cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অসমীয়া লোক কবিতা
ভেকুলী বিয়াৰ নাম
ৰাইজে পাতিছোঁ ভেকুলীৰ বিয়া
বৰুণদেৱতা বৰষুণ দিয়া৷’
মহোহো গীত
নামনি অসমৰ এক বিশেষ লোক উৎসৱ মহ খেদা উৎসৱত মহোহো গীত গোৱা হয়৷ যেনে– ‘অ’ হৰি মহোহো
মহ খেদ্‌বা টাকোন লৌ...৷’
অনুষ্ঠান নিৰপেক্ষ লোক কবিতা
যিবোৰ গীত-পদ বা লোক কবিতা আনুষ্ঠানিক উপলক্ষ নথকাকৈ স্থান-কাল-পাত্ৰ অনুসৰি সাংস্কৃতিক পৰিৱেশ সৃষ্টিৰ বাবে বা আন প্ৰয়োজনত পৰিবেশন কৰা হয়, সেইবোৰেই অনুষ্ঠান নিৰপেক্ষ লোক কবিতা৷ যেনে– নিচুকনি গীত, ওমলা গীত, বাৰমাহী গীত আদি৷ এই ধৰণৰ অনুষ্ঠান নিৰপেক্ষ লোক কবিতাবোৰতো ধৰ্মীয় আৰু ধৰ্ম নিৰপেক্ষ– এই ধাৰা দুটা দেখা যায়৷ অনুষ্ঠান নিৰপেক্ষ ধৰ্মীয় ধাৰাৰ লোক কবিতাসমূহ হৈছে– টোকাৰী গীত, দেহ বিচাৰৰ গীত, কামৰূপী আৰু গোৱালপৰীয়া লোকগীত আদি৷
খগেন গগৈ
খগেন গগৈ (Khagen Gogoi) অসমৰ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী। বিহুগীত আৰু দেহবিচাৰৰ শিল্পী হিচাপে তেওঁক বিশেষভাৱে জনা যায়। কণ্ঠশিল্পীগৰাকীয়ে অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলাৰ (বৰ্তমানৰ চৰাইদেউ জিলা) সোণাৰিৰ সমীপৱৰ্তী লংপটীয়া গাঁৱত জন্মলাভ কৰে। তেওঁ এমটিভিৰ ক’ক ষ্টুডিঅ’ত ১ম ছিজনত ‘পাটকাই পাৰে হৈ’ আৰু ‘টিপটপ দেখিলে’ শীৰ্ষক গীতত কণ্ঠদান কৰিছিল।
শিক্ষা
খনেন গগৈয়ে চাওৰংগাবাম প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি ১৯৭৫ চনত লংপটীয়া উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ সোণাৰি মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক উপাধি লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
স্নাতক পৰীক্ষা দি তেওঁ গুৱাহাটীলৈ আহে আৰু নৰকাসুৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিবলৈ লয়। পৰৱৰ্তী সময়ত অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ৰ ডেপুটী সঞ্চালক আনন্দ মোহন ভাগৱতীয়ে ৰবীন্দ্ৰ ভৱনত এখন বিহু কৰ্মশালাত প্ৰশিক্ষাৰ্থীক বিহুনামৰ প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ মাতি নিয়ে আৰু প্ৰথমাৱস্থাত ৰবীন্দ্ৰ ভৱনতে তেওঁক এক অবৈতনিক চাকৰি প্ৰদান কৰে।
খগেন গগৈ টোকাৰী গীতৰো কণ্ঠশিল্পী। ভূপেন উজীৰৰ উদ্যোগত তেওঁ ‘বৈৰাগী’ নামৰ এক টোকাৰী গীতৰ কেছেটত কণ্ঠদান কৰে। গগৈ আছিল আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ দ্বাৰা স্বীকৃত টোকাৰী গীতৰ শিল্পী। ‘দিচাংমুখৰ পেঁপাটি’ খগেন গগৈয়ে কণ্ঠদান কৰা প্ৰথমটো বিহুগীতৰ কেছেট। এমটিভিৰ ক’ক ষ্টুডিঅ’ত গীত পৰিৱেশন কৰা গগৈ অসমৰ প্ৰথমগৰাকী লোকশিল্পী।
বঁটা আৰু সন্মান
২০২১ চনত সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই গগৈক প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডে স্মাৰক বঁটা প্ৰদান কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
অসমীয়া লোক কবিতা
টোকাৰী গীত
টোকাৰী বাদ্যক প্ৰাধান্য দি পৰিবেশন কৰা ভক্তিতত্ত্ব, ভগবানৰ মহিমা, গুৰু ভক্তিৰ মহিমা, বিষয় বাসনাৰ প্ৰতি অনাসক্তি আদি বিষয়ক ধৰ্মগন্ধী গীতবোৰেই হৈছে টোকাৰী গীত৷ টোকাৰী গীতৰ উদাহৰণ– ‘পুত্ৰই মোক নোখোৱাই দেখাতেই চিন
জীয়ে মোক নোখোৱাই আনলৈ দিম৷
ভাৰ্যালৈ হ’ল মোৰ কালৰে বৈৰী
মিছাতে লগালোঁ মই গলত জৰী৷৷'
দেহ বিচাৰৰ গীত
দেহতত্ত্ব আৰু মানৱী জনমৰ অসাৰতাৰ কথাক মূখ্য হিচাপে লৈ গোৱা গীতসমূহেই হ’ল দেহ বিচাৰৰ গীত৷ উদাহৰণ– ‘দেহা এদিনীয়া দেহা দুদিনীয়া দেহাৰ ভাৰসা নাই
এই নৰ দেহা নহয় যুগমীয়া মৰিলে হৈ যাব ছাঁই৷৷’
কামৰূপী আৰু গোৱালপৰীয়া লোকগীত
নামনি অসমৰ কামৰূপ আৰু গোৱালপাৰা জিলাত দুই ধৰণৰ লোকগীত প্ৰচলিত হৈ আছে৷ সেয়াই হৈছে কামৰূপী আৰু গোৱালপৰীয়া লোকগীত৷ দুয়োবিধ কিন্তু একে নহয়, কিছু বৈসাদৃশ্য আছে৷ কামৰূপী লোকগীতসমূহ ঘাইকৈ ধৰ্মমূলক৷ যেনে– ‘কানাই পাৰ কৰা হে বেলিৰ পৰিল ছায়া৷
নষ্ট হৈল দধিৰ ভাণ্ড বজাৰ হৈল বয়া৷৷’ অন্যহাতে গোৱালপৰীয়া লোকগীতসমূহত ধৰ্ম-কথাতকৈ বিষয়-বাসনা, জীৱন-যৌৱন, প্ৰণয়-বিৰহ আদি বেছিকৈ দেখা যায়৷ যেনে– ‘একবাৰ হৰি বোল মন ৰসনা৷
আজান পীৰ বঁটা
আজান পীৰ বঁটা অসম চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা ২০০৪ চনত প্ৰবৰ্তন কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পৰ্য্যায়ক্ৰমিক ব্যৱধান ২ বছৰ আৰু স্থিতি ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ।
অশোকৰ অনুশাসন
অশোকৰ অনুশাসন (Edicts of Ashoka) হ'ল মৌৰ্য সম্ৰাট অশোকৰ দ্বাৰা লিখোৱা কেতবোৰ নীতি নিৰ্দেশনামূলক বাণীৰ সমষ্টি। সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰান্তৱৰ্তী স্থানসমূহত ডাঙৰ শিলৰ ওপৰত; সাম্ৰাজ্যৰ মধ্যৱৰ্তী প্ৰধান প্ৰধান স্থানসমূহত সৰু শিলাখণ্ডৰ ওপৰত; প্ৰধান প্ৰধান বৌদ্ধ কেন্দ্ৰসমূহত স্তম্ভ প্ৰতিষ্ঠা কৰি স্তম্ভৰ গাত জনসাধাৰণৰ কৰণীয় আৰু পালনীয় নীতি আদৰ্শমূলক নানা কথা খোদিত কৰা অশোকৰ বাণী বা উক্তিসমূহেই হ'ল- 'অশোকৰ অনুশাসন' বা 'অশোকৰ প্ৰত্নলিপি'।
পটভূমি
কলিংগ যুদ্ধ অশোকৰ জীৱনৰ সন্ধিকাল। এই যুদ্ধৰ পৰিণামৰ পৰা অশোক এজন শাসনকৰ্তাৰ পৰা মহামতি অশোকলৈ উত্তৰণ ঘটাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয়। লক্ষাধিক লোকৰ কৰুণ মৃত্যু আৰু নিৰ্মম আঘাতৰ যন্ত্ৰণা প্ৰত্যক্ষ কৰি তেওঁৰ হৃদয় মৰ্মস্তুদ বেদনাৰে ক্ষত-বিক্ষত হৈ পৰিল। বিৰাট এক ধ্বংসৰ অনুতাপত দগ্ধ হৈ এই গ্লানিকৰ যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি বিচাৰি বুদ্ধদেৱৰ পাছৰ ষষ্ঠজন ধৰ্মগুৰু উপগুপ্তৰ ওচৰত দীক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তেতিয়াৰ পৰা অশোকে বুদ্ধ প্ৰচাৰিত প্ৰেম আৰু কৰুণা, অহিংসা আৰু মৈত্ৰীৰ ভাবধাৰাৰে আত্ম-শুদ্ধিৰ বাট বিচাৰি লয়। বুদ্ধ-ধৰ্ম-সংঘৰ একান্ত অনুগামী হৈ নিধ্যানৰ দ্বাৰা সৰ্বমানৱৰ কল্যাণৰ চিন্তাত নিজকে প্ৰবৃত্ত কৰে। তেওঁ কপিলাবস্তু, কুশীনগৰ, লুম্বিনী, বুদ্ধগয়া আদি তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰাৰ কথা জনা যায়। অশোকে সাম্ৰাজ্যৰ বিভিন্ন স্থানত ৮৪ হাজাৰ বৌদ্ধ বিহাৰ নিৰ্মাণ কৰোৱাই বৌদ্ধ ধৰ্ম প্ৰসাৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। এখন মানৱতাবাদী সমাজ গঢ়ি তুলিবৰ বাবে আনকি জীৱ-জন্তুৰ বাবেও এটা প্ৰেমময় বাতাবৰণ ৰচিবৰ বাবে আশোক বদ্ধপৰিকৰ হোৱাৰ কথা তেওঁৰ শিলালিপিসমূহৰ পৰা জনা যায়। সাম্ৰাজ্যৰ সাধাৰণ প্ৰজাবৃন্দক আৰু সাম্ৰাজ্যৰ দাঁতি-কাষৰীয়া ৰাজ্যসমূহৰ জনসাধাৰণকো এক সৎ, শুদ্ধ আৰু পৰিশীলিত জীৱনবোধেৰে পৰিচালিত কৰিবলৈ বিচাৰিছিল। অশোকৰ উদ্দেশ্য আছিল যুদ্ধজয়ৰ নৃশংসতাৰ ওপৰত অথবা ক্ষমতাৰ শাসনত মানৱ সমাজ প্ৰতিষ্ঠিত নহৈ নীতি আৰু ধৰ্মৰ শাসনৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত হয়। এই উদ্দেশ্যৰে বিভিন্ন স্থানত তেওঁ অনুশাসন লিখোৱাই প্ৰজাক সেইবোৰ মানি চলিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।
অনুশাসনৰ প্ৰকাৰ আৰু স্থানসমূহ
অশোকৰ শিলালিপিসমূহৰ ভিতৰত 'বৃহৎ শিলানুশাসন' নামে পৰিচিত লিপিসমূহ উত্তৰ পশ্চিম সীমান্তৰ হাজৰা জিলাৰ মানসেহ্‌ৰা আৰু পেছোৱাৰৰ ওচৰৰ শাহবাজগঢ়ীত; পশ্চিম সীমান্তৰ আৰব সাগৰৰ তীৰত মহাৰাষ্ট্ৰৰ থানে জিলাৰ সোপৰা আৰু গুজৰাটৰ কাঠিয়াৱাড়াৰ অন্তৰ্গত জুনাগড় অঞ্চলৰ গিৰ্ণাৰত; উত্তৰ সীমান্তৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ডেৰাডুন জিলাৰ কালছীত; দক্ষিণৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ য়েৰ্‌ৰাগুড়িত আৰু দক্ষিণ পূব সীমান্তৰ বঙ্গোপসাগৰৰ তীৰস্থ, বৰ্তমানৰ উৰিষ্যাৰ পুৰী জিলাৰ ধৌলি আৰু গঞ্জাম জিলাৰ জৌগড় পাহাৰত এই শিলালিপিসমূহ লিখোৱা হৈছিল।
অশোকৰ শিলালিপি বুলিলে সাধাৰণভাৱে চৈধ্যখন সৰু ডাঙৰ লিপি বা অনুশাসনৰ কথা বুজায়। অৱশ্যে কলিংগৰ অনুশাসনখন কিছু ব্যতিক্ৰম। মানসেহ্‌ৰা, শাহবাজগঢ়ী, গিৰ্ণাৰ, কালছী আদিত সম্পূৰ্ণ চৈধ্যখন অনুশাসন পোৱা গৈছে। কিন্তু ধৌলি আৰু জৌগড়ত ১নংৰ পৰা ১০নং পৰ্যন্ত আৰু ১৪নং অনুশাসনসহ মুঠ ১১খন অনুশাসন আছে। কলিংগ ৰাজ্যত স্থাপিত কাৰণেই হয়তো মাজৰ তিনিখন অনুশাসন ইয়াত লিপিবদ্ধ কৰা হোৱা নাছিল। কিয়নো এই তিনিখনৰ বিশেষকৈ ১৩নং অনুশাসনত কলিংগ যুদ্ধৰ বিৱৰণ, সম্ৰাটৰ হৃদয় পৰিৱৰ্তন আদিৰ কথা বিস্তৃতভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। সেয়েহে কলিংগবাসীৰ মনত যুদ্ধৰ বিভীষিকাৰ স্মৃতি পুনৰ জগাই নুতুলিবলৈকে ১১নংৰ পৰা ১৩নং লৈকে অনুশাসনকেইখন ইয়াত লিপিবদ্ধ নকৰি তাৰ পৰিৱৰ্তে বেলেগ দুখন অনুশাসনহে খোদিত কৰা হৈছে। বেলেগ ঠাইত নথকা মাত্ৰ কলিংগ ৰাজ্যতহে খোদিত এই দুখন অনুশাসনত সকলো প্ৰজা তেওঁৰ (সম্ৰাটৰ) পুত্ৰ স্বৰূপ বুলি উল্লেখ কৰি ইহলোক আৰু পৰলোকত সুখপ্ৰাপ্তি কামনা কৰি কলিংগবাসীক অভয় দান তথা কল্যাণকামী মনোভাব পোষণ কৰি তেওঁলোকৰ মনৰ শংকা নিবাৰণৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে।
অনুশাসনৰ বিষয়বস্তু
চৈধ্যখন অনুশাসনৰ লগতে কলিংগৰ পৃথক অনুশাসন দুখনকো ধৰি মুঠ ষোল্লখন অনুশাসনৰ বিষয়বস্তু বহু ব্যাপক। অনুশাসনসমূহৰ জৰিয়তে জীৱহত্যা নিবাৰণ, সামাজিক উৎসৱ আদি নিষিদ্ধকৰণ, চিকিৎসালয় খোলা, বৃক্ষৰোপণ, পুখুৰী খন্দা আদি জনহিতকৰ কাৰ্যৰ ব্যৱস্থা কৰা, সাধু ব্যৱহাৰেৰে ধৰ্মগুণৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰা, ধৰ্ম ৰক্ষাৰ্থে বিবিধ বিষয়া নিয়োগ কৰা, আন ধৰ্মৰ প্ৰতি সহিষ্ণু হোৱা, সমাজৰ সকলো সম্প্ৰদায়ৰ জনসাধাৰণৰ লগত শান্তিপূৰ্ণসহ অৱস্থানেৰে সহৃদয়তা স্থাপন কৰা ইত্যাদি নানা কথা লিপিবদ্ধ কৰাৰ উপৰিও ধৰ্মপ্ৰচাৰত অশোকৰ অংশগ্ৰহণ, অনুশাসনসমূহ লেখোৱাৰ উদ্দেশ্য, অনুশাসনসমূহৰ প্ৰচাৰ আৰু ৰক্ষা কৰাত বিবিধ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ আদিৰ কথাও প্ৰকাশ কৰা হৈছে।
পুনৰুদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ
ধৰ্ম, ইতিহাস, কলা, ভাষাতত্ত্ব সকলো দিশৰপৰা অতি মূল্যবান অশোকৰ প্ৰত্নলেখসমূহ অশোকৰ মৃত্যুৰ (খ্ৰীঃপূঃ ২৩২) কিছুকালৰ পাছতেই বিশেষকৈ মৌৰ্য ৰাজবংশ শেষ হোৱাৰ পাচতেই অৱহেলিত হৈ জনচক্ষুৰ পৰা হেৰাই গৈছিল। উনবিংশ শতিকাৰ ব্ৰিটিছ ৰাজত্বকালত হোৱা বিভিন্ন সামৰিক অভিযান, সেনাৰ চাউনী প্ৰতিষ্ঠা আদিৰ ফলত এইবোৰ ক্ৰমান্বয়ে আৱিষ্কাৰ হ'বলৈ ধৰে। বিশেষকৈ ১৮৩৭ চনত জেমছ প্ৰিন্সেপে (James Princep; ১৭৯৯-১৮৪০) অশোকৰ লিপিৰ প্ৰথম পাঠ উদ্ধাৰ কৰে। ফলত এইবোৰৰ প্ৰতি বিদ্বৎ সমাজৰ চকু মুকলি হয়।
বৰ্তমান এই শিলালিপিসমূহ ভাৰতীয় প্ৰত্নতত্ত্ব বিভাগৰ দ্বাৰা সংৰক্ষিত কৰি ৰখা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মৌৰ্য সাম্ৰাজ্য শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিলেখ
অসমীয়া লোক কবিতা
কামৰূপী আৰু গোৱালপৰীয়া লোকগীত
মানৱ দেহাৰ গৈৰৱ কৈৰ না৷৷’ অন্যহাতে অনুষ্ঠান নিৰপেক্ষ ধৰ্ম নিৰপেক্ষ ধাৰাৰ লোক কবিতাসমূহ হৈছে– নিচুকনি গীত, মালিতা আদি৷
নিচুকনি গীত
কেচুৱা বা শিশুক ওমলাবৰ বাবে গোৱা নামসমূহেই হ’ল নিচুকনি গীত৷ শিশুক ওমলোৱা, টোপনি অনা আৰু শিশুৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে সৃষ্ট এই শ্ৰেণী গীতো অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান৷ নিচুকনি গীতৰ উদাহৰণ–
‘আমাৰে মইনা শুব এ
বাৰীৰে বগৰী পকি সৰিব
মইনাই বুটলি খাব৷৷’
মালিতা
মালিতা হ’ল সাংগীতিক ৰূপত পৰিৱেশিত হোৱা একোটা স্বয়ং সম্পূৰ্ণ কাব্য কাহিনী৷ লোক কবিৰ দ্বাৰা ৰচিত আৰু মৌখিকভাৱে প্ৰচলিত এই শ্ৰেণীৰ গীতি-সাহিত্যক ‘কাহিনী কাব্য’, ‘আখ্যানমূলক গীত’ বা ‘বেলাড’ বুলিও কোৱা হয়৷ মালিতাক তিনিপ্ৰকাৰে ভাগ কৰা হয় – কিংবদন্তীমূলক বা জনশ্ৰুতিমূলক মালিতাবোৰৰ ভিতৰত ফুলকোঁৱৰৰ গীত, মণিকোঁৱৰৰ গীত, কমলা কুঁৱৰীৰ গীত, জনা গাভৰুৰ গীত, কন্যাবাৰমাহী গীত আদি প্ৰধান৷ বুৰঞ্জীমূলক মালিতাৰ ভিতৰত নাহৰৰ গীত, বৰফুকনৰ গীত, জয়মতী কুঁৱৰীৰ গীত আদি উল্লেখযোগ্য৷ কাল্পনিক মালিতাৰ ভিতৰত তেলটুপী চৰাইৰ জন্মকথা, ঢোলবাদ্যৰ জন্মকথা আদি প্ৰধান৷	এইবোৰৰ উপৰিও অসমীয়া লোক কবিতাৰে অন্তৰ্গত ডাকৰ বচন, দৃষ্টান্ত, ফকৰা, মন্ত্ৰ আদিয়েও লোক সাহিত্যৰ ভঁৰাললৈ যথেষ্ট বৰঙণি আগবঢ়াইছে৷ এইবোৰত চহা জীৱনৰ অভিজ্ঞতা, উপদেশ আদি সোমাই থাকে৷ যেনে– ‘এহাত এমুঠন দিবা পোত, তেহে চাবা কলৰ গোট’ [ডাকৰ বচন]; ‘দিনৰ পৰ্বত ৰাতিৰ জুই, তাক নেখেদি থাকিবা শুই [দৃষ্টান্ত] আদি৷
গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:অসমীয়া লোকসাহিত্য
নেছনেল ডেমʼক্ৰেটিক প্ৰোগ্ৰেছিভ পাৰ্টি
নাগালেণ্ডৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী নেইফিউ ৰিঅ’ক সমৰ্থন কৰা নগা পিপলছ ফ্ৰণ্টৰ বিসম্বাদী গোটে বিভাজিত হৈ ডেম’ক্ৰেটিক প্ৰগ্ৰেছিভ পাৰ্টি গঠন কৰিছিল।  ২০১৭ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ডিপিপিৰ নাম সলনি কৰি "নেছনেল ডেমʼক্ৰেটিক প্ৰোগ্ৰেছিভ পাৰ্টি" কৰা হয়।
গৰীয়া
গৰীয়া (Goria) অসমৰ এটা খিলঞ্জীয়া ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী জনগোষ্ঠী। এই জনগোষ্ঠীটোৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ, কৃষ্টি-সংস্কৃতি, পৰম্পৰা আদি অসমৰ আন খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীসমূহৰ পৰা পৃথক নহয়। একমাত্ৰ ধৰ্মীয় দিশটোৰ বাহিৰে ভাৰত বা বিশ্বৰ কোনো মুছলমানৰ লগত গৰীয়াসকলৰ সাংস্কৃতিক, ভাষিক আৰু সামাজিক ক্ষেত্ৰত মিল বা সাদৃশ্য নাই।
ব্যুৎপত্তি
‘গৰীয়া’ এটা অসমীয়া শব্দ। আধুনিক অসমীয়া অভিধান মতে গৰীয়া শব্দৰ অৰ্থ হৈছে বাদ পৰা, ভালকৈ ভাজ নোলোৱা বা নুফুটা, অকৃতকাৰ্য্য হোৱা, পাৰ্গত বা উন্নত হ’ব নোৱাৰা, এৰা খোৱা, ভালকৈ ভাজ নোখোৱা বা নুফুটা আখৈ বা কৰাই, মুছলমান আদি। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ে প্ৰকাশ কৰা চন্দ্ৰকান্ত অভিধান, শৰাইধাট অভিধানত সেই একে ধৰণেই ব্যাখ্যা পোৱা যায়। হেমকোষতো ইয়াৰ অৰ্থ যৱন বা মুছলমান বুলি দিয়া আছে যদিও তাত বহলাই এনেকৈ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে, ‘এইটো শব্দৰ মূলৰ কথাত মতৰ মিল নাই। কোনোৱে কয় মহম্মদ গোৰীৰ লগৰীয়া হেতু, সেই নাম হৈছে; কোনোৰ মতে আসাম ৰজাই গৌড়ৰ দেশৰ পৰা কিছুমান মুছলমান জাতিৰ জোলা অনাইছিল, গৌড়ৰ পৰা অহা বাবে সিহঁতৰ নাম গৌড়ীয়া হৈ তাৰপৰা ক্ৰমে গৰীয়া শব্দ ওলাইছে, এয়ে সম্ভৱ। ’ অৱশ্যে হেমকোষত থকা গৰীয়া শব্দৰ অৰ্থৰ লগত আন অসমীয়া অভিধানৰ মিল নাই। প্ৰাচীন কালৰ গৌড় দেশ বা ৰাজ্যৰ বৰ্তমান ভৌগোলিক স্থিতি হ’ল পশ্চিম বংগৰ মুৰ্চিদাবাদ আৰু মালডা জিলা। সেই গৌড় দেশৰ ৰজা প্ৰজা সকলো হিন্দু আছিল আৰু ৬২৫ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকেহে গৌড় দেশ অস্তিত্ব আছিল। ইয়াৰ বিপৰীতে অসমত ইছলাম ধৰ্মৰ আগমন ঘটিছিল ১২০৫ চনত। সেয়ে হেমকোষত ইছলামধৰ্মী গৰীয়াসকলক গৌড় দেশৰ পৰা অহা বুলি উল্লেখ কৰা কথাটোৰ বৈজ্ঞানিক ভিত্তিৰ ওপৰত সন্দেহৰ থল নথকা নহয়। গৰীয়া শব্দৰ আভিধানিক অৰ্থৰ সমৰ্থিত কিছুমান ব্যৱহাৰিক বাক্য অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত হৈ আহিছে, যেনে গৰীয়া ধান, পিঠাগুৰিৰ গৰীয়া, গৰীয়া পৰা ইত্যাদি।
ইতিহাস
ত্ৰয়োদশ শতিকাতে প্ৰথম ‘গৰীয়া’ শব্দৰ প্ৰচলন হোৱাৰ কথা অসম বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে। টাই ৰাজকোঁৱৰ চাওলুং চ্যুকাফা যেতিয়া পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ তাহানিৰ অসমৰ সৌমাৰপীঠত ভৰি থৈছিলহি, তেতিয়াই তেওঁ চেংচাই নামৰ গৰীয়া এজনক বাটত লগ পাই নিজৰ প্ৰশাসনৰ আওঁতাত থিতাপি দিছিল আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালকে পাছলৈ বকতিয়াল বুলি জনা গৈছিল। চেংচাই (গৰীয়া) কিন্তু মুছলমান নাছিল। এই কথা হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা দেৱে লিখা “আহোমৰ দিন”নামৰ বুৰঞ্জীখনত উল্লেখ আছে ।
তাহানিতে গৰীয়াসকল বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ, যেনে- মৰাণ, মটক, বৰাহী, চুতীয়া, কোচ, আহোম, কছাৰী, মেছ কলিতা আদি লোক আছিল। প্ৰাচীনকালত সৌমাৰপীঠ বিভিন্ন জনজাতীয় লোকৰ বাসস্থান আছিল। অসমত হিন্দু ধৰ্মই প্ৰসাৰতা লাভ কৰাৰ সময়ত এই জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজৰ চুতীয়াসকলে প্ৰথমে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পাছলৈ লাহে লাহে আন জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজতো হিন্দু ধৰ্মই প্ৰসাৰতা লাভ কৰিছিল। কিন্তু সেয়া হ'লেও তেতিয়া সেইসকলৰ মাজৰে, একোখন গাঁৱৰ কিছু মানুহে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ নকৰি পূৰ্বৰ দৰে প্ৰকৃতিৰ উপাসনা কৰা স্থিতিতে থাকি গৈছিল আৰু লাহে লাহে সেই মানুহসকলে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ নকৰাৰ কাৰণে নিজৰ সমাজখনতে এলাগী হ'বলৈ ধৰিলে। ফলত তেওঁলোকে নিজৰ নিজৰ পূৰ্বৰ বাসস্থান এৰি সেই গাঁওসমূহৰ ওচৰতে অথবা নাতি দূৰৈত বসতি স্থাপন কৰি বসবাস কৰিবলৈ ল'লে। সেই মানুহখিনিক তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ গাঁৱৰ লোকসকলে গৰীয়া পৰা, এলাগী হোৱা লোক বুলি কৈছিল আৰু সেই 'গৰীয়া পৰা' শব্দৰ পৰা লাহে লাহে গৰীয়া শব্দৰ সৃষ্টি হ'ল, যি কালক্ৰমত এটা নিদিষ্ট জনগোষ্ঠীক বুজোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ হ'বলৈ ধৰিলে।
কিন্তু গৰীয়া মানে মুছলমান বা ইছলাম ধৰ্মৰ লোকক বুজোৱা হোৱা নাছিল। কাৰণ তেওঁলোক তেতিয়া হিন্দু গ্ৰহণ নকৰাৰ কাৰণে, আৰ্যকৰণত চামিল নোহোৱাৰ কাৰণেই সমাজৰ পৰা এলাগী হৈ, গৰীয়া পৰি গৰীয়াকৰণত জাহ গৈছিল। অৱশ্যে পিছত অসম ভূমিলৈ অহা ইছলাম ধৰ্মীয় ছুফী সাধকসকলৰ সান্নিধ্যত বিভিন্ন কাৰণত সেই গৰীয়া পৰা অসমীয়া লোকসকলে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে। বিশেষকৈ আজান ফকিৰ(ছাহ মিলান)য়ে প্ৰচাৰ কৰা ইছলামৰ বাণীত আকৰ্ষিত হৈও এক বুজন সংখ্যক গৰীয়া পৰা লোক ইছলামত দীক্ষিত হৈছিল। এইজনা আজান পীৰ চাহেবে অসমীয়া জিকিৰ আৰু জাৰী আদি ভক্তিমূলক গীতৰ সৃষ্টি কৰি অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ অনৱদ্য অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
এনেকৈয়ে অসমত 'গৰীয়া পৰা' মানুহৰ পৰা খিলঞ্জীয়া ইছলামধৰ্মী গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ সৃষ্টি হয়। যদিও তাহানিতে গৰীয়া মানেই মুছলমান নাছিল, কালক্ৰমত সকলো গৰীয়াই এতিয়া ইছলামৰ অনুগামী। এনেকৈয়ে ছুফী সাধকসকলৰ সান্নিধ্যত, ধৰ্মীয় বাণীত আকৃষ্ট হৈ কিছু হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী স্থানীয় জনজাতীয় আৰু অ-জনজাতীয় লোকেও ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। যি সকল হিন্দুধৰ্মী লোকে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ সমাজসমূহে এলাগী কৰিছিল। সেই নতুনকৈ ধৰ্মান্তৰিত অসমীয়া হিন্দু লোক সকলো গৰীয়া জনগোষ্ঠীত জাহ গৈছিল।
আহোম স্বৰ্গদেউসকলে অসমৰ বাহিৰৰ পৰা বিভিন্ন কাৰিকৰী বিদ্যাত পাৰ্গত লোকক অসমলৈ আনিছিল আৰু সেই লোকসকলে অসমৰে গৰীয়া লোকসকলৰ লগত বৈবাহিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰি এই গৰীয়া সমাজৰ লগত জীন যায়। তাৰ উপৰিও অসমত বিভিন্ন সময়ত অহা ছুফী সাধক সকলেও অসমৰ স্থানীয় ছোৱালী বিয়া পাতি অসমত থাকি যায়। তেওঁলোকৰ সতি-সন্ততি সকলেও স্থানীয় গৰীয়া সমাজখনৰ লগত এটা সময়ত জাহ যায়। অসমলৈ অহা ছুফী সাধকসকলৰ বংশধৰ সকলৰ বহুতে নিজৰ নামৰ আগত ‘ছৈয়দ’ শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু সেয়ে তেওঁলোকক ছৈয়দ বুলিও জনা যায়। ইয়াৰ উপৰিও স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহই আহোম শাসনৰ সময়ত কাৰিকৰী দিশৰ উন্নতিৰ বাবে বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা আঠঘৰ মানুহক অসমত আনি থিতাপি দিছিল। সেই আঠঘৰ লোক আছিল- ১) ফাৰ্ছীপঢ়ীয়া ২) আখৰকটীয়া ৩) শিলাকটীয়া ৪) গুণাকটীয়া ৫) খনিকৰ ৬) দৰ্জ্জী ৭) নেগেৰীয়া আৰু ৮) জোলা বা জোলহা বা তাঁতী (চাহ জনগোষ্ঠীৰ জলহা নহয়)। এই লোকসকলক যদিও বাহিৰৰ পৰা কাৰিকৰী দিশৰ উন্নতিৰ বাবে অসমলৈ অনা হৈছিল, কালক্ৰমত কিন্তু তেওঁলোকে স্থানীয় গৰীয়া সমাজখনত জাহ গৈ গৰীয়া হৈছে আৰু এইদৰে তেওঁলোক বৰ্তমান গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ এক অন্যতম অংগ হৈ পৰিছে। অসমৰ গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ নব্বৈ শতাংশ লোক স্থানীয় বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ পৰা 'গৰীয়া পৰি' পিচত ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা লোক আৰু বাকী দহ শতাংশ লোক হৈছে আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দিনত বিভিন্ন কাৰণত অসমলৈ অনা পৰিয়াল।
সৌমাৰপীঠৰ দৰে বৰ্তমানৰ নামনি অসমো গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ অন্যতম বাসস্থান। গুৱাহাটীকে কেন্দ্ৰ কৰি নামনি অসমৰ এক বৃহৎ অংশ প্ৰায় ৭০ বছৰলৈকে দিল্লীৰ চুলতান আৰু মোগলৰ অধীনত আছিল । সেই সময়ত নামনি অসমতো বৃহৎ সংখ্যক ছুফী সাধকৰ আগমন ঘটিছিল । তেওঁলোকে প্ৰচাৰ কৰা ধৰ্মীয় বাণীত আকৃষ্ট হৈ এক বুজন সংখ্যক স্থানীয় লোকে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। উদাহৰণস্বৰূপে- হাজোৰ ওচৰৰ কলিতাকুছি তেনে এখন ধৰ্মান্তৰিত গৰীয়া গাওঁ। তেওঁলোকক স্থানীয় ভাৱে গৰীয়া বুলি কোৱা হৈছিল। অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি ড॰ নগেন শইকীয়া ৰচিত অসমীয়া মানুহৰ ইতিহাস নামৰ গ্ৰন্থত এইবিষয়ে উল্লেখ আছে । হাজোৰ হজৰত গিয়াছউদ্দিন আউলিয়াৰ মাজাৰ আৰু পোৱামক্কা সেই সময়তে নিৰ্মিত। আন এক উদাহৰণ, মৰিগাঁও জিলাৰ হালধিবাৰী গাওঁ আৰু দন্দুৱা গাঁৱৰ মাজত থকা হজৰত ৰংমন আউলীয়াৰ মাজাৰ। এই মাজাৰটো সম্পূৰ্ণ খিলঞ্জীয়া হিন্দু বসতিৰ মাজত অৱস্থিত। তাৰ পৰা এটা কথাই অনুমান কৰিব পাৰি যে তাহানিতে সেই ছুফীৰ সান্নিধ্যলৈ আহি সেই অঞ্চলৰ বহু জনজাতি, অ-জনজাতীয় লোকে ইছলাম ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল। সেই মাজাৰৰ ওচৰ-পাজৰৰ খিলঞ্জীয়া হিন্দু গাঁও আৰু বৰ্তমানৰ কেইবাখনো গৰীয়া গাঁও তাৰ প্ৰমাণ।
গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ প্ৰসিদ্ধ লোক
অসমৰ সমাজ ব্যৱস্থা আৰু জাতীয় জীৱনত গৰীয়া সকলৰ এক লেখত ল'বলগীয়া অবদান আছে। গৰীয়া সকল ইছলামধৰ্মী হোৱাৰ পিছতো দিল্লীৰ স্বধৰ্মী মোগলসকলৰ অসম আক্ৰমণৰ সময়ত নিজ দেশ আৰু স্বজাতিৰ স্বাৰ্থত মোগলৰ বিৰুদ্ধেহে অস্ত্ৰধাৰণ কৰিছিল, যাৰ বাবে মোগল সেনাপতি মিৰজুমলাৰ লগত অহা ছাহাবুদ্দিন তালিচ নামৰ টোকা লিপিবদ্ধকাৰজনে গৰীয়া সকলক নামতহে মুছলমান বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
আহোমৰ আটাইতকৈ ঘাটক টোপ 'ৰিপুঞ্জয়'ৰ নিৰ্মাতা গেন্ধেলা গৰীয়া (শিৱসাগৰ) এজন গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ লোক আছিল। গড়গাঁৱৰ প্ৰৱেশপথত মিৰজুমলাৰ সেনাবাহিনীক বাধা দিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলোৱা অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলাৰ চূণপুৰাৰ চুলতান গৰীয়া, বাঘ হাজৰিকা ওৰফে ইছমাইল ছিদ্দিকি, লাইধন খাঁ, ভকুৱা গৰীয়া, আহোম শাসনৰ শেষৰজন সেনাধ্যক্ষ ৰমজান খাঁ হিলৈধাৰী বৰুৱা আদি গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ লোক আছিল। ১৮৫৭ চনৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ দুই মুখ্য কাণ্ডাৰী বাহাদুৰ গাঁওবুঢ়া আৰু শ্বেখ ফৰমুদ আলিয়ো (যোৰহাট) গৰীয়া আছিল। মাধ‍্যম আন্দোলনৰ প্ৰথম শ্বহীদ মোজ্জামিল হক গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ। ১৮৬১চনৰ নগাঁৱৰ ফুলগুৰি কৃষক বিদ্ৰোহত কলীয়া পানীৰ শাস্তি লাভ কৰা চফিউন নেচা বেগম গৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ। মোমাই তামূলী বৰবৰুৱাই গাঁও বিলাক গঠন কৰোঁতে গাঁৱে গাঁৱে গৰীয়াৰ ঘৰ বহোৱাৰ কথা বুৰঞ্জীৰ পাতত উল্লেখ আছে। শিৱসাগৰ দৌলত নেগেৰা বজোৱা পাইকো ইছলাম ধৰ্মী গৰীয়া আছিল। এই খেলৰ লোক বৰ্তমান শিৱসাগৰ জিলাৰ ধাইআলিত আছে। বিখ্যাত জিকিৰ শিল্পী আজিমুদ্দিন আহমেদ ৰহণচৰীয়া খেলৰ।
অন্য কিছু প্ৰখ্যাত গৰীয়া লোক হ’ল- উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ প্ৰথম অসমীয়া ন্যায়াধীশ আব্দুল মজিদ (যোৰহাট), ডক্টৰেট উপাধি পোৱা প্ৰথম অসমীয়া ময়িদুল ইছলাম বৰা (জেঙনিকটীয়া, শিৱসাগৰ), আজাদ হিন্দ ফৌজত জড়িত হৈ ছহিদ হোৱা একমাত্ৰ অসমীয়া নৱাব চেহিদুৰ ৰহমান (যোৰহাট), ৰাষ্ট্ৰপতি ফকৰুদ্দিন আলি আহমেদ (কছাৰীহাট, গোলাঘাট), ৰাষ্ট্ৰপতি ফকৰুদ্দিন আলি আহমেদৰ পিতৃ, ভাৰতীয় চিকিৎসা সেৱাৰ উচ্চপদস্থ বিষয়া কৰ্নেল জালনুৰ আলি আহমেদ, মাধ্যম আন্দোলনৰ প্ৰথম ছহিদ মোজ্জামিল হক (মঙ্গলদৈ, দৰং), ফুটবল আৰু ক্ৰিকেট দুয়োবিধ খেলতে সন্তোষ ট্ৰফী আৰু ৰঞ্জি ট্ৰফীত অসম দলক নেতৃত্ব দিয়া আৰু সৰ্বভাৰতীয় ফুটবল ফেডাৰেছনৰ সভাপতিৰ পদ অলংকৃত কৰা নুৰুল আমিন (নগাঁও), অসমৰ প্ৰথম আৰু বৰ্তমানলৈ একামাত্ৰ মহিলা মুখ্যমন্ত্ৰী ছৈয়দা আনোৱাৰা টাইমুৰ (যোৰহাট), অসমৰ প্ৰথম মহিলা সাংসদ বেগম মফিদা আহমেদ (যোৰহাট), ইংলিচ চেনেল সাঁতুৰি পাৰ হোৱা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমজন সাঁতোৰবিদ এলভিচ আলী হাজৰিকা (লখিমপুৰ) আদি।
অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ পদ বৰ্তমানলৈকে চাৰি (৪)জন গৰীয়া লোকে অলংকৃত কৰিছে। তেওঁলোক হল ক্ৰমে গোলাঘাট অধিৱেশনত (১৯৩০) সভাপতিত্ব কৰা, জ্ঞান-মালিনীৰ কবি বুলি খ্যাত মফিজুদ্দিন আহমেদ হাজৰিকা, যোৰহাট অধিৱেশনত (১৯৪০) সভাপতিত্ব কৰা মইদুল ইছলাম বৰা, অভয়াপুৰী অধিৱেশনত (১৯৭৭) সভাপতিত্ব কৰা ছৈয়দ আব্দুল মালিক আৰু বৰপেটা অধিৱেশনত (২০১৩) সভাপতিত্ব কৰা ইমৰান শ্বাহ।
শিক্ষাৰ বিস্তাৰত অৱদান
অসমৰ শিক্ষা আৰু সাহিত্যৰ উন্নতিৰ ক্ষেত্ৰত গৰীয়াসকলৰ যথেষ্ট অৱদান আছে। ব্ৰিটিছ কালত স্থাপিত বিদ্যায়লয় সমূহৰ ভিতৰত প্ৰাথমিক পৰ্যায়ত স্থাপন হোৱা কিছু বিদ্যালয় গৰীয়া মানুহৰ দ্বাৰা স্থাপিত, যি সমূহ এতিয়াও চলি আছে। এই সমূহৰ ভিতৰত ১৮৭৫ চনত গোলাঘাট জিলাৰ দেৰগাঁওৰ নাহৰণিত স্থাপিত নাহৰণি প্ৰথমিক বিদ্যালয়, ১৮৯৬ চনত যোৰহাটত স্থাপিত যোৰহাট মোক্তাৱ আদৰ্শ প্ৰথমিক বিদ্যালয় আৰু ১৮৮৯ চনত বিশ্বনাথ জিলাৰ চতিয়া ঘাঁহিগাঁৱত স্থাপিত ঘাঁহিগাওঁ চৰকাৰী নিন্ম বুনিয়াদী বিদ্যালয় আদি অন্যতম।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
ফটাঢোল
ফটাঢোল অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশিত এখন মাহেকীয়া ই-আলোচনী। ২০১৭ চনৰ জুলাই মাহত এই আলোচনীখনৰ প্ৰথম সংখ্যাটি প্ৰকাশ হয়। প্ৰতি ইংৰাজী মাহৰ ১ তাৰিখে আলোচনীখন প্ৰকাশ পায়। ফেচবুকৰ ‘ফটাঢোল’ গোটৰ সদস্যসমূহে গোটত প্ৰকাশিত কৰা লেখাৰপৰা সম্পাদকে প্ৰকাশৰ বাবে উপযুক্ত বুলি বিবেচনা কৰা লেখা তথা সাহিত্য জগতৰ প্ৰতিষ্ঠিত আৰু জনপ্ৰিয় লেখকৰ লেখাসমূহৰ বাচকবনীয়া সংগ্ৰহক শৃংখলাবদ্ধভাৱে সজোৱাৰ উদ্দেশ্যে এই ৱেবছাইট তথা ই-আলোচনীখন মুকলি কৰা হয়। প্ৰতিমাহে ‘ফটাঢোল’ গোটৰ সক্ৰিয় সদস্যসকলৰ মাজৰ পৰা নিৰ্বাচিত এজনে সম্পাদক হিচাপে গোটটোত প্ৰকাশিত লিখনিসমূহৰ মাজৰ পৰা যোগ্যসমূহ নিৰ্বাচন কৰি আলোচনীখনত প্ৰকাশৰ দিহা কৰে। বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত থকা কেইবাজনো অসমীয়াই আলোচনীখনৰ বিভিন্ন দিশসমূহৰ তত্ত্বৱধান লয়।
ফটাঢোল ফেচবুক গোট
ফটা-ঢোল গোটটো মূলতঃ এক হাস্য-ব্যংগৰ গোট। হাঁহিবোৰ মহঙা হোৱাৰ দিনত ইণ্টাৰনেটৰ মাধ্যমত বিভিন্নজনৰ ওঁঠত নিৰ্ভেজাল হাঁহিৰ মৌ এটুপি তুলি দিব পৰাৰ সমানে সমানে সমাজৰ অপশক্তিবোৰৰ ব্যংগাত্মক উপস্থাপনেৰে বিবেকৰ চকু মুকলি কৰি মানুহক সঠিক দিশ দেখুওৱাৰ লগতে মনোৰঞ্জনৰ যোগেদি প্ৰাত্যহিক জীৱন যান্ত্ৰণাৰ পৰা ক্ষন্তেকীয়া মুক্তিয়েই আছিল এই গোটৰ মূল উদ্দেশ্য।
হাস্য-ব্যংগৰ এই ফেইচবুক গোটটোৰ বৰ্তমান সদস্য সংখ্যা প্ৰায় ২০,০০০।
উদ্দেশ্য আৰু লক্ষ্য
ইণ্টাৰনেটৰ যোগেৰে সাহিত্য চৰ্চা আৰম্ভ কৰা নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে ছপা মাধ্যমৰ সীমাৱদ্ধতাৰ পৰা মুক্ত ইণ্টাৰনেট মাধ্যমত প্ৰকাশিত ফটাঢোল আলোচনীৰ কেতবোৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য হল -
‘ফটাঢোল’ৰ বিভিন্ন শিতানসমূহ
ফটাঢোলৰ বিভিন্ন শিতানসমূহ হৈছে -
ফটাঢোল সম্পাদনা সমিতি
ফটাঢোলৰ মুখ্য কাৰ্য্যবাহী : ৰিণ্টুমনি দত্ত
মুখ্য সম্পাদনা সমিতি : হেমন্ত কাকতি, অভিজিত কলিতা,  ৰিণ্টুমনি দত্ত আৰু সম্পাদক
অংগসজ্জা আৰু কাৰিকৰী বিভাগ : হেমন্ত কাকতি, ৰিণ্টুমনি দত্ত,  ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ আৰু মণিষা কাকতি
প্ৰচ্ছদ আৰু অলংকৰণ : হেমন্ত কাকতি, ৰিতুপৰ্ন বৰা,চন্দন বড়ি
আলোচনীৰ বিভিন্ন শিতানসমূহৰ বিভাগীয় কমিটি : চবিনা য়াছমিন, সঞ্জীৱ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, পৰীস্মিতা গগৈ, ৰাজশ্ৰী শৰ্মা, ডলী তালুকদাৰ, ৰিতুৰ্পণা মহন্ত আৰু জীমনি গগৈ
ফটাঢোল প্ৰশাসক সকল : হেমন্ত কুমাৰ কাকতি, প্ৰণীতা গোস্বামী বৰঠাকুৰ, অভিজিত কলিতা, ৰিণ্টুমনি দত্ত,চবিনা য়াছমিন, ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ আৰু বিজয় মহন্ত,দেবজিত শৰ্মা
মডাৰেটৰ : ডলী তালুকদাৰ, নীলাক্ষী কাকতি, দিম্পল কলিতা,যোগেশ ভট্টাচাৰ্য,ৰাজশ্ৰী শৰ্মা।
বিশেষ পৰামৰ্শদাতা : জ্যোতিৰূপম দত্ত
‘ফটাঢোল’ৰ অন্যান্য আঁচনি
অসমীয়া ভাষাৰ লিপিসমূহক ব্যাকৰণগতভাৱে শুদ্ধ ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰি ভাষা সাহিত্যৰ জগতখনো টনকিয়াল কৰাৰ উপৰিও ফটাঢোল গোটৰ তত্ত্বাৱধানতে আৰ্তজনৰ কাষত কিঞ্চিত সহায় হৈ ঠিয় দিয়াৰ উদ্দেশ্যৰে গঠন কৰা হয় এটা স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন “ফ’কাছ অসম” (Fotadhol Offbeat Cultural Unity Society Assam – FOCUS Assam)ৰ। এই সংগঠনটোৱেও বিভিন্ন সময়ত বানপীড়িতক সাহায্য প্ৰদান, শীতকালত আৰ্তজনক গৰম বস্ত্ৰ প্ৰদান, আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল ব্যক্তিৰ আৱশ্যকীয় চিকিৎসাৰ ব্যয় বহনকে ধৰি অনেক সমাজহিতৈষী কামত আগভাগ লৈ আহিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অনলাইন আলোচনী
মৰাণ
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। মৰাণ শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে।
শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
শিৱলিংগ
শিৱলিংগ বা লিংগ (लिङ्ग), হৈছে শৈৱবাদত হিন্দু দেৱতা শিৱৰ এক বিমূৰ্ত বা প্ৰতিষ্ঠিত প্ৰতিনিধিত্ব। লিংগক "চিহ্ন" হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। শ্বেতাশ্বতৰোপণিষদৰ মতে "শিৱ, সৰ্বোচ্চ প্ৰভুৰ কোনো লিঔগ নাই", অৰ্থাৎ তেওঁ যিকোনো বৈশিষ্ট্যৰ উৰ্ধত বিশেষকৈ তেওঁক নিৰ্দিষ্ট লিংগ পৰিচয়ৰ দ্বাৰা সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিব নোৱাৰি। লিংগক "নিৰাকাৰ বাস্তৱতাৰ" "বাহ্যিক প্ৰতীক" হিচাপে গণ্য কৰা হয়, যি হৈছে 'প্ৰাথমিক পদাৰ্থ'ক অতীন্দ্ৰিয় প্ৰেক্ষাপটত 'বিশুদ্ধ চেতনা'ৰ সৈতে একত্ৰিত কৰাৰ প্ৰতীক।  ই সাধাৰণতে শিৱৰ প্ৰতি সমৰ্পিত হিন্দু মন্দিৰৰ প্ৰাথমিক মূৰ্তি বা ভক্তিমূলক প্ৰতিচ্ছবি। লিংগক স্ব-প্ৰকট প্ৰাকৃতিক বস্তু হিচাপেও পোৱা যায়।
লিংগটো প্ৰায়ে প্লেটৰ দৰে বহল আকৃতিৰ পৃষ্ঠৰ ভিতৰত প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়। এই বহল অংশক যোনি বুলি কোৱা হয়। এয়া নাৰীৰ জনন অংগৰ সমকক্ষ। অৰ্থাৎ সৃষ্টি আৰু পুনৰ্জন্মৰ ঐশ্বৰিক চিৰন্তন প্ৰক্ৰিয়া, আৰু নাৰী আৰু পুৰুষৰ মিলন যি সকলো অস্তিত্বক পুনৰ সৃষ্টি কৰে। লিঙ্গটো সৃষ্টি আৰু ধ্বংসাত্মক শক্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে ধাৰণা কৰা হয়,  বিশেষকৈ গুহ্য, কৌল আৰু তন্ত্ৰ প্ৰথা, লগতে হিন্দু ধৰ্মৰ শৈৱবাদ আৰু শক্তিবাদ পৰম্পৰাত এই বিশ্বাস প্ৰচলিত।
লিংগ-যোনিৰ ৰূপক সৃষ্টিশীল নীতি, নাৰী আৰু পুৰুষৰ মিলন, সৃষ্টিৰ চিৰন্তন বিশ্বতাত্ত্বিক প্ৰক্ৰিয়াও য়িন আৰু য়াঙৰ চীনা দৰ্শনত দেখুওৱা হৈছে, য'ত ব্যুৎপত্তিগত আৰু অৰ্থগতভাৱে য়িনে চেতনাৰ নাৰী, অৰ্ধ-একতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু য়াঙে পুৰুষত্বক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। একেলগে দুয়োটা সৃষ্টিৰ প্ৰতীক।
ভাৰতীয় উপমহাদেশ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ পুৰাতাত্ত্বিক স্থানসমূহত পোৱা লিংগৰ আইকন'গ্ৰাফীত যোনিৰ ভিতৰত স্থাপন কৰা সৰল চুঙা আকৃতিৰ আৰ্হি পোৱা যায়। মুখলিংগ হৈছে বৃত্তাকাৰ এক বা একাধিক মুখৰ ভাস্কৰ্য্য খোদিত স্তম্ভ; আৰু গুডিমাল্লামৰ ফেলাছ হৈছে লিংগৰ বাস্তৱিক প্ৰতিনিধিত্ব। শৈৱ পৰম্পৰাত, লিঙ্গটোক আধ্যাত্মিক মূৰ্তিবিদ্যাৰ এক প্ৰকাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
তাৎপৰ্য
মনিয়াৰ মনিয়াৰ-উইলিয়ামছ শীৰ্ষক উপনিষদ আৰু মহাকাব্যিক সাহিত্যত লিংগৰ উপস্থিতি দেখা যায়, য'ত ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "চিহ্ন, প্ৰতীক, বৈশিষ্ট্য।" এই শব্দটোৰ আন প্ৰাসংগিক অৰ্থবোৰৰ ভিতৰত আছে ঈশ্বৰ আৰু ঈশ্বৰৰ শক্তিৰ "প্ৰমাণ, সত্যতা, লক্ষণ।" এই শব্দটোৰ উপস্থিতি যুক্তিৰ ওপৰত প্ৰাৰম্ভিক ভাৰতীয় গ্ৰন্থসমূহতো দেখা যায়, য'ত এটা অনুমান এটা চিহ্নৰ (লিঙ্গ) ওপৰত আধাৰিত, যেনে "যদি ধোঁৱা থাকে তেন্তে জুয়ো আছে" য'ত লিঙ্গটোৱে ধোঁৱাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে। ই হিন্দু ধৰ্মৰ এক ধৰ্মীয় প্ৰতীক যি সকলো অস্তিত্ব, প্ৰতিটো মহাজাগতিক স্তৰত সকলো সৃজনশীলতা আৰু উৰ্বৰতাৰ হৈ শিৱক উৎপাদক শক্তি হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
শৈৱবাদ পৰম্পৰাত লিংগ হৈছে শিৱৰ এক চমু নলাকাৰ স্তম্ভসদৃশ প্ৰতীক, যি শিল, ধাতু, ৰত্ন, কাঠ, মাটি বা মূল্যৱান শিলেৰে নিৰ্মিত। বিশ্বকোষ ব্ৰিটানিকাৰ মতে, লিংগ হৈছে শিৱ মন্দিৰ আৰু ব্যক্তিগত মন্দিৰত পোৱা এক প্ৰতিনিধিত্ব মূলক প্ৰতীক সামগ্ৰী যি শিৱ আৰু "উৎপাদনশীল শক্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে সন্মানিত।" এই লিংগৰ নিম্ন অংশৰ গোলাকাৰ কাহিৰ দৰে অংশক যোনি বুলি কোৱা হয় আৰু এয়া হৈছে দেৱী শক্তিৰ প্ৰতীক। একেলগে এয়া নাৰী আৰু পুৰুষতান্ত্ৰিক নীতিৰ মিলন, আৰু "সকলো অস্তিত্বৰ সামগ্ৰিকতা"ৰ প্ৰতীক।
ইতিহাস
লিংগ শব্দটো ঋগবেদ, বা আন বেদত পোৱা নাযায়। অৱশ্যে, ৰুদ্ৰ বৈদিক সাহিত্যত পোৱা যায়। লিংগৰ উপাসনা বৈদিক ধৰ্মৰ অংশ নাছিল। লিংগ উপাসনাৰ উৎপত্তি হৈছে বলিদানৰ পদ য়ুপ-স্তম্ভৰ প্ৰশংসাত গোৱা অথৰ্ব বেদ সংহিতাৰ বিখ্যাত স্তৱকৰ পৰা। সেই স্তোত্ৰত আৰম্ভণিহীন আৰু অন্তহীন স্তম্ভ বা স্কম্ভৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়। বৈদিক যজ্ঞৰ জুই, ইয়াৰ ধোঁৱা, ছাই, সোমা উদ্ভিদ, আৰু বৈদিক বলিদানৰ বাবে কাঠৰে তৈয়াৰ কৰা ষাঁড়বোৰে শিৱৰ শৰীৰৰ উজ্জ্বলতা, তেওঁৰ জটাবন্ধা চুলি, তেওঁৰ নীলা ডিঙি আৰু শিৱৰ বাহন ষাঁড়ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ দৰে য়ুপ-সস্কম্ভই স শিৱ-লিঙ্গক স্থান দিছিল।  লিঙ্গ পুৰাণ পাঠত একেটা স্তোত্ৰকাহিনীৰ আকৃতিত সম্প্ৰসাৰিত কৰা হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে মহান স্তম্ভৰ গৌৰৱ আৰু মহাদেৱ হিচাপে শিৱৰ শ্ৰেষ্ঠতা প্ৰতিষ্ঠা কৰা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:প্ৰতীক শ্ৰেণী:শৈৱবাদ
মনপ্ৰীত কৌৰ
মনপ্ৰীত কৌৰ (জন্ম ৫ ৰ্মাচ,১৯৯০) ভাৰতৰ আম্বালাৰ এগৰাকী অলিম্পিক শ্বট-পুটাৰ। ২০১৭ চনত চীন দেশৰ জিনহোৱাত অনুষ্ঠিত হোৱা এছিয়ান গ্ৰেণ্ড প্ৰিস্কত ১৮.৮৬ মিটাৰৰ সোণৰ পদক বিজয়ী প্ৰৰ্দশনেৰে তেওঁ নিজকে বিশ্ব তালিকাৰ শীৰ্ষস্থানত লৈ যাবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁ মহিলাৰ শ্বট পুটৰ ১৭.৯৬ মিটাৰৰ ভাৰতীয় ৰেৰ্কডৰো অধিকাৰী। ২০১৬ চনত ৰিঅ'ত অনুষ্ঠিত হোৱা গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত তেওঁ ভাৰতক শ্বটপুটত প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কৌৰ তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ তিনি সন্তানৰ ভিতৰত সকলোতকৈ ডাঙৰ আছিল, তেওঁৰ পিতৃ এজন কৃষক আছিল আৰু কৌৰৰ ১৩ বছৰ বয়সতে পিতৃৰ মৃত্যু হৈছিল আৰু ২০০৬ চনত তেওঁৰ মাতৃ স্নায়ুজনিত ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল। তেওঁ তেওঁৰ ভাতৃসকলৰ সৈতে খেলা ধূলাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ জৰিয়তেই ক্ৰীড়াৰ ক্ষেত্ৰখনৰ প্ৰতি তেওঁ আগ্ৰহী হৈ পৰিছিল। তেওঁক আৰম্ভণিতে ১০০ মিটাৰ দৌৰৰ বাবে এবছৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল যদিও তেওঁৰ ভাতৃয়ে মত দিছিল যে তেওঁৰ শ্বট-পুটতহে বেছি সম্ভাৱনা আছে। ভাতৃৰ মত সৰোগত কৰি তেওঁ শ্বটপুটৰ অভ্যাস আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ বাসস্থান পাটিয়ালাৰ সাহাউলি গাঁওত আৰু ভাৰতীয় ৰেলৰ এগৰাকী কৰ্মচাৰী।
কেৰিয়াৰ
কৌৰ ২০০৭ ত Ostrovaত অনুষ্ঠিত হোৱা ৫ম IAAFত ৫ম বিশ্ব যুৱ প্ৰতিযোগিতাত নৱম স্থান পাবলৈ সক্ষম হৈছিল।২০১০ চনত তেওঁ ৩ বছৰৰ বাবে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ২০১৫ চনত মহিলাৰ শ্বটপুটৰ ১৮ বছৰীয়া এক ৰেৰ্কড ভংগ কৰি প্ৰত্যাবৰ্তন কৰিছিল। তেওঁ কলকাতাত অনুষ্ঠিত হোৱা নেচনেল অপেন এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপত সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল।
২০১৬ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক
২০১৬ চনত ৰিঅ' অলিম্পিকত মহিলাৰ শ্বটপুটৰ বাবে ভাৰতৰ হৈ নিৰ্বাচিত হোৱা একমাত্ৰ মহিলাগৰাকী আছিল মনপ্ৰীত কৌৰ। তেওঁ কলকাতাত অনুষ্ঠিত হোৱা নেচনেল অপেন এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপত ১৭.৯৬ মিটাৰ প্ৰৰ্দশন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
এছিয়ান গ্ৰেণ্ড-প্ৰি
এছিয়ান গ্ৰেণ্ড-প্ৰিৰ প্ৰথম পৰ্যায়ত কৌৰে ভাৰতৰ জাতীয় ৰেৰ্কড ভংগ কৰি সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ জীৱনৰ ১৮.৮৬ মিটাৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰৰ্দশন কৰিছিল, যাৰ দ্বাৰা তেওঁ লণ্ডনত অনুষ্ঠিত হবলগীয়া IAAF বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিছিল। এই বিশ্ব প্ৰতিযোগিতাখনত মহিলাৰ বাবে ১৭.৭৫ মিটাৰৰ পৰা যোগ্যতা অৰ্জন হয়। কৌৰ ২০১৭ চনত ওড়িশাত অনুষ্ঠিত হোৱা এছিয়ান এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপত সোণৰ পদক লাভ কৰে। কৌৰ ২০১৭ চনত dimethylbutylamine পৰীক্ষণত বহুবাৰ পজিটিভৰূপে চিনাক্ত হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
বিশ্ববিদ্যালয় পৰ্যায়ৰ এগৰাকী শ্বটপুটাৰ আৰু কৌৰৰ প্ৰশিক্ষক কৰমজীত সিংহৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়। দম্পতীহালৰ এজনী কন্যা সন্তান আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী
নতুন শৰাইঘাট দলং
নতুন শৰাইঘাট দলং বা শৰাইঘাটৰ দ্বিতীয় দলং অসমৰ উত্তৰ আৰু দক্ষিণ পাৰ সংযোগী এখন এখলপীয়া পথ দলং। এই দলং খন পুৰণি শৰাইঘাট দলঙৰ কাষতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ ওপৰত অৱস্থিত। ই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ আমিনগাঁও আৰু দক্ষিণপাৰৰ পাণ্ডুৰ মাজত সংযোগ স্থাপন কৰিছে। ইয়াৰ নিৰ্মান কাৰ্য ২০০৭ চনত আৰম্ভ হৈছিল। ইয়াৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য ১,৪৯৩.৫৯ মিটাৰ তথা মুঠ ব্যয় প্ৰায় ₹৪৭৫ কোটি।
তিনি লেন যুক্ত এই দলং ২০১৭ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে কেন্দ্ৰীয় পথ পৰিবহন আৰু ৰাজমাৰ্গ মন্ত্ৰী নিতিন গাডকাৰীয়ে চৰকাৰী ভাবে উদ্বোধন কৰে। উদ্বোধন কাৰ্যসূচীত কেন্দ্ৰীয় ৰে'ল ৰাজ্যমন্ত্ৰী ৰাজেন গোহাঁই, অসম চৰকাৰৰ উদ্যোগ আৰু পৰিবহণ মন্ত্ৰী চন্দ্ৰমোহন পাটোৱাৰী, গড়কাপ্তানী মন্ত্ৰী পৰিমল শুক্লবৈদ্য আৰু জলসম্পদ মন্ত্ৰী কেশৱ মহন্ত উপস্থিত আছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ দলং শ্ৰেণী:ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলং
সোঁৱালু
লিছিয়া ম’ন’পেটেলা (Litsea monopetala) হৈছে লিছিয়া (Litsea) গণৰ অন্তৰ্গত এবিধ উদ্ভিদ। ইয়াৰ অসমীয়া নাম হৈছে সোঁৱালু। ইয়াক নেপালৰ অৰণ্যত পোৱা যায়। নেপালৰ বাহিৰেও কোমাওনৰ পৰা চিকিম, বাংলাদেশ, বাৰ্মা আৰু দক্ষিণ-পূৱ চীন ভাৰততো এই উদ্ভিদ পোৱা যায়। মুগা পলুৱে এই গছৰ পাত খায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
জলবিদ্যুৎ
জলবিদ্যুৎ (Hydroelectricity) হৈছে জলশক্তিৰ পৰা উৎপাদন হোৱা বিদ্যুৎ। ২০১৫ চনৰ তথ্য মতে, পৃথিৱীৰ সৰ্বমুঠ বিদ্যুৎ উৎপাদনৰ প্ৰায় ১৬.৬%য়েই হৈছে জলবিদ্যুৎ। আনহাতে, নৱীকৰণযোগ্য বৈদ্যুতিক শক্তিৰ প্ৰায় ৭০%য়েই হৈছে জলবিদ্যুৎ। অনুমান কৰা হৈছে, পৰৱৰ্তী ২৫ বছৰলৈকে জলবিদ্যুতৰ পৰিমাণ প্ৰতিটো বছৰতে ৩.১%কৈ বাঢ়ি থাকিব।
পৃথিৱীৰ ১৫০খন দেশত জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্প আছে। তাৰে ভিতৰত, ২০১৩ চনত এছিয়া-প্ৰশান্ত ক্ষেত্ৰই গোলকীয় উৎপাদনৰ প্ৰায় ৩৩% জলবিদ্যুৎ উৎপাদন কৰিছিল। জলবিদ্যুৎ উৎপাদনৰ তালিকাত চীনৰ স্থান শীৰ্ষত আছে। ২০১৩ চনত চীনদেশে ৯২০ টেৰাৱাট-ঘণ্টা জলবিদ্যুৎ উৎপাদন কৰিছে, যিটো আছিল তেওঁলোকৰ ঘৰুৱা ব্যৱহাৰৰ প্ৰায় ১৬.৯% বিদ্যুৎ শক্তি।
জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ ব্যয় কম। কয়লা আৰু গেছৰ দৰে জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্প এটাই পানীৰ খৰচ (Consume) নকৰে। ১০ মেগাৱাটতকৈ ডাঙৰ প্ৰকল্প এটাৰ পৰা উৎপাদিত হোৱা এক ইউনিট বিদ্যুতৰ খৰচ আমেৰিকান মূল্যৰ হিচাপত ৩ৰ পৰা ৫ চেণ্ট (২৩-৩৮ পইছা) হ'ব পাৰে। এনেধৰণৰ প্ৰকল্পত বান্ধ আৰু জলভাণ্ডাৰ এটা থাকে, যিয়ে ইয়াক বিদ্যুতৰ নমনীয় উৎস হিচাপে গঢ়ি তোলে। কিয়নো উৎপাদিত কৰিবলগীয়া বিদ্যুৎ সময় আৰু পৰিস্থিতিবিশেষে সঘনাই সলনি কৰিব পাৰি। জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্প এটা আৰম্ভ হৈ যোৱাৰ পাছত কোনোধৰণৰ পোনপটীয়া অপচয়ৰ (Waste) সৃষ্টি নহয়। সাধাৰণতে ফটো-ভলটেইক উৎপাদন আৰু জীৱাশ্মচালিত শক্তিকেন্দ্ৰৰ তুলনাত জলবিদ্যুতে কম পৰিমাণৰ গ্ৰীনহাউচ গেছ সৃষ্টি কৰে। অৱশ্যে জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ কেতবোৰ নেতিবাচক দিশো আছে। প্ৰসংগক্ৰমে ক'ব পাৰি যে, জলভাণ্ডাৰত যদি প্ৰয়োজনাধিক পানী জমা কৰি ৰখা হয়, তেন্তে তলেৰে বৈ যোৱা জলভাণ্ডাৰটোৰ নদীৰ অংশ শুকাই যাব পাৰে। সেইকাৰণে অধিকাংশ জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পই বছৰৰ বিশেষ সময়ত জমা পানীৰ কিছু অংশ এৰি দিবলগীয়া হয়। যদিহে পানীহে সঠিক হাৰত এৰি দিয়া নহয়, তেন্তে নিম্নাংশ জলৰ পৰিমাণ কমি যাব আৰু পশু তথা উদ্ভিদকুলৰ জীৱন বিপদাপন্ন হ'ব।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:শক্তি শ্ৰেণী:বিদ্যুৎ শক্তি শ্ৰেণী:নবীকৰণযোগ্য শক্তি
ছালফিউৰিক এচিড
ছালফিউৰিক এচিড হৈছে একপ্ৰকাৰৰ অজৈৱ এচিড। ইয়াক ভিট্ৰিয়ল নামেৰেও জনা যায়। ই বৰণহীন, গোন্ধহীন আৰু চিৰাপৰ নিচিনা এবিধ তীব্ৰ এচিড। ইয়াৰ সংকেত হৈছে H2SO4।
শ্ৰেণী:ৰাসায়নিক যৌগ
জোহানছন বিশ্লেষণ
চলচ্চিত্ৰ সমালোচক মেৰীএন জোহানছনে বিকশিত কৰা জোহানছন বিশ্লেষণে (Johanson analysis) কল্পকাহিনীত মহিলা আৰু ছোৱালীৰ প্ৰতিনিধিত্বৰ মূল্যায়নৰ এক পদ্ধতি প্ৰদান কৰে। বিশ্লেষণে এনে এটা মাপকাঠীৰ ওপৰত সংবাদ মাধ্যমৰ মূল্যায়ন কৰে য’ত নাৰীৰ মৌলিক প্ৰতিনিধিত্ব, মহিলা সংস্থা, ক্ষমতা আৰু কৰ্তৃত্ব, পুৰুষৰ দৃষ্টিভংগী, আৰু লিংগ আৰু যৌনতাৰ বিষয়সমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। কিকষ্টাৰ্টাৰ অভিযানৰ পুঁজিৰে ২০১৫ চনৰ জোহানছনৰ অধ্যয়নত ২০১৫ চনত মুক্তি পোৱা প্ৰতিখন ছবিৰ পৰিসংখ্যা সংকলন কৰা হৈছিল, আৰু ২০১৪ বা ২০১৫ চনত অস্কাৰৰ বাবে মনোনীত হোৱা সকলো ছবিৰ পৰিসংখ্যা সংকলন কৰা হৈছিল।
মূল্যায়ন পদ্ধতি
জোহানছন বিশ্লেষণে চিনেমাত নাৰী আৰু ছোৱালীৰ চিত্ৰণৰ মূল্যায়নৰ বাবে এক পদ্ধতি প্ৰদান কৰে। যদিও এই পদ্ধতি পৰ্দাৰ বাবে বিকশিত কৰা হৈছে, তথাপিও ইয়াক কিতাপ আৰু অন্যান্য মাধ্যমতো প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি। ইয়াত বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ প্ৰতিনিধিত্বৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিন্দু যোগ বা বিয়োগ কৰা হয়। এই বিশ্লেষণে মহিলা প্ৰতিনিধিত্বৰ মাত্ৰ এটা বা দুটা দিশৰ মূল্যায়নৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল পদ্ধতি, যেনেঃ বেচডেল পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা পদ্ধতিতকৈ অধিক ব্যাপক আৰু গভীৰ বিশ্লেষণ আগবঢ়ায়।
এই বিশ্লেষণ মেৰীএন জোহানছনে বিকশিত কৰিছিল। তেওঁক ফ্লিকফিল'ছ'ফাৰ বুলিও কোৱা হয়। যিগৰাকী অনলাইন আৰু ছপা উভয়তে বহুতো উৎসৰ বাবে চলচ্চিত্ৰ সমালোচক।        চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ এগৰাকী প্ৰভাৱশালী নাৰীবাদী কণ্ঠস্বৰ জোহানছন আছিল ২০১৯ চনৰ নাৰীবাদী চলচ্চিত্ৰ সমালোচনাৰ অৱস্থাৰ পৰ্যালোচনা কৰা "দ্য ষ্টেটাছ অৱ ফেমিনিষ্ট ফিল্ম ক্ৰিটিচিজম - এ ৰাউণ্ডআপ ৰিপ'ৰ্ট" নামৰ প্ৰবন্ধটোৰ বাবে সাক্ষাৎকাৰ লোৱা চলচ্চিত্ৰ সমালোচকৰ ভিতৰত অন্যতম। তেওঁৰ ফ্লিকফিল'ছ'ফাৰ ৱেবছাইটটো নাৰীবাদী সাহিত্য সমালোচনাৰ এক আগশাৰীৰ পৰ্যালোচনা চাইট হিচাপে সমাদৃত আৰু পৰিচিত হৈছে।  ১৯৯৭ চনৰ পৰা অবিৰতভাৱে চলি থকা ই ইণ্টাৰনেটত উপলব্ধ এক দীৰ্ঘদিনীয়া চলচ্চিত্ৰ পৰ্যালোচনাৰ ৱেবচাইট। জোহানছনে ২০১৫ চনৰ বাবে উত্তৰ আমেৰিকাত ব্যাপকভাৱে মুক্তি পোৱা প্ৰতিখন চিনেমাক ৰেটিং দিছিল। ইয়াৰ লগতে ২০১৪ আৰু ২০১৫ চনত অস্কাৰৰ বাবে মনোনীত হোৱা প্ৰতিখন চিনেমাকো তেওঁ ৰেটিং দিছিল। ছোৱালী আৰু মহিলাৰ প্ৰতিনিধিত্বৰ বাবে মুক্তিৰ বিশদ বিশ্লেষণ তেওঁ প্ৰস্তুত কৰিছিল। বিশ্লেষণত লাভ কৰা স্ক’ৰৰ ভিত্তিত বছৰৰ নতুন মুক্তিৰ তালিকা এখনো প্ৰস্তুত কৰিছিল। প্ৰকল্পটোৱে কিকষ্টাৰ্টাৰ অভিযানৰ জৰিয়তে ধন লাভ কৰিছিল।
পৰিসংখ্যা
জোহানছনে ২০১৫ চনৰ পৰিসংখ্যা প্ৰকাশ কৰিছিল য'ত তেওঁ নায়িকাৰ উপস্থিতিয়ে চিনেমাত পেলোৱা প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছিল আৰু নিম্নোক্ত সিদ্ধান্তসমূহ গঠন কৰিছিল:
১) ২০১৫ চনৰ মাত্ৰ ২২% চিনেমাতহে মহিলা নায়িকা আছিল৷
২) সমালোচকসকলে ছবি এখনক উচ্চ ৰেটিং দিয়াৰ সম্ভাৱনা অলপ বেছি যদিহে ই নাৰীক ভালদৰে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে
৪) মহিলাক ভালদৰে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা চিনেমাইও প্ৰতিনিধিত্ববিহীন চিনেমাৰ দৰেই লাভজনক হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে৷ সেইবোৰো ব্যৱসায়িক দিশৰ ফালৰপৰাও দৰেই কম বিপদজনক
— মেৰীএন জোহানছন
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী তত্ত্ব
পাগলাঝোৰা জলপ্ৰপাত
পাগলাঝোৰা জলপ্ৰপাতটো কুৰ্চেয়ঙৰ পূব দিশৰ চিমলি চহৰৰ সমীপৰ মহলদিৰাম পাহাৰত, পশ্চিম বংগৰ দক্ষিণ শিবখোলা চাহ বাগিচাৰ সমীপত অৱস্থিত। এই জলপ্ৰপাতটো এই অঞ্চলৰ অন্যতম প্ৰধান আকৰ্ষণ। পাগলাঝোৰা জলপ্ৰপাত শিলিগুৰিলৈ যোৱাৰ পথত অৱস্থিত আৰু ই ভ্ৰমণৰ যোগ্য।
চাৰিওফালৰ আকৰ্ষণ
ৰোহিনী পথত পাগলাঝোৰা জলপ্ৰপাতৰ ওচৰ চাপিলে আন বহুতো বস্তু আছে যিবোৰ দৰ্শনাৰ্থীয়ে চাব পাৰে। দৰ্শনাৰ্থীয়ে মন্দিৰৰ লগতে ওচৰৰ হ্ৰদ এটাও চাব পাৰে, আৰু তাত এটা দৃশ্যপটও আছে।
পাগলাঝোৰাঃ একাধিক জলপ্ৰপাতৰ ঘৰ
পাগলাঝোৰাত কেইবাটাও ধুনীয়া আৰু ঢৌৱা জলপ্ৰপাত, ৰূপালী নৈ, ৰসাল উদ্ভিদ, বিদেশী চৰাই, আৰু নিস্তব্ধ পৰিৱেশ। বিশেষকৈ প্ৰচণ্ড বৰষুণৰ সময়ত অঞ্চলটোত ধাৰাবাহিকভাৱে ভূমিস্খলনৰ সন্মুখীন হয়। সেয়েহে বাৰিষাৰ সময়ত এই পথটো লোৱাটো বিপদজনক। পাগলাঝোৰাত হোৱা ভূমিস্খলনৰ বাবে ৰোহিনী পথ আৰু পাংখাবাৰী পথক বিকল্প পথ হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হয়। পাগলাঝোৰাৰ মাজেৰে টয় ট্ৰেইনৰ ট্ৰেকও আছে।
ওপৰ আৰু তলৰ পাগলাঝোৰা
পাগলাঝোৰা দুটা বিভাগ; ওপৰ আৰু তলৰ। তলৰ অঞ্চলতকৈ ওপৰৰ অঞ্চলটো অলপ ঠাণ্ডা। পৰ্যটকসকলে নিম্ন পাগলাঝোৰা আৰু উচ্চ পাগলাঝোৰাৰ মাজত “ইফালে ইফালে সিফালে” ট্ৰেকিং কৰি এই দুঃসাহসিক অভিযানৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব পাৰে। অৰণ্যৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়িব পৰা সৰু ৰাস্তা এটাই দুয়োটা অঞ্চলক সংযোগ কৰিছে।
উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীজগত
ইয়াত পোৱা অতিৰিক্ত চৰাইৰ প্ৰজাতিসমূহ হ'ল বগা পেটৰ ইপৰ্নিছ, মেৰুন অৰিঅ'ল, পাইড থ্ৰাছ, বগা ভ্ৰূৰ শ্ৰাইক বাবল, ক'লা চিবুকযুক্ত ইউহিনা, ৰূপালী কাণৰ মেচিয়া, বগা শিখৰযুক্ত হাঁহি থ্ৰাছ, নীলা পাখিযুক্ত হাঁহি থ্ৰাছ, স্তৰিত হাঁহি থ্ৰাছ, স্নোই -ব্ৰাউন ফ্লাইকেচাৰ, ৰঙা ঠেংযুক্ত মিনেলা, নীলা পাখিৰ মিনেলা, কালিজ ফেজেণ্ট ইত্যাদি। কিছুমান বাসস্থান হোৱাৰ বিপৰীতে কিছুমান সমভূমি আৰু অধিক উচ্চতাৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰে।
সময়সীমা আৰু পৰামৰ্শ
জলপ্ৰপাতটো চাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া সময়সীমা ১-২ ঘণ্টা। দৰ্শকে জলপ্ৰপাতটোলৈ হাইকিং কৰি চাৰিওফালে থকা প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যত তিতি কিছু সময় কটাব পাৰে, ওচৰৰ মন্দিৰটোলৈ হপ কৰি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাব পাৰে আৰু হ্ৰদটোৰ সন্মুখত, ওচৰতে গোৰ্জিয়াছ ফটো তুলিব পাৰে। পাহাৰৰ ঢালৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ দৰ্শকে ভাল গ্ৰিপিং তলুৱা থকা ভালদৰে ফিট কৰা জোতা পিন্ধিব লাগে। সৰ্বোত্তম দৃশ্যৰ বাবে হাইকিং সোনকালে আৰম্ভ কৰাটো বাঞ্ছনীয়। দৰ্শনাৰ্থীয়ে লগত পৰ্যাপ্ত পানী, শক্তি প্ৰদানকাৰী জলপান, জৰুৰীকালীন কিট, আৰু ভাল কেমেৰা লৈ যাব লাগে।
স্থান আৰু কেনেকৈ যাব পাৰি
পাগলাঝোৰাৰ নিকটতম চহৰ কুৰ্চেয়ং, আৰু ওচৰৰ বসতিস্থল মহানদী আৰু ঘয়াবাৰী। বিখ্যাত হিল কাৰ্ট ৰোড পাগলাঝোৰাৰ মাজেৰে গৈ দাৰ্জিলিং আৰু কুৰ্চেয়ঙক শিলিগুৰিৰ সৈতে সংযোগ কৰা মূল পথ। কিন্তু পথটোৰ কিছু অংশ অত্যন্ত ৰুক্ষ, পাগলাঝোৰাত ভূমিস্খলনৰ বাবে বাৰিষাৰ সময়ত সেই পথটো লোৱাটো বিপদজনক। সেয়ে ৰোহিনী পথ আৰু পঞ্চাবাৰী পথক বিকল্প পথ হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হ’ল।
নিকটতম প্ৰধান চহৰ শিলিগুৰিৰ পৰা টেক্সি ভাড়া কৰি বা বাছত উঠি পাগলাঝোৰা পাব পাৰি। নিকটতম বিমানবন্দৰ হৈছে বাগডোগ্ৰা বিমানবন্দৰ, যিটো পাগলাঝোৰাৰ পৰা প্ৰায় ৫০ কিলোমিটাৰ দূৰত। নিকটতম ৰেল ষ্টেচন হৈছে পাগলাঝোৰাৰ পৰা প্ৰায় ৪৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত নিউ জলপাইগুৰি ৰেলৱে ষ্টেচন।
পেশী
পেশী হৈছে অধিকাংশ প্ৰাণীৰ দেহত থকা এক প্ৰকাৰৰ কোমল কলা। পেশী কোষবোৰ প্ৰটিনযুক্ত এক্টিন আৰু মায়চিন সূত্ৰৰে গঠিত। এই সূত্ৰহোৰৰ সংকোচনৰ বাবে পেশী কোষবোৰৰ আকাৰ আৰু আকৃতিৰ পৰিবৰ্তন হয়। বলৰ উৎপাদন কৰা আৰু চলন ক্ষমতা প্ৰদান কৰা হৈছে পেশীৰ কাৰ্য। দেহৰ ভিন্ন অৱস্থান, চলাচল, লগতে দেহৰ আভ্যন্তৰিণ অংগৰ সঞ্চালন, যেনে হৃদযন্ত্ৰৰ সংকোচন-সম্প্ৰসাৰণ আৰু পৌষ্টিক নলীৰ মাজেৰে খাদ্যৰ পৰিবহণ আদিৰ পেশীয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।
পেশী কলা ভূণীয় বীজ কোষ মধ্যস্ত্বকীয় তৰপৰ পৰা মায়জেনেছিচ নামৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে সৃষ্টি হয়। পেশী তিনি প্ৰকাৰৰ, কংকালীয়, হৃদ্, আৰু মৃসন। পেশীৰ কাৰ্য ঐচ্ছিক বা অনৈচ্ছিক হব পাৰে। হৃদ্ আৰু মৃসন পেশীৰ সঞ্চালনৰ লগত প্ৰাণীৰ ইচ্ছা জড়িত নাথাকে বাবে ইয়াক অনৈচ্ছিক, আৰু কংকালীয় পেশীবোৰ ইচ্ছা মতে সঞ্চালিত হয় বাবে ইয়াক ঐচ্ছিক বোলা হয়। কংকালীয় পেশীক ক্ষিপ্ৰ আৰু মন্থৰ সঞ্চালিত আঁহ হিচাপে ভাগ কৰা হয়।
পেশীয়ে কাৰ্য কৰাৰ বাবে বল চৰ্বী আৰু শৰ্কৰা দহনৰ ফলত উৎপন্ন শক্তিৰ পৰা লাভ কৰে, কিন্তু অৱায়বীয় ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াত উৎপন্ন শক্তিও ব্যৱহৃত হয়, বিশেষকৈ ক্ষিপ্ৰ সঞ্চালিত আঁহে ব্যৱহাৰ কৰে। এনে ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াৰ ফলত এডেনচিন ট্ৰাইফচফেট (ATP) অনু উৎপন্ন কৰে যিবোৰে মায়চিন শীৰ্ষৰ সঞ্চালনৰ বাবে শক্তিৰ যোগান ধৰে।
পেশীৰ ইংৰাজী muscle শব্দটো লেটিন শব্দ musculus যাৰ অৰ্থ "ক্ষুদ্ৰ নিগনি"ৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে, কিয়নো নিৰ্দিষ্ট পেশীৰ আকৃতি বা সঞ্চালিত পেশীবোৰ ছালৰ ভিতৰেদি নিগনি ঘূৰি ফুৰা যেন দেখি।
মানুহৰ পেশীতন্ত্ৰ
মানুহৰ শৰীৰৰ মুঠ ওজনৰ প্ৰায় ৪০–৫০% ভাগেই পেশীৰ ওজন। পেশীবোৰ মধ্যস্তৰৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা এবিধ বিশেষ কলা। উদ্দীপিত হোৱা, সংকোচনশীলতা, প্ৰসাৰণতা, স্থিতিস্থাপকতা আদি পেশীবোৰৰ প্ৰধান চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্য। পেশী গঠনকাৰী কোষবোৰ দীঘল, লাহী আৰু দেখাত দীঘল আঁহৰ দৰে। এইবোৰক সাধাৰণতে পেশীতন্তু (Muscle fibers) বোলা হয়। পেশীতন্তুবোৰত থকা বিশেষ কোষপ্ৰৰসখিনিক চাৰ্ক’প্লাজম (Sarcoplasm) বোলা হয়। পেশীকোষত থকা অন্তঃপ্ৰৰসীয় জালিকাক চাৰ্ক’প্লাজমিক জালিকা (Sarcoplasmic reticulum) বোলা হয়। পেশীকোষৰ মাইট’কন্দ্ৰিয়াক চাৰ্ক’জম (Sarcosomes) বোলা হয়। পেশীৰ কোষপ্ৰৰসত দীঘলে দীঘলে অনেক পেশীসূত্ৰিকা (Myofibril) থাকে। এই পেশীসূত্ৰিকাবোৰক এখন পাতল আৱৰণে বেঢ়ি সম্পূৰ্ণ এডাল তন্তু গঠন কৰে।
গঠন, অৱস্থিতি আৰু কাৰ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি পেশীবোৰক তিনিটা ভাগত ভগাব পাৰি:
ৰেখিত বা কংকাল পেশী
এই পেশীবোৰ কণ্ডৰাৰ দ্বাৰা হাড়ৰ লগত সংযুক্ত হৈ থাকে। এইবোৰ পেশীৰ সঞ্চালনে কংকালতন্ত্ৰৰ লগত সংযুক্ত অংগবোৰৰ লৰাচৰা কাৰ্যত সহায় কৰে। এই পেশীবোৰ ইচ্ছাপূৰ্বক লৰাচৰা কৰিব পাৰি বাবে এইবোৰক ঐচ্ছিক পেশী (Voluntary muscle) বোলা হয়। লঘু অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰত পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে এই পেশীবোৰত কিছুমান ডাঠ আৰু পাতল ৰঙৰ পতি দেখিবলৈ পোৱা যায়।
মসৃণ বা অৰেখিত পেশী
এইবোৰ পেশীক অন্তৰাংগীয় (Visceral) পেশীও বোলা হয়। এই পেশীবোৰ অন্তৰাংগীয় অংগ, যেনে, পাকস্থলী, অন্ত্ৰ, মূত্ৰবাহী নলী, বৃক্ক, ৰক্তবাহিকা, প্ৰজনন নলী আদিৰ বেৰত পোৱা যায়। এইবোৰে ৰেখাংকন নেদেখুৱাই মসৃণ প্ৰকৃতিৰ। সেয়েহে এইবোৰক মসৃণ বা অৰেখিত পেশী বোলা হয়। ইহঁতৰ কাৰ্যকলাপ ঐচ্ছিক ভাবে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰি বাবে এইবোৰক অনৈচ্ছিক পেশী বোলা হয়। অৰেখিত পেশীকোষবোৰ দীঘলীয়া, মহুৰা আকৃতিৰ আৰু এককোষীয়। ইহঁতৰ কোষকেন্দ্ৰটো কেন্দ্ৰৰ পিনে অৱস্থিত, চাৰ্কপ্লাজমৰ পৰিমাণ কম আৰু পেশীতন্তুবোৰৰ চাৰ্কলেমা নেথাকে। ইহঁতৰ প্ৰত্যেকটো পেশীতন্তু অসংখ্য পেশীসূত্ৰিকাৰ দ্বাৰা গঠিত। মসৃণ পেশী কোষবোৰ স্বয়ংক্ৰিয় স্নায়ুতন্ত্ৰৰ লগত সংযুক্ত হৈ থাকে।
হৃদপেশী
হৃদপিণ্ডতহে অকল হৃদপেশী পোৱা যায়। হৃদপিণ্ডৰ তন্তুবিলাকতো গাঢ় আৰু পাতল ৰঙৰ পতি থাকে। হৃদপিণ্ডৰ তন্তু একোডালত একোটাকৈ কোষকেন্দ্ৰ থাকে আৰু প্ৰত্যেকডাল তন্তু প্ৰশাখাযুক্ত। প্ৰশাখাবোৰে পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ লগত মিলিত হৈ জালিকাৰ সৃষ্টি কৰে, যাৰ ফলত উত্তেজনা এডাল তন্তুৰ পৰা আন এডাল তন্তুলৈ বিয়পি যাব পাৰে। এই পেশীবোৰৰ তন্তুবোৰ চুঙা আকৃতিৰ। হৃদপিণ্ডৰ পেশীবোৰ ৰেখিত যদিও অনৈচ্ছিক। হৃদপেশী কোষবোৰত অসংখ্য মাইট’কন্দ্ৰিয়া থাকে। পেশী কোষবোৰ এটাই আনটোৰ লগত অন্তৰ্বিষ্ট থালৰ দ্বাৰা সংযুক্ত হৈ থাকে। অন্তৰ্বিষ্ট থালবোৰ প্ৰকৃততে দুটা কোষৰ অন্তৰ্বৰ্তী স্থান।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাণীৰ গঠন
ভাষা-বিজ্ঞানৰ ভূমিকা
ভাষা-বিজ্ঞানৰ ভূমিকা ভাষা বিষয়ক মৌলিক গ্ৰন্থখনৰ ৰচক হ'ল ড॰ ৰমেশ পাঠক। কিতাপখন প্ৰথম প্ৰকাশ পায় ১৯৮০ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত। গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত কিতাপখনৰ প্ৰকাশক আছিল মণিকূট প্ৰকাশ। প্ৰথম সংখ্যা প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছত পৰৱৰ্তী সময়ত বহু কেইটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ হৈছে। শেহতীয়া সংস্কৰণ প্ৰকাশ হৈছে ২০১৫ চনত। প্ৰকাশক হ'ল গুৱাহাটীৰ অশোক বুক ষ্টল।
গ্ৰন্থখনৰ ভাষা সহজ-সৰল আৰু পোনপোটীয়া, প্ৰকাশভংগীও সাৱলীল। গ্ৰন্থৰ বিষয়বস্তু যিহেতু অসমীয়া ভাষা সাহিত্যত নতুন আছিল, সেয়ে লিখকে ইতিমধ্যে ওলোৱা ইংৰাজী, হিন্দী, বঙালী আৰু অসমীয়া ভাষাৰ গ্ৰন্থৰ পৰা সহায় লৈছিল। এই কথা তেওঁ প্ৰথম সংস্কৰণৰ গ্ৰন্থখনৰ পাতনিত নিজে উল্লেখ কৰিছে। " অৱশ্যে পিছৰ প্ৰায়কেইটা সংস্কৰণতে নিজাকৈ নতুন নতুন তথ্য যোগ দি কিতাপখন ন-ৰূপত সজাই তুলিছে।
অধ্যায়
ভাষা বিজ্ঞানৰ ভূমিকা গ্ৰন্থখনত প্ৰথম অধ্যায়ৰ পৰা পৰিশিষ্টলৈ ৬টা অধ্যায় আছে।
তৃতীয় অধ্যায়
এই অধ্যায়ত আছে "ভাষাৰ পৰিবৰ্তন"। ভাষাত স্বাভাৱিকভাৱে ঘটা পৰিবৰ্তন আৰু পৰিবৰ্তন প্ৰক্ৰিয়াৰ বিষয়ে ইয়াত শৃংখলিত ৰূপত আলোচনা কৰা হৈছে।
চতুৰ্থ অধ্যায়
এই অধ্যায়টি "শব্দাৰ্থতত্ত্ব" বিশ্লেষণেৰে সমাদৃত। 'শব্দাৰ্থতত্ত্ব'ৰ আধুনিক ব্যাখ্যাৰ কথাখিনি নিতান্তই চিত্তাকৰ্ষকভাৱে আলোচনা কৰিছে।
পঞ্চম অধ্যায়
এই অধ্যায়টিত "ভাষাৰ শ্ৰেণীবিভাগ" নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। ভাষা পৰিয়ালসমূহৰ বিৱৰণ চুটিকৈ বৰ্ণনা কৰিছে যদিও সেয়া পঢ়ুৱৈৰ বাবে পৰ্যাপ্ত।
পৰিশিষ্ট
এই অধ্যায়ত অসমীয়া ভাষাৰ জন্ম কাহিনীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অসমীয়া ভাষাৰ উপভাষাসমূহৰ বৈশিষ্ট্যসহ পৰিচয়, অসমীয়া ভাষাৰ উপভাষাসমূহৰ আলোচনা, অসমীয়া শব্দভাণ্ডাৰ, অনাৰ্য উপাদান আদিৰ বিষয়ো অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
দিহানাম
দিহানাম অসমৰ শংকৰী সংগীতৰ অন্তৰ্গত এবিধ বিশেষ সংগীতশৈলী। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত অন্যান্য ঘোষা-কীৰ্তনৰ দৰেই দিহানামসমূহতো ভগৱানৰ গুণ-নাম-মহিমা কীৰ্তন কৰা হয়। দিহানাম শংকৰদেৱৰ পৰৱৰ্তী কালৰ এক অৱদান হিচাপে অনুমান কৰা হয়।
বৰ্ণনা
চন্দ্ৰকান্ত অভিধানত দিহানামক যেই-সেই ঘোষাৰে যেই-সেই পদৰ লগত অধিক সময়লৈ গোৱা নাম হিচাপে অভিহিত কৰিছে। মানৱ জীৱনৰ প্ৰকৃত নিৰ্দেশনাসূচক নামসমূহক দিহা নাম বোলে। অৰ্থাৎ দিহানামসমূহত মানুহে জীৱনত কৰিবলগা কাৰ্য বা চলিবলগা পথ সম্পৰ্কে দিহা প্ৰদান কৰা হয়।
দিহাৰ শব্দৰ সম্পৰ্কত ড॰ পীতাম্বৰ দেৱগোস্বামীয়ে 'অসমৰ নাম অনুষ্ঠান' গ্ৰন্থত এনেদৰে লিখিছে: বিবিধ অৰ্থত দিহা শব্দ প্ৰয়োগ কৰা হয়। সেই প্ৰায়োগিক শব্দবোৰ এনেধৰণৰ- (ক) দিহা দিয়া (খ) দিহাদৰ দিয়া (গ) দিহা লগাই দিয়া (ঘ) দিহা পৰামৰ্শ দিয়া
(ক) দিহা দিয়া : - এই শব্দৰাশিৰ অৰ্থ হ'ল এক কাৰ্যৰ নীতি-পদ্ধতি দেখুৱাই দিয়া। (খ) দিহাদৰ দিয়া :- ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল কাৰ্য কৰাৰ ব‍্যৱস্থা দেখুৱাই দিয়া। (গ) দিহা লগাই দিয়া :- ইয়াৰ অৰ্থ কাৰ্য কৰাৰ প্ৰণালী দেখুৱাই দিয়া। (ঘ) দিহা-পৰামৰ্শ দিয়া :- কাৰ্যৰ যথোচিত নীতিৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়া অৰ্থত এনে শব্দৰাশি ব‍্যৱহাৰ কৰা হয়। কিন্তু জীৱনৰ তত্ত্ব অৰ্থাৎ দেহ আৰু আত্মাৰ উৎকৰ্ষ সাধনৰ নিৰ্দেশনা য'ত থাকে সেই অৰ্থতে দিহা শব্দ বিশেষকৈ প্ৰয়োগ কৰা হয়।
আন এক ব্যাখ্যা অনুসৰি দিহানামৰ দিহা শব্দটো প্ৰাচীন কামৰূপৰ বৌদ্ধ-সহজযান পন্থৰ চৰ্যাগীতৰ দোহা শব্দৰ পৰা আহিছে বুলি অনুমান কৰা হয়। আধ্যাত্মিক আৰু নৈতিক উপদেশেৰে পৰিপূৰ্ণ এই চৰ্যাগীত বা দোহাৱলীবিলাকৰ পৰা সাম্প্ৰতিক সময়ত প্ৰচলিত দিহানাম আৰু দেহবিচাৰ গীতসমূহৰ ভাৱধাৰা আৰু বিষয়-বস্তুৰাজিৰ পাৰ্থক্য দেখা নাযায়।
দিহানামৰ দিহা বা ঘোষাবোৰ নতুনকৈ ৰচনা কৰা যদিও নামৰ সংলগ্ন হিচাপে পৰিৱেশন কৰা পদবোৰ সাধাৰণতে কীৰ্তন, দশম, ঘোষা, ৰত্নাৱলী আদি গ্ৰন্থৰ পৰাই লোৱা হয়। নামসমূহৰ পৰিৱেশনৰ সুৰ-সঞ্চাৰত লোক-সংগীতৰ সুৰৰ প্ৰভাৱ স্পষ্ট ৰূপত পৰিলক্ষিত হয়।
প্ৰকাৰ
দিহা নাম প্ৰধানতঃ দুবিধ- এবিধ হৈছে সত্ৰ-সৱাহৰ নিত্য-নৈমিত্তিক প্ৰসংগৰ সৈতে জড়িত নাম আৰু দ্বিতীয়বিধ হৈছে অসমৰ গাঁৱে-ভূঞে থকা নামঘৰসমূহৰ সৈতে জড়িত দিহানাম। বিশেষ বিশেষ ধৰ্মীয় তিনিসমূহত সত্ৰ-সমাজত পালিত দিনতীয়া কাৰ্য-ক্ৰমণিকাত দিহানাম পৰিৱেশন কৰাটো এৰাব নোৱৰা নিয়ম।
নৈমিত্তিক প্ৰসংগৰ অন্তৰ্ভুক্ত দিহানাম
নৈমিত্তিক প্ৰসংগৰ অন্তৰ্ভুক্ত দিহা নাম সত্ৰ সবাহত প্ৰচলিত। তিথি পৰ্ব উৎসৱ উপলক্ষ‍্যে সত্ৰ সমূহত যি দিনটীয়া সবাহ অনুষ্ঠিত হয় তাত এই নাম পৰিৱেশন কৰে। ঈশ্বৰৰ মহিমা, লীলা আদি বিষয়ৰ কথাৰে এই নাম গোৱা হয়। সত্ৰত প্ৰচলিত এনে এটি নামৰ উদাহৰণ-- নামত শৰণ হৰি এ সন্তত শৰণ এ অন্তকালে গতি প্ৰভু তোমাৰ চৰণ পদ : নাম ভজ নাম চিন্ত নাম সাৰ এ... আউনীআটী, গড়মূৰ, দক্ষিণপাট, কুৰুৱাবাহী সত্ৰত এই নাম পৰিৱেশন কৰে।
মুকলি দিহানাম
এই নাম নামঘৰৰ উপৰি মাংগলিক যিকোনো অনুষ্ঠানত পৰিৱেশন কৰা হয়। খোল,তাল,নাগাৰা এই নামৰ প্ৰধান বাদ‍্যযন্ত্ৰ। ইয়াৰ পদসমূহ কীৰ্তন, দশম, ঘোষাকেন্দ্ৰিক। ইয়াৰ এটি উদ্ধৃতি-- আৰম্ভণি - হৰি এ ৰাম হৰি এ ৰাম ৰাম (পদ,কীৰ্তন) দিড়া - এ ভায়া ৰাম নাৰায়ণ বোল ভায়া গোপাল গোবিন্দ..
পৰিৱেশনৰ পদ্ধতি
সত্ৰ আৰু নামঘৰসমূহত নাম-কীৰ্তনৰ ক্ষেত্ৰত নিৰ্দিষ্ট ঘোষাৰ সৈতে ইয়াৰ সংলগ্ন পদ আবৃত্তি কৰাটো ধৰাবন্ধা নীতি। সেয়েই, ঘোষা-পদৰ বিশদ জ্ঞান বিশিষ্ট ব্যক্তিকহে সাধাৰণতে নামতি বা নামলগোৱা আৰু পাঠকৰ বাব অৰ্পণ কৰা হয়। এই ৰীতি সামান্যৰূপত শিথিল কৰাৰে পৰাই দিহানামৰ প্ৰচলন বুলি ধৰা হয়। দিহানাম পৰিৱেশন কৰোঁতা অৰ্থাত নামতিয়ে ধুতি, চেলেং, গামোচা আদি ব‍্যৱহাৰ কৰে। সত্ৰীয়া পৰিৱেশত সত্ৰীয়া পোছাক-পৰিচ্ছদ পৰিধান কৰি এই নাম পৰিৱেশন কৰা হয়। নামতিজনে ভাৱ-বস্তুৰ সৈতে সংগতি ৰাখি কেতিয়াবা হস্ত-পদ দি নৃত্য ভংগীৰে আবৃত্তি কৰে। দিহানাম সাধাৰণতে মধ্য আৰু দ্ৰুত লয়ত পৰিৱেশন কৰা হয়। অসমৰ গাঁৱৰ নামঘৰসমূহত অনুষ্ঠিত বাৰ্ষিক ভাওনা বা বৰসবাহত পাঠৰ শেষত সৱহুৱা নাম হিচাপে দিহা নাম পৰিৱেশিত হয়। নামলগোৱাই থিয় হৈ আৰু বাকীসকলে বহি নামত ভাগ লয়। নামৰ মাজে মাজে নিশি দি যোৱা হয়। নামত ভাগ লগোৱা সকলোৱে হাত-চাপৰি বজোৱাৰ লগতে ভোৰতাল, খোল, নেগেৰা ইত্যাদি বজোৱা হয়। দিহানাম পৰিৱেশনৰ আদিতে নামতিয়ে হৰি এ ৰাম, হৰি ৰাম ৰাম বুলি দিহা ঘোষাফাঁকি আৰম্ভ কৰে আৰু নামত অংশ লোৱা সংগীসকলে সেই দিহাফাঁকি দোহাৰে। ইয়াৰ পিছত নামতিয়ে কীৰ্তন, নামঘোষা, দশম, ৰত্নাৱলী আদি কোনো এখন পুথিৰ পৰা পদ দিয়ে আৰু শেষত কৃষ্ণ ৰাম নাৰায়ণ গোবিন্দ জয় জয় ঘোষাৰে সামৰণি মাৰে।
কেইফাঁকিমান দিহানাম উদ্ধৃত কৰা হৈছে: ১/ এ ভায়া ৰাম নাৰায়ণ বোল ভায়া গোপাল গোবিন্দ ৰাম
২/ ৰাম নামেই সাৰ হৰি ৰাম নামেই সাৰ ৰাম নামেই কৰি আছে জগত উদ্ধাৰ
৩/ ৰাম নামৰ নৌকাখনি হৰি নামৰ ব'ঠা বৈকুণ্ঠলৈ যোৱা যদি নামৰ নৌকাত উঠা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত
গোছ উঠা উৎসৱ
গোছ উঠা উৎসৱ, কৃষিজীৱী অসমীয়া গঞা ৰাইজৰ মনত এক পৱিত্ৰ উছৱ৷ কৃষিৰ আৰম্ভণিতে যিদৰে ’গোছ লোৱা’ অনুষ্ঠান পতা হয়; তেনেদৰে কৃষিৰ ফচল সামৰিবৰ পৰত ’গোছ উঠা’ উছৱ পালন কৰা হয়৷ ই এক ঋতুকালীন কৃষিভিত্তিক উছৱ৷ অসমৰ নানা জনগোষ্ঠীয়ে বেলেগ বেলেগ নামেৰে এই গোছ লোৱা উছৱ অনুষ্ঠিত কৰে৷ ডিমা হাচাও জিলাৰ পাহাৰীয়া নগা জনগোষ্ঠীৰ কৃষিজীৱী লোকে “ফককাটমি’’ নামে এই উছৱ পাতে আৰু পূজাৰ লগতে নৃত্য গীতৰ আয়োজন কৰে৷ কুকি সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলেও কৃষি চপাবৰ পৰত “চংহা হ’’ পালন কৰে৷
গোছ উঠা উছৱৰ বিধি
গোছ উঠাৰ দিনা তিনিগোছা পকা ধান দাই, থুৰিওৱা তামোলসহ কলপাতত মেৰিয়াই ফুলাম গামোচাৰে ঢাকি মূৰত তুলি ঘৰলৈ অনা হয়৷ অতীজত গায়নে-বায়নে৷ ঢোলে=ডগৰে এই গোছভাগ আদৰি অনা হৈছিল৷ আগ আনি কোনোৱে বাৰীৰ গছৰ ডালত, কোনোৱে ঘৰৰ বেৰত বা কোনোৱে ভঁৰালৰ আগত থয়৷ পিছত ৰীতি-নীতিমতে ভঁৰালত সুমুৱায়৷ গোছ লৈ অহা ব্যক্তিগৰাকীয়ে গা-পা ধুই নতুন কাপোৰ পিন্ধে৷ সাধাৰণতে ঘৰৰ মূল মানুহজনে এই কাম কৰে৷ লখিমীক ঘৰলৈ আনোতে অইন ব্যক্তিৰ লগত কথা পতা আৰু মূৰত তুলি লোৱাৰ পিছত পিছলৈ উভতি চোৱা বাধা৷
গোষ্ঠী ভেদে নীতি-নিয়ম
গোছ উঠা অনুষ্ঠানৰ গোষ্ঠী সম্প্ৰদায়ভেদে বেলেগ বেলেগ কিছু নিয়ম দেখা যায়৷ কৈৱৰ্ত, যোগী, কোঁচ, চুতীয় তাই-আহোম, ঠেঙাল, সোনোৱালসকলে সামান্য বেলেগ নিয়মেৰে এই উছৱ পালন কৰে৷ এওঁলোকে দাবলৈ লোৱা ধান তিনিগোছাৰ ওচৰত থুৰিওৱা তামোল দি চাকি-বন্তি জ্বলাই সেৱা কৰে আৰু তিনি গোছা ধান দাই কলপাতেৰে মেৰিয়াই, ফুলাম গামোচাৰে ঢাকি মূৰত তুলি ঘৰলৈ আনে৷ পিছত শস্য চপোৱাত শেষত মৰণা মাৰি, নাম-কীৰ্তন কৰি আনুষ্ঠানিকভাৱে ভঁৰালত সোমোৱায়৷ তাই-আহোমসকলৰ আহু আৰু শালিধানৰ গোছ উঠা পৰ্ব কিছু পৃথক৷ আহুধানৰ আগ আনোতে তামোল-পাণ, পিঠাগুড়ি, কল, কুকুৰা চৰাই বা হাঁহ আৰু সাজেৰে আৰু শালিধানৰ লখিমীক ভঁৰালৰ ভিতৰত কুকুৰা চৰাই বা হাঁহৰ মাংসৰে নৈবেদ্য আগবঢ়াই, পূজা দিয়াৰ প্ৰথা আছিল৷ এই গোছ উঠা পৰৱক নামনি অসমত ’আগ আনা’ উছৱ বোলা হয়৷ সেইদিনা আগ অনাজনে গা-পা ধুই পথাৰলৈ গৈ পকি থকা ধানৰ আগত ধূপ-চাকি জ্বলাই, তামোল-পাণ দি সেৱ কৰে আৰু তিনিগোছা ধান উশাহ নসলোৱাকৈ কাটি আনি কলপাতত মেৰিয়াই মূৰত তুলি ঘৰলৈ আনে৷ আগ অনাজনে আগ আনি নিৰ্দিষ্ট ঠাইত থোৱাৰ আগলৈ কাৰো লগত কথা নাপাতে আৰু পিছলৈ উভতি নোচোৱাকৈ অহাটো নিয়ম৷
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি