cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
বনলতা সেন (কবিতা)
বনলতা সেন বঙালী ভাষাৰ অতি জনপ্ৰিয় কবিতাসমূহৰ মাজত অন্যতম। কবিতাটোৰ ৰচয়িতা বিংশ শতাব্দীৰ আধুনিক বাঙালী কবি জীবনানন্দ দাস। এইটো প্ৰধানত এটি ৰোমান্তিক গীতি কবিতা হিচাবেই সমাদৃত। ১৯৯৯ খ্ৰীষ্টাব্দত কবিৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকীত ঢাকা চহৰৰ ১০০০ কলেজত পঢ়া ছাত্ৰক লৈ কৰা এটি সমীক্ষাত এইটো প্ৰকাশ পাইছে যে তেওঁলোকৰ সকলোৱেই (১০০ ভাগ) এই কবিতা সম্পৰ্কে অবগত আৰু ৯৮৮ জনেই এবাৰ হ'লেও এই কবিতাটো পঢ়িছে। তদুপৰি ২১৯ জনে নিৰ্ভুলভাৱে কবিতাটো মুখস্থ গাব পাৰে।
চিৰাং জিলা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:চিৰাং জিলা
বনলতা সেন (কবিতা)
ৰচনা-প্ৰকাশৰ ইতিহাস
জীবনানন্দ দাসৰ "বনলতা সেন" কবিতাটি প্ৰথম প্ৰকাশ কৰিছিল কবি বুদ্ধদেৱ বসুৱে তেখেতৰ কবিতাৰ আলোচনীত, পুহ মাহৰ ১৩৪২ সংখ্যাত (ডিচেম্বৰ, ১৯৩৫)। পিছত ১৯৪২ খ্ৰীষ্টাব্দত জীবনানন্দই তেখেতৰ প্ৰকাশিত তৃতীয় কাব্যগ্ৰন্থ 'বনলতা সেন'ত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। পৰৱৰ্তীকালত ১৯৫৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ মে মাহত প্ৰকাশিত জীবনানন্দ দাসৰ 'শ্ৰেষ্ঠ কবিতা' গ্ৰন্থতো এই কবিতাটো সংকলিত হয়। ইয়াৰ উপৰিও আবু চৈয়দ আয়ুব আৰু হীৰেন্দ্ৰনাথ মুখোপাধ্যায়ৰ যৌথ সম্পাদনাত ১৯৩৯ খ্ৰীষ্টাব্দত প্ৰকাশিত আধুনিক 'বাংলা কবিতা' শীৰ্ষক গ্ৰন্থতো কবিতাটো সংকলিত হৈছিল। কলকাতাৰ জাতীয় গ্ৰন্থাগাৰত সুৰক্ষিত পাণ্ডুলিপিসমূহৰ ১৯৩৪ খ্ৰীষ্টাব্দত চিহ্নিত ৮ নং বহীতো এই কবিতাটো আছে। গতিকে পাণ্ডুলিপি হিচাবে ১৯৩৪ খ্ৰীষ্টাব্দত কবিতাটো লিখা হৈছিল বুলি প্ৰতীয়মান হয়। এই সময়ত চিটি কলেজৰ টিউটৰৰ চাকৰি হেৰুৱাই নিবনুৱা জীবনানন্দই কলকাতাত নিঃসহায় অৱস্থাত দিন অতিবাহিত কৰিছিল। মাত্ৰ কেইবছৰমান আগেয়ে তেওঁৰ বিয়া হৈছিল। তেওঁ কোনোদিনে পত্নীসুখ নাপায়, পাব নোৱাৰিব বুলি নিশ্চিত হৈ গৈছিল। কবিতাটোৰ সঠিক লেখাক লৈ বিতৰ্ক আছে। কাৰণ ভিন-ভিন সংকলনত ভিন-ভিন ধৰণেৰে লিখা পোৱা যায়। অৱশ্যে সেয়া খুব এটা বেচি পাৰ্থক্য নহয়। তথাপি ভূমেন্ত্ৰ গুহৰদ্বাৰা সম্পাদিত পাণ্ডুলিপিৰ কবিতা শীৰ্ষক গ্ৰন্থত থকা লেখাটোক নিৰ্ভৰযোগ্য বুলি বিবেচনা কৰা হয়।
শিৰোনামা
আপাত দৃষ্টিত 'বনলতা সেন' এটি প্ৰেমৰ কবিতা য'ত বনলতা সেন নামৰ নাৰীগৰাকীৰ স্মৃতি ৰোমন্থন আছে। আৰম্ভণিৰ পৰাই পাঠকৰ মনত কৌতুহল হয় যে বনলতা সেন বাস্তবৰ কোনো এক নাৰী নে সম্পূৰ্ণ কল্পিত এটি কাব্যচৰিত্ৰ। এই কবিতাটোৰ তিনিটা স্তবকৰ প্ৰতিটোৰে শেষৰ শাৰীত বনলতা সেন নামৰ নাৰী গৰাকীৰ উল্লেখ আছে। বনলতা সেনৰ বাহিৰেও জীবনানন্দৰ কাব্যত বহুসংখ্যক নাৰী চৰিত্ৰৰ উপস্থিতি আছে। যেনে-শ্যামলী, সুৰঞ্জনা, সুচেতনা, সৰোজনী, শেফালিকা বোস, সুজাতা আৰু অমিতা সেন। ১৯৩২ খ্ৰীষ্টাব্দত লিখিত আৰু প্ৰায় অৰ্ধশতাব্দীকাল অগোচৰে থকা 'কাৰুবাসনা' নামৰ উপন্যাসত প্ৰথম 'বনলতা সেন' নামটো পোৱা যায়। তাৰোপৰি হাজাৰ বছৰ ধৰে খেলা কৰে, একটি পোৰোনো কবিতা আৰু বাঙালী পাঞ্জাবী মাৰাঠী গুজৰাটী শীৰ্ষক আৰু তিনিটি কবিতাত এই নামটো আছে। প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখ কৰিব পাৰি যে 'কাৰুবাসনা' উপন্যাসখন প্ৰথম প্ৰকাশিত হৈছিল ১৯৮৬ খ্ৰীষ্টাব্দত, কবিৰ মৃত্যুৰ বহুকালৰ পিছত। ইয়াৰ ভাৱ-ভাষা, অনবগুণ্ঠিত আত্মজৈবনিকতাই সেই সময়ৰ পাঠকৰ মনত বিশেষ কৌতুহলৰ সৃষ্টি কৰিছিল। বনলতা সেন কোনো ৰক্ত-মাংসৰ মানৱী নে নিতান্তই কল্পনাপ্ৰসূত কোনো কবিতা-নাৰী এই প্ৰশ্নটো অবাঞ্চিত নহ'লেও কিছু ৰহস্যৰ সুৰুঙা ৰৈ গৈছে। ২০০৭ খ্ৰীষ্টাব্দৰ জীবনানন্দৰ পাণ্ডুলিপি উদ্ধাৰ কৰোঁতা ড॰ ভূমেন্দ গুহই কবিৰ সাহিত্যিক টোকা গৱেষণা কৰি জনাইছে যে কবিৰ জীৱনলৈ প্ৰেম আহিছিল তাত কোনো সন্দেহ নাই। সাহিত্যিক টোকা বা লিটাৰেৰি নোটচত ওয়াই (Y) হিচাপে উল্লেখিত ছোৱালীজনীয়েই কবিৰ আকাংক্ষিত নাৰী। প্ৰকৃততে তাইৰ নাম শোভনা, কবিৰ এজন খুড়াক অতুলান্ত দাসৰ ছোৱালী, যাৰ ঘৰুৱা নাম বেবী। ১৯৩০ খ্ৰীষ্টাব্দত লাবণ্য দাসক বিয়া কৰোৱাৰ আগেয়ে এই ছোৱালীজনীৰ প্ৰতি যুৱক জীবনানন্দই গভীৰ অনুৰাগ অনুভৱ কৰিছিল। এখন উপন্যাসত এওঁক শশী নামেৰেও পোৱা যায়। শোভনাক লৈ জীবনানন্দৰ অনুৰাগ উন্নীত হৈছে অব্যক্ত প্ৰেমলৈ। লাবণ্য দাসৰ লগত দাম্পত্য জীৱন কিঞ্চিতমানো সুখকৰ নোহোৱাত এই প্ৰেম তীব্ৰতৰ হৈ ক্ৰমাৎ এক প্ৰকাৰ অনুভুতিলৈ পৰ্য্যবসিত হৈছিল।
গঠন আৰু ৰচনা কৌশল
নাতিদীৰ্ঘ ওঠৰ শাৰীৰ নিখুঁত স্থাপত্যৰ এই গীতিকবিতাত ছয়শৰীয়া তিনিটা স্তৱক আছে। প্ৰথম স্তৱকত কবিয়ে মূলতঃ নিজৰ কথা কৈছে। দ্বিতীয় স্তৱকত এক লহমাৰ বাবে দেখা পোৱা প্ৰিয় মুখখনৰ কথা আৰু তৃতীয় স্তৱকত কৈছে এটি সপোনৰ কথা। কবিতাটো জীবনানন্দ দাসৰ প্ৰিয় ছন্দ অক্ষৰবৃত্ত বা পয়াৰত ৰচিত। কিন্তু পৰ্ব বিন্যাসত সমতা ৰক্ষা কৰা হোৱা নাই। প্ৰথম স্তৱকৰ প্ৰতিটো শাৰী তিনি পৰ্বৰ, যাৰ মাত্ৰা বিন্যাস ৮+৮+৬। ৮ মাত্ৰাৰ একোটি পৰ্ব মাজভাগত থকাৰ কাৰণে এই স্তৱকৰ ছন্দবিন্যাসক মহাপয়াৰ পৰ্য্যায়ী বোলা হয়। দ্বিতীয় স্তৱকত বিভিন্ন শাৰীৰ পৰ্ব বিন্যাস বিভিন্ন ধৰণৰ। যেনে-৮+৮+২, ৪+৮+১০; ৮+৬, ৮+৮+১০; ৮+৪+৪+১০ আৰু ৮+৪+১০। তৃতীয় স্তৱকৰ পৰ্ব আৰু মাত্ৰা বিন্যাস এনেধৰণৰ ৮+১০, ৪+৮+৬; ৮+৪+১০, ৮+১০; ৮+৪+৮+৬ আৰু ৮+৮+৬। পয়াৰ বা অক্ষৰবৃত্তৰ এনেধৰণৰ সূত্ৰহীন ব্যৱহাৰ হোৱা স্বত্তেও কবিতাটোৰ সঙ্গীতময়তা অতুলনীয়। এই কাৰণে ভাৱ হয় যে শব্দবিন্যাস ইফাল সিফাল কৰি কবিতাটোৰ সঠিক পৰ্ববিন্যাস নিৰ্ণয় কৰা প্ৰয়োজন।
অৰ্থক্ৰম
কবিতাটোৰ প্ৰথম স্তৱকত কবিয়ে সহস্ৰ বছৰ ব্যাপী কৰা এক ক্লান্তিকৰ ভ্ৰমণৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে। তেওঁ সহস্ৰ বছৰ ধৰি পৃথিৱীৰ পথে পথে ঘূৰি ফুৰিছে কবিয়ে, যাৰ যাত্ৰা পথ সিংহল সমুদ্ৰৰ পৰা মালয় সাগৰ পৰ্য্যন্ত বিয়পা। তেওঁ গৈ উপস্থিত হৈছিল বিম্বিসাৰ অশোকৰ ধূসৰ জগতত। এনেকি আৰু দূৰৱৰ্তী বিদৰ্ভ নগৰতো তেওঁৰ উপস্থিতিৰ কথা জনাইছে কবিয়ে। এই পৰিব্যাপ্ত ভ্ৰমণে তেওঁক দিছে অপৰিসীম ক্লান্তি। এই ক্লান্তিময় অস্তিত্বৰ মাজত ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবে শান্তিৰ পৰশ লৈ উপস্থিত হৈছে বনলতা সেন নামৰ এক নাৰী। কবিয়ে কৈছে যে তেওঁ নাটোৰৰ বনলতা সেন।
কবিতাটোৰ দ্বিতীয় স্তৱকত বনলতা সেনৰ আচৰিত নান্দনিক বৰ্ণনা দিছে কবিয়ে। বনলতা সেনক কবিয়ে প্ৰত্যক্ষ কৰিছে অন্ধকাৰৰ মাজত। তাইৰ চুলিটাৰিৰ সম্পৰ্কত কবিয়ে লিখিছে- চুলি তাইৰ কোন কাহানিৰ বিদিশাৰ অন্ধকাৰ নিশাৰ দৰে। মুখাবয়বত প্ৰতিফলিত হৈছে শ্ৰাবস্তীৰ কাৰুকাৰ্য্য। গভীৰ সমুদ্ৰত মাস্তুল ভঙা জাহাজৰ দিশহাৰা নাবিকৰ এটি সেউজীয়া ঘাঁহেৰে পৰিপূৰ্ণ দালচেনীৰ দ্বীপ দৃষ্টিগোচৰ হোৱাৰ পাছত যি অনুভূতি হয়, সেই একে অনুভূতি বনলতা সেনক দেখি কবিৰো হৈছে। বনলতা সেনেও তাইৰ চৰাইৰ বাহৰ দৰে আশ্ৰয়ময় চকু দুটা মেলি জানিব খুজিছে, ইমান দিনে কবি ক'ত আছিল।
তৃতীয় স্তৱকত স্বগতোক্তিৰ দৰে মৃদু উচ্চাৰণত এটি সপোনৰ উন্মোচনৰ কথা শুনা যায়। কবিয়ে কৈছে, দিনৰ সমাপ্তিত গছৰ পাতত টুপ-টাপ নিয়ৰ সৰা শব্দৰ দৰে সন্ধ্যা নামে। দিনটো আকাশত উৰি থকা চিলনীয়ে ডেউকাৰ পৰা ৰ'দৰ গোন্ধ মচি পেলায়। এইসময়ত চৰাইবোৰৰ ঘৰলৈ উভতিবৰ বাবে খৰধৰ লাগে। এইসময়ত (যেন) নদীৰো ঘৰলৈ উভতিবৰ বাবে ব্যাকুলতা জাগে। অন্ধকাৰত মাত্ৰ কেইটামান জোনাকী জ্বলে। গোটেই দিনটোৰ সকলো জাগতিক লেন-দেন যেন সমাপ্ত হৈ গৈছে। গল্পৰ পাণ্ডুলিপিও তৈয়াৰ কৰা হৈ গৈছে; তেতিয়া (কেবল) অন্ধকাৰত বনলতা সেনৰ সৈতে মুখামুখিকৈ বহি গল্প কৰাৰ সময়।
সাহিত্যলোচনা
'বনলতা সেন' কবিতাটো সম্ভৱত: বিংশ শতাব্দীৰ আটাইতকৈ বহুল পঠিত কবিতা বিলাকৰ মাজৰ এটা। জীবনানন্দৰ বিৰুদ্ধে দুবোৰ্ধ্যতাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হোৱাৰ আগতেই কবিতাটো প্ৰকাশিত হৈছিল। অথচ শেষৰ ফালৰ কবিতাত যি দুৰ্গম সান্ধ্য ভাষা পৰিলক্ষিত হয় এই কবিতাও তাৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। কিন্তু এই কবিতাটোৰ অবয়ৱত এনেকুৱা এক দুৰ্লভ ৰোমান্তিকতা পৰিব্যাপ্ত হৈ আছে যিয়ে পাঠকক সহজেই আকৰ্ষণ কৰে। ফলত কবিতাটোৰ অন্তৰ্ভাষা লৈ চিন্তাৰ দুবিধাই সহজতে পাঠকৰ হৃদয়ত প্ৰশ্ৰয় লাভ নকৰে। সাধাৰণ পাঠকৰ বাবে ই নিতান্তই এক প্ৰেমৰ কবিতা হিচাবে সমাদৃত হৈছে। অথচ ইয়াৰ মূলভাৱত আছে সুগভীৰ ঐতিহাসিকতা।
পো'ৰ 'টু হেলেন'ৰ সৈতে সাদৃশ্য
এই কবিতাটোৰ বিভিন্ন আলোচনাত কোৱা হৈছে যে এড্‌গাৰ এলেন পো'ৰ 'টু হেলেন' (বাং: হেলেনৰ প্ৰতি) কবিতাটোৰ লগত 'বনলতা সেন' কবিতাটোৰ বিষয়্গত সাদৃশ্য আছে। য'ৰ পৰা এইটো প্ৰতীয়মান হয় যে জীবনানন্দ দাসে এই কবিতাটো পঢ়িয়েই 'বনলতা সেন' কবিতাটো ৰচনা কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। কিন্তু 'বনলতা সেন' আৰু 'টু হেলেন'ৰ মাজত যি মৌলিক পাৰ্থক্য আছে সেয়াও বিবেচনাৰ যোগ্য।
অনুবাদ
সেই পঞ্চাছৰ দশকৰ পৰা আৰম্ভ হৈ আজি পৰ্য্যন্ত নানানজনে 'বনলতা সেন' কবিতাটো বহুবাৰ অনুবাদ কৰিছে। প্ৰথম অনুবাদ কৰিছিল মাৰ্টিন কাৰ্কম্যানে, যাৰ কবিতা এটা সংকলনত গৃহীত হৈছিল। পৰৱৰ্তী কালত কবিয়ে নিজেই ইয়াৰ অনুবাদ কৰিছে। আৰু যিসকলে এই কবিতাটোৰ অনুবাদ কৰিছে সেইসকলৰ মাজত আছে-সনৎ ভাট্টাচাৰ্য, পুৰুষোত্তম লাল, শ্ৰামশ্ৰী দেৱী, ম্যাৰি ল্যাগো (তৰুণ গুপ্তৰ সহযোগত), চিদানন্দ দাসগুপ্ত, হায়াৎ চাইফ, মুকুল শৰ্মা, ক্লিনটন চিলি, আনন্দ লাল, সুকান্ত চৌধুৰী, ফয়জুল লতিফ চৌধুৰী, অনুপম বেনাৰ্জী, অঞ্জন বসু, ফখৰুল আলম, জো উইণ্টাৰ, অৰুণ চৰকাৰ, ডি কে বেনাৰ্জী, অমিতাভ মুখাৰ্জী আৰু জয়দেৱ ভট্টাচাৰ্য। অনুবাদসমূহ পাঠ কৰিলে অনুবাদকসকলৰ উপলব্ধিৰ ভিন্নতা আৰু অৰ্থোদ্ধাৰৰ ভিন্নতা পৰিলক্ষিত হয়। সুজিত মুখাৰ্জীয়ে তেখেতৰ  ট্ৰেঞ্চলেচন এজ ডিচ্‌কভাৰী (১৯৯৮) শীৰ্ষক গ্ৰন্থত ৬টা অনুবাদৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে । জীবনানন্দ দাসে মাৰ্টিন কাৰ্কম্যানকৃত অনুবাদৰ 'পাখিৰ নীড়েৰ মতো চোখ' (চৰাইৰ বাহৰ দৰে চকু) কথাটোৰ আক্ষৰিক অনুবাদত আপত্তি জনাইছিল। অধিকাংশ অনুবাদকে প্ৰথম ছত্ৰৰ (হাজাৰ বছৰ ধৰে আমি পথ হাঁটিতেছি পৃথিৱীৰ পথে) হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ব্যাপী পৃথিৱীৰ পথে পথে খোজকঢ়া ঘটনাক বৰ্তমান কাল হিচাবে অনুবাদ নাই কৰা। তৃতীয় স্তৱকৰ দুটি শাৰী (পৃথিৱীৰ সব ৰঙ নিভে গেলে পাণ্ডুলিপি কৰে আয়োজন/ তখন গল্পেৰ তৰে জোনাকীৰ ৰঙে ঝিলমিল)ৰ মৰ্মাৰ্থ ৰূপায়নত সফল নাই হোৱা অনেক অনুবাদক। 'পাণ্ডুলিপি কৰে আয়োজন' বা 'গল্পেৰ তৰে' কথাৰ অৰ্থ স্বতঃস্ফুৰ্ত নহয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:কবিতা শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্য
সৰ্থেবাৰী
সৰ্থেবাৰী বজালী জিলাৰ পূৱপ্ৰান্তত অৱস্থিত এখন নগৰ। ই অসম তথা উত্তৰ পূৱ ভাৰতৰ হস্ত নিৰ্মিত কাঁহৰ বাচন-বৰ্তনৰ বাবে বিখ্যাত। ইং ১৯৫৫ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে সৰ্থেবাৰীক এখন নগৰ ঘোষণা কৰে আৰু নগৰীয়া কাম কাজবোৰ নগৰ পালিকাৰ জৰিয়তে পৰিচালিত হয়।
ইয়াৰ উপৰি সৰ্থেবাৰী পাঁচ খেল গঞাগয়ৰহৰ পৰম্পৰা অনুযায়ী সৰ্থেবাৰীৰ ধৰ্মীয় সামাজিক উৎসৱ, সামাজিক উন্নয়নৰ কাম কাজ আদি সৰ্থেবাৰীৰ সমাজ ব্যৱস্থাৰ ৰীতি-নীতিৰ ভিত্তিত আজিকোপতি পালন কৰি আছে।
নামৰ উৎপত্তি
সৰ্থেবাৰী নামৰ উৎপত্তিঃ সৰ্থেবাৰী নামৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে থিৰাং কৈ কোৱাটো কঠিন। তথাপি কিছুমান জনশ্ৰুতি আৰু লোকপ্ৰবাদ সৰ্থেবাৰীৰ কিছুমান মানুহৰ মুখত শুনিবলৈ পোৱা যায়। তদুপৰি কেইজন মান বিজ্যোৎসাহী লোকৰ লিখনিৰ পৰাই 'সৰ্থেবাৰী নামৰ উৎপত্ত' সম্পৰ্কে কিতাপ পত্ৰত পোৱা যায়। সেইবোৰৰ পৰাই সৰ্থেবাৰী নামৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে কেইটিমান মত উল্লেখ কৰা হ'ল। শ্ৰীকাশীনাথ ডেকা বি,এ,-বি,টি, দেৱৰ 'এইখন সৰ্থেবাৰী' নামৰ কিতাপত উল্লেখ কৰা আছে। যেনে—
১/ কামৰূপৰ ৰজা কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাই কনৌজৰ ৰজা হৰ্ষবৰ্দ্ধনলৈ পটোৱা সুন্দৰ উপহাৰৰ ভিতৰত সৰ্থেবাৰীৰ কাঁহৰ সাজ-বাচনো আছিল বুলি ৰায়চাহাব কনকলাল বৰুৱাৰ কামৰূপৰ বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে। ভাস্কৰ বৰ্মাৰ দূত হংসবেগৰ লগত কামৰূপৰ পৰা বহুত শিল্পীও কনৌজলৈ গৈছিল। এই শিল্পীসকলৰ লগত সৰ্থেবাৰীৰ সতনাথ নামৰ এজন সুশ্ৰী আৰু সুঠাম দেহৰ কাঁহ শিল্পীও গৈছিল। তেওঁ কনৌজত কিছু বছৰ থাকি বৌদ্ধধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি বুঢ়া বয়সত নিজ গাঁৱলৈ ঘূৰি আহে। তেওঁৰ লগত কেইজন মান শিষ্যও আহে। সতনাথে বৌদ্ধধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি 'থেৰৰ' শাৰীত উটিছিল। যি সকল পুৰূষ-মহিলাৰ ধৰ্ম আচৰণৰ ফলত ইন্দ্ৰিয় স্থবিৰ বা স্থিৰ হৈছে, সেই সকলক 'থেৰ' বা 'থেৰী' বোলা হয়। সত্যনাথ আৰু তেওঁৰ লগত অহা শিষ্যসকলৰ উদ্দেশ্য আছিল- গাওঁখনৰ মানুহক বৌদ্ধ ধৰ্মত দীক্ষিত কৰা। গাঁৱৰ মানুহেও সতনাথ আৰু তেওঁৰ লগত অহা শিষ্য কেইজনক 'থেৰ' বুলিব ধৰিলে। সতনাথ আৰু তেওঁৰ লগত অহা 'থেৰ' সকল ইয়াত বাস কৰিবলৈ লোৱাৰ পিচৰ পৰাই গাঁওখনক মানুহে সত্ থেৰ বাৰী বুলি মাতিব ধৰিলে। এই সত্ থেৰ বাৰীয়েই কালক্ৰমত মানুহৰ মুখত পৰি সৰ্থেবাৰী হয়।
৩/ পুৰণি কালত সৰ্থেবাৰী অঞ্চলটি বৰ দ' আৰু জলাতন ঠাই আছিল। ইয়াৰ চাৰিওফালে থকা দ' ঠাইবোৰত 'সথ' বুলি এবিধ খাৰ জাতীয় বন পানীত বৰ বেছিকৈ হৈছিল। 'সথ' বন মানুহে পানীৰ পৰা তুলি আনি ৰ'দত শুকাই জুইত পুৰি তাৰ ছাইৰ পৰা খাৰ তৈয়াৰ কৰিছিল। আগৰ কালত নিমখৰ সলনি এই খাৰ মানুহে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়। সৰ্থেবাৰীৰ আশে পাশে থকা গাঁওবোৰৰ মানুহে এই গাঁওখনক 'সথৰ বড়ি' বুলি মাতিছিল। এই 'সথৰ বড়ি'ৰ পৰাই সৰ্থেবাৰী বোৱা বুলি ইয়াৰ এচাম লোকে মত পোষণ কৰে।
৪/ সেইদৰে ড° কৃষ্ণবল্লভ ডেকাৰ 'নৰকঃগণজীৱনৰ পৰা মৰাণ বিদ্ৰোহলৈ' নামৰ গ্ৰন্থত সৰ্থেবাৰী নাম সম্পৰ্কে এনেদৰে আছে সৰ্থেবাৰীৰ অৱস্থিতি আল্পাৰ পাৰত। এটি জনপ্ৰবাদ অনুসৰি সন্থাথেৰ নামৰ থেৰাবাদী বৌদ্ধ কাংস্যকাৰ এজনে উৎপাদন আৰু বিক্ৰীৰ উদ্দেশ্যে এই নদীৰ পাৰত শাল পাতিছিল। কাঁহ শিল্পৰ প্ৰাচীৰতাৰ বিষয়ে সন্দেহ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। এই শিল্পৰ উল্লেখ ব্ৰাহ্মণ গ্ৰন্থতো আছে। সন্থাথেৰ শাল পতা বস্তিয়েই কালক্ৰমত সৰ্থেবাৰী নাম পৰিগ্ৰহণ কৰে। কাঁহ শিল্পৰ জনপ্ৰিয়তা অৰি প্ৰাচীন। বৌদ্ধ ধৰ্মত এই শিল্প অতি অপৰিহাৰ্য। তেতিয়াৰে পৰা এতিয়ালৈ বৌদ্ধ বেপাৰীয়ে সৰ্থেবাৰীলৈ আহি কাঁহৰ বাচন-বৰ্তন নিয়া অব্যাহত আছে।
৫/ আনএটি জনশ্ৰুতামতে, পুৰণি কালত এই আঞ্চলত দক্ষসিংহ নামেৰে এজন পুৰণি কালত এই অঞ্চলত দক্ষসিংহ নামেৰে এজন ৰজা আছিল। তেওঁৰ ৰাজ্যখনৰ নাম সাৰথপুৰ আছিল। বহু বছৰ তেওঁৰ কোনো সতি-সন্ততি নাছিল। পিচত যেনিবা এজনী কন্যাৰ মুখ দেখিবলৈ পালে। দৈৱজ্ঞৰ গণনামতে কন্যাজনীৰ কাৰণে ৰজাৰ ছত্ৰ-ভঙ্গ যোগ হ'ব লাগে। গতিকে ৰজাই পাত্ৰ-মিত্ৰৰ উপদেশ নতে কন্যাজনী তামৰ পাত্ৰ এটাত ভৰাই আল্পা নদীৰে উটুৱাই দিলে। দৈবাৎ ফুলবাৰীত থকা 'মাইলেনী বুঢ়ী'য়ে নদীত গাধুবলৈ গৈ কন্যাজনী পাত্ৰ-সহ দেখা পাই ঘৰলৈ আনিলে। সন্তানহীনা মাইলেনী বুঢ়ীয়ে ঘটনাটো সণ্ঢালনি হোৱাৰ ভয়ত কম্যাজনী গোপনে ডাঙৰ দীঘল কৰিবলৈ ধৰিলে।
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হোৱা সৰ্থেবাৰী গাঁওখন পুৰণি কালৰ পৰাই কঁহাৰ শিল্পীসকলৰ বাসভূমি। অতীজৰ পৰাই এই গাঁওখন পাঁচটা খেলত বিভক্ত। যেনে — ১)আতাথেৰ খেল ২)তালুকদাৰথেৰ খেল ৩)কাজিথেৰ খেল ৪)তামোলীথেৰ খেল ৫)শালাকাঠিয়াথেৰ খেল। জনসংখ্যা বৃদ্ধি হৈ এই খেলবোৰৰ পৰা কিছুমান চুপা বা চুবুৰীৰ সৃষ্টি হয়। সৰ্থেবাৰী গাঁওখনত আগতে থকা ১৬টা চুপা বা চুবুৰীৰ ঠাইত এতিয়া ২০টা লৈ বৃদ্ধি হয়। এই চুপা বা চুবুৰীৰবোৰ হ’ল — ক)আতাথেৰ খেলৰ — ১)পূৰণ আতাথেৰ চুপা ২)নতুন আতাথেৰ চুপা ৩)যোগীৰবড়ী চুপা আৰু কিছুমান ডাবোৰ চুপাত বসবাস কৰি আছে। খ)তালুকদাৰ খেলৰ — ১)পূৰণ তালুকদাৰ চুপা ২)নতুন তালুকদাৰ চুপা ৩)ডাবোৰ চুপা ৪)যোগদ চুপা ৫)ওজাথেৰ ছুপা। গ)কাজিথেৰ খেলৰ — ১)কাজিথেৰ চুপা ২)যমথেৰ চুপা আৰু কাতিয়াথেৰ চুপা। ঘ)তামোলী থেলৰ — ১)তামোলী চুপা (তামোলী চুপাৰ পৰা কিছুমান মানুহ উঠি গৈ যোগীৰবড়ি চুপাত বসবাস কৰি আছে)। ঙ)শালাকাঠিয়াথেৰ খেলৰ — ১) শালাকাঠিয়াথেৰ চুপা ২)চৌধুৰী চুপা আৰু ৩)পাটোৱাৰীথেৰ চুপা।
এই চুপাবোৰৰ লগতে সৰ্থেবাৰীৰ পশ্চিম অংশত এটি মুছলিম চুপাও অতীতৰ পৰাই আছে। এওঁলোকে অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰাই সৰ্থেবাৰীৰ হিন্দু সমাজৰ লগত ভাই-ককাইৰ দৰে মিলিজুলি আজিও আছে। সম্প্ৰতি সৰ্থেবাৰীৰ মানুহৰ বসবাসৰ ঠাইৰ অভাৱ হোৱা বাবে এই চুপাবোৰৰ পৰা মানুহ উঠি গৈ বাপুজী নগৰ, শান্তিপুৰ, জ্যোতিনগৰ আৰু মিলন নগৰ নামেৰে নতুন ৪খন চুপাৰ সৃষ্টি হৈছে।
এতিয়া খেল আৰু চুপাবোৰৰ উৎপত্তিৰ কথা ১)আতাথেৰ খেল— আতাথেৰ খেলৰ মূল বুঢ়াটোৱেই সৰ্থেবাৰীৰ পুৰণি বুলি সেই খেলৰ কিছুমানলোকে ক’ব খোজে। এই খেলৰ মূল বুঢ়াটো সতানন্দ ভূঞা। এওঁৰ পুত্ৰ আতানন্দ ভূঞা। আতানন্দৰ দুই পুত্ৰ ক্ৰমে যথানন্দ ভূঞা আৰু সদানন্দ ভূঞা। বৰ্ত্তমানলৈ একাদশপিৰি চলি আছে। আতানন্দ ভূঞাৰ নামেৰে আতাথেৰ খেলৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি কয় যদিও কিছুমানে সদানন্দ ভূঞাৰ পৰাই হোৱা বুলি ভাৱে। মূল বুঢ়াজন কনৌজ, দাক্ষিণাত্য নাইবা বিহাৰৰ নৱদ্বীপৰ পৰা অহা বুলি প্ৰবাদ আছে।
নৱম পুৰুষ প্ৰানধন ভূঞা আৰু সুখৰাম ভূঞাৰ সময়ত আতাথেৰ খেল দুখন চুপা বা চুবুৰীত ভাগ হয়। যেনে— পুৰণ আতাথেৰ চুপা আৰু নতুন আতাথেৰ চুপা। আতাথেৰ খেলৰ বুঢ়াজনৰ দুই পত্নীৰ প্ৰথম পত্নীৰ ফালৰ পৰা পুৰণ আতাথেৰ চুপা আৰু দ্বিতীয় পত্নীৰ ফালৰ পৰা নতুন আতাথেৰ চুপাৰ সৃষ্টি হয়। এইদৰে আতাথেৰ খেল আৰু চুপা দুটাৰ উৎপত্তি হয়। আন এটি জনপ্ৰবাদ মতে আতাথেৰ খেলটো তিনিটা চুপাত বিভক্ত হৈছিল। আতাথেৰ খেলৰ বুঢ়াজনৰ দুজনী তিৰোতা আছিল। প্ৰথম তিৰোতাজনীৰ এজনী ছোৱালী আছিল। যোগীৰবড়ীৰ পথাৰত বহৰি গাঁৱৰ পৰা অহা বুঢ়া এজনে খেতি বাতি কৰি আছিল। বহৰিৰ বুঢ়াজনৰ মাত্ৰ এজন ল’ৰা। সেই ল’ৰাজনৰ লগত আতাথেৰ বুঢ়াৰ ছোৱালীজনী বিয়া দি দুয়ো বুঢ়াই মিতিৰ পাতিলে। সেই মিতিৰ সূত্ৰে বহৰিৰ বুঢ়াৰ ল’ৰাজন ইয়াতেই থাকিবলৈ লয় আৰু পিছত এই ঠাইখিনিয়ে পুৰণ আতাথেৰ চুপা হয়।
আতাথেৰ বুঢ়াৰ দ্বিতীয় পত্নীৰ ফালৰ ল’ৰা তিনিজন আছিল। তেওঁলোকে বিয়া বাৰু কৰাই অলপ আতৰত থাকিবলৈ ল’লে আৰু সেই ঠাইখিনি শেষত নতুন আতাথেৰ চুপা হ’ল। আকৌ কিছুবছৰ পিছত পুৰণ আতাথেৰ চুপাৰ মানুহৰ থকা ঠাইৰ নাটনি হোৱাত কেইঘৰমান মানুহ যোগীৰবড়িলৈ গৈ থাকিবলৈ লোৱাত যোগীৰবড়ি এটি চুপা হ’ল। অতীতত এজন যোগীয়ে এই ঠাইত যোগ সাধন কৰিছিল বাবে ঠাইখনক যোগীৰবড়ি বোলা হৈছিল। ২)তালুকদাৰ খেল— তালুকদাৰ খেলৰ প্ৰথম পুৰুষজন জগন্নাথ ভূঞা। ইয়াৰ তিনি পুৰুষৰ মনোহৰ আৰু মাধৱৰ সময়ত জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ ফলত ঠাইৰ নাটনি হোৱাত নতুন তালুকদাৰ চুপাৰ সৃষ্টি হয়। মাধৱ সৰ্থেবাৰীৰ পৰা বজালী অঞ্চললৈ গৈছিল। পিছত মাধৱৰ অৱস্থা বেয়া হোৱা বুলি জানি বৰ্ত্তমান ডাবোৰ চুপাত থাকিবলৈ লয়। সেই ঠাইখিনিত বৰ পিটনি আছিল, পানী জমা বোৱা ঠাই অৰ্থাৎ ডাব। সেইবাবে এই চুপাটো ডাবোৰ চুপা হয়। ভূঞা শব্দৰ অৰ্থ মাটিৰ গৰাকী। গতিকে জগন্নাথ ভূঞাৰ নামত যথেষ্ট মাটি আছিল। সেই মাটিখিনি মনোহৰৰ দুই ভাতৃৰ মাজত ভাগ হয়। নতুন তালুকদাৰ চুপাক যোগীৰবড়িৰ মাটিখিনি আৰু পুৰণ তালুকদাৰ চুপাক গোপাল বিগ্ৰহৰ নামত বৰ্ত্তমান সভাৰখোলাৰ এটি অংশ ভগাই লয়। তাৰ আগতে ভূঞাৰ পৰিৱৰ্ত্তে তালুদাৰ উপাধি হয়। খেলটোৰ মানুহখিনিয়ে তালুকদাৰ খিতাপ লাভ কৰাত এই খেলটো তালুকদাৰথেৰ খেল হয় আৰু চুপা তিনিটাও এইদৰে গঠন হয়। ৩)কাজিথেৰ খেল— জনশ্ৰুতিমতে কাজি (বিচাৰক) কোচ ৰজাৰ ৰাজ বিষয়া এজনৰ পৰিয়াল এই ঠাইলৈ কিবা কাৰণত আহি ইয়াত থাকিবলৈ লয়। তেওঁৰ নামেৰে এই খেলটোৰ নাম কাজিথেৰ খেল হয়। কাজিবুঢ়াৰ ভায়েক যম বুঢ়াই কিছু আতঁৰত গৈ কীৰ্ত্তনঘৰ আদি সাজি তাতে থাকিবলৈ লয় আৰু তেওঁৰ নামেৰে সেই চুপাটোৰ নাম যমথেৰ চুপা হয়। কাজিবুঢ়া থকা চুপাটো কাজিথেৰ চুপা আৰু কাজিথেৰ চুপাত কিবা কাৰণত মনমালিন্য ঘটি অলপ কাতি হৈ অৰ্থাৎ কাজিথেৰ চুপাৰ কাষতে কীৰ্ত্তন ঘৰ সাজি থাকিবলৈ লোৱা মানুহখিনিৰ ঠাইখনক ‘কাতিয়াথেৰ চুপা’ বোলা হ’ল। এইদৰে কাজিথেৰ খেল আৰু সেই খেলৰ চুপা তিনিটাৰ সৃষ্টি হয় বুলি মানুহৰ মুখত শুনা যায়। ৪)তামোলীথেৰ খেল— উজনিৰ পৰা ৰাজবড়ানন্দ নামৰ এজনলোক এই ঠাইলৈ কিবা কাৰণত আহিছিল। এওঁ তামোলী বংশৰ আদি পুৰুষ। এই খেলৰ নামেৰে চুপাটোৰ নামও তামোলী চুপা হয়। এই খেলৰ পৰা কেইঘৰমান যোগীৰবড়ি চুপাত বসবাস কৰি আছে। কিছুমানলোক বাপুজী নগৰ আৰু অন্য ঠাইলৈ গৈ বসবাস কৰি আছে। ৫)শালাকাঠিয়াথেৰ খেল— জনশ্ৰুতিমতে সৰ্থেবাৰী ৰাজহুৱা বৰ গোঁসাই ঘৰত বন্তী জ্বলোৱা সামগ্ৰী শলা, কাঠি যোগান ধৰিছিল বাবে এই বৰ গোঁসাই ঘৰৰ কাষৰ খেলটোক শালাকাঠিয়াথেৰ খেল বোলা হয়।
আন এটা জনশ্ৰুতি মতে ৰাইজৰ মেলৰ জটিল বিচাৰবিলাক গনতন্ত্ৰৰ ভিত্তিত মীমাংসা কৰিবলৈ দুই তিনি বিধৰ ৰং কৰা শালাকাঠি কিছুমান যোগান ধৰিছিল। ৰাইজৰ মেলত দুই তিনিটা মতামত আহিলে এই শালাকাঠিৰ একোটা ৰং একোটা মতৰ বাবে ঘোষণা কৰি কাঠিতুলিবলৈ কয় মুখিয়ালজনে। যিটো ৰঙৰ কাঠি সংখ্যাত বেছি হ’ব সেই মতকে সিদ্ধান্ত কৰি মেল বা বিচাৰৰ ৰায় দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছিল। এনেদৰে শালাকাঠি যোগান ধৰি মেল বিচাৰ কৰা মুখিয়াল জনৰ খেলটোক মানুহে শালাকাঠি যোগান ধৰাথেৰ খেল শেষত গৈ শালাকাঠিয়াথেৰ খেলত পৰিণত হৈছিল। এই মতটো সৰ্থেবাৰীৰ বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ্, সাহিত্যিক প্ৰয়াত লোহিত ডেকা দেৱৰ পৰা জনা গৈছিল। শালাকাঠিয়াথেৰ খেলৰ মূল বুঢ়াজন হ’ল ‘বাহুৰাম’। দীনবন্ধু চৌধুৰীৰ সংকলিত ‘বাহুৰামৰ বংশাৱলী’ ত উল্লেখ কৰা আছে। আহোম ৰজা স্বৰ্গদেউ শিৱ সিংহৰ ৰাজত্ব কালত (১৭৭৪—১৭৪৪ খৃষ্টাব্দ) শালাকাঠিয়াথেৰ খেলৰ ‘বাহুৰামৰ’ বংশৰ সিন্ধুৰাম মাটি জৰিপৰ কামত নিযুক্ত হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰা তেওঁক পাটোৱাৰী বোলা হৈছিল। তেওঁৰ পাছত সিন্ধুৰামৰ সতি-সন্ততি সকলেও পাটোৱাৰী উপাধিৰে পৰিচিত হয় আৰু তেওঁলোকে বাস কৰা এলেকাটোক ‘পাটোৱাৰীথেৰ চুপা’ বোলা হৈছিল। সিন্ধুৰামৰ জৰিপৰ কামত দক্ষতাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে স্বৰ্গদেউ শিৱ সিংহৰ পৰা এটি নামঘৰ স্থাপন আৰু পৰিয়ালৰ বসতিৰ বাবে কৰ বিহীন মাটিও লাভ কৰিছিল। বৰ্ত্তমান সৰ্থেবাৰীৰ সভাৰখোলাৰ পশ্চিম সীমাত থকা নামঘৰটোক কেন্দ্ৰ কৰি সিন্ধুৰাম পাটোৱাৰীৰ সতি-সন্ততি সকল সেই মাটিতে বাস কৰি আছে আৰু তাৰ পূৰ্বে তেওঁলোক ‘পাটোৱাৰীথেৰ চুপা’ত বসবাস কৰি আছিল। শিৱ সিংহৰ পৰা মাটি লাভ কৰাৰ পাছত সিন্ধুৰাম পাটোৱাৰীৰ নাতি-পুতিসকলৰ বাসস্থান তালৈ স্থানান্তৰিত কৰিছিল। কিন্তু শান্তিৰাম পাটোৱাৰীয়ে (এইজন শান্তিৰাম পাটোৱাৰী কবিৰাজ শান্তিৰাম পাটোৱাৰী নহয়) পাটোৱাৰীথেৰ চুপাৰ পৰা স্থানান্তৰিত হোৱা নাছিল। তেওঁৰ নাতি পুতি সকল এতিয়াও পাটোৱাৰীথেৰ চুপাতে বাস কৰি আছে। বাহুৰামৰ বংশধৰ জীউৰাম কঁহাৰে কাঠেৰে নিৰ্মিত এটা বাঘৰ ভিতৰত তেওঁ নিজে কাঁহৰ এজোৰ ভোৰতাল এনে ভাৱে স্থান কৰা হৈছিল যে, সেই বাঘটো লৰাই দিলে আচল বাঘে গিৰ্জনি কৰা যেন শুনা গৈছিল। এনে অমূল্য সম্পদটি আহোম স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহক প্ৰদান কৰা হৈছিল। কঁহাৰৰ সেই নৈপুণ্যতাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই জীউধন কঁহাৰক বৰমাৰ ওচৰৰ যমুনাট্টাৰীত ১০০ পুৰা নিস্পিখেৰাজ মাটি আৰু চৌধুৰী উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা জীউধন চৌধুৰীৰ সতি-সন্ততিসকলে ‘চৌধুৰী’ বুলি পৰিচিত হোৱাৰ লগতে তেওঁলোকে বসবাস কৰা এলেকাটোক চৌধুৰী চুপা বোলা হয়। অতীজৰ পৰা এনেদৰে সৰ্থেবাৰীৰ পাঁচোটা খেল আৰু চুপা বা চুবুৰীবোৰৰ সৃষ্টি হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:বজালী জিলা
সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা
সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা (Satya Prasad Baruah; ১৯১৯-২০০১) অসমৰ এগৰাকী নাট্যকাৰ, অভিনেতা, নাট পৰিচালক, নাট সমালোচক হোৱাৰ লগতে এজন সাহিত্যিক, নিবন্ধকাৰ, সাংবাদিক আৰু নাট্য তত্ত্বৰ বিশিষ্ট গৱেষক আছিল। ডেকা বয়সতে তেখেতে নাটকত অভিনয় আৰম্ভ কৰাৰ লগতে লিখিবলৈও লয়। গুৱাহাটীৰ "সুন্দৰ সেৱী সংঘ"ৰ জৰিয়তে তেখেতে নাটকত মহিলা অভিনেত্ৰীৰ প্ৰৱেশত আগভাগ লৈছিল। "শিখা" (১৯৫৭) আৰু "জ্যোতিৰেখা" (১৯৫৮) নাটকেৰে তেখেতে চৰ্চালৈ আহে। তেখেতে ১৯৭৮ চনত অসম চৰকাৰৰ সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰিছিল। তেখেতে জীৱনকালত প্ৰায় বিশখন মৌলিক নাটক, শিশু ৰচনা, মঞ্চতত্ত্বৰ ৰচনা, অনুবাদ নাটক আদি লিখি গৈছে।
চমু জীৱনী
১৯১৯ চনৰ ২৯ অক্টোবৰত মিজোৰামৰ আইজলত জন্মগ্ৰহণ কৰা সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাৰ পিতৃ আছিল গুৰু প্ৰসাদ বৰুৱা আৰু মাতৃ আছিল পদ্মৰেখা বৰুৱা। ১৯৩৮ চনত কটন কলেজৰ পৰাই অৰ্থনীতিত অনাৰ্চসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাই লগে লগে ওকালতি শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। পিচত শিক্ষা শেষ কৰি আদালতলৈ যায় যদিও ওকালতিৰ কামৰ পৰা বিদায় লয়। জীৱন জীৱিকাৰ কথা চিন্তা কৰি বৰুৱাই মাতৃৰ স্মৃতিত পদ্ম প্ৰকাশ নামেৰে এটি প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠান মুকলি কৰে। উক্ত প্ৰতিষ্ঠানটোৰ পৰাই কেইবাখনো আপুৰুগীয়া গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰি উলিয়াই। ১৯৪৮ চনত বৰুৱাই অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ত অনুষ্ঠান কাৰ্যবাহী হিচাপে প্ৰথমে চৰকাৰী চাকৰিত যোগ দিয়ে। ১৯৬৫ চনলৈকে ৰেডিঅ’ত কাম কৰি সেই বছৰতে অসম চৰকাৰ তথ্য আৰু জনসংযোগ বিভাগৰ যুটীয়া সঞ্চালক ৰূপে যোগদান কৰি ১৯৭০ চনত বিভাগটোৰ সঞ্চালকো হয়। ১৯৭২ চনত সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সঞ্চালক ৰূপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰি ১৯৭৪ চনত চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লয়।
গুৱাহাটীৰ কুমাৰ ভাস্কৰ নাট্য মন্দিৰৰ লগত ওতপ্ৰোতভাবে জড়িত থকা সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাই অসমীয়া ৰক্ষণশীল সমাজত নাৰীক পুৰুষৰ লগত অভিনয় কৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰ ফলস্বৰূপে নাটক সমূহত নাৰী-পুৰুষ সমানে অভিনয় কৰিবলৈ সুবিধা পায়। তদুপৰি সাংবাদিক হিচাপে তেখেতে চাইক্ল’ৰমা নামৰ এটি শিতান লৈ “দ্যা আছাম ট্ৰিবিউন” কাকতত ১৯৭৬ চনৰ পৰা মৃত্যুৰ আগলৈকে নাটক সমালোচনা কৰাৰ লগতে দৈনিক অসম, দি নৰ্থ-ইষ্ট ক্লেৰিয়ন, নতুন দৈনিক, আজিৰ অসম, প্ৰকাশ, দৈনিক জনমভূমি আৰু বিভিন্ন আলোচনীত বিভিন্ন সাংস্কৃতিক দিশত আলোকপাত কৰে। তেখেতে অনাতাঁৰ যোগে পাঁচশ খনতকৈ অধিক নাটকত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। সত্যপ্ৰসাদ বৰুৱাই লিখা "ধৰালৈ যিদিনা নামিব সৰগ" নাটকখন আছিল অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'যোগে প্ৰচাৰ হোৱা (৬ জুলাই, ১৯৪৮) প্ৰথম অসমীয়া অনাতাঁৰ নাটক। তেখেত সংস্কৃত, প্ৰাকৃত আদি প্ৰাচীন ভাৰতীয় ভাষাৰ নাটসমূহৰ উপৰিও বঙালী, পঞ্জাবী, হিন্দী আদি ভালেসংখ্যক ভাৰতীয় আধুনিক ভাষাৰ নাটক অধ্যয়ন কৰিছিল। সেই সমূহৰ বিষয়ে সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাই গ্ৰন্থ, প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰি অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ ভৰাঁল চহকী কৰি থৈ গৈছে। তদুপৰি তেওঁ গ্ৰীক, নৰৱেজিয়ান, ইংৰাজী, ৰুছ আদি ভাষাৰ নাটক অধ্যয়ন কৰি সেইসমূহ অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰি অসমৰ নাট্যপ্ৰেমী ৰাইজক উপকৃত কৰিছিল। ১৯৭৮ চনত তেখেতে ইডিপাছ নাটকত কৰা অভিনয়ৰ বাবে সৰ্বভাৰতীয় সমালোচক সংস্থাৰ "শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা বঁটা" লাভ কৰিছিল।
প্ৰায় ছটা দশক ধৰি অসমৰ নাট্য জগতখনৰ সৈতে নিবিড়ভাবে জড়িত অসমৰ আধুনিক নাট্য আন্দোলনৰ পিতৃ স্বৰূপ নাট্যপ্ৰভাকৰ সত্য প্ৰসাদ বৰুৱাৰ ২০০১ চনৰ ২৬ জুন তাৰিখে জীৱন নাটৰ সামৰণি পৰে।
সাংস্কৃতিক কৰ্মৰাজী
পূৰ্ণাঙ্গ নাটক
চুটি নাট/ একাংক সংকলন উল্লেখযোগ্য যে ভাস্বতীখন ভাৰতৰ সকলো ভাষালৈ অনুবাদ কৰাৰ বাবে নেশ্বনেল বুক ট্ৰাষ্টে গ্ৰহণ কৰিছে।
নাটিকা
উপন্যাস/গল্প/কবিতা
মননশীল ৰচনা
কেটুবাহ
কেটুবাহ (/kɛtuːˈvɑː/; হিব্ৰু: כְּתוּבָּה) হৈছে ইহুদীসকলৰ বিবাহ চুক্তি। ইয়াক পৰম্পৰাগত ইহুদী বিবাহৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ বুলি গণ্য কৰা হয়, আৰু ইয়াত কইনাৰ সম্পৰ্কত দৰাৰ অধিকাৰ আৰু দায়িত্বৰ ৰূপৰেখা দাঙি ধৰা হয়। আধুনিক ব্যৱহাৰত কেটুবাহৰ কোনো চুক্তিবদ্ধ আৰ্থিক মূল্য নাই আৰু ইজৰাইলৰ বাহিৰে ইয়াক আন দেৱানী আদালতে খুব কমেইহে বলবৎ কৰে।
সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা
সাংস্কৃতিক কৰ্মৰাজী
পূৰ্ণাংগ নাট অনুবাদ/অভিযোজনা/ৰূপান্তৰ
কেটুবাহ
ইতিহাস
বেবিলনৰ তালমুদৰ মতে, কেটুবাহ চিমিয়ন বেন চেটাচে প্ৰণয়ন কৰিছিল যাতে এজন পুৰুষে নিজৰ পত্নীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰাটো সহজ কথা নহয়। এই আইনখনত এজন পুৰুষৰ পত্নীয়ে বিবাহ বিচ্ছেদ হ’লে বা তেওঁৰ পূৰ্বৰ স্বামীৰ মৃত্যু হ’লে সাধাৰণতে তেওঁৰ সম্পত্তিৰ পৰা আহৰণ কৰা নিৰ্দিষ্ট ধন লাভ কৰিব লাগিব।
সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা
সাংস্কৃতিক কৰ্মৰাজী
মঞ্চতত্ত্ব
কিশোৰ আৰু শিশু সাহিত্য
কেটুবাহ
ইতিহাস
কেটুবাহৰ পৰিমাণটোৱে পত্নীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰাৰ কথা চিন্তা কৰা স্বামীৰ বাবে নিৰুৎসাহজনক কাম কৰিছিল: পত্নীক দিব পৰাকৈ তেওঁৰ হাতত সেই ধনৰাশি থাকিব লাগিব। স্বামীয়ে অন্য ধৰণে প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিলে পুৰুষৰ কুমাৰী কইনাৰ প্ৰতি ন্যূনতম বাধ্যবাধকতা হ’ল ২০০ ৰূপৰ ডেনাৰিয়া, যাক প্ৰধান (বা যৌতুক মূল্য) বুলি জনা যায়, আৰু বিধৱা বা বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা মহিলাক বিয়া কৰোৱা পুৰুষৰ বাবে ১০০ ৰূপৰ ডেনাৰিয়া। এইটো সম্পূৰ্ণৰূপে এজন পুৰুষৰ সম্পত্তিৰ পৰা দিয়া হৈছিল যদিহে তেওঁৰ জীৱনকালত তেওঁৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়, বা তেওঁৰ পূৰ্বেই মৃত্যু হয়। ওবদিয়া বাৰ্টেনুৰাৰ মতে, সদায় টাইৰিয়ান মুদ্ৰাৰ ওজনৰ ১⁄৮, (যিটো টাইৰিয়ান মুদ্ৰাৰ প্ৰতি ২০০ চেকেলৰ বিপৰীতে মাত্ৰ ২৫টা আছিল) অংশ কুমাৰীৰ কেটুবাহত বন্ধকত ৰাখিব লাগে, যিটো ২০০ প্ৰাদেশিক ৰূপৰ ডেনাৰিয়াৰ সমতুল্য। টাইৰিয়ান মুদ্ৰাত ২৫ চেকেল শাৰীৰিক ওজনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কুমাৰীৰ কেটুবাহৰ ন্যূনতম পৰিমাণ আছিল ৫০৪ গ্ৰাম মিহি ৰূপ।
সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা
সাংস্কৃতিক কৰ্মৰাজী
বিবিধ সম্পাদনা
কেটুবাহ
প্ৰত্নতাত্ত্বিক আৱিষ্কাৰ
দ্বিতীয় শতিকাৰ মৃত সাগৰৰ ওচৰত বাস কৰা বাবাথাৰ কেতুবাহ ১৯৬০ চনত চিঠিৰ গুহাত আৱিষ্কাৰ কৰা হয়।
সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা বিজয়ী
কেটুবাহ
প্ৰত্নতাত্ত্বিক আৱিষ্কাৰ
কায়ৰো গেনিজাত অন্যান্য পাণ্ডুলিপিৰ লগতে দুশৰো অধিক কেটুবাহ আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। ষষ্ঠ আৰু ১৯ শতিকাৰ ভিতৰৰ আৰু বহুতো সাধাৰণ লিখনীৰে গঠিত যদিও ইয়াৰ বিশদ বিৱৰণ দিবলৈ মাইক্ৰ'গ্ৰাফী আৰু আলোকসজ্জাৰ দৰে সজ্জাগত যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা উদাহৰণ আছে।
আইন
কেটুবাহৰ বিষয়বস্তু মূলতঃ দুমুখীয়া চুক্তি যিয়ে ইহুদী স্বামীৰ পত্নীৰ বিপৰীতে হালাখা (ইহুদী আইন)ৰ দ্বাৰা বিভিন্ন প্ৰয়োজনীয়তাক আনুষ্ঠানিক কৰি তোলে। ইহুদী স্বামীয়ে কেতুবাহত নিজৰ ওপৰত এই বাধ্যবাধকতা লয় যে তেওঁ পত্নীক তিনিটা ডাঙৰ বস্তু যোগান ধৰিব: কাপোৰ, খাদ্য আৰু দৈহিক সম্পৰ্ক, আৰু লগতে তেওঁৰ ক্ষেত্ৰত যদি বিবাহ বিচ্ছেদ হয় তেন্তে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত পৰিমাণৰ নগদ ধন দিব। কেটুবাহত বন্ধকত দিয়া প্ৰধান মূল্য হৈছে কুমাৰীৰ ক্ষেত্ৰত ২০০ জুজ আৰু অন্যথা বিধৱা, ধৰ্মান্তৰিত বা বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা মহিলা ইত্যাদিৰ ক্ষেত্ৰত ১০০ জুজ।
ইহুদী আইন অনুসৰি কেটুবাহ ধ্বংস হৈ গ'লে, হেৰাই গ'লে বা অন্যথা উদ্ধাৰ কৰিব নোৱাৰা হ'লে পত্নীয়ে একেলগে থাকিবলৈ নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰে। এনে ক্ষেত্ৰত দ্বিতীয়খন কেতুবাহ গঠন কৰা হয় (যাক কেতুবা দে'ইৰকেছা বোলা হয়), আৰু এইখন দ্বিতীয়খন কেটুবাহ বুলি ইয়াৰ আৰম্ভণিৰ বাক্যাংশত উল্লেখ কৰা থাকে।
মিছনা আৰু তালমুদ বাভলিত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে যে "কোহানিমৰ বেথ-দিনে" তদাৰক কৰিব যে বাট-কোহেনৰ কেটুবাহত বাটৰ পৰিস্থিতিত চাৰিশ জুজৰ পৰিমাণ (দুশ জুজৰ মানক পৰিমাণৰ পৰা বৃদ্ধি) এটা বিবাহ বিচ্ছেদৰ বিল হিচাপে দিয়া হ'ব আৰু এই বৃদ্ধিটো কোহেনক দিবলগীয়া ভিত্তি ধন হিচাপেহে লিখা হৈছিল, বোনাছ হিচাপে নহয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বিবাহ
এমাজন (কোম্পানী)
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ আমাজ’ন ডট কম হৈছে পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ বহুজাতিক ই-বাণিজ্য প্ৰতিষ্ঠান। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চিয়াট্টল, ৱাচিংটনত। প্ৰথমে নিজৰ ৱেবচাইটৰ যোগেদি কিতাপ বিক্ৰীৰে নিজৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰা আমাজ’ন ডট কমে পাছলৈ চফটৱেৰ, গেমছ, ইলেকট্ৰনিকচ সঁজুলি, এম পি থ্ৰী ডাউনলোড, ঘৰুৱা আচবাব, গহণা আদি সকলো প্ৰকাৰৰ বস্তু নিজৰ ৱেবচাইটত উপলভ্য কৰে। এমাজ’নে ই-কিতাপ (ই-বুক) পঢ়িবলৈ কিণ্ডল নামৰ সঁজুলি বিধ মুকলি কৰে। তদুপৰি আমাজ’ন ডট কমৰ এচিয়াৰ দেশসমূহৰ বাবে ক্লাউড তথ্য সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাও আছে (Cloud Based Storage)।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত প্ৰতিমাহে প্ৰায় ৬৫ নিযুত মানুহে আমাজ’ন ডট কমৰ পৰা বজাৰ কৰে, বৰদিনৰ সময়ত এই পৰিসংখ্যা আৰু অধিক বৃদ্ধি হোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
অৱস্থানসমূহ
আমাজ’নৰ কাৰ্যালয়সমূহ, গ্ৰাহক সেৱা কেন্দ্ৰসমূহ আৰু চফ্টৱেৰ বিকাশ কেন্দ্ৰসমূহ উত্তৰ আমেৰিকা, লেটিন আমেৰিকা, ইউৰোপ, আফ্ৰিকা আৰু এচিয়াৰ বিভিন্ন স্থানত আছে।
মুখ্য কাৰ্যালয়সমূহ
কোম্পানীটোৰ গোলকীয় মুখ্য কাৰ্যালয় চিয়াট্টলৰ "চাউথ লেক ইউনিয়ন"ত আছে। আনহাতেদি ইয়াৰ ইউৰোপীয় মুখ্য কাৰ্যালয় আছে লাক্সেমবাৰ্গৰ ৰাজধানী লাক্সেমবাৰ্গ মহানগৰীত। তদুপৰি আমাজ’নৰ মায়ামি আৰু ফ্ল’ৰিডাত দুটা কাৰ্যালয় আছে।
চফ্টৱেৰ বিকাশ কেন্দ্ৰসমূহ
যদিও আমাজ’নৰ চফ্টৱেৰ বিকাশৰ অধিকাংশ কাম চিট্টলতে হয় তথাপিও গোটেই বিশ্বজুৰি আমাজ’নৰ কেইবাটাও চফ্টৱেৰ বিকাশ কেন্দ্ৰ আছে। এইসমূহ আমাজ’নৰ অধীনস্থ সংস্থা এ2জেডে তদাৰক কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৱেবছাইট
ইউনাইটেড পিপলছ পাৰ্টি লিবাৰেল
ইউনাইটেড পিপলছ পাৰ্টি লিবাৰেল (United People's Party Liberal) চমুকৈ ইউপিপিএল ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ এটা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দল। দলটো বিশেষকৈ অসমৰ বড়োলেণ্ড অঞ্চলত সক্ৰিয়। ২০১৫ চনৰ ৫ আগষ্ট তাৰিখে দলটি গঠন কৰা হৈছিল। উৰ্খাউ গৌড়া ব্ৰহ্ম ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি আছিল। দলটিৰ মুখ্য কাৰ্যালয় কোকৰাঝাৰ জিলাৰ মৱিদাৰ খ'ৰ'ত (হাতীমাতা) অৱস্থিত।  ২০১৫ চনৰ বড়োলেণ্ড ক্ষেত্ৰীয় পৰিষদৰ পৰিষদীয় নিৰ্বাচনত ইউপিপিলয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল যদিও এটা সমষ্টিতো জয়ী হব পৰা নাছিল। ২০২০ চনৰ পৰিষদীয় নিৰ্বাচনত ইউপিপিএলয়ে ১২খন আসনত জয়ী হয়। ১০খন আসনত জয়ী ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু ১খন আসনত জয়ী গণ সুৰক্ষা পাৰ্টিৰ সহযোগত ইউপিপিএলে পৰিষদ দখল কৰে আৰু  ইউপিপিএলৰ বৰ্তমান সভাপতি প্ৰমোদ বড়োয়ে বড়োলেণ্ড ক্ষেত্ৰীয় পৰিষদৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী সদস্য পদত অধিষ্ঠিত হয়।
ইতিহাস
ইউপিপিএল ২০১৫ চনৰ ৫ অক্টোবৰ তাৰিখে গঠন কৰা হৈছিল। পূৰ্বতে পিপলছ কৰ্ডিনেশ্বন ফৰ ডেমক্ৰেটিক ৰাইট (পিচিডিআৰ) আছিল। জাতি, ধৰ্ম বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে জনকল্যাণৰ বাবে কাম কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে দলটো গঠন কৰা হৈছিল। বড়ো সাহিত্যিক আৰু সাংসদ উৰ্খাউ গৌড়া ব্ৰহ্ম ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি আছিল।
চিহ্ন
ইউপিপিএলৰ পতাকা তিনিবৰণীয়া। ইয়াৰ ওপৰত হালধীয়া, মাজত বগা আৰু তলত সেউজীয়া। পাৰ্টিৰ চিহ্নটো ট্ৰেক্টৰ আৰু ই বগা অংশৰ মাজত অৱস্থিত।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনৈতিক দল
শকুনি
শকুনি (Shakuni) হৈছে ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পত্নী গান্ধাৰীৰ ভায়েক আৰু দুৰ্যোধন ৰজাৰ মোমায়েক। শকুনি বেচি সময় হস্তিনাপুৰত থাকি দুৰ্যোধনৰ মন্ত্ৰিত্ব কৰে। তেওঁ উলূক আৰু বৃকাসুৰৰ পিতৃ তথা আৰশীৰ স্বামী আছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
কুলেন্দু পাঠক
ড° কুলেন্দু পাঠক (জন্ম: ১ জানুৱাৰী, ১৯৪৩) এগৰাকী অধ্যাপক, গৱেষক, বিজ্ঞানী, শিক্ষাবিদ, নিবন্ধকাৰ, বক্তা আৰু প্ৰশাসক। তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন উপাচাৰ্য্য আৰু কটন মহাবিদ্যালয়ৰ (এতিয়া বিশ্ববিদ্যালয়) পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল। তেওঁ অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ প্ৰাক্তন সাধাৰণ সম্পাদক আৰু সভাপতি আৰু ভলিউণ্টেৰী হেল্‌থ এছ'চিয়েশ্বন অৱ ইণ্ডিয়াৰো প্ৰাক্তন সভাপতি আছিল।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
১৯৪৩ চনৰ ১ জানুৱাৰী তাৰিখে কামৰূপ জিলাৰ নগৰবেৰাত কুলেন্দু পাঠকৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম হৰেন্দ্ৰনাথ পাঠক আৰু মাতৃ প্ৰভাৱতী পাঠক। তেওঁৰ জন্ম ঠাইখন ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰত আৰু কামৰূপ জিলাৰ দক্ষিণ পশ্চিম প্ৰান্তত অৱস্থিত হোৱা বাবে গোৱালপাৰা চহৰৰ লগতহে বেছি সম্পৰ্ক আছিল। তেওঁৰ জন্মৰ সময়ত পিতৃ গোৱালপাৰা হাইস্কুলৰ হিন্দী শিক্ষক আছিল। তেওঁৰ মাতৃয়েও সেইসময়ত প্ৰাথমিক স্কুল এখনত শিক্ষকতা কৰিছিল।
শিক্ষা
কুলেন্দু পাঠকৰ শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ হৈছিল নগৰবেৰাৰ পাঠশালা স্কুলখনত। ১৯৫৮ চনত নগৰবেৰা হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ শ্বিলঙৰ ছে'ইণ্ট এডমাণ্ডছ্ কলেজত নামভৰ্তি কৰিছিল। ইয়াৰ পৰা আই এছ চিত উত্তীৰ্ণ হৈ কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰিছিল। কটন কলেজৰ পৰা পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৬৬ চনত পাঠকে ইংলেণ্ডৰ বাৰ্মিংহাম বিশ্ববিদ্যালয়লৈ গৱেষণাৰ বাবে যায়  আৰু ১৯৬৯ চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ  গৱেষণাৰ বহল ক্ষেত্ৰখন  আছিল “পদাৰ্থৰ বুনিয়াদী কণা আৰু বল।”
কৰ্মজীৱন
তেওঁ নগৰবেৰা হাইস্কুলত শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। তেখেত প্ৰাগজ্যোতিষ কলেজত প্ৰবক্তা বিচাপে ১৯৬৪ চনত যোগদান কৰে। ১৯৬৫ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত যোগদান কৰে আৰু ইয়াৰ পৰাই ২০০০ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। মধ্যৱৰ্তী কালত তেওঁক কেবাটাও উচ্চতৰ পদবীৰ বাবে যোগ্য বিবেচনা কৰা হৈছিল যদিও কটন কলেজৰ শিক্ষকতা এৰি তেনেবোৰ পদ গ্ৰহণ নকৰিলে। মাত্ৰ তিনি বছৰৰ বাবে অসম বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তি আৰু পৰিৱেশ পৰিষদ প্ৰতিষ্ঠা কালত ডেপুটেশ্যনত কাম কৰিছিল। ২০০২ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য হিচাপে যোগদান কৰে আৰু ২০০৮ চনলৈ সেই পদতে থাকি সেৱা আগ বঢ়ায়।
অনান্য পদবীসমূহ
তেখেত গুৱাহাটী তাৰকাগৃহ, আঞ্চলিক বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ, গুৱাহাটী, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ উচ্চ অধ্যয়ন প্ৰতিষ্ঠান,  অসম বিজ্ঞান প্ৰযুক্তি আৰু পৰিৱেশ পৰিষদ আদি প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰিকল্পনাৰ জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক বিকাশৰ লগত জড়িত আছিল।
বৈবাহিক জীৱন
১৯৭২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত উমেশ চন্দ্ৰ চৌধাৰীৰ কন্যা গীতিমণি চৌধাৰীৰ লগত তেখেত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেখেতৰ কন্যা সন্তানদ্বয়ৰ নাম হ'ল দোলা পাঠক আৰু উমা তালুকদাৰ।
প্ৰকাশিত পুথি
শিক্ষা, বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণ, বিজ্ঞান, পৰিবৈশিক সমস্যা আৰু অনান্য বিষয়ৰ ওপৰত তেখেতৰ যথেষ্টসংখ্যক প্ৰকাশিত প্ৰবন্ধ আছে। ৰেডিও আৰু দৃশ্য-শ্ৰাব্য মাধ্যমেৰেও তেওঁ বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণত বিশেষ ভূমিকা লৈছিল। প্ৰান্তিক আলোচনীৰ লগত তেখেত জন্মকালৰে পৰা জড়িত আৰু এতিয়াও তেখেতে নিয়মিতভাৱে এই আলোচনীত লিখি আছে। চেণ্টিনেল, আচাম ট্ৰিবিউন, আজিৰ অসম, বুধবাৰ আদি কাকতত তেখেতৰ প্ৰবন্ধ-পাতি নিয়মিতভাৱে প্ৰকাশ হৈছিল। তেখেতৰ প্ৰকাশিত কিতাপ কেইখনমানৰ নাম তলত দিয়া হ’ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমৰ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানী
অভয়ম
অভয়ম (Shelter; আশ্ৰয়) হৈছে ১৯৯১ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন মালায়লম ভাষাৰ শিশু চলচ্চিত্ৰ। শিশু চলচ্চিত্ৰ সমাজ, ভাৰতৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এই ছবিখনৰ কাহিনী ৰচনা কৰে শিবু চক্ৰবৰ্তীয়ে আৰু পৰিচালনা কৰে শিৱমে। ছবিখনৰ মূল ভূমিকাকেইটা ৰূপায়ণ কৰে মধু, পাৰ্বতী জয়ৰাম, মাষ্টাৰ তৰুণ কুমাৰ, আৰু বেবী অম্বালীয়ে। ছবিখন হিন্দী ভাষাত মেঁ ফিৰ আওংগা নামেৰে ডাব কৰি মুক্তি দিয়া হয়।
ছবিখনৰ কাহিনী
আঠবছৰীয়া বিনু এটা প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি আকৃষ্ট কলাত্মক ভাৱৰ ল'ৰা। তাৰ মাক-দেউতাকে কিন্তু তাক বান্ধোনৰ মাজত ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰে। বিনুৱে তাৰ দৈনিক কাম-কাজবোৰ কৰোঁতে নিজকে সময়ৰ দাস যেন পায়। সি তাৰ ককাদেউতাক আৰু তেওঁৰ গাঁওখনৰ কথা ভাবি মনত শান্তি পায়। এদিন বিনু ঘৰৰপৰা পলাই যায়। যাত্ৰাপথত সি বহুধৰণৰ মানুহ লগ পোৱাৰ লগতে ৰোমাঞ্চকৰ অভিজ্ঞতাৰ সম্মুখীন হয়। অৱশেষত সি নিজৰ গন্তব্যস্থান ককাদেউতাকৰ গাঁওখনত উপস্থিত হয়গৈ।
পুৰস্কাৰ
অভয়ম ছবিখনে তলত উল্লিখিত পুৰস্কাৰসমূহ লাভ কৰে:
টুপীমূৰীয়া বান্দৰ
টুপীমূৰীয়া বান্দৰ (Capped Langur) উত্তৰ-পূব ভাৰতত সচৰাচৰ দেখা পোৱা এবিধ বান্দৰৰ প্ৰজাতি । এই বান্দৰৰ প্ৰজাতিটো বিশ্বৰ অন্যান্য দেশ যেনে, বাংলাদেশ, নেপাল, ভূটান, চীন, আৰু ম্যানমাৰতো পোৱা যায়। টুপীমূৰীয়া বান্দৰৰ প্ৰধান বসতিস্থল চিৰসেউজীয়া বনাঞ্চল।
শ্ৰেণীবিভাজন
টুপীমূৰীয়া বান্দৰৰ চাৰিটা উপ-প্ৰজাতি চিনাক্ত কৰা হৈছে
বিৱৰণ
টুপীমূৰীয়া বান্দৰ দিনত চৰে আৰু গছৰ পাত খাই জীয়াই থাকে । ই সাধাৰণতে এটা বা তাতোধিক মতা প্ৰাণী আৰু বহুতো মাইকী প্ৰাণীৰে গঠিত সৰু দলত বাস কৰে।
স্থিতি তথা সংৰক্ষণ
টুপীমূৰীয়া বান্দৰক ভাৰতীয় বন্যপ্ৰাণী আইনত প্ৰথম অনুসূচী (Schedule I) ৰ জীৱ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। এই প্ৰাণীবিধ মূলত: ঝুম খেতি, বনাঞ্চল ধ্বংস, চোৰাং চিকাৰ ইত্যাদি কাৰণত সংকটৰ মুখামুখি হৈছে ।
বহি:সংযোগ
শ্ৰেণী:বান্দৰ
জোৰোণ
জোৰোণ হৈছে বিয়াৰ এদিন বা দুদিনৰ আগতে দৰাঘৰৰ মানুহে কইনা ঘৰলৈ গৈ কইনাক সেন্দূৰ, আ-অলঙ্কাৰ, কাপোৰ-কানি আদি প্ৰদান আৰু পৰিধান কৰোৱাৰ মাংগলিক অনুষ্ঠান। নামনি অসমত জোৰোণক 'তেল ভাৰ' দিয়া বুলিও কোৱা হয়। জোৰোণৰ সম্ভাৰত কাপোৰ-কানিৰ উপৰি আইনা, ফণী, তামোল-পাণ, দুটা মাটিৰ ঘট (ঘটৰ ভিতৰত আৰৈ চাউল, তামোল-পাণ আদি থাকে। ঘটৰ মুখত থাকে আমডালি আৰু বাহিৰত থাকে এঁৱা সূতাৰ মেৰণ আৰু সেন্দূৰৰ মেৰণ আৰু সেন্দূৰৰ ফোঁট), পাটী এটা, মাহ-হালধি, গাঁঠীয়নৰ টোপোলা, দুশৰাই তামোল (নামনিত এটা তামোলৰ থোক), এটা মাছ, দুযোৰ তামোল-কটাৰী আদি থাকে।
দৰাঘৰে জোৰোন দিবলৈ আহি কইনা ঘৰৰ পদূলি মুখ পোৱাৰ লগে লগে কইনাৰ মাকৰ সৈতে কইনা ঘৰৰ আয়তীসকলে উৰুলি-জোকাৰেৰে দৰাঘৰক আদৰিবলৈ ওলাই আহে। পদূলিমুখৰ কলতলত দৰাৰ মাক (মাকৰ আৱৰ্তমানত দৰাৰ কোনো নিকটাত্মীয় মহিলাই জোৰোণ দিবলৈ যায়) আৰু কইনাৰ মাক, দুই-বিয়নীয়ে, তামোল-পাণৰ শৰাই তিনিবাৰকৈ সলনা-সলনি কৰে। কইনাৰ মাকে দৰাৰ মাকক তিনিবাৰ বিচনীৰে বিচি সাৱতী ধৰি ৰভাতলীলৈ লৈ যায়। ৰভাতলীৰ মৰলৰ (বিয়াৰ ঘট স্থাপন কৰিবলৈ পিঠাগুৰি আদিৰে মাটিত অঁকা চক্ৰাকাৰ নক্সা) সোঁফালে দৰাঘৰীয়াৰ বাবে আছুতীয়াকৈ থোৱা দলিচাত আটায়ে বহে। দৰাঘৰে অনা ঘট দুটাত মৰলত থয় আৰু ঘটৰ ভিতৰৰ চাউল উলিয়াই পাটীৰ ওপৰত চতিয়াই দিয়ে। ইয়াৰ পাছত কইনাঘৰৰ আয়তীসকলে ওৰণি-বাৰণি দি কইনাক ৰভাতললৈ উলিয়াই আনে। দৰাঘৰে আনা পাটীত বহুৱাই লৈ দৰাৰ মাকে কইনাক কাপোৰ-কানি, অলংকাৰ আদি উলিয়াই দিয়ে। এইখিনিতে আয়তীসকলে প্ৰসঙ্গ বিয়ানাম, জোৰানাম আদি গাই ৰং-ৰহইচ কৰে। দৰাৰ মাকে কইনাৰ মূৰত আঙঠি (সাধাৰণতে সোণৰ) এটা ধৰি গোন্ধ তেল বাকে আৰু ফণি এখন পাতি তিনিবাৰকৈ কইনাৰ শিৰত তলৰ পৰা ওপৰলৈ সেন্দূৰ দিয়ে। তাৰ পাছত আ-অলংকাৰ আদি পিন্ধায়। জোৰোণ পিন্ধোৱাৰ অন্তত কইনাই দৰাঘৰৰ বয়োজেষ্ঠ্যসকলৰ আঁঠু লৈ সেৱা কৰি মান ধৰে। দৰাপক্ষই লৈ যোৱা মাহ-হালধি, গাঁঠিয়নৰ টোপোলা, ধৰম ঘট আৰু দৈৰ সৰু ঘট এটা কইনাক চোৱাই দৰাঘৰলৈ ঘূৰাই অনাৰ নিয়ম। কইনাঘৰে দৰাৰ বাবে জোৰোণৰ দিনাই কাপোৰ এসাঁজ দিয়াৰ পৰম্পৰা আছে। সাধাৰণতে জোৰোণ আগবেলাই যোৱাৰ নিয়ম যদিও আজিকালি ঠাইবিশেষে জোৰোণ পাছবেলাও যায়।
দৰা-ঘৰীয়া সকলে কন্যাঘৰলৈ জোৰণ আৰু তেলভাৰ লৈ কন্যাঘৰলৈ যায়। কোনো কোনোৱে টেকেলি দিয়া তেল ভাৰো বোলে। জোৰণত থাকে কন্যাৰ সাজপাৰ, আ-অলংকাৰ, আৰু খাদ্য সামগ্ৰী; যেনে:- দৈ, জলপান, গুড় আৰু গাখীৰ লগতে চাউল, তেল, নিমখ আদি নিয়া হয়। এটা টেকেলিত ভৰ্ত্তিকৈ পানী আৰু তামোল পাণৰ শৰাই। জোৰণ দিবলৈ দেউতাক, দদায়েক  আদি যায়। জোৰণৰ দল গৈ কন্যা ঘৰৰ পদূলিৰ তোৰণৰ মুখত উপস্হিত হোৱাৰ লগে লগে কন্যাঘৰে আদৰিবলৈ আহে- এখন তামোল পাণৰ শৰাই লৈ। লগতে এখন কাপোৰেৰে ঢাকি বিচনা পাৰি দিয়ে। দৰা ঘৰে শৰাই আগবঢ়ায়। দৰা ঘৰৰ শৰাই খন আৰু কন্যাঘৰৰ শৰাই খন তিনিবাৰ সলনা-সলনি কৰি আদৰি লৈ গৈ ৰভাৰ তলত দৰা ঘৰৰ বাবে আছুতিয়াকৈ ৰখা ঠাইত বহুৱায়। দৰাঘৰে ভৰা চাউল থকা দুটা মাটিৰ ঘট বা টেকেলি উলিয়াই পাতি থৈ দিয়া মৰলৰ ভিতৰতে থয়। উৰুলি দি চাউল ছটিয়াই পাটী পাৰি দিয়াৰ পাছত পাটীত ভিতৰৰ পৰা কইনাক উলিয়াই আনি বহুৱায়। জোৰণৰ সামগ্ৰী দৰা ঘৰে উলিয়াই দিয়ে। লগতে দৰা ঘৰৰ নিয়া দুযোৰ তামোল কটাৰী, গাঁঠিয়ন আৰু মাহ- হালধিও উলিয়াই দিয়ে। পানী ছটিয়াবৰ বাবে নিয়া সৰু টেকেলি দুটাৰ এটা কন্যাক চোৱাই ওভোটাই নিয়ে। দৰাঘৰৰ মাটিৰ চাকিগছ দৰাঘৰৰ তেলেৰেই জ্বলাই দিয়ে। ঘটৰ চাউলেৰেই দোলনি সজায়। আৰু তাৰ পাছত কইনাক দৰা ঘৰে দি পঠোৱা জোৰণৰ কাপোৰ-কানি, আ-অলংকাৰ পিন্ধায়। আকৌ কন্যাঘৰৰ পৰা দৰাঘৰলৈ সাজ-কাপাৰ, নোৱনী কাপোৰ - চাদৰ, গামোচা, চুৰিয়া আদিও দিয়ে। তাৰ পাছত জা- জলপান খোৱাই জোৰণ দিবলৈ যোৱা দলটিক বিদায় দিয়ে। পদূলি মুখলৈকে আগবঢ়ায় দিয়ে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:বিবাহ
বীৰপাল
বীৰপাল চুতীয়া ৰাজ্যৰ প্ৰথম ৰজা। তেওঁক ভীষ্মক ৰজাৰ বংশধৰ বুলি কোৱা হয়। ৰজা বীৰপালে সোৱনশিৰি নৈৰ কাষত থকা সোণাশিৰি পাহাৰত যাঠি ঘৰ চুতীয়া মানুহৰ ওপৰত ৰাজত্ব কৰিছিল। বীৰপালৰ ৰাণীৰ নাম আছিল ৰূপৱতী। বীৰপাল অপুত্ৰক আছিল। ৰাণী ৰূপবতীয়ে পুত্ৰসন্তান লাভ বাৰে ধনৰ দেৱতা কুবেৰক আৰাধনা কৰিছিল। কুবেৰে বীৰপালৰ বেশত বাণীক দেখা কৰিলে। তেওঁলোকৰ মিলনৰ ফলত ৰাণী গৰ্ভৱতী হ'ল।
কুবেৰে বীৰপালক সপোন - দেখুৱাই কলে যে পিছদিনা পুৱা বীৰপালে এজোপা নিৰ্দিষ্ট গছৰ তললৈ গ'লে কিছুমান ধন - সম্পদ পাব আৰু সেই সম্পদ যত্ন কৰি ৰাখি পূজা কৰিব। সেই সম্পদ আনব হাত হ'লে ৰাজ্য আনে কাঢ়ি ল'ব। বীৰপালে সোনকালে পুত্ৰসন্তান লাভ কৰিব বুলি কুবেৰে জনালে। পিছদিনা সেই গছজোপাৰ তললৈ গৈ সঁচাকৈয়ে বীৰপালে কিছু সম্পদ পালে।
সম্পদৰ ভিতৰত আছিল এখন তৰোৱাল এখন ঢাল আৰু তাৰ এটা সোণৰ মেকুৰী। বীৰপালে কুবেৰে দিয়া সম্পদখিনি যত্নসহকাৰে সংৰক্ষণ কৰিলে। তাৰ কিছুদিন পিছত ৰূপৱতীয়ে এটা পুত্ৰসন্তান লাভ কৰিলে। এই পুত্ৰজনৰ নাম ৰাখিলে গৌৰীনাৰায়ণ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:চুতীয়া ৰাজবংশ
উৎপলকুমাৰ বসু
উৎপলকুমাৰ বসু বঙালী ভাষাত হাংৰি আন্দোলনৰ প্ৰখ্যাত কবি আৰু গল্পকাৰ। অধ্যয়নপুষ্ট মন আৰু অভিজ্ঞতাৰে লিখা তেওঁৰ কবিতাবোৰে উত্তৰ-আধুনিক বঙালী কবিতাক এক অনন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:হাংৰি আন্দোলন শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
ভোৰতাল
অসমৰ লোকবাদ্যসমূহৰ মাজত কাহ ধাতুৰে তৈয়াৰী ধন বাদ্যবোৰৰ ভিতৰত ভোৰতাল অন্যতম। এই বাদ্য দুখন সমান বৃত্তাকাৰ কাঁহেৰে সজা হয় য’ত মাজ অংশ অৱতল কৰি ক্ষূদ্ৰ আকাৰৰ এডাল ৰছী লগোৱোৰ সুবিধা থাকে। ভোৰতালৰ ওজন সাধাৰণতে ২.৫ কিলোগ্ৰামৰ পৰা ৬.৫ কিলোগ্ৰাম পৰ্যন্ত হয় আৰু বহলে প্ৰায় ৪৫ ছেমিৰ পৰা ৬০ ছেমিলৈ থাকে । বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ তাল যেনে খঞ্জৰী বা খঞ্জৰীকা, খুটি তাল, পাতি তাল, মন্দিৰা তাল, ৰামতাল আদিৰ মাজত ভোৰতালৰ আকাৰেই সকলোতকৈ ডাঙৰ আকৃতিৰ হয়। এই তালক সেয়ে বৰতাল বা  ব্ৰহ্মতাল বুলিও জনা যায় । ভূট তাল ভোৰতালৰ আন এক নাম। ভূটান, তিব্বত আদিত বৌদ্ধসংগীতত ভোৰতালৰ লেখীয়া বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ দেখি অনুমান কৰা হয় যে এই বাদ্য ভূটানৰ পৰা আমদানি কৰা হৈছিল । right|thumb|250px|[[নামঘৰত গায়ন-বায়নৰ দ্বাৰা ভোৰতাল বজোৱা দৃশ্য]]
ব্যৱহাৰ
বৈষ্ণৱৰ নাম-কীৰ্তন, ওজাপালি, থিয় নাম, পাল নাম, চেওঁ চাপৰি নাম প্ৰভৃতি পৰিৱেশনত ভোৰ তাল আৱশ্যকীয় অংগ। থিয় অথবা পাল নামত একোজনা বাদকে কেইবাজোৰো ভোৰ তাল একেলগে বজায় ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ বাদ্যযন্ত্ৰ
ভূগোল
ভূগোল (ইংৰাজী :- Geography গ্ৰীক ভাষাৰ γεωγραφία - geographiaৰ পৰা, যাৰ অৰ্থ "পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠভাগৰ বৰ্ণনা" ) হৈছে ভূমি, ইয়াৰ বৈশিষ্ট, বাসিন্দাসকল, আৰু পৃথিৱীৰ পৰিঘটনাসমূহৰ অধ্যয়ন কৰা বিজ্ঞানৰ ভাগ । ইংৰাজী শব্দটোৰ পোনপটীয়া অৰ্থ হ'ব "পৃথিৱীৰ বিষয়ে লিখা বা বৰ্ণনা কৰা"। "geography" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰথম ব্যক্তিজন আছিল ইৰেট'স্থেনিছ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৭৬-১৯৪)। ভূগোলৰ গৱেষণাৰ চাৰিটা পৰম্পৰাগত ভাগ হৈছে প্ৰকৃতি আৰু মানৱ পৰিঘটনাৰ বিশ্লেষণ, ভূমি অধ্যয়ন (স্থান), মানুহ-ভূমিৰ সম্পৰ্কৰ অধ্যয়ন, আৰু ভূ বিজ্ঞানৰ গৱেষণা । আধুনিক ভূগোলে বিভিন্ন বিষয় সামৰি লৈ পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ বাসিন্দা বা প্ৰকৃতিৰ জটিলতাক বুজিবলৈ চেষ্টা কৰে- কেৱল বস্তুটো কি সেয়াই নহয় কিন্তু সালসলনিৰ মাজেৰে কিদৰে আজিৰ ৰূপ পালে সেই সকলো। ভূগোলক "বিশ্বৰ বিষয়" আৰু "মানুহ আৰু ভৌতিক বিজ্ঞানৰ মাজৰ সেতু" বুলিও অভিহিত কৰা হৈছে। ভূগোলক মানৱ ভূগোল আৰু ভৌতিক ভূগোল এই দুটা বহল ভাগত ভগোৱা হৈছে  ।
ভাগ সমূহ
ভূগোলক দুটা প্ৰধান ভাগত ভগোৱা হৈছে।
প্ৰাকৃতিক ভূগোল বা ভৌতিক ভূগোল
প্ৰাকৃতিক ভূগোল বা ভৌতিক ভূগোলৰ মূল বিষয়বস্তু হ'ল - পৃথিবীৰ বিভিন্ন অংশ আৰু সেইবোৰৰ গঠন, উপাদান আদিৰ বিষয়ে আৰু প্ৰাকৃতিক সমস্যা সমূহৰ ব্যাখ্যা, আলোচনা আদি কৰা হয়। ই প্ৰধানকৈ ভূ-মণ্ডল বা লিথ'স্ফিয়েৰ বা ছিয়াল বা ওপৰৰ স্তৰ, জলমণ্ডল, বায়ুমণ্ডল, ভূপৃষ্ঠ, আৰু গোলকীয় উদ্ভিদ জগত আৰু প্ৰাণী জগতৰ (জীৱমণ্ডল) গঠন, আৰ্হি, আৰু এইবোৰৰ সমস্যা আৰু সমাধানৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে।
প্ৰাকৃতিক ভূগোল বা ভৌতিক ভূগোলক অসংখ্য বিশাল উপভাগত ভগাব পাৰি, এইবোৰৰ কিছুমান হ'ল:
মানৱ ভূূগোল
ভূগোলৰ এটা প্ৰধান ভাগ হৈছে মানৱ ভূগোল। ইয়াত মূলতঃ মানুহ আৰু পৰিৱেশৰ আন্তঃসম্পৰ্কৰ ভৌগোলিক  অধ্যয়ন কৰা হয়। মানৱীয় কাম কাজক কেন্দ্ৰ কৰি ভূগোলৰ এইটো শাখাৰ জন্ম হৈছে। জাৰ্মান ভূগোলবিদ ফ্ৰেডৰিক ৰাটজেলক মানৱ ভূগোলৰ পিতৃ বুলি কোৱা হয়।
জনসংখ্যা ভূগোল
ভূগোলৰ যি শাখাত কোনো এখন ঠাই বা ৰাষ্ট্ৰৰ জনসংখ্যা, জনসংখ্যাৰ গাঠনি, জনসংখ্যাৰ বৃদ্ধিৰ হাৰ, জন্ম-মৃত্যুৰ হাৰ, লিংগ অনুপাত, সাক্ষৰতা আদিবোৰ পুংখানুপুংখ ভাৱে অধ্যয়ন কৰা হয়, ভূগোলৰ সেই শাখাটোকে জনসংখ্যা ভূগোল বোলে।
প্ৰশাসন ভূগোল
শ্ৰেণী:ভূগোল
লক্ষীপুৰ
লক্ষীপুৰ (IPA: ˈlækɪˌpʊə) (Lakhipur) অসমৰ কাছাৰ জিলাত অৱস্থিত এখন ঠাই।
ইতিহাস
লক্ষীপুৰ নামটোৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে প্ৰধানকৈ দুটা ধাৰণা প্ৰচলিত। প্ৰথমটোৰ মতে এই নামটো হিন্দুসকলৰ ঐশ্বৰ্যৰ দেৱী লক্ষ্মীৰ পৰা আহিছে। দ্বিতীয়টো ধাৰণা অনুসৰি ইয়াত ৰাজত্ব কৰা প্ৰখ্যাত ডিমাছা ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ পৰা ঠাইখনৰ নামটো লক্ষীপুৰ হ'ল।
ভৌগোলিক বিৱৰণ
ভৌগোলিকভাৱে লক্ষীপুৰ 24.8°N, 93.02°W. ত অৱস্থিত। সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ইয়াৰ গড় উচ্চতা প্ৰায় ২২ মিটাৰ (৭২ফুট)
আন্তঃগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি লক্ষীপুৰৰ মুঠ জনসংখ্যা ৯৭০৮ জন। ইয়াৰে ৪৯৭৬ জন পুৰুষ আৰু ৪৭৩২ গৰাকী মহিলা। মুঠ জনসংখ্যাৰ ১৬% ছয় বছৰৰ অনুৰ্ধৰ।
লক্ষীপুৰৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬০%। ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ পৃথককৈ ক্ৰমান্বয়ে ৬৭% আৰু ৫২%।
যাতায়ত ব্যৱস্থা
আলিপথ-
ৰে'লপথ: শিলচৰৰ পৰা লক্ষীপুৰ হৈ মণিপুৰলৈ এটা মিটাৰ গজ লাইন পাৰ হৈ গৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:কাছাৰ জিলা
অপাৰ্থিৱ গোলক
অপাৰ্থিৱ গোলক (Virtual Globe) হৈছে পৃথিৱী বা আন এখন জগতৰ ত্ৰিমাত্ৰিক (3D) ছফ্টৱেৰ মডেল বা প্ৰতিনিধিত্ব। ভাৰ্চুৱেল গ্ল'বে ব্যৱহাৰকাৰীক দৰ্শন কোণ আৰু অৱস্থান সলনি কৰি ভাৰ্চুৱেল পৰিৱেশত মুক্তভাৱে ঘূৰি ফুৰাৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰে। প্ৰচলিত গোলকৰ তুলনাত অপাৰ্থিব গোলকত পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠৰ বহুতো ভিন্ন দৃশ্য প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ অতিৰিক্ত ক্ষমতা থাকে। এই দৃষ্টিভংগীসমূহ ভৌগোলিক বৈশিষ্ট্য, মানৱসৃষ্ট বৈশিষ্ট্য যেনে পথ আৰু অট্টালিকা, বা জনগাঁথনিগত পৰিমাণৰ বিমূৰ্ত উপস্থাপন সম্ভৱ।
১৯৯৭ চনৰ ২০ নৱেম্বৰত মাইক্ৰ’ছফটে এনকাৰ্টা ভাৰ্চুৱেল গ্ল’ব ৯৮ৰ ৰূপত অফলাইন অপাৰ্থিব গোলক মুকলি কৰে, তাৰ পিছত ১৯৯৯ চনত কচমিৰ ত্ৰিমাত্ৰিক বিশ্ব ভূচিত্ৰাৱলী মুকলি কৰে। প্ৰথম বহুলভাৱে প্ৰচাৰিত অনলাইন অপাৰ্থিৱ গোলক আছিল নাছা ৱৰ্ল্ডউইণ্ড (২০০৪ চনৰ মাজভাগত মুক্তি পোৱা) আৰু গুগল আৰ্থ (২০০৫ চনৰ মাজভাগ)।
প্ৰকাৰসমূহ
অপাৰ্থিৱ গোলকসমূহ অধ্যয়ন বা নেভিগেচনৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি (জিপিএছ ডিভাইচৰ সৈতে সংযোগ কৰি) আৰু ইয়াৰ উদ্দেশ্য অনুসৰি ইয়াৰ ডিজাইন যথেষ্ট ভিন্ন হয়। পৃথিৱীৰ দৃশ্যগতভাৱে সঠিক উপস্থাপন চিত্ৰিত কৰিব বিচৰাসকলে প্ৰায়ে উপগ্ৰহৰ ছবি চাৰ্ভাৰ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু কেৱল ঘূৰ্ণন কৰাই নহয়, জুমিং আৰু কেতিয়াবা দিগন্ত হেলনীয়াও কৰিবলৈ সক্ষম। বহু সময়ত এনে ভাৰ্চুৱেল গ্ল’বসমূহে বিশ্বৰ যিমান পাৰি সত্য প্ৰতিনিধিত্ব প্ৰদান কৰাৰ লক্ষ্য ৰাখে, য’ত বিশ্বব্যাপী অতি বিশদ স্তৰলৈকে আঁকোৱালি লয়। যেতিয়া এইটো হয়, আন্তঃপৃষ্ঠত প্ৰায়ে মানৱসৃষ্ট বৈশিষ্ট্যসমূহ উজ্জ্বল কৰিবলৈ সৰলীকৃত চিত্ৰাঙ্কিত আৱৰণ এটা প্ৰদান কৰাৰ বিকল্প থাকে, যিহেতু এইবোৰ ফটোগ্ৰাফিক আকাশী দৃশ্যৰ পৰা স্পষ্ট হোৱাটো বাধ্যতামূলক নহয়। উপলব্ধ এনে বিশদভাৱে উত্থাপন কৰা আনটো বিষয় হ’ল নিৰাপত্তাৰ বিষয়, কিছুমান চৰকাৰে বিমানবন্দৰ আৰু সামৰিক ঘাটিৰ দৰে স্পৰ্শকাতৰ স্থানৰ বিশদ দৃশ্য সহজে পোৱাৰ বিষয়ে উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে।
আন এটা ধৰণৰ অপাৰ্থিৱ গোলক আছে যাৰ লক্ষ্য, গ্ৰহটোৰ সঠিক উপস্থাপন নহয়, বৰঞ্চ সৰলীকৃত চিত্ৰাংকিত চিত্ৰণহে। প্ৰায়বোৰ প্ৰাৰম্ভিক কম্পিউটাৰাইজড ভূচিত্ৰাৱলী এই ধৰণৰ আছিল।
ইতিহাস
নীল ষ্টিফেনছনৰ বিখ্যাত কল্পবিজ্ঞান উপন্যাস স্নো ক্ৰেছেৰ পিছত ভাৰ্চুৱেল গ্ল'ব ছফ্টৱেৰৰ ব্যৱহাৰ বহুলভাৱে জনপ্ৰিয় হৈছিল (আৰু হয়তো প্ৰথম বৰ্ণনা কৰা হৈছিল)। স্নো ক্ৰেচৰ মেটাভাৰ্ছত চেণ্ট্ৰেল ইনটেলিজেন্স কৰ্পৰেশ্যনে (চিআইচি) নিৰ্মাণ কৰা আৰ্থ নামৰ এটা ছফ্টৱেৰ আছে। চিআইচিয়ে তেওঁলোকৰ ভাৰ্চুৱেল গ্ল'বক ব্যৱহাৰকাৰী আন্তঃপৃষ্ঠ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে তেওঁলোকৰ সকলো ভূ-স্থানীয় তথ্য, য'ত মেপ, স্থাপত্য পৰিকল্পনা, বতৰৰ তথ্য, আৰু বাস্তৱ সময়ৰ উপগ্ৰহ চোৱাচিতাৰ তথ্যও অন্তৰ্ভুক্ত।
ভাৰ্চুৱেল গ্ল'ব (সকলো হাইপাৰমিডিয়া আৰু ভাৰ্চুৱেল ৰিয়েলিটি ছফ্টৱেৰৰ সৈতে) এছপেন মুভি মেপ প্ৰকল্পৰ দূৰৈৰ বংশধৰ বুলি কোৱা হয়, যিয়ে দূৰৈৰ ভৌতিক পৰিৱেশ অনুকৰণ কৰিবলৈ কম্পিউটাৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ ধাৰণাটোৰ পথ প্ৰদৰ্শক (যদিও মুভি মেপৰ পৰিসৰ ক'লৰাড'ৰ এছপেন চহৰত সীমাবদ্ধ আছিল)।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ছফ্টৱেৰ
পলাশবাৰী
পলাশবাৰী (Pron:ˌpəlæsˈbɑːrɪ) (Palasbari) অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ অন্তৰ্ভুক্ত এখন ঠাই৷
ভৌগোলিক বিৱৰণ
ভৌগোলিকভাৱে পলাশবাৰী 26.13°N, 91.5°W. ত অৱস্থিত৷ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ইয়াৰ গড় উচ্চতা প্ৰায় ৪৬ মিটাৰ (১৫০ ফুট)
আন্ত:গাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পলাশবাৰীৰ মুঠ জনসংখ্যা ৪৭৪১ জন৷ ইয়াৰে ৫১% পুৰুষ আৰু ৪৯% মহিলা৷ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৯% ছয় বছৰৰ অনুৰ্ধৰ৷
পলাশবাৰীৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮০%৷ ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ পৃথককৈ ক্ৰমান্বয়ে ৮৫% আৰু ৭৫%৷
ৰাজনীতি
পলাশবাৰী গুৱাহাটী (লোকসভা সমষ্টি)ৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:কামৰূপ জিলা
ভূঞাসকল (অসম)
আহোম বুৰঞ্জীমতে আহোম ৰাজ্যৰ পশ্চিমফালে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰে দিখৌ নৈৰ পৰা লং নৈলৈকে কছাৰীসকলৰ ৰাজ্য আছিল।
চুতীয়া আৰু কছাৰী ৰাজাৰ পশ্চিমে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰে ভূঞাসকলৰ বহুতো সৰু সৰু ৰাজ্য আছিল। ভূঞাসকলৰ পশ্চিমে আছিল কামৰূপ কমতা ৰাজ্য। ইংৰাজ বুৰঞ্জীবিদ এডৱাৰ্ড গেইটৰ মতে ভূঞা শব্দটো জাতিবাচক নহয়, ই মাটিৰ মালিক বা জমিদাৰক বুজায়।
ভূঞাসকলে স্বাধীনভাৱে ৰাজ্য চলাইছিল। ভূঞাসকলৰ নিজা নিজা আদালত আছিল। কামৰূপ ৰজাসকলৰ শক্তিশালী হৈ থকালৈকে ভূঞাসকলে তেওঁলোকৰ অধীনত আছিল। সুবিধা পালেই তেওঁলোকে শাসনকাৰ্য স্বাধীনভাৱে চলাইছিল।
১২৫৭ খ্ৰীষ্টাব্দৰ তুলি খাঁৰ কামৰূপ আক্ৰমণৰ পাছত কামৰূপ ৰাজ্যৰ পূৱ অঞ্চলত কামৰূপ কমতা ৰজাৰ প্ৰভাৱ কমে আৰু তেতিয়াই ভূঞাসকল পৰাক্ৰমী হৈ উঠে। গোৱালপাৰা জিলাৰ পৰা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ সোৱনশিৰি নৈলৈকে আৰু দক্ষিণে নগাঁও জিলাৰখন কপিলী নদীলৈকে এই দুই অঞ্চলতভূঞাসকলে স্বাধীনভাৱে ৰাজা শাসন কৰিছিল। চতুৰ্দশ শতাব্দীৰ মাজভাগত কামৰূপ কমতাৰ ৰজা দুৰ্লভনাৰায়ণে ভূঞাসকলক নিজৰ অধীনলৈ আনিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
বৰপেটা জিলা
বৰপেটা জিলা (Barpeta District) অসমৰ প্ৰশাসনিক জিলা সমূহৰ ভিতৰৰ এখন উল্লেখনীয় জিলা। জিলাখনৰ সদৰ কাৰ্যালয়সমূহ বৰপেটাত অৱস্থিত। জিলাখনে অসমৰ মুঠ ৩২৪৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ এলেকা আগুৰি আছে আৰু ইয়াৰ জনসংখ্যা ১,৬৪২,৪২০ জন (২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি)।
ইতিহাস
অবিভক্ত কামৰূপ জিলাৰ বিভাজন ঘটি ১৯৮৩ চনত বৰপেটা জিলাখনৰৰ গঠন কৰা হৈছিল। ব্ৰিটিছৰ সময়ত ১৮৪১ চনত অসামৰিক মহকুমা সৃষ্টি হৈছিল, জ’ন্‌ বাটলৰ প্ৰথম প্ৰশাসনিক বিষয়া আছিল পূৰ্বৰ মহকুমাটো। বৰ্তমানৰ জিলাখনৰ দুখন মহকুমা হৈছে বৰপেটা আৰু বজালী। ১ জুন, ২০০৪ চনত নতুনকৈ গঠন হোৱা বাক্সা জিলাত কেইবাটাও অঞ্চল হেৰুৱাব লগীয়া হয়।
ভৌগোলিক অৱস্থিতি আৰু ভূখণ্ড
নামনি অসমৰ এই জিলাখনৰ মাটিকালি ৩২৪৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। বৰপেটা জিলাৰ উত্তৰে ভূটান পাহাৰ, পূবে নলবাৰী জিলা,দক্ষিণে কামৰূপ আৰু গোৱালপাৰা, পশ্চিমে বঙাইগাঁও জিলা। বৰপেটা জিলাৰ অৱস্থিতি হ’ল ২৬ ডিগ্ৰী ০৫ মিনিট উত্তৰ আৰু ২৬ ডিগ্ৰী ৫৯ মিনিট উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু দ্ৰাঘিমাংশ ৯০ ডিগ্ৰী ৩৯ মিনিট পূব আৰু ৯১ ডিগ্ৰী ১৭ মিনিট পূব।
সাধাৰণতে নিম্ন সমভূমি আৰু চাপৰ পহাৰ অঞ্চলেৰে বেষ্টিত বৰপেটা জিলা খনৰ দক্ষিণ-পশ্চিম কোণত বিশেষকৈ বাঘবৰ, ফুলোৰা, আৰু চ’তলা অঞ্চল বোৰত পাহাৰ আছে যি পাহাৰৰ দাতিয়েদি বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী বৈ গৈছে।
লোকসভা আৰু বিভানসভা সমষ্টি
বৰপেটা জিলা মুঠ ৮টা বিধানসভা সমষ্টিত বিভক্ত। এইকেইটা হৈছে যথাক্ৰমে বৰপেটা, বাঘবৰ, ভৱানীপুৰ, চেঙা, জনিয়া, পাটাছাৰকুছি, সৰুক্ষেত্ৰী আৰু সৰভোগ। ইয়াৰে সৰভোগ আৰু ভৱানীপুৰ কোকৰাঝাৰ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত আৰু বাকী ছয়টা বৰপেটা লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।
উন্নয়ন খণ্ড
জিলাখনক মুঠতে ১১টা উন্নয়ন খণ্ডত ভগোৱা হৈছে।
জলবায়ু
বছৰটোৰ সকলো সময়তে ঠাইখনৰ জলবায়ু মধ্যম আৰু আনন্দদায়ক হয়। গ্ৰীষ্ম মৌচুমী বায়ুৰ প্ৰভাবত প্ৰধানকৈ গ্ৰীষ্ম আৰু শীত ঋতু অনুভূত হয়। গ্ৰীষ্ম কাল মাৰ্চ মাহৰ পৰা মে' মাহলৈ, পিছত মৌচুমী বায়ুৰ ফলত বৰ্ষা জুন-চেপ্তেম্বৰ আৰু শীত ঋতু অক্টোবৰৰ পৰা ফেব্ৰুৱাৰীলৈ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:বৰপেটা জিলা
সংখ্যাৰ প্ৰকাৰসমূহৰ তালিকা
সংখ্যাসমূহক সিহঁতৰ ধৰ্ম আৰু প্ৰকাশৰ ধৰণ অনুসৰি বিভিন্ন শ্ৰেণীত ভাগ কৰিব পাৰি।
দিক্ নিৰ্দেশক সংখ্যা
সংখ্যাৰেখাডালৰ সোঁমাজৰ সংখ্যাই হৈছে ০। অৰ্থাৎ সকলো ধন সংখ্যাই শূন্যতকৈ ডাঙৰ আৰু সকলো ঋণ সংখ্যাই শূন্যতকৈ সৰু। সেয়েহে কোনো ক্ষেত্ৰত শূন্যক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব লগা হ'লে তলৰ পদ কেইটা ব্যৱহাৰ কৰা হয় :
অখণ্ড সংখ্যাৰ ভাগসমূহ
এনেধৰণৰ বহুতো বিখ্যাত অখণ্ড সংখ্যাৰ অনুক্ৰম আছে। উদাহৰণস্বৰূপে, ফিব'নাকি সংখ্যাসমূহৰ অনুক্ৰম, ফেক্টৰিয়েল ৰূপত প্ৰকাশ কৰিব পৰা সংখ্যাসমূহৰ অনুক্ৰম, নিখুঁত সংখ্যাসমূহৰ অনুক্ৰম ইত্যাদি।
Computability and definability
শ্ৰেণী:সংখ্যা শ্ৰেণী:গণিত সম্পৰ্কীয় তালিকা
ৰবীন্দ্ৰ গুহ
ৰবীন্দ্ৰ গুহ বঙালী ভাষাত হাংৰি আন্দোলনৰ কবি, চুটিগল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু প্ৰবন্ধকাৰ। তেওঁৰ জন্ম ১৯৩৪ চনৰ ২৫ অক্টোবৰ।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী: হাংৰি আন্দোলন শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
গণিত
thumb |[[ৰাফেল|ৰাফেলৰ কল্পনাত ৩য় শতাব্দীৰ বিখ্যাত গণিতবিদ ইউক্লিড, দ্য স্কুল অফ এথেন্স ছবিৰ অংশবিশেষ। ]]