cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অৰবিন্দ ত্ৰিবেদী
মৃত্যু
২০২১ চনৰ ৬ অক্টোবৰ তাৰিখে পুৱা প্ৰায় ৯:৩০ বজাত তেওঁ হাৰ্ট এটেকৰ ফলত মৃত্যুবৰণ কৰে। মুম্বাইত থকা তেওঁৰ কান্দিৱালী বাসগৃহত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
স্বইচ্ছা
স্বইচ্ছা (Free will) হ'ল বিভিন্ন সম্ভাব্য ঘটনাৰ মাজৰ পৰা অবাধে কোনো বাহিৰা প্ৰভাৱ নোহোৱাকৈ যিকোনো এটিক নিৰ্বাচন কৰিব পৰা ক্ষমতা। ইয়াক স্বাধীন ইচ্ছা, নিজ ইচ্ছা, মুক্ত চিত্ত, স্বাধীন চিত, স্বাধীন মন, আপোন খুচি অথবা মুক্ত কৰ্মও বুলিব পাৰি।
স্বইচ্ছাৰ ধাৰণাটো নৈতিক দায়িত্ববোধ, প্ৰশংসা, দোষ, পাপ আৰু আন নৈতিক বিবেচনাৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত যিবোৰ কেৱল স্বাধীনভাবে নিৰ্বাচন কৰা কাৰ্যৰ ক্ষেত্ৰতহে খাটে। ইয়াৰ সৈতে উপদেশ, প্ৰৰোচনা, পৰ্যালোচনা আৰু নিষেধাজ্ঞাৰো সম্পৰ্ক আছে। ঐতিহাসিভাবে, যিবোৰ কাৰ্য স্বাধীনভাবে কৰা হয় কেৱল সেইবোৰ কাৰ্যৰ ক্ষেত্ৰতহে অৱদান বা দোষৰ কথা বিবেচনা কৰা হয়। স্বইচ্ছাৰ প্ৰতি ভাবুকিক লৈ বহুতো উদ্বিগ্নতা আছে আৰু ইয়াক কিদৰে সম্ভৱ কৰিব পাৰি সেয়াও যথেষ্ট বিতৰ্কিত।
ইয়াৰ বিপৰীতে 'সংগতিবাদ' (Compatibilism)-এ বিশ্বাস কৰে যে স্বইচ্ছা আৰু নিয়তিবাদ দুটাই সংগতিপূৰ্ণ। আনকি কিছু সংগতিবাদীৰ মতে স্বইচ্ছাৰ বাবে নিয়তিবাদ অপৰিহাৰ্য। কাৰণ, দুটি ঘটনাৰ মাজৰ পৰা যিকোন এটিক পছন্দ কৰা তেতিয়াহে সম্ভৱ যেতিয়া দুটি ঘটনাৰ পৰিণতি সম্পৰ্ক জ্ঞান থাকে। সেয়ে তেওঁলোকৰ মতে উদাৰবাদী আৰু কট্টৰ নিয়তিবাদীসকলৰ মাজত স্বইচ্ছা আৰু নিয়তিবাদক লৈ কৰা বিতৰ্কটো 'মিছা দোমোজা' (False Dilemma)। ভিন্ন ভিন্ন সংগতিবাদীসকলে ভিন্ন ভিন্ন স্বইচ্ছাৰ সংজ্ঞা দিয়ে আৰু তেওঁলোকৰ মতে স্বইচ্ছাৰ সীমাবদ্ধতাও ভিন্ন ভিন্ন। ধ্ৰুপদী সংগতিবাদীসকলৰ মতে স্বইচ্ছা মানেই হ'ল কাম কৰাৰ স্বাধীনতা। কোন ব্যক্তিয়ে তেওঁৰ ইচ্ছামতে যিকোনো কাম কৰাৰ ক্ষমতা থাকিলেই তেওঁৰ স্বইচ্ছা আছে। আনহাতে সমসাময়িক সংগতিবাদীসকলৰ মতে স্বাধীনভাবে চিন্তা কৰাৰ ক্ষমতা আৰু যুক্তিসঙ্গতভাবে কাম কৰাই স্বইচ্ছা। ইয়াৰোপৰি আৰু বহুতো মতবাদ আছে যিবোৰৰ প্ৰত্যেকৰেই নিজস্ব সীমাবদ্ধতা আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দৰ্শন
ফেব্ৰুৱাৰী
ফেব্ৰুৱাৰী হৈছে গ্ৰেগ'ৰিয়ান আৰু জুলিয়ান পঞ্জিকা অনুসৰি বছৰৰ দ্বিতীয় মাহ। ই ইংৰাজী বছৰৰ সকলোতকৈ চুটি মাহ আৰু একমাত্ৰ মাহ যাৰ দিনৰ সংখ্যা ত্ৰিশতকৈ কম। অধিবৰ্ষত এই মাহত মুঠ ২৯ দিন আৰু অন্যান্য বছৰত ২৮ দিন থাকে।
উত্তৰ গোলাৰ্ধত ফেব্ৰুৱাৰী হৈছে শীতৰ তৃতীয় মাহ আৰু দক্ষিণ গোলাৰ্ধত গ্ৰীষ্মৰ তৃতীয় মাহ (উত্তৰ গোলাৰ্ধৰ আগষ্ট মাহৰ সমতুল্য)। সাধাৰণ বছৰত ফেব্ৰুৱাৰী, মাৰ্চ আৰু নৱেম্বৰ মাহৰ প্ৰথম তাৰিখত একেই বাৰ হয়। সেই সময়ত এই মাহ আৰু জানুৱাৰীৰ শেষ দিনত একে বাৰ হয়। অধিবৰ্ষত ফেব্ৰুৱাৰী আৰু আগষ্ট মাহ একে বাৰত আৰম্ভ হয়। এই মাহৰ এটি আমোদজনক দিশ হৈছে অধিবৰ্ষ হওক বা নহওক, ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ শেষ দিনত যি বাৰ হয়, অক্টোবৰ মাহৰ শেষ দিনতো সেই একেই বাৰ হয়।
ইতিহাস
ৰোমান পঞ্জিকাত ফেব্ৰুৱাৰীয়ে ফেব্ৰুৱাৰিয়াছ নামেৰে ঠাই পাইছিল। এই ফেব্ৰুৱাৰিয়াছ শব্দটোৰ উৎপত্তি লেটিন শব্দ ফেব্ৰুৱামৰ পৰা হৈছিল, যাৰ অৰ্থ বিশুদ্ধতা। জানুৱাৰী আৰু ফেব্ৰুৱাৰী মাহ দুটি ৰোমান বৰ্ষপঞ্জিত একেবাৰে শেষত যুক্ত হৈছিল। জনা যায় ৭১৩ খ্ৰীষ্ট পূৰ্ৱত নিউমা পম্পিলিয়াছে এই মাহ দুটা যুক্ত কৰিছিল। সেই সময়ত ফেব্ৰুৱাৰী আছিল বছৰৰ শেষ মাহ। পৰৱৰ্তী কালত ডেছিমভাৰ্ছৰ সময়ত (প্ৰায় ৪৫০ খ্ৰী.পূ.) ইয়াক বছৰৰ দ্বিতীয় মাহ কৰা হয় আৰু আজি পৰ্যন্ত এই মাহটো সেই স্থানতেই আছে। আৰম্ভণিৰে পৰা ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিন সংখ্যাৰ নানা পৰিবৰ্তন হৈছে। কেতিয়াবা ইয়াৰ দিন-সংখ্যা ধৰা হৈছিল ২৩ দিন, কেতিয়াবা ২৪ দিন আকৌ কেতিয়াবা ২৭ দিন। শেষত জুলিয়ান পঞ্জিকাৰ সংশোধনী কৰা হয় আৰু নিয়মিতভাৱে অধিবৰ্ষ গণনা আৰম্ভ হয় তেতিয়া ফেব্ৰুৱাৰীয়ে তাৰ পৰিচিত ২৮ দিনৰ ৰূপটো লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
* শ্ৰেণী:ইংৰাজী মাহ
পুলি কালি
পুলি কালি বা পুলিক্কালি (Puli Kali) ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ এক মনোৰঞ্জনমূলক লোককলা। প্ৰশিক্ষিত শিল্পীসকলে মুখ্যতঃ ভাৰতীয় ৰাজ্য কেৰালাত উদযাপন কৰা বাৰ্ষিক কৃষিভিত্তিক উৎসৱ ওনাম উপলক্ষে মানুহক মনোৰঞ্জন কৰিবলৈ প্ৰদৰ্শন কৰে। নালাম ওনাম বা ওনামৰ উদযাপনৰ চতুৰ্থ দিনা উদুক্কু আৰু থাকিলৰ দৰে বাদ্যৰ তালে তালে উজ্জ্বল হালধীয়া, ৰঙা আৰু ক'লা নৃত্যত বাঘ আৰু চিকাৰীৰ দৰে ৰং কৰা প্ৰদৰ্শকসকলে এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। পুলি কালিৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে 'বাঘৰ খেল' সেয়েহে ইয়াৰ প্ৰদৰ্শনত বাঘ চিকাৰৰ মূল বিষয়ৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে। এই লোককলা মুখ্যতঃ কেৰালাৰ থ্ৰিচুৰ জিলাত অনুশীলন কৰা হয়। ওনামৰ চতুৰ্থ দিনা থ্ৰিচুৰত গোটেই জিলাৰ পুলি কালি দলবোৰে তেওঁলোকৰ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ একত্ৰিত হয়। উৎসৱটোৱে হাজাৰ হাজাৰ লোকক থ্ৰিচুৰ চহৰলৈ আকৰ্ষিত কৰে। আন বিভিন্ন উৎসৱতো পুলি কালি প্ৰদৰ্শন কৰা।
ইতিহাস
পুলি কালিৰ উৎপত্তি প্ৰায় ২০০ বছৰ আগতে হৈছিল। কোচিনৰ শাসক মহাৰাজ ৰাম বৰ্মা সক্তন থামপুৰণে এই লোককলাৰ পৰিচয় দিছিল। তেওঁ বল, পৰাক্ৰম আৰু সাহস প্ৰতিফলিত কৰা নৃত্যেৰে ওনাম উদযাপন কৰিব বিচাৰিছিল। পিছত পাট্টালাম ৰোডৰ কোনাৰে যথেষ্ট উৎসাহেৰে ইয়াক উদযাপন কৰিছিল। তেওঁলোকে চিকাৰী আৰু জন্তুৰ এটা খেল প্ৰণয়ন কৰি বাঘক চিকাৰীৰ দ্বাৰা চিকাৰ কৰাত বিশেষ পদচালনা আৰু শৰীৰৰ ভাষাৰে লোক ধাৰাক জনপ্ৰিয় কৰিছিল। ওনাম উদযাপনৰ সৈতে তেওঁলোকে বাঘৰ দৰে অদ্ভুত পদচালনাৰ সৈতে বাঘ হিচাপে সজ্জিত হৈ এই কলা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। পিছলৈ ইয়াক 'পুলিকেট্টিকলি' বুলি কোৱা হয় যাক স্থানীয় লোকসকলে যথেষ্ট উপভোগ কৰিছিল। এই অনুষ্ঠানৰ স্মৃতিত থ্ৰিচুৰৰ পুলি কালি অনুষ্ঠিত হয়।
বৰ্তমান স্বৰূপ
এই লোককলাৰ এক আকৰ্ষণীয় বৈশিষ্ট্য হৈছে প্ৰদৰ্শকসকলৰ ৰঙীন ৰূপ। ৰং তৈয়াৰ কৰিবলৈ টেম্পৰা পাউডাৰ আৰু বাৰ্নিছ বা এনামেলৰ এক নিৰ্দিষ্ট সংমিশ্ৰণ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰথমতে, নৃত্যশিল্পীসকলে শৰীৰৰ পৰা চুলি আঁতৰ কৰে আৰু তাৰ পিছত সেইবোৰৰ ওপৰত ৰঙৰ আধাৰ প্ৰয়োগ কৰা হয়। লেপটো শুকাবলৈ দুইৰ পৰা তিনি ঘণ্টা সময় লাগে। তাৰ পিছত ৰঙৰ দ্বিতীয় আধাৰ উন্নত ডিজাইনৰ সৈতে প্ৰয়োগ কৰা হয়। এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত কমেও পাঁচৰ পৰা সাত ঘণ্টা লাগে। বাঘৰ ওপৰত ৰং প্ৰয়োগ কৰিবলৈ বহু সংখ্যক শিল্পী একত্ৰিত হয়। এইটো এটা দীৰ্ঘসময়ৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰু প্ৰায়ে ৰাতিপুৱাৰ পৰা আৰম্ভ হয়। আবেলিলৈকে পুলি কালি গোট বা 'সংগম' সমূহ থ্ৰিচুৰৰ চাৰি কোণৰ পৰা শোভাযাত্ৰাত নৃত্য কৰি পেট জোকাৰি ৰাস্তাৰ মাজেৰে স্বৰাজ ৰাউণ্ডলৈ ঢোলৰ শব্দত পেলেচ ৰোড, কৰুণাকৰণ নাম্বিয়াৰ ৰোড, শৰ্ণুৰ ৰোড, এ আৰ মেনন ৰোড আৰু এমজি ৰোডৰ মাজেৰে চহৰৰ কেন্দ্ৰলৈ গতি কৰে।
বাঘে জন্তু এটাৰ ওপৰত চিকাৰ কৰা আৰু চিকাৰীৰ দ্বাৰা চিকাৰ কৰা বাঘৰ দৰে দৃশ্যবোৰ মাজত সুন্দৰভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। হাজাৰ হাজাৰ দৰ্শকে নৃত্য উপভোগ কৰি ৰাস্তাত শাৰী পাতে। নৃত্যশিল্পীসকলক উৎসাহিত কৰি তেওঁলোকৰ কিছুমানে আনকি যোগদান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। দলবোৰ স্বৰাজ ৰাউণ্ডৰ নাডুভিলত একত্ৰিত হয়। ভাদককুন্নাথন মন্দিৰৰ সন্মুখত আৰু মাটিৰ চাৰিওফালে শোভাযাত্ৰাত যোৱাৰ আগতে ইয়াত গণপতি মন্দিৰৰ দেৱতাক (নাডুভিল গণপতি কোভিল) এটা নাৰিকল আগবঢ়ায়। শোভাযাত্ৰাত প্ৰতিখন গাঁৱৰ পৰা ভাঁহি থকাটোও অন্তৰ্ভুক্ত আছে। বিভিন্ন দলবোৰে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ভাঁহি অহাৰ লগতে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পোছাক পিন্ধা বাঘ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ইজনে সিজনৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য শ্ৰেণী:কেৰালা
জাহাংগীৰ ৰতনজী দাদাভাই টাটা
জাহাংগীৰ ৰতনজী দাদাভাই টাটা চমুকৈ জে আৰ ডি টাটা (২৯ জুলাই ১৯০৪ – ২৯ নৱেম্বৰ ১৯৯৩) এগৰাকী ভাৰতীয় উদ্যোগপতি, উদ্যমী, উৰাজাহাজ উদ্যোগী টাটা গ্ৰুপৰ অধ্যক্ষ আৰু টাটা চনছ‌্‌ৰ অংশীদাৰ আছিল। টাটা পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা জাহাংগীৰ বিখ্যাত ব্যৱসায়ী ৰতনজী দাদাভাই টাটা আৰু সুজেইন "চনী" ব্ৰিয়েৰৰ সন্তান আছিল। তেওঁৰ মাতৃ ভাৰতত গাড়ী চলোৱা প্ৰথম গৰাকী মহিলা আছিল। ১৯২৯ চনত তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথমজন উৰাজাহাজ চলোৱা লাইচেন্স লাভ কৰা পাইলটত পৰিগণিত হয়। তেওঁ বিশেষকৈ টাটা গ্ৰুপৰ অধীনত বিভিন্ন উদ্যোগ যেনে টাটা কনচাল্টটেন্সী ছাৰ্ভিছেছ, টাটা মটৰছ, টাইটেন ইণ্ডাষ্ট্ৰীছ, টাটা চল্ট, ভল্টাছ, আৰু এয়াৰ ইণ্ডিয়া প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে জনাজাত।
তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ফ্ৰেন্স চৰকাৰে তেওঁক ১৯৮৩ চনত ফ্ৰান্সৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান লেজিয়ন অফ অ'নৰ প্ৰদান কৰে। ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতীয় উদ্যোগ জগতলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৫৫ চনত দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ আৰু ১৯৯২ চনত দেশৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান ভাৰত ৰত্ন প্ৰদান কৰে।
মৃত্যু
১৯৯৩ চনৰ ২৯ নৱেম্বৰ তাৰিখে ছুইজাৰলেণ্ডৰ জেনেভাত ৮৯ বছৰ বয়সত জাহাংগীৰ ৰতনজী দাদাভাই টাটাৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যৰ ভাৰতীয় সংসদ স্থগিত কৰা হৈছিল। তেওঁক ফ্ৰান্সৰ পেৰিছৰ পিয়েৰ লেছাইছ সমাধিক্ষেত্ৰত সমাধিস্থ কৰা হৈছিল।
২০১২ চনত আউটলুক আলোচনীয়ে চিএনএন-আইবিএন, হিষ্ট্ৰী১৮ আৰু বিবিচিৰ সহযোগত প্ৰকাশ কৰা "মহান ভাৰতীয়"ৰ তালিকাত তেওঁ ষষ্ঠ স্থান লাভ কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
জাহাংগীৰ ৰতনজী দাদাভাই টাটায়ে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছিল। তেওঁক ১৯৪৮ চনত ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ গ্ৰুপ কেপ্তেইনৰ সন্মানীয় পদ আগবঢ়োৱা হৈছিল। পিছলৈ তেওঁক ১৯৬৬ চনৰ ৪ অক্টোবৰ তাৰিখে এয়াৰ কমাণ্ডাৰ পদলৈ পদোন্নতি আগবঢ়োৱা হয়। পিছলৈ আকৌ ১৯৭৪ চনৰ ১ এপ্ৰিল তাৰিখে এয়াৰ ভাইছ মাৰ্চেল পদলৈ পদোন্নতি দিয়া হয়। তেওঁ লাভ কৰা অন্যান্য বঁটা আৰু সন্মান সমূহ হ'ল, ১৯৭৯ চনত টনি যেনোছ বঁটা, ১৯৮৫ চনত ফেডাৰেচন এৰ'নেটিক্স ইণ্টাৰনেচনেলৰ গোল্ড এয়াৰ মেডেল, ১৯৮৮ চনত ইণ্টাৰনেচনেল চিভিল এভিয়েছন অৰ্গেনাইজেচন, কানাডাৰ এডৱাৰ্ড ৱাৰ্নাৰ বঁটা আৰু ১৯৮৮ চনত ডেনিয়েল গুগেনহেইম মেডেল। তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ফ্ৰেন্স চৰকাৰে তেওঁক ১৯৮৩ চনত ফ্ৰান্সৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান লেজিয়ন অফ অ'নৰ প্ৰদান কৰে। ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতীয় উদ্যোগ জগতলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৫৫ চনত দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ আৰু ১৯৯২ চনত দেশৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান ভাৰত ৰত্ন প্ৰদান কৰে। একেবছৰে তেওঁ ভাৰতত পৰিয়াল পৰিকল্পনা জনপ্ৰিয় কৰাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ জনসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণ বঁটা লাভ কৰিছিল।
তেওঁৰ স্মৃতিত মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে পুণেৰ কাছাৰৱাদি ফাটাত অৱস্থিত প্ৰথম দুখলপীয়া দলঙৰ নাম তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰিছে।
ভেলেউগুৰি ৰতনপুৰ
ইতিহাস
ইতিহাসৰ পাতত এই গাঁওখনৰ বিশেষ অৱদান নাই ৷ ষাঠী দশকৰ শেষৰফালে মাজুলীৰ পৰা কেইখনমান গাঁও চৰকাৰে ইয়াত আনি  সংস্থাপন কৰিছিল৷ তাৰে এখন গাঁও হৈছে ভেলেউগুৰি ৰতনপুৰ ৷ ইয়াৰ পূৰ্বে এই ঠাইখিনি বৰ্তমানৰ হোলোঙাপাৰ গিবন অভয়াৰণ্যৰ (তেতিয়াৰ হোলোঙাপাৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চল)ৰ ভিতৰৰ অঞ্চল আছিল ৷
ভৌগোলিক বিৱৰণ
ভৌগোলিকভাৱে ভেলেউগুৰি ৰতনপুৰ গাঁওখন 26.70°N 94.45°E স্থানাংকত অৱস্থিত৷ এই ঠাইখন মৰিয়নি ৰে'লৱে জংচনৰ পৰা ৭ কিমি দূৰত্বত অৱস্থিত৷ বুৰঞ্জী প্ৰসিদ্ধ ধোদৰ আলি গাওখনৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে ৷
যাতায়ত ব্যৱস্থা
এই গাঁওখন বুৰঞ্জীপ্ৰসিদ্ধ ধোদৰ আলিৰে সংযোগ হৈ আছে ৷ যাতায়তৰ ব্যৱস্থা হিচাপে ইয়ালৈ মৰিয়নিৰ পৰা বিভিন্ন সৰু-ডাঙৰ বাহন চলি থাকে ৷ নকছাৰি ৰেলৱে ষ্টেচনলৈ ৪কি মি দূৰত্ব ৷ তদুপৰি ৭ কি.মি. দূৰত মৰিয়নি ৰেলৱে জংচন আছে ৷ ইয়াৰ নিকটতম বিমানবন্দৰ হৈছে যোৰহাট বিমান বন্দৰ, যি যোৰহাট চহৰৰ সমীপৱৰ্তী ৰৰৈয়াত অৱস্থিত ৷
জনবসতিৰ জীৱিকা
ইয়াৰ লোকসকলৰ মুখ্য জীৱিকা কৃষি । চৰকাৰী জীৱিকাৰ উপৰিও  ইয়াতে বহুটো ইটা উদ্যোগ গঢ়ি উঠিছে। গাৱৰ যুৱচাম সেই উদ্যোগত সংস্থাপিত হৈছে ৷
ৰাজনীতি
ভেলেউগুৰি ৰতনপুৰ গাঁওখন ১০১ নং মৰিয়নী বিধান সভা সমষ্টি তথা ১৪ নং যোৰহাট লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত ৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলা
অঙ্গদ
অংগদ বা অঙ্গদ (अङ्गदः অংগ দাতা) হৈছে মহাকাব্য ৰামায়ণত বৰ্ণিত এটা বান্দৰ চৰিত্ৰ, যিয়ে ৰামক তেওঁৰ পত্নী সীতাক বিচাৰি উলিওৱাত আৰু তেওঁৰ হৰণকাৰী ৰাৱণৰ সৈতে যুঁজ দিয়াত সহায় কৰিছিল। পিছত তেওঁ কিষ্কিন্ধা ৰ ৰজা হিচাপে মুকুট পৰিধান কৰে।
জীৱন
অংগদ শক্তিশালী বান্দৰ ৰজা বালি আৰু তেওঁৰ পত্নী তাৰাৰ পুত্ৰ আৰু সুগ্ৰীৱৰ ভতিজা আছিল। ৰাম আৰু সুগ্ৰীৱৰ দ্বাৰা বালিৰ বধৰ পিছত তেওঁ লংকাৰ পৰা সীতাক উদ্ধাৰৰ বাবে ৰামৰ সৈন্য দলত অংশগ্ৰহণ কৰে।
সুগ্ৰীৱে ৰামক তেওঁৰ পত্নীক বিচাৰি উলিওৱা আৰু উদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণ কৰাত ব্যৰ্থ হোৱাৰ পিছত অঙ্গদ আৰু তাৰাই ৰাম আৰু তেওঁৰ ভায়েক লক্ষ্মণক সুগ্ৰীৱৰ সৈতে মিলামিছা কৰোৱাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। তেওঁলোকে একেলগে সুগ্ৰীৱক ৰামৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰতিশ্ৰুতিক সন্মান কৰিবলৈ সৈমান কৰিবলৈ সক্ষম হয়। সুগ্ৰীৱে তেতিয়া ৰামক সহায় কৰিবলৈ বান্দৰৰ ব্যৱস্থা কৰে আৰু বান্দৰ সৈন্যৰ আয়োজন কৰে যি ৰাৱণৰ পৈশাচিক যোদ্ধাৰ সৈতে যুঁজ দিব। অঙ্গদে হনুমান আৰু জাম্বৱন্তক লৈ গঠিত নিৰ্দিষ্ট অনুসন্ধান দলটোৰ নেতৃত্ব দিছিল আৰু ৰামৰ পত্নী সীতাক বিচাৰি উলিয়াবলৈ সক্ষম হৈছিল।
সংঘটিত ৰামায়ণৰ যুদ্ধত অঙ্গদে লংকাৰ বহুতো মহান যোদ্ধাক হত্যা কৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়, সেইসমূহৰ ভিতৰত আছে ৰাৱণৰ পুত্ৰ নৰান্তক আৰু ৰাৱণৰ সেনাৰ মুখ্য সেনাপতি মহাপৰ্শ। অঙ্গদ বান্দৰ মৈণ্ডৰ জ্যেষ্ঠ কন্যাৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়, আৰু তেওঁৰ ধ্ৰুৱ নামৰ এজন পুত্ৰ সন্তান জন্ম হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
নাৰদ
নাৰদ, হিন্দু পুৰাণমতে কলহসংঘটক নামেৰে খ্যাত এজন দেবৰ্ষি। তেওঁ ব্ৰহ্মাৰ মানসপুত্ৰ।
নাৰদক ধীৰ, গম্ভীৰ, সৰ্বজ্ঞ আৰু ভগৱৎ ভক্তিৰ পৰিচায়ক হিচাপেই পৰিচিত। হৰিবংশত নাৰদক পৰম বিষ্ণুভক্ত ৰূপত উল্লেখ পোৱা যায়।
নাৰদ যথেষ্ট শিক্ষিত আছিল। চাৰি বেদ, ইতিহাস, পুৰাণ, দেৱবিদ্যা, ব্ৰহ্মবিদ্যা, ভূতবিদ্যা, ক্ষত্ৰবিদ্যা, নক্ষত্ৰবিদ্যা, দেৱযজনবিদ্যা আদিৰ দৰে বিষয়বোৰ তেওঁৰ নখ-দৰ্পণত আছিল।
ভৃগুৰত্ৰিৰ্বশিষ্ঠশ্চ বিশ্বকৰ্মা ময়স্তথা। নাৰদো নগ্নজিচ্চৈৱ বিশালাক্ষঃ পুৰন্দৰঃ॥অষ্টাদশৈতে বিখ্যাতা বাস্তুশাস্ত্ৰোপদেশকাঃ॥
চিংফৌ জনগোষ্ঠী
চিংফৌ জনগোষ্ঠী চীন, ম্যানমাৰ আৰু ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত বিস্তৃত হৈ থকা এক ক্ষুদ্ৰ চীনা তিব্বতীয় জনগোষ্ঠী। উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশতেই প্ৰধানকৈ চিংফৌ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ অৱস্থিতি পোৱাৰ লগতে মেঘালয় আৰু মণিপুৰৰ কিছু অঞ্চলতো তেওঁলোকৰ বসতি দেখিবলৈ পোৱা যায়। ভাৰত চৰকাৰৰ জনজাতীয় কাৰ্য মন্ত্ৰণালয়ৰ ২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্য অনুসাৰে অসমত চিংফৌসকলৰ জনসংখ্যা ২৩৪২। ২০০১ চনৰ এক পৰিসংখ্যা অনুসৰি অৰুণাচল প্ৰদেশত প্ৰায় ৫৫০০ জন চিংফৌ লোকে বসবাস কৰে।
অসম
চিংফৌসকল মংগোলীয় মূলৰ লোক আৰু তেওঁলোকৰ মৌখিক বুৰঞ্জী মতে তেওঁলোকে প্ৰায় ৮০০ৰ পৰা ৭০০ খ্ৰীঃপূঃৰ ভিতৰত মংগোলীয়াৰ মাজ'ই ছিংৰা বাম বা ননৈ ছিংৰা বাম অৰ্থাৎ মালভূমিৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰি আহি তিব্বতৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলত বসবাস কৰিছিল। ৩০০ খ্ৰীঃপূঃৰ পৰা ১০০ চনৰ ভিতৰত তেওঁলোকে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰৱেশ কৰে। কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে অসমৰ চিংফৌ আৰু বাৰ্মাৰ কাচিন অঞ্চলৰ জিংফৌ একেই। অসমীয়া লোকে উচ্চাৰণ কৰিব নোৱাৰাৰ ফলত ই জিংফৌ গুচি চিংফৌ হয়। তিনিচুকীয়া জিলাৰ লিডু, মাৰ্ঘেৰিটা, শদিয়া আদি বিভিন্ন অঞ্চলত ঘাইকৈ চিংফৌসকলৰ বসতি দেখিবলৈ পোৱা যায়। ইয়াৰ উপৰিও শিৱসাগৰ, যোৰহাট,গোলাঘাট আৰু কাৰ্বি আংলং জিলাতো তেওঁলোকৰ সেৰেঙা বসতি আছে। টিৰাপ নৈ আৰু বুঢ়ীদিহিঙৰ মাজৰ ২৫ খনমান গাৱঁত চিংফৌসকলে বসবাস কৰি আছে। মাৰ্ঘেৰিটাৰ আশে পাশে চিংফৌসকলে বসবাস কৰা গাওঁসমূহ হৈছে- বিছাগাওঁ, কুমচাইকং, হাচাক, ইনঠেম, তিনিসূতি, উলুপ, লংগাওঁ, মুগংপথাৰ, পাংহুম, নিঙগাম, কাম্বাগাওঁ, লংটং, মোংলাং, লালপথাৰ, কথাগাও, বাঁহবাৰী, পাণবাৰী, দুৱাৰমৰা, কেটেটং পাৱৈমুখ, নাকংপথাৰ, গিঠাগুটি, নিঙদাগাও, উবান, দিবাং আদি।
অৰুণাচল প্ৰদেশ
অৰুণাচল প্ৰদেশৰ চাংলাং আৰু লোহিত জিলাৰ লগতে নামচাই জিলাত চিংফৌ লোকসকলৰ অৱস্থিতি দেখা যায়।
সমাজ আৰু সংস্কৃতি
চিংফৌসকল এক সংগঠিত সমাজ ব্যৱস্থাৰ বাবে জনাজাত। অসম আৰু অৰুণাচলৰ চিংফৌসকলক নামফুক খ্‌ৱাং, ডিয়ুন খ্‌ৱাং, টিয়েন খ্‌ৱাং আৰু টুৰুঙ খ্‌ৱাং নামেৰে চাৰিটা গোটত ভগোৱা হয়। ইয়াত খ্‌ৱাং শব্দৰ অৰ্থ হৈছে কোনো এক বিশেষ অঞ্চল। সামাজিকভাৱে চিংফৌসকলৰ পাঁচটা ফৈদ আছে। এইকেইটা হৈছে মাৰিপ, লাথাও, লাফাই, ঙ্খুম আৰু মাৰাণ। গাওঁ এখনৰ মুৰব্বীজনক আগি বা মিৰেং আগি নামেৰে জনা যায়। আগিজনৰ হাততে গাওঁখনৰ সমস্ত সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক কৰ্তৃত্ব থাকে। এওঁৰ নেতৃত্বত গাঁৱৰ ওজৰ-আপত্তিসমূহ ৰুং জাতা বা মুখিয়াল লোকসকলৰ এটা গোটে নিষ্পত্তি কৰে।
পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ অসমৰ বুৰঞ্জী শীৰ্ষক গ্ৰন্থত চিংফৌসকলক "বৰ যুঁজ জাতি" বুলি উল্লেখ আছে।
ভাষা আৰু লিপি
চিংফৌসকলে তিব্বতীয়ান-বাৰ্মামূলীয় জিংফৌ ভাষাৰ অন্তৰ্গত চিংফৌ দোৱানত কথা-বতৰা পাতে।
ধৰ্ম
চিংফৌসকল মূলতঃ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অনুগামী। কিন্তু বিভিন্ন সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ ফলত তেওঁলোকে অন্যন্য ধৰ্মবিশ্বাসো আঁকোৱালি লৈছে। জৰা-ব্যাধি, আকাল, মাৰি-মৰক ইত্যাদিৰ সময়ত তেওঁলোকে নাট বা দেও-মনিচৰ পূজা-পাতল আৰু বলি-বিধানো সম্পন্ন কৰে। মাংগলিক কাম-কাজৰ বাবে এজন ডুমচা বা পুৰোহিত থাকে। এওঁলোকৰ কিছুসংখ্যকে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাও দেখা যায়।
উৎসৱ-পাৰ্বন
টাই জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ লগতে চিংফৌসকলেও পালন কৰা আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ হৈছে চাংকেন বা নৱবৰ্ষ। চাংকেন ১৩-১৫ এপ্ৰিলত পালন কৰা হয়। নৱবৰ্ষ উপলক্ষে আগৰেপৰা সাজু কৰি ৰখা সুগন্ধি পানী বুদ্ধৰ প্ৰতিমাসমূহত ছটিওৱা হয় আৰু প্ৰতিমাৰ গাৰে নিগৰি অহা সেই পানী ভক্তসকলে সংগ্ৰহ কৰে। বুদ্ধৰ প্ৰতিমাসমূহ মঠৰ পৰা উলিয়াই আনি অস্থায়ী চালিৰ তলত ঘণ্টাধনিৰ মাজত স্নান কৰোৱা হয়। এই উৎসৱত শোভাযাত্ৰা উলিওৱাৰ লগতে মিঠাই আৰু আন খাদ্য-সামগ্ৰী উছৰ্গা তথা বিতৰণ কৰা হয়।
বিবাহ পদ্ধতি
বিবাহৰ বাবে প্ৰথম অৱস্থাত এজন খুংমাং অৰ্থাৎ মধ্যস্থতাকাৰীয়ে প্ৰস্তাৱ লৈ অনাৰ নিয়ম। সাধাৰণতে দৰাঘৰৰ পৰা কইনাঘৰলৈ প্ৰস্তাৱ পঠোৱা হয় আৰু প্ৰস্তাৱ গৃহীত হ'লে দৰাঘৰে কইনাঘৰলৈ খও বাগা বা এক মাননি যচাৰ লগতে তিনিটকাৰে কইনাঘৰৰ চৌহদত সোমাবলৈ অনুমতি বিচাৰে। এইদৰেই দুয়োপক্ষৰ সুবিধামতে দিন-বাৰ চাই বিবাহ সম্পন্ন কৰা হয়। চিংফৌ বিবাহত কন্যাৰ ফু বা গা-ধন যচাৰ নিয়ম আছে। গা-ধন হিচাপে সাধাৰণতে হিচাপে কাঁহৰ সামগ্ৰী, কাপোৰ, টকা-পইচা আৰু ম'হ যচা হয়। চিংফৌসকলৰ সমাজখন পিতৃপ্ৰধান আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াত পুৰুষক বহুবিবাহৰ অনুমোদন দিয়াৰ প্ৰথা আছে। একে ফৈদৰ মাজত বৈবাহিক সম্বন্ধ সামাজিকভাৱে নিষিদ্ধ।
খাদ্যাভ্যাস
চিংফৌসকলৰ মূল খাদ্য ভাত। তেওঁলোক মূলতঃ আমিষভোজী আৰু মছলাজাতীয় সামগ্ৰীৰ সলনি পাত-মছলাৰ ব্যৱহাৰ তেওঁলোকৰ খাদ্যাভ্যাসৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য। তেওঁলোকে বিভিন্ন প্ৰকৰণত প্ৰচুৰ পৰিমাণে শুকান মাছৰ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু কোৱা হয় যে তেওঁলোকৰ নিজস্ব শতাধিক শুকান মাছৰ ৰন্ধন-প্ৰকৰণ আছে। কৌপাতত সিজোৱা টোপোলা ভাত, বাঁহৰ চুঙাত দিয়া বৰা চাউল আৰু কাঠফুলাও তেওঁলোকৰ খাদ্য তালিকাৰ অন্যতম।
চিংফৌসকলৰ খাদ্যভাসৰ ভিতৰত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় খাদ্যবিধ হৈছে টোপোলা ভাত। এই টোপোলা ভাত প্ৰস্তুত কৰিবলৈ লাহী চাউলৰ প্ৰয়োজন হয়।চিংফৌসকলে 'মিয়াটিং'নামৰ লাহী চাউলৰ পৰা টোপোলা ভাত তৈয়াৰ কৰে।তেঁওলোকে এই ভাতৰ লগত তৈলবিহীন মাছ-মাংসৰ আঞ্জা পৰিবেশন কৰে।চিংফৌসকলে তেওঁলোকৰ খাদ্যসমূহত নিজে প্ৰস্তুত কৰা কিছুমান মা-মচলা ব্যৱহাৰ কৰে।তেওঁলোকৰ দুবিধ জনপ্ৰিয় মচলা হ'ল: 'বানখৌ' আৰু 'মাটাংবান'। চিংফৌসকলৰ আন এবিধ জনপ্ৰিয় ব্যঞ্জন হৈছে - মাছ,উৰিয়াম গছৰ পাত, কচু ইত্যাদি সংমিশ্ৰণত প্ৰস্তুত কৰা এবিধ বিশেষ আঞ্জা। চিংফৌসকলৰ বেছিভাগ খাদ্যসম্ভাৰ হাবি-জংঘলত প্ৰাকৃতিকভাৱে উৎপাদিত বিভিন্ন শাক-পাচলি আৰু মা-মচলা। তেওঁলোকৰ খাদ্যতালিকাৰ ভিতৰত বেতৰ গাজ, কলডিল, বাঁহৰ গাজ, কচু, লাই আদিৰ বিশেষ ব্যৱহাৰ দেখা যায়।
সাজপাৰ
চিংফৌ শিপিনীয়ে ঘৰতে বৈ উলিওৱা কাপোৰেৰে নানাৰঙী সাজপাৰ প্ৰস্তুত কৰে। তেওঁলোকে প্ৰাকৃতিক উপাদান যেনে বিভিন্ন ফল, গছৰ গুটি, গা-গছ আদিৰ পৰা আহৰণ কৰা ৰঙেৰে সূতাত বিভিন্ন ৰং কৰে। মহিলাসকলে গাৰ ওপৰ অংশত নাংৱাট নামৰ বস্ত্ৰৰ লগতে বুম-বাম নামৰ ৰঙীন শিৰস্ত্ৰাণ পৰিধান কৰে। তলৰ অংশৰ বস্ত্ৰৰ নাম বুকাং আৰু কঁকালৰ বন্ধনী হৈছে চিংকেট। বিবাহিত মহিলাৰ বেশভূষা অবিবাহিত সকলতকৈ কিছু বেলেগ। পুৰুষসকলে বগা শিৰোস্ত্ৰাণৰ লগত বুপা বা বাকা নামৰ লুঙি আৰু চোলা পৰিধান কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে কান্ধত এমফেং বা মোনা আৰু দাও (দা) লয়। মহিলাসকলে খাইচি (ডিঙিৰ মণি), পাট লকান (কেৰু) আৰু লকচ্‌ৱপ (আঙুঠি) আদি অলংকাৰ পিন্ধাৰ বিপৰীতে পুৰুষসকলে সাধাৰণতে অলংকাৰ নিপিন্ধে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জনগোষ্ঠী
পাইথন
পাইথন এটা বহুল ভাবে প্ৰচলিত উচ্চস্তৰীয় প্ৰগ্ৰামিং ভাষা। সচৰাচৰ পাইথনত লিখা ক'ড সমূহ অন্যান্য প্ৰগ্ৰামিং ভাষাত লিখা ক'ডতকৈ অত্যন্ত চমু আৰু নিকা হয়। পাইথনৰ সৃষ্টিকৰ্তা হৈছে গুইড' ভান ৰসাম। এই প্ৰগ্ৰামিং ভাষা প্ৰথমে ১৯৯১ চনত মুকলি কৰা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰগ্ৰামিং লেংগুৱেজ শ্ৰেণী:হাই লেভেল প্ৰগ্ৰামিং লেংগুৱেজ
চুৰেণ চোৰৰ পুতেক (চলচ্চিত্ৰ)
চুৰেণ চোৰৰ পুতেক হৈছে ২০০৫ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। বোলছবিখন পৰিচালনা কৰে চন্দ্ৰ মুদৈয়ে আৰু নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰে যতীন বৰাই। আন মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে প্ৰস্তুতি পৰাশৰ আৰু নিশিতা গোস্বামীয়ে। অসমৰ যাদুশিল্প আৰু যাদুকৰসকলক কাহিনীৰ বিষয়বস্তু হিচাপে নিৰ্মিত এইখন প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। সংগীত পৰিচালনা ডা. হিতেশ বৰুৱাৰ।
কাহিনী
কাহিনীৰ মুখ্য চৰিত্ৰ চনি (যতীন বৰা)। তেওঁ চুৰেন নামৰ এজন চোৰৰ পুত্ৰ। কাহিনীৰ পাকচক্ৰত পৰি তেওঁ সাফল্য আৰু সন্মান লাভ কৰিবলৈ যাদুবিদ্যাৰ শিক্ষা লয়।
সংগীত
ডা. হিতেশ বৰুৱাই চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰে।
বে-দেইন্-খলাম
বে-দেইন্-খলাম উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ ’স্কটলেণ্ড’ বুলি অভিহিত শ্বিলঙৰ জয়ন্তীয়া জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে চাৰিদিন ধৰি পালন কৰা এক কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। ই জয়ন্তীয়াসকলৰ জাতীয় উৎসৱ। শীতলা দেৱীক পূজা কৰিলে বসন্ত ৰোগ ভাল হোৱা বিশ্বাসৰ দৰে এই উৎসৱ পালন কৰিলে প্লেগ বেমাৰ নাশ হয় বুলি জনবিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আছে। ঘাইকৈ মেঘালয়ৰ জোৱাই চহৰত এই উৎসৱ পালন কৰা হয় আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ নানা ঠাইৰ জয়ন্তীয়া লোকসকল আহি মিলিত হৈ এই উৎসৱ পালন কৰে। ’বে-দেইন-খলাম’ উৎসৱ কৃষিকাৰ্যৰ সামৰণি পৰাৰ পাছত জুলাই মাহত পালন কৰে। পূৰ্বৰ উত্তৰ কাছাৰ জিলাৰ জয়ন্তীয়া লোকসকলেও এই এই উৎসৱ পালন কৰে।
পৰম্পৰা
বে-দেইন্-খলাম উৎসৱত আৰম্ভণিতে প্ৰধান পুৰোহিত বা লিংডোই পুৱাই মানুহৰ বসতিপ্ৰধান অঞ্চললৈ গৈ কাঠৰ টাঙোন এডালেৰে প্লেগ বেমাৰ খেদাৰ প্ৰতীক হিচাপে মানুহৰ ঘৰৰ চালত কোবায়। ই অসমৰ ম’হ খেদা, মিছিং সকলৰ ’আৰৃগ দবুৰ’ আৰু কামৰূপৰ ’ভেল দিয়া’ উছৱৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখিছে। বাঁহ আৰু কাঠৰ বিভিন্ন ৰোগ নিৰাময়ৰ শক্তি আছে বুলি জনবিশ্বাস প্ৰচলিত। ’বে-দেইন্-খলাম’ত ঘৰৰ চালত কোবাই উঠি টাঙোনডাল পানীত পেলাই দিয়া হয়। ’বে-দেইন্-খলাম’ উছৱত কৃষিক্ষেত্ৰত উৎপাদন বৃদ্ধি আৰু বছৰটোলৈ অপায়-অমঙ্গল দূৰ কৰাৰ বাবে আৰাধ্য দেৱতাৰ আগত ছাগলী বলি দি প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়। এই উছৱৰ আন এক আমোদজনক বৈশিষ্ট্য হ’ল, কাঠ আৰু বাঁহেৰে নিৰ্মিত ৰথ প্ৰদৰ্শন কৰা। জয়ন্তীয়া বসতিপ্ৰধান সকলো ঠাইৰ লোকে স্থানীয়ভাৱে নিজা নিজা ৰথ সাজি নানা ৰঙচঙীয়া কাগজ আৰু ফুলেৰে সুসজ্জিত কৰি কেইজনমান যুৱকে ৰথখন কান্ধত তুলি নি ৰাইজক প্ৰদৰ্শন কৰায়। ই ’জগন্নাথৰ ৰথযাত্ৰা’ৰ সৈতে মিল থকা পৰ্ব। ’বে-দেইন্-খলাম’ত জোৱাই চহৰৰ প্ৰতিটো অঞ্চলৰ লোকে অঞ্চলভিত্তিক একোখন ৰথ সাজি প্ৰদৰ্শন কৰাৰ পিছত সেই ৰথত হাবিৰ পৰা ’দেইন। খলাম’ নামৰ এবিধ গছ সংগ্ৰহ কৰি কঢ়িয়াই আনে আৰু জোৱাই চহৰৰ মুছিয়াং নামে ঠাইত ৰাখে। পিছদিনা সেই গছবোৰ নিজৰ নিজৰ ঠাইলৈ নি ৰাজহুৱা ঠাইত পুতি তাৰ চাৰিওফালে ৰাইজে মিলি নাচ-গান কৰে। উছৱৰ শেষদিনা পূজা এভাগ কৰি গছবোৰ পানীত বিসৰ্জন কৰে। বিসৰ্জনৰ আগতে গছজোপা স্পৰ্শ কৰিলে, কৰোঁতাৰ মংগল হয় বুলি এক বিশ্বাসৰ প্ৰচলন আছে। ’বে-দেইন্-খলাম’ৰ আন এক আমোদজনক পৰম্পৰা হ’ল, শহুৰ আৰু জোঁৱাইৰ মাজত হোৱা খেল। পৰম্পৰামতে সমাজৰ শহুৰ আৰু জোঁৱাইসকল উত্তৰ আৰু দক্ষিণ নামেৰে দুটা ভাগত বিভক্ত হৈ মুকলি ঠাইত এখন কাঠৰ থাল লৈ ফুটবল খেলাৰ দৰে খেলে। ইয়াৰ ফলত শহুৰ আৰু জোঁৱাইৰ মাজত আন্তৰিকতা বৃদ্ধি হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ সংস্কৃতি
প্ৰদ্যুম্ন
প্ৰদ্যুম্ন (Pradyumna, प्रद्युम्न) অনিৰুদ্ধৰ পিতৃ আৰু ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ পুত্ৰ আছিল। তেওঁ পূৰ্বজন্মতে কামদেৱ আছিল। প্ৰাচীন আখ্যানৰ মতে কামদেৱে শিৱৰ তপস্যা ভংগ কৰাৰ কাৰণে ভগৱান শিৱৰ কোপত কামদেৱ ভস্মীভূত হৈছিল আৰু ৰতি দেৱীৰ কাতৰ প্ৰাৰ্থনাৰ ফলত পুনৰ ৰূপ পাইছিল। উল্লেখ আছে যে কামদেৱে পুনৰ ৰূপ পোৱাৰ কাৰণে প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ নাম কামৰূপলৈ পৰিৱৰ্তন হয়।
জন্ম, শৈশৱ আৰু যৌৱন
left|thumb|প্ৰদ্যুম্নই সম্বৰাক হত্যা কৰাৰ দৃশ্য প্ৰদ্যুম্ন ভগবান শ্ৰীকৃষ্ণৰ পুত্ৰ তথা আদিনাৰায়ণৰ ৬১ তম নাতি আছিল। তেওঁৰ মাতৃ আছিল ৰুক্মিণী, তেওঁক ভগবান শ্ৰীকৃষ্ণই পিতা ভীষ্মক আৰু ভাই ৰুক্মিৰ পৰা পাইছিল। প্ৰদ্যুম্নৰ জন্ম দ্বাৰকাত হৈছিল। তেওঁ আছিল দেৱ কামদেৱৰ অৱতাৰ। সত্য যুগত শিৱৰ ধ্যানৰ প্ৰতিবন্ধক হৈ কামদেৱ শিৱৰ দ্বাৰা ভস্মীভূত হয়। শিৱ কামদেৱৰ স্ত্ৰী ৰতিক আশীৰ্বাদ কৰিছিল তথা প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যে তেওঁ পৰৱৰ্তী জন্মত কমদেৱ কৃষ্ণৰ এটি অংশ হ’ব আৰু ৰতি ৰুক্মিৰ কন্যা হ’ব আৰু তেওঁ (কামদেৱ) তেওঁক বিয়া কৰাব। প্ৰদ্যুম্ন জন্মৰ ১০ দিনৰ পিছতে সম্বৰা অসুৰৰ দ্বাৰা অপহৃত হয়। তাৰপিছত তেওঁক সমুদ্ৰলৈ দলিয়াই দিয়ে আৰু এটি মাছ তেওঁক খাই পেলায়, কিন্তু সেই মাছটো ধৰা পৰে আৰু সম্বৰাৰ ঘৰলৈ লৈ যোৱা হয়। মাছটো কটাৰ পিছত ভিতৰত এটা শিশু পোৱা যায় আৰু সেই শিশুটিক সম্বৰাৰ ঘৰৰ এগৰাকী মহিলাক পালন কৰিবলৈ দিয়া হয়। নাৰদে সেই সন্তানৰ প্ৰকৃত পৰিচয় সম্পৰ্কে অবহিত কৰে। প্ৰদ্যুম্ন ডাঙৰহৈ সম্বৰা অসুৰৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে আৰু বৈষ্ণৱস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি সম্বৰা অসুৰক হত্যা কৰে। পিছত প্ৰদ্যুম্ন তেওঁৰ পিতা শ্ৰীকৃষ্ণৰ এক নিত্যসঙ্গী হৈ উঠে আৰু দ্বাৰকাৰ লোকে তেওঁক পছন্দ কৰিবলৈ লয়। প্ৰদ্যুম্ন আছিল এগৰাকী শক্তিশালী মহাৰাথী যোদ্ধা। তেওঁ অত্যন্ত বিৰল বৈষ্ণৱস্ত্ৰৰ গৰাকী আছিল যি মহাবিশ্বৰ সকলোতকৈ শক্তিশালী অস্ত্ৰ। ইয়াৰোপৰি তেওঁ চক্ৰবেহুৰ ৰহস্য জানিছিল যাক খুব কম লোকহে জানিছিল। মহাভাৰতৰ মতে, প্ৰদ্যুম্ন অভিমন্যু আৰু উপপাণ্ডৱক যুদ্ধৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল। কিন্তু মামা বলৰাম আৰু অন্যান্য যাদবসকলৰ সৈতে তীৰ্থযাত্ৰালৈ যোৱাৰ কাৰণে প্ৰদ্যুম্ন কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ নকৰিলে।
thumb|বলৰাম, যুধিষ্ঠিৰ, আক্ৰুৰ আৰু প্ৰদ্যুম্ন তেওঁ অশ্বমেয় যজ্ঞৰ সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰী আছিল যি পৰৱৰ্তীকালত যুধিষ্ঠিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল। ৰতিৰ লগতে ভগবান শিৱৰ অনুগ্ৰহ অনুসৰি, তেওঁ তাৰ অৱতাৰ, বিদৰ্ভৰ ৰাজকন্যা তথা তেওঁৰ মামাৰ কন্যা ৰুক্মীৰ কন্যাক তেওঁ বিবাহ কৰিছিল। কথিত আছে যে, তেওঁ বীৰত্ব, সুদৰ্শন আৰু মনোমুগ্ধকৰ পৰিচয় পাইছিল আৰু তেওঁক ৰুক্মাৱতীৰ স্বয়ংবৰত বিয়া কৰোৱাৰ বাবে জোৰ কৰিছিল। তেওঁক বিষ্ণু, অনিৰুদ্ধৰ এটি অৱতাৰ হিচাবে বিবেচনা কৰিছিল। পৰৱৰ্তীত দ্বাৰকাত এটি নিশা কটাকটি হোৱাত প্ৰদ্যুম্নক হত্যা কৰা হয় লগতে বেছিভাগ যাদব যোদ্ধাৰে মৃত্যু হয়।
বংশধৰ
অনিৰুদ্ধ আছিল প্ৰদ্যুম্ন আৰু ৰুক্মৱতীৰ সন্তান। যিয়ে বাণাসুৰৰ (মহাবলীৰ পুত্ৰ) জীয়েক ঊষাক বিয়া কৰাইছিল। বাণাসুৰ আছিল শোণিতপুৰৰ (বৰ্তমানৰ তেজপুৰ) ৰজা। অনিৰুদ্ধৰ ককাক আছিল ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু আইতাক দেৱী ৰুক্মিণী। অনিৰুদ্ধৰ সন্তান আছিল বজ্ৰ (বা বজ্ৰনাভ)। কথিত আছে যে প্ৰদ্যুম্ন আৰু অৰ্জুনৰ পাৰদৰ্শিতা প্ৰায় সমকক্ষ আছিল।
বাহ্যিক সংযোজন
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
সুন্দৰ সিং গুৰ্জাৰ
সুন্দৰ সিং গুৰ্জাৰ (Sundar Singh Gurjar) এজন ভাৰতীয় পেৰালিম্পিক জেভলীন থ্ৰ', শ্বট পুট আৰু ডিচকাছ থ্ৰ' এথলীট যি এফ৪৬ শাখাত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰে। ৰাজস্থান ৰাজ্যত কাৰাউলিৰ নিবাসী তেওঁ পুৰুষৰ জেভলীন এফ৪৬ প্ৰতিযোগিতাত টকিঅ' ২০২০ পেৰালিম্পিকত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। পঞ্চকুলাত অনুষ্ঠিত ষোড়শ পেৰা এথলেটিকছ ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত তিনিটা ইভেণ্টত তিনিটা সোণৰ পদক অৰ্জন কৰি তেওঁ বিশ্ব অভিলেখ গঢ়িছিল। তেওঁ পেৰা-এথলেটিকছৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা অৰ্জুন বঁটাও লাভ কৰিছে।
কেৰিয়াৰ
সুন্দৰ সিং গুৰ্জাৰে ২০১৬ চনত ডুবাইত অনুষ্ঠিত ৮ম ফাজজা আইপিচি এথলেটিকছ গ্ৰেণ্ড প্ৰিঁত ৫৯.৩৬ মিটাৰ প্ৰদৰ্শনেৰে ২০১৬ ৰিঅ' পেৰালিম্পিকৰ বাবে 'এ' যোগ্যতা লাভ কৰিছিল। পঞ্চকুলাত অনুষ্ঠিত ষোড়শ পেৰা এথলেটিকছ ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপৰ সময়ত তেওঁ ৬৮.৪২ মিটাৰেৰে ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখ গঢ়িছিল। ৯ম ফাজজা আইপিচি এথলেটিকছ গ্ৰেণ্ড প্ৰিঁত তেওঁ তিনিটা ইভেণ্টত তিনিটা সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। সেই তিনিটা ইভেণ্ট আছিল জেভলীন থ্ৰ', শ্বট পুট আৰু ডিচকাছ থ্ৰ'। তেওঁ ২০১৮ এছিয়ান পেৰা গেমছত জেভলীন থ্ৰ'ত ৰূপৰ পদক আৰু ডিচকাছ থ্ৰ'ত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল।
তেওঁ ২০২১ চনত জাপানৰ টকিঅ'ত অনুষ্ঠিত ২০২০ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকৰ পুৰুষৰ জেভলীন থ্ৰ' এফ৪৬ শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে। সেই একেটা ইভেণ্টতে আন এগৰাকী ভাৰতীয় এথলীট দেৱেন্দ্ৰ ঝাঝাৰীয়াই ৰূপৰ পদক লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয় শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
জীৱন কলা (গ্ৰন্থ)
জীৱন কলা জীৱন কলা গ্ৰন্থখন মূলতঃ প্ৰবন্ধ সংকলন৷ কৈশোৰ আৰু বয়ঃসন্ধি কালৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে প্ৰাসংগিক এখন গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনত মুঠ ১৮ টা অধ্যায় আছে৷ প্ৰতিটো অধ্যায়েই মানৱ জীৱনৰ মনস্তত্ত্ব বিষয়ক চিন্তা-চেতনাৰে সমৃদ্ধ৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধ সংকলন শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
জাপান
জাপান (আই.পি.এ: zapan) (日本 নিপ্পন) এছিয়া মহাদেশৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এটা দ্বীপ ৰাষ্ট্ৰ। দেশখন এছিয়া মহাদেশৰ পূৰ্ব উপকূলৰ ওচৰৰ উত্তৰ প্ৰশান্ত মহাসাগৰত অৱস্থিত। সৰু বৰ প্ৰায় ৩,০০০ দ্বীপ লগ হৈ জাপান গঠিত। চাৰিটা প্ৰধান দ্বীপ হ’ল হনছু, হোক্কাইডো, কিয়ুছু আৰু ছিক’কু। ইয়াৰ উপৰিও জাপানত অনেক সৰু সৰু দ্বীপ আছে। জাপানীসকলে জাপানী ভাষাত তেওঁলোকৰ দেশক নিহ’ন বা নিপ্প’ন বোলে, যাৰ অৰ্থ "সূৰ্যৰ উৎস"। জাপান চীনা সাম্ৰাজ্যসমূহৰ পূৰ্বে অৱস্থিত বুলিয়েই এই নাম ৰখা হৈছিল। ইংৰাজীত জাপানক "land of the rising sun" অৰ্থাৎ "সূৰ্যোদয়ৰ দেশ"ও বোলা হয়। টকিঅ' জাপানৰ বৃহত্তম চহৰ আৰু ৰাজধানী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:এছিয়াৰ দেশ * শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
হাংগৰ
হাংগৰ বা শ্বাৰ্ক (Shark) হৈছে মাছৰ এটা গোট। ইহঁতৰ এটা কাৰ্টিলেজৰ দ্বাৰা গঠিত কংকাল, মূৰৰ কাযত পাঁচৰ পৰা সাতটা পৰ্যন্ত ফুল প্ৰণালী থাকে, আৰু বিভক্তিত ফিছা থাকে। হাংগৰবোৰ অতি ভয়ানক আৰু সেইবাবে সিহঁতক দানৱ আখ্যাও দিয়া হয়৷ হাংগৰ থাকে সাগৰ-মহাসাগৰত৷ সাগৰত ২৫০ বিধমান হাংগৰ পোৱা যায়৷ সিঁহতৰ আকাৰ আৰু ৰং বেলেগ বেলেগ৷ আটাইতকৈ ডাঙৰ আকাৰৰ হাংগৰবোৰ ১৬ মিটাৰমান ডাঙৰ আৰু ১২০০ কিল'গ্ৰাম মানলৈকে ওজন হয়৷ আটাইতকৈ সৰু হাংগৰবিধ মাত্ৰ ৩০ চেণ্টিমিটাৰ দীঘল৷<ref name="গ্ৰন্থ ১" আধুনিক হাংগৰবোৰ Selachimorpha (বা Selachii) গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত raysবোৰৰ এটা ভগ্নী গোট। যিকিনহওক "হাংগৰ" বুলিলে Selachimorphaৰ বাহিৰেও উপ-শ্ৰেণী Elasmobranchiiৰ কিছুমান সদস্য, যেনে Cladoselache আৰু Xenacanthusৰ, লগতে Chondrichthyesৰ অন্তৰ্গত holocephalid eugenedontidansবোৰকো বুজায়। এই ব্যাপক অৰ্থ মতে, প্ৰায় ৪২০ নিযুত বছৰ আগতেই হাংগৰ প্ৰথম অৱস্থিতি ধাৰণা কৰা হয়। Acanthodiansবোৰক প্ৰায়েই "spiny sharks" বুলি কোৱা হয়; যগিও ইহঁক প্ৰকৃততে Chondrichthyes নহয়।
প্ৰকাৰ
Great white shark, tiger shark, blue shark, mako shark আৰু hammerhead shark-ৰ দৰে বিখ্যাত হাংগৰ প্ৰজাতিবোৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ উপভোক্তা —জলজ খাদ্য সৃংখলৰ একেবাৰে ওপৰত অৱস্থিত জীৱ। মানুহৰ ক্ৰিয়াকলাপৰ ফলত বহু হাংগৰ প্ৰজাতি আজি বিলুপ্তিৰ পথত।
আকৃতি
হাংগৰৰ নাক জোঙা আৰু মুখখন ডাঙৰ৷ দাঁতবোৰ চোকা আৰু কেবাপাৰিকৈ থাকে৷ সিহঁতৰ ঘ্ৰাণশক্তি প্ৰখৰ৷ শ্ৰৱণ শক্তিও সমানে তীব্ৰ৷ কেইবিধমান হাংগৰহে নৰখাদক৷ যেনে - হোৱাই ছাৰ্ক৷ ইহঁত ৩৬ ফুট দীঘল আৰু ৪ টন ওজনৰ হয়৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মাছ শ্ৰেণী:বৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিন্যাস
সাঁচিপাতৰ পুথি (উপন্যাস)
সাঁচিপাতৰ পুথি হৈছে ঔপন্যাসিক ত্ৰৈলোক্য ভট্টাচাৰ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ১৯৭৩ চনত। গ্ৰন্থখনৰ ষষ্ঠ সংস্কৰণৰ মুঠ পৃষ্ঠা সংখ্যা-১৫২। নগেন শইকীয়াৰ উপন্যাসখনৰ বিষয়ে কৈছে- ‘বুদ্ধদেৱৰ মৃত্যু’ ঔপন্যাসিকাৰে ষাঠিৰ দশকত আত্মপ্ৰকাশ কৰা ত্ৰৈলোক্য ভট্টাচাৰ্যৰ ‘সাঁচিপাতৰ পুথি’ক যুগোপন্যাস বুলিব পাৰি।
বিষয়বস্তু
উনবিংশ শতিকাৰ অসমৰ সংকটপূৰ্ণ সময় এছোৱাক লৈ ‘সাঁচিপাতৰ পুথি’ ৰচনা কৰা হৈছে। অসমৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক জীৱনক স্পৰ্শ কৰা আৰু ১৮৩৬- ১৮৫৭ৰ ভিতৰত সংঘটিত বিষয় ইয়াত পৰিৱেশন কৰা হৈছে। উপন্যাসখনত অন্তৰ্ভুক্ত বিষয়বস্তুক তিনিটা সৰু সৰু খণ্ডত ভাগ কৰা হৈছে। প্ৰথম খণ্ডত নাথান ব্ৰাউন, অলিভাৰ কট্টকে আদি কৰি আমেৰিকাৰ খ্ৰীষ্টিয়ান মিছনেৰীসকলে অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিৰ উদ্ধাৰৰ হকে প্ৰদৰ্শন কৰা সহানুভূতিশীল মনোভাবৰ পৰিচয় দাঙি ধৰা হৈছে। দ্বিতীয় খণ্ড আৰম্ভ হৈছে ধৰ্মযাজক বণ্ড আৰু সেই সময়ৰ বিশিষ্ট অসমীয়া আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ। কথা বতৰাৰ মাজেদি। অসম আৰু অসমীয়াৰ হকে যুঁজ দিয়া আনন্দৰামৰ ব্যক্তিত্ব আৰু কোমল বয়সীয়া গুণাভিৰামৰ প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন চৰিত্ৰৰ পৰিচয় প্ৰদান, আনন্দৰামৰ প্ৰতি আস্থাশীল কমিছনাৰ জেনকিন্সৰ সহানুভূতিশীলতা, অসমীয়া ভাষাৰ উন্নতিৰ বাবে মিছনেৰীসকলে গ্ৰহণ কৰা ব্যৱস্থাসমূহ আৰু ফলস্বৰূপে মিছনেৰীসকলৰ সৈতে শাসক দলৰ বিৰোধ এই খণ্ডৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। তৃতীয় খণ্ডত আছে ১৮৫৭ চনত সংঘটিত চিপাহী বিদ্ৰোহৰ ঢৌৱে অসমৰ চিপাহী বেৰেকত সূচনা কৰা কাৰ্যকলাপৰ আভাস, চিপাহীৰ মাজত পাৰস্পৰিক ঈৰ্ষাই বিদ্ৰোহৰ আয়োজন ধ্বংস কৰিবলৈ সুযোগ উলিয়াই দিয়াৰ ইংগিত, ইংৰাজক খেদিবলৈ চেষ্টা কৰা অপৰাধত মণিৰাম দেৱান, পিয়লি বৰুৱা প্ৰমুখ্যে বীৰপুৰুষসকলক ধৰি আনি বিদ্ৰোহৰ বীজ সম্পূৰ্ণৰূপে মষিমূৰ কৰিবলৈ বিদেশী শাসকে গ্ৰহণ কৰা কঠোৰ মনোভাবৰ উল্লেখ। উপন্যাসখন ঐতিহাসিক তথ্যৰে সমৃদ্ধ, কল্পিত কাহিনীৰ প্ৰাধান্য আৰু সামাজিক জীৱনৰ বহল আলোচনা ইয়াত নাই। অসমৰ ভাষা-সংস্কৃতিক লৈ মিছনেৰী আৰু শাসক দলৰ মাজত উদ্ভৱ হোৱা সংঘাতক কেন্দ্ৰ কৰি বহুতো তথ্য উপন্যাসখনত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
চৰিত্ৰসমূহ
নাথান ব্ৰাউন, ছফিয়া ব্ৰাউন, মিঃ কট্টাৰ, অদ্ধেন্দু চক্ৰৱৰ্তী, দয়াৰাম, আনন্দৰাম ঢেকীয়াল ফুকন, গুণাভিৰাম বৰুৱা, জেনকিন্স চাহাব আদি।
ভাৰণ্ড পক্ষীৰ জাক
ভাৰণ্ড পক্ষীৰ জাক হৈছে উমাকান্ত শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত অসমৰ অন্যতম প্ৰধান জনগোষ্ঠী বড়ো জনজীৱনক প্ৰতিফলিত কৰা এখন অসমীয়া উপন্যাস।
লেখকৰ পৰিচয়
তেখেতে ১৯১৮ চনত নলবাৰী জিলাৰ ককয়া গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেখেতে নলবাৰীৰ গৰ্ডন স্কুল, কটন মহাবিদ্যালয়, কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়, আৰু আমেৰিকাৰ ইলিনয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আনুষ্ঠানিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
চৰিত্ৰসমূহ
অলিত, ৰণেন, উৰ্মিলা, ৰণজিলা, দেৱকান্ত, গৌৰীনাথ, কৰেন্দ্ৰ, টিকাৰাম, ৰমাকান্ত, ৰাছিৰাম, বুদুনাথ, অমৰ, বকুল দৈমাৰী, বলোভদ্ৰ পাঠক, ৰামলাল আদি।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
সুদীৰ্ঘদিন ধৰি সহাৱস্থান কৰি অহা বড়ো আৰু অন্যান্য অসমীয়া ভাষী জনগোষ্ঠীসমূহৰ জীৱনলৈ ক্ৰমে নামি অহা বিভাজনমুখী, ক্ষয়িষ্ণু আৰু অস্থিৰাৱস্থাৰ এক প্ৰতিচ্ছবি অংকন কৰা হৈছে উমাকান্ত শৰ্মাৰ ভাৰণ্ড পক্ষীৰ জাক উপন্যাসখনত। উপন্যাসখনত বৰ্ণিত ছেছাখুলি আৰু ছোনাফালি দুটা বড়ো অধ্যুষিত বৃহৎ অঞ্চল। ছেছাখুলিত বড়োৰ লগতে বৰ্ণহিন্দু, মুছলমান, নেপালী আদি বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মানুহে বাস কৰে। ধৰ্ম, জাত আৰু ভাষা বেলেগ বেলেগ হলেও বড়োসকলৰ ধৰ্মীয় সহনশীলতাৰ বাবে ছেছাখুলিৰ মানুহৰ মাজত সমন্বয় আৰু দৃঢ় একতা দেখা যায়। স্থানীয় হিন্দু মন্দিৰৰ পূজাৰী গৌৰীনাথৰ মতে ছেছাখুলিৰ সমাজ মাত্ৰ এখনেই। আনহাতে স্বাধীনতাৰ বহু বছৰৰ পাছতো বড়োসকলৰ কিবা উন্নতি হোৱাৰ সলনি চাৰিওফালৰ পৰা বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ হেঁচাত বড়োসকলৰ অস্তিত্ব বিপন্ন হোৱাৰ সম্ভাৱনা দেখি নতুন চাম বড়ো যুৱক-যুৱতী ক্ষুদ্ধ হৈ উঠিছে। ছেছাখুলি-ছোনাফালিৰ বড়ো জনজাতীয় আৱেষ্টনীৰ মাটি বহিৰাগত শৰণাৰ্থীয়ে দখল কৰিছে, অঞ্চলটোৰ অব্যৱহৃত অৰণ্য অঞ্চলৰ হাবি-বন পুৰি মৈমনচিঙীয়া লোকে স্থায়ীভাৱে বসতি আৰম্ভ কৰিছে।
বড়োসকলৰ এই বিপদৰ সময়ত ক্ষুদ্ধ যুৱকসকলে ঠায়ে ঠায়ে সংগঠিত হৈ চৰম পন্থা অৱলম্বনৰ যো-যাও চলাইছে। নিজৰ পৰম্পৰাকে সাৱটি সৰ্বস্বান্ত হবলৈ উলোৱা বড়োসকলৰ নতুন চামৰ মাজত এনে জাগৰণ দেখি গৌৰীনাথে সন্তোষ লভিছে। নতুনসকলৰ বিপৰীতে পুৰণিচাম লোক বহিৰাগতসকলৰ আগমনত শংকিত হোৱা নাই। এওলোকৰ মতে পমুৱা মানুহবোৰে এনেয়ে পৰি থকা মাটিত হাবি-জংঘল কাটি খেতি কৰি ভালেই কৰিছে। ছেছাখুলি বজাৰত দোকান-পোহাৰ বাঢ়ি অহাত বয়-বস্তু সহজতে আৰু সস্তাতে পোৱা গৈছে। কিন্তু অলিত-উৰ্মিলাহঁতৰ দৰে নতুন চাম ডেকা-গাভৰুৰ মতে বহিৰাগতৰ এই আগ্ৰাসন আৰম্ভণিতে ৰোধ কৰিব নোৱাৰিলে পাছলৈ সেয়া সম্ভৱ নহব। ইতিমধ্যে বড়ো আৰু বৰ্ণহিন্দুসকলৰ মাজত বিভিন্ন কাৰণত বিভাজনে মূৰ দাঙি উঠিছে। তাৰে এটা কাৰণ হৈছে অসমৰ ৰাজ্যভাষা অসমীয়া হোৱাটো বড়োসকলেও পোষকতা কৰিছিল কিন্তু তেওঁলোকৰ সমস্যাৱলী বৰ্ণহিন্দুসকলে কেতিয়াও উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে।
নতুন চাম যুৱক-যুৱতীয়ে দেখা পায় যে বড়োসকলৰ উন্নতিৰ বাবে লোৱা যিকোনো আঁচনিৰ সুফল লাভ কৰিছে অ-বড়োসকলেহে। কৃষিজীৱী বড়োৰ উন্নতিৰ আঁচনিৰ ধনে অ-বড়ো ঠিকাদাৰকহে চহকী কৰিছে। বড়ো বসতিপূৰ্ণ অঞ্চলত পতা শিক্ষানুষ্ঠানতো অ-বড়োয়েহে চাকৰি পায়। ছেছাখুলিত কৰেন্দ্ৰৰ মাটিখিনিত ইটা ভাটা খুলি বলোভদ্ৰ পাঠক কেইবাখনো ট্ৰাকৰ মালিক হৈছে, ব্যৱসায়ী ৰামলালে ছলাহী কথাৰে বহুখিনি চৰকাৰী মাটি দখল কৰি কাৰখানা খুলিছে। ইতিমধ্যে এনেবোৰ কাৰ্য দেখি ক্ষুদ্ধ হৈ পৰা নতুন চাম ডেকা-গাভৰুৰ মাজত মত-বিৰোধ হোৱাত সিহঁত দুটা শিবিৰত বিভক্ত হৈ পৰিছে। তাৰ ভিতৰত ৰণজিলা-ৰণেনৰ দৰে কেইজনমানে দীৰ্ঘকালীন প্ৰস্তুতিৰে বড়োসকলৰ উন্নতিৰ কথা চিন্তা কৰে। আনহাতে অলিত-ঊৰ্মিলাহঁতে বিপ্লৱৰ চৰম পন্থা গ্ৰহণ কৰে। বড়োসকলৰ সৰ্বতোপ্ৰকাৰৰ উন্নতিৰ কথা চিন্তা কৰা অধ্যাপক বকুল দৈমাৰীৰ দৰে ব্যক্তিৰ পৰামৰ্শও সিহঁতে গ্ৰহণ নকৰে। বড়োসকলৰ সৰ্বাংগীণ উন্নতি কামনা কৰা শিক্ষক ৰমাকান্ত আৰু দেৱকান্ত অ-বড়ো হোৱা বাবেই অলিতহঁতৰ বিৰাগভাজন হয়। ইতিমধ্যে ছেছাখুলি-ছোনাফালিৰ চাৰিফালে হিংসা-প্ৰতিহিংসাৰ জুয়ে এক অস্থিৰ অৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰে। বৰ্ণহিন্দু অসমীয়াসকলৰ বিৰুদ্ধে বড়ো চৰমপন্থী গোটটোৱে বহিৰাগত পমুৱাহঁতক কামত লগোৱাৰ চেষ্টা কৰে। ছেছাখুলিৰ ঘৰে ঘৰে অচিনাকি বড়ো ডেকাৰ কেম্প হয়। ইয়াৰে অসৎ চৰিত্ৰৰ ডেকাবোৰে গাঁৱৰ ছোৱালীৰ সৈতে বেয়া ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰাত স্থানীয় ডেকাৰ সৈতে সিহঁতৰ মাৰ-পিট আৰু কাজিয়া আৰম্ভ হয়।
ক্ৰমাৎ পৰিস্থিতিয়ে জটিল আৰু ভয়াবহ ৰূপ পাই নিয়ন্ত্ৰণৰ সীমা অতিক্ৰম কৰাত চৰমপন্থী গোটৰ আদৰ্শবাদী নেতা অলিতে কেম্পৰ ডেকাহঁতক বুজনি দিবলৈ যাওঁতে সিয়ো বেয়াকৈ মাৰ খায়। নিজে সৃষ্টি কৰি লোৱা সমস্যাই এইদৰে নিজকে গ্ৰাস কৰাৰ পাছত ভৱিষ্যতক লৈ হোৱা সংশয়ৰ মাজেৰে অলিতৰ আত্মোপলব্ধিৰ উদয় হোৱাৰ মাজেৰে উপন্যাসখন সামৰা হৈছে। উপন্যাসখনত বড়ো সমাজৰ এক সংকটকালীন অৱস্থাত তেওঁলোকৰ মাজত অভ্যুত্থান হোৱা জাতীয় চৈতন্যৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
দ্বি জাতি তত্ত্ব
দ্বি জাতি তত্ত্ব (Two-nation theory) হৈছে এনে এক মতাদৰ্শ, য’ত ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মুছলমানসকলক মূলতঃ তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ জৰিয়তেহে চিনাক্ত কৰা হয়। ইয়াৰ যোগেদি ভাৰতীয় হিন্দু আৰু মুছলমানৰ বাবে দুটা পৃথক জাতীয়তা চিনাক্ত কৰা হ'ল। য'ত ভাষা, জাতি আৰু অন্যান্য বৈশিষ্ট্যতকৈ ধৰ্মক অধিক গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল। এই দুটা জাতিৰ তত্ত্বই ১৯৪৭ চনত পাকিস্তান আন্দোলন আৰু ভাৰত বিভাজনৰ অন্যতম কাৰণ আছিল।
ইতিহাস
দ্বিজাতি শব্দৰ অৰ্থ দুটা জাতি। ভাৰত উপমহাদেশক হিন্দু আৰু মুছলমান বুলি দুটা ভাগত বিভক্ত কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দাখিল কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ মূল কাৰণ আছিল সেই সময়ত হিন্দু আৰু মুছলমানৰ মাজত থকা বহু সংঘাত আৰু বৈষম্য। ইয়াৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ১৯৪০ চনৰ মাৰ্চ মাহত পঞ্জাৱৰ ৰাজধানী লাহোৰত অনুষ্ঠিত মুছলিম লীগৰ কাউন্সিল চেচনৰ প্ৰথম দিনাই হিন্দু আৰু মুছলমানক দুটা পৃথক জাতি আৰু ৰাজ্যত বিভক্ত কৰাৰ বাবে দুটা জাতি তত্ত্ব উপস্থাপন কৰা হৈছিল। আৰু এই তত্ত্বটো উপস্থাপন কৰাত মহম্মদ আলী জিন্নাই যথেষ্ট সহায় কৰিছিল। বহুতে বিশ্বাস কৰে যে মুহাম্মাদ আলী জিন্নাৰ দুটা জাতিৰ তত্ত্বৰ আধাৰত লাহোৰ প্ৰস্তাৱ দাখিল কৰা হৈছিল আৰু মুছলমান জাতীয়তাবাদে সম্পূৰ্ণ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। ১৯৪০ চনৰ মাৰ্চ মাহত পঞ্জাৱৰ ৰাজধানী লাহোৰত অনুষ্ঠিত মুছলিম লীগৰ কাউন্সিল অধিবেশনৰ প্ৰথম দিনাই মহম্মদ আলী জিন্নাই এই বিখ্যাত দুটা জাতিৰ তত্ত্বৰ কথা ঘোষণা কৰে। উক্ত ঘোষণাত তেওঁ কয় যে ভাৰতৰ সমস্যা দুটা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত নহয়, দুটা জাতিৰ মাজতহে। ইয়াৰ দ্বাৰা মূলতঃ ভাৰতৰ মুছলমান আৰু হিন্দুৰ মাজত থকা বৰ্ণগত পাৰ্থক্য আৰু বৈষম্যক বুজোৱা হৈছে।
দৈনিক গণ অধিকাৰ
দৈনিক গণ অধিকাৰ অসমৰ এখন অসমীয়া দৈনিক বাতৰি কাকত। কাকতখন গুৱাহাটীৰ হাতীগাঁওৰ পৰা প্ৰকাশিত হয়। গণ অধিকাৰ প্ৰথম প্ৰকাশ পায় ১৯৯৪ চনত পষেকীয়া কাকত হিচাপে। কাকত খনৰ মুখ্য সম্পাদক ড॰ জাকিৰ হুছেইন আৰু ইউনিটী মিডিয়া এণ্ড ইনফ্ৰাষ্ট্ৰাকচাৰ লিমিটেড হৈছে কাকত খনৰ প্ৰকাশক।
দৈনিক গণ অধিকাৰৰ ইণ্টাৰনেট সংস্কৰণ আৰম্ভ হয় ২০১১ চনৰ এপ্ৰিলৰ পৰা। বৰ্তমানেও কাকতখন কোনোধৰণৰ বিৰতি নোহোবাকৈ প্ৰকাশ পাই আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংবাদ পত্ৰ
মিউচুৱেল ফাণ্ড
মিউচুৱেল ফাণ্ড হৈছে পেছাদাৰীভাৱে পৰিচালিত বিনিয়োগ ফাণ্ড যিয়ে বহু বিনিয়োগকাৰীৰ পৰা ধন একত্ৰিত কৰি ছিকিউৰিটি ক্ৰয় কৰে । এই শব্দটো সাধাৰণতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, কানাডা আৰু ভাৰতত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আনহাতে সমগ্ৰ বিশ্বতে একেধৰণৰ গাঁথনিসমূহৰ ভিতৰত ইউৰোপৰ SICAV ('ভেৰিয়েবল কেপিটেলৰ সৈতে বিনিয়োগ কোম্পানী') আৰু ব্ৰিটেইনৰ মুক্ত বিনিয়োগ কোম্পানী (OEIC) অন্তৰ্ভুক্ত।
মিউচুৱেল ফাণ্ডসমূহক প্ৰায়ে ইয়াৰ মূল বিনিয়োগ অনুসৰি শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয়: মুদ্ৰা বজাৰৰ পুঁজি, বণ্ড বা ফিক্সড ইনকাম ফাণ্ড, ষ্টক বা ইকুইটি ফাণ্ড, বা হাইব্ৰিড ফাণ্ড। পুঁজিসমূহক সূচকাংক পুঁজি হিচাপেও শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি, যিবোৰ হৈছে নিষ্ক্ৰিয়ভাৱে পৰিচালিত পুঁজি যিয়ে কোনো সূচকাংকৰ কাম-কাজ অনুসৰণ কৰে, যেনে ষ্টক বজাৰ সূচকাংক বা বণ্ড বজাৰ সূচকাংক, বা সক্ৰিয়ভাৱে পৰিচালিত পুঁজি, যিয়ে ষ্টক বজাৰৰ সূচকাংকতকৈ বেছি প্ৰদৰ্শন কৰিব বিচাৰে কিন্তু সাধাৰণতে অধিক মাচুল লয়। মিউচুৱেল ফাণ্ডৰ প্ৰাথমিক গাঁথনি হ'ল মুক্ত-অন্তৰ ফাণ্ড, বন্ধ-অন্তৰ ফাণ্ড, ইউনিট বিনিয়োগ ট্ৰাষ্ট ।
ব্যক্তিগত ছিকিউৰিটিত প্ৰত্যক্ষ বিনিয়োগৰ তুলনাত মিউচুৱেল ফাণ্ডৰ সুবিধা আৰু অসুবিধা আছে। মিউচুৱেল ফাণ্ডৰ সুবিধাসমূহৰ ভিতৰত আছে পৰিসৰৰ অৰ্থনীতি, বৈচিত্ৰ্য, লিকুইডিটি, আৰু পেছাদাৰী ব্যৱস্থাপনা। কিন্তু এইবোৰৰ লগত মিউচুৱেল ফাণ্ডৰ মাচুল আৰু খৰচো আহে ।
মিউচুৱেল ফাণ্ডসমূহ চৰকাৰী সংস্থাসমূহৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত হয় আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা কৰ্মক্ষমতা, কৰ্মক্ষমতাৰ তুলনা বেঞ্চমাৰ্ক, আদায় কৰা মাচুল, আৰু ৰখা ছিকিউৰিটিসমূহকে ধৰি তথ্য প্ৰকাশ কৰিব লাগিব। এটা মিউচুৱেল ফাণ্ডৰ কেইবাটাও শ্বেয়াৰ ক্লাছ থাকিব পাৰে যাৰ দ্বাৰা বৃহৎ বিনিয়োগকাৰীয়ে কম মাচুল দিব পাৰে।
হেজ ফাণ্ড আৰু এক্সচেঞ্জ ট্ৰেডেড ফাণ্ড মিউচুৱেল ফাণ্ড নহয়।
বজাৰৰ আকাৰ
২০২০ চনৰ শেষৰ ফালে বিশ্বজুৰি মুকলি মিউচুৱেল ফাণ্ডৰ সম্পত্তি আছিল ৬৩.১ ট্ৰিলিয়ন ডলাৰ । সৰ্বাধিক মিউচুৱেল ফাণ্ড উদ্যোগ থকা দেশসমূহ হ'ল-
২০১৯ চনৰ শেষত ঘৰুৱা বিত্তীয় সম্পত্তিৰ ২৩% মিউচুৱেল ফাণ্ডত বিনিয়োগ কৰা হৈছিল। ব্যক্তিগত অৱসৰ একাউণ্ট, ৪০১(কে) আৰু অন্যান্য অনুৰূপ অৱসৰ পৰিকল্পনাত থকা সম্পত্তিৰ প্ৰায় ৫০% মিউচুৱেল ফাণ্ডে গ্ৰহণ কৰিছিল।
ইউচিআইটিএছৰ ধন পঞ্জীয়নৰ বাবে লাক্সেমবাৰ্গ আৰু আয়াৰলেণ্ড প্ৰধান অধিকাৰক্ষেত্ৰ । এই ধনৰাশি সমগ্ৰ ইউৰোপীয় সংঘত আৰু পাৰস্পৰিক স্বীকৃতিৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা অন্যান্য দেশত বিক্ৰী হ’ব পাৰে।
বৈশিষ্ট্যসমূহ
অন্য ধৰণৰ বিনিয়োগ পুঁজিৰ দৰে বিকল্প গাঁথনি বা ব্যক্তিগত ছিকিউৰিটিত প্ৰত্যক্ষভাৱে বিনিয়োগ কৰাৰ তুলনাত মিউচুৱেল ফাণ্ডৰ সুবিধা আৰু অসুবিধা আছে। ৰবাৰ্ট পজেন আৰু থেৰেছা হামাচাৰৰ মতে এইবোৰ হ’ল-
অসুবিধা
মিউচুৱেল ফাণ্ডৰ অসুবিধাও আছে, যিবোৰৰ ভিতৰত আছে:
পুঁজিৰ গাঁথনি
মিউচুৱেল ফাণ্ডৰ তিনিটা প্ৰাথমিক গঠন আছে: মুক্ত-অন্ত ফাণ্ড, ইউনিট বিনিয়োগ ট্ৰাষ্ট , আৰু বন্ধ-অন্ত ফাণ্ড । এক্সচেঞ্জ-ট্ৰেডেড ফাণ্ড (ETF) হৈছে মুক্ত অন্তৰ ফাণ্ড বা ইউনিট বিনিয়োগ ট্ৰাষ্ট যিয়ে এক্সচেঞ্জত ব্যৱসায় কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিনিয়োগ শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা
মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা (Violence against women), যাক লিংগ-আধাৰিত হিংসা আৰু যৌন আধাৰিত হিংসা বুলিও কোৱা হয়। ই হৈছে মুখ্যতঃ একমাত্ৰ মহিলা বা ছোৱালীৰ বিৰুদ্ধে সংঘটিত হিংসাত্মক কাৰ্য। এনে ধৰণৰ হিংসাক প্ৰায়ে ঘৃণামূলক অপৰাধৰ এক প্ৰকাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ এক দীঘলীয়া ইতিহাস আছে, যদিও সময়ৰ লগে লগে এনে ধৰণৰ হিংসাৰ ঘটনা আৰু তীব্ৰতা সলনি হৈছে আৰু আজিও সমাজভেদে পৃথক হিংসাকাৰ্য্য দেখা যায়। এনে ধৰণৰ হিংসা সাধাৰণতে সমাজত হওঁক বা পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কত হওঁক প্ৰায়ে মহিলাৰ বশ্যতাৰ এক প্ৰণালী হয়। এনে ধৰণৰ হিংসা অপৰাধীৰ হিংসাত্মক প্ৰকৃতিৰ ফলত, শ্ৰেষ্ঠতা দেখুওৱাৰ অভিপ্ৰায়, বিদ্বেষ বা একে ধৰণৰ মনোভাৱৰ পৰা উদ্ভৱ হ'ব পাৰে আৰু বিশেষকৈ মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হয়।
ইতিহাস
ইতিহাস চালে দেখা যায়, মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ বিষয়ে তথ্য কম। ইয়াৰ আংশিক কাৰণ হৈছে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বিভিন্ন ধৰণৰ হিংসা (বিশেষকৈ ধৰ্ষণ, যৌন নিৰ্যাতন, আৰু ঘৰুৱা হিংসা) কম প্ৰতিবেদিত হয়। প্ৰায়ে সামাজিক নিয়ম, নিষিদ্ধতা, কলঙ্ক, আৰু বিষয়টোৰ সংবেদনশীলতাৰ বাবে এইবোৰ ৰাজহুৱাভাৱে প্ৰকাশ কৰা নহয়। সেইবাবে আজিও নিৰ্ভৰযোগ্য তথ্যৰ অভাৱত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসাৰ এক স্পষ্ট ছবিৰৰ পৰ্যাপ্ত তথ্য নাই।
যদিও মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসাৰ উদাহৰণ ইতিহাসত কম পোৱা যায়, এইটো স্পষ্ট যে বেছিভাগ হিংসা স্বীকাৰ কৰা হৈছিল, ক্ষমা কৰা হৈছিল আৰু আনকি আইনসঙ্গতৱে অনুমোদনো জনোৱা হৈছিল। উদাহৰণ স্বৰুপে ৰোমান আইনে পুৰুষসকলক তেওঁলোকৰ পত্নীক শাস্তি দিয়াৰ অধিকাৰ দিছিল, আনকি মৃত্যুলৈকে, আৰু ডাইনীহত্যা, ডাইনী দাহ, আদি প্ৰথাক গীৰ্জা আৰু ৰাজ্য উভয়ে ক্ষমা কৰিছিল।
মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ ঐতিহাসিক দৃষ্টিভংগীত মহিলাসকলক সম্পত্তি হিচাপে আৰু আনৰ অধীনত থকাৰ দৃষ্টিকোণত প্ৰকাশ কৰা হয় । মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ পৰিসৰ আৰু ইতিহাস ব্যাখ্যা কৰিবলৈ সচৰাচৰ পিতৃতান্ত্ৰিকতা আৰু বিশ্বব্যৱস্থা য'ত লিংগ অসমতা সদায় বিদ্যমান আৰু চিৰস্থায়ী, তেনেধৰণৰ বাখ্যা ব্যৱহাৰ হয়।  মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা দূৰীকৰণৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ ঘোষণাপত্ৰত (১৯৯৩) কোৱা হৈছে, "মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা হৈছে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত ঐতিহাসিকভাৱে অসমান ক্ষমতাৰ এক প্ৰকাশ, যাৰ ফলত পুৰুষৰ দ্বাৰা মহিলাৰ ওপৰত আধিপত্য আৰু বৈষম্য আৰু মহিলাৰ সম্পূৰ্ণ উন্নতি প্ৰতিৰোধ কৰা হয়। মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা হৈছে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সামাজিক প্ৰণালী যাৰ দ্বাৰা পুৰুষৰ তুলনাত মহিলাসকলক পুৰুষৰ অধীনস্থ হ'বলৈ বাধ্য কৰা হয়।" ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মতে, "পৃথিৱীৰ এনে কোনো অঞ্চল নাই, কোনো দেশ নাই আৰু এনে কোনো সংস্কৃতি নাই য'ত হিংসাৰ পৰা মহিলাৰ স্বাধীনতা সুৰক্ষিত কৰিব পৰা গৈছে। পৃথিৱীৰ কিছুমান প্ৰান্তত, প্ৰায়ে উন্নয়নশীল দেশবোৰত বিভিন্ন ধৰণৰ হিংসা প্ৰচলিত। উদাহৰণ স্বৰূপে, যৌতুক হিংসা আৰু কইনা জ্বলোৱা ভাৰত, বাংলাদেশ আৰু নেপাল প্ৰচলিত। এচিড নিক্ষেপ কৰাৰ দৰে হিংসাকাৰ্য্য এই দেশবোৰৰ, লগতে কম্বোডিয়াকে ধৰি দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ সৈতেও জৰিত। অনাৰ কিলিং মধ্য প্ৰাচ্য আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। মহিলাৰ যৌনাঙ্গৰ বিকৃতকৰণ বেছিভাগ আফ্ৰিকাত, আৰু কিছু পৰিমাণে মধ্য প্ৰাচ্য আৰু এছিয়াৰ আন কিছুমান অঞ্চলত এতিয়াও দেখা যায়। অপহৰণৰ দ্বাৰা বিবাহ ইথিওপিয়া, মধ্য এছিয়া আৰু ককেছাছত পোৱা যায়। কইনাৰ মূল্য পৰিশোধ সম্পৰ্কীয় উৎপীড়ন (যেনে হিংসা আৰু বলপূৰ্বক বিবাহ) চাব-চাহাৰা আফ্ৰিকা আৰু ওচেনিয়াৰ কিছু অংশত প্ৰচলিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অপৰাধ শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হিংসা
স্বৰ্গজ্যোতি বৰুৱা
স্বৰ্গজ্যোতি বৰুৱা (Swargajyoti Barooah), বিয়াৰ আগত স্বৰ্গজ্যোতি দত্ত, এগৰাকী অসমীয়া অভিনেত্ৰী। ১৯৩৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জয়মতীত তেওঁ শিশুশিল্পী হিচাপে অভিনয় কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰখন প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰিছিল ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই আৰু অভিনয় কৰিছিল আইদেউ সন্দিকৈ, ফণী শৰ্মা ইত্যাদি শিল্পীয়ে। ১৯৩৩ আৰু ১৯৩৫ চনৰ মাজৰ সময়ছোৱাত ছবিখনৰ শ্বুটিং হৈছিল। তেওঁ বোলছবিখনত ডালিমীৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল।
স্বাস্থ্যজনিত কাৰণত তেওঁৰ কম বয়সতে মৃত্যু হয়। তেওঁ গোলাঘাটৰ তাৰা প্ৰসাদ বৰুৱাৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তাৰাপ্ৰসাদ বৰুৱা আছিল স্কটিছ চাৰ্চ কলেজৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ, কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্বৰ্ণপদক লাভকৰোঁতা, এজন নামজ্বলা উকীল আৰু লগতে অসমৰ তাম্ৰপত্ৰ লাভ কৰা এজন স্বাধীনতা সংগ্ৰামী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ
ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ চমুকৈ নাক (NAAC) ভাৰতৰ উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপনৰ লগত জড়িত অনুষ্ঠান। বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ অধীনত এই অনুষ্ঠানটো সম্পূৰ্ণ স্বায়ত্ত্বশাসিত। ভাৰত চৰকাৰৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰণালয়ৰ অন্তৰ্গত এই অনুষ্ঠানৰ মুখ্য কাৰ্যালয় কৰ্ণাটকৰ ৰাজধানী বেংগালুৰুত অৱস্থিত। ইয়াৰ বৰ্তমান সঞ্চালক প্ৰধান এছ. চি. শৰ্মা।
ইতিহাস
১৯৮৬ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতিৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি ১৯৯৪ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ গঠন কৰা হৈছিল। এই নীতি অনুসৰি শিক্ষাৰ নিম্ন মানদণ্ডৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি মানদণ্ড উন্নয়নৰ বাবে কাৰ্যপন্থা হাতত ল’বলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছিল। ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিত বিভিন্ন আঁচনি ৰূপায়ণৰ লগতে এখন ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন অনুষ্ঠান গঠন কৰা হয়। ১৯৯৪ চনত নাক আনুষ্ঠানিকভাৱে গঠন কৰা হয়। স্থাপনৰ পিছৰে পৰা ই দেশৰ বিভিন্ন উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰ শৈক্ষিক দিশৰ মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন কৰি আহিছে।
গ্ৰেডিং
ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদে প্ৰতিষ্ঠান সমূহৰ শৈক্ষিক দিশ পৰ্যালোচনা কৰি আঠটা শ্ৰেণীত গ্ৰেড প্ৰদান কৰে:
প্ৰত্যাপন
২০১৮ চনৰ ২ নৱেম্বৰ অনুসৰি ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদে ৫৬৮খন বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ১১,৮১৬খন মহাবিদ্যালয় প্ৰত্যাপিত কৰিছে। ইয়াৰে ভিতৰত ১,৮৫৬খন প্ৰতিষ্ঠানে প্ৰতিষ্ঠিত "A" গ্ৰেড লাভ কৰিছে। ইয়াৰে ২০৬খন বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ১৬৫০খন মহাবিদ্যালয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী সংস্থা
উষা যাদৱ
উষা যাদৱ (Usha Jadhav; জন্ম: ৩ নৱেম্বৰ ১৯৮৪) বিশেষকৈ হিন্দী আৰু মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। ২০১২ চনৰ মাৰাঠী ছবি ‘ধগ’ৰ বাবে তেওঁক বিশেষভাবে জনা যায়। এই ছবিখনত কৰা অভিনয়ৰ বাবে ৬০তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১৯ চনত তেওঁ ৫০তম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ‘মাই ঘাট: ক্ৰাইম নাম্বাৰ ১০৩/২০১৫’ ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ আই.এফ.এফ.আই. বঁটাও লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
মহাৰাষ্ট্ৰৰ কোলহলাপুৰত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তাৰপিছত যাদৱে এটা ট্ৰেভেল এজেঞ্চিৰ চাকৰিত পুণেলৈ যায়। কিন্তু চাকৰি এৰা নাছিল যদিও শিল্পৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহৰ বাবে মুম্বাইলৈ উভতি আছে আৰু সুবিধাৰ সন্ধান কৰে। তেওঁ ‘টাটা ডকোমো’, ‘ফেভিকল’, ‘হেড এণ্ড চোল্জাৰছ্’, ‘আই.চি.আই.চি.আই. বেঙ্ক’ আদি বহুকেইটা ব্যৱসায়িক বিজ্ঞাপনত কাম কৰাৰ সুযোগ পায়। চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ প্ৰথম অভিনয় মধুৰ ভাণ্ডাৰকাৰে পৰিচালনা কৰা ২০০৭ চনৰ ছবি ‘ট্ৰেফিক চিগনেল’। ইয়াত তেওঁ ট্ৰেফিক চিগনেলত সামগ্ৰী বেচা ছোৱালী এজনীৰ সৰু চৰিত্ৰ এটাত অভিনয় কৰিছিল। অভিনেত্ৰী দিপ্তী নাভালে পৰিচালকৰ ৰূপত প্ৰথম পৰিচালনা কৰা, মনিষা কৈৰালা আৰু ৰজত কাপুৰে মূল ভূমিকা কৰা ২০০৯ চনৰ ছবি ‘দো পেইচে কী ধুপ, চাৰ আনে কী বাৰিষ’তো যাদৱে সৰু চৰিত্ৰ এটা কৰে। ২০১২ চনত যাদৱক ‘কৌন বনেগা ক্ৰোড়পতি’ৰ ষষ্ঠ চিজনৰ বিজ্ঞাপনত অমিতাভ বচ্চনৰ সৈতে দেখা গৈছিল।
ষ্টাৰপ্লাছত সম্প্ৰচাৰ হোৱা টেলিভিচন শ্বো ‘লাখো মেঁ এক’ৰ এটা খণ্ডত তেওঁক মুখ্য ভূমিকাত দেখা গৈছিল। এই শ্বোটোত সমাজত পৰিবৰ্তন অনা সাধাৰণ মানুহৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। অনন্ত মহাদেৱনে অতিথি পৰিচালক হিচাপে পৰিচালনা কৰা এই খণ্ডটোত এজনী ন-কইনাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যাক গাৰ ক’লা বৰণৰ বাবে শহুৰেকৰ ঘৰৰ মানুহে ভেদ-ভাৱ কৰিছিল।
উষা যাদৱে বাবাচাহেব আম্বেদকাৰক তেওঁৰ অনুপ্ৰেৰণা বুলি মানে। “আমি সকলোৱে জানো যে বাবাচাহেবে আমাৰ দেশৰ সংবিধান প্ৰণয়ন কৰিছিল। কিন্তু বহুতে গৌণ বুলি ভবা, মহিলাৰ বাবে তেওঁ যি কৰি থৈ গৈছে, সেয়া অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু মোৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণামূলক। বাবাচাহেবে মহিলাসকলক বিভিন্ন ন্যায়িক অধিকাৰৰ লগতে সমাধিকাৰো দিছে।”
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্বাহানা গোস্বামী
শ্বাহানা গোস্বামী (Shahana Goswami,জন্ম-৬ মে' ১৯৮৬) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। শ্বাহানাই সাধাৰণতে হিন্দী ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰে। প্ৰযোজনা সহযোগী হিচাপে কেৰিয়াৰৰ পাতনি মেলা শ্বাহানাই পৰৱৰ্তী সময়ত অভিনয়ৰ জগতত ভৰি দিয়ে আৰু একাধিক ভিন্নধৰ্মী ছবিত কাম কৰে। ২০০৯ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ৰক অন ছবিত অভিনয় কৰি শ্বাহানাই ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সমালোচকৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ফিল্মফেয়াৰৰ উপৰি শ্বাহানাই আইফা, ষ্টাৰ স্ক্ৰীন আদি বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ফিৰক, মিডনাইটছ চিলড্ৰেন, বোম্বাই বেগমছ, ব্ৰেক কে বাদ হৈছে শ্বাহানাৰ কিছু উল্লেখযোগ্য কৰ্ম।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
শ্বাহানাৰ জন্ম হৈছিল নতুন দিল্লীত। তেখেতে দিল্লীৰ চৰ্দাৰ পেটেল বিদ্যালয় আৰু মুম্বাইৰ ছফিয়া কলেজত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে। স্কুলত তেখেতে হাউছ কেপ্টেইন আৰু ক্ৰীড়া চেম্পিয়ন আছিল। তেখেতে দহবছৰৰ কাৰণে গুৰু পদ্মশ্ৰী কিৰণ ছেগলৰ অধীনত ওডিছিৰ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।
কৰ্মজীৱন
থিয়েটাৰত কৰ্মৰত হৈ থকাৰ সময়তে টেলেণ্ট কনছালটেণ্ট শ্বানু শৰ্মাই শ্বাহানক নাছিৰুদ্দিন শ্বাহৰ অভিষেককাৰী পৰিচালনা ইউ হোতা ত' ক্যা হোতাৰ বাবে অডিশ্যন দিবলৈ কয়। পৰ্যায়ক্ৰমে শ্বাহানাই ৰীমা কাগতিৰ ছবি "হানিমুন ট্ৰেভেলছ প্ৰাইভেট লিমিটেড"ত বোমান ইৰানীৰ জীয়েকৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে। সেইখিনি সময়তে, ইউ হোতা ত' ক্যা হোতাত শ্বাহানাৰ অভিনয় প্ৰত্যক্ষ কৰা এগৰাকী চিত্ৰগ্ৰহণকাৰীয়ে তেখেতক পাৰ্ছেপ্ট পিকচাৰ কোম্পানীৰ ৰু ব ৰুৰ বাবে অডিশ্যন দিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। ছবিখনৰ বাবে শ্বাহানা নিৰ্বাচিত হয় আৰু স্নাতক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকাৰ সময়তেই তেখেতে সেইখন ছবিত অভিনয় কৰে। ছবিখনৰ প্ৰথমটো শ্বট শ্বাহানাই বেংককত দিয়ে।
শ্বাহানাৰ বন্ধু শ্বানু শৰ্মা আৰু ছিমৰণে ৰক অন বাবে অভিনয়-শিল্পীৰ বাছনি কৰি থকাৰ সময়তে শ্বাহানাৰ নামটো ছবিখনৰ পৰিচালক অভিষেক কাপুৰক জনোৱা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত শ্বাহানাই ৰক অনৰ বাবে অডিশ্যন দিয়ে আৰু ছবিখনৰ ডেবি নামৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰটোত অভিনয়ৰ সুযোগ পায়। এইটো চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি শ্বাহানাই দৰ্শক আৰু সমালোচকৰ প্ৰশংসা অৰ্জন কৰাৰ উপৰি বহুকেইটা মানসম্পন্ন বঁটাও লাভ কৰে। তাৰে ভিতৰত ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা লাভ কৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সমালোচকৰ বঁটাটো অন্যতম। ২০১৩ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত দীপা মেহতাৰ ছবি মিডনাইটছ চিলড্ৰেন আছিল শ্বাহানাৰ প্ৰথমখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি। ছলমান ৰুশ্বডিৰ একে নামৰ প্ৰখ্যাত উপন্যাসখন ছবিখনৰ আধাৰ আছিল। ২০২১ চনত শ্বাহানাই অলংকৃতা শ্ৰীবাস্তৱৰ নিৰ্দেশত বোম্বাই বেগমছ নামৰ ছটা খণ্ডৰ নেটফ্লিক্স চিৰিজটোত অভিনয় কৰে। এইটো ছিৰিজত তেখেতৰ লগতে পূজা ভাট, অম্ৰুতা শুভাস আৰু প্লাৱিতা বৰঠাকুৰয়েও অভিনয় কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
দেৱী প্ৰসাদ শেট্টী
দেৱী প্ৰসাদ শেট্টী (Devi Prasad Shetty) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় হৃদৰোগ বিশেষজ্ঞ আৰু উদ্যোগী। তেখেত নাৰায়ণা হেল্থ (Narayana Health) নামৰ ২১টা চিকিৎসা-কেন্দ্ৰযুক্ত সংস্থাটোৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু অধ্যক্ষ। তেখেতে ১৫,০০০ টাতকৈও অধিক হৃদৰোগৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰিছে। ভাৰতৰ স্বাস্থ্যখণ্ডলৈ আগবঢ়োৱা অনবদ্য অৱদানৰ বাবে ২০০৪ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী আৰু ২০১২ চনত পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৩ চনৰ ৮ মে'ত কৰ্ণাটকৰ দক্ষিণ কানাড়া জিলাৰ এখন গাঁৱত দেৱী প্ৰসাদ শেট্টীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ আছিল পিতৃ-মাতৃৰ অষ্টমগৰাকী সন্তান। তেওঁলোকৰ মুঠতে নগৰাকী সন্তান আছিল। বিদ্যালয়ৰ পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা অৱস্থাতেই তেওঁ হৃদৰোগৰ চাৰ্জন হ'ম বুলি সিদ্ধান্ত লৈছিল, যেতিয়া তেওঁ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ চিকিৎসক ক্ৰিষ্টিয়ান বাৰ্নাডে কৰা পৃথিৱীৰ প্ৰথমটো হৃদযন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠাপনৰ বিষয়ে শুনিছিল। ১৯৭৯ চনত এমবিবিএছৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পাছত তেওঁ মাংগালোৰস্থিত কস্তুৰবা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত সাধাৰণ অস্ত্ৰোপচাৰ বিষয়ত পষ্ট-গ্ৰেজুৱেট কৰিছিল। তাৰপিছত তেখেতে ইংলেণ্ডৰ ৰয়েল কলেজ অৱ চাৰ্জনছৰ পৰা এফআৰচিএছ (FRCS) অৰ্জন কৰিছিল।