cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নৱনীত আদিত্য ৱাইবা
সংগীত যাত্ৰা
২০১১ চনত তেওঁৰ মাক হিৰা দেৱী ৱাইবাৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত, পৰিয়ালত সংগীত উত্তৰাধিকাৰক জীয়াই ৰাখিবলৈ নৱনীত আদিত্য ৱাইবাই গীত গোৱা আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ ভায়েক সত্য আদিত্য ৱাইবা আৰু নৱনীতে ঐতিহ্যমূলক নেপালী লোক সংগীত পুনৰুদ্ধাৰ, সুৰক্ষা আৰু জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ এটা দল হিচাপে কাম কৰে। ৱাইবাই বেছিভাগ ক্ষেত্ৰত নেপালী সমাজত মহিলাসকলোৰ সমস্যা আৰু অসুবিধা সম্পৰ্কলৈ গীত গাইছিল
ভায়েক আৰু ভনীয়েকে দ্বাৰা হিৰা দেবী ৱাইবাৰ গীতবিলাক আকৌ সজায় আৰু পুনৰ ৰেকৰ্ড কৰে আৰু ২০১৫ চনত তেওঁলোকে হিৰা দেৱী ৱাইবাৰ আটাইতকৈ আইকনিক আৰু জনপ্ৰিয় গীতসমূহ হেণ্ডিকেপ কৰে। সিহঁত 'আমা লাই শ্ৰদাঞ্জলি - মাতৃক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি' এলবামটোৰ নাম জীপাল কৰিছিল আৰু ইয়াক ৩ নৱেম্বৰ ২০১৭ তাৰিখত নেপালৰ কাঠমাণ্ডুৰ ঐতিহাসিক ভেন্যু পাটান যাদুঘৰত প্ৰকাশ কৰিছে।
"মই তৰুণ প্ৰজন্মক আমাৰ অন্তৰ্ভুক্ত শিপালৈ উভতি যাবলৈ অনুপ্ৰেৰণা জনাব বিচাৰোঁ। মই ভাবো যে গীতসমূহ সেই স্মৃতিবিলাক ওভতাই আনিব।" -নৱনীত আদিত্য ৱাইবা
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ
দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ পশ্চিম ভাৰতত অৱস্থিত এখন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল। এই কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল পূৰ্বৰ দুই কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউৰ একত্ৰিতকৰণ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা হৈছে। এই দুই কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল e একত্ৰিতকৰণৰ প্ৰস্তাৱ ভাৰত চৰকাৰে ২০১৯ চনৰ জুলাই মাহত উপস্থাপন কৰিছিল। ভাৰতৰ সংসদে ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত এই দুই অঞ্চলৰ একত্ৰিতকৰণৰ বিধেয়ক গৃহীত কৰে আৰু ২০২০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখৰ পৰা এই আইন বলৱত হয়। এই অঞ্চল চাৰিটা ভিন্ন ভৌগোলিক অঞ্চল ক্ৰমে দাদাৰা, নগৰ হাভেলী, দমন আৰু দিউ দ্বীপেৰে গঠিত। এই চাৰি অঞ্চল ঐতিহাসিক ভাবে পৰ্তুগীজ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল আৰু বিংশ শতিকাত ভাৰত চৰকাৰৰ অধীনলৈ আহিছিল।
ইতিহাস
৪৫০ বছৰতকৈ অধিক কাল আৰৱ সাগৰৰ উপকূলীয় দমন আৰু দিউ অঞ্চল, গোৱা আৰু দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী পৰ্তুগীজ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ১৯৬১ চনৰ ১৯ ডিচেম্বৰ তাৰিখে অপাৰেচন বিজয়ৰ জৰিয়তে গোৱা, দমন আৰু দিউ ভাৰত গণৰাজ্যত অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ১৯৭৪ চনলৈ পৰ্টুগালে ভাৰতৰ এই অন্তৰ্ভুক্তিক স্বীকৃতি জনোৱা নাছিল। ১৯৮৭ চনলৈ গোৱা, দমন আৰু দিউ এখন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল আছিল। তাৰপিছত গোৱায়ে ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে। দমন আৰু দিউ দুয়ো অঞ্চল দুটা জিলাৰে গঠিত। দুয়ো অঞ্চল পথেৰে ৬৫০ কিঃমিঃ দূৰত্বত অৱস্থিত।
২০১৯ চনৰ জুলাই মাহত প্ৰশাসনিক ব্যয় কমাবলৈ ভাৰত চৰকাৰে কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউৰ একত্ৰিতকৰণৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে ২০১৯ চনৰ ২৬ নৱেম্বৰ তাৰিখে "দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ (কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ একত্ৰিতকৰণ) বিধেয়ক, ২০১৯" ভাৰতৰ সংসদত উপস্থাপন কৰা হয়। ২০১৯ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ৰাম নাথ কোৱিন্দে চহী কৰাৰ পিছত এই বিধেয়ক আইনত পৰিগণিত হয়। এই দুই অঞ্চলত আগতে এজন উমৈহতীয়া প্ৰশাসক আৰু চৰকাৰী বিষয়া আছিল। এই নতুন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ ৰাজধানী হিচাপে দমন চহৰক বাছনি কৰা হৈছে। এই আইন চৰকাৰীভাবে ২০২০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ পৰা বলৱত হয়।
ভূগোল
দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ অঞ্চল চাৰিটা ভিন্ন ভৌগোলিক অঞ্চল ক্ৰমে দাদাৰা, নগৰ হাভেলী, দমন আৰু দিউ দ্বীপেৰে গঠিত। দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী দুটা পৃথক ভৌগোলিক অঞ্চলৰে গঠিত। সেই দুই অঞ্চল হৈছে মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু গুজৰাটৰ মাজত অৱস্থিত নগৰ হাভেলী আৰু তাৰ পৰা ১৮ কিলোমিটাৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশত সম্পূৰ্ণৰূপে গুজৰাটে আৱৰা দাদৰা অঞ্চল। দমন আৰু দিউ অঞ্চল ভৌগোলিক ভাবে খামবৎ উপসাগৰে পৃথক কৰা দুখন জিলা দমন আৰু দিউৰে গঠিত। ইয়াৰ সীমাত গুজৰাট আৰু আৰৱ সাগৰ অৱস্থিত।
প্ৰশাসন
ভাৰতীয় সংবিধান মতে ইয়াৰ শাসন কাৰ্য ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দ্বাৰা নিযুক্ত এজন প্ৰশাসকে পালন কৰে। তেওঁক শাসন কাৰ্যত সহায়ৰ বাবে অন্যায় বিষয়া সমূহ থাকে। বৰ্তমান ইয়াৰ প্ৰশাসক প্ৰফুল খোদা পেটেল। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ইয়াৰ প্ৰশাসকৰ উপদেষ্টা নিযুক্তি দিব পাৰে।
জিলাসমূহ
এই কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল ৩খন জিলাৰে গঠিত।
আইন ব্যৱস্থা
দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউৰ আইন ব্যৱস্থা দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ আৰক্ষীয় নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। এই গোটেই অঞ্চল বোম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
লোকসভা
দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ অঞ্চল দুই লোকসভা সমষ্টিত বিভক্ত। সেই দুই সমষ্টি হৈছে দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী সমষ্টি আৰু দমন আৰু দিউ সমষ্টি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল
ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসংখ্যা দিৱস
২০২০ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসংখ্যা দিৱসৰ থীম হৈছে বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য - ৩ (সকলো বয়সৰ লোকৰ স্বাস্থ্যকৰ জীৱন নিশ্চিত কৰা আৰু সকলো বয়সৰে কল্যাণ নিশ্চিত কৰা) আৰু বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য - ৫ (লিঙ্গ সমতা প্ৰাপ্ত কৰা আৰু সকলো মহিলা আৰু ছোৱালীক শক্তিশালী কৰা) প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসংখ্যা দিৱস ২৯ জুন ২০০৭ তাৰিখে পালন কৰা হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
ঘিলাখেল
ঘিলা খেল অসমৰ অতি প্ৰাচীন আৰু জনপ্ৰিয় খেল৷ মধ্যযুগৰ অসমৰ বহু পুথিত আৰু লোকগীতি সাহিত্যত ঘিলা খেলৰ বিৱৰণ পোৱা যায়৷ ফুলকোঁৱৰ আৰু মণিকোঁৱৰৰ গীতত ঘিলা খেলিবলৈ যোৱা আৰু ঘিলা খেলৰ অন্তত নৈত গা ধোৱাৰ উল্লেখ পোৱা যায়৷ শ্ৰীকৃষ্ণৰ শিশুকালৰ ক্ৰীড়া বৰ্ণনাতো ঘিলা খেলৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা আছে৷ অসমৰ জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজতো ঘিলাখেল অতি জনপ্ৰিয়৷ ডিমা হাচাও জিলাৰ ডিমাছা, কুকি লোকসকলৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত ঘিলাখেলৰ প্ৰচলন আছে৷ কুকিসকলৰ মাজত ইয়াক পৰম্পৰাগতভাবে খেলা হয়৷ তেওঁলোকে ঘিলাৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী টাকুৰীত সূতা মেৰিয়াই মাটিলৈ দলিয়াই ’লাটুম’ খেল খেলে৷
ঘিলা কি
ঘিলা খেলৰ ঘিলাটো প্ৰকৃততে এটা গছৰ গুটি৷ এই গছ অসমৰ হাবিত পোৱা যায়৷ ঘিলাগছ দুবিধ৷ এবিধ কাঁইটীয়া লতাজাতীয় আৰু আনবিধ বৃক্ষ৷ লতাজাতীয় ঘিলাৰ নাম লতাঘিলা বা মাকৰি ঘিলা৷ লতাজাতীয় ঘিলাৰ বৈজ্ঞানিক নাম, Entada pursaetha. এইবিধ হোলোং গছত বগায়৷ ঘিলাগছ সাধাৰণতে পাহাৰীয়া ঠাইত হয় আৰু ইয়াৰ ফল হিচাপে ডালত দীঘল ছেঁই হয়৷ ছেঁইত পাঁছ-ছটামানকৈ গুটি থাকে৷ ছেঁইবোৰ পুৰঠ হ’লে গুটিবোৰ টান হয় ডাঠ মটীয়া বা ৰঙা-ক’লা ৰঙৰ হয় আৰু ছিৰা ফাটি পৰা গুটিবোৰ সংগ্ৰহ কৰি ঘিলা খেলা হয়৷ ঘিলাগছৰ গুটিৰে খেলা হয় বাবে এই খেলৰ নাম ঘিলাখেল৷
খেলৰ বিধি
ঘিলা গছৰ গুটিৰ পৰা পোৱা ঘিলাগুটিৰে বিভিন্ন ধৰণে খেল খেলা হয়৷ প্ৰায় সকলোবোৰ খেলতে খেলুৱৈসকল দুটা ফৈদত ভাগ হয়৷ এবিধ খেলত এটা দলে ঘিলাগুটিবোৰ মাটিত আঁচ টানি শাৰী শাৰীকৈ পাতি দিয়ে আৰু প্ৰতিপক্ষই কিছু আঁতৰত নিৰ্দিষ্ট কৰি থোৱা ঠাইৰ পৰা আন এটা ঘিলা দলিয়াই শাৰী পাতি থোৱা ঘিলাবোৰ ওফৰাবলৈ যত্ন কৰে৷ তেনেদৰে শাৰীত পাতি থোৱা ঘিলা ওফৰাব পাৰিলে প্ৰতিপক্ষ জিকে৷ আন এটা খেলত, পৰৱৰ্তীকালৰ মাৰ্বল গুটি খেলৰ দৰে এটা গাঁত কৰি লোৱা হয় আৰু নিৰ্দিষ্ট দুৰত্বৰ পৰা খেলুৱৈয়ে ঘিলাগটি দলিয়াই গাঁতটিত পেলাবলৈ যত্ন কৰে৷ এনেদৰে দলিয়াওঁতে ঘিলা গাঁতত পৰিলে সংখ্যা হিচাপ কৰি পিছত হৰা-জিকা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়৷
ঘিলাখেলৰ খেলুৱৈ
ঘিলাগছ যিহেতু অসমৰ হাবিতেই প্ৰচুৰ পৰিমাণে পোৱা গৈছিল, এই খেলৰ প্ৰচলনো অসমতেই আছিল বুলি ধৰিব পাৰি৷ সাধাৰণতে পথাৰত গৰু চাৰিবলৈ যোৱা গৰখীয়া ল’ৰাবোৰৰ মাজতেই ঘিলাখেল বেছিকৈ জনপ্ৰিয় আছিল৷ সেয়ে এই খেলক গৰখীয়া ল’ৰাৰে খেল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ হ’লেও ঘিলাখেল ঘৰুৱাভাৱেও ল’ৰা-ছোৱালী উভয়ে খেলে৷ ঘিলাগুটিৰ নিমজ আৰু আকৰ্ষণীয় আকাৰে গুটিটোৰ প্ৰতি এক সন্মোহন আনি দিয়ে, যাৰ ফলত অকল ল’ৰা-ছোৱালীয়ে নহয়, জিয়ৰী-বোৱাৰী আনকি প্ৰাপ্তবয়স্ক পুৰুষেও এই খেল নেখেলাকৈ থাকিব নোৱাৰে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
২ ফেব্ৰুৱাৰী
২ ফেব্ৰুৱাৰী গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৩৩তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৩৪টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৩৫টা দিন) বাকী থাকে।
শুভপল্লব
শুভপল্লব (ଶୁଭପଲ୍ଲବ) এখন মাহেকীয়া উৰিয়া ই-আলোচনী। আলোচনীখন ২০১৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল সংগ্ৰাম কেশৰী সেনপতিয়ে। আৰম্ভনিতে আলোচনীখন ত্ৰৈমাসিক আছিল আৰু প্ৰথম দুটা সংখ্যা নৱপল্লৱ নামেৰে প্ৰকাশ পাইছিল। ২০২০ ৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা আলোচনীখন মাহেকীয়া হিচাপে প্ৰকাশ পাবলৈ লয়। ২০১৯ চনত আলোচনীখনৰ উৰিয়া ৱেব পৰ্টেল ওলাবলৈ ধৰে। পাছলৈ এই পৰ্টেলটোত ইংৰাজী, হিন্দী, তেলেগু, বঙালী, পাঞ্জাৱী, আৰু সংস্কৃতত ওলাবলৈ আৰম্ভ হয়।
এৰিচ
এৰিচ (Ares) হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীকসকলে আৰাধনা কৰা যুদ্ধ আৰু সাহসৰ দেৱতা। তেওঁ দ্বাদশ অলিম্পিয়ানৰ অন্যতম তথা জ্যুচ আৰু হীৰাৰ পুত্ৰ। পৌৰাণিক গ্ৰীক সাহিত্যত এৰিচে যুদ্ধৰ হিংসাত্মক, বিভীষিকাময় আৰু বন্য ৰূপটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। জ্ঞান আৰু সমৰ কৌশলৰ অধিষ্ঠাত্ৰী তেওঁৰ ভগ্নী এথেনাৰ স্বাভাৱৰ বিপৰীতে এৰিচে প্ৰায়েই ক্ৰুৰতা আৰু ৰক্তপিপাসু স্বভাৱক প্ৰতিফলিত কৰে।
গ্ৰীকসকল এৰিচৰ পক্ষে দ্বৈত ভাবাপন্ন: যদিও যুদ্ধক্ষেত্ৰত সফলতা লাভ কৰিব পৰাকৈ তেওঁৰ শাৰীৰিক সক্ষমতা আছে, তেওঁ এক ভয়ানক প্ৰলয়কাৰী, মানৱ-সংহাৰী শক্তি। তেওঁৰ দুই পুত্ৰ ফ'ব'চ (ভয়) আৰু ডেইম'চৰ (আতংক) লগতে এৰিচৰ প্ৰেমাস্পদ/ভগ্নী এন্য' (কন্দল) ৰথত উঠি এৰিচৰ সৈতে ৰণলৈ আহে। ইলিয়াদত এৰিচৰ পিতৃ জ্যুচে কয় যে দেৱতাৰ ভিতৰত তেওঁ এৰিচকেই আটাইতকৈ ঘৃণা কৰে। এৰিচৰ সংসৰ্গই বন্য, বিপদজনক বা সামৰিক গুণ থকা স্থান বা সামগ্ৰীৰ প্ৰাপ্তি ঘটায়। যুদ্ধৰ দেৱতা হিচাপে তেওঁৰ স্থান সন্দেহজনক। ট্ৰয়ৰ যুদ্ধৰ সময়ত এৰিচ পৰাজিতসকলৰ পক্ষত থকাৰ বিপৰীতে তেওঁৰ ভগ্নী এথেনা বিজয়ধ্বজা ধাৰণ কৰি বিজয়ী গ্ৰীকসকলৰ পক্ষত আছিল।
গ্ৰীক কিংবদন্তিসমূহত এৰিচৰ ভূমিকা সীমিত। যেতিয়াই কোনো আখ্যানত এৰিচৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটে তেওঁ কোনো অপমান গ্ৰাহ্য কৰিবলগা হয়। তেওঁক এফ্ৰ'ডাইটিৰ প্ৰেমিক হিচাপে জনা যায় যি কাৰুকলাৰ দেৱতা হেফাষ্টিয়াচৰ সৈতে বিবাহত বহে।
এৰিচৰ সমকক্ষ ৰোমান দেৱতা হৈছে মাৰ্চ।
চুমা পৰশতে
চুমা পৰশতে হৈছে ২০১৪ চনৰ ১৯ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা এখন ৰোমাণ্টিক থ্ৰিলাৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। 'নিৰি প্ৰডাক্‌চন'ৰ বেনাৰত বোলছবিখনৰ প্ৰযোজনা, পৰিচালনা আৰু কাহিনী জোনমণি দেৱী খাউণ্ডৰ। অভিনয় কৰে নৱাগত ইন্দুমৌলি নেওগ আৰু পশ্চিম বংগৰ অভিনেত্ৰী দেবস্মিতা বেনাৰ্জী আদিয়ে।
এৰিচ
ৰূপ বৰ্ণনা
এৰিচক শিৰোস্ত্ৰাণ, ঢাল আৰু তৰোৱাল বা যাঠী ধাৰণ কৰা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয়। 'এৰিচৰ চৰাইজাক' বুলি কৃষ্ণ সাগৰৰ উপকূলীয় দ্বীপত থকা এমাজনসকলৰ দেৱতাৰ স্থানক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰা এজাক পক্ষীক সূচোৱা হয়।
এৰিচ আৰু এফ্ৰোডাইটি
এলচিনাছৰ সভাত এজন গায়কে গোৱা গীতত উল্লেখ আছে যে, এবাৰ সূৰ্যদেৱতা হেলিঅ'চে হেফাষ্টিয়াচৰ ভৱনত গোপনে মৈথুনৰত এৰিচ আৰু এফ্ৰোডাইটিৰ চোৰাংচোৱাগিৰি কৰে। তেওঁ এই ঘটনাৰ সম্ভেদ এফ্ৰোডাইটিৰ পতি হেফাষ্টিয়াচক দিয়ে। হালকে হাটে-লোটে ধৰা পেলাবলৈ হেফাষ্টিয়াচে এখন অদৃশ্যপ্ৰায় জাল সাজে। সেইমতে যথাসময়ত এক অন্তৰংগ মুহূৰ্ত্তত এৰিচ আৰু এফ্ৰোডাইটি জালত ধৰা পৰে।
চুমা পৰশতে
অভিনয় শিল্পী
চলচ্চিত্ৰখনৰ মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰে নৱাগত ইন্দুমৌলি নেওগ আৰু পশ্চিম বংগৰ অভিনেত্ৰী দেবস্মিতা বেনাৰ্জীয়ে। আন অভিনয় শিল্পীসকল হ'ল লক্ষী, ভাস্কৰ, নীৰৱ, চিৰঞ্জীৱ, হেমন্ত, অংশুমান, পূৰ্ণমজ্যোতি, ত্ৰৈলোক্য, ডিম্পু, ৰূপম, জ্যোতিষ্মান, শংকৰজ্যোতি, শশাংক, অবিনাশ আদি।
এৰিচ
এৰিচ আৰু এফ্ৰোডাইটি
কিন্তু হেফাষ্টিয়াচ তাতেই ক্ষান্ত নাথাকি অলিম্পিয়ান দেৱ-দেৱীসকলক এই দৃশ্য চাবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। দেৱীসকল লজ্জাবোধৰ বাবে নাহে যদিও দেৱতাসকল যথাস্থানত উপস্থিত হয়। খেনোৱে এফ্ৰোডাইটিৰ ৰূপৰ প্ৰশংসা কৰাৰ লগতে খেনোৱে এৰিচৰ স্থান ল'বৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে। কিন্তু উপস্থিত সকলোৱেই দুয়োকে উপলুঙা কৰে। মুক্ত কৰি দিয়াৰ পিছত এৰিচ থ্ৰেচলৈ আৰু এফ্ৰোডাইটি পেফ'চলৈ প্ৰস্থান কৰে।
চুমা পৰশতে
সংগীত
চুমা পৰশতে চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালক চাজন নায়ক আৰু মণীষা বৰদলৈ। গীতসমূহত কণ্ঠদান কৰিছে জুবিন গাৰ্গ, দীক্ষু, চাজন নায়ক, মণীষা, প্ৰণামিকা আৰু তৃণ শৰ্মাই।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:২০১৪ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
এৰিচ
এৰিচ আৰু এফ্ৰোডাইটি
পৰৱৰ্তী সময়ত বৰ্ণিত আখ্যান অনুসৰি এৰিচে হেলিঅ'চৰ আগমণৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিবলৈ এলেকট্ৰায়'ন নামৰ এজন কমবয়সীয়া সৈনিকক দুৱাৰমুখত নিয়োগ কৰে। কিন্তু এলেকট্ৰায়'ন নিদ্ৰামগ্ন হৈ পৰে। হেলিঅ'চে আহি দুয়োকে দেখা পাই হেফাষ্টিয়াচক বাতৰি দিয়ে। খঙত এৰিচে এলেকট্ৰায়'নক এটা কুকুৰালৈ ৰূপান্তৰিত কৰে যি সদায়েই সূৰ্যোদয়ৰ বতৰা দিয়ে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
চূড়াকৰণ
চূড়াকৰণ (चूड़ाकरण) বা মুণ্ডন (मुण्डन) হিন্দুসকলৰ পালনীয় ষোল্লটি প্ৰধান বৈদিক ধৰ্মীয় আচাৰৰ এটা অন্যতম আচাৰ। সেই অনুসৰি চূড়াকৰণ অষ্টম আচাৰ। গৰ্ভাৱস্থাত সন্তানৰ মূৰত যি চুলি উৎপন্ন হয়, সেয়া মাঙ্গলিক অনুষ্ঠানসহ ক্ষুৰাই দিয়াকে চূড়াকৰণ বুলি কোৱা হয়। হিন্দু ধৰ্মৰ বাহিৰেও জৈন ধৰ্ম আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ কোনো কোনো শাখাসম্প্ৰদায়ে এই আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ মান্যতা দিয়ে।
এই সংস্কাৰসমূহ গৰ্ভাৱস্থা, শিশুৰ জন্ম, শিক্ষা, বিবাহ ও মৃত্যুৰ সৈতে সম্পৰ্কযুক্ত। সংস্কাৰসমূহৰ সংখ্যাক লৈ বিতৰ্ক নোহোৱা নহয়। গাৰ্যসূত্ৰ মতে সংস্কাৰৰ সংখ্যা ১২ বা ১৮টা। পিছলৈ ১৬টা সংস্কাৰে মান্যতা লাভ কৰে। এই সমূহকেই ষোড়শ সংস্কাৰ বোলা হয়। এই সংস্কাৰসমূহ হল: গৰ্ভাধাণ, পুংসবন, সীমন্তোন্নয়ন, জাতকৰ্ম, নামকৰণ, নিষ্ক্ৰমণ, অন্নপ্ৰাসন, চূড়াকৰণ, কৰ্ণভেদ, বিদ্যাৰম্ভ, উপনয়ন, বেদাৰম্ভ, কেশান্ত ও ঋতুশুদ্ধি, সমাবৰ্তন, বিবাহ আৰু অন্ত্যেষ্টি। 'চূড়াকৰণ' শব্দটো 'চূড়' আৰু 'কৰণ' শব্দৰ সন্ধিত সৃষ্টি হৈছে। চূড় বা চূড়া মানে হৈছে টিকনি আৰু কৰণ মানে কাৰ্য সম্পাদন অৰ্থাৎ চূড়াকৰণ মানে হৈছে টিকনি ৰখা কাৰ্য।
পালনৰ সময়
জন্মৰ পৰা ১বছৰ,তিনিবছৰ বা পাঁচ বছৰ বয়সত চূড়াকৰণ পতা হয়। অযুগ্ম মাহ যেনে: বহাগ, জেঠ, আহাৰ, মাঘ আৰু ফাগুন মাহত; তিথি হিচাপে দ্বিতীয়া, তৃতীয়া, পঞ্চমী, সপ্তমী, দশমী, দ্বাদশী, ত্ৰয়োদশী তিথিত, নক্ষত্ৰ হিচাপে অশ্বিনী, মৃগশিৰা, পুষ্যা, শ্ৰৱণা, পুনৰ্বসু, চিত্ৰা, স্বাতী, সতভিষা, ধনিষ্ঠা, হস্তা আৰু ৰেৱতী তিথিত, লগ্ন হিচাপে শুভদৃষ্ট আৰু শুভযুক্ত ধনু, মকৰ, মীন, কন্যা, মিথুন আৰু কুম্ভ লগ্নত চূড়াকৰণ পাতিব পাৰি। জন্ম মান, জন্ম বাৰত চূড়াকৰণ পতা নহয়।
বৈজ্ঞানিক ভিত্তি
শিশুৰ জন্মগত চুলি ঘন বা শক্তিশালী নহয়, দেহৰ মাংস পেশীবোৰ কঠিন হৈ অহাৰ লগে লগে মূৰৰ চুলিৰ ৰন্ধ্ৰবোৰ বিভিন্ন কাৰণত বন্ধ হৈ পৰে। সেয়ে জন্মৰ ১ৰ পৰা ৫ বছৰৰ ভিতৰত শিশুৰ চুলিবোৰ ক্ষুৰাই দিলে নতুনকৈ ঘন আৰু শক্তিশালী চুলি গজে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। অৱশ্যে ইয়াৰ কোনো বৈজ্ঞানিক প্ৰমাণ আজিলৈকে পোৱা নাযায়। মগজুৰ সুৰক্ষা আৰু সৌন্দৰ্যৰ বাবে চুলি ঘন আৰু সুন্দৰ হোৱা প্ৰয়োজন। হিন্দু ধৰ্মৰ চূড়াকৰণ বিধিত এই দৃষ্টিভংগীকেই নীতি-নিয়মৰ মাজেৰে মাংগলিক কাৰ্য হিচাপে পালন কৰাৰ প্ৰথা আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মীয় প্ৰথা
দ
দ অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ ১৮ নং আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে। 'দ'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'দ' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।
যুক্তবৰ্ণ (দ যোগ)
দ্ + গ = দ্গ = উদ্গিৰণ দ্ + ঘ = দ্ঘ = উদ্ঘাটন দ্ + দ = দ্দ =উদ্দাম দ্ + ধ = দ্ধ = যুদ্ধ দ্ + ন = দ্ন = আদ্নুৰু দ্ + ব = দ্ব = দ্বাৰা দ্ + ভ = দ্ভ = উদ্ভৱ দ্ + ম = দ্ম = ছদ্ম দ্ + য় = দ্য = পদ্য দ্ + ৰ = দ্ৰ = ভদ্ৰ দ্ + ৰ + উ = দ্ৰু = দ্ৰুত
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
ৰামন পৰিমালা
ৰামন পৰিমালা (জন্ম ২১ নৱেম্বৰ, ১৯৪৮) এগৰাকী ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ। বীজগণিতৰ ক্ষেত্ৰত অৱদানৰ বাবে তেখেতে সুনাম অৰ্জন কৰিছে। বৰ্তমান তেখেতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ এমৰী বিশ্ববিদ্যালয়ত গণিতৰ কলা আৰু বিজ্ঞান বিশিষ্ট অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে। বহু বছৰ ধৰি তেখেতে মুম্বাইৰ টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁৰ গৱেষণাত সংখ্যা তত্ত্ব, বীজগণিতীয় জ্যামিতি, আৰু ট'প'লজিৰ ব্যৱহাৰ হয়৷
পৰিচিতি
ভাৰতৰ তামিলনাডুত পৰিমালাৰ জন্ম আৰু শৈশৱকাল পাৰ হৈছিল। তেখেতে চেন্নাইৰ সাৰদা বিদ্যালয় ছোৱালী হাই স্কুল আৰু ষ্টেলা মাৰিচ কলেজত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেতে ১৯৭০ চনত মাদ্ৰাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰি ১৯৭৬ মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেতৰ উপদেষ্টা আছিল টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ (TIFR) ৰামায়েনগৰ শ্ৰীধৰন। সংখ্যাতত্ব, টপোগণিত আৰু বীজগাণিতিক জ্যামিতিৰ সহায় লৈ ঘাইকৈ তেখেতে বীজগণিতৰ ক্ষেত্ৰত গৱেষণা কৰিছে। বীজগণিতৰ কেইবাটাও দীৰ্ঘদিনীয়া তত্ব সমৰ্থন বা নাকচ কৰি তেখেতে নানা গৱেষণাপত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা গণিতজ্ঞ
বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য
বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য (Sustainable Development Goals চমুকৈ SDGs) বা গোলকীয় লক্ষ্য হৈছে "সকলোৰে বাবে এক উন্নত আৰু অধিক বহনক্ষম ভৱিষ্যত প্ৰাপ্ত কৰা"ৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা ১৭ টা আন্তঃসংযোজিত লক্ষ্যৰ এক সংগ্ৰহ। ২০১৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভাই সিদ্ধান্ত লৈ ১৭টা নতুন বহনক্ষম উন্নয়নৰ বিশ্বজোৰা লক্ষ্য বান্ধি দিছিল যিকেইটা ২০৩০ চনৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে। এই সিদ্ধান্ত মূলতে আছিল দৰিদ্ৰতা শেষ কৰিবলৈ, পৃথিৱীখন সুৰক্ষিত কৰিবলৈ আৰু ২০৩০ চনৰ ভিতৰত সকলো লোকে শান্তি আৰু সমৃদ্ধি উপভোগ কৰাটো নিশ্চিত কৰাৰ বাবে এক সৰ্বজনীন আহ্বান। ভাৰতত বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্যত সন্নিৱিষ্ট সমৃদ্ধ থকা জাতীয় সূচকসমূহৰ বিকাশৰ ভূমিকা, মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা পৰিকল্পনাসমূহৰ ৰূপায়ণৰ তত্ত্বাৱধায়ন কৰা, উন্নয়নৰ লক্ষ্য সাৰ্থক কৰাৰ বাবে ৰাজ্যসমূহৰ লগত সমন্বয় স্থাপন কৰাৰ বাবে নিটি আয়োগক নিয়োগ কৰা হৈছে।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘ শ্ৰেণী:বহনক্ষমতা শ্ৰেণী:প্ৰকল্প
চাৰ্কাছ
১৭৮২ চনত এষ্টলিয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে 'চাৰ্কাছ' শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰি 'ৰয়েল চাৰ্কাছ' নামৰ এটা চাৰ্কাছ দেখুওৱা কোম্পানী প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এনেদৰেই এষ্টলিয়ে চাৰ্কাছৰ লগত পূৰ্বতে জড়িত থকা বীভত্স মৃত্যু আৰু হত্যাৰ সকলো সম্পৰ্ক ছিন্ন কৰি জন্ম দিলে আধুনিক চাৰ্কাছৰ। এষ্টলিৰ চেষ্টাতেই অষ্টাদশ শতিকাৰ শেষৰফালে ফ্ৰান্স, ইংলেণ্ড, আমেৰিকা, ইটালী, ৰাছিয়া আদিতো চাৰ্কাছৰ শুভাৰম্ভ হ'ল। চাৰ্কাছৰ ইতিহাসত অসমৰো অৰিহণা নথকা নহয়। বহুতৰ মতে অসমৰ শিৱসাগৰৰ ৰংঘৰ বাকৰিত আহোম স্বৰ্গদেউসকলে যি ৰং-ধেমালি, জীৱ-জন্তুৰ যুঁজ আদিৰ আয়োজন কৰিছিল সেইবোৰ আচলতে এক প্ৰকাৰৰ চাৰ্কাছেই আছিল। কুৰি শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধৰ পৰা অসমতো আধুনিক চাৰ্কাছৰ প্ৰচলন হয়।
বনশ্ৰী সেনগুপ্ত
বনশ্ৰী সেনগুপ্ত (Banasree Sengupta) ভাৰতীয় গায়িকা আছিল। তেওঁ ১৯৮৬ত তৎকালীন চোভিয়েট সংঘৰ সঙ্গীত মঞ্চত ভাৰতৰ হৈ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। তেওঁ বঙালী, হিন্দী, ভোজপুৰী, ওড়িয়া আৰু অসমীয়া ভাষাত গীত গাইছে।
ব্যক্তিগত জীৱন
সেনগুপ্তৰ জন্ম হুগলিৰ চুঁচুড়াত হৈছিল।  তেওঁ আনুমানিক জন্মবৰ্ষ ১৯৪৬। তেওঁৰ দেউতাক শৈলেন্দ্ৰনাথ ৰায় এগৰাকী উচ্চাঙ্গ সঙ্গীত শিল্পী আছিল। বনশ্ৰী সেনগুপ্তই শান্তি সেনগুপ্তৰ সৈতে বিয়া হৈ কলকাতালৈ গুচি আহিছিল।
সঙ্গীত জীৱন
সেনগুপ্তই প্ৰথমে তেওঁৰ দেউতাকৰ পৰা সঙ্গীতৰ শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে। পৰৱৰ্তী কালত সুধীন দাশগুপ্তৰ ওচৰত সুদীৰ্ঘ ২০ বছৰ তালিম লয়। তেওঁ সুধীন দাশগুপ্ত, প্ৰবীৰ মজুমদাৰ,নীনা সেন, সাগৰুদ্দিন খান, সন্তোষ সেনগুপ্ত, দীনেন্দ্ৰ চৌধুৰী আদি বিশিষ্ট সঙ্গীত শিল্পীৰ সৈতে কাম কৰিছে।
১৯৬৬ চনত তেওঁ প্ৰথম কণ্ঠশিল্পী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। তেওঁ অসংখ্য গীত গাইছে। ষাঠি আৰু সত্তৰৰ দশকত তেওঁ বহুতো জনপ্ৰিয় গীত উপহাৰ দিছে। তেওঁ বঙালী, হিন্দী, ভোজপুৰী, ওড়িয়া আৰু অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে কাম কৰিছে।
সেনগুপ্তই গীত গোৱা কেইখনমান বঙালী আৰু হিন্দী ছবি হ'ল- ছুুুটি (১৯৬৭), নিমন্ত্ৰণ (১৯৭১), বিন্দুৰ ছেলে (১৯৭৩), প্ৰান্তৰেখা (১৯৭৪), ৰোঁ ভৰা বসন্ত (১৯৭৪), দুুুুলহন ৱহি জো পিয়া মন ভায়ে (১৯৭৭), সানাই (১৯৭৭), এক যে ছিল দেশ (১৯৭৭), ন্যায় অন্যায় (১৯৮১), আলোয় ফেৰা (১৯৮৫), বিদ্ৰোহী (১৯৮৭), অঞ্জলি (১৯৮৮), ছন্দনীড় (১৯৮৯), পথ ও প্ৰাসাদ (১৯৯১), নটী বিনোদিনী (১৯৯৪), বড় বৌ (১৯৯৭), ইত্যাদি।
তেওঁ গোৱা কিছু বিখ্যাত গীত হ'ল – আজ বিকেলেৰ ডাকে তোমাৰ চিঠি পেলাম, আমাৰ অঙ্গে জ্বলে ৰংমশাল, ছি ছি ছি এ কী কাণ্ড কৰেছি, দূৰ আকাশে তোমাৰ সুৰ, আমাৰ আঁধাৰ ঘৰেৰ প্ৰদীপ, সুন্দৰ বনে সুন্দৰী গাছ, খুশিয়া হি খুশিয়া, ইত্যাদি। তেওঁ আকাশবাণী আৰু দূৰদৰ্শনৰ শিল্পী হিচাপেও কাম কৰিছে।
বঁটা-বাহন
বৰ্ণময় সঙ্গীত জীৱনৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁ উত্তম কুমাৰ বঁটা, মাদাৰ টেৰেচা বঁটা, মাইকেল মধুসূদন বঁটা, বিএফজেএ বঁটা, প্ৰমথেশ বৰুৱা বঁটা ইত্যাদি বহুতো বঁটা লাভ কৰিছে।
মৃত্যু
২০১৭ চনৰ ১৯ ফেব্ৰুৱাৰীত ৭১ বছৰ বয়সত সেনগুপ্তৰ মৃত্যু হয়। কলকাতাৰ কেওৰাতলা মহাশ্মশানত তেওঁৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰা হয়। তেওঁ হাওফাওৰ সংক্ৰমণৰ উপৰিও হৃদযন্ত্ৰ, যকৃৎ আৰু বৃক্কৰ ৰোগত ভুগিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ওড়িয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
দিলীপ বৰা
অধ্যাপক দিলীপ বৰা (ইংৰাজী Dilip Borah); জন্ম: ১৯৬৪, ১ আগষ্ট) একাধাৰে লেখক, সমালোচক, সম্পাদক আৰু অধ্যাপক) তেওঁ অসমীয়া সাৰেগামা আলোচনীৰ সম্পাদনা উপদেষ্টা আছিল। দৈনিক জনমভূমি আৰু অসমীয়া খবৰ কাকতৰ দৈনিক স্তম্ভ লেখক আছিল। নতুন নিনাদৰ মুক্তভাসৰ নিয়মীয়া লেখক আছিল। দৈনিক গণ অধিকাৰৰ মুখ্য সম্পাদকৰ দায়িত্বও গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ বৰ্তমান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যায়ন বিভাগৰ জেষ্ঠ অধ্যাপক।
বংশ পৰিচয়
বৰাৰ পিতৃ স্বৰ্গীয় ডম্বৰুধৰ বৰা পেছাত এজন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক আছিল। মাতৃৰ নাম আছিল হেমলতা বৰা।
কৰ্ম জীৱন
তেখেত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগৰ অধ্যাপক ৰূপে কৰ্মৰত। ইয়াৰোপৰি তেওঁ Comparative Indian Literature Associationৰ সাধাৰণ সম্পাদক, North East India Network for Academic Discourseৰ অধ্যক্ষ আৰু অসমীয়া সাহিত্য সন্মিলনীৰ মুখ্য় সচেতক ৰূপে কৰ্মৰত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
কৰ্ণ
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। কৰ্ণ শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে।
মায়ামৰা সম্প্ৰদায়
মায়ামৰা বা মোৱামৰীয়া (Moamariya) সম্প্ৰদায় হৈছে অনিৰুদ্ধদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ঐতিহাসিক মায়ামৰা সত্ৰৰ শিষ্যসকল। এওঁলোক বিভিন্ন জাতি-প্ৰজাতিৰ যেনে মৰাণ, চুতীয়া, কছাৰী, আহোম, কৈৱৰ্ত্ত আদি। এই শিষ্যসকল অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত বিস্তৃত হৈ আছিল। মোৱামৰীয়া শিষ্যসকলৰ ভিতৰত সংখ্যাগৰিষ্ঠ আছিল মৰাণসকল। বৰ্তমান মায়ামৰা নামেৰে কেৱল মটক আৰু মৰাণসকলকে বুজোৱা হয়। আহোম ৰজাৰ বিৰুদ্ধে একত্ৰিত হৈ মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সূচনা কৰাৰ পৰা এওঁলোক এইনামেৰে জনজাত হৈ পৰে।
নামৰ উৎস
কথিত আছে যে মোৱামৰীয়া বা মায়ামৰা শব্দটো উৎপত্তি হৈছিল মাজুলীৰ এখন বিলৰ পৰা। এই বিলৰ পাৰতে মায়ামৰা সম্প্ৰদায়ৰ গুৰু অনিৰুদ্ধদেৱে এখন সত্ৰ পাতিছিল। এই বিলত মোৱা মাছ উভৈনদী আছিল বাবে সত্ৰৰ শিষ্যসকলক মোৱামৰা বা মোৱামৰীয়া বুলি কোৱা হৈছিল।
মায়ামৰা সত্ৰত অধিকাৰৰ মত অনুসৰি আকৌ প্ৰকৃততে মোৱামৰা ‘মায়ামৰা’ৰ অপভ্ৰংশহে। তেওঁলোকৰ মতে শ্ৰীশ্ৰীঅনিৰুদ্ধদেৱ এজন সাত্বিক সিদ্ধ পুৰুষ আছিল আৰু পৃথিৱীৰ কোনো মায়া-মোহে তেওঁক আকৃষ্ট কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল। এই শিক্ষাকে তেওঁ তেওঁৰ শিষ্যসকলকো দিছিল। মায়াৰ পৰা মুক্ত বাবেই তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰা সত্ৰক ‘মায়ামৰা’ আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলক ‘মোৱামৰীয়া’ বুলি অভিহিত কৰা হয়।
অন্য এক কিংবদন্তী অনুসৰি আহোম ৰজা চুকামফা বা খোৰাৰজা (১৫৩৯-১৫৫১) ই এবাৰ অনিৰুদ্ধদেৱক ৰাজসভালৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল। ৰাজসভাত ৰজাই এটা কলহৰ ভিতৰত এখন গামোচা ৰাখি তাৰ ভিতৰত কি আছে বুলি প্ৰশ্ন কৰাত অনিৰুদ্ধদেৱে কাল সৰ্প আছে বুলি উত্তৰ দিলে। এই কথা শুনি সকলোৱে হাঁহিবলৈ ধৰাত অনিৰুদ্ধদেৱে কলহৰ মুখ খুলি চাবলৈ কয়। মুখ খোলাত সঁচাকৈয়ে কিচকিচিয়া কলা এডাল সাপে ফঁণামেলি বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। ৰজা আৰু সভাসদ সকলে তাকে দেখি ভয় খোৱাত অনিৰুদ্ধদেৱে কলহত হাত দি কালসৰ্প নোহোৱা কৰে। এই ঘটনাৰ পিছৰ পৰা তেওঁক মায়া মাৰিব পৰা মায়ামৰা গুৰু হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয় আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলক মায়ামৰা বুলি অভিহিত কৰা হয়।
উৎসৱ
মায়ামৰা সম্প্ৰদায়ৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ হৈছে ব’হাগ বিহু। তদুপৰি ভোজনী খুউৱা বা লখিমী সবাহ, আইমতা সকাম, বুঢ়ী মেথি কাম বা বিঘিণী বিয়পা সমাজ আদি পৰম্পৰাগতভাৱে পালন কৰা হয়। ইয়াৰ বাহিৰেও মৰা মৃতকৰ কাম, দহা-কাজ, নৱজাতকৰ ক্ৰিয়া-কৰ্ম, বৰসবাহ, বংশাৱলী সভা আদি সামাজিক অনুষ্ঠান পাল নকৰা হয়।
মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ
আহোম ৰাজ্যত প্ৰচলিত পাইক প্ৰথা পৰিৱৰ্তিত সমাজ ব্যৱস্থা আৰু অৰ্থনীতিৰ লগত খাপ নোখোৱা হৈ আহিছিল। কেইবাখনো সত্ৰৰ উত্থানৰ হোৱাত পাইকৰ বাবে মানুহ কমি আহিছিল আৰু আহোম ৰজাঘৰীয়াৰ বাবে সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছিল। মায়ামৰা বা মোৱামৰীয়া সত্ৰই আন ৰাজসত্ৰসমূহৰ লগত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল। আহোম ৰজাই এই কথা ভাল নাপাই মোৱামৰীয়াসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ আৰম্ভ কৰে। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ স্বৰ্গদেও লক্ষ্মী সিংহৰ দিনত আৰম্ভ হয় আৰু স্বৰ্গদেও কমলেশ্বৰ সিংহৰ দিনত শেষ হয়। ১৭৬৯ চনৰ পৰা ১৮০৫ চনলৈ ৩৬ বছৰ জুৰি এই বিদ্ৰোহ চলিছিল। পাছলৈ মোৱামৰীয়া নেতাসকলে আহোম ৰজাৰ লগত শান্তি চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
লোকবিশ্বাস
লোকবিশ্বাসসমূহ লোকসংস্কৃতিৰ এটা প্ৰধান অংগ। লোকবিশ্বাস হৈছে পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰচলিত কিছুমান আচাৰ-আচৰণ আৰু ধ্যান-ধাৰণা। সমাজত মানুহৰ বিভিন্ন কৰ্মৰ সৈতে জড়িত শুভ-অশুভ ধাৰণাবোৰেই লোকবিশ্বাস।
অসমৰ লোকবিশ্বাস
অসমত প্ৰচলিত লোকবিশ্বাসবোৰক বিভিন্ন ধৰণে ভাগ কৰি দেখুৱাব পাৰি, যেনে-
জন্তু সম্পৰ্কীয় লোকবিশ্বাস
অসমত জীৱ-জন্তু সম্পৰ্কীয় বহুতো লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত আছে। পশুৰ ভিতৰত বান্দৰ পূজা বহু সম্প্ৰদায়ে কৰে। বান্দৰ বধ কৰা পাপ বুলি বহুতৰে বিশ্বাস। ক'লা মেকুৰীক ভূত-প্ৰেত বুলি ভবা হয়। মেকুৰীয়ে যাত্ৰাকালত বাট কাটিলে অমংগল বুলি ভবা হয়। তেনেদৰে যাত্ৰাকালত হাতী দেখা মংগলজনক বুলি ভবা হয়। শিয়ালক ধূৰ্ত বুলি ভবা হয়।
চৰাই-চিৰিকটি বিষয়ক লোকবিশ্বাস
অসমৰ জনমানসত ফেঁচা,হুদু,কপৌ, কাউৰী,ম'ৰা আদি বহুতো চৰাই সম্পৰ্কীয় লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত আছে। ফেঁচাই নিউ নিউকৈ চিঞৰিলে কোনো লোকৰ মৃত্যু হয় বুলি বিশ্বাস আছে। তেনেদৰে কাউৰীয়ে ৰমলিয়ালে আলহী আহে বুলি আৰু কৰ্কশ মাতেৰে চিঞৰিলে কোনো দুসংবাদ পায় বুলি বিশ্বাস আছে। কুকুৰা যুঁজিলে আলহী আহে বুলি ভবা হয়। ম'ৰা চৰাইৰ পাখিৰ সৌন্দৰ্য আৰু কৃষ্ণই মূৰত পিন্ধা বাবে বহুতে ঘৰৰ মূধত ম'ৰা চৰাই সাজি লয়।
অলৌকিক বা স্বৰ্গীয় বস্তু সম্পৰ্কীয় লোকবিশ্বাস
আঁহত,বেল,সিজু,বৰগছ,জৰীগছ আদিত দেৱতা থকা বুলি ভবা হয়।
মানৱ শৰীৰ আৰু আচৰণ সম্পৰ্কীয় লোকবিশ্বাস
পুৰুষৰ বাওচকু আৰু বাও বাহু আনহাতে নাৰীৰ সোঁ চকু আৰু সোঁ বাহু লৰিলে বেয়া বুলি বিশ্বাস আছে। গাত তুলসীৰ চিহ্ন থাকিলে ভাল বুলি বিশ্বাস আছে।
দিন-বাৰ-মাহ-তিথি-দিশ সম্পৰ্কীয় লোকবিশ্বাস
শনিবাৰ,মংগলবাৰে শুভ কৰ্ম কৰিব নাপায় বুলি বিশ্বাস আছে। চন্দ্ৰগ্ৰহণ, সূৰ্যগ্ৰহণৰ সময়ত বাহিৰ ওলাব নাপায় বুলি বিশ্বাস আছে। লালুংসকলে আৰু মিচিংসকলে বুধবাৰটোক শুভ বুলি বিশ্বাস কৰে।
যাত্ৰা সম্পৰ্কীয় লোকবিশ্বাস
যাত্ৰাৰ সময়ত খালী কলহ দেখা, মাকৰ বাহিৰে অন্যলোকে পিছফালৰ পৰা মতা বেয়া অশুভ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। যাত্ৰাকালত মেকুৰীয়ে বাট কাটিলে অশুভ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
সংকেত লোকবিশ্বাস আৰু যাদু লোকবিশ্বাস
একক পৰাকৰণ বা চৰ্ত আৰু পৰিণতিৰ সংমিশ্ৰণত সৃষ্টি হয় সংকেত লোকবিশ্বাসৰ। এই জাতীয় লোকবিশ্বাসে ভবিষ্যদ্বাণীৰূপে প্ৰকাৰ্য্য সাধন কৰে। যিবোৰ সংকেত অন্ধবিশ্বাস মানৱৰ বিভিন্ন কাৰ্যাৱলীৰ পৰা জন্ম হৈছে--সেইবোৰ সম্পূৰ্ণ ভাৱে আকস্মিক নাইবা সমপাতনিক আৰু যিবোৰ মানৱীয় কাৰ্য্যাৱলীৰ পৰা জন্ম হোৱা নাই সেইবোৰৰ প্ৰধান নিৰ্দেশক হৈছে স্বৰ্গীয় বা দৈবিক জীৱ-জন্তু আৰু গছ-গছনি আদি। সংকেত লোকবিশ্বাসৰ এটা প্ৰধান বিশেষত্ব হৈছে- সংকেত বা চিহ্নবোৰ দেখাত অপৰিহাৰ্য যদিও প্ৰকাৰ্যৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰায় সেইবোৰৰ অনুবৰ্তী পৰিণাম পৰিহাৰ কৰিব পাৰি। উদাহৰণস্বৰূপে চন্দ্ৰ বলয়ে বৰষুণৰ ভৱিষ্যতবাণী কৰে বা ভূমিকম্পই অনতিপলমে বৰষুণ হোৱাৰ ইংগিত দিয়ে। ইয়াত চন্দ্ৰবলয় আৰু ভূমিকম্প চিহ্ন বা উপকাৰণ আৰু বৰষুণ হোৱাৰ ইংগিত প্ৰত্যেকটো চিহ্নৰ অনুবৰ্তী পৰিণাম। দ্বিতীয়তে, চন্দ্ৰ বলয় বা ভূমিকম্প কোনোৱে পৰিহাৰ কৰিব নোৱাৰে। পাকেটৰ মতে ভৱিষ্যতবাণী সম্পৰ্কীয় চিহ্নবোৰক আকস্মিক সম্পৰ্কযুক্ত লোকবিশ্বাস বুলিবও পাৰি। স্বৰূপাৰ্থত পাকেটৰ এই অনুমান গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰি - এই কাৰণেই যে, চৰ্ত বা উপকাৰণৰ লগত পৰিণামৰ সম্পৰ্ক আকস্মিক হ'ব নোৱাৰে। যেনে চন্দ্ৰ বলয়ে দেখা দিয়া মানেই বৰষুণ দিয়া নহয়, বৰষুণ হ'ব বুলি ইংগিতহে কৰে। তেনেদৰে ভূমিকম্প হোৱা মানেই বৰষুণ দিয়া বুলি ক'ব নোৱাৰি, বৰষুণ হোৱাৰ আগজাননীহে দিয়ে। পূৰ্ববৰ্তীতা আৰু আকস্মিকতাৰ মাজত পাৰ্থক্য বিদ্যমান। কেৱল পূৰ্বিতাই আকস্মিকতা নহয়। চিহ্ন বা সংকেতেই প্ৰয়োজনীয় নিমিত্তকৰণ হ'ব নোৱাৰে; কাৰণ মাত্ৰ এটা পৰিণাম বিশিষ্ট একাধিক সংকেত লোকবিশ্বাসৰ প্ৰচলনো পৰিলক্ষিত নোহোৱাকৈ নাথাকে। বৰষুণ হোৱাটো যিহেতু অনিবাৰ্য চৰ্ত গতিকে বৰষুণ হ'বৰ বাবে কোনো ধৰণৰ সংকেত বা চিহ্নৰ প্ৰয়োজন নাই। চন্দ্ৰ বলয়ে দেখা নিদিলেও অথবা ভূমিকম্প নহ'লেও বৰষুণ হ'ব পাৰে। দিনত চন্দ্ৰ বলয় দেখা নাযায়, গতিকে দিনৰ প্ৰসংগত অন্য চিহ্নৰ অৱতাৰণা কৰা স্বাভাৱিক। দিনত গাতৰ পৰা কেঁচু ওলালেও বৰষুণ হয় আনকি পৰুৱা আদি গাতৰ পৰা ওলোৱা কাৰ্যইও বৰষুণৰ সংকেত দিয়ে। আন যিকিনহওক, সংকেত বা চিহ্নই স্থিৰ নিৰ্দেশকৰ ভূমিকা সম্পাদন কৰে।
পাকেট-এ উল্লেখ কৰা সুনিৰ্দিষ্ট আৰু অনিৰ্দিষ্ট নিয়ন্ত্ৰিত চিহ্নক মেজিক বা যাদু লোকবিশ্বাস বুলিব পাৰি। মেজিক লোকবিশ্বাস প্ৰায়েই বহু চৰ্ত বা উপকাৰণ বিশিষ্ট আৰু এই শ্ৰেণীৰ লোকবিশ্বাসে ভবিষ্যতবাণী কৰাৰ বিপৰীতে বিহিতীকৰণৰ ব্যৱস্থাহে কৰে। সংকেত লোকবিশ্বাসৰ তুলনাত মেজিক লোকবিশ্বাসত মানুহৰ আভিপ্ৰায়িক কাৰ্যাৱলী মূৰ্ত হৈ উঠে, যিহেতু মানুহৰ কাৰ্যাৱলী আভিপ্ৰায়িক গতিকে এইবোৰ পৰিহাৰ যোগ্য। মানুহে দুৰ্ভাগ্যৰ পৰা‌ হাত সাৰি থাকিব পাৰে যদিহে সোমবাৰে পূব দিশে যাত্ৰা নকৰে। বৃহস্পতি বাৰে আবেলি কোনো কাম আৰম্ভ নকৰিলে অশুভ জনক পৰিণতিৰ সন্মুখীন হ'ব নালাগে। কৰবালৈ যাত্ৰা কৰাৰ সময়ত যদি কাউৰীয়ে ক'ৰবাৰ পৰা উৰি আহি মূৰৰ চুলি ছিঙি নিয়ে তেন্তে সেই যাত্ৰা পৰিহাৰ কৰা উচিত,অন্যথাই মৃত্যুৰ দৰে দুৰ্ভাগ্যজনক পৰিস্থিতিত পতিত হোৱাৰ আশংকা। চিহ্ন বা সংকেত লোকবিশ্বাস আৰু যাদু লোকবিশ্বাসৰ মাজত পাৰ্থক্য দেখা যায়। প্ৰথমবিধ অন্ধবিশ্বাস প্ৰায় অনিমিত্ত ইয়াৰ বিপৰীতে দ্বিতীয় বিধ লোকবিশ্বাসত নিমিত্ততা প্ৰায়ে বৰ্তমান থাকে। কোনো এটা লোকবিশ্বাসত অন্তৰ্নিহিত হৈ থকা পৰিণতি প্ৰায়ে সংঘটিত নহয়, যদিহে সোপাধিক বা চৰ্তসাপেক্ষ‌ কাৰ্যাৱলী আৰোপ কৰা নহয়। চৰ্ত পৰিপূৰণেই নিমিত্তকাৰণ। যাদু লোকবিশ্বাসত চৰ্ত অনিবাৰ্য হ'ব নোৱাৰে। ভৱিষ্যত সম্পৰ্কে ভৱিষ্যতবাণী কৰা আৰু ভৱিষ্যতৰ প্ৰস্তুতি ক্ৰমে সংকেত লোকবিশ্বাস আৰু যাদু লোকবিশ্বাসৰ অন্যতম লক্ষ্য। বৰষুণ, মৃত্যু, দুৰ্ভাগ্য আদিৰ বিষয়ে ভৱিষ্যতবাণী নকৰি মেজিক লোকবিশ্বাসৰ প্ৰয়োগ কৰি বৰষুণ দিয়াব পাৰে, মৃত্যুক আহ্বান কৰিব পাৰে অথবা দূৰ্ভাগ্য নমাই আনিব পাৰে। চন্দ্ৰ বলয়ৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি বৰষুণৰ সংকেত দিয়াতকৈ'দেৱজিত' পুথি পঢ়ি নাইবা 'হুদুম-পূজা' কৰি অথবা‌ 'হাইদাং-গীত' গাই বৰষুণ দিয়াব পাৰে। সংকেত লোকবিশ্বাসৰ ক্ষেত্ৰত মানৱ নিষ্ক্ৰিয়, আনহাতে মেজিক লোকবিশ্বাসৰ ক্ষেত্ৰত মানৱ সক্ৰিয়। বিশ্বাস আৰু ক্ৰিয়া-কাণ্ডৰ প্ৰসংগতো সংকেত আৰু যাদু লোকবিশ্বাসৰ মাজত পাৰ্থক্য দেখা যায়। সংকেত লোকবিশ্বাস যুক্তিহীন বিশ্বাস আৰু ই আচাৰ অনুষ্ঠানৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত।
বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত উৰ্বৰা-বিশ্বাস
বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত উৰ্বৰা-ধাৰণাৰ প্ৰভাৱ অতি বেছি। অসমৰ মঙ্গোলীয়া তথা অষ্ট্ৰিক সংস্কৃতিসম্পন্ন সমাজত তিৰোতাৰ মূল্য অধিক। ঘাইকৈ তিৰোতাৰ প্ৰজনন শক্তি আছে আৰু পোনপটীয়াকৈ বংশবৃদ্ধিত সহায় কৰে। তদুপৰি তিৰোতা কৃষিকৰ্মৰ সহকৰ্মী। সেয়েহে একালত ছোৱালীৰ জন্ম হ’লে লক্ষ্মীৰ আগমণ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। নোৱাই-তোলনী বিয়াক পুষ্পোৎসৱ বোলা হয়। ছোৱালীৰ প্ৰথম ঋতু স্নান হ’লেই যেন গছ-লতাত ফুল ফুলে। শইচ কৃষকৰ আশা পূৰণৰ অৰ্থে আগবাঢ়ে। সেইবাবে নোৱাই তোলনীৰ সময়ত যিবোৰ আচাৰ- অনুষ্ঠান পতা হয়, সকলোতে উৰ্বৰা-বিশ্বাস আছে বৰ্তমান। বহুতো ঠাইত ছোৱালীজনীক বিয়াৰ দৰেই নোৱাই-ধুৱাই ভৱিষ্যতে দাম্পত‍্য জীৱনৰ অৰ্থে সজাগ কৰি দিয়া হয়। কোনো গাঁৱলীয়া সমাজত চাৰিদিনৰ পৰা বিয়া-তোলালৈ বাকী কেইদিন জীয়ৰী ছোৱালীয়ে ৰাতি ৰখে। বিয়া নাম গাই ছোৱালীজনীক সম্ভাব্য জীৱনৰ কথাবোৰ শিকাই দিয়ে। বিয়াৰ আগদিনা আখৈ ভাজে, আখৈ যিমানে ফুটে ছোৱালী জনীয়ে সিমানেই প্ৰজনন ক্ষমতা লাভ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰে। নোৱাই-তোলনী বিয়া অনুষ্ঠানটোৱেই উৰ্বৰা-বিশ্বাসৰ পৰা জন্ম হৈছে।বিয়া সামাজিক অনুষ্ঠান। ইয়াৰ ফলত নাৰী পুৰুষৰ যৌন আৰু যুগ্মজীৱন আৰম্ভ হয় আৰু বংশ বৃদ্ধি হয়। যিখন সমাজত মানুহৰ প্ৰয়োজনেই  আছিল সৰ্বাধিক, সেইখন সমাজত যি প্ৰক্ৰিয়াৰ মাধ্যমত বংশ বৃদ্ধিৰ পৰম্পৰা গঢ় লৈ উঠে, সেই সামাজিক প্ৰক্ৰিয়াৰ লগত সকলো আশা-আকাংক্ষা সংযোজিত কৰি কেতবোৰ আনুষঙ্গিক অনুষ্ঠানৰ পাতনি তৰিছিল। এই সকলোবোৰ উৰ্বৰা-বিশ্বাসৰ লগত জড়িত। দৰা-কন্যাৰ মিলনৰ উপৰিও যাতে প্ৰজনন শক্তি লাভ কৰে, সেইবাবে লোকবিশ্বাসসন্মত কিছুমান কাম কৰিছিল। কোনো কোনো ঠাইত জীয়া মাগুৰ মাছ এহালি নিয়া হয়। আহোমসকলৰ চকলঙৰ পূৰ্বে পতা আয়ুতোলা অনুষ্ঠানতো উৰ্বৰা-ধাৰণা নিহিত হৈ আছে। বিয়াত কলপুলি যুৰীয়াকৈ পোতা, বেইৰ তলত কণী পোতা, দৰা-কন্যাক কণী খাবলৈ দিয়া, আখৈ ছটিওৱা, চাউল ছটিওৱা আদি অনুষ্ঠান উৰ্বৰা-বিশ্বাসৰেই প্ৰতীক।
বিহু উৎসৱৰ লগত উৰ্বৰা-বিশ্বাস
বিহু উৎসৱৰ সকলো অনুষ্ঠানেই উৰ্বৰা-ধাৰণাৰ ভেঁটিত প্ৰতিষ্ঠিত। কাতি বিহুৰ দিনা যেতিয়া ধানৰ গেৰেলি মেলে সেইদিনা পথাৰত এগছি চাকি দি লখিমীক অৰ্থাৎ সৃজনীশক্তিক প্ৰণিপাত জনায়। মাঘ বিহুৰ উৰুকাৰ দিনা লাগনী গছবোৰৰ গুৰিত খেৰ বা নৰাৰে বান্ধি কোৱা হয়, মাঘ নোৱাবলৈ নাযাবি, থোপাথোপে লাগিবি। ব’হাগ বিহুৰ এমাহৰ আগৰে পৰা ৰাতি বিহু অনুষ্ঠিত হয়। যেতিয়া পথাৰত আহু-বাও ধান লহপহকৈ বাঢ়ি আহে, তেতিয়া যৌনধৰ্মী গীত গাই নাচিলে পৃথিৱীৰ উত্তেজনা আৰু উৎপাদিকা শক্তি বৃদ্ধি পায়। বিহুতলী পতা হৈছিল আঁহত কিম্বা জৰি গছৰ তলত। কেতিয়াবা জামুক আৰু আমৰ তলতো বিহু নাচিছিল। বড়, আঁহত গছৰ গুটিটো চুলিডালৰ গুৰিটোৰ সমান, কিন্তু তাৰেই বুকুত বিশাল গছজোপাৰ সৃজনীশক্তি সুপ্ত হৈ থাকে। সেইবাবে বড়গছৰ গুৰি বিহুতলীতৰ অৰ্থে বাছি লোৱাটো উৰ্বৰা বিশ্বাসৰেই পৰিণতি। যিবোৰ গছ-বনে সৰহীয়াকৈ পুলি-পোখা দিয়ে, যিবোৰ গছত অধিক গুটি ধৰে, যিবোৰ গছ-বনৰ জীৱনীশক্তি অধিক সেইবোৰকে আনুষ্ঠানিকভাৱে মঙ্গলজনক বুলি গণ্য কৰে।কণী, মাছ আদিৰ প্ৰজননশক্তি থকা বাবেই সহজে ব‍্যৱহাৰ কৰা হয়। তৰা, পাটিদৈ, কচু আদি গছ সহজতে নমৰে আৰু পুলিপোখাও সৰহকৈ দিয়ে। হাঁহ-ছাগলী আদি মাৰি বা বলি দি সকাম কৰিলে জীৱটোৱে মানুহৰ মঙ্গল সাধন কৰে বুলি বিশ্বাস কৰে। অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু লোকবিশ্বাসত উৰ্বৰা-ধাৰণাৰ অস্তিত্ব সঘনাই অনুভৱ কৰা হয়। ই ব‍্যাপক অধ্যয়নৰ বিষয়।
বৰষুণ
মানৱ সভ্যতাৰ বুৰঞ্জীত যিদিনাই কৃষ্টিৰ কঠীয়া গজিছিল,সেইদিনাই মানুহে বৰষুণ বিচাৰিছিল। তথাপি মানুহে বিচৰামতে বৰষুণ নহৈছিল; কেতিয়াবা আকৌ নিবিচৰাকৈ বৰষুণ ধাৰাসাৰে দিছিল; সেইবাবে মানুহে পাছলৈ বৰষুণক অধিদৈৱিক শক্তি বুলি বিবেচনা কৰিছিল। বৈদিক আৰ্যসকলেই বৰষুণৰ অন্তৰালত ইন্দ্ৰৰ মহাত্ম‍্য অনুভৱ কৰিছিল আৰু সময়ত বৰষুণ বিচাৰি যজ্ঞত হোম দিছিল। পশুপালক বৈদিক আৰ্যসকলতকৈ শালি খেতি কৰা অষ্ট্ৰিকসকলৰ যথা সময়ত অধিক পৰিমাণে বৰষুণৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। ব'হাগৰ বিহুত "বাতবৃষ্টি হৰদেৱ মহাদেৱ নমস্তুতে" বুলি অতিবৃষ্টি নিবাৰণ কৰিবলৈ নাহৰ পাতত মন্ত্ৰ লিখি থৈছিল বুলিও যথা সময়ত বৰষুণো কামনা কৰিছিল। উত্তৰ ব্ৰহ্মৰ শ্যাণ ৰাজ্যত ব'হাগৰ বিহুৰ সময়ত হুচৰি গাঁৱতে খেতিৰ বতৰত নিয়মীয়া বৰষুণ দি অতিবৃষ্টি-অনাবৃষ্টি নিবাৰণ কৰিবলৈ উপৰি পুৰুষসকললৈ এতিয়াও প্ৰাৰ্থনা জনায়। এইদৰে কৃষি সভ্যতাৰ বুৰঞ্জী বৰষুণ সৰ্ম্পকে অনেক বিশ্বাস প্ৰতিষ্ঠিত হ'ল আৰু অনেক অনুষ্ঠানো অনুষ্ঠিত হ'ল।
বেদত ইন্দ্ৰ বৰষুণৰ দেৱতা। বৃত্ৰ নামৰ মেঘক দানৱে আছন্ন কৰি ৰাখিছিল। ইন্দ্ৰই মৰুৎসকলৰ সহায়ত বজ্ৰৰে বৃত্ৰক বধ কৰি পৃথিৱীত বৃষ্টিপাত কৰায়। সেই বাবেই ইন্দ্ৰ বৃত্ৰঘ্ন আৰু যুগ যুগ ধৰি বৃষ্টিৰ দেৱতা হিচাপে শ্ৰদ্ধা লাভ কৰি আহিছে। বৃষ্টিৰ দেৱতা হিচাপে ইন্দ্ৰৰ দেৱত্বৰ প্ৰাধান্য টুটি আহিলেও এতিয়াও শেষ হোৱা নাই। আনকি,লোক-বিশ্বাসও ইন্দ্ৰৰ বৃষ্টি-শক্তিৰ স্বীকৃতি দিয়ে।
অনাবৃষ্টিৰ বতৰত বৰষুণ বিচাৰি অসমীয়া মানুহে ভেকুলী বিয়া পাতে। চুকভেকুলীয়ে টোৰ টোৰালে বৰষুণ দিয়ে আৰু সেইদৰে বৰষুণ দিলে ভেকুলীয়ে টোৰ্টোৰায়। আদিম কৃষিজীৱী মানুহে ইন্দ্ৰ আৰু ভেকুলীৰ মাজত ওচৰ সমন্ধৰ উমান পাইছিল। ভেকুলীৰ বিয়ালৈ ইন্দ্ৰ আহে। "ভেকুলীৰ বিয়ালৈ আহে ইন্দ্ৰদেৱ, বতাহ বৰষুণত তিতি।"
"ভেকুলীৰ মূৰৰে    জলঙা পাগুৰি
ভেকুলীৰ হাতৰে খাৰু;
ভেকুলীক বিচাৰি      ইন্দ্ৰ আহিলে
দেখুৱাই নিদিবা কেৱে,"
ভাৰতৰ কোনো কোনো ঠাইত অনাবৃষ্টি হ'লে সম্পূৰ্ণ উলঙ্গ হৈ পথাৰত চিঞৰি ফুৰাৰ পৰম্পৰাও আছে। মানুহৰ বিশ্বাস ইন্দ্ৰ দেৱতাই  লাজ পাই বৰষুণ দিব। কোনো কোনো ঠাইত আকৌ পুৰোহিত আৰু জনজাতিবিলাকৰ মুখিয়ালজনে বৰষুণ বিচাৰি যথাবিহিত আচৰণ কৰে। বেলুচিস্তানত অনাবৃষ্টি হ'লে মুখিয়ালজনে নিজৰ ৰাজকীয় সাজ সোলোকাই থৈ খেতিয়কৰ সাজ পিন্ধি যুৱলিৰ সৈতে এহাল গৰু পথাৰেদি খেদি লৈ যায়। আহমদাবাদত আকৌ অনাবৃষ্টি হ'লে বৰষুণ বিচাৰি ইন্দ্ৰৰ নামত গাখীৰ ছটিয়াই। অনাবৃষ্টি হ'লে নেপালৰ নেৱাৰবিলাকে পুখুৰীত ভেকুলী পূজা কৰে। উত্তৰ বঙ্গৰ কিছুমান ঠাইত বৰষুণ বিচাৰি পাঁচঘৰ মানুহৰ পৰা পানী তুলি এটা পাত্ৰত থৈ তাতে ভেকুলী এটা মেলি দিয়ে। কুমাওৰ অঞ্চলত আকৌ বৰষুণ বিচাৰি ভেকুলী এটা ধৰি ওপৰমূৱাকৈ এজোপা গছত বা খুটাত বান্ধি থয়,যাতে ভেকুলীৰ দুৰৱস্থা দেখি দেৱতাই বৰষুণ দিয়ে।
অসমত বৰষুণ বিচাৰি অনাবৃষ্টি বতৰত আৰু কিছুমান কাম কৰে। বেলিমুখীয়া ঢেঁকী চুৰ কৰি খাল,বিল আদিত ওপৰলৈমূকৈ পুতি থয়,বামতে ঠোহা,থোকা,চেপা আদি পাতে, কাঁহী বজায়, পথাৰত নাঙল,মৈ আদি ওভোতাই পুতি থয়। কমলা কুঁৱৰীৰ
"আউল বাউল কৰি বহে বায়। ডাকে বোলে ভৈল বিনাশৰ ভয়॥"
অসমত অতিবৃষ্টি পৰিমাণ সৰহ হ'লেও বৰষুণ এৰিবলৈ তেনে অনুষ্ঠান পতাৰ উদাহৰণ নাই। সৰু লৰাই 'ৰ'দালি এ ৰ'দ,আলি কাটি জালি দিম,বৰপীৰা পাৰি দিম' বুলি নিবেদন কৰাৰ বাহিৰে অন্য তেনে কোনো গীত বা মন্ত্ৰ নাই। কিন্তু "হ্ৰী,হ্ৰী,হ্ৰী" এই তিন আক্ষৰীয়া মন্ত্ৰটো অষ্টোত্তৰশত বৃষ্টি হয় বুলি"কামৰত্ন তন্ত্ৰ"ত বিশ্বাস আছে। বৰষুণ বন্ধ কৰিবৰ কাৰণে ভাৰতৰ অন্য ঠাইত কিছুমান অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰাৰ উদাহৰণ আছে। উত্তৰ প্ৰদেশৰ অতিবৃষ্টি হ'লে সাগৰ শোষক অগস্ত‍্য ঋষিৰ নাম কাপোৰত লিখি বৰষুণত থৈ দিয়ে বা মানুহৰ ঘৰৰ বেৰত নাম লিখি দিয়ে।    পঞ্জাৱত এগৰাকী  কুমাৰী ছোৱালীয়ে তেল ছটিয়াই,মিৰ্জাপুৰত একৈশজন এটা চকু কণা মানুহে একৈশটা গাঁথি দি বৰষুণ বান্ধে। বেলুচিস্তানত জুইত এমুঠি নিমখ ছটিয়াই। মধ্যপ্ৰদেশত আকৌ বৰষুণ বন্ধ কৰিবলৈ নঙঠা ল'ৰা এটাই ভেকুলী এটা জীয়াই জীয়াই পোতে। মহাৰাষ্ট্ৰত এখিলা পাতত ভাত আৰু দৈ মুকলি ঠাইত থৈ অতিবৃষ্টি নিবাৰণ প্ৰাৰ্থনা জনায়। এইদৰে ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰদেশৰ সৰু বৰু আনেক জাতি আৰু জনজাতিৰ মাজত অতিবৃষ্টি নিবাৰণৰ লোক-বিশ্বাস সম্ভূত অনুষ্ঠান দেখা যায়।
শিল বৰষুণ সৰ্ম্পকেও অনেক লোক-বিশ্বাস দেখা যায়। লঠা নগাবিলাকে ভাৱে,আকাশত দেৱতাবিলাকে শিল দলিয়াই যুদ্ধ কৰোঁতে তাৰ ভগা-ছিগা টুকুৰাবিলাক শিল বৰষুণ হৈ পৰে।  বৰষুণৰ বিষয়ে ডাকৰ বচন আৰু খনাৰ বচনতো ভালেমান কথা আছে। এই বচন দুটা উভয়তে বৰষুণ আৰু বৰষুণৰ পৰিমাণ অনুসৰি শস‍্যোৎপাদনৰ অনেক কথা পোৱা যায়। তদুপৰি জ‍্যোতিষৰ সূত্ৰ অনুসৰি বৰষুণ হোৱা নোহোৱাৰ কথাও ডাকৰ বচনে সামৰিছে। মাঘৰ বিহু যদি শনি বা মঙ্গলবাৰে পৰে তেন্তে পিছৰ বছৰ দোকোলটাৰ বানপানী হয়।
"পুহৰ  বিষু যেই বাৰে।
ৰবিৰ সুত মঙ্গল বাৰে॥
সুখ দ্বিগুণ তিনিগুণ বান।
এইবাৰ গ'ল মাটি মান॥"
কৃষি সভ‍্যতাৰ পাতনিৰে পৰা বৰষুণৰ প্ৰয়োজনীয়তা বাঢ়িল, সেইহে বৰষুণে লোক-বিশ্বাসৰ সাৰুৱা পলসত  অনেক কাহিনী, অনুষ্ঠান আৰু আশা-নিৰাশাৰ ধাৰণা সৃষ্টি কৰিব পাৰিছে। অসমীয়া জীৱনতো সেইহে বৰষুণে লোক-বিশ্বাসলৈ বৰঙণি দি লোক-বিশ্বাসৰ মেটমৰা ভঁৰাল চহকী কৰি তুলিছে।
অমঙ্গল
কিছুমান প্ৰাকৃতিক ঘটনাৰ বাহিৰেও সচৰাচৰ ঘটা নিয়মৰ ব্যতিক্ৰম দেখা যায়। এনেকুৱা ব্যতিক্ৰম কিছুমানকো অদৃষ্টক আগলি বাতৰি বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু এইবোৰক অমঙ্গল বুলি ধৰা হয়। এনেকুৱা অঙ্গলৰ চিন কেইবা বিধৰো আছে। (১)প্ৰাকৃতিক (২) জীৱ- জন্তু সম্পৰ্কীয় (৩)চৰাই-চিৰিকতি সম্পৰ্কীয় (৪)গছ-গছনি সম্পৰ্কীয় (৫)সপোন ইত্যাদি।
প্ৰাকৃতিক সম্পৰ্কীয়
ভূমিকম্প, গ্ৰহণ, উল্কা, ধূমকেতু,ৰামধনু,মেঘৰ গাজনি আদিকো অমঙ্গলৰ চিন বুলি ভাবে। শনি,দেও আৰু মঙ্গল বাৰে ভূমিকম্প হ'লে  প্ৰজাৰ  পীড়া, ৰজাৰ ৰাজ্যনাশ আৰু যুদ্ধ হয়। আহাৰ আৰু আহিন মাহত  ভূমিকম্প হ'লে মাৰি-মৰক হয়। অশ্বিনী, মৃগশিৰা,পুনৰ্বসু,স্বাতী, চিত্ৰা,হস্তা আৰু উত্তৰ ফাল্গুণী নক্ষত্ৰত ভূমিকম্প হ'লে পৃথিৱীত অনাবৃষ্টি,শস্যনাশ,জ্বৰ-কাহ আদি ৰোগ হয়। ভৰণী,কৃত্তিকা,পুষ্যা,মঘা,বিশাখা,পূৰ্বফাল্গুণী  নক্ষত্ৰত ভূমিকম্প হ'লে অতিপাত খৰ,ৰোগ আৰু পাৰ্বত্য জাতিৰ কষ্ট হয়। গ্ৰহণ হৈ যোৱাৰ সাতদিনৰ ভিতৰত ভূমিকম্প হ'লেও ৰজাৰ মৃত্যু হয়।
চন্দ্ৰগ্ৰহণ আৰু সূৰ্যগ্ৰহণ লোকবিশ্বাস মতে ৰাহু কেতচুৰ গ্ৰাসৰ পৰিণতি। সৰ্বগ্ৰাস চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্যগ্ৰহণ দুৰ্ভিক্ষ,মহামাৰীৰ লক্ষণ। তদুপৰি গ্ৰহণৰ সময়ত ৰাহু অগ্নিবৰ্ণ হ'লে আকাল,অতিবৃষ্টি, অনাবৃষ্টি,কপিলা বৰ্ণ হ'লে দুৰ্ভিক্ষ আৰু লোহিতবৰ্ণ হ'লে পশু-পক্ষীৰ হানি,গৌৰবৰ্ণ হ'লে যুদ্ধ হয়। গ্ৰহণৰ সাতদিনৰ ভিতৰত ধুমুহা-বতাহ হ'লে প্ৰজাৰ কষ্ট, উল্কাপাত হ'লে ৰাজমন্ত্ৰীৰ মৃত্যু,মেঘে গজিলে গৰ্ভিৰ্ণীৰ গৰ্ভনাশ আদি অমঙ্গল হয়। ধূমকেতু বা নেজাল তৰা  অনেক অঙ্গলৰ চিন। লুচাইবিলাকে  ধূমকেতুক মৌতম অৰ্থাৎ দুৰ্ভিক্ষৰ চিন বুলি ভাবে।
জীৱ-জন্তু সম্পৰ্কীয়
জীৱ- জন্তু সম্পৰ্কীয় অনেক  লোকবিশ্বাস আছে,যিবোৰ সৰু সুৰা অমঙ্গলৰ পৰা বিৰাট অমঙ্গলৰো সূচনা কৰে। জীৱ-জন্তুৱে নিয়ম এৰি যেতিয়া ব্যতিক্ৰম ৰূপে থিয় দিয়ে,তেতিয়াই মানুহে অদ্ভুত বুলি ভাৱে আৰু  অমঙ্গলৰো আগজাননী বুলি ধৰি  লয়। সাপ আৰু বেঙে মুখেদি প্ৰসৱ কৰা দেখিলে, ঘৰত মৌৱে বাহ ল'লে ঘৰৰ গহিণী মৰে। শিয়ালে দুৱাৰ মুখত গাঁত খান্দিলে,সাপ ঘৰৰ ভিতৰত সোমাই ওপৰলৈ মূৰ কৰিলে, ছাগলীৰ গৰ্ভত গৰু জগিলে,গৰুৰ দুদাল নেজ আৰু চাৰিখন কাণ থকা পোৱালি জগিলে, হাতী,ঘোঁৰাই দুই বা তাতোধিক পোৱালি দিলে গৃহিনীৰ মৃত্যু হয় আৰু ভাই লগত শত্ৰুতা হয়। দেৱ প্ৰতিমাৰ গাত সাপ বগালে,ছাগলী,ঘোঁৰা ঘৰৰ ওপৰত উঠিলে,ফে‌ঁটী,সকাঁ,অজগৰ সাপ দুৱাৰ মুখেদি সোমালে,মেকুৰী আদিয়ে সাপ সঙ্গম কৰা দেখিলে ঘৰৰ মুখিয়ালজনৰ মৃত্যু হয়। দিনতে শিয়ালে হোৱা দিলে ৰজাৰ মন্ত্ৰী মৰে,ঘৰত গুঁই,বান্দৰ সোমালে ডিঙিত মণি থকা সাপ দেখিলে, দিনতে ফেউৰাই চিঞৰিলে ৰজাৰ মৃত্যু হয়।
কুকুৰ মানুহৰ অতি পুৰণি পোহনীয়া জীৱ। কুকুৰৰ কামবনৰ পৰা মানুহৰ মনত অনেক বিশ্বাস পুঞ্জীভূত হৈ পৰিছে। কুকুৰেও তাৰ কামৰ দ্বাৰা আগন্তুক অমঙ্গলৰ বতৰা দিয়ে। বেলিলৈ চাই কুকুৰে ভূকিলে দেশত মহামাৰী হয়। ঘৰৰ ভিতৰত ৰাও দি কুকুৰে গাঁত খানিলে মৃত্যু; চোতালত গাঁত খানিলে মৃত্যু আৰু অৰ্থহানি হয়। যাত্ৰাকালত কুকুৰে আগভেটি শুই দিলে কলঙ্ক হয়।
চৰাই-চিৰিকতি সম্পৰ্কীয়
চৰাই-চিৰিকতি সম্পৰ্কীয় অনেক লোকবিশ্বাস আছে। যাত্ৰাকালত এজনী শালিকা দেখিলে যাত্ৰা ভাল নহয়। কাউ চৰাই, বগলী,শেন,ফেঁচা ঘৰতঘৰত পৰিলে গৃহিনীৰ মৃত্যু হয়। গাত কাউৰী পৰিলে বা কাউৰীয়ে খুটিলে ৰোগ হয় আৰু শোক হয়। কাউৰী, কপৌ চৰাইৰ সঙ্গম দেখিলে ঘৰৰ গিৰিহঁতৰ মৃত্যু হয়। শগুণে ঘৰত পৰি মঙহ খালে,শগুণ মূৰত পৰিলে ৰজাৰ ঘৰত হ'লে ৰজাৰ মৃত্যু হয়। গৃহস্থৰ ঘৰত হ'লে গৃহস্থ মৰে। শালিকা,ঢোঁৰা কাউৰী, কামচৰাই,শগুণ,বগলী আৰু ফেঁচাৰ সঙ্গম দেখিলে গৃহস্থৰ গাই গৰু হানি হয়। শগুণ, কপৌ, চিলনী, বৰবাদুলি,বন-কুকুৰা, শেন চৰায়ে মানুহৰ ঘৰত বাঁহ সাজিলে এবছৰলৈ ভীষম বিপদ হয়। ঘৰৰ ভেঁটিত হুদু পৰিলে ভেঁটি উচ্ছন্ন হয়। ফেঁচাই 'নিউ নিউকৈ' মাতিলে মৃত্যু হয়। ৰাতিৰ প্ৰথম পৰত কুকুৰাই ডাক দিলে দেশত মহামাৰী হয়। ম'ৰাচৰায়ে মাতিলে মৃত্যু হয়। হেমন্ত ঋতুত কুলিয়ে মাতিলে মাৰীমৰক হয়। ৰাতি হুদু,ফেঁচা, ঢোৰা-কাউৰী আৰু কোকলোঙাই মাতিলে গৃহস্থৰ অমঙ্গল,ভৰ্যাৰ মৃত্যু, বৈৰিতা আৰু ৰাজমন্ত্ৰীৰ মৃত্যু হয়।
গছ-গছনি সম্পৰ্কীয়
গছ-গছনিতো কেতিয়াবা নিয়মৰ ব্যতিক্ৰম দেখা যায়। ডাল নোহোৱা গছত ডাল ধৰা,ফুল নুফুলা গছত ফুল ফুলা,আবতৰত গুটি লগা আদি ব্যতিক্ৰমৰ অভিজ্ঞতাৰ পটভূমিত কিছুমান লোকবিশ্বাস সৃষ্টি হৈছে। দুপতীয়া পুলিতে গুটি ধৰিলে বা ফুল মেলিলে, ফুল ফুলি গুটি লগা গছৰ ফুল নুফলাকৈ গুটি ধৰিলে ফুল নুফুলা গছৰ ফুল ফুলিলে,আবতৰত গছ ফুলিলে,কলগছৰ দুটা ডিল মেলিলে, কলগছৰ পেট ফুলি ডিল মেলিলে ভাৰ্যাৰ মৃত্যু হয়। ৰজাৰ মন্ত্ৰী মৰে। গছত অন্য গছৰ গুটি ধৰিলে গৃহস্থৰ পুত্ৰ-ভাৰ্যাৰ অমঙ্গল হয়।
সপোন সম্পৰ্কীয়
মানুহে সপোন দেখে। সপোন কিয় দেখে,সেই বিষয়ে মনোবৈজ্ঞানিক সকলে বিশ্নষণৰ ব্যৱস্থা কৰিছে কিন্তু লোকবিশ্বাসে বৈজ্ঞানিক বিশ্নষণৰ ডেউনা পাৰ হৈ কিছুমান সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছে। সপোনত মানুহে অমঙ্গলৰ আগজাননী পায়। সপোনত নিজৰ মূৰ খুৰোৱা দেখিলে নিজৰ মৃত্যু বা ধন-পুত্ৰ বিনাশ হয়; দাঁত সৰিলে ধননাশ বা মৃত্যু সংবাদ পায়। সপোনত নিজৰ মূৰত  তেল,ঘিঁউ,মৌ ঢলা দেখিলে হৰিণা পহু,উট,ম'হৰ গাড়ীত উঠিলে,ক'লা কাপোৰ পিন্ধা তিৰোতাই সাৱটি ধৰিলে,নিজৰ ঘৰত বিয়া দেখিলে, কাউৰী,শগুণ, ভাটৌ চৰাইৰ মঙহ খালে, কু‍ৎসিৎ চেহেৰাৰ মানুহে শিলেৰে খুন্দিলে মানুহৰ মূৰ বা হাড় পালে, মৃত্যু হয় বা মৃত্যু সংবাদ পায়। সপোনত কড়ি,তাল গুটি পালে শোক পায়,পানীত কাছ ধৰিলে ভায়েকৰ মৃত্যু হয়,বাদ্য বজাই আনন্দ কৰা দেখিলে বেজাৰ পায়,ভগাপাত্ৰ মানুহৰ গাৰ ঘা,অনাচাৰী মানুহ, ৰঙা কাপোৰ পিন্ধা সন‍্যাসী,গাহৰি, ম'হ,গাধ,ঘন আন্ধাৰত মৰি উখহি থকা জন্তু দেখিলে বিপদ হয়। ক'লা বৰণৰ মাছ হাতেৰে ধৰিলে খহু হয়। ম'হ,ভালুক,উট,গাহৰি,গাধ সপোনত দেখিলে ৰোগ হয়। সপোনত শিঙাল আৰু নখাল জন্তু আৰু অস্ত্ৰধাৰী মানুহে ভীতি প্ৰদৰ্শন কৰিলে ৰজাৰ বিপদ হয়। সপোনত গুৰি কাটি আৰু আপুনি উঘালি পৰা গছ,শিল,বৰষুণ,খুৰ, তুঁহ,জ্বলা আঙঠা দেখিলে দুখ পায়। অসমৰ জনজাতিসমূহৰ মাজত সপোনক আগলি বাতৰিৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ ব্যাপকতা অতি বেছি। চিকাৰ,সন্তান, খেতি আদিৰ ভৱিষ্যত তেওঁবিলাকে সপোনৰ  পৰাই নিৰ্ণয় কৰে।
এইবোৰৰ উপৰিও মানুহৰ নিজা ব্যতিক্ৰমৰ পৰাও অমঙ্গলৰ আগজাননী পায়। আহাৰ কৰা পাছতেই যাৰ ভোগ লাগে,টোপনিত দাঁত চোবায়,আনৰ  চকুৰ মণিত যি নিজৰ প্ৰতিমূৰ্তি নেদেখে, দিনৰ নক্ষত্ৰ আৰু ৰাতিৰ ৰামধেনু দেখে,মুখ ৰঙা হৈ জিভা ক'লা পৰে, যাৰ একে সময়তে বীৰ্য,মল-মূত্ৰ আৰু হাচিঁ আহে, হাতীপটি,ধ্ৰুৱতৰা শুক্ৰগহ,মঙহাল মানুহ হঠাৎ চেৰেলা হ'লে,কণ্ঠ,ওঠ,জিভা,তালু,শৰীৰ অনবৰত শুকাই থাকিলে মৃত্যু ওচৰ চাপি আহে। গাৰ অঙ্গ-প্ৰতঙ্গ স্পন্দৰ পৰাও মানুহে অমঙ্গল নিৰ্ণয় কৰে। চকু মধ্য ভাগ লৰিলে মৃত্যু, পিঠি লৰিলে অৰ্থ হানি আৰু বাওঁ নাক লৰিলে মৃত্যু সংবাদ প্ৰাপ্তি হয়।
ইয়াৰ উপৰিও কিছুমান অদ্ভুত আৰু ব্যতিক্ৰম আছে। গৰ্ভত দাঁত গজি ল'ৰা জন্ম হ'লে,জন্ম হৈয়েই কেঁচুৱাই হাঁহিলে,অঙ্গবিহীন সন্তান জন্ম হ'লে,বিনা বতাহে গছ ভাঙি পৰিলে,ঘৰত বজ্ৰপাত পৰিলে ঘৰৰ গৃহিনীৰ মৃত্যু হয়। আম-তামোল আদিৰ ভিতৰত সোণ ওলালে,নিজে বহি থকা আসনখন ভূমিকম্পৰ দৰে কঁপিলে,শূন্যত বিচনী বা দৰ্পণ দেখিলে গৃহস্থৰ মৃত্যু হয়। একেবাৰতে এজনী তিৰোতাই কেইবাটাও সন্তান প্ৰসৱ কৰিলে,সিজা ধানৰ গজালি ওলালে,দৈ,ঘিঁউ বা গাখীৰত তেজ ওলালে,মাটিত এনেয়ে জুই ওলালে ৰজাৰ মন্ত্ৰী মৃত্যু হয় আৰু পুত্ৰ ভাৰ্যাৰো মৃত্যু হয়। চাকি নোহোৱা ঘৰত এনেয়ে পোহৰ হ'লে,দুমুখীয়া সন্তান জন্ম দিলে, দেৱ মন্দিৰত বা বৰঘৰত শগুণ  পৰিলে,গৃহিনীৰ মৃত্যু,বন্ধু-বান্ধৱ ভাই-ককাইৰ লগত শত্ৰুতা হয়। কোনো বস্তু থোৱা ঠাইত আপুনি নাইকিয়া হ'লে ঘৰৰ গৰাকীৰ ধন-ধান,গৰু-গাই নাশ হয়। দেৱ মন্দিৰত প্ৰতিমা বাগৰি পৰিলে, প্ৰতিমাই হাঁহিলে,প্ৰতিমাৰ গাত সাপ বগালে,আকাশত জুই জ্বলা দেখিলে,মৰাশ চিতাত উঠি বহিলে বা ভাৰ বান্ধি নিওঁতে উঠি বহিলে ৰজাৰ মন্ত্ৰী মৰে। ইয়াৰ উপৰিও দহবছৰতকৈ সৰু কন্যা ঋতুমতী হ'লে তিৰোতাই আঢ়ৈকুৰি বছৰৰ পাছতো সন্তান প্ৰসৱ কৰিলেও অমঙ্গল হয়।
সহায়ক গ্ৰন্থসমূহ
শ্ৰেণী: সংস্কৃতি
দালাই লামা
thumb|right|200px|[[টেনজিং গিয়াত্‍ ছো, চতুৰ্দশ দালাই লামা]] দালাই লামা তিব্বতৰ বৌদ্ধসকলৰ এটা প্ৰধান সম্প্ৰদায় ডেগ-লুগছ-পাৰ (Dge-Lugs-Pa) মুখ্য ব্যক্তি। অতি প্ৰভাৱশালী এই সম্প্ৰদায়টোৰ নেতা হিচাপে দালাই লামাও যথেষ্ট ক্ষমতাসম্পন্ন আছিল। ১৯৫৯ চনলৈকে দালাই লামা আছিল তিব্বতীসকলৰ প্ৰধান শাসনকৰ্তা আৰু ধৰ্মযাজক।
বৌদ্ধশাস্ত্ৰৰ বিদগ্ধ পণ্ডিত ছং-খা-পাক (Tsong-Kha-Pa, ১৩৫৭-১৪১৯) এই সম্প্ৰদায়ৰ জন্মদাতা বুলি কোৱা হয়। ছং-খা-পাৰ কেইজনমান শ্ৰেষ্ঠ শিষ্যৰ সহযোগত ডেগ-লুগছ-পা সম্প্ৰদায়টো ক্ৰমাত্‍ আন সম্প্ৰদায়বোৰতকৈ অধিক শক্তিশালী হৈ উঠে। সেই সময়ত এই সম্প্ৰদায়টোৱে অন্যান্য সম্প্ৰদায়ৰ লগত যুদ্ধত লিপ্ত হ'বলগীয়া হৈছিল। সেয়েহে তেওঁলোকে এজন স্থায়ী নেতাৰ অভাৱ অনুভৱ কৰে। ১৫৪৬ চনত তেওঁলোকে ছদ-নাম-ৰিগ্যা-মাটশ্ব' (Bsod-Nam-Rgya-Mastsho) নামৰ তিনিবছৰীয়া শিশু এটিক 'জীৱিত বুদ্ধ' (Living Buddha) বুলি গ্ৰহণ কৰে আৰু তেওঁলোকৰ নেতা পাতে। এই সম্প্ৰদায়টোৰ ভিক্ষুসকলে নিজ স্বাৰ্থৰ বাবেই এই কাম কৰিছিল যদিও এনেকৈয়ে বুদ্ধৰ পুনৰাৱিৰ্ভাৱ হোৱাৰ কথাটো প্ৰচলিত হয়।
১৫৭৭ চনত মংগোলিয়াৰ টিউমেট উপজাতিৰ ৰজা অল-থানখানৰ (Al-Than Khan) আমন্ত্ৰণক্ৰমে ছদ-নাম-ৰিগ্যা-মাষ্টশ্ব' সেই দেশলৈ যায়। তাত দুয়ো নেতাৰ মাজত বিভিন্ন বিষয়ত আলোচনা হয়। ছদ-নাম-ৰিগ্যাৰ ধৰ্মতত্ত্ব সম্পৰ্কীয় বক্তব্যত সন্তুষ্ট হৈ মংগোলীয় ৰজাই তেওঁক দালাই লামা উপাধি প্ৰদান কৰে। 'দালাই' শব্দৰ অৰ্থ হ'ল- সাগৰ আৰু 'লামা' শব্দৰ অৰ্থ হ'ল- শ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তি। শেষলৈ ইয়াৰ অৰ্থ হয়গৈ সৰ্বশক্তিমান আৰু উচ্চক্ষমতা সম্পন্ন ব্যক্তি।
পোনপ্ৰথমে ছদ-নাম-ৰিগ্যা-মাষ্টশ্ব'লৈহে 'দালাই লামা' উপাধি আগবঢ়োৱা হৈছিল যদিও, সম্প্ৰদায়টোৰ বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলে তেওঁৰ আগৰ আন দুজন ভিক্ষুকো এই উপাধি দিয়ে। অৱশ্যে তেতিয়ালৈ সেই ভিক্ষু দুজন জীয়াই থকা নাছিল। এই ভিক্ষু দুজনৰ প্ৰথমজন আছিল ছং-খা-পাৰ শিষ্য ডিগ-ডুন-গ্ৰাব-পা (Deg-Dun-Grab-Pa) আৰু আনজন আছিল ডিগ-ডুন-ৰিগ্যা-মাটশ্ব' (Deg-Dun-Rgya-Matcho)। ডিগ-ডুন-গ্ৰাব-পাকে (১৩৯১-১৪৭৫) প্ৰথম দালাই লামা বুলি কোৱা হয়। বুৰঞ্জীত এতিয়ালৈকে চৈধ্যজন দালাই লামাৰ নাম পোৱা গৈছে। চতুৰ্দশ তথা বৰ্তমানৰ দালাই লামা গৰাকীৰ নাম হ'ল বিষ্টেন-ডিজিন-ৰিগ্যা-মেটশ্বো (Bstan-Dzin-Rgya-Mtsho), সংক্ষেপে, টেনজিং গিয়াত্‍ ছো (Tenzing Gyatso), জন্মঃ ১৯৩৫ চন।
শ্ৰেণী:তিব্বতী বৌদ্ধ উপাধি
ধ
ধ অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ ১৯ নং আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে। 'ধ'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'ধ' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।
যুক্তবৰ্ণ (ধ যোগ)
ধ্ + ব = ধ্ব ধ্বজ ধ্ + য = ধ্য বাধ্য ধ্ + ৰ = ধ্ৰ ধ্ + ৰ + উ = ধ্ৰু = ধ্ৰুৱ
পানী (২০১৪ চলচ্চিত্ৰ)
পানী (Pani) হৈছে ২০১৪ চনৰ ১২ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। যদুমণি দত্তই পৰিচালনা কৰা বোলছবিখনৰ প্ৰযোজনা যুটীয়াভাৱে অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ নিগম (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) আৰু জে পি ফিল্ম্‌ছৰ বেনাৰত যদুমণি দত্তৰ। দীপক কুমাৰ গগৈৰ এখন একাংকিকা নাটকৰ আধাৰত যদুমণি দত্তৰ চিত্ৰনাট্যৰে পানী এখন সমসাময়িক সামাজিক-ৰাজনৈতিক পটভূমিত নিৰ্মিত চলচ্চিত্ৰ। ২০১৩ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত কলকাতা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত বোলছবিখনৰ প্ৰীমিয়াৰ হয়।
কাহিনী
চৰকাৰৰ কথা আৰু কামৰ মাজত সদায় পাৰ্থক্য দেখা যায়। চৰকাৰে দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু সেই প্ৰতিশ্ৰুতি কিমান দূৰ পূৰণ হয় তাৰ আধাৰতেই বোলছবিখনৰ কাহিনী নিৰ্মিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:২০১৪ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
সুবাসনা দত্ত
সুবাসনা দত্ত (Subasana Dutta) অসমৰ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী। মুনিন বৰুৱা পৰিচালিত ৰং নামৰ চলচ্চিত্ৰত জুবিন গাৰ্গৰ সহিত কণ্ঠদান কৰি তেওঁ সঙ্গীত জগতত প্ৰথম প্ৰবেশ কৰে। তেওঁ বিহু এলবাম আৰু অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিছে। অপ্সৰা আৰু পখিলা নামৰ গানৰ এলবামৰ বাবে তেওঁ বিশেষভাৱে পৰিচিত। ২০১৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত কোঁৱৰপুৰৰ কোঁৱৰ নামৰ চলচ্চিত্ৰতো দত্তই কণ্ঠদান কৰিছিল।
জন্ম আৰু শিক্ষা
১৯৮৮ চনৰ ২৭ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখত ডিফুত সুবাসনা দত্তৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম দিলীপ কুমাৰ দত্ত আৰু মাতৃৰ নাম ৰুনু বুঢ়াগোহাঁই। ঘৰতেই সংগীতৰ ভাল পৰিৱেশ থকাৰ ফলত শৈশবকালতে তেওঁ গৃহৰ পৰাই সংগীতৰ শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁৰ পিতৃ সংগীতপ্ৰেমী আৰু মাতৃয়ে ভাল গান গায়। সৰুকালৰ পৰাই তেওঁ পুৰণি হিন্দী গীত বিশেষকৈ লতা মংগেশকাৰৰ গীত শুনছিলি আৰু গাবলৈ প্ৰচেষ্টা কৰিছিল। এটি সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কৈছে সংগীতজগতক পেছা হিচাপে বাছি ল’ব বুলি মা-দেউতাই কেতিয়াও ভবা নাছিলে আৰু জনাই যে সৰুকালৰ পৰা হিন্দী আৰু পাশ্চাত্য গান শুনাৰ ফলত প্ৰথমাৱস্থাত অসমীয়া গানৰ উচ্চাৰণ প্ৰায় হিন্দীৰ নিচিনা আছিল যাৰ কাৰণত তেওঁ বহুবাৰ গালি শুনিছিল।
দুৰ্ঘটনা
বঙাইগাঁৱৰ পৰা বিহু অনুষ্ঠান কৰি অহাৰ সময়ত ৰঙিয়াৰ উদিয়ানা নামৰ স্থানত গাড়ীৰ নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুয়ায় ফলত গাড়ীচালক, মেনেজাৰ শেখৰ জ্যোতি বৈশ্য সহ সুবাসনা দত্ত গুৰুতৰ ভাবে আঘাত প্ৰাপ্ত হয় । চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁক গুৱাহাটীৰ এক্সেলকেয়াৰ হস্পিতালত ভৰ্তি কৰোৱা হয়। চিকিৎসাৰ কিছুদিনৰ ভিতৰত তেওঁ সম্পূৰ্ণ সুস্থ হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী
মালবিকা ৱেলছ
মালবিকা ৱেলছ (Malavika Wales) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ছবি আৰু দূৰদৰ্শনৰ অভিনেত্ৰী। তেখেত ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্যৰো এগৰাকী পৰিৱেশনকাৰী, শিল্পী। মালবিকাই থিড়িচ্ছুৰৰ এটা মালায়ালম পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেখেতৰ অভিনয়শিল্পৰ অভিষেক ঘটে 'মালাড়ভাড়ী আৰ্টছ ক্লাব'ৰ জৰিয়তে। 'মাঝভীল মনোৰমা'ৰ যোগেদি প্ৰচাৰিত হোৱা 'পুন্নমবিলি' নামৰ টেলিভিছন চিৰিজটোত 'পন্নু' নামৰ চৰিত্ৰটোত তেখেতে আগবঢ়োৱা প্ৰশংসনীয় অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে দৰ্শকসমাজৰ পৰা সমাদৰ লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
মালবিকাৰ পিতৃ হৈছে থিড়িচ্ছুৰৰ নিবাসী পি.জি. ৱেলছ আনহাতে মাতৃৰ নাম সুদিনা ৱেলছ। মিথুন ৱেলছ তেখেতৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ। থিড়িচ্ছুৰত থকা হৰি শ্ৰী বিদ্যা নিধী স্কুলৰ পৰা তেখেতে পঢ়াশালীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে অনুপম খেৰৰ 'এক্টৰ প্ৰিপেয়াৰেছন'ত নামভৰ্তি কৰে। এইখনি শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰাই তেখেতে অভিনয়ত ডিপ্লমা লাভ কৰে। ইন্দিৰা গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
৬ বছৰ বয়সতে মালবিকাই নৃত্যৰ শিক্ষা পাতনি মেলে। তাৰ ঠিক তিনিটা বছৰৰ পিছত মালবিকাই গুৰুভায়ুৰ শ্ৰীকৃষ্ণ মন্দিৰত 'এৰেংগটৰাম' (মঞ্চত অভিষেক) লাভ কৰে। মালবিকাই কালামন্দলাম শ্বেমাভাথি, কালামন্দলাম প্ৰসন্ন উন্নীৰ দৰে প্ৰসিদ্ধ শিক্ষাগুৰুৰ অধীনত নৃত্যশিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেত ভাৰতনাট্যম, মোহিনীঅট্টম আৰু কুচিপুড়ি নৃত্যত প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছে।
কৰ্মজীৱন
২০০৯ চনত মালবিকাই মিছ কেৰালা প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰে। ষোল্ল বছৰ বয়সীয়া মালবিকা আছিল প্ৰতিযোগিতাৰ সৰ্বকনিষ্ঠ প্ৰতিযোগী। তেখেতে তৃতীয় ৰাউণ্ডলৈকে আগুৱাই যায় আৰু 'মিছ বিউটিফুল আইছ'ৰ সন্মান লাভ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত বিনিথ শ্ৰীনিবাসনে তেখেতৰ ফটো দেখা পায় আৰু 'মালাৰভাড়ী আৰ্টছ ক্লাৱ'ৰ এটা চৰিত্ৰৰ বাবে অদিছ্যন লয়।
'মালাৰভাড়ী আৰ্টছ ক্লাৱ' তেখেতৰ প্ৰথমটো অভিনয়-কৰ্ম আছিল যদিও তেখেতে লেনিন ৰাজেন্দ্ৰনৰ 'মকড়মঞ্জু'ত ইয়াৰ পূৰ্বতে অভিনয় কৰিছে। ষষ্ঠ শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতেই তেখেতে লেনিনৰ 'আঈশা' নামৰ তথ্যচিত্ৰত অভিনয় কৰে। থিলাক্কাম নামৰ মালায়ালম ছবিখনৰ কানাড়া ৰিমেক 'নান্দিশা'ত মালবিকাই কাব্য মাধৱনৰ চৰিত্ৰটোক পুনৰ-অভিনয় কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে 'মাই ফেন ৰামু'ত অভিনয় কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে 'আট্টাকথা'ত (২০১৩) অভিনয় কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী