cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নাহৰফুটুকী বাঘ
বিতৰণ তথা বসতিস্থল
বনৰীয়া মেকুৰীৰ প্ৰজাতি সমূহৰ ভিতৰত নাহৰফুটুকী বাঘ আটাইতকৈ বহুলভাৱে বিস্তৃত প্ৰজাতি। ই আফ্ৰিকা মহাদেশত ভিন্ন বসতিস্থলত বাস কৰে। অৱশ্যে উত্তৰ আফ্ৰিকাত ইয়াৰ জনবসতি প্ৰায় নোহোৱা হৈ পৰিছে। এছিয়া মহাদেশত দক্ষিণ-পশ্চিম আৰু কেন্দ্ৰীয় ভাগত নাহৰফুটুকী সৰু সৰু জনসংখ্যাৰ গোটত বিভক্ত হৈ আছে। উত্তৰ-পূব এছিয়াত নাহৰফুটুকী বাঘ বিপথগামী (critically endangered) অৱস্থাত আছে। অৱশ্যে ভাৰতবৰ্ষ, দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু চীনত এই বাঘ বৰ্তমানে বিপদমুক্ত
নাহৰফুটুকী বাঘ সাধাৰণতে ঘাঁহনি (grassland), কাঠনি (woodland) তথা নদীকাষৰীয়া বনাঞ্চল সমূহত পোৱা যায়। এই প্ৰজাতিটো প্ৰধানকৈ চাভানা (savanna) আৰু চিৰসেউজীয়া বনাঞ্চল (rainforest) দেখা যায়। নাহৰফুটুকী বাঘ অভিযোজন (adaptation)ত অত্যন্ত পাকৈত আৰু সেয়ে ইয়াক অন্যান্য বাসস্থান যেনে পৰ্ণপাতী অৰণ্যতো নিজকে সুন্দৰকৈ খাপ খুৱাই বসবাস কৰা দেখা যায়।
আচৰণ
নাহৰফুটুকী বাঘ সাধাৰণতে নিশাচৰ আৰু ই অকলশৰে থাকে। বাসস্থান আৰু খাদ্য ভেদে ইয়াৰ আচৰণ ভিন্ন হোৱা দেখা যায়। পশ্চিম আফ্ৰিকাত কৰা ৰেডিঅ' ট্ৰেকিং (Radio-tracking) আৰু মল বিশ্লেষণ (scat analysis) ৰ পৰা তথ্য অনুসৰি চিৰসেউজীয়া অঞ্চলৰ নাহৰফুটুকী বাঘৰ দিনত সক্ৰিয় (Diurnal) হোৱাৰ প্ৰবণতা বেছি। তদুপৰি ঋতু অনযায়ীও ইহঁতৰ আচৰণৰ পাৰ্থক্য দেখা যায়।
নাহৰফুটুকী বাঘ গছত বগাব পৰা ক্ষমতাৰ বাবে খ্যাত। দিনৰ ভাগত ইহঁতে গছৰ ডালত জিৰণি লৈ থাকে, খাদ্যও গছৰ ওপৰলৈ নি খোৱা দেখা যায়। ই সাঁতোৰা, বেগ, আৰু জপিওৱাত খুবেই শক্তিশালী। ই কেইবাধৰণৰ মাত (vocalizations) উলিয়াব পাৰে, যেনে- গোঁজৰণি (growls), grunts, roars,meows, আৰু কৰতেৰে কটা ধৰণৰ শব্দ (sawing)।
মতা বাঘৰ বিচৰণ স্থল (Home ranges) 30 km2 ৰ পৰা 78 km2 পৰ্যন্ত আৰু বাঘিণীৰ 15 to 16 km2 হয়। তথ্য অনুসৰি মতা বাঘৰ বিচৰণ স্থল বাঘিণীটকৈ ডাঙৰ হয়। মতা বাঘৰ বিচৰণ স্থলী মাজত সাধাৰণতে উপৰা-উপৰি (overlap) নহয়। কিন্তু মতা- মাইকীৰ মাজত হয়। ৰেডিঅ' কলাৰৰ যোগেদি কৰা এটা গৱেষণাত বাঘিণীৰ বিচৰণস্থলী সম্পূৰ্ণকৈ মতা বাঘৰ বিচৰণস্থলীৰ ভিতৰতে পৰা দেখা গৈছিল।
নাহৰফুটুকী বাঘৰ প্ৰজননৰ সময় ঠাই ভেদে বেলেগ বেলেগ হ'লেও ই সাধাৰণতে বছৰজুৰি প্ৰজনন কৰিব পাৰে। এবাৰত ২ টাৰ পৰা ৪ টাকৈ পোৱালি জন্ম হয়।
মানুহৰ সৈতে সম্পৰ্ক
ইতিহাসৰ পাতত নাহৰফুটুকী বাঘৰ বহুলভাৱে উল্লেখ আছে। বহু দেশৰ কলা-কৃষ্টি, লোকগীত আদিত ইয়াৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়। বৰ্তমান আফ্ৰিকাত ইয়াক খেল-ধেমালিত প্ৰতীক হিচাপে ব্যবহাৰ কৰে।
যদিও সাধাৰণভাৱে স্বাস্থ্যৱান নাহৰফুটুকী বাঘে মানুহক আক্ৰমণ নকৰে কিন্তু আঘাতপ্ৰাপ্ত বা বুঢ়া বাঘে সহজ খাদ্যৰ আশাত মানুহ আক্ৰমণ কৰে। পৰ্য্যায়ক্ৰমে ইহঁত মানুহৰ মাংস ভক্ষণত অভ্যস্ত হৈ নৰখাদক হৈ পৰে। ভাৰতৰ উল্লেখযোগ্য নৰখাদক নাহৰফুটুকী বাঘৰ ভিতৰত ৰুদ্ৰপ্ৰয়াগৰ নৰখাদক (Leopard of Rudraprayag)' আৰু পানাৰ নৰখাদক (Panar Leopard)নাহৰফুটুকী বাঘে ক্ৰমান্বয়ে ১২৫ আৰু ৪০০ ৰ ওপৰৰ মানুহ হত্যা কৰিছিল। বিখ্যাত চিকাৰী জিম কৰবেটে দুয়োটা নৰখাদকক মাৰিবলৈ সক্ষম হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বাঘ শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী শ্ৰেণী:মাংসভোজী
দেৱেন্দ্ৰ ঝাঝাৰীয়া
দেৱেন্দ্ৰ ঝাঝাৰীয়া (Devendra Jhajharia; জন্ম: ১০ জুন ১৯৮১) এজন ভাৰতীয় পেৰালিম্পিক জেভলীন থ্ৰ' খেলুৱৈ। পেৰালিম্পিকত দুটাকৈ ব্যক্তিগত সোণৰ পদক লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় খেলুৱৈ। ২০০৪ চনত গ্ৰীচৰ এথেন্সত অনুষ্ঠিত হোৱা গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকৰ জেভলীন থ্ৰ'ত তেওঁ প্ৰথম স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰি পেৰালিম্পিক ক্ৰীড়াত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰা দ্বিতীয় ভাৰতীয়ত পৰিণত হৈছিল। ২০১৬ চনৰ ৰিঅ' পেৰালিম্পিকত একে খেলত তেওঁ নিজৰ ব্যক্তিগত ৰেকৰ্ড ভাঙি সোণৰ পদক লাভ কৰিলে। ২০২১ চনত অনুষ্ঠিত টকিঅ' ২০২০ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত তেওঁ পুনৰ একে শিতানতে ৰূপৰ পদক লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮১ চনৰ ১০ জুন তাৰিখে ৰাজস্থানৰ চুৰু জিলাত দেৱেন্দ্ৰৰ জন্ম হৈছিল। ৮ বছৰ বয়সত এজোপা গছত উঠোঁতে তেওঁ এডাল বিদ্যুৎ পৰিবাহী তাঁৰক স্পৰ্শ কৰে। লগে লগে তেওঁক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হয়, কিন্তু চিকিৎসকে তেওঁৰ বাওঁ হাতখন কাটিবলৈ বাধ্য হয়। ১৯৯৭ চনত দ্ৰোণাচাৰ্য বঁটা বিজয়ী প্ৰশিক্ষক আৰ ডি সিঙে তেওঁক এখন বিদ্যালয় ক্ৰীড়া দিৱসত তেওঁক লক্ষ্য কৰে। তেওঁ তেওঁৰ ব্যক্তিগত প্ৰশিক্ষক আৰ ডি সিঙক ২০০৪ চনত জিকা সোণৰ পদকৰ কৃতিত্ব দিয়ে।
কৰ্মজীৱন
২০০২ চনত কোৰিয়াত অনুষ্ঠিত অষ্টম FESPIC ক্ৰীড়াত তেওঁ সোণৰ পদক লাভ কৰে। ২০০৪ চনত গ্ৰীচৰ এথেন্সত অনুষ্ঠিত গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিক প্ৰতিযোগিতাত ঝাঝাৰীয়া প্ৰথম বাৰৰ বাবে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ সুযোগ পায়। ইয়াত তেওঁ জেভলীন থ্ৰ'ত ৬২.১৫ মিটাৰ অতিক্ৰম কৰি বিশ্ব ৰেকৰ্ড গঢ়ি সোণৰ পদক লাভ কৰে।
তাৰপাছত তেওঁ ২০১৩ চনত ফ্ৰান্সৰ লয়নত অনুষ্ঠিত আইপিচি বিশ্ব এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতাত সোণৰ পদক লাভ কৰে। আকৌ ২০১৪ চনত দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ইনচিয়নত অনুষ্ঠিত এছিয়ান পেৰা ক্ৰীড়াত তেওঁ ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। ২০১৫ চনত দোহাত অনুষ্ঠিত আইপিচি বিশ্ব এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ ৰূপৰ পদক লাভ কৰে।
২০১৬ চনত ডুবাইত অনুষ্ঠিত এছিয়া-ওচেনিয়া চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে। একে বছৰতে ২০১৬ ৰিঅ' পেৰালিম্পিক ক্ৰীড়াত পুৰুষৰ জেভলীন থ্ৰ' এফ৪৬ ইভেণ্টত ৬৩.৯৭ মিঃৰ ৰেকৰ্ড গঢ়ি সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে। তেওঁ পুনৰ টকিঅ' ২০২০ পেৰালিম্পিকত পুৰুষৰ জেভলীন থ্ৰ' এফ৪৬ ইভেণ্টত ৰূপৰ পদক লাভ কৰে।
তথা উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয় শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
বৰুণ সিং ভাটী
বৰুণ সিং ভাটী (Varun Singh Bhati) এজন ভাৰতীয় পেৰালিম্পিক হাই জাম্প খেলুৱৈ। তেওঁ পলিঅ' ৰোগত আক্ৰান্ত। তেওঁ বেংগালুৰুৰ ভাৰতীয় ক্ৰীড়া নিগমত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছে তথা গ'স্পৰ্ট ফাউণ্ডেশ্যনে তেওঁক আৰ্থিক দিশত সহায় কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
গ্ৰেটাৰ নয়ডাৰ নিবাসী হেম সিং ভাটিৰ পুত্ৰ বৰুণে বৰ্তমান গণিত শাস্ত্ৰৰ স্নাতক মহলাৰ ছাত্ৰ। তেওঁ ক্ৰীড়া প্ৰতিভা চেইণ্ট জোচেফ স্কুলত পঢ়ি থাকোঁতেই সকলোৰে দৃষ্টিগোচৰ হৈছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ এথলেট সত্যনাৰায়ণে তেওঁৰ এই প্ৰতিভা লক্ষ্য কৰিছিল। পেৰা চেম্পিয়ন ইভেণ্টবোৰত বৰুণক গ'স্পৰ্ট ফাউণ্ডেশ্যনে সহায় কৰে।
বৰ্তমান দেশৰ ভিতৰতে শীৰ্ষস্থানীয় খেলুৱৈৰ পৰ্যায় পোৱা বৰুণ সৰুতে পুলিঅ ৰোগত আক্ৰান্ত হয় আৰু এখন ভৰি অকামিকা হয়। বৰুণে এই বাধাৰ পিছতো ক্ৰীড়া আৰু শিক্ষা উভয় ক্ষেত্ৰতে সমতুল্য স্থাপন কৰি আগবাঢ়ি যাব ধৰিলে। স্কুলৰ দিনৰ পৰাই তেওঁ ক্ৰীড়াৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
২০১২ চনত বৰুণে "এ" কোৱালিফিকেচন মাৰ্কত ভুক্তিৰ লগে লগে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। ২০১২ চনৰ লণ্ডন পেৰালিম্পিকত বৰুণে অংশ গ্ৰহণ কৰি ১.৬০ মিটাৰ উচ্চতালৈ জঁপিয়াইছিল। ২০১৪ চনৰ কোৰিয়াৰ ইনচিয়নত অনুষ্ঠিত এছিয়ান পেৰা ক্ৰীড়াত তেওঁ ভাৰতীয় দলৰ সদস্য আছিল। এই প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ পঞ্চম স্থান দখল কৰে। একে বছৰৰ চীন মুক্ত এথলেটিক্স চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ সোণৰ পদক লাভ কৰে। ২০১৫ চনৰ কাটাৰৰ দোহাত অনুষ্ঠিত বিশ্ব পেৰা চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ আকৌ পঞ্চম স্থান অধিকাৰ কৰে। তাত তেওঁ ১.৮২ মিটাৰ উচ্চতালৈ জপিঁয়ায়। ২০১৬ চনৰ আইপিচি এছিয়া ওচেনিয়া এথলেটিক্স চেম্পিয়নশ্বিপত এক নতুন এছিয়ান ৰেকৰ্ড গঢ়ি সোণৰ পদক লাভ কৰে। ২০১৬ চনৰ ব্ৰাজিলৰ ৰিঅ'ত অনুষ্ঠিত গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিক ক্ৰীড়াত তেওঁ ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয়
তিতাবৰ মহকুমা
তিতাবৰ (Titabor) হৈছে অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ এটা মহকুমা। যোৰহাটৰ পৰা ২০ কিঃমিঃ আঁতৰত অৱস্থিত তিতাবৰ বিশেষকৈ ধান উৎপাদনৰ কাৰণে বিখ্যাত। এছিয়াৰ ভিতৰতে ডাঙৰ ধান গৱেষণা কেন্দ্ৰ ইয়াতেই অৱস্থিত। মহকুমাৰ সদৰ ঠাই হৈছে তিতাবৰ। এই নগৰৰ লেখত ল'বলগীযা প্ৰতিষ্ঠানসমূহ হ'ল - জিলা শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান, ৰেচম মহাবিদ্যালয় আদি। এই নগৰৰ মাজেদি পূবা-পশ্চিমাকৈ ঐতিহাসিক ধোদৰ আলি পাৰ হৈ গৈছে। ধানখেতিৰ বাবে বিখ্যাত তিতাবৰৰ এখন বিখ্যাত পথাৰ হামদৈ পথাৰ | প্ৰায় দুই হাজাৰ পুৰা মাটিৰে পৰিৱেষ্টিত পথাৰখনত ভালেকেইখন গাঁৱৰ ৰাইজে খেতি কৰি আহিছে |
নামৰ উৎপত্তি
তিতাবৰ নামৰ কেইবাটাও প্ৰবাদ জনসমাজত প্ৰচলিত আছে। এটা প্ৰবাদ মতে, তিতাৰাম নামে এজন দৰদী, অতিথি পৰায়ণ ব্যক্তিৰ নামৰ পৰা তিতাবৰ খ্যাত হ’ল। ঘৰৰ সন্মুখত পথৰ দাঁতিত নিজে ৰোৱা এজোপা বড় গছ। বড় গছৰ তলত বাটৰুৱাই জিৰণি লয় আৰু তিতাবৰৰ ঠাণ্ডা পানী, চৰবত আদিৰ আপ্যায়ন পায়। তিতাৰাম আৰু তিতাৰামৰ বড় বিখ্যাত হৈ উঠিল। সেয়ে কালক্ৰমত স্থান নিৰ্দেশক নামলৈ ‘তিতাৰাম বড়’ আৰু শেষত ‘তিতাবৰ’লৈ ৰূপান্তৰ ঘটিল।
ইতিহাস
১৯৫৯ চনত এখন ৰাজহ নগৰ হিচাপে তিতাবৰ নগৰখন গঢ় লৈ উঠিছিল। পূৰ্বতে তিতাবৰ যোৰহাট মহকুমাৰ অন্তৰ্গত আছিল। তৰুণ গগৈ মুখ্যমন্ত্ৰী হোৱাৰ পিছত তিতাবৰক যোৰহাট জিলাৰ এটা নতুন মহকুমা ৰূপে ঘোষণা কৰে।
ভৌগোলিক অৱস্থিতি আৰু জনগাঁথনি
তিতাবৰৰ স্থানাংক হৈছে 26.6°N, 94.2°W আৰু গড় উচ্চতা 172 m। ২০০১ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্য মতে নগৰ সমিতি অঞ্চলৰ জনসংখ্যা আছিল ৭৮৪০ জন।
ৰাজনীতি
তিতাবৰ নগৰখন যোৰহাট লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত। তিতাবৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক অসমৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈ দেৱৰ পাছত বৰ্তমানৰ বিধায়ক কংগ্ৰেছৰ শ্ৰী যুত ভাস্কৰজ্যোতি বৰুৱা। প্ৰয়াত গগৈ ২০০১ চনৰ পৰা একেৰাহে চাৰিবাৰ তিতাবৰ সমষ্টিৰ বিধায়ক নিৰ্বাচিত হৈ আহিছিল।
যাতায়াত
তিতাবৰৰ মাজেৰে পূবা-পশ্চিমাকৈ ঐতিহাসিক ধোদৰ আলি পাৰ হৈ গৈছে। এই পথেৰে পূৱলৈ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ নামৰূপৰ ওচৰৰ জয়পুৰলৈ আৰু পশ্চিমলৈ গোলাঘাট জিলাৰ কমাৰগাঁৱলৈ যাব পাৰি। নগৰৰ সোমাজতে অসম ৰাজ্যিক পৰিবহণ নিগমৰ বাছ আস্থান আৰু তিতাবৰ ৰে'ল ষ্টেছন অৱস্থিত। ইয়াৰে আশে পাশে বে-চৰকাৰী বাছ আৰু টেক্সী সেৱাৰ বাবে বিভিন্ন আস্থান সমূহ আছে। নিকটৱৰ্তী বিমান বন্দৰ ৰৰৈয়াৰ পৰা তিতাবৰলৈ দূৰত্ব প্ৰায় ১৬ কিঃমিঃ।
অৰ্থনীতি
তিতাবৰৰ লোকসকল প্ৰধান জীৱিকা হৈছে কৃষি। মূল শস্য হৈছে চাহ আৰু ধান। ইয়াত উৎপন্ন হোৱাৰ ধানৰ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত চাহিদা আছে।
তিতাবৰ নগৰৰ পৰা প্ৰায় তিনি কিঃমিঃ দূৰত ধলি নৈৰ পাৰতে পঞ্চৰত্ন চিমেণ্ট প্ৰাইভেট লিমিটেড নামৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ এটা বিলাতী মাটিৰ উদ্যোগ আছে। আনহাতে পাণবাৰী, ৰঙাজান আৰু ডফলাটিং চাহ বাগিছাত একোটাকৈ চাহপাতৰ কাৰখানা আছে।
তিতাবৰ চহৰৰ মাজমজিয়াতে প্ৰতি দেওবাৰে এখন বজাৰ বহে। ইয়াত কৃষিজাত সামগ্ৰীকে ধৰি সকলো ধৰণৰ লাগতিয়াল বস্তুৰ লাগতিয়াল বস্তু বেচা-কিনা হয়। আধুনিক শ্বপিং মলৰ আৰ্হিত লাগতিয়াল বস্তুৰ কিনিবৰ বাবে তিতাবৰত নতুনকৈ ৰৌনাক আৰু প্ৰবীণ নামৰ দুখন দোকান স্থাপন কৰা হৈছে।
উল্লেখযোগ্য ঠাই
১৮৮০ দশকত নিৰ্মিত এই অতিথিশালাটো তিতাবৰৰ পৰা প্ৰায় পাঁচ কিঃমিঃ মান দূৰত্বৰ জালুকনিবাৰীত অৱস্থিত। ১৯২৯ চনত তেওঁ ইয়াতেই এটা ছপাশাল বহুৱায়। এই ছপাশালটোৰ পৰাই ১৯৩৫ চনৰ ১২ আগষ্টত প্ৰথম অসমীয়া দৈনিক বাতৰি কাকত দৈনিক বাতৰি প্ৰকাশ হৈছিল।
তিতাবৰ চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৫কিঃমিঃ আঁতৰত অৱস্থিত। ইয়াত বাস কৰা লোকসকল হৈছে থাইলেণ্ডৰ পৰা প্ৰব্ৰজন হোৱা লোকসকলৰ উত্তৰসূৰী। তেওঁলোকে ভাৱ বিনিময়ৰ বাবে দোৱান ব্যৱহাৰ কৰে। এই দোৱানৰ থাইলেণ্ডত ব্যৱহৃত হোৱা ভাষাৰ সৈতে মিল আছে। ইয়াৰোপৰি তেওঁলোকৰ নিজা লিপি আছে।
হামদৈ পথাৰ হৈছে ধান খেতিৰ বাবে ব্যৱহৃত পথাৰ। প্ৰতিবছৰে ধান কটাৰ পাছত ভাৰতীয় বায়ু সেনাই এই পথাৰখনতে নতুনকৈ ভৰ্তি হোৱা পেৰাট্ৰ’পাৰ সকলক পেৰাছুটিঙৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে। কিংবদন্তি মতে কছাৰী ৰজাৰ কণ্যা হেৰেমদৈৰ নাম অনুসাৰে এই ক্ষেত্ৰক হামদৈ হিচাপে নামকৰণ কৰা হয়। হামদৈ পথাৰত প্ৰায় দুহেজাৰ পুৰা মাটি থকাৰ কথা পোৱা যায়। এই পথাৰত প্ৰায় ৬-৭খন গাঁৱৰ ৰাইজে খেতি কৰে। ইয়াত জলসিঞ্চনৰ বাবে দাঁতিকাষৰীয়া জান, কাছজান নদীৰ ওপৰত এখন শ্লুইশ গেট ৰ কাম ২০০৭ চনৰ পৰা আৰম্ভ কৰা হৈছিল যদিও বিভিন্ন কাৰণত সেইখন সম্পূৰ্ণ হৈ নুঠিল।
সংবাদ সেৱা
১৯৩৫ চনৰ ১২ আগষ্টত ৰায়বাহাদুৰ শিৱ প্ৰসাদ বৰুৱাই ঠেঙাল ভৱনৰ পৰা দৈনিক বাতৰি প্ৰকাশ কৰি তিতাবৰত সাংবাদিকতাৰ ভেঁটি গঢ়ি তোলে। কিছুদিনৰ পাছতেই এই কাকতখন বন্ধ হৈ যায়। তথাপি প্ৰথমখন অসমীয়া দৈনিক বাতৰি কাকত ৰূপে ইয়াৰ নাম ইতিহাসত জিলিকি আছে। ১৯৪৭-৪৮ চনত প্ৰয়াত চক্ৰেশ্বৰ শইকীয়াৰ সম্পাদনাত ভোলাৰাম শইকীয়া ৰাজখোৱা প্ৰকাশক স্বৰূপে থাকি দ্বিতীয়খন পষেকীয়া কাকত ‘কৃষক’ তিতাবৰৰ পৰা প্ৰকাশ পায়। তিতাবৰ প্ৰেছ ক্লাব গঠন আৰু নিৰ্মাণ তিতাবৰ অঞ্চলৰ সাংবাদ জগতত এক উল্লেখযোগ্য উপকৰণ।
শিক্ষা
কুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিতে তিতাবৰত কেইবাখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় গঢ় লৈ উঠিছিল। ১৯০৭ চনত প্ৰথমখন মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয় স্থাপন হয়। ১৯৩৩ চনত মিহিৰাম শইকীয়া হাইস্কুল স্থাপন কৰা হয়। অশোক শইকীয়া, অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মা দৰে উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি এই বিদ্যালয়ৰে প্ৰাক্তন ছাত্ৰ আছিল। ১৯৪৪ চনৰ ১৬ আগষ্টত তিতাবৰত ৰেচম প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান স্থাপিত হয়। ১৯৪৮ চনত তিতাবৰত বুনিয়াদী শিক্ষাৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হয়। এই কেন্দ্ৰতে অভ্যাসন বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয়। ১৯৫৪ চনত তিতাবৰত বুনিয়াদী প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয় আৰু ১৯৫৭ চনত স্নাতকোত্তৰ প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয় স্থাপন হয়। এই প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয় ১৯৬৪ চন মানত একেবাৰে উঠি যায় আৰু বুনিয়াদী প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰও ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতিৰ আধাৰত (১৯৮৬) জিলা শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠানলৈ ৰূপান্তৰ ঘটিল। ইয়াৰোপৰি তিতাবৰৰ মেলামাটিত ইছলামী শিক্ষাৰ বাবে দুখন শিক্ষানুস্থান গঢ়ি উঠিছে।
কুৰি শতিকাৰ শেষ দশকত কেইবাখনো ইংৰাজী আৰু অসমীয়া মাধ্যমৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় তিতাবৰত গঢ় লৈ উঠে। ১৯৯০ চনত প্ৰাগজ্যোতিকা ইংৰাজী বিদ্যালয়, ১৯৯৮ চনত তিতাবৰ জাতীয় বিদ্যালয়, গ্ৰীণ ফিল্ড একাডেমী, ব্ৰাইট ফিউচাৰ, হলি হাৰ্ট আদি বিদ্যালয় গঢ় লৈ উঠে।
কামৰূপী লোকগীত
কামৰূপী লোকগীত কামৰূপক কেন্দ্ৰ কৰি অসমত যিবোৰ লোক-সংগীত প্ৰচলিত হৈছে বা চৰ্চা চলিছে সেইবোৰ লোকগীতকে মূলতঃ কামৰূপীয়া লোক-গীতৰ আধাৰত ধৰা হয়৷ তাৰে ভিতৰত ধৰ্মীয় দিশ আৰু সাধাৰণ জন গাম্য জনগণৰ স্বাভাৱিক জীৱনতো প্ৰকাশ পোৱাকৈ কিছুমান বিষয়বস্তু নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে।
তিতাবৰ মহকুমা
শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
সমগ্ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ ধানৰ গৱেষণাৰ বাবে ১৯২৩ চনত তিতাবৰত স্থাপন কৰা হৈছিল। পূৰ্বতে ইয়াৰ নাম "ধান গৱেষণা কেন্দ্ৰ" আছিল। ১৯৮৬ চনত, এই কেন্দ্ৰটো "আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, তিতাবৰ" নামেৰে নামাংকিত কৰা হয়। ১৯৬৯ চনৰপৰা ইয়াৰ প্ৰশাসনিক দায়িত্বত আছে অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়।
মহাবিদ্যালয়
thumb|200px|নন্দনাথ শইকীয়া মহাবিদ্যালয় তিতাবৰ নগৰৰ মাজমজিয়াতে অৱস্থিত। ইয়াত কলা আৰু বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক পৰ্যায়ৰ পাঠদান দিয়া হয়।
তিতাবৰ নগৰৰ পৰা প্ৰায় ৮কিঃমিঃ মান দূৰত ন-আলিৰ দাঁতিতে অৱস্থিত। ইয়াত কলা শাখাত স্নাতক পৰ্যায়ৰ পাঠদান কৰোৱা হয়। এই মহাবিদ্যালয় ১৯৯০ চনত বৰহোলাত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহকুমা শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলা শ্ৰেণী:তিতাবৰ
দীপা মালিক
দীপা মালিক (Deepa Malik; জন্ম ৩০ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৭০) এগৰাকী ভাৰতীয় এথলীট। ২০১৬ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত ৰূপৰ পদক লাভ কৰি তেওঁ পেৰালিম্পিক ক্ৰীড়াত পদক লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা হৈ পৰিল। তেওঁ বিভিন্ন দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াত অংশ গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁ হিমালয়ান মটৰস্পৰ্ট সন্থা আৰু ফেডাৰেচন অফ মটৰ স্পৰ্টছ ক্লাৱছ অফ ইণ্ডিয়া ৰ লগত জড়িত। তেওঁ ১৭০০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বৰ এক আঠদিনীয়া শূন্যতকৈ কম উষ্ণতাত দুঃসাহসিক অভিযান সফল ভাবে ৰূপায়ণ কৰিছিল। এই অভিযানত তেওঁ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ১৮০০০ ফুট উচ্চতাত আহোৰণ কৰিছিল। এই অভিযানৰ নাম - ৰেইড দে হিমালয়। হিমালয়ৰ বহু ভিতৰুৱা ঠাই সামৰি লেহ, চিমলা আৰু জম্মুৰ মাজেৰে এই অভিযানৰ পথছোৱা আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
দীপা কৰ্ণেল বি.কে. নাগপালৰ জীয়েক তথা কৰ্ণেল বিক্ৰম সিঙৰ পত্নী। দেৱীকা আৰু অম্বিকা দুগৰাকী দীপাৰ জীয়েক। বিভিন্ন পেৰালিম্পিক চেম্পিয়নশ্বিপ ইভেণ্টত তেওঁক গ'স্পৰ্ট ফাউণ্ডেশ্যনে সহায় কৰে।
দীপা খেল মন্ত্ৰণালয়ে মানৱ সম্পদ উন্নয়ন বিভাগৰ ক্ৰীড়া আৰু শাৰীৰিক শিক্ষা ক্ষেত্ৰৰ ১২তম পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনা কমিটিৰ এজন সক্ৰিয় সদস্য।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয়
ওঁ
thumb|100px|right|অসমীয়া হৰফত ওঁ-কাৰ ওঁ হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ পৱিত্ৰ আৰু সৰ্বজনীন প্ৰতীক। ইয়াক ওঁ-কাৰ, ওঙ্কাৰ (সংস্কৃত: অ + উ + ম্), প্ৰণৱ, ত্ৰ্যক্ষৰ আদি নামেৰেও জনা যায়। ই হিন্দু দৰ্শনৰ সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰ ব্ৰহ্মৰ বাচক। এই ধৰ্মৰ প্ৰতিটো সম্প্ৰদায় আৰু উপসম্প্ৰদায়ে ইয়াক অতি পৱিত্ৰ বুলি গণ্য কৰে। স্বামী বিবেকানন্দৰ মতে, ওঁ-কাৰ "সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰতীক তথা ঈশ্বৰৰো প্ৰতীক। " ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ মতে, "...ওঁ মানেই 'ওঁ শিৱ', 'ওঁ কালী', 'ওঁ কৃষ্ণ' হৈছে। " ওঁ-কাৰ বৌদ্ধ, জৈন, শিখ সকলেও পৱিত্ৰ জ্ঞান কৰে। এই প্ৰতীকৰ  দেৱনাগৰী ৰূপ ॐ, চীনা ৰূপ 唵, আৰু তিব্বতীয় ৰূপ ༀ।
ব্যুৎপত্তি
ওঁ শব্দ সংস্কৃত 'অৱ' ধাতুৰ পৰা উৎপন্ন হৈছে। এই ধাতু একাধাৰে ১৯টা ভিন্ন ভিন্ন অৰ্থত ব্যৱহাৰ হয়। এই বুৎপত্তি অনুযায়ী ওঁ-কাৰ এক প্ৰকাৰৰ সৰ্বজ্ঞ শক্তি, সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ শাসনকৰ্তা, অমংগলৰ পৰা ৰক্ষাকৰ্তা, ভক্তৰ মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণকাৰী, অজ্ঞান নাশক তথা জ্ঞান প্ৰদাতা। ওঁ-কাৰক ত্ৰ্যক্ষৰো বোলা হয়, কাৰণ ওঁ তিনটা মাত্ৰাযুক্ত – 'অ-কাৰ', 'উ-কাৰ' আৰু 'ম-কাৰ'। 'অ-কাৰ' 'আপ্তি' বা 'আদিমত্ত্ব' অৰ্থাৎ সৃষ্টিৰ প্ৰতীক। 'উ-কাৰ' 'উৎকৰ্ষ' বা 'অভেদত্ব'ৰ প্ৰতীক। 'ম-কাৰ' 'মিতি' বা 'অপীতি' অৰ্থাৎ লয়ৰ প্ৰতীক। অন্য ব্যাখ্যা অনুযায়ী, ই সৃষ্টি, স্থিতি আৰু প্ৰলয় সংঘটনকাৰী ঈশ্বৰৰ প্ৰতীক।
'প্ৰণৱ' শব্দৰ আক্ষৰিক অৰ্থ, 'যি উচ্চাৰণ কৰি স্তৱ কৰা হয়'। আন এটা অৰ্থ হল 'চিৰনতুন' বা 'চিৰন্তন'।
গুৰুত্ব আৰু ব্যাখ্যা
ওঁ-কাৰ ঈশ্বৰৰ সকলো নামৰ প্ৰতিনিধিস্বৰূপ তথা শ্ৰেষ্ঠ নাম। বেদ, উপনিষদ, গীতা আৰু অন্যান্য হিন্দুশাস্ত্ৰ সকলোতে ওঁ-কাৰক সৰ্বোচ্চ গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। অথৰ্ববেদৰ গোপথব্ৰাহ্মণৰ এটি কাহিনী অনুসৰি দেবৰাজ ইন্দ্ৰ ওঁ-কাৰৰ সহায়তাৰে দৈত্য সকলক পৰাস্ত কৰিছিল। এই কাহিনীৰ অন্তৰ্নিহিত অৰ্থ হল, ওঁ-কাৰৰ বাৰংবাৰ উচ্চাৰণত মানুহে তাৰ পাশৱ প্ৰবৃত্তি জয় কৰিবলৈ সক্ষম হয়। কঠোপনিষদ মতে, ওঁ-কাৰ পৰমব্ৰহ্ম। মুণ্ডক উপনিষদত ওঁ-কাৰ অৱলম্বনত ঈশ্বৰোপাসনাৰ কথা কোৱা হৈছে। শ্ৰীকৃষ্ণয়ে গীতাত কৈছে, তেওঁ সকলো অক্ষৰৰ ভিতৰত ওঁ-কাৰ। মৃত্যুকালত ওঁ-কাৰৰ উচ্চাৰণে পৰম সত্য লাভ হয়। পতঞ্জলিৰ যোগসূত্ৰত ওঁ-কাৰক ঈশ্বৰৰ প্ৰতীক হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু ওঁ-কাৰৰ স্মৰণ আৰু উচ্চাৰণত সমাধি লাভ কৰা যায় বুলিও কোৱা হৈছে।
ব্যৱহাৰ
ধৰ্মীয় চিহ্ন হলেও ব্যৱহাৰিক জীৱনত ওঁ-কাৰৰ প্ৰয়োগ অতি ব্যাপক। প্ৰত্যেকটি মন্ত্ৰ ওঁ-কাৰেৰে আৰম্ভ হয়। চিঠিপত্ৰৰ আৰম্ভণিতে বহুতেই ওঁ-কাৰ লিখে। মঠ- মন্দিৰ, দেৱালয়, পৱিত্ৰ স্থান প্ৰভৃতি ধৰ্মীয় স্থানৰ প্ৰতীকচিহ্ন ৰূপে ওঁ-কাৰ ব্যৱহৃত হয়। যোগ সাধনাত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ হয়। তদুপৰি বৰ্তমান সমাজত শব্দৰে কৰা চিকিৎসা প্ৰণালীত ওঁ-কাৰ ব্যৱহাৰ হব ধৰিছে। শৰীৰত কৰা অংকন (টেটু) হিচাপেও ই জনপ্ৰিয়।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
বৰাক উপত্যকা
বৰাক উপত্যকা (দক্ষিণ অসম বুলিও জনাজাত) ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ দক্ষিণ অঞ্চলত অৱস্থিত। এই উপত্যকাৰ মুখ্য চহৰ হৈছে শিলচৰ। এই অঞ্চল বৰাক নদীৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছে। বৰাক উপত্যকা অসমৰ তিনিখন প্ৰশাসনিক জিলা: কাছাৰ, কৰিমগঞ্জ আৰু হাইলাকান্দি জিলাৰে গঠিত। এই তিনি জিলাৰ ভিতৰত কাছাৰ আৰু হাইলাকান্দি ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ কাছাৰ জিকা আৰু কৰিমগঞ্জ ছিলেট জিলাৰ অন্তৰ্গত আছিল। ১৯৪৭ চনত ছিলেট জিলাৰ পৰা কৰিমগঞ্জ পৃথক কৰা হয়। বৰ্তমান ছিলেট জিলা বাংলাদেশৰ অন্তৰ্গত।
নামৰ উৎপত্তি
বৰাক নাম ডিমাছা শব্দ 'ব্ৰা' আৰু'ক্ৰ' ৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে। 'ব্ৰা' মানে বিভক্ত আৰু 'ক্ৰ' মানে ওপৰৰ অংশ বা সোঁত। কৰিমগঞ্জ জিলাৰ হাৰিতাকীত বৰাক নদী সুৰমা আৰু কুছিয়াৰা নদীত বিভক্ত হৈছে। এই বিভক্ত স্ৰোতক ডিমাছা সকলে 'ব্ৰাক্ৰ' বুলি কৈছিল। কালক্ৰমত 'ব্ৰাক্ৰ' শব্দৰ পৰাই বৰাক নামৰ উৎপত্তি হল।
জনবসতি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে বৰাক উপত্যকাৰ ধৰ্মীয় জনবসতি এনেধৰণৰ: ভাৰতৰ মুছলমান সংখ্যাগুৰু আৰু হিন্দু সংখ্যালঘূ অঞ্চলৰ ভিতৰত কাশ্মীৰৰ পিছতে বৰাক উপত্যকা দ্বিতীয় স্থান অধিকাৰ কৰিছে। কাছাৰ জিলাত হিন্দু সংখ্যাগুৰু(প্ৰায় ৬০%) আৰু আন দুখন জিলা হাইলাকান্দি(প্ৰায় ৬০%) আৰু কৰিমগঞ্জ(প্ৰায় ৫৬.২৬%) মুছলমান সংখ্যাগুৰু অঞ্চল। ছিলটী সকলৰ বাহিৰে এই অঞ্চলত বঙালী, ডিমাছা-কছাৰী, হামাৰ, মণিপুৰী( বিষ্ণুপুৰীয়া আৰু মেইতেই), ৰংমেই নাগা, অসমীয়া সকলে এই অঞ্চলত বাস কৰে।
ভাষা
অসমৰ ৰাজ্যভাষা অসমীয়া আৰু ইংৰাজী হলেও বঙালীক বৰাক উপত্যকাৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকীৰ্তি দিয়া হৈছে। এই অঞ্চলৰ বেছিভাগ লোকে ছিলঠীয়া ভাষা কয়। ইয়াৰ লগতে বিভিন্ন স্থানীয় জনগোষ্ঠী সমূহে নিজৰ ভাষা কয়। এই অঞ্চলত অসমীয়া ভাষী লোকৰ সংখ্যা কম।
যাতায়ত
যাতায়তৰ ক্ষেত্ৰত এই অঞ্চল অলপ পিছপৰা। বানপানী, ভূমিস্খলন, অতিপাত বৰষুণ তথা ভূমিকম্পয়ে এই অঞ্চলৰ যাতায়তৰ প্ৰচুৰ ক্ষতি কৰে।
বিমান সেৱা
এই অঞ্চলৰ একমাত্ৰ বিমান বন্দৰ শিলচৰ বিমানবন্দৰ, কুম্ভীৰগ্ৰামত অৱস্থিত। ইয়াৰ পৰা কলকাতা, গুৱাহাটী, ইম্ফলৈ নিয়মীয়া বিমান সংযোগ আছে।
ৰেল সেৱা
বৰাক উপত্যকা উত্তৰ পূব সীমান্ত ৰেলৰ অধীনত। উপত্যকাখন কেৱল লামডিং ৰেল ষ্টেচন সংযোগী কেৱল এটাহে ১৭০km দীঘল ব্ৰডগেজ ৰেলপথ আছে। বৰ্তমান দুটা ৰেল এই অঞ্চলত চলাচল কৰে।
স্থলপথ
৪৪ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথেৰে বৰাক উপত্যকা গুৱাহাটীৰ লগত সংযোগিত। এইপথ গুৱাহাটীৰ পৰা মেঘালয়ৰ মাজেৰে পাৰ হৈ শিলচৰ সোমাইছে। ব্যক্তিগত আৰু অসম ৰাজ্যিক পৰিবহণ নিগমৰ বাছ এই অঞ্চলত নিয়মীয়াকৈ চলাচল কৰে। লগতে বৰাক উপত্যকাক গুৱাহাটী, ছিলং,ইম্ফল, আৰু আগৰতলা সংযোগ কৰিছে।
প্ৰশাসন
বৰাক উপত্যকাত দুখন লোকসভা আসন আছে।
শিক্ষা
বৰাক উপত্যকাত কেইবাখনো বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয় আৰু অন্যান্য শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আছে। তাৰেই ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কেইখন হল:
মাৰীয়াপ্পান থানগাভেলু
মাৰীয়াপ্পান থানগাভেলু (Mariyappan Thangavelu; জন্ম: ২৮ জুন ১৯৯৫) এজন ভাৰতীয় পেৰালিম্পিক হাই জাম্প খেলুৱৈ। তেওঁ ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি ২০১৬ চনত ব্ৰাজিলৰ ৰিঅ' দি জেনেৰিঅ'ত অনুষ্ঠিত গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত হাই জাম্প টি৪২ ইভেণ্টত স্বৰ্ণ পদক আৰু ২০২০ চনত জাপানৰ টকিঅ'ত অনুষ্ঠিত গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত হাই জাম্প টি৬৩ ইভেণ্টত ৰূপৰ পদক লাভ কৰিছিল।
২০১৭ চনৰ ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ক্ৰীড়াৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে আৰু সেই একে বছৰতে তেওঁক অৰ্জুন বঁটাও প্ৰদান কৰা হয়। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০২০ চনত দেশৰ সৰ্ব্বোচ্চ ক্ৰীড়া সন্মান খেলৰত্নৰে পুৰস্কৃত কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
তামিলনাডুৰ চালেম জিলাৰ পেৰিয়াভাদাগামপট্টি গাঁৱত মাৰীয়াপ্পানৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ তেওঁলোকৰ পৰিয়ালক এৰি গুচি যোৱাত তেওঁৰ মাতৃ সৰুজাযে ইটা কঢ়িয়াই, দিন হাজিৰা কৰি তেওঁলোকক পোহপাল দিয়ে। পিছলৈ তেওঁ শাক পাচলি বিক্ৰী কৰিবলৈ ধৰে আৰু দৈনিক মাত্ৰ ১০০ টকা লাভ কৰিছিল। মাত্ৰ ৫ বছৰ বয়সত মাৰীয়াপ্পানক স্কুললৈ গৈ থকা অৱস্থাত এজন সুৰাপায়ী বাছ ড্ৰাইভাৰে তেওঁৰ ভৰিৰ ওপৰেদি বুজা চলাই নিয়ে। তাৰ বাবে মাৰীয়াপ্পানৰ সোঁ ভৰিৰ আঁঠুৰ তলৰ অংশ চিৰদিনৰ বাবে বিকলহৈ পৰে। এই ঘটনাৰ পাছতো তেওঁ উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে।
খেলুৱৈ জীৱন
ছাত্ৰ অৱস্থাত মাৰীয়াপ্পানে ভলিবল খেলি ভাল পাইছিল। পিছলৈ তেওঁৰ শাৰীৰিক শিক্ষাৰ শিক্ষকে তেওঁক হাই জাম্প চেষ্টা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। ১৪ বছৰ বয়সত এক প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ সক্ষম লোকক পিছ পেলাই দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁৰ বন্ধুবৰ্গ আৰু চালেম জিলাৰ মানুহৰ পৰা বিশেষ উৎসাহ লাভ কৰিছিল। ২০১৩ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পেৰাএথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতাত তেওঁৰ বৰ্তমান প্ৰশিক্ষক সত্যনাৰায়ণে তেওঁক লক্ষ্য কৰে আৰু ২০১৫ চনত নিজৰ ছাত্ৰ হিচাপে প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ বেংগালুৰু লৈ আহে।
২০১৬ চনৰ মাৰ্চ মাহত টুনিছিয়াত অনুষ্ঠিত আইপিচি গ্ৰেঁ প্ৰিঁৰ হাই জাম্প প্ৰতিযোগিতাত মাৰীয়াপ্পানে ১.৭৮ মিঃ উচ্চতা অতিক্ৰম কৰি ৰিঅ পেৰালিম্পিকলৈ নিৰ্বাচিত হয়। ৰিঅ' পেৰালিম্পিকত তেওঁ পুৰুষৰ হাই জাম্প টি৪২ ত ১.৮৯ মিঃ উচ্চতা অতিক্ৰমী স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে। ২০১৯ চনৰ নৱেম্বৰত তেওঁ ২০১৯ বিশ্ব পেৰা এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপত পুৰুষৰ হাই জাম্প টি-৬৩ ইভেণ্টত ১.৮০ মিটাৰ উচ্চতা অতিক্ৰম কৰি ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
২০১৫ চনত মাৰীয়াপ্পানে এভিএছ কলেজ অফ আৰ্টছ এণ্ড চাইন্সৰ পৰা বাণিজ্য প্ৰশাসন বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। এতিয়া তেওঁ একেখন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা বাণিজ্য প্ৰশাসন বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী পাঠ্যক্ৰমত পঢ়িবলৈ ইচ্ছা কৰিছে।
তেওঁৰ পৰিয়ালত এগৰাকী বায়েক সুধা আৰু দুজন ভায়েক কুমাৰ আৰু গোপী আছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয় শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী
গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিক ২০১৬ত ভাৰত
ভাৰতে ২০১৬ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা ১৮ ছেপ্টেম্বৰলৈ ব্ৰাজিলৰ ৰিঅ' দি জেনেৰিঅ'ত অনুষ্ঠিত ২০১৬ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিক ক্ৰীড়াত অংশগ্ৰহণ কৰে। ১৯৬৮ চনৰ পেৰালিম্পিক ক্ৰীড়াৰ পৰা ভাৰতীয় খেলুৱৈ সকলে গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকৰ ১৯৭৬ আৰু ১৯৮০ চনৰ সংস্কৰণক বাদ দি প্ৰতিটো সংস্কৰণত যোগদান কৰি আহিছে।
২০১৬ চনৰ ৮ আগষ্ট তাৰিখে ভাৰতীয় পেৰালিম্পিক সন্থায়ে ১৯ জনীয়া (১৬জন পুৰুষ আৰু ৩ গৰাকী নাৰী) প্ৰতিনিধিৰ দল ৰিঅ' পেৰালিম্পিকৰ ৫তা খেলৰ বাবে ঘোষণা কৰে।
পেৰালিম্পিকৰ ইতিহাসত ভাৰতে গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকলৈ পঠিওৱা ইয়ে আটাইতকৈ বেছি সংখ্যক প্ৰতিযোগী। লগতে এইবাৰ ভাৰতে নিজৰ উৎকৃষ্ট প্ৰদৰ্শন দাঙি ধৰে। ভাৰতে ২টা সোণ, ১টা ৰূপ আৰু ১টা ব্ৰঞ্জৰ পদকৰে পিডক তালিকাৰ ৪৩তম স্থান অধিকাৰ কৰে। এইবাৰ ভাৰতীয় পেৰা খেলুৱৈ দেৱেন্দ্ৰ ঝাঝাৰীয়াই জেভলীন থ্ৰোত বিশ্ব ৰেকৰ্ড গঢ়ি সোণৰ পদক লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত ভাৰত
ইনলেণ্ড টাইপেন
ইনলেণ্ড টাইপেন (Inland Taipan) (বৈজ্ঞানিক নাম: Oxyuranus microlepidotus), বা স্মল স্কেলড স্নেক (Small Scaled Snake) বা ফিয়াৰছ্ স্নেক (Fierce Snake) একপ্ৰকাৰৰ বিষাক্ত সাপ। ইয়াৰ মূল বাসস্থান  অষ্ট্ৰেলিয়া। ইনলেণ্ড টাইপেন পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বেছি বিষাক্ত সাপ হিচাপে জনাজাত।  ই এলাপিডি পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত  টাইপেন গণৰ এটি প্ৰজাতি। যদিও ই অত্যন্ত বিষধৰ, তথাপিও আচাৰ-আচৰণৰ দিশৰ পৰা ই এটি যথেষ্ট শান্ত আৰু পৰাপক্ষত লুকাই থাকিবলৈ ভাল পায়। বিপদত পৰিলে ই প্ৰথমে পলাবলৈ চেষ্টা কৰে। উপায়হীন হলে দংশন কৰে।
বৰ্ণনা
ইনলেণ্ড টাইপেনৰ ছাল গাঢ় ৰং বিশিষ্ট। ই গাঢ় বাদামী ক'লাৰ পৰা ক'লা ছানেকীয়া সেউজীয়া ৰঙৰ হব পাৰে। ইয়াৰ পিছফাল আৰু নেজ সাধাৰণিতে ধূসৰ ৰঙৰ আৰু বাদামী ৰং বিশিষ্ট। কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত ক'লা ৰঙৰো হোৱা দেখা যায়। ইনলেণ্ড টাইপেনৰ গড় দৈৰ্ঘ প্ৰায় 1.8 m আৰু সৰ্বোচ্চ 2.5 m হব পাৰে।
আচৰণ
ইনলেণ্ড টাইপেন মূলত এটি গাঁতত বাস কৰা সাপ। ইয়াৰ মূল খাদ্য তালিকাত সাধাৰণতে সৰু নিগনি জাতীয় জীৱ অন্তৰ্ভুক্ত।
খাদ্যাভাস
এই সাপ মূলত নিগনি জাতীয় জীৱ, এন্দুৰ, আৰু পক্ষী খাই জীৱন নিৰ্বাহ কৰে । চিকাৰৰ বাবে ই চুপ লৈ চিকাৰ কৰে আৰু দংশনৰ মাধ্যমত চিকাৰক ধৰাশায়ী কৰে। তাৰপিছত নিৰাপদে চিকাৰ ভক্ষণৰ বাবে চিকাৰৰ মৃত্যু পৰ্যন্ত অপেক্ষা কৰে।
প্ৰজনন
কণী পৰাৰ সময় হলে ইনলেণ্ড টাইপেনে একেলগে ১২-২৪টা কণী পাৰে। দুই মাহ পিছত কণীৰ পৰা পোৱালি জাগে। সচৰাচৰ কোনো প্ৰাণীৰ পৰিত্যক্ত বসবাসৰ ঠাইত ই কণী পাৰে। অন্যান্য প্ৰাণীৰ দৰে প্ৰজনৰ হাৰ খাদ্যৰ সহজলভ্যতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। খাদ্যৰ অভাৱত ইহঁতৰ প্ৰজনৰ হাৰ কমি যায়।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:সাপ
আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱস
আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱস (International Day of Peace) বা বিশ্ব শান্তি দিৱস (World Peace Day) প্ৰতি বছৰে ২১ ছেপ্টেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সমূহ ৰাষ্ট্ৰসকলে পালন কৰে। বিশ্ব শান্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰা এই দিৱসৰ মূল উদ্দ্যেশ্য। হিংসা আৰু যুদ্ধৰ অৱনতি ঘটাই মানৱতা জাগ্ৰত কৰা এই দিৱসৰ অন্যতম লক্ষ্য। এই দিৱস পোন প্ৰথমে ১৯৮২ চনত পালন কৰা হৈছিল। ২০১৩ চনৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সচিব প্ৰধানে শান্তি শিক্ষাৰ বাবে এই দিৱস চৰকাৰীভাৱে পালন কৰিবলৈ ঘোষণা কৰে।
এই দিৱসৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত নিউয়ৰ্কত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত জাপানী শান্তি ঘণ্টা বজোৱা হৈছিল। এই ঘণ্টা আফ্ৰিকা মহাদেশৰ বাদে আন সকলো মহাদেশৰ লৰা-ছোৱালীয়ে দান কৰা মুদ্ৰাৰে বনোৱা হৈছিল। "বিশ্ব শান্তিময় হওক" মূলমন্ত্ৰৰে "যুদ্ধত হোৱা মানুহৰ কষ্ট"ৰ চিন স্বৰূপে এই ঘণ্টা ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উপহাৰ আছিল।
কাৰ্যসূচী
"আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱস" উপলক্ষে প্ৰথমে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সচিব প্ৰধানে "শান্তি ঘণ্টা" বজায় আৰু বিশেষ বাণী প্ৰদান কৰে। বিভিন্ন দেশৰ শিল্পী, শিক্ষাবিদ আৰু মানৱপ্ৰেমিক শান্তি দূত হিচাপে নিয়োগ কৰা হয় আৰু তেওঁলোকৰ অৱদান স্মৰণ কৰা হয়। তদুপৰি বিভিন্ন দেশ আৰু সংস্থায়ে নিজাববীয়াকৈ বিভিন্ন অনুষ্ঠান আয়োজন কৰা দেখা যায়।
২০১৬- বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য: শান্তিৰ মুখ্য উপাদান
২০১৬ চনৰ আন্তৰ্জাতিক শান্তি দিৱসৰ থিম বা মূল বিষয় আছিল ২০১৬- বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য: শান্তিৰ মুখ্য উপাদান ("The Sustainable Development Goals: Building Blocks for Peace".)।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘ
ৰেৱতী চেত্ৰী
ৰেৱতী চেত্ৰী (Rewati Chetri; জন্ম: ৪ জুলাই, ১৯৯৩) এগৰাকী ভাৰতীয় মডেল তথা সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতাৰ বিজয়ী। তেওঁ ২০১৫ চনৰ ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতাৰ চূড়ান্ত প্ৰতিযোগীসমূহৰ ভিতৰৰ এগৰাকী আছিল। ৰেৱতীয়ে ২০১৬ চনৰ চীনৰ বেইজিংত অনুষ্ঠিত হোৱা 'ৱৰ্ল্ড মিছ উনিভাৰ্ছিটি' প্ৰতিযোগিতাত 'মিছ এছিয়া'ৰ খিতাপ দখল কৰে। একে বছৰে তেওঁ 'ছেন'ৰিতা ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতা'ত 'মিছ ইণ্ডিয়া ইণ্টাৰনেচনেল' খিতাপ জয় কৰে। তেওঁ ২০১৬ চনত জাপানৰ টকিঅ'ত অনুষ্ঠিত হবলগীয়া 'মিছ ইণ্টাৰনেচনেল ২০১৬' প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব।
গোৱালপৰীয়া লোকগীত
গোৱালপৰীয়া লোকগীত অসম প্ৰধান দুবিধ লোকগীতৰ ভিতৰত অন্যতম। গোৱালপাৰা অঞ্চলত অতীজৰে পৰা এইবিধ গীতৰ চৰ্চা চলি আহিছে। গোৱালপৰীয়া গীতৰ বিখ্যাত শিল্পী প্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱাৰ প্ৰচেষ্টাত এই গীতে ৰাষ্ট্ৰীয় দৰবাৰত চিনাকি পাইছিল। গোৱালপৰীয়া লোকগীত ইয়াৰ সূকীয়া ভাষা (কথিত গোৱালপৰীয়া ভাষা), সুৰ, জন-জীৱনৰ দৃশ্য আৰু বাদ্যযন্ত্ৰৰ বাবে বিখ্যাত। বৰ্তমানে বাণিজ্যিক ভাবে গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ এলবাম মুক্তি দিয়া হয়। কেইজনমান বিখ্যাত গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ শিল্পী হ’ল - আল্লাউদ্দীন সৰকাৰ, হামিদা সৰকাৰ, আব্দুল জব্বাৰ, ৰহিমা বেগম কলিতা ইত্যাদি। তদুপৰি জনপ্ৰিয় গায়ক যেনে - ড॰ ভূপেন হাজৰিকা, জুবিন গাৰ্গ, অংগৰাগ মহন্ত আদিয়েও বহুতো জনপ্ৰিয় গোৱালপৰীয়া লোকগীত গাইছে। গোৱালপৰীয়া বুলি অসমত প্ৰচলিত গীত বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ ৰংপুৰ অঞ্চল আৰু পশ্চিম বংগৰ কোচবিহাৰ, জলপাইগুৰি, আলিপুৰদুৱাৰ, দাৰ্জিলিংত ভাওয়াইয়া গীত বুলি স্বীকৃত।
ৰেৱতী চেত্ৰী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ৰেৱতীৰ পিতৃ মাতৃ ক্ৰমে বাবুৰাম চেত্ৰী আৰু বীণা চেত্ৰী। অসমৰ ডিমা হাছাও জিলাৰ হাফলংত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ প্ৰথমে চেইণ্ট এগ্নেছ কনভেণ্ট স্কুলত পঢ়া-শুনা কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ লামডিং মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ৰেৱতী বৰ্তমান গুৱাহাটীৰ এনইএফ আইন মহাবিদ্যালয়ৰ আইন বিভাগৰ ছাত্ৰী।
গোৱালপৰীয়া লোকগীত
বৰ্ণনা আৰু প্ৰকাৰ
গোৱালপাৰীয়া লোকগীত কোনো ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ লগত জড়িত নহয়। সাধাৰণতে প্ৰেম গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ মূল বিষয়বস্তু। তাৰ লগতে জন-জীৱনৰ দৃশ্য, কৃষি, ঈশ্বৰ বন্দনা, দৰ্শন, হাতী বিষয়ক অনেক লোকগীত পোৱা যায়। বিষয় আৰু সাংগীতিক বৈশিষ্ট্য অনুসৰি ইয়াক কেইবাটাও উপভাগত বিভক্ত কৰা হৈছে। তাৰে ভিতৰত প্ৰধান ভাগ দুটা হ’ল- ভৱাইয়া আৰু চাটক। আৰু দুটা ভাগ হ’ল- মৈশালী আৰু মাউত। গোৱালপাৰীয়া লোকগীত সাধাৰণতে সমবেত হৈ গোৱা হয় যদিও এককভাৱেও গোৱা দেখা যায়। গোৱালপাৰীয়া লোকগীত প্ৰধান বাদ্য হ’ল দোতোৰা। ইয়াৰ লগতে তাল, বাঁহী, একতাৰা, বিশেষ প্ৰকাৰৰ নাগেৰা, ইত্যাদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ লোকবাদ্য ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ৰেৱতী চেত্ৰী
মিছ ইণ্টাৰনেচনেল ২০১৬
তেওঁ জাপানৰ টকিঅ'ত অনুষ্ঠিত হবলগীয়া ৫৬তম মিছ ইণ্টাৰনেচনেল প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব। এই প্ৰতিযোগিতাৰ শেষত এডিমাৰ মাৰ্টিনেজে পৰৱৰ্তী বিজয়ীৰ শিৰত মুকুট পিন্ধাব।
গোৱালপৰীয়া লোকগীত
চাটক
চাটক গীতবোৰৰ বিষয়বস্তু ভৱাইয়া গীতৰ অনুৰূপ নহয়। চাটক গীতৰ মূল বিষয় একক প্ৰেম নহয়। এইবোৰ গীত বাস্তৱধৰ্মিতকৈ বেছি ধেমেলীয়া। বৌ-দেৱৰেকৰ সমন্ধ বা অন্যান্য সমন্ধৰ প্ৰতিফলন এই গীতৰ মাজত দেখা যায়।
বাহ্যিক সংযোজন
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত
ৰেৱতী চেত্ৰী
ছেন'ৰিতা ইণ্ডিয়া ২০১৬
ৰেৱতীয়ে ২০১৬ চনত প্ৰথম বাৰৰ বাবে অনুষ্ঠিত হোৱা ছেন'ৰিতা ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতাত মিছ ইণ্ডিয়া ইণ্টাৰনেচনেলৰ খিতাপ জয় কৰে। তেওঁ মিছ ইণ্টাৰনেচনেল ২০১৬ ত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব।
ৱৰ্ল্ড মিছ উনিভাৰ্ছিটি ২০১৬
২০১৬ চনৰ চীনৰ বেইজিংত অনুষ্ঠিত ৱৰ্ল্ড মিছ উনিভাৰ্ছিটি প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ মিছ এছিয়াৰ খিতাপ দখল কৰে।
ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ২০১৫
ৰেৱতী ২০১৫ চনৰ ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতাত শীৰ্ষ দহ গৰাকী প্ৰতিযোগীৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল। তাত তেওঁ মিছ পপুলাৰ আৰু মিছ মাল্টিমিডিয়া খিতাপ জয় কৰিছিল।
ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া কলকাতা ২০১৫
ৰেৱতী ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া কলকাতা ২০১৫ ৰ শীৰ্ষ পাঁচ গৰাকী প্ৰতিযোগীৰ ভিতৰত আছিল। উল্লেখযোগ্য যে পূব ভাৰতৰ কলকাতাত অনুষ্ঠিত আঞ্চলিক ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা মূল ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া প্ৰতিযোগিতাৰ শীৰ্ষ ২১ গৰাকী প্ৰতিযোগী নিৰ্বাচন কৰা হয়।
নাচিম বানু
নাচিম বানু (Naseem Banu; ৪ জুলাই ১৯১৯- ১৮ জুন ২০০২) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আছিল। ‘সৌন্দৰ্যৰ ৰাণী’ অভিধা পোৱা নাচিমক ‘প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা চুপাৰষ্টাৰ' বুলি গণ্য কৰা হয়। ১৯৩০ৰ দশকৰ মাজভাগৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা তেওঁৰ অভিনয় জীৱন ১৯৫০ৰ দশকৰ মাজভাগলৈ অব্যাহত আছিল। তেওঁৰ প্ৰথম ছবি ছোহৰাব মোডীৰ খুন কা খুন (১৯৩৫)। ছোহৰাবৰ মিনাৰ্ভা মোভীটোনত নাচিমে কেইবা বছৰ ধৰি অভিনয় কৰিছিল। তেওঁৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ ছবি ছোহৰাব মোডী পৰিচালিত পুকাৰ (১৯৩৯); য’ত তেওঁ সম্ৰাজ্ঞী নুৰ জাহানৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল। তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰৰ বিজ্ঞাপনৰ যোগেদি তেওঁ ‘পৰী চেহৰা’ উপনাম পাইছিল। তেওঁ অভিনেত্ৰী চায়ৰা বানুৰ মাক আৰু অভিনেতা দিলীপ কুমাৰৰ শাহুৱেক।
কৰ্মজীৱন
নাচিম বোম্বেলৈ আহে আৰু ছোহৰাব মোডীৰ সৈতে চুক্তিত আবদ্ধ হয়। খুন কা খুন (১৯৩৫) ছবিৰ যোগে নাচিমৰ কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি হয়। ইয়াৰ পিছত ছোহৰাব মোডীৰ মিনাৰ্ভা মোভীটোনৰ বেনাৰত তেওঁ বহু কেইখন ছবিত কাম কৰে। তালাক (১৯৩৭), মিঠা জহৰ আৰু বাসন্তীৰ (১৯৩৮) পিছত পুকাৰত (১৯৩৯)সম্ৰাজ্ঞী নুৰ জাহানৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ পায়। পুকাৰ ছবিৰ বাবে নিজকে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ তেওঁ প্ৰতিদিনে ঘোঁৰাত আৰোহন কৰা আৰু গীত গোৱা শিকিবলগীয়া হৈছিল। নিৰ্মাণ হওঁতে এবছতকৈ অধিক সময় লগা ছবিখনে নাচিমক বিশিষ্ট অভিনেত্ৰী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।  ‘বিউটি কুইন’ আৰু ‘পৰী চেহৰা’ অভিধাৰে ছবিখনৰ বিজ্ঞাপনত তেওঁৰ সৌন্দৰ্যৰ  প্ৰচাৰ চলাইছিল।
পুকাৰৰ মুক্তিৰ পাছত তেওঁৰ চাহিদা বৃদ্ধি পাইছিল আৰু বিভিন্ন ষ্টুডিঅ’ৰ পৰা তেওঁ আমন্ত্ৰণ পাইছিল। কিন্তু ছোহৰাব মোডীয়ে তেওঁক চুক্তিৰ পৰা মুক্ত কৰি দিব নিবিচাৰিলে। যাৰ বাবে দুয়োৰো মাজৰ সম্পৰ্কটো অসহজ হৈ পৰিল। মিনাৰ্ভা মোভীটোনৰ শীশ মহলত (১৯৫০) বিনা গহনা আৰু সাধাৰণ শাৰীৰে তেওঁৰ অভিনয় প্ৰতিভাৰ প্ৰকাশ ঘটিছিল। মিনাৰ্ভাৰ পিছত তেওঁ চাৰ্কো আৰু তাৰ পিছত ফিল্মীস্তানত যোগদান কৰে, য’ত তেওঁ অশোক কুমাৰৰ সৈতে চল চল ৰে নজোৱানত অভিনয় কৰিছিল।
এহচান-উল-হকক বিয়া কৰোৱাৰ পিছত দম্পত্তিহালে তাজমহল পিকচাৰ্ছৰ আৰম্ভণি কৰে আৰু ইয়াৰ বেনাৰত উজালা (১৯৪২),বেগম (১৯৪৫),মুলাকাত (১৯৪৭),চান্দনী ৰাত (১৯৪৯) আৰু অজীৱ লড়কী (১৯৪২) নিৰ্মাণ কৰে। ইয়াৰ শেষৰ দুখনৰ পৰিচালক তেওঁৰ স্বামী এহচান। তেওঁৰ একচন আৰু ফেণ্টাচী ছবি চিন্দাবাদ জাহাজী (১৯৫২) আৰু বাগীক (১৯৫৩) দৰ্শকে গ্ৰহণ নকৰিলে। তেওঁ মিনাৰ্ভাৰ নৌশেৰৱানে আদিল ছবিত এটি সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত অভিনয় জীৱনৰ সামৰণি মাৰে।
অসমীয়া পাগুৰি
মানুহে ৰ'দ, তাহ-বৰষুণ-ঠাণ্ডাৰ পৰা আত্মৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু সৌন্দৰ্য বৰ্ধনৰ বাবে মূৰত পাগুৰি মাৰিছিল আৰু ইয়াৰ সংস্কৃত নাম হ'ল উষ্ণীষ। শীত-বাতাদিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ যে উষ্ণীষৰ প্ৰয়োজন, তাক সুশ্ৰুত সংহিতাৰ নিদান স্থানৰ চৰ্তু বিংশতি অধ্যায়ত বৰ্ণিত হৈছে। আশ্বালায়ন গৃহ্যসূত্ৰৰ এঠাইত উষ্ণীষ‌ কৃত্বা ৰূপে যিটো বাক্য আছে তাৰ বৃত্তি হ'ল - আহত বাসসা শিৰোভি বেষ্ট্যতৰ্থঃ অৰ্থাৎ কাপোৰেৰে মূৰ বন্ধা। একেখিনি গ্ৰন্থতে ঋত্বিকসকলে ৰঙা ৰঙৰ পাগুৰি মৰাৰ কথা পোৱা যায়। ক্ষৌম পাতৰ কাপোৰেৰে ধনীলোকে পাগুৰি মাৰিছিল। ৰাজবল্লভে উল্লেখ কৰিছে যে লঘু পাগুৰি চুলিৰ হিতকৰ, কান্তিজনক, ৰজোবাট আৰু কফৰ নিবাৰক। অন্যহাতে আটিল আৰু গধুৰ পাগুৰি পিত্তজনক আৰু চক্ষু ৰোগকাৰক। বৰ্তমানে মূৰত পাগুৰি মৰালৈ চাইয়ে মানুহজন পঞ্জাবী নে মাৰাঠী নে হিন্দুস্তানী তাক ধৰিব পাৰি।
কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাই কনৌজৰ বৌদ্ধ মহামেলত শিৰোবেষ্টনেৰে যোগ দিয়াটো তাৎপয্যপূৰ্ণ আছিল আৰু পুৰণি ভাস্কৰ্যতো পাগুৰিৰ প্ৰয়োগ চকুত লগা। বৰ অসমৰ বিভিন্ন জনজাতীয় লোকে আজিও ভিন্ন ধৰণে মূৰত পাগুৰি মাৰে। হালুৱৈসকলে ৰ'দ-বতাহৰ প্ৰতিৰোধক হিচাপে দীঘল কাপোৰ এখন আজিও মূৰত মাৰি লয় আৰু গাঁৱৰ ডেকাসকলে মূৰত গামোচা মৰাতো আজিও প্ৰচলিত হৈ আছে। আহোম যুগত পাগুৰি মৰা প্ৰথাৰ ব্যাপকতা অনুমান কৰিব পাৰি। ৰজা, বিষয়া আৰু সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ উপৰি সৈনিসকলেও মূৰত কাপোৰ বন্ধটো উল্লেখযোগ্য।
মধ্যযুগত ওজাপালিৰ ওজাই মূৰত পাগ মাৰিছিল আৰু সত্ৰৰ গায়ন-বায়ন আৰু সূত্ৰধাৰৰ পাগ আছিল চকুত লগা। বগা আৰু ৰঙীন উভয়বিধ কাপোৰকে অসমীয়া লোকে পাগুৰিত ব্যৱহাৰ কৰাটো উল্লেখযোগ্য। ড॰ লীলা গগৈয়ে উকাপাগ, কুহুম বুলীয়া পাগ, গুণাকতা পাগ, চিকণ পাগ, ফচৌ, বৰপাগ, মথুৰাপাগৰ উল্লেখ কৰিছে। পুৰণি অসমৰ চিত্ৰকলাত যিবোৰ পাগুৰি দেখা যায় তাৰ সৰহখিনিৰ নাম মোগলাই পাগুৰি। এক কথাত ক'ব পাৰি যে অসমীয়া মানুহে প্ৰাক আহোম যুগৰে পৰা সণ্ঢালনিভাৱে মূৰত বিভিন্ন ধৰণৰ পাগুৰি মাৰি আহিছে আৰু সিবোৰ অসমীয়া জাতিৰ স্বকীয়তা প্ৰদানত সাহায্য দান কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
চিনক্লেয়াৰ লিউইছ
চিন ক্লেয়াৰ লিউইছ (Sinclair Lewis) (ফেব্ৰুৱাৰী ৭, ১৮৮৫ – জানুৱাৰী ১০, ১৯৫১) এজন আমেৰিকান লেখক,নাট্যকাৰ আৰু এজন সাংবাদিক আছিল। ১৯৩০ চনত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰা (আৰু আমেৰিকাৰ পৰা প্ৰথম) সাহিত্যৰ নবেল বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম লেখক হয়, যাক "তেওঁৰ বৰ্ণনাৰ শক্তিশালী আৰু গ্ৰাফিক কলা আৰু বুদ্ধি আৰু হাস্যৰসৰ সৈতে, নতুন প্ৰকাৰৰ চৰিত্ৰ সৃষ্টি কৰাৰ সামৰ্থ্যৰ বাবে" বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। তেওঁ মেইন ষ্ট্ৰীট (১৯২০), বেবিট (১৯২২), এৰোস্মিথ (১৯২৫), আৰু ইট কাণ্ট হেপেন হেয়াৰ (১৯৩৫)ৰ বাবে সৰ্বাধিক জনাজাত।
তেওঁৰ ৰচনাসমূহ আন্তঃযুদ্ধ কালত আমেৰিকান পুঁজিবাদ আৰু বস্তুবাদৰ সমালোচনামূলক দৃষ্টিভংগীৰ বাবে জনাজাত। আধুনিক কৰ্মী মহিলাৰ শক্তিশালী চৰিত্ৰায়নৰ বাবেও তেওঁক সন্মান কৰা হয়। এইচ. এল. মেনকেনে তেওঁৰ বিষয়ে লিখিছিল, "[যদি] আমাৰ মাজত কেতিয়াবা এজন ঔপন্যাসিক আছিল যাৰ মাজত ব্যৱসায়ৰ বাবে এক প্ৰমাণিক আহ্বান আছিল... এয়া হৈছে মিনেচ'টা বনাঞ্চলৰ এই ৰঙা চুলিৰ টৰ্ণেডো।"
জন্ম আৰু বংশৰ পৰিচয়
১৮৮৫ চনৰ ৭ ফেব্ৰুৱাৰী আমেৰিকাৰ চেক চেণ্টাত চিনক্লেয়াৰ লিউইছ ৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ মাকৰ নাম আছিল এমা কেৰমট লুইছ আৰু দেউতাকৰ নাম আছিল এডউইন জে লুইছ।
শিক্ষা
ইয়াল কলেজৰ পৰা ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
চাকৰি জীৱন
ৰিডাৰৰ চাকৰি কৰি তেওঁ জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল।
উপন্যাস সমূহ
শনিবাৰে সন্ধিয়াৰ পোষ্টত ধাৰাবাহিককৰণ, মে 31, জুন 7, 14 আৰু 21 জুন, 1919 কলিয়াৰৰ, ফেব্ৰুৱাৰী 20, 20 মাৰ্চ আৰু 24 এপ্ৰিল, 1926 ত ধাৰাবাহিককৰণ কৰা হৈছে ৰেডবুক, আগষ্ট, নৱেম্বৰ আৰু ডিচেম্বৰ 1932 ত ধাৰাবাহিক
বঁটা
১৯৩০ চনত সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে।
মৃত্যু
১৯৫১চনৰ ১০ জানুৱাৰীত চিনক্লেয়াৰ লিউইছ ৰ মৃত্যু হয়।
অসম আন্দোলনৰ তথ্যকোষ
অসম আন্দোলনৰ তথ্যকোষ অসম চুক্তি ৰূপায়ণ বিভাগ আৰু অসম চৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত দিগন্ত ওজাৰ দ্বাৰা সম্পাদিত এখন তথ্যকোষ৷ এই গ্ৰন্থখন ৬টা খণ্ডত প্ৰকাশিত৷ এই গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে অসম আন্দোলনৰ সামগ্ৰিক খতিয়ান তুলি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে৷ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোনোৱালৰ আগ্ৰহ আৰু অসম চুক্তি ৰূপায়ণ বিভাগ, অসম চৰকাৰৰ উদ্যোগত ২০২০ চনৰ শেষভাগৰ পৰা গ্ৰন্থখনৰ কাম আৰম্ভ কৰা হয়৷ ২০২০ বৰ্ষৰ ১০ ডিচেম্বৰত গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম খণ্ড ‘অসম আন্দোলনৰ তথ্যকোষ : উকমুকনিৰ পৰা উদ্গীৰণলৈ’ (১৯৭৮-১৯৮০) উন্মোচিত হয়৷ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোনোৱালে ৮২৪ পৃষ্ঠাৰ এই বৃহৎ কলেৱৰৰ কিতাপখন উন্মোচন কৰিছিল৷ প্ৰথমতে প্ৰকল্পিত তথ্যকোষ চাৰিটা খণ্ডত সামৰাৰ কথা আছিল যদিও পাছলৈ প্ৰাপ্ত তথ্যৰ আধাৰত ৬টি খণ্ডলৈ বিস্তাৰৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়৷
বিষয়বস্তু
৬টা খণ্ডত প্ৰকাশ হ’বলগীয়া গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তুসমূহ এনেধৰণৰ–
নায়ক (চলচ্চিত্ৰ)
নায়ক হৈছে ২০০১ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া ভাষাৰ ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা। চলচ্চিত্ৰ খন পৰিচালনা কৰিছিল মুনিন বৰুৱাই আৰু প্ৰযোজনা কৰিছিল মেৰী লস্কৰে পূজা মোশ্যন পিকচাৰ্ছৰ বেনাৰত। সংগীত পৰিচালনা আছিল জুবিন গাৰ্গৰ। মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল যতীন বৰা, ৰবি শৰ্মা আৰু জেৰিফা ৱাহিদ। এই চলচ্চিত্ৰখনৰ বাবে মুনিন বৰুৱাই সেই বৰ্ষৰ “শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক” ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
সংগীত
চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল জুবিন গাৰ্গে। গীতৰ কথা আছিল হেমন্ত দত্ত, জুবিন গাৰ্গ আৰু দিগন্ত ভাৰতীৰ। কণ্ঠশিল্পী সকল আছিল জুবিন গাৰ্গ, মহালক্ষ্মী আয়াৰ, শাশ্বতী ফুকন, অৰ্ণৱ ভট্টাচাৰ্য্য, ছান আৰু পামেলা জৈন।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ‎
মাইকীমুৱা
পৰম্পৰাগতভাৱে মাইকীমুৱা (Sissy, Pink boy) বুলিলে নাৰীসুলভ আচৰণ কৰা বা সামাজিকভাৱে নিৰ্ধাৰিত পুৰুষসুলভ আচৰণ নকৰা ল'ৰা বা ব্যক্তিক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এক বিৰক্তিকৰ শব্দ। ইয়াৰ দ্বাৰা পৰিচয় আগবঢ়োৱা ব্যক্তিয়ে সাধাৰণতে দুৰ্বলতাৰ সম্ভাৱ্য লক্ষণ দেখুৱায়। এই শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে সাহস, শক্তি, এথলেটিচিজম, সমন্বয়, টেষ্টোষ্টেৰন, পুৰুষৰ কামশক্তি আৰু নিষ্ঠুৰ শান্ততাৰ অভাৱ। এই বৈশিষ্ট্যসমূহ সাধাৰণতে পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষত্বৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আৰু সমাজত পুৰুষৰ ভূমিকাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি বিবেচনা কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে নাৰীসুলভ ৰুচি বা নিযুক্তিৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হোৱাৰ বাবে (যেনে ফেশ্বনৰ প্ৰতি অনুৰাগী হোৱা), ইফেমিনেট আচৰণ প্ৰদৰ্শন কৰা (উদাহৰণস্বৰূপে, চুলিৰ প্ৰসাধন সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা, হাইড্ৰেটিং সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা, বা উদং মণিবন্ধ প্ৰদৰ্শন কৰা), ক্ৰীড়াৰ প্ৰতি আগ্ৰহী নোহোৱা, বা সমকামী হোৱাৰ বাবেও এজন পুৰুষক মাইকীমুৱা বুলি গণ্য কৰা হ'ব পাৰে।
মাইকীমুৱা শব্দটো টমবয়ৰ বিপৰীতাৰ্থক শব্দ। ২০১৫ চনত প্ৰকাশিত এটি গৱেষণা অনুসৰি টমবয় শব্দটোৰ ইতিবাচক ব্যৱহাৰ অধিক। কিন্তু মাইকীমুৱা বা ইয়াৰ সমাৰ্থক চিচি, লেডীছ আদি শব্দবোৰ অধিক বিৰক্তিকৰ আৰু অধিক তীব্ৰতা প্ৰদান কৰা শব্দ।
ইতিহাস আৰু ব্যৱহাৰ
মাইকীমুৱা অভিধাটোৰ সমাৰ্থক ইংৰাজীৰ চিচি শব্দটো ঐতিহাসিকভাৱে বিদ্যালয়ৰ শিশুসকলৰ মাজত অপৰিপক্বতা আৰু লিংগ বা যৌন বিচ্যুতি বুজোৱা নিৰন্তৰ নেতিবাচক, অপমান সূচক শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে৷ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিদ্যালয়সমূহক জাৰী কৰা নিৰ্দেশনাই ইয়াক "যৌনতাবাদী" শব্দ বুলি চিনাক্ত কৰিছে৷ লগতে অভিধাটো "বৰ্ণবাদী আৰু হোমোফোবিক ভাষাৰ দৰেই গ্ৰহণযোগ্য নহয়" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। আন কিছুমান শব্দ যেনে জেণ্ডাৰ ক্ৰিয়েটিভ পিংক বয় আৰু টমগাৰ্ল আদিবোৰ এইক্ষেত্ৰত নম্ৰ বিকল্প শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়।
পুৰুষৰ আধিপত্যৰ প্ৰতি ভাবুকি হিচাপে
মাইকীমুৱা বুলি ইতিকিং কৰা লোক সকলক কেতিয়াবা পুৰুষশক্তিৰ প্ৰতি ভাবুকি স্বৰূপে গণ্য কৰা হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, ২০১৮ চনত চীনৰ চৰকাৰী সংবাদ মাধ্যমসমূহে "চিচি" যুৱকসকলক (যিসকলে মেকআপ ব্যৱহাৰ কৰে, ক্ষীণ, আৰু এণ্ড্ৰোজিনিয়াছ পোছাক পিন্ধে) এক "ৰুগীয়া" সংস্কৃতিৰ অংশ হিচাপে উপহাস কৰিছিল যিয়ে ইয়াৰ সামৰিক প্ৰতিচ্ছবিক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰি ৰাষ্ট্ৰৰ ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি ভাবুকি সৃষ্টি কৰিছিল। ২০২১ চনত চীনৰ শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ে বিদ্যালয়সমূহত ক্ৰীড়া, শাৰীৰিক শিক্ষা আৰু "স্বাস্থ্য শিক্ষা"ৰ জৰিয়তে কিশোৰ সকলৰ মাজৰ পৰা নাৰীসুলভ আচৰণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ নিৰ্দেশনা জাৰি কৰিছিল।
যৌন উপসংস্কৃতি
বলপূৰ্বক ফেমিনাইজেচনৰ বিডিএছএম অনুশীলনত, ক্ৰছ-ড্ৰেছিং কৰা পুৰুষক কামুদ্দীপক উত্তেজনাৰ বাবে বটম হিচাপে লাঞ্ছনা কৰা হ'ব পাৰে, যিটো এক প্ৰকাৰৰ অপৰাধ বুলিও বিবেচিত হয়। পেৰাফিলিক শিশুসুলভতাত, চিচি বেবী হৈছে এজন পুৰুষ যিয়ে যৌন সংস্কৃতিত এগৰাকী অজলা ছোৱালীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ ভাল পায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:এলজিবিটি
লেটেকু
ফলবোৰ ডিম্বাকৃতিৰ, বৰণ সালধীয়া, গুলপীয়াৰ পৰা উজ্বল ৰঙা বা বেঙুনীয়া, আকাৰত ২.৫-৩.৫ ছেমি, মৃসন, ২-৪টা ডাঙৰ বেঙুনীয়া-ৰঙা বীজৰ সৈতে, বগা মঙহাল। thumb|লেটেকু ফল| right | 255px বাকলি, শিপা আৰু কাঠবোৰ পানীত সিজুৱাৰ আগতে ভালদৰে শুকুৱাই লোৱা হয়। ফলবোৰ চিঙাৰ পৰা প্ৰায় ৪-৫ দিনলৈকে সতেজ হৈ থাকে, বা সিজাই নিমখৰ লগত মিহলি কৰি বন্ধ পাত্ৰত বহুদিনলৈকে সংৰক্ষণ কৰিব পাৰি। এই ফলবোৰ স্থানীয়ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয় লগতে বিক্ৰীও কৰা হয়।
অন্য নাম
শ্ৰেণী:ফল
ব্ৰুছ লী
ব্ৰুছ লী (Bruce Lee) লী জুন ফেন বা পেছাদাৰীগতভাৱে ব্ৰুছ লী নামেৰে পৰিচিত এগৰাকী হংকং আমেৰিকান সমৰ কলা শিল্পী, অভিনেতা, পৰিচালক, সমৰ কলা প্ৰশিক্ষক আৰু দাৰ্শনিক। তেওঁ বিভিন্ন সমৰ কলা শাখাৰ পৰা আহৰণ কৰি অনা এক হাইব্ৰিড মাৰ্চিয়েল আৰ্ট দৰ্শন জিৎ কুনে ডোৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল যাক প্ৰায়ে আধুনিক মিশ্ৰিত সমৰ কলাৰ পথ প্ৰশস্ত কৰাৰো কৃতিত্ব দিয়া হয়। ব্ৰুছ লীক ভাষ্যকাৰ, সমালোচক, সংবাদ মাধ্যম আৰু অন্যান্য সমৰ কলা শিল্পীসকলে সৰ্বকালৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী সমৰ কলা শিল্পী আৰু পূব আৰু পশ্চিমৰ মাজৰ ব্যৱধান দূৰ কৰা বিংশ শতিকাৰ পপ সংস্কৃতিৰ আদৰ্শ ব্যক্তি বুলি গণ্য কৰে। আমেৰিকান চলচ্চিত্ৰত এছিয়ান লোকসকলৰ উপস্থাপনৰ শৈলী সলনি কৰাত সহায় কৰাৰ কৃতিত্বও তেওঁক দিয়া হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সমৰ কলা শিল্পী শ্ৰেণী:চীনৰ ব্যক্তি
ভৌতিক সংস্কৃতি
লোকসংস্কৃতিৰ চাৰিটা ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত এটা অন্যতম ক্ষেত্ৰ বা শ্ৰেণী হৈছে ভৌতিক সংস্কৃতি। লোকসমাজত যুগে যুগে প্ৰচলিত পৰম্পৰা আৰু ৰক্ষণশীল ঐতিহ্যৰ পৰিসৰে সামৰি লোৱা মৌখিক কলা - কৌশল, পাৰদৰ্শিতা , পদ্ধতি আদিৰ বহিঃ প্ৰকাশেই মূলতঃ ভৌতিক সংস্কৃতি ।
উপশ্ৰেণী
ভৌতিক সংস্কৃতি চাৰিটা উপশ্ৰেণীত বিভক্ত -
লোকশিল্প
লোকসমাজত নাৰী পুৰুষসকলে জীৱনৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতি সচেতন হৈ পৰম্পৰাগতভাৱে হাতেৰে কিছুমান শিল্পবস্তু সৃষ্টি কৰে। এই শিল্পবস্তুৰ নামেই লোকশিল্প বা হস্তশিল্প।
শিল্প বিপ্লৱৰ পূৰ্বৱৰ্তী কালত লোকশিল্পই পৰম্পৰাগত সমাজত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। সাধাৰণতে লোককলা লোকসমাজত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যদিও অনেক ক্ষেত্ৰত চহৰীয়া বা নগৰীয়া লোকে এইবোৰ দৈনন্দিন ব্যৱহাৰৰ কাৰণে অথবা সাংস্কৃতিক চেতনা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে এই শ্ৰেণীৰ শিল্পবস্তু কিনে। সাধাৰণতে মাটি, শিল,বাঁহ,কাঠ,বেত,মৌখা, পাতিদৈয়া, জন্তুৰ শিং, জন্তুৰ হাড়, ধাতু, জৰী,গছৰ পাত - বাকলি, চামৰা,কঁপাহ, তৃণ ( কুঁহিলা), ফুল আদিৰ পৰা লোকশিল্প নিৰ্মাণ কৰা হয়।
লোককলা
যি শিল্পত দৈনন্দিন জীৱনৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ দাবীতকৈ আনন্দ প্ৰদানৰ দাবীয়ে প্ৰাধান্য লাভ কৰে সেই শিল্পক কলা আখ্যা দিয়া হয় আৰু যি কলা লোকজীৱনৰ অংশীদাৰসকলে এই সমাজক আনন্দ দিবৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰে সেই কলাৰ নামেই লোককলা লোককলাৰ প্ৰতি লোকসমাজৰ লগতে অভিজাত সমাজৰ সদস্যসকলো আকৃষ্ট হোৱা দেখা যায়। লোককলাৰ ক্ষেত্ৰত আনন্দ প্ৰদান বা নান্দনিক দিশটোৰ লগতে অৰ্থনৈতিক দিশটোও জড়িত হৈ থাকে। লোকশিল্প আৰু লোককলাৰ প্ৰায় স্থিতি একেটা শিল্পবস্তুতেই লক্ষ্য কৰিব পাৰি। পৰম্পৰাগত লোকবাদ্য যন্ত্ৰবোৰ লোকশিল্প, কিন্তু সেই বাদ্যযন্ত্ৰৰ দেহত কটা বিবিধ চিত্ৰ, বিবিধ ৰঙৰ সমাহাৰ, ৰঙেৰে অংকন কৰা ছবি আদি লোককলাৰ নিদৰ্শন।
লোকস্থপতিবিদ্যা
লোকসমাজত পৰম্পৰাগতভাৱে চলি অহা স্থপতিকলাৰ নামেই লোকস্থপতিবিদ্যা। লোকস্থপতিবিদ্যাৰ পৰিসৰৰ ভিতৰত লোকসমাজত পুৰুষ পৰম্পৰা নিৰ্মিত হৈ অহা ঘৰ - দুৱাৰ, নামঘৰ, গোঁসাই ঘৰ ইয়াৰ বিভিন্ন দিশ সামৰিব পাৰি। লোকসমাজত ঘৰ - দুৱাৰ বান্ধোতে প্ৰয়োগ কৰা কলা - কৌশল আদিয়েই লোকস্থপতিবিদ্যাৰ বিষয়বস্তু। মাটি বা স্থান নিৰ্বাচন,চাৰিহদ অৰ্থাৎ দিশ সুনিশ্চিতকৰণ, পুখুৰী, বাৰী, বাঁহতলী, ৰ'দৰ বাবে মুকলি স্থান আদিৰ ব্যৱস্থাকৰণ, মাজতে চোতালখন ৰাখি চাৰিওফালে বিভিন্ন ঘৰৰ বাবে স্থান নিৰ্বাচন, ভেটি নিৰ্মাণ, ঘৰৰ আকাৰ প্ৰকাৰ, দীঘ - প্ৰস্থ, গৃহ পৰিকল্পনা আদি লোকস্থপতিবিদ্যাৰ প্ৰয়োজনীয় দিশ।
লোক আভৰণ
লোক আভৰণ লোকসংস্কৃতিৰ বিশেষ এটি উপশ্ৰেণী। সংস্কৃতি দুই প্ৰকাৰৰ - বহিঃ সংস্কৃতি আৰু অন্তঃ সংস্কৃতি। লোক আভৰণ বহিঃ সংস্কৃতিৰ প্ৰকাশক বা ধাৰক। লোক আভৰণৰ পৰিসৰে বিভিন্ন ধৰণৰ পোছাক পৰিচ্ছদ,বিবিধ অলংকাৰ, কবৰীকৰ্ম আৰু প্ৰসাধন সামৰে। গোষ্ঠী নিৰ্বিশেষে, সম্প্ৰদায় নিৰ্বিশেষে, ধৰ্ম আৰু অঞ্চল নিৰ্বিশেষে লোক অভৰণো বিভিন্ন। সেইবাবেই কোনো এটা লোক গোষ্ঠীৰ বহিঃ পৰিচয় দিয়াত লোক আভৰণৰ ভূমিকা অৰ্থপূৰ্ণ।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি
এলিফেণ্টা গুহাসমূহ
এলিফেণ্টা গুহাসমূহ (Elephanta Caves)মাৰাঠী - ঘাৰাপূৰী - গুহা নগৰী। মুম্বাইৰ এলিফেণ্ট দ্বীপ বা গুহা দ্বীপ এটি গুহাভাস্কৰ্যৰ সমষ্টি। ই মুম্বাইৰপৰা ১০ কি.মি. পূৱে অৱস্থিত। আৰব সাগৰৰ এটি বাহুৰ ওপৰত অৱস্থিত এই দ্বীপটিত গুহাসমূহ দুটি শ্ৰেণীত বিভক্ত। প্ৰথম শ্ৰেণীটো বৃহৎ, এই শ্ৰেণীত পাঁচটা হিন্দু গুহা অৱস্থিত। দ্বিতীয় শ্ৰেণীটো ক্ষুদ্ৰতৰ, ইয়াত দুটা বৌদ্ধ গুহা আছে। হিন্দু গুহাসমূহত প্ৰস্তৰখোদিত ভাস্কৰ্য আছে। এইসমূহ হিন্দু শৈৱ্য সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰধান দেবতা শিৱৰ মূৰ্তি আছে। পঞ্চমৰপৰা অষ্টম শতাব্দীৰ মধ্যবৰ্তী সময়ত এই প্ৰস্তৰখোদিত ভাস্কৰ্য নিৰ্মিত হয়। এইসমূহৰ নিৰ্মাণকৰ্তাৰ বিষয়ে সঠিক তথ্য পোৱা নাযায়। বেচাল্ট পাথৰৰ কুন্দত এই গুহাসমূহ নিৰ্মিত। ১৯৭০-ৰ দশকত পুনঃনবীকৰণৰ পাছত ১৯৮৭ চনত এই গুহাসমূহৰ শিল্পকৰ্ম সংৰক্ষণৰ উদ্দেশ্যে ইয়াক ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
ভৌগোলিক অৱস্থান
এলিফেণ্টা দ্বীপ অথবা ঘাৰাপূৰী, মুম্বাই বন্দৰৰ পৰা প্ৰায় ১১ কি.মি. পূব দিশে আৰু ট্ৰম্বেৰ পৰা প্ৰায় ৯.৭ কি.মি. দক্ষিণত অৱস্থিত। এই দ্বীপে প্ৰায় ১০ ব‍ৰ্গ কি.মি. ( উচ্চ জোৱাৰ ভাটা) বা ১৬ ব‍ৰ্গ কি.মি. ( নিম্ন জোৱাৰ ভাটা) অঞ্চল অধিকাৰ কৰি আছে। এই দ্বীপৰ দক্ষিণে ঘাৰাপূৰী নামৰ এখন সৰু গাঁও আছে। এই দ্বীপলৈ নিতৌ গে'টৱে অৱ ইণ্ডিয়াৰ পৰা যন্ত্ৰ চালিত নৌকা সেৱা ব‍্যৱস্থা আছে। এলিফেণ্টা দ্বীপ সোমবাৰে বন্ধ থাকে। এলিফেণ্টা দ্বীপ দীঘলে প্ৰায় ২.৪ কি.মি., ইয়াত ৫০০ ফুট (১৫০ মি) উচ্চতাৰ ২টা পাহাৰ আছে। এই দ্বীপৰ মাজভাগতে উত্তৰৰ পৰা দক্ষিণলৈ এখন ক্ষুদ্ৰ নদী বৈ গৈছে। ইয়াত অৱস্থিত পাহাৰত বিস্তাৰিত অঞ্চলজুৰি হাবিৰ লগতে আম, তেতেলী, পাম্ গছ দেখা যায়। পাহাৰৰ নিম্ন অঞ্চলত ধান খেতি কৰা দেখা যায়। সমুদ্ৰ তীৰ অঞ্চল বোকা আৰু বালিৰে গঠিত, লগতে মেংগ্ৰভৰ জোপোহা বিস্তাৰিত হৈ আছে।
<!--
বুৰঞ্জী
Since no inscriptions on any of the island have been discovered, the ancient history of the island is conjectural, at best. Pandava, the hero of the Hindu epic Mahabharata, and Banasura, the demon devotee of Shiva, are both credited with building temples or cut caves to live. Local tradition holds that the caves are not man-made.
The Elephanta caves are "of unknown date and attribution". Art historians have dated the caves in the range of late 5th to late 8th century AD. Archaeological excavations have unearthed a few Kshatrapa coins dated to 4th century AD. The known history is traced only to the defeat of Mauryan rulers of Konkan by the Badami Chalukyas emperor Pulakesi II (609–642) in a naval battle, in 635 AD. Elephanta was then called Puri or Purika, and served as the capital of the Konkan Mauryas. Some historians attribute the caves to the Konkan Mauryas, dating them to the mid 6th century, though others refute this claim saying a relatively small kingdom like the Konkan Mauryas could not undertake "an almost superhuman excavation effort," which was needed to carve the rock temples from solid rock and could not have the skilled labour to produce such "high quality" sculpture. Some other historians attribute the construction to the Kalacuris (late 5th to 6th century), who may have had a feudal relationship with the Konkan Mauryas. In an era where polytheism was prevalent, the Elephanta main cave dedicates the monotheism of the Pashupata Shaivism sect, a sect to which Kalacuris as well as Konkan Mauryas belonged.
The Chalukyas, who defeated the Kalacuris as well as the Konkan Mauryas, are also believed by some to be creators of the main cave, in the mid 7th century. The Rashtrakutas are the last claimants to the creation of the main cave, approximated to the early 7th to late 8th century. The Elephanta Shiva cave resembles in some aspects the 8th century Rashtrakuta rock-temple Kailash at Ellora. The Trimurti of Elephanta showing the three faces of Shiva is akin to the Trinity of Brahma, Vishnu and Mahesh (Shiva), which was the royal insignia of the Rashtrakutas. The Nataraja and Ardhanarishvara sculptures are also attributed to the Rashtrakutas.
Later, Elephanta was ruled by another Chalukyan dynasty, and then by Gujarat Sultanate, who surrendered it to the Portuguese in 1534. By then, Elephanta was called Gharapuri, which denotes a hill settlement. The name is still used in the local Marathi language. The Portuguese named the island "Elephanta Island" in honour of a huge rock-cut black stone statue of an elephant that was then installed on a mound, a short distance east of Gharapuri village. The elephant now sits in the Jijamata Udyaan zoo in Mumbai.
Portuguese rule saw a decline in the Hindu population on the island and the abandonment of the Shiva cave (main cave) as a regular Hindu place of worship, though worship on Mahashivratri, the festival of Shiva, continued and still does. The Portuguese did considerable damage to the sanctuaries. Portuguese soldiers used the reliefs of Shiva in the main cave for target practice, sparing only the Trimurti sculpture. They also removed an inscription related to the creation of the caves. While some historians solely blame the Portuguese for the destruction of the caves, others also cite water-logging and dripping rainwater as additional damaging factors. The Portuguese left in 1661 as per the marriage treaty of Charles II of England and Catherine of Braganza, daughter of King John IV of Portugal. This marriage shifted possession of the islands to the British Empire, as part of Catherine's dowry to Charles.
Though the main cave was restored in the 1970s, other caves, including three consisting of important sculptures, are still badly damaged. The caves were designated a UNESCO World Heritage Site in 1987 as per the cultural criteria of UNESCO: the caves "represent a masterpiece of human creative genius" and "bear a unique or at least exceptional testimony to a cultural tradition or to a civilization which is living or which has disappeared".