cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সংগীত
সমাজতাত্ত্বিক দিশসমূহ
Many ethnographic studies demonstrate that music is a participatory, community-based activity. Music is experienced by individuals in a range of social settings ranging from being alone to attending a large concert, forming a music community, which cannot be understood as a function of individual will or accident; it includes both commercial and non-commercial participants with a shared set of common values. Musical performances take different forms in different cultures and socioeconomic milieus. In Europe and North America, there is often a divide between what types of music are viewed as a "high culture" and "low culture." "High culture" types of music typically include Western art music such as Baroque, Classical, Romantic, and modern-era symphonies, concertos, and solo works, and are typically heard in formal concerts in concert halls and churches, with the audience sitting quietly in seats.
Other types of music—including, but not limited to, jazz, blues, soul, and country—are often performed in bars, nightclubs, and theatres, where the audience may be able to drink, dance, and express themselves by cheering. Until the later 20th century, the division between "high" and "low" musical forms was widely accepted as a valid distinction that separated out better quality, more advanced "art music" from the popular styles of music heard in bars and dance halls.
However, in the 1980s and 1990s, musicologists studying this perceived divide between "high" and "low" musical genres argued that this distinction is not based on the musical value or quality of the different types of music. Rather, they argued that this distinction was based largely on the socioeconomics standing or social class of the performers or audience of the different types of music. For example, whereas the audience for Classical symphony concerts typically have above-average incomes, the audience for a rap concert in an inner-city area may have below-average incomes. Even though the performers, audience, or venue where non-"art" music is performed may have a lower socioeconomic status, the music that is performed, such as blues, rap, punk, funk, or ska may be very complex and sophisticated.
When composers introduce styles of music that break with convention, there can be a strong resistance from academic music experts and popular culture. Late-period Beethoven string quartets, Stravinsky ballet scores, serialism, bebop-era jazz, hip hop, punk rock, and electronica have all been considered non-music by some critics when they were first introduced. Such themes are examined in the sociology of music. The sociological study of music, sometimes called sociomusicology, is often pursued in departments of sociology, media studies, or music, and is closely related to the field of ethnomusicology.
মহিলাসকলৰ ভূমিকা
right|thumb|19th-century composer and pianist [[Clara Schumann.]] Women have played a major role in music throughout history, as composers, songwriters, instrumental performers, singers, conductors, music scholars, music educators, music critics/music journalists and other musical professions. As well, it describes music movements, events and genres related to women, women's issues and feminism. In the 2010s, while women comprise a significant proportion of popular music and classical music singers, and a significant proportion of songwriters (many of them being singer-songwriters), there are few women record producers, rock critics and rock instrumentalists. Although there have been a huge number of women composers in classical music, from the Medieval period to the present day, women composers are significantly underrepresented in the commonly performed classical music repertoire, music history textbooks and music encyclopedias; for example, in the Concise Oxford History of Music, Clara Schumann is one of the only female composers who is mentioned.
Women comprise a significant proportion of instrumental soloists in classical music and the percentage of women in orchestras is increasing. A 2015 article on concerto soloists in major Canadian orchestras, however, indicated that 84% of the soloists with the Orchestre Symphonique de Montreal were men. In 2012, women still made up just 6% of the top-ranked Vienna Philharmonic orchestra. Women are less common as instrumental players in popular music genres such as rock and heavy metal, although there have been a number of notable female instrumentalists and all-female bands. Women are particularly underrepresented in extreme metal genres. In the 1960s pop-music scene, "[l]ike most aspects of the...music business, [in the 1960s,] songwriting was a male-dominated field. Though there were plenty of female singers on the radio, women ...were primarily seen as consumers:... Singing was sometimes an acceptable pastime for a girl, but playing an instrument, writing songs, or producing records simply wasn't done." Young women "...were not socialized to see themselves as people who create [music]."
According to Jessica Duchen, a music writer for London's The Independent, women musicians in classical music are "...too often judged for their appearances, rather than their talent" and they face pressure "...to look sexy onstage and in photos." Duchen states that while "[t]here are women musicians who refuse to play on their looks,...the ones who do tend to be more materially successful." According to the UK's Radio 3 editor, Edwina Wolstencroft, the music industry has long been open to having women in performance or entertainment roles, but women are much less likely to have positions of authority, such as being the leader of an orchestra. In popular music, while there are many women singers recording songs, there are very few women behind the audio console acting as music producers, the individuals who direct and manage the recording process. One of the most recorded artists is Asha Bhosle, an Indian singer best known as a playback singer in Hindi cinema.
মিডিয়া আৰু প্ৰযুক্তি
Some musical styles focus on producing songs and pieces for a live performance, while others focus on producing a recording that mixes together sounds that were never played "live." Even in essentially live styles such as rock, recording engineers often use the ability to edit, splice and mix to produce recordings that may be considered "better" than the actual live performance. For example, some singers record themselves singing a melody and then record multiple harmony parts using overdubbing, creating a sound that would be impossible to do live.
Technology has had an influence on music since prehistoric times, when cave people used simple tools to bore holes into bone flutes 41,000 years ago. Technology continued to influence music throughout the history of music, as it enabled new instruments and music notation reproduction systems to be used, with one of the watershed moments in music notation being the invention of the printing press in the 1400s, which meant music scores no longer had to be hand copied. In the 19th century, music technology led to the development of a more powerful, louder piano and led to the development of new valves brass instruments.
In the early 20th century (in the late 1920s), as talking pictures emerged in the early 20th century, with their prerecorded musical tracks, an increasing number of moviehouse orchestra musicians found themselves out of work. During the 1920s, live musical performances by orchestras, pianists, and theater organists were common at first-run theaters. With the coming of the talking motion pictures, those featured performances were largely eliminated. The American Federation of Musicians (AFM) took out newspaper advertisements protesting the replacement of live musicians with mechanical playing devices. One 1929 ad that appeared in the Pittsburgh Press features an image of a can labeled "Canned Music / Big Noise Brand / Guaranteed to Produce No Intellectual or Emotional Reaction Whatever"
Since legislation introduced to help protect performers, composers, publishers and producers, including the Audio Home Recording Act of 1992 in the United States, and the 1979 revised Berne Convention for the Protection of Literary and Artistic Works in the United Kingdom, recordings and live performances have also become more accessible through computers, devices and Internet in a form that is commonly known as Music-On-Demand.
Sometimes, live performances incorporate prerecorded sounds. For example, a disc jockey uses disc records for scratching, and some 20th-century works have a solo for an instrument or voice that is performed along with music that is prerecorded onto a tape. Some pop bands use recorded backing tracks. Computers and many keyboards can be programmed to produce and play Musical Instrument Digital Interface (MIDI) music. Audiences can also become performers by participating in karaoke, an activity of Japanese origin centered on a device that plays voice-eliminated versions of well-known songs. Most karaoke machines also have video screens that show lyrics to songs being performed; performers can follow the lyrics as they sing over the instrumental tracks.
ইণ্টাৰ্নেট
The advent of the Internet and widespread high-speed broadband access has transformed the experience of music, partly through the increased ease of access to recordings of music via streaming video and vastly increased choice of music for consumers. Chris Anderson, in his book The Long Tail: Why the Future of Business Is Selling Less of More, suggests that while the traditional economic model of supply and demand describes scarcity, the Internet retail model is based on abundance. Digital storage costs are low, so a company can afford to make its whole recording inventory available online, giving customers as much choice as possible. It has thus become economically viable to offer music recordings that very few people are interested in. Consumers' growing awareness of their increased choice results in a closer association between listening tastes and social identity, and the creation of thousands of niche markets.
ব্যৱসা
right|thumb|350x350px|A music store selling various singles and albums The music industry refers to the businesses connected with the creation and sale of music. It consists of songwriters and composers who create new songs and musical pieces, music producers and sound engineers who record songs and pieces, record labels and publishers that distribute recorded music products and sheet music internationally and that often control the rights to those products. Some music labels are "independent," while others are subsidiaries of larger corporate entities or international media groups. In the 2000s, the increasing popularity of listening to music as digital music files on MP3 players, iPods, or computers, and of trading music on file sharing websites or buying it online in the form of digital files had a major impact on the traditional music business. Many smaller independent CD stores went out of business as music buyers decreased their purchases of CDs, and many labels had lower CD sales. Some companies did well with the change to a digital format, though, such as Apple's iTunes, an online music store that sells digital files of songs over the Internet.
বৌদ্ধিক সম্পত্তি আইন
In spite of some international copyright treaties, determining which music is in the public domain is complicated by the variety of national copyright laws that may be applicable. US copyright law formerly protected printed music published after 1923 for 28 years and with renewal for another 28 years, but the Copyright Act of 1976 made renewal automatic, and the Digital Millennium Copyright Act changed the calculation of the copyright term to 70 years after the death of the creator. Recorded sound falls under mechanical licensing, often covered by a confusing patchwork of state laws; most cover versions are licensed through the Harry Fox Agency. Performance rights may be obtained by either performers or the performance venue; the two major organizations for licensing are BMI and ASCAP. Two online sources for public domain music are IMSLP (International Music Score Library Project) and Choral Public Domain Library (CPDL).
অ-পেচাগত
right|thumb|A [[Suzuki method|Suzuki violin recital with students of varying ages]] The incorporation of some music or singing training into general education from preschool to post secondary education is common in North America and Europe. Involvement in playing and singing music is thought to teach basic skills such as concentration, counting, listening, and cooperation while also promoting understanding of language, improving the ability to recall information, and creating an environment more conducive to learning in other areas. In elementary schools, children often learn to play instruments such as the recorder, sing in small choirs, and learn about the history of Western art music and traditional music. Some elementary school children also learn about popular music styles. In religious schools, children sing hymns and other religious music. In secondary schools (and less commonly in elementary schools), students may have the opportunity to perform in some types of musical ensembles, such as choirs (a group of singers), marching bands, concert bands, jazz bands, or orchestras. In some school systems, music lessons on how to play instruments may be provided. Some students also take private music lessons after school with a singing teacher or instrument teacher. Amateur musicians typically learn basic musical rudiments (e.g., learning about musical notation for musical scales and rhythms) and beginner- to intermediate-level singing or instrument-playing techniques.
At the university level, students in most arts and humanities programs can receive credit for taking a few music courses, which typically take the form of an overview course on the history of music, or a music appreciation course that focuses on listening to music and learning about different musical styles. In addition, most North American and European universities have some types of musical ensembles that students in arts and humanities are able to participate in, such as choirs, marching bands, concert bands, or orchestras. The study of Western art music is increasingly common outside of North America and Europe, such as the Indonesian Institute of the Arts in Yogyakarta, Indonesia, or the classical music programs that are available in Asian countries such as South Korea, Japan, and China. At the same time, Western universities and colleges are widening their curriculum to include music of non-Western cultures, such as the music of Africa or Bali (e.g. Gamelan music).
পেচাদাৰী প্ৰশিক্ষণ
right|thumb|[[Manhattan School of Music professor and professional double bass player Timothy Cobb teaching a bass lesson in the late 2000s. His bass has a low C extension with a metal "machine" with buttons for playing the pitches on the extension.]] Individuals aiming to become professional musicians, singers, composers, songwriters, music teachers and practitioners of other music-related professions such as music history professors, sound engineers, and so on study in specialized post-secondary programs offered by colleges, universities and music conservatories. Some institutions that train individuals for careers in music offer training in a wide range of professions, as is the case with many of the top U.S. universities, which offer degrees in music performance (including singing and playing instruments), music history, music theory, music composition, music education (for individuals aiming to become elementary or high school music teachers) and, in some cases, conducting. On the other hand, some small colleges may only offer training in a single profession (e.g., sound recording).
While most university and conservatory music programs focus on training students in classical music, there are a number of universities and colleges that train musicians for careers as jazz or popular music musicians and composers, with notable U.S. examples including the Manhattan School of Music and the Berklee College of Music. Two important schools in Canada which offer professional jazz training are McGill University and Humber College. Individuals aiming at careers in some types of music, such as heavy metal music, country music or blues are less likely to become professionals by completing degrees or diplomas in colleges or universities. Instead, they typically learn about their style of music by singing and/or playing in many bands (often beginning in amateur bands, cover bands and tribute bands), studying recordings available on CD, DVD and the Internet and working with already-established professionals in their style of music, either through informal mentoring or regular music lessons. Since the 2000s, the increasing popularity and availability of Internet forums and YouTube "how-to" videos have enabled many singers and musicians from metal, blues and similar genres to improve their skills. Many pop, rock and country singers train informally with vocal coaches and singing teachers.
অস্নাতক
Undergraduate university degrees in music, including the Bachelor of Music, the Bachelor of Music Education, and the Bachelor of Arts (with a major in music) typically take about four years to complete. These degrees provide students with a grounding in music theory and music history, and many students also study an instrument or learn singing technique as part of their program. Graduates of undergraduate music programs can seek employment or go on to further study in music graduate programs. Bachelor's degree graduates are also eligible to apply to some graduate programs and professional schools outside of music (e.g., public administration, business administration, library science, and, in some jurisdictions, teacher's college, law school or medical school).
স্নাতক
Graduate music degrees include the Master of Music, the Master of Arts (in musicology, music theory or another music field), the Doctor of Philosophy (Ph.D.) (e.g., in musicology or music theory), and more recently, the Doctor of Musical Arts, or DMA. The Master of Music degree, which takes one to two years to complete, is typically awarded to students studying the performance of an instrument, education, voice (singing) or composition. The Master of Arts degree, which takes one to two years to complete and often requires a thesis, is typically awarded to students studying musicology, music history, music theory or ethnomusicology.
The PhD, which is required for students who want to work as university professors in musicology, music history, or music theory, takes three to five years of study after the master's degree, during which time the student will complete advanced courses and undertake research for a dissertation. The DMA is a relatively new degree that was created to provide a credential for professional performers or composers that want to work as university professors in musical performance or composition. The DMA takes three to five years after a master's degree, and includes advanced courses, projects, and performances. In Medieval times, the study of music was one of the Quadrivium of the seven Liberal Arts and considered vital to higher learning. Within the quantitative Quadrivium, music, or more accurately harmonics, was the study of rational proportions.
সংগীততত্ত্ব
Musicology, the academic study of the subject of music, is studied in universities and music conservatories. The earliest definitions from the 19th century defined three sub-disciplines of musicology: systematic musicology, historical musicology, and comparative musicology or ethnomusicology. In 2010-era scholarship, one is more likely to encounter a division of the discipline into music theory, music history, and ethnomusicology. Research in musicology has often been enriched by cross-disciplinary work, for example in the field of psychoacoustics. The study of music of non-Western cultures, and the cultural study of music, is called ethnomusicology. Students can pursue the undergraduate study of musicology, ethnomusicology, music history, and music theory through several different types of degrees, including bachelor's degrees, master's degrees and PhD degrees.
সংগীত তত্ত্ব
Music theory is the study of music, generally in a highly technical manner outside of other disciplines. More broadly it refers to any study of music, usually related in some form with compositional concerns, and may include mathematics, physics, and anthropology. What is most commonly taught in beginning music theory classes are guidelines to write in the style of the common practice period, or tonal music. Theory, even of music of the common practice period, may take many other forms. Musical set theory is the application of mathematical set theory to music, first applied to atonal music. Speculative music theory, contrasted with analytic music theory, is devoted to the analysis and synthesis of music materials, for example tuning systems, generally as preparation for composition.
Zoomusicology
Zoomusicology is the study of the music of non-human animals, or the musical aspects of sounds produced by non-human animals. As George Herzog (1941) asked, "do animals have music?" François-Bernard Mâche's Musique, mythe, nature, ou les Dauphins d'Arion (1983), a study of "ornitho-musicology" using a technique of Nicolas Ruwet's Langage, musique, poésie (1972) paradigmatic segmentation analysis, shows that bird songs are organised according to a repetition-transformation principle. Jean-Jacques Nattiez (1990), argues that "in the last analysis, it is a human being who decides what is and is not musical, even when the sound is not of human origin. If we acknowledge that sound is not organised and conceptualised (that is, made to form music) merely by its producer, but by the mind that perceives it, then music is uniquely human."
Ethnomusicology
right|thumb|Ethnomusicologist [[Frances Densmore recording Blackfoot chief Mountain Chief for the Bureau of American Ethnology (1916)]] In the West, much of the history of music that is taught deals with the Western civilization's art music, which is known as classical music. The history of music in non-Western cultures ("world music" or the field of "ethnomusicology"), which typically covers music from Africa and Asia is also taught in Western universities. This includes the documented classical traditions of Asian countries outside the influence of Western Europe, as well as the folk or indigenous music of various other cultures. Popular or folk styles of music in non-Western countries varied widely from culture to culture, and from period to period. Different cultures emphasised different instruments, techniques, singing styles and uses for music. Music has been used for entertainment, ceremonies, rituals, religious purposes and for practical and artistic communication. Non-Western music has also been used for propaganda purposes, as was the case with Chinese opera during the Cultural Revolution.
There is a host of music classifications for non-Western music, many of which are caught up in the argument over the definition of music. Among the largest of these is the division between classical music (or "art" music), and popular music (or commercial music – including non-Western styles of rock, country, and pop music-related styles). Some genres do not fit neatly into one of these "big two" classifications, (such as folk music, world music, or jazz-related music).
As world cultures have come into greater global contact, their indigenous musical styles have often merged with other styles, which produces new styles. For example, the United States bluegrass style contains elements from Anglo-Irish, Scottish, Irish, German and African instrumental and vocal traditions, which were able to fuse in the United States' multi-ethnic "melting pot" society. Some types of world music contain a mixture of non-Western indigenous styles with Western pop music elements. Genres of music are determined as much by tradition and presentation as by the actual music. Some works, like George Gershwin's Rhapsody in Blue, are claimed by both jazz and classical music, while Gershwin's Porgy and Bess and Leonard Bernstein's West Side Story are claimed by both opera and the Broadway musical tradition. Many current music festivals for non-Western music include bands and singers from a particular musical genre, such as world music.
Indian music, for example, is one of the oldest and longest living types of music, and is still widely heard and performed in South Asia, as well as internationally (especially since the 1960s). Indian music has mainly three forms of classical music, Hindustani, Carnatic, and Dhrupad styles. It has also a large repertoire of styles, which involve only percussion music such as the talavadya performances famous in South India.
সংগীত চিকিৎসা
right|thumb|A music therapist from a "Blues in the Schools" program plays harmonica with a US Navy sailor at a Naval Therapy Center. Music therapy is an interpersonal process in which a trained therapist uses music and all of its facets—physical, emotional, mental, social, aesthetic, and spiritual—to help clients to improve or maintain their health. In some instances, the client's needs are addressed directly through music; in others they are addressed through the relationships that develop between the client and therapist. Music therapy is used with individuals of all ages and with a variety of conditions, including: psychiatric disorders, medical problems, physical disabilities, sensory impairments, developmental disabilities, substance abuse issues, communication disorders, interpersonal problems, and aging. It is also used to improve learning, build self-esteem, reduce stress, support physical exercise, and facilitate a host of other health-related activities. Music therapists may encourage clients to sing, play instruments, create songs, or do other musical activities.
One of the earliest mentions of music therapy was in Al-Farabi's (c. 872–950) treatise Meanings of the Intellect, which described the therapeutic effects of music on the soul. Music has long been used to help people deal with their emotions. In the 17th century, the scholar Robert Burton's The Anatomy of Melancholy argued that music and dance were critical in treating mental illness, especially melancholia. He noted that music has an "excellent power ...to expel many other diseases" and he called it "a sovereign remedy against despair and melancholy." He pointed out that in Antiquity, Canus, a Rhodian fiddler, used music to "make a melancholy man merry, ...a lover more enamoured, a religious man more devout." In the Ottoman Empire, mental illnesses were treated with music. In November 2006, Dr. Michael J. Crawford and his colleagues also found that music therapy helped schizophrenic patients.
Albert Einstein had a lifelong love of music (particularly the works of Bach and Mozart), once stating that life without playing music would be inconceivable to him. In some interviews Einstein even attributed much of his scientific intuition to music, with his son Hans recounting that "whenever he felt that he had come to the end of the road or into a difficult situation in his work, he would take refuge in music, and that would usually resolve all his difficulties." Something in the music, according to Michele and Robert Root-Bernstein in Psychology Today, "would guide his thoughts in new and creative directions." It has been said that Einstein considered Mozart's music to reveal a universal harmony that Einstein believed existed in the universe, "as if the great Wolfgang Amadeus did not 'create' his beautifully clear music at all, but simply discovered it already made. This perspective parallels, remarkably, Einstein’s views on the ultimate simplicity of nature and its explanation and statement via essentially simple mathematical expressions." A review suggests that music may be effective for improving subjective sleep quality in adults with insomnia symptoms. Music is also being used in clinical rehabilitation of cognitive and motor disorders.
ব্যহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গীত * শ্ৰেণী:নৃতত্ত্ব
আকি কিটি
আকি কিটি (Aki Kiti) চুমি নাগাসকলৰ এক প্ৰকাৰৰ লোক মল্লযুঁজৰ শৈলী আৰু পৰম্পৰাগত খেল। অৰ্ধ-স্পৰ্শ যুঁজাৰু হিচাপে আকি কিটিৰ বিশেষত্ব হৈছে কেৱল ভৰিৰ তলুৱা ব্যৱহাৰ কৰি কিক বা গোৰ মাৰা আৰু অৱৰোধ কৰা। পৰম্পৰাগত খেল হিচাপে ইয়াৰ উৎপত্তিৰ সঠিককৈ জনা নাযায়। ভাৰতৰ নাগালেণ্ডৰ নাগা জনজাতি সমূহৰ অন্যতম চুমি নাগা সকলে এই ক্ৰীড়াৰ অনুশীলন কৰে। ইয়াক ভূমিত এটা বৃত্তাকাৰ ৰিঙৰ ভিতৰত সাধাৰণতে দুজন যুঁজাৰুৰ এই খেল খেলা হয়। ইয়াৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে হয় প্ৰতিপক্ষক আঁঠুৰ ওপৰৰ অংশ বা হাতেৰে ভূমি স্পৰ্শ কৰা বা মূল ৰিঙৰ বাহিৰত ওলাই যোৱা।
ইতিহাস
আকি কিটিৰ উৎপত্তি পাহাৰীয়া উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নাগালেণ্ডৰ চুমি নাগা জনজাতিৰ (বৰ্তমান খ্ৰীষ্টান ধৰ্মান্তৰিত) মাজত এক পৰম্পৰাগত খেল হিচাপে হৈছিল। হিংসাৰ আশ্ৰয় নোলোৱাকৈ জনজাতি আৰু জনজাতিসকলৰ মাজত ভুল শুদ্ধ বিচাৰ কৰা, সন্মান পুনৰুদ্ধাৰ কৰা বা "অংক নিষ্পত্তি" কৰাৰ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰিবলৈ ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতা হিচাপে আকি কিটি অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল। এই ক্ৰীড়া জনজাতীয় অনুষ্ঠান বা উৎসৱৰ সময়ত অনুশীলন কৰা হৈছিল। ১৯২২ চনত প্ৰকাশিত নৃতত্ত্ববিদজন হেনৰী হাটনৰ দ্য চেমা নাগাছ নামৰ কিতাপখনত আকি কিটিৰ বৰ্ণনা আছে। আকি কিটিৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "কিক ফাইটিং" বা "গোৰেৰে যুঁজ দিয়া।"
বৰ্তমান স্থিতি
২০১৪ চনত প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰ আৰু ইয়াক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে আফুয়েমি আকিকিটি এছ'চিয়েচন গঠন কৰা হৈছিল। তেওঁলোকে খেলখনক এথলেটিকছ হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰিছিল। তেতিয়াৰে পৰা নৱেম্বৰ মাহত অনুষ্ঠিত পুঘোবোটোত বাৰ্ষিক থুউনি উৎসৱত থুউনি আকিকিটি চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতা প্ৰতিবছৰে অনুষ্ঠিত কৰি অহা হৈছে। ইয়াক তিনি ৰাউণ্ডৰ সৈতে তিনিৰ পৰা চাৰি মিনিটৰ বাবে খেলা হয়। হাত ব্যৱহাৰ কৰাটো এটা ফাউল হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ২০১৮ চনত সংগঠনটোৱে কিচামাত হৰ্ণবিল উৎসৱ আকি কিটি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
জনপ্ৰিয় মাধ্যমত
২০০৮ চনত বিবিচি থ্ৰী ৰিয়েলিটি টিভি শ্ব' লাষ্ট মেন ষ্টেণ্ডিংৰ চিৰিজ ১-ত চতুৰ্থ খণ্ডত আকি কিটিক প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল। চুমি কিক ফাইটিং শীৰ্ষক খণ্ডটোত যুক্তৰাজ্য আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ছয়জন খেলুৱৈয়ে জনজাতীয় চেম্পিয়নৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি অন্তিমজন ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতত ক্ৰীড়া শ্ৰেণী:নাগালেণ্ড
লুংলেই জিলা
ভাৰতৰ মিজোৰাম ৰাজ্যৰ এঘাৰখন জিলাৰ ভিতৰত লুংলেই জিলা (Lunglei district) এখন। ২০১১ চনৰ হিচাপত ই আইজলৰ পিছতে ৰাজ্যখনৰ দ্বিতীয় জনবহুল জিলা। ইয়াৰ উপৰিও ৪,৫৭২ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (১,৭৬৫ বৰ্গ মাইল) আয়তনেৰে ই মিজোৰামৰ সৰ্ববৃহৎ জিলা।
নামৰ উৎপত্তি
এই জিলাৰ নামকৰণ কৰা হয়, ইয়াৰ সদৰ লুংলেৰ নামত। লুংলে, কেতিয়াবা কেতিয়াবা লুংলেই বুলিও কোৱা হয়। মিজো ভাষাত লুংলে মানে হৈছে এটি শিলৰ সেতু। তাওয়াং নদীৰ উপনদী ঘাসি নদীৰ গতিপথত প্ৰাপ্ত এটি সেতুৰ নিচিনা শিলৰ নামৰ পৰাই এই জিলাখনৰ নামকৰণ কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মিজোৰাম
বুলবুল চক্ৰৱৰ্তী
বুলবুল চক্ৰৱৰ্তী (en-Bulbul Chakraborty) হৈছে ব্ৰাণ্ডেইছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগৰ "এনিড আৰু নাটে আনচেল অধ্যাপক"। তেখেত হৈছে ঘনীভূত পদাৰ্থৰ তত্ত্ববিদ, সাম্যৱস্থাৰ পৰা বহু আঁতৰত থকা কেতবোৰ প্ৰণালী যেনে-কণিকাসদৃশ পদাৰ্থৰ তেখেতে অধ্যয়ন কৰে।.
শৈক্ষিক জীৱন
চক্ৰৱৰ্তীয়ে ১৯৭৪ চনত আইআইটিৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৭৯ চনত ষ্টনি ব্ৰুকত অৱস্থিত ষ্টেট ইউনিভাৰ্ছিটি অৱ নিউ ইয়ৰ্কৰ পৰা ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। তেখেতেৰ গৱেষণা-পত্ৰৰ শিৰোনাম আছিল-"Influence of thermal disorder on electronic properties of solids".(। ) তেখেত আৰ্গনে ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰয়োগশালাৰ পষ্টডক্তৰেল সভ্য আছিল,নৰ্দিটা, ডেনমাৰ্ক আৰু ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ এগৰাকী গৱেষণা সহযোগী আছিল। ১৯৮৪-৮৬ সময়ছোৱাত তেখেত আছিল ইন্দিৰা গান্ধী আণৱিক গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ বস্তু বিজ্ঞান প্ৰয়োগশালাৰ এগৰাকী বৈজ্ঞানিক বিষয়া। ১৯৮৭-৮৯ চনত তেখেতে য়ালে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰায়োগিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ সহযোগী গৱেষণা পদাৰ্থবিদ আৰু প্ৰবক্তা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৮৯ চনত তেখেতে ব্ৰাণ্ডেইছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত এগৰাকী শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু ২০০০ চনৰ পৰা তেখেতে সেইখন শিক্ষানুষ্ঠানত পূৰ্ণকালীন অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত হৈ আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী: ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী: ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী শ্ৰেণী: ভাৰতীয় মহিলা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী: ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী শ্ৰেণী: জীৱিত ব্যক্তি
হৰি ওঁম
হৰি ওঁম হৈছে ২০১৬ বৰ্ষত মুক্তি প্ৰাপ্ত এখন ৰোমাণ্টিক একশ্বনধৰ্মী অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। চলচ্চিত্ৰখন পৰিচালনা কৰিছে অৰূপ জ্যোতি ৰাভাই। মূখ্য অভিনয়ত আছে ভাষ্কৰ ৰঞ্জন,প্ৰিন্স,তৃষ্ণা কুৰ্মী আৰু দেৱাশ্ৰী গগৈ। চলচ্চিত্ৰখনৰ প্ৰযোজনা আৰু পৰিবেশন ব্ৰহ্মপুত্ৰ বয়জ এণ্টাৰটেইনমেণ্টৰ।
কাহিনী
দুজন বন্ধু, যিকেইজনে সৰু কালৰে পৰা একেলগে আছিল। কিন্তু কোনো কাৰণত তেওঁলোক বেলেগ হব লগাত পৰে। এজন বন্ধুৱে কিদৰে বেয়া পথত যাবলৈ লয়। ইয়াৰ মাজতে ভাহি আহে এক নিভাঁজ প্ৰেম কাহিনী। এয়াই হৈছে হৰি ওঁমৰ কাহিনী।
অসমৰ কুঁহিলা শিল্প
উৎপত্তি
কুঁহিলা শিল্প ভাৰতৰ পশ্চিম বংগত আৰু অসমত উৎপত্তি হৈছিল। মুখ্যতঃ ভৌগোলিক কাৰণৰ বাবে কুঁহিলা উদ্ভিদ বৃদ্ধিৰ বাবে উপযুক্ত জলাশয়ৰ উপলব্ধতাৰ বাবে এই অঞ্চলত কুঁহিলা শিল্পৰ উদ্গম হৈছে। কুঁহিলাক ধুবুৰী, গোৱালপাৰাৰ স্থানীয় ভাষাত শোলা বোলা হয়। কুঁহিলা মুখ্যতঃ ধৰ্মীয় উদ্দেশ্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয় বাবে ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এটা পৌৰাণিক কাহিনী আছে। কিংবদন্তীয়ে অনুসৰি শোলাবাটি নামৰ এজন স্বৰ্গীয় নৃত্যশিল্পী বাণাসুৰৰ প্ৰেমত পৰিছিল। তেজপুৰৰ ৰজা বাণাসুৰ এজন দানৱ আছিল। দেৱৰাজ ইন্দ্ৰয়ে ৰাক্ষসৰ প্ৰতি শোলাবাটিৰ স্নেহ প্ৰদৰ্শনত সুখী নাছিল সেয়েহে তেওঁ শোলাবাটিক শোলা বা কুঁহিলালৈ ৰূপান্তৰিত হবলৈ অভিশাপ দিছিল। শোলাবাটিয়ে ভগৱান ইন্দ্ৰক ক্ষমা খোজে আৰু ইয়াৰ ফলত দয়াৰ ভাৱত ইন্দ্ৰয়ে তেওঁৰ অভিশাপ সলনি কৰি কৈছিল যে কেৱল মালাকাৰ বা মালা নিৰ্মাতাসকলৰ হাততহে তেওঁ শুদ্ধ হ'ব আৰু তেওঁ আনৰ বাবে উপযোগী নহ'ব। এনেদৰে আজিলৈকে মালাকাৰসকলে শোলাপিথ বা কুঁহিলাৰ মালা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে তেওঁলোকে কুঁহিলাক এডাল লাঠিৰে পানীত জুবুৰীয়াই ৰাখে আৰু বিশ্বাস কৰে যে তেওঁ এনে কৰিলে শোলাবাটিয়ে বাণাসুৰৰ সৈতে পুনৰ একত্ৰিত হয়।
কুঁহিলা
কুঁ‌হিলা দ’ মাটিত হোৱা এবিধ উদ্ভিদ। মাহজাতীয় গোত্ৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত কুঁ‌হিলাৰ বৈজ্ঞানিক নাম হ’ল Aeschynomene aspera। ই দুই প্ৰকাৰৰ— বন বা বনৰীয়া কুঁ‌হিলা আৰু জাতি কুঁ‌হিলা বা ঘৰুৱা কুঁ‌হিলা।
কুঁহিলাৰ ব্যৱহাৰ
কুঁহিলাৰ শুকান কাষ্ঠাংশ চোকা কটাৰীৰে দীঘলে দীঘলে কাটি মৰাপাটৰ মিহি ৰচিত বৈ বেলেগ বেলেগ জোখৰ ৰং বিৰঙৰ কঠ তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াৰ বজাৰত বেচ চাহিদা আছে। বাকলি গুচোৱা কাষ্ঠাংশৰ সোপোকা অংশ বিভিন্ন জোখৰ টুকুৰাটুকৰ কৈ কাটি বিশেষ কটাৰীৰ সহায়ত হাতেৰে দীঘলে দীঘলে ঘূৰাই ঘূৰাই চেপেটা, বহল টিছু কাগজৰ দৰে অংশ প্ৰস্তুত কৰা হয়। যিকোনো ধৰণে ভাঁজ দিব পৰা এই অংশবোৰৰ পৰা সুন্দৰ পুতলা লৰচৰ কৰিব পৰা কাছ, বগলী, ৰাজহাঁহ, ফুল, মুখা, মালা, দৰাৰ টুপি আদি তৈয়াৰ কৰা হয়। উল্লেখযোগ্য যে এই কাম কৰোঁতে ব্যৱহাৰ হোৱা ৰাস্তাৰ দাঁতিত হোৱা ঢেকীয়াগছৰ কোমল কোঁহৰ পৰা আঠা তৈয়াৰ কৰা হয়।
পদ্ধতি
প্ৰথম স্তৰত ফাগুন মাহত কুঁহিলাৰ বীজ সিঁ‌চা হয়। বীজ বিলাক গজি ওলোৱালৈ সেই ঠাইত পানী লাহে লাহে বাঢ়ি এক কঁকাল পৰ্যন্ত হ’ব লাগে। অৰ্থাৎ গছ বিলাকৰ বৰ্ধণৰ লগে লগে বৰ্ষাৰ পানীৰ পৰিমাণ গুৰুত্বপূৰ্ণ। চ’ত, ব’হাগ, আহাৰ, ভাদ পৰ্যন্ত পানীত থকাৰ পিছত এই উদ্ভিদ সমূহ সম্পূৰ্ণ পুৰঠ আৰু কামৰ উপযোগী হয়। ভাদ মাহত কুঁ‌হিলা কাটি আনি ৰ’দত ১০ ৰ পৰা ১৫ দিন পৰ্যন্ত শুকাই আটি আটি বান্ধি বাঁ‌হৰ চাঙত তুলি থোৱা হয়।
পুতলা, জন্তু আৰু মানুহৰ ৰূপৰ বাবে এক নিৰ্দিষ্ট আকৃতি দিবলৈ বিভিন্ন সাঁচ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰস্তুতিৰ বাবে কুঁহিলা শিল্পীয়ে কলাকৃতিৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি কৰিবলৈ চুৰী, বিভিন্ন ৰঙৰ ৰিবন, সোণ আৰু ৰূপৰ সূতা, আৰু ৰং ব্যৱহাৰ কৰে। এই পদ্ধতিবোৰৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা কিছুমান সামগ্ৰীৰ উদাহৰণ হৈছে: টোপাৰ (কইনা আৰু কইনাৰ পৰম্পৰাগত বঙালী মুকুট), দুৰ্গা মূৰ্তি, সদাগৰী নাও। এই শিল্পকলাবোৰৰ উপযোগিতাৰ গুৰুত্বৰ লগতে নান্দনিক আবেদনও আছে।
অসমত কুঁহিলা শিল্পৰ গুৰুত্ব
ধুবুৰী জিলাৰ গৌৰীপুৰ, বিলাসীপাৰা, গোলকগঞ্জৰ কিছু ভূঁইমালি আৰু মালাকাৰ সম্প্ৰদায়ৰ মাজত কুঁহিলা শিল্পৰ প্ৰচলন আছে। ঘাইকৈ খেৰবাৰী, ঘাচপুচাবাৰী আৰু শেৰনগৰ গাওঁ পঞ্চায়তৰ কিছু অংশৰ পৰিয়াল ইয়াৰ সৈতে জড়িত। সেইদৰে নলবাৰী জিলাৰ মাখিবাহা, নগাঁও জিলাৰ বটদ্ৰৱা, পূব গোৱালপাৰা আৰু মাজুলীত কুঁহিলা শিল্প বিদ্যমান। পশ্চিম বংগৰ দৰে অসমতো কুহিলা শিল্পকৰ্মৰ পৰম্পৰা কিছুমান নিৰ্দিষ্ট পৰিয়ালৰ দ্বাৰা পুৰণি সময়ৰ পৰা অনুশীলন কৰা হয় আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা ই এক বংশগত বৃত্তি হৈ পৰিছে। এই শিল্পকলা কেৱল ধৰ্মীয় উদ্দেশ্যৰ বাবে নহয়। বিবাহ আৰু উৎসৱৰ দৰে বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ সময়ত ঘৰ আৰু মন্দিৰৰ ভিতৰৰ বাবে সাজসজ্জা হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। স্থানীয় উৎসৱ যেনে মনসা পূজা, বাশ বা বাঁহ পূজা, চৰক পূজা আদিত দেৱতা কুঁহিলা নিৰ্মিত। দেৱতাসকলৰ মূৰ্তি কুঁহিলাৰ দ্বাৰা জটিল ডিজাইনেৰে অলংকৃত কৰা হয়। লগতে ইয়াৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা বিভিন্ন হিন্দু চৰিত্ৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ৰং কৰা মুখা তৈয়াৰ কৰা হয়। অসমৰ মুখা শিল্পৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান হৈছে কুঁহিলা। এই মুখা সমূহ যাত্ৰা, ভাওনা আদিত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কুঁহিলাৰে নিৰ্মিত অলংকাৰবোৰ নৃত্যশিল্পীসকলে কুশান গান, হুদুম নৃত্য, কালী নৃত্য, সোণাৰাই নৃত্য, চণ্ডী নৃত্য, গোৱালিনী নৃত্য আৰু বহুতো লোক নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰোঁতে ব্যৱহাৰ কৰে। টোপাৰ নামৰ পাৰম্পৰিক মুকুট বঙালী আৰু ৰাজবংশী পৰিয়ালৰ দৰা আৰু কইনাৰ বাবেও কুঁহিলাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:শিল্প শ্ৰেণী:ভাৰতৰ হস্তশিল্প
শবনম মৌচি
শবনম বানু জনপ্ৰিয় ভাবে শবনম মৌচি (Shabnam Mausi) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু এলজিবিটি সমাজকৰ্মী। তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ বিধানসভাৰ সদস্য। হিজিৰা সম্প্ৰদায়ৰ অন্তৰ্গত শবনম মৌচি ভাৰতৰ প্ৰথম কিন্নৰ বিধায়ক। হিজিৰা সমাজক ১৯৯৪ চনত ভোটদানৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। তেওঁ ২০০০ চনৰ উপ নিৰ্বাচনত নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে সোহাগপুৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা মধ্য প্ৰদেশ বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁক মৰমত 'মৌচি' (মাহী) বুলি সম্বোধন কৰা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
তেওঁ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ মাত্ৰ দুবছৰত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ ভ্ৰমণৰ যোগেদি মুঠ ১২টা ভাষা শিকিছিল।
ৰাজনৈতিক জীৱন
শবনম মৌচিয়ে মধ্য প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ শ্বাহদোল-অনুপপুৰ জিলাৰ সোহাগপুৰ সমষ্টিৰ পৰা ২০০০ চনৰ উপনিৰ্বাচনত নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। বিধান সভাৰ সদস্য হিচাপে তেওঁৰ কাৰ্যসূচীত দুৰ্নীতি, নিবনুৱা সমস্যা, দৰিদ্ৰতা আৰু অনাহাৰৰ সৈতে যুঁজ দিয়া, লগতে ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ, হিজৰা, নপুংসক, ক্ৰছ-ড্ৰেচাৰ সকলৰ প্ৰতি বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে মাত মতা আৰু এইচআইভি/এইডছৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধি কৰা অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ২০০৩ চনত কাৰ্যকাল শেষ হোৱাৰ পিছত তেওঁ ২০০৩ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত কটমা সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল যদিও তেওঁ পৰাজয় বৰণ কৰে। ২০১২ চনত তেওঁ কানপুৰ কেণ্টনটমেণ্ট সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল যদিও আকৌ এবাৰ পৰাজিত হয়।
সক্ৰিয়তা
শবনম মৌচিয়ে ভাৰতৰ বহুতো ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ লোকক ৰাজনীতি গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰু ভাৰতত 'মূলধাৰাৰ কাৰ্যকলাপত' অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। লগতে ভাৰতীয় সমাজৰ প্ৰান্তত বাস কৰা নৃত্যশিল্পী, বেশ্যা আৰু ভিক্ষাৰী হিচাপে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত ভূমিকা ত্যাগ কৰিবলৈ কয়। উদাহৰণ স্বৰূপে তেওঁলোকে কেতিয়াবা বিবাহ বা দুৰ্ভাগ্য দূৰ কৰিবলৈ সেৱা প্ৰদান কৰা নৱজাতক শিশুৰ ঘৰত উপস্থিত হৈ নৃত্য-গীত কৰে।
যদিও তেওঁ বৰ্তমান ৰাজহুৱা কাৰ্যালয়ত সক্ৰিয় নহয় শবনম মৌচি ভাৰতত বেচৰকাৰী সংগঠন আৰু লিংগ কৰ্মীসকলৰ সৈতে এইডছ সজাগতা কাৰ্যসূচীত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰি আছে। "'আমাৰ যৌন অভিমুখীতাৰ বাবে আমি ভাই-ভনীসকলে প্ৰায়ে কলঙ্ক আৰু বৈষম্যৰ সন্মুখীন হওঁ। এইডছৰ বিষয়ে মুকলিকৈ কথা পাতিলে আমাক ইজনে সিজনক বুজিবলৈ সহায় কৰে!' - শবনম মৌচি"
জিতী জিতাই পলিটিক্স (জেজেপি)
২০০৩ চনত মধ্য প্ৰদেশৰ হিজৰাসকলে "জিতী জিতাই পলিটিক্স" (জেজেপি) নামৰ নিজৰ ৰাজনৈতিক দল স্থাপন কৰে। ইয়াৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে 'ৰাজনীতি যি ইতিমধ্যে জিকি লোৱা হৈছে'। দলটোৱে মূলধাৰাৰ পৰা ইয়াৰ ৰাজনৈতিক পাৰ্থক্যৰ ৰূপাঙ্কন কৰিবলৈ আঠ পৃষ্ঠাৰ ইস্তাহাৰ মুকলি কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
খিলেৰিহাট
খিলেৰিহাট (Khliehriat) হৈছে ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ পূব জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলাৰ মুখ্য কাৰ্যালয়, যিখন জিলা জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলাৰ পৰা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
জিলাখনত দুটা খিলেৰিহাট আৰু চাইপুং community and rural development block আছে৷
খিলেৰিহাটত এখন চৰকাৰী চিকিৎসালয়, কেইটামান ব্যক্তিগত ক্লিনিক, গীৰ্জা আদি আছে৷ ইয়াৰ লোকসকল সংখ্যাগৰিষ্ঠ খ্ৰীষ্টান। ইয়াত বহুকেইখন বিদ্যালয় আছে৷ ফুটবল আৰু ষাঁড় গৰুৰ যুঁজ হৈছে ইয়াৰ মুখ্য আকৰ্ষণ।
খিলেৰিহাট গোটেই বছৰটো ঠাণ্ডা তাপমাত্ৰা থাকে লগতে বাৰিষা কালত প্ৰচুৰ পৰিমাণে বৰষুণ দিয়ে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মেঘালয়
পপীয়া তৰাৰ সাধু
কাহিনী
জেউতি এজনী সপোন দেখি ভাল পোৱা যুৱতী৷ তাই এগৰাকী সাহিত্যিক তথা প্ৰখ্যাত সাংবাদিক হোৱাৰ সপোন দেখিছিল৷ সেয়ে নিজৰ সৰু ঠাইখনৰ পৰা ওলাই যাব বিচাৰিছিল৷ তাইৰ লিখাৰ আদৰ্শ আছিল অপৰ্ণা নামৰ এগৰাকী লেখিকা৷ সেই অপৰ্ণাক আগত ৰাখি জেউতিয়ে কবিতা, গল্প-প্ৰবন্ধ আদি লিখিছিল৷ তাইৰ আন এক আদৰ্শ আছিল প্ৰখ্যাত সাংবাদিক লেখক সুবিমল ফুকন। এদিন কলেজৰ অনুষ্ঠানত তাই সুবিমল ফুকনক লগ পাইছিল৷ ফুকনে তাইক মহানগৰীলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰি গৈছিল। কলেজীয়া পঢ়া সামৰি, ঘৰৰ আৰু অপৰ্ণাৰ বাধা নেওচি তাই সাংবাদিকতাত স্নাতকোত্তৰ কৰিবৰ বাবে ঘৰৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ গুচি আহিছিল৷
গুৱাহাটীলৈ আহি তাই সুবিমল ফুকনক লগ পাইছিল৷ সুবিমল ফুকনৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পোৱা এখন কাকতত তাই নিয়মীয়াকৈ লেখিবলৈ সুবিধা পাইছিল৷ একেদৰে আন কাকত আলোচনীতো লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ এনেদৰেই লাহে লাহে তাই বিখ্যাত হোৱাৰ পথত আগবাঢ়িছিল৷ তাইৰ সপোন বাস্তৱত পৰিণত হৈছিল যদিও তাই বহুতো হেৰুৱাব লগীয়াও হৈছিল৷ সুবিমল ফুকনে তাইক প্ৰতাৰণা কৰিছিল। শেষত তাই এটা ৰাজনৈতিক দলৰ লাভালাভৰ বাবে প্ৰাণ দিবলগীয়া হৈছিল৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ব্যৱহৃত ভাষা
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত ভাষা ইংৰাজী, বিশেষকৈ আমেৰিকী ইংৰাজী। এই ভাষাক আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অনানুষ্ঠানিক ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা বুলিব পাৰি। এই ভাষা বাদে অন্য ভাষাও পিচে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ব্যৱহৃত হয় আৰু অতীতত হৈ আহিছিল। তাৰে কোনো কোনো ভাষা স্থানীয়, কোনো কোনো উপনিবেশ স্থাপনকাৰীয়ে অনা আৰু কোনো আন আন প্ৰব্ৰজনকাৰীয়ে অনা। আন হাতে মিশ্ৰভাষা, দোৱানৰপৰা আদি কৰি চিহ্ন ভাষালকে কেইবাটাও ভাষা যুক্তৰাষ্ট্ৰতে বিকশিত। প্ৰায় ৪৩০ ভাষা এই দেশত কথিত বা আনুষ্ঠানিকভাৱে জনসংখ্যাই কোৱা বুলি মান্য, যাৰ ১৭৬টা আমেৰিকাৰ খিলঞ্জীয়াৰ ভাষা। দেশৰ সীমাৰ ভিতৰত পূৰ্বতে কথিত ৫২টা ভাষা লুপ্ত হ'ল।
আমেৰিকান কমিউনিটি চাৰ্ভে'
আমেৰিকান কমিউনিটি চাৰ্ভে'ৰ বাৰ্ষিক তথ্য ব্যৱহাৰ কৰি ইউ এছ চেঞ্চাচ ব্যুৰ'ৱে নিয়মীয়াকৈ সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত ভাষাসমূহৰ তথ্য প্ৰকাশ কৰে। ই ঘৰত আন ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা লোকসকলৰ ইংৰাজী কোৱাৰ সামৰ্থ্যও জোখে। ২০১৫ত এই সংস্থাই ৩৫০ৰো অধিক ভাষাৰ ব্যৱহাৰকাৰীৰ তথ্য প্ৰকাশ কৰিলে ২০০৯ৰপৰা ২০১৩ লৈকে, কিন্তু সকলো সময়ত এই সংখ্যক ভাষাৰ তথ্য উপলব্ধ নহয়।
ভাষা ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা
২০১৬ত আমেৰিকাত ৫ বছৰ বয়সৰ ঊৰ্দ্ধৰ লোকৰ দ্বাৰা কথিত ভাষাসমূহৰ তালিকা। বৰ্তমানৰ তথ্য https://factfinder.census.gov/faces/nav/jsf/pages/index.xhtml ত উপলব্ধ :
এচইএছৰ পদ্ধতি
এচিএছ এক পূৰ্ণ জনগণনা নহয়, এক জৰিপহে। তিনি অংশ থকা প্ৰশ্নৰ উত্তৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এক উদ্দেশ্যিত গোটৰপৰা তথ্য গ্ৰহণ কৰা হয়। প্ৰথমে প্ৰশ্ন কৰা হয় "ঘৰত কোনোৱে ইংৰাজীৰ বাহিৰে অন্য ভাষা কয়নে?" তাৰ পাছত ঘৰৰ মুৰব্বীক সেই ভাষাসমূহৰ নাম ক'বলৈ কোৱা হয় আৰু ঘৰৰ কোনশ্ন সদস্যই সেই ভাষা কয়। তাৰ পাছত প্ৰত্যেকজন সদস্যৰ ইংৰাজী কোৱাত নৈপুণ্য সোধা হয়। উল্লেখযোগ্য যে আন ভাষাত নৈপুণ্য সোধা নহয়, সেয়েহে হয়টো ইংৰাজীৰ বাহিৰে অন্য যি ভাষা উল্লেখ কৰা হয়, সেই ভাষা ঘৰৰ কোনো সদস্যই কোনোমতেহে ক'ব পাৰে। তদুপৰি এক ঐতিহাসিক দৃষ্টিভংগীৰে তুলনা কৰা কঠিন কাৰণ যুক্তৰাষ্ট্ৰত ভাষা-জৰিপৰ পদ্ধতি কেইবাবাৰো সলনি হৈছে।
আমেৰিকান চিহ্ন ভাষাৰ প্ৰয়োগৰ কোনো তথ্য এচিএছত গ্ৰহণ কৰা নহয়। সেয়ে এনে তথ্য আন সূত্ৰৰপৰা গ্ৰহণ কৰা হয়। আধুনিক অনুমান অনুযায়ী ১৯৭২ত প্ৰায় ৫০০০০০ আমেৰিকানে আৰু ২০১১ত ১০০০০০ আমেৰিকানে চিহ্ন ভাষা প্ৰয়োগ কৰিছিল।
চিহ্ন ভাষা
{{Legend|#A4486D|Plains Sign Talk}} {{Legend|#50C9FF|Inuiuuk (ᐃᓄᐃᐆᒃ)}} {{Legend|#80AA48|Hawai'i Sign Language}} {{Legend|#316FDE|Maritime Sign Language}}
{{Legend|#E4CD01|Plateau Sign Language}} {{Legend|#7B209F|Martha's Vineyard Sign Language}} {{Legend|#553D00|Henniker Sign Language}} {{Legend|#E22402|Sandy River Valley Sign Language}} ]] প্ৰাকৃতিকভাৱে বিকশিত হোৱাৰ বাবে আমেৰিকান চিহ্ন ভাষাৰ ইংৰাজীৰ সৈতে বিশেষ সাদৃশ্য নাই।. কিছুমান ভাষা প্ৰথমতে বাণিজ্যৰ মিশ্ৰভাষা হিচাপে বিকশিত হৈছিল, পিচে বৰ্তমানে পূৰ্ণ ভাষাৰ ৰূপ লভিলে যিহেতু অনেক শিশুৱে প্ৰথম ভাষা ৰূপে তাকেই শিকিছিল।
আমেৰিকান চিহ্ন ভাষা এক আমেৰিকাতেই বিকশিত হোৱা চিহ্ন ভাষা যাক ১০০০০০ৰপৰা ৫০০০০০ কলা বা শুনিব পৰা লোকে ব্যৱহাৰ কৰে। একাধিক হিচাপেৰে এএছএলক ইংৰাজী আৰু স্পেনীছৰ পাছতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ তৃতীয় সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত ভাষা বুলিব পাৰি পিচেক এনে বিশ্লেষণো কৰা হয় যে তেনে হিচাপে কলা লোকৰ সংখ্যা আৰু এএছএল ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যাক একাকাৰ কৰে। ১৯৭২ৰ এক জৰিপত তেতিয়াৰ এএছএল ব্যৱহাৰকাৰী ৫০০০০০তকৈ অধিক নহয় বুলি এক ফল দাঙি ধৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাষা শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ
খগেশ্বৰ দত্ত বৰুৱা
খগেশ্বৰ দত্ত বৰুৱা (Khageswar Datta Baruah) এজন অসমীয়া শিক্ষক আৰু বিজ্ঞান লেখক আছিল। তেওঁ গুৱাহাটীৰ কামৰূপ একাডেমীত শিক্ষকতা কৰিছিল। ১৯৩৮ চনত গুৱাহাটীৰ পৰা ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰা তেওঁৰ দ্য ৰেভেলেশ্যন্‌চ অফ দ্য হেভেন্‌চ (The Revelations of the Heavens) নামৰ এখন বিজ্ঞানবিষয়ক কিতাপ প্ৰকাশ হৈছিল। মহাকাশক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ কিতাপখন ৰচনা কৰা হৈছিল। বিজ্ঞানৰ বুৰঞ্জীত ই এখন অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কিতাপ। আমেৰিকাৰ লাইব্ৰেৰী অফ কংগ্ৰেছ (লাইব্ৰেৰী অফ কংগ্ৰেছ) আৰু স্মিথছোনিয়ান-নাছাত (এষ্ট্ৰোফিজিক্স ডেটা চিষ্টেম) তেওঁৰ এই কিতাপখন এতিয়াও সংৰক্ষণ কৰা আছে। দৰিদ্ৰতাৰ কবলত পৰি চল্লিশ বছৰ নৌহওঁতেই দত্ত বৰুৱাই সপৰিয়ালে আত্মহত্যা কৰে।
জীৱনী
১৯২৯ চনত কটন কলেজিয়েটৰ নৱম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ হিচাপে লিখা লিখকৰ চিঠিখনৰ পৰা (তথ্য চাওক) অনুমান কৰা যায় যে খগেশ্বৰ দত্ত বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল ১৯১০ আৰু ১৯১২ মাজত। তেওঁ সৰু কালতে মাক-দেউতাকক হেৰুৱাই অনাথ হৈছিল আৰু নানান অভাৱ-অনাটনৰ মাজেৰে ডাঙৰ হৈছিল। কিন্তু তেওঁৰ মেধা শক্তি আৰু পঢ়া-শুনাৰ প্ৰতি অদম্য ধাউতি আছিল। সেয়েহে লোকৰ সহানুভূতি আৰু সামান্য জলপানীৰ পইচাৰে অধ্যয়ন কৰি থাকিবলৈ সক্ষম হৈছিল। হাইস্কুল পাৰ হৈ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত থকা কটন কলেজৰ পৰা সুখ্যাতিৰে ক্ৰমশঃ আই.এছ.চি. আৰু বি.এ. ত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। জীৱিকা নিৰ্বাহৰ বাবে প্ৰথমে কামৰূপ জিলাৰ পুঠিমাৰি গাঁৱৰ হাইস্কুল এখনত আৰু তাৰ পিছত গুৱাহাটীৰ কামৰূপ একাডেমীত শিক্ষকতাৰ কামত সোমায়। কামৰূপ একাডেমীখন ব্ৰিটিছ ৰাজক অৱজ্ঞা কৰি থলুৱা লোকে পাতিছিল যাতে ছাত্ৰসকলে ব্ৰিটিছে পতা চৰকাৰী স্কুল পৰিহাৰ কৰি এই স্কুলত শিক্ষা আহৰণ কৰিব পাৰে আৰু ব্ৰিটিছ ৰাজত্বৰ প্ৰতিবাদ কৰিব পাৰে। কামৰূপ একাডেমীত শিক্ষকতা কৰা কালত অনুসন্ধিৎসু ছাত্ৰৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ গৈ ব্যক্তিগত ভাৱে গৱেষণা কৰি দ্য ৰেভেলেশ্যন্‌চ অফ দ্য হেভেন্‌চ কিতাপখন লিখি উলিয়ায়। বিস্ময়কৰ কথা এয়ে যে বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ কোনো সংস্থান নথকা অসমৰ নিচিনা আওহতীয়া ঠাইত ব্ৰিটিছৰ আমোলত, ১৯৩৮ চনতে এগৰাকী শিক্ষকে এনে ধৰণৰ এখন মৌলিক কিতাপ লিখি উলিয়াবলৈ সক্ষম হৈছিল।
কামৰূপ একাডেমীৰ পিছত তেওঁ পুৰণি গোৱালপাৰাৰ আৰু বৰ্ত্তমানৰ ধুবুৰী জিলাৰ ১৮৭৯ চনতে স্থাপিত ধুবুৰী গভৰ্ণমেণ্ট বয়জ হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰিবলৈ লয়। কিন্তু শিক্ষকতা কৰি আৰু কিতাপ লিখি ছজনীয়া পৰিয়ালৰ খোৱামুঠি উলিওৱা টান হৈ পৰে। তাতে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু দ্বিতীয় মহাসমৰৰ পৰিবেশত তাকৰীয়া বেতনো নিয়মিত ৰূপে পোৱা নগৈছিল। তেনে এটা অৱস্থাত তেওঁৰ যক্ষ্মা ৰোগ হোৱা বুলি সন্দেহ কৰা হৈছিল, যিটো অস্বাস্থ্যকৰ পৰিবেশ আৰু অপুষ্টিত হোৱাটো আচৰিতজনক নহয়। যক্ষ্মা ৰোগক সেই দিনত বংশাক্ৰমিক দুৰাৰোগ্য ৰোগ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। গতিকে এদিন ৰাতিপুৱা সপৰিয়ালে এক টুলুঙা নাওত উঠি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজত নেতাই ধুবুনী ঘাটৰ ওচৰত, প্ৰথমে ল'ৰা-ছোৱালী কেইটাক পেলাই দি, শেহত পতি-পত্নীয়ে আত্মজাহ দিয়ে। কিন্তু নাওৰ বুকুত থকা নৱ জাতকক কিবা কাৰণত পাহৰি গ'ল, যাক পিছত এক মুছলমান নাওৰীয়াই পাই ৰক্ষা কৰে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স ৩৭ৰ ওচৰা-ওচৰি আছিল বুলি অনুমান কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:বিজ্ঞান লেখক
আভা হাজৰিকা
আভা হাজৰিকা (Abha Hazarika; ১৪ মে' ১৯৪৪- ১১ ডিচেম্বৰ, ২০১০) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া অভিনেত্ৰী আৰু পৰিচালক। স্বামী ইন্দুকল্প হাজৰিকা পৰিচালিত 'মানৱ আৰু দানৱ' ছবিৰ জৰিয়তে ৰূপালী পৰ্দাত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। আভা হাজৰিকা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমগৰাকী তথ্যচিত্ৰ পৰিচালক। তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা প্ৰথমখন তথ্যচিত্ৰ হৈছে 'ভুল'। ১৯৭৯ চনত এইখন নিৰ্মাণ কৰিছিল। ২০০৮ চনত আভা হাজৰিকাই ৱাইজমেন ক্লাবৰ জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা লাভ কৰিছিল।
শিক্ষাজীৱন
আভা হাজৰিকাই হাইস্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল বিলাসীপাৰাত। তাৰ পিছত কলিকতাৰ ভিক্টোৰিয়া কলেজৰ পৰা আই এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ পুনেৰ ফিল্ম এণ্ড টেলিভিছন ইনষ্টিটিউটৰ পৰা অভিনয়ৰ ডিপ্লমা গ্ৰহণ কৰে।
অভিনয় আৰু বৈবাহিক জীৱন
ভিক্টোৰিয়া কলেজত অধ্যয়ন কৰি থাকোঁতেই তেওঁ 'মেঘে ঢাকা তাৰা' নামৰ এখন বাংলা নাটকত অভিনয় কৰিছিল আৰু তাত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰিছিল। তেওঁ পুনেত পঢ়ি থাকোঁতে ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু ১৯৬৬ চনত ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়। কালক্ৰমত তেওঁলোকৰ তিনিটা সন্তান জন্ম হয়।