cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ছাৰোগেছি
ইতিহাস
আন এগৰাকী মহিলাৰ দ্বাৰা সন্তান বহন কৰোৱা, প্ৰাচীন কালৰ পৰাই চলি আহিছে। এনেক্ষেত্ৰত সাধাৰণতে পুৰুষৰ বংশানু শিশুৰ দেহত থকাটো বশেষভাৱে পৰিলক্ষিত হৈছিল। বাবিলনৰ নিয়ম আৰু ৰীতি-প্ৰথাই এই অনুশীলনক অনুমতি দিছিল, আৰু জন্ম দিবলৈ অক্ষম মহিলাই বিবাহ বিচ্ছেদ পৰিহাৰ কৰিবলৈ এই অনুশীলনটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ছাৰোগেছিৰ প্ৰথম উল্লেখ হিব্ৰু বাইবেল দা বুক অফ জেনেছিছত চাৰাহ আৰু এব্ৰাহামৰ কাহিনীত পোৱা যায়। চাৰাহ আৰু এব্ৰাহাম বিবাহিত আছিল কিন্তু গৰ্ভধাৰণ কৰিব পৰা নাছিল। সেয়েহে চাৰাহয়ে তেওঁৰ দাসী হেগাৰক এব্ৰাহামৰ সন্তানৰ মাতৃ হʼবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। এইটো পৰম্পৰাগত ছাৰোগেছিৰ সাধাৰণ উদাহৰণ। যদিও চাৰাহৰ সৈতে শিশুটিৰ জৈৱিক সম্পৰ্ক নাছিল, তথাপিও চাৰাহ আৰু এব্ৰাহাম দুয়োজনে শিশুটোক নিজৰ বুলি দাবী কৰিছিল। পৰম্পৰাগতভাৱে ছাৰোগেছি আছিল একমাত্ৰ উপায় য'ত অভিভাৱকসকলে সন্তান লাভ কৰিব পাৰিছিল। বিছ শতিকালৈকে বন্ধ্যাত্ব আৰু পৰম্পৰাগত ছাৰোগেছি এটা নিষিদ্ধ বিষয় হৈ আছিল কিয়নো তেনে শিশুক "অবৈধ" শিশু বুলি ভবা হৈছিল।
বিশ্বজুৰি চিকিৎসা বিজ্ঞান, সামাজিক ৰীতি-নীতি আৰু আইনী প্ৰক্ৰিয়াৰ বিকাশে আধুনিক যুগত ছাৰোগেছি সম্ভৱ কৰি তুলিছে:
মানসিক দিশ
নৃতত্ত্বৰ অধ্যয়নে দেখুৱাইছে যে গৰ্ভধাৰণকালত ছাৰোগেট মাতৃেয়ে বিভিন্ন কৌশলত লিপ্ত হয় যাতে সেইবোৰে কেঁচুৱাটোৰ সৈতে নিজকে আৱেগিক আৰু মানসিক আসক্তি গঢ়ি নুতুলিবলৈ সহায় কৰে। ইয়াৰ বিপৰিতে বহুতো ছাৰোগেট মাতৃয়ে আকৌ ইচ্ছাকৃতভাৱে নিজৰ আৰু ছাৰোগেট শিশুৰ মাজত আৱেগিক সংলগ্নৰ বিকাশ বৃদ্ধি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। কিছুমান চাৰোগেট মাতৃয়ে এই অভিজ্ঞতাৰ দ্বাৰা নিজকে শক্তিশালী অনুভৱ হোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰে।
যদিও সাধাৰণতে ছাৰোগেট মাতৃয়ে এই অভিজ্ঞতাৰ সৈতে সন্তুষ্ট হোৱাৰ প্ৰতিবেদন দিয়ে, কিছু ক্ষেত্ৰত তেনে নহয়। কিছুমানে অপূৰণ আশা, হীন প্ৰত্যাশা, আৰু অসন্তুষ্টিত ভোগে। কিছুমান মহিলাই দম্পতীৰ সৈতে এক নিৰ্দিষ্ট স্তৰৰ ঘনিষ্ঠতা অনুভৱ নকৰা আৰু আন কিছুমানে দম্পতীৰ পৰা সন্মান অনুভৱ নকৰা বুলি মত প্ৰকাশ কৰে। কিছুমান গৰ্ভধাৰণকালীন ছাৰোগেট মাতৃেয়ে ছাৰোগেচী প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত আৱেগিক সংকটত ভোগে। গৰ্ভধাৰণকালীন ছাৰোগেট মাতৃয়ে সন্তানক তেওঁলোকৰ অভিভাৱকসকলক এৰি দিয়াৰ হতাশাত পʼষ্ট পাৰটাম ডিপ্ৰেচনত ভুগাৰো সম্ভাৱনা থাকে। ০-২০% হাৰত ছাৰোগেট মাতৃয়ে পʼষ্ট পাৰটাম ডিপ্ৰেচনত ভোগা দেখা পোৱা যায়। কিছুমান ছাৰোগেটে জন্মৰ ঠিক পিছতে শিশুক অধিকাৰ এৰি দিয়াত নেতিবাচক অনুভূতিৰ প্ৰতিবেদন দিয়ে, কিন্তু বেছিভাগ নেতিবাচক অনুভূতি কিছু সময়ৰ পিছত সমাধান আঁতৰি যায়।
ছাৰোগেছিৰ ফলত পৰিয়ালৰ ওপৰত হোৱা মানসিক প্ৰভাৱৰ পৰীক্ষা কৰা ৫৫টা অধ্যয়নৰ এক প্ৰণালীবদ্ধ সমীক্ষাত দেখা গৈছিল যে এই কৌশলৰ পৰা জন্ম হোৱা শিশু আৰু প্ৰাকৃতিকভাৱে গৰ্ভধাৰণ কৰা শিশুৰ ১০ বছৰ বয়সলৈকে কোনো ডাঙৰ মানসিক পাৰ্থক্য নাথাকে। আন দম্পতীৰদৰে ছাৰোগেছি ব্যৱহাৰ কৰি পিতৃ হোৱা সমকামী পুৰুষসকলেও তেওঁলোকৰ সন্তান আৰু ছাৰোগেছি দুয়োটা সম্পৰ্কতে একে ধৰণৰ অভিজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মানৱ গৰ্ভধাৰণ
মানুহ
আধুনিক মানুহ বা মানৱ হৈছে বনমানুহৰ অন্তৰ্গত হ'মিনি গোত্ৰৰ একমাত্ৰ জীৱিত উত্তৰসূৰী; বৈশিষ্ট্য হৈছে দুভৰিৰ সহায়ত থিয় হব পৰা আৰু চলাচল কৰিব পৰা, সজূলিৰ ব্যৱহাৰ, ডাঙৰ আৰু অধিক জটিল মগজু আৰু সমাজপ্ৰিয়।
প্ৰাক হ'মিনি—বিশেষকৈ অষ্ট্ৰাল'পিথেচিনছ, যাৰ মগজু আৰু শৰীৰ ৰচনা, অ-মানুহ বনমানুহৰ পূৰ্বজৰ সৈতে সাদৃশ্য আছিল - সেইবোৰক হ'ম গণৰ হ'মিনিৰ দৰে মানুহ বুলি আখ্যা দিয়া নহয়। ইয়াৰে কিছুমানে পিছত জুইৰ ব্যৱহাৰ, ইউৰেচিয়াত আধিপত্যৰে প্ৰায় ২,০০,০০০ বছৰ আগতে শৰীৰতাত্বিক ভাৱে আফ্ৰিকাত আধুনিক হ'ম' ছেপিয়েন্সলৈ বিকশিত হৈছিল। প্ৰায় ৫০,০০০ বছৰ আগৰ আচৰণগত আধুনিকতাৰ প্ৰমাণ দেখুৱাইছিল, আৰু আধিপত্যৰ বাবে যোৱা ১০০ বছৰ ধৰি ক্ষুদ্ৰ, মৰুভূমি আৰু শীতল কিন্তু সকলো ঠাইলৈ প্ৰৱজনৰ দ্বাৰা বিস্তাৰিত হৈছিল। যোৱা ১০০ বছৰত মানুহে এণ্টাৰ্কটিকা অধিকাৰ কৰাৰ উপৰিও পৃথিৱীৰ কক্ষপথটো আৱৰ্তন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
বিশ্বজুৰি মানুহ আৰু মানুহৰ বৃহৎ আৰু ক্ৰমবৰ্ধমান জনসংখ্যাৰ বিস্তাৰে পৰিৱেশ তথা অন্য থলুৱা প্ৰজাতিৰ ওপৰত বিস্তৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে। তুলনামূলকভাৱে ডাঙৰ মগজু, বিশেষকৈ সু-বিকশিত নিউকৰ্টেক্স (প্ৰিফ্ৰণ্টেল কৰ্টেক্স আৰু টেম্পৰেল ল'ব), যি উচ্চ পৰ্যায়ৰ যুক্তি বিচাৰ ক্ষমতা, ভাষা, সমস্যা সমাধান, সামাজিকতা আৰু সামাজিক শিক্ষাৰ জৰিয়তে অৰ্জিত সংস্কৃতি আদি মানুহৰ সফল ক্ৰমবিকাশৰ কাৰণ বুলি ব্যাখ্যা কৰা হয়। অন্য যিকোনো প্ৰাণীতকৈ মানুহে অতি উচ্চ পৰ্যায়ত সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰে। মানুহেই হৈছে একমাত্ৰ প্ৰাণী যি জুইৰ ব্যৱহাৰ জানে আৰু খাদ্য ৰান্ধি খায়, কাপোৰ পিন্ধে আৰু অন্য বহু প্ৰযুক্তি আৰু কলাৰ সৃষ্টি তথা ব্যৱহাৰ কৰে।
নিজৰ অনুভৱ আৰু ধাৰণাৰ প্ৰকাশ, আৰু উদ্দেশ্য ভিত্তিক গোটত সংগবদ্ধ কৰাৰ বাবে মানুহবোৰ সাংকেতিক যোগাযোগ প্ৰণালী (যেনে ভাষা আৰু কলা) ব্যৱহাৰত অভ্যস্ত। মানুহে পৰিয়াল আৰু বন্ধুত্বৰ সমন্বয়ৰ পৰা ৰাজনৈতিকলৈকে বিভিন্ন জটিল সমন্বয়ী তথা প্ৰতিযোগিতামূলক গোট গঠন কৰে। মানূহৰ মাজৰ সামাজিক আন্তঃক্ৰিয়াই এটা অতি বৃহৎ প্ৰকাৰৰ মূল্য, সামাজিক প্ৰমূল্য আৰু ৰিছুৱেল, যি মানৱ সমাজৰ ভেটি গঠন কৰে। পৰিৱেশ সম্বন্ধে জ্ঞান আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ আৰু বিভিন্ন ঘটনাৰ বৰ্ণনা তথা উৎপত্তিৰ বিষয়ে অনুসন্ধিৎসূতা আৰু উদ্দিগ্নতাই মানুহক বিজ্ঞান, দৰ্শন, ধৰ্ম আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ বীজ ৰোপণ কৰে।
মানুহে প্ৰায় ১২,০০০ বছৰ আগতেই কৃষি, প্ৰাণী আৰু উদ্ভিদৰ ঘৰুৱাকৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু সভ্যতাৰ পাতনি মেলিছিল। তাৰ পিছত লাহে লাহে বিভিন্ন চৰকাৰ, ধৰ্ম, আৰু সৃস্কৃতিৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, একে ধৰ্মীয় মানুহক সংগঠিত কৰিছিল আৰু ৰাজ্য তথা সাম্ৰাজ্য গঠন কৰিছিল। দ্ৰুতভাৱে আহৰণ কৰা বৈজ্ঞানিক আৰু চিকিৎসা সম্বন্ধীয় জ্ঞানে ১৯শ আৰু ২০শ শতিকাত ইন্ধন-চালিত প্ৰযুক্তি আৰু সুস্বাস্থ্য প্ৰদান কৰি মানুহক জনসংখ্যা বিস্ফোৰণ পৰ্যায়লৈ লৈ গৈছিল। ২০১৪ চনত সমগ্ৰ বিশ্বত মানুহৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৭২০ কোটি বুলি অনুমান কৰা হৈছিল।
নামৰ ব্যুৎপত্তি
মানুহ শব্দটো "মনুষ্য" বা "মানৱ" শব্দৰ পৰা আহিছে অপভ্ৰংশ।
শাৰীৰিক গঠন আৰু প্ৰক্ৰিয়া বিৱৰ্তন
চাৰি ভৰিৰ সলনি দুই ভৰিৰে চলাচল আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে মানুহৰ শৰীৰ-গঠন আৰু শৰীৰতত্ত্বৰ ধীৰে ধীৰে নানা পৰিবৰ্তন দেখা দিবলৈ আৰম্ভ কৰে। শিশু জন্মৰ পথ সৰু হোৱা বাবে গৰ্ভত মস্তিষ্কৰ বৃদ্ধি সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ আগেয়েই মানৱ শিশু ভূমিষ্ঠ হয়। তাৰ ফলত সদ্যোজাত মানৱশিশু শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাবে পৰনিৰ্ভৰশীল। ইয়াক বহুদিন মা-দেউতাক আৰু অন্যান্য অভিভাৱকৰ পৰিচৰ্যাৰ প্ৰয়োজন হয়। এইক্ষেত্ৰত ভাষাৰ অৱদান গৰুত্বপূৰ্ণ। মুখ আৰু ডিঙিৰ গঠন পৰিবৰ্তন হোৱাৰ কাৰণে মানুহে অনেক জটিল মনোভাৱ আদানপ্ৰদান কৰিবলৈ সক্ষম হয়। মানুহৰ উদ্বৰ্তনৰ সকলোতকৈ মূল্যবান উপহাৰ হৈছে মস্তিষ্কৰ উন্নতি। মানুহৰ মস্তিষ্ক প্ৰাণীৰাজ্যত বৃহত্তম নহলেও আপেক্ষিকভাৱে বৃহত্তৰবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম। মানুহ জন্মৰ বহুবছৰলৈকে স্নায়ু তন্ত্ৰৰ বিকাশ অব্যহত থাকে। অন্যান্য মানুহৰ লগত ভাষা আৰু ভঙ্গীৰ সহায়ত ভাব বিনিময় কৰোঁতে কৰোঁতে বহু আচাৰ-ব্যৱহাৰ অধীকৃত হয়, যিবোৰ জন্মগত ভাৱে (জীনৰ মাধ্যমে) সহজে আৰ্জন হয়। দলবদ্ধ সমাজব্যবস্থাৰ পৰাও উপকৃত হয়। মানুহেই একমাত্ৰ প্ৰাণী যাৰ বয়ঃসন্ধি আৰু ৰজোনিবৃত্তি হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মানুহ শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী শ্ৰেণী:সৰ্বভোজী
সুৱাগুৰি তোলা
“হাত জোৰ কৰি জলে নামিলন্ত উৰুলি মণ্ডল কৰি পাৰতে খান্দিছে ধৰমৰে দৌল দৰা-কইনাৰ নাম ধৰি৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:বিবাহ
বসুন্ধৰা ৰাজে
বসুন্ধৰা ৰাজে সিন্ধিয়া (Vasundhara Raje Scindia; জন্ম ৮ মাৰ্চ ১৯৫৩) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ দুবাৰকৈ ৰাজস্থানৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছে। ইয়াৰ পূৰ্বে অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটত মন্ত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব নিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু ভাৰতৰ প্ৰথম ‘সুক্ষ্ম, লঘূ আৰু মজলীয়া উদ্যোগ’ মন্ত্ৰী আছিল। বৰ্তমান ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ অন্যতম ৰাষ্ট্ৰীয় উপ-সভাপতি। সিন্ধিয়া পৰিয়ালৰ সদস্য হোৱাৰ উপৰিও তেওঁ ঢোলপুৰৰ বামৰৌলিয়া পৰিয়ালৰ কুলমাতাও।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
বসুন্ধৰা ৰাজে সিঙৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫৩ চনৰ ৮ মাৰ্চত বম্বেত (বৰ্তমানৰ মুম্বাই)। তেওঁ বিজয়ৰাজে সিন্ধিয়া-শিণ্ডে আৰু গোৱালিয়ৰৰ মহাৰাজা, বিশিষ্ট সিন্ধিয়া ৰাজকীয় মাৰাঠা পৰিয়ালৰ সদস্য জীৱজীৰাও সিন্ধিয়া-শিণ্ডেৰ কন্যা।
ৰাজে তামিলনাডুৰ কোদাইকানালৰ ‘প্ৰেজেণ্টেচন কনভেণ্ট স্কুল’ত স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে আৰু পিছলৈ মুম্বাইৰ ‘ছফিয়া কলেজ ফৰ উইমেন’ৰ পৰা অৰ্থনীতি আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৭২ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰত ৰাজকীয় ঢোলপুৰ পৰিয়ালৰ মহাৰাজ ৰাণা হেমন্ত সিঙৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় যদিও এবছৰৰ পিছত তেওঁলোকৰ বিচ্ছেদ হয়। তেওঁৰ পুত্ৰ দুষ্যন্ত সিং তেওঁৰ পূৰ্বৰ সমষ্টি ঝালাৱাৰৰ পৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁৰ ভায়েক-ভনীয়েকসকল হৈছে মধ্যপ্ৰদেশৰ প্ৰাক্তন উদ্যোগ মন্ত্ৰী যশোধৰা ৰাজে সিন্ধিয়া; প্ৰয়াত মাধৱৰাও সিন্ধিয়া; প্ৰয়াত পদ্মাৱতী ৰাজে ‘আক্কাচাহেব’ বৰ্মন (১৯৪২–৬৪), যিয়ে ত্ৰিপুৰাৰ শেষ শাসক মহাৰাজা কিৰিট দেৱ বৰ্মনক বিয়া কৰাইছিল; আৰু উষা ৰাজে ৰাণা (জন্ম ১৯৪৩), যিয়ে নেপালৰ ৰাণা পৰিয়ালত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ এজন পুত্ৰ দুষ্যন্ত সিং ঢোলপুৰৰ যুৱৰাজ আৰু লোকসভাৰ চাৰিবাৰৰ সাংসদ।
ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৮৪ চনত ৰাজেই ভাৰতৰ ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰে। প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ নৱগঠিত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যনিৰ্বাহকৰ সদস্য হিচাপে নিযুক্তি হয়। ঢোলপুৰৰ পৰা ৰাজস্থানৰ অষ্টম বিধানসভাৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। সেই বছৰতে তেওঁক ৰাজস্থান বিজেপিৰ যুৱ মৰ্চাৰ উপ-সভানেত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।
বিধানসভাৰ সদস্য
১৯৮৫-৯০: সদস্য, ৮ম ৰাজস্থান বিধানসভা, ঢোলপুৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা। ২০০৩-০৮: সদস্য, ১২তম ৰাজস্থান বিধানসভা, ঝালৰাপতন বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা। ২০০৮-২০১৩:, সদস্য, ১৩তম ৰাজস্থান বিধানসভা ৰাজস্থান বিধানসভা, ঝালৰাপতন বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা। ২০১৩-২০১৮: সদস্য, ১৪তম ৰাজস্থান বিধানসভা ঝালৰাপতন বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা। ২০১৮-বৰ্তমানলৈ: ১৫তম ৰাজস্থান বিধানসভা, ঝালৰাপতন বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা।
লোকসভাৰ সদস্য
১৯৮৯-১৯৯১: সদস্য, ৯ম লোকসভা, ঝালৱাৰ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা। ১৯৯১-১৯৯৬: সদস্য, ১০ম লোকসভা ১৯৯৬-১৯৯৮: সদস্য, ১১তম লোকসভা ১৯৯৮-১৯৯৯: সদস্য, ১২তম লোকসভা ১৯৯৯-২০০৩: সদস্য, ১৩তম লোকসভা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰাজস্থানৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজকীয় নাৰী শ্ৰেণী:ৰাজস্থানৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
বং জোন-হো
বং জোন-হো (Bong Joon-ho, জন্ম- ১৪ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৬৯) হৈছে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ৷ তেখেত তিনিটা অ'স্কাৰ বঁটাৰ প্ৰাপক৷ তেখেতৰ ছবিসমূহত সামাজিক, কল্পনাপ্ৰসূত, ব্লেক কমেডিৰ দৰে বৈশিষ্ট্য দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
২০০০ চনত মুক্তিলাভ কৰা ব্লেক কমেডি ছবি বাৰ্কিং ডগছ্ নেভাৰ বাইটৰ জৰিয়তে বং জোন-হো চৰ্চালৈ আহে৷ এইখন আছিল তেখেতৰ প্ৰথমখন ছবি ৷ ইয়াৰ পিছত তেখেতে মেম'ৰিচ অৱ মাৰ্ডাৰ (২০০৩), দ্য হষ্ট (২০০৬), স্নৌপায়াৰ্ছাৰ (২০১৩) আৰু পেৰাছাইট (২০১৯) নিৰ্মাণ কৰে ৷ আটাইকেইখন ছবিয়েই উপাৰ্জনকাৰীৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে৷ পেৰাছাইট ছবিখনে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসত সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী হিচাপে অভিলেখ ৰচিছে ৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
বং জোন-হোৱে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰি থকাৰ সময়তে ছিউললৈ স্থানান্তৰিত হয় ৷ হান নদীৰে কাষত জামছিল ডঙত তেওঁলোকে থাকিবলৈ লয়৷ ১৯৮৮ চনত বঙে য়নছেই বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে আৰু সমাজতত্ত্ব বিষয়ত মেজৰ গ্ৰহণ কৰে৷ কলেজৰ চৌহদবোৰ বিশেষকৈ য়নছেই সেইমুহূৰ্তত দক্ষিণ কোৰিয়াৰ গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ থলী আছিল৷ বঙে সেই আন্দোলনৰ এগৰাকী সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰী আছিল৷ প্ৰায়েই তেওঁলোক টিয়েৰ গেছৰ মুখামুখি হৈছিল৷ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ বাধ্যতামূলক দুবছৰীয়া সামৰিক সেৱাত তেখেত নিযুক্ত হৈ সেৱা আগবঢ়াইছিল৷ ১৯৯২ চনত পুনৰ বং জোন-হো মহাবিদ্যালয়লৈ ওভতি আহে৷ ইয়াৰ পিছত বঙে ইয়েল্লো ডোৰ নামৰ চলচ্চিত্ৰ ক্লাৱ এটাৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ লগত থাকে প্ৰতিৱেশী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীসকল৷ ক্লাৱৰ সদস্য হিচাপে বঙে ষ্টপ ম'ছন ছবি লুকিং ফৰ পেৰাডাইছকে ধৰি কেইখনমান ছবি নিৰ্মাণ কৰে৷ ১৯৯৫ চনত তেখেতে য়নছেই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
কৰ্মজীৱন
স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত বং জোন-হোৱে পৰৱৰ্তী পাঁচটা বছৰ বিভিন্ন পৰিচালকৰ লগত কাম কৰি অতিবাহিত কৰে ৷ ১৯৯৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন এন্থালজি ছবি 'Seven Reasons Why Beer is Better Than a Loverৰ বাবে তেখেতক আংশিক চিত্ৰনাট্যত নামোল্লেখ (Credit) কৰা হয় ৷ ১৯৯৭ চনত পাৰ্ক কি-ইয়ঙৰ প্ৰথমখন ছবি Motel Cactus''ত তেখেতে সহকাৰী পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যৰ দায়িত্ব চম্ভালে ৷
বঙৰ দ্বিতীয়খন ছবি আছিল Memories of Murder (২০০৩)৷ ছবিখনৰ কাহিনীটো বাস্তৱভিত্তিক ৷ ১৯৮০ৰ দশকত এটা চিৰিয়েল কিলাৰে কিদৰে এখন চহৰত ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু কিদৰে তাক কৰায়ত্ত কৰিবলৈ স্থানীয় আৰক্ষী-প্ৰশাসনে তদন্ত আৰম্ভ কৰিছিল-সেই প্ৰক্ৰিয়াটোক ছবিখনত উপস্থাপন কৰা হৈছে৷ ২০১৯ চনতহে এজন অভিযুক্তই অপৰাধৰ দায়বদ্ধতা স্বীকাৰ কৰে ৷ ছবিখন ২০০৩ চনত মুক্তি দিয়া হৈছিল আৰু ছবিখনে বাণিজ্যিক সফলতাৰ লগতে যোগাত্মক সঁহাৰিও লাভ কৰে৷
২০০৬ চনত বং জোন-হোৱে নিৰ্মাণ কৰা দ্য হষ্ট নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত স্বীকৃতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয় ৷ সমান্তৰালভাৱে কোৰিয়ান ছবি উদ্যোগো এঢাপ ওপৰলৈ যায়৷ কোৰিয়াৰ হান নদীৰ পৰা ওলাই অহা এটা কাল্পনিক সামুদ্ৰিক দৈত্যকায় জীৱই সৃষ্টি কৰা সন্ত্ৰাসৰ কাহিনী হৈছে ছবিখনৰ মুখ্য উপজীৱ্য৷ ছবিখনৰ বাজেট আছিল ১২ মিলিয়ন ডলাৰ৷ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ মুঠ ১৮০০ স্ক্ৰীণৰ এক তৃতীয়াংশ স্ক্ৰীনতেই মুক্তি হয় আৰু ১ কোটি ২০ লাখ টিকট বিক্ৰীৰে অভিলেখ ৰচিবলৈ সক্ষম হয় ৷ ছবিখনৰ বাণিজ্যিক স্বত্ত্বসমূহ আমেৰিকান ষ্টুডিঅ' ইউনিভাৰ্ছেল পিকচাৰ্ছে ক্ৰয় কৰে৷
২০১৩ চনত বঙৰ প্ৰথমখন ইংৰাজী ভাষাৰ ছবিয়ে মুক্তি পায়৷ ছবিখনৰ নাম আছিল স্নৌপায়াৰ্চাৰ ৷ ১৯৮২ চনৰ জেকুৱাছ লব আৰু জিয়ান-মাৰ্ক ৰছেটিৰ গ্ৰাফিক উপন্যাস Le Transperceneige ৰ ওপৰত ছবিখনৰ কাহিনীটো আধাৰিত৷    ছবিখনৰ কাহিনীয়ে ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱীত ভ্ৰমণৰত এখন দীঘল ৰে'ল আৰু তাৰ অভ্যন্তৰত থকা যাত্ৰীসকলৰ মাজত সামাজিক বৈষম্যকেন্দ্ৰিক সংঘাতক উপস্থাপন কৰিছে ৷ ২০১৩ চনৰ ২৯ জুলাই তাৰিখে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ৰাজধানী চিউলত থকা টাইমছ স্কুৱেৰ মলত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ সম্পন্ন হয়৷ ২০১৩ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰত ডিউভিলে আমেৰিকান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ সামৰণি ছবি হিচাপে স্নৌপায়াৰ্চাৰ প্ৰদৰ্শিত হয় ৷ ছবিখনে বাণিজ্যিক সাফল্য লাভ কৰাৰ উপৰি সমালোচকৰ নিৰ্বাচিত দহখন ছবিৰ তালিকাতো সন্নিৱিষ্ট হয় ৷
২০১৫ চনত বঙৰ পৰৱৰ্তী ছবি অ'কজা ঘোষণা কৰা হয় ৷ ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী হিচাপে ২০১৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত ডেৰিয়াছ খণ্ডিজীয়ে ছবিৰ কুশলী হিচাপে যোগদান কৰে৷ ২০১৭ চনত কাঁ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ হয় ৷ ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছিল নেটফ্লিক্সে আৰু ইয়াৰ বাবে কিছ বিতৰ্কৰো সূচনা হৈছিল৷ ২০১৭ চনৰ ২৮ জুনত নেটফ্লিক্সযোগে ছবিখনে মুক্তি লাভ কৰে আৰু ইতিবাচক সঁহাৰি পায়৷ নিউ ইয়ৰ্ক টাইমছৰ সমালোচক এ.অ'. স্কট ছবিখনৰ বিষয়ে লিখিছে-: "Okja is a miracle of imagination and technique, and Okja insists, with abundant mischief and absolute sincerity, that she possesses a soul."
পেৰেছাইট
২০১৯ চনত বং জোন-হোৱে দক্ষিণ কোৰিয়ান চলচ্চিত্ৰ পেৰাছাইটৰ নিৰ্দেশনা কৰে৷ এইখন এখন ব্লেক কমেডি থ্ৰিলাৰধৰ্মী ছবি য'ত এটা দৰিদ্ৰ আৰু প্ৰতিপত্তিশালী পৰিয়ালৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা সংযোগ আৰু সংঘাতৰ দিশটো অৱলোকন কৰা হয় ৷ ২০১৯ চনত কাঁ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ সম্পন্ন হয় আৰু ইয়াত ছবিখনে পাম অ' ডিয়েৰ বঁটাৰে সন্মানিত হয়৷ এইটো সন্মান লাভ কৰা প্ৰথমখন কোৰিয়ান ছবি হিচাপে পেৰেছাইট চৰ্চিত হয় ৷ ২০১৯ চনৰ ১৬ জুনত ছবিখনে ছিডনি চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছিদনি ছবি বঁটা হিচাআপে ৬০,০০০ ডলাৰৰ ধনৰাশি লাভ কৰে৷
পেৰেছাইট ছবিখনে বিপুল মাত্ৰাৰ প্ৰশংসা আৰু সমাদৰ লাভ কৰে৷ ছবিখনে মুঠ ৩৩০টা মনোনয়ন লাভ কৰি ১৯৭ টা শাখাত বঁটা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ পৰিচালক হিচাপে বঙৰ কাম, চিত্ৰনাট্য, সম্পাদনা, প্ৰযোজনাগত মূল্যবোধ, অভিনেতাসকলৰ অভিনয়ে দৰ্শক আৰু সমালোচকক আকৃষ্ট কৰে৷ ৯২সংখ্যক একাডেমী বঁটাত ছবিখনে ছটা শিতানত মনোনয়ন লাভ কৰে আৰু চাৰিটা শিতানত বঁটা লাভ কৰে৷ সেইকেইটা হৈছে-শ্ৰেষ্ঠ ছবি, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক, শ্ৰেষ্ঠ মৌলিক চিত্ৰনাট্য, শ্ৰেষ্ঠ আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ৷ একাডেমী বঁটাৰ স্বীকৃতি লাভ কৰা এইখন প্ৰথম দক্ষিণ কোৰিয়ান ছবি হিচাপে পৰিগণিত হয়৷ আনহাতে শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ শিতানত বিজয়ী হোৱা প্ৰথমখন অ-ইংৰাজী ভাষা ছবিৰ তালিকাভুক্ত হয়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:একাডেমী বঁটা বিজয়ী
অসমীয়া গীতি সাহিত্য
মৌখিক সাহিত্যৰ সময়ছোৱাৰপৰাই অসমীয়া গীতি সাহিত্যৰ ইতিহাস আৰম্ভ হয়। পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে অসমীয়া ভাষাৰ আৰম্ভণিৰেপৰা ৮০০ শকাব্দলৈকে অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্ধকাৰ যুগটোক 'গীতি যুগ' বুলি উল্লেখ কৰিছে। তেওঁ এই বুলিও কৈছে- অসমীয়া গীতি-সাহিত্যৰ যুগ বৈষ্ণৱী সাহিত্য আৰু প্ৰাক-বৈষ্ণৱী সাহিত্যৰ বহুত আগতে আৰু মন্ত্ৰ বা তান্ত্ৰিক সাহিত্যৰ কিছুদিন পিছতে। অসমীয়া লোকগীতবোৰ গীতি সাহিত্যৰ প্ৰথম নিদৰ্শন। লোকগীতবোৰক তিনিটা প্ৰধান ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি। সেয়া হ'ল অনুষ্ঠানমূলক লোকগীত, আখ্যানমূলক লোকগীত আৰু বিবিধ বিষয়ক লোকগীত। অনুষ্ঠানমূলক লোকগীতবোৰ হ'ল- বিহুগীত, আইনাম, বিয়ানাম আদি। আখ্যানমূলক লোকগীতবোৰ হ'ল- মণিকোঁৱৰৰ গীত, ফুলকোঁৱৰৰ গীত, বাৰমাহী গীত, বৰফুকনৰ গীত আদি। বিবিধ বিষয়ক গীতবোৰৰ হ'ল- নিচুকণি গীত, গৰখীয়া গীত, নাও খেলোৱা গীত আদি। ইয়াৰোপৰি বনগীত হৈছে অনাখৰী লোকৰ সৃষ্টি, যি গীতি সাহিত্যৰ প্ৰথম স্তৰৰ নিদৰ্শন বহন কৰে। শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱৰ বৰগীত, ভটিমা, নাটকত ব্যৱহাৰ কৰা স্তুতি, ৰাগ আদিও গীতি সাহিত্যৰ প্ৰথমছোৱা সময়ৰ নিদৰ্শন। কীৰ্তন ঘোষা, নামঘোষাও গীতি সাহিত্যৰ প্ৰথম পৰ্বৰ নিদৰ্শন।
গীতি সাহিত্যৰ প্ৰথম স্তৰ
আধুনিক অসমীয়া গীতি সাহিত্যৰ সময়সীমা বুলি ক'লে জোনাকী আলোচনীৰ উদ্ভাৱনৰ সময়লৈকে নিৰ্দেশ কৰিব পাৰি। কলিকতাত পঢ়িবলৈ যোৱা ছাত্ৰসকলৰ প্ৰচেষ্টাতে অসমীয়া সমাজলৈ আধুনিক গীতৰ ৰচনাৰ ধাৰাটোৰ আগমন হয়। এইক্ষেত্ৰত 'অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা' বা চমুকৈ 'অঃ ভাঃ উঃ সাঃ' ৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তিসকল আৰু কেইজনমান আগ্ৰহী যুৱক যেনে- বেণুধৰ ৰাজখোৱা, লক্ষ্মীৰাম বৰুৱা, কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈ আদিৰ নাম উল্লেক্ষণীয়। অসমীয়া আধুনিক গীতক সাহিত্যত গ্ৰন্থ আকাৰে প্ৰথম স্থান দিয়া ব্যক্তিগৰাকী হ'ল- সত্যনাথ বৰা। বৰাই ১৮৮৮ চনত গীতাৱলী পুথি ৰচনাৰ মাধ্যমেৰে অসমীয়া আধুনিক গীতি সাহিত্যৰ শুভাৰম্ভ কৰে। অৱশ্যে অসমীয়া আধুনিক গীতৰ প্ৰথম বিকাশ আৰু প্ৰসাৰ কিন্তু নাটকৰ মাধ্যমেৰে হৈছিল। নাটকত হাঁহিৰ খোৰাক যোগাবলৈ কিছুমান গীতৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু সম্ভৱত নাটকৰ সেই আৰম্ভণিয়েই আধুনিক গীতৰ প্ৰথম শুভাৰম্ভ। অসমীয়া আধুনিক গীতৰ ক্ষেত্ৰত ঐতিহাসিক গুৰুত্ব থকা সৰ্বপ্ৰথম গীতটো হ'ল সত্যনাথ বৰাৰ গীতাৱলী পুথিৰ অন্তৰ্গত এই গীতটো- "আজি মজাছে পেটুৱা পেটভৰি খা পেটভৰি পেটভৰি পেটভৰি খা। ঔ থেকে টেঙা ৰহৰ দি দাল আলু ভজা খাব মজা পকা খৰিচা"
গীতাৱলী পুথিখনত সত্যনাথ বৰাদেৱে লিখিছে এইদৰে- 'আজিকালি আসাম দেশৰ মানুহে গীত গাব লাগিলে বাঙালা গীতহে গায়। ইয়াৰ কাৰণ বোধকৰো অসমীয়া গানৰ অভাৱ। অসমীয়া গীত থকা হ'লে অসমীয়া মানুহে বঙলাগীতৰ প্ৰতি ইমান দৰদ নেদেখুৱালেহেঁতেন। তথাপি এইকেইটা গীত মই সাহৰ ওপৰত ভৰ দি প্ৰকাশ কৰিলো। জনসাধাৰণৰ ওচৰত ইহঁত কিমান আদৰণীয় হয় দুই চাৰিদিনতে জনা যাব। ' অসমীয়া আধুনিক গীতক সাহিত্য হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সমালোচকসকলে লক্ষ্মীৰাম বৰুৱাক বিশেষভাৱে গুৰুত্ব প্ৰদান কৰে। গীতাৱলী পুথিৰ পিচত একমাত্ৰ লক্ষ্মীৰাম বৰুৱাই গীত বিষয়ক দুখন অমূল্য গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি অসমীয়া গীতি সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰিছে। সেই গ্ৰন্থদুখন হ'ল- সংগীত কোষ আৰু সংগীত সাধনা। লক্ষ্মীৰাম বৰুৱাই বাট দেখুৱাই যোৱা পথেৰে পৰৱৰ্তী সময়ত বহুকেইগৰাকী লিখকে গীতি সাহিত্য সম্পৰ্কীয় গ্ৰন্থ ছপা কৰে। তেওঁলোকৰ ভিতৰত ভকতৰাম চৌধুৰীৰ 'প্ৰণয় গান'(১৯০৩), বেণুধৰ ৰাজখোৱাৰ 'বাঁহী' (১৯০৬), দুৰ্লভচন্দ্ৰ দাসৰ 'দুৰ্লভ প্ৰেম সংগীত'(১৯২৬)ৰ নাম উল্লেখ কৰিব পাৰি। তেওঁলোকৰ পৰৱৰ্তী সময়ৰ অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী, উমেশচন্দ্ৰ চৌধুৰী, ইন্দেশ্বৰ বৰঠাকুৰ, কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য, কুমুদ শৰ্মা, মিত্ৰদেৱ মহন্ত আদিৰপৰা 'গীত লহৰী', 'প্ৰতিধ্বনি', 'মন্দাকিনী', 'বেউলা', 'শতদল', 'গীতাৱলী' আদি পুথিৰ নাম উল্লেখযোগ্য। পৰৱৰ্তী সময়ত কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈ আৰু তেওঁৰ বৰপুত্ৰ মুক্তিনাথ বৰদলৈৰ যৌথ প্ৰচেষ্টাত 'বাসন্তীৰ অভিষেক', 'লুইত কোঁৱৰ', 'সুৰ বিজয়', 'মেঘাৱলী' আদি সংগীত আলেক্ষ্যৰ পৰীক্ষামূলক প্ৰচেষ্টাই অসমীয়া গীতি সাহিত্যৰ এক নতুন পৰিমণ্ডল ৰচনা কৰে। তদুপৰি কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈৰ 'সুৰ পৰিচয়' (১৯২৮) আৰু 'কামৰূপীয়া সংগীত' (১৯৩৮)আদি গীতৰ পুথিৰ নাম উল্লেখযোগ্য।
অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী আধুনিক গীত ৰচনাৰ প্ৰথম পৰ্বৰ এজন শক্তিশালী গীতিকাৰ। তেওঁৰ ভাষা প্ৰয়োগ আৰু সূক্ষ্ম সাংগিতিক চেতনা অতিশয় আছিল। গীতবোৰ স্নিগ্ধ, সমাহিত আৰু সতেজ আছিল। তেওঁ দেশাত্মবোধৰ গান ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ এটা গীত হ'ল- 'আজি বন্দো কি ছন্দেৰে সমাগত বিৰাট নৰনাৰায়ন ৰূপ'। এইজন গীতিকাৰৰ গীতত প্ৰচুৰ সাহিত্যিক উপাদান পোৱা যায়। গীতি সাহিত্যৰ প্ৰথম স্তৰৰ অন্যান্য গীতিকাৰসকলৰ ভিতৰত নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ, মিত্ৰদেৱ মহন্তও অন্যতম। নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈৰ 'শ্যাম বৰণীয়া অসম আই ধুনীয়া ভাৰতৰ নুমলী জী', 'বীৰ সন্তানকে কোলাত ল'বলৈ, 'আজি তোৰ বিলাই কি' আদি গীতৰ লগতে মিত্ৰদেৱ মহন্তই এই সময়তে 'চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী' নামৰ প্ৰবল দেশ আৰু ভাষাৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰকাশক গীত ৰচনা কৰিছিল। এই সময়ৰ সাহিত্যিক মূল্য থকা আন এটা উল্লেখযোগ্য গীত হল- কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্যৰ 'বিলত তিৰেবিৰাই পদুমৰ পাহি ঐ' গীতটি। এই গীতৰ আহি লৈ পৰৱৰ্তী সময়ত পাপৰি কবি গণেশ গগৈয়ে 'পাপৰি' কবিতাটি ৰচনা কৰে। পাৰ্ৱতি প্ৰসাদ বৰুৱাৰ 'গৰখীয়া হেৰগৰখীয়া', বেজবৰুৱাৰ 'কোনেনো বাইছে বাঁহী', 'প্ৰেম প্ৰেম বুলি জগতখন ঘূৰিলো', মলিন বৰাৰ 'ইমান ধুনীয়া মুকুতাৰ মালা ক'ত পালা তুমি দান', তফজ্জুল আলিৰ 'বহুদিন বকুলৰ গোন্ধ পোৱা নাই' আদি গীতৰ নাম উল্লেখযোগ্য। এই গীতিকাৰ সকলৰ সৰহসংখ্যক গীততে ভাষাৰ স্নিগ্ধতা, সাৱলিলতা, প্ৰাকৃতিক শোভা বৰ্ণনা, বিষয় বেদনা মিশ্ৰিত প্ৰেমৰ বৰ্ণনা, প্ৰেমৰ ওপৰত গভীৰ আস্থা, সৌন্দৰ্য প্ৰতি কাতৰ দৃষ্টিভংগী আদি সাহিত্যিক মৰ্যাদা সম্পূৰ্ণ গুণবোৰ দেখা যায়।
গীতি সাহিত্যৰ দ্বিতীয় স্তৰ
প্ৰাক স্বাধীনতাৰ সময়ৰ পৰা একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমভাগলৈ অসমীয়া গীতি সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰা লোকসকলৰ ভিতৰত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাকে মুখ্য কৰি পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱা, শিৱ ভট্ৰাচাৰ্য, ভূপেন হাজৰিকা, ৰুদ্ৰ বৰুৱা, কেশৱ মহন্ত, নৱকান্ত বৰুৱা, নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, লক্ষ্যহীৰা দাস, মুকুল বৰুৱা, হেমেন হাজৰিকা, আনন্দিৰাম দাস, কমল নাৰায়ন চৌধুৰী, নৱ বৰুৱা, ব্ৰজেন বৰুৱা, ৰাণী পাল, নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, মিহিৰ বৰদলৈ, জ্যোতিষ ভট্টাটাৰ্য, হীৰেন ভট্টাচাৰ্য, দ্বিজেন্দ্ৰ মোহন শৰ্মা, ৰিদিপ দত্ত, জয়ন্ত হাজৰিকা, দিপালী বৰঠাকুৰ, খগেন মহন্ত, অৰ্চনা মহন্ত, বীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত, জ্যোতিৰ্ময় কাকতি, দীপালী বৰঠাকুৰ, হেমন্ত দত্ত, হীৰেন গোহাঁই, সূৰ্য দাস, পাৰবিন চুলতানা, নন্দ বেনাৰ্জী, পুলক বেনাৰ্জী, নগেন বৰা, মহেন্দ্ৰ বৰা, কৰবী ডেকা হাজৰিকা, ৰাজেন গোহাঁই, চৈয়দ চাদুল্লা, মনোৰমা বৰগোহাঁই, সূৰ্য হাজৰিকা আদিৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য।
গীতি সাহিত্যৰ তৃতীয় স্তৰ
এই স্তৰটোত আলোচনাত একবিংশ শতিকাৰ গীতিকাৰসকলক গীতি সাহিত্যৰ তৃতীয় স্তৰটোত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। এই সময়ৰ গীতিকাৰ সকলৰ ভিতৰত কৰবী ডেকা হাজৰিকা, মহেন্দ্ৰ হাজৰিকা, ভূপেন উজীৰ (সংগীতকাৰ), জয় প্ৰকাশ দাস (জে পি দাস), জাহ্নু বৰুৱা, দিগন্ত ভাৰতী, বিপিন চাউদাং, প্ৰশান্ত বৰদলৈ, কৃষ্ণমনি নাথ, কৃষ্ণমনি চুতীয়া, ৰবচন বৰুৱা, ইবচনলাল বৰুৱা, জুবিন গাৰ্গ, মানস ৰবিন, অংগৰাগ মহন্ত, ধ্ৰুৱজ্যোতি ৰাজখোৱা, জয় বৰুৱা আদিৰ নামোল্লেখ কৰিব পাৰি। এওঁলোকৰ কিছু সংখ্যক গীততো সাহিত্যিক মূল্য নিহিত হৈ আছে। উদাহৰণস্বৰূপে মহেন্দ্ৰ হাজৰিকাৰ প্ৰতিটো ৰূমাণ্টিক গীতেই সাহিত্যৰ দিশেৰেও গুৰুত্বপূৰ্ণ। ৰিহাৰে আচলত, বুজনে নুবুজ বুকুৰ কলিজা ঐ, দূৰণিত বাজিছে আদি গীতৰ নাম উল্লেখযোগ্য। দিগন্ত ভাৰতীৰ- মনলে উভতি আহে ল'ৰালি, পলৰীয়া তই পলৰীয়া, আহে বা নাহে ঘুমতি, জুবিন গাৰ্গৰ- সোণেৰে সজোৱা পজা, একবিংশ শতিকাৰ প্ৰেম কাহিনী, গানে কি আনে, অলপ শান্তি দিয়া, গান দিয়া- কবিতা দিয়া আদি গীতৰ নামোল্লেখ কৰিব পাৰো। তদুপৰি ঊনবিংশ শতিকাৰ বহুকেইজন গীতিকাৰে বৰ্তমান সময়তো আধুনিক গীত ৰচনা কৰি অসমীয়া গীতি সাহিত্যক বিশেষভাৱে সমৃদ্ধ কৰিছে। কৰবী ডেকা হাজৰিকাই আজি পৰ্যন্ত সস্তীয়া ৰুচীৰ গীত লিখা নাই। সেইদৰে জাহ্নু বৰুৱাই তেওঁৰ ফ্লিমৰ বাবে নিজে গীত ৰচনা কৰি নিজে সুৰ প্ৰদান কৰে। তেওঁৰ গীতত প্ৰবল সাহিত্যিক মূল্য বিচাৰি পোৱা যায় উদাহৰণ স্বৰূপে হালধীয়া চৰায়ে বাও ধান খায় ফ্লিমখনৰ গীতকেইটাৰ নামোল্লেখ কৰিব পাৰি। তদুপৰি বৰ্তমান সময়ৰ দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক চিৰিয়েলবোৰৰ বাবে ৰচনা কৰা গীত (Title song) খিনিটো প্ৰচুৰ সাহিত্যিক সময় পোৱা যায়।
পৰ্যালোচনা
যদিও গীতাৱলী পুথিৰ পৰা অসমীয়া গীতি সাহিত্যৰ সময়সীমা ধৰা হৈছে, প্ৰকৃততে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ শোণিত কুঁৱৰী নাটকৰ সময়ৰ পৰাই আধুনিক গান যথাৰ্থ প্ৰয়োগ হয়। অসমীয়া আধুনিক গীতবোৰত প্ৰকাশিত সাহিত্যিক গুণ সমূহলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা পাওঁ যে আধুনিক গীতত পূৰ্বৰ দৰে কেৱল ধৰ্মীয় আদৰ্শকে মুখ্য ভাৱে গ্ৰহণ কৰি থকাহোৱা নাই। তাৰ পৰিৱৰ্তে সমাজ চেতনা,ৰোমাণ্টিক ভাৱ-অনুভূতিৰ বিস্তাৰ, প্ৰেম-অনুৰাগৰ বাহ্যিক আৰু মাজিৰ্ত প্ৰতিফলন, মানৱ মনৰ অৱচেতন মনৰ বৰ্ণন, প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্যৰ বণৰ্না, নদ-নদী, সময় বছৰ, ঋতু আদিৰ বৰ্ণনাকে আদি কৰি নানা বিষয় সামৰি লোৱা দেখা গৈছে। প্ৰকৃততে মধ্যযুগীয় পৰম্পৰাগত চিন্তা চৰ্চাৰ পৰিসমাপ্তি ঘটাই আধুনিক গানেই আধুনিক সমাজ ব্যৱস্থালৈ এক নব্য ধাৰাৰ আগমন ঘটোৱাই। আধুনিক গীতৰ এক নিৰ্দিষ্ট ধৰাবন্ধা নিয়ম নাই, সেইদৰে বৰগীত, বিয়ানাম বা আইনাম আদিৰ দৰে একোটা নিৰ্দিষ্ট সুৰ, লয়, তাল আদিত আবদ্ধ নহয়, সেইদৰে বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰতো কোনো বাধ্যবাধকতা নাই, গতিকে এই গীতবোৰে মুক্ত আৰু স্বাধীন ভাৱে এক নৈতিক আদৰ্শ প্ৰতিফলিত কৰিব পাৰে। অসমীয়া আধুনিক গীতি সাহিত্যলৈ অসমীয়া সকলৰ অৱদানৰ লগতে মিছনেৰীসকলৰ অৱদানো যথেষ্ট পৰিমাণৰ। অৰুণোদয় আলোচনীৰ পাততো অসমীয়া গীত সম্পৰ্কত দুই এক আলোচনা কৰা হৈছিল। অৱশ্যে অসমীয়া আধুনিক গান সৃষ্টিৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰক্ৰিয়াটোকে কিন্তু গীতি সাহিত্যৰ মাজত আবদ্ধ কৰিব নোৱাৰি। ৰচনা হোৱা গীতবোৰৰ ভিতৰত প্ৰতিনিধিত্বমূলক একাংশৰ গীতত হে এনে সাহিত্যিক মূল্য নিহিত হৈ আছে যিবোৰ গীতকগীতি সাহিত্যৰ অন্তৰ্গত কৰিব পাৰি। তদুপৰি গীতৰ সাহিত্যিক মূল্য নিৰূপণ কৰোঁতে গীতটোৰ জনপ্ৰীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া নহয়। গুৰুত্ব দিয়া হয় গীতৰ কথা, পটভূমি, বিষয়বস্তু, গীতৰ গভীৰতা আদি দিশবোৰৰ। গতিকে অসমীয়া আধুনিক গীতৰ সকলো গীতেই গীতি সাহিত্যৰ পৰিসীমাৰ ভিতৰৰ নহয়। ওপৰৰ সৰহ সংখ্যক আলোচনা মাথোঁ গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট গীত সম্পৰ্কীয় আলোচনাতে সিমাবদ্ধ হৈ আছে। কিন্তু অসমীয়া গীতৰ সাহিত্যিক মুল্য যে কেৱল গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট গীতবোৰত হে আছে এনে নহয়। অসমীয়া গীতি সাহিত্যৰ সমল থকা অন্যান্য উৎসবোৰ হ'ল- তদুপৰি বিভিন্ন সংগঠন আৰু অনুষ্ঠানবোৰৰ নিৰ্দিষ্ট কেতবোৰ নিদ্ধাৰিত গীত থাকে বা কলেজ বিশ্ববিদ্যালয়বোৰৰো একে-একোটা নিৰ্দিষ্ট গীত থাকে। এই গীতবোৰৰো যথেষ্ট সাহিত্যিক মূল্য আছে। এটা সময়ত ছিলং ৰেডিঅ'কেন্দ্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাই আধুনিক অসমীয়া গীত সৃষ্টিত বিশেষ অৰহণা যোগাইছিল। সেইদৰে পিছলৈ ডিব্ৰুগড় আৰু গুৱাহাটীত ৰেডিঅ' কেন্দ্ৰ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাত তাত বজাবলৈ বহুখিনি গীতৰ সৃষ্টি কৰা হৈছিল। আৰু ফলশ্ৰুতিত এচাম গীতিকাৰৰ সৃষ্টি হৈছিল। এইসকল গীতিকাৰৰ বহুতো গীতত সাহিত্যিক মূল্য পোৱা যায়। সেইদৰে জয়মতী বোলছবিৰ পিছৰ পৰা সাম্প্ৰতিক সময়লৈকে হাজাৰতকৈয়ো অধিক অসমীয়া বোলছবিৰ সৃষ্টি হ'ল। এই বোলছবিসমূহৰ বাবে ৰচনা কৰা গীতসমূহতো বহুতো সাহিতিক সমল পোৱা যায়। ৰেডিঅ'ৰ জৰিয়তে প্ৰতিষ্ঠা কৰা গীতিকাৰসকলৰ ভিতৰত অনুবাধা দাস, হেমন্ত দত্ত, লক্ষ্যহীৰা দাস, বিৰিঞ্চি কুমাৰ মেধি, প্ৰবোধ শৰ্মা, মুনিন দত্ত, কেশৱ মহন্ত, ইদ্ৰিছ আলি, নগেন বৰা, চৈয়দ চান্দুল্লা, দীজেন্দ্ৰ মোহন শৰ্মা, বিউতি শৰ্মা বৰুৱা, সত্য বৰুৱা, ৰীতা বৰুৱা আদিৰ নাম উল্লেখযোগ্য।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
শশী শৰ্মা
শশী শৰ্মা (৩ অক্টোবৰ, ১৯৩০-২৮ জানুৱাৰী, ২০২০) অসমৰ এগৰাকী শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক, অনুবাদক, সমালোচক, বুদ্ধিজীৱী তথা নতুন দিনৰ স্বপ্নলিপিকাৰ। তেওঁক অসমীয়া প্ৰগতিবাদী সাহিত্যৰ প্ৰাতঃস্মৰণীয় প্ৰতিভা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ এজন বলিষ্ঠ প্ৰবক্তা বুলি কোৱা হয়। অসমৰ একাধিক শিক্ষানুষ্ঠানত শিক্ষাদান কৰা শশী শৰ্মা এগৰাকী শিক্ষাবিদ হিচাপেও পৰিচিত। ১৯৫৭ চনৰ তেল শোধনাগাৰ আন্দোলনতো সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰা শশী শৰ্মাই বহুকেইখন মৌলিক গ্ৰন্থ-ৰচনাদি সৃষ্টি কৰি থৈ গৈছে। 'অন্তিমৰ কথা' হৈছে তেওঁৰ আত্মজীৱনী। তেওঁ অসমৰ এগৰাকী প্ৰবীণ বামপন্থী বুদ্ধীজীৱীও অছিল। ২০০৬ চনত নতুন সাহিত্য পৰিষদৰ নলবাৰী জিলাৰ প্ৰথমখন সন্মিলনত শশী শৰ্মাক গণবন্ধু উপাধি প্ৰদান কৰা হয়। ২০২০ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে ৮৯ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুুুৰ পিছত শৰ্মা দেৱৰ শেষ ইচ্ছানুযায়ী চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ উৎকৰ্ষ সাধন আৰু মানৱ-কল্যাণৰ হকে তেখেতৰ মৰণোত্তৰ দেহ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয় প্ৰাংগণত পৰিয়ালৰ সদস্যই মেডিকেল কলেজৰ উপাধ্যক্ষ ডাঃ জয়দেৱ শৰ্মাৰ জৰিয়তে এনাটমী বিভাগত দান কৰে।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
শশী শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল নলবাৰী জিলাৰ বাঁহজানী মৌজাৰ অন্তৰ্গত জানিযোগ গাঁৱৰ কৰৈবাৰী চুবুৰীৰ এটি ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত। পিতৃৰ নাম আছিল সৰ্বানন্দ শৰ্মা আৰু মাতৃ আছিল লক্ষ্মী দেৱী। পত্নী বীনাপানি দেৱী,জীয়ৰী গীতা দেৱী, ৰীতা দেৱী আৰু দীপা দেৱী। একমাত্ৰ পুত্ৰ শৰদিন্দু শৰ্মাৰ মৃত্যু হয় ২০১৫ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত। শশী শৰ্মা আছিল পৰিয়ালটোৰ কনিষ্ঠ সন্তান।
শিক্ষা
শশী শৰ্মাৰ শিক্ষা জীৱনে পাতনি মেলে অময়াপুৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ত। ইয়াৰ পিছত ১৯৪৪ চনত তেওঁ নলবাৰীৰ গৰ্ডন স্কুলত নামভৰ্তি কৰে আৰু সেইখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰাই ১৯৫০ চনত তেওঁ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তেওঁ দুটাকৈ বিষয়ত লেটাৰ নম্বৰ পাইছিল। নলবাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৫৪ চনত শশী শৰ্মাই অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৫৭ চনত তেওঁ গুৱাহাটী কাৰাগাৰৰ জেইলাৰৰ ঘৰৰ পৰাই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
চয়াবিন
চয়াবিন হৈছে এক প্ৰকাৰৰ মাহজাতীয় উদ্ভিদ। ই হৈছে পূব এছিয়াৰ স্থানীয় উদ্ভিদ। ই এবিধ একবাৰ্ষিক উদ্ভিদ। অতিৰিক্ত চৰ্বিহীন চয়াবিনেৰে তৈয়াৰ কৰা খাদ্য হৈছে প্ৰয়োজনীয় প্ৰ'টিনৰ প্ৰাথমিক উৎস।
নাম
চয়াবিন গছক কেতিয়াবা "গ্ৰেটাৰ বিন" (greater bean) বুলি কোৱা হয়। চয়া শব্দটো চীনা বা জাপানী 'চয়া চছ' শব্দৰ পৰা আহিছে। চয়াবিন গছক ভিয়েটনামত đậu tương বা đậu nành বুলি কোৱা হয়। চয়াবিন আৰু চয়াবিনৰ পৰা উৎপাদিত খাদ্য দুয়োটাকে খাদ্যক জাপানত "ইডামামি" (edamame) বুলি কোৱা হয়। কিন্তু ইংৰাজীত কিছুমান নিৰ্দিষ্ট খাদ্যকহে "ইডামামি" বুলি কোৱা হয়। চয়াবিন বীজৰ পৰা তেল আহৰণৰ পিছত বৈশিষ্টপূৰ্ণ বনস্পতি প্ৰ'টিন পোৱা যায়। ইযাক চয়া গুটি, চয়াখণ্ড বা চয়া চাংক বুলি জনা যায়।
শশী শৰ্মা
ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক দিশত
১৯৪২ চনত দেশৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ত শশী শৰ্মা ১১ বছৰীয়া পঞ্চম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ আছিল। তেতিয়া তেওঁ অময়াপুৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ সভাৰ সম্পাদক আছিল আৰু আন্দোলন সফল কৰিবলৈ তেওঁলোকে স্কুল বৰ্জন কাৰ্যসূচী হাতত লৈছিল। তেওঁৰ ঘৰতো এই আন্দোলনে বিশেষ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। গান্ধীজীৰ "বিদেশী বৰ্জন, স্বদেশী গ্ৰহণ" নীতি প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁৰ মাক লক্ষ্মী দেৱী, বায়েক সুভদ্ৰা দেৱী আৰু জেঠায়েক ৰাজেশ্বৰী দেৱীয়ে মিলি ঘৰতে কপাহৰ খেতি কৰিছিল। এড়ী পলু পুহিছিল। সেই কপাহ আৰু এড়ীৰ সূতা কাটি মাকে এড়ীয়া কাপোৰ বৈ দিছিল। শৰ্মাৰ ঘৰখনে সেই সময়ত সকলো বিদেশী বস্তু পৰিহাৰ কৰিছিল।
চয়াবিন
চয়াবিনৰ গুণগত মান
শুকান চয়াবিনত ২০% তেল, ৪০% প্ৰ'টিন, আৰু ৩৫% কাৰ্বোহাইড্ৰেট থাকে। চয়াবিন প্ৰ'টিন গুণগত মানৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰাণীজাত প্ৰ'টিনৰ সৈতে তুলনীয়, যি চয়াবিনক আন উদ্ভিদৰ পৰা পৃথক কৰে। প্ৰাণীজাত প্ৰ'টিনৰ বিকল্প প্ৰ'টিন হিচাপে চয়াবিনৰ নিয়মীয়া ব্যৱহাৰে প্লাজমা কলেষ্টেৰল ২৩-২৫% হ্ৰাস কৰে।
শশী শৰ্মা
ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক দিশত
১৯৫২ চনত ইয়ং ছ’চিয়েলিষ্ট লীগৰ সদস্য পদ গ্ৰহণ কৰা শশী শৰ্মাই ১৯৫৩ চনত প্ৰজা ছ’চিয়েলিষ্ট দলত যোগদান কৰে। ১৯৫৭ চনত অসমত তেল শোধনাগাৰ প্ৰতিষ্ঠা, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলং নিৰ্মাণ আৰু গুৱাহাটীত ৰেলৰ সদৰ কাৰ্যালয় প্ৰতিষ্ঠাৰ দাবীত এটা গণজাগৰণৰ গঢ় লৈ উঠিছিল। তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰু আছিল সীমান্ত ৰাজ্য অসমত এইবোৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ তীব্ৰ বিৰোধী। সেই সময়ত শশী শৰ্মা আছিল অসমৰ বাওঁ-গণতান্ত্ৰিক দলৰ সমৰ্থক আৰু সেই গণজাগৰণৰ দৃঢ় সমৰ্থক। শৰ্মাই তেল শোধনাগাৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ দাবীত গঢ়ি উঠা আন্দোলনত সক্ৰিয়তাৰে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। আন্দোলনত ভাগ লোৱাৰ বাবে তেওঁ চাৰে ছমাহৰ তৃতীয় শ্ৰেণীৰ সশ্ৰম কাৰাবাসো খাটিবলগীয়া হৈছিল। সেইসময়ত কাৰাগাৰৰ অধীক্ষক তীৰ্থনাথ ভট্টাচাৰ্যই (প্ৰখ্যাত কবি হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ পিতৃ) তেওঁক জীয়েক প্ৰীতি বৰুৱাৰ স্নাতকোত্তৰ বিভাগৰ কিতাপ-পত্ৰাদি পঢ়া-শুনাত সহায় কৰিছিল আৰু এই সহায়ৰ বলতেই তেওঁ অসমীয়া বিভাগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ১৯৬৩ চনত তেওঁ প্ৰজা ছ’চিয়েলিষ্ট দল ত্যাগ কৰে আৰু মাৰ্ক্সবাদী দৰ্শনৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। ১৯৭৮ চনত তেওঁ মাৰ্ক্সবাদী কমিউনিষ্ট দলৰ সদস্য হয়। অসম সাহিত্য সভাৰ সৈতেও শৰ্মাৰ গভীৰ ঘনিষ্ঠতা আছিল। ১৯৬৫ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ নলবাৰী অধিৱেশনত তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু সাহিত্য সভাৰ ৰাজ্যিক সদস্যলৈ মনোনীত হয়। ইয়াৰ উপৰিও পুঠিমাৰী সাহিত্য সভা, তামোলপুৰ সাহিত্য সভা, সেউজী সাহিত্য কানন, বৰপেটাৰোড সাহিত্য সভা, হাউলী সাহিত্য সভা, লক্ষ্মীপুৰ সাহিত্য সভা, দুধনৈ সাহিত্য সভা স্থাপনত শশী শৰ্মাই উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল। ১৯৬৬ চনত সাহিত্য সভাৰ লখিমপুৰ অধিৱেশনত তেওঁ পুনৰ সৰ্বসন্মতভাৱে সদস্যৰ মনোনয়ন পাইছিল। শশী শৰ্মাই জীৱনৰ অমূল্য সময়ৰ শ্ৰম আৰু সাধনাৰে এখন বহুভাষিক অভিধানৰ প্ৰকল্প হাতত লৈছিল৷ কিন্তু, পাণ্ডুলিপি অৱস্থাতে থকা অভিধানখন আজিকোপতি প্ৰকাশ হোৱা নাই৷
চয়াবিন
চয়াবিনৰ গুণগত মান
চাবোন, গ্লিচাৰিন, ৰং, প্ৰিণ্টিং চিয়াহী আদিৰ বাণিজ্যিক উৎপাদনত চয়াবিন এক অত্যাৱশ্যকীয় উপাদান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কেঁচা চয়াবিন গছবোৰ গৰুৰ খাদ্য হিচাপে আৰু মাটিৰ উৰ্বৰতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কেৱল একাপ চয়াবিনত ২৮.৬ গ্ৰাম প্ৰ'টিন পোৱা যায়, ই প্ৰায় ১৫০ গ্ৰাম মুৰ্গীৰ স্তনৰ পৰা প্ৰাপ্ত প্ৰ'টিনৰ সমান, তাৰোপৰি এই উদ্ভিদজাত প্ৰ'টিনত অসংপৃক্ত চৰ্বি আৰু যথেষ্ট পৰিমানে আঁহ থাকে।
শশী শৰ্মা
মৃত্যু
২০২০ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে নিশা প্ৰায় ৯ বাজি ৫০ মিনিটত, নলবাৰীৰ শ্বহীদ মুকুন্দ কাকতি অসামৰিক চিকিৎসালয়ত শশী শৰ্মাৰ দেহাৱসান ঘটে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৮৯ বছৰ। উল্লেখনীয় যে, ২০০৩ চনতে শশী শৰ্মাই তেওঁৰ দেহটো এখন ইচ্ছাপত্ৰযোগে গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়লৈ আৰু চকুযুৰি শংকৰদেৱ নেত্ৰালয়লৈ দান কৰি থৈ গৈছে। ২০০৩ চনতে তেখেতে মৰণোত্তৰ দেহদানৰ ইচ্ছাপত্ৰত স্বাক্ষৰ কৰিছিল। নিজৰ ব্যক্তিগত পুথিভঁৰালটো এক ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানলৈ পৰিগণিত কৰোৱাটো শশী শৰ্মাৰ অন্তিম ইচ্ছা আছিল। ২৯ জানুৱাৰী, ২০২০ তাৰিখে নলবাৰী শ্বহীদ ভৱন বাকৰিত শশী শৰ্মালৈ ৰাজ্যিক মৰ্যাদাৰে শ্ৰদ্ধাঞ্জলি নিবেদন কৰা হয়৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:বুদ্ধিজীৱী শ্ৰেণী:অসমীয়া সমালোচক শ্ৰেণী:নলবাৰী জিলাৰ প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তি
চয়াবিন
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:খাদ্য
ডাইনীবিদ্যা
ডাইনীবিদ্যা বা ডাকিনীবিদ্যা বা ৱিচ্চক্ৰাফ্ট (Witchcraft) হৈছে এনে এক বিদ্যা বা অনুশীলন যাৰ অনুশীলনকাৰীয়ে (ডাইনী বা ডাকিনী) নিজৰ অতিপ্ৰাকৃতিক দক্ষতা আৰু সামৰ্থ্য থকা বুলি বিশ্বাস কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে মন্ত্ৰ প্ৰয়োগ আৰু যাদুকৰী ৰীতি-নীতিৰ প্ৰদৰ্শন। ডাইনীবিদ্যাই এক বহল অৰ্থ প্ৰকাশ কৰে আৰু ই সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিকভাৱে পৃথক হয়। ইয়াৰ সঠিকভাৱে সংজ্ঞা দিয়াটো কঠিন হ'ব পাৰে। ঐতিহাসিকভাৱে, এই বিদ্যাৰ অনুশীলন নকৰা লোকসকলৰ মাজত ডাইনীবিদ্যাৰ প্ৰচলিত সচৰাচৰ অৰ্থ হৈছে নিৰীহলোকৰ ক্ষতি কৰিবলৈ অতিপ্ৰাকৃতিক উপায়ৰ ব্যৱহাৰ। বিশ্বব্যাপী বেছিভাগ পৰম্পৰাগত সংস্কৃতি, বিশেষকৈ আফ্ৰিকাৰ থলুৱা সংস্কৃতি আৰু আফ্ৰিকান প্ৰবাসী, এছিয়া, লেটিন আমেৰিকা আৰু আমেৰিকাৰ খিলঞ্জীয়া ৰাষ্ট্ৰসমূহত এয়াই হৈছে ডাইনীবিদ্যাৰ অৰ্থ।
সচৰাচৰ যিবোৰ সমাজ আৰু গোটৰ সাংস্কৃতিক পৰিকাঠামোত এক যাদুকৰী বিশ্বৰ দৃষ্টিভংগী নিহিত হৈ থাকে তেনে সমাজসমূহতে ডাইনীবিদ্যাৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ উপস্থিতি পৰিলক্ষিত হয়। আধুনিক যুগত কিছুসংখ্যক লোকে আধুনিক বিধৰ্মী (pagan) আৰু নৱযুগৰ আন্দোলনত (New Age Movement) সততে ব্যৱহৃত ভৱিষ্যতকথন, ধ্যান বা অন্যান্য আত্ম-সহায়ক কৌশলৰ দৰে সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ, ইতিবাচক বা নিৰপেক্ষ আধ্যাত্মিক অনুশীলনক বুজাবলৈ ডাইনীবিদ্যা শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। কিন্তু নামকৰণৰ এই বৈপৰীত্য মূলতঃ এক আধুনিক, পাশ্চাত্য আৰু পপ সংস্কৃতিৰ পৰিঘটনা  আৰু ই পশ্চিমীয়া যুৱচামৰ লগতে ৱিক্কাৰ দৰে আধুনিক বিধৰ্মী পৰম্পৰাৰ অনুসৰণকাৰীসকলৰ মাজত আটাইতকৈ বেছি প্ৰচলিত।
ভাৰত
ভাৰতৰ প্ৰায় সকলো ঠাইতে অতিপ্ৰাকৃতিক বিশ্বাসৰ ভেঁ‌টি অতিশয় শক্তিশালী, আৰু সময়ে সময়ে সংবাদ মাধ্যমত ডাইনীবিদ্যাৰ বাবে ডাইনী হত্যাৰ খবৰ পোৱা যায়। ২০০৩ চনৰ পৰা ২০০৮ চনৰ ভিতৰত কেৱল অসম আৰু পশ্চিমবংগতেই প্ৰায় ৭৫০জন লোকক ডাইনী সন্দেহত হত্যা কৰা হৈছিল। ২০০৮ চনত ছত্তীশগড় ৰাজ্যৰ বিষয়াসকলে জানিবলৈ দিয়া মতে বছৰি কমেও ১০০ গৰাকী মহিলাক সন্দেহযুক্ত ডাইনী হিচাপে দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এজন স্থানীয় কৰ্মীৰ ভাষ্য অনুসৰি, এনেধৰণৰ উৎপীড়নৰ কেৱল এটা অংশৰহে প্ৰতিবেদন পোৱা যায়। ভাৰতীয় কিংবদন্তিসমূহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ডাইনীৰ বিষয়ে থকা সচৰাচৰ ধাৰণা হৈছে যে এগৰাকী ডাইনীৰ ভৰি পিছমুৱাকৈ থাকে।
নেপাল
নেপালত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ হিংসাৰ ভিতৰত ডাইনীবিদ্যাৰ নামত মহিলাসকলক কৰা উৎপীড়ন অন্যতম। ২০১৩ চনৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি, ডাইনীবিদ্যা কৰাৰ অভিযোগত মহিলাসকলক উৎপীড়ন কৰাৰ মুঠ ৬৯টা ঘটনা সংঘটিত হৈছিল। এই অপৰাধীসকল সাধাৰণতে ওচৰ-চুবুৰীয়া, তথাকথিত ডাইনী চিকিৎসক আৰু পৰিয়ালৰ সদস্য। এই কাৰ্যৰ মূল কাৰণসমূহ হৈছে শিক্ষাৰ আৰু সজাগতাৰ অভাৱ তথা অন্ধবিশ্বাস। অনানুষ্ঠানিক খণ্ড সেৱা কেন্দ্ৰৰ (INSEC) পৰিসংখ্যা অনুসৰি, নেপালত ডাইনীবিদ্যাৰে সম্পৰ্কিত হিংসাৰ বলি হোৱা মহিলাৰ বয়স হৈছে ২০ৰ পৰা ৪০ বছৰ।
জাপান
জাপানী লোককথাসমূহত ডাইনীক দুটা শ্ৰেণীত ভগোৱা হয়: সাপ পোহা আৰু শিয়াল পোহা ডাইনী। শিয়াল পোহা বা ব্যৱহাৰ কৰা ডাইনীয়েই হৈছে জাপানত সততে দেখা পোৱা ডাইনী। ভিন্ন আঞ্চলিক বিশ্বাসত শিয়াল ব্যৱহাৰ কৰা ডাইনীসকলক দুটা ভাগত ভগোৱা হয়: কিটচুনে-মোচি, আৰু চুকিমোনো-চুজি। কিটচুনে-মোচিয়ে শিয়ালক ইয়াৰ প্ৰিয় খাদ্য খাবলৈ দি ঘৰ লগাই। তাৰ পিছত কিটচুনে-মোচিয়ে শিয়ালটোৰ সৈতে এক চুক্তি কৰে আৰু সাধাৰণতে শিয়ালটোৰ যাদুকৰী সেৱাৰ বিনিময়ত খাদ্য আৰু দৈনন্দিন আদৰ-যত্নৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। জাপানী লোককথাত শিয়াল হৈছে আকৃতি পৰিৱৰ্তন, ভ্ৰমাত্মক মায়া আদিৰে পৰিপূৰ্ণ এক শক্তিশালী প্ৰৱঞ্চক। এই প্ৰাণীসমূহ পুৰুষক ফান্দত পেলাবলৈ নিজে নাৰীৰ ছদ্মবেশ লোৱাৰ দৰে জঘন্য বা তেওঁলোক "কৃতজ্ঞ শিয়াল"ৰ কাহিনীটোৰ দৰে সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ হ'ব পাৰে।
ছৌদী আৰৱ
ছৌদি আৰৱত ডাইনীবিদ্যা আৰু যাদুবিদ্যাৰ বাবে মৃত্যুদণ্ড প্ৰদান কৰা হয়। ২০০৬ চনত ফৌজা ফালিহ মুহাম্মদ আলীক ডাইনীবিদ্যাৰ অনুশীলন কৰাৰ বাবে মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। আৰৱত ডাইনীবিদ্যাৰ কোনো আইনী সংজ্ঞা নাই যদিও ২০০৭ চনত তাত কৰ্মৰত এজন ইজিপ্তীয় ফাৰ্মাচিষ্টক অভিযুক্ত কৰাৰ লগতে দোষী সাব্যস্ত কৰা হৈছিল আৰু মৃত্যুদণ্ড দিয়া হৈছিল। ছৌদি কৰ্তৃপক্ষই লেবাননৰ এজন দূৰদৰ্শন উপস্থাপক (televition presenter) আলী হুছেইন চিবাতক দেশখনত হজ (ইছলামিক তীৰ্থযাত্ৰা) কৰি থকা অৱস্থাতেই মৃত্যুদণ্ড ঘোষণা কৰিছিল।
২০০৯ চনত, ছৌদি কৰ্তৃপক্ষই এক ডাইনীবিদ্যা বিৰোধী গোট স্থাপন কৰে। ২০০৯ চনৰ এপ্ৰিল মাহত এগৰাকী ছৌদি মহিলা আমিনা বিন্ত আব্দুলহালিম নাছাৰক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয় আৰু পিছত যাদুবিদ্যা আৰু ডাইনীবিদ্যা কৰাৰ বাবে মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। ২০১১ চনৰ ডিচেম্বৰত তেওঁৰ শিৰশ্ছেদ কৰা হয়। ২০১২ চনৰ জুন মাহত যাদুবিদ্যা আৰু ডাইনীবিদ্যাৰ অভিযোগত এজন ছৌদি ব্যক্তিৰ শিৰশ্ছেদ কৰা হয়।
ডাইনী হত্যা
ডাইনী-চিকাৰ বা ডাইনী হত্যা হৈছে ডাইনী বুলি চিহ্নিত লোকসকলৰ সন্ধান বা ডাইনীবিদ্যাৰ প্ৰমাণ বিচাৰি উলিওৱা আৰু তেওঁলোকক হত্যা কৰা কাৰ্য। আধুনিক ইউৰোপ আৰু ঔপনিৱেশিক আমেৰিকাত ডাইনী-চিকাৰ প্ৰায় ১৪৫০ ৰ পৰা ১৭৫০ চনত হৈছিল আৰু ইয়াৰ ফলত আনুমানিক ৩৫,০০০ ৰ পৰা ১০০,০০০ মৃত্যুদণ্ড দিয়া হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:যাদুবিদ্যা
মাংস খোৱাৰ মনোবিজ্ঞান
মাংস খোৱাৰ মনোবিজ্ঞান (Psychology of eating meat) হৈছে নৈতিকতা, আৱেগ, জ্ঞান আৰু ব্যক্তিত্বৰ বৈশিষ্ট্যৰ সংগমক চিত্ৰিত কৰা এক জটিল অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰ। মাংস খোৱাৰ মানসিক আৰু সাংস্কৃতিক কাৰকৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাই পুৰুষত্বৰ সৈতে সম্পৰ্ক, স্তৰভিত্তিক মূল্যবোধৰ সমৰ্থন আৰু অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতি মুকলি মনৰতা হ্ৰাস পোৱাৰ কথা প্ৰকাশ কৰে।  মাংস খোৱাটো বহুলভাৱে প্ৰচলিত যদিও ই কেতিয়াবা দুৰ্বলতাৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে। সেয়েহে ইয়াক নৈতিক মনোবিজ্ঞানত জ্ঞানমূলক অসঙ্গতি আৰু নৈতিক বিচ্ছিন্নতাৰ তত্ত্বসমূহক চিত্ৰিত কৰিবলৈ কেছ ষ্টডি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। মাংসৰ গ্ৰাহক মনোবিজ্ঞানৰ গৱেষণা মাংস উদ্যোগৰ বিপণন আৰু মাংসৰ ব্যৱহাৰ হ্ৰাস কৰাৰ সমৰ্থক-দুয়োটাৰে বাবে প্ৰাসংগিক।
গ্ৰাহক মনোবিজ্ঞান
মাংস হৈছে মানুহৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু অতি পছন্দৰ খাদ্য। মাংসৰ প্ৰতি ব্যক্তিৰ মনোভাৱ গ্ৰাহক মনোবিজ্ঞানী, মাংস উদ্যোগ আৰু মাংসৰ ব্যৱহাৰ হ্ৰাস কৰাৰ সমৰ্থকসকলৰ বাবে আগ্ৰহৰ বিষয়। এই মনোভাৱসমূহ মূল্য, স্বাস্থ্য, ৰুচি আৰু নৈতিকতাৰ বিষয়সমূহৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হ'ব পাৰে। এই বিষয়সমূহৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মাংসৰ ধাৰণাটোৱে মাংস খোৱাৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়।
মাংস পৰম্পৰাগতভাৱে উচ্চ মৰ্যাদাৰ খাদ্য। ই সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ সৈতে জড়িত হ'ব পাৰে আৰু বিশ্বৰ বেছিভাগ অঞ্চলতে ইয়াৰ শক্তিশালী ইতিবাচক সংযোগ আছে। কিন্তু ইয়াৰ কেতিয়াবা গ্ৰাহকৰ মাজত নেতিবাচক ভাবমূৰ্তি থাকে, ইয়াৰ কাৰণ আংশিকভাৱে বধ, মৃত্যু আৰু তেজৰ সৈতে জড়িত। এই সংযোগসমূহক অধিক শক্তিশালীভাৱে ধৰি ৰাখিলে মাংস খোৱাৰ পৰা পোৱা আনন্দৰ অনুভূতি হ্ৰাস পাব পাৰে আৰু বিতৃষ্ণা বৃদ্ধি পাব পাৰে, যাৰ ফলত মাংসৰ ব্যৱহাৰ কমি যায়।  পশ্চিমীয়া দেশসমূহত এই প্ৰভাৱ বিশেষকৈ যুৱতীসকলৰ মাজত হোৱা দেখা গৈছে।   নেতিবাচক সংযোগৰ ফলত গ্ৰাহকে মাংসক হ্ৰাস বা নিৰ্মূল কৰাৰ পৰিৱৰ্তে খাদ্যত কম লক্ষ্যণীয় কৰি তুলিব পাৰে, যেনে অধিক প্ৰক্ৰিয়াকৃত খাদ্যত মাংসক উপাদান হিচাপে গঢ়ি তোলা। গ্ৰাহক হিচাপে আৰু নাগৰিক হিচাপে ব্যক্তিৰ ভূমিকাৰ মাজত বিচ্ছিন্নতাৰ ফল এইটো বুলি কোৱা হৈছে।
আভ্যন্তৰীণ কাৰক
খাদ্যৰ পছন্দৰ ক্ষেত্ৰত সোৱাদ আৰু টেক্সচাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰক বুলি ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে যদিও ই গ্ৰাহকৰ আচৰণ সঠিকভাৱে প্ৰতিফলিত নকৰিবও পাৰে। গ্ৰাহকে মাংসক "চোবাই খোৱা", "কোমল", আৰু "চহকী" বুলি বৰ্ণনা কৰে। মানুহে মাংসৰ সোৱাদ আৰু গঠন যথেষ্ট বেলেগ ধৰণে অনুভৱ কৰে। বয়স, লিংগ আৰু সংস্কৃতিৰ মাজত তাৰতম্য থাকে। মাংসৰ খাদ্যৰ মানদণ্ডত প্ৰভাৱ পেলোৱা সকলো কাৰকৰ ভিতৰত কোমলতা হয়তো আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ। আন কিছুমান হ'ল সোৱাদ, আৰু ৰসালতা।
বিক্ৰীৰ স্থানত মাংসৰ মানদণ্ড মূল্যায়ন কৰিবলৈ, আৰু মাংস নিৰ্বাচন কৰিবলৈ গ্ৰাহকে ব্যৱহাৰ কৰা অন্যতম প্ৰাথমিক ইংগিত হৈছে দৃশ্যমান ৰূপ। এই প্ৰসংগত ৰং অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈশিষ্ট্য। বিভিন্ন সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাই গ্ৰাহকক বিভিন্ন ৰং পছন্দ কৰিবলৈ বাধ্য কৰে: কিছুমান দেশে সামগ্ৰিকভাৱে তুলনামূলকভাৱে গাঢ় গাহৰিৰ মাংস পছন্দ কৰে। কিছুমান পাতল ৰঙৰ, আৰু কিছুমানৰ কোনো স্পষ্ট পছন্দ নাই।
দৃশ্যমান চৰ্বিৰ পৰিমাণ আৰু মাৰ্বলিংও (Marbling: ৰং কৰা মাৰ্বলৰ দৰে তৈয়াৰ কৰাৰ ক্ৰিয়া বা প্ৰক্ৰিয়া) গুৰুত্বপূৰ্ণ অন্তৰ্নিহিত গুণগত মানৰ ইংগিত। সামগ্ৰিকভাৱে গ্ৰাহকে ক্ষীণ গৰুৰ মাংস আৰু গাহৰিৰ মাংস পছন্দ কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে, যদিও ভৌগোলিক অঞ্চলসমূহৰ মাজত যথেষ্ট তাৰতম্য আছে। মাৰ্বলিং কিছুমান গ্ৰাহকৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ কিন্তু আন কিছুমানৰ বাবে নহয়। সাধাৰণভাৱে চৰ্বিৰ পৰিমাণৰ ক্ষেত্ৰত মাৰ্বলিঙৰ প্ৰতি পছন্দ অঞ্চল অনুসৰি ভিন্ন হয়।
বাহ্যিক কাৰক
মূল্য এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বাহ্যিক কাৰক যিয়ে মাংসৰ বিষয়ে গ্ৰাহকৰ পছন্দক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে। মূল্যৰ চিন্তাই গ্ৰাহকক বিভিন্ন মাংসৰ মাজৰ পৰা নিৰ্বাচন কৰিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰিব পাৰে, বা মাংস সম্পূৰ্ণৰূপে এৰাই চলিব পাৰে।
মাংসৰ বিষয়ে গ্ৰাহকৰ পছন্দৰ ক্ষেত্ৰতো স্বাস্থ্যজনিত চিন্তা প্ৰাসংগিক। খাদ্য দূষণৰ অনুভূত আশংকাই মাংসৰ প্ৰতি গ্ৰাহকৰ মনোভাৱক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে, যেনে মাংসৰ লগত জড়িত ভয় যেনে মেড কাউ ৰোগ বা বাৰ্ড ফ্লুৰ সৈতে জড়িত ভয়ৰ পিছত। সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় সামগ্ৰী পুনৰ আহ্বান কৰিলে মাংসৰ চাহিদাত প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। মানুহে স্বাস্থ্যজনিত উপকাৰিতাৰ বাবে মাংসক খাদ্যৰ পৰা হ্ৰাস বা আঁতৰাই পেলাব পাৰে। স্বাস্থ্যৰ বিবেচনাই মাংসভোজী আৰু নিৰামিষভোজী উভয়কে প্ৰেৰণা দিব পাৰে। কিশোৰ-কিশোৰীসকলৰ মাংসবিহীন খাদ্য খাদ্যাভ্যাসৰ বিসংগতি লুকুৱাবলৈ এটা উপায় হ’ব পাৰে যদিও নিৰামিষভোজীয়ে বিসংগত খাদ্যাভ্যাসৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি কৰাটো বাধ্যতামূলক নহয়।
গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে গ্ৰাহকে আমদানিকৃত সামগ্ৰীতকৈ নিজৰ দেশতে হোৱা মাংস পছন্দ কৰে, ইয়াৰ কাৰণ আংশিকভাৱে এইটোৱেই যে ঘৰুৱা মাংস উচ্চমানৰ বুলি ধৰা হয়। এই প্ৰভাৱে গ্ৰাহকৰ নৃগোষ্ঠীকেন্দ্ৰিকতা বা দেশপ্ৰেমকো প্ৰতিফলিত কৰিব পাৰে। মাংসৰ উৎপত্তি দেশৰ গুৰুত্ব দেশভেদে বেলেগ বেলেগ।
পৰিৱেশ আৰু পশু কল্যাণৰ বিষয়ে বিশ্বাস আৰু মনোভাৱে মাংস খোৱাৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। উন্নত দেশৰ গ্ৰাহকে উচ্চ পশু কল্যাণ মানদণ্ড অনুসৰি উৎপাদিত মাংসৰ বাবে অলপ বেছি ধন দিবলৈ ইচ্ছুক হ'ব পাৰে, যদিও কল্যাণ আৰু পৰিৱেশৰ চিন্তাক সাধাৰণতে মাংসৰ গুণগত মানৰ সৈতে অধিক প্ৰত্যক্ষভাৱে জড়িত বৈশিষ্ট্য যেনে ৰূপতকৈ কম গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হয়। ২০০১ চনত স্কটলেণ্ডত কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে, যদিও অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে সাধাৰণতে পশু কল্যাণৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দিয়ে, মাংস ক্ৰয় কৰাৰ সময়ত তেওঁলোকে কল্যাণতকৈ মূল্য আৰু ৰূপক অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি বিবেচনা কৰে। ডাচ গ্ৰাহকৰ ওপৰত কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে পৰিৱেশ আৰু অন্যান্য উদ্বেগৰ প্ৰতি যুক্তিসংগত আৰু আৱেগিক দুয়োটা সঁহাৰিয়ে জৈৱিক মাংস ক্ৰয় কৰাত প্ৰভাৱ পেলায়।
মাংস খোৱাৰ ধৰণ ব্যক্তিৰ পৰিয়াল, বন্ধু-বান্ধৱ আৰু পৰম্পৰাৰ দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত হ'ব পাৰে। ব্ৰিটিছৰ খাদ্যাভ্যাসৰ ওপৰত কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে মাংস প্ৰায়ে ইতিবাচক খাদ্য পৰম্পৰাৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে, যেনে দেওবাৰৰ ৰোষ্ট। কিছুমান গ্ৰাহকে কেৱল ধৰ্মীয় প্ৰেছক্ৰিপচন অনুসৰি মাংস ক্ৰয় কৰে, যেনে হালাল মাংস। এই গ্ৰাহকসকলৰ গুণগত মান নিশ্চিতকৰণ সংস্থাসমূহৰ ওপৰত থকা আস্থা, আৰু মাংস প্ৰদানকাৰীৰ সৈতে ব্যক্তিগত সম্পৰ্কই তেওঁলোকৰ ক্ৰয় আচৰণত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।
পশুপালনৰ শেহতীয়া ধাৰা, যেনে: জৈৱ প্ৰযুক্তি, কাৰখানাৰ কৃষি, দ্ৰুত বৃদ্ধিৰ বাবে পশু প্ৰজনন আদিয়ে মাংসৰ প্ৰতি গ্ৰাহকৰ মনোভাৱৰ বিৱৰ্তনত নিৰন্তৰ প্ৰভাৱ পেলাব বুলি আশা কৰা হৈছে।
মাংস বিৰোধাভাস
মাংস খোৱাৰ মনোবিজ্ঞানত সততে উত্থাপিত হোৱা এটা বিশেষ প্ৰশ্ন হৈছে: পশুৰ হকে চিন্তা কৰা একেজন ব্যক্তিয়ে কিদৰে সেইবোৰক খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণো কৰিব পাৰে? ইয়াক কোৱা হৈছে-মাংস বিৰোধাভাস বা Meat Paradox.পশুৰ চিকিৎসা সম্পৰ্কে মানুহৰ বিশ্বাস আৰু আৱেগ তেওঁলোকৰ খাদ্যাভ্যাসৰ লগত মিল নাথাকিলে আভ্যন্তৰীণ অসঙ্গতিৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। যদিও ইয়াক সদায় বিষয়ভিত্তিকভাৱে সংঘাত হিচাপে গ্ৰহণ কৰা নহ’বও পাৰে।প্ৰায় সাৰ্বজনীন খাদ্যাভ্যাসৰ সৈতে জড়িত এই আপাত সংঘাতে নৈতিক সংঘাতৰ সৈতে জড়িত হৈ থকা অস্বস্তি কমাবলৈ মানুহে নিজৰ নৈতিক চিন্তাধাৰা সলনি কৰিব পৰা উপায়ৰ অনুসন্ধানৰ বাবে এক উপযোগী অধ্যয়ন ক্ষেত্ৰ প্ৰদান কৰে। মাংসৰ বিৰোধভাসৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা অসঙ্গতিয়ে এক নেতিবাচক আন্তঃব্যক্তিগত অৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰে, যিয়ে তাৰ পিছত এজন ব্যক্তিক ইয়াক উপশম কৰাৰ উপায় বিচাৰি উলিয়াবলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে।
মাংসযুক্ত জীৱ-জন্তুৰ (Meat Animals)বিষয়ে ধাৰণা
জীৱ-জন্তুৰ নৈতিক মৰ্যাদা থকা বুলি ধৰা হ’লে জীৱ-জন্তু খাওঁতে নৈতিক সংঘাতৰ সৃষ্টি হ'লহেঁতেন। জীৱ-জন্তুৰ নৈতিক অৱস্থাৰ বিষয়ে ধাৰণা ভিন্ন, কিন্তু আংশিকভাৱে জীৱ-জন্তুৰ সচেতন মন থকা আৰু বিষ অনুভৱ কৰিব পৰা ধাৰণা, আৰু মানুহৰ সৈতে জন্তুৰ অনুভূত সাদৃশ্যৰ জৰিয়তে ইহঁতৰ নৈতিক অৱস্থা নিৰ্ধাৰিত হয়। কিছুমান সামাজিক মনোবিজ্ঞানীয়ে অনুমান কৰে যে মাংসভোজীসকলে জীৱ-জন্তুৰ এই নৈতিকভাৱে প্ৰাসংগিক গুণসমূহৰ বিষয়ে তেওঁলোকৰ ধাৰণা নূন্যতম কৰি মাংসৰ বিৰোধৰ সৈতে জড়িত অস্বস্তি হ্ৰাস কৰিব পাৰে৷ বিশেষকৈ তেওঁলোকে খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা জীৱ-জন্তুৰ আৰু শেহতীয়া কেইবাটাও অধ্যয়নে এই ধাৰণাটোৰ সমৰ্থন আগবঢ়াইছে। উদাহৰণস্বৰূপে, দেখা গ’ল যে কেৱল খাদ্য প্ৰাণী গোটৰ ভিতৰত শ্ৰেণীভুক্ত কৰিলেই এটা প্ৰাণীক তৎক্ষণাত কম নৈতিক অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হয়।
বিচ্ছিন্নতা আৰু পৰিহাৰ
মাংসৰ বিৰোধ সমাধানৰ বাবে কেইবাটাও প্ৰস্তাৱিত কৌশলে মাংসক খাদ্য সামগ্ৰী হিচাপে ইয়াক উৎপাদন কৰা জীৱ-জন্তুৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰি পেলায়, বা মানসিকভাৱে মাংস উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়াৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই পেলায়।
কিছুমান লেখকে মত প্ৰকাশ কৰিছে যে মাংসৰ বাবে "চাৰ্লয়ন" (sirloin) আৰু "হেমবাৰ্গাৰ"ৰ (hamburger)দৰে অপ্ৰাণী শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিলে জীৱ-জন্তুৰ ক্ষেত্ৰত মাংসৰ উৎপত্তিৰ উল্লেখযোগ্যতা হ্ৰাস পাব পাৰে, আৰু পাছলৈ জীৱ-জন্তুৰ অনুভূত ব্যৱহাৰ হ্ৰাস কৰিব পাৰে।
একেদৰে কৃষক আৰু চিকাৰীয়ে "হত্যা"ৰ পৰিৱৰ্তে "প্ৰচেছিং" আৰু "মেনেজিং" আদি শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিলে মানসিক দূৰত্ব গঢ়ি উঠে আৰু জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি ব্যৱহাৰ সম্বন্ধে পুনৰ্বিবেচনাৰ চিন্তা এটাই দেখা দিয়ে৷
ব্যক্তিত্বৰ বৈশিষ্ট্য
ব্যক্তিত্ব মনোবিজ্ঞানৰ অধ্যয়নে প্ৰকাশ কৰিছে যে ব্যক্তিৰ মূল্যবোধ আৰু মনোভাৱে তেওঁলোকে মাংস খোৱাৰ অভ্যাস আৰু স্বাচ্ছন্দ্যত প্ৰভাৱ পেলায়। যিসকলে ক্ষমতাক অধিক মূল্য দিয়ে তেওঁলোকে কেইবাটাও অধ্যয়নত অধিক মাংস খায় বুলি প্ৰমাণিত হৈছে, আনহাতে যিসকলে আত্ম-অতিক্ৰম মূল্যবোধ পছন্দ কৰে তেওঁলোকে কম খোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে।
আন কিছুমান গৱেষণাই ইংগিত দিছে যে মাংস খোৱাৰ সৈতে পদানুক্ৰম আৰু অসমতা মূল্যবোধৰ প্ৰতি থকা সমৰ্থনৰ সম্পৰ্ক আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান
ৰাতি সেৱা
ৰাতি সেৱা ‍বা ভিতৰপকীয়া (পকা) অনুষ্ঠান হৈছে আহোম সমাজত কেৱলীয়া পন্থা বা ভিতৰসেৱা মানি চলা এক তান্ত্ৰিক বৌদ্ধ-বৈষ্ণৱ আৰু হিন্দু মতৰ সময়ত গঢ়ি উঠা এক ধৰ্মীয় কৃষ্টি। এনে ভিতৰপকীয়া সদৃশ-বৈষ্ণৱ তথা তান্ত্ৰিক সেৱা আহোম সকলৰ লগতে, পৰম্পৰাগত ভাৱে উজনি অসমৰ অন্যান্য সম্প্ৰদায়সমূহৰ মাজতো প্ৰচলিত।
মতভেদ
কেৱল ধৰ্ম সম্প্ৰদায়ক কাল সংহতিৰ এটা ডাল বুলি সাধাৰণতে কোৱা হয় আৰু ৰাতি সেৱা বা ভিতৰ সেৱাৰ লগত এই কেৱলীয়া মতৰ পাৰ্থক্য আছে বুলি মানি লোৱা নহয়। কোনো কোনো আহোম পণ্ডিতৰ মতে উজনি অসমৰ আহোমসকলৰ মাজত চলা কেৱল ধৰ্মত এক সুকীয়া পৰম্পৰা আছে। উজনি অসমৰ আহোম সম্প্ৰদায়ৰ মাজত চলা এই ধৰ্মত এক সুকীয়া আহোম পৰম্পৰা নিহিত হৈ আছে। বুদ্ধই যেন হৰিলৈ ৰূপান্তৰ ঘটিছে (Budha incarnated to Hari)। ড° পদ্মেশ্বৰ গগৈয়ে ৰাতি সেৱা সম্প্ৰদায়ক কাল সংহতিৰ এটা ডাল বুলিছে। তেওঁৰ মতে, গোপাল আতাৰ শিষ্যৰ যদুমণিৰ অন্যতম শিষ্য ৰামাই বা ৰামদেৱ এই ৰাতি সেৱা সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰবৰ্তক। ড° গগৈয়ে উল্লেখ কৰিছে যে ৰামদেৱ সুদৰ্শন দেৱৰ পুত্ৰ তথা চলিহা বাৰেঘৰ সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সৰু কৃষ্ণদেৱৰ নাতি। ড° গগৈয়ে সৰু কৃষ্ণদেৱৰ তৃতীয় পুত্ৰ সুনন্দদেৱকো কিছুমান ভক্তিমূলক গীতৰ ৰচক বুলি উল্লেখ কৰিছে, যি গীত ৰাতি সেৱা পন্থাৰ ভকতসকলৰ মাজত প্ৰচলিত। মুখে মুখে প্ৰচলিত এনে গীতসমূহৰ এটাত আছে---
'' ৰহস্য থানৰে ৰহস্য ভকতি
ৰসিকাসকলে গায়
কৈছে শ্ৰীৰামদেৱে শুনা বন্ধুৱে
এই ৰস শঙ্কৰে গায় ''
মুখে মুখে প্ৰচলিত এনে গীতৰ বিশ্বাসযোগ্যতা আৰু নাম উল্লিখিত ব্যক্তিৰ এনে ধৰ্মৰ লগত সম্পৰ্ক সন্দেহ জনক বুলি ভৱা হয়। ৰামদেৱৰ নাম লোৱা হয় যদিও তেওঁৱেই বৰ যদুমণিৰ প্ৰিয় শিস্য কিম্বা যদুমণিৰে ভতিজা বুলি কোনো তথ্য নাই, অৱশ্যে তেখেতৰ নাম ৰাতি সেৱাৰ লগত জড়িত থকা কথাটো মানি লোৱা হয়। ৰাতি সেৱা পন্থী সকলে চলিহা বাৰেঘৰ সত্ৰৰ উপৰি কাটনিপাৰ, চেঁচা, গজলা, মৰামৰা, কৰ্দৈণ্ডৰি আদি সত্ৰত শৰণ লয়। ৰাতি সেৱা পন্থাৰ ভকতে মাংস আৰু সুৰা গ্ৰহণ কৰে। পৰম্পৰাগত ভাবে এই ধৰণৰ মত অতি প্ৰাচীন। এই পন্থাৰ ভকতসকলে বিশ্বাস কৰে যে হৰ-পাৰ্বতীৰ জৰিয়তে এই ৰাতি সেৱাৰ মত পৃথিৱীৰ বুকুত প্ৰবৰ্তন কৰা হয়। পুৰণি শৈৱ আৰু তান্ত্ৰিক লোকসকলক বৈষ্ণৱ মতলৈ আনিবৰ বাবে বৈষ্ণৱ গুৰুসকলে পুৰণি পৰম্পৰাৰ লগত খাপ খুৱাই এটা পথ উদ্ভাৱন কৰিছিল। ইয়াকে প্ৰকৃত ঐতিহাসিক সামাজিক সত্য বুলি মানি লোৱা হয় আৰু কালক্ৰমত এইটোৱেই বিকৃত ৰূপত ৰাতি সেৱা বা ভিতৰ সেৱা কেৱলীয়া ৰূপত থাকি গ'ল। ৰাতি সেৱাৰ নামত আছে---
'' চিনিয়া ভকতি ধৰা মোৰ বান্ধৱ
চিনিয়া ভকতি ধৰা
হৰে পাৰ্বতীৰ ৰহস্য ভকতি
ইহাক সাৰ কৰি ধৰা ''
বিভিন্ন ভাগ
ৰাতি সেৱা পন্থাৰ ভকতিৰ কেবাটাও ত আছে বুলি জনা যায়। সাধু ভকত আৰু ভকতনীৰ পৰা বিভিন্ন সেৱাৰ ভৰ অতিক্ৰমি পূৰ্ণ স্বামীৰ স্তৰ পায়। সাধাৰণ ভকতনীসকলক ‘দোকানী’ বুলি কোৱা হয়। আনহাতে, নিম্নৰপৰা শীল কেবাটাও ভৰ থকাৰ দৰেই কেবাটাও উপপন্থা ৰাতিখোৱা সম্প্ৰদায় আছে যেনে ৰিতীয়া, অৰিতীয়া, বাতিভগীয়া, চাৰিখুটিয়া, গোপীখেলিয়া আৰু গোপীধৰা আদি। ভকতসকলৰ কেবাটাও ভৰ আছে। যেনে সাধু, সদাচাৰী, দহনাম কত বা দুই সেৱাৰ ভকত, পাঁচ নামৰ ভকত বা পঙ্কসেৱাৰ ভকত। প্ৰথমে পঞ্চ সেৱাত দীক্ষা লৈ ক্ৰমে দশনাম, সদাচাৰী বা বিহাৰী আৰু শেষত সাধু হয়।
আনুষ্ঠানিকতা
কেৱল ধমৰ সাধনা ভিতৰত বা ৰাতি গোপনে হয় বাবে ইয়াক ভিতৰ সেৱা বা ভিতৰপীয়াও বোলে। এই সেৱা গভীৰতা বা নিজা আধ্যাত্মিক শীৰ্ষতাৰ বিচাৰত তিনিটা পৰ্যায়ৰ। যেনে- শলিতা লগোৱা, ডাঙৰীয়া সেৱা বা ডাঙৰীয়া সৱাহ আৰু বৰ সেৱা, সেৱাৰ অনুষ্ঠানত পূৰ্ণ স্বামী বা সাধুক ঈশ্বৰ অৱতাৰ কৃষ্ণ অথবা বুদ্ধৰ পৰ্যায়ৰ বুলি ধৰা হয়। সাধুৰ আসন ভিতৰ সেৱাত সৰ্বাত্ৰণ্য। তেওঁৰ সন্মুখত শলিতা চাকি এগছি থাকে। অমৃত বা নামলাও সজাই ৰখাৰ উপৰি গাহৰি বা কুকুৰাৰ মঙহ সিজাই সজাই উছৰ্গা কৰা হয়। সন্দেহ নাই যে এই ভিতৰসেৱা মূলতঃ আমুখী দেহবাদী বা দেহতত্ত্ববাণী অনুষ্ঠান। দেহৰ প্ৰতিটো অংগ-প্ৰত্যংগৰ সাধনা ইয়াত আছে। আনহাতে ভকত-ভকতনীৰ মান উচ্চ স্তৰলৈ যোৱাৰ লগে লগে বৰসেৱাত অংশ গ্ৰহণ যোগ্যতা অৰ্জন কৰে। এই বৰ সেৱাত সাধাৰণ ভকত-ভকতলীয়ে স্থান নাপায়। সাধাৰণ জাগতিক আৱৰণৰ পৰা মুক্তি অৰ্জন কৰা এই ভকতসকলে বৰ সেৱাত সম্পূৰ্ণ আৱৰণমুক্ত হৈ সেৱা আগবঢ়ায় বুলি জনা যায়।
আহোম ভিতৰসেৱা পৰীসকল নিজ মত অটল আৰু তেওঁলোকে নিজৰপৰম্পৰা অতি প্ৰাচীন বুলি বিশ্বাস কৰে। এওঁলোকে আই সকাম আৰু ডাঙৰীয়া সকাম কৰে। অতি আড়ম্বপূৰ্ণ ভাবে বৰ সেৱা বা বৰ সবাহ পাতে। অতি কমেও বিশ কলহ সাজ, একৈটা কুকুৰ, এটা গাহৰি উছৰ্গা কৰাৰ উপৰি চাকি জ্বলাই আৰিয়া ধৰি বিহাৰ উলিওৱা হয়। বৰ সেৱাত কৰণি সজাই লোৱা হয়। ভকত-ভকতনীসকলে সাঁজ আৰু মঙহৰ আঞ্জালৈ নাচে। সদাচাৰীসকলেও বিহাৰ আনে আৰু নাচে। ভিতৰ সেৱাৰ গোপন অনুষ্ঠানত ভকত-ভকতনীসকলে সম্পূৰ্ণ দিগম্বৰ হৈ নাচে বুলি জনা যায়।
অতি গোপনে কৰে বাবে এই সেৱাত অকল ভকত-ভকতনী বা দীক্ষিত সকলেহে অংশ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। অদীক্ষিত সকলৰ প্ৰৱেশ এই সেৱাত সম্পূৰ্ণ নিষেধ। ভিতৰ সেৱা অনুষ্ঠান প্ৰকৃততে তাই আহোমৰ পৰম্পৰাগত পুৰণি অনুষ্ঠান হয়নে নহয় সেই সম্পৰ্কে বিতৰ্কৰ অৱকাশ আছে। টাই আহোম সকলৰ মাজত প্ৰৱৰ্তিত থকা বৌদ্ধ-তান্ত্ৰিক নাইবা নিজা ধৰণৰ কোনো তান্ত্ৰিক অনুষ্ঠানৰ আচাৰ- নীতি সামৰি লৈ একাংশ বৈষ্ণৱ গুৰুৱে ধৰ্মক সম্প্ৰসাৰিত ৰূপ দিবলৈ কৰা প্ৰয়াসৰ ফলতে এনে ধৰণৰ ভিতৰ সেৱা জাতীয় অনুষ্ঠান টাই আহোমৰ মাজত প্ৰৱৰ্তিত হোৱা বুলি দৃঢ় অনুমান কৰাৰ থল আছে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
দে দে হমে আজাদী
দে দে হমে আজাদী অথবা সবৰমতী কে শান্ত হৈছে কভী প্ৰদীপে ৰচনা কৰা এটা ভাৰতীয় গীত। মহাত্মা গান্ধী আৰু তেওঁৰ অহিংস প্ৰকৃতিলৈ উচৰ্গিত এইটো এটা দেশপ্ৰেমমূলক গীত।  বলিউডৰ ছবি জাগৃতি (১৯৫৪)-ৰ এটা ছাউণ্ডট্ৰেক। গীতটোত কণ্ঠদান কৰিছিল আশা ভোছলে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:গীত