cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
লাঙামাৰা পূজা
লাঙামাৰা পূজা অসমৰ ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ মাজৰ পাতিৰাভাসকলৰ এক পৱিত্ৰ উৎসৱ৷ অসমত বসবাস কৰা মংগোলীয় মূলৰ ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ খেল বা ফৈদ কেইবাটাও৷ ড° ভূবন মোহন দাস আৰু ৰাজেন ৰাভাৰ মতে, ৰাভাসকলৰ মুঠ খেল বা ফৈদ ৯টা৷ আনহাতে ড° উপেন ৰাভা হাকাচামৰ মতে ৮টা৷ এই সকলোবোৰ ফৈদৰ মাজতে পাতিৰাভা ফৈদৰ জনসংখ্যা সৰ্বাধিক৷ পাতিৰাভাসকলে অসমীয়া মিহলি ৰাভা ভাষা কয়৷ ঘাইকৈ দক্ষিণ কামৰূপ আৰু গোৱালপাৰা জিলাৰ পূব অংশত পাতিৰাভাসকলৰ বসতি৷ ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে কোনো নিৰ্দিষ্ট দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্তিৰ পৰিৱৰ্তে শিল বা গছ-গছনিক দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতীক হিচাপে লৈ পূজা কৰে৷ প্ৰাচীন কালৰে পৰা পাতিৰাভাসকলৰ মাজত প্ৰচলিত হৈ অহা লাঙামাৰা পূজা হৈছে দেৱাদিদেৱ মহাদেৱৰ পূজা৷ জেঠ-আহাৰ মাহত এই পূজা পতা হয়৷ এই পূজাত এই পূজাত লংদেও, খোকচি, সন্নাসী, কেঁচাইখাইতী, খৈলা, ৰংগুৰ আদিকো আৰাধনা কৰা হয় যদিও প্ৰধান পূজা হয় শিৱৰ নামত৷ লাঙামাৰা পূজা দেউৰীৰ দ্বাৰা কৰা হয়৷ ৰাভাসকলে দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতীকৰূপে শিল ব্যৱহাৰ কৰাৰ আঁৰত এক কাহিনী আছে৷ “এসময়ত জুনাবায় মেচিক আৰু জুনাবায় মেবা নামৰ গিৰিয়েক-ঘৈণীয়েক এহালে গঞাৰ লগত মাছ মৰিবলৈ গৈছিল৷ সকলোৱে খালৈভৰ্তি মাছ পালে কিন্ত জুনাবায় মেচিকে শিল এডোখৰহে পালে৷ শিলডোখৰ পেলাই দিলেও বাৰে বাৰে শিলটো জাকৈত উঠে৷ কিবা ভাবি জুনাবায়ে শিলটো ঘৰলৈ লৈ আহিল৷ ৰাতি শিলটোৱে সপোন দেখুৱালে, আৰু পূৰ্বৰ প্ৰতাপী ডডান ৰজাৰ কাহিনী কৈ পূজা কৰিবলৈ ক’লে৷ সপোনৰ কথা পিছদিনা গাঁৱৰ মানুহৰ আগত কোৱাত সেই শিলডোখৰকে স্থাপন কৰি পূজাৰ আয়োজন কৰে৷ তেতিয়াৰ পৰাই শিল স্থাপন কৰি ’খোকচী’( খোক মানে খালৈ) পূজা কৰাৰ ৰীতি প্ৰচলিত হৈ আছে৷
দেৱ-দেৱী আৰু দেউৰী
ৰাভাসকলৰ আৰাধ্য দেৱ-দেৱীসকলক দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয় আৰু দুই ধাৰাত পূজা কৰা হয়৷ সেই দুটা ধাৰা হ’ল, ৰাভা বায় আৰু লেমা বায়৷ ’ৰাভা বায়’ত অন্তৰ্ভূক্ত দেৱ-দেৱীক জনগোষ্ঠীটোৰ কৌলিক ধৰ্মীয় নিয়মমতে পূজা কৰা হয় আৰু ’লেমা বায়’ত অন্তৰ্ভূক্ত দেৱ-দেৱীক হিন্দু ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰে পূজা কৰা হয়৷ লাঙা দেৱতা ’ৰাভা বায়’ শ্ৰেণীৰ দেৱতা৷ এনে পূজাত কোনো ব্ৰাহ্মণ বা পুৰোহিতে পূজা নকৰে৷ ৰাভাসকলৰ স্থানীয় দেউৰীয়েহে পূজা কৰে৷ পূজাৰ মূল পূজাৰীজনক দেউৰী, ওজা বা বায়ফাং বোলে আৰু সহায়কাৰীজনক পালি, পালিচা বা তাকব্ৰা বোলে৷ দেউৰী আৰু সহায়কাৰীজনে পূজাৰ এসপ্তাহ আগৰে পৰা নীতি-নিয়ম মানি ব্ৰতাচাৰে থাকিব লাগে৷ পূজাৰ সময়ত গা-পা ধুই তিতাবস্ত্ৰেৰে গাত পিঠাগুড়ি ছটিয়াই, ডিঙিত কুশবন একোছা লৈ পূজা কৰাটো নিয়ম৷
পূজাৰ বিধি
লাঙামাৰা পূজা গাঁৱৰ বাহিৰৰ কোনো কাঠনিবাৰী বা নদীৰ পাৰত অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ এই পূজাত লাঙা, ধনকুবেৰ, ঠাকুৰাণী, দুধকুমৰ, ফুলকুমৰ, খোকচী আদি দেৱ-দেৱীৰ নামত একোডোখৰ শিল স্থাপন কৰি পূজা কৰা হয়৷ প্ৰথমে ঠাকুৰাণীৰ পূজা কৰি পিছত বাকীসকলৰ পূজা আৰু শেষত খোকচী দেৱীৰ পূজা কৰা হয়৷ নৈবেদ্য বা ঠগী দিয়া ঠাইত পিঠাগুড়িৰে আল্পনা অঁকা হয়৷ তাত ঠগী, নৈবেদ্য আগবঢ়াই প্ৰথমে ঠাকুৰাণীক বলি দিয়া হয়৷ তাৰপিছত লাঙা, ধনকুবেৰ আৰু খোকচীক বলি দিয়ে৷ দুধকুমৰ আৰু ফুলকুমৰক বলি দিয়া নহয়৷ প্ৰধান পুৰোহিতৰ ঘৰত প্ৰস্তুত কৰা মদ “ঘৰী’’ নামৰ পাত্ৰত আনি অৰ্পন কৰা হয় আৰু সেই মদ ঠাকুৰাণী, দুধকুমৰ আৰু ফুলকুমৰৰ নামত অৰ্পন কৰে৷ ঠগী আৰু ভোগ আগবঢ়োৱাৰ পিছত সকলোৱে লগ হৈ মদ খায় আৰু ভোজন কৰে৷ গাঁৱৰ গৰখীয়াসকলৰ বাবে পৃথকে পূজাৰ প্ৰসাদ থৈ দিয়া নিয়ম৷ তাৰপিছত সকলোৱে লগ হৈ প্ৰতিগৰাকী দেৱ-দেৱীক সম্বোধন কৰি আৰাধনা কৰে আৰু আশীৰ্বাদ বিচাৰে৷ শেষত পূজাৰীয়ে প্ৰসাদ বিতৰণ কৰে আৰু সকলোৱে প্ৰসাদ খাই ঘৰাঘৰি যায়৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
পৰেশ ভূঞা
পৰেশ ভূঞা (ইংৰাজী:Paresh Bhuyan) হৈছে অসমৰ এজন চিত্ৰশিল্পী।
অনুপ্ৰেৰণা
সৰুৰে পৰা চিত্রশিল্পৰ প্রতি তীব্র আকর্ষণ অনুভৱ কৰা পৰেশক চিত্রশিল্পৰ প্রতি উৎসাহিত কৰা মানুহজনেই হ’ল ককায়েক অৱনী ভূঞা। অৱনীয়েও ভাল ছবি আঁকিছিল।  পৰেশৰ প্রিয় চিত্রশিল্পী অমৃতা চেৰেগিল । তেখেতৰ দৃষ্টিত চিত্রশিল্পী আৰু সাধাৰণ দর্শকৰ দৃষ্টিৰ মাজত কোনো পার্থক্য নাথাকে। প্রায় পঞ্চম শ্রেণীৰ পৰা দেৱীৰ প্রতিমা প্রস্তুত কৰা পৰেশৰ মূল নিচা শিল্প-ভাস্কর্য যদিও তেওঁৰ অন্যতম এটি নিচা হ’ল ফটোগ্রাফী।
পৰেশ ভূঞাৰ শিল্পকর্ম চাই সুধাকণ্ঠ ভূপেন হাজৰিকাইলিখিছিল: “শ্রী পৰেশ ভূঞাৰ চিত্রপ্রদর্শনী আজি দেখিলোঁ। টেম্পেৰা, মিক্সড মেডিয়া আৰু অইল পদ্ধতিত অঁকা কেইখনমান কেনভাচ্ উপভোগ কৰিলোঁ। বিষয়বস্তু শক্তিশালী। বিশেষকৈ হকাৰ নামৰ কেনভাচখনৰ ডিটেইলচ ভাল লাগিল।”
thumb thumb|পৰেশ ভূঞাৰ বিখ্যাত ছবি - দ্য হকাৰ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ চিত্ৰশিল্পী
২০১৭ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ তালিকা
তথ্য সংগ্ৰহ
*
মাক আৰু মৰম (চলচ্চিত্ৰ)
মাক আৰু মৰম (Maak Aru Moram) ১৯৫৭ চনৰ ১০ মে’ত মুক্তি পোৱা এখন সামাজিক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। নিপ বৰুৱাই ছবিখন পৰিচালনা কৰাৰ উপৰিও ছবিখনৰ কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্যও লিখিছিল।  সঙ্গীত ব্ৰজেন বৰুৱাৰ। এইখন আছিল নিপ বৰুৱা পৰিচালিত দ্বিতীয়খন ছবি। বৰুৱা আৰ্ট প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত মাক আৰু মৰম আৰু মৰম প্ৰয়োজনা কৰিছিল ব্ৰজেন বৰুৱাই। ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা “চাৰ্টিফিকেট অৱ মেৰিট” লাভ কৰিছিল।
কাহিনী
এয়া এজন নিস্থাৱান স্বামী আৰু মৰমীয়াল পিতৃৰ মৰ্মস্পৰ্শী কাহিনী, যিয়ে মৰমী পত্নীৰ আকস্মিক মৃত্যুৰ পাছত পুনৰ্বিবাহ নকৰাবলৈ সিদ্ধান্ত লয়, যাতে সন্তান দুটিক নিজে যতন লৈ ডাঙৰ-দীঘল কৰিব পাৰে। কিন্তু পৰিস্থিতিয়ে তেওঁক সিদ্ধান্ত সলাবলৈ বাধ্য কৰায় আৰু সন্তানৰ সুৰক্ষাৰ বাবে পুনৰ্বিবাহৰ বাবে সন্মত হয়।
দুয়ো কলিকতাত খুব আনন্দ কৰিলে আৰু তাৰ পৰা দাৰ্জিলিং পালেহি। কিন্তু দাৰ্জিলিঙত হঠাৎ বুলু ঢুকাই থাকিল। ৰমেশে ভগ্ন হৃদয়েৰে ঘৰ পালেহি আৰু ল’ৰা-ছোৱালীহালক মাক বেমাৰ হৈ হাস্পাতালত চিকিৎসাধীন হৈ আছে বুলি ক’লে আৰু পুনৰ্বিবাহ নকৰোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে।
ৰমেশৰ কলিকতালৈ বদলি হ’ল। এদিন ল’ৰা-ছোৱালীহাল ঘৰৰ বাহিৰলৈ গ’ল। কলিকতাৰ জাক-জমকতাত দুয়ো দিশহাৰা হৈ পৰিল। জিতুৱে দূৰ্ঘটনাৰ সন্মুখীন হ’ল আৰু তাক হাস্পাতাললৈ লৈ যোৱা হ’ল। জিনাকো গুণ্ডাই অপহৰণ কৰিলে।
তেওঁলোকৰ বিশ্বস্ত সঙ্গী এটা এলচেচিয়ান কুকুৰৰ সহায়ত দেউতাকে জিনাক বিচাৰি উলিয়ালে। জিতুও সুস্থ হৈ ঘৰলৈ উভতিল।
ৰমেশে বুজি পালে যে ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ সু-যতন ল’বলৈ এজনী মাকৰ অতিকৈ প্ৰয়োজন। সেয়া অকল দেউতাকৰ দ্বাৰা সম্ভৱ নহয়। সেয়েহে তেওঁ পুনৰ্বিবাহ কৰিবলৈ অৱশেষত সিদ্ধান্ত ল’লে।
বঁটা
মাক আৰু মৰম ছবিখনে ৫ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ (১৯৫৭) অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি শিতানত চাৰ্টিফিকেট অৱ মেৰিট লাভ কৰে। ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰা এইখন দ্বিতীয় অসমীয়া ছবি।
তথ্য উংস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
মীনা খাদিকাৰ
মীনা খাদিকাৰ (Meena Khadikar) এগৰাকী ভাৰতীয় মাৰাঠী আৰু হিন্দী ভাষাৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী আৰু সুৰকাৰ। তেওঁ পণ্ডিত দীননাথ মংগেশকাৰৰ দ্বিতীয়গৰাকী জ্যেষ্ঠ কন্যা। তেওঁৰ ভাই-ভনীসকল ক্ৰমে- লতা মংগেশকাৰ, আশা ভোঁচলে, ঊষা মংগেশকাৰ, আৰু হৃদয়নাথ মংগেশকাৰ।
জন্ম পৰিচয়
১৯৩১ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত মীনা খাদিকাৰৰ জন্ম হয়। জন্মৰ সময়ত তেওঁৰ নাম আছিল মীনা মংগেশকাৰ৷ তেওঁৰ দেউতাক পণ্ডিত দীননাথ মংগেশকাৰ আছিল এগৰাকী মঞ্চশিল্পী তথা গায়ক। লতা মংগেশকাৰৰ পিছত মীনা আছিল দীননাথ মংগেশকাৰৰ দ্বিতীয়গৰাকী জ্যেষ্ঠ কন্যা। তেওঁৰ ভাই-ভনীসকল হ’ল- আশা, ঊষা আৰু হৃদয়নাথ মংগেশকাৰ। তেওঁ মিঃ খাদিকাৰৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল। ২০১১ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ পুত্ৰ যোগেশ খাদিকাৰে কেইটামান গীত ৰেকৰ্ড কৰিছে। যোগেশ জীতেন্দ্ৰ অভিষেকীৰ জীয়েকৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
কৰ্মজীৱন (১৯৫২-২০০০)
মীনাই কাম কৰা হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ ভিতৰত মেহবুব খানে পৰিচালনা কৰা ১৯৫৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত মাডাৰ ইণ্ডিয়া চলচ্চিত্ৰৰ গীত “দুনীয়া মে হম আয়ে হে তো” (লতা মংগেশকাৰ আৰু ঊষা মংগেশকাৰৰ সৈতে গাইছে), পিলপিলি চাহেব চলচ্চিত্ৰৰ “ফাগুন আয়া”, ফাৰ্মাইছ চলচ্চিত্ৰৰ “আপনে ছিন লিয়া দিল” গীতটোত মহম্মদ ৰফিৰ সৈতে দ্বৈত কণ্ঠত, “হে মৌচাম য়ে মস্তানা”, “মুস্কুৰানা”, আব্ৰু চলচ্চিত্ৰৰ “দিল চুৰানা” আৰু পাত্ৰানী চলচ্চিত্ৰৰ “আৰে কই জাও ৰি পিয়া কো বুলাও”।
মীনা খাদিকাৰ মাৰাঠী ইণ্ডাষ্ট্ৰীত কৰা সংগীত ৰচনাৰ বাবে অধিক জনাজাত, তেওঁ কৰা কামৰ ভিতৰত আছে এটি জনপ্ৰিয় শিশুৰ গীত আৰু এলবাম “আচাৱা সুন্দৰ চকলেটেচা বুংলা”, যাক পিছলৈ বঙালী আৰু গুজৰাটী ভাষালৈ অনুবাদ কৰি বাণীৱদ্ধ কৰা হৈছিল। ই মূল গীতটো মীনাৰ দুই সন্তান যোগেশ আৰু ৰচনাই গাইছিল। তেওঁৰ “চাং চাং ভোলানাথ” গীতটোও সুপৰিচিত।
মংগেশকাৰ পৰিয়াল
মংগেশকাৰ পৰিয়াল হৈছে দীননাথ মংগেশকাৰৰ এক ভাৰতীয় পৰিয়াল। দীননাথে তেওঁৰ পৰিয়ালক তেওঁৰ জন্মস্থান গোৱাৰ মংগেশীৰ সৈতে চিনাক্ত কৰিবলৈ মংগেশকাৰ উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল।
দীননাথৰ পত্নী শ্বেৱন্তী (পিছলৈ শুদ্ধমতী নামলৈ সলনি কৰে), বোম্বাই প্ৰেচিডেঞ্চীৰ থালনাৰৰ (বৰ্তমান উত্তৰ-পশ্চিম মহাৰাষ্ট্ৰত) এগৰাকী গুজৰাটী মহিলা আছিল, যি দীননাথৰ দ্বিতীয়গৰাকী পত্নী আছিল; তেওঁৰ প্ৰথম পত্নী নৰ্মদাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ নৰ্মদাৰ সৰু ভনী শ্বেৱন্তীক বিয়া কৰায়।
মীনাৰ বায়েক লতা মংগেশকাৰ ভাৰতৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় আৰু সন্মানীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী আছিল। তেওঁ অবিবাহিত আছিল। তেওঁক ভাৰতৰ নাইটিংগেল বুলি জনা গৈছিল। ২০০১ চনত লতাজীক ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা ভাৰত ৰত্ন প্ৰদান কৰা হৈছিল। ২০২২ চনৰ ৬ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মীনাৰ আন ভাই-ভনী সকলোৱে দক্ষ গায়ক আৰু সংগীতজ্ঞ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
মুম্বাই চিটি এফ চি
মুম্বাই চিটি ফুটবল ক্লাব (মাৰাঠি:मुंबई सिटी फुटबॉल क्लब) এটি ইণ্ডিয়ান চুপাৰ লীগ ফুটবল ফ্ৰেঞ্চাইজি, মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত আধাৰিত, যিয়ে অক্টোবৰ ২০১৪ত খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, ইণ্ডিয়ান চুপাৰ লীগৰ আৰম্ভণী বৰ্ষত।
বুৰঞ্জী
মুম্বাই ১২ অক্টোবৰৰ এটলেটিক' দি কলকাতাৰ চল্ট লেক ষ্টেডিয়ামত আই-এচ-এলৰ প্ৰথম খেলত আলহী আছিল। নিক'লাচ এনেল্কা আৰু ফ্ৰেডী জাংবাৰ্গৰ অভাৱত মুম্বাই ৩–০ৰে পৰাজিত হ'ল।
বৰ্তমান দল
টোকা: পতাকাই ফিফাৰ নিয়মৰ মতেহে জাতীয় দল দৰ্শাইছে, অন্যথা, খেলুৱৈসকলৰ একাধিক অ-ফিফা ৰাষ্ট্ৰীয়তা থাকিব পাৰে।
টোকা: নং আই-এচ-এলৰ অফিচিয়েল এপৰ পৰা লোৱা হৈছে।
টিপু চুলতান
thumb|টিপু চুলতান
টিপু চুলতান কৰ্ণাটকৰ এসময়ৰ স্বাধীনচিতীয়া ৰাজ্য মহীশূৰ ৰাজ্য শাসনকৰ্তা আছিল। বিট্ৰিছ শক্তিয়ে টিপুক বশ্যতা স্বীকাৰ কৰাব নোৱাৰি ১৭৭৬ চনত মহীশূৰত এক চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰে। সেই চুক্তি মৰ্মে দুই পক্ষ পৰস্পৰ অধিকৃত অঞ্চলসমূহ প্ৰত্যাৰ্পন কৰে। সেই বছৰটোতে টিপুয়ে চুলতান উপাধি গ্ৰহণ কৰে। কিন্তু মহীশূৰৰ তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ যুদ্ধত তেখেতে বেয়া ধৰণে পৰাজয় বৰণ কৰে আৰু ৰাজ্যৰ অধিকাংশ হেৰুৱাব লগাত পৰে। যুদ্ধক্ষেত্ৰতে ১৭৯৯ চনৰ ৪ মে' দিনটোতে বীৰ টিপু চুলতানৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
টিপু চুলতান ভাৰতৰ প্ৰথম স্বাধীনতা সংগ্ৰামীৰ ইতিহাস
বাৰ ওঠৰ
বাৰ ওঠৰ (১২১৮) (Bara Othara‌‌‌) হ’ল এখন কিশোৰ-কিশোৰীৰ বাবে উপযোগী মাহেকীয়া আলোচনী। এই আলোচনীখনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মুখ্য উপদেষ্টা আছিল হোমেন বৰগোহাঞি।
‘বাৰ ওঠৰ’ৰ বিভিন্ন শিতানসমূহ
• 3
আমিনুল হক
জন্ম
১৯৫৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত গুৱাহাটীৰ হেদায়েৎপুৰত আমিনুল হকৰ জন্ম হয়। পিতৃ মফিজুদ্দিন আহমেদ আৰু মাতৃ আনোৱাৰা বেগম। তেখেতে গীতিকাৰ ৰূপেও খ্যাতি আৰ্জিছে আৰু কেবাটাও সংগীতৰ এলবামত তেখেতে লিখা গীতত বিভিন্নজন সংগীতশিল্পীয়ে সুৰাৰোপন কৰাই নহয় তেখেতে ভূপেন হাজৰিকাৰ 'শীতৰে সেমেকা ৰাতি', কেশৱ মহন্তৰ 'কলৰে আগতে কাউৰী পৰিলে' আদি গীতৰ ওপৰত একোখন চিত্ৰও অংকন কৰিছে।
কৰ্ম জীৱন
আমিনুল হক আছিল অসমৰ ‘চিত্ৰকলা আন্দোলন’ৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত। তেখেত আছিল ‘গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ড’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য। তেখেত একেৰাহে তিনিবছৰ-  ২০১৬, ১৭ আৰু ১৮ চনত ‘গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ড’ৰ কাৰ্যবাহী সভাপতি পদত নিয়োজিত হৈ থকাৰ উপৰিও গীল্ডৰ সম্পাদক আৰু কেইবাবছৰো আলোচনী সম্পাদকো আছিল।
তেখেতৰ প্ৰথম একক প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হয় ১৯৭৫ চনত হাজী মুচাফিৰখানা গুৱাহাটীত। তাৰপিছত ক্ৰমান্বয়ে ১৯৮৫ চনত গুৱাহাটী ৰাজ্যিক আৰ্ট গেলেৰী, ১৯৯৬ চনত কলিকতাৰ একাডেমি অৱ ফাইন আৰ্ট, ২০০৮ চনত গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ডত আৰু ২০১৭ চনত দিল্লী ললিত কলা একাডেমিত আমিনুল হকৰ একক চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হয়। ইয়াৰোপৰি যুটীয়াভাৱে তেখেতে শ্বিলং(১৯৭৭), কলকাতা(১৯৯৯), বৰোডা(২০০৮), দিল্লী(২০০২) আৰু ক’হিমাত (২০০১) চিত্ৰকলা প্ৰদৰ্শনীত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। ২০১৫ চনত তেখেতে ভাৰতীয় খাদ্য নিগমৰ চাকৰিৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। কৃতি চিত্ৰ-সমালোচকে তেখেতৰ ছবি  এম.এফ.হুছেইন আৰু পিকাছোৰ ছবিৰ সৈতে তুলনা কৰিছে।
কেৱল ছবি অঁকাতে নিয়োজিত হৈ নাথাকি তেখেতে চিত্ৰকলা সম্পৰ্কীয় যথেষ্ট প্ৰৱন্ধ পাতিও লিখিছে।
ব্যক্তিগত জীৱন
খ্যাতনামা অসমীয়া কবি-সাহিত্যিক ডাঃ নীলিমা টি হকৰ সৈতে ১৯৮৬ চনৰ ৫ জানুৱাৰী তাৰিখে আমিনুল হকৰ বিয়া হয়। ৰাহাত আমিন শিল্পী দম্পত্তীৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ চিত্ৰশিল্পী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
কৃষণ মহাৰাজ
১৯২৩ চনৰ বেনাৰসত এটা সংগীতময় পৰিয়ালত কৃষণ মহাৰাজৰ জন্ম হৈছিল। কৃষণ মহাৰাজে সংগীতজ্ঞ হৰি মহাৰাজৰ(পিতৃ) ওচৰত শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। পিতৃ মৃত্যু পাছত খুড়াক কণ্ঠে মহাৰাজে তেখেতক সংগীতৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল। কম বয়সৰ পৰা কৃষণ মহাৰাজে প্ৰখ্যাত সংগীত শিল্পী বৰে গোলাম আলি খান, ভীমসেন যোশী, ৰবি শংকৰ, আলী আকবৰ খান আদি সকলৰ সৈতে একে মঞ্চতে সংগীত পৰিৱেশন কৰা সুযোগ লাভ কৰিছিল। ১৯৭৩ চনত পদ্মশ্ৰী আৰু ২০০২ চনত পদ্মবিভূষণ সন্মানৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। কৃষণ মহাৰাজৰ মৃত্যু হয় ২০০৮ চনৰ ৪ মে'ত।
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক শ্ৰেণী:সংগীতজ্ঞ
মায়ং পবিতৰা মহোৎসৱ
মায়ং পবিতৰা মহোৎসৱ অসমৰ মৰিগাঁও জিলাৰ প্ৰসিদ্ধ পৰ্যটনস্থলী মায়ং আৰু পবিতৰা সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ আকৰ্ষণ আৰু পৰ্যটনৰ অধিক প্ৰচাৰ আৰু উৎকৰ্ষ (promote) সাধনৰ উদেশ্যেৰে পবিতৰাত অনুষ্ঠিত হোৱা এক অনুষ্ঠান। এই অনুষ্ঠানটো মৰিগাওঁ জিলা প্ৰশাসন তথা অসম ট্যুৰিজিম ডেভেলপমেন্ট কৰপৰেশ্যনৰ উদ্যোগত ২০১১ চনৰ ২৫-২৭ নৱেম্বৰলৈ তিনিদিনীয়াকৈ পোণপ্ৰথমবাৰৰ বাবে অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল।
উল্লেখযোগ্য অনুষ্ঠানসমূহ
প্ৰথমদিনা এক আকৰ্ষণীয় সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰাৰে এই মহোৎসৱৰ শুভাৰম্ভণি হয়। মূখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে মহোৎসৱৰ প্ৰদৰ্শণীৰ মুকলি কৰে। মহোৎসৱত আত্মসহায়ক গোটসমূহে অঞ্চলটোৰ কলা-সংস্কৃতিৰ এক প্ৰদৰ্শনীত অংশগ্ৰহণ কৰে। তাৰোপৰি স্থানীয় খাদ্যৰো এক প্ৰদৰ্শনীৰ আয়োজন কৰা হয়।
প্ৰথম দিনাৰ সন্ধিয়া এখন নাটক আৰু যাদুৰ প্ৰদৰ্শন (magic show) ৰ আয়োজন কৰা হয়।
মহোৎসৱৰ তৃতীয়দিনা জনগোষ্ঠীয় খেল-ধেমালি আৰু সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আয়োজিত হয়।
মূখ্য আকৰ্ষণ
এই মহোৎসৱৰ মূখ্য আকৰ্ষণ আছিল, মায়ঙৰ বৰ্তমানৰ আলংকাৰিক মহাৰজা তৰণী কান্ত কোঁৱৰৰ সৈতে বাৰজন সভাষদৰ শোভাযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ। তাৰোপৰি এই শোভাযাত্ৰাত ১০১ জন পৰম্পৰাগত বেজ তথা যাদুবিদ্যাৰ পণ্ডিতে অংশ লৈ তেওঁলোকৰ যাদু প্ৰদৰ্শন কৰে। মহোৎসৱত মায়ঙৰ ইতিহাস প্ৰসিদ্ধ ধ্বংসাবশেষ সমূহৰো প্ৰদৰ্শন হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:মহোৎসৱ
বিমান চন্দ্ৰ চেতিয়া
বিমান চন্দ্ৰ চেতিয়া তেখেত নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজৰ অধ্যক্ষ৷ গণিতজ্ঞ আৰু কবি হিচাপেও তেখেত পৰিচিত। তেখেতৰ এখন প্ৰসিদ্ধ গ্ৰন্থ হ’ল Fuzzy Modeling of the Boundary-Layer Theory
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
লগতে চাওক
স্বপ্নালী গগৈ
কছাৰী বুৰঞ্জী (গ্ৰন্থ)
কছাৰী বুৰঞ্জী গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম সম্পাদনা কৰিছে সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞাই ১৯৩৬ চনত ৷ গ্ৰন্থখনত কছাৰী ৰাজ্যৰ ইতিবৃত্ত; আৰু অসম আৰু কছাৰী ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক লেনদেনৰ বুৰঞ্জী সম্পৰ্কে উল্লেখ আছে৷ কছাৰী ৰজা আৰু আহোম ৰজাৰ মাজৰ সম্পৰ্ক, পাৰ্থক্য, আহোম-কছাৰীৰ যুদ্ধ আদি সম্পৰ্কেও বিৱৰণ আছে৷ গ্ৰন্থখনৰ মূল ৰূপটোৰ পাণ্ডুলিপি সংগ্ৰহ কৰা হয় হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ পৰিয়ালৰপৰা৷
বিৱৰণ
গ্ৰন্থখনত কছাৰী বা আহোম ডা-ডাঙৰীয়াসকলৰ মাজৰ যোগসূত্ৰৰ এছোৱা সময়ৰ কথা উল্লেখ আছে৷ চিঠি-পত্ৰৰ আদান প্ৰদান, ৰাজনৈতিক কথা-বতৰা, সৌহাদ্যপূৰ্ণ সম্পৰ্ক স্থাপনৰ কাৰণে ইজনে আন এজন ৰজালৈ চিঠি প্ৰেৰণৰ মাত্ৰাটো আহোম যুগত সৰ্বাধিক আছিল৷ চিঠিৰ সৈতে কটকীৰ হাতত মৌখিক বাৰ্তা দি পঠোৱাটোও আহোম যুগৰ যোগাযোগৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য আছিল৷ সেইদৰে একেটা কাৰণত কেতিয়াবা বাৰে-বাৰে চিঠিৰ জৰিয়তেই কটকী পঠিয়াই আলোচনা চলিছিল৷ এই বিষয়বোৰ কছাৰী বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
খেউন ৰৌণ মাই ক্ব
খেউন ৰৌণ মাই ক্ব' (Kheun Rwan Mai Kwa' or Singarigharutha) বা চিঙ্গাড়ীঘৰুথা হ'ল মধ্যযুগীয় অসমত ৰাজত্বকাৰী আহোম ৰাজ্যৰ চাওফাৰ ঐতিহাসিক ৰাজ্যভিষেক অনুষ্ঠান। আহোম শাসনৰ সময়ত এই অনুষ্ঠানে বিশেষ ৰাজকীয় মৰ্য্যাদা লাভ কৰিছিল সেইসময়ত আহোম ৰাজকুমাৰে এই অনুষ্ঠান অবিহনে ৰাজকীয়ভাবে মৰ্যাদা লাভ নকৰিছিল সেয়ে প্ৰতিজন চাওফাই এই প্ৰথাটোৰ মাজেৰেহে শাসন ভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল । কিন্তু অনুষ্ঠানটি বহুত ব্যয়বহুল আছিল আৰু সেইবাবে এই অনুষ্ঠান কৰাত যথেষ্ট সময়ৰ প্ৰয়োজন হৈছিল আৰু দেশত আৰ্থিক সংকটত এই অনুষ্ঠান আনকি স্থগিত ৰাখিব লগাও হৈছিল।
উৎস
"খেউন ৰৌণ মাই ক্ব" অনুষ্ঠানটি প্ৰথমে আহোম চাওফা চুদাংফা দ্বাৰা অনুষ্ঠিত কৰা হয়,। চুদাংফা 1397 খ্ৰীষ্টাব্দত চাওফা হয়। তেওঁ ৰাজধানী চৰাইদেউৰ পৰা চৰগুবালৈ সলাই। নতুন ৰাজধানীত চাওফা চুদাংফাই উৎসব অনুষ্ঠিত কৰিছিল এই প্ৰথা আহোমসকলৰ পূৰ্বপুৰুষ দেবতা ফুৰা লেংডনৰ আদেশ মতে পালন কৰি অহা হয়। আৰু সেইসময়ৰ পৰাই প্ৰতিজন চাওফাই এই অনুষ্ঠানটো পালন কৰি আহিছে। এই অনুষ্ঠানটি ত চাওফাসকলে চিঙ্গাড়ী গছৰ কাঠাম তৈয়াৰ কৰি তাতে অনুষ্ঠিত কৰিছিল সেয়ে ইয়াক চিঙ্গাড়ীঘৰুথা  বুলা হয়। প্ৰায়বোৰ আহোম চাওফাই চৰাইদেউত এই অনুষ্ঠান ভাগ কৰিছিল কাৰণ চাওলুং জনাই স্থায়ী ৰাজধানী তাতে পাতিছিল।
পদ্ধতি
এই অনুষ্ঠান ভাগি আহোমসকলৰ পৰম্পৰাগত আহোম ধৰ্মৰ পূজাৰী সকলে আগ ধৰে আৰু উপযুক্ত দিন বাৰ মঙল চায়। অনুষ্ঠান ভাগি অনুষ্ঠিত কৰা দিনা এটা মতা হাতীত চোমফাক পিন্ধি চাওঁফাই উঠিলৈ জ্যেষ্ঠ ৰাণী আই কুঁৱৰীক মাইকী হাতী এজনীত উঠাই চৰাইদেও অভিমুখে ৰাওনা হয়। তাৰ পাছত ৰাজ দম্পতী হাল পাটঘৰত উপস্থিত হৈ মলুঙ সকলৰ দ্বাৰা ঙি পুলকৰ পবিত্ৰ পানী ছটিয়াই। কিছু আহোম পুথিৰ মতে সেই মলুঙ দুজন একে বংশৰে যাক এই কামৰ বাবে ৰাখি থোৱা হৈছিল। পানীখিনি ছটিওৱা পাছত মলুঙ কেইজনক সোণ ৰূপৰ বহু দামী উপহাৰ দিয়া হৈছিল। তাৰ পিছত কিছু সময় ৰাজধানীৰ পৰা আঁতৰি আছিল যাতে কোনো অসূয়া অমংগল বোৰ তাতে থাকি যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
ভাৱিনা পেটেল
ভাৱিনা হাসমুখভাই পেটেল (Bhavina Hasmukhbhai Patel) ভাৰতৰ গুজৰাটৰ মেহছানাৰ এগৰাকী পেৰা টেবুল টেনিছ খেলুৱৈ। তেওঁ ২০২০ টকিঅ' পেৰালিম্পিকত একক চি৪ শাখাত ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। তেওঁ ভাৰতৰ হৈ পেৰালিম্পিকত পদকৰ লাভ কৰা প্ৰথম টেবুল টেনিছ খেলুৱৈ আৰু দীপা মালিকৰ পাছত দ্বিতীয়গৰাকী মহিলা খেলুৱৈ।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভাৱিনা পেটেল গুজৰাটৰ মেহছানাৰ ভাদনগৰৰ সুন্ধিয়াত এক মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ এবছৰ বয়সতে পলিঅ' ৰোগত আক্ৰান্ত হয়। তেওঁ তেওঁৰ গাঁৱতেই দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে পঢ়িছিল আৰু তাৰ পাছত ২০০৪ চনত তেওঁৰ দেউতাকে তেওঁক ব্লাইণ্ড পিপলছ এছ'চিয়েচন, আহমেদাবাদত নামভৰ্তি কৰায়। তেওঁ তেজালবেন লাখিয়াৰ তত্ত্বাৱধানত এটা কম্পিউটাৰ পাঠ্যক্ৰম কৰিছিল আৰু গুজৰাট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাতেই তেওঁ টেবুল টেনিছৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে।
কেৰিয়াৰ
হুইলচেয়াৰত টেবুল টেনিছ খেলা পেটেলে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাত কেইবাটাও স্বৰ্ণ আৰু ৰূপৰ পদক লাভ কৰিছে। ২০১১ চনত অনুষ্ঠিত পিটিটি থাইলেণ্ড টেবুল টেনিছ চেম্পিয়নশ্বিপত ব্যক্তিগত শাখাত ভাৰতৰ হৈ ৰূপৰ পদক জয় কৰি তেওঁ বিশ্বৰ ২ নম্বৰ স্থানত উপনীত হৈছিল। ২০১৩ চনৰ অক্টোবৰত বেইজিংত অনুষ্ঠিত এছিয়ান পেৰা টেবুল টেনিছ চেম্পিয়নশ্বিপত পেটেলে মহিলাৰ একক শ্ৰেণী ৪-ত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে।
চীনৰ বেইজিংত ২৩ ৰ পৰা ৩১ আগষ্ট ২০১৭ লৈ আয়োজিত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় টেবুল টেনিছ ফেডাৰেচন এছিয়ান পেৰা টেবুল টেনিছ চেম্পিয়নশ্বিপত ভাৱিনাই ব্ৰঞ্জৰ পদক জয় কৰিছিল। তেওঁ মহিলা একক শ্ৰেণী ৪ শাখাত কোৰীয় খেলুৱৈ কাঙৰ বিৰুদ্ধে খেলি তেওঁক ৩-০ ত পৰাস্ত কৰি ভাৰতৰ হৈ ব্ৰঞ্জৰ পদক জয় কৰিছিল। তেওঁ তাইলান দোশীৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল আৰু দলৰ বিষয়া তেজালবেন লাখিয়াৰ পৰাও সহায় লাভ কৰিছিল।
২০২১ চনত অনুষ্ঠিত টকিঅ' ২০২০ পেৰালিম্পিকত তেওঁ বিশ্বৰ ২ নম্বৰ আৰু ৰিঅ' পেৰালিম্পিক স্বৰ্ণ পদক বিজয়ী বৰিস্লাভা ৰাঙ্কোভিচক পৰাস্ত কৰি মহিলা একক চি৪ শাখাত ছেমি ফাইনেলত উপনীত হয়। ছেমি ফাইনেলত তেওঁ চীনৰ ঝাং মিয়াওক ৩-২ ত পৰাস্ত কৰি ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰি ভাৰতৰ বাবে পদক নিশ্চিত কৰে। তেওঁ ফাইনেলত চীনৰ ঝাও য়িঙৰ হাতত ৩-০ ব্যৱধানত পৰাস্ত হৈ ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। তেওঁ পেৰালিম্পিকত পদকৰ লাভ কৰা প্ৰথম টেবুল টেনিছ খেলুৱৈ আৰু দীপা মালিকৰ পাছত দ্বিতীয়গৰাকী মহিলা খেলুৱৈ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:গুজৰাটী ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ টেবুল টেনিছ খেলুৱৈ শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয়
অন্নপূৰ্ণা (দেৱী)
অন্নপূৰ্ণা (अन्नपूर्णा, অৰ্থ: 'খাদ্যৰে পূৰ্ণ') হৈছে খাদ্য আৰু পুষ্টিৰ সৈতে জড়িত হিন্দু ধৰ্মৰ দেৱী। হিন্দু ধৰ্মত পূজা-পাৰ্বণৰ উপৰিও ভগৱান প্ৰতি খাদ্যবস্তু ভোগ হিচাপে আগবঢ়োৱা হয়। সেয়ে দেৱী অন্নপূৰ্ণাক জনপ্ৰিয় দেৱী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ হৈছে শিৱৰ পত্নী পাৰ্বতীৰ আন এটা ৰূপ। ভৰতচন্দ্ৰ ৰয়ে লিখা বঙালী কবিতা 'অন্নদা মঙ্গল'ত দেৱীগৰাকীক খুব প্ৰশংসা কৰা হৈছে। অন্নপূৰ্ণা সহস্ৰনামত দেৱীগৰাকীক এহাজাৰটা নামেৰে আৰু অন্নপূৰ্ণা শতনামত ১০৮টা নামেৰে স্মৰণ কৰা হৈছে।
তেখেতৰ নামেৰে নিৰ্মাণ কৰা কেইবাটাও মন্দিৰ বৰ্তমান বিদ্যমান। আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্দিৰটো হৈছে বাৰাণসীৰ অন্নপূৰ্ণা দেৱী মন্দিৰ। অক্ষয়া তৃতীয়া দেৱীগৰাকীৰ জন্মদিন হিচাপে বিশ্বাস কৰা হয় আৰু সেই দিনটো মঙ্গলময় হিচাপে বিবেচনা কৰি সোণৰ গহনা ক্ৰয় কৰা হয়।
নামৰ উৎপত্তি
অন্নপূৰ্ণা এটা সংস্কৃত শব্দ যাৰ অৰ্থ হৈছে খাদ্য আৰু পুষ্টিদাত্ৰী। 'অন্ন' মানে খাদ্য আৰু 'পূৰ্ণ' মানে সম্পূৰ্ণ। হিমালয় পৰ্বতত থকা অন্নপূৰ্ণা শৃংগটো দেৱীগৰাকীৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছে। কাৰণ দেৱীগৰাকীক পৰ্বতৰ দেৱতা হিমাৱতৰ পুত্ৰী বুলি মনা হয়। দেৱীগৰাকী খাদ্যসামগ্ৰীৰ সৈতে জড়িত থকা হেতুকে পশ্চিমীয়া দেশত দেৱীগৰাকীক 'হিন্দু ৰন্ধন কলা'ৰ দেৱী বুলি কোৱা হয়।
মহত্ত্ব
পাৰ্বতীৰ অন্তৰ্ধান হোৱাৰ লগে লগে পৃথিৱীত খাদ্যৰ খুবেই নাটনি হ'ল। শিৱৰ অনুগামীসকলে তেওঁৰ ওচৰত খাদ্য বিচাৰি হাঁহাকাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু খাদ্য পোৱা নগ'ল। অৱশেষত শিৱ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলে জানিব পাৰিলে যে বাৰাণসীত থকা এটা পাকঘৰত তেতিয়াও খাদ্য সঞ্চিত হৈ আছে।
শাৰীৰিক অৱয়ব
ধৰ্মীয় গ্ৰন্থসমূহত অন্নপূৰ্ণা দেৱীক চন্দ্ৰমাৰ দৰে গোল মুখ, তিনিটা চকু আৰু চাৰিখন হাতেৰে সৈতে এগৰাকী কম বয়সীয়া দেৱীৰূপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তলফালৰ বাওঁহাতখনত সুস্বাদু খাদ্যৰে ভৰপূৰ এটা কলহ আৰু সোঁহাতখনত এখন ডাঙৰ হেতা আছে। বাকী দুখন হাত অভয় আৰু বৰদা মুদ্ৰাত আছে। তেওঁৰ শৰীৰত বিভিন্ন ধৰণৰ সোণৰ অলঙ্কাৰ আছে। তেওঁ এখন আসনত বহি থাকে আৰু তেওঁৰ শিৰত চন্দ্ৰ বিৰাজমান।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
অছৰগঞ্জ
অছৰগঞ্জ ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ মুংগেৰ জিলাত অৱস্থিত এখন সৰু নগৰ।
ভূগোল
অছৰগঞ্জ ভৌগোলিক স্থানাংক হ'ল 25.15°N, 86.68°W। ইয়াৰ গড় উচ্চতা হ'ল ৪৪ মিটাৰ (১৪৪ ফুট)। অছৰগঞ্জৰ পশ্চিমে নাৰায়ণপুৰ, কমৰগামা, ডঢ়া, ছাৰাউন, ধুৰীয়া, মকৱা; দক্ষিণে লখনপুৰ; পূবে কস্তিকাৰী, ৰহমতপুৰ আৰু উত্তৰে বিক্ৰমপুৰ অৱস্থিত।
জনগাঁথনি
২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, অছৰগঞ্জৰ জনসংখ্যা ৫,৭০৬জন য'ৰ ৫৩% পুৰুষ আৰু ৪৭% মহিলা। গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ হ'ল ৮৫%; পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতা ক্ৰমে ৭২% আৰু ৭০%। ১৪% জনসংখ্যা ০-৬ বছৰীয়া শিশু।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
পাণ্ডৱনী
পাণ্ডৱনী অৰ্থাৎ আক্ষৰিক ভাবে পাণ্ডৱৰ গীত আৰু কাহিনী হৈছে প্ৰাচীন ভাৰতীয় মহাকাব্য মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ আখ্যান জড়িত এক লোকগায়ন শৈলী। এই শৈলীত সংগীতৰ সৈতে বাদ্যযন্ত্ৰ সংগীও জড়িত হৈ থাকে। পাণ্ডৱসকলৰ দ্বিতীয় ভীম এই শৈলীৰ কাহিনীৰ নায়ক। মধ্য ভাৰতৰ ছত্তীশগড় ৰাজ্য আৰু ইয়াৰ কাষৰীয়া অঞ্চল মধ্যপ্ৰদেশ, ওড়িশা আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত লোকনাট্যৰ এই ৰূপ বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয়।
উৎপত্তি
এই লোককলা শৈলীৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে বিশেষ একো জনা নাযায়। ইয়াৰ আগশাৰীৰ লোকশিল্পী তীজান বাঈৰ মতে ই হয়তো মহাভাৰতৰ দৰেই পুৰণি হ’ব পাৰে, কিয়নো সেই সময়ত কম মানুহেই পঢ়িব পাৰিছিল আৰু তেনেকৈয়ে হয়তো তেওঁলোকে পাণ্ডৱনীৰ জৰিয়তে মহাভাৰতৰ কাহিনী প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম আগবঢ়াই লৈ গৈছিল। পৰম্পৰাগতভাৱে পাণ্ডৱনী কেৱল পুৰুষৰ দ্বাৰা পৰিবেশন কৰা হৈছিল। আশীৰ দশকৰ পৰা অৱশ্যে মহিলাসকলেও পাণ্ডৱনী উপস্থাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
পাণ্ডৱনীক প্ৰতিটো সংস্কৃতি বা পৰম্পৰাত উপস্থিত থকা কাহিনী কথকসকলৰ পৰম্পৰাৰ অংশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। বংগৰ বাউল গায়ক আৰু কথক পৰিবেশকসকলৰ দৰে ইয়াৰ কিছু সাদৃশ্য আছে। প্ৰাচীন মহাকাব্য, উপাখ্যান আৰু কাহিনীৰ পুনৰাবৃত্তি বা পুনৰ অভিনয় কৰি জনসাধাৰণক শিক্ষা আৰু মনোৰঞ্জন দিয়া ইয়াৰ মূল ভেঁটি।
বৰ্ণনা
পাণ্ডৱনীৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে মহাভাৰতৰ কিংবদন্তি ভাতৃ পাণ্ডৱসকলৰ কাহিনী বা গীত। মুখ্যশিল্পীগৰাকীয়ে মহাকাব্যখনৰ পৰা এটা খণ্ড যাক প্ৰসংগ বুলি কোৱা হয় গীত আৰু অভিনয়ৰ মাজেৰে পৰিবেশন কৰে। শিল্পীগৰাকীয়ে এহাতে সৰু সৰু ঘণ্টা আৰু ময়ূৰৰ পাখিৰে সজোৱা একতাৰা বা তাম্বুৰা (তাঁৰযুক্ত বাদ্যযন্ত্ৰ)ৰ সংগত কৰি আৰু আন এখন হাতত কৰতাল ধাৰণ কৰে।
ভৱানন্দ দত্ত
জন্ম
তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯১৯ চনৰ জুন মাহৰ ২ তাৰিখে যোৰহাটত। পিতৃৰ নাম সৰ্বানন্দ দত্ত আৰু মাতৃৰ নাম মনোমোহিনী দত্ত।
পাণ্ডৱনী
বৰ্ণনা
পৰিবেশনৰ সময়ত কাহিনী গঢ় লৈ উঠাৰ লগে লগে তাম্বুৰাটো অভিনয়ৰ সঁজুলি হৈ পৰে। কেতিয়াবা ইয়াক ভীমৰ ‘গদা’ বা অৰ্জুনৰ ধনু বা ৰথ, বা ৰাণী দ্ৰৌপদী বা দুশাসনৰ চুলিক মূৰ্ত কৰি তুলিবলৈ ব্যৱহাৰকৰা হয়। পাণ্ডৱনী পৰিৱেশনৰ বাবে কোনো ধৰণৰ মঞ্চৰ ব্যৱস্থা বা সাজ-সজ্জা ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। অনুকৰণ আৰু উত্তেজক নাট্য আন্দোলনৰ ব্যৱহাৰেৰে মাজে মাজে গায়ক-কথকে কোনো এটা খণ্ড সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ লগে লগে বা পুনৰ কোৱা কাহিনীটোত জয়লাভৰ উদযাপনৰ বাবে আকস্মিকভাৱে নৃত্য কৰিবলৈআৰম্ভ কৰে। মুখ্য শিল্পীগৰাকীক সাধাৰণতে হাৰমনিয়াম, তবলা, ঢোলক, মঞ্জিৰা বাদ্যযন্ত্ৰী আৰু দুই বা তিনি গৰাকী শিল্পীয়ে সহযোগ কৰে।
ভৱানন্দ দত্ত
শিক্ষা
১৯৩৬ চনত বজালী হাইস্কুলৰপৰা প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। একেটা বছৰেত কটন কলেজৰ আই.এ শ্ৰেণীত নামভৰ্তি। ১৯৩৮ চনত কটন কলেজৰপৰা লজিকত লেটাৰ মাৰ্কসহ প্ৰথম বিভাগত আই.এ উত্তীৰ্ণ। ১৯৪০ চনত কটন কলেজৰপৰা দৰ্শনত অনাৰ্ছ লৈ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰে। তেখেতে ১৯৪২ চনত স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে এম.এ চূড়ান্ত পৰীক্ষা দিয়াৰপৰা বিৰত থাকে। ১৯৪৪ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা দৰ্শনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ এম.এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰে। একে বছৰতে ৰঘুনাথ চৌধাৰী সম্পাদিত জয়ন্তী আলোচনীত নচিকেতা নামত কবিতা লিখি আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ বাটকটীয়া হিচাপে বিশেষ পৰিচিতি লাভ কৰে।
পাণ্ডৱনী
বৰ্ণনা
প্ৰতিজন শিল্পীয়ে পাণ্ডৱনী পৰিৱেশনত নিজৰ অনন্য শৈলী যোগ কৰে। তেওঁলোকে কেতিয়াবা স্থানীয় শব্দয়ো প্ৰয়োগ কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে কাহিনীৰ জৰিয়তে সাম্প্ৰতিক পৰিঘটনা আৰু অন্তৰ্দৃষ্টিৰ ওপৰত সমালোচনা আগবঢ়ায়। লাহে লাহে কাহিনী আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে নৃত্যৰ গতি সংযোজনেৰে পৰিৱেশনটোক অধিক তীব্ৰ আৰু মনোগ্ৰাহী হৈ পৰে। ইয়াত প্ৰায়ে আচৰিত হোৱাৰ এটা উপাদান ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মুখ্য শিল্পীগৰাকীয়ে সংগী শিল্পীসকলৰ সৈতে অহৰহ মত বিনিময় কৰে আৰু এইদৰে অভিনয়ৰ নাটকীয় প্ৰভাৱ বৃদ্ধি পায়। মহাভাৰতৰ এটা খণ্ডত কেইবা ঘণ্টা ধৰি চলিব পাৰে। সহজ কাহিনী কথন হিচাপে আৰম্ভ হোৱা কথাটোৱেই পিছলৈ পূৰ্ণাংগ বেলাড বা কাহিনীগীত হিচাপে পৰিণত হয়।
ভৱানন্দ দত্ত
কৰ্ম আৰু সামাজিক জীৱন
১৯৪৪ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা দৰ্শনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ এম.এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰি নলবাৰী কলেজত দৰ্শনৰ প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান। ১৯৪৬ চনত তেখেতে ভাৰত চৰকাৰৰ মেধা বৃত্তি লাভ কৰে। পুনৰ ১৯৪৭ লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ত শিশু মনস্তত্ত্বত গৱেষণা আৰম্ভ কৰে। ১৯৪৮ কমিউনিষ্ট দেশ চেকশ্ল’ভেকিয়াৰ প্ৰাগ চহৰত ইউনেস্কই পতা এখন আলোচনাচক্ৰত ভাগ ল'বলৈ যোৱাৰ অভিযোগত স্বদেশলৈ উভতি আহিবলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ কঠোৰ নিৰ্দেশ তেখেতলৈ আহে। ১৯৪৯ চনত গৱেষণাৰ কাম আধৰুৱাকৈ এৰি অসমলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰে। দৰ্শনৰ ছাত্ৰী আৰু পাছত অধ্যাপক পদত অধিষ্ঠিত হোৱা নীলিমা হাজৰিকাৰ সৈতে তেখেতৰ বিবাহ হয়। তেখেত কটন কলেজত দৰ্শনৰ প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান আৰু কিছুদিন এইকলেজত শিক্ষকতা কৰাৰ পাছত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দৰ্শন বিভাগত প্ৰবক্তা হিচাপে নিযুক্ত হয়। ১৯৫২ চনত নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে লোকসভাৰ নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি পৰাজিত হয় আৰু ১৯৫৭ চনত ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে পুনৰবাৰ লোকসভাৰ নিৰ্বাচনত বৰপেটা সমষ্টিৰপৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি পৰাজিত হয়। ১৯৫৯ চনত কেন্সাৰ ৰোগত তিনিবছৰ কাল আক্ৰান্ত হৈ থাকি আগষ্ট মাহৰ তিনি তাৰিখে তেখেতে শেষ নিঃশ্বাস ত্যাগ কৰে।
পাণ্ডৱনী
শৈলী
পাণ্ডৱনীৰ মূলতঃ দুটা শৈলীৰে পৰিৱেশন কৰা হয়। বেদমতী কথন শৈলীত দোহা-চৌপাল মৈত্ৰী ৰচিত সব্বল সিং চৌহানৰ মহাভাৰতৰ আধাৰিত। গ্ৰন্থক বুজাবলৈ বেদ শব্দটো শিথিলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই শৈলী ঝাদুৰাম দেৱংগনে জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। এই শৈলীৰ আন আন শিল্পীসকলৰ হৈছে হ'ল পুনাৰাম নিষাদ, ৰিতু বাৰ্মা, ৰেৱাৰাম চাহু। আনহাতে কাপালিক কথনৰ শৈলীত পৰিবেশকে মহাকাব্যখনৰ খণ্ড আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ ওপৰত ধাৰাবাহিকভাৱে নিজৰ কাল্পনিক ৰহণ সানিবলৈ স্বাধীন। ইয়াত কপাল শব্দটোৰ তাৎপৰ্য হৈছে যে ই স্মৃতি বা অভিজ্ঞতাক বুজায় যিয়ে পৰিবেশনৰ বিষয়বস্তুৰ বিষয়ে অৱগত কৰে। তীজান বাঈ এই পাণ্ডৱানী ধাৰাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। উষা বৰলে, শান্তি বাইও এই শৈলীৰ পৰিবেশক।
ভৱানন্দ দত্ত
গ্ৰন্থৰাজি
ফিলছফি ইন ইণ্ডিয়া ভবানন্দ দত্তৰ জীৱনকালত প্ৰকাশিত একমাত্ৰ গ্ৰন্থ। বাকীকেইখন মৰণোত্তৰভাৱে প্ৰকাশিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
পাণ্ডৱনী
জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিৰ ওপৰত প্ৰভাৱ
হাবিব তনবীৰৰ নাটকত পাণ্ডৱনীৰ প্ৰভাৱ স্পষ্টকৈ দেখা যায়। তেওঁ নিজৰ নাটকত ছত্তীশগড়ৰ লোকগায়কক ব্যৱহাৰ কৰি পাণ্ডৱনীৰ সাধাৰণ মুক্ত শৈলীৰ কাহিনী কথন আৰ্হিৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰিৱেশ্য কলা শ্ৰেণী:লোকনৃত্য
ৰঞ্জিত বৰপূজাৰী
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষা আন্দোলন
ৰাধিকা ৰয়
ৰাধিকা ৰয় (Radhika Roy; জন্ম: ৭ মে’ ১৯৪৯) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় সাংবাদিক আৰু নতুন দিল্লী টেলিভিছন (এনডিটিভি)ৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাতা। ছপা মাধ্যমৰ সাংবাদিকতাৰ দহ বছৰীয়া কেৰিয়াৰৰ পিছত, তেখেতে ১৯৮৭ চনত টেলিভিছনৰ জগতত ভৰি থৈছিল আৰু এনডিটিভি সহ-প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। চেনেলটোক তেখেতে ২৫ বছৰতকৈও অধিক সময় নেতৃত্ব দি আহিছে।
কৰ্মজীৱন
ছপা মাধ্যমত ৰয়ে দহবছৰতকৈও অধিক সময় কাম কৰে। তাৰে ভিতৰত 'দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেচ' আৰু 'ইণ্ডিয়া টুডে'ৰ প্ৰকাশ উল্লেখযোগ্য।
এনডিটিভিত কাম কৰা বিষয়া আৰু কৰ্মচাৰীসকলে ৰাধিকা ৰয়ক এগৰাকী ব্যৱসায়িক গুণসম্পন্ন আৰু সম্পাদকীয় অনুভূতিৰে পূৰ্ণ তীক্ষ্ণধী নাৰী হিচাপে গণ্য কৰে। ৰাধিকা ৰয়ে এনডিটিভিৰ সকলো স্নানাগাৰতে চেনিটাৰী নেপকিনৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। তেওঁ এনডিটিভিত কাম কৰি থকা মহিলা সাংবাদিক আৰু কৰ্মচাৰীসকলক মাতৃত্বকালীন চুটি দিয়াৰ ক্ষেত্ৰতো উদাৰ।
ব্যক্তিগত জীৱন
ৰাধিকা ৰয়ে প্ৰণয় ৰয়ৰ লগত বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। তেখেতে প্ৰণয় ৰয়ক লগ পাইছিল ৱেলহেম ছোৱালী স্কুলত। তেওঁলোকৰ তাৰা ৰয় নামেৰে এগৰাকী কন্যা সন্তান আছে।
দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ
১৯৯৮ চনত দূৰদৰ্শনৰ উন্নীতকৰণৰ জালিয়তিৰ এটা অভিযোগ তুলি ভাৰতৰ চিবিআইয়ে এনডিটিভিৰ পৰিচালন সঞ্চালক ৰয়ক অপৰাধমূলক ষড়যন্ত্ৰৰ গোচৰ তৰে। ২০১৩ চনৰ জুলাই মাহত, ৰয় আৰু এনডিটিভিক ন্যায়ালয়ৰ পৰা অপৰাধমুক্ত ঘোষণা কৰা হয় আৰু তেওঁলোকৰ বিৰু্দ্ধে চিবিআইয়ে ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইনৰ ধাৰা ১২০-বিৰ অধীনত ৰুজু কৰা গোচৰৰ পৰা মুক্ত কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাংবাদিক
স্বপ্নালী গগৈ
স্বপ্নালী গগৈ তেখেত নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজৰ ভূগোল বিভাগৰ অধ্যাপক। সাহিত্যিক আৰু সমালোচক। ভূগোল বিষয়ক গৱেষণা কাৰ্যৰ লগত জড়িত।
শিক্ষা
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ভূগোল বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ।
কৰ্মজীৱন
নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজৰ ভূগোল বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অগ্নিনিৰ্বাপক কৰ্মীসকলৰ দিৱস
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অগ্নিনিৰ্বাপক কৰ্মীসকলৰ দিৱস (International Firefighters' Day) প্ৰতি বছৰে ৪ মে' তাৰিখে পালন কৰা হয়। ১৯৯৯ চনৰ পৰা এই দিৱস পালন কৰি অহা হৈছে। সেই বছৰৰ অষ্ট্ৰেলিয়াত বনজুই নিৰ্বাপনৰ জড়িত পাঁচজনকৈ অগ্নিনিৰ্বাপকৰ কৰ্মী দুৰ্ঘটনাতপতিত হৈ অগ্নিদগ্ধ হয়। ৪মে'ত এই দিৱসটি পালন কৰা কাৰণ হৈছে এই দিনটোত চেইণ্ট ফ্লয়াণৰ (Saint Florian) জন্ম হৈছিল। চেইণ্ট ফ্লয়াণ(Saint Florian) হৈছে এগৰাকী ৰোমান অগ্নিনিৰ্বাপক সেনা; যিজনে বহুলোকৰ জীৱন আৰু সা-সম্পত্তি ৰক্ষা কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
যাদুমন্ত্ৰ
যাদুমন্ত্ৰ হৈছে একপ্ৰকাৰৰ মন্ত্ৰ বিশেষ। প্ৰকৃততে ই এক যাদুকৰী সূত্ৰ যাৰ উদ্দেশ্য হৈছে ব্যক্তি বা বস্তুৰ ওপৰত যাদুকৰী প্ৰভাৱ সৃষ্টি কৰা। সূত্ৰটো ক'ব, গাব বা উচ্চাৰণ কৰিব পাৰি। আনুষ্ঠানিক ৰীতি-নীতি বা প্ৰাৰ্থনাৰ দ্বাৰাও এই যাদু-মন্ত্ৰ মাতিব পাৰি। যাদুৰ জগতত, যাদুকৰ, ডাইনী আৰু পৰীসকলে যাদুমন্ত্ৰ কৰে বুলি অভিযোগ কৰা হয়।
মধ্যযুগৰ সাহিত্য, লোককাহিনী, পৰীৰ কাহিনী আৰু আধুনিক কল্পকাহিনীত, যাদুমন্ত্ৰ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ মন্ত্ৰ। ইয়াৰ ফলত যিসকলে কাৰোবাক মোহিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে তেওঁলোকৰ বাবে ব্যৱহৃত যাদুমন্ত্ৰৰ সমাৰ্থক অভিধাটো হৈছে মুহিনীবাণ।  ইংৰাজী ভাষাত চতুৰ্দশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে পুৰণি ফৰাচীভাষাৰ পৰা যাদুমন্ত্ৰৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ "ইনকেণ্টেচন" শব্দটোৰ সংযোগ ঘটিছে; ইয়াৰ সংশ্লিষ্ট স্থানীয় ইংৰাজী শব্দটো আছিল "গালড্ৰ" আৰু অৰ্থগত দিশত ইয়াৰ দ্বাৰা "গানৰ দৰে মন্ত্ৰ"ক বুজাইছিল।
ঐতিহাসিক যাদুমন্ত্ৰৰ লিখিত তথ্যসমূহ বহুতো সংস্কৃতিত মুখ্য একেশ্বৰবাদী ধৰ্ম (ইছলাম, ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম)ৰ সফলতাৰ দ্বাৰা বিভিন্ন সংস্কৃতিয়ে ধ্বংস কৰিছিল। এই ধৰ্ম-সংস্কৃতিয়ে কিছুমান যাদুকৰী কাৰ্যকলাপক অনৈতিক বা অশুভ আখ্যা দিছিল।
যাদুকৰী শব্দ
যাদুকৰী শব্দ বা শক্তিৰ শব্দ হৈছে এনে শব্দ যাৰ এক নিৰ্দিষ্ট আৰু কেতিয়াবা অনিচ্ছাকৃত প্ৰভাৱ থাকে। সেইবোৰ প্ৰায়ে কল্পকাহিনী বা মঞ্চ যাদুকৰৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত অৰ্থহীন বাক্যাংশ। প্ৰায়ে এনে শব্দবোৰ কঠোৰ,অদমিত বা আন গোপন বা ক্ষমতাশালী ভাষাৰ অংশ হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। কিছুমান কমিক কিতাপৰ নায়কে তেওঁলোকৰ শক্তি সক্ৰিয় কৰিবলৈ এনে যাদুকৰী শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে। পৰম্পৰাগত যাদুকৰী শব্দ কিছুমান হৈছে- আব্ৰাকাডাব্ৰা, আলাকাজাম, হকাচ পোকাচ, অপেন চিচেম আৰু চিম ছালা বিম আদি।
উডুগ-হুল
মেছোপটেমিয়াৰ পৌৰাণিক কাহিনীত, উডুগ হুল যাদুমন্ত্ৰবোৰ ৰাক্ষস (দুষ্ট উডুগ)ক বশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয় যি দুৰ্ভাগ্য বা ৰোগ কঢ়িয়াই আনে বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত। এনে ৰোগ বোৰ হৈছে মানসিক ৰোগ বা উদ্বেগ। এই ৰাক্ষসবোৰে বিবাহ বিচ্ছেদ, সম্পত্তি হেৰুওৱা বা অন্যান্য দুৰ্যোগৰ দৰে ভয়ংকৰ ঘটনা সৃষ্টি কৰিব পাৰে বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়।
লোককথা আৰু কল্পকাহিনীত
পৰম্পৰাগত পৰীৰ কাহিনী কিছুমানত যাদুকৰী সূত্ৰ কিছুমান কেতিয়াবা কোনো বস্তুৰ সৈতে সংলগ্ন হৈ থাকে। যেতিয়া যাদুমন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰা হয়, ই কোনো এটা বাস্তৱ অৱয়বক পৰিৱৰ্তন কৰাত সহায় কৰে। এনে কাহিনীবোৰত, যাদুকৰ, ডাইনী আৰু পৰীৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত যাদুদণ্ডৰ সৈতে এনে যাদুমন্ত্ৰ সংলগ্ন কৰা হয়। এটা উদাহৰণ হ'ল চিণ্ড্ৰেলাৰ ফেয়াৰী গডমাডাৰে এটা ৰঙালাওক প্ৰশিক্ষকলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা মন্ত্ৰটো আছিল "বিব্বিডি-বব্বিডি-বু" আৰু ই হৈছে এক অৰ্থহীন ছন্দোৱদ্ধ পংক্তি যিটো অধিক গুৰুতৰ ঐতিহাসিক মন্ত্ৰৰ যেন লাগে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোককথা শ্ৰেণী:মন্ত্ৰ সাহিত্য
কৰবী ডেকা হাজৰিকা
কৰবী ডেকা হাজৰিকা ( জন্ম: ২৩ জানুৱাৰী, ১৯৫৩) এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ অসমীয়া কবি আৰু সাহিত্যিক৷ তেওঁ ভালেসংখ্যক কবিতা সংকলন, সমালোচনা গ্ৰন্থ, উপন্যাস আৰু ভ্ৰমণ কাহিনী আদিৰ ৰচনাৰে অসমীয়া সাহিত্যলৈ বৰঙণি যোগাই আহিছে৷ তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে কৰবী ডেকা হাজৰিকাই বসন্ত বৰদলৈ বঁটা আৰু প্ৰবীণা শইকীয়া বঁটা লাভ কৰিছে৷
শৈশৱ
কৰবী ডেকা হাজৰিকাৰ জন্ম হৈছিল নাগালেণ্ডৰ বৰজান নামৰ এখন ঠাইত ১৯৫৩ চনৰ ২৩জানুৱাৰীত৷  তেওঁৰ পিতৃ মিনাকান্ত হাজৰিকা পেছাত এগৰাকী চিকিৎসক আছিল আৰু কৰ্মসূত্ৰে নগাপাহাৰৰ অঞ্চলসমূহত বসবাস কৰিছিল৷ প্ৰখ্যাত অসমীয়া সাহিত্যিক অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকা কৰবী ডেকা হাজৰিকাৰ ককাদেউতাক আছিল ৷
শিক্ষা
কৰবী ডেকা হাজৰিকাই শিৱসাগৰত স্কুলীয়া শিক্ষা আৰম্ভ কৰে৷ ১৯৬৯ চনত শিৱসাগৰৰ ফুলেশ্বৰী বালিকা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া ভাষাত সৰ্ব্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰি তেওঁ উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়৷ ইয়াৰ পিছত ১৯৭২ চনত শিৱসাগৰ বালিকা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ প্ৰথম শ্ৰেণীত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ ১৯৭৪ চনত হাজৰিকাই অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী পায় আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত মহেশ্বৰ নেওগৰ অধীনত ডক্টৰেট গৱেষণা আৰম্ভ কৰে৷ তেওঁৰ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল- মাধৱদেৱ: জীৱন, কলা আৰু ধাৰণা ( Madhavdeva: His Life, Art and Thoughts)৷
শৈক্ষিক
১৯৭৬ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰত ড৹ ডেকা হাজৰিকাই সহকাৰী অধ্যাপক ৰূপে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত যোগদান কৰে৷ পৰৱৰ্ত্তী কালত পদোন্নতি লাভ কৰি তেওঁ সেই বিভাগতে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ আসন অলংকৃত কৰিবলৈ সক্ষম হয় ৷ বৰ্তমান তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলা আৰু সামজ বিজ্ঞান (Humanities and Social Sciences)ৰ ডিন হিচাপে কায্যনিৰ্বাহ কৰি আছে৷ ২০০৮ চনত ডেকা হাজৰিকাৰ উদ্যোগতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত   Dr. Bhupen Hazarika Centre for Studies in Performing Arts প্ৰতিষ্ঠা হয়৷ এই কেন্দ্ৰটোৱে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে সংগীত, নৃত্য আৰু থিয়েটাৰ বিষয়ত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ মহলা আৰম্ভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷
সাহিত্য
ড৹ ডেকা হাজৰিকাই অসমীয়া সাহিত্যৰ বিভিন্ন দিশত অৱদান আগবঢ়াইছে৷ পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকাৰ সময়তে ১৯৬২ চনৰ ভাৰত-চীন যুদ্ধৰ সোঁৱৰণত লিখা তেওঁৰ প্ৰথমটো কবিতা ’অঞ্জলি’ অসম বাণী কাকতত প্ৰকাশ পাইছিল৷ ইয়াৰ পিছৰ পৰা তেওঁৰ কবিতামসূহ অসমৰ বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ পাই আহিছে৷ ইতিমধ্যে তেওঁ ভালেসংখ্যক কবিতা সংকলনো প্ৰকাশ কৰিছে৷
তাৰোপৰি ডেকা হাজৰিকাই সমালোচনা গ্ৰন্থ, উপন্যাস, শিশু সাহিত্য আৰু অনুবাদ সাহিত্যও ৰচনা কৰিছে৷ অসমীয়া সাহিত্যৰ অতীত আৰু বৰ্তমানৰ বহুতো দিশত তেওঁ মূল্যৱান সমালোচনা প্ৰকাশ পাই আহিছে৷
গ্ৰন্থৰাজি
সমালোচনা গ্ৰন্থ
ভ্ৰমণকাহিনী
উপন্যাস
অনুবাদ সাহিত্য
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
মৌখিক লোকসাহিত্য
মৌখিক লোকসাহিত্য
জাতিৰে নিজস্ব ভাষা আছে আৰু সেই ভাষাৰ মাধ্যমত জাতিৰ সাহিত্য গঢ়ি উঠে। জাতিৰ সাহিত্যই লিখিত ৰূপ পোৱাৰ আগতে মৌলিক গীত মাত, প্ৰবচন, সাধুকথা, ফকৰা যোজনা, পটন্তৰ আদি থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ অসমীয়া ভাষাতো তেনে ধৰণৰ লোক গীত, সাধুকথা, প্ৰবচন আদিৰ প্ৰচলন আছিল৷ এইবোৰ সাহিত্যই লিখিত ৰূপ পোৱাৰ আগতে জনসমাজত মুখে মুখে গীত,পদ আদিৰ ৰূপত প্ৰচলিত হৈ আছিল আৰু কালক্ৰমত ইয়েই লোকসাহিত্যৰ ৰূপ লয়৷
অসমীয়া লোকসাহিত্যৰ ভিতৰত প্ৰধানকৈ
১)সাধুকথা
২)ফকৰা যোজনা, পটন্তৰ প্ৰৱচন আৰু
৩)লোকগীত
সাধুকথা
নৃতত্ত্ব আৰু সমাজতত্ত্বৰ অধ্যয়নৰ ফালৰ পৰা সাধুকথাৰ যথেষ্ট মূল্য আছে৷ সাধুকথাবোৰৰ এটা স্থিৰ ৰূপ নাই৷ সাধু কওঁতাই নিজৰ ৰুচি, অভিৰুচি আৰু সামৰ্থ্য অনুসাৰে বৰ্ণাই যায়৷ উদাহৰণ স্বৰূপে তেজীমলাৰ সাধুটোৰ ভাষা, প্ৰকাশ ভংগী বিভিন্ন বক্তাৰ মুখত বিভিন্ন হৈ পৰে, সাধুটোৰ মূল ঘটনাটোৰহে পৰিবৰ্তন নহয়৷ প্ৰেম-প্ৰীতি, পিতৃস্নেহ, মাতৃস্নেহ, অসূয়া-ঈৰ্ষা, জীয়াই থকাৰ স্পৃহা, জনবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ আদি আদিম ভাৱ আৰু অনুভূতি সমূহৰ সৰল আৰু মুকলি প্ৰকাশ সাধুবোৰত দেখা যায়৷
ফকৰা-যোজনা, প্ৰবচন, পটন্ততৰ
ফকৰা-যোজনা, প্ৰবচন, পটন্তৰ, ডাকৰ বচন আদিয়ে অসমীয়া মৌখিক লোক সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি তুলিছে৷ ফকৰা-যোজনা আৰু প্ৰবচন বোৰত সাংসাৰিক অভিজ্ঞতা, প্ৰচলিত জীৱন চৰ্চা, আচাৰ ব্যৱহাৰ আদিৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়৷  অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ এক উল্লেখ যোগ্য সম্পদ হ’ল ডাকৰ বচন৷ ডাকৰ বচন সমূহে অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ কৃষি সম্পৰ্কীয় জ্যোতিষ বচন, নাৰীৰ লক্ষণ, গাৰ্হস্থ্য নীতি আদি প্ৰতিফলিত কৰে৷
ক) ছয় পো বাৰ নাতি
তেহে কৰিবা কুঁহিয়াৰ খেতি৷
খ) মাছে গৰকা আঞ্জা খাবা
শাহুৱে গৰকা বোৱাৰী বাবা৷ ( ডাকৰ বচন)
কিছুমান যোজনা বা পটন্তৰত নাৰী মনৰ তথা নাৰী সমাজৰ চিত্ৰ পোৱা যায়৷ এইবোৰৰ ৰচক নাৰী বুলি ঠাৱৰ কৰিব পাৰি৷
ক)আৰ ছিগা চুলি, তাৰ ছিগা চুলি
মাৰি যাওঁ নেঘেৰী খোপা৷
খ) মাজ মুৰত নাই চুলি
গিৰিয়েকে মাতে কেশমতী বুলি
কিন্তু বৰ্তমান আধুনিক সভ্যতাৰ লগত খাপ নোখোৱা বহুতো প্ৰবচন, পটন্তৰ, যোজনা আদি অপ্ৰচলিত হৈ লোপ পাব ধৰিছে।
লোকগীত
লোকগীতসমূহক প্ৰধানকৈ তিনিটা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি। সেইকেইটা হল-
* অনুষ্ঠানমূলক
* আখ্যানমূলক
''' অনুষ্ঠানমূলকগীতবোৰৰ ভিতৰত আইনাম, বিয়া নাম, বিহুগীত, অপেশ্বৰী সবাহৰ গীত, সুবচনীৰ গীত, লখিমী সবাহৰ গীত, মহো-হো গীত, আৰু বিবিধ পূজা পাতলৰ গীত বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য৷
আখ্যানমূলক গীতবোৰ হ’ল – মণি কোঁৱৰৰ গীত, শান্তি বাৰমাহীৰ গীত, বৰফুকনৰ গীত আদি৷
বিবিধ বিষয়ৰ গীত সমূহৰ ভিতৰত – নিচুকণি গীত, গৰখীয়া গীত, নাও খেলোৱা গীত, মহো হো গীত, হাতী মাউতৰ গীত, মৈষাল গীত, জুনা গীত, চটকা গীত, নাঙেলী গীত, চাহ পুৰাণৰ গীত ইত্যাদি৷
বিহুগীতৰ ভিতৰত হুচৰিগীত আৰু বনগীত দুয়োবিধ অন্তৰ্ভুক্ত৷ বহাগ বিহুত গাঁৱৰ ৰাইজে ঢোল পেঁপা তাল আদি লৈ গৃহস্থৰ ঘৰত সামূহিকভাবে গোৱা বিহুগীতেই হুচৰি গীত৷ হুচৰি গীতবোৰৰ মাজেৰে ঈশ্বৰৰ নাম লোৱা হয় আৰু গৃহস্থৰ মংগল কামনা কৰা হয়৷
উদাহৰণঃ কৃষ্ণাইৰ মূৰতে বকুল ফুল এপাহি
এবাটি নহৰু এবাটি পনৰু
এবাটি খুটুৰা শাক
মুৰৰ চুলি ছিগি আশীৰ্ব্বাদ কৰিছোঁ
আনহাতে বনগীতবোৰ প্ৰধানকৈ ডেকা গাভৰুৰ উদ্দাম জীৱন যৌৱনৰ মুকলি প্ৰকাশ৷ এইবোৰ সাধাৰণতে বিহুতলী, মুকলি পথাৰ অথবা নিৰ্জন বনথলিত গোট খাই গোৱাৰ নিয়ম আছিল৷ বহাগ বিহু বসন্ত উৎসৱৰে এটি অসমীয়া অভিব্যক্তি৷ বসন্তৰ আগমনৰ লগে লগে প্ৰকৃতিয়ে যৌৱন শোভা ধাৰণ কৰে৷ কিছুমান গীতত ডেকাৰ আৰু কিছুমান গীতত গাভৰুৰ মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ হোৱা দেখা যায়৷
মুখলৈ কি চাবা     পূৰ্ণিমাৰ জোন যেন
চকু সৰগৰ তৰা
গালৈ কি চাবা     সেন্দূৰী আম যেন
জিলিকে নিলগৰ পৰা৷
তইনো ক’লিয়া       অলিয়া বলিয়া
মোকে কৰি গলি বাউল
জালিকটা বেৰদি        সুহুৰী মাৰিলি
হোৱা ভাতক কৰিলি চাউল
বিয়া নাম -অসমীয়া বিবাহ অনুষ্ঠানৰ বিভিন্ন ক্ৰম বা অৱস্থাত আয়তীসকলে গোৱা গীতবোৰ অসমীয়া লোকসাহিত্যৰ মূল্যৱান সম্পদ৷ দৰা আদৰোতে, কন্যা হোমৰ গুৰিত বহোঁতে, সুৱাগ তোলোতে আৰু কন্যা উলিয়াই দিওঁতে আয়তীসকলে বিধে বিধে গীত গায়৷ বিয়া গীতবোৰক সাধাৰণতে দুটা শ্ৰেণীত ভাগ কৰিব পাৰি৷ এক শ্ৰেণী গহীন আৰু ৰুচিপূৰ্ণ, দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ গীতক সাধাৰণতে যোৰা নাম বোলা হয়৷ নামনি অসমত ইয়াক খিচা গীত বোলা হয়৷
মাৰাৰ অলংকাৰ থোৱাহে আইদেউ
দেউতাৰাৰ অলংকাৰ থোৱা
মাথা দোঁৱাই লোৱা হে৷
পাণো আনিলা মেকুৰী কণীয়া
তামোলো আনিলা ধেনা
কোনি পাৰে হ’লা দৰাৰ ককায়েক
দিনতে দুচকু কণা (যোৰা নাম)
আই নাম :-আইনাম, সুবচনীৰ গীত, অপেশ্বৰী সবাহৰ গীত, লখিমী সবাহৰ গীত, গোঁসানী পূজাৰ গীত প্ৰায় একে পৰ্য্যায়ত পৰে৷ নাৰী সমাজতহে এই গীত মাত বোৰ প্ৰচলিত৷
উজায়ে আহিলে আইৰে সতে ভনী
কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ
কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ বালিপৰা অঞ্চলত অৱস্থিত এখন সত্ৰ। বালিপৰা অঞ্চলক প্ৰসিদ্ধ কৰা প্ৰধান চাৰিখন সত্ৰৰ ভিতৰত কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ বা থান অন্যতম। দৈনিক অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লোকে আহি এই সত্ৰখন দৰ্শন কৰেহি। লোকবিশ্বাস অনুসৰি এই সত্ৰৰ মহিমা অপাৰ।
মৌখিক লোকসাহিত্য
লোকগীত
বসন্তে বা বলাই
কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ
কলীয়া গোসাঁই সত্ৰখনৰ অৱস্থিতি:
শোণিতপুৰ জিলা সদৰ তেজপুৰ চহৰৰ পৰা বালিপৰা অঞ্চলৰ দূৰত্ব ২৩ কিলোমিটাৰ। তেজপুৰৰ পৰা বালিপৰালৈ যাতায়তৰ সু-ব্যৱস্থা আছে। বালিপৰা চাৰিআলিৰ পৰা ৫২ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথত ৫ কিলোমিটাৰ আগুৱাই গ’লে পোৱা যায় মানশিৰি নদী। মানশিৰি নদীৰ ওপৰৰ দলং পাৰ হৈ ঘাইপথৰ পৰা ১ কিলোমিটাৰ ভিতৰলৈ সোমালেই ৰাস্তাৰ বাঁওকাষে কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ। যাতায়তৰ সু-ব্যৱস্থাৰ হেতুকে এই সত্ৰখনত বছৰৰ বাৰটা মাহতে ভক্তৰ ভিৰ পৰিলক্ষিত হয়।
মৌখিক লোকসাহিত্য
লোকগীত
টেমাতে আনিছে জাতি চন্দনে
কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ
সত্ৰখনৰ ইতিহাস আৰু কিংবদন্তী:
বালিপৰা অঞ্চলৰ মানশিৰি (বা মনেশ্বৰী) নৈৰ পাৰত এক সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক পৰিবেশত কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ অৱস্থিত। স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহ এই সত্ৰখনৰ প্ৰধান পৃষ্ঠপোষক আছিল। গদাধৰ সিংহই ল’ৰা ৰজাৰ পৰা পলাই ফুৰি অন্তত আহোম ৰাজপাতত উঠালৈ এই সময়ছোৱাত এই সত্ৰখনৰে বিজড়িত অলেখ কাহিনী আছে। যদিও স্বৰ্গদেৱে সত্ৰ স্থাপনৰ হেতুকে ৪২ বিঘা মাটি আগবঢ়াইছিল, কিন্ত্ত পৰিতাপৰ কথা যে বৰ্তমান বেদখলকাৰীৰ প্ৰকোপত সত্ৰখনৰ মাথো ২ বিঘামান মাটিহে বাকী ৰৈছেগৈ।
মৌখিক লোকসাহিত্য
লোকগীত
সবাকো দিছে পিন্ধাই (আই নাম)
কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ
সত্ৰখনৰ ইতিহাস আৰু কিংবদন্তী:
এই সত্ৰৰ অৱস্থান পূৰ্বতে দুৰ্গম হাবি বননিৰে ঢাকি ৰাখিছিল। শ্ৰী শ্ৰী মাধৱানন্দ গোস্বামীদেৱে ১৬০৩ শকত এই সত্ৰখন স্থাপন কৰে। জনা যায় যে, মাধৱানন্দ দেৱে পৰশুৰাম কুণ্ডলৈ স্নান কৰিবলৈ যাওতে ল’ৰা ৰজাৰ ভয়ত ছদ্মবেশত থকা গদাপাণিৰ লগত ভেটা-ভেটি হয়। মাধৱানন্দ দেৱে ভৱিষৎ বাণী কৰি কয় যে ত্ৰি পক্ষান্তৰে তেওঁ আহোম ৰাজপাট দখল কৰিব। এই ভৱিষৎ বাণী শুনি গদাপানীয়ে আশ্চৰ্য্য প্ৰকাশ কৰিলে আৰু ক’লে যে যদি ভৱিষৎবাণী বাস্তৱত ৰূপায়িত হয়, তেন্তে তেওঁক উপযুক্ত সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰা হ’ব। ত্ৰি পক্ষান্তৰৰ ভিতৰত গদাধৰ সিংহই ৰাজপাট দখল কৰে আৰু মাধৱানন্দদেৱক বিচাৰ-খোঁচাৰ কৰি ৰাজ-দৰবাৰলৈ আদৰি আনি উপযুক্ত সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰে। মাধৱানন্দদেৱে সত্ৰ স্থাপনত ৰজাৰ সহযোগিতা বিচাৰে আৰু গদাধৰ সিংহও অতি আনন্দ মনেৰে সত্ৰ স্থাপন কৰাত সহায় কৰিব বুলি কথা দিয়ে। ইয়াৰ পিছতে মাধৱানন্দ দেৱে সত্ৰ স্থাপন কৰাৰ মানসেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ তেজপুৰ অতিক্ৰমি ‘থিয় আতি’ নামে ঠাইত ৰয়হি। তাত তেওঁ দেখিলে যে সত্ৰ স্থাপনৰ বাবে উপযুক্ত ব্যৱস্থা নাই। গতিকে তাৰ পৰা তেওঁ উজাই আহিবলৈ ধৰিলে। 'থিয় আতি' নামে যি ঠাইত গোঁসাই ৰৈছিল, পাছত ৰাইজে সেই ঠাইত নামঘৰ, মণিকুট, কুঁৱা সজাই গোঁসাইৰ স্মৃতি চিহ্ন ৰাখে। এইদৰে উজাই আহি গোঁসাই প্ৰভুৱে বালিপৰাৰ মানশিৰি নৈৰ পাৰত সত্ৰ স্থাপন কৰে। গদাধৰ সিংহই ৪২ বিঘা মাটি, ডবা, বৰকাঁহ, শঙ্খ, ঘণ্টা, গো-মুখ শঙ্খ, সোণৰ আঙুঠি, তামৰ থাল আৰু এখন তৰোৱাল এই সত্ৰক দান কৰি সত্ৰ স্থাপনত অৰিহণা যোগাইছিল। ইয়াৰ উপৰিও গোঁসাই আৰু সত্ৰৰ সুবিধাৰ্থে কমাৰ,কুমাৰ ঢুলীয়া, নাপিতৰ পৰিয়াল সত্ৰৰ চৌহদত সংস্থাপন কৰে। পোনতে গোঁসায়ে আশে পাশে থকা জনজাতি লোকসকলক মতাই আনি শৰণ ভজন দি শিষ্য পাতে। পিছলৈ এই সত্ৰৰ শিষ্যৰ সংখ্যা বাঢ়ি যায়। এই সত্ৰৰ শেষজনা সত্ৰাধিকাৰ আছিল জগৎ চন্দ্ৰ গোস্বামীদেৱ। বৰ্তমান তেখেতৰ পৰিয়ালে সত্ৰখন পৰিচালনা কৰি আছে যদিও সত্ৰাধিকাৰৰ দায়িত্ব কোনো গ্ৰহণ কৰা নাই।
মৌখিক লোকসাহিত্য
লোকগীত
সুৱৰ্ণৰ পঞ্চঘটে পূজা আৰম্ভিলা (অপেশ্বৰী সবাহ)
কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ
তথ্য সংগ্ৰহ:
শ্ৰেণী:সত্ৰ শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী
মৌখিক লোকসাহিত্য
লোকগীত
আখ্যান মূলক গীত যাক ইংৰাজীত বেলাড্ বোলা হয় যেনেঃ ফুল কোঁৱৰৰ গীত, শান্তি বাৰমাহীৰ গীত, বৰফুকণৰ গীত, মণি কোঁৱৰৰ গীত ইত্যাদি৷
বাৰ বছৰেও   নুফুলা ফুলৰ
মালিনী বাৰীত  পৰি ফুল কোঁৱৰে
চৌপাশে মেলিলে হাত৷ (ফুল কোঁৱৰৰ গীত)
বাৰমাহীৰ গীত যেনে  “বৰ্ষ প্ৰদক্ষিণৰ গীত“
বনৰ হৰিণা পহু সিও চাপে ঘৰ
আহাৰ মাহতে হয় ঘন বৰিষন
আমামাক ছাড়ি গৈলা ৰাম নাৰায়ণ ইত্যাদি
(শান্তি বাৰমাহীৰ গীত)
ও মোৰ দঁতাল হাতীৰ মাহুত ৰে
যেদিন মাহুত চিকাৰ যায়
নাৰীৰ মনমোৰ ঝুৰিয়া ৰয় ৰে (হাতী মাউতৰ গীত)
আমাৰে মইনা শুব এ
বাৰীতে বগৰী ৰুব এ  ইত্যাদি (নিচুকনি গীত)
অসমীয়া মৌলিক লোকসাহিত্যৰ পৰিধি বৰ বিশাল৷ বিশেষকৈ লোকগীত শাখাত অজস্ৰ গীত মাতেৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী হৈ আছে, যিটো এটা ক্ষুদ্ৰ লিখনিৰ মাজেৰে সম্পূৰ্ণ ৰূপে প্ৰকাশ কৰা সম্ভৱ নহয়।
কয়লা খনিৰ শ্ৰমিকসকলৰ দিৱস
কয়লা খনিৰ দৰে বিপদজনক স্থানত কাম কৰা সকলৰ নিৰাপত্তাজনিত বিষয়বোৰত সজাগতা সৃষ্টিৰ উদ্দেশ্যেৰে কয়লা খনিৰ শ্ৰমিকসকলৰ দিৱস পালন কৰা হয়। এই দিনটোক খনি কৰ্মীৰ সকলে আনন্দ উৎসৱ হিচাপে পালন কৰে আৰু নিজ নিজ অভিজ্ঞতাৰ বিনিময় কৰে। খনিত কাম কৰা লোকসকলৰ সাহায্যাৰ্থে সুৰক্ষা পুঁজিৰো গঠন কৰা হয়। প্ৰতি বছৰে ৪ মে'ত এই দিৱস উদযাপন কৰা হয়।
বিশ্ব সংবাদ মাধ্যম স্বতন্ত্ৰতা দিৱস
সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতা নিশ্চিত কৰা, সংবাদ মাধ্যমৰ ওপৰত চলা আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে জনমত গঠন কৰা আৰু কৰ্তব্যৰত অৱস্থাত মৃত্যু হোৱা সাংবাদিকসকলৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰিবৰ বাবে প্ৰতি বছৰ ৩ মে’ তাৰিখে বিশ্ব সংবাদ মাধ্যম স্বতন্ত্ৰতা দিৱস (World Press Freedom Day) পালন কৰা হয়।
সনজীদা খাতুন
সনজীদা খাতুন (Sanjida Khatun, জন্ম: ৪ এপ্ৰিল ১৯৩৩) এগৰাকী ৰবীন্দ্ৰ সংগীত শিল্পী, লেখক, গৱেষক, সংগঠক, সংগীতজ্ঞ, শিক্ষক তথা বাংলাদেশৰ সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰৰ অন্যতম ব্যক্তিত্ব। তেওঁ বাংলাদেশৰ অন্যতম আগশাৰীৰ সাংস্কৃতিক প্ৰতিষ্ঠান 'ছায়ানট'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আৰু বৰ্তমান অধ্যক্ষ। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰবীন্দ্ৰ সংগীত সম্মিলন সমিতিৰ এজন প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য। ইয়াৰ লগতে তেওঁ শিশু শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান নালন্দাৰ সভাপতি। ১৯৯১ চনত তেওঁক বাংলাদেশ চৰকাৰে একুশে পদক প্ৰদান কৰিছিল। ১৯৯৮ চনত তেওঁ বাংলা একাডেমী সাহিত্য পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ২০২১ চনত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক কলা শিতানত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৩৩ চনৰ ৪ এপ্ৰিল তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতত সনজীদা খাতুনৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ ড° কাজী মোতাহাৰ হুছেইন এজন বিখ্যাত পণ্ডিত আৰু বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অধ্যাপক আছিল। সনজীদা খাতুন বাংলাদেশৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ শিক্ষাবিদ আৰু সংগীতজ্ঞ। তেওঁ কাজী আনোৱাৰ হুছেইনৰ ভগ্নী আৰু ৰবীন্দ্ৰ সংগীত বিশেষজ্ঞ ৱাহিদুল হকৰ পত্নী।
তেওঁ ১৯৫৪ চনত বাংলা ভাষা আৰু সাহিত্যত সন্মানসহ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল আৰু ১৯৫৫ চনত ভাৰতৰ শান্তিনিকেতনৰ বিশ্ব ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। পিছত তেওঁ ১৯৭৮ চনত একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পিএইচডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
সনজীদা খাতুনে শিক্ষকতাৰ জৰিয়তে তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। শান্তিনিকেতনৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাংলা ভাষা আৰু সাহিত্য বিভাগৰ অধ্যাপক পদত যোগদান কৰিছিল। দীৰ্ঘ দিন ধৰি শিক্ষকতা কৰাৰ পিছত তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষাদানৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ১৯৭১ চনত মুক্তি যুদ্ধৰ সময়ত খাতুনে বাংলাদেশ মুক্তি সংগ্ৰামী শিল্পী সংস্থা আৰু ১৯৬০দশকৰ আৰম্ভণিতে ছায়ানট অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাতা আছিল। বৰ্তমান তেওঁ ছায়ানটৰ অধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰবীন্দ্ৰ সংগীত সম্মিলন সমিতিৰ এজন প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য। ইয়াৰ লগতে তেওঁ শিশু শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান নালন্দাৰ সভাপতি।
ব্যক্তিগত জীৱন
সনজীদা খাতুন ৰবীন্দ্ৰ সংগীত বিশেষজ্ঞ ৱাহিদুল হকৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল। দম্পতীহালৰ তিনি সন্তান ক্ৰমে আপালা ফাৰহাট নাৱেদ, পাৰ্থ তনবীৰ নাৱেদ, ৰুচিৰা তবচ্ছুম নাৱেদ।
বঁটা আৰু সন্মান
সনজীদা খাতুনে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। 'নজৰুল মানস' কিতাপখনৰ বাবে ১৯৮৮ চনত ব্ৰাক বেংক-সমকাল শিক্ষা পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ১৯৯১ চনত তেওঁক বাংলাদেশ চৰকাৰে একুশে পদক প্ৰদান কৰিছিল। ১৯৯৮ চনত তেওঁ বাংলা একাডেমী সাহিত্য পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ২০১০ চনত তেওঁ ৰবীন্দ্ৰ স্মৃতি পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। একে বছৰে তেওঁ পঞ্চম চিটিচেল চেনেল সংগীত বঁটা অনুষ্ঠানত তেওঁক জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ২০১২ চনত তেওঁ বিশ্ব ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান ' দেশিকোত্তম পুৰস্কাৰ' লাভ কৰে। তদুপৰি কলকাতাৰ ঠাকুৰ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানে তেওঁক ২০১৯ চনত তেওঁৰ 'ৰবীন্দ্ৰ তত্ত্বচাৰ্য' উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। ২০২১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ
তেওঁ মুঠ ১৬খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। সেইবোৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্যসমূহ হৈছে:
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
ৰেৱতী ফুল
ৰেৱতী ফুল হৈছে Fabaceae পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত এবিধ সপুষ্পক উদ্ভিদ। ইয়াক ইংৰাজীত ‘ৰেড কেচিয়া’ (Red cassia), ‘ৰক্সবাৰ্ঘছ কেছিয়া’ (Roxburgh's cassia), আৰু ‘চাইক্লন ছেন্না’ (Ceylon senna) বোলি কয়। ই দক্ষিণপূৱ এছিয়া আৰু ভাৰত উপমহাদেশৰ থলুৱা উদ্ভিদ। ইয়াক সমগ্ৰ দক্ষিণ ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাত পোৱা যায়।
ইয়াৰ লেটিন বৈজ্ঞানিক পদাংশ roxburghiiয়ে স্কটীয় উদ্ভিদবিদ উইলিয়াম ৰক্সবাৰ্ঘক বুজায়।
বিৱৰণ
ৰেৱতী এজোপা মধ্যম আকাৰৰ গছ, প্ৰায় 15 – ওখ গছজোপাৰ ডাল-পাত বহলকৈ মেলখোৱা ধৰণৰ। পাতবোৰ গুলপীয়া বা কমলাৰঙৰ থুপি থুপি 15 – দীঘল, তিনিৰ পৰা পাঁচযোৰা উপ-পত্ৰথকা ঠাৰিযুক্ত, প্ৰত্যেক উপ-পত্ৰ 7 – দীঘল 4 – বহল। ফুলৰ পাহিবোৰ 4 – বহল আৰু ৰঙাৰ পৰা গুলপীয়া ৰঙৰ। ফল দীঘল, গোটা, চিৰা চিৰাকৈ লাগে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফুল
বাঁহী (আলোচনী)
বাঁহী (Banhi) আছিল লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত এখন অসমীয়া মাহেকীয়া আলোচনী। ১৯০৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশিত হোৱা এই আলোচনীখনে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বিকাশত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত প্ৰথমতে কলিকতাৰ পৰা প্ৰকাশ হোৱা আলোচনীখন পিছলৈ ডিব্ৰুগড় আৰু তাৰো পিছত গুৱাহাটীৰ পৰা পৰা প্ৰকাশিত হয়। বেজবৰুৱাৰ পিছত অমিয় কুমাৰ দাসে বাঁহীৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব লয়। ১৯৩৮ চনত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ মৃত্যুৰ পাছত ভতিজা মাধৱ চন্দ্ৰ বেজবৰুৱাই বাঁহীৰ সম্পাদনাৰ ভাৰ লয়।