cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নৰসিংহ (উদ্ভিদ)
নৰসিংহ (বৈজ্ঞানিক নামঃ Murraya koenigii) ৰুটেছি (Rutaceae) গোত্ৰৰ এবিধ বহুবৰ্ষীয় গুল্ম (জোপোহা) জাতৰ উদ্ভিদ। ৪-৬ মিটাৰ ওখ হোৱা এই উদ্ভিদবিধৰ গা-গছৰ পৰিধি ৪০ ছেঃমিঃ পৰ্যন্ত হয়। ইয়াৰ ফুলবিলাক সৰু, বগা আৰু গোন্ধযুক্ত। ইয়াৰ সৰু সৰু ক'লা ৰঙৰ ফলবিলাক খাব পাৰি। পাতৰ কাষ অসমান, ডিম্বাকাৰ আৰু পাতবোৰ একোডাল পটুৱাত এটাৰ পিছত এটাকৈ সৰু ঠাৰিৰে সংযুক্ত হৈ থাকে। একোডাল পটুৱাত ৫ ৰ পৰা ২৫ খিলাকৈ পাত থাকে। ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ফুল ফুলে আৰু ফলবোৰ জুন মাহৰ পৰা আগষ্ট মাহৰ ভিতৰত পকে। ফলবোৰ ডিম্বাকৃতিৰ হয়। গুটিবোৰ ফলৰ ভিতৰত কিছুমান বিজলুৱা পদাৰ্থৰ ভিতৰত থাকে। প্ৰজনন গুটিৰ পৰা হয়।
উপলব্ধতা
পশ্চিম বংগ, অসম, কেৰালা, উৰিষ্যা, তামিলনাডু, গুজৰাট, হিমালয়ৰ কুমায়ুনৰ পাৰ্বত্য অঞ্চল আৰু ছিকিম। ভাৰতৰ বাহিৰেও মাদাগাস্কাৰ, ম্যানমাৰ, জাভা, লাউচ, বাংলাদেশ আদি ঠাইতো এই গছ পোৱা যায়।
ব্যৱহাৰ
সুদুৰ অতীতৰ পৰা নৰসিংহৰ পাত ৰন্ধন প্ৰণালীত ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। ইয়াৰ সুগন্ধ আৰু সুস্বাদুৰ বাবে তৰকাৰী আৰু আচাৰ আদি সামগ্ৰীত ব্যৱহাৰ হয়। ইয়াৰ পাত, ডাল –শিপা আদি অতীজৰে পৰা আয়ুৰ্বেদীয় আৰু ইউনানী ঔষধীয় পদ্ধতিত ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। ইয়াৰ গা-গছৰ পাতৰ পৰা নিষ্কাশিত ৰসৰে প্ৰস্তুত কৰা তেলেৰে অণুজীৱ ধ্বংস আৰু পোক-পৰুৱা নিয়ন্ত্ৰণৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গুল্ম
ভবেন বৰুৱা
ভবেন বৰুৱা (১৯৪১- ) অসমৰ এগৰাকী কবি, প্ৰবন্ধকাৰ আৰু সমালোচক। প্ৰতীকধৰ্মীতা আৰু নব্য-ৰমন্যাসবাদৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হোৱা অসমীয়া কবিসকলৰ ভিতৰত তেখেত অন্যতম। 'সোণালী জাহাজ' তেখেতৰ শ্ৰেষ্ঠ কাব্য-কৃতি বুলি গণ্য কৰা হয়। এই গ্ৰন্থৰ বাবে তেখেতে ১৯৭৮ চনত যুটীয়াভাৱে প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা আৰু ১৯৭৯ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
জন্ম
ভবেন বৰুৱাই ১৯৪১ চনত শিৱসাগৰ জিলাৰ জাঁজীত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেখেতৰ পিতৃ আছিল দেবেন্দ্ৰ নাথ বৰুৱা আৰু মাতৃ কাঞ্চন বালা বৰুৱা।
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
ভবেন বৰুৱাই ১৯৫৬ চনত কটন কলেজিয়েট হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৫৮ চনত জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই.এ. উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ১৯৬০ চনত স্কটিছ চাৰ্ছ কলেজৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত সন্মানসহকাৰে স্নাতক উপাধি লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেখেতে এবছৰৰ বাবে যোৰহাটত বিদ্যালয়ৰ শিক্ষকতা কৰে আৰু ডেৰ বছৰ আকাশবাণী, দিল্লীৰ বাতৰি বিভাগত কাম কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে ১৯৬৩ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে। শিক্ষা সাং কৰি কিছুসময়ৰ বাবে তেখেতে পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ত ইংৰাজী বিভাগৰ বক্তা ৰূপে কাম কৰে আৰু ১৯৬৮ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগত যোগদান কৰে। তেখেত ইণ্ডিয়ান ইন্‌ষ্টিটিউট অৱ এডমিনিষ্ট্ৰেচন ষ্টাডি, ছিমলাৰ ফেল' হিচাপেও নিযুক্ত হয়।
ইয়াৰ উপৰি তেখেতে "The Assam Quarterly" আৰু "The Assam Academic Review" (১৯৬৭-১৯৭০), "সংলাপ" (১৯৭১-১৯৭৩) আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলা শাখাৰ গৱেষণা জাৰ্ণালৰো সম্পাদনাৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল।
সাহিত্যিক জীৱন
বিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতেই ভবেন বৰুৱাই সাহিত্যিক জীৱনৰ পাতনি মেলে আৰু ১৯৫৩ চনত 'নতুন পৃথিৱী' নামেৰে তেখেতৰ এখন কাব্য সংকলন প্ৰকাশ পায়।
ষাঠীৰ দশকত বৰুৱাৰ কাব্য প্ৰতিভাই পূৰ্ণ ৰূপ পায়। ১৯৭৭ চনত প্ৰকাশ পোৱা 'সোণালী জাহাজ' গ্ৰন্থই তেখেতক এজন আগশাৰীৰ অসমীয়া কবি ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই গ্ৰন্থখন এশটা স্বৰচিত কবিতা আৰু পোন্ধৰটা অনুবাদমূলক কবিতাৰ এক সংকলন। এই গ্ৰন্থৰ বাবে তেখেতে ১৯৭৮ চনত প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা আৰু ১৯৭৯ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাও লাভ কৰে। মানৱ জীৱন, প্ৰকৃতি, ব্ৰহ্মাণ্ড, কলা আদিৰ সংযোগ আৰু বিচিত্ৰতা এই গ্ৰন্থত প্ৰতীকী ৰূপত অংকন কৰা হৈছে। সামাজিক সচেতনতা প্ৰকাশৰ উপৰিও ইয়াত কবিতাৰ ভাষা আৰু গঠনৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। তেখেতৰ অন্যান্য গ্ৰন্থ হ'ল- 'পোন্ধৰটা কবিতা' (১৯৯৮), 'প্ৰসংগ: বাণীকান্ত' (১৯৯৮), 'প্ৰসংগ: কবিতা' (২০০১), 'ভবেন বৰুৱাৰ কবিতাৰ আবৃত্তি' (২০০১) আদি।
তেখেতে সাহিত্যৰ বিভিন্ন দিশ যেনে কবিতা, নাটক, উপন্যাস, চুটিগল্প আদিৰ ওপৰতো বহু সমালোচনা, পৰ্যালোচনা আৰু বিশ্লেষণাত্মক প্ৰবন্ধ লিখিছে। অসমীয়া ৰোমাণ্টিক কবি চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা, অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী আদিৰ লগতে আধুনিক কবি নৱকান্ত বৰুৱা, মহিম বৰা, হোমেন বৰগোহাঞি, নীলমণি ফুকন, হীৰেন ভট্টাচাৰ্য আদিৰ কিছু সাৰ্থক কবিতাৰ সমালোচনাৰে অৱদান আগবঢ়াইছে।
ইয়াৰ উপৰি ভবেন বৰুৱাই বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা, হোমেন বৰগোহাঞি আৰু বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ উপন্যাস, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ "লভিতা" আৰু অৰুণ শৰ্মাৰ আধুনিক নাটক, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া, সৌৰভ কুমাৰ চলিহা আৰু মহিম বৰাৰ চুটিগল্পৰ সমালোচনাত্মক বিশ্লেষণ কৰি গৈছে ।
সাহিত্য অকাডেমিৰ প্ৰতিনিধিৰূপে তেখেতে ১৯৯০ চনত ইউৰোপত অনুষ্ঠিত হোৱা সাহিত্য সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
এপ'ল'
এপ'ল (Apollo) হৈছে পৌৰাণিক গ্ৰীক তথা ৰোমান কিংবদন্তিৰ বাৰজন অলিম্পিয়ান দেৱতাৰ অন্যতম। তেওঁক ধনুৰ্বিদ্যা, সংগীত আৰু কলা, সত্য আৰু ভৱিষ্যৎবাণী, ৰোগ আৰু নিৰাময়, সূৰ্য আৰু পোহৰ, কবিতা আদিৰ অধিষ্ঠাতা দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। জ্যুচ আৰু লেট'ৰ পুত্ৰ তথা চিকাৰৰ দেৱী আৰ্টিমিচৰ সহোদৰ এপ'ল'ক এক অন্যতম প্ৰধান দেৱতা হিচাপে স্থান দিয়া হয়। তেওঁ গ্ৰীক দেৱতাসকলৰ মাজত সবাতোকৈ দেখনিয়াৰ। গ্ৰীকসকলৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত এট্ৰুস্কান কিংবদন্তিত এপ'ল'ক এপুলু নামেৰে জনা যায়।
এপ'ল'ক ডেলফিৰ ৰক্ষক আৰু গ্ৰীক ভৱিষ্যৎবক্তা অৰ্থাৎ অৰেকলসকলৰ দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ সমুদ্ৰ পথৰ যাত্ৰী আৰু বিদেশী লোকসকলৰ পৃষ্ঠপোষক তথা পলৰীয়া আৰু শৰণাৰ্থীসকলৰো ৰক্ষক।
ঔষধ আৰু নিৰাময়ৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ বা পুত্ৰ এছ্‌ক্লেপিআছৰ জৰিয়তে এপ'ল'ৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা হয়। এপ'ল'ই মহামাৰীৰপৰা মানৱ সমাজক বচাই ৰাখে যদিও তেওঁ নিজৰ কাঁ‌ড়বোৰৰ যোগেদি অসুস্থতা আৰু ভয়ংকৰ মহামাৰী কঢ়িয়াই আনিব পাৰে। এপ'ল' আৰুতেওঁৰ ভগ্নী আৰ্টিমিচক ধনুৰ্বিদ্যাৰ উদ্ভাৱক বুলি কোৱা হয়। সততে পোৱা বৰ্ণনা অনুসৰি তেওঁ হাতত সোণোৱালী ধনু আৰু তূণত ৰূপোৱালি কাঁ‌ড় কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। যুৱচামৰ ৰক্ষক হিচাপে এপ'ল' শিশুসকলৰ স্বাস্থ্য আৰু শিক্ষাৰ সৈতে জড়িত। তেওঁ‌ শিশুসকলৰ প্ৰাপ্তবয়স্ক প্ৰাপ্তিৰ ওপৰত নজৰ ৰাখে। বয়স্ক হোৱাৰ পিছত শিশুসকলৰ দীঘল চুলি কাটি এপ'ল'ৰ নামত উছৰ্গা কৰা হয়।
এপ'ল' পশুপালক আৰু ভেঁ‌ড়াৰখীয়াসকলৰ পৃষ্ঠপোষক। পশু-পক্ষীৰ জাক আৰু শস্যসমূহক ৰোগ, অপকাৰী কীট-পতঙ্গ আৰু চিকাৰী জন্তুৰ হাতৰপৰা ৰক্ষা কৰাটো তেওঁৰ প্ৰাথমিক দায়িত্বসমূহৰ অন্যতম। এপ'ল'ক আইন প্ৰদানকাৰীৰূপেও গণ্য কৰা হয় আৰু নগৰত আইন প্ৰণয়নৰ আগতে তেওঁৰ লগতে তেওঁৰ অৰেকলসকলৰ পৰামৰ্শ লোৱা হয়।
এপ'ল' সকলোপ্ৰকাৰৰ সঙ্গীত, গীত, নৃত্য আৰু কাব্যৰ অধিষ্ঠাতা। তেওঁ তাঁ‌ৰযুক্ত বাদ্যসঙ্গীতৰ উদ্ভাৱক আৰু মিউজসকলৰ সংগী। এপ'ল'ক সূৰ্যৰে অন্য ৰূপ বুলি ভবা হয়।
জন্ম
​ এপ'ল' হৈছে দেৱতাসকলৰ ৰজা জ্যুচ আৰু তেওঁৰ পূৰ্বৰ পত্নী লেট'ৰ সন্তান। বনদেৱী কৰ্থেলিয়া আৰু এলেথিয়াৰ সৈতেই এপ'ল' ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। ​ লেট' গৰ্ভৱতী হোৱাৰ সম্ভেদ পাই জ্যুচৰ পত্নী হীৰাই তেওঁক ভূমিত প্ৰসৱ কৰাত প্ৰতিবন্ধকতা আৰোপ কৰে। লেট'ই বহু ঠাইত আশ্ৰয় বিচাৰি যায় যদিও হীৰাৰ ৰোষত পৰাৰ ভয়ত সকলোৱে তেওঁক নিৰাশ কৰে। অৱশেষত গৰ্ভস্থ এপ'ল'ই মাকক ডিল'ছ নামৰ এক ভাসমান ভূখণ্ডৰ বিষয়ে জনায় যি পূৰ্বতে লেট'ৰেই নিজা ভগ্নী এষ্টেৰিয়া আছিল। যিহেতু ডিল'ছ এক মূল ভূমিখণ্ডও নহয় বা দ্বীপো নহয় সেয়েহে সেই ঠাইখণ্ডত লেট'ক আদৰণি জনোৱা হয় আৰু এজোপা পাম গছৰ তলতেই লেট'ই তেওঁৰ দুই সন্তানৰ জন্ম দিয়ে। হীৰাৰ বাহিৰে সকলো দেৱী সেই ঠাইত উপস্থিত থাকে। এই কথাৰো উল্লেখ পোৱা যায় যে লেট'ৰ প্ৰসৱ বেদনাৰ পৰ্যায় পোৱাটো ৰোধ কৰিবলৈ হীৰাই প্ৰসূতি দেৱী এইলেথিয়াক অপহৰণ কৰি ৰাখিছিল। কিন্তু বাকী দেৱতাসকলে ছলেৰে হীৰাক এডাল ৮.২ মিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ এডাল হাৰ উপহাৰ দি এইলেথিয়াক মুকলি কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি
পল ৰ'বচন
পল লেৰয় ৰ'বচন (Paul Leroy Robeson,, , এপ্ৰিল ৯, ১৮৯৮ – জানুৱাৰী ২৩, ১৯৭৬) আমেৰিকাৰ চিভিল ৰাইটছ্ আন্দোলনৰ লগত জড়িত এগৰাকী আফ্ৰিকান-আমেৰিকান গায়ক আৰু অভিনেতা আছিল। ৰাটগাৰ্ছ বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ এগৰাকী উৎকৃষ্ট ফুটবল খেলুৱৈ আছিল। পাচত তেওঁ এজন আন্তৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ গায়ক আৰু লগতে থিয়েটাৰ আৰু চিনেমাৰ অভিনেতা হৈ পৰে। তেওঁ স্পেইনৰ গৃহযুদ্ধ, ফেচিজম আৰু সামাজিক অসমানতাৰ বিৰুদ্ধে ৰাজনৈতীক ভাবে জড়িত আছিল। মেককাৰ্থীইজমৰ (McCarthyism) সময়ত তেওঁৰ প্ৰতি-সাম্ৰাজ্যবাদৰ প্ৰতি সমৰ্থন, কমিউনিজমৰ প্ৰতি সহবদ্ধতা (affiliation) আৰু চৰকাৰৰ সমালোচনাৰ বাবে তেওঁ হলিউডত ব্লেকলিষ্টেড হৈ পৰে। শেহলৈ দুৰ্বল স্বাস্থ্যৰ বাবে তেওঁ অৱসৰ ল'বলৈ বাধ্য হয়। মৃত্যুৰ সময়লৈকে তেওঁ নিজৰ ৰাজনৈতীক মতত অলৰ অচৰ থাকিল।
ৰাটগাৰ্ছ বিশ্ববিদ্যালয়ত শৈক্ষিক বৃত্তি পোৱা ৰ'বচন এজন সন্মানীয় ফুটবল "অল আমেৰিকান" আৰু শ্ৰেণীৰ বিদায়ী ভাষণ দিওঁতা (valedictorian) হৈ পৰে। কলম্বিয়া ল স্কুলৰ পৰা তেওঁ এল এল বি ডিগ্ৰী পোৱাৰ উপৰিও তেওঁ নেশ্যনেল ফুটবল লীগ (NFL) -অতো খেলিছিল। কলম্বিয়াত তেওঁ গান গাইছিল আৰু বিভিন্ন কেম্পাচৰ বাহিৰা প্ৰযোজনাত অভিনয়ো কৰিছিল। গ্ৰেজুৱেশ্যনৰ পাচত তেওঁ দা এম্পেৰৰ জ'নচ্‌ আৰু অল গডছ ছিলান গট ৱিংচ নাটকত যোগদান কৰি "হাৰ্লেম ৰেনেছাঁ"ৰ অংশগ্ৰহণকাৰী হৈ পৰে। তেওঁ গ্ৰেট ব্ৰিটেইনত থিয়েটাৰত ভাগ লৈ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কলাকাৰ জীৱনৰ পাতনি মেলে। ইয়াৰ পাছৰ কিছুবছৰ তেওঁ পত্নী এচলাণ্ডা ৰ'বচন (এচি)ৰ লগত লণ্ডনত থাকে।
স্নৌ ব'ট (১৯৩৬), চেণ্ডাৰ্চ অব দা ৰিভাৰ আদিৰে নিজকে আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচিত্ৰ অভিনেতা হিচাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ আগেয়ে ৰ'বচনে চেভয় থিয়েটাৰত অথেল'ৰ অভিনয় কৰে। তেওঁ লাহে লাহে অন্য সংস্কৃতি আৰু মানুহৰ দুৰ্দশাৰ প্ৰতি সহমৰ্মী হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে। ৰাজনৈতিকভাবে সক্ৰিয় হ'লে তেওঁৰ আৰ্থিক আৰু পেচাগত ভাবেও হানি হ'ব পাৰে বুলি জানিও তেওঁ স্পেইনৰ গৃহযুদ্ধত ৰিপাব্লিকান সকলৰ পক্ষে সমৰ্থন দিয়ে। তেওঁ কাউন্সিল অন আফ্ৰিকান এফেয়াৰ্চ (CAA) -অতো সক্ৰিয় হৈ পৰে।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ আমেৰিকাৰ যুদ্ধৰ প্ৰচেষ্টাক সমৰ্থন কৰিছিল আৰু ব্ৰডৱেত অথেল'ৰ অভিনয়ৰদ্বাৰা প্ৰশংসা বুটলিছিল। কিন্তু চোভিয়েটৰ পক্ষে থকা নীতিসমূহৰ সমৰ্থনৰ বাবে তেওঁ এফ বি আইৰ নজৰত পৰে। যুদ্ধৰ শেষত CAA-ক এটৰ্নী জেনেৰেলচ লিষ্ট অব চাবভাৰচিভ অৰ্গেনাইজেশ্যনচ-অত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় আৰু মেককাৰ্থীইজমৰ সময়ত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে তদন্ত চলোৱা হয়। তথাপিও চোভিয়েটৰ পক্ষে থকা তেওঁ নিজৰ মতত অলৰ অচৰ থকাৰ বাবে আমেৰিকাই তেওঁক পাচপ'ৰ্ট দিবলৈ অমান্তি হয়। তেওঁৰ আয়ও কমি আহে। তেওঁ হাৰ্লেমলৈ যায়গৈ আৰু আমেৰিকাৰ নিতীসমূহক সমালোচনা কৰা এখন আলোচনী প্ৰকাশ কৰে। কেন্ট ভাৰ্চাচ ডালাচ মোকৰ্দমাৰ পাছত তেওঁৰ যাত্ৰাৰ ওপৰত থকা প্ৰতিবন্ধ উঠাই লোৱা হয় যদিও তেওঁৰ শৰীৰ ভাগি পৰে। তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু জীৱনৰ বাকীচোৱা সময় ফিলাডেলফিয়াত ব্যক্তিগতভাৱে নিৰ্বাহ কৰে।
ভূপেন হাজৰিকা ৰবচনৰ দ্বাৰা প্ৰভাবান্বিত হৈছিল। তেওঁৰ "বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে" গানটোৰ সুৰ ৰ'বচনৰ "অ'ল্ড মেন ৰিভাৰ" গানৰ পৰা ধাৰ কৰা।
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকান কণ্ঠশিল্পী‎
চিচিলিয় ৱিকিপিডিয়া
চিচিলিয় ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ চিচিলিয় সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান  প্ৰবন্ধ আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
চিচিলিয় ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
নেপাল ভাষা ৱিকিপিডিয়া
নেপাল ভাষা ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ নেপাল ভাষা সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান  প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত নেপাল ভাষা ৱিকিপিডিয়াৰ  টা প্ৰবন্ধ,  গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক  আৰু  টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
নেপাল ভাষা ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
জৈৱ বৈচিত্ৰ্য
জৈৱ বৈচিত্ৰ্য (Biodiversity) ই জীৱিত প্ৰজাতিৰ বিভিন্নতা আৰু সিহঁতে বাস কৰা জটিল পৰিবেশ তন্ত্ৰৰ বিষয়ে আভাস দিয়ে। অতি শুকান মৰুভূমিৰ পৰা ক্ৰান্ত্ৰীয় বৃষ্টি অৰণ্যলৈ, বৰফেৰে আবৃত ওখ পৰ্বতৰ পৰা সাগৰৰ গভীৰতালৈ বিস্তৃত হৈ থকা বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ জীৱবোৰে ৰং, আকৃতি, আকাৰ ইত্যাদিৰ বিভিন্নতা থকা সত্ত্বেও প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য নষ্ট নকৰাকৈ জীৱন নিৰ্বাহ কৰি আছে। আমেৰিকাৰ জীৱ বিজ্ঞানী ই.এ.নৰছে (E.A.Norse) আৰু তেখেতৰ সহযোগী সকলে আগবঢ়োৱা সূত্ৰ অনুসৰি জৈৱ বৈচিত্ৰ্য হ'ল জল, স্থল সকলো ঠাইতে সকলো পৰিবেশত থকা সকলো ধৰণৰ জীৱ আৰু সিহঁতৰ বিচিত্ৰতা। পৃথিৱীৰ ১০ বিলিয়ন ভাগৰ এভাগ অংশতেই ৫০ মিলিয়ন প্ৰজাতিৰ বিভিন্ন জীৱ-জন্তু আৰু উদ্ভিদৰ বাসস্থান।<ref name="গ্ৰন্থ ১"
জৈৱ-বৈচিত্ৰ্যৰ শ্ৰেণীবিভাজন
জৈৱ বৈচিত্ৰ্যক প্ৰধানকৈ তিনিটা ভাগত বিভক্ত কৰিব পাৰি -
জিন জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ মূল উৎস। যি জৈৱিক এককে পিতৃ মাতৃৰ গুণবোৰ এটা জনুৰ পৰা আন এটা জনুলৈ কঢ়িয়াই লৈ যায় তাক জিন বোলে। বংশগতিৰ বাহক জিনবোৰৰ সংমিশ্ৰণৰ ফলত একে প্ৰজাতিৰ জীৱৰ মাজত যি জৈৱিক বৈচিত্ৰ্যৰ সৃষ্টি হয় তাক জিনীয় বৈচিত্ৰ্য বোলে।
পৰিবেশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বিভিন্ন পৰিস্থিতি তন্ত্ৰত বাস কৰা জৈৱ সম্প্ৰদায় সমূহৰ মাজত যি জৈৱিক বৈচিত্ৰ্যৰ সৃষ্টি হয় তাক পৰিবেশীয় বৈচিত্ৰ্য বোলে। পৰিবেশৰ বিভিন্ন ভৌতিক কাৰক, যেনে: আদ্ৰতা, উষ্ণতা, দ্ৰাঘিমাংশ, অক্ষাংশ ইত্যাদিয়ে জৈৱিক বৈচিত্ৰ্যৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। গ্ৰীষ্ম প্ৰধান বৰ্ষা অৰণ্য, ক্ৰান্তীয় পৰ্ণপাতী অৰণ্য, গ্ৰীষ্ম প্ৰধান পৰ্ণপাতী অৰণ্য আদি পৰিস্থিতিতন্ত্ৰীয় বৈচিত্ৰ্যতাৰ বাবে সৃষ্টি হৈছে। এনে বৈচিত্ৰ্যতাৰ সৃষ্টি হবলৈ কেইবা নিযুত বছৰৰ প্ৰয়োজন হয়।
ভাৰতৰ জৈৱ-ভৌগোলিক অঞ্চলসমূ্হ
ভাৰত জৈৱ বৈচিত্ৰ্যতাৰে ভৰপুৰ এখন চহকী দেশ। বিভিন্ন ধৰণৰ জলবায়ু আৰু স্থলভাগৰ গঠনৰ পাৰ্থক্যই এই জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। ভাৰতত পোৱা বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ গছ-গছনিক সাংখ্যিক পৰিমাণে বিশ্বত দশম স্থান অধিকাৰ কৰি আছে। আন এক সমীক্ষা মতে মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত চহকী দেশসমূহৰ ভিতৰত ভাৰতৰ স্থান একাদশ আৰু শস্যৰ উৎপত্তিস্থল হিচাপে ষষ্ঠ। ভাৰতত বৰ্ত্তমানলৈ প্ৰায় ১৫০,০০০ বিধ জীৱিত প্ৰজাতিক চিনাক্তকৰণ কৰা হৈছে। বিশ্বৰ ২৫খন উষ্ণ জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ (Biodiversity hot spots) দেশৰ ভিতৰত ভাৰতত দুখন অৱস্থিত। ইয়াৰে এখন উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলত আৰু আনখন পশ্চিমঘাট অঞ্চলত অৱস্থিত। জীৱৰ বিস্তৃতি তথা বিতৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি যি ভৌগোলিক শ্ৰেণীবিভাজন কৰা হয় তাক 'জৈৱ-ভৌগোলিক শ্ৰেণীবিভাজন' বোলা হয়। ভাৰতত পোৱা বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীসমূহৰ বিতৰণ আৰু ইহঁতৰ পৰিবেশৰ লগত থকা সম্পৰ্ক অধ্যয়ন কৰিবলৈ ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলসমূহক দহটা প্ৰধান ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছে।
জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ মূল্য
বাণিজ্যিক উপযোগিতা, পাৰিপাৰ্শ্বিক শোভাবৰ্দ্ধন, সামাজিক আৰু সৌন্দৰ্য্যবৰ্দ্ধক আদি দিশেৰে চাবলৈ গ'লে জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ মূল্য বহু বেছি। অতিশয় ক্ষুদ্ৰ, তাৎপৰ্য্যপূৰ্ণহীন যেন লগা অণুজীৱ কিছুমানেও পৰিবেশৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰাত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। কেতিয়াবা এনে কিছুমান ক্ষুদ্ৰ অণুজীৱই কেঞ্চাৰ, এইডচ জাতীয় মাৰাত্মক ৰোগ নিৰাময়তো সহায় কৰা দেখা যায়। মেকনিলে আৰু তেওঁৰ সহকৰ্মীবৃন্দই (Mc Neely et al) (১৯৯০) জৈৱ বৈচিত্ৰ্যতাৰ মূল্যক তলত দিয়া ধৰণে বিভক্ত কৰিছে -
উপভোগিক ব্যৱহাৰ (Consumptive use) জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ বিভিন্ন উপাদানবোৰ প্ৰত্যক্ষভাবে উৎপাদন কৰি উপভোগ কৰিব পাৰি। যেনে: খাদ্য, ইন্ধন, ঔষধ, সূতা ইত্যাদি।
উৎপাদনশীল ব্যৱহাৰিক মূল্য (Productive use values)কিছুমান জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ উপাদান বজাৰত বিক্ৰী কৰাৰ জৰিয়তে বাণিজিকভাবে লাভবান হব পাৰি। ইয়াক উৎপাদনশীল ব্যৱহাৰিক মূল্য বুলি কোৱা হয়।
সামাজিক মূল্য (Social Value)জৈৱ বৈচিত্ৰ্যই সামাজিক জীৱন, নীতি-নিয়ম, ধৰ্ম, আবেগ ইত্যাদিতো যথেষ্ট পৰিমাণে প্ৰভাৱ পেলায়। ইয়াকেই সামাজিক মূল্য বোলা হয়। বহুতো উদ্ভিদক আমাৰ দেশত পৱিত্ৰ জ্ঞান কৰা হয়, যেনে: তুলসী, আঁহত গছ, আম গছ, পদুম ফুল, বেল গছ ইত্যাদি। তদুপৰি বহুতো জীৱ-জন্তু যেনে: গৰু, সাপ, ষাড় গৰু, ময়ূৰ, ফেঁচা ইত্যাদিৰ লগত কিছুমান সম্প্ৰদায়ৰ ধৰ্মীয় আবেগ জড়িত হৈ থাকে। অৰ্থাৎ জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ বিভিন্ন সমাজত বিভিন্ন ধৰণেৰে সামাজিক মূল্য আছে।
নৈতিক মূল্য (Ethical Value) এই ধৰণৰ মূল্যই কিছুমান নৈতিক দিশ সাঙুৰি লয়। যেনে: "সকলো জীৱক সংৰক্ষণ কৰিব লাগে। " কাৰণ জৈৱ বৈচিত্ৰ্য অতি মূল্যবান।
সৌন্দৰ্য্যবোধক মূল্য (Aesthetic Value) জৈৱ বৈচিত্ৰ্যতাৰ লগত বৃহৎ সৌন্দৰ্য্যবোধক মূল্য জড়িত হৈ আছে। প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্যবোধে মানুহক সদায় আকৰ্ষণ কৰি আহিছে। মানুহে বহু দূৰ দূৰণিৰ পৰা যথেষ্ট সময় আৰু ধন খৰচ কৰি বনাঞ্চল পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ আহে। ইয়াৰ একমাত্ৰ কাৰণ তেওঁলোকে এই অঞ্চলবোৰত জৈৱ বৈচিত্ৰ্যতাৰ সৌন্দৰ্য্যবোধৰ মূল্য উপভোগ কৰিব পাৰে। এনে ধৰণৰ ভ্ৰমণক পৰিবেশ পৰ্য্যটন (Eco-tourism) বুলি কোৱা হয়। এই পৰিবেশ পৰ্য্যটন উদ্যোগৰ পৰা বছৰি প্ৰায় ১২ বিলিয়ন ডলাৰ ভাৰতলৈ আহে।
পৰিবেশ তন্ত্ৰৰ সেৱা মূল্য (Ecosystern service value)
নীল প্ৰজাপতি
নীল প্ৰজাপতি অসমীয়া গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ এখন সমাজকেন্দ্ৰিক উপন্যাস। উপন্যাসখন অসমীয়া প্ৰতিদিনৰ পূজা সংখ্যাত সম্পাদকৰ তাগিদাত সৃষ্টি হৈছিল। "বিশ্বায়ন, মুক্ত বাণিজ্যিক অৱস্থাত, আধুনিক সমাজ ব্যৱস্থাৰ আমূল পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। বহুজাতিক সংস্থাই মানৱ সম্পদৰ ব্যৱহাৰ যন্ত্ৰৰ দৰে কৰিবলৈ লোৱাত, পাৰিবাৰিক সংঘাত, জীৱনৰ মূল্যায়নৰ সংজ্ঞাও সলনি হৈছে। মানুহৰ জাতি, চৰিত্ৰ, ঐতিহ্য সকলো একাকাৰ হৈ, 'একবিশ্ব'ৰ সামূহিক নতুন চৰিত্ৰ গঠন হৈছে। অৰ্থ আৰু প্ৰলোভনে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা মানৱ সমাজৰ কেইটিমান চৰিত্ৰ লৈ 'নীল প্ৰজাপতি' ৰচনা কৰা হৈছে।"
কাহিনীভাগ
সুজয়, ৰাহুল আৰু সুভদ্ৰা সহকৰ্মী। তিনিও মাজে-সময়ে নিজ নিজ পাৰিবাৰিক সংঘাতৰ বিষয়ে লুকঢাক নকৰাকৈ আলোচনা কৰে। স্ফূৰ্টিবাজ ডালিয়াই সুজয়ৰ বিভাগত নতুনকৈ 'পি এ' হিচাপে যোগ দিছে। ৰিমঝিমে ডালিয়াৰ সৈতে সুজয়ৰ অবৈধ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠা বুলি তেওঁক অবিশ্বাস কৰিবলৈ লয়। সুভদ্ৰাৰ পতি নীলেশেও সুভদ্ৰাৰ এজন পুৰণি সহপাঠীৰ সৈতে এক সম্পৰ্কৰ কথা জানি সন্দেহৰ বশৱৰ্তী হয়। আনহাতে ৰাহুলৰ পত্নী ঊষাই শাহুৱেকৰ বিষয়ে বিভিন্ন অভিযোগ অনাত লিপ্ত হৈ থাকে। তিনিওৰে নিজ নিজ ঘৰুৱা অশান্তি বাঢ়ি গৈ থাকে। ইয়াৰ মাজতে ৰিমঝিম ভনীয়েক বিটপীৰ ঘৰলৈ যায় আৰু তাতে হংসৰাজক লগ পায়। হংসৰাজে ৰিমঝিমৰ শিল্পী সত্তাৰ উমান পায় আৰু নৃত্যৰ প্ৰতি থকা তাইৰ হাবিয়াস পুনৰবাৰ জগাই তোলে। ইফালে সুভদ্ৰায়ো যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ যোৱাৰ সুযোগ পায় আৰু তাৰ মাজতে নীলেশক বিচ্ছেদৰ প্ৰস্তাৱ দিবলৈ মনস্থ কৰে। আনহাতেদি ৰাহুলে বৰ্দ্ধিত পাৰিবাৰিক অশান্তিৰ ফলতেই আত্মহত্যা কৰে। এই ঘটনাই ঊষাক বিধ্বস্ত কৰি থৈ যায়। সুভদ্ৰা উলটি আহি এই খবৰ পাই মৰ্মাহত হয়। ইফালে ৰিমঝিমে সুজয়ক নৃত্যচৰ্চা পুনৰ আৰম্ভ কৰাৰ কথা কয়। কিন্তু ই তেওঁলোকৰ মাজৰ মানসিক দূৰত্ব বঢ়াইহে তোলে। ইতিমধ্যে কিছু জটিল পৰিস্থিতিত পৰি ডালিয়াৰো বিয়া হৈ যায়। বিয়াৰ অনুষ্টুপীয়া অভ্যৰ্থনাৰ পৰা একেলগে ঘূৰি আহোঁতে নীলেশ আৰু সুভদ্ৰাই অনুভৱ কৰে যেন দুয়ো দুয়োকে বুজি উঠিছে। আৱেগবিহ্বল হৈ দুয়ো দুয়োকে কেতিয়াও এৰি থৈ নোযোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। ইয়াতেই উপন্যাসখনৰ সামৰণি ঘটে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
১৯৮৪ শিখ বিৰোধী সংঘৰ্ষ
১৯৮৪ শিখ বিৰোধী সংঘৰ্ষ বা ১৯৮৪ শিখ গণহত্যা বুলিলে   শিখ দেহৰক্ষীৰ দ্বাৰা হোৱা ইন্দিৰা গান্ধীৰ হত্যাৰ প্ৰতিশোধ পূৰবালৈ ভাৰতীয় শিখসকলৰ বিৰুদ্ধে চলোৱা শিখ বিৰোধী উন্মত্ত জনতা, মূলতঃ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্যসকলে চলোৱা এলানি কাৰ্যসূচীকে বুজায়। সেই কাণ্ডত সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষত ২৮০০জন লোকৰ ম়ত্যু হৈছিল; কেৱল দিল্লীতে মৃত্যু হৈছিল ২১০০ জনৰ। কেন্দ্ৰীয় অনুসন্ধান ব্যুৰ'ৰ মতে এই হিংসাত্মক ঘটনা দিল্লী পুলিচ আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সমৰ্থনত সংঘটিত হৈছিল। ইন্দিৰা গান্ধীৰ মৃত্যুৰ পিছত পুত্ৰ ৰাজীৱ গান্ধীক প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ স্থলাভিষিক্ত কৰা হৈছিল আৰু এই সংঘৰ্ষৰ প্ৰসংগত তেওঁৰ মন্তব্য আছিল, “যেতিয়া এডাল ডাঙৰ গছ বাগৰি পৰে, তেতিয়া চৌপাশৰ মাটি কঁপিবই”।
পৃষ্ঠভূমি
১৯৭৩ চনত আনন্দপুৰ চাহিব প্ৰস্তাৱৰ যোগে পঞ্জাব আৰু শিখসকলৰ বাবে বিশেষ মৰ্যাদা বিচৰা হয়। ১৯৭০ দশকৰ শেষৰ ফালে আৰু ১৯৮০ দশকৰ আৰম্ভণিৰ ফালে প্ৰাদেশিক আৰু ধৰ্মীয় ৰাজনীতিৰ বাবে পঞ্জাবৰ আইন-শৃঙ্খলা পৰিস্থিতিৰ অৱনতি ঘটিছিল আৰু ফলস্বৰূপে ১৯৮৩ত প্ৰাদেশিক চৰকাৰখনক বৰ্খাস্ত কৰা হৈছিল।
শিখসকৰ এটা অংশই জাৰ্ণাইল সিং ভিন্দ্ৰনৱালেৰ নেতৃত্বত উগ্ৰবাদী কাৰ্যকলাপত লিপ্ত হৈছিল; কিছুমান শিখ উগ্ৰবাদী গোটে এখন পৃথক দেশ "খালীস্তান" বিচাৰি ভাৰত চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে উগ্ৰবাদী কাৰ্যকলাপ চলাই গৈছিল। কিছুমানে আকৌ আনন্দপুৰ চাহিব প্ৰস্তাৱৰ আধাৰত ভাৰতৰ ভিতৰতে এখন স্বায়ত্ত্বশাসিত প্ৰদেশ বিচাৰিছিল। বৃহৎ সংখ্যক শিখ জনতাই কিন্তু উগ্ৰবাদী কাৰ্যকলাপৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।
১৯৮৩ লৈ পঞ্জাবৰ পৰিস্থিতি হিংসা-সন্ত্ৰাসত জৰ্জড়িত হৈ পৰিছিল। সেই বছৰৰ অক্টোবৰত কেইজনমান শিখ উগ্ৰপন্থীয়ে এখন বাচ ৰখাই ৬জন হিন্দু যাত্ৰীক গুলিয়াই হত্যা কৰে। একেদিনাই উগ্ৰপন্থীয়ে ৰেলত ২জন কৰ্মচাৰীকো হত্যা কৰে। কংগ্ৰেছ নেতৃত্বাধীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে পঞ্জাবৰ প্ৰাদেশিক চৰকাৰক বৰ্খাস্ত কৰি ৰাষ্ট্ৰপতিৰ শাসন জাৰি কৰে। অপাৰেচন ব্লুষ্টাৰ আৰম্ভ হোৱাৰ পাঁচমাহ আগৰ সময়খিনিত, ১ জানুৱাৰী ১৯৮৪ ৰ পৰা ৩ জুন ১৯৮৪ লৈ পঞ্জাবৰ চৌপাশে বিভিন্ন হিংসাত্মক ঘটনাত ২৯৮জন মানুহ হত্যাৰ বলি হয়। অপাৰেচন আৰম্ভ হোৱাৰ পাঁচদিন আগৰ সময়খিনিত ৪৮ জনক হত্যা কৰা হয়।  ১৯৮৪ চনৰ জুনৰ আগভাগত প্ৰধান মন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে অমৃতসৰৰ হৰমন্দিৰ চাহিবৰ (স্বৰ্ণমন্দিৰ) চৌহদৰ পৰা উগ্ৰপন্থী জাৰ্ণাইল সিং ভিন্দ্ৰনৱালে আৰু তেওঁৰ সশস্ত্ৰ অনুগামীহঁতক অপসাৰণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে অপাৰেচন চলাবলৈ ভাৰতীয় সেনাবাহিনীক আদেশ দিয়ে।  ভিন্দ্ৰনৱালেই ১৯৮০ ৰ এপ্ৰিলৰ পৰাই হৰমন্দিৰ চাহিবত বাস কৰি আছিল আৰু ইয়াক তেওঁ মুখ্য কাৰ্যালয় ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। বিশাল পৰিসৰত সশস্ত্ৰ কাৰ্যকলাপ চলাবলৈ গুৰুদ্বাৰাৰ ভিতৰত অস্ত্ৰভাণ্ডাৰ গঢ়ি তোলাৰ অপৰাধত ভিন্দ্ৰনৱালেক দোষী কৰা হৈছিল।
আহোম ৰাজ্য
আহোম ৰাজ্য (Kingdom of Assam) বা মু'ঙ দ'ন চ'ন খাম (আহোম ভাষা:𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫 𑜓𑜤𑜃𑜫 𑜏𑜤𑜃𑜫 𑜁𑜪) ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত অবস্থিত এখন মধ্যযুগীয় ৰাজ্য আছিল। ই প্ৰায় ৬০০ বছৰ ধৰি নিজৰ সাৰ্বভৌমত্ব বজাই ৰাখিছিল আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতত মোগলৰ শাসন বিস্তাৰ কৰাত বাধা দিছিল। মু'ঙ মাও ৰাজকোঁৱৰ চুকাফাই উত্তৰে চুতীয়া ৰাজ্য আৰু দক্ষিণে কছাৰী ৰাজ্যৰ মাজত আহোম ৰাজ্য স্থাপন কৰিছিল। এই ৰাজ্য কালক্ৰমত চৌদিশে বিস্তাৰ হয় আৰু বিশেষকৈ ১৬শ শতিকাৰ চুহুংমুং দিহীঙিয়া ৰজাৰ শাসনকালত এক শক্তিশালী ৰাজনৈতিক শক্তিত পৰিণত হয়। চুচেংফা প্ৰতাপ সিংহৰ দিনত ৰাজ্যৰ প্ৰশাসনক নতুন ৰূপ দিয়া হয় আৰু মোগলৰ লগত প্ৰথমবাৰৰ বাবে কূটনৈতিক যোগাযোগ স্থাপন কৰা হয়। গদাধৰ সিংহৰ দিনত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ পৰা মোগল প্ৰভাৱ নিচিহ্ন কৰা হয়। তেওঁৰ পুত্ৰ ৰুদ্ৰ সিংহৰ দিনত আহোম ৰাজ্য উন্নতিৰ শিখৰত উপনীত হয়। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ পৰা আহোম ৰাজ্যৰ শক্তি টুটিবলৈ ধৰে আৰু মানৰ আক্ৰমণত ই ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হয়। ব্ৰিটিছৰ হাতত মানৰ পৰাজয়ৰ পিছত ১৮২৬ চনত ইয়াণ্ডাবু সন্ধি মতে অসমৰ শাসন ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ হাতলৈ যায়।ঔপনিবেশিক আৰু পিছৰ কালত আহোম ৰাজ্য বুলি কোৱা হ'লেও পূৰ্বে ইয়াক অসম ৰাজ্য বুলি কোৱা হৈছিল।
১৯৮৪ শিখ বিৰোধী সংঘৰ্ষ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজনৈতিক-সাম্প্ৰদায়িক হিংসাত্মক ঘটনা শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ ভাৰত শ্ৰেণী:নৰসংহাৰ
আহোম ৰাজ্য
নামকৰণ
চাওলুং চুকাফাই প্ৰথম ৰাজ্য স্থাপন কৰোঁতে এই ৰাজ্যক মুঙ ডুন চুন্‌ খাম অৰ্থাৎ সোণোৱালী শস্যৰ দেশ নাম দিছিল।  অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে আচাম বা অচম বুলি কৈছিল। ব্ৰিটিছ সকলে ইংৰাজীত kingdom of Assam বুলি কৈছিল। ১৮৩৮ চনৰ পিছত ব্ৰিটিছ শাসিত অঞ্চল আৰু পিছলৈ ভাৰত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা ৰাজ্যখন একে নামেৰে জনাজাত হয়।
ইতিহাস
১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত চুকাফা, চীনদেশৰ মৌঙ মাওৰ (বৰ্তমান চীনদেশৰ দেহং দাই চিংফৌ স্বায়ত্ত্ব শাসিত পৰিষদৰ) পৰা আহি পাটকাই পৰ্বতেদি অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাত প্ৰৱেশ কৰিছিল। তেওঁ আহি বিভিন্ন ঠাইত ৰাজধানী পাতিছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰবেশ কৰাৰ পিছত আহোম ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা হয়। চুকাফাই কোনো প্ৰতিষ্ঠিত ৰাজ্যৰ লগত যুদ্ধ কৰিব লগা হোৱা নাছিল। আহোম সকলৰ প্ৰথম ৰাজধানী খামজাং নামৰ ঠাইত পাতিছিল। আহোম গণনা অনুসৰি লাকনি তে কাও চন্দ্ৰবৰ্ষত (Lunaryear) উক্ত ঠাইত ৰাজধানী পাতিছিল। দ্বিতীয় ৰাজধানী নামৰূপত পাতিছিল আৰু দাপ ৰাও চন্দ্ৰবৰ্ষত (Lunaryear) নামৰূপ এৰিছিল। মৌঙ ক্লাঙ খ্ৰূ (অসমীয়াত অভয়পুৰত) প্ৰায় পাঁচবছৰ ৰাজধানী পাতি আছিল। তাত খুঁত চি ঙা, ৰাংমুত, তাওছা, কা ৰাও, কাপ মিত মুঠ পাঁচটা চন্দ্ৰবৰ্ষ (Lunaryear) ৰাজধানী হিচাপে থাকে। পঞ্চমখন ৰাজধানী আছিল হা-বুঙ, তাতে দাপ কাও, ৰাই-ছেও, মুঙ প্লাও আদি চন্দ্ৰবৰ্ষ (Lunaryear) ৰাজধানী হৈ থাকে। তেওঁ স্থানীয় বৰাহী আৰু মৰাণ মানুহৰ লগত বন্ধুত্ব স্থাপন কৰি শেষত ছে ৰাই দয়ত ৰাজধানী পাতে আৰু বুঢ়াগোহাঁ‌ই আৰু বৰগোহাঁ‌ইক থাপে। ১২৮০ চনমানত এওঁলোক দুজনক স্বতন্ত্ৰ অঞ্চল চম্ভালি ল'বলৈ দায়িত্ব দিয়া হয়।
আহোমসকলে তেওঁলোকৰ ধান খেতিৰ পদ্ধতি আন মানুহক শিকাইছিল। মানুহবোৰে লাহে লাহে আহোমৰ জীৱনশৈলী গ্ৰহণ কৰি পিছলৈ একে জাতিত লীন হৈ গ'ল। ইয়াৰ ফলত বৰাহী লোকসকল প্ৰায় লোপ পাল; কিছু নগা আৰু মৰাণ লোক আহোম হৈ পৰিল আৰু আহোমৰ সংখ্যা বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। বিশেষকৈ ১৬শ শতিকাত চুহুংমুং স্বৰ্গদেৱে চুতীয়া আৰু কছাৰী ৰাজ্য জয় কৰি ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰোঁতে এই আহোমকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়াই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল। আহোমকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়া ইমানেই দ্ৰুত আছিল যে এটা সময়ত প্ৰকৃত আহোম নিজৰ ৰাজ্যত সংখ্যালঘু হৈ পৰে। ইয়াৰ ফলত ৰাজ্যখনৰ চৰিত্ৰ সলনি হৈ ই বহুজাতিক হৈ পৰে। ১৪শ শতিকাত বামুণী কোঁৱৰৰ শাসনত আৰম্ভ হোৱা হিন্দু প্ৰভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা ল'বলৈ ধৰে। আহোম ৰাজসভাত টাই ভাষাৰ লগতে অসমীয়া ভাষাও ব্যৱহৃত হ'বলৈ ধৰে। পিছলৈ আন দুটা উচ্চ মন্ত্ৰী পদৰ লগতে বৰপাত্ৰগোহাঁ‌ই পদ সৃষ্টি কৰা হয়। চুতীয়া আৰু কছাৰী ৰাজ্যৰ পৰা জয় কৰা অঞ্চলসমূহ নিৰীক্ষণৰ বাবে "শদিয়াখোৱা গোহাঁই" আৰু "মৰঙীখোৱা গোহাঁই" নামৰ বিশেষ পদৰ সৃষ্টি কৰা হয়। ফৈদ পদ্ধতিৰ আধাৰত পাইক প্ৰথাৰে প্ৰজাসকলক সংগঠিত কৰা হৈছিল। বংগৰ তুৰ্কী আৰু আফগান শাসকসকলৰ আক্ৰমণ আহোমে সফলতাৰে প্ৰতিহত কৰিছিল। এনে এক ঘটনাত টংখাম বৰগোহাঁয়ে আক্ৰমণকাৰীসকলক খেদি কৰতোৱা নদী পাৰ কৰাই আহে, আৰু তেতিয়াৰেপৰা আহোমসকলে নিজকে কামৰূপ ৰাজ্যৰ যোগ্য উত্তৰাধিকাৰীৰূপে গণ্য কৰিবলৈ লয়।
প্ৰতাপ সিংহৰ শাসনকালত আহোম ৰাজ্যই ভালেখিনি পূৰ্ণতা পায়। "ফৈদ প্ৰথা" বাদ দি পাইক প্ৰথাক "খেল" প্ৰণালীৰ আধাৰত পুনৰ্সংগঠিত কৰা হয়। তেওঁৰ দিনতে বৰফুকন আৰু বৰবৰুৱাৰ পদ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ৰাজ্যৰ পতনলৈকে ৰাজ্যগঠনৰ আন কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ সালসলনি হোৱা নাছিল।
১৭শ শতিকাত আহোম ৰাজ্য মোগলৰ পুনঃ পুনঃ আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হয়। ১৬৬২ খ্ৰীষ্টাব্দত মীৰ জুমলাই নেতৃত্ব দিয়া তেনে এক আক্ৰমণত মোগলে ৰাজধানী গড়গাওঁ অধিকাৰ কৰে। কিছুদিন পিছতে শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত আহোমে মোগলক পৰাস্ত কৰে আৰু পশ্চিমে মানস নদীলৈকে নিজৰ সীমা বিস্তাৰ কৰে। শাসনক লৈ এক খেলিমেলি পৰ্বৰ পিছত গদাধৰ সিংহই ৰাজ্যত তুংখুঙীয়া ফৈদৰ ৰজাৰ শাসন আৰম্ভ কৰে।
তুংখুঙীয়া ৰজাসকলৰ শাসনকালত শান্তি বিৰাজ কৰাৰ লগতে কলা আৰু অভিযান্ত্ৰিক ক্ষেত্ৰতো ৰাজ্যই সফলতা লাভ কৰিছিল। শাসনৰ পিছৰফালে সামাজিক মতানৈক্য বাঢ়ি আহে আৰু মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সূত্ৰপাত হয়। বিদ্ৰোহীসকলে কিছুবছৰৰ বাবে ৰাজধানী ৰংপুৰ অধিকাৰ কৰে আৰু শেষত কেপ্তেইন ৱেল্‌ছৰ নেতৃত্বত ব্ৰিটিছে তেওঁলোকক আঁতৰাই পঠায়। ৰাজ্যৰ শক্তি লাহে লাহে টুটিবলৈ ধৰে আৰু মানৰ আক্ৰমণত আহোম ৰাজ্যৰ পতন হয়। ১৮২৬ চনত ইয়াণ্ডাবু সন্ধিমতে অসমৰ শাসন ব্ৰিটিছৰ হাতলৈ যায়।
আহোম অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা
আহোম ৰাজ্যৰ অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থাৰ ভেঁটি আছিল পাইক প্ৰথা। পাইক প্ৰথা এক ধৰণৰ 'বাধ্যতামূলক শ্ৰমদান ব্যৱস্থা' (unfree labour/Corvee Labour)। এই প্ৰথা সামন্তবাদী বা এছীয়-প্ৰথা (কেন্দ্ৰীয়ভাৱে স্থিত শক্তিয়ে পাৰ্শ্বীয় অঞ্চলৰপৰা উৎপাদনৰ উৎবৃত্ত কাঢ়ি অনা এক ব্যৱস্থা। যাৰ প্ৰথম উল্লেখ কৰিছিল কাৰ্ল মাৰ্ক্স-য়ে।) আহোমসকলেই প্ৰথমে উজনি অসমত ধানৰ পানী খেতিৰ সূচনা কৰিছিল। ধান উৎপাদনৰ বাবে তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰা উন্নত প্ৰযুক্তিৰ লগতে খাল-খান্দি, মথাউৰি বান্ধি জলসিঞ্চনৰ উপযুক্ত ব্যৱস্থা কৰি পতিত মাটিক খেতিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁলোকে প্ৰথমাৱস্থাত ৰাজ্যৰ অৰ্থনৈতিক আন্তঃগাঁঠনি গঢ়ি তুলিছিল। যোড়শ শতিকাৰ আহোম ৰজা ছুক্লেনমুঙৰ শাসন কালত মুদ্ৰাৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হৈছিল। অৱশ্যে পাইক প্ৰথাৰ অৱসান হোৱা নাছিল। সোতৰ শতিকাত আহোম ৰাজ্যই পশ্চিমৰ কোচ ৰাজ্য আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ কিছু অংশ নিজৰ অধীন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ইয়াৰ পাছতহে আহোম ৰাজ্যত ৰাজহ-ব্যৱস্থাৰ সূত্ৰপাত হয় আৰু ইয়াক নিজৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি সাল-সলনি ঘটাই প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়।
স্বৰ্গদেউ আৰু পাত্ৰমন্ত্ৰীসকল
আহোম ৰজাসকল মং মাওৰ পৰা অসমলৈ অহা প্ৰথম ৰজা চুকাফাৰ বংশধৰ আছিল। তেওঁক "স্বৰ্গদেউ" (টাই ভাষা: চাও-ফা) বুলি কোৱা হৈছিল। সাধাৰণতে উত্তৰাধিকাৰ সূত্ৰেই ৰজাৰ বাছনি হৈছিল, কিন্তু পৰিস্থিতি সাপেক্ষে মন্ত্ৰীসকলে ("ডাঙৰীয়া") আন আন কোনো বংশধৰক বাছনি কৰিছিল বা অধিষ্ঠিত ৰজাকো সলাব পাৰিছিল।
ডাঙৰীয়াসকল: ৰাজ্যশাসনত সহায় কৰিবলৈ চুকাফাই দুজন গোহাঁই পাতিছিল: বুঢ়াগোহাঁই আৰু বৰগোহাঁই। ১২৮০ চনত তেওঁলোকক শাসনৰ বাবে স্বতন্ত্ৰ অঞ্চল দিয়া হৈছিল। বুঢ়াগোহাঁইৰ অঞ্চল আছিল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰপাৰে শদিয়া আৰু গেৰেলুৱা নদীৰ মাজত, আৰু বৰগোহাঁইৰ অঞ্চল আছিল পশ্চিমফালে বুৰৈ নদীলৈকে। সেই অঞ্চলৰ "পাইক"সকলৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণ আছিল। উচ্চ আহোম পৰিয়ালৰ লোকেৰে তেওঁলোকৰ পদ পূৰণ কৰা হৈছিল। স্বৰ্গদেউ পদৰ বাবে উপযুক্ত ৰাজকোঁৱৰ মন্ত্ৰীপদৰ বাবে উপযুক্ত নাছিল, আৰু তাৰ ওলোটাটোও। ১৬শ শতিকাত চুহুংমুং ৰজাই বৰপাত্ৰগোহাঁই বুলি তৃতীয় মন্ত্ৰীপদ এটাৰ সৃষ্টি কৰে। তেওঁৰ শাসিত অঞ্চল আছিল আন দুজন গোহাঁইৰ মাজত।
ৰাজকৰ্মীসকল: প্ৰতাপ সিংহই ৰজাৰ প্ৰতক্ষ্য অধীনস্থ দুটা পদৰ সৃষ্টি কৰে: বৰবৰুৱা আৰু বৰফুকন। এজন সামৰিক আৰু ন্যায়িক মুৰব্বী হিছাপে কাম কৰা বৰবৰুৱাৰ অধীনত আছিল কলিয়াবৰৰ পূবে থকা অঞ্চল। তেওঁ ব্যক্তিগত কামৰ বাবে পাইকৰ এটা কম অংশহে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিছিল। বৰফুকন কলিয়াবৰৰ পশ্চিমৰ অঞ্চলত সামৰিক আৰু অসামৰিক নিয়ন্ত্ৰণৰ দায়িত্বত আছিল আৰু পশ্চিমে স্বৰ্গদেউৰ পৰিচালক হিছাপে কাম কৰিছিল।
পাত্ৰ মন্ত্ৰীসকল: পাঁচটা পদে "পাত্ৰ মন্ত্ৰী"ৰ পৰিষদ গঠন কৰিছিল। চুপিম্‌ফাৰ (১৪৯২-১৪৯৭) দিনৰ পৰা তাৰে এজন পাত্ৰ মন্ত্ৰীক "ৰাজমন্ত্ৰী" বা "বৰপাত্ৰ" (টাই ভাষাত "চেংলুং") পতা হয় যি জকাইচুক গাঁৱৰ এহেজাৰ অতিৰিক্ত পাইকৰ সেৱাৰ লগতে আন আন ক্ষমতা লাভ কৰিছিল।
আন বিষয়ববীয়াসকল
বিছজনমান বৰুৱাৰ ভিতৰত আছিল ভাণ্ডাৰী বৰুৱা বা কোষাধক্ষ্য, ৰাজকীয় দোলাৰ দায়িত্বত থকা দুলীয়া বৰুৱা, শাস্তিৰ দায়িত্বত থকা চৌদাং বৰুৱা, ৰূপাঙ্কনৰ দায়িত্বত থকা খনিকৰ বৰুৱা, সোণাদাৰ বৰুৱা যি অলঙ্কাৰৰ কাম-কাজ চাইছিল, ৰাজ পৰিয়ালৰ চিকিৎসাৰ দায়িত্বত থকা বেজ বৰুৱা, জীৱ-জন্তুৰ তদাৰক কৰা হাতী বৰুৱা, ঘোঁৰা বৰুৱা আদি। আন বিষয়াসকল আছিল বাৰজন ৰাজখোৱা, কেইজনমান কটকী আৰু দলৈ। ৰাজখোৱাই সৰু অঞ্চল একোটা আৰু তিনিশ পাইকৰ তদাৰক কৰিছিল। তেওঁ স্থানীয় মতানৈক্য আঁতৰ কৰিছিল আৰু ৰাজহুৱা কামৰ নিৰীক্ষণ কৰিছিল। কটকীয়ে বিদেশী ৰাজ্য আৰু পাহাৰীয়া জনজাতিৰ লগত সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰাৰ লগতে ৰাজকীয় নথি লিখিছিল। দলৈসকলে জ্যোতিষবিজ্ঞান চৰ্চা কৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ কামৰ বাবে তাৰিখ তথা সময় নিৰূপণ কৰিছিল।
শাসক
ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্যই নিৰ্দিষ্ট অঞ্চল শাসন কৰিবলৈ পাইছিল। তেওঁলোকক "ৰজা" বোলা হৈছিল।
তলখাপৰ পদত থকা ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্যক "মেল" নামৰ অঞ্চলসমূহ দিয়া হৈছিল। তেওঁলোকক "মেলদঙীয়া" বা "মেলখোৱা ৰজা" বোলা হৈছিল। তাতোকৈ তলৰ পদত আছিল "মেলডঙীয়া গোহাঁই"। তাৰ ভিতৰত আছিল "মাজুমেলীয়া গোহাঁই" আৰু "সৰুমেলীয়া গোহাঁই"।
ৰাজপৰিয়ালকো নিৰ্দিষ্ট "মেল" দিয়া হৈছিল। ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত তেনে মেল বাৰখন হৈছিল। তাৰ ভিতৰত সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল বৰৰাণীক দিয়া "ৰাইডঙীয়া মেল"।
পূৰ্বে সামৰিক দায়িত্বত থকা কিছুমান বিষয়াক নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলৰ প্ৰশাসনৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। তেওঁলোকক গোহাঁই বাবৰ উপযুক্ত পৰিয়ালৰ পৰা নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
তলখাপৰ ৰাজবিষয়াক ৰাজখোৱা বোলা হৈছিল। তেওঁলোকৰ মাজত আছিল:
পৰাধীন ৰজা বা সমন্তসকলকো "ৰজা" বুলি কোৱা হৈছিল। ৰাণী অঞ্চলৰ ৰজাৰ বাহিৰে সকলোৱে বাৰ্ষিক কৰ পৰিশোধ কৰিছিল। প্ৰয়োজন হোৱা সময়ত পাইক আৰু আন সম্পদ এইসকল ৰজাই যোগাৰ কৰি দিব লাগিছিল।
পাইক প্ৰথা
পাইক প্ৰথা আহোমসকলৰ ৰাজত্ব কালত প্ৰচলিত এক প্ৰথা আছিল। বিশ্বাস কৰা হয় যে, এই প্ৰথাটো দক্ষিণ-পূব এছিয়াত প্ৰচলিত আছিল। আহোমসকল ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত অসমলৈ অহাৰ পিছত এই প্ৰথাৰ প্ৰচলন কৰে। এই প্ৰথাটোকে ১৬০৯ খ্ৰীষ্টাব্দত মোমাই তামূলী বৰবৰুৱাই কিছু সাল-সলনি কৰি নতুনকৈ প্ৰচলন কৰে। বিজ্ঞসকলে মত প্ৰকাশ কৰে যে, এই পাইক প্ৰথাই আহোমসকলৰ পতনৰ মূল কাৰণ আছিল।
আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজবংশীয় লোক, পুৰোহিত, উচ্চ বৰ্গৰ জাতি অথবা দাস সকলৰ বাদ দি পোন্ধৰৰ পৰা পঞ্চাশ বছৰ বয়সীয়া সকলো পুৰুষকেই পাইক বোলা হৈছিল। স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহৰ দিনত প্ৰায় ১৭১৪ খ্ৰীষ্টাব্দত মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৯০% শতাংশ লোক এই শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্গত আছিল। এই প্ৰথা অনুসৰি অসমৰ প্ৰাপ্তবয়স্ক মানুহবিলাকক কিছুমান খেলত বিভক্ত কৰা হৈছিল। প্ৰতি খেলৰে নাও তৈয়াৰ কৰা, নাও সজা, গৃহ নিৰ্মাণ কৰা, ৰচদ যোগান ধৰা, আলি-পদূলি নিৰ্মাণ কৰা, ৰাজহ তোলা, হাতী ধৰা, শেন চোৱা, হাবি-বন পৰিদৰ্শন কৰা আদি বিভিন্ন কৰ্ম আছিল। খেলবিলাকৰ ওপৰত ফুকন, বৰুৱা, ৰাজখোৱা প্ৰভৃতি আছিল।
মাটিৰ জোখ-মাখ
গদাধৰ সিংহই স্বৰ্গদেউ হোৱাৰ পূৰ্বে কামৰূপত লুকাই থকা কালত মোগলৰ ভূমি জোখাৰ প্ৰণালীৰ লগত পৰিচিত হৈছিল। মোগলৰ লগত যুদ্ধ শেষ হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ নিজৰ ৰাজ্যতো তেনে প্ৰণালী আৰম্ভ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। এই কামৰ বাবে কোচবিহাৰ আৰু বঙ্গৰ পৰা জৰীপকাৰী মানুহ অনা হৈছিল। প্ৰথমতে শিৱসাগৰত জৰীপ আৰম্ভ কৰা হয়, কিন্তু গদাধৰ সিংহৰ মৃত্যুলৈকে সেয়া শেষ নহ'ল। তাৰপিছত ৰুদ্ৰ সিংহৰ দিনত নগাঁৱত জৰীপৰ কাম আৰম্ভ হয়। বুৰঞ্জীবিদসকলৰ মতে এই কামত ১২ ফুট (৩.৭ মিটাৰ) দৈৰ্ঘ্যৰ "নাল" বা বাঁহেৰে মাটি এটুকুৰাৰ চাৰিওদিশ জোখা হৈছিল আৰু মাটিকালি গণনা কৰা হৈছিল। মাটিৰ একক আছিল "লোচা" বা ১৪৪ বৰ্গফুট (১৩.৪ বৰ্গমিটাৰ) আৰু ১৪৪,০০ বৰ্গফুট (১,৩৪০ বৰ্গমিটাৰ) অঞ্চলক "বিঘা" বুলি কোৱা হৈছিল। চাৰি বিঘাই হৈছিল এক "পূৰা"। আধুনিক যুগতো অসমত এনে প্ৰণালী ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিষয়বাবৰ শ্ৰেণী
তৃতীয় আহোম ৰজা চুবিন্‌ফাই (১২৮১-১২৯৩) আহোমৰ অভিজাত সাতটা বংশক "সাতঘৰীয়া আহোম" নাম দিয়ে। ইয়াৰে প্ৰথমটো বংশ আছিল ৰজাৰ। দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় বংশ আছিল ক্ৰমে বুঢ়াগোহাঁই আৰু বৰগোহাঁইৰ। শেষৰ চাৰিটা বংশ আছিল আহোম পুৰোহিত শ্ৰেণী "দেওধাই", "মহন", "বাইলুং" আৰু "চিৰিং"। পিছলৈ এই পদ্ধতি বিস্তাৰ কৰা হয়। ৰজা কেৱল প্ৰথম পৰিয়ালতহে থাকিব পাৰিছিল; বুঢ়াগোহাঁই আৰু বৰগোহাঁই কেৱল দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় পৰিয়ালত। বৰফুকনসকলৰ বেছিভাগেই আছিল চুতীয়া সম্প্ৰদায়ৰ লোক। আনহাতে বৰবৰুৱাসকল আছিল মৰাণ, কছাৰী, চিৰিং আৰু খামটি সম্প্ৰদায়ৰ। পিছলৈ নগা, মিচিং আৰু নৰা লোক "বাইলুং" গোটত সুমায়। এইসকল মাটি থকা উচ্চখাপৰ আৰু পুৰোহিত শ্ৰেণীৰ লোকে কোনো কৰ দিব নালাগিছিল।
"আপাইকন চমুৱা"সকল "খেল"ৰ পৰা মুক্ত আছিল আৰু কেৱল ধনেৰে কৰ দিব লাগিছিল। কলা, সাহিত্যত পাৰ্গতালি থকা "পাইকন চমুৱা"সকলে কৰৰ বাবদ নিজৰ কামেৰে খাটিছিল। "কন্ৰী পাইক"সকলে শাৰিৰীক শ্ৰম কৰিছিল। আটাইতকৈ তলত আছিল "লিক্‌চৌ", "বান্দী-বেটী" আৰু তেনে কাম কৰা লোকসকল। শ্ৰেণীবোৰ অৱশ্যে সদায় ধৰাবন্ধা নাছিল। মোমাই তামূলী বৰবৰুৱাই একেবাৰে তলখাপৰ পৰা আহি প্ৰতাপ সিংহৰ দিনত দিনত প্ৰথম বৰবৰুৱাৰ পদ লাভ কৰিছিল।
সমৰ সজ্জা
যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ পূৰ্বে আহোমসকলে ট্ৰেন নামৰ এক উপাস্য দেৱতাৰ পূজা অনুষ্ঠিত কৰিছিল। আহোম সকলৰ স্থলসেনাৰ বিভাগটোৰ লগতে এটা নৌসেনা বিভাগো আছিল। স্থলযুদ্ধৰ মূল সেনাপতি গৰাকীক ফুকন আৰু নৌসেনা বিভাগৰ সেনাপতি গৰাকীক পানী ফুকন খিতাপ দিয়া হৈছিল। সেনাপতিৰ তলৰ সেনাপতি কেইগৰাকীক বৰ নেওগ আৰু নেওগ হিচাবে জনা গৈছিল। যুদ্ধলৈ যাওঁতে আহোমে সেনাবাহিনীয়ে কেইগৰাকী মান পণ্ডিত লগত লৈ গৈছিল। ইয়াৰ ভিতৰত বেজবৰুৱা, বাইলুং, দেওধাই আদিয়ে প্ৰধান। বেজবৰুৱা সকলে সাধাৰণতে যুদ্ধত আহত সৈনিক সকলৰ চিকিৎসা কৰিছিল আনহাতে বাইলুং, দেওধাই আদি সকলে গণকৰ কাম কৰিছিল। কোন দিশৰ পৰা কেনেকৈ আক্ৰমণ কৰিব লাগে, অথবা কোন দিশৰপৰা শত্ৰুৱে আক্ৰমণ কৰাৰ সম্ভাৱনা বেছি ইত্যাদিৰ কথা গণক সকলে গণনা কৰি উলিয়াইছিল। প্ৰয়োজন সাপেক্ষে আহোম ৰাজদৰবাৰৰ মুখ্য বিষয়াসকল যেনে বৰফুকন, বৰবৰুৱা আদিয়েও যুদ্ধক্ষেত্ৰত গৈ যুদ্ধ কৰিছিল। কেতিয়াবা স্বৰ্গদেউয়েও নিজেই গৈ যুঁজিছিল। প্ৰধান বিষয়াসকলে মূলতঃ হাতীৰ পিঠিত উঠি যুদ্ধ কৰিছিল। যুদ্ধৰ সময়ত কোনো আহোম সৈন্য যুদ্ধ আধাতে এৰি পলাই সাৰিব নোৱাৰিছিল। সেয়া লাগিলে সেনাপতিয়েই হওক অথবা সৈন্যয়েই হওক। এওঁলোকক কঠোৰতম শাস্তি বিহা হৈছিল। আন আন সেনাসকলৰ সন্মুখত এওঁলোকক হত্যা কৰা হৈছিল যাতে ভৱিষ্যতে আন সেনাসকল যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা পলায়ন কৰিবলৈ সাহ নকৰে।
যুদ্ধ সামগ্ৰী
প্ৰথমাৱস্থাত আহোমসকলে যুদ্ধত কাঁড়, হেংদান, দা, যাঠি আদি অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকে হিলৈ বৰতোপ আদিও ব্যৱহাৰ কৰিছিল। আহোম যুগত যুদ্ধ আদিত ঘাইকৈ ব্যৱহৃত হোৱা কেইবিধ মান হিলৈ আছিল বৰহিলৈ, তোৱা, জুমুৰী, তৱকী, গঠীয়া, হলঙি, চুটিয়া হিলৈ, পোটকটা হিলৈ, চেঙা হিলৈ, খঁৰা হিলৈ। অসমৰ কেইখনমান নিৰ্দিষ্ট স্থানত যুদ্ধৰ সামগ্ৰী সমূহ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰোপৰি বোমা বাৰুদত ব্যৱহৃত খাৰ নিৰ্মাণতো আহোম সকল আগৰণুৱা আছিল। এই খাৰবোৰ নিৰ্মাণৰ তদাৰক কৰিছিল এগৰাকী আহোম বিষয়াই যাক খাৰঘৰীয়া ফুকন হিচাবে জনা গৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য
ইডো ৱিকিপিডিয়া
ইডো ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ ইডো সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত ইডো ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
ইডো ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
সতী সাধনী
সতী সাধনী বা সাধনী নাৰায়ণ চুতীয়া ৰাজ্যৰ শেষ গৰাকী ৰাণী আছিল। শেষৰজন চুতীয়া ৰজা ধৰ্মধ্বজপাল বা ধীৰনাৰায়ণৰ পুত্ৰ নাছিল। সাধনী এওঁৰ একমাত্ৰ জীয়েক আছিল। বহুত দিনৰ পিছত ৰজা ধীৰনাৰায়ণৰ সাধকনাৰায়ণ নামৰ এটি পুত্ৰ সন্তানৰ জন্ম হয়।
সাধনীৰ জন্ম আৰু স্বয়ম্বৰ
সাধনী নাৰায়ণৰ জন্ম আনুমানিক ১৫ শতিকাৰ শেষ ভাগত হৈছিল বুলি জানিব পাৰি। সন্তান লাভৰ কাৰণে ঈশ্বৰৰ আগত সাধনা কৰাৰ বাবে পিতৃ ধীৰনাৰায়ণে তেওঁক "সাধনী" নাম দিছিল। তেওঁৰ আন এটা নাম আছিল "তেজা"। নিজ কন্যাৰ বাবে যোগ্য জামাতা নোপোৱাৰ বাবে ৰজাই বিবাহৰ কাৰণে স্বয়ম্বৰ আয়োজন কৰিবলৈ নিৰ্ণয় কৰিলে। ৰজাই আদেশ দিলে যে গছৰ ওপৰত থকা কেৰ্কেটুৱা এটা যি জন লোকে কাড়ে মাৰিব পাৰিব, সেই জনকে সাধনী কন্যাৰ হাত দিয়া হ'ব। পিছে কোনো বৰা-বুৰুক বা‌ ৰাজকোঁৱৰে কাড় লগাব নোৱাৰিলে। ৰজাই দুখ কৰি ওচৰতে থকা সামান্য খৰিভাৰী ল'ৰা এজনক কʼলে, "দেখনী কন্যাক তোকে দিম; তই কাণ্ড লগা"। ল'ৰা জনে আচৰিত হৈ উত্তৰ দিলে, "মই সামান্য লোক; চাকৰে কি ৰূপে ৰজাৰ জীক পালিম? ইটো অযোগ্য কথা।" ৰজাই পুণৰ কʼলে, "সামুকতো মাণিক, কদলীতো কৰ্পূৰ; তাত তই সংশয় নকৰিবি। সোৱৰ্ণপুৰী লঙ্কাতো ৰাক্ষসে ভোগ কৰে, ক'ত শুনিছ খুন্ত (চুতীয়া) ৰজাৰ বচন লৰে?" ৰজাৰ আদেশত ল'ৰা জনে কাড় মাৰিলে। কাড় পাত কেৰ্কেটুৱাটোৰ গাত লাগিলে আৰু নিজৰ কথা ৰাখি ৰজাই সাধনীৰ বিবাহ ল'ৰা জনৰ লগত কৰালে। ল'ৰা জনৰ নাম নিতাই আছিল। ১৫২০ চনৰ মোঙখ্ৰাঙ দুৰ্গৰ(দিহিঙমুখ) যুদ্ধত(বৰ্তমানৰ পশ্চিম মাজুলী অঞ্চল) ধীৰনাৰায়ণৰ সেনাই আহোম সেনাপতি খেনমোঙক পৰাস্ত কৰি বিজয়ী হয় আৰু ইয়াৰ পাছতে(১৫২২ চন) হাবুং অঞ্চলৰ (বৰ্তমান ঢকোৱাখনা) ব্ৰাহ্মণক ভূমি দান কৰি সাধনী আৰু নিতাইক ৰাজ্য ভাৰ দিয়ে। ৰজা হৈ নিতায়ে নীতিপাল নাম লয়।
শদিয়া আক্ৰমণ
১৫২৪ চনৰ বহাগ মাহৰ বিহুৰ দিনা শদিয়া আক্ৰমণ কৰা হৈছিল। বিহুৰ দিনা শদিয়াৰ চাৰি শালত বৰ-বলি আয়োজন কৰা হয়, যʼত দেউৰী পূজাৰীৰ বাহিৰে অন্য লোকে হাতত অস্ত্ৰ লোৱাতো বৰ্জিত আছিল। আজিও এই বৰবলিৰ নিয়ম শদিয়া অঞ্চলৰ থান সমূহত পালন কৰা হয়। সেই সময়ত সৌমাৰ খণ্ডত একমাত্ৰ চুতীয়া সকলৰ মাজত হে খাৰ-বাৰুদ বা হিলৈ-বৰটোপৰ প্ৰচলন আছিল। সেই বাবে হয়তো আক্ৰমণকাৰী সকলে বিহুৰ বতৰত আক্ৰমণ কৰিবলৈ নিৰ্ণয় কৰি লৈছিল। বুৰঞ্জী সমূহৰ মতে সেই সময়ত নীতিপালে পুখুৰী এটাও খন্দাই আছিল। শদিয়াৰ দুৰ্গত কৰা আক্ৰমণ সহিব নোৱাৰি নীতিপাল চন্দনগিৰি লৈ গুচি আহে আৰু কাচিতৰা দৈথাং পৰ্বতত উঠে।
চন্দনগিৰ ৰণত সাধনীৰ বীৰত্ব
চুহুংমুঙে শদিয়াৰ বৰনগৰত থাকি ফ্ৰাচেংমুঙ বৰগোহাঁই আৰু কিঙলুন ৰাজমন্ত্ৰীক(বুঢ়াগোহাঁই) চন্দনগিৰি লৈ আক্ৰমণ কৰিবলৈ পঠায়। আনহাতে কনচেং ধনুদাৰী গোহাঁইক (চাও-চঙ কুঙ-ৰিণ) কাচিতৰাৰ লগত যুঁজিবলৈ দৈথাং পৰ্বতলৈ পঠায়। চন্দনগিৰি পৰ্বতত উঠিবৰ কাৰণে আহোম সেনাই আপ্ৰাণ চেষ্টা চলাইও সফল নহয়। চুতীয়া সেনাই ওপৰৰ পৰা শিল বগৰাই আৰু দলিয়াই বহুতো আক্ৰমণকাৰীৰ বধ কৰে। সাতসৰী আৰু অসম বুৰঞ্জীৰ (SM)ৰ পৰা জনা যায় যে সেই সময়ত সাধনী ৰাণী গৰ্ভৱতী আছিল। লগতে আছিল তেওঁৰ ১২-১৩ বছৰীয়া পুত্ৰ। সাধনীৰ লগৰ ১২০ গৰাকী কুঁৱৰীয়ে শিলা কুচাই বিৰোধী পক্ষৰ সৈনিকক মাৰে। আহোম সৈন্য চন্দনগিৰি পৰ্বতত উঠিবলৈ সক্ষম নহৈ পিছুৱাই আহিব লগাত পৰে আৰু এজন চুতীয়া সৈনিকক লগত ধৰি আনে। ইয়াৰ পাছত আক্ৰমণকাৰী সকলে ৰননীতি কৰি পৰ্বতৰ তিনিফালে বেৰি ধৰিব লয়। ফ্ৰাচেংমুঙ বৰগোহাঁই কিছু লোকক ঘিলা গছত উঠি ঢোল বজাবলৈ আদেশ দিয়ে। হয়তো এই সকল আগতে ধৰি অনা‌ চুতীয়া বন্দী আছিল। আগৰ দিনত ঢোল বজোৱাটো যুদ্ধত জয়ৰ প্ৰতিক আছিল। ঢোল বজাই বিজয়ৰ কথা জনাই দিয়া হয়। সেই বাবে পাহাৰৰ ওপৰত উঠি থকা ৰজা ৰাণীয়ে বিহুৰ বতৰত ঢোলৰ মাত শুনি বাহিৰলৈ উলাই আহে আৰু তিনিও ফালৰ পৰা শত্ৰুৰ আক্ৰমণৰ বলি হয়। নীতিপালে শত্ৰুৰ গালৈ কাড় মাৰিবলৈ লয় যদিও বিৰোধী পক্ষৰ জানমোঙখাম হাতীবৰুৱাৰ(ফু-কে-চং) কাড় লাগি মৃত্যু বৰণ কৰে। সাধনীয়ে নিজৰ মহিলা সৈন্য বাহিনীক লগত লয় যুজ দিয়ে যদিও শেষত পৰাস্ত হৈ চন্দনগিৰিৰ পৰা জাপ মাৰে। প্ৰায় সংখ্যক বুৰঞ্জীত সাধনীয়ে আত্মবলিদান কৰিছিল বুলি আছে যদিও গোপাল চন্দ্ৰ বৰবৰুৱাৰ টাই ভাষাৰ বুৰঞ্জীত ৰাণীৰ(নাঙ-লুং) গাত যাঠি লাগিছিল বুলি উল্লেখ আছে। যিকি নহওক এই তথ্য পৰাও ৰানী সাধনীয়ে আত্মসমৰ্পন নকৰি শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে যুজ দিয়াৰ কথাহে পোহৰলৈ আনে, কাৰণ আত্মসমৰ্পন কৰা হ'লে তেওঁক যাঠি মাৰি আক্ৰমণ কৰা নহ'ল হয়। আনপিনে কাচিতৰাক কনচেঙে দৈথাং পৰ্বতত পৰাস্ত কৰে।
পৰবৰ্তী স্থিতি
চুতীয়া ৰজা নীতিপাল, তেওঁৰ পুত্ৰ আৰু কাচিতৰা তিনিওৰে মূৰ চন্দগিৰি আৰু দৈথাঙৰ পৰা কাটি আনি শদিয়াত থকা চুহুংমুঙৰ আগত প্ৰস্তুত কৰা হয়। ৰজা আৰু পুত্ৰৰ মূৰ নচোৱাই পৰ্বতত মুণ্ডামালা বান্ধি শেষত চৰাইদেউৰ শালৰ খটখটিত পোতি থোৱা হয়। অসম বুৰঞ্জী(SM)ৰ মতে আহোম সেনাই সাধনীৰ মৃত শৰীৰৰ পৰা ককালত পিন্ধা সোণৰ কঙ্কালি লয় আনি শদিয়াৰ থানলৈ আনিছিল, কিন্তু তাত কিছুমান চুতীয়াই আক্ৰমণ কৰি লাপিত ফাংত্যাং দেওধাই নামৰ এজনক বধ কৰিছিল। অন্য বুৰঞ্জী সমূহত এই অংশত ৰানী সাধনীৰ(নাঙ-লুং) কথা একো উল্লেখ নাই।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:চুতীয়া ৰাজবংশ শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
নগেন শইকীয়া
নগেন শইকীয়া (জন্ম:১৯৩৯ - )একাধাৰে গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, শিক্ষাবিদ, সমালোচক, সম্পাদক আৰু অধ্যাপক। 'মিত-ভাষ' নামৰ এক শ্ৰেণীৰ নতুন ৰচনাশৈলীৰে তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যক নতুনত্ব প্ৰদান কৰে। তেখেতে অসম সাহিত্য সভাৰ ১৯৯৭ চনৰ বিলাসীপাৰা অধিৱেশন আৰু ১৯৯৮ চনৰ হাওৰাঘাট অধিৱেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল। তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰপৰা অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷
শিক্ষা
গাঁৱৰে বৰকাঠনি এল পি স্কুলত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভৰ অন্তত কাকডোঙা এম ই স্কুল আৰু ঢেকীয়াল হাইস্কুলৰ পৰা ক্ৰমে মধ্য ইংৰাজী আৰু প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। তাৰপাছত যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই এ (১৯৫৯), গোলাঘাটৰ দেৱৰাজ ৰয় মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বি এ (১৯৬১) আৰু ১৯৬৪ চনত প্ৰাইভেটকৈ এম এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। ১৯৮১ চনত অসমীয়া সাহিত্য বিষয়ত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ। (গৱেষণাৰ বিষয় : এ ক্ৰিটিকেল ষ্টাডি অব্ দা ছ'চিয়েল এণ্ড ইণ্টেলেকচুৱেল বেকগ্ৰাউণ্ড অব্ মডাৰ্ণ আছামিজ লিটাৰেচাৰ, ১৮২৬-১৯০৩)।
বৈবাহিক জীৱন
১৯৬৫ চনৰ ১১ মে'ত ঢেকীয়ালৰ লাৱণ্য শইকীয়াৰ লগত বিবাহ আৰু কালক্ৰমত দুটি পুত্ৰ সন্তান আৰু এটি কন্যা সন্তানৰ পিতৃ।
কৰ্ম জীৱন
হাতীয়েখোৱা আৰু ঢেকীয়াল হাইস্কুলত শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ। মাজতে কিছুদিন 'অসম বাতৰি'ৰ সহকাৰী সম্পাদকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ। ইয়াৰ পিছত ক্ৰমে ডিফু কলেজ, যোৰহাটৰ নিউ যোৰহাট কলেজ, আৰু দেৱীচৰণ বৰুৱা মহাবিদ্যলয়ত অধ্যাপনা। ১৯৭২ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপকৰূপে যোগদান আৰু ২০০২ চনত উক্ত বিভাগৰ প্ৰাধ্যাপক (সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আসন) ৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ। ২০০৩ চনত কেইমাহমানৰ বাবে 'নতুন দৈনিক' কাকতৰ সম্পাদকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ। ২০০৪-০৬ বৰ্ষত 'আমাৰ অসম' কাকতৰ সম্পাদকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ। ১৯৮৬ চনৰ পৰা ১৯৯২ চনলৈ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য।
সাহিত্যিক জীৱন
সুদীৰ্ঘ দিন ধৰি অসম সাহিত্য সভাৰ লগত ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত। বহু ৰাজ্যিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় সংগঠনৰ লগত বিশেষভাৱে জড়িত। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কৰ্মৰাজি হ'ল:
অসম সাহিত্য সভাৰ
অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ
সাহিত্য অকাডেমিৰ অসমীয়া ভাষা উপদেষ্টা পৰিষদৰ সদস্য (১৯৭৫-৮৫, ১৯৯৩-৯৮, ২০০৩-০৮), সাধাৰণ পৰিষদৰ সদস্য (১৯৯৩-৯৮)। ভাৰতীয় লেখক সংঘৰ সদস্য (১৯৭৪), ভাৰতীয় ভাষা সমিতি, সৰস্বতী সন্মানৰ সদস্য আৰু আহ্বায়ক (১৯৯১-৯৪), উত্তৰ-পূব পাৰ্বত্য বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৰ্টৰ সদস্য (১৯৯৩-৯৬), ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত টাই ভাষা শিক্ষাৰ সদস্য (১৯৯২-২০০৩), ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কাৰ্যবাহী পৰিষদৰ সদস্য (১৯৮৬-৯১), প্ৰকাশ আলোচনী সম্পাদনা সমিতিৰ উদ্দেশ্য, সংজ্ঞা আলোচনীৰ সম্পাদনা সমিতিৰ সদস্য (১৯৭৫-৭৮), কাব্যালোচনী সাম্প্ৰতিকৰ সম্পাদক (১৯৭১), ব্ৰহ্মপুত্ৰ আলোচনীৰ মুখ্য সম্পাদক (১৯৮৫), নাটকমৰ সভাপতি (১৯৬৬-৬৮), ৰাজ্যিক সংহতি পৰিষদৰ সভাপতি (১৯৮৭-৯০), শিশু ভাৰতীৰ সভাপতি (১৯৮৭-২০০১), শংকৰী সংগীত বিদ্যাপীঠৰ সভাপতি(১৯৯৭)। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ বহুতো অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান তথা অসম চৰকাৰৰ বিভিন্ন বিভাগৰ সন্মানীয় পদবীৰ আসন শুৱনি কৰিছিল।
ভ্ৰমণ কাহিনী
আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ-
বৃহৎ কৰ্ম
ইয়াৰ উপৰিও আৰু বহুতো প্ৰবন্ধ তথা গৱেষণা পত্ৰ আদি অসমীয়া সাহিত্যলৈ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য অৱদান।
প্ৰসঙ্গ পুথি
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
প্ৰণৱ মিস্ত্ৰী
SixthSense সম্পৰ্কীয় প্ৰণৱৰ গৱেষণা ২০০৯ চনত Popular Science-ৰ দ্বাৰা Invention Award-ৰে পুৰস্কৃত হৈছিল। তেওঁ মাছাছুটেছ ইনষ্টিউট অৱ টেকনল'জিৰ Technology Review(TR35)-ৰ দ্বাৰা "৩৫ বছৰ অনুৰ্ধৰ বিশ্বৰ ৩৫ জন উদ্ভাৱক"ৰ তালিকাভুক্তও হৈছিল। ২০১০ চনত Creativity আলোচনীৰ Creativity Magazine's Creativity 50 তালিকাত আছিল প্ৰণৱ মিস্ত্ৰী। Chris Andersen-এ মিস্ত্ৰীক সাম্প্ৰতিক বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ ১০ জন উদ্ভাৱকৰ মাজৰ এজন আখ্যা দিছে। প্ৰণৱ মিস্ত্ৰীক Asian Scientist Magazine-এ ২০১১ চনৰ ১৫ মে'ত এছিয়ান ১৫ জন দৰ্শনীয় বিজ্ঞানীৰ তালিকাত স্থান দিছে। GQ India-ই প্ৰণৱক সকলোতকৈ প্ৰভাৱশালী ডিজিটেল ভাৰতীয় আখ্যা দিছে।  ইণ্ডিয়া টুডে'ই 37 Indians of Tomorrow তালিকাত স্থান দিছে। শেহতীয়াকৈ প্ৰণৱ মিস্ত্ৰীক  World Economic Forum-এ Young Global Leader 2013 খিতাপ প্ৰদান কৰিছে।
মিস্ত্ৰী ভাৰতৰ ২১ বছৰৰ অনুৰ্ধ কাবাডী দলৰ দলপতি আছিল আৰু তেওঁৰ নেতৃত্বত ভাৰতে ২১ বছৰৰ অনুৰ্ধ বিশ্বকাপত খিতাপ দখল কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানী
অসমীয়া সাহিত্যিকৰ ছদ্ম নাম আৰু বিভূষিত উপাধিৰ তালিকা
অসমীয়া সাহিত্য আন চহকী ভাষাৰ দৰে অসংখ্য উপন্যাস, গল্প, কবিতা, প্ৰবন্ধ আৰু আন আন বিষয়ক গ্ৰন্থৰে চহকী। অসমীয়া সাহিত্য ভাষাটোৰ বৰ্তমানৰ সাহিত্য সম্ভাৰৰ উপৰিও ইয়াৰ ক্ৰমবিৱৰ্তনৰ সময়ত সৃষ্টি হোৱা পুৰণি অসংখ্য সাহিত্যৰ সম্ভাৰেৰে চহকী, যি ধাৰাৰ আৰম্ভ ৯ম-১০ম শতিকাৰ চৰ্যাপদৰে পৰা আৰম্ভ হৈছিল বুলি কোৱা হয়।
অসমীয়া সাহিত্যিকসকলৰ মাজত বহুতো ছদ্মনামেৰে লিখা বিখ্যাত সাহিত্যিক দেখা যায় আৰু বিভিন্ন সময়ত অসমীয়া সাহিত্যিকসল বিভিন্ন উপাধিৰে বিভূষিত হৈ আহিছে।
বিখ্যাত অসমীয়া ব্যক্তিক প্ৰদান কৰা উপাধি
বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত উচ্চ পাৰদৰ্শিতা দেখুওৱা ব্যক্তিক কেতিয়াবা চৰকাৰী বা কেতিয়াবা জনতাৰদ্বাৰা আদৰতে সৰ্বমান্য খিতাপেৰে বিভূষিত কৰা হয়। তলত এনে বিভিন্ন উপাধিৰে বিভূষিত অসমৰ বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলৰ তালিকা দিয়া হ'ল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
য়ৰুবা ৱিকিপিডিয়া
য়ৰুবা ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ য়ৰুবা সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত য়ৰুবা ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
য়ৰুবা ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
মিছা (গাঁও)
মিছা (Missa), (मिसा) অসমৰ নগাঁও জিলাৰ চামগুৰি ৰাজহ চক্ৰৰ এখন গাঁও। গাঁওখন আমলখি গাঁও পঞ্চায়তৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু বাজিয়াগাঁও উন্নয়ন খণ্ডৰ অন্তৰ্গত। গাঁওখনৰ মুঠ ভৌগোলিক আয়তন ২৯২.০৮ হেক্টৰ আৰু জনসংখ্যা ৩,৮৮৭ জন। প্ৰধান অৰ্থনৈতিক কাৰ্যকলাপৰ বাবে নিকটতম চহৰখন হৈছে নগাঁও (জিলা সদৰ), যিখন মিছাৰ পৰা প্ৰায় ৩৩ কিলোমিটাৰ দূৰত। গাঁওখনৰ মাজেৰে মিছা নদী বৈ গৈছে আৰু কাষেৰে পাৰ হৈ যোৱা কলং নৈত গৈ মিলিত হৈছে। ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (Assam Trunk Road) ইয়াৰ সোঁমাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে। মিছা গাঁওখন ইয়াত উদযাপিত হোৱা দুৰ্গা পূজাৰ বাবে বিখ্যাত। ইয়াত প্ৰতিবছৰে প্ৰায় তিনি চাৰিখন পূজা উদযাপন কৰা হয়।
ভূগোল
মিছা ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ নগাঁও জিলাৰ চামগুৰি চক্ৰত অৱস্থিত। ই আমলখি গ্ৰাম পঞ্চায়তৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু ই বাজিয়াগাঁও সামূহিক উন্নয়ন খণ্ডৰ অন্তৰ্গত। নগাঁও চহৰৰ সমীপত প্ৰায় ৩৩ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত এই গাঁওখন।
ওচৰৰ গাঁওসমূহ
মিছাক আগুৰি থকা ওচৰৰ কিছুমান গাঁও তলত উল্লেখ কৰা হ’ল:
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি মিছা গাঁৱৰ জনসংখ্যা ৩,৮৮৭ জন, ১,৯৫৭ জন পুৰুষ আৰু ১৯৩০ জন মহিলা। গাঁওখনৰ শিশু জনসংখ্যা (০-৬ বছৰ) ৫৪৭ জন, মুঠ জনসংখ্যাৰ ১৪.০৭%। মিছাত লিংগ অনুপাত ৯৮৬, যিটো ৰাজ্যৰ গড়তকৈ বেছি। গাঁওখনত শিশু লিংগ অনুপাত ১১২০, যিটোও ৰাজ্যৰ গড় অনুপাততকৈ বেছি। মিছাত সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭০.০৩%, পুৰুষৰ সাক্ষৰতা ৭৬.৬৩% আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতা ৬৩.১৯%।
অৰ্থনীতি
মিছা গাঁৱৰ প্ৰাথমিক বৃত্তি হৈছে কৃষি। ধানখেতিৰ বাবে জনাজাত এই গাঁওখনত যথেষ্ট পৰিমাণৰ ধান উৎপাদন হয়। কৃষিৰ বাহিৰেও একাংশ লোকে ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়, যেনে গেলামালৰ দোকান, খুচুৰা বিপণী আদিতো নিয়োজিত হৈ আছে।
সকলো ডাঙৰ অৰ্থনৈতিক কাম-কাজৰ বাবে মিছাৰ মানুহ ওচৰৰ চহৰ নগাঁৱৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। চহৰখনত কাগজ কল, চাহ প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কাৰখানা, ৰাসায়নিক উদ্যোগ আদি কেইবাটাও উদ্যোগ আছে। এই চহৰখনত সুসংযুক্ত ৰেলৱে ষ্টেচনো আছে, যাৰ ফলত অসমৰ আন আন ডাঙৰ চহৰলৈ সহজে যাব পৰা যায়।
মিছা গাঁৱত ১৬৫৭ জন লোক কৰ্মকাণ্ডত নিয়োজিত। ইয়াৰে ৬৩.৪৩% শ্ৰমিকে নিজৰ কামক মূল কাম (নিয়োগ বা ৬ মাহতকৈ অধিক উপাৰ্জন) বুলি বৰ্ণনা কৰাৰ বিপৰীতে ৩৬.৫৭% শ্ৰমিকে ৬ মাহতকৈ কম সময়ৰ বাবে জীৱিকা প্ৰদান কৰা প্ৰান্তীয় কাৰ্য্যকলাপত জড়িত আছিল। মূল কামত নিয়োজিত ১৬৫৭ জন শ্ৰমিকৰ ভিতৰত ১৬৬ জন খেতিয়ক (মালিক বা সহস্ৰজন) হোৱাৰ বিপৰীতে ১৩৯ জন কৃষি শ্ৰমিক। কাষৰীয়া নগাঁও চহৰখনে বৃহৎ অৰ্থনৈতিক কাম-কাজৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে কাম কৰে।
ভূমি আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদ
মিছাৰ মুঠ মাটিকালি ২৯২.০৮ হেক্টৰ। মিছাৰ কৃষিভূমি ২২০.২৬ হেক্টৰ, ইয়াৰ সকলোবোৰ অজলসিঞ্চিত। অকৃষিহীন এলেকা ৩৮.৪৬ হেক্টৰ বিস্তৃত হোৱাৰ বিপৰীতে ২০.১১ হেক্টৰ মাটি স্থায়ী চৰণীয়া পথাৰ আৰু চৰণীয়া পথাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও ৫.৫৮ হেক্টৰ ভূমি বিবিধ গছ শস্যৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰা হৈছে, আৰু ৭.৬৭ হেক্টৰ মাটি খেতি কৰা মাটি।
শিক্ষা
মিছা গাঁৱত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে আন্তঃগাঁথনি আৰু সুবিধা প্ৰদান কৰা কেইবাখনো শিক্ষানুষ্ঠান আছে। মিছাৰ ওচৰৰ কিছুমান বিদ্যালয়ৰ ভিতৰত আছে:
ওচৰৰ কলেজসমূহৰ ভিতৰত আছে:
পৰিবহণ
মিছাত গাঁৱৰ ভিতৰত ৰাজহুৱা বাছ সেৱা উপলব্ধ, আৰু ব্যক্তিগত বাছ সেৱা প্ৰায় ১০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত উপলব্ধ। গাঁৱৰ পৰা ৫ কিলোমিটাৰৰ ভিতৰত নিকটতম ৰেল ষ্টেচন।
বেংক
মিছা গাঁৱৰ ওচৰত বন্ধন বেংক লিমিটেড, আমনি, চেণ্ট্ৰেল বেংক অৱ ইণ্ডিয়া, মিছা, ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়া, মিছা আদি কেইবাটাও বেংক আছে।
জলবায়ু
মিছা গাঁৱৰ জলবায়ুক কপেন জলবায়ু শ্ৰেণীবিভাজনৰ অধীনত আৰ্দ্ৰ উপক্ৰান্তীয় (Cwa) হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছে। গড় উষ্ণতা ১৩.৫ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছৰ পৰা ৩৩.৫ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছলৈকে, আৰু বাৰ্ষিক গড় বৰষুণৰ পৰিমাণ প্ৰায় ২,৪০০ মিলিমিটাৰ। ৰাজ্যখনৰ বাকী অংশৰ দৰেই গাঁওখনতো বাৰিষাৰ সময়ত প্ৰচণ্ড বৰষুণ হয়, যিটো সাধাৰণতে জুন মাহৰ পৰা ছেপ্টেম্বৰ মাহলৈকে হয়।
সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা
মিছাৰ মানুহবোৰ আতিথ্য আৰু বন্ধুত্বপূৰ্ণ স্বভাৱৰ বাবে পৰিচিত। গাঁওখনত বছৰটোৰ ভিতৰতে বিহু, দুৰ্গা পূজা, দীপাৱলী আদি বিভিন্ন উৎসৱ পালন কৰা হয়। এই উদযাপনত পৰম্পৰাগত নৃত্য, সংগীত, খাদ্য আদি বিভিন্ন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হয়।
পৰ্যটন
অসম প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে পৰিচিত, মিছা গাঁওও ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। গাঁওখনৰ চাৰিওফালে ৰসাল সেউজীয়া অৰণ্য আৰু মনোমোহা প্ৰাকৃতিক দৃশ্য। প্ৰকৃতিক ভালপোৱা আৰু গ্ৰাম্য জীৱনৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব বিচৰা লোকৰ বাবে গাঁওখন এক আদৰ্শ গন্তব্যস্থান।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও শ্ৰেণী:নগাঁও জিলা
এৰাগনি ৱিকিপিডিয়া
এৰাগনি ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ এৰাগনি সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত এৰাগনি ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
এৰাগনি ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
ৰাজবালা দাস
ৰাজবালা দাস অসমৰ এগৰাকী শিক্ষাবিদ। ১৮৯৩ চনৰ ৮ মাৰ্চ তাৰিখে ডিব্ৰুগড়ত ৰাজবালা দাসৰ জন্ম হৈছিল । তেওঁৰ পিতৃ ৰমাকান্ত বৰুৱা আৰু মাতৃ কমলা বৰুৱা। ১৯১৫ চনত কলিকতাৰ বেথুন কলেজৰ পৰা তেখেতে এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষা পাছ কৰে। ১৯২০ চনত স্নাতক আৰু ডাঃ জ্যোতিষ চন্দ্ৰ দাসৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছত প্ৰাইভেট প্ৰাৰ্থী হিচাপে এম.এ. পৰীক্ষাতো সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯২৮ চনত “স্ত্ৰী শিক্ষাৰ বাবে কেই আষাৰমান” নামৰ গ্ৰন্থৰে তেওঁ সাহিত্য জগতত প্ৰৱেশ কৰে। ১৯৩৯ চনত তেওঁ গুৱাহাটীত মহিলাৰ শিক্ষা অনুষ্ঠান “সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়” স্থাপন কৰে আৰু অসমৰ প্ৰথম মহিলা অধ্যক্ষা ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে। কটন কলেজত ছাত্ৰী সকলে শিক্ষা গ্ৰহণৰ সুবিধা পোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অসমত স্ত্ৰী-শিক্ষাৰ বাটকটীয়া এই গৰাকী নাৰীৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূৰ্ণ। ১৯৮৫ চনৰ ২৩ এপ্ৰিলত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
স্বাহিলি ৱিকিপিডিয়া
স্বাহিলি ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ স্বাহিলি সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত স্বাহিলি ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
স্বাহিলি ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ