুৰ ৮০ বা ৯০ দিন আগতে তেওঁৰ অন্তিম হজ্জ সম্পাদন কৰি আছিল।
১-৭ ঈশ্বৰৰ ভয়ত পুৰস্কৃত, অবিশ্বাসীসকলে পুনৰ প্ৰমাণ কৰিলে
মুকাত্তাৰ পিছত, আল-বাক্বাৰাই ঘোষণাৰে আৰম্ভ কৰে যে কোৰআন সেই কিতাপ যত কোনো ধৰণৰ সন্দেহ নাই আৰু তাকৱা থকা সকলৰ বাবে ইয়াত নিৰ্দেশনা আছে। Taqwā ব্যাকৰণগতভাৱে ত্ৰিআক্ষৰিক মূল ডব্লিউ-কিউ-ৱাই ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, যত্ন আৰু সুৰক্ষাৰ অনুভূতি। ঈশ্বৰ-ভয় (মুত্তাকিন) বুলি জনাজাত এই লোকসকলক আল-ঘাইব (নেদেখা, ঘাইব, জ্বলোৱা" বুলি বিশ্বাস কৰা লোক বুলি কোৱা হয়। "অনুপস্থিত।" ছালাহ প্ৰদান কৰক, তেওঁলোকক প্ৰদান কৰা বিষয়বোৰৰ পৰা জাকাত খৰচ কৰক, মুহাম্মাদৰ ভৱিষ্যতবক্তা আৰু আন ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখক, আৰু তেওঁলোকক প্ৰকাশ কৰা কিতাপবোৰ।
কাফিৰ আৰু মুনাফিকৰ বৰ্ণনা অনুসৰণ কৰে। এই আয়াতবোৰৰ প্ৰথমটোত সত্য লুকুৱাই ৰখা এজনব্যক্তিক বৰ্ণনা কৰিবলৈ কাফিৰ শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু মুহাম্মাদক পৰামৰ্শ দিয়া হয় যে তেওঁলোকক তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাস্বত্বেও বিশ্বাস নকৰিব কিয়নো ঈশ্বৰে তেওঁলোকৰ হৃদয় আৰু শ্ৰৱণ শক্তি বন্ধ কৰিছে, আৰু তেওঁলোকৰ চকু ঢাকি ৰাখিছে (যাতে তেওঁলোকে নিৰ্দেশনা চাব, শুনিব বা বুজিব নোৱাৰে), আৰু তেওঁলোকক এক ডাঙৰ যাতনাৰে শাস্তি দিয়া হ'ব। ইয়াৰ পিছত মুনাফিকসকলৰ এক বিতং বৰ্ণনা দিয়া হৈছে, যিসকলে কয় যে তেওঁলোকে ঈশ্বৰ আৰু অন্তিম বিচাৰত বিশ্বাস কৰে, কিন্তু প্ৰকৃততে সেইবোৰত বিশ্বাস নকৰে। কোৱা হয় যে তেওঁলোকে ঈশ্বৰ আৰু মমিনসকলক (বিশ্বাসী) প্ৰতাৰণা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে কিন্তু তেওঁলোকে কোনো ধাৰণা নোহোৱাকৈ নিজকে প্ৰতাৰণা কৰে, তেওঁলোকৰ হৃদয়ত এনে এক ৰোগ যাক ঈশ্বৰে বৃদ্ধি কৰে আৰু তেওঁলোকক এক বেদনাদায়ক যাতনাৰে শাস্তি দিয়া হ'ব। মুনাফিকসকলে শান্তি বিয়পা, আৰু বিশ্বাসীসকলক মুৰ্খ বুলি কোৱাৰ সময়ত দেশখনত ফাচাদ (বিশৃংখলতা/দুষ্টতা) বিয়পাই ছিল বুলিও কোৱা হয়। বিশ্বাসীসকলক তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে বুলি কয়, কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ শয়তানসকলৰ ওচৰলৈ ঘূৰি যায়, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ অবিশ্বাস স্বীকাৰ কৰে, কিন্তু তেওঁলোকে নাজানে যে ঈশ্বৰে তেওঁলোকক প্ৰতাৰণা কৰে আৰু তেওঁলোকৰ বিচ্যুতি বৃদ্ধি কৰে। তাৰ পিছত তেওঁলোকক লাভহীন ব্যৱসায়ত লিপ্ত হোৱা, নিৰ্দেশনাৰ সৈতে ত্ৰুটি ক্ৰয় কৰা বুলি কোৱা হয়। তাৰ পিছত মুনাফিকসকলক এনে এজন ব্যক্তিৰ সৈতে তুলনা কৰা হয় যিজুই আৰম্ভ কৰে আৰু ইয়াৰ ওচৰৰ চাৰিওফালে সুৰক্ষিত অনুভৱ কৰে, কিন্তু ঈশ্বৰে জুই নুমুৱায় আৰু ব্যক্তিজন অন্ধকাৰত আৱৰি থাকে। কোৰআনে তেতিয়া তেওঁলোকক বধিৰ, বোবা আৰু অন্ধ বুলি কয়। আন এটা উদাহৰণ হৈছে এজন ব্যক্তিয়ে বৰষুণ, বজ্ৰপাত আৰু বজ্ৰপাতত অন্ধকাৰত ভ্ৰমণ কৰা, যাতে তেওঁলোকে মৃত্যুৰ ভয়ত তেওঁলোকৰ কাণত আঙুলি দিব লাগিব। বজ্ৰপাত ইমানেই উজ্জ্বল যে ই তেওঁলোকৰ দৃষ্টি শক্তি প্ৰায় আঁতৰাই আনে, কিন্তু যেতিয়াই আঘাত কৰে তেওঁলোকে ইয়াৰ ফালে খোজ কাঢ়ে, আৰু আন্ধাৰ হ'লে ৰৈ যায়।
তাৰ পিছত মানৱজাতিক তাকৱা আহৰণ কৰিবলৈ ঈশ্বৰৰ উপাসনা কৰিবলৈ কোৱা হয় আৰু ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ বৰ্ণনা অনুসৰণ কৰা হয়: পৃথিৱীখন এক বিশ্ৰামস্থলী হিচাপে, আকাশক ছাউনি হিচাপে আৰু বৰষুণৰ দ্বাৰা ফল আৰু ব্যৱস্থা আনিবলৈ আকাশৰ পৰা প্ৰেৰণ কৰা হয়। তেতিয়া তেওঁলোকক ঈশ্বৰৰ কাষত উপাসনাত আনক স্থাপন নকৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হয়। যিসকলে সন্দেহ কৰে যে মুহাম্মাদৰ ওচৰত কোৰআন প্ৰকাশ কৰা হৈছিল তেওঁলোকক তেতিয়া ইয়াৰ দৰে এটা ছূৰা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা হৈছিল। তেতিয়া কোৱা হয় যে তেওঁলোকে কেতিয়াও এই প্ৰত্যাহ্বান পূৰণ কৰিব নোৱাৰিব আৰু নৰকক ভয় কৰিবলৈ কোৱা হয়, যাক মানৱ আৰু শিলৰ সৈতে ইন্ধন যোগোৱা আৰু বিশেষভাৱে কাফিৰৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।
এই অধ্যায়ৰ কাহিনীবোৰ পাঠকক ইছলামত সত্যৰ ধৰ্মীয় ধাৰণা বুজাত সহায় কৰিবলৈ কোৱা হৈছে।
৮-২০ ভণ্ড
সুৰাআল বাকাৰাত (২:৮-২০ আয়াত) ভণ্ডসকলক (মুনাফিকুন) বুজায়। মুহাম্মাদৰ মক্কান পৰ্যায়ত, বিশ্বাসী আৰু মুশ্ৰিকীন (অবিশ্বাসী) নামৰ দুটা গোট আছিল। অৱশ্যে, হিজৰা (মদিনালৈ প্ৰব্ৰজন) মুহাম্মাদে মুছলমানসকলৰ বিৰুদ্ধে গোপনে ষড়যন্ত্ৰ কৰাৰ সময়ত মুকলিকৈ ইছলাম গ্ৰহণ কৰা সকলৰ বিৰোধিতাৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিব লগা হৈছিল। তেওঁলোকৰ নেতা আছিল আব্দুল্লা ইবনে উবাই যাক মদিনাত মুহাম্মাদ (ছাঃ)ৰ আগমনৰ আগতে ৰজাৰ মুকুট পিন্ধিবলৈ ওলাইছিল। ভণ্ডসকলে মুছলমানসকলৰ পৰা লাভান্বিত হৈছিল আৰু অবিশ্বাসীসকলৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক হেৰুৱা নাছিল। তেওঁলোকক দুয়োটা দলৰ প্ৰতি বিশ্বাসঘাতক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু যিসকলে তেওঁলোকক সাংসাৰিক অৰ্থত আটাইতকৈ বেছি লাভান্বিত কৰিছিল তেওঁলোকৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল
ছূৰাটোৱে নিফাকৰ ধাৰণাটোৰ ওপৰতো আলোকপাত কৰে, যি আন্তৰিকতাৰ বিপৰীত। ই দুই প্ৰকাৰৰ:
১) বিশ্বাসত নিফাক: বাহ্যিকভাৱে বিশ্বাস দেখুওৱা অৱশ্যে বাস্তৱত কোনো বিশ্বাস নাই
২) নিফাক ব্যৱহাৰিকভাৱে: য'ত মানুহে বিশ্বাস কৰে যে তেওঁলোকে ভণ্ডৰ দৰে কাম কৰে। ভণ্ড এজনৰ চিহ্নহৈছে মিছা কোৱা, প্ৰতিশ্ৰুতি ভংগ কৰা, আমান বা বিশ্বাস নকৰা আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে তৰ্ক কৰে তেতিয়া তেওঁলোকে অভিশাপ দিয়ে বা বেয়া ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে।
কামলুদ্দিন আহমেদ নামৰ এজন বিশিষ্ট পণ্ডিতৰ মতে, নিফাক হৈছে এনে এক বস্তু যি হৃদয়ৰ ভিতৰত আছে, সেয়েহে ঈশ্বৰৰ বাহিৰে ইয়াৰ অস্তিত্বৰ বিষয়ে কোনেও নাজানে। সেয়েহে, নিজৰ আত্ম-মূল্যায়নৰ জৰিয়তে কাকো ভণ্ড বা মুনাফিক বুলি ক'ব নোৱাৰি। ই তাকফিৰ অৰ্থাৎ কাৰোবাক কাফিৰ (অবিশ্বাসী) বুলি কোৱাৰ সমান হ'ব কিয়নো নিফাক (ভণ্ডামি) বিশ্বাসত কুফ্ৰ।
২৬ ৰ সৈতে আৰম্ভ হয় ۞ (ৰুবʿ আল-হিজাব), এটা ইছলামিক প্ৰতীক।
৮৭-১০৫ ছানা নিম্ন পাঠত সংৰক্ষণ কৰা হৈছে।
আল-বাক্বাৰাত যুদ্ধৰ বিষয়টোৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কেইবাটাও আয়াত আছে। কোৰআন ২:১৯০-১৯৪ ইছলামৰ যুদ্ধৰ প্ৰকৃতিৰ ওপৰত উদ্ধৃতি দিয়া হৈছে।
ছূৰাহত বিভিন্ন বিষয়ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কেইটামান ইছলামিক নিয়ম অন্তৰ্ভুক্ত আছে, যেনে: প্ৰাৰ্থনা, উপবাস, ঈশ্বৰৰ পথত চেষ্টা কৰা, মক্কালৈ তীৰ্থযাত্ৰা, জেৰুজালেমৰ পৰা মক্কালৈ প্ৰাৰ্থনাৰ দিশ (কিব্লাহ) পৰিৱৰ্তন, বিবাহ আৰু বিবাহ আৰু বিবাহ বিচ্ছেদ, বাণিজ্য, ঋণ, আৰু আগ্ৰহ বা সুদ সম্পৰ্কীয় বহুতো অধ্যাদেশ। thumb|The Throne Verse (Ayat Al-Kursi) in the form of a calligraphic horse, [[India, Deccan, Bijapur - 16th century]]
২৫৫ "সিংহাসন আয়াত"
কোৰআন ২-ত বহুতো আয়াত অন্তৰ্ভুক্ত আছে য'ত সিংহাসনৰ বিশেষ আয়াত (আয়াতুল কুৰ্চী)ৰ দৰে গুণ আছে। মুহাম্মাদে কৈছিল বুলি জনা গৈছে,
"আপোনাৰ ঘৰবোৰ পৰিৱৰ্তন নকৰিব। ভেৰিলি, চয়তানে চুৰাট আল-বাক্বাৰাহ আবৃত্তি কৰা ঘৰটোত প্ৰৱেশ নকৰে।" [মুছলিম, তিৰ্মিধি, মুছনাদ আহমেদ]
আদ-দাৰিমীয়ে লগতে লিপিবদ্ধ কৰিছিল যে আশ-শাবিয়ে কৈছিল যে 'আব্দুল্লাবিন মাছ'দই কৈছিল, "যিজনে এটা নিশাত ছূৰা আল-বাক্বাৰাৰ পৰা দহটা আয়াত আবৃত্তি কৰে, তেতিয়া চয়তানে সেই নিশা তেওঁৰ ঘৰত প্ৰৱেশ নকৰিব। (এই দহটা আয়াত হৈছে) আৰম্ভণিৰ পৰা চাৰিটা, আয়াত আল-কুৰ্চি (২৫৫), নিম্নলিখিত দুটা আয়াত (২৫৬-২৫৭) আৰু অন্তিম তিনিটা আয়াত। ]
২৫৫ আয়াতটো হৈছে "সিংহাসন আয়াত" (آية الكرسي ʾāyatu-l-kursī). ই কোৰআনৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত আয়াত আৰু ইছলামত ঈশ্বৰৰ সৰ্বশক্তিমানতাৰ জোৰদাৰ বৰ্ণনাৰ বাবে ইছলামিক জগতত ব্যাপকভাৱে মুখস্থ আৰু প্ৰদৰ্শিত হয়।
২৫৬ আয়াতটো কোৰআনৰ আটাইতকৈ উদ্ধৃত আয়াতসমূহৰ ভিতৰত এটা। ইয়াত বিখ্যাত ভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে যে "ধৰ্মত কোনো বাধ্যবাধকতা নাই।" আন দুটা আয়াত, ২৮৫ আৰু ২৮৬, কেতিয়াবা "সিংহাসন আয়াত"ৰ অংশ বুলি গণ্য কৰা হয়।
282 "ঋণ আৰু মহিলাৰ সাক্ষ্যৰ আয়াত"
আয়াত ২:২৮২ দুটা নিৰ্দিষ্ট ইছলামিক ন্যায়শাস্ত্ৰৰ বিষয় সামৰি লোৱা হৈছে: (১) ঋণ লোৱা আৰু (২) মহিলাৰ সাক্ষ্যৰ স্থিতি। আমিন আহছান ইছলাহীয়ে তেওঁৰ ছূৰা আল-বাক্বাৰাৰ তাফিৰত কয় যে যেতিয়া এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বাবে ঋণ লেনদেন হয়, ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে লিখি ৰাখিব লাগিব। ঋণদাতা আৰু ঋণদাতা দুয়োজনে লেখকক বিশ্বাস কৰিব লাগিব। দুজন সাক্ষী থাকিব লাগিব: দুজন পুৰুষ, বা এজন পুৰুষ আৰু দুজন মহিলা। লেখকৰ সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰিব লাগিব। চুক্তিৰ দৈৰ্ঘ্য সঠিকভাৱে ক'ব লাগে। আল-জালালাইনে কয়, "ঋণ ৰক্ষা কৰিবলৈ মাতি পঠোৱা হৈছে, দুজন সাক্ষী পুৰুষে মুছলমান মুক্ত পুৰুষক পৰিপক্ব কৰে; বা যদি সাক্ষী দুজন পুৰুষ নহয় তেন্তে এজন পুৰুষ আৰু দুজন মহিলা"
মুছা
আল-বাক্বাৰাত মুছাৰ বিষয়ে কেইবাবাৰো উল্লেখ কৰা হৈছে :
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:কোৰআন শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:মদিয়ান ছূৰা
১ এপ্ৰিল
১ এপ্ৰিল হৈছে গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৯১তম (অধিবৰ্ষত ৯২তম) দিন। বছৰ শেষ হ’বলৈ আৰু ২৭৪ দিন বাকী থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:এপ্ৰিল শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ভঁৰালী নামঘৰ
thumb|ভঁৰালী নামঘৰ ঐতিহ্যমণ্ডিত ভঁৰালী নামঘৰ ভৰালী গাঁৱত অৱস্থিত। হাটবৰৰ পৰা ২ কিলোমিটাৰ নিলগত আছে ভৰালী গাওঁ। নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰ মহকুমাৰ পূব প্ৰান্তৰ প্ৰাচীন ঐতিহ্যৰে ভৰপূৰ, অসম ইতিহাসৰ উল্লেখযোগ্য স্থান ভৰালী গাওঁ। গাওঁ খনৰ অধিকাংশ মানুহেই কৃষিজীবি আৰু একশৰণীয় ধৰ্মৰে দীক্ষিত। চিৰসেউজীয়া প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, সৰু সৰু জান-জূৰি, সেউজীয়া পথাৰ, সৰু-ডাঙৰ ৰজাদিনীয়া পূখূৰীবোৰ, বনৰীয়া পক্ষীজাকৰ আনন্দৰ কলৰৱ, ৰাতিপুৱা চিকনি চিয়াং পাহাৰৰ ফাঁকে ফাঁকে সূৰ্যোদয়ৰ মনোৰম দৃশ্য আৰু পশ্চিম আকাশত ডূব যাব ধৰা সূৰ্যৰ হেঙূল আভাৰ দৃশ্য অপৰূপ। ৰাতিপুৱাৰে পৰা গধূলিলৈকে গ্ৰাম্য পৰিৱেশ সজীৱ কৰি ৰখা গাঁওখন- এক আনন্দৰ পৰিৱেশ- শ শ মানূহ নামঘৰলৈ আহিছে আৰু নামঘৰৰ ভাগৱত পাঠে উ‍ৎসৱমুখৰ কৰি তূলিছে নামঘৰৰ চৌপাশ, ভক্তপ্ৰাণ যাত্ৰীসকলৰ হৃদয়।
ইতিহাস
thumb|নামঘৰৰ মণিকূট ভঁৰালী নামঘৰটি আগতে ভঁৰালী গাঁৱৰ পূব-দক্ষিণৰ বামগাঁৱত (দৌল পূখূৰী) আছিল। নামঘৰত ভাগৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বাপূৰামদেউৱে। এটা সময়ত ব্ৰহ্মপূত্ৰৰ বাঢ়নী পানীযে চটাই আলিৰ কাষৰ ঠাইবোৰ বূৰাই পেলোৱাত ওখ ঠাইত গাঁও পাতিছিল। মান সেনাই বামগাঁৱৰ নামঘৰ পূৰি পেলোৱাত তেওঁলোকে ভঁৰালী ৰাজবিষয়াৰ ওচৰত গাঁও পাতি নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। ভঁৰালী ৰাজবিষয়াৰ নাম অনূসৰি নামঘৰটিৰ নাম হ’ল ভঁৰালী নামঘৰ। নতূনকৈ নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা প্ৰায় ২০০ বছৰ হ’লহি। এতিয়ালৈকে উক্ত স্থানতে নামঘৰটি চাৰিবাৰকৈ পূনৰ মেৰামতি কৰা হৈছে। নামঘৰৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ সম্পদটি হৈছে তূলসী খূঁটাটো। খূঁটাটো মাজৰ অংশ উঁয়ে খাই নষ্ট কৰিলেও গাঁৱৰ ভক্ত-প্ৰাণ ৰাইজে অৱশিষ্ট অংশটি অতি ভক্তিভাৱে সিংহাসনৰ ওচৰত সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে। অসমৰ সকলো ঠাইৰ পৰা ভক্তসকল আহি শৰাই, বন্তি দি মনৰ কামনা পূৰ্ণ কৰি সাৰ্থকতা লাভ কৰিছে। এইটো ঠিক যে, নামঘৰৰ চৌহদত সোমালে কিমান সময় তাত অতিবাহিত কৰিলে ক’ব নোৱাৰে। শান্তিৰে তাত সময় অতিবাহিত কৰিব পাৰে। গাঁৱৰ আগৰ বয়োজেষ্ঠসকলে কৈ গৈছিল- নামঘৰটি বুঢ়াডাঙৰীয়াৰ জিৰণি চ’ৰা। কেতিয়াবা নিশা বগা সাজপাৰে বগা ঘোঁৰাত উঠি পৰিভ্ৰমণ কৰি নামঘৰত বিশ্ৰাম লয়। ঘোঁৰাৰ খট্ খট্ শব্দৰ উমান পায়। এইটোও ঠিক আজিৰ এই বিজ্ঞান আৰু প্ৰযূক্তিৰ দ্ৰুত সম্প্ৰসাৰণত এই তথ্য অলৌকিক বা অসত্য বূলি গণ্য কৰিব খূজিলেও নামঘৰত ভগৱানৰ ঐশ্বৰিক শক্তিৰ উমান পোৱাটো সত্য।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নামঘৰ শ্ৰেণী:নগাঁও জিলা
কমলাবাঈ গোখলে
কমলাবাঈ গোখলে ভাৰতীয় বোলছবিৰ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা প্ৰথম গৰাকী অভিনেত্ৰী। তেওঁ আৰু তেওঁৰ মাতৃ দুৰ্গাবাঈ কামট ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম অভিনেত্ৰী। ১৯১৩ চনত মুক্তি লাভ কৰা দাদাচাহেব ফাল্কেৰ দ্বিতীয়খন ছবি মোহিনী ভস্মাসুৰত কমলাবাঈয়ে মুখ্য চৰিত্ৰ মোহিনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
তেওঁ মুম্বাইৰ জে.জে. স্কুল অফ আৰ্টৰ ইতিহাস বিভাগৰ অধ্যাপক আনন্দ নানস্কৰ আৰু অভিনেত্ৰী দুৰ্গাবাঈ কামটৰ দুহিতা। তেওঁ ৰঘুনাথৰাও গোখলেৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোকৰ তিনিজন পুত্ৰ ক্ৰমে, চন্দ্ৰকান্ত গোখলে, লালজী গোখলে আৰু সূৰ্যকান্ত গোখলে। চন্দ্ৰকান্ত গোখলে বিখ্যাত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ, টেলিভিছন আৰু মঞ্চ অভিনেতা বিক্ৰম গোখলেৰ পিতৃ। লালজী গোখলে আৰু সূৰ্যকান্ত গোখলে দুয়ো তবলাৰ পণ্ডিত।
তেওঁ ২৫ বছৰ বয়সতে বিধৱা হয়। তেওঁ সময়ত তেওঁৰ তৃতীয় পুত্ৰ গৰ্ভাৱস্থাত আছিল।
কৰ্মজীৱন
কমলাবাঈ গোখলে এক সাংস্কৃতিক পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। সৰুৰে পৰা তেওঁৰ মাতৃ দুৰ্গাবাঈ কামটৰ পৰা অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আকৰ্ষিত হৈছিল। ৪ বছৰ বয়সতে তেওঁ পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে মঞ্চত অভিনয় কৰিছিল।
১৯১২-১৯১৩ চনত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ পিতৃ দাদাচাহেব ফাল্কে তেওঁৰ দ্বিতীয়খন ছবি মোহিনী ভস্মামাসুৰৰ বাবে নায়িকা আৰু অভিনেত্ৰী বিচাৰি আছিল। অৱশেষত তেওঁ কমলাবাঈ গোখলেক মোহিনী ভস্মামাসুৰৰ মুখ্য চৰিত্ৰ মোহিনীৰ বাবে বাছনি কৰে। একেখন চলচ্চিত্ৰতে তেওঁৰ মাতৃ দুৰ্গাবাঈয়ে পাৰ্বতীৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। তেওঁলোক দুয়োগৰাকী ভাৰতৰ প্ৰথম গৰাকী অভিনেত্ৰী আৰু কমলাবাঈ প্ৰথম নায়িকা। সেই সময়ত অভিনেত্ৰী পাবলৈ কঠিন আছিল। সমাজত অভিনয় বৃত্তিক বেয়া চকুৰে চোৱা হৈছিল। ইয়াৰ বাবে দাদাচাহেব ফাল্কেয়ে তেওঁৰ প্ৰথম ছবি ৰাজা হৰিশচন্দ্ৰত অভিনেত্ৰীৰ অভাৱত তেওঁৰ ডেকা ৰান্ধনি চালুংকেক নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাবলৈ বাধ্য হৈছিল।
কমলাবাঈ ১৫ বছৰ বয়সতে চলচ্চিত্ৰৰ নায়িকা হিচাপে বিখ্যাত হৈ পৰে। তাৰ পিছৰ বছৰ তেওঁ ৰঘুনাথৰাও গোখলেৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁ কিৰলস্কৰ নাটক কোম্পানীৰ লগত জড়িত আছিল আৰু এই নাট্যগোষ্ঠীৰ নাটক সময়ত মহিলাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ নিজৰ ভায়েকৰ নাট্যগোষ্ঠীত যোগদান কৰে। ইয়াত তেওঁৰ লগত তেওঁৰ মাতৃয়েও অভিনয় কৰিছিল। তেওঁলোকৰ যুটীক নাটকৰ মুখ্য চৰিত্ৰত প্ৰায়ে দেখা পোৱা গৈছিল।
১৯৩০ দশকত কমলাবাঈয়ে বীৰ সৱৰ্কৰৰ সৈতে হৰিজন সম্প্ৰদায়ৰ উত্তৰণৰ বাবে উৎসৱ নাটকত একেলগে কাম কৰিছিল। তেওঁ জীৱনকালত প্ৰায় ৩৫খন চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিছিল। তেওঁৰ জীৱনৰ শেষ চলচ্চিত্ৰ হল গেহৰাই (১৯৮০)।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
টিৰাপ জিলা
টিৰাপ জিলা (Tirap district, Pron:/tɪˈɹæp/) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত এখন অন্যতম জিলা। এই জিলাৰ সীমান্তত নাগালেণ্ড আৰু অসম ৰাজ্য আৰু ম্যানমাৰ দেশ অৱস্থিত। এই জিলাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক ন’কটে জনজাতিৰ। তেওঁলোক মূলতঃ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী।
ইতিহাস
ঐতিহাসিক দিনৰে পৰা টিৰাপ জিলাত স্থানীয় জনজাতিৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে বসবাস কৰি আহিছে। প্ৰায় ১৬শ শতিকাত আহোম ৰাজত্বৰ সময়ত স্থানীয় ন’কটে জনজাতিৰ লোকসকলে এই জিলাত প্ৰৱেশ কৰে। ১৯৪৫-ৰ যুদ্ধৰ পিছত জাপানী সৈন্যই কিছুদিন এই অঞ্চল দখল কৰিছিল। শেহতীয়াকৈ নগা প্ৰতিবাদী সন্থা এন এছ চি এনে বৃহত্তৰ নাগালিমত টিৰাপ জিলাক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ দাবী কৰি আহিছে।
১৯৯৭ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰত এই জিলাৰ একাংশ পৃথক কৰি চাংলাং জিলা গঠন কৰা হয়। ২০১৩ চনত পুনৰ টিৰাপ জিলাক বিভক্ত কৰি লংডিং জিলা সৃষ্টি কৰা হয়।
ভৌগোলিক বিৱৰণ
টিৰাপ জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ২৩৬২ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। এই জিলাৰ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা উচ্চতা উত্তৰ-দক্ষিণে ২০০ মিটাৰৰ পৰা পাটকাই পাহাৰত ৪০০০ মিটাৰ পৰ্যন্ত।
প্ৰশাসনিক বিভাগ
টিৰাপ জিলাত অৰুণাচল প্ৰদেশ বিধানসভা চাৰিটা সমষ্টি আছে- নামচাং, পূব খ'নছা, পশ্চিম খ'নছা আৰু বৰডুৰীয়া-বগাপানী (Borduria-Bogapani)। এই সকলোবোৰ ঠাই পূব অৰুণাচল প্ৰদেশ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি টিৰাপ জিলাৰ জনসংখ্যা ১,১১,৯৯৭ জন। জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ভাৰতৰ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত এই জিলাৰ স্থান ৬১৩। এই জিলাৰ জনবসতিৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৪৭ জন। ২০০১-২০১১ দশকত জিলাখনৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ১১.৬৩%। টিৰাপ জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ জন পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯৩১ গৰাকী। জিলাখনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৫২.২৩%।
টিৰাপ জিলাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক ন’কটে জনজাতিৰ। তেওঁলোকৰ অধিকাংশ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী। প্ৰায়ভাগ লোকেই নগা জনজাতীয় লোক আৰু ক’নিয়াক, ৱাংচ’ সকলৰ ওচৰ সম্পৰ্কীয়। এই লোকসকলে পালন কৰা প্ৰধান উৎসৱৰ ভিতৰত ন’কটেসকলৰ ল’কু (Loku), ৱাংচু সকলৰ উৰিয়া (Oriya বা Ojiyele) আৰু টুট্সা সকলৰ পংটু (Pongtu) উৎসৱেই উল্লেখযোগ্য। অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ভিতৰতৰ পোনপ্ৰথমে টিৰাপ জিলালৈ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ আগমণ ঘটিছিল।
শিক্ষা
ৰামকৃষ্ণ মিছন স্কুল টিৰাপ জিলাৰ এখন উল্লেখযোগ্য শিক্ষানুষ্ঠান।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জিলা
ৰাগ-বিৰাগ
ৰাগ-বিৰাগ (Rag-Birag) ১৯৯৬ চনত মুক্তি পোৱা এখন ৰঙীন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ভবেন বৰুৱা আৰু খনিন বৰুৱা প্ৰযোজিত আৰু বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তী পৰিচালিত ছবিখনৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছে শ্বেৰ চৌধুৰীয়ে। মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে জ্ঞানদা কাকতি, প্ৰাঞ্জল শইকীয়া, সাগৰ সংগম সৰকাৰ, চিমি আদিয়ে। ছবিখনত কোনো গীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই। ৪৪তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ৰাগ বিৰাগে পৰিচালকৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰথম ছবিৰ ইন্দিৰা গান্ধী বঁটা লাভ কৰিছিল।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
নব্বৈৰ দশকৰ এটা নগৰীয় মধ্যবিত্তীয় পৰিয়ালৰ কাহিনী। প্ৰতিজন সদস্যৰ মোক্ষ, মুক্তি আৰু সুখ সম্পৰ্কে নিজানিজা দৃষ্টিভঙ্গী। সুখৰ সন্ধান আৰু ই সৃষ্টি কৰা ভ্ৰমক এজন সন্ন্যাসী আৰু গাভৰুৰ মাজেৰে প্ৰতীকাত্মক ৰূপত উপস্থাপন কৰা হৈছে। এই মধ্যবিত্তীয় পৰিয়ালটোৰ এজন সদস্য ভাৰ্গৱ, যিয়ে ভক্তিমাৰ্গী সন্ন্যাসী হৈ ঘৰৰ পৰা ওলাই গৈছিল। পোন্ধৰ বছৰ পিছত পুনৰ ঘৰখনত উৎকণ্ঠাৰ সৃষ্টি হয়, যেতিয়া ভাৰ্গৱৰ এজন ভতিজাক সুৰজিতে সন্ন্যাসী হোৱাৰ প্ৰস্তুতি চলায়। সুৰজিতকে ধৰি ভাৰ্গৱৰ ভতিজাক তিনিজন। এজন অৰ্ণৱ- সি ইতিমধ্যে বিপ্লৱী সংগঠনত যোগদান কৰি ঘৰৰ পৰা ওলাই গৈছে। আনজন মণ্টু, যিয়ে ৰোষ্টুৰাঁৰ ব্যৱসায়ত জড়িত।
ছবিখনত পৰী নামৰ নাৰী চৰিত্ৰ এটাৰ বিশিষ্ট ভূমিকা আছে। তাইৰ এসময়ত অৰ্ণৱৰ সৈতে অন্তৰঙ্গ সম্পৰ্ক আছিল যদিও সি বিদ্ৰোহী সংগঠনলৈ গুছি যোৱাৰ পিছত সেই সম্পৰ্ক সিমানতে শেষ হ’ল। পিছলৈ সুৰজিতৰ সৈতে তাইৰ বন্ধুত্ব হ’ল যদিও সন্যাসৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হোৱাৰ পিছত সি তাইক এৰি চলিবলৈ ধৰিলে।
সুৰজিতে সন্ন্যাস গ্ৰহণ কৰিবলৈ ওলোৱাত আইতাককে ধৰি সকলোৱে ঘৰ এৰি নাযাবলৈ বুজালে। কিন্তু বুজনিয়ে কাম নিদিয়াত আইতাকে সন্ন্যাসী ভাৰ্গৱক মাতি আনিবলৈ ক’লে, কিজানি ভাৰ্গৱে বুজালে কাম হয়েই। সেইমতে পৰীয়ে গৈ আশ্ৰমৰ পৰা তেওঁক ঘৰলৈ লৈ আহিল। সুৰজিতক বুজাওঁতে বুজাওঁতে ভাৰ্গৱে এদিন অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁ নাৰীৰ প্ৰেম নাপালে। তেওঁ পৰীৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ পৰিল আৰু পৰীক তেওঁৰ এই আসক্তিৰ কথা জনালে। কিন্তু তাইৰ বাবে এই প্ৰেম গ্ৰহণ কৰা সম্ভৱ নহয়।
ভাৰ্গৱৰ অনুশোচনা হ’ল। তেওঁৰ ইমান দিনৰ সাধনা ভ্ৰষ্ট হৈ গ’ল। পুনৰ নকৈ সাধনা কৰাৰ সংকল্পেৰে ভাৰ্গৱ আশ্ৰমলৈ যাত্ৰা কৰিলে। সুৰজিতেও ঘৰ ত্যাগ কৰি সন্যাস গ্ৰহণ কৰিবলৈ গুৰুদেৱৰ ওচৰলৈ গ’ল। আৰু পৰীয়েও কৰ্মৰ মাজেৰে জীৱনৰ সুখৰ সন্ধান কৰা মণ্টুৰ সৈতে এক নতুন পৰিক্ৰমাৰ আৰম্ভণি কৰিলে।
বাহ্যিক সংযোগ
ইউটিউৱত ৰাগ-বিৰাগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ ‘পৰিচালকৰ প্ৰথম ছবি’ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
বগা ভালুক
বগা ভালুক বা ধ্ৰুৱীয় ভালুক মেৰু অঞ্চলত পোৱা এবিধ ভালুক।
বাসস্থান
এই ভালুক সুমেৰু বৃত্তত পোৱা যায়, সুমেৰু মহাসাগৰ আৰু ওচৰৰ সাগৰ তথা ভূমি সামৰি। যদিও প্ৰায়বোৰ বগা ভালুকৰে জন্ম মাটিত হয়, অথচ বেছি ভাগ বগা ভালুকেই সাগৰীয় বৰফত বাস কৰে। সাগৰীয় বৰফৰ ওপৰত থকা নীৰ্ভৰশীলতাৰ বাবেই বগা ভালুকক সাগৰীয় প্ৰাণী জ্ঞান কৰা হয়।
জল-বায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু বগা ভালুক
জল-বায়ু পৰিৱৰ্তনৰ বাবে ভৱিষ্যতলৈ বগা ভালুকৰ বাসস্থান ধ্বংস হোৱাৰ কথা অনুমান কৰা হয়। বিগত সময়চোৱাত উচ্চ-মাত্ৰাত কৰা চিকাৰৰ বাবে বগা ভালুকৰ অস্তিত্ব আন্তৰ্জাতিক সমাজৰ বাবে চিন্তাৰ বিষয় হৈ পৰিছিল। পিচে, নিয়ন্ত্ৰণ আৰু ক'টাৰ ফলত, বগা ভালুকৰ সংখ্যা কম হোৱা কমিছে।
জন সংস্কৃতিৰ অংশ ৰূপে বগা ভালুক
সহস্ৰাধিক বৰ্ষৰপৰা সুমেৰু অঞ্চলৰ লোকসকলৰ বাবে বগা ভালুক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আধ্যাত্মিক, বস্তুগত আৰু সাংস্কৃতিক চৰিত্ৰ হৈ পৰিছে। ইংৰাজীত বগা ভালুকক 'প'লাৰ বিয়েৰ' বা 'ধ্ৰুবীয় ভালুক' আৰু 'নানুক' আখ্যা দিয়াও দেখা যায়। ইনুইটসকলে এই প্ৰাণীক নানুক বোলে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
উলূপী
উলূপী বা উলুপী (উলুচি বা উলূচি নামেৰেও খ্যাত) হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এটা চৰিত্ৰ। নাগসকলৰ ৰজা কৌৰব্যৰ কন্যা উলূপী অৰ্জুনৰ চাৰিগৰাকী পত্নীৰ ভিতৰত দ্বিতীয় আছিল। বিষ্ণু পুৰাণ আৰু ভাগৱত পুৰাণতো তেওঁৰ উল্লেখ আছে।
অৰ্জুন নিৰ্বাসনত থকাৰ সময়ত তেওঁ উলূপীক লগ পাই বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু ইৰাৱান নামৰ পুত্ৰৰ জন্ম দিয়ে। অৰ্জুন আৰু চিত্ৰাংগদাৰ পুত্ৰ বব্ৰুবাহনক ডাঙৰ-দীঘল কৰোঁতেও উলূপীয়ে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা লৈছিল। বব্ৰুবাহনৰ লগত যুদ্ধত অৰ্জুনৰ মৃত্যু হওঁতে উলূপীয়ে তেওঁৰ জীৱন ঘূৰাই আনিছিল।
উৎস আৰু ৰূপ
মহাভাৰতত উলূপীৰ উল্লেখ তেনেই তাকৰ। ইয়াত উলূপীৰ কেইবাটাও নাম কোৱা হৈছে— ভুজগৌতমমাজি, ভুজগেন্দ্ৰকন্যাকা, ভূজগোত্মা কৌৰৱী, কৌৰব্যদুহিতা, কৌৰবৈকুলনন্দিনী, পন্নাগনন্দিনী, পন্নাগসূতা, পন্নাঘটমাজি,পন্নাগভেৰাকন্যা, পন্নাগ আৰু উৰাগাতমাজা।
উলূপী অৰ্ধ মানৱী আৰু অৰ্শ সৰ্পৰ এক ৰূপ নাগকন্যা (নাগ কুঁৱৰী) বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। মাইকেল মটে তেওঁৰ Caverns, Cauldrons, and Concealed Creaturesত উলূপীক "আংশিক সৰীসৃপ" বুলিছে– তেওঁৰ কঁকালৰ তলৰ অংশ সাপ বা ঘঁৰিয়ালৰ লগত মিলে।
অৰ্জুনৰ লগত বিবাহ
পাণ্ডৱসকলৰ উমৈহতীয়া পত্নী দ্ৰৌপদীৰ লগত সময় কটাবলৈ ভাতৃসকলৰ লগত থকা চুক্তি উলংঘা কৰা বাবে অৰ্জুন বাৰবছৰৰ নিৰ্বাসনলৈ যাব লগাত পৰিল। ব্ৰাক্ষণৰ দলত সৈতে তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চললৈ যায়।
এদিন অৰ্জুনে গংগা নদীত স্নান কৰি থাকোঁতে তীব্ৰ চাকনৈয়াই তেওঁক তললৈ টানি লৈ যায়। পাছত তেওঁ গম পায় যে নাগকন্যা উলূপীয়েহে মোহিত হৈ তেওঁক তললৈ টানি নিছিল। উলূপীয়ে তেওঁক কৌৰব্যৰ ৰাজ্যলৈ লৈ যায়। নিজ পৰিচয় দি উলূপীয়ে অৰ্জুনৰ সৈতে বিয়া হ'ব খোজে। অৰ্জুনে নিৰ্বাসনৰ সময়ত ব্ৰহ্মচৰ্য পালনৰ কথা কৈ এই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে। কিন্তু উলূপীয়ে যুক্তি দিয়ে যে এই ব্ৰহ্মচৰ্য দ্ৰৌপদীৰ বাবেহে প্ৰযোজ্য।  সৈমান হৈ অৰ্জুনে উলূফিক বিয়া কৰায় আৰু তেওঁৰ সৈতে এটা ৰাতি কটায়। তেওঁলোকৰ ইৰাৱান নামৰ এক পুত্ৰৰ জন্ম হয়।  উলূপীয়ে অৰ্জুনক বৰ দিয়ে যে পানীৰ তলৰ সকলো প্ৰাণী অৰ্জুনৰ বশ হ'ব আৰু পানীৰ তলত অৰ্জুন অজেয় হ'ব।
অৰ্জুনৰ শাপৰ পৰা মুক্তি
দেউতাকৰ পৰামৰ্শ মতে উলূপীয়ে বব্ৰুবাহনক অৰ্জুনৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ বাবে প্ৰৰোচিত কৰে। অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ঘোঁৰাৰ পিছে পিছে অৰ্জুন মণিপুৰ ৰাজ্যত উপস্থিত হয়। উলূপীৰ কথা মতে ৰজা বব্ৰুবাহনে অৰ্জুনৰ যুদ্ধৰ বাবে আহ্বান জনায়। অৱশেষৰ বব্ৰুবাহনৰ হাতত অৰ্জুনৰ মৃত্যু হয়। চিত্ৰাংগদা উপস্থিত হৈ এই ঘটনাৰ বাবে উলূপীক ককৰ্থনা কৰে।  নিজ কৰ্মত অনুতপ্ত হৈ বব্ৰুবাহনে আত্মহত্যা কৰিব খোজে কিন্তু উলূপীয়ে বাধা দিয়ে। তেওঁ অৰ্জুনৰ বুকুত নাগমণি ৰখাত অৰ্জুনে জীৱন ঘূৰাই পায় আৰু বসুৰ অভিশাপৰ পৰাই মুক্ত হয়। অৰ্জুন উলূপী, চিত্ৰাংগদা আৰু বব্ৰুবাহনক একেলগে দেখি সুখী হয় আৰু তেওঁলোকক হস্তিনাপুৰলৈ লৈ যায়।
কলি যুগ আৰম্ভ হওঁতে অৰ্জুনৰ নাতি পৰীক্ষিতক ৰাজ্য গটাই পাণ্ডৱ আৰু দ্ৰৌপদী হিমালয়লৈ যাত্ৰা কৰে। উলূপী গংগা নদীৰ নিজ ৰাজ্যলৈ উভতি যায়।
গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
মাদল
মাদল (Madal) ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত এবিধ পাৰম্পৰিক তালাশ্ৰয়ী আনদ্ধ লোকবাদ্য। ভাৰতীয় আদিবাসী সকলৰ মাজত আৰু নেপালত মাদল অতি জনপ্ৰিয় তালবাদ্য। মাদল বহুতো লোকসংগীতৰ মূল বাদ্য।
ইতিহাস
প্ৰাচীন কালত মাদলক মৰ্দল বুলি কোৱা হৈছিল। মাদলৰ উৎপত্তি নেপালৰ মগৰ জনগোষ্ঠীৰ পৰা হৈছিল বুলি গণ্য কৰা হয়। যদিও কিছুমানে ভাৰতীয় আদিবাসী সকলৰ পৰা মাদল উৎপত্তি হৈছে বুলি বিশ্বাস কৰে।
বৰ্ণনা
নেপালত প্ৰচলিত মাদল সাধাৰণত কাঠৰ টুকুৰা এটাৰ মাজৰ অংশ উলিয়াই ফোঁপোলা কৰি লোৱা হয়। ইয়াক ঘৰ বোলা হয় ঘৰ। ইয়াৰ দুয়োফালে মুৰত দুটা স্তৰৰ ছাগলীৰ ছালৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। ময়দা, লোহা ফাইলিংৰে তৈয়াৰ কৰা ক'লা পেষ্ট আৰু কণীৰে প্ৰতিটো মূৰৰ কেন্দ্ৰত এটা বৃত্তাকাৰ স্থানত জ্বলাই দিয়া হয়। এই বৃত্তটোৱে মূৰত ওজন যোগ কৰে আৰু শব্দ যথেষ্ট সলনি কৰে। ইয়াক ঘণ্টাৰ দৰে মানদণ্ড প্ৰদান কৰে। মূৰবোৰ মাদলৰ দৈৰ্ঘ্যৰ থকা চামৰাৰ পটিৰ দ্বাৰা স্থিৰ কৰা হয় আৰু চামৰাৰ এটা অতিৰিক্ত ঢিলা পটি থাকে। বজাই থাকোঁতে প্ৰদৰ্শকৰ আঁঠুৰ পিছফালে সুমুৱাই লব পাৰি। ডাঙৰ আৰু সৰু মুৰক প্ৰায়ে পুৰুষ আৰু মহিলা বুলি কোৱা হয়।
ভাৰতত প্ৰচলিত মাদল দুই প্ৰকাৰৰ। সেই দুটা হৈছে ওড়িশাৰ মাদল আৰু ছিক্কিমৰ মাদল। ওড়িশা মাদল পোৰা মাটিৰে তৈয়াৰ কৰা দুইমূৰযুক্ত চুঙা আকৃতিৰ। ইয়াৰ মূৰত চামৰাৰে টানকৈ বন্ধা হয়। এই মাদল ডিঙিত ওলোমাই হাতেৰে বা সৰু মাৰিৰে বজোৱা হয়। অসমৰ চাহ জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত মাদল ওড়িশা শ্ৰেণীৰ। ছিক্কিম শৈলীৰ মাদল আৰু নেপালী শৈলী প্ৰায় একে। ইয়াক সাধাৰণতে হাতেৰে বজোৱা হয়। এইবিধ বাদ্য মৃদংগৰ সৈতে মিল আছে।
ব্যৱহাৰ
মাদাল নেপালৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বাদ্য। এই বাদ্য বেছিভাগ নেপালী লোক সংগীতৰ মেৰুদণ্ড। নেপালী সংগীতজ্ঞ ৰঞ্জিত গাজমেৰে এই বাদ্য বলিউড সংগীতৰ সৈতে পৰিচয় কৰাইছিল। তেওঁ ৰাহুল দেৱ বৰ্মনৰ অধীনত কাম কৰোঁতে, আৰু ইয়াক "হাম দোনো দো প্ৰেমী দুনিয়া ছোদ চালে" আৰু "কাঞ্চি ৰে কাঞ্চি ৰে" ৰ দৰে বহুতো বলিউড গানত ব্যৱহাৰ কৰিছে। নেপালী লোকগীতৰ সৈতে মাদলত বজোৱা জনপ্ৰিয় তালবোৰৰ হৈছে সমলা, বিৰাণী, খেয়ালি, টাপ্পা, গৰ্শা আৰু চক্ৰ। দুই প্ৰকাৰৰ মাদল ব্যৱহাৰ কৰা হয় – পুৰৱলি আৰু পাচিমী। পাচিমী আকাৰত সৰু আৰু ইয়াৰ শব্দ তীক্ষ্ণ। তামাং সকলৰ পাৰম্পৰিক লোকসংগীত তামাং চেল'ৰ অন্যতম মুখ্য বাদ্য।
মাদল অসমৰ চাহ জনগোষ্ঠী উল্লেখযোগ্য বাদ্যযন্ত্ৰ। বিশেষ কৈ মুণ্ডা আৰু চাওঁতাল সম্প্ৰদায় লোকসকলে এই বাদ্যযন্ত্ৰ বেছিকৈ ব্যৱহাৰ কৰে। এই সম্প্ৰদায়ৰ লোকে ঝুমুৰ নাচৰ লগত সংহতি ৰাখি মাদল বাদ্যটি বিশেষ ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰে। চাহ গোষ্ঠীয় আন সম্প্ৰদায়ৰ মাজতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ আছে। চাহ-গোষ্ঠীয় বাউৰী সম্প্ৰদায়ৰ বিবাহ গীতৰ লগত এই মাদল ব্যৱহাৰ কৰে।
২ এপ্ৰিল
২ এপ্ৰিল হৈছে গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৯২তম (অধিবৰ্ষত ৯৩তম) দিন। বছৰ শেষ হ’বলৈ আৰু ২৭৩ দিন বাকী থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:এপ্ৰিল শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
প্ৰবীণ ফুকন
প্ৰবীণ ফুকন (Prabin Phukan; মৃত্যু ১৪ এপ্ৰিল ১৯৮৫) এজন অসমীয়া নাট্যকাৰ, চলচ্চিত্ৰ আৰু নাট পৰিচালক, অভিনেতা তথা এজন সুদক্ষ খেলুৱৈ আছিল। তেওঁ সপ্তম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ পাৰঘাটৰ পৰিচালক আছিল। লাচিত বৰফুকন (১৯৬১) তেওঁ লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ সৈতে যুটীয়াভাবে পৰিচালনা কৰিছিল। বিভিন্ন নাটকত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও তেওঁ দুখনকৈ অসমীয়া ছবি- পাৰঘাট (১৯৪৯) আৰু লখিমীৰ (১৯৫৬) মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
জন্ম আৰু পৰিচয়
প্ৰখ্যাত নাট্যকাৰ আৰু অভিনেতা প্ৰবীণ ফুকনৰ (১৯১২-১৯৮৫) গুৱাহাটীত জন্ম। দেউতাক নবীনচন্দ্ৰ ফুকন ৰঙিয়াৰ হ'লেও তেওঁ আছিল লাচিত বৰফুকনৰ বংশধৰ। মাতৃ অময়া ফুকন। লতাশিল এল পি স্কুলৰ পৰা প্ৰবীণ ফুকনে প্ৰথমিক শিক্ষা সাং কৰে। কটন কলেজিয়েট হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰিছিল যদিও খেলা-ধূলাত ব্যস্ত থাকি স্নাতক ডিগ্ৰী লোৱা নহ'ল। তেওঁ কেইবছৰমান কামৰূপ একাডেমী স্কুলত শিক্ষকতা কৰিছিল। ফুটবল, টেনিছ, বেডমিণ্টন আদি খেলত সুনাম অৰ্জন কৰিছিল। ফুকন গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ প্ৰথমটো উপদেষ্টা মণ্ডলীৰ সদস্য আছিল। পিয়ানোবাদক হিচাপেও সুখ্যাতি লাভ কৰিছিল। ৰাজ্য চৰকাৰৰ সাহিত্যিক পেঞ্চন (১৯৭৬) লাভ কৰা ফুকনক গুৱাহাটী শিল্পী সংঘই ‘নাট্যাচাৰ্য’ উপাধিৰে বিভূষিত কৰিছিল।
সাহিত্য কৃতি
কাল পৰিণয় শীৰ্ষক নাটকেৰে নাট্যকাৰ ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰা ফুকনৰ দ্বাৰা ৰচিত নাটকৰ সংখ্যা প্ৰায় ৩০খন।তেওঁৰ কেইখনমান নাটক হ’ল- আসাম হলিউড, মণিৰাম দেৱান, লাচিত বৰফুকন, শতিকাৰ বান, বিশ্বৰূপা আদি। বহুৰূপী, দুই দোস্ত, কমাৰ্চিয়েল মেৰেজ, বংশধ্বজৰ কীৰ্তি, বহ্বাৰম্ভে লঘূক্ৰিয়া, ৰাম-টাঙোন আদি কেইখনমান তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত উল্লেখযোগ্য প্ৰহসন। তেওঁ অঁনাতাৰ কেন্দ্ৰৰ বাবেও নাট ৰচনা কৰিছিল। এইবোৰৰ ভিতৰত আছে- নদ আৰু নদী, ছাইক্লন, নপতা ফুকন, অভাৰব্ৰিজ, চতুৰঙ্গী, সমিধান, নীলমাধৱ আদি।
অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ লাচিত বৰফুকন (১৯৬১) আৰু মণিৰাম দেৱানৰ (১৯৬৪) কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্য ফুকনৰ একে নামৰ মঞ্চনাটৰ আধাৰত ৰচনা কৰা হৈছিল।
১৯৮৫ চনৰ ১৪ এপ্ৰিলত ফুকনৰ মৃত্যু হয়।
ৰেণ্ডম ৰিফ্লেকশ্যনছ্
ৰেণ্ডম ৰিফ্লেকশ্যনছ্(Random Reflections) হৈছে অসমীয়া শিক্ষাবিদ, লেখক, সমালোচক ময়ূৰ বৰাৰ এখন ইংৰাজী প্ৰবন্ধৰ সংকলন। আঁক-বাক প্ৰকাশনৰ পৰা ২০১৬ চনৰ নৱেম্বৰত প্ৰথম প্ৰকাশ পোৱা গ্ৰন্থখনৰ মূল্য দুশ টকা। পিতৃ-মাতৃলৈ কিতাপখন উছৰ্গা কৰি লেখকে এনেদৰে লিখিছে,"for my parents who are no more...Banalata Bora and Bharat Chandra Bora।"
বিৱৰণ
কিতাপখনত মুঠ ২৪টা প্ৰবন্ধ আছে। প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে-
লেখকৰ পৰিচয়
ময়ূৰ বৰা হৈছে এজন অসমীয়া লেখক আৰু সমালোচক। একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকত বাতৰিকাকত আৰু আলোচনীৰ মাধ্যমেৰে প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ দ্বাৰা সাহিত্যকৰ্মক সমৃদ্ধ কৰা অসমীয়া নতুনচাম লেখকৰ ভিতৰত এজন ময়ূৰ বৰাৰ। তেখেতে ২০১৮ চনলৈকে ১৪খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে। ইয়াৰে দুখন গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰা। তেওঁ ইংৰাজীলৈ এখন গল্প সংকলনো অনুবাদ কৰিছে। ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক দিশত চলি থকা ভণ্ডামি, অন্ধবিশ্বাস, জাতিবাদ প্ৰথা, আৰু সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ জ্বলন্ত সমস্যা তথা সাম্প্ৰতিক সময়ৰ দুৰ্নীতি আদি তেওঁৰ লেখাৰ মূল বিষয়বস্তু। প্ৰথাগত চিন্তা আৰু ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিনিষ্ঠ প্ৰশ্ন উত্থাপন, জাতিৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু ঐতিহাসিক সমলৰ সন্ধান আদি বৈশিষ্ট্যবোৰো ময়ূৰ বৰাৰ প্ৰবন্ধৰ অন্যতম শক্তি। বৰ্তমানলৈকে তেওঁ সৰ্বমুঠ ১৬খন গ্ৰন্থৰ লেখক।
লগতে চাওক
চিৰদিন অসমীয়া
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
জীৱনৰ মধুৰতম সময়
জীৱনৰ মধুৰতম সময় (Jibonor Modhurotom Homoi) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। কিতাপখন প্ৰকাশ কৰিছে ষ্টুডেণ্টচ ষ্ট'ৰচ প্ৰকাশনে। ২০০৮ চনত প্ৰকাশ হোৱা নতুন সংস্কৰণৰ পুনৰ্মুদ্ৰণ কৰা হয় ২০১২ চনত।এই গ্ৰন্থখন লেখক বৰগোহাঞিয়ে বিশিষ্ট সাহিত্যিক চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কৰকমলতত আগবঢ়াইছে।
বিৱৰণ
কিতাপখন মুঠ দহটা প্ৰবন্ধ আছে। সেইকেইটা হৈছে, জীৱনৰ মধুৰতম সময়, অপৰাধী বিবেক,গধূলিৰ অতিথি, মোৰ শিক্ষকসকল, মৃত্যু, কিতাপ, নীৰৱতা, চৰাইবোৰ,ঢেঁকী আৰু উত্তৰ-পঞ্চাশ।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
মেথি
মেথি বা মিথি হৈছে ফেবেচি পৰিয়ালৰ এবিধ বাৰ্ষিক উদ্ভিদ। ইয়াৰ পাতত তিনিটা সৰু ডিম্বাকৃতিৰ পৰা আয়তাকৃতিৰ উপপত্ৰিকা থাকে। ইয়াক অৰ্ধশস্য হিচাপে দেশজুৰি খেতি কৰা হয়। ই এবিধ মছলাজাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াৰ বীজৰ সোৱাদ অলপ তিতা আৰু গোন্ধযুক্ত বাবে ৰন্ধা খাদ্যত, বিশেষকৈ দাইল বা আঞ্জাত সুগন্ধিৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ বীজ আৰু পাত ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ব্যঞ্জনৰ এটা সাধাৰণ উপাদান। লগতে পাৰম্পৰিক ঔষধত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পাঁচ ফোৰণ নামৰ ভাৰতত প্ৰচলিত এবিধ গোটা মছলা মিশ্ৰণৰ ই এবিধ মুখ্য উপাদান। ৰন্ধনকাৰ্যত মেথিৰ ব্যৱহাৰ (কম পৰিমাণত) সাধাৰণতে সুৰক্ষিত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়  যদিও, গুৰুতৰ চিকিৎসা পাৰ্শ্বক্ৰিয়াৰ বিপদাশংকা বৃদ্ধি কৰিব পাৰে। কোনো চৰকাৰী স্বাস্থ্য সংস্থাৰ দ্বাৰা ইয়াৰ নিদানিক ব্যৱহাৰ স্বীকৃত বা অনুমোদিত নহয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মছলা
ৰজ্মনামা
ৰজ্মনামা (আক্ষৰিক অৰ্থ: যুদ্ধৰ গ্ৰন্থ) হৈছে মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ সময়ত কৰা হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ ফাৰ্চী অনুবাদ। ১৫৭৪ চনত আকবৰে তেওঁৰ নতুন ৰাজধানী ফতেহপুৰ ছিক্ৰীত এটা মকতাব খানা বা অনুবাদ গ্ৰন্থৰ গৃহ মুকলি কৰে। তেওঁ সংস্কৃত গ্ৰন্থ ৰাজতৰংগিনী, ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত মোগল দৰবাৰৰ সাহিত্যিক ভাষা পাৰ্চী ভাষালৈ অনুবাদ কৰিবলৈ থাৱৰ কৰি এই কাম কেইগৰাকীমান বিষয়াৰ হাতত অৰ্পণ কৰে।
ৰজ্মনামাৰ চাৰিখন সচিত্ৰ মোগল পাণ্ডুলিপিৰ বিষয়ে জনা যায়। ইয়াৰে এখন সম্পূৰ্ণ আৰু ই ১৫৮৪ চনৰ পৰা ১৫৮৬ চনৰ ভিতৰত ৰচিত। এই পাণ্ডুলিপিটো বৰ্তমান জয়পুৰত আছে। ইয়াত সন্নিৱিষ্ট ১৭৬খন চিত্ৰৰ ১৪৭খন ১৮৮৪ চনত থমাছ হোলবেইন হেণ্ডলীয়ে পুনৰ অংকন কৰিছিল। ইয়াৰ সৰ্বমুঠ ১৮টা ভাগৰ শেষৰ পাঁ‌চটা অংশ ১৫৯৮ চনৰ পৰা ১৫৯৯ চনৰ ভিতৰত লিখিত। ১৯২১ চনত ই বিভক্ত হৈ ব্ৰিটিছ লাইব্ৰেৰী পায়গৈ আৰু ইয়াৰ অন্যান্য পৃষ্ঠাসমূহ সমগ্ৰ উত্তৰ আমেৰিকা, ইউৰোপ আৰু ভাৰতত বিয়পি পৰে। তৃতীয় পাণ্ডুলিপিটো 'বিৰলা পাণ্ডুলিপি' নামেৰে জনাজাত। ই কলকাতাৰ বিৰলা একাডেমী অৱ আৰ্ট এণ্ড কালচাৰত আছে। এই পাণ্ডুলিপিৰ ৰচনাকাল ১৬০৫ চন। এতিয়ালৈকে চতুৰ্থ পাণ্ডুলিপিটোৰ মাত্ৰ দুটা বা তাতকৈ অধিক ক্ষুদ্ৰ চিত্ৰ চিনাক্ত কৰা হৈছে। ইয়াক প্ৰায় ১৬১৬–১৬১৭ চনত ৰচনা কৰা হৈছিল।
অনুবাদ প্ৰক্ৰিয়া
সমসাময়িক লেখক বদৌনীয়ে মুন্তখাব আল-তাভাৰীখত অনুবাদ প্ৰক্ৰিয়াৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে। অনুবাদৰ কিছুসংখ্যক প্ৰতিলিপিত তলত দিয়া বিৱৰণ আছে: আব্দুল-লাতিফ হুছাইনীৰ পুত্ৰ নাকিব খানে ডেৰ বছৰত [এই গ্ৰন্থখন] সংস্কৃতৰ পৰা পাৰ্চীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। কেইবাজনো বিদ্বান ব্ৰাহ্মণে, যেনে দেৱ মিশ্ৰ, ষাতাৱধন, মধুছুদন মিশ্ৰ, চতুৰ্ভুজ আৰু শ্বায়খ ভাবন...এই কিতাপখন পঢ়ি মোক, এজন দুখীয়া দুৰ্ভগীয়া মানুহক হিন্দীত বুজাই দিলে, যিজনে পাৰ্চী ভাষাত লিখিলোঁ।
প্ৰথম প্ৰতিলিপি
১৫৮২ চনত মহাভাৰতক পাৰ্চী ভাষালৈ অনুবাদ কৰাৰ আদেশ জাৰি কৰা হয়। এক লাখ (১ লাখ) শ্লোক থকা মহাভাৰতৰ অনুবাদ কাম ১৫৮৪–১৫৮৬ চনৰ সময়ছোৱাত কৰা হৈছিল।
বৰ্তমান এই গ্ৰন্থখনৰ প্ৰতিলিপি মোগল চিত্ৰশিল্পী মুছফিকৰ দ্বাৰা অংকিত বহুতো চিত্ৰৰে সৈতে জয়পুৰৰ “চিটি পেলেচ মিউজিয়াম”ত পোৱা যায়। আবুল ফজলে এই ৰজমনামাৰ প্ৰস্তাৱনা লিখিছিল। ইয়াত আবুল ফজলে ১৫৮৮ খ্ৰীষ্টাব্দ তাৰিখ হিচাপে লিখিছে। খোৱাজা ইনায়াতুল্লাহে কাগজত লিখা জেইপুৰ ৰজ্মনামাত শিল্পীৰ নামেৰে সৈতে ১৬৯টা পূৰ্ণ পৃষ্ঠাৰ ক্ষুদ্ৰচিত্ৰ আছে। জেইপুৰ ৰজ্মনামাত আকবৰ, শ্বাহজাহান আৰু শ্বাহ আলমৰ ছীল-মোহৰ পোৱা যায়। এই পাণ্ডুলিপিত ১৬৯টা খণ্ড চিত্ৰিত কৰা হৈছে। এই প্ৰতিলিপিৰ শিল্পী আছিল বাসৱন, দাসৱন্ত আৰু লাল। এই ৰজ্মনামা পাণ্ডুলিপিৰ ১৪৭টা চিত্ৰ টি.এইচ. হেণ্ডলিয়ে ১৮৮৩ চনত লিখা গ্ৰন্থ মেম'ৰিয়েলছ অফ দ্য জেইপুৰ একজিবিছনত পুনৰ অংকন কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মোগল সাহিত্য
যশোধৰা বাগচী
যশোধৰা বাগচী (Jasodhara Bagchi; ১৯৩৭-৯ জানুৱাৰী ২০১৫) আছিল এগৰাকী আগশাৰীৰ ভাৰতীয় নাৰীবাদী অধ্যাপিকা, লেখিকা, সমালোচক আৰু কৰ্মী। তেওঁ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অফ ৱুমেনছ্ ষ্টাডিজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সঞ্চালক আছিল। তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত আছে- লাভড এণ্ড আনলাভড – দ্য গাৰ্ল চাইল্ড আৰু ট্ৰ’মা এণ্ড ট্ৰাইমফ – জেণ্ডাৰ এণ্ড পাৰ্টিচন ইন ইষ্টাৰ্ণ ইণ্ডিয়া। নাৰী অধিকাৰ সংগঠন সচেতনাৰো তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। [2]
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩৭ চনত কলকাতাত বাগচীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ কলকাতাৰ প্ৰেচিডেন্সি কলেজ, অক্সফোৰ্ডৰ চমাৰভিল কলেজ আৰু কেম্ব্ৰিজৰ নিউ হলত পঢ়াশুনা কৰে।
কৰ্মজীৱন
যশোধৰা বাগচিয়ে কলকাতাৰ লেডী ব্ৰেবৰ্ণ কলেজত ইংৰাজী বিষয়ত অধ্যাপনা কৰাৰ পিছত ১৯৬৪ চনত যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। ১৯৮৮ চনত যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অফ ৱুমেনছ্ ষ্টাডিজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-সঞ্চালক হয়। ১৯৯৭ চনত অৱসৰ লোৱাৰ পিছত তেওঁ উক্ত বিভাগতে এমেৰিটাছ অধ্যাপিকা হিচাপে অধ্যাপনা কৰিছিল।
বাগচিয়ে ১৯৮৩ চনৰ পৰা ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে আৰু ১৯৮৬–১৯৮৮ চনলৈকে বিভাগীয় মুৰব্বী হৈ থাকে। প্ৰাৰম্ভিক বছৰবোৰত তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ বিশেষ সাহায্য কাৰ্যসূচীৰ সমন্বয়ক ৰূপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল; যাৰ বাবে পিছলৈ বিভাগটো ইংৰাজীৰ উন্নত অধ্যয়ন কেন্দ্ৰলৈ পৰিণত হৈছিল। তেওঁৰ গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰসমূহ হ'ল নাৰী অধ্যয়ন, মহিলা লেখকৰ ৰচনা, ১৯ শতিকাৰ ইংৰাজী আৰু বঙালী সাহিত্য, বংগত ধনাত্মকতাবাদৰ আদৰণি, মাতৃত্ব আৰু ভাৰত বিভাজন। সুভৰঞ্জন দাসগুপ্তৰ সৈতে তেওঁ ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত আৰু তাৰ পিছত বঙালী মহিলাসকলৰ অভিজ্ঞতাৰ সংগ্ৰহ আৰু ইয়াৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰা প্ৰথম বিদ্যানসকলৰ ভিতৰত অন্যতম।
তেওঁ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুলছ্ অফ ৱুমেনছ্ ষ্টাডিজৰ সম্পাদনাত বঙালী লেখিকাসকলৰ লেখাৰ পুনৰ্মুদ্ৰণ আৰম্ভ কৰে। এই বিভাগৰ তেওঁৰ বন্ধু আৰু সহকৰ্মী অধ্যাপিকা সাজনী মুখাৰ্জী আৰু সুপ্ৰিয়া চৌধুৰীয়ে তেওঁৰ বাবে ২০০২ চনত এখন বিশেষ অভিনন্দন গ্ৰন্থ- সাহিত্য আৰু লিংগ: এছেজ ফৰ যশোধৰা বাগচী সম্পাদনা কৰিছিল। ইয়াত অৰিহণা যোগোৱা লোকসকলৰ ভিতৰত আছিল বাগচীৰ আদৰৰ শিক্ষক, বন্ধু-বান্ধৱী, প্ৰাক্তন ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, আৰু সহকৰ্মীসকল, যেনে পিটাৰ ড্ৰংক, কিটি স্কুলাৰ দত্ত, হিমানী বেনাৰ্জী, মালিনী ভট্টাচাৰ্য, শীলা লাহিৰি চৌধুৰী, সুপ্ৰিয়া চৌধুৰী, তানিকা সৰকাৰ, ভাস্বতী চক্ৰৱৰ্তী, আৰু অদিতি দাসগুপ্ত।
অধ্যাপক বাগচিয়ে মৃত্যুৰ আগলৈকে ইংৰাজী বিভাগৰ আলোচনা চক্ৰ আৰু বক্তৃতাত নিয়মীয়া আৰু সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰী আছিল, আৰু অৱসৰৰ পিছত কিছু বছৰ ইয়াৰ অধ্যয়ন ব’ৰ্ডৰ সদস্যও আছিল। কম সময়ৰ ভিতৰতে কামৰ প্ৰতি আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ প্ৰতি থকা অপৰিসীম নিষ্ঠাৰ বাবে তেওঁ স্বীকৃতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। সংস্কৃতি বিষয়ক গৱেষণাৰ প্ৰসাৰ, যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগলৈ তেওঁৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য অৱদান হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
তেওঁৰ কন্যা তিস্তা বাগচিৰ মতে, ২০১৪ চনত কলকাতা গ্ৰন্থমেলাৰ আয়োজকসকলে বাগচীৰ গ্ৰন্থ পাৰিজয়ী নাৰী ও মানবধিকাৰ গ্ৰন্থখন ইয়াৰ "বিতৰ্কিত" প্ৰকৃতিৰ বাবে উন্মোচন কৰা নাছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী লেখক শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
উইলছন ৰোগ
উইলছন ৰোগ (Wilson's disease) হৈছে এটা বংশগতিজনিত ৰোগ, য'ত ৰোগীৰ শৰীৰত প্ৰয়োজনাধিক তাম (ক'পাৰ) জমা হয়। এই ৰোগৰ লক্ষণসমূহ সাধাৰণতে মগজু আৰু যকৃতৰ বিসংগতিৰ জৰিয়তে দেখা দিয়ে। যকৃতৰ সৈতে সংযুক্ত লক্ষণসমূহৰ ভিতৰত আছে বমি, দুৰ্বলতা, তলপেটত পানী জমা হোৱা, ভৰি ফুলা, জণ্ডিছ আৰু খজুৱতি। মগজুৰ সৈতে সংযুক্ত লক্ষণসমূহৰ কিছু হৈছে কঁপনি, পেশী কঠিনতা, কথা কোৱাত সমস্যা, ব্যক্তিত্বৰ পৰিৱৰ্তন, উদ্বিগ্নতা, আৰু মনোব্যাধি (psychosis)।
উইলছন ৰোগৰ মূল কাৰণ হৈছে উইলছন ৰোগ প্ৰ'টিন (ATP7B) জিনত সংঘটিত হোৱা পৰিৱৰ্তন। এই প্ৰ'টিনটোৱে সাধাৰণতে দেহৰ অত্যাধিক তাম (ক'পাৰ) পিত্তলৈ পৰিবহণ কৰে, য'ৰ পৰা ই বৰ্জনীয় পদাৰ্থ হিচাপে নিঃসৰিত হয়। এই ৰোগটো প্ৰভাৱী জিনৰ জৰিয়তে সংঘটিত হয়। ৰোগগ্ৰস্ত ব্যক্তিৰ দেহত পিতৃ-মাতৃ দুয়োৰে দেহৰ পৰা পৰিৱৰ্তিত জিনৰ একোটা প্ৰতিৰূপ থাকিলে ই পৰিস্ফুট হয়। এই ৰোগৰ নিৰ্ণয় পদ্ধতি জটিল, আৰু সাধাৰণতে ৰক্ত পৰীক্ষা, প্ৰস্ৰাৱ পৰীক্ষা আৰু যকৃতৰ বায়'প্সিৰ জৰিয়তে ইয়াক ধৰা পেলোৱা হয়। জিনীয় পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে প্ৰভাৱিত ব্যক্তিৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসমূহৰো পৰীক্ষা কৰিব পাৰি৷
প্ৰথমাৱস্থাত ৰোগ নিৰ্ণিত হ'লে উইলছন ৰোগৰ চিকিৎসা খাদ্যাভাসৰ পৰিৱৰ্তন আৰু ঔষধৰ জৰিয়তে কৰিব পাৰি। পৰিৱৰ্তিত খাদ্যভাসত কম তামযুক্ত খাদ্য গ্ৰহণ কৰাৰ লগতে, তামৰ বাচন বৰ্তনৰ ব্যৱহাৰ বাৰণ কৰা হয়। ঔষধৰ ভিতৰত আছে trientine আৰু d-penicillamine-ৰ দৰে কিলেটিং অনুঘটক, আৰু যিংক পৰিপূৰক। উইলছন ৰোগৰ জটিল অৱস্থাত যকৃতৰ বিকলতা, যকৃতৰ কৰ্কট ৰোগ আৰু বৃক্কৰ জটিল সমস্যাই দেখা দিয়ে। যিসকল ৰোগীৰ যকৃত সম্পূৰ্ণ বিকল হয় অথবা অন্য চিকিৎসা পদ্ধতিসমূহ সুফলদায়ী নহয়, তেওঁলোকক যকৃত সংৰোপনৰ পৰামৰ্শ দিয়া হয়৷
উইলছন ৰোগ সাধাৰণতে প্ৰতি ৩০,০০০ জন ব্যক্তিৰ বিপৰীতে এজনৰ দেহত দেখা যায়। সাধাৰণতে এই ৰোগৰ লক্ষণসমূহ ৫ বছৰৰ পৰা ৩৫ বছৰ বয়সৰ ভিতৰত যিকোনো সময়তে দেখা দিব পাৰে৷ এই ৰোগৰ প্ৰথম বৰ্ণনা ১৮৫৪ চনত জাৰ্মান ৰোগতত্ত্ববিদ Friedrich Theodor von Frerichs-এ দাঙি ধৰিছিল। এই ৰোগৰ নামকৰণ ব্ৰিটিছ স্নায়ুতত্ত্ববিদ Samuel Alexander Kinnier Wilson-ৰ নামেৰে কৰা হৈছে।
সংকেত আৰু লক্ষণসমূহ
মানুহৰ শৰীৰত তাম সঞ্চয়ৰ মুখ্য স্থানসমূহ হৈছে যকৃত আৰু মগজু। ফলস্বৰূপে, যকৃতৰ ৰোগ আৰু স্নায়ু-মানসিক ৰোগ হৈছে উইলছন ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধান বৈশিষ্ট্য। প্ৰায়েই যকৃত আৰু মানসিক ৰোগৰ নিৰ্ণয়ৰ জৰিয়তে উইলছন ৰোগ ধৰা পেলোৱা হয়। যকৃতৰ সমস্যাত ভোগা ৰোগীসকল সাধাৰণতে চিকিৎসাৰ বাবে শৈশৱ বা কৈশোৰ অৱস্থাতে বিশেষজ্ঞৰ কাষ চপা পৰিলক্ষিত হয়। অন্যহাতে স্নায়ৱিক ৰোগত আক্ৰান্তসকলৰ ক্ষেত্ৰত ৰোগৰ লক্ষণসমূহ ২০ ৰ পৰা ৩০ বছৰ বা তাৰ ওপৰৰ বয়সতহে পৰিস্ফুট হয়। বহু ক্ষেত্ৰত দেখা যায় যে, কোনো লোক উইলছন ৰোগত আক্ৰান্ত হিচাপে নিৰ্ণিত হোৱাৰ পিছতহে তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় আক্ৰান্তসকল পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে চিহ্নিত হয়। এইসকলে ৰোগৰ লক্ষণসমূহ অনুভৱ কৰি থাকে যদিও তাৰ নিৰ্ণয় অথবা নিদান লাভ নকৰে৷
যকৃতৰ ৰোগ
যকৃতৰ ৰোগসমূহ ভাগৰলগা, অধিক ৰক্তক্ষৰণৰ প্ৰৱণতা আৰু (hepatic encephalopathy)-ৰ ফলস্বৰূপে হোৱা বিভ্ৰান্তি আৰু প'ৰ্টেল হাইপাৰটেনছন। প'ৰ্টেল হাইপাৰটেনছনত প'ৰ্টেল ধমনীত চাপ বৃদ্ধি হয় আৰু ইয়াৰ ফলত ইছ'ফেগাছৰ অতিপ্ৰসাৰণ (esophageal varices) ঘটে। ইয়াৰ ফলত ইছ'ফেগাছৰ ৰক্তবাহী নলীসমূহৰ জীৱন-সংকটাপন্নভাৱে ৰক্তক্ষৰণ হোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে প্লীহাৰ আকাৰ বৃদ্ধি আৰু তলপেটৰ গহ্বৰত তৰলজাতীয় পদাৰ্থ জমা হয়। পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে Spider angioma-ৰ (যি ৰোগত সাধাৰণতে বুকুত ৰঙা পৰি ফুলা সিৰা দেখা দিয়ে) দৰে যকৃতৰ সঞ্চিত ৰোগৰ সংকেত ধৰা পৰিব পাৰে। ক্ৰনিক এক্টিভ হেপাটাইটিছ (Chronic active hepatitis)-এ ধৰা পৰাৰ সময়লৈ যকৃতৰ অধিকাংশ চিৰ'চিছ (cirrhosis) ঘটায়। যকৃতৰ চিৰ'চিছত ভোগা অধিকাংশ লোকৰ হেপাট'চেলুলাৰ কাৰ্চিন'মা (যকৃতৰ কৰ্কট ৰোগ) হোৱাৰ অধিক আশংকা থাকে যদিও উইলছন ৰোগৰ ক্ষেত্ৰৰ কৰ্কট ৰোগৰ সম্ভাৱনা তুলনামূলকভাৱে কম।
প্ৰায় ৫% ৰোগাক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত, যেতিয়া তেওঁলোকৰ অকস্মাৎ বৰ্দ্ধনশীল তীব্ৰ যকৃতৰ বিকলতা গঢ় লৈ উঠে তেতিয়া প্ৰায়েই হিম'লাইটিক এনিমিয়া (লোহিত ৰক্তকণিকাৰ ধ্বংসৰ জৰিয়তে হোৱা ৰক্তহীনতা)-ৰ পৰীক্ষণৰ জৰিয়তে উইলছন ৰোগ নিৰ্ণিত হয়। ইয়াৰ ফলত প্ৰ'টিন উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত বিসংগতিয়ে দেখা দিয়ে আৰু ইয়াক বিশৃংখল ৰক্ত ঘনীভৱনৰ জৰিয়তে চিনাক্ত কৰা হয়। বিশৃংখল প্ৰ'টিন    বিপাকৰ ফলস্বৰূপে ৰক্তপ্ৰৱাহত এম'নিয়াৰ দৰে বজ্য পদাৰ্থ জমা হয়। এইসমূহে যেতিয়া মানৱ মগজুত জ্বলনৰ সৃষ্টি কৰে তেতিয়া ৰোগগ্ৰস্ত ব্যক্তিৰ hepatic encephalopathy (বিভ্ৰান্তি, অচেতনাৱস্থা (ক'মা), তীব্ৰ জঠৰতা (seizure) আৰু শেষত জীৱন সংকটাপন্নকাৰী মগজুৰ স্ফীতি)-এ দেখা দিয়ে।
স্নায়ু-মানসিক লক্ষণসমূহ
উইলছন ৰোগৰ ফলস্বৰূপে ৰোগাক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ বোধশক্তিও প্ৰভাৱান্বিত হয়। এইসমূহ সাধাৰণতে দুটা শ্ৰেণীত পৰিলক্ষিত হয়: অগ্ৰ পিণ্ডৰ বিকাৰ (frontal lobe disorder) (আৱেগিকতা (impulsivity), বিসংগতিপূৰ্ণ বিবেচনা, বিমিশ্ৰতা (promiscuity), সমবেদনাহীনতা আৰু কাৰ্যকাৰিক অকুশলতা (ত্ৰুটিপূৰ্ণ পৰিকল্পনা আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ) আৰু subcortical dementia (মন্থৰ চিন্তা, স্মৃতি হ্ৰাস আৰু aphasia, apraxia or agnosia-ৰ সংকেতবিহীন কাৰ্যকাৰিক ক্ৰুটি))। বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, এই বোধগত ক্ৰিয়া-কৰ্মসমুহ সম্পৰ্কিত আৰু উইলছন ৰোগৰ মনোবৈজ্ঞানিক বহিঃপ্ৰকাশৰ সৈতে নিবিড়ভাৱে সংলগ্ন।
উইলছন ৰোগৰ ফলস্বৰূপে সৃষ্ট মানসিক সমস্যাসমূহৰ ভিতৰত আছে আচৰণগত পৰিৱৰ্তন, হতাশগ্ৰস্থতা, উদ্বিগ্নতা আৰু মনোব্যাধি। মানসিক ৰোগগত লক্ষণসমূহ এককভাৱে দেখা পোৱাৰ পৰিৱৰ্তে, সাধাৰণতে স্নায়ৱিক ৰোগজনিত লক্ষণসমূহৰ সৈতে যুগপৎসংঘটন হিচাপে পৰিলক্ষিত হয়। উল্লেখনীয় যে, এই লক্ষণসমূহ প্ৰায়েই দূব্ৰলভাৱে সংজ্ঞায়িত আৰু ৰোগনিৰ্ণয়ৰ ক্ষেত্ৰত কেতিয়াবা অন্যান্য কাৰকৰ সৈতে সংযোজিতহৈ পৰে। ইয়াৰ কাৰণেই, কেৱল মানসিক ৰোগগত লক্ষণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই উইলছন ৰোগৰ নিৰ্ণয় সাধাৰণতে কৰা নহয়।
অন্যান্য অংগজনিত লক্ষণসমূহ
উইলছন ৰোগৰ ফলস্বৰূপে তাম (ক'পাৰ) সঞ্চিত হোৱাৰ সৈতে নিম্নোক্ত ৰোগসমূহ জড়িত:
তিচৰী কচম
তিচৰী কছম (Teesri Kasam, तीसरी कसम) ১৯৬৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, বাসু ভট্টাচাৰ্য পৰিচালিত আৰু গীতিকাৰ শৈলেন্দ্ৰ প্ৰযোজিত এখন হিন্দী ভাষাৰ ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ। হিন্দী উপন্যাসিক ফণীশ্বৰনাথ ৰেণুৰ চুটিগল্প মাৰে গয়ে গুলফামৰ আধাৰত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ছবিখনৰ শীৰ্ষ চৰিত্ৰ দুটাত অভিনয় কৰিছে ৰাজ কাপুৰ আৰু ৱাহীদা ৰহমানে। সংগীত পৰিচালক যুটী শংকৰ-কিষাণে তিচৰী কচমৰ সংগীত ৰচনা কৰিছে। চিত্ৰগ্ৰহণ সুব্ৰত মিত্ৰই। চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ ৰচনা কৰিছে ক্ৰমে নবেন্দু ঘোষ আৰু ফণীশ্বৰনাথ ৰেণুৱে।
ভাৰতীয় গ্ৰাম্য সমাজক চিত্ৰিত কৰা তিচৰী কচম এখন অপৰম্পৰাগত চলচ্চিত্ৰ। ই এজন সহজ-সৰল গাৰোৱান হীৰামনে নৌটংকী শিল্পী হীৰাবাইৰ প্ৰেম-কাহিনী। ইয়াত পৰিবেশ্য কলাৰ সৈতে, বিশেষকৈ ভ্ৰাম্যমাণ লোকনাট্য দলৰ সৈতে জড়িত মহিলাক কৰা শোষণৰ বিষয়টোক উত্থাপন কৰা হৈছে। বক্সঅফিছত বিফল হৈছিল যদিও ছবিখনে ১৪তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰৰ স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
বিহাৰৰ এখন দুৰণীবতীয়া গাঁৱৰ বাসিন্দা হীৰামন এজন গাৰোৱান। পৰিস্থিতিৰ পাকচক্ৰত পৰি সি তিনিটা প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল, প্ৰথমটো সি তাৰ গৰুগাড়ীত চোৰাং বজাৰৰ সামগ্ৰী নকঢ়িয়ায়, দ্বিতীয়টো বাঁহ নকঢ়িয়ায় আৰু তৃতীয়টো সি কেতিয়াও নৌটংকীৰ বাইক তাৰ গাড়ীত উঠিব নিদিয়ে। এই তৃতীয় প্ৰতিজ্ঞাটোক কেন্দ্ৰ কৰিয়ে ছবিৰ কাহিনীভাগ আৱৰ্তিত হৈছে।
হীৰামনে তাৰ গৰুগাড়ীখনেৰে এজনী নৌটংকীৰ শিল্পী হীৰাবাইক এখন মেলালৈ কঢ়িয়াই নিছিল। প্ৰায় ত্ৰিশঘণ্টীয়া এই যাত্ৰাটোত হীৰামনে পৰীৰ লেখীয়া চেহেৰাৰ, এটা সংবেদী মনৰ গৰাকী হীৰাবাইৰ প্ৰেমত পৰে। হীৰাবাইৰ বুকুতো সৰল অন্তঃকৰণৰ হীৰামনৰ প্ৰতি অনুকম্পাৰ সৃষ্টি হয়। মেলা চলি থকা দিনকেইটাত হীৰাবায়ে হীৰামনক তাতেই থাকিবলৈ অনুৰোধ জনায় আৰু প্ৰতি নিশা নৌটংকী চাবলৈ বিনামূলীয়া পাছ দিয়ে।
নৌটংকী চাবলৈ গৈ হীৰামনে দেখে যে সকলো মানুহে হীৰাবাইক এজনী বেশ্যাৰ দৃষ্টিৰ চায়। কিন্তু হীৰামনৰ দৃষ্টিত তাই এজনী নিষ্কলুষ, কুমাৰী নাৰী। সি তাইক এই সন্মান নাইকিয়া নৌটংকীৰ এই বৃত্তিটো এৰিব দিয়ে। কিন্তু হীৰাবাইৰ বাবে যে এই বৃত্তি ত্যাগ কৰা কোনোমতে সম্ভৱ নহয়। এদিন মেলা শেষ হয়। নৌটংকীৰ দলটো দূৰণীৰ আন এখন মেলালৈ যাত্ৰা কৰে। হীৰামনেও হীৰাবাইক গধুৰ মনেৰে বিদায় জনায় আৰু প্ৰতিজ্ঞা কৰে যে আৰু কেতিয়াও তাৰ গাড়ীৰে কোম্পানীৰ বাই নকঢ়িয়ায়।
সংগীত
গীত ৰচনা হছৰত জয়পুৰী আৰু শৈলেন্দ্ৰৰ। সংগীত শংকৰ-জয়কিষাণৰ।
সঁহাৰি
তিচৰী কচমক সমালোচকসকলে ভালকৈ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু এইখনে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পাবলৈও সক্ষম হৈছিল যদিও বক্সঅফিচত বেয়াকৈ মাৰ খাইছিল। বিগত বৰ্ষবোৰত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এখন ধ্ৰুপদী চলচ্চিত্ৰ ৰূপে পৰিগণিত হয়।
কাপুৰ আৰু ৰহমান উভয়ে ছবিখনত কৰা অভিনয়ৰ বাবে প্ৰশংসিত হৈছিল। সমালোচকসকলে ভাবে যে জাগতে ৰহোৰ (১৯৫৬) পিছত ৰাজ কাপুৰে তিচৰী কচমত তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ আটাইতকৈ সংবেদনশীল প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ১৯৭৭ত কাপুৰে ইণ্ডিয়া টুডেক কৈছিল যে ছবিখন তেওঁ ভাল পোৱা নাছিল।
এই চলচ্চিত্ৰখনৰ আধাৰত প্ৰস্তুত কৰা তিচৰী কচম কে শিল্পকাৰ (तीसरी कसम के शिल्पकार शैलेंद्र) শীৰ্ষক অধ্যায় চিবিএচচিৰ দশম শ্ৰেণীৰ হিন্দী বিষয়ৰ পাঠ্যপুথি স্পৰ্শ ভাগ-২ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। ২০১৯ চনৰ পৰা অৱশ্যে পাঠ্যক্ৰমৰ পৰা এই অধ্যায়টো আঁতৰাই দিয়া হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
নৃত্য
নৃত্য হৈছে “সঙ্গীতৰ তালে-তালে এক নিৰ্দ্ধাৰিত লয়ত কৰা অঙ্গ সঞ্চালন আৰু দেহ-ভঙ্গি” ৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা এক প্ৰকাৰৰ পৰিবেশ্য কলা। এই অঙ্গ সঞ্চালনসমূহৰ নান্দনিক আৰু প্ৰতীকী মূল্য থাকে। নৃত্যক ইয়াৰ নৃত্য পৰিচালনা, ভঙ্গিমাৰ সমাসাৰ বা উৎপত্তিৰ ঐতিহাসিক সময় অথবা স্থানৰ দ্বাৰা শ্ৰেণীভুক্ত আৰু বৰ্ণনা কৰিব পাৰি। নৃত্যৰ উপৰিও মানুহৰ অন্য বহু ক্ৰিয়াকলাপ যেনে সমৰ কলা, জিমনাষ্টিকছ, চিয়াৰলিডিং, ফিগাৰ স্কেটিং, সমন্বিত সাঁতোৰ, মাৰ্চিং বেণ্ড আদিৰ দৰে বহুতো ক্ৰীড়াত নৃত্যসূলভ গুণ থকা দেখা পোৱা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পৰিবেশ্য কলা