cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অসমৰ জনগোষ্ঠী
ডিমাছা কছাৰী জনগোষ্ঠী
<!-- The Kacharis are the most widely spread tribe in northeast India, and are said to be the earliest inhabitants of the Brahmaputra Valley. The Kacharis belong to the Indo-Mongoloid (Kirata) group which includes the Bodos and their allied tribes. They have prominent Mongoloid features with high cheekbones; slit eyes, a slight growth of hair in the body and a scant beard. They call themselves Bodo or Bodo-fisa in the Brahmaputra valley and Dimasa or Dima-fisa or ‘sons of the great river' in the North Cachar Hills & Karbi- Anglong district.
The Dimasa family is unitary and patriarchal in character. Only unmarried sons or daughters can live with the parents. After marriage the sons have to live separately in nuclear families. Only the Dimasa tribe confers separate ‘Gotra' for men and women. The boys inherit from his father after his death and the girls from their mother; the boys do not have any right over their mother's property.
An important institution of the Dimasa village is ‘Hangsao'. It is an association of unmarried boys and girls of the village. It is organized for the purpose of creating a worker's pool for facilitating cultivation, and lasts only for one year. Throughout the year, the members of the Hangsao work together in the Jhurms, cultivating by rotation an area of land at every member's field.
Marriage is monogamous and generally conducted by negotiation. Earlier, there was a system of paying bride price ranging from Rs 300/- to Rs 500/- depending upon the economic condition of the groom and the ‘quality' of the bride. According to their traditional law, the males have no rights over the property of the females and vice-versa. Child marriage is absent here.
The Dimasas are a very religious people. Their religion is a mixture of the Hindu and Bodo traditions. The main gods worshipped by the Dimasas are ‘Siva Deo', ‘Rajo', ‘Naikhu' and so on. The Supreme God is ‘Shibrai'. They believe in different spirits and think that the natural calamities are deliberately wrought by the evil spirits. The priest of the Dimasas is selected from the ‘Hojaisa' clan. Buffaloes, pigs, and fowls are offered as sacrifice.
The ‘Pathri', a kind of fortune teller, has a special place in Dimasa society. They believe in the existence of a supreme being – ‘Madai' – under whom there are several Madais including the family deities and evil spirits. The religious practices of the Dimasas are reflected in their ‘Daikho' system. A ‘Daikho' has a presiding deity with a definite territorial jurisdiction and a distinct group of followers known as ‘Khel'. Every Dimasa Kachari family worships its ancestral deity once a year before sowing the next crop of paddy: the ‘Madai Khelimba'. This is done for the general welfare of the family. ‘Misengba' stands for the good of the whole community.
The Dimasas cremate their dead. The dead body is washed and dressed in new clothes; then laid inside the house on a mat. A fowl is thrashed to death and placed at the foot of the deceased so that it might show the deceased the right path to heaven. The widow does not tie her hair till the cremation has been performed. This is usually done by the side of a river or stream.
The culture and festivals of Dimasa is rich and distinctive. Their cultural foundation was laid in the ancient and medieval period when they were very powerful. Their architectural designs and artistic creations are proof of their rich civilization. ‘Busu', a harvesting festival, is the main socio-cultural festival of the Dimasa. ‘Rajini' and ‘Harni Gabra' are festivals related to productive work. In the ‘Rajini' festival, the village people worship their presiding deity.
Although the Dimasas have their own language, there is no recognized script. Economically, they are self sufficient and agriculture is their main occupation.
The dance form of the Dimasa people is an extremely complex form, based strictly on instrumental music. No songs are used. ‘Khram' (drum) follows the rhythm of the ‘Muri' (fife) and so do the dancers. Although one may find the Muri to be a trifle monotonous, there are variations with noticeable microtones suitable for different dance movements. That is why young men practice their dancing at the ‘Nadrang' (the common houses for the youth) during leisure hours and the village children follow the rhythm and learn the steps from an early age. Music and dance play an important role in the day-to-day life of the Dimasa Kacharis. They sing and dance to express their joy at the common houses or at the courtyard of the ‘Gajaibaou's (female owner of the property) house during popular festivals like ‘Bushu' or ‘Hangsao-manauba'. -->
টাইফাকে জনগোষ্ঠী
নিজস্ব কৃষ্টি-সংকৃতি, পৰস্পৰাৰে সমৃদ্ধ টাইফাকে জনগোষ্ঠী, অষ্টদশ শতিকাৰ শেষভাগত অসমত প্ৰৱেশ কৰা টাই জনগোষ্ঠীৰ এটা ঠাল। অসমলৈ অহাৰ পূৰ্বে টাইফাকেসকলে ম্যানমাৰৰ অন্তৰ্গত হোকং উপত্যকাত মৌফাকে নামে এখন ৰাজ্য পাতি বাস কৰিছিল। ১৭৭৪ খ্ৰীষ্টাব্দত ব্ৰহ্মদেশৰ ৰজা আলখ্ৰাৰ অত্যাচাৰত অতিষ্ঠ হৈ বিভিন্ন ঠাইত ভ্ৰমি অৱশেষত অসমত প্ৰৱেশ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত ক্ৰমে আহোম আৰু মানৰ লগত সংঘৰ্ষত লিপ্ত হৈ অৰুণাচলৰ নামজিকত বসতি কৰে। ইয়াৰ পাছত ১৮২৬ চনত ইয়াণ্ডাবু সন্ধি মতে অসম ইংৰাজৰ অধীনলৈ যায় আৰু ইংৰজৰ পৃষ্ঠপোষকতাত টাইফাকেসকলে নামজিকৰপৰা আহি প্ৰথমে মাৰ্ঘেৰিটাত গাওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তাৰ পাছত জীৱন নিৰ্বাহৰ বাবে সুচল স্থানৰ সন্ধানত বিভিন্ন ঠাই ভ্ৰমি, তিনিচুকীয়া আৰু ডিব্ৰুগড় জিলাৰ কিছু ঠাইত গাওঁ পাতে। বৰ্তমান তিনচুকীয়া জিলাৰ মাৰ্ঘেৰিটাৰ সমীপৰ বৰফাকে, মানম , নঙলাই , লিডুৰ সমীপৰ মুঙলাঙ , লঙফাকে , টিৰাপৰ সমীপৰ নিঙগাম , জাগুনৰ সমীপৰ ফানেঙ আৰু ডিব্ৰুগড় জিলাৰ নাহৰকটীয়াৰ সমীপৰ নামফাকে আৰু টীপামফাকে আদি মুঠ ৯খন গাঁৱত বাসকৰা টাইফাকে জনগোষ্ঠীৰ মুঠ জনসংখ্যা প্ৰায় ২০০০জন।
দেউৰী জনগোষ্ঠী
এই জনগোষ্ঠী প্ৰধানকৈ অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু নাগালেণ্ডত পোৱা যায়। তেওঁলোকে প্ৰধানকৈ অসমীয়া ভাষা আৰু তিব্বেতীয়া বাৰ্মা ভাষাত ব্যৱহাৰ কৰে। প্ৰায় ২৪,৬০০ জন দেউৰী জনগোষ্ঠীৰ লোক ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ কাষৰ উপত্যকাত বসবাস কৰি আছে।
দেউৰীসকলৰ প্ৰধান খেল বা ফৈদ চাৰিটা, যেনে- পাটৰ গঞা ফৈদটো বৰ্তমান দেউৰী সমাজত নোহোৱা হৈ পৰিছে। দেউৰীসকলৰ চাৰিওটা ফৈদৰ নাম স্থানবাচক বুলি ক'ব পাৰি। অতীজত কুণ্ডিল ৰাজ্যত দিবং নদীৰ পাৰত বাস কৰা ফৈদক দিবঙীয়া,টেঙাপনী নৈৰ পাৰত বসতি কৰা ফদৈক টেঙাপনীয়া,বৰনদীৰ পাৰত বাস কৰা ফৈদক বৰগঞা আৰু পাট শদিয়াত বাস কৰাসকলক পাটৰ গঞা বোলা হৈছিল।
খামতি জনগোষ্ঠী
<!-- The Khamti is a branch of the Tai race; their total population is only about five thousand.
They are found in Bihpuria and Narayanpur areas of North Lakhimpur subdivision and Sadia region. They are very progressive in the terms of art and culture, and knowledge. The Khamtis are followers of the Buddhist religion. Physically, the Khamti people are similar to the Chinese. The women of these tribes are very beautiful. In the past they are said to have dressed like the Chinese, but with time they have adapted their dress to the Assamese tastes. Like all the other tribal people, the basic occupation of the Khamti is agriculture. In the past they seem to have cultivated the opium plant on large scale. The woman folk actively help in agricultural activity. Occasional hunting and fishing is also present.
They have a very well defined set of villages with ten to forty houses in one village. The central road connects each house. The houses are built four to five feet above the ground, split bamboo are used for floor and walls and Takau or Jengu leaves are used for roofing. Temples is constructed in the centre of the village.
Although the Khamtis are followers of Buddhism, but they are non-vegetarians, and eat fish and meat (provided that the animal is killed by other person). Drinking is prohibited by religion. The Khamti women are expert cooks and weavers and they share equal position in the society like man folks. . They make all their required clothes at home. They also make various pieces of artistic ornaments. The Khamtis are good tradesmen, a unique characteristic for tribal societies.
The social structure of Khamti tribes is divided into several clans. The Khamti family is patriarchal. After the death of father, his property goes to his sons. Daughter and widows can not inherit property. Marriage in the same clan is prohibited. Adult marriage is a rule. They are monogamous. Divorce is not common. Bride price is taken at the time of marriage. They are followers of Hinajan Buddhists.
The Khamti festivals are closely connected to religious beliefs. Some of the festivals observed by the Khamti tribes are Poi Changken, which is similar to the Rangali Bihu of Assam, Poi Nen Hok, Paribot, Maico Chumfai etc.
সৎনামী জনজাতি
সৎনাম ধৰ্ম শিখ ধৰ্মৰ দৰে এটা একেশ্বৰবাদী ধৰ্ম। এই ধৰ্মৰ অনুসৰণকাৰী সকলক সৎনামী বুলি কোৱা হয়|যিয়ে এক ঈশ্বৰ বা সত্যৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰে। সৎনামী সকল অসমৰ এটি উল্লেখযোগ্য জাতি। সৎনামী মূলতে ছত্তিশগড়ৰ নিবাসী। সৎনামক এটা জাতি হিচাপে মনা হয়, যি আজিৰ ছত্তিশগড়, উড়িষ্যা, মধ্যপ্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ, ৰাজস্থান, দিল্লী, ঝাৰখণ্ড আৰু অসমত পোৱা যায়। সৎনাম ধৰ্মক গুৰু ঘাচি দাস এ (1757-1836) প্ৰচলিত কৰিছিল।
চুতীয়া জনগোষ্ঠী
<!-- The Cutiya kingdom[1] was established by Birpal in 1187 in northeastern Assam, with the capital at Sadiya. The Sutiya are an indigenous ethnic group that spoke a Tibeto-Burman language, but now they speak Assamese language. According to tradition, Birpal at first became the chief of sixty families.
The most illustrious of the Sutiya kings was Gauri Narayan (Ratnadhwajpal), son of Birpal. He brought many other Sutiya groups into his kingdom. In 1224 Ratnadhwajpal defeated Bhadrasena, the king of Swetagiri. Then he went on to subjugate Nyayapal and marched toward Kamatapur, where he formed an alliance with the Kamata ruler by marrying a princess. Then he marched to Dhaka, and camped some distance away from the city. Though records exist of this expedition, there is no account of a war at Dhaka.
The hostilities with the Ahoms began in 1376 when the Ahom king, Sutuphaa, was killed by the Sutiya king during a friendly encounter. The simmering dispute often flared till 1522 when the Ahoms finally took Sadiya and killed the then king Nityapal. The Ahoms established their rule by instituting the position of Sadiyakhowa Gohain, the governor in charge of Sadiya. But the Sutiya had dispersed to frontier regions, and continued raids against the Ahoms. This finally stopped in 1673 when the Sutiyas finally accepted Ahom overlordship.
তিৱা বা লালুং জনগোষ্ঠী
Tibet region is considered to be the origin of Lalungs who prefer to call themselves as Tiwa. They landed on the plains following the course of river Brahmaputra. The word Lalung means ‘La' means water and ‘Lung' rescued ie the mighty river Brahmaputra gave shelter to the Bohemians. It is believed the Lalungs had migrated to Assam somewhere in the middle of the 17th century AD. Mainly they are found in the district of Nowgoan.
Tiwas are divided into a number of clans that are further sub-divided into several sub-clans. A clan is generally consists of several ‘Khutas'. A single khuta does not constitute a khel or a clan. No family can remain outside a clan.
A ‘Giyati' is the priest who performs the socio-religious functions of the Tiwas. Clans are maintained in a kind of hierarchical order. Traditionally, the ‘Na Bhuni' clans are considered superior to the ‘Sat Bhuni' clans; the Tiwas seem to accept this divide without any social tension.
The main festivals of Tiwas are the (i) three ‘Bisus' (Bihus), (ii) ‘Barat Utsava', (iii) ‘Sagra Misuana', (iv) ‘Wansua', and (v) ‘Jone Beel' Mela. Usually, two types of songs are sung by them during the festivals – the ‘Lo Ho La Hai' – songs of religious festivals; and the ‘Lali Hillalli' – songs of marriage. Songs and dances are the life spirit of the Tiwa community; the tribe is considered to have one of the richest reservoirs of folk songs and dances in Assam.
The Tiwas of different areas observe Bihu during different days of the week. One of the most attractive festivals of the Tiwas is the ‘Jon Beel Mela' of Magh Bihu. This is the traditional ‘Gobha Haat' or the space for barter exchange. This ‘haat' has been continuing from time immemorial at a place name Jon beel, an ancient water-body.
Here, the hill people and plains people exchange commodities. On the preceding day of the Mela, the ‘Gova Raja' and other officers enjoy a community feast or the ‘Noan Joa' on the banks of the Jon Beel.
The Barat Utsava is the community festival of the Tiwas which bears a religio-cultural character. It is observed in the month of ‘Puha'. Youth from different villages gather and assemble birds carved out of wood and bamboo that are fixed to a long bamboo or reed. While singing songs of ‘Barat', the rope is pulled to make the birds dance atop the poles. ‘Peerajuj' is one special feature observed at the end of the festival.
The Lalung families are nuclear family. After death of the father or before the death the land is divided equally divided among his children. The house goes to that son who lived with father till death.
This tribe construct their house on plinth. Thatch is used for roofing. The granary is constructed on the east and there should be a courtyard in front of the house. The dresses of women are similar to the Assamese woman. The womenfolk are expert weaver where they express their artistic outlook through designs. They are also great lovers of music and dance.
The Lalungs considered the marriages as the form of union between a man and woman. Illegal unions are hated. Marriages are solemnized after attainment of property. Clan exogamy is strictly adhered to. Monogamy is recognized but polygamy can not be ruled out. Widows can get remarried and cases of divorce are few.
Both cremation and burial are practiced. Normal deaths done by crimination and unnatural deaths are buried.
কুকি জনগোষ্ঠী
The origin of Kuki tribe is full of myths and mythologis. They are the mixed group of tribes who entered India from Burma and Central Asia. According to the traditional myth the Kukis are believed to originate from the Bowles of the earth or cave called Chinlung or Khul. The Kukis form a part of the great Mongolian race. They belong to the Tibeto-Burman family of the Tibeto-Chinese race. Patraitic custom is followed in the society that is the son inherits the father's property. Physically they are stout and strongly built. The Village Headman is in charge of the village and they follow their old custom, habits and traditions. The male of Kuki tribes wear colourful Sangkhol, a jacket, and a pheichwam. Nih-san is worn by the women folk. Bilba, Hah-le-chao is the ornaments worn by the kuki women. Kuki males are good hunters.
The main festivals of Kukis are Ai-San, Sel Bonchon, Seljangboh, Sel-mei-lah and many more.
হাজং জনগোষ্ঠী
The Hajong are a small community which originally mongoloids.it is small tribe. Hajong tribe aren't Boro kachari. They are scheduled as a tribe in two autonomous hill districts Karbi Anglong and North Cachar hills.The Hajongs are mostly Hindus.
A clan is called NIKNI in Hajong. But there is no precise number of clans of the Hajongs. The Hajongs have a patrimonial family structure. Father is the head of the family and he is the final decision maker of the family regarding all aspects. Sons inherit the property after the death of the father.
Birth in the family is celebrated by a purification ceremony after one week of the birth in case the baby is a male and for female the period is five days only. Name giving ceremony is also celebrated. Another ceremony is observed when the child attains five year, the traditional headman and the village priest initiates the child to the Hajong society by chanting some mantras in his/her ears. Without this ceremony the child can not enter into wed-lock.
The Hajongs are Hindu, so death ceremony is observed in Hindu way with some distinctions. They believe in immortality of deaths. They bring the dead body near a tulsi plant, washed it with turmeric paste, then the thumbs of both hand is tied together with white thread. Then the body is taken to the cremation ground and burnt it in a funeral pyre. A few charred bones are collected and brought home. The death ceremony ‘Sardha' is celebrated on the 13th day of the death. The rice beer or wine is not served in this function.
Basically the Hajongs are Sakta Hindu; some of them are Vaishnavas also. They worship various god and goddesses some of them are Hindu and some are their traditional belief. The tulsi plant has a great importance in the Hajong Community. Among the pujas, ‘Bash Puja' or worship of bamboo is one of the important religious ceremonies of the Hajongs. Other than that Padma puja, Kartik puja, are also performed.
The Hajong tribes like to live on high grounds they construct their houses in the country yard of the village headman. The houses constructed on earthen plinth and walls are made from bamboo and mixture of cowdung and mud.
Rice is the staple food of the Hojongs. Fish and vegetable are taken with rice, generally they do not take pork. Betel nut with betel leaves are taken by all Hajongs and the male smocks tobacco. Rice beer is brewed at homes and served occasionally.
The Hajong has own language in the mixture form of Assamese and Bengali. It is believed that they had their own dialect which has disappeared. Like Assamese people they celebrate three bihus with different names. The Hajong women wear Putin or Rangaputin. They do not wear blouse, in stead they wear a home weave piece of cloth called Pasra or Agrun. During the festival they use a piece of cloth called Kamarbandha. The men folk wear Ningti and during winter use a scarf and Kampesh. Some traditional ornaments wear by Hajong women are Kata Baju, Baghh, Harsara, Gunjar, Kairu. They also use silver made nose ring called Nalas.
The Hajongs have their own musical instruments; some of them are Dhuluk, Khul, Rasamandali, Dotara etc.
Agriculture is the primary occupation. They produce jute, mustard etc.
গাৰো জনগোষ্ঠী
The Garos are the earliest human group that migrated into North East India from the Tibetan plateau during the pre-historic period; the evidence of this being the Garo villages found across the Brahmaputra Valley, including many in and around the Guwahati metropolitan area. It is often put forward that the famous Kamakhya was a Garo shrine before it was stolen by the patriarchal Aryans during the reign of the Koch kings.
There are eight different clans of Garos with specific names like ‘Abe', ‘Chichak', ‘Abeng', ‘Gara-ganching', ‘Atong', ‘Ruga', ‘Megam' and ‘Matchi' as per their differently established territories. Out of the two major matrilineal communities in the North-East, the Garo is usually recognized one.
The basic occupation of the Garo people is agriculture and they usually follow the method of Jhum cultivation. They live in small villages with clusters of 22 to 25 houses. There is a separate accommodation for young boys called ‘Nukphanthe'. In the ancient times, the Garo people worshiped their own deities like ‘Saljong Tatala' and ‘Mitte Dalgipa' and so on. However, after the advent of the Christian missionaries, most people have converted to varieties of Christianity like the Baptist and the Roman Catholic.
The Garos follow matriarchal family structure. The line of descent is always traced through the females only. The mother of the family is the head of the family and the father does not play any important part in a Garo family. Marriages are exogamous. Marriage between the same clan is prohibited. Cross cousin marriage is not present. After marriage the son-in-law has to stay in the in-laws house which is called ‘Nokrom'. A very interesting custom is present in Garo tribe that is after the death of father-in-law he become the husband of the mother –in-law also. The youngest daughter of the family inherits the property. The Garo follows polygamy system. After the prior consent of the first wife the marriage is possible. There is no bride price. Divorce is present and child marriage is unknown to them.
Traditionally the ‘Nokma', the chief clan is the custodian of all lands in the village. Any villager is free to cultivate wherever he wants. Any outsider who wants cultivate in a village has to pay land revenue. The Nokma plays a very important role in village administration. In a unique legal system all of their own, the elderly people are the decision-makers and arbitrators. Should any one be found guilty of some misdemeanor, then the entire clan must share in the punishment.
Although the Garo tribe is converted to Christianity, they have their traditional religious beliefs and practices. According to them there is Supreme Being along with many deities/spirits. Each of them is assigned a particular role.
Bachelors' dormitory is very important in a Garo society known as ‘Nokpante'. There must be at least one ‘Nokpante' in a Garo village. It serves as an institution of informal education.
খাচী জনগোষ্ঠী
The Khasis are numerically very small Scheduled tribe. Mainly they are found in Meghalaya. In Assam the Khasi tribe is found Karbi Anglong and North Cachar Hills bordering Meghalaya. It is believed that the origin of the Khasi and the Jaintia is same. According to E Gait the Khasis belongs to the Mon-Khmer family and entered to North-East India.
The Khasis have the matrilineal family where the entire affair of the family creates around the mother who is also the head of the family. A Khasi family being a nuclear one and consists of woman, her husband and their children. The woman of the family inherits all the property and the father of the family is responsible for upbringing of the children, protecting the family. For a Khasi family the mother's clan called ‘Kur' is very important. The Khasi tribe has seven clans and every clan is supposed to be originated from an ancestors. The Khasis are exogamous and marriage within the clan is barred. Cross cousin marriages are prevalent under certain circumstances. In the Khasi society the girl has more freedom than the boys. The traditional Khasi marriage is a simple one, in case of Christianity the marriage is performed in the Church. After marriage the bridegroom is to be stay with his wife in his mother-in-laws house and their children will be inducted to the mother's clan.
The birth in the family is considered to be a joyous one. The maternal uncle plays a very important role in the name giving ceremony on the new-born baby. They believed in rebirth. The dead body is cremated. After the death the body is washed and dressed and after putting the corpse bed food articles and betel leaf and nut offered. The cremation ceremony is performed by the maternal uncle, after the cremation bones are collected and kept in cist made of float stones where specially prepared food articles, rice beer, betel nuts and betel leaves are offered to the deceased.
The youngest daughter of the family inherits all the property. She leaves in the ancestral house and her brothers and elder sisters leave the house after marriage. In the Khasi land system two types of land are present, namely ‘Ri-Kynti' and ‘Ri-Raid' where the former is owned by the clan and the later one owned by the community.
The entire territory inhabited by the Khasi democratically elected Chief and ruler called Syiem. Every ruler has a ‘Darbar' consisting of several officials including ‘Mantries' and village elders to assists him administration and other matters. Severe punishment is given to the person who committed the crime including the capital punishment and life imprisonment. That's why there is lesser number of crimes in the Khasi society. AA Khasi village is built on the both side of the main street and villages are not shifted. A traditional Khasi house is build without nails and uniformity in regard of building materials is maintained.
The Khasi people believe in one supreme God called ‘U Ble Nongthaw' who is the Creator of all lives and beings. They also believe in some other smaller god and goddesses. They worshipped those deities and other natural objects like sacred groves, hills, peaks etc. The Khasi tribes believe in the existence of haven, life hereafter and rebirth. Majority of Khasi families are converted to Christianity, but still some of the families practice the traditional religious rituals. Agriculture is the primary occupation. They produce rice and practice Jhum cultivation also.They raise pigs and fowls. They produce various articles made from bamboo, cane. Rice is the staple food of the Khasi tribe. Pork, beef, mutton and chicken is served with rice. Use of betel nut and betel leave is very common among them. Smoking is a very much present. They take rice beer and other alcoholic drinks also.
They have their own traditional dresses for both men and women. Since weaving is not present in the Khasi society, they collected their dress materials from the plain of Assam. Women wear ‘Ka Jympiem', ‘Ka Jainsem', ‘Jainkup', and the Khasi men wear ‘Dhoti' and ‘Chaddar'. They also have their traditional ornaments. Their ornaments are made of gold, silver and coral beads. The Khasi tribe has many folk tales and mythological tales which are passes from one generation to other orally. They are great lovers of music. The folk songs are believed to be century old. Some musical instruments used by the Khasis are ‘Ka Sharati', and ‘Ka Duitara,. Archery is most popular game. The Khasi tribe observes ‘Ka Pomblang Nongrem' as main festival.
The Khasi tribe is a very hard working tribe.
জয়ন্তীয়া জনগোষ্ঠী
In ancient times the Jaintia kingdom was a powerfull kingdom of Assam. The capital was Jaintiapur. Treaty of Yandaboo was signed between British Government and the Burmese on 26 February 1826 and under the treaty on 15 March 1835 AD the Jaintia kingdom was annexed by the British Government. The reason was human sacrifice and the last king was Raja Rajendra Singh. Now the Jaintias are found in Jaintia Hills of Meghalaya, N C Hills and Karbi Anglong districts of Assam. They found in Karimganj, Hailakandi also.
The Jaintia tribes are unique socially because they are follower of matriarchy. The family property goes to the daughters. The youngest daughter is considering having the main custody of the family property and she is expected to perform all the rites and rituals. Marriage within the clan is strictly prohibitated. After the marriage the husband stays in the wife's house.
The female member receives highest priority in the society. The mother of each family is the most important member in a Jaintia family. Next to her is the marternal uncle who has the complete hold in his sister's family.
The Jaintias mainly celebrate agricultural festivals. They offer prayers to rivers, mountains, and peaks. Kopili river is the most sacred river and in ancient times human sacrifices also was offered. In the summer weeding festival is celebrated. A fertility rite is perfomed and the Longhai Dance is danced by the youths. In November Raliang Daloiship is observed by sacrificing a He-goat. Human was sacrificed in this festival in old days.
This festival ends with a grand feast of animal meat and beer.
Another adventurous festival for young boys and men is the ‘Siat khnam` or the archery competition. This is very popular festival among young crowd.
A popular Jaintia dance is Laho dance which similar to the Bihu dance of Assam. ‘Shad Pliang` or plate dance was performed in the Royal palaces to please royal guests. This dance is performed in fields also.
The Jaintia people usually meat eater. They eat different type of meat like mutton, chicken, deer, fowls etc but the pork is most favorable meat. Beef is taken in the Christian families. The famous rice dish Jadoh is prepared from pig head. Jadoh is served with Dokhlieh (local spices). Jantias are famous for preparing ‘Tunktoh' and ‘Tungrymbai' prepared from fermented beans. ‘Kwai' which is similar to ‘Tamul-Pan' in Assam has a special social importance. Homemade beer is used in all social functions like birth, death and any other festivals. Beer usually prepared from rice or millet. Almost all types of fruits are found here.
Jaintia people have a rich culture. They play various types of musical instruments like Duitara, Sarong,(both are stringed instrument), Ka Nakra, Padiah, Katasa (different types of drums), Marynken,(harp) Chuwiang, Tangmuri (flutes) etc. they are music lovers and consider ‘Ka Duitara' as the Queen of music.
মেচ জনগোষ্ঠী
The Meches are a numerically small scheduled tribe of Assam. This tribes found in Goalpara Districts and a small portion are exists in Khowang area of Dibrugarh district, Parakhowa area of Karbi Anglong District.
The Meches are of Tibeto Burman origin and belong to the great Bodo section of Tibeto-Burman people. It is believed that the Meches and the Kacharis are from the common origin.
The Meches has five principal clans with different origin. A clan is called ‘Ari' by the Meches. Other than these five principal clans, the Meches has four clan based on occupation. There are similarities between the clans of the Bodo-Kacharis os Assam. The presence of similar clans indicates that the Meches and the Bodo-Kacharies are one and same people.The clans are exogamous and marriages within the clan are barred.
The marriages should be within the community. Marriages were settled by the mother and other elderly women of the family in old days. Bride price called ‘Jan' was paid in cash and it is varied according to the accomplishment and the beauty of the girl. The marriage ceremony is very simple and it is similar to the marriages of Rajasthan and Gujrat. Widow marriage is prevalent among them. The widow of the elder brother can marry the unmarried younger brother. But widow of the younger brother can not be married by the elder brother. Divorce is allowed but not common. Child marriage is not present.
The Meches follow the patrilineal system in the family structure. They lived in a joint family. Now some of the Meches goes for nuclear family also. Sons inherit the property after the death of the father. Daughters have no right over the property.
The traditional houses pattern is similar to that of Bodo-Kacharies. Four houses are constructed in the country yard with locally available material. Rice is the staple food. Boiled rice is served with vegetable, meat of pork, duck, and pigeon. They drink tea without milk and sugar. The most favorite drink is home made rice beer which should be served in any socio-religious festivals.
The Meches dead bodies are cremated or buried depending on the circumstances of death and social status and economic conditions of the concerned families. In case of unnatural death the dead bodies are buried only. The dead bodies must be carried by the member of the clan only to the cremation/buried ground. Death ceremony is performed is performed in eighth or twelveth day. On the day of Shradha the village people and the relatives of the deceased are served.
Some of the Meches family converted to Christianity and the other follow Hindu religion. They follow Brahma cult and Vaishnava cult of Srimanta Sankardeva. -->
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
গুণীন্দ্ৰ নাথ দত্ত
ড॰ গুণীন্দ্ৰ নাথ দত্ত আছিল অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথম সোণৰ পদক অধিকাৰী আৰু বেলজিয়াম চৰকাৰৰ বৃত্তি লাভ কৰোঁতা প্ৰথম অসমীয়া পশু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ গৱেষক। তেখেতৰ জন্ম অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনা মহকুমাৰ ভগামুখ গাঁৱত। ১৯৪৮ চনৰ ২৬ জুলাইত জন্মগ্ৰহণ কৰা দত্তৰ পিতৃ মাতৃ ক্ৰমে কেশৱ চন্দ্ৰ দত্ত আৰু পদ্মাৱতী দত্ত।
শিক্ষা
১৯৫৭ চনত ড॰ দত্তই অবিভক্ত লখিমপুৰ জিলাৰ ভিতৰত দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ বৃত্তি পৰীক্ষা পাছ কৰিছিল। ১৯৭২ চনত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্বৰ্ণপদকসহ বি ভি এছ চি এণ্ড এ এইচ পৰীক্ষাত প্ৰথম শ্ৰেণী লাভ কৰিছিল। ১৯৭৫ চনত জব্বলপুৰৰ জৱাহৰলাল নেহৰু কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান দখল কৰি এম ভি এছ চি এণ্ড এ এইচ ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথম অসমীয়া। ১৯৮৩ চনত বেলজিয়াম দেশৰ বিখ্যাত গেণ্ট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বেক্টেৰীয়াৰ এণ্টিবায়টিক প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ বাবে বিশেষ সুখ্যাতিৰে পশু বিজ্ঞান আৰু চিকিৎসাৰ ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু এটা নতুন বেক্টেৰীয়াৰ আৱিষ্কাৰেৰে গ্ৰেট ডিষ্টিংচন লাভ কৰা প্ৰথম অনা বেলজিয়ান হিচাপে পৰিগণিত হয়।
কৰ্মৰাজি আৰু সন্মান
ড॰ দত্তদেৱৰ প্ৰায় ৭৬খন গৱেষণা পত্ৰ আৰু লগতে ১৫০টা গধুৰ প্ৰবন্ধ বাতৰি কাকত আৰু বিভিন্ন আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছিল। তেখেতৰ গৱেষণা পত্ৰবোৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, কানাডা, জাপান, ফ্ৰান্স, ইংলেণ্ড, নেডাৰলেণ্ড, বেলজিয়াম আদি দেশৰ উচ্চমানৰ বিজ্ঞান পত্ৰিকাৰ উপৰিও আমাৰ দেশৰ Indian Journal of Animal Sciences, Indian Journal of Medical Research আদি আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছিল। এনে বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ গৱেষণা পত্ৰবোৰৰ বাবে তেখেত আন্তৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত নামৰ বিজ্ঞান পত্ৰিকাখনে মান নিৰ্ণয় কৰা উচ্চ যুক্ত গৱেষণা পত্ৰৰ লেখক হৈছিল। ড॰ দত্ত হৈছে একমাত্ৰ ভাৰতীয় পশু চিকিৎসা বিজ্ঞানী যাকজন স্বাস্থ্যৰ সৈতে জড়িত অনেক গৱেষণা কৰাৰ স্বীকৃতি হিচাপে লণ্ডনৰ Royal Society of Health এ Fellowship দি সন্মানিত কৰিছিল। তেখেতক লণ্ডনৰে Institute of Biology য়ে Chartered Biologist হিচাপেও সন্মানিত কৰিছিল। লণ্ডনৰ জীৱ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ তেখেত আছিল কৰ্পৰেট মেম্বাৰ। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বৰ্ড অৱ ৰিচাৰ্চ এডভাউজৰী সমিতিৰ তেখেত আছিল অবৈতনিক সদস্য। ইয়াৰ উপৰিও তেখেত কেন্দ্ৰীয় লোকসেৱা আয়োগ আৰু অসম লোকসেৱা আয়োগৰ সদস্য। অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৃষি বিজ্ঞানীৰ নিযুক্তি পৰিষদৰ বিশেষজ্ঞ আছিল। ড॰ দত্তদেৱৰ সোঁৱৰণত ভাৰতীয় পশু চিকিৎসা ঔষধ বিজ্ঞান সংস্থাই সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত ২০০৩ চনৰ পৰা প্ৰতিবছৰে 'Dr Gunindra Nath Dutta Memorial Gold Medal for Lifetime Achievement in Veterniary Medicine Research' প্ৰদান কৰি আহিছে।
পৰিয়াল
ড॰ গুণীন্দ্ৰ নাথ দত্তদেৱৰ পত্নী ড॰ জ্যোতি দত্ত পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ ঔষধ বিজ্ঞান বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপিকা। তেওঁলোক দুজন দুগৰাকী কন্যা সন্তানৰ পিতৃ মাতৃ।
মৃত্যু
ড॰ দত্তৰ মৃত্যু ২০০১ চনৰ ৩০ জুলাইত, গুৱাহাটীত।
ড॰ গুণীন্দ্ৰ নাথ দত্ত স্মাৰক ন্যাস
ড॰ দত্তৰ স্মৃতি যুগমীয়া কৰি ৰখাৰ উদ্দেশ্যে তেখেতৰ পৰিয়াল, ভগামুখৰ অসমী যুৱক সংঘ আৰু শুভাকাংক্ষীসকলে মিলি ড॰ গুণীন্দ্ৰ নাথ দত্ত স্মাৰক ন্যাস গঠন কৰিছে। এই ন্যাসৰ জৰিয়তে ২০০৩ চনৰ পৰাই ঢকুৱাখনা মহকুমাৰ প্ৰতিবছৰে হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ সহ উত্তীৰ্ণ হোৱা পৰীক্ষাৰ্থীক নগদ ধনৰ টোপোলা এটাৰে পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ বিজ্ঞানী
ঢকুৱাখনা আদৰ্শ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
=ইতিহাস==
ব্ৰিটিছ শাসনকালত অবিভক্ত লখিমপুৰ জিলাৰ ( বৰ্তমান লখিমপুৰ, ধেমাজি, ডিব্ৰুগড় আৰু তিনিচুকীয়া জিলাক সামৰি) সদৰ ঠাই হিচাপে ঢকুৱাখনা নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু দুই চাৰিটা চৰকাৰী অনুষ্ঠানৰ লগতে ১৮৫১-৫২ চনত তেওঁলোকে স্থাপন প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ ঢকুৱাখনা স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯৩৬ চনত বুৰঞ্জীবিদ সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱা, সমাজকৰ্মী চন্দ্ৰশেখৰ দাসৰ চেষ্টাৰ বলত সেই সময়ৰ অসমৰ শিক্ষা বিভাগৰ ডাইৰেক্টৰ মিষ্টাৰ স্মল চাহাব আৰু ইন্সপেক্টৰ শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ অনুমতি সাপেক্ষে হাইস্কুলৰ ৭ম আৰু ৮ম শ্ৰেণী খোলা হয়। বৰ্তমান স্থানত থকা বিদ্যালয়খন ১৯৩৮ চনত পতা হৈছিল। হাইস্কুল স্থাপন হোৱাৰ পাছত প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে নিয়োজিত হৈছিল গুৱাহাটীৰ উমাকান্ত শৰ্মা।
বিদ্যালয়ে লাভ কৰা স্বীকৃতি
বিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ সতীশ চন্দ্ৰ গগৈৰ কাৰ্যকালত বিজ্ঞান শাখাৰ আৰম্ভণিৰে ১৯৭৬ চনৰ ১ জুলাইত উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰ্যায়লৈ উন্নীত হয়। ১৯৯৫ চনত কলা শাখাটিও অন্তৰ্ভুক্ত হৈ ১৯৯৭ চনত অসম চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা স্বাধীনতা স্বৰ্ণ জয়ন্তী বিদ্যালয় আৰু ২০০৭ চনত আদৰ্শ বিদ্যালয় হিচাপে স্বীকৃত হয়। ২০১১ চনত লখিমপুৰ জিলাৰ উপায়ুক্তই "শ্ৰেষ্ঠ স্কুল বঁটা" প্ৰদান কৰে।
সুবিধা
কম্পিউটাৰ লেব, ইক' ক্লাৱ, স্কাউট এণ্ড গাইড, বিজ্ঞান পৰীক্ষাগাৰ ইত্যাদি।
বিদ্যালয় মুখপত্ৰ
বিদ্যালয় মুখপত্ৰ "বিকাশ" ইতিমধ্যে ২০১২ চনত ৰূপালী জয়ন্তী সংখ্যাৰূপে প্ৰকাশ পাইছিল। ২০০৭-২০০৮ চনত "বিকাশে" লখিমপুৰ জিলাৰ ভিতৰত "শ্ৰেষ্ঠ আলোচনী" বঁটা লাভ কৰে। ইয়াৰোপৰি অসম চৰকাৰৰ আঁচনি অনুসৰি বিদ্যালয়ৰ পৰা হাতেলিখা আলোচনী "জ্ঞান সাগৰ" নিয়মিতৰূপে প্ৰকাশ পায়। তদুপৰি শ্ৰেণীভিত্তিক হাতেলিখা আলোচনীৰ প্ৰতিযোগিতাও অনুষ্ঠিত হৈছে।
কৃতী শিক্ষক
বিদ্যালয়ৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ সতীশ চন্দ্ৰ গগৈদেৱে ৰাজ্যিক কৃতী শিক্ষক বঁটা, জিলা আৰু ৰাজ্যিক কৃতী শিক্ষক তথা অধ্যক্ষ চেনিৰাম বৰুৱা ২০০৫ চনত "বি কে সৰস্বত শিক্ষাৰত্ন বঁটা", জিলা কৃতী শিক্ষক কুমুদ চন্দ্ৰ শৰ্মাই ভাৰত স্কাউট এণ্ড গাইডৰ পৰা "ৰাষ্ট্ৰীয় চিলভাৰ ষ্টাৰ বঁটা", আৰু অসম শাখাৰ পৰা "মেডেল অৱ মেৰিট বঁটা", জিলা কৃতী শিক্ষক চন্দ্ৰধৰ চমুৱাই অসমীয়া নাটকৰ পাণ্ডুলিপি প্ৰতিযোগিতাত ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। বিদ্যালয়ৰ আন জিলা কৃতী শিক্ষকসকল হৈছে- উপেন্দ্ৰ নাথ অয়েংগীয়া, লিখন চন্দ্ৰ বুঢ়াগোহাঞি, পদ্মা বৰা, হিৰণ্য বৰা, নীলমণি বৰুৱা, জিনু কোঁৱৰ, প্ৰবোধ বৰগোহাঞি।
মহাৰজত জয়ন্তী উদযাপন
২০১০ চনত বিদ্যালয়খনে ৭৫ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ ফলশ্ৰুতিত ২০১২ চনৰ ২২, ২৩ আৰু ২৪ ডিচেম্বৰত মহা আড়ম্বৰেৰে বিদ্যালয়খনে মহাৰজত জয়ন্তী উদযাপন কৰে। মহাৰজত জয়ন্তী উপলক্ষে প্ৰকাশিত মুখপত্ৰৰ নাম "হীৰক সৌৰভ"।
বিদ্যালয় প্ৰধান
(একাদিক্ৰমে)
স্বৰ্গীয় উমাকান্ত শৰ্মা স্বৰ্গীয় দ্ৰোণকান্ত ফুকন স্বৰ্গীয় সতীশ চন্দ্ৰ গগৈ ঘনকান্ত বৰুৱা উপেন্দ্ৰ নাথ অয়েংগীয়া কৰুণাকান্ত কলিতা চেনিৰাম বৰুৱা লিখন চন্দ্ৰ বুঢ়াগোহাঞি পদ্মা বড়া প্ৰেম গগৈ ৰুণু দত্ত দাস
তথ্যসূত্ৰ
"হীৰক সৌৰভ" মহাৰজত জয়ন্তী উপলক্ষে প্ৰকাশিত স্মৃতিগ্ৰন্থ ঢকুৱাখনা আদৰ্শ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় সম্পাদক- পৰম শংকৰ দত্ত প্ৰকাশ কাল- ২০১২ চন
শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:ঢকুৱাখনা
ৱাই-ফাই
ৱাই-ফাই (WiFi) হ'ল ৱাই-ফাই এলায়েন্সৰ বাণিজ্য-চিহ্ন বা ট্ৰেডমাৰ্ক। আই ই ই ই ৮০২.১১ আদৰ্শ তাঁৰহীন স্থানীয় এলেকা নেটৱৰ্ক বা ৱাৰলেচ লোকেল এৰিয়া নেটৱৰ্ক (WLAN) ডিভাইচ ব্ৰেণ্ড কৰাৰ বাবে উৎপাদনকাৰী সকলে এই বাণিজ্যিক-চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰে। বৰ্তমানে সবাতোকৈ বেছি ব্যৱহৃত ডব্লিউ এল এ এন ক্লাছ হল আই ই ই ই ৮০২.১১। ৱাই-ফাই শব্দটি প্ৰায়ে আই ই ই ই ৮০২.১১ ৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপে ব্যৱহৃত হয়।
ৱাই-ফাই এলায়েন্স হল এটি বিশ্বব্যাপী প্ৰতিষ্ঠানৰ দল যিয়ে ডব্লিউ এল এ এন প্ৰযুক্তি বিস্তাৰ কৰে আৰু ইণ্টেৰ'পেৰাবিলিটিৰ আদৰ্শ সমন্বিত ডিভাইচক প্ৰত্যায়ন কৰে। ইণ্টেৰ'পেৰাবিলিটি হল তথ্য বিনিময় আৰু ব্যৱহাৰ কৰাৰ ক্ষমতা। সময়ৰ খৰচ কমাবলৈ সকলো ৮০২.১১-উপযোগী ডিভাইচক ৱাই-ফাই এলায়েন্স প্ৰত্যয়নৰ বাবে অনুমতি দিয়া নহয়।
সাধাৰণতে সকলো লেপটপ, পেৰিফেৰাল ডিভাইচ, প্ৰিণ্টাৰ, স্মাৰ্ট ফ'ন, এম পি থ্ৰী প্লেয়াৰ, ভিডিঅ' গেম কনচ'ল আৰু ব্যক্তিগত কম্পিউটাৰত ৱাই-ফাই ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ইতিহাস
১৯৮৫ চনত ইউ এচ ফেডাৰেল কমিউনিকেশ্বন কমিশ্বন কৰ্তৃকে ৰেডিঅ' বৰ্ণালীৰ কিছু বেণ্ড উন্মুক্ত কৰাৰ মাধ্যমত ৱাই-ফাই প্ৰযুক্তিৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল। ১৯৯১ চনত এন চি আৰ কৰ্পোৰেচন/এ টি এণ্ড টি নিউৱেজিন, নৰৱেত ৱাই-ফাই/৮০২.১১ ৰ পূৰ্ব লক্ষণ আৱিষ্কাৰ হয়। প্ৰাথমিকভাবে আৱিষ্কাৰক কোষাধ্যক্ষ-ব্যৱস্থাৰ বাবে এই প্ৰযুক্তি আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰথম প্ৰযুক্তি হল ৱেভ লেন যাৰ তথ্য স্থানান্তৰণ ক্ষমতা আছিল ১ মেগা বিট/ছেকেণ্ড আৰু ২ মেগা বিট/ছেকেণ্ড। ভিক হেয়েচ প্ৰাথমিক ৮০২.১১বি আৰু ৮০২.১১এ আদৰ্শ নক্সাকাৰী সকলৰ ভিতৰত অন্যতম, তেওঁ ৱাই-ফাইৰ জনক নামে পৰিচিত আৰু তেওঁ ১০ বছৰ আই ই ই ই ৮০২.১১ ৰ প্ৰধান আছিল।
১৯৯২ চনত কমনৱেল্থ চায়েণ্টিফিক এণ্ড ইণ্ডাষ্ট্ৰীয়াল ৰিচাৰ্চ অৰগেনাইজেশ্বনে (CSIRO) অষ্ট্ৰেলিয়াত তাঁৰহীন তথ্য স্থানান্তৰণৰ বাবে কৃতিত্ব লাভ কৰে। ১৯৯৬ চনত একে বিষয়ত ইউ এচ(US)এ কৃতিত্ব লাভ কৰে। ৱাই-ফাইয়ে কৃতিত্বৰ গাণিতিক সূ্ত্ৰসমূহ ব্যৱহাৰ কৰে। ২০০৯ চনৰ এপ্ৰিলত,ইণ্টেল, মাইক্ৰ'চফট্, এইচপি, ডেল সহ ১৪টা প্ৰযুক্তি ভিত্তিক প্ৰতিষ্ঠানে এই কৃতিত্ব ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে চি এচ আই আৰ অ'ক ২৫০ মিলিয়ন ইউ এচ ডলাৰ প্ৰদান কৰিবলৈ সম্মত হয়।
অৰুণাচল প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰীসকলৰ তালিকা
অৰুণাচল প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰীসকলৰ তালিকা তলত দিয়া হৈছে
<!-- Please don't delete this part
-->
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ φ
মৈত্ৰেয়ী
মৈত্ৰেয়ী (Maitreyi, নামৰ অৰ্থ: "বন্ধুসুলভ") প্ৰাচীন ভাৰতৰ বৈদিক যুগৰ এগৰাকী হিন্দু দাৰ্শনিক। বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ অনুসৰি তেওঁ বৈদিক ঋষি যাজ্ঞবল্ক্যেৰ দুই পত্নীৰ অন্যতম আছিল। ঋষি যাজ্ঞবল্ক্য আনুমানিক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮ম শতাব্দীৰ আছিল। হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰত  আৰু গৃহ্যসূত্ৰত অৱশ্য তেওঁক ব্ৰহ্মচাৰ্য ব্ৰত পালন কৰা চিৰকুমাৰী অদ্বৈতবাদী দাৰ্শনিক হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। প্ৰাচীন সংস্কৃত সাহিত্যত তেওঁক "ব্ৰহ্মবাদিনী" বা বেদৰ ব্যাখ্যাকাৰী হিচাপে পৰিচিত।
একাধিক প্ৰাচীন ভাৰতীয় গ্ৰন্থত মৈত্ৰেয়ীৰ উল্লেখ পোৱা যায়। বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ গ্ৰন্থত যাজ্ঞবল্ক্যেৰ সৈতে কথোপকথনেৰ মাধ্যমত তেওঁ হিন্দু দৰ্শনৰ আত্মা সংক্ৰান্তিয় ধাৰণাৰ পৰ্যালোচনা কৰিছিল। এই কথোপকথন অনুসৰি ব্যক্তিৰ আত্মাৰ পৰা প্ৰেম নিঃসৰিত হয়। মৈত্ৰেয়ী আত্মা আৰু ব্ৰহ্মৰ প্ৰকৃতি আৰু সেই দুয়োৰে একতা আলোচনা কৰিছিল। এই ধাৰণা অদ্বৈত বেদান্ত দৰ্শনৰ মূল কথা। বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ গ্ৰন্থৰ এই মৈত্ৰেয়ী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদ সুৰেশ্বৰৰ বাৰ্ত্তিক টীকাৰ মূল বিষয়বস্তু।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
অশ্বলায়ন গৃহ্যসূত্ৰ গ্ৰন্থৰ বৰ্ণনা অনুসাৰি মৈত্ৰেয়ী ঋষি মৈত্ৰীৰ কন্যা আছিল আৰু তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ নাম সুলভা মৈত্ৰেয়ী। গৃহ্যসূত্ৰত বৈদিক যুগৰ অন্যান্য বিদুষী নাৰীসকলৰ সৈতে তেওঁৰ নাম উল্লেখ পোৱা গৈছে। ঋষি মৈত্ৰী মিথিলাৰ বিদেহ ৰাজ্যত বসবাস কৰিছিল। তেওঁ ৰজা জনকৰ ৰাজসভাৰ এগৰাকী মন্ত্ৰী আছিল।
প্ৰাচীন ভাৰতত মৈত্ৰেয়ীক অদ্বৈতবাদী দাৰ্শনিক আৰু বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ গ্ৰন্থত তেওঁক জনক ৰজাৰ সমসাময়িক আৰু ঋষি যাজ্ঞবল্ক্যৰ পত্নী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হলেও মহাভাৰতৰ মতে সুলভা মৈত্ৰেয়ীক চিৰকুমাৰী পৰমা সুন্দৰী নাৰী বোলা হৈছে। এই গ্ৰন্থৰ বিৱৰণ অনুযায়ী মৈত্ৰেয়ী বাল-ব্ৰহ্মচাৰিণী আছিল আৰু তেওঁ ৰাজা জনকক অদ্বৈত দৰ্শন ব্যাখ্যা কৰিছিল। প্ৰাচীন সংস্কৃত সাহিত্যত তেওঁক "ব্ৰহ্মবাদিনী" বা বেদ ব্যাখ্যাকাৰিণী) নামে অভিহিত কৰা হৈছে। মৈত্ৰেয়ী আৰু যাজ্ঞবল্ক্য আনুমানিক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮ম শতিকাত বসবাস কৰিছিল।
মৈত্ৰেয়ী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদ
ঋকবেদৰ প্ৰায় দহটা স্তোত্ৰৰ মন্ত্ৰদ্ৰষ্টা হিচাপে মৈত্ৰেয়ীৰ নাম পোৱা যায়। বৃহদাৰণ্যক উপনিষদৰ এক কথোপকথনত তেওঁ হিন্দু দৰ্শনৰ আত্মা সংক্ৰান্তিয় ধাৰণাৰ পৰ্যালোচনা কৰিছিল।"মৈত্ৰেয়ী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদ" নামে পৰিচিত এই কথোপকথন অনুসৰি ব্যক্তিৰ আত্মাৰ প্ৰায়ে প্ৰেমৰ নিঃসৰণ হয়। তদুপৰি এই কথোপকথনৰ মাধ্যমেৰে আত্মা আৰু ব্ৰহ্মৰ প্ৰকৃতি আৰু উভয়ৰ একত্বৰ কথা আলোচিত হৈছে। এই ধাৰণা অদ্বৈত বেদান্ত দৰ্শনৰ মূল ভিত্তি।
একাধিক হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থত এই কথোপকথন লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে। এইসমূহৰ ভিতৰত সৰ্বপ্ৰাচীন উল্লেখ বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ নামৰ অন্যতম প্ৰধান তথা প্ৰাচীনতম উপনিষদৰ দ্বিতীয় অধ্যায়ৰ চতুৰ্থ ব্ৰাহ্মণত পোৱা যায়। উক্ত গ্ৰন্থৰ চতুৰ্থ অধ্যায়ৰ পঞ্চম ব্ৰাহ্মণত এই কথোপকথনৰ পৰিৱৰ্তিত ৰূপ পোৱা যায়। এই উপনিষদৰ ৰচনাকাল আনুমানিক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭০০। বেদৰ মধ্যন্দিন আৰু কান্ব শাখাৰ দুখন পুথিত এই কথোপকথন পোৱা যায়। দুখন পুথিৰ বিৱৰণত সাহিত্য-সংক্ৰান্তিয় কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ পাৰ্থক্য থাকিলেও দুয়ো ক্ষেত্ৰ একে দাৰ্শনিক বিষয়বস্তু লৈ আলোচনা কৰা হৈছে।
জীৱনৰ প্ৰথম তিনি আশ্ৰম ব্ৰহ্মচৰ্য (ছাত্ৰজীৱন), গাৰ্হ্যস্থ (গৃহজীৱন) আৰু বাণপ্ৰস্থ (অৱসৰজীৱন) অতিবাহিত কৰাৰ পিছত বাৰ্ধক্যত উপনীত হৈ যাজ্ঞবল্ক্য ঋষিয়ে চতুৰ্থ আশ্ৰম প্ৰৱেশ কৰি সন্ন্যাসী (সৰ্বত্যাগী) হোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ মৈত্ৰেয়ীৰ অনুমতি বিচাৰি জনালে যে তেওঁৰ বিষয় সম্পত্তি তেওঁ মৈত্ৰেয়ী আৰু কাত্যায়নীৰ মাজত ভাগ কৰিবলৈ বিচাৰে।  মৈত্ৰেয়ীয়ে কলে যে তেওঁ ধন-সম্পদৰ প্ৰতি আগ্ৰহী নহয়। কাৰণ ধনসম্পত্তিয়ে তেওঁক "অমৰত্ব" প্ৰদান কৰিব নোৱাৰে। তেওঁ অমৰত্ব সম্পৰ্কে জানিবলৈ আগ্ৰহী:
- বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ; দ্বিতীয় অধ্যায়, চতুৰ্থ ব্ৰাহ্মণ, ২-৪
তাৰপিছত মৈত্ৰেয়ীৰ সৈতে কথাপাতি যাজ্ঞবল্ক্য আত্মাৰ অমৰত্ব, ব্ৰহ্ম (পৰম সত্য) আৰু ব্ৰহ্ম আৰু আত্মাৰ একত্ব প্ৰসঙ্গত তেওঁৰ মতামত ব্যাখ্যা কৰে। যাজ্ঞবল্ক্যেৰ ব্যাখ্যা চলি থকা সময়ত মাজে মাজে মৈত্ৰেয়ীয়ে আপত্তি উত্থাপন কৰিছিল আৰু বিষয়সমূহ স্পষ্টীকৰণৰ অনুৰোধ জনাইছিল।
প্ৰাচীন বৈদিক প্ৰথা মতে আধ্যাত্মিক আলোচনাত নাৰীৰ সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণ আৰু ব্ৰহ্মবিদ্যাত তেওঁলোকৰ অধিকাৰৰ প্ৰমাণ হিচাপে এই কথোপকথনক গ্ৰহণ কৰা যায় নে নাযায় তাকে লৈ গৱেষকসমূহৰ মাজত মতানৈক্য বিদ্যমান। আমেৰিকান ভাৰততত্ত্ববিদ অথা ধৰ্মীয় ইতিহাসৰ অধ্যাপক ওয়েণ্ডি ডনিগাৰৰ মতে, এই কথোপকথনত মৈত্ৰেয়ীক লেখিকা হিচাপে উপস্থাপন কৰা হোৱা নাই। ই উপনিষদত উল্লিখিত এক ব্ৰাহ্মণৰ কাহিনী মাত্ৰ যে ব্ৰাহ্মণৰ দুই পত্নী বুদ্ধিবৃত্তিৰ নিৰিখে ভিন্ন প্ৰকৃতিৰ।  আনহাতে আন এগৰাকী ভাৰততত্ত্ববিদ তথা তুলনামূলক ধৰ্মৰ অধ্যাপক কাৰেন পেশেলিছৰ মতে মৈত্ৰেয়ীক ধৰ্মতত্ত্ব-জিজ্ঞাসু হিচাপে উপস্থাপন কৰা হৈছে। কাৰণ এই কথোপকথন চলা চলি থকা সময়ত তেওঁ যাজ্ঞবল্ক্যেৰ বক্তব্যত আপত্তি উত্থাপন কৰিছিল আৰু একাধিক সঠিক প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰিছিল।
বৃহদাৰণ্যক উপনিষদত উল্লিখিত মৈত্ৰেয়ী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদ লিঙ্গভিত্তিক সম্পৰ্ক-সংক্ৰান্তিয় তৰ্কৰ বাদেও গুৰুত্বপূৰ্ণ। হিন্দু দৰ্শনৰ প্ৰভাৱশালী অদ্বৈত বেদান্ত শাখাৰ প্ৰৱক্তা আদি শংকৰ উক্ত উপনিষদৰ ভাষ্যে লিখিছিল যে, এই কথোপকথনৰ উদ্দেশ্য হ'ল আত্মজ্ঞান আৰু ব্ৰহ্মজ্ঞানৰ গুৰুত্বৰ আলোকপাত কৰা আৰু উভয়ৰ একত্বৰ বিষয়ে সহজবোধ্য কৰি তোলা। তেওঁৰ মতে এই কথোপকথনে প্ৰমাণ কৰে যে শ্ৰুতি বা (বৈদিক ধৰ্মশাস্ত্ৰত ব্ৰহ্মজ্ঞান আৰু আত্মজ্ঞান লাভৰ উপায় হিচাপে সন্ন্যাসৰ বিধান দিয়া হৈছে।  ইয়াৰ লগতে তেওঁ আকৌ কৈছে যে, শ্ৰুতি গ্ৰন্থত আত্মজ্ঞান অৰ্জনক বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কাৰণ এই উপনিষদত দ্বিতীয় অধ্যায়ৰ পিছত চতুৰ্থ অধ্যায়তো ব্ৰহ্মবিদ্যা আলোচনাৰ যৌক্তিক পৰিসমাপ্তি হিচাপে যাজ্ঞবল্ক্য-মৈত্ৰেয়ীৰ কথোপকথনৰ পুনৰাবৃত্তি কৰা হৈছে।
প্ৰেমৰ প্ৰকৃতি
মৈত্ৰেয়ী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদত প্ৰেম আৰু প্ৰেমাস্পদৰ নিৰ্যাস লৈ এক আলোচনা পোৱা যায়। এই আলোচনাৰ প্ৰতিপাদ্য বিষয়টো হল যে প্ৰেম ব্যক্তিৰ আত্মা আৰু সেই আত্মাৰ সৈতে সম্পৰ্কযুক্ত বিশ্বাত্মাৰ সংযোগসূত্ৰ:
"হে প্ৰিয়ে, পতিৰ বাবে যে পত্নীৰ প্ৰেম প্ৰিয় হয় তেনে নহয়; নিজৰ প্ৰয়োজনেই পতিৰ প্ৰিয় হয়। হে প্ৰিয়ে, পত্নীৰ বাবে যে পতিৰ প্ৰেম প্ৰিয় হয় তেনে নহয়; নিজৰ প্ৰয়োজনেই পত্নীৰ প্ৰিয় হয়।"
- বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ, দ্বিতীয় অধ্যায়, চতুৰ্থ ব্ৰাহ্মণ, ৫
ধৰ্মতত্ত্ব-লেখক তথা সম্পাদক ৰবাৰ্ট ফন দে ওয়েয়াৰেৰ মতে, এই বক্তব্যয়ে দৃঢ়ভাৱে ঘোষণা কৰে যে প্ৰেম ব্যক্তিত্ব নিজস্ব আত্মাৰ প্ৰতিফলন: সেয়া সন্তানৰ প্ৰতি পিতামাতাৰ প্ৰেম বা ধৰ্মৰ প্ৰতি অথবা সমগ্ৰ জগতৰ প্ৰতি প্ৰেম। জাৰ্মান ভাৰততত্ত্ববিদ তথা অক্সফোৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক মেক্স মুলাৰৰ মতে, বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ গ্ৰন্থত মৈত্ৰেয়ী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদত যি প্ৰেমৰ উল্লেখ কৰা হৈছে সেয়া ব্যক্তি জীৱন আৰু তাৰ বাহিৰে সকলো ক্ষেত্ৰতে পৰিব্যাপ্ত; দ্বিতীয় অধ্যায়ৰ চতুৰ্থ ব্ৰাহ্মণৰ অন্তৰ্গত পঞ্চম পংক্তিত বোলা হৈছে যে, "…দেৱগণৰ বাবে যি দেৱগণ (যাজ্ঞিকাদিৰ) প্ৰিয় হয় তেনে নহয়; (যাজ্ঞিকাদিৰ) আত্মপ্ৰয়োজনেই দেৱগণৰ প্ৰিয় হয়।"  এই কথোপকথনৰ পৰা জনা যায় যে "এই ব্ৰাহ্মণজাতি, এই ক্ষত্ৰিয়জাতি, এই লোকসমূহ, এই দেৱবৃন্দ, এই ভূতবৰ্গ আৰু এই সকলো বস্তু সকলোৱে এই আত্মা" আৰু "আত্মা দৃষ্ট, শ্ৰুত, বিচাৰিত, আৰু বিজ্ঞাত হলে এই সমস্ত জ্ঞাত হয়।"
"আত্মা"-সংক্ৰান্ত এই কথোপকথনেৰ শেষে যাজ্ঞবল্ক্য মৈত্ৰেয়ীকে বললেন: "হে প্ৰিয়ে মৈত্ৰেয়ি, আত্মাই দ্ৰষ্টব্য, শ্ৰোতব্য, মন্তব্য ও নিশ্চিতৰূপে ধ্যেয়। হে প্ৰিয়ে, শ্ৰবণ, মনন ও নিদিধ্যাসনেৰ দ্বাৰা আত্মাৰ দৰ্শন হইলে তদ্দ্বাৰাই এই সমস্ত বিদিত হয়।"
- বৃহদাৰণ্যকোপনিষদ্‌, দ্বিতীয় অধ্যায়, চতুৰ্থ ব্ৰাহ্মণ, ৫
যাজ্ঞবল্ক্য সংসাৰ ত্যাগ কৰি সন্ন্যাস অৱলম্বন কৰে আৰু মৈত্ৰেয়ীও সন্ন্যাসিনী হয়। তেওঁ পৰিব্ৰাজকৰ বৃত্তি গ্ৰহণ কৰি ত্যাগীৰ জীৱন যাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
উত্তৰাধিকাৰ
একাধিক পুৰাণত মৈত্ৰেয়ীৰ উল্লেখ পোৱা যায়। মৈত্ৰেয়ীক "প্ৰাচীন ভাৰতৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ বিদুষী আৰু সদাচাৰী চৰিত্ৰ নাৰী" বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁ ভাৰতৰ বিদুষী নাৰীসমাজৰ প্ৰতীক। নতুন দিল্লীত তেওঁৰ নামেৰে এখন মহাবিদ্যালয়ৰ নামকৰণ কৰা হৈছে।  তামিলনাডু ৰাজ্যত মৈত্ৰেয়ী বৈদিক গ্ৰাম নামৰে এক আশ্ৰম আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক