cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
গোলাম মুস্তাফা খান
২০২১ চনৰ ১৭ জানুৱাৰী তাৰিখে মুম্বাইৰ নিজা বাসভৱনত তেওঁৰ ৮৯ বছৰ বয়সত মৃত্যু হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩১ চনৰ ৩ মাৰ্চ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত ইউনাইটেড প্ৰভিন্সেছ অফ আগ্ৰা এণ্ড অৱধৰ বাদায়ুনত (বৰ্তমান উত্তৰ প্ৰদেশ) জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ ওস্তাদ ইনায়াত হুছেইন খানৰ কন্যা আছিল। ৱাজিদ আলী শ্বাহৰ শাসনকালত ইনায়াত হুছেইন খান তেওঁৰ দৰবাৰৰ শিল্পী আছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ গুৱালিয়ৰ ঘৰানাৰ সংগীতজ্ঞ হাদু খানৰ জোঁৱাই আছিল।
যিহেতু ওস্তাদ গোলাম মুস্তাফা খানৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক গায়ক হোৱাটো বিচাৰিছিল, সেয়ে সৰুকালৰ পৰা সংগীতত তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ হৈছিল। সেইসময়ত তেওঁ সুৰটো মনত ৰাখিব পাৰিছিল কিন্তু সংগীতৰ কথাবোৰ বুজি পোৱা নাছিল। পিতৃৰ পিছত তেওঁক ওস্তাদ ফিদা হুছেইন খানে সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল। তেওঁ তেতিয়া বৰোদাৰ ৰাজকীয় 'দৰবাৰ'ত গায়ক আছিল। তাৰ পিছত তেওঁ নিচাৰ হুছেইন খানৰ ওচৰত সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। ৰামপুৰ, গুৱালিয়ৰ আৰু সহসৱান ঘৰানাৰ পাৰম্পৰিক সংগীতৰ শৈলীবোৰ সেয়েহে তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনৰ অংশ।
সেই সময়ত প্ৰতিখন চহৰত ভিক্টোৰিয়া গাৰ্ডেন আছিল আৰু ই এক স্বনিৰ্বাচিত নিয়ম আছিল যে জন্মাষ্টমীত ইয়াত সংগীতৰ আগ্ৰহীসকলে প্ৰথম ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। পৌৰসভাৰ অধ্যক্ষ আলি মকচুদে জন্মাষ্টমীৰ বছৰেকীয়া কাৰ্য্যসূচী ৰূপায়ণৰ বাবে ৮ বছৰ বয়সত গোলাম মুস্তাফা খানক ৰাজহুৱাকৈ সংগীত পৰিবেশন কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনাইছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ গান গোৱা প্ৰথমখন ছবি আছিল মাৰাঠী ভাষাৰ 'চান্দ প্ৰেটিছা'। ১৯৫৭ চনৰ পৰা তেওঁ মাৰাঠী আৰু গুজৰাটী ছবিৰ বাবে পাৰ্শ্ব গায়ক হিচাপে কাম আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ মৃণাল সেনৰ 'ভুৱন শ্বমে' ৰ সৈতে কাম আৰম্ভ কৰিছিল আৰু 'সজনা কাহে নেহি আয়ে...' গাইছিল। একেসংগীত পৰিচালক বিজয় ৰাঘৱ ৰাওৰ 'বাদনাম বস্তি'ত তেওঁ কণ্ঠদান কৰিছিল। তেওঁ জয়পুৰত দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা এখন জাৰ্মান তথ্যচিত্ৰ "ৰেইন মেকাৰ"ত বেইজু বাৱৰাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল লগতে একেখন ছবিতে তেওঁ মূল গায়ক আছিল। তেওঁ চলচ্চিত্ৰ বিভাগৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ৭০ খনতকৈও অধিক তথ্যচিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিছে। তেওঁ সমগ্ৰ ভাৰত আৰু ইউৰোপীয় দেশসমূহত শাস্ত্ৰীয় সংগীত প্ৰদৰ্শন কৰিছে।
পঞ্চাশৰ দশকৰ পৰা পৰা তেওঁ সংগীতৰ শিক্ষাদানত ব্ৰতী হয়। তেওঁ আশা ভোঁচলে, মান্না দে, কমল বাৰত, ৱাহিদা ৰহমান, ৰানু মুখাৰ্জী, গীতা দত্ত, এ. আৰ. ৰহমান হৰিহৰণ,  শ্বান, চনু নিগম,  চনাহ মইদুতী, সাগৰিকা, আলিশ্বা চিনয়, শিল্পা ৰাও, আৰু কল্পনা পাটোৱাৰীৰ শাস্ত্ৰীয় সংগীৰ গুৰু আছিল।
কোক ষ্টুডিঅ'ত সুৰকাৰ এ. আৰ. ৰহমানে তেওঁৰ ৮২ বছৰীয়া গুৰুৰ সৈতে একেখন মঞ্চত পদৰ্পন কৰিছিল। ইয়াত তেওঁৰ চাৰিজন পুত্ৰ- মুৰ্তুজা, কাদিৰ, ৰবৱানী আৰু হাছান- আৰু তেওঁৰ ১২ বছৰীয়া নাতি ফৈজ আছিল। সকলো পাঁচজন সংগীতশিল্পী আৰু ৰহমানে দুটা সংখ্যাত সহযোগিতা কৰিছিল যিটো গোলাম মুস্তাফা খানৰ ৩ প্ৰজন্মৰ প্ৰদৰ্শনৰ অংশ আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
পদ্মভূষণ মুস্তাক হুছেইন খানৰ নাতিনী আমিনা বেগামৰ সৈতে গোলাম মুস্তাফা খানৰ বিয়া হৈছিল। তেওঁলোকৰ চাৰিজন পুত্ৰ হৈছে মুৰ্তুজা মুস্তাফা, কাদিৰ মুস্তাফা, ৰবৱানী মুস্তাফা আৰু হাছান মুস্তাফা। তেওঁ শাস্ত্ৰীয় গায়ক ৰচিদ খানৰ গুৰু আৰু মোমায়েক। তেওঁ তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সৈতে মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত বাস কৰিছিল।
মৃত্যু
২০২১ চনৰ ১৭ জানুৱাৰী তাৰিখে ৮৯ বছৰ বয়সত মুম্বাইৰ নিজা বাসগৃহত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
বঁটা আৰু সন্মান
সংগীতক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে গোলাম মুস্তাফা খানে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। ইয়াৰে উল্লেখযোগ্যসমূহ হ'ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সংগীতকাৰ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
তফজ্জুল আলি
জন্ম
১৯২৯ চনৰ ১৬ অক্টোবৰত দৰং জিলাৰ ভূটীয়াচাং চাহ বাগিচাত তফজ্জুল আলিৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম মহবুব আলি আৰু মাতৃৰ নাম চাদিয়া খাতুন। মঙ্গলদৈ চহৰৰ ওচৰতে থকা নগৰবাহী গাঁৱত তেওঁ ল'ৰালি আৰু যৌৱন অতিবাহিত কৰে।
শিক্ষা জীৱন
নগৰবাহী গাঁৱতে শিক্ষাৰম্ভ কৰা আলিয়ে টংলাৰ চাটগাড়ী মজলীয়া বিদ্যালয়ত নিয়মীয়া শিক্ষাগ্ৰহণৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। ১৯৪৯ চনত তেওঁ মঙলদৈ ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰপৰা দ্বিতীয় বিভাগত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৫১ চনত তেওঁ কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক (আই এ) পৰীক্ষাত প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৫৩ চনত তেওঁ কটন মহাবিদ্যালয়ৰপৰাই অসমীয়া সাহিত্যত অনাৰ্ছসহ স্নাতক উপাধি লাভ কৰে। ১৯৫৫ চনত তেওঁ একে বিষয়তে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে।
সংগীত শিক্ষা
তফজ্জুল আলিৰ পিতৃ চিকিৎসক মহবুব আলিও এজন কণ্ঠশিল্পী আছিল। আলিয়ে তেওঁৰপৰাই সংগীতৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰিছিল।পিছলৈ তেওঁ মকলুম ওস্তাদ বছিৰ আহমদ, গুৰু শীল, অসমৰ প্ৰথম 'সংগীত বিশাৰদ' উপাধিধাৰী বৰপেটাৰ খগেন্দ্ৰ নাথ দাস আদিৰ পৰা সংগীত শিক্ষা লাভ কৰিছিল। । ১৯৪৮ চনত গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ সময়ত সংগীত বিভাগৰ দায়িত্বত থকা সংগীত শিল্পী পুৰুষোত্তম দাস আৰু অনুষ্ঠান কাৰ্যবাহক উবেইদুল লতিফ বৰুৱাই গায়্ক-গায়িকাৰ সন্ধানত অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তলৈ গৈছিল। তেতিয়া মঙ্গলদৈ হাইস্কুলৰ নৱম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ তফজ্জুল আলিক এই দুই শিল্পীয়ে বিচাৰি উলিয়াইছিল আৰু অনাতাঁৰযোগে গীত পৰিৱেশনৰ সুযোগ দিছিল। ১৯৪৮ চনৰ ৭ আগষ্টত প্ৰথমবাৰলৈ অনাতাঁৰযোগে গীত পৰিবেশন কৰি আলিয়ে অনাতাঁৰ শিল্পীৰূপে নিজক প্ৰতিস্থা কৰিছিল। ১৯৫০ চনত কটন কলেজত পঢ়াৰ সময়ত বীৰেন দত্ত আৰু জ্যোতিৰ্ময় কাকতীৰ সান্নিধ্য লাভ কৰি এই তিনি সংগীত শিল্পী ‘ত্ৰিমূৰ্তি’ নামেৰে পৰিচিত হৈ পৰিল। পিছলৈ জয়ন্ত হাজৰিকাৰ লগত লগ লাগি জয়ন্ত হাজৰিকাৰ কণ্ঠ আৰু তফজ্জুল আলিৰ ৰচনাৰে ‘মধুমালতী টোপনি যোৱা..’ গীতটি ৰচনা কৰে। আলিয়ে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত সংগীত বিভাগৰ সম্পাদকৰ দায়িত্বভাৰো গ্ৰহণ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৫ট চনত তেওঁ ডিব্ৰুগড়ৰ হনুমান বক্স কানৈ মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত প্ৰবক্তা হিচাপে যোগ দিয়ে। ১৯৭০ চনত তেওঁ গৌহাটী বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰে আৰু পিছলৈ মুৰব্বী অধ্যাপকৰ পদবী পাই অৱসৰ লাভ কৰে।
ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা প্ৰকাশিত 'সংগম' নামৰ অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম মাহেকীয়া ডাইজেষ্ট আলোচনীৰো সম্পাদনা কৰিছিল।
গীতিকাৰজনে 'পুতলা ঘৰ', 'সোণৰ হৰিণ', 'অনল' আৰু 'মৃত্যুহীন জীৱন' কথাছবিত সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৬২ চনত তফজ্জুল আলি জহুৰা আলীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
মিনতি বৰঠাকুৰ
মিনতি বৰঠাকুৰ (জন্ম: ১৯৪৭ চন) অসমৰ এগৰাকী অধ্যাপক, শিক্ষাবিদ, নিবন্ধকাৰ, বক্তা, সমাজ সেৱক। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম ভূমিদেৱ গোশ্বামী আৰু মাতৃৰ নাম মোক্ষদা দেৱী। তেওঁৰ পিতৃ কৰ বিভাগত চাকৰি কৰিছিল।
শিক্ষা
১৯৬১ চনত ফুলেশ্বৰী হাইস্কুলৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৬৫ চনত তেওঁ দৰং কলেজ, তেজপুৰৰ পৰা কলেজৰ শ্ৰেষ্ঠ স্নাতক হিচাপে উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৭৪ চনত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সুখ্যাতিৰে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
মিনতি বৰঠাকুৰৰ প্ৰধান পৰিচয় হ’ল তেওঁ দুবাৰকৈ চতুৰ্থস্তৰৰ পৰা সুষ্ঠ হোৱা এগৰাকী কৰ্কট ৰোগী ৷ পিছে তেখতে ৰুগ্ন শৰীৰেৰেই ২২ বছৰ ধৰি ড° ভুৱনেশ্বৰ বৰুৱা কৰ্কট প্ৰতিষ্ঠানত কৰ্কট ৰোগী সকলৰ বাবে বিনামূলীয়া সেৱা আগবঢ়াই আহিছে ৷ নিজৰ ঘৰত থকা ধ্যান কেন্দ্ৰ Minoti’s Counseling and Meditation Centre” ৰ যোগেদি ৰাইজলৈ বিনামূলীয়া সেৱা আগবঢ়াই আহিছে ৷ কটন কলেজত চাকৰি কৰি থকাৰ সময়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক ধ্যানৰ প্ৰশিক্ষণ দি পৰীক্ষাৰ ফলাফল উন্নত কৰিবলৈ সমৰ্থ হৈছিল ৷ অসমৰ বাহিৰেও ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ লগতে বিদেশৰ বহু দেশৰ হাস্পাতাললৈ গৈ প্ৰেৰণা মূলক বক্তৃতা দিছে ৷ বিভিন্ন স্কুল, কলেজ আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত তেখেতে কৰ্কট ৰোগৰ সজাগতাৰ ওপৰত ভাষণ দিছে ৷ তেখেতক প্ৰেৰণা দায়িনী মিনতি নামেৰেও অভিহিত কৰিছে ৷
বৈবাহিক জীৱন
১৯৬৫ চনত তেখেতৰ প্ৰয়াত নিকুঞ্জ বিহাৰী বৰঠাকুৰৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
গ্ৰন্থপঞ্জী
তেখেতে কৰ্কট ৰোগ আৰু মনৰ শক্তিৰ ওপৰত বিভিন্ন বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীত নিয়মিতভাৱে লিখি আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
হাউ আই মে'ট ইয়'ৰ মাদাৰ
হাউ আই মে'ট ইয়'ৰ মাদাৰ (How I Met Your Mother; মই তোমালোকৰ মাক কেনেকৈ লগ পালোঁ) হৈছে এখন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ইংৰাজী ভাষাৰ চিটুৱেচন কমেডি ধাৰাবাহিক। ই পোন প্ৰথমৰ বাবে প্ৰচাৰিত হৈছিল ২০০৫ চনৰ ১৯ চেপ্টেম্বৰত চিবিএছ ছেনেলত। নটা শৃংখলাৰ (ছিজন) ধাৰাবাহিকখন ২০১৪ চনৰ ৩১ মাৰ্চত সমাপ্ত হয়।
প্লট
ধাৰাবাহিকখনৰ কাহিনী হৈছে নিউ য়ৰ্ক মহানগৰৰ এজন স্থাপতিবিদ টেড ম'জবি (জ'ছ ৰেডনৰ)-ৰ সঁচা প্ৰেমৰ, তেওঁৰ পত্নীক লগ পোৱাৰ বিষয়ে, যি তেওঁ ২০৩০ চনত নিজৰ পুত্ৰ আৰু কন্যাৰ আগত বৰ্ণনা কৰি থাকে। ফ্লেছবেকৰ দ্বাৰা প্ৰদৰ্শন কৰা কাহিনীৰ আৰম্ভ হয় ২০০৫ বৰ্ষৰ পৰা। উল্লিখিত লক্ষ্য আগতলৈ টেড আৰু তেওঁৰ বন্ধু মাৰ্চেল এৰিকছন (জেচন ছেগাল), ৰবিন চাৰ্বাচ্ছ্‌স্কি (ক'বি স্মল্ডাৰ্ছ), লিলি অলড্ৰিন (এলিছন হেনিগান) আৰু বাৰ্নি ষ্টিন্‌ছন (নিল পেট্ৰিক হেৰিছ)-ৰ জীৱনত ঘটা আনুসাংগিক ঘটনাই হৈছে ধাৰাবাহিকখনৰ উপজীব্য।
বাহিৰা সংযোগ
শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক
অসমৰ সমস্যা
ভাৰতবৰ্ষৰ পূবকোণত অৱস্থিত এসময়ৰ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ আজিৰ অসমত বৰ্তমান বিভিন্ন সমস্যাই গা কৰি উঠিছে। দিনে দিনে বৃদ্ধি পাই অহা নানান সমস্যাই অসমৰ উন্নতিত প্ৰতিবন্ধকতাৰ সৃষ্টি কৰিছে। যাৰ বাবে আজি অসমৰ বুকুত সকলো থকাৰ পিছতো অসম অন্যান্য ৰাজ্যৰ তুলনাত বহু ক্ষেত্ৰতে পিছ পৰি আছে। অসমৰ প্ৰধান সমস্যা সমূহৰ ভিতৰত (১) নিবনুৱা সমস্যা (২) বানপানী সমস্যা (৩) বিদেশী সমস্যা (৪) উগ্ৰপন্থী সমস্যা (৫)খাদ্য সমস্যা। মূলত এই পাঁচটাই অসমৰ প্ৰধান সমস্যা যদিও ইয়াৰ বাহিৰেও অসমৰ উন্নতিত সম্পদৰ উচিত ব্যৱহাৰ নোহোৱা, চৰকাৰৰ বহু ক্ষেত্ৰত উদাসীনতা আৰু যোগ্য ব্যক্তিৰ নিয়োগ নোহোৱায়েও সমস্যাসমূহৰ লগত মিলি অনেক বাধাৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে।
নিবনুৱা সমস্যা
সাধাৰণ অৰ্থত কৰ্ম-সংস্থাপন নোহোৱা শিক্ষিত লোককহে নিবনুৱা বোলা যায় যদিও ইয়াৰ অৰ্থই শিক্ষিত অশিক্ষিত সকলোকে সামৰি লয়। দেশৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি নিবনুৱা সমস্যাৰ মূল কাৰণ যদিও অসমৰ নিবনুৱা সমস্যাৰ কাৰণে ইয়েই প্ৰধান কাৰণ নহয়। আনুসাঙ্গিক বহুতো কাৰণেও ইয়াত প্ৰভাৱ পেলাইছে।
অসমৰ ক্ৰটিপূৰ্ণ শিক্ষানীতিৰ কাৰণে বছৰি শিক্ষিত, অৰ্দ্ধশিক্ষিত নিবনুৱাৰ সংখ্যা ক্ৰমশঃ বৃদ্ধি পাই আহিছে। বৰ্তমান চাকৰিমুখী শিক্ষা ব্যৱস্থাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কেৱল একোটা ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ বাবেহে উপযুক্ত কৰি তোলে। বৃত্তিমুখী আৰু কাৰিকৰী শিক্ষাব্যৱস্থাৰ প্ৰচলনৰ অভাৱে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কেৱল চাকৰিমুখী কৰি তুলিছে। যাৰ কাৰণে নিবনুৱাৰ সংখ্যা দিনে দিনে বৃদ্ধি পাব ধৰিছে। কুটীৰ শিল্পৰ অৱনতিৰ বাবেও অসমত নিবনুৱাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাই আহিছে। কমাৰ, কুমাৰ, সোণাৰী, কহাৰ আদি ব্যৱসায় অসমৰ মানুহে প্ৰায় এৰি দিছে। ইয়াৰ লগতে বাহঁ-বেতৰ কৰ্মও অসমত কৰিব পৰা এটা সহজ কাম, যাৰ কাৰণে লগা কেঁচা মাল অসমত পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে পোৱা যায়। এই কুটীৰ শিল্পৰ কামসমূহ বাহিৰৰ পৰা মানুহ আহি কৰা দেখা যায়।
অসমত উৎপন্ন হোৱা খাৰুৱা তেল, মৰাপাট, কুহিয়াঁৰ আদিৰ পৰিমাণৰ তুলনাত উদ্যোগৰ সংখ্যা তেনেই সীমিত। অসমত খাৰুৱা তেল শোধন কৰাৰ জোখাৰে তেল-শোধানাগাৰ নোহোৱা বাবে বাহিৰলৈ লৈ যাব লগা হয়। সংৰক্ষণৰ অভাৱত ইয়াৰ অধিকাংশ প্ৰাকৃতিক গেছ পুৰি পেলোৱা হয়। তাৰ সহায়ত উদ্যোগ চলোৱাৰ ব্যৱস্থা আজিও হৈ উঠা নাই। অসম নদীমাতৃক দেশ যদিও জলবিদ্যুৎ উৎপাদন কৰি নতুন কল-কাৰখানা স্থাপন কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে। আনহাতে অসমত যিকেইটা উদ্যোগ আছে তাৰে প্ৰায়কেইটা বাহিৰৰArindom borah মালিকৰ। তেওঁলোকৰ স্বজন-প্ৰীতিৰ ফলত সেইবোৰত অসমীয়া যোগ্য লোক থকাৰ পিছতো কৰ্ম সংস্থাপন নাপায়। চৰকাৰৰ ধনৰ অভাৱতো বহু স্কুল-কলেজত আসন খালী থকাৰ পিছতো সংস্থাপন দিয়া দেখা নাযায়। ইয়েও নিবনুৱা সংখ্যা বৃদ্ধিত অৰিহনা যোগাই আহিছে।
পৰিশ্ৰমৰ মৰ্যাদা নুবুজা বাবেও অনেক লোক নিবনুৱা হ'ব লগাত পৰিছে। অসমৰ চাহবাগান, ধানবনা কল, কাঠফলা কল, কয়লাৰ খনি, ইটাভাটা আদিত কাম কৰা বনুৱাৰ ভিতৰত অধিকাংশই বাহিৰৰ বনুৱা। কামৰ বাচ বিচাৰেও অসমত নিবনুৱা সংখ্যা বৃদ্ধি কৰি তুলিছে।
বানপানী সমস্যা
অসমৰ বানপানী সমস্যা এটা ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যা হিচাপে স্বৃকীতি লাভ কৰিছে। অসমত ভৌগোলিক অৱস্থিতিয়েই বানপানীৰ এটা মূল কাৰণ। ১৯৫০ চনৰ ভূমিকম্পৰ পিচতে ব্ৰহ্মপুত্ৰকে আদি কৰি অন্যান্য কিছুমান নদীৰ তলি বাম হোৱাত তাৰ কাষৰ ঠাই সমূহত বানপানীৰ সৃষ্টি হয়। বানপানীৰ ফলত মানুহৰ খেতি পথাৰৰ বিস্তৰ ক্ষতি সাধন হয়। ইয়াৰ ফলত অসমৰ একমাত্ৰ সম্বল আহু আৰু শালিধানৰ খেতি নষ্ট হয়। ইযাৰ লগতে মৰাপাট, পাণ, আদা, হালধি, শাক-পাচলি, আদি কৃষিজাত শস্য নষ্ট হয়। বানপানীয়ে মানুহৰ ঘৰ পোহনীয়া জীৱ-জন্তুৰো বিস্তৰ ক্ষতি সাধন কৰে। সঞ্চিত ভঁৰালৰ ধান নষ্ট হোৱাৰ ফলত মানুহৰ মাজত অকাল, অনাটনে দেখা দিয়ে। বানপানীয়ে আলি-পদূলি তল নিয়াৰ ফলত যাতায়াতৰ অসুবিধা হয়। মানুহৰ মাজত জ্বৰ, গ্ৰহণী আদি মহামাৰিৰ সৃষ্টি হয়। বানপানীৰ ফলত চৰকাৰ তথা জনসাধাৰণৰ অৰ্থনৈতিক দিশটোৰ ওপৰত ব্যাপক প্ৰভাৱ পৰে। বানপানীৰ সমস্যা অসমৰ এটা জ্বলন্ত সমস্যা।
অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰী সমস্যা
বছৰে বছৰে বাংলাদেশকে ধৰি পশ্চিমবঙ্গ, নেপাল, বিহাৰ, ৰাজস্থান আদি অন্যান্য ঠাইৰ পৰা কৰ্মৰ সন্ধানত অসমলৈ আহি অসমত স্থায়ী-অস্থায়ী ভাৱে থাকি যোৱাৰ ফলত অসমত বিদেশী সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছে। অসমত বিদেশী সমস্যাই অসমৰ আনুসাঙ্গিক বিভিন্ন সমস্যাৰো সৃষ্টি কৰিছে। নিবনুৱা সমস্যা, খাদ্য সমস্যা, জনসংখ্যাৰ সমস্যা, বাসস্থানৰ সমস্যা, ভূমি সমস্যা, অৰ্থনৈতিক সমস্যা আদি অনেক সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিছে। চৰকাৰৰ উদাসীনতাই এই সমস্যা বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগাইছে। অসমৰ ৰাজনীতিতো বিদেশী সমস্যাই বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাই আহিছে।
অসম গণ পৰিষদ (প্ৰগতিশীল)
অসম গণ পৰিষদ (প্ৰগতিশীল), চমুকৈ অগপ(প্ৰ), ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ এটা আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দল আছিল। ২০০৫ চনত দল বিৰোধী কাৰ্যকলাপৰ বাবে অসম গণ পৰিষদৰ পৰা বহিস্কৃত হোৱাৰ পিছত প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তৰ নেতৃত্বত এই দলটো গঠন হৈছিল।
অসমৰ সমস্যা
অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰী সমস্যা
১৯৭১ চনত বাংলাদেশৰ মুক্তি যুদ্ধৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত অসমত এক বৃহৎ সংখ্যক অবৈধ বাংলাদেশীৰ সীমান্তৰ উন্মুক্ত অংশই দি প্ৰবেশ ঘটে। যাৰ ফলত বহুতো হিংসাত্মক কাৰ্যকলাপ বৃদ্ধি পাইছে আৰু অসমৰ অৰ্থনীতিত এক চাপ পৰিছে। এই অনুপ্ৰবেশকাৰীসকলৰ সস্তীয়া শ্ৰম আৰু পাৰিশ্ৰমিকৰ বাবে থলুৱা লোকসকলে কৰ্মসংস্থাপন হেৰুৱাব লগাত পৰিছে।
অসম গণ পৰিষদ (প্ৰগতিশীল)
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী: অসমৰ ৰাজনৈতিক দল
অসমৰ সমস্যা
খাদ্য সমস্যা
খাদ্য সমস্যা সৃষ্টি হোৱাৰো মূল কাৰণ বিদেশী সমস্যা, জনসংখ্যা সমস্যা, বানপানী সমস্যা আদিয়েই প্ৰধান। জনসংখ্যাৰ অনুপাতে অসমত দিনে দিনে শস্যৰ উৎপাদন কমি আহিছে। আনহাতে গাওঁসমূহত উন্নতি কৃষি পদ্ধতিৰ সু-ব্যৱস্থা তথা তাৰ প্ৰতি সজাগ নোহোৱাৰ কাৰণেও শস্যৰ উৎপাদন কম। একেডৰা মাটিতে বছৰি একেবিধৰ খেতি কৰি থকাৰ ফলতো মাটিৰ উৰ্বৰা শক্তি কমি যায়। সময় মতে বৰষুণৰ পানীৰ অভাৱৰ লগতে কৃত্ৰিম উপায়েৰে উপযুক্ত পানী যোগানৰ ব্যৱস্থা নথকাতো শস্যই লাগতিয়াল পানী লাভ নকৰে। কিছুমান দালাল শ্ৰেণীৰ লোকে অধিক লাভৰ আশাত কিছুমান খাদ্য শস্য জমা কৰি ৰখাৰ ফলতো খাদ্যশস্যৰ নাটনিয়ে দেখা দিয়ে। বানপানীয়ে বহু মানুহৰ পথাৰত বালি পেলোৱাৰ ফলতো উপযুক্ত মাটিৰ অভাৱে দেখা দিয়ে।
অসমৰ সমস্যাৰ ভিতৰত এই কেইটাই প্ৰধান যদিও বহুক্ষেত্ৰত চৰকাৰৰ উদাসীনতাও ইয়াৰ কাৰণে জগৰীয়া। সমস্যা সমাধানৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰে উচিত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰাৰ ফলত এটাৰ পিছত এটা নতুন সমস্যাই গা কৰি উঠিছে। দেখা যায় যে অসমৰ প্ৰতিটো সমস্যাই এটাৰ লগত আনটোৰ অঙ্গাগীভাৱে জড়িত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসম
উৰ্মিলা মাটোণ্ডকাৰ
উৰ্মিলা মাটোণ্ডকাৰ  (Urmila Matondkar; জন্ম: ৪ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৭৪) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু ৰাজনীতিবিদ। মূলতঃ হিন্দী ছবিৰ কামৰ বাবে পৰিচিত মাটোণ্ডকাৰে তেলেগু, মালয়ালম, মাৰাঠী আৰু তামিল ছবিৰ উপৰিও ফিল্মফেয়াৰ আৰু নন্দী বঁটাকে ধৰি বহু বঁটা-বাহন লাভ কৰিছে। পৰ্দাত এক স্বকীয় ব্যক্তিত্ব প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা অভিনেত্ৰীগৰাকী তেওঁৰ নৃত্য দক্ষতাৰ বাবেও পৰিচিত।
১৯৭৭ চনৰ ছবি কৰ্মত শিশুশিল্পী ৰূপে অভিষেক ঘটাৰ পিছত মাটোণ্ডকাৰে মাছুম (১৯৮৩) ছবিৰে ব্যাপক স্বীকৃতি লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ আন কেইখনমান ছবিত অভিনয় কৰে। তেওঁ প্ৰথম মুখ্য চৰিত্ৰ অভিনয় কৰে মালয়ালম ছবি চানকিয়ানত (১৯৮৯)। হিন্দী ছবিত তেওঁৰ প্ৰথম মুখ্য চৰিত্ৰ নৰসিংহত (১৯৯১)। দুয়োখনেই ব্যৱসায়িকভাৱে সফল হয়।
সাময়িক বিপৰ্যয়ৰ পিছত মাটোণ্ডকাৰে ৰোমাঞ্চ ছবি ৰংগিলা (১৯৯৫), ড্ৰামা ছবি জুদাই (১৯৯৭), অপৰাধমূলক ছবি সত্য (১৯৯৮), ৰোমান্টিক কমেডী খুবছুৰত (১৯৯৯), আৰু থ্ৰিলাৰ জংগল (২০০০) আদিৰ জৰিয়তে নিজকে এগৰাকী আগশাৰীৰ অভিনেত্ৰী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। .তেওঁ এন্থাম (১৯৯২), গায়ম (১৯৯৩),ইণ্ডিয়ান (১৯৯৬) আৰু অনাগানাগা ওকা ৰোজুত (১৯৯৭) অভিনয় কৰি তেলেগু আৰু তামিল চলচ্চিত্ৰতো সফলতা লাভ কৰে। মাটোণ্ডকাৰে কেইবাখনো চাইকো-থ্ৰিলাৰ আৰু হৰৰ ছবিত ভিন্নমুখী চৰিত্ৰ অভিনয় কৰি সমালোচকৰ স্বীকৃতি পাইছে। তেনেকুৱা ছবি কেইখনমান হ’ল- কৌন (১৯৯৯), প্যাৰ তুনে ক্যা কিয়া (২০০১), ভুত (২০০৩) আৰু এক হাচিনা থী (২০০৪); য’ত তেওঁ ক্ৰমে চিৰিয়েল কিলাৰ, আবেগিক প্ৰেমিকা, ভুতগ্ৰস্থ মহিলা আৰু প্ৰতিশোধ পৰায়ণ ব্যক্তিৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছে। এই বছৰবোৰত তেওঁ আৰ্ট-হাউছ চিনেমাৰ স্বতন্ত্ৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ তেহজীব (২০০৩),পিঞ্জৰ (২০০৩), মেইনে গান্ধীকো নেঁহি মাৰা আদি ছবিতো অভিনয় কৰে।
চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও তেওঁ বহুতো মানৱীয় কামৰ সৈতে জড়িত। মহিলা আৰু শিশুৱে সন্মুখীন হোৱা সমস্যাৰ বিষয়েও তেওঁ সৰব। কনচাৰ্ট আৰু ষ্টেজ শ্ব’ত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উপৰিও ঝলক দিখলা যা (২০০৭) আৰু ''ডি.আই.ডি. ছুপাৰ মমছ''কে (২০২২)ক ধৰি বিভিন্ন নৃত্য ৰিয়েলিটি শ্ব'ৰ বিচাৰক হিচাপে দায়িত্ব লৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭৪ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰীত বৰ্তমানৰ মুম্বাইৰ এটা হিন্দু মহাৰাষ্ট্ৰীয় পৰিয়ালত মাটোণ্ডকাৰৰ জন্ম হৈছিল। দেউতাক আৰু মাকৰ নাম ক্ৰমে শ্ৰীকান্ত আৰু সুনীতা মাটোণ্ডকাৰ। তেওঁ মুম্বাইৰ ডি জি ৰূপৰেল কলেজত অধ্যয়ন কৰে। ২০১৬ চনৰ ৩ মাৰ্চত কাশ্মীৰৰ ব্যৱসায়ী আৰু মডেল মহচিন আখতাৰ মীৰৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়।
ৰাজনৈতিক জীৱন
মাটোণ্ডকাৰে ২০১৯ চনৰ ২৭ মাৰ্চত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে। ২০১৯ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত মুম্বাই উত্তৰ সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল যদিও পৰাস্ত হৈছিল। ২০১৯ চনৰ ১০ ছেপ্টেম্বৰত ক্ষুদ্ৰ আভ্যন্তৰীণ ৰাজনীতিৰ অভিযোগ তুলি তেওঁ দলৰ পৰা পদত্যাগ কৰে।[84] ২০২০ চনৰ ১ ডিচেম্বৰত উদ্ধৱ থাকৰেৰ উপস্থিতিত শিৱসেনাত যোগদান কৰে। শিৱসেনাই দলটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ মাৰাঠী, হিন্দীৰ লগতে ইংৰাজী ভাষাতো দখল থকা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত মুখ আৰু কণ্ঠই দললৈ অহাতো বিচাৰছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:মালায়ালম চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
সুন্দৰী সাপ
সুন্দৰী সাপ (Ornate Flying Snake, বৈজ্ঞানিক নাম-Chrysopelea ornata) দক্ষিণ এছিয়া আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত বিস্তৃত হৈ থকা এবিধ সাপৰ প্ৰজাতি৷ বৰ্তমানলৈকে ইয়াৰ তিনিটা উপ-প্ৰজাতি চিনাক্ত হৈছে৷
বিৱৰণ
সুন্দৰী সাপ দেখাত সেউজীয়া বৰণৰ৷ ইয়াৰ সমগ্ৰ দেহত ক'লা বৰণৰ পথালি আঁচ কিছুমান থকা দেখা যায়৷ ইয়াৰ মূৰ চেপেটা আৰু চকু ঘুৰণীয়া আকাৰৰ আৰু ডাঙৰ হয়৷
এই সাপবিধৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ১১.৫-১৩০ ছে:মি: পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে৷ ইয়াৰ নেজডাল দেহৰ দৈৰ্ঘ্যৰ প্ৰায় এক-চতুৰ্থাংশ৷
টেক্স'নমি
সুন্দৰী সাপৰ প্ৰধানকৈ তিনিবিধ উপ-প্ৰজাতি বৰ্তমানলৈকে চিনাক্ত কৰা হৈছে-
আচৰণ
সুন্দৰী সাঁপ (Chrysopelea ornata) প্ৰায়েই গছত থাকে আৰু দিনৰ ভাগত সক্ৰিয়। সততে ইহঁতক তামোল, নাৰিকল বা শিলৰ থিয় গৰাত অনায়াসে ভাঁজ দি (সৰ্পিল গতি) উঠা নমা কৰোঁতে সিহঁতে যি কণ খহতা পৃষ্ঠ পায়, তাতে গাত থকা বাকলিৰ সহায়ত অতি সহজে বগাই যায়।
সুন্দৰী সাঁপ সহজে শংকিত হোৱা, যথেষ্ট তীব্ৰবেগী। আমনি পালে পলাবলৈ চেষ্টা কৰে কিন্তু ধৰিলে খুটিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰে। ইহঁত সামান্যভাৱে বিষাক্ত কিন্তু মানুহৰ বাবে বিপদজনক নহয়। সিহঁতৰ বিষ তীব্ৰবেগী দিনত ওলোৱা চিকাৰক অৱশ কৰিবৰ বাবেহে।
খাদ্য
C. ornata takes small arboreal prey, such as lizards, bats and small rodents. It might also feed on bird eggs and insects.
প্ৰজনন
Breeding habits are little known. The snake is oviparous and six to twelve elongated eggs are laid. Gravid females have been obtained in May and June and hatchlings in June. In Bangkok, according to Smith, mating takes place in June. Hatchlings measure 114–152 mm (4 to 6 in) long, while the smallest gravid female recorded was 1,093 mm (3 ft 7 in) long.
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান শ্ৰেণী:সাপ
কাঞ্চনজংঘা
কাঞ্চনজংঘা (कञ्चनजङ्घा) হৈছে পৃথিৱীৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ শৃংগ। ই ভাৰত আৰু নেপালৰ সীমাত অৱস্থিত। ইয়াৰ উচ্চতা প্ৰায় ৮৫৮৬ মিটাৰ। হিমালয় পৰ্বতৰ এই অংশটোক কাঞ্চনজংঘা হিমল বোলা হয়। ইয়াৰ পশ্চিমে তামূৰ নদী, উত্তৰে লহনাক চু নদী আৰু জংচং লা শৃংগ, আৰু পূবে তিষ্টা নদী অৱস্থিত।
কাঞ্চনজংঘা মাউণ্ট এভাৰেষ্টৰ ১২৫ কিঃমিঃ পূব-দক্ষিণ-পূব দিশত অৱস্থিত। ই হিমালয়ৰ দ্বিতীয় উচ্চতম শৃংগ। ইয়াৰ পাঁচটা মূল শৃংগৰ ভিতৰত তিনিটা মুখ্য, কেন্দ্ৰীয় আৰু দক্ষিণ উত্তৰ ছিক্কিমজিলা, ভাৰত আৰু নেপালৰ সীমাত অৱস্থিত। বাকী দুটা শৃংগ নেপালৰ তাপলেজোং জিলাত অৱস্থিত।
কাঞ্চনজংঘা মুখ্য ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগ। ইয়াক "তুষাৰৰ পাঁচটা ঐশ্বৰ্য" বুলি কোৱা হয় আৰু ছিক্কিম আৰু দাৰ্জিলিংৰ স্থানীয়লোকে পৱিত্ৰ জ্ঞান কৰি পূজা কৰে।
১৮৫২ চনৰ আগলৈ কাঞ্চনজংঘাক পৃথিৱীৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগ বুলি ধৰা হৈছিল। কিন্তু বহু পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ পিছত জনা গল যে পিক XV বুলি জনাজাত মাউন্ট এভাৰেষ্ট হে পৃথিৱীৰ উচ্চতম শৃংগ। কেইবাবাৰো পুনৰীক্ষিণ কৰাৰ পিছত ১৮৫৬ চনত আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষণা কৰা হয় যে কাঞ্চনজংঘা পৃথিৱীৰ তৃতীয় উচ্চতম শৃংগ।
১৯৫৫ চনৰ ২৫ মই তাৰিখে ব্ৰিটিছ পৰ্বতাৰোহনৰ দলৰ সদস্য জয়ে ব্ৰাউন আৰু জৰ্জ বেণ্ডে কাঞ্চনজংঘা আৰোহণ কৰে। তেওঁলোকে ছিক্কিমৰ চজ্ঞাল বা ধৰ্মৰাজৰ বিশেষ অনুমতি লৈ আৰু ইয়াৰ কোনো হানি-বিঘিনি নকৰাৰ চুক্তিবদ্ধ হৈ পৰ্বতাৰোহন কৰিছিল। এই দলৰ আন সদস্য সমূহ হল জন এঞ্জেল' জেকচন আৰু টম মেকিনন।
১৯৮৬ চনৰ ১১ জানুৱাৰী মাহত জেৰ্জি কুকুচজকা আৰু ক্ৰিজটোভ ৱিএলিকিয়ে প্ৰথম শীতকালত কাঞ্চনজংঘা আৰোহণ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:পৰ্বতমালা
ৰঞ্জন গগৈ
ৰঞ্জন গগৈ (জন্ম ১৮ নৱেম্বৰ ১৯৫৪) ভাৰতৰ ৪৬তম মুখ্য ন্যায়াধীশ। ন্যায়াধীশ দীপক মিশ্ৰয়ে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ৩ অক্টোবৰ ২০১৮ তাৰিখে তেওঁ ভাৰতৰ ৪৬তম মুখ্য ন্যায়াধীশৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়। তেওঁৰ পিতৃ কেশৱ চন্দ্ৰ গগৈ ১৯৮২ চনত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল। দেশৰ সৰ্বোচ্চ ন্যায়িক পদত অধিষ্ঠিত হোৱা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া লগতে উত্তৰ পূৱ ভাৰতৰ ব্যক্তি। ২০২০ চনৰ ১৯ মাৰ্চ তাৰিখে তেওঁক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ৰাম নাথ কোৱিন্দে ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ হিচাপে মনোনীত কৰে।
এটা ৰাজনৈতিক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা গগৈ আহোম বংশৰ বংশধৰ। তেওঁৰ মাতৃৰ ফালৰ ককাক-আইতাক দুয়োজনেই বিধায়ক আছিল। তেওঁৰ আইতাক পদ্ম কুমাৰী গোহাঁই অসমৰ প্ৰথম মহিলা বিধায়কসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী আৰু প্ৰথম মহিলা ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী আছিল। ৰঞ্জন গগৈৰ পিতৃ কেশৱ চন্দ্ৰ গগৈয়ে ১৯৮২ চনত দুমাহ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। গগৈ ভাৰতৰ একমাত্ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ যি এজন মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পুত্ৰ আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ৰঞ্জন গগৈৰ জন্ম হৈছিল টাই-আহোম পৰিয়ালত আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বাসস্থান ডিব্ৰুগড়ৰ কে.চি.গগৈ পথ। তেওঁৰ মাতৃৰ পৰিয়ালটো আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজপৰিয়াল স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ বংশধৰ। ১৯৮২ চনৰ ১৩ জানুৱাৰীৰ পৰা ১৯৮২ চনৰ ১৯ ​​মাৰ্চলৈ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ৰাজনীতিবিদ কেশৱ চন্দ্ৰ গগৈৰ পিতৃৰ নাম আছিল শান্তি গগৈ। শান্তি গগৈ শৃঞ্জন ৰাজকুমাৰ গোহাঁইৰ সম্পৰ্কীয় আছিল। তেওঁৰ মাতৃৰ ফালৰ ককা-আইতাক জগেশ চন্দ্ৰ আৰু পদ্ম কুমাৰী গোহাঁই দুয়োজনেই স্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰ আৰু পৰৱৰ্তী ভাৰতৰ বিধায়ক আৰু মন্ত্ৰী আছিল। গগৈয়ে ডিব্ৰুগড়ৰ ডন বস্ক' স্কুল আৰু গুৱাহাটীৰ কটন কলেজ (বৰ্তমান কটন বিশ্ববিদ্যালয় নামেৰে জনাজাত)ত অধ্যয়ন কৰি উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে দিল্লীলৈ যায়। ইয়াৰ পিছত দিল্লীৰ ছেইণ্ট ষ্টিফেন কলেজত অধ্যয়ন কৰি ইতিহাসত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত গগৈয়ে দেউতাকৰ ইচ্ছা ৰক্ষা কৰিবলৈ অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তেওঁ পিছলৈ, পিতৃক কৈছিল যে তেওঁৰ আগ্ৰহ ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে আইনৰ পিছত লগাত নিহিত হৈ আছে। দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ Faculty of Law ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি তেওঁ আইন বিষয়ত ডিগ্ৰী লাভ কৰে।  ১৯৮২ চনত তদানীন্তন আইন মন্ত্ৰী আব্দুল মুহিব মজুমদাৰে কেশৱ চন্দ্ৰ গগৈক সুধিছিল যে তেওঁৰ পুত্ৰও কোনোবাদিনা অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হ’ব নেকি? গগৈয়ে কয় যে তেওঁৰ পুত্ৰ ৰঞ্জন গগৈয়ে তেওঁক অনুকৰণ নকৰে, কিন্তু ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। পিছলৈ পিতৃৰ ভৱিষ্যদ্বাণী সফলভাৱে প্ৰমাণিত হ’ল।
কৰ্মজীৱন
ন্যায়াধীশ গগৈয়ে ১৯৭৮ চনত আইনী ক্ষেত্ৰখনত প্ৰথম খোজ পেলাই পৰৱৰ্ত্তী সময়ত গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত কৰ্মৰত আছিল। ২০০১ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁ সেই ন্যায়ালয়ৰ স্থায়ী ন্যায়াধীশ নিযুক্ত হয়। ইয়াৰ পৰৱৰ্ত্তী সময়ত ২০১০ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত তেওঁ পঞ্জাব আৰু হাৰিয়ানা উচ্চ ন্যায়ালয়লৈ বদলি হৈ আহে আৰু ২০১১ চনৰ ১২ ফেব্ৰুৱাৰীত একে ন্যায়ালয়ৰ মূখ্য ন্যায়াধীশৰ পদ লাভ কৰে। ২০১২ চনৰ ২৩ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ হিচাপে পদোন্নতি হয় আৰু এই ন্যায়ালয়ত তেওঁ প্ৰায় ৭ বছৰ কাল কাৰ্যনিবাহ কৰে। ২০১৮ চনৰ ৩ অক্টোবৰ তাৰিখে তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ন্যায়াধীশ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
শামুক খোৱা সাপ
শামুক খোৱা সাপ (common slug snake, বৈজ্ঞানিক নাম-Pareas monticola) ভাৰতকে ধৰি দক্ষিণ-পূব এছিয়াত বিস্তৃত হৈ থকা এবিধ সাপৰ প্ৰজাতি৷
বিতৰণ
এই সাপবিধ প্ৰধানকৈ ভাৰত, চীন, ভিয়েটনাম আদি দেশত বিস্তৃত হৈ আছে৷ ভাৰতবৰ্ষত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত অৰ্থাৎ অৰুণাচল প্ৰদেশ, ছিক্কিম, দাৰ্জিলিং অসম আদি ৰাজ্যত এই সাপবিধ সতকাই দেখা পোৱা যায়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাপ শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
মণিষা কৈৰালা
ৰাজনৈতিকভাৱে বিশিষ্ট কৈৰালা পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা মণিষা প্ৰকাশ কৈৰালাৰ কন্যা আৰু নেপালৰ প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী বিশ্বেশ্বৰ প্ৰসাদ কৈৰালাৰ নাতিনী। কৈৰালাই নেপালী ছবি ফেৰী ভেতাউলাৰ (১৯৮৯) জৰিয়তে অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। তেওঁ অভিনয় কৰা প্ৰথম হিন্দী ছবি সৌদাগৰ (১৯৯১)। ইয়াৰ পিছত ধাৰাবাহিকভাৱে ব্যৱসায়িক বিফলতাৰ পিছত ১৯৪২: এ লাভ ষ্ট’ৰী (১৯৯৪) আৰু তামিল ভাষাৰ বম্বে (১৯৯৫) নামৰ ৰোমান্টিক ছবিখনৰ জৰিয়তে তেওঁ নিজকে এগৰাকী আগশাৰীৰ অভিনেত্ৰী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেওঁ ধাৰাবাহিকভাবে সফলতাৰ মুখ দেখা অগ্নিসাক্ষী (১৯৯৬), ইণ্ডিয়ান (১৯৯৬), গুপ্ত: দ্য হিডেন ট্ৰুথ (১৯৯৭), কচ্ছে ধাগে (১৯৯৯),  মুধলৱন (১৯৯৯), কোম্পানী (২০০২) আৰু এক চোটিচি লাভ ষ্ট’ৰী (২০০২) আদি ছবিত অভিনয় কৰে।
অকেলে হম অকেলে তুমত (১৯৯৫) এগৰাকী অভিলাষী পত্নী, খামোছি: দ্য মিউজিকেলত (১৯৯৬) বধিৰ পিতৃ-মাতৃৰ কন্যা, দিল ছেত (১৯৯৮) এজনী সন্ত্ৰাসবাদী, লজ্জাত (২০০১) এগৰাকী দুৰ্ব্যৱহাৰৰ সন্মুখীন হোৱা মহিলা আৰু এস্কেপ ফ্ৰম তালিবানত (২০০৩) সুস্মিতা বেনাৰ্জীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা কৈৰালাই ভিন্নভিন্ন প্ৰকৃতিৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়নৰ বাবে সমালোচনাত্মক স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। ২০০৩ চনৰ পিছত কৈৰালাই স্বতন্ত্ৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাৰ সৈতে আৰ্ট-হাউছ প্ৰজেক্ট আৰু আঞ্চলিক চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ড্ৰামাফিল্ম তুলসী (২০০৮), মালয়ালম মনস্তাত্বিক ছবি ইলেক্ট্ৰা (২০১০),আৰু ৰোমান্টিক কমেডী মেপিল্লাইত (২০১১) অভিনয় কৰি তেওঁ প্ৰশংসিত হয়।
২০১২ চনত ডিম্বাশয়ৰ কৰ্কট ৰোগ ধৰা পৰাৰ পিছত অভিনয়ৰ পৰা বিৰতি লৈ পাঁচ বছৰৰ পিছত ডিয়েৰ মায়াৰ (২০১৭) যোগে পুনৰ চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ উভতি আহে। পিছৰ বছৰত তেওঁ নেটফ্লিক্সৰ প্ৰডাকচন লাষ্ট ষ্ট’ৰীজ আৰু জীৱনীমূলক ছবি সঞ্জুত অভিনয় কৰে। সঞ্জুৱে সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা ছবিৰ ভিতৰত স্থান পায়। চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও তেওঁ ১৯৯৯ চনত ভাৰতৰ বাবে আৰু ২০১৫ চনত নেপালৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ জনসংখ্যা পুঁজিৰ সদিচ্ছা ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তেওঁ ২০১৫ চনৰ এপ্ৰিল মাহত নেপালৰ প্ৰলয়ংকৰী ভূমিকম্পৰ পিছত সাহায্যৰ কামতো জড়িত আছিল। তেওঁ নাৰীৰ অধিকাৰ, নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হিংসা প্ৰতিৰোধ, মানৱ সৰবৰাহ প্ৰতিৰোধ আৰু কৰ্কট সজাগতা আদিত জড়িত। তেওঁ ৰচনা কৰা হিল্ড (Healed) উপন্যাসখন ডিম্বাশয়ৰ কৰ্কট ৰোগৰ সৈতে তেওঁৰ সংগ্ৰামৰ বিৱৰণ।
স্বৰ্গ
স্বৰ্গলোক বা দেৱলোক হৈছে এক স্থান যʼত দেৱ-দেৱীসকলে বাস কৰে বুলি বিভিন্ন ধৰ্মৰ লোকসকলে বিশ্বাস কৰে আহিছে। মৃত্যুৰ পিছত জীয়াই থকা সময়ছোৱাত পুণ্য অৰ্জন কৰা মনুষ্যই স্বৰ্গত স্থান লাভ কৰে বুলি মতবাদ প্ৰচলিত হৈ আহিছে। thumb|মহাভাৰতত অৰ্জুন স্বৰ্গলৈ যোৱাৰ সময়ত। স্বৰ্গক প্ৰায়ে "উচ্চতম স্থান", পবিত্ৰ স্থান, স্বৰ্গ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়, নৰক বা পাতাল বা "নিম্ন স্থান"ৰ বিপৰীতে আৰু ঈশ্বৰত্ব, মঙ্গল, ধৰ্মপৰায়ণতা, বিভিন্ন মানদণ্ড অনুসৰি পাৰ্থিৱ সত্তাৰ বাবে সৰ্বজনীন বা চৰ্তসাপেক্ষে প্ৰৱে2শযোগ্য। বিশ্বাস, বা অন্যান্য গুণ বা সঠিক বিশ্বাস বা কেৱল ঐশ্বৰিক ইচ্ছা। কিছুমানে আগন্তুক পৃথিৱীত পৃথিৱীত স্বৰ্গৰ সম্ভাৱনীয়তাত বিশ্বাস কৰে। আন এটা বিশ্বাস হৈছে অক্ষ মুণ্ডি বা জগতৰ গছ যিয়ে আকাশ, স্থলজ জগত আৰু পাতালক সংযোগ কৰে। ভাৰতীয় ধৰ্মত স্বৰ্গক পবিত্ৰ স্থান বুলি গণ্য কৰা হয়।
ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
আধুনিক ইংৰাজী শব্দ heaven পূৰ্বৰ (মধ্য ইংৰাজী) heven (1159 চনত প্ৰমাণিত)ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে; এইটো পাছলৈ পূৰ্বৰ পুৰণি ইংৰাজী ৰূপ heofon ৰ পৰা বিকশিত কৰা হৈছিল। প্ৰায় ১০০০ চনৰ ভিতৰত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ "ঈশ্বৰ বাস কৰা ঠাই"ৰ উল্লেখত হেফন ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, কিন্তু প্ৰথমে ই "আকাশ "এংলো-চেক্সনসকলে জান্নাতৰ ধাৰণাটো জানিছিল, যিটো তেওঁলোকে neorxnawang আদি শব্দৰে প্ৰকাশ কৰিছিল। ইংৰাজী শব্দটোৰ অন্যান্য জাৰ্মাণিক ভাষাত সম্পৰ্কীয় শব্দ আছে: পুৰণি চেক্সন heƀan "আকাশ, স্বৰ্গ" (সেয়েহে মধ্য নিম্ন জাৰ্মান হেভেন "আকাশ"ও), পুৰণি আইচলেণ্ডিক হিমিন, গথিক হিমিন; আৰু যিবোৰৰ এটা ভিন্ন চূড়ান্ত -l: পুৰণি ফ্ৰিজিয়ান হিমেল, হিমুল "আকাশ, স্বৰ্গ", পুৰণি চেক্সন আৰু পুৰণি হাই জাৰ্মান হিমিল, পুৰণি চেক্সন আৰু মধ্য নিম্ন জাৰ্মান হেমেল, পুৰণি ডাচ আৰু ডাচ হেমেল, আৰু আধুনিক জাৰ্মান হিমেল। এই সকলোবোৰ পুনৰ্গঠিত প্ৰ'ট'-জাৰ্মাণিক ৰূপ *হেমিনা-ৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে।
এই ৰূপৰ অধিক ব্যুৎপত্তি অনিশ্চিত। আদি-ভাৰত-ইউৰোপীয় *ḱem- "আৱৰণ, কফন", এটা পুনৰ্গঠিত *k̑emen- বা *k̑ōmen- "শিল, স্বৰ্গ"ৰ জৰিয়তে এটা সংযোগ প্ৰস্তাৱ কৰা হৈছে। আন কিছুমানে এই শব্দটোৰ উৎপত্তিস্থলত আদি-ভাৰত-ইউৰোপীয় মূল *h2éḱmō "শিল" আৰু সম্ভৱতঃ "স্বৰ্গীয় ভল্ট"ৰ পৰা ব্যুৎপত্তিৰ সমৰ্থন কৰে, যিটো তেতিয়া প্ৰাচীন গ্ৰীক ἄκμων (ákmōn "এনভিল, পেষ্টল; উল্কাপিণ্ড"ৰ সম্পৰ্কীয় হিচাপে থাকিব। ), পাৰ্চী آسمان (âsemân, âsmân "শিল, স্লিং-শিল; আকাশ, স্বৰ্গ") আৰু সংস্কৃত अश्मन् (ashman "শিল, শিল, স্লিং-ষ্টোন; বজ্ৰপাত; আকাশ")। পিছৰ ক্ষেত্ৰত ইংৰাজী হাতুৰী শব্দটোৰ আন এটা সম্পৰ্ক হ’ব।
মেছ'পটেমিয়া
thumb|নিপ্পুৰৰ একুৰ মন্দিৰৰ ধ্বংসাৱশেষ, প্ৰাচীন মেছ'পটেমিয়ানসকলে "দুৰ-আন-কি" বুলি বিশ্বাস কৰা, আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ "বোৰিং-ৰছী।" প্ৰাচীন মেছ'পটেমিয়ানসকলে আকাশক সমতল পৃথিৱীখন আবৰি থকা গম্বুজৰ শৃংখলা (সাধাৰণতে তিনিটা, কিন্তু কেতিয়াবা সাতটা) হিচাপে গণ্য কৰিছিল। প্ৰতিটো গম্বুজ বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ বহুমূলীয়া শিলেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। স্বৰ্গৰ আটাইতকৈ তলৰ গম্বুজটো জেচপাৰৰ আৰু ইয়াত তৰাবোৰৰ ঘৰ আছিল।[স্বৰ্গৰ মাজৰ গম্বুজটো ছাগিলমুট শিলৰ আৰু ইগিগিসকলৰ বাসস্থান আছিল। স্বৰ্গৰ সৰ্বোচ্চ আৰু বাহিৰৰ গম্বুজটো লুলুডানিতু শিলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত আছিল আৰু ইয়াক আকাশৰ দেৱতা আন হিচাপে ব্যক্তিত্ব কৰা হৈছিল। আকাশী পদাৰ্থবোৰক নিৰ্দিষ্ট দেৱতাৰ সৈতেও সমান কৰা হৈছিল। শুক্ৰ গ্ৰহটো প্ৰেম, যৌনতা আৰু যুদ্ধৰ দেৱী ইনান্না বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। সূৰ্য্য তেওঁৰ ভাতৃ উতু, ন্যায়ৰ দেৱতা আৰু চন্দ্ৰ তেওঁলোকৰ পিতৃ নান্না।
সাধাৰণতে প্ৰাচীন নিকট পূবৰ সংস্কৃতিত আৰু বিশেষকৈ মেছ'পটেমিয়াত মানুহৰ ঐশ্বৰিক ক্ষেত্ৰখনত প্ৰৱেশৰ সুবিধা কম বা একেবাৰেই নাছিল। স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱী নিজৰ স্বভাৱৰ দ্বাৰা পৃথক আছিল; মানুহে নিম্ন আকাশৰ উপাদান যেনে তৰা আৰু ধুমুহা দেখিব পাৰে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হ'ব পাৰে,কিন্তু সাধাৰণ মৰ্ত্যলোকে স্বৰ্গলৈ যাব নোৱাৰিলে কাৰণ ই আছিল... কেৱল দেৱতা। গিলগামেছৰ মহাকাব্যত গিলগামেছে এনকিডুক কৈছে, "মোৰ বন্ধু, স্বৰ্গলৈ কোনে উঠিব পাৰে? কেৱল দেৱতাসকলেহে শমাছৰ লগত চিৰদিনৰ বাবে বাস কৰে।" বৰঞ্চ এজন ব্যক্তিৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ আত্মা কুৰলৈ যায় (পিছলৈ ইৰকাল্লা নামেৰে জনাজাত, পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠৰ গভীৰ তলত অৱস্থিত এটা ক'লা ছাঁয়াময় পাতাল জগত।
কনান আৰু ফিনিচীয়া
ব্ৰঞ্জ যুগৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১২০০ চনৰ পূৰ্বৰ) কনানীয়াসকলৰ স্বৰ্গৰ দৃষ্টিভংগীৰ বিষয়ে প্ৰায় একোৱেই জনা নাযায় আৰু উগাৰিটত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১২০০ চনত ধ্বংস হোৱা) প্ৰত্নতাত্ত্বিক তথ্যই তথ্য প্ৰদান কৰা নাই। প্ৰথম শতিকাৰ গ্ৰীক লেখক বাইব্লছৰ ফিলোৱে তেওঁৰ ছানচুনিয়াথনত লোহা যুগৰ ফিনিচিয়ান ধৰ্মৰ উপাদানসমূহ সংৰক্ষণ কৰিব পাৰে।
জৰদস্তিসকল
গাথাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা জৰদস্তিৰ ভাববাদী জৰদস্তিয়ে স্বৰ্গ আৰু নৰকৰ অস্তিত্বৰ কথা কৈছিল।
ঐতিহাসিকভাৱে জৰদস্তি ধৰ্মৰ অনন্য বৈশিষ্ট্য যেনে স্বৰ্গ, নৰক, স্বৰ্গদূত, একেশ্বৰবাদ, মুক্ত ইচ্ছাৰ ওপৰত বিশ্বাস, বিচাৰৰ দিন আদি ধাৰণা আদিয়ে হয়তো আব্ৰাহাম ধৰ্মকে ধৰি অন্যান্য ধৰ্মীয় আৰু দাৰ্শনিক ব্যৱস্থাক প্ৰভাৱিত কৰিছিল, জ্ঞানবাদ, উত্তৰ বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু গ্ৰীক দৰ্শন।
বৌদ্ধ ধৰ্ম
thumb|স্বৰ্গত খেলা-ধূলা কৰা দেৱতা। ৱাট ব'ৱনিৱেটত মিউৰেল। বৌদ্ধ ধৰ্মত কেইবাটাও স্বৰ্গ আছে, যিবোৰৰ সকলোবোৰ এতিয়াও সংসাৰ (মায়াক বাস্তৱ)ৰ অংশ। যিসকলে ভাল কৰ্ম জমা কৰে তেওঁলোকৰ কোনো এটাত পুনৰ জন্ম হ’ব পাৰে। কিন্তু তেওঁলোকৰ স্বৰ্গত থকাটো চিৰন্তন নহয়—অৱশেষত তেওঁলোকে নিজৰ ভাল কৰ্ম ব্যৱহাৰ কৰি আন এটা ক্ষেত্ৰলৈ পুনৰ জন্ম ল’ব, মানুহ, প্ৰাণী বা আন সত্তা হিচাপে। স্বৰ্গ অস্থায়ী আৰু সংসাৰৰ অংশ হোৱাৰ বাবে বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বীসকলে পুনৰ্জন্মৰ চক্ৰৰ পৰা পলায়ন কৰি জ্ঞান-প্ৰাপ্তি (নিৰ্বাণ) লাভ কৰাত অধিক গুৰুত্ব দিয়ে। নিৰ্বাণ স্বৰ্গ নহয় মানসিক অৱস্থা।
বৌদ্ধ ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান অনুসৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন অস্থায়ী আৰু সত্তাবোৰে কেইবাটাও অস্তিত্ববাদী "বিমান"ৰ মাজেৰে স্থানান্তৰিত হয় য'ত এই মানৱ জগতখন মাত্ৰ এটা "ক্ষেত্ৰ" বা "পথ।" এইবোৰক পৰম্পৰাগতভাৱে মানৱ ক্ষেত্ৰৰ ওপৰত আকাশ বিদ্যমান, আৰু তাৰ তলত জীৱ-জন্তু, ভোকাতুৰ ভূত আৰু নৰক সত্তাৰ ক্ষেত্ৰসমূহৰ সৈতে উলম্ব ধাৰাবাহিকতা হিচাপে কল্পনা কৰা হয়। জান চোজেন বেইছে তেওঁৰ গ্ৰন্থ জিজো: গাৰ্ডিয়ান অৱ চিলড্ৰেন, ট্ৰেভেলাৰ্ছ এণ্ড অদাৰ ভয়েজাৰ্ছত উল্লেখ কৰা মতে, অসুৰৰ ক্ষেত্ৰখন স্বৰ্গক্ষেত্ৰৰ পিছৰ পৰিশোধন আৰু ইয়াক মানৱ ক্ষেত্ৰ আৰু আকাশৰ মাজত সুমুৱাই দিয়া হৈছিল। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ স্বৰ্গ হৈছে গ্ৰীক পৌৰাণিক কাহিনীৰ অলিম্পছৰ সৈতে মিল থকা ত্ৰয়স্ত্ৰীং।
মহাযান বিশ্বদৃষ্টিভংগীত এই ধাৰাবাহিকতাৰ বাহিৰত থকা বিশুদ্ধ ভূমিও আছে আৰু বুদ্ধসকলে জ্ঞান লাভ কৰাৰ লগে লগে সৃষ্টি কৰে। অমিতাভৰ বিশুদ্ধ ভূমিত পুনৰ্জন্মক বুদ্ধত্বৰ আশ্বাস হিচাপে দেখা যায়, কাৰণ তাত এবাৰ পুনৰ জন্ম ল’লেই সত্তাবোৰে আন সত্তাক ৰক্ষা কৰিবলৈ বাছি নোলোৱালৈকে পুনৰ চক্ৰীয় অস্তিত্বত নপৰে, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লক্ষ্য হৈছে জ্ঞান আৰু মুক্তি লাভ জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা নিজকে আৰু আনক।
তিব্বতী শব্দ বৰদোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "মধ্যৱৰ্তী ৰাজ্য।" সংস্কৃতত এই ধাৰণাটোৰ নাম অন্তৰাভৱ।
হিন্দু ধৰ্ম
স্বৰ্গ লাভ কৰাটো হিন্দু ধৰ্মত চূড়ান্ত সাধনা নহয় কাৰণ স্বৰ্গ নিজেই ক্ষণস্থায়ী আৰু ভৌতিক শৰীৰৰ সৈতে জড়িত। কেৱল ভূত-তত্ত্বৰ দ্বাৰা বান্ধ খাই থকাৰ বাবে স্বৰ্গও নিখুঁত হ’ব নোৱাৰে আৰু ই মাথোঁ সুখদায়ক আৰু লৌকিক বস্তুগত জীৱনৰ আন এটা নাম। হিন্দু ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান অনুসৰি পাৰ্থিৱ সমতলৰ ওপৰত আন আন বিমান আছে: (১) ভূৱ লোক, (২) স্বৰ্গ লোক, অৰ্থাৎ ভাল ৰাজ্য, হিন্দু ধৰ্মত স্বৰ্গৰ সাধাৰণ নাম, আনন্দৰ স্বৰ্গ স্বৰ্গ, য'ত অধিকাংশ হিন্দু দেৱতা (দেৱ) দেৱতাৰ ৰজা ইন্দ্ৰ আৰু ধন্য মৰ্ত্যলোকৰ সৈতে বাস কৰে। আন কিছুমান বিমান হৈছে মহাৰ লোক,জন লোক, তপা লোক আৰু সত্য লোক। যিহেতু স্বৰ্গীয় বাসস্থানো জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ লগত বান্ধ খাই থাকে, গতিকে স্বৰ্গ বা নৰকৰ যিকোনো বাসিন্দাক পুনৰ কৰ্ম আৰু "মায়া" অৰ্থাৎ সংসাৰৰ ভ্ৰম অনুসৰি বেলেগ বিমানলৈ আৰু বেলেগ ৰূপত পুনঃব্যৱহাৰ কৰা হ'ব। এই চক্ৰ ভাঙি যায় কেৱল জীৱত্মাৰ দ্বাৰা আত্ম উপলব্ধিৰ দ্বাৰা। এই আত্ম উপলব্ধি হৈছে মোক্ষ (তুৰিয়া, কৈভাল্য)।
মোক্ষৰ ধাৰণা হিন্দু ধৰ্মৰ বাবে অনন্য। মোক্ষই জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্তি আৰু ব্ৰহ্মৰ সৈতে চূড়ান্ত মিলনৰ বাবে থিয় দিছে। মোক্ষৰ দ্বাৰা মুক্ত আত্মাই ব্ৰহ্ম বা পৰমাত্মাৰ সৈতে উচ্চতা আৰু একতা লাভ কৰে। বেদান্ত, মিমাংশ, সাংখ্য, ন্যায়, বৈশেশিক, যোগ আদি বিভিন্ন বিদ্যালয়ে ব্ৰহ্মৰ ধাৰণাত সূক্ষ্ম পাৰ্থক্য আগবঢ়ায়, স্পষ্ট বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড, ইয়াৰ উৎপত্তি আৰু নিয়মীয়া ধ্বংস, জীৱত্মা, প্ৰকৃতি (প্ৰকৃতি) আৰু লগতে নিখুঁত আনন্দ অৰ্জনৰ সঠিক পথ বা... মোক্ষ।
বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাত সৰ্বোচ্চ স্বৰ্গ হৈছে বৈকুণ্ঠ, যি ছয় স্বৰ্গ লোকৰ ওপৰত আৰু মহাতত্ত্ব বা লৌকিক জগতৰ বাহিৰত বিদ্যমান। য'ত মোক্ষ লাভ কৰা চিৰমুক্ত আত্মাই লক্ষ্মী আৰু নাৰায়ণ (বিষ্ণুৰ প্ৰকাশ)ৰ সৈতে চিৰন্তন উচ্চ সৌন্দৰ্য্যত বাস কৰে।
নাসাদিয়া সূক্তত আকাশ/আকাশ ব্যোমনক এনে এক স্থান হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে য’ৰ পৰা এটা তদাৰকী সত্তাই সৃষ্টি হোৱা বস্তুৰ জৰীপ কৰে। অৱশ্যে এই তত্ত্বাৱধায়কৰ সৰ্বজ্ঞানীক লৈ নাসাদীয় সূক্তই প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে।
জৈন ধৰ্ম
জৈন ধৰ্মত বৰ্ণনা কৰা বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আকৃতিৰ কাষে কাষে দেখুওৱা হৈছে। বৰ্তমানৰ নীতি-নিয়মৰ বিপৰীতে উত্তৰ দিশক মানচিত্ৰৰ শীৰ্ষ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, ইয়াত দক্ষিণক শীৰ্ষ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আকৃতিটো মানুহৰ ৰূপৰ এটা অংশ উলম্বভাৱে থিয় হোৱাৰ দৰেই।
বিশুদ্ধ আত্মা (যিসকলে সিদ্ধ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল) বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ একেবাৰে দক্ষিণ মূৰত (শীৰ্ষ) বাস কৰে। তামিল সাহিত্যত ইহঁতক தென்புலத்தார் (কুৰাল ৪৩) বুলি কোৱা হয়।
শিখ ধৰ্ম
শিখসকলে বিশ্বাস কৰে যে স্বৰ্গ আৰু নৰক দুয়োটা এই জগতত আছে য'ত সকলোৱে কৰ্মৰ ফল লাভ কৰে। ইহঁতে ক্ৰমে জীৱনৰ ভাল আৰু বেয়া পৰ্যায়ক বুজায় আৰু পৃথিৱীত আমাৰ জীৱনৰ সময়ছোৱাত এতিয়া আৰু ইয়াত জীয়াই থাকিব পাৰি। গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবত ভগত কবীৰে পৰলোক স্বৰ্গক প্ৰত্যাখ্যান কৰি কৈছে যে পবিত্ৰ মানুহৰ সংগেৰে এই পৃথিৱীত স্বৰ্গৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব পাৰি।
চীনা ধৰ্ম
চীনৰ পৌৰাণিক কাহিনী, দৰ্শন আৰু ধৰ্মৰ এটা মূল ধাৰণা স্বৰ্গ, আৰু বৰ্ণালীৰ এটা মূৰত শ্বাংডি ("পৰম দেৱতা")ৰ প্ৰতিশব্দ আৰু আনটো মূৰত প্ৰকৃতি আৰু আকাশৰ প্ৰতিশব্দ। চীনা ভাষাৰ "স্বৰ্গ" শব্দ টিয়ান (天) ঝৌ বংশৰ পৰম দেৱতাৰ নামৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১১২২ চনত শ্বাং বংশ জয় কৰাৰ পিছত ঝৌ জনগোষ্ঠীয়ে তেওঁলোকৰ পৰম দেৱতা টিয়ানক শ্বাং পৰম দেৱতা শ্বাংডিৰ সৈতে একে বুলি গণ্য কৰিছিল। ঝৌ মানুহে স্বৰ্গক নৃগোষ্ঠীগত বৈশিষ্ট্যৰে আৰোপ কৰিছিল, যাৰ প্ৰমাণ স্বৰ্গ বা আকাশৰ বাবে চীনা আখৰৰ ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞানত পোৱা যায়, য'ত প্ৰথমে ডাঙৰ মূৰৰ মূৰৰ ব্যক্তিক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। স্বৰ্গই সকলো মানুহক দেখে, শুনে আৰু চোৱাচিতা কৰে বুলি কোৱা হয়। মানুহৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা স্বৰ্গ প্ৰভাৱিত হয়, আৰু ব্যক্তিত্ব থকাটোৱে সেইবোৰৰ ওপৰত সুখী আৰু খং কৰে। স্বৰ্গই ইয়াক সন্তুষ্ট কৰাসকলক আশীৰ্বাদ কৰে আৰু ইয়াক আঘাত কৰাসকলৰ ওপৰত দুৰ্যোগ প্ৰেৰণ কৰে। স্বৰ্গই আন সকলো আত্মা আৰু দেৱতাক অতিক্ৰম কৰে বুলিও বিশ্বাস কৰা হৈছিল, কনফুচিয়াছে দৃঢ়তাৰে কৈছিল, "যিজনে স্বৰ্গৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধ কৰে তেওঁৰ কোনো নাই যাৰ ওচৰত তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিব পাৰে।"
কনফুচিয়াছৰ সময়ৰ আশে-পাশে জন্মগ্ৰহণ কৰা আন দাৰ্শনিক যেনে মোজীয়ে স্বৰ্গৰ প্ৰতি আৰু অধিক ঈশ্বৰবাদী দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰিছিল, স্বৰ্গৰ পুত্ৰ (ঝৌৰ ৰজা) যেনেকৈ পাৰ্থিৱ শাসক বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। মোজীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে আত্মা আৰু সৰু সৰু দেৱতা আছে, কিন্তু ইহঁতৰ কাম কেৱল স্বৰ্গৰ ইচ্ছা পালন কৰা, দুষ্টকৰ্মীৰ ওপৰত চকু ৰখা আৰু শাস্তি দিয়া। এইদৰে তেওঁলোকে স্বৰ্গৰ দূত হিচাপে কাম কৰে আৰু ইয়াৰ জগতৰ একশ্বৰবাদী চৰকাৰৰ পৰা কোনো ধৰণৰ ক্ষতি নকৰে। ইমান উচ্চ একেশ্বৰবাদৰ সৈতে মহীবাদে "সৰ্বজনীন প্ৰেম" (jian'ai, 兼愛) নামৰ ধাৰণা এটাৰ চেম্পিয়ন হোৱাটো আচৰিত কথা নহয়, যিয়ে শিকাইছিল যে স্বৰ্গই সকলো মানুহকে সমানে ভাল পায় আৰু প্ৰতিজন ব্যক্তিয়েও একেদৰেই নিজৰ মাজত পাৰ্থক্য নকৰাকৈ সকলো মানুহকে ভাল পাব লাগে নিজৰ আত্মীয় আৰু আনৰ আত্মীয়। মোজিৰ উইল অৱ হেভেন (天志)ত তেওঁ লিখিছে: "মই জানো যে স্বৰ্গই মানুহক অকাৰণতে নহয় মৰমেৰে ভাল পায়। স্বৰ্গে সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ আৰু তৰাবোৰক আলোকিত আৰু পথ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আদেশ দিছিল। স্বৰ্গে সেইবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ বসন্ত, শৰৎ, শীতকাল আৰু গ্ৰীষ্ম নামৰ চাৰিটা ঋতু নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল। স্বৰ্গে নামি পঠিয়াইছিল।" বৰফ, হিম, বৰষুণ আৰু শিশিৰে পাঁচ শস্য আৰু শণ আৰু ৰেচম খেতি কৰিবলৈ যিবোৰ যাতে মানুহে সেইবোৰ ব্যৱহাৰ আৰু উপভোগ কৰিব পাৰে তেখেতে ড্যুক আৰু লৰ্ডসকলক সৎক পুৰস্কৃত কৰিবলৈ আৰু দুষ্টক শাস্তি দিবলৈ আৰু ধাতু আৰু কাঠ, চৰাই-চিৰিকটি আৰু পশু গোটাবলৈ আৰু জনসাধাৰণৰ খাদ্য আৰু কাপোৰৰ যোগান ধৰিবলৈ পাঁচ শস্য আৰু শণ আৰু ৰেচমৰ খেতি কৰাত নিয়োজিত কৰিছিল প্ৰাচীন কালৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে তেনেকুৱাই হৈ আহিছে।"
Original Chinese: 「且吾所以知天之愛民之厚者有矣，曰以磨為日月星辰，以昭道之；制為四時春秋冬夏，以紀綱之；雷降雪霜雨露，以長遂五穀麻 絲，使民得而財利之；列為山川谿谷，播賦百事，以臨司民之善否；為王公侯伯，使之賞賢而罰暴；賊金木鳥獸，從事乎五穀麻 絲,以為民衣食之財. 自古及今,未嘗不有此也. 」
মোজি, উইল অৱ হেভেন, অধ্যায় ২৭, অনুচ্ছেদ ৬, প্ৰায়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫ম শতিকা মোজীয়ে নিজৰ সময়ৰ কনফুচিয়াছসকলক কনফুচিয়াছৰ শিক্ষা অনুসৰণ নকৰাৰ বাবে সমালোচনা কৰিছিল। কিন্তু পিছৰ হান বংশৰ সময়লৈকে জুঞ্জীৰ প্ৰভাৱত চীনৰ স্বৰ্গ আৰু কনফুচিয়াছবাদৰ ধাৰণাটো নিজেই বেছিভাগেই প্ৰাকৃতিকতাবাদী হৈ পৰিছিল যদিও কিছুমান কনফুচিয়ানে যুক্তি দিছিল যে স্বৰ্গ হৈছে পূৰ্বপুৰুষৰ বাসস্থান। চীনত স্বৰ্গৰ পূজা চলি থাকিল আৰু মন্দিৰ স্থাপন কৰা হয়, শেষ আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ আছিল বেইজিঙৰ স্বৰ্গৰ মন্দিৰ আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰা। চীনৰ প্ৰতিটো বংশৰ চীনৰ শাসকে বাৰ্ষিক বলিদানৰ অনুষ্ঠান স্বৰ্গলৈ কৰিছিল, সাধাৰণতে বলি হিচাপে দুটা সুস্থ ম’হ বধ কৰিছিল।
খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম
thumb|ফ্ৰান্সেস্কো বটিচিনি (নেচনেল গেলেৰী লণ্ডন)ৰ ১৪৭৫–৭৬ চনৰ ভাৰ্জিন নামৰ গ্ৰন্থখনত তিনিটা স্তৰ আৰু নটা ক্ৰমৰ ফেৰেস্তা দেখুওৱা হৈছে, প্ৰত্যেকৰে বৈশিষ্ট্য বেলেগ বেলেগ। নতুন নিয়মত স্বৰ্গৰ বৰ্ণনা পুৰণি নিয়মতকৈ অধিক সম্পূৰ্ণৰূপে বিকশিত, কিন্তু এতিয়াও সাধাৰণতে অস্পষ্ট। পুৰণি নিয়মৰ দৰেই নতুন নিয়মতো ঈশ্বৰক স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱীৰ শাসক হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, কিন্তু পৃথিৱীৰ ওপৰত তেওঁৰ ক্ষমতাক চয়তানে প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে। মাৰ্ক আৰু লূকৰ শুভবাৰ্তাত "ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য" (গ্ৰীক: βασιλεία τοῦ θεοῦ; basileía tou theou)ৰ কথা কোৱা হৈছে, আনহাতে মথিৰ শুভবাৰ্তাত অধিক সাধাৰণতে "স্বৰ্গৰাজ্য" (গ্ৰীক: βασιλεία τῶν ο὿νννν ouranōn)দুয়োটা বাক্যাংশৰ অৰ্থ একে বুলি ভবা হয়, কিন্তু মথিৰ শুভবাৰ্তাৰ লেখকে বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে "ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য" নামটো সলনি কৰি "স্বৰ্গৰাজ্য" লৈছিল কাৰণ তেওঁৰ নিজৰ সাংস্কৃতিক আৰু... প্ৰথম শতিকাৰ শেষৰ ফালে ধৰ্মীয় প্ৰেক্ষাপটত।
আধুনিক পণ্ডিতসকলে এই কথাত একমত যে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য ঐতিহাসিক যীচুৰ শিক্ষাৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ আছিল। ইয়াৰ পিছতো কোনো শুভবাৰ্তাত যীচুৱে "ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য" বাক্যাংশৰ অৰ্থ কি সেই বিষয়ে সঠিকভাৱে ব্যাখ্যা কৰা বুলি কেতিয়াও লিপিবদ্ধ কৰা হোৱা নাই। এই আপাত বাদ দিয়াৰ আটাইতকৈ সম্ভাৱ্য ব্যাখ্যাটো হ'ল যে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য আছিল এটা সাধাৰণতে বুজা ধাৰণা যাৰ কোনো ব্যাখ্যাৰ প্ৰয়োজন নাছিল। প্ৰথম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে যিহূদিয়াত থকা ইহুদীসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে ঈশ্বৰে স্বৰ্গত চিৰকাল ৰাজত্ব কৰে,কিন্তু বহুতে এইটোও বিশ্বাস কৰিছিল যে ঈশ্বৰে অৱশেষত পৃথিৱীতো নিজৰ ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিব। এই বিশ্বাসৰ উল্লেখ প্ৰভুৰ প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰথম আবেদনত উল্লেখ কৰা হৈছে, যিটো যীচুৱে তেওঁৰ শিষ্যসকলক শিকাইছিল আৰু মথি আৰু লূক ১১:২:দুয়োটাতে লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে "তোমাৰ ৰাজ্য আহক, তোমাৰ ইচ্ছা পৃথিবীত যেনেকৈ সম্পন্ন হওক।" স্বৰ্গত আছে।" যিহেতু ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য যিকোনো মানৱ ৰাজ্যতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল, ইয়াৰ অৰ্থ আছিল যে ঈশ্বৰে যিহূদিয়াত শাসন কৰা ৰোমানসকলক খেদি পঠিয়াব লাগিব আৰু ইহুদী লোকসকলৰ ওপৰত নিজৰ প্ৰত্যক্ষ শাসন স্থাপন কৰিব। ঐতিহাসিক যীচুৰ শিক্ষাত মানুহে নৈতিক জীৱন যাপন কৰি ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ আগমনৰ বাবে প্ৰস্তুত হোৱাটো আশা কৰা হয়। যীচুৱে তেওঁৰ অনুগামীসকলক নৈতিক নিখুঁততাবাদৰ জীৱনশৈলী গ্ৰহণ কৰিবলৈ দিয়া আজ্ঞাসমূহ সমগ্ৰ ছিনপটিক শুভবাৰ্তাৰ বহু অংশত পোৱা যায়, বিশেষকৈ মথি ৫-৭ পদৰ পৰ্বতৰ ওপৰত দিয়া ধৰ্মধ্বনিত যীচুৱে এইটোও শিকাইছিল যে, স্বৰ্গৰাজ্যত, ভূমিকাসমূহৰ ওলোটা হ'ব, য'ত "শেষজন প্ৰথম আৰু প্ৰথমসকল শেষ হ'ব।" এই শিক্ষা যীচুৰ লিপিবদ্ধ শিক্ষাৰ সমগ্ৰ সময়ছোৱাত পুনৰাবৃত্তি হয়, শিশুৰ দৰে হ'বলৈ দিয়া উপদেশ,লূক ১৬ পদত ধনী মানুহ আৰু লাজাৰৰ দৃষ্টান্ত, মথি ২০ পদত আঙুৰৰ বাগিচাত শ্ৰমিকৰ দৃষ্টান্ত,মহান ভোজৰ দৃষ্টান্ত আদি অন্তৰ্ভুক্ত মথি ২২, আৰু লূক ১৫ পদত উদং পুত্ৰৰ দৃষ্টান্ত।
পৰম্পৰাগতভাৱে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মই শিকাইছে যে স্বৰ্গ হৈছে ঈশ্বৰৰ সিংহাসনৰ লগতে পবিত্ৰ স্বৰ্গদূতৰ স্থান,যদিও ইয়াক বিভিন্ন মাত্ৰাত ৰূপক বুলি গণ্য কৰা হয়। পৰম্পৰাগত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত ইয়াক ঈশ্বৰত্বৰ ধন্য দৃষ্টিত থিয়ছিছৰ পৰম পূৰ্ণতাৰ অস্তিত্বৰ অৱস্থা বা অৱস্থা (ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ক’ৰবাত কোনো বিশেষ স্থান নহয়) বুলি গণ্য কৰা হয়। খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ বেছিভাগ ৰূপতে স্বৰ্গক পৰলোকত মুক্ত মৃতকৰ বাসস্থান হিচাপেও বুজা যায়, সাধাৰণতে মৃতকৰ পুনৰুত্থান আৰু সন্তসকলৰ নতুন পৃথিৱীলৈ ঘূৰি অহাৰ আগৰ এটা সাময়িক পৰ্যায়।
এই সকলোবোৰ লিখনিত ব্যৱহৃত শব্দটো, বিশেষকৈ নতুন নিয়মৰ গ্ৰীক শব্দ οὐρανός (ouranos) মূলতঃ আকাশৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য হ'লেও ইয়াক ঈশ্বৰ আৰু ধন্যসকলৰ বাসস্থানৰ বাবেও ৰূপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। একেদৰে, যদিও ইংৰাজী শব্দ "স্বৰ্গ" এতিয়াও ইয়াৰ মূল ভৌতিক অৰ্থ ৰক্ষা কৰে যেতিয়া ব্যৱহাৰ কৰা হয়, উদাহৰণস্বৰূপে, তৰাবোৰৰ ইংগিতত "স্বৰ্গৰ পৰা পোহৰৰ মাজেৰে জিলিকি থকা", আৰু স্বৰ্গৰ বস্তুৰ দৰে বাক্যাংশত জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ বস্তু স্বৰ্গ বুলি বুজাবলৈ বা খ্ৰীষ্টান ধৰ্মই আগ্ৰহী সুখ, পোপজন পল দ্বিতীয়ৰ মতে, "ডাৱৰৰ মাজত কোনো বিমূৰ্ততা বা ভৌতিক স্থান নহয়, বৰঞ্চ পবিত্ৰ ত্ৰিত্বৰ সৈতে এক জীৱন্ত, ব্যক্তিগত সম্পৰ্ক। পিতৃৰ সৈতে আমাৰ সাক্ষাৎটোৱেই হৈছে য'ত সংঘটিত হয়।" পবিত্ৰ আত্মাৰ মিলনৰ দ্বাৰা পুনৰুত্থিত খ্ৰীষ্ট।" ণচ
ইছলাম ধৰ্ম
শ্বিয়া সূত্ৰ অনুসৰি আলীয়ে সাতটা আকাশৰ নাম তলত উল্লেখ কৰিছে:
ৰফি' (رفیع) সৰ্বনিম্ন স্বৰ্গ (سماء الدنیا) কায়দুম (قیডুম) মাৰুম (মাৰুম) আৰ্ফালুন (أرفلون) হায়'উন (هيعون) উত্তেজিত (عروس) আজমা' (عجماء) তথাপিও ইছলামত ধাৰ্মিকসকলৰ এটা পৰলোকৰ গন্তব্যস্থান জান্নাহ (আৰবী: جنة "বাগিচা [ইডেন]"ক "স্বৰ্গ" হিচাপে অনুবাদ) হিচাপে ধাৰণা কৰা হৈছে। ইদন বা জান্নাতৰ সন্দৰ্ভত কোৰআনে কৈছে, "যি উদ্যানৰ দৃষ্টান্ত ধাৰ্মিকসকলক প্ৰতিজ্ঞা কৰা হৈছে: ইয়াৰ তলত নদী বৈ আছে; ইয়াৰ ফল আৰু তাৰ ছাঁ চিৰস্থায়ী। ধাৰ্মিকসকলৰ অন্ত এনেকুৱা; আৰু অবিশ্বাসীসকলৰ অন্ত।" নৰকজুই।" ইছলামে আদি পাপৰ ধাৰণাক নাকচ কৰে আৰু মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰে যে সকলো মানুহ জন্মতে বিশুদ্ধ। পিতৃ-মাতৃৰ ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে শিশুসকলে মৃত্যুৰ সময়ত স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে স্বৰ্গলৈ যায়।
জান্নাতক মূলতঃ ভৌতিকভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে যেনেকৈ এনে এখন ঠাই য’ত প্ৰতিটো ইচ্ছা সোধাত তৎক্ষণাত পূৰণ হয়। ইছলামিক গ্ৰন্থত জান্নাত অমৰ জীৱনক সুখী, নেতিবাচক আৱেগবিহীন বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। জান্নাত বাস কৰাসকলে ব্যয়বহুল সাজ-পোছাক পিন্ধে, সুন্দৰ ভোজত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু সোণ বা বহুমূলীয়া শিলেৰে সজ্জিত চোফাত হেলান দিয়ে বুলি কোৱা হয়। বাসিন্দাসকলে পিতৃ-মাতৃ, পত্নী আৰু সন্তানৰ সংগ লৈ আনন্দিত হ’ব। ইছলামত যদি এজনৰ ভাল কামে নিজৰ পাপতকৈ বেছি হয় তেন্তে কোনোবাই জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে যদি কাৰোবাৰ পাপ তেওঁলোকৰ ভাল কামতকৈ বেছি হয় তেন্তে তেওঁলোকক নৰকলৈ পঠিওৱা হয়। যিমানেই বেছি ভাল কাম কৰিছে সিমানেই উচ্চ স্তৰৰ জন্নাহৰ প্ৰতি নিৰ্দেশিত হয়।
মেছ’আমেৰিকান ধৰ্মসমূহ
এজটেক, চিচিমেক আৰু টলটেক আদি নাহুয়া লোকসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে আকাশখন নিৰ্মাণ কৰি ১৩টা স্তৰত পৃথক কৰা হৈছে। প্ৰতিটো স্তৰতে এই স্বৰ্গত বাস কৰা আৰু শাসন কৰা এজনৰ পৰা বহু প্ৰভু আছিল। এই আকাশবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল ওমেয়োকান (দুটাৰ স্থান)। তেৰটা স্বৰ্গত দ্বৈত প্ৰভু ওমেটেঅটলে শাসন কৰিছিল, দ্বৈত-আদিপুস্তকৰ সৃষ্টিকৰ্তা যিয়ে পুৰুষ হিচাপে ওমেটেকুহটলি (দুজন প্ৰভু) নাম লয় আৰু মহিলা হিচাপে অমেচিহুয়াটল (দুগৰাকী ভদ্ৰমহিলা) নাম লয়।
থিয়’ছফী
মূলতঃ হেলেনা ব্লাভাটস্কিয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা থিয়’ছফীত বিশ্বাস কৰা হয় যে প্ৰতিটো ধৰ্মৰ (থিওছফীকে ধৰি) ওপৰৰ নক্ষত্ৰীয় সমতলৰ বিভিন্ন অঞ্চলত নিজস্ব ব্যক্তিগত স্বৰ্গ আছে যিটো প্ৰতিটো ধৰ্মত দিয়া সেই স্বৰ্গৰ বৰ্ণনাৰ লগত খাপ খাই পৰে, যিটো এটা আত্মা যে... পৃথিৱীত তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ জীৱনত ভাল হৈছে। ওপৰৰ বায়ুমণ্ডলত পৃথিৱীৰ ওপৰৰ নক্ষত্ৰীয় সমতলৰ সেই অঞ্চলটোক ছামাৰলেণ্ড বুলি কোৱা হয় (থিওছফিষ্টসকলৰ মতে পৃথিৱীৰ তলৰ নক্ষত্ৰীয় সমতলত নৰক অৱস্থিত যিটো পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠৰ পৰা তললৈ নামি ইয়াৰ কেন্দ্ৰলৈকে বিস্তৃত)। কিন্তু থিয়’ছফিষ্টসকলৰ মতে আত্মাক গড়ে প্ৰায় ১৪০০ বছৰৰ পিছত কৰ্মৰ প্ৰভুসকলে পুনৰ অৱতাৰ ল’বলৈ পুনৰ পৃথিৱীলৈ পুনৰ আহ্বান কৰে। আত্মাই নিজৰ অৱতাৰ চক্ৰ শেষ কৰাৰ পিছত ভৱিষ্যতে কোটি কোটি বছৰলৈ যোৱা চূড়ান্ত স্বৰ্গক দেৱচন বোলা হয়।
স্বৰ্গৰ বিশ্বাসৰ সমালোচনা
নৈৰাজ্যবাদী এমা গোল্ডমেনে এই মতামত প্ৰকাশ কৰিছিল যেতিয়া তেওঁ লিখিছিল, "সচেতনভাৱে বা অসচেতনভাৱে, বেছিভাগ ঈশ্বৰবাদীয়ে দেৱতা আৰু চয়তানত স্বৰ্গ আৰু নৰক, পুৰস্কাৰ আৰু শাস্তি, জনসাধাৰণক আজ্ঞাবহতা, নম্ৰতা আৰু সন্তুষ্টিৰ দিশত কোবাবলৈ ​​চাবুক দেখা পায়।"
কিছুমানে যুক্তি দিছে যে মৃত্যুৰ পিছত পুৰস্কাৰৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰাটো জীয়াই থকাৰ সময়ত নৈতিক আচৰণৰ বাবে দুৰ্বল প্ৰেৰণা। ছেম হেৰিছে লিখিছে, "মানুহক সহায় কৰাতকৈ বিশুদ্ধভাৱে তেওঁলোকৰ দুখ-কষ্টৰ চিন্তাতহে সহায় কৰাটো অধিক উন্নত কাৰণ আপুনি ভাবিছে যে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তাই আপোনাক সেইটো কৰিব বিচাৰে, বা সেইটো কৰাৰ বাবে আপোনাক পুৰস্কৃত কৰিব, বা কৰিব।" ধৰ্ম আৰু নৈতিকতাৰ মাজৰ এই সংযোগৰ সমস্যাটো হ'ল যে ভাল কাৰণ উপলব্ধ হ'লে ই মানুহক আন মানুহক সহায় কৰিবলৈ বেয়া কাৰণ দিয়ে।"
স্নায়ুবিজ্ঞান
ডেনিয়েল ডেনেটৰ দৰে বহু স্নায়ুবিজ্ঞানী আৰু স্নায়ুদাৰ্শনিকৰ মতে চেতনা মগজুৰ কাৰ্য্যকলাপৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আৰু মৃত্যু হৈছে চেতনাৰ বন্ধ, যিয়ে স্বৰ্গক নুই কৰিব। বৈজ্ঞানিক গৱেষণাই আৱিষ্কাৰ কৰিছে যে মগজুৰ কিছুমান অংশ যেনে ৰেটিকুলাৰ এক্টিভেটিং চিষ্টেম বা থেলামাছ চেতনাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় যেন লাগে, কাৰণ এই গঠনসমূহৰ বিসংগতি বা ক্ষতিগ্ৰস্ত হ'লে চেতনা হেৰুৱাই পেলায়।
ইনছাইড দ্য নিওলিথিক মাইণ্ড (২০০৫)ত লুইছ-উইলিয়ামছ আৰু পিয়ৰ্চে যুক্তি দিছে যে বিশ্বৰ বহু সংস্কৃতিয়ে আৰু ইতিহাসৰ মাজেৰে স্নায়ুগতভাৱে স্বৰ্গৰ এটা স্তৰযুক্ত গঠন অনুভৱ কৰে, লগতে একেধৰণৰ গঠনযুক্ত নৰকৰ বৃত্ত। সময় আৰু স্থানৰ মাজত প্ৰতিবেদনসমূহ ইমানেই একেধৰণৰ মিল আছে যে লুইছ-উইলিয়ামছ আৰু পিয়ৰ্চে স্নায়ুবিজ্ঞানৰ ব্যাখ্যাৰ বাবে যুক্তি আগবঢ়ায়, বিশেষ পৰিৱৰ্তিত চেতনাৰ অৱস্থাৰ সময়ত উপলব্ধিসমূহক প্ৰকৃত স্নায়ু সক্ৰিয়কৰণ আৰু বিষয়ভিত্তিক ধাৰণা হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
মৃত্যুৰ ওচৰ চাপি অহা আৰু মৃত্যুৰ ওচৰৰ অভিজ্ঞতা থকা বহু লোকে আত্মীয়ক লগ পোৱা বা পৰলোকীয় মাত্ৰাত "পোহৰ"ত প্ৰৱেশ কৰা বুলি কয়, যিটোৱে স্বৰ্গৰ ধৰ্মীয় ধাৰণাটোৰ সৈতে সাদৃশ্য ভাগ কৰে। যদিও দুখজনক অভিজ্ঞতা আৰু নেতিবাচক জীৱন-পৰ্যালোচনাৰ বাতৰিও আহিছে, যিবোৰে নৰকৰ ধাৰণাটোৰ সৈতে কিছু সাদৃশ্য ভাগ কৰে, "পোহৰ"ক লগ পোৱা বা প্ৰৱেশ কৰাৰ ইতিবাচক অভিজ্ঞতাক প্ৰেমৰ অৱস্থা, শান্তিৰ এক অসীম তীব্ৰ অনুভৱ হিচাপে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে আৰু মানুহৰ বুজাৰ বাহিৰত আনন্দ। এই তীব্ৰ ইতিবাচক অনুভূতিৰ অৱস্থাৰ লগতে মৃত্যুৰ ওচৰৰ অভিজ্ঞতা থকা লোকসকলেও ৰিপ'ৰ্ট কৰে যে চেতনা বা সচেতনৰ উচ্চ অৱস্থা যেন "স্বৰ্গ"ৰ সোৱাদ অনুভৱ কৰাৰ মূলতে আছে।
কলাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতিনিধিত্ব
কল্পকাহিনীৰ ৰচনাসমূহত স্বৰ্গ আৰু নৰকৰ অসংখ্য ভিন্ন ধাৰণা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। হেভেনৰ দুটা বিখ্যাত বৰ্ণনা ডাণ্টে আলিঘিয়েৰীৰ পেৰাডিছ’ (ডিভাইন কমেডীৰ) আৰু জন মিল্টনৰ পেৰাডাইজ লষ্টত দিয়া হৈছে।
কলকোটি ভাষা
কলকোটি বা গ'এডিজা এটি দাৰ্দিক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি পাকিস্তানৰ উজনি ডিৰ জিলাৰ কলকোট অঞ্চলত মুখ্যতঃ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ধ্বনি তত্ত্ব
তলত কলকোটি ভাষাৰ ধ্বনিসমূহৰ সবিশেষ দিয়া হৈছে।
স্বৰধ্বনি
হ্ৰস্বস্বৰ কেন্দ্ৰীকৃত; নাকেৰে উচ্চাৰণ কৰা এটি ফনেমিক প্ৰক্ৰিয়া হ'ব পাৰে।
সুৰ
কলকোটিৰ সুৰ ব্যৱস্থা সম্ভৱতঃ পূৰ্বতে শ্বিনা ভাষাৰ দৰেই আছিল। কিন্তু চুবুৰীয়া কোহিস্তানী ভাষাসমূহৰ প্ৰভাৱত এই ভাষাৰ সুৰ ব্যৱস্থা অতিকৈ জটিল হৈ পৰিছে।
গো-বগ
গো-বগ বা গৰু বগলী (Cattle Egret, বৈজ্ঞানিক নাম-Bubulcus ibis) এটা বহুলভাৱে বিস্তৃত হৈ থকা বগলীৰ প্ৰজাতি। ই Ardeidae পৰিয়াল তথা Bubulcus গোত্ৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত। পূৰ্বতে ই কেৱল এছিয়া, আফ্ৰিকা তথা ইউৰোপত বিস্তৃত হৈ আছিল যদিও শেহতীয়াকৈ ইয়াৰ জনসংখ্যাই পৃথিৱীৰ অন্য অঞ্চলসমূহলৈ দ্ৰুত বিস্তৃতি লাভ কৰিছে।
টেক্স'নমি
গো-বগ পোন-প্ৰথমে ১৭৫৮ চন কেৰ'লাছ লিনিয়াছে তেওঁৰ 'চিষ্টেমা নেচুৰী' নামৰ গ্ৰন্থখনত Ardea ibis নামেৰে উল্লেখ কৰিছিল। । পৰৱৰ্ত্তী সময়ত অৰ্থাৎ ১৮৫৫ চনত চাৰ্লছ লুচিয়েন বোনাপাৰ্ট (Charles Lucien Bonaparte) এ ইয়াক বৰ্তমানৰ গোত্ৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
গো-বগক ভৌগোলিক ভাৱে দুটা উপ-প্ৰজাতিত বিভক্ত কৰিছিল মেক এলেন আৰু ব্ৰুচ (McAllan and Bruce)-এ। -
বিৱৰণ
গো-বগৰ দেহটো শকত, দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৪৬-৫৬ ছে:মি: আৰু ওজন প্ৰায় ২৭০-৫১২ গ্ৰাম। ইয়াৰ ডিঙি তুলনামূলকভাৱে চুটি আৰু শকত। প্ৰজনন নোহোৱা কালত পূৰ্ণবয়স্ক গো-বগৰ ঠোঁট হালধীয়া আৰু ঠেং সেউজ-হালধীয়া বৰণৰ হয়। প্ৰজনন কালত পশ্চিমৰ গো-বগৰ ঠোঁট, বুকু, আৰু ঠেং কমলা বৰণীয়া হৈ উঠে। যোৰ পতাৰ আগে আগে এই অংশবোৰ উজ্জ্বল ৰঙা হৈ উঠাও দেখা যায়।
গো-বগৰ মতা আৰু মাইকী উভয়ে দেখাত একে ধৰণৰ, কিন্তু মতা গো-বগৰ আকাৰ মাইকীজনীতকৈ ডাঙৰ। পোৱালি গো-বগৰ ঠোঁট সাধাৰণতে ক'লা হোৱা দেখা যায়।
গো-বগ সাধাৰণতে নীৰৱে থাকে যদিও প্ৰজনন কালত ই ৰিক-ৰেক ধৰণে মতা শুনা যায়।
বিতৰণ
চৰাইৰ সকলো প্ৰজাতিৰ ভিতৰত গো-বগৰ আটাইতকৈ অধিক আৰু দ্ৰুত গতিত নতুন নতুন অঞ্চললৈ প্ৰাকৃতিকভাৱে বিস্তৃতি ঘটিছে। পূৰ্বতে ই কেৱল দক্ষিণ স্পেইন, পৰ্টুগাল, বিষুৱীয় আফ্ৰিকা আৰু এছিয়াত বিস্তৃত আছিল। কিন্তু উনৈশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক ভাৱে বিস্তৃতি ঘটিবলৈ লয় আৰু ই আফ্ৰিকা, আমেৰিকা, অষ্ট্ৰেলিয়া আদি দেশলৈ বিয়পি পৰে।
বাসস্থান
গো-বগ সাধাৰণতে যিকোনো জলাশয়ৰ আশে পাশে চৰে যদিও ই শুকান খেতি-পথাৰ বা ঘাঁহনি অঞ্চলতো খাদ্যৰ সন্ধান কৰা দেখা পোৱা যায়। গতিকে অন্যান্য জলচৰ চৰাইবোৰৰ দৰে ই কেৱল পানীপূৰ্ণ অঞ্চলতে সীমাবদ্ধ হৈ নাথাকে।
খাদ্য
গো-বগে সাধাৰণতে বিভিন্ন ধৰণৰ খাদ্য খাই জীয়াই থাকে। এইবোৰৰ ভিতৰত পোক-পতংগ যেনে-ফৰিং, মাখি আদি, ),পখিলা, মকৰা, ভেকুলী, কেঁচু, আদি ইয়াৰ প্ৰধান খাদ্য। তদুপৰি কিছুমান দ্বীপত বাস কৰা গো-বগে সাগৰীয় চৰাইৰ কণী আৰু পোৱালিও খোৱাৰ তথ্য পোৱা যায়। প্ৰব্ৰজনৰ সময়ত ভাগৰি পৰা পৰিভ্ৰমণকাৰী চৰাই চিকাৰ কৰিও ই খাব পাৰে।
প্ৰজনন
গো-বগে সাধাৰণতে বৃহৎ গোটত ক'লনী সৃষ্টি কৰি একেলগে বাহ সাজে। এনে ক'লনী সমূহ সাধাৰণতে জলাশয়ৰ পাৰৰ বনাঞ্চলত দেখা পোৱা যায়। দক্ষিণ এছিয়াৰ বিভিন্ন অঞ্চলত ইয়াৰ প্ৰজনন কাল বেলেগ বেলেগ সময়ত হোৱা দেখঅ যায়। উত্তৰ ভাৰতত মে মাহত মৌচুমীৰ আগমণৰ লগে লগে বাহ সজা আৰম্ভ হয়। অষ্ট্ৰেলিয়াত নৱেম্বৰৰ পৰা জানুৱাৰী পৰ্যন্ত ই প্ৰজনন কৰিব পাৰে।