cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
আৰ ভেঙ্কটৰমন
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভেঙ্কটৰমনৰ জন্ম হৈছিল বৰ্তমানৰ তামিলনাডুৰ অন্তৰ্গত তাঞ্জোৰ জিলাৰ পাট্টুকট্টাইৰ ৰাজমাদাম গাঁৱত। তেওঁ এটা আয়াৰ পৰিয়ালত জন্মলাভ কৰিছিল। তেওঁ স্কুলীয়া শিক্ষা পাট্টুকট্টাইৰ চৰকাৰী বালক উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা গ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু তিৰুচিৰাপল্লীস্থিত নেশ্যনেল কলেজৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিকত উত্তীৰ্ণ হয়। তাৰপিছত তেখেতে চেন্নাইৰ লয়লা কলেজৰপৰা অৰ্থনীতিত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। মাদ্ৰাছত থকা আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ আইনী শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ১৯৩৫ চনত ভেঙ্কটৰমন মাদ্ৰাছ উচ্চ ন্যায়ালয়ত আৰু ১৯৫১ চনত উচ্চতম ন্যায়ালয়ত নিযুক্ত হয়।
ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত
আইনী-সেৱাৰ লগত জড়িত হৈ থকা কালতে ভেঙ্কটৰমন ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হয়। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ লগত তেওঁৰ সক্ৰিয় সহযোগিতা, আৰু ১৯৪২ চনৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণৰ ফলত তেওঁক দুবছৰ আটক কৰি ৰখা হৈছিল। সেইসময়তো তেওঁৰ আইনৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কমি যোৱা নাছিল। ১৯৪৬ চনত ব্ৰিটিছৰ পৰা স্বাধীনতা-প্ৰাপ্তিৰ আগমুহূৰ্তত কেইগৰাকীমান ভাৰতীয় স্বাধীনতা-সেনানীৰ সপক্ষে আইনী-যুঁজত নামিবলৈ তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে মালায়া আৰু ছিংগাপুৰলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল। ১৯৪৭ৰ পৰা ১৯৫০ চনলৈ ভেঙ্কটৰমনে মাদ্ৰাছ প্ৰাদেশিক বাৰ ফেদাৰেছনৰ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ৰাজনৈতিক জীৱন
আইন আৰু বাণিজ্য সম্পৰ্কীয় কাম-কাজত জড়িত হৈ থকাৰ ফলত ভেঙ্কটৰমনৰ ৰাজনীতিৰ লগত সম্পৰ্ক ঘনিষ্ঠ হ'বলৈ ধৰিছিল। ভাৰতীয় সংবিধান ৰচনা কৰা গোটটোৰো তেওঁ এগৰাকী সদস্য আছিল। স্বৰাজোত্তৰ ভাৰতৰ (১৯৫২-৫৭ চনৰ) প্ৰথমখন সংসদলৈ তেওঁ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৫৩-৫৪ চনৰ কংগ্ৰেছ সংসদীয় দলৰ সম্পাদকৰ পদত নিযুক্ত হৈছিল। তদুপৰি নিউজিলেণ্ডত অনুষ্ঠিত হোৱা কমনৱেলথ সংসদীয় সন্মিলনীৰ ভাৰতীয় সঁজাতী দলটোৰো তেওঁ এজন সদস্য আছিল। ১৯৫৭ চনত তেওঁ পুনৰ সংসদলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল যদিও মাদ্ৰাছৰ ৰাজ্য চৰকাৰৰ মন্ত্ৰীৰ পদত বহিবলগীয়া হোৱাৰ বাবে তেওঁ সেই আসন ত্যাগ কৰে। মাদ্ৰাছত তেওঁ ১৯৫৭ চনৰ পৰা ১৯৬৭ চনলৈকে উদ্যোগ,শ্ৰম, শক্তি, কৰ্পৰেচন, ব্যৱসায়িক কৰ, আৰু যাতায়াতৰ বিভাগকেইটাৰ নেতৃত্ব বহন কৰে। সেইখিনি সময়তে তেওঁ মাদ্ৰাছ বিধান পৰিষদৰো নেতা আছিল।
১৯৮০ চনত ভেঙ্কটৰমন পুনৰ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু সেইসময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধী নেতৃত্বাধীন চৰকাৰখনৰ বিত্ত বিভাগৰ দায়িত্ব চম্ভালে। পাছলৈ তেওঁ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি পায়। ভাৰতৰ মিছাইল আঁচনিখনক অগ্ৰগতি প্ৰদান কৰাত তেওঁৰ বিশেষ ভূমিকা আছে বুলি কোৱা হয়। এ পি জে আব্দুল কালামক তেওঁ মহাকাশ আঁচনিৰ পৰা মিছাইল আঁচনিলৈ লৈ আহে আৰু মিছাইলৰ সমগ্ৰ আঁচনিখনক তেওঁ "ইণ্ট্ৰিগেটেড গাইডেড মিছাইল ডেভেলপমেণ্ট প্ৰগ্ৰাম" হিচাপে অভিহিত কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ভাৰতৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু ১৯৮৭ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়। ৰাষ্ট্ৰপতি হৈ থকা কালছোৱাত তেওঁ চাৰিজন প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ লগত কাম কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰে আৰু ভি পি সিং, চন্দ্ৰ শেখৰ, পি ভি নৰসিংহ ৰাওক শপতবাক্য পাঠ কৰোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে।
মৃত্যু
অৱশেষত ২০০৯ চনৰ ২৭ জানুৱাৰীত, ২:৩০ বজাত, নতুন দিল্লীস্থ আৰ্মী হাস্পতালত ৰামাস্বামী ভেঙ্কটৰমনে ৯৮ বছৰ বয়সত মৃত্যুবৰণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী‎
ডিমা হাছাও জিলাৰ মিটাৰগজ ৰে’ললাইন
ইতিহাস
বিপদসংকুল পাহাৰীয়া পথছোৱা নিৰ্মাণৰ বাবে নানা ঠাইৰ পৰা শ্ৰমিক আমদানি কৰিবলগীয়া হৈছিল৷ অসমৰ স্থানীয় শ্ৰমিকৰ উপৰি বেংগল, বিহাৰ, আনকি সুদূৰ আফগানিস্থানৰ পৰাও শ্ৰমিক আহি ৰে’লপথ বহুওৱা কামত নিয়োজিত হৈছিল৷ শামচুদ্দিন খান নামে এক আফগান লোকে বহু শ্ৰমিক লগত লৈ আহি ৰে’লপথৰ কাম কৰিছিল৷ ১৮৯৩ চনত কাম আৰম্ভ কৰা এই ৰে’লপথৰ পাহাৰীয়া পথছোৱাৰ কাম শেষ হোৱাত ১৯০৪ চনত ইয়াৰ যোগেদি যাতায়াত সেৱা আৰম্ভ কৰা হয়৷ এই পথছোৱাত ২১ টা সৰু-বৰ ষ্টেছন আৰু ৩৬ টা সুৰঙ্গ আছিল৷ ইয়াৰে মাহুৰৰ সুৰঙ্গটো আছিল সবাতোকৈ দীঘল৷ ইয়াৰ দৈৰ্ঘ আছিল ১৭৯ মিটাৰ৷ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা কোনো ঠাইত ৩০ মিটাৰৰ কম আৰু কোনো ঠাইত ৬০০ মিটাৰৰ বেছি এই ৰে’ললাইনৰ সবাতোকৈ উচ্চতাত থকা ষ্টেছনটো হ’ল, জাতিংগা৷ ইয়াৰ উচ্চতা সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৫৮১ মিটাৰ৷ লামডিং বদৰপুৰ সংযোগী মিটাৰগজ ৰে’লপথৰ দিহাকো আৰু লাংটিং ষ্টেছনৰ মাজত আৱিষ্কৃত চাৰিটা কবৰৰ তিনিটা ’আসাম বেংগল ৰে’লৱে’ৰ ইঞ্জিনচালক জৰ্জ ভিক্টৰ ৱেমেন জ’নছ, অভিযন্তা ৰেজিনাল্ড জন জেমিন আৰু সহকাৰী অভিযন্তা জেছি ছেমুৱাল এডৱাৰ্ড গেষ্টনৰ কবৰ বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে৷
সংৰক্ষণ
২০১৪ চনত ডিমা হাচাওৰ কেইটামান শীৰ্ষস্থানীয় সংগঠনে মিটাৰগজ পথছোৱা সংৰক্ষণ আৰু ইয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ ঘোষণা কৰাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ ওচৰত দাবী জনাইছিল। ভাৰতীয় ৰেলে ৰেলপথছোৱাৰ ঐতিহ্যগত মূল্যলৈ চাই সংৰক্ষণ কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যদিও পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ৰেল বিভাগৰ এই ক্ষেত্ৰত কোনো কানষাৰ দিয়া দেখা নগ'ল।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিলুপ্ত ৰেলপথ
মাইহাং
মাইহাং বা বানকাঁহী অসমত পৰম্পৰাগতভাৱে আহাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ হোৱা নাল বা ধাৰকযুক্ত কাঁ‌হীবিশেষ। মাইহাংসমূহ কাঁ‌হেৰে নিৰ্মাণ কৰা হয়। অতীজতে ৰাজপৰিয়াল আৰু সম্ভ্ৰান্ত ঘৰৰ লোকে মাইহাঙত আহাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। ৰজাঘৰৰ মাইহাংসমূহ সোণেৰে নিৰ্মাণ কৰাৰ কথা বুৰঞ্জীবিদ ড° লীলা গগৈয়ে উল্লেখ কৰিছে। আহোমসকলৰ বিভিন্ন মাংগলিক আচাৰ-অনুষ্ঠানত দেৱতালৈ উছৰ্গা আগবঢ়াবলৈ মাইহাঙৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ৰাজহুৱাভাৱে অনুষ্ঠিত কৰা মে-ডাম-মে-ফীত আঠখন মাইহাং স্থাপন কৰি থুৰিয়া তামোল, তামোল-পান, হাঁহ কণী, কুকুৰা কণী, লুকলাও, মাটিৰ চাকি, মিঠাতেল, ধূপ, ফুল, পানী, ডেকেৰুৱা কুকুৰা আদি সা-সামগ্ৰীৰে মলুংসকলে পূজা অৰ্পণ কৰাৰ নিয়ম আছে।
বিৱৰণ
মাইহাং বা বানকাঁহী কাঁ‌হেৰে নিৰ্মাণ কৰা হয় যদিও ৰাজপৰিয়ালৰ মাইহাং সোণেৰে নিৰ্মিত হ'ব পাৰে। একোখনৰ ওপৰভাগটো এখন কাঁ‌হীৰ দৰে। ইয়াৰ তলত খুৰা বা ধাৰক সংযুক্ত কৰা হয়। এই ধাৰক কাঁ‌হীখনৰ তলফালে সোঁমাজত এডলীয়াকৈ থাকিব পাৰে বা কাঁ‌হীৰ তিনি মূৰত তিনিটা থাকিব পাৰে। ওপৰৰ কাঁ‌হীখনত ফুল আদি খোদাই কৰি সজোৱা হয়। ধাৰকৰ সৈতে কাঁ‌হীখন তামৰ গজালেৰে যুক্ত হৈ থাকে। কোনো কোনো সময়ত ধাৰকডালো শৰাইৰ দৰে বিভিন্ন গঠনযুক্ত কাৰুকাৰ্য কৰা হ'ব পাৰে।
শিঙৰীঘৰত উঠা
শিঙৰীঘৰত উঠা আহোম ৰজাসকলৰ ৰাজ্যাভিষেক অনুষ্ঠান। আহোম ৰজাসকলৰ ৰাজ অভিষেক উৎসৱ এক বিশেষ পৰম্পৰাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত আছিল। আহোম ৰজাসকলে অভিষেকৰ সময়ত মূলতঃ আহোম টাই পৰম্পৰা মানিছিল, হিন্দু নিয়মেৰে হিন্দু নাম উপধি পিছলৈ গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও সেয়া আছিল টাই নামৰ অনুবাদ মাত্ৰ। শক্তি বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে আহোম ৰজাসকলে অভিষেকৰ সময়ত ৰাজমোহৰ প্ৰচলন কৰিছিল নতুন স্বৰ্গদেৱৰ নামত। আনুষ্ঠানিক ভাবে চোম-ছেং বা চোমদেৱৰ মূৰ্তি ডিঙিত পিন্ধি হলুং ঘৰত প্ৰৱেশ কৰি ৰাজ অভিষেক আনুষ্ঠানিক ভাৱে নকৰা পৰ্যন্ত স্বৰ্গদেৱে মান্য ৰজাৰ সম্মান নাপাইছিল। ৰজা হলেও হলুং ঘৰত অভিষেক নোহোৱা পৰ্যন্ত তেওঁ আছিল চুলুং ৰজা।
আনুষ্ঠানিকতা
আহোম ৰজাসকলৰ অভিষেক অনুষ্ঠানৰ বিৱৰণ শেষ ভাগলৈ বিস্তৃত ৰূপত ৰখা হৈছিল। স্বৰ্গদেৱ প্ৰথম হাতীত উঠি চোমঘৰ বা চুম ঘৰলৈ যায়। চোমঘৰ বা চুমঘৰত পবিত্ৰ চোম-ছেং মূৰ্তি ৰখা হয়। চোম দেৱৰ মূৰ্তি ডিঙিত পিন্ধি ৰজাই হলুং ঘৰত প্ৰৱেশ কৰে। ৰাজ অভিষেকৰ বাবে নিৰ্মিত ঘৰ শিঙৰি কাঠৰে নিৰ্মিত আছিল বাবে শিঙৰি ঘৰ বুলিও জনা যায়। নীতিমতে স্নান কৰি ৰজাই ৰাজ সাজ-পাৰ পিন্ধি সোণৰ পীৰাত বহে। ৰজাৰ এই সময়তে আহোম মতে নাম থয় আহোম পুৰোহিত (দেওধাই, মহন,বাইলুঙ পৰিয়ালৰ এজনে)। হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰাধান্য থকা বাবে আহোম নামৰ লগতে হিন্দু নামো ৰখা হয়। ৰাজ অভিষেকৰ এই অনুষ্ঠান সাতদিন, সাত ৰাতি চলে। এই অনুষ্ঠানত সকলো সন্ত-মহন্ত, ডা-ডাঙৰীয়া তথা সন্মানিত ব্যক্তি উপস্থিত থকা নিয়ম। সাত দিন সাত ৰাতি ঢোল, পেপা, কাঁহ বজাই প্ৰজাই আনন্দ উৎসৱ কৰে। ডা-ডাঙৰীয়া সকলক ভোজ-ভাত খুওৱা হয়। তেওঁলোকক মান্যতা অনুসৰি সোণৰ কেৰু, খাৰু, সোণালী চাদৰ, টঙালি, সোণ, কপ আদি দান দিয়া হয়। ৰজাই সাত দিনৰ অন্তত চোমদেৱৰ মূৰ্তি হাতীত উঠি গৈ পুনৰ চোমঘৰত থৈ আহে। ৰাজ অভিষেকৰ পিছত আয়ু বৰ ৰোপণ কৰাটোও এটা বিশেষ অনুষ্ঠান। চুম-ছেং পূজা টাইসকলৰ পবিত্ৰ অনুষ্ঠান। ৰাজ পৰিয়ালৰ শেষ আৰু পবিত্ৰতাৰ প্ৰতীক এই চোম-ছেং মূৰ্তি ৰাজ অভিষেকৰ সময়ত কেৱল ৰজাই পিন্ধে আৰু ৰজাই পূজা কৰে। চোম-ছে বা চুম-ছেং মূৰ্তি চীন আৰু দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াত ভিন ভিন নামেৰে জনাজাত। পৰম্পৰাগত ড্ৰেগনৰ সমপৰ্যায়ৰ। কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে ই নটা ভিন ভিন জন্তুৰ সমাহাৰ প্ৰতীক। সাধাৰণ ৰূপত ইয়াৰ মূৰটো ঘোঁৰাৰ, নেজডাল সাপ। দুয়োকাষ পাখিযুক্ত। ইচাৰিঠেঙীয়া আৰু পাঁচনখযুক্ত। মতভেদে চোমনে মূৰ্তি বা কিম্বা লগলীন সৰু মূৰ্তিৰ দৰে বুলিও জনা যায়। আহোম যুগৰ মুদ্ৰা, স্থাপত্য, তামৰ ফলি,চিত্ৰ, হস্তশিল্প আদিত এই ড্ৰেগন-সদৃশ কাল্পনিক মূৰ্তি প্ৰতীক দেখা যায়।
বুৰঞ্জীবিদৰ মতামত
ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ সিংহাসনত উঠা উৎসৱৰ বৰ্ণনা বুৰঞ্জীবিদ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই এইদৰে দিছে- ১৬৭৩ শকৰ ৩০ আহিন কৃষ্ণ দশমী তিথিত বনাথ গোহঁইদেৱ সিংহাসনত উঠিল। শিগৰিঘৰত সিংহাসনত মুঠালৈকে ৰজা পূৰ্ণহতীয়া নৃপতি হব নোৱাৰে, তেওঁ চুলুংৰজা নামেহে অভিহিত হৈ থাকে। সেইদেখি শিঘিৰত উঠা উৎসৱ বৰ সমাৰৰহেৰে পতা হৈছিল। ১৭৭১ শকত ৰংপুৰত শিঙৰিঘৰত উঠি স্বৰ্গদেৱে হিন্দুমতে ৰাজেশ্বৰ সিংহ আৰু আহোম মতে চুমফা নাম গ্ৰহণ কৰে। সেই উৎসৱ সাতদিন ধৰি ব্যাপ্ত আছিল। ৰজাসকলে অভিষেকৰ সময়ত নিজৰ নামত মোহৰাইছিল। এই শিঙৰিঘৰত উঠা উৎসৰ দিনা ৰজাক আশীৰ্বাদ দি অভিষিক্ত কৰাৰ মুহূৰ্তক পিচতে বঢ়াকত কোৰ পৰাৰ লগে লগে টালত পূৰ্বৰে ৰা চাকলি কৰি থোৱা সোণৰূপৰ মোহত নতুন ৰ নাম আৰু শকৰ চাৰ থকা হাতুৰীৰ কোব পৰিছিল। এই মোহৰত প্ৰথম টাই ভৰা আৰু পিছলৈ বিনিময়ৰ সুবিধাৰ বাবে অসমীয়া, নাগেৰী আৰু পাটা- এই তিনিটা ভাবা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। অৰ্থাৎ, মুদ্ৰাত বিনিময়ৰ সুবিধাৰ বাবে ৰজাই চতুৰ্তাসূত্ৰ অনুসৰণ কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:টাই আহোম
২০১২ গুৱাহাটীৰ যুৱতী উৎপীড়ণ ঘটনা
৯ জুলাই ২০১২ তাৰিখে অসমৰ ৰাজধানী চহৰ গুৱাহাটীত, এগৰাকী যুৱতীৰ ওপৰত এখন বাৰৰ বাহিৰত প্ৰায় ৩০জন পুৰুষৰ এটা দলৰ দ্বাৰা উৎপীড়ন চলোৱা হৈছিল, যাৰ বহুতক পৰৱৰ্তী সময়ত ঘটনাটোৰ ভিডিঅ' ফুটেজৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। নিউজ লাইভৰ এজন স্থানীয় টিভি সাংবাদিকৰ বিৰুদ্ধে দলটোক প্ৰৰোচিত কৰাৰ অভিযোগ উঠিছিল আৰু ২০ জুলাই ২০১২ ত তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল।
ঘটনা
৯ জুলাই ২০১২ তাৰিখে, দুগৰাকী মহিলা এখন বাৰৰ পৰা ওলাই অহাৰ পিছত বাহিৰত থিয় হৈ থকা পুৰুষৰ এটা দলৰ সৈতে শাৰীৰিক সংঘাতত লিপ্ত হয়। ওচৰতে থকা নিউজ লাইভৰ এজন সাংবাদিক গৌৰৱ জ্যোতি নেওগে তেওঁৰ কাৰ্যালয়লৈ ফোন কৰি কেমেৰা আৰু কৰ্মচাৰীসকলক উক্ত সংঘাতৰ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰিবলৈ কৈছিল। যদিও উৎপীড়ণৰ বলিহোৱা ছোৱালীজনীয়ে নিজকে ৰক্ষা কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল, তথাপিও তেওঁক দুবাৰকৈ দলটোৱে উৎপীড়ণ কৰে। অৱশেষত, প্ৰায় আধা ঘণ্টাৰ পিছত, 'দৈনিক আজিৰ অসমৰ' আন এগৰাকী সাংবাদিক মুকুল কলিতাই হস্তক্ষেপ কৰি ছোৱালীজনীক উদ্ধাৰ কৰে। আৰক্ষী ঘটনাস্থলীত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত ছোৱালীজনীক ঘৰলৈ ঘূৰাই নিয়া হয় আৰু গোচৰ ৰুজু কৰা হয়। ভিডিঅ' ফুটেজৰ পৰা চিনাক্তকৰণৰ অভিযোগৰ ভিত্তিত মুখ্য অভিযুক্ত হিচাপে অমৰজ্যোতি কলিতাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।
প্ৰতিক্ৰিয়া
এই ঘটনাটোৰ ভিডিঅ'টো অসমীয়া বাতৰি চেনেল নিউজ লাইভৰ দ্বাৰা সম্প্ৰচাৰিত হোৱাৰ ঠিক পিছতে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু স্থানীয় সংবাদ মাধ্যমত একপ্ৰকাৰৰ হুলস্থূলৰ সৃষ্টি হয়, ইউটিউবতো ভাইৰেল হৈ পৰে আৰু ভাৰতত মহিলা আৰু মানৱ অধিকাৰৰ সুৰক্ষাসম্পৰ্কে বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰে। ২০১২ চনৰ ২০ জুলাইলৈ ২২জন অভিযুক্তৰ ভিতৰত ১২ জনক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়। মূল অভিযুক্ত অমৰজ্যোতি কলিতাই ২৩ জুলাইত বাৰাণসীত উত্তৰ প্ৰদেশ আৰক্ষীৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে। পিছদিনা অসম আৰক্ষীয়ে কলিতাৰ জিম্মা ল'বলৈ বাৰাণসীলৈ গৈছিল আৰু ঘোষণা কৰা হৈছিল যে চিনাক্ত কৰা ১৭জন অভিযুক্তৰ ভিতৰত ১৪ জনক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছে। ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগৰ (এনচিডব্লিউ) প্ৰতিনিধি অলকা লাম্বাক এই ঘটনাৰ তদন্তৰ বাবে গুৱাহাটীলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল, দুৰ্ঘটনাক্ৰমে এখন সংবাদমেলত ভুক্তভোগীৰ পৰিচয় প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে তেওঁ সমালোচিত হৈছিল। শিশু অধিকাৰ বিশেষজ্ঞসকলে এনচিপিচিআৰ (শিশু অধিকাৰ সুৰক্ষাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আয়োগ)ৰ পৰিৱৰ্তে এন চি ডব্লিউক গোচৰটো হস্তান্তৰ কৰাৰ বাবেও চৰকাৰক সমালোচনা কৰে যিহেতু ভুক্তভোগী যুৱতীগৰাকী নাবালিকা আছিল।
ৰায়দান
প্ৰধান অভিযুক্ত অমৰজ্যোতি কলিতাকে ধৰি এই গোচৰৰ এঘাৰজন অভিযুক্তক ৭ ডিচেম্বৰ ২০১২ ত দোষী সাব্যস্ত কৰা হৈছিল আনহাতে আন চাৰিজনক নিৰ্দোষী ঘোষণা কৰা হয়। মুখ্য ন্যায়িক দণ্ডাধীশ এছ.পি. মৈত্ৰাই মুখ্য অভিযুক্ত অমৰজ্যোতি কলিতাৰ লগতে আন ১০ জনক আইপিচিৰ বিভিন্ন ধাৰাৰ অধীনত দোষী সাব্যস্ত কৰে, যেনে ১৪৩ – বেআইনী সমাবেশ, ৩৪১- অন্যায়ভাৱে সংযম, ২৯৪ -অশ্লীল কাৰ্য্য, ৩২৩ – স্বেচ্ছাই আঘাত প্ৰাপ্ত কৰা আৰু ৩৫৪ – মহিলাগৰাকীক আক্ৰমণ বা অপৰাধমূলক বল প্ৰয়োগ কৰা।
পিছত সাংবাদিক গৌৰৱ জ্যোতি নেওগক গুৰুত্বৰ প্ৰমাণৰ অভাৱত হাফিজুদ্দিন, দিগন্ত বসুমতাৰী আৰু জিতুমণি ডেকাৰ সৈতে নিৰ্দোষী ঘোষণা কৰা হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:গুৱাহাটী শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ অসম শ্ৰেণী:অপৰাধ
মেৰী ক্লাৱৱালা যাদৱ
মেৰী ক্লাৱৱালা যাদৱ (Mary Clubwala Jadhav, ১৯০৯–১৯৭৫) এগৰাকী ভাৰতীয় জনহিতৈষী আৰু সমাজকৰ্মী। তেওঁ চেন্নাই আৰু সমগ্ৰ ভাৰতত বহুতো বেচৰকাৰী সংগঠন স্থাপন কৰিছিল। তেওঁক প্ৰায়ে দেশৰ আটাইতকৈ পুৰণি সংগঠিত সামাজিক-কৰ্ম সংস্থা স্থাপনৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়। তেওঁৰ সংস্থা গিল্ড অফ চাৰ্ভিছে অনাথ আশ্ৰম, মহিলা সাক্ষৰতা, অক্ষমসকলৰ যত্ন আৰু পুনৰ্বাসন আদিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এক ডজনৰো অধিক ইউনিট পৰিচালনা কৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৪২ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ক্লাৱৱালাই বেছিভাগ গিল্ড অফ চাৰ্ভিছৰ সহায়কাৰীসকলৰ সৈতে তেওঁ ইণ্ডিয়ান হস্পিটেলিটি কমিটি স্থাপন কৰিছিল। মাদ্ৰাজ আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালে বহু সংখ্যক ভাৰতীয় সৈন্য ৰখা হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ খুব কম সুবিধাৰে অতি কষ্টৰে আছিল। শ্ৰীমতী ক্লাৱৱালাই সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মহিলাসকলক ভ্ৰাম্যমাণ ভোজনশালা, চিকিৎসালয় আৰু চিকিৎসা ব্যৱস্থা, পৰিৱৰ্তনমূলক চিকিৎসা আৰু মনোৰঞ্জন কাৰ্যসূচী আয়োজন কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত যোগদান কৰিবলৈ প্ৰেৰিত কৰিছিল। জনসাধাৰণে আতিথেয়তা সমিতিৰ দ্বাৰা আৰম্ভ কৰা যুদ্ধ পুঁজিত উদাৰতাৰে দান কৰিছিল যি যুদ্ধৰ পিছতো নিজৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছিল। পিছলৈ এই পুঁজি পুনৰসংস্থাপন কৰাত সহায়ক আছিল। বিজয়ী ১৪তম সেনাই মেৰীক তেওঁৰ অত্যধিক প্ৰচেষ্টাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে এখন জাপানী তৰোৱাল প্ৰদান কৰিছিল। শ্ৰীমতী ক্লাৱৱালাক জেনেৰেল কৰিয়াপ্পাৰ দ্বাৰা "দা ডাৰ্লিং অফ দা আৰ্মি" বুলি কোৱা হৈছিল। তেওঁ ১৯৫২ চনত মাদ্ৰাজ স্কুল অফ ছচিয়েল ৱৰ্ক আৰম্ভ কৰিছিল। এই প্ৰতিষ্ঠান মুম্বাইত অৱস্থিত টাটা ইনষ্টিটিউট অফ ছচিয়েল চাইন্সেছৰ পিছতে দক্ষিণ ভাৰতৰ প্ৰথম সামাজিক শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ দ্বিতীয় শিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান।
তেওঁক ১৯৫৬ চনত এবছৰৰ বাবে শ্ৰীযুত আৰ. ই. কাষ্টেলৰ পিছত মাদ্ৰাজৰ শ্বেৰীফ নিযুক্ত কৰা হৈছিল। তেওঁ ১৯৬১ চনত মাদ্ৰাজ (বৰ্তমান চেন্নাই) ভ্ৰমণৰ কালছোৱাত ডিউক অফ এডিনবাৰ্গক সন্মানিত কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদ
গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদ, চৈতন্য বৈষ্ণৱবাদ, বঙালী, চৈতন্য বা গৌড়ীয় সম্প্ৰদায়, চৈতন্যবাদ বা গৌড় ধৰ্ম হৈছে ১৪৮৬ৰ পৰা ১৫৩৪লৈ জীৱিত থকা চৈতন্য মহাপ্ৰভুৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত এটি বৈষ্ণৱ হিন্দু ধাৰ্মিক আন্দোলন। "গৌড়ীয়" শব্দই ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ গৌড় বা বংগ অঞ্চল সূচায়। বৈষ্ণৱবাদৰ অৰ্থ হ'ল বিষ্ণু উপাসনা সম্বন্ধীয়। এই পৰম্পৰাক বিশেষকৈ কৃষ্ণবাদৰ অন্তৰ্গত বুলিব পাৰি: ই এক কৃষ্ণ-কেন্দ্ৰিক বৈষ্ণৱ পৰম্পৰা।
বিশ্বাস আৰু উপাসনা
গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদৰ মুখ্য ঈশ্বৰতাত্ত্বিক আধাৰ হ'ল ভাগৱৎ গীতা আৰু ভাগৱৎ পুৰাণ (যাক এই পৰম্পৰাত শ্ৰীমদ্ভাগৱতং বুলিও জনা যায়)। এই গ্ৰন্থদ্বয়ৰ সনাতন গোস্বামী, ৰূপ গোস্বামী, জীৱ গোস্বামী, গোপাল ভট্ট গোস্বামী আৰু অন্যান্য চৈতন্যৰ শিষ্যৰ বুজনি মানি লোৱা হয়।
গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদৰ কেন্দ্ৰত আছে ৰাধা আৰু কৃষ্ণৰ, তথা তেওঁলোকৰ অনেক দিব্য অৱতাৰৰ স্বয়ং ভগৱানৰ ৰূপ হিচাপে ভক্তি কৰা। এই ভক্তিকেন্দ্ৰিক আৰাধনাই সাধাৰণতে ৰাধা আৰু কৃষ্ণৰ দিব্য নাম কীৰ্তনৰ ৰূপ লয়, যেনে "হৰে", "কৃষ্ণ" আৰু "ৰাম", যেনে হৰে কৃষ্ণ মন্ত্ৰত আৰু তাৰ লগত নৃত্য কৰা। এই আন্দোলনক ব্ৰহ্মা-মাধৱ-গৌড়ীয় সম্প্ৰদায় নামেৰেও মাজে মাজে অভিহিত কৰা হয়, কাৰণ এই পৰম্পৰাৰ গুৰুসকলৰ গুড়ি ব্ৰহ্মা বুলি মনা হয়।
ইস্কন
গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদ ইণ্টাৰ্নেশ্বনেল চচাইটি ফৰ কৃষ্ণ কঞ্চিয়াস্নেছ (ইস্কন) বা "হৰে কৃষ্ণ আন্দোলন"ৰ আধ্যাত্মিক আৰু দাৰ্শনিক আধাৰ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভক্তি আন্দোলন
কেৰিবিয়ান সাগৰ
কেৰিবিয়ান সাগৰ  পশ্চিম গোলাৰ্ধত অৱস্থিত আটলান্টিক মহাসাগৰৰ এখন সাগৰ৷ এই সাগৰৰ পশ্চিমে মেক্সিকোৰ Yucatán Peninsula, পশ্চিম-দক্ষিণ দিশত কেন্দ্ৰীয় আমেৰিকা, উত্তৰে কিউবা, পূবে  Lesser Antilles আৰু দক্ষিণে দক্ষিণ আমেৰিকাৰ সাগৰীয় উত্তৰ পাৰ (north coast)৷
কেৰিবিয়ান সাগৰ, ৱেষ্ট ইণ্ডিজৰ অসংখ্য দ্বীপ আৰু কাষৰীয়া সাগৰীয় অঞ্চলসমূহক একেলগে ’কেৰিবিয়ান ( 'the Caribbean') বুলি জনা যায়৷ কেৰিবিয়ান সাগৰ বৃহৎ সাগৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু ইয়াৰ কালি প্ৰায় ২,৭৫৪,০০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ ৷ এই সাগৰৰ আটাইতকৈ গভীৰ অংশৰ নাম Cayman Trough যাৰ গভীৰতা ৭,৬৮৬ মিটাৰ৷ ই কেইমেন দ্বীপ (Cayman Islands) আৰু জামাইকা (Jamaica) ত অৱস্থিত৷ কেৰিবিয়ান সাগৰত বহুতো খাদ আৰু উপসাগৰ আছে- Gulf of Gonâve, Gulf of Venezuela, Gulf of Darién, Golfo de los Mosquitos, Gulf of Paria আৰু Gulf of Honduras. কেৰিবিয়ান সাগৰত বিশ্বৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় বৃহৎ প্ৰবাল প্ৰাচীৰ (barrier reef) আছে বুলি জনা যায়৷ এই প্ৰবাল প্ৰাচীৰৰ নাম Mesoamerican Barrier Reef৷ এই প্ৰাচীৰ মেক্সিকো, বেলিজ, গুৱাটেমালা আৰু হণ্ডুৰাছৰ প্ৰায় ৬০০ মাইল জুৰি বিস্তৃত হৈ আছে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সাগৰ
লুই ঙাই নি
লুই ঙাই নি (Lui Ngai Ni) হৈছে ভাৰতৰ মণিপুৰৰ নগা জনগোষ্ঠীসমূহৰ দ্বাৰা উদযাপন কৰা বীজ-বোৱাৰ উৎসৱ। এই উৎসৱৰ দ্বাৰা বীজ বোৱাৰ ঋতুৰ আৰম্ভণি হয় আৰু নগাসকলৰ বাবে বছৰটো আৰম্ভ হয়। এই উৎসৱটো ১৯৮৮ চনৰ পৰা মণিপুৰত ৰাজ্যিক ছুটিৰ দিন ৰূপে ঘোষণা কৰা হয়।
"লুই ঙাই নি" শব্দটো তিনিটা পৃথক নগা ভাষাৰ পৰা লোৱা হৈছে। "লুই" আহিছে টাংখুল নগা ভাষাৰ "লুইৰাফানিট"ৰ পৰা, যাৰ অৰ্থ বীজ বোৱা উৎসৱ; "ঙাই" মানে ৰংমেই নগা ভাষাত উৎসৱ; আৰু "নি" হৈছে বীজ বোৱা উৎসৱৰ বাবে এটা মাও নগা ভাষাৰ শব্দ।
বসন্ত ঋতুৰ আৰম্ভণিতে প্ৰতি বছৰে ১৪-১৫ ফেব্ৰুৱাৰীত এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱ হৈছে শস্যৰ দেৱতাসকলক সন্মান আৰু আনন্দিত কৰাৰ আৰু মানুহৰ কল্যাণৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ এক বিশেষ অনুষ্ঠান। উৎসৱৰ সময়ত মণিপুৰৰ বিভিন্ন নগা জনগোষ্ঠীৰ লোকসকল কোনো এক নিৰ্ধাৰিত স্থানত একত্ৰিত হয় আৰু তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য প্ৰদৰ্শন কৰে। পাৰম্পৰিক লোকনৃত্য, গান, পাৰম্পৰিক সাজ-পোছাকৰ প্ৰদৰ্শন, ঢোল বাদন আদিকে ধৰি বিভিন্ন সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপ প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। লুই ঙাই নি মণিপুৰৰ সকলো নগা বসতীপূৰ্ণ অঞ্চলত উদযাপন কৰা হয় যদিও মুল উদযাপন উখৰুল, তামেংলং, সেনাপতি আৰু চান্দেল জিলাৰ সদৰত পাল পাতি আয়োজন কৰা হয়। মণিপুৰৰ নগা জনগোষ্ঠীসকলৰ উপৰিও নাগালেণ্ড, অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ অন্যান্য নগা জনগোষ্ঠীসমূহক বিশেষ অতিথি ৰূপে আমন্ত্ৰণ কৰাও হয়। ই হৈছে হৰ্ণবিল উৎসৱৰ পিছতে দ্বিতীয় বৃহৎ আন্তঃ নগা জনগোষ্ঠীৰ মহোৎসৱ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:মণিপুৰ
মিনাল দাখৱে ভোঁচলে
মিনাল দাখৱে ভোঁচলে (Minal Dakhave Bhosale) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী আৰু ভাইৰাছ বিশেষজ্ঞ। তেখেত পুণেস্থিত জৈৱ-প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ কোম্পানী "মাইলেব ডিস্ক'ভাৰি ছলিউশনছ"ত কৰ্মৰত। কোম্পানীটোৰ "গৱেষণা আৰু উন্নয়ন" শাখাৰ তেখেত মুৰব্বী। ক'ভিড-১৯ৰ প্ৰথমটো ভাৰতীয় পৰীক্ষণ-সঁজুলি নিৰ্মাণত তেখেতে অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰে। এইটো বিশেষ সঁজুলিৰ নিৰ্মাণ তেওঁ আৰু তেওঁৰ নেতৃত্বত থকা দলটোৱে মাত্ৰ ছটা সপ্তাহৰ ভিতৰতে সম্পূৰ্ণ কৰি উলিয়ায়।
উদ্ভাৱন
সমগ্ৰ পৃথিৱীত ক'ৰ'ণা ভাইৰাছে মহামাৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ মুহূৰ্তত ভাৰতীয় চিকিৎসা গৱেষণা পৰিষদ (Indian Council of Medical Research)-এ ভাৰতৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ প্ৰয়োগশালাসমূহ বা লেব'ৰেটৰীসমূহকো ভাইৰাছবিধৰ চিনাক্তকৰণ আৰু পৰীক্ষণৰ বাবে অনুমতি প্ৰদান কৰে। তাৰ ঠিক দুসপ্তাহৰ পাছতেই ভাৰতে প্ৰথমটো পৰীক্ষণ সঁজুলি বজাৰত মুকলি কৰিবলৈ সক্ষম হয়। এই কামটো সম্পন্ন কৰে পুণেত থকা জৈৱ-প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ কোম্পানী মাইলেব ডিস্ক'ভাৰি ছলিউছনছে। সেই উদ্ভাৱনৰ বাবে কৃতিত্ব দিয়া হৈছে মিনাল দাখৱে ভোঁচলে আৰু তেওঁৰ দলটোক। উল্লেখযোগ্য যে, খাদ্য আৰু ঔষধ কৰ্তৃপক্ষ (Food and Drug Authority, FDA); কেন্দ্ৰীয় ঔষধ মান নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰতিষ্ঠান (Central Drugs Standard Control Organisation, CDSCO) আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ভাইৰ'ল'জি প্ৰতিষ্ঠানৰ (NIV) পৰা বাণিজ্যিক অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰা মাইলেবেই হৈছে প্ৰথমটো ভাৰতীয় প্ৰতিষ্ঠান।
বিজ্ঞানী মিনাল দাখৱে ভোঁচলে আণৱিক ৰোগ আৰু সেইসমূহৰ প্ৰণালীবদ্ধ চিনাক্তকৰণৰ লগত জড়িত। এই ক্ষেত্ৰত তেখেতে সাতবছৰ ধৰি কাম কৰি আছে। পুণেৰ "মাইলেব ডিস্ক'ভাৰি ছলিউছনছ"ৰ গৱেষণা আৰু উন্নয়ন শাখাত তেখেত মুৰব্বীৰ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে। প্ৰতিক্ৰিয়াসাধকৰ (Reagent)ৰ সূচনা আৰু পৰিচালনাকে ধৰি বিভিন্ন গৱেষণামূলক প্ৰকল্পৰ জৰিয়তে পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ গৱেষকসকলৰ বাবে এটা পথ তৈয়াৰ কৰাটো তেখেতৰ মূল দায়িত্ব।
ক'ভিড-১৯ৰ পৰীক্ষণ সঁজুলি
ভোঁচলেৰ নেতৃত্বত মাইলেবে ক'ভিড-১৯ৰ বিশেষ পৰীক্ষণ সঁজুলিটোৰ কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা। ১৮ মাৰ্চত তেওঁলোকৰ কৰ্ম সম্পন্ন হয়। আৰু সঁজুলিটোৰ পুনৰীক্ষণৰ বাবে ভোচলেয়ে সেইটো NIV লৈ প্ৰেৰণ কৰে। তেওঁলোকৰ দলটোত দহগৰাকী ব্যক্তিয়ে কাম কৰিছিল। তেওঁলোকে সাজি উলিওৱা সঁজুলিটোৰ নাম পাথো ডিটেক্ট (Patho Detect)। উল্লেখ্য যে, তাৰ ঠিক এদিন আগতেহে ভাৰতীয় চিকিৎসা গৱেষণা পৰিষদে ভাৰতীয় ব্যক্তিগত লেবসমূহক কভিদ-১৯ৰ পৰীক্ষণৰ বাবে অনুমতি দিছিল। ১৮ মাৰ্চৰ দিনাই ভোঁচলেয়ে সঁজুলিটো FDA আৰু CDSCOলৈও প্ৰেৰণ কৰে। ২৬ মাৰ্চ বৃহস্পতিবাৰে এই পৰীক্ষণ সঁজুলিসমূহ বজাৰত মুকলি কৰা হয়। তেওঁলোকে তেনেধৰণৰ পৰীক্ষণ সঁজুলি এসপ্তাহৰ ভিতৰত এক লাখ সাজি উলিয়াব পাৰিব বুলি দাবী কৰে আৰু প্ৰয়োজন হ'লে তেওঁলোকে দুই লাখো সঁজুলিও সাজি উলিয়াব পাৰে। প্ৰতিটো পৰীক্ষণ-সঁজুলিয়ে এশটা নমুনা পৰীক্ষা কৰিব পাৰে। ইয়াৰ দাম মাথোঁ ১২০০ টকা। অন্যহাতে ভাৰতে বিদেশৰ পৰা অনা কভিদ-১৯ৰ পৰীক্ষণ-সঁজুলিবোৰৰ দাম প্ৰায় ৪,৫০০ টকা।
বিজ্ঞানী ভোঁচলেয়ে কয় যে, "আমাৰ পৰীক্ষণ-সঁজুলিটোৱে মাত্ৰ আঢ়ৈ ঘণ্টাৰ ভিতৰতে ৰোগনিৰ্ণয় কৰিব পাৰিব যিটো কাম কৰিবলৈ বিদেশী সঁজুলিবোৰে ছয়-সাতঘণ্টা সময় লয়। " তেওঁ লগতে কয় যে, "আমি পেথো ডিটেক্ট নামৰ এই কীটটো অভিলেখসৃষ্টিকাৰী সময়ত সাজি উলিয়াইছোঁ। তিনি-চাৰিমাহৰ পৰিৱৰ্তে মাত্ৰ ছয় সপ্তাহতে। "
স্বীকৃতি আৰু প্ৰশংসা
মিনাল দাখৱে ভোঁচলেৰ এই অনুপ্ৰেৰণাদায়ী কৰ্ময়েই বহুতো মানুহকে আনন্দিত আৰু উৎফুল্ল কৰে। নামজ্বলা উদ্যোগী আনন্দ মহিন্দ্ৰা আৰু অভিনেত্ৰী ছনি ৰাজদানে ভোঁচলেক ভূয়সী প্ৰশংসা কৰে। তেওঁলোকে ছ'ছিয়েল মিডিয়াৰ বিভিন্ন প্লেটফৰ্মত মিনালৰ উদ্ভাৱন আৰু কৰ্তব্যনিষ্ঠাৰ কথা উল্লেখ কৰে। ছ'নি ৰাজদানে ইনষ্টাগ্ৰামত মিনালৰ উদ্ভাৱনৰ আঁৰত লুকাই থকা কৰ্মস্পৃহাৰ কথা উল্লেখ কৰে। টুইটাৰযোগে আনন্দ মহিন্দ্ৰাই কয় যে, "শ্ৰীমতি ভোঁচলে, আপুনি কেৱল এটি কন্যা সন্তান আৰু এটি পৰীক্ষণ-সঁজুলিয়েই আমাক দিয়া নাই। আপুনি সমগ্ৰ ভাৰততে এক আশাৰ ৰেঙনি ছটিয়াই দিছে। " ("Ms. Bhosale, you delivered not just the test kit and your baby, but you also delivered a ray of hope to the country. We stand and salute you.")। বায়'ক'ন কোম্পানীৰ অধ্যক্ষা আৰু পৰিচালন সঞ্চালক কিৰণ মজুমদাৰ-শ্বায়েও ভোঁচলেক টুইটাৰত প্ৰশংসা কৰে আৰু মাইলেব প্ৰতিষ্ঠানক অভিনন্দন জনায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী
বীৰাংগনা সতী সাধনী ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গোলাঘাট জিলা
ভৰদ্বাজ
ঋকবেদকে ধৰি প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্যলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানসমূহে প্ৰাচীন ভাৰতীয় সমাজৰ বিষয়ে সম্যক ধাৰণা প্ৰদান কৰে। ঋষি ভৰদ্বাজ আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলক ঋকবেদৰ ষষ্ঠ পাঠ্যখণ্ড ৰচনা কৰাৰ কৃতিত্ব প্ৰদান কৰা হয়। মহাভাৰতত ভৰদ্বাজ আছিল কৌৰৱ আৰু পাণ্ডৱসকলৰ শিক্ষাগুৰু দ্ৰোণাচাৰ্যৰ পিতৃ তথা গুৰু। ভাৰতৰ মধ্যযুগীয় চিকিৎসা শাস্ত্ৰ চৰক সংহিতাতো ভৰদ্বাজৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে।
ইতিহাস
বৈদিক গ্ৰন্থত তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ নাম হৈছে ভৰদ্বাজ ব্ৰাহস্পতি। তেওঁৰ পিতৃ আৰু বৈদিক দেৱৰ্ষি বৃহস্পতিৰ নামৰ পৰা ব্ৰাহস্পতি উপাধি সংযুক্ত হৈছে। তেওঁৰ মাতৃ আছিল বৃহস্পতিৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ উতথ্য ঋষিৰ পত্নী মমতা। তেওঁ ঋকবেদৰ লগতে শতপথ ব্ৰাহ্মণতো চাৰিবাৰ উল্লেখ কৰা সাতজন ঋষিৰ ভিতৰত এজন। ইয়াৰোপৰি মহাভাৰত আৰু পুৰাণত তেওঁক শ্ৰদ্ধাসহকাৰে উল্লেখ কৰা হৈছে। পৰৱৰ্তী কালত পুৰাণৰ কিছুসংখ্যক আখ্যানত তেওঁক বৈদিক ঋষি অত্ৰিৰ পুত্ৰ বুলি কোৱা হয়।
দীঘ নিকায়ৰ দৰে বৌদ্ধ পালি গ্ৰন্থত তেভিজ্জা সূত্তই বুদ্ধ আৰু সমসাময়িক বৈদিক পণ্ডিতসকলৰ মাজত হোৱা আলোচনাৰ বৰ্ণনা কৰিছে। বুদ্ধই দহজন ঋষিৰ নাম লৈ তেওঁলোকক "আদি ঋষি" বুলি কয় আৰু তেওঁৰ যুগত সংগ্ৰহ কৰা আৰু উচ্চাৰণ কৰা প্ৰাচীন পদসমূহৰ ৰচয়িতা বুলি উল্লেখ কৰে। আৰু সেই দহজন ঋষিৰ ভিতৰত ভৰদ্বাজো আছে।
প্ৰাচীন হিন্দু চিকিৎসা শাস্ত্ৰ চৰক সংহিতাই ভৰদ্বাজক ইন্দ্ৰৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ শিক্ষা লোৱা বুলি উল্লেখ কৰিছে। ভৰদ্বাজে ইন্দ্ৰক কয়, "দুৰ্বল স্বাস্থ্যই মানুহৰ আধ্যাত্মিক যাত্ৰা অনুসৰণ কৰাৰ সামৰ্থ্য ব্যাহত কৰি আছে", আৰু ইয়াৰ পিছত ইন্দ্ৰই চিকিৎসা জ্ঞানৰ পদ্ধতি আৰু নিৰ্দিষ্ট তাৎপৰ্য দুয়োটাকে ভৰদ্বাজক প্ৰদান কৰে।
ভৰদ্বাজক ব্ৰাহ্মণ বা ভূমিহাৰ জাতিৰ ভৰদ্বাজ গোত্ৰৰ আৰম্ভণি কৰোঁতা বুলি গণ্য কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ভাৰতীয় ঋষি-মুনি
বাঘধেনু
বাঘধেনু অসমৰ এটা প্ৰাচীন আৰু লুপ্তপ্ৰায় লোকবাদ্য। গৰখীয়া ল'ৰাই মুকলি পথাৰত এই বাদ্য বজায়। বাঘধেনুৰ শব্দত বৰষুণ আহে বুলি অসমীয়া লোকসমাজত প্ৰচলিত আছে। । এই বাদ্যক মিচিং সমাজত বু-বাং বুলি কোৱা হয়।
ব্যৱহাৰ
গৰখীয়া ল'ৰাৰ মাজত বাঘধেনুৰ যথেষ্ট গুৰুত্ব আছে। গৰু চৰাই ফুৰোতে খৰাং বতৰত বৰষুণৰ কামনাৰে পথাৰত এই বাদ্য বজায় এইদৰে গায়--
বাঘধেনু কেৱল ল'ৰাইহে বজায়। জনবিশ্বাসমতে ই বাঘৰ গোঁজৰণিৰ দৰে শব্দ কৰে বাবে ইয়াক 'বাঘধেনু' বুলি কোৱা হয়। পূৰ্বতে গছতলৰ বিহুতো ইয়াৰ প্ৰচলন আছিল বুলি কোৱা হয়।
নিৰ্মাণ পদ্ধতি
শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰ
চান্দমাৰী
চান্দমাৰী (Chandmari) হৈছে অসমৰ গুৱাহাটীত থকা পুৰণি বসতিস্থলৰ ভিতৰত অন্যতম৷ চান্দমাৰী কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ পৰা পূব দিশত অৱস্থিত৷ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ', গুৱাহাটীৰ লগতে কেইখনমান শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান চান্দমাৰীত আছে৷ তাৰে ভিতৰত হ'লি চাইল্ড কনভেণ্ট, গুৱাহাটী বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়ৰ সমীপত অৱস্থিত ভাস্কৰ বিদ্যাপীঠ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ নাম ল'ব পাৰি৷ অসম অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠান হৈছে চান্দমাৰীত থকা অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান৷ ১৯৬১ চনৰ পৰাই ব'হাগ বিহুকে ধৰি একাধিক উৎসৱ-পাৰ্বন চান্দমাৰীত সময়ে সময়ে উদযাপিত হৈ থাকে৷ ইয়াৰ বাবে অসম অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠানৰ খেলপথাৰখন সততে ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ এইখন পথাৰক সেয়ে চান্দমাৰী বিহুতলী বুলিও জনা যায়৷ পূব গুৱাহাটী বিহু সন্মিলনৰ দ্বাৰা বিহুৰ সময়ৰ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানটিৰ আয়োজন কৰা হয়৷ ইয়াৰ লগতে চান্দমাৰী সাৰ্বজনীন দুৰ্গা পূজা সমিতিয়ে নিয়মীয়াকৈ দুৰ্গা পূজা পাতি থাকে৷ চান্দমাৰীৰ প্ৰতিৱেশী ঠাইসমূহ হৈছে মিলনপুৰ, নিজৰাপাৰ, বামুণীমৈদাম, পূব-শৰণীয়া, ভাস্কৰ নগৰ আদি৷ অসমৰ পুৰণি ছবিগৃহৰ ভিতৰত অন্যতম অনুৰাধা ছবিগৃহ চান্দমাৰীতেই আছে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী: গুৱাহাটীৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই
ছেণ্ডব্লাষ্টিং
ছেণ্ডব্লাষ্টিং (Sandblasting)বা এব্ৰেচিভ ব্লাষ্টিং হৈছে ঘৰ্ষণকাৰী পদাৰ্থৰ ধাৰা এটাক উচ্চ চাপত পৃষ্ঠৰ ওপৰত বলপূৰ্বকভাৱে ঠেলি দি ৰুক্ষ পৃষ্ঠ মসৃণ কৰা, মসৃণ পৃষ্ঠ ৰুক্ষ কৰা, পৃষ্ঠৰ আকৃতি দিয়া বা পৃষ্ঠৰ দূষক আঁতৰোৱা কাৰ্য্য। ব্লাষ্টিং পদাৰ্থটোক আগুৱাই নিবলৈ চাপযুক্ত তৰল পদাৰ্থ, সাধাৰণতে সংকোচিত বায়ু বা কেন্দ্ৰপৃথক চকা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ১৮৭০ চনৰ ১৮ অক্টোবৰত বেঞ্জামিন চ্যু টিলঘমেনে প্ৰথম ঘৰ্ষণকাৰী বিস্ফোৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ পেটেণ্ট লাভ কৰে।
প্ৰক্ৰিয়াটোৰ কেইবাটাও ভিন্নতা আছে। বিভিন্ন মাধ্যম ব্যৱহাৰ কৰি; কিছুমান অতি ঘৰ্ষণকাৰী, আনহাতে আন কিছুমান মৃদু। আটাইতকৈ ঘৰ্ষণকাৰী হ’ল শ্বট ব্লাষ্টিং (ধাতুৰ গুলীৰে) আৰু ছেণ্ডব্লাষ্টিং (বালিৰে)। মধ্যমীয়া ঘৰ্ষণকাৰী ভিন্নতাসমূহৰ ভিতৰত গ্লাছ বিড ব্লাষ্টিং (গ্লাছ বিডৰ সৈতে) আৰু গ্ৰাউণ্ড-আপ প্লাষ্টিক ষ্টক বা আখৰোটৰ খোলা আৰু কৰ্ণকবৰ সৈতে প্লাষ্টিক মিডিয়া ব্লাষ্টিং (পিএমবি) অন্তৰ্ভুক্ত। এই পদাৰ্থবোৰৰ কিছুমানে মাধ্যমৰ প্ৰতি এলাৰ্জী থকা ব্যক্তিক এনাফিলেক্টিক শ্বক সৃষ্টি কৰিব পাৰে। এটা মৃদু সংস্কৰণ হ’ল ছ’ডাব্লাষ্টিং (বেকিং চ’ডাৰ সৈতে)। ইয়াৰ উপৰিও এনে বিকল্প আছে যিবোৰ কষ্টেৰে ঘৰ্ষণকাৰী বা ঘৰ্ষণহীন, যেনে: বৰফ বিস্ফোৰণ আৰু শুকান-বৰফ বিস্ফোৰণ।
ছেণ্ডব্লাষ্টিং
ছেণ্ডব্লাষ্টিংক এব্ৰেচিভ ব্লাষ্টিং বুলিও কোৱা হয়, যিটো কঠিন পৃষ্ঠত কঠিন কণাবোৰক তীব্ৰ বেগত সেই পৃষ্ঠৰ ওপৰেৰে জোৰ কৰি মসৃণ, আকৃতি দিয়া আৰু পৰিষ্কাৰ কৰা প্ৰক্ৰিয়াৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা এটা সাধাৰণ শব্দ। ইয়াৰ প্ৰভাৱ বালিৰ কাগজ ব্যৱহাৰ কৰাৰ দৰেই, কিন্তু চুক বা ক্ৰেনিত কোনো সমস্যা নোহোৱাকৈ অধিক সমসমাপ্তি প্ৰদান কৰে। ছেণ্ডব্লাষ্টিং প্ৰাকৃতিকভাৱে হ’ব পাৰে, সাধাৰণতে বতাহে উৰুৱাই দিয়া কণিকাৰ ফলত ইঅ’লিয়ান খহনীয়া হয়, বা কৃত্ৰিমভাৱে সংকোচিত বায়ু ব্যৱহাৰ কৰি। ১৮৭০ চনৰ ১৮ অক্টোবৰত বেঞ্জামিন চ্যু টিলঘমেনে এটা কৃত্ৰিম বালি বিস্ফোৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ পেটেণ্ট লাভ কৰে। টমাছ ৱেছলি পেংবৰ্ণে এই ধাৰণাটো নিখুঁত কৰি ১৯০৪ চনত সংকোচিত বায়ু যোগ কৰে।
ছেণ্ডব্লাষ্টিং সঁজুলি সাধাৰণতে এটা কক্ষৰে গঠিত য'ত বালি আৰু বায়ু মিহলি হয়। এই মিশ্ৰণটোৱে হাতেৰে ধৰা ন'জলৰ মাজেৰে গৈ কণাবোৰক পৃষ্ঠ বা কামৰ টুকুৰাৰ ফালে নিৰ্দেশিত কৰে। ন'জলৰ আকৃতি, আকাৰ আৰু সামগ্ৰী বিভিন্ন ধৰণৰ হয়। ব’ৰন কাৰ্বাইড নজলৰ বাবে জনপ্ৰিয় পদাৰ্থ; কাৰণ ই ঘৰ্ষণকাৰী পৰিধান ভালদৰে প্ৰতিৰোধ কৰে।
বাষ্প ব্লাষ্টিং
বাষ্প ব্লাষ্টিঙৰ এটা ৰূপ হ'ল বাষ্প বিস্ফোৰণ (বা বাষ্প বিস্ফোৰণ; U.K.)। এই প্ৰক্ৰিয়াত নজলৰ পানীত চাপযুক্ত বায়ু যোগ কৰি তীব্ৰবেগী কুঁৱলী উৎপন্ন কৰা হয়, যাক "বাষ্প" বোলা হয়। এই প্ৰক্ৰিয়াটো ভিজা বিস্ফোৰণতকৈও মৃদু, যাৰ ফলত সংগমৰ পৃষ্ঠভাগ পৰিষ্কাৰ কৰিব পাৰি আৰু লগতে সংগমৰ ক্ষমতাও বজাই ৰাখিব পাৰি।
বিড ব্লাষ্টিং
বিড ব্লাষ্টিং হৈছে পৃষ্ঠৰ ক্ষতি নকৰাকৈ উচ্চ চাপত মিহি কাঁচৰ গুটি প্ৰয়োগ কৰি পৃষ্ঠৰ জমা আঁতৰোৱা প্ৰক্ৰিয়া। ইয়াক পুলৰ টাইল বা আন যিকোনো পৃষ্ঠৰ পৰা কেলচিয়ামৰ জমা হোৱা পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ, সোমাই থকা ভেঁকুৰ আঁতৰাবলৈ আৰু গ্ৰাউটৰ ৰং উজ্জ্বল কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াক অটো বডি ৱৰ্কতো ৰং আঁতৰাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অটো বডিৰ কামৰ বাবে ৰং আঁতৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বালি ব্লাষ্টিঙতকৈ বিড ব্লাষ্টিং পছন্দ কৰা হয়, কাৰণ বালি ব্লাষ্টিঙে বিড ব্লাষ্টিঙতকৈ অধিক পৃষ্ঠৰ প্ৰফাইল সৃষ্টি কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে। মেচিনেৰে নিৰ্মিত অংশত একেধৰণৰ পৃষ্ঠৰ ফিনিচিং সৃষ্টি কৰাত বিড ব্লাষ্টিং প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
হুইল ব্লাষ্টিং
চকা বিস্ফোৰণত ঘূৰ্ণনশীল চকা এটাই ঘৰ্ষণকাৰীক কোনো বস্তুৰ ওপৰত ঠেলি দিয়ে। ইয়াক সাধাৰণতে বায়ুবিহীন ব্লাষ্টিং অপাৰেচন হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয় কাৰণ ইয়াত কোনো প্ৰপেলেণ্ট (গেছ বা তৰল) ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। চকা মেচিন হৈছে পুনঃব্যৱহাৰযোগ্য এব্ৰেচিভ (সাধাৰণতে ষ্টীল বা ষ্টেইনলেছ-ষ্টীলৰ শ্বট, কাটি লোৱা তাঁৰ, গ্ৰিট বা একে আকাৰৰ পেলেট)ৰ সৈতে উচ্চ শক্তিৰ, উচ্চ-দক্ষতাসম্পন্ন ব্লাষ্টিং কাৰ্য্য। বিশেষ চকা ব্লাষ্ট মেচিনে ক্ৰাইজেনিক চেম্বাৰত প্লাষ্টিক এব্ৰেচিভক আগুৱাই লৈ যায় আৰু সাধাৰণতে প্লাষ্টিক আৰু ৰবৰৰ উপাদানসমূহ ডিফ্লেছ কৰাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বহনযোগ্য ব্লাষ্টিং সঁজুলি
মোবাইল ড্ৰাই এব্ৰেচিভ ব্লাষ্ট চিষ্টেম সাধাৰণতে ডিজেল এয়াৰ কম্প্ৰেছাৰৰ দ্বাৰা চালিত হয়। এয়াৰ কম্প্ৰেছাৰে এটা বা একাধিক "ব্লাষ্ট পট"লৈ বৃহৎ পৰিমাণৰ উচ্চ চাপৰ বায়ু প্ৰদান কৰে। ব্লাষ্ট পটবোৰ চাপযুক্ত, টেংকৰ দৰে পাত্ৰ, ঘৰ্ষণকাৰী পদাৰ্থৰে ভৰোৱা, মূল ব্লাষ্টিং লাইনত নিয়ন্ত্ৰণযোগ্য পৰিমাণৰ ব্লাষ্টিং গ্ৰিট সোমাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা। ব্লাষ্ট পটৰ সংখ্যা কম্প্ৰেছাৰে দিব পৰা বায়ুৰ আয়তনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
ব্লাষ্ট কেবিনেট
ব্লাষ্ট কেবিনেট মূলতঃ এটা বন্ধ লুপ ব্যৱস্থা যিয়ে অপাৰেটৰক অংশটো ব্লাষ্ট কৰি এব্ৰেচিভ পুনৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে।[11] ই সাধাৰণতে চাৰিটা উপাদানৰে গঠিত; কণ্টেইনমেণ্ট (কেবিনেট), এব্ৰেচিভ ব্লাষ্টিং চিষ্টেম, এব্ৰেচিভ ৰিচাইক্লিং চিষ্টেম আৰু ধূলি সংগ্ৰহ। অপাৰেটৰে কেবিনেটৰ গ্লভছৰ ফুটাত সংলগ্ন গ্লভছত হাত থৈ, ভিউ উইণ্ড’ৰে অংশটো চাই, ফুট পেডেল বা ট্ৰেডল ব্যৱহাৰ কৰি ব্লাষ্টটো অন আৰু অফ কৰি কেবিনেটৰ বাহিৰৰ পৰা অংশবোৰ ব্লাষ্ট কৰে।
ব্লাষ্ট ৰুম
ব্লাষ্ট ৰুম হৈছে ব্লাষ্ট কেবিনেটৰ বহুত ডাঙৰ সংস্কৰণ। ব্লাষ্ট অপাৰেটৰসকলে কোঠাটোৰ ভিতৰত কাম কৰি সম্পূৰ্ণ সামগ্ৰীৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি কোনো বস্তুৰ পৃষ্ঠভাগ ৰুক্ষ, মসৃণ বা পৰিষ্কাৰ কৰে। ব্লাষ্ট ৰুম আৰু ব্লাষ্টৰ সুবিধা বহু আকাৰৰ, ইয়াৰে কিছুমান যথেষ্ট ডাঙৰ যাতে ৰেল গাড়ী, বাণিজ্যিক আৰু সামৰিক বাহন, নিৰ্মাণ সঁজুলি, বিমান আদি অতি ডাঙৰ বা অনন্য আকৃতিৰ বস্তু ৰাখিব পাৰি।
ছবিলাল উপাধ্যায়
ছবিলাল উপাধ্যায় (Chabilal Upadhyaya) অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটি প্ৰথম (নিৰ্বাচিত) সভাপতি আছিল। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৮৮২ চনৰ ১২ মে'ত বুঢ়ীগাঙত (অবিভক্ত দৰং)।
ৰাজনৈতিক অৱদান
ছবিলাল বাবু নামেৰে জনাজাত ছবিলাল উপাধ্যায় অসমৰ ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এজন বিশিষ্ট নেতা আছিল। তেওঁ স্বাধীনতা যুদ্ধত যোগদান কৰিছিল। ১৯২১ চনৰ ১৮ এপ্ৰিলত তেখেতৰ অধ্যক্ষতাত এখন সভা যোৰহাটত অনুষ্ঠিত হয় য'ত অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটি গঠনৰ বাবে অসম সন্থাক ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সৈতে একত্ৰিত কৰা হয়। তেওঁ অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ সমিতিৰ প্ৰথম (নিৰ্বাচিত) সভাপতি হৈছিল। কংগ্ৰেছত যোগদান কৰাৰ বাবে আৰু গান্ধীজীৰ নেতৃত্বত অসহযোগ আন্দোলনত যোগদান কৰাৰ বাবে ব্ৰিটিছে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি ছয় মাহৰ কাৰাদণ্ড পৰিশোধ কৰে।
গোহপুৰ উপ-বিভাগত বিভিন্ন স্থানীয় বিদ্যালয় স্থাপনত তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁৰ নেতৃত্বত, ত্ৰিশ হাজাৰ নেপালী ভাষী লোকে অল ইণ্ডিয়া গোৰ্খা লীগৰ আহ্বানত জিন্নাৰ প্ৰস্তাৱৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিছিল।
অসম চৰকাৰে ঘোষণা কৰিলে যে অসমৰ বিহালীত এখন অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়, ছবিলাল উপাধ্যায়ৰ নামেৰে স্থাপন কৰা হ'ব।
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
কাস্পিয়ান সাগৰ
কাস্পিয়ান সাগৰ (Каспи́йское мо́ре, Xəzər dənizi, Каспий теңізі Kaspiy teñizi,, Hazar deňizi '')কালিৰ ফালৰ পৰা বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ মাটিৰে আৱৰা সাগৰ (inland body of water), বা বহুতে গণ্য কৰাৰ দৰে বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ হ্ৰদ৷ এই সাগৰৰ পৃষ্ঠকালি 371000 km2 আৰু আয়তন 78200 km3৷  এই সাগৰৰ পৰা পানী বাহিৰলৈ ওলাই যোৱাৰ বাট নাই (endorheic basin-no outflows)৷ কাস্পিয়ান সাগৰ ইউৰোপ আৰু এছিয়াৰ মাজত অৱস্থিত৷
এই সাগৰৰ উত্তৰ-পূবে কাজাখাস্তান, উত্তৰ-পশ্চিমে ৰাছিয়া, পশ্চিমে এজাৰবাইজান (Azerbaijan), দক্ষিণে ইৰাণ আৰু দক্ষিণ-পূবত তুৰ্কমেনিস্তান (Turkmenistan)৷ কাস্পিয়ান সাগৰ ক’কেছাছ পৰ্বতমালা (Caucasus Mountains) ৰ পূবে আৰু কেন্দ্ৰীয় এছিয়াৰ পশ্চিমে অৱস্থিত৷ এই সাগৰৰ উত্তৰৰ অংশ যাক কাস্পিয়ান অৱনমন (Caspian Depression) বুলি জনা যায়, পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ গভীৰ (the lowest points on Earth) অংশসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম৷
কাস্পিয়ান সাগৰৰ প্ৰাচীন অধিবাসীসকলে এই সাগৰৰ বৃহদাকাৰৰ বাবে ইয়াক হ্ৰদ বুলি নাভাৱি সাগৰ বুলি গণ্য কৰিছিল৷ এই সাগৰৰ লোণৰ মাত্ৰা প্ৰায় 1.2% (12 গ্ৰাম/লিটাৰ),যি প্ৰায়বোৰ সাগৰীয় পানীতকৈ এক তৃতীয়াংশহে লুণীয়া৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সাগৰ শ্ৰেণী:হ্ৰদ
কৌশল্যা
কৌশল্যা হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ কোশল ৰাজ্যৰ ৰাজকুমাৰী আছিল আৰু ৰজা দশৰথৰ পত্নী, ৰামৰ মাতৃ আৰু অযোধ্যাৰ জ্যেষ্ঠ ৰাণী আছিল। তেওঁ শান্তা নামৰ এগৰাকী কন্যা সন্তানৰ মাতৃও আছিল। বাল্মীকি ৰামায়ণৰ বালকাণ্ডত শান্তাৰ উল্লেখ আছে।
কিংবদন্তী
তেওঁ দক্ষিণ কোশল ৰাজ্যৰ ৰজা সুকৌশল আৰু ৰাণী অমৃতপ্ৰভাৰ জীয়ৰী। তেওঁৰ জন্মস্থানত, মাতা কৌশল্যা মন্দিৰ নামৰ তেওঁৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এটা মন্দিৰ আছে, যিটো কৌশল্যাক সমৰ্পিত পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ মন্দিৰ।
তেওঁ চিৰনম্ৰ, স্নেহশীলা আৰু মধুৰস্বভাৱৰ আছিল। তেওঁৰ ধৈৰ্যৰ চৰম পৰীক্ষা হয় পুত্ৰ ৰামৰ বনবাসৰ কালত। তেওঁ প্ৰথমে পুত্ৰ ৰামক বনগমনত বাধা প্ৰদানৰ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু পিতৃসত্য পালনৰ নিষ্ঠা আৰু অপূৰ্ব ধৰ্মপ্ৰাণতা দৰ্শনৰে তেওঁ পুত্ৰবিৰহ দুঃখ তুচ্ছ কৰি ৰামক সম্মতি প্ৰদান কৰে আৰু আশীৰ্বাদ কৰে।
বনবাসলৈ ৰথেৰে গমন কৰাৰ সময়ত ৰাম-লক্ষ্মণ-সীতা চকুৰে নেদেখা হোৱালৈকে তেওঁ দশৰথসহ ৰথৰ পিছে পিছে দৌৰি যায়। বনবাসৰ চৌধ্য বছৰ পিছত ৰাম অযোধ্যালৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰাত অশ্বমেধযজ্ঞ পালনৰ পিছত কৌশল্যাৰ মৃত্যু হয়।
কৌশল্যা আছিল দ্ৰোণবসুৰ পত্নী ধাৰা (ব্ৰহ্মণী)ৰ অৱতাৰ। তেওঁ বিষ্ণুৰ পৰা আশীৰ্বাদ প্ৰাপ্ত আছিল। সেই অনুসৰি তেওঁ ত্ৰেতা যুগত সপ্তম অৱতাৰ ৰামৰ ৰূপত কৌশল্যাৰ গৰ্ভত জন্মলাভ কৰে।
দশৰথৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰামে সিংহাসন অধিষ্ঠিত নকৰালৈ তেওঁ অযোধ্যাৰ মুখ্য অধিকাৰী আছিল। ৰাম সিংহাসনত বঢ়াৰ পিছত তেওঁ ৰাণী মা হৈছিল। সুমিত্ৰা আৰু কৈকেয়ীৰ সৈতে তেওঁ ভগ্নী স্বৰূপ সম্পৰ্ক ৰাখিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
চ্যু-তণ-ফা
চুতণফা (ৰাজত্বকাল ১৭১৪-১৭৪৪) স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহৰ প্ৰথম পুত্ৰ। ৰুদ্ৰ সিংহৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ স্বৰ্গদেউ শিৱ সিংহ নাম লৈ আহোম ৰাজপাটত উঠে।
ৰাজত্বকাল
স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহয়ে তেওঁৰ মৃত্যুসজ্জাত তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ শিৱ সিংহয়ে ৰাজপাট আৰোহণ কৰাটো বিচাৰিছিল। তেওঁ পিতৃৰ বংগক আক্ৰমণ কৰা ইচ্ছা ত্যাগ কৰিছিল। কিন্তু তেওঁ পিতৃৰ ইচ্ছানুসাৰে পশ্চিম বংগৰ নৱদ্বীপৰ শাক্ত পুৰোহিত কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্য্যৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্য্যক কামাখ্যা মন্দিৰৰ ব্যৱস্থাপনা অৰ্পণ কৰিছিল। তাৰপিছত কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্য নীলাচল পাহাৰৰ শিখৰত বাস কৰিবলৈ লয়। সেয়ে তেওঁক পৰ্বতীয়া গোহাঁই বুলিও জনা গৈছিল। শিৱ সিংহয়ে তেওঁক আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজকীয় গুৰু মানিছিল আৰু বহুতো মন্দিৰ আৰু ব্ৰাহ্মণক ভূমিদান কৰিছিল।
ডফলা অভিযান
তেওঁৰ সুদীৰ্ঘ ৩০ বছৰকাল শান্তিপূৰ্ণ ভাবে ৰাজত্ব কৰিছিল। কেৱল ১৭১৭ খ্ৰীষ্টাব্দৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁ উত্তৰৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ ডফলা সকলৰ বিৰুদ্ধে অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল। ডফলা সকলে ভৈয়ামলৈ আহি স্থানীয় লোকৰ সা-সম্পত্তি লুট কৰাৰ বাবে তেওঁ এই অভিযান হাতত লৈছিল। ডফলা সকলক দমন কৰাৰ পিছত তেওঁ পাহাৰৰ নামনিত স্থানীয় লোকক তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ এটা গড় বন্ধোৱাইছিল।
মৃত্যু
১৭৪৪ খ্ৰীষ্টাব্দত স্বৰ্গদেউ শিৱ সিংহৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰুদ্ৰ সিংহৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ তথা শিৱ সিংহৰ ভাতৃ প্ৰমত্ত সিংহ ৰাজ সিংহাসনত অধিষ্ঠিত হয়।
দেৱযানী
দেৱযানী (Devayani; देवयानी, Devayānī) হিন্দু পৌৰাণিক কথা অনুসৰি দৈত্যগুৰু শুক্ৰাচাৰ্য আৰু উৰ্জস্বতীৰ জীয়ৰী। যযাতিৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ দুটা সন্তানৰ জন্ম হৈছিল- যদু আৰু তুৰ্বসু। বিবাহৰ পূৰ্বে তেওঁ এবাৰ বৃহস্পতিৰ পুত্ৰ কচৰ প্ৰতি আসক্ত হৈছিল। কিন্তু কচে তেওঁক বিবাহ কৰাবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল।
কচৰ প্ৰতি আসক্তি
কচ দেৱগুৰু বৃহস্পতিৰ পুত্ৰ আছিল। তেওঁক দেৱতাসকলে মৃত সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰ (মৃতকক জীয়াই দিব পৰা মন্ত্ৰ) শিকিবলৈ দৈত্যগুৰু শুক্ৰাচাৰ্যৰ আশ্ৰমলৈ পঠায়। শুক্ৰাচাৰ্যই তেওঁক শিষ্য ৰূপে স্বীকাৰ কৰে যদিও দানৱসকলে এই কথাত ভাল পোৱা নাপালে। তেওঁলোকে কচক মাৰি পেলাবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰে আৰু দুবাৰ সফলো হয়। কিন্তু দেৱযানীৰ অনুৰোধত পিতৃ শুক্ৰাচাৰ্যই পুনৰ তেওঁক জীয়াই তোলে। দেৱযানীয়ে গোপনে কচক ভাল পাইছিল।
তৃতীয়বাৰ দানৱসকলে কচক হত্যা কৰি তেওঁৰ দেহটো জ্বলাই দিয়ে আৰু তাৰ ছাই সুৰাৰ লগত মিহলাই শুক্ৰাচাৰ্যক খুৱাই দিয়ে। কচক বিচাৰি নাপাই দেৱযানীয়ে পিতৃক অভিযোগ দিয়ে। আধ্যাত্মিক শক্তিৰে শুক্ৰাচাৰ্যই জানিব পাৰিলে যে কচ তেওঁৰ পেটৰ ভিতৰত আছে। দৈত্যগুৰু দোধোৰ-মোধোৰত পৰিল। কাৰণ কচক জীয়াব গ’লে তেওঁৰ মৃত্যু নিশ্চিত। শেষত উপায়হীন হৈ তেওঁ কচক মৃত সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰ শিকাই দিলে। শুক্ৰাচাৰ্যৰ পেট ফালি কচ ওলাই আহিল আৰু মৃত সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰেৰে গুৰুক জীয়াই তুলিলে।
নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হৈ কচ গুৰুকুল এৰি উভতি যাব ওলাল। যোৱাৰ সময়ত দেৱযানীয়ে তেওঁক ভাল পোৱাৰ কথা জনালে। কিন্তু কচ কলে যে দুয়োৰ মাজত বিবাহ অসম্ভৱ, যিহেতু তেওঁ শুক্ৰাচাৰ্যৰ গৰ্ভৰ পৰা পুনৰ্জনম পাইছে, সেয়েহে দেৱযানী সম্পৰ্কত তেওঁৰ ভনীয়েক হব। ক্ৰোধান্বিত দেৱযানীয়ে তেওঁক অভিশাপ দিলে যে তেওঁ শিকা মৃত সঞ্জীৱনী মন্ত্ৰই কোনো কাম নকৰিব। আনহাতে কচেও দেৱযানীক তেওঁৰ বিবাহ অনা-ব্ৰাহ্মণৰ সৈতে হোৱাৰ অভিশাপ দিলে।
শৰ্মিষ্ঠাৰ সৈতে সংঘাট
শৰ্মিষ্ঠা দানৱৰাজ বৃষপৰ্বৰ জীয়ৰী আছিল। এদিন শৰ্মিষ্ঠা আৰু দেৱযানী গা ধুবলৈ গ’ল। গা ধুই উঠাৰ পিছত দেৱযানীয়ে ভুলতে শৰ্মিষ্ঠাৰ কাপোৰ পিন্ধিলে। ইয়াতে খং উঠি শৰ্মিষ্ঠাই কুঁৱা এটাত দেৱযানীক গতিয়াই দি ঘৰলৈ গুছি আহিল। পিছত দেৱযানী মৃগয়া কৰিবলৈ অহা ৰজা যযাতিৰ সহায়ত কুঁৱাৰ পৰা উঠি ঘৰলৈ আহিল আৰু শুক্ৰাচাৰ্যক সকলো কথা কৈ দিলে। এই কথাত ক্ষুন্ন হৈ শুক্ৰাচাৰ্য দানৱৰ দেশ এৰি গুছি যাবলৈ ওলোৱাত ৰজা বৃষপৰ্বই নাযাবলৈ অনুৰোধ জনালে। দেৱযানী চৰ্ত দিলে যে যদিহে শৰ্মিষ্ঠা আৰু আন দানৱ কন্যাসকল তেওঁৰ দাসী হৈ থাকে, তেন্তে তেওঁলোকে দেশ এৰি নাযায়।
বিবাহ
কেইদিন মাজত শৰ্মিষ্ঠা আৰু দাসীসকলৰ সৈতে দেৱযানী অৰণ্যলৈ যাওতে পুনৰ ৰজা যযাতিৰ সৈতে দেখাদেখি হয়। দেৱযানীয়ে যযাতিক পিতৃৰ ওচৰলৈ লৈ আহে আৰু কয় যে দুয়ো বিবাহ কৰিব বিচাৰে। শুক্ৰাচাৰ্যই আনন্দেৰে সন্মতি দিলে আৰু লগতে ক’লে যে শৰ্মিষ্ঠাক যেন তেওঁ অনাদৰ নকৰে, কাৰণ তেওঁ এগৰাকী ৰাজকুমাৰী। কিন্তু কোনো ক্ষেত্ৰতে যেন শৰ্মিষ্ঠাৰ সৈতে অবৈধ সম্পৰ্ক গঢ়ি নোতোলে।
যযাতি আৰু দেৱযানীৰ দুটা পুত্ৰ সন্তান জন্ম পায়- যদু আৰু তুৰ্বসু। দেৱযানীয়ে নজনাকৈ যযাতিয়ে শৰ্মিষ্ঠাকো বিবাহ কৰায় আৰু আৰু তেওঁৰ তিনিটা পুত্ৰ সন্তান হয়- দ্ৰুহ্যু, অনু আৰু পুৰু। দেৱযানীয়ে পিছত সেই কথা জানিব পাৰি পিতৃৰ আশ্ৰমলৈ উভতি যায়। শুক্ৰাচাৰ্যই প্ৰতিশ্ৰুতি ভঙ্গ কৰাৰ অপৰাধত যযাতিক অকালতে জৰাগস্থ হোৱাৰ অভিশাপ দিয়ে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী
লাও জনগোষ্ঠী
লাও জনগোষ্ঠী (Lao people) দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এক খিলঞ্জীয়া টাই জনগোষ্ঠী। তেওঁলোকে ক্ৰা-ডাই ভাষা পৰিয়ালৰ লাও ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। বৰ্তমানৰ দক্ষিণ চীন লাও জনগোষ্ঠীৰ আদিস্থান। তেওঁলোকে লাওছৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৫৩.২% অধিকাৰ কৰি খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ সিংহভাগ গঠন কৰিছে। অন্যান্য টাই জনগোষ্ঠী যেনে চুবুৰীয়া থাইলেণ্ডৰ ইছান জনগোষ্ঠীৰ সৈতে লাওসকলৰ ওচৰ সম্পৰ্ক আছে।
পশ্চিমীয়া ইতিহাসতত্ত্বত লাও জনগোষ্ঠী আৰু লাওচিয়ান শব্দ দুটাৰ অৰ্থ নিৰ্দিষ্ট নাছিল। সাধাৰণভাৱে লাওছৰ সকলো অধিবাসীকে বুজাবলৈ এই শব্দ দুটাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ১৯৫৩ চনত লাওছত ফৰাচী শাসনৰ অন্ত পৰাৰ লগে লগে লাও শব্দটো খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীটোক বুজাবলৈ আৰু লাওচিয়ান শব্দটো লাওছৰ সকলো অধিবাসীকে বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ভাগসমূহ
পাৰস্পৰিকভাৱে বোধগম্য ভাষাৰ গোট লাও লৌম বা ভৈয়ামৰ লাওৰ বাবে লাওছত লাও জনগোষ্ঠী আৰু অন্যান্য ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক থকা টাই লোকসকলৰ মাজত পাৰ্থক্য নাই বুলিবই পাৰি। এই লোকসকলৰ বেছিভাগৰে বহুতো উমৈহতীয়া সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্য থকাৰ লগতে তেওঁলোকে এনেধৰণৰ উপভাষা বা ভাষা কয় য'ত কিছুমান শব্দৰ সুৰ, শব্দভাণ্ডাৰ আৰু উচ্চাৰণত কেৱল সামান্য পাৰ্থক্য থাকে। এই পাৰ্থক্যই সাধাৰণতে পৰস্পৰ কথোপকথনত বাধা দিব নোৱাৰে। কিন্তু এই গোটবোৰৰ মাজৰে বহুতে, যেনে নিয়াও আৰু ফুথায়ে নিজকে ভিন্ন বুলি বিবেচনা কৰে আৰু প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ পোছাকসমূহ ভিন্ন হয়।
ভৌগোলিক বিস্তৃতি
লাওছত থকা লাওচিয়ানৰ সংখ্যা প্ৰায় ৩৬ লাখ। ই মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৬৮%। বাকীসকল মূলতঃ পাহাৰীয়া জনজাতিৰ লোক। লাওছৰ খিলঞ্জীয়া লাওসকলে লাওৰ সিংহভাগ গঠন কৰিছে। থাইলেণ্ড আৰু কম্বোডিয়াত কিছুমান ক্ষুদ্ৰ লাও সম্প্ৰদায় বিদ্যমান। এওঁ‌লোক মূলতঃ ষ্টুং ট্ৰেং অঞ্চল (জিয়াং টেং) আৰু ভিয়েটনামত বাস কৰে।
বিদেশত বসবাস কৰা লাওসকলৰ সংখ্যা ৫লাখৰো অধিক। ইণ্ডোচীনৰ বাহিৰত লাওচিয়ান প্ৰব্ৰজন প্ৰথমে লাওছত ফৰাচী ঔপনিৱেশিকতাৰ সময়ত বিংশ শতিকাৰ প্ৰথমাৱস্থাতে আৰম্ভ হৈছিল। লাও শিক্ষাৰ্থী আৰু কৰ্মীসকল এই সময়ছোৱাত ফ্ৰান্সলৈ আহিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত লাও ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্যসকলো আছিল আৰু কিছুমানে তাত স্থায়ীভাৱে পুনৰ বসতি স্থাপন কৰিছিল। অৱশ্যে বেছিভাগ লাও প্ৰব্ৰজনকাৰী আছিল শৰণাৰ্থী যি লাওচিয়ান গৃহযুদ্ধৰ (বৃহত্তৰ ভিয়েটনাম যুদ্ধৰ অংশ) পিছত নতুন কমিউনিষ্ট চৰকাৰৰ পৰা পলায়ন কৰিছিল। লাও শৰণাৰ্থীসকলে আশ্ৰয় লোৱা প্ৰাথমিক স্থানবোৰৰ ভিতৰত আছিল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ফ্ৰান্স, কানাডা আৰু অষ্ট্ৰেলিয়া। জাৰ্মানী, জাপান, আৰ্জেণ্টিনা আৰু ছিংগাপুৰৰ দৰে আন দেশসমূহেও লাওচিয়ান শৰণাৰ্থীসকলক গ্ৰহণ কৰিছিল।
২০১০ চনৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ লোকপিয়লত হমং আৰু মিয়েনক বাদ দি দেশখনত লাও বংশোদ্ভূত ২লাখতকৈও অধিক আমেৰিকান লোকৰ প্ৰতিবেদন দিয়া হৈছিল। কিন্তু ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু জাতিগত পৰিচয়ৰ মাজত বিভ্ৰান্তিৰ বাবে লাওৰ উপৰিও টাই ডাম, খমু আৰু অন্যান্য বংশোদ্ভূত ব্যক্তিসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰে। ২০১২ চনৰ এক পিয়ল অনুসৰি ফ্ৰান্সত বাস কৰা প্ৰায় ১ লাখ ৪০ হাজাৰ খিলঞ্জীয়া লাওচিয়ান লোক আছিল আৰু ইয়াৰৰ আধাতকৈও বেছি লোকে পেৰিছ আৰু ইয়াৰ চাৰিওকাষৰ লি-ডি-ফ্ৰান্স অঞ্চলত বাস কৰিছিল।
থাইলেণ্ডত প্ৰায় ২ কোটি লাও ইছান লোক আছে। তেওঁলোক মূলতঃ উত্তৰ-পূব থাইলেণ্ডৰ খোৰাট মালভূমিত আৰু বেংককৰ আশে-পাশে বাস কৰে।
খাদ্যাভ্যাস
লাওছৰ ৰন্ধনপ্ৰণালী চুবুৰীয়া দেশসমূহ যেনে থাইলেণ্ড আৰু কম্বোডিয়াৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ সৈতে একে যদিও ইয়াৰ কেইবাটাও অনন্য বৈশিষ্ট্য আছে। লাও ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত ব্যঞ্জনসমূহৰ ভিতৰত লাৰ্ব আৰু সেউজীয়া অমিতাৰ চালাডৰ উৎপত্তিস্থল লাওছতেই। লাওছৰ লাওসকল আৰু ইছানসকলৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ পাৰ্থক্যটো অতি সূক্ষ্ম। লাও ৰন্ধনপ্ৰণালীত থাই ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ প্ৰভাৱ নাই আৰু ইছান ৰন্ধনপ্ৰণালীত লাওছত বিদ্যমান বহুতো ফৰাচী প্ৰভাৱ পৰা নাই। চাউল হৈছে মুখ্য খাদ্যশস্য আৰু ইয়াৰ প্ৰধান প্ৰকাৰ হৈছে আঠাজাতীয় চাউল বা খাও নিও। কেতিয়াবা নুডলচ বা অন্যান্য চাউলো ব্যৱহাত কৰা হয়। ইয়াক সাধাৰণতে বিভিন্ন দ্ৰৱণ আৰু চছ, কেঁচা পাচলি আৰু বহুবিধ ব্যঞ্জনৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। বহুকেইবিধ ব্যঞ্জন অতিশয় মচলাযুক্ত, বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ জলকীয়াৰে জ্বলা আৰু বনৌষধি আৰু কিণ্বন কৰা মাছৰ চছৰ দ্বাৰা সোৱাদযুক্ত কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:টাই জনগোষ্ঠী
সাবিত্ৰী ব্ৰত
সাবিত্ৰী ব্ৰত বা সাবিত্ৰী আমাৱস্যা হৈছে জেঠ মাহৰ আমাৱস্যা তিথিত ভাৰতীয় হিন্দু বিবাহিত মহিলাৰ এক উপাবাসৰ দিন। ভাৰতৰ উৰিষ্যা, বিহাৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু নেপালত এই ব্ৰত পালন কৰা হয়। উৰিষ্যা পশ্চিম অংশত ইয়াক সাবিত্ৰী উৱানাচ বুলি কোৱা হয়
বিবাহিত সধবা মহিলাই এই ব্ৰত ৰাখি তেওঁলোকৰ স্বামীৰ দীৰ্ঘ আয়ুস কামনাৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে। এই ব্ৰত সাবিত্ৰী দেৱীৰ নামত উৎসৰ্গিত যিয়ে তেওঁৰ স্বামী সত্যৱানৰ জীৱন ভিক্ষা বিচাৰি তেওঁক মৃত্যু হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।
এই একেই উৎসৱটি ভাত পূৰ্ণিমা হিচাপে জেঠ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তত যেনে মহাৰাষ্ট্ৰ, গোৱা, গুজৰাট, কৰ্ণাটক আদিত পালন কৰা হয়।
উৎসৱৰে জড়িত বিশ্বাস
মাদ্ৰা দেশৰ ৰজা অশ্বপতিৰ সুন্দৰী কন্যা সাবিত্ৰীৰ নামেৰে এই ব্ৰতটোৰ নামকৰণ কৰা হৈছিল। তেওঁ সত্যৱানক জীৱন সংগী হিচাপে নিৰ্বাচন কৰে, সেই সময়ত কোঁৱৰ সত্যৱান তেওঁৰ অন্ধ পিতৃ ধূম্যাতসেনৰ সৈতে অৰণ্যত বাস কৰা বাবে সাবিত্ৰীয়েও ৰাজ প্ৰসাদ ত্যাগ কৰি অৰণ্যত স্বামী আৰু শহুৰেকৰ সৈতে বাস কৰিছিল। এগৰাকী অনুগত পত্নী আৰু বোৱাৰী হিচাপে তেওঁ তেওঁলোকৰ যত্ন ল'বলৈ যথেষ্ট কষ্ট কৰিছিল। এদিন জংঘলত কাঠ কাটি থাকোঁতে সত্যৱানৰ মুৰ আচন্দ্ৰাই কৰাত তেওঁ কাটি থকা গছৰ পৰা খহি পৰে। সেই সময়তে তেওঁৰ আত্মাক দেহৰ পৰা আঁতৰাই নিবলৈ যম ৰজা আহি ঘটনাস্থলীত উপস্থিত হয়। শোকাকূল সাবিত্ৰীয়ে যমৰাজক স্বামীৰ পৰা পৃথক নকৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে আৰু কয় যে যদি তেওঁ সত্যভানৰ আত্মা লৈ যায় তেন্তে সাবিত্ৰীয়েও তেওঁৰ জীৱন ত্যাগ কৰিব। সাবিত্ৰীয়ে স্বামীৰ জীৱন ভিক্ষা বিচাৰি কৰা প্ৰাৰ্থনাত যমৰাজ সন্তুষ্ট হৈ সত্যৱানক তেওঁৰ জীৱন ঘূৰাই দিয়ে। ইয়াৰ পিছতেই সত্যৱানে তেওঁৰ হেৰুওৱা ৰাজ্যও পুনৰ লাভ কৰে।
নিয়ম
সকলো হিন্দু মহিলাই সাবিত্ৰীক দেৱী হিচাপে পূজা আৰু আৰাধনা কৰি এই উৎসৱ পালন কৰে। ৰাতিপুৱা মহিলাসকলে স্নান কৰি নিজকে সূচি কৰে, নতুন কাপোৰ আৰু খাৰু পিন্ধে, আৰু তেওঁলোকৰ কপালত সেন্দূৰ লয়। দেৱীক ন প্ৰকাৰৰ ফল আৰু ন প্ৰকাৰৰ ফুল আগবঢ়োৱা হয়। ভিজোৱা মাহ, চাউল, আম, কঠাল, প্লাম, কেণ্ডু, কল আৰু আন কেইবাটাও ফল ভোগ হিচাপে আগবঢ়োৱা হয় আৰু 'সাবিত্ৰী ব্ৰত কথা' পাঠৰ সৈতে এই ব্ৰত পালন কৰা হয়। গোটেই দিনটো উপবাস কৰাৰ পিছত, উপবাস সম্পূৰ্ণ হয় আৰু মহিলাসকলে ভোগ গ্ৰহণ কৰে। আবেলি পৰত যেতিয়া পূজাৰ আনুষ্ঠানিকতা শেষ হয়, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ স্বামী আৰু বৃদ্ধ লোকসকলক সেৱা কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
জগন্নাথ
জগন্নাথ (ଜଗନ୍ନାଥ) প্ৰধানকৈ ভাৰত আৰু বাংলাদেশত পূজিত এগৰাকী দেৱতা। তেওঁক ভাতৃ বালভদ্ৰ আৰু ভগ্নী সুভদ্ৰাৰ সৈতে সাধাৰণতে আৰাধনা কৰা হয়। ওড়িয়া হিন্দু ধৰ্মত তেওঁ সৰ্বোচ্চ দেৱতা: পুৰুষোত্তম বা পৰ ব্ৰহ্ম। বৈষ্ণৱ ধৰ্মত, আৰু বিশেষকৈ কৃষ্ণবাদত, অনেক ক্ষেত্ৰৰ জগন্নাথক কৃষ্ণ বা বিষ্ণুৰ এক বিমূৰ্ত ৰূপ মনা হয়। তেওঁক কেতিয়াবা কৃষ্ণ বা বিষ্ণুৰ অৱতাৰো জ্ঞান কৰা হয়। কোনো কোনো শৈৱ আৰু শাক্ত হিন্দুৰ মতে, তেওঁ শিৱৰ ভৈৰৱ ৰূপৰ তান্ত্ৰিক ৰূপ, যাৰ সম্বন্ধ ধ্বংসৰ সৈতে।
ইতিহাস
জগন্নাথবাদ বা ওড়িয়া বৈষ্ণৱবাদত এগৰাকী প্ৰধান আৰাধ্যৰ ৰূপত জগন্নাথৰ উত্থান দেখা যায় মধ্যকালৰ আগ ভাগত। পাছলৈ ই এক স্বাধীন ৰাজ্যিক স্থানীয় মন্দিৰ-কেন্দ্ৰিক পৰম্পৰা হৈ পৰিল, কৃষ্ণবাদৰ অন্তৰ্গত।
জগন্নাথৰ আৰাধনাৰ আৰম্ভণি কেতিয়া হৈছিল সেই কথা স্পষ্টকৈ জনা নাযায়। কোনো কোনোৱে ঋগবেদ (১০.১৫৫.৩)ক উয়াৰ উৎস বুলি কয়, কিন্তু আনে এই মত মানি নলয়। তেওঁলোকৰ মতে তেওঁ জনজাতীয় মূলৰ এগৰাকী দেৱতা হ'ব পাৰে।
ৰীতি নীতি
জগন্নাথৰ মূৰ্তি কাঠেৰে নিৰ্মিত আৰু সজ্জিত, গোল চকু থকা আৰু হাত-ভৰি বিহীন। জগন্নাথক আৰাধনা কৰাৰ নীতি-নিয়ম হিন্দু ধৰ্মৰ আন আন ভাগত পোৱা নিয়মতকৈ পৃথক। অস্বাভাৱাকিকভাৱে, মূৰ্তি কাঠেৰে নিৰ্মিত আৰু নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ মূৰে মূৰে সলোৱা হয়।
প্ৰতি বছৰে জুন বা জুলাই মাহত পূব ভাৰতৰ কেইবাখনো ৰাজ্যত ৰথ যাত্ৰা উদ্‌যাপন কৰা হয়। জগন্নাথ আৰু আন দুই সম্বন্ধীয় দেৱতাৰ ছবি পুৰীৰ জগন্নাথ মন্দিৰৰ গৰ্ভগৃহৰ পৰা বাহিৰলৈ অনা হয়। ৰথত ৰাখি অনেক ভক্তই ৩ কিলোমিটাৰ দূৰৰ গুণ্ডিচা মন্দিৰলৈ এই ৰথ লৈ যায়। কেইদিনমান সেই মন্দিৰত দেৱতাকেইগৰাকীক ৰখাৰ পাছত তেওঁলোকক পুনঃ নিজৰ মন্দিৰলৈ লৈ যোৱা হয়। পুৰীৰ মন্দিৰৰ লগতে সমগ্ৰ বিশ্বতে আন আন জগন্নাথ মন্দিৰতো একেই ধৰণে যাত্ৰাৰ আয়োজন কৰা হয়। লক্ষ লক্ষ ভক্ত পুৰীলৈ প্ৰতি বছৰে যায় জগন্নাথৰ ৰথত চাবলৈ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা শ্ৰেণী:বিষ্ণুৰ অৱতাৰ
নাদিৰা বব্বৰ
নাদিৰা বব্বৰ (Nadira Babbar; জন্ম ২০ জানুৱাৰী ১৯৪৮) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু থিয়েটাৰৰ অভিনেত্ৰী আৰু পৰিচালক। ২০০১ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা পাইছে। ভাৰতীয় থিয়েটাৰৰ তেওঁ এটা প্ৰতিষ্ঠিত নাম, যি মুম্বাই ভিত্তিক একজুটে নামৰ হিন্দী থিয়েটাৰ দল এটাৰ সৈতে জড়িত।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
নাদিৰাই ১৯৪৮ চনৰ ২০ জানুৱাৰীত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ দেউতাক আছিল কমিউনিষ্ট নেতা চৈয়দ সাজ্জাদ জাহিৰ আৰু মাক আছিল উৰ্দু লেখক ৰাজিয়া জাহিদ। মাক-দেউতাকৰ চাৰিজনী কন্যা সন্তানৰ নাদিৰা আছিল তৃতীয়জনী। আন তিনিজনী হ’ল- নাজমা আলী বাকেৰ, নাচিম ভাটিয়া আৰু নুৰ সাজ্জাদ জাহিৰ। তেওঁৰ দেউতাক প্ৰগ্ৰেচিভ ৰাইটাৰ্চ এছোচিয়েন আৰু ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ সৈতে জড়িত আছিল। নাদিৰাই ১৯৭১ চনত নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ পৰা স্বৰ্ণপদক পোৱাৰ উপৰিও পিছলৈ বৃত্তি লৈ জাৰ্মানীলৈ গৈছিল। তেওঁ গ্ৰ’টোভিস্কি আৰু পিটাৰ ব্ৰুকচৰ দৰে প্ৰথিতযশা পৰিচালকৰ সৈতে কাম কৰাৰো সুযোগ পাইছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৮১ চনত নতুন দিল্লীত থিয়েটাৰ দল একজুতে আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকৰ প্ৰথম প্ৰযোজনা ইহুদী কী লড়কী, যিখন নাটকে পাৰ্চী থিয়েটাৰ শৈলীক পুনৰ্জাগৰিত কৰিছিল এই নাট্য শৈলীৰ এখন শ্ৰেষ্ঠ নাট বুলি বিবেচনা কৰা হয়। দলটোৱে বহু বছৰ ধৰি শান্তা গান্ধী ৰচিত ভৱাই শৈলীৰ সঙ্গীত নাটক জচমা ওধান মঞ্চস্থ কৰিছিল। নাদিৰাই ১৯৮৮ চনত মুম্বাইলৈ আহে আৰু তাত এই নাট্য দলটো পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
বিগত ৩০ বছৰ ধৰি একজুটেই ৬০খনতকৈও অধিক নাট উপহাৰ পৰিবেশন কৰিছে, যাৰ ভিতৰত আছে- সন্ধ্যা ছায়া, লুক বেক ইন এঙ্গাৰ, বল্লভপুৰ কী ৰূপকথা, বাত লাট কী হালত কী, ভৰম কে ভুত, সুভাষ আনাৰকলী আৰু বেগম জান। ইয়াৰ বাদে তেওঁ ৰচনা কৰা নাটকো কেইখন আছে- দয়াশংকৰ কী ডায়েৰী (১৯৯৭),সাক্কু বাই (১৯৯৯),সুমন ঔৰ সানা আৰু জী জেইসী আপকী মৰ্জি। ইয়াত ৰাজ বব্বৰ, সতীশ কৌশিক আৰু কিৰণ খেৰৰ দৰে প্ৰখ্যাত অভিনয় শিল্পীয়ে কাম কৰিছে।
১৯৯০ চনত একজুটেই একজুটে তৰুণ পিপ’লছ্ থিয়েটাৰ গ্ৰুপ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই দলটোৱে আও পিকনিক চলে আৰু আজডাক কা ইনচাফ প্ৰযোজনা কৰিছে। ২০১১ চনত দলটোৱে ৩০ বছৰীয়া প্ৰতিষ্ঠা দিৱস পালন কৰে। এই উপলক্ষে মুম্বাইৰ পৃথ্বী থিয়েটাৰত থাৰ্টি ইয়েৰ কাৰাভান ২০১১ শীৰ্ষক সপ্তাহ জোৰা উৎসৱ পালন কৰে।
নাদিৰাক চলমন খানে অভিনয় কৰা জয় হ (২০১৪) ছবিত দেখা গৈছে। ২০১৬ চনত তেওঁ চানী দেউলৰ ঘায়ল ৱানচ্ এগেইনত অভিনয় কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ত তেওঁ স্বামী ৰাজ বব্বৰক লগ পাইছিল। তেওঁলোকৰ পুত্ৰ আৰিয়া বব্বৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ এজন অভিনেতা আৰু জীয়ৰী জুহী বব্বৰ এজনী ফেচন ডিজাইনাৰ। জীয়ৰীয়ে অভিনয় কৰাৰ উপৰিও নাদিৰাৰ নাটকসমূহৰ সাজ-পোচাক ডিজাইন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী
কিৰণ বালা বড়া
কিৰণ বালা বড়া (১৯০৪ - ৮ জানুৱাৰী ১৯৯৩) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু সমাজ সংস্কাৰক। তেওঁ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ অসহযোগ আন্দোলন, আইন অমান্য আন্দোলন আৰু ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত আছিল। তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ এগৰাকী সক্ৰিয় কৰ্মী আছিল। তেওঁ ভাৰত চৰকাৰ আৰু অসম চৰকাৰৰ পৰা স্বাধীনতা সংগ্ৰামী পেঞ্চন লাভ কৰিছিল।
১৯২০ৰ দশক
কিৰণ বালা বড়ায়ে অসহযোগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ বিশেষকৈ পুঁজি সংগ্ৰহৰ কামৰ লগত জড়িত আছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ পূৰ্ণ চন্দ্ৰ শৰ্মা, মহীধৰ বৰা, হলধৰ ভূঞা আৰু দেৱকান্ত বৰুৱাৰ পৰা উৎসাহ আৰু সহযোগ লাভ কৰিছিল। সেইসময়তে তেওঁ চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীক লগ পায় আৰু তেওঁৰ নিৰ্দেশত কিৰণ বালায়ে বিভিন্ন সমাজ সংস্কাৰমূলক কাম হাতত লয়। তেওঁ সমাজৰ পৰা ৰাগীয়াল দ্ৰব্য যেনে কানি আৰু ভাঙৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিছিল। ১৯২৯ চনত কংগ্ৰেছৰ লাহোৰ অধিবেশনত গ্ৰহণ কৰা পূৰ্ণ স্বৰাজৰ প্ৰস্তাৱ ১৯৩০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত উদযাপন কৰোঁতে কিৰণ বালায়ে প্ৰায় ৪০০ মহিলাৰ সৈতে কলিয়াবৰত এক সভা অনুষ্ঠিত কৰিছিল।
১৯৩০ৰ দশক
আইন ভংগ কৰাৰ বাবে তেওঁ কেইবাবাৰো কাৰাবাস কাটিবলগীয়া হৈছিল। ১৯৩১ চনৰ ৭ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে জেলত থাকোতে তেওঁ গুৰুতৰ ভাবে অসুস্থ হয়। তাৰ চাৰি মাহৰ পিছত তেওঁক জেলৰ পৰা অব্যাহতি দিয়া হয়। ১৯৩২ চনত তেওঁক শ্বিলংৰ জেললৈ বদলি কৰা হয়।
এইসময়ত তেওঁ সনত ৰাম বড়াৰ সৈতে দ্বিতীয় বিবাহ কৰে। সনত ৰামৰ আগৰ ঘৈণীৰ ফালৰ পাঁচ গৰাকী সন্তান আছিল। তেওঁ নতুনকৈ স্থাপিত হোৱা শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল। ইয়াৰ লগতে কিৰণ বালা বড়ায়েও সংঘৰ লগত জড়িত হৈ পৰে।
তেওঁ মহাত্মা গান্ধীয়ে আৰম্ভ কৰা আইন অমান্য আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰে। তেওঁ ঘৰে ঘৰে গৈ গাঁৱৰ মানুহক সজাগ কৰিবলৈ লৈছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ মানুহ আৰু খাদ্য সংগ্ৰহৰ কাম নিয়াৰিকৈ পৰিচালনা কৰিছিল।
১৯৪০ৰ দশক
১৯৪২ চনৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত কিৰণ বালায়ে যোগ দি লাঠী চাৰ্চ খাইছিল। এইসময়ত তেওঁ ব্ৰিটিছৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ আত্মগোপন কৰিছিল। এনেকৈ তেওঁ ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ লৈকে ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিছিল।
স্বাধীনোত্তৰ কাল
ভাৰতে ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত কিৰণ বালা বড়ায়ে নিজৰ সংসাৰ আৰু সন্তানৰ ওপৰত মনোনিবেশ কৰে। তেওঁক ভাৰত চৰকাৰ আৰু অসম চৰকাৰে স্বাধীনতা সংগ্ৰামী পেঞ্চন প্ৰদান কৰিছে।