cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
হিন্দু ধৰ্মত ঈশ্বৰ আৰু নাস্তিকতা
বিৱৰণ
কিতাপখনৰ আৰম্ভণিতে লেখকৰ একলম হিচাপে অকণমান ব্যক্তিগত শীৰ্ষক লেখাটোত তেওঁ লিখিছে,"প্ৰতিটো ধৰ্মই ভিন্ন পদ্ধতিৰ দ্বাৰা সত্যানুসন্ধানৰ প্ৰতি অনুগামীসকলক উদগনি দিয়ে। মানৱতাবাদী চিন্তাকো বেছিভাগ সময়তে সকলো ধৰ্মই উৎসাহিত কৰে বা সমৰ্থন দিয়ে। কিন্তু তৎসত্ত্বেও আমি যেতিয়া শুনো যে সমগ্ৰ পৃথিৱীতে অন্যান্য যুদ্ধত যিমান মানুহৰ মৃত্যু হৈছে, তাতকৈ বেছি মানুহৰ প্ৰাণহানি হৈছে ধৰ্মযুদ্ধবোৰত, তেতিয়া স্তম্ভিত হওঁ। নিজৰ ধৰ্মক ছলে-বলে কৌশলে শ্ৰেষ্ঠ হিচাপে প্ৰতিপন্ন কৰিব খুজিলেই সমাজত এক সংঘাতময় আৰু অশান্তিজৰ্জৰ পৰিস্থিতিৰ জন্ম হয়। তেনে পৰিৱেশত যুক্তিবাদ, মানৱতাবাদ আদি কথাবোৰ অপ্ৰাসংগিক হৈ পৰে আৰু এক বৰ্ণনাতীতভাৱে শক্তিশালী অন্ধ আৱেগে অপ্ৰতিৰোধ্য ৰূপ লৈ মানুহক দানৱলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। বিশ্ব ইতিহাসৰ বুকুত এনে দৃষ্টান্ত বহু আছে। বৰ্তমান সময়তো বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত ধৰ্মৰ নামত এচাম নৰপিশাচৰ বৰ্বৰ কাণ্ড প্ৰায় প্ৰতিদিনেই সংঘটিত হয়। বহু চিন্তাশীল মানুহক তেনে সময়তে আমনি দিয়ে এটা আহুকলীয়া প্ৰশ্নই- ধৰ্ম আৰু মানৱতাবাদ দুয়োটা বস্তু এটা মুদ্ৰাৰে ইপিঠি-সিপিঠি হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে এটাই আনটোক বিৰোধিতাহে কৰে নেকি? এই জটিল প্ৰশ্নৰ সদুত্তৰ বিচৰাৰ সময়তো সততা আৰু সৎ সাহসক পাথেয় কৰিয়েই আমি চলিব লাগিব। ইয়াৰ অন্যথা প্ৰকৃত সত্য আৱেগিক বিভ্ৰান্তিৰ মায়াজালৰ মাজত অন্তৰ্হিত হৈ পৰাৰ সম্ভাৱনাহে বেছি।" কিতাপখনত লেখকে হিন্দু ধৰ্মৰ শ্ৰেষ্ঠত্বক প্ৰতিপন্ন কৰাৰ সলনি এই ধৰ্মত দৃশ্যমান হৈ থকা ঈশ্বৰকেন্দ্ৰিক চিন্তাৰ বিশালতা আৰু বিচিত্ৰতাৰ এটা অংশক ব্যাখ্যা কৰাৰহে চেষ্টা চলোৱা হৈছে বুলি লেখকে স্পষ্ট কৰি দিয়ে। লগতে লিখিছে,"সেই প্ৰয়াসত ফুটি উঠিব পৰা সকলো বিসংগতি আৰু সীমাবদ্ধতাৰ বাবে মই জগৰীয়া।" কিতাপখনত মুঠ ৯টা প্ৰবন্ধ আছে। সেইকেইটা হ'ল-
লেখকৰ পৰিচয়
ময়ূৰ বৰা হৈছে এজন অসমীয়া লেখক আৰু সমালোচক। একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকত বাতৰিকাকত আৰু আলোচনীৰ মাধ্যমেৰে প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ দ্বাৰা সাহিত্যকৰ্মক সমৃদ্ধ কৰা অসমীয়া নতুনচাম লেখকৰ ভিতৰত এজন ময়ূৰ বৰা। তেখেতে ২০১৮ চনলৈকে ১৪খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে। ইয়াৰে দুখন গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰা। তেওঁ ইংৰাজীলৈ এখন গল্প সংকলনো অনুবাদ কৰিছে। ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক দিশত চলি থকা ভণ্ডামি, অন্ধবিশ্বাস, জাতিবাদ প্ৰথা, আৰু সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ জ্বলন্ত সমস্যা তথা সাম্প্ৰতিক সময়ৰ দুৰ্নীতি আদি তেওঁৰ লেখাৰ মূল বিষয়বস্তু। প্ৰথাগত চিন্তা আৰু ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিনিষ্ঠ প্ৰশ্ন উত্থাপন, জাতিৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু ঐতিহাসিক সমলৰ সন্ধান আদি বৈশিষ্ট্যবোৰো ময়ূৰ বৰাৰ প্ৰবন্ধৰ অন্যতম শক্তি। বৰ্তমানলৈকে তেওঁ সৰ্বমুঠ ১৬খন গ্ৰন্থৰ লেখক।
লগতে চাওক
চিৰদিন অসমীয়া
ভানু আথাইয়া
ভানু আথাইয়া (Bhanu Athaiya; ২৮ এপ্ৰিল ১৯২৯ - ১৫ অক্টোবৰ ২০২০) এগৰাকী ভাৰতীয় কষ্টিউম ডিজাইনাৰ। তেওঁ ১৯৫০ৰ দশকৰ পৰা প্ৰায় ১০০খন চলচ্চিত্ৰৰ কষ্টিউম ডিজাইন কৰিছে। তেওঁ ১৯৫৬ চনৰ 'চি.আই.ডি.' বোলছবিৰ বেশভূষা তৈয়াৰ কৰি তেওঁ কষ্টিউম ডিজাইনাৰ হিচাপে পৰ্দাপন কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ বিখ্যাত নিৰ্দেশক গুৰু দত্তৰ ছবি 'প্যাছা' (১৯৫৭), 'চৌধবী কা চান্দ' (১৯৬০) আৰু 'চাহিব বিবি ঔৰ গুলাম'ত (১৯৬২) কষ্টিউম ডিজাইন কৰে। তেওঁ সুদীৰ্ঘ ৫০ বছৰ কষ্টিউম ডিজাইনৰ লগত জড়িত আছিল। তেওঁ 'গান্ধী' চলচ্চিত্ৰত কৰা কষ্টিউম ডিজাইনৰ বাবে ১৯৮২ চনত শ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ অস্কাৰ বঁটা। তেওঁ অস্কাৰ বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয়। ইয়াৰ লগতে তেওঁ দুটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে। ১৯৯১ চনত তেওঁ 'লেকিন' আৰু ২০০২ চনত 'লগান' ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ কষ্টিউম ডিজাইনৰ ৩৮তম আৰু ৪৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
২০১০ চনৰ মাৰ্চ মাহত তেওঁৰ 'দা আৰ্ট অফ কষ্টিউম ডিজাইন' গ্ৰন্থখন প্ৰকাশিত হয়। হাৰ্পাৰ কনিন্সৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই কিতাপ তেওঁ ২০১৩ চনৰ ১৩ জানুৱাৰী তাৰিখে চতুৰ্দশ দালাই লামাক উপহাৰ দিছিল।
২০১২ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁ তেওঁৰ অস্কাৰ বঁটা একাডেমীলৈ ঘূৰাই দিয়ে। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পৰিয়ালে এই বঁটাৰ ভালকৈ যত্ন লব নোৱাৰিব বুলি তেওঁ এই বঁটা একাডেমীলৈ ঘূৰাই দিছিল।
২০২০ চনৰ ১৫ অক্টোবৰ তাৰিখে মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত ৯১ বছৰ বয়সত ভানু আথাইয়াৰ মৃত্যু হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৯ চনৰ ২৮ এপ্ৰিল তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ কলহাপুৰ ৰাজ্যৰ কলহাপুৰত ভানুমতী আন্নাচাহিব ৰাজোপাধ্যায়ৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ আন্নাচাহিব আৰু মাতৃ শান্তাবাঈ ৰাজোপাধ্যায়। তেওঁ সাতজন সন্তানৰ ভিতৰত তৃতীয় সন্তান আছিল। ভানুৰ পিতৃ আন্নাচাহিব এজন চিত্ৰকৰ আছিল। তেওঁ ন বছৰ বয়সতে পিতৃহাৰা হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
ভানু আথাইয়ায়ে কবি আৰু গীতিকাৰ সত্যেন্দ্ৰ আথাইয়াৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। কিন্তু পিছলৈ তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়। তেওঁলোকৰ এগৰাকী জীয়েক আছে আৰু তেওঁ এতিয়া পৰিয়ালৰ সৈতে কলকাতাত থাকে। ভানুয়ে বৰ্তমান মুম্বাইত বাস কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ বেশভূষাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
নুৰান চিষ্টাৰ্চ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
নুৰান ভগ্নীদ্বয় এক সাংস্কৃতিক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ দেউতাক উস্তাদ গুলচন মীৰে তেওঁলোকক প্ৰাৰম্ভিক সংগীতৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁ বিবি নুৰানৰ নাতি আৰু ১৯৭০ দশকৰ চুফী সংগীতজ্ঞ স্বৰ্ণ নুৰানৰ পুত্ৰ আছিল। শৈশৱৰ পৰা নুৰান ভগ্নীক চুফী সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল। মীৰৰ মতে, তেওঁলোকৰ পৰিয়াল অতি কঠোৰ সময় পাৰ কৰিছিল আৰু মীৰে তেওঁলোকক সহযোগিতা কৰিবলৈ সংগীতৰ পাঠ দিছিল।
যেতিয়া চুলতানা নুৰান সাত বছৰীয়া আছিল আৰু জ্যোতি নুৰান পাঁচ বছৰীয়া আছিল, তেওঁলোকৰ দেউতাক মীৰে ঘৰত খেলি থাকোঁতে তেওঁলোকৰ প্ৰতিভা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকে বুলেহ শ্বাহ কালাম এটা গাইছিল যি তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ আইতাৰ পৰা শুনিছিল।, 'কুল্লী ভিচন নি য়াৰ লেব লাই' শীৰ্ষক গীতৰ মাজেৰে দেউতাকে তেওঁলোকৰ প্ৰতিভাৰ উমান পাইছিল। মীৰে তেওঁলোকক সুধিছিল যে তেওঁলোকে ইয়াক বাদ্যৰ সৈতে গাব পাৰিব নে নাই। তেওঁলোকে এটাও তাল নকটাকৈ তবলা আৰু হাৰমনিয়ামৰ সৈতে পেছাদাৰীভাৱে গান গাইছিল। কানাডাৰ সংগীত প্ৰচাৰক ইকবাল মহলে ২০১০ চনত ভগ্নীদ্বয়ক আৱিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সফলতাত এক ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ২০১৩ চনত তেওঁলোকে প্ৰথমবাৰৰ বাবে নাকোদাৰৰ বাবা মুৰাদ শ্বাহ দৰগাত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু সেই নিশাৰে পৰা তেওঁলোক অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। তেওঁলোকৰ গান "আল্লাহ হু" এটা ইউটিউবত হিট হৈছিল। তাৰ পিছত, "ময়ে য়াৰ দা দিৱানা" আৰু "পাটখা গুডি"ৰ দৰে গানবোৰে দুয়োগৰাকীৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। বলিউডৰ চিনেমাসমূহত তেওঁলোকৰ বহুতো গান গাইছে।
কৰ্মজীৱন
তেওঁলোকে হৰপাল তিৱানা চেণ্টাৰ অফ পাৰফমিং আৰ্টছত স্বৰ্গীয় গজল সম্ৰাট জগজিৎ সিঙৰ ৭২তম জন্মদিনৰ অনুষ্ঠানত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁলোকে ভাৰতত থকা এমটিভি টেলেণ্ট হাণ্ট শৃংখলাৰ সৈতে খ্যাতি লাভ কৰিছিল, তেওঁলোকৰ গান "টুং টুং" আৰু পিছলৈ টিভি আনপ্লাগড আৰু কোক ষ্টুডিঅ'ৰ সৈতে জড়িত হৈছিল।
তেওঁলোকে ২০১৬ আৰু ২০১৭ চনত ঢাকা আন্তৰ্জাতিক লোক উৎসৱত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
বলিউড
তেওঁলোকে ২০১৪ চনত 'হাইৱে' ছবিখনত 'পাটাখা গুডি' গানৰ সৈতে বলিউডত প্ৰথম সুযোগ লাভ কৰিছিল। এই ছবিৰ সংগীত পৰিচালক এ. আৰ. ৰহমানৰ আছিল। তেওঁলোকে কণ্ঠদান কৰা চিনেমাবোৰৰ ভিতৰত আছে 'চুলতান', 'মিৰ্জায়া', 'দঙ্গল', 'জব হেৰী মেট চেজল' আৰু 'ভাৰত'।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:সংগীত গোষ্ঠী
শৈশৱকালীন লৈঙ্গিক অনিশ্চয়তা
শৈশৱকালীন লৈঙ্গিক অনিশ্চয়তা (CNG) হৈছে এক পৰিঘটনা য'ত বয়সন্ধিকালৰ পূৰ্বৰ শিশুৱে প্ৰত্যাশিত লিংগ-সম্পৰ্কীয় সমাজতাত্ত্বিক বা মানসিক আৰ্হি অনুসৰণ নকৰে। এই পৰিঘটনাৰ অন্তৰ্ভুক্ত শিশু সকলৰ মাজত সাধাৰণতে সামাজিক ভাৱে নিৰ্ধাৰিত লিংগৰ বিপৰীতে ক্ৰছ-ড্ৰেছ কৰাৰ প্ৰৱণতা, পৰম্পৰাগত ভাৱে লিংগৰ বাবে উপযুক্ত বুলি ভবা কাৰ্যকলাপত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা আৰু বিপৰীত লিংগৰ সমনীয়াক খেলা-ধূলাৰ লগৰীয়া হিচাপে একচেটিয়াভাৱে পছন্দ কৰা দেখা যায়।
একাধিক গৱেষণাই শৈশৱৰ লিংগ অসামঞ্জস্যক অৱশেষত সমকামিতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰিছে; এই অধ্যয়নবোৰত, নিজকে গে' বা লেচবিয়ান হিচাপে চিনাক্ত কৰা বেছিভাগ লোকেই শিশু অৱস্থাত লিংগ অনিশ্চয়তাৰ অংশীদাৰ আছিল।  বৰ্তমান এই সম্প্ৰদায়টোক থেৰাপিউটিক সম্প্ৰদায় হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে। এটা অধ্যয়নৰ ফলাফল অনুসৰি বংশগতিক শৈশৱৰ লিংগ অসংগতিৰ এটা কৰক হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে।
আচৰণ প্ৰকাশ
শিশুৰ ক্ষেত্ৰত লৈঙ্গিক অনিশ্চয়তাৰ বহুতো প্ৰকাৰ থাকিব পাৰে, যিসমূহে শিশু এটাৰ লিংগৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বিভিন্ন বিষয় প্ৰতিফলিত কৰে। সাহিত্যত, লিংগ বিভেদ আৰু লিংগ সাধাৰণতা লিংগ অসামঞ্জস্যৰ সমাৰ্থকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সামাজিক আৰু বিকাশমূলক তত্ত্ব
শৈশৱৰ লিংগ অসামঞ্জস্যৰ ধাৰণাটোৰ মতে ছোৱালী বা ল'ৰা হোৱাৰ এটা সঠিক উপায় থাকে। কেইবাটাও সামাজিক আৰু বিকাশমূলক দৃষ্টিভংগী আছে যিয়ে শিশুসকলে কেনেদৰে এটা নিৰ্দিষ্ট লিংগৰ সৈতে নিজকে উপস্থাপন কৰে আৰু এই লিংগ ভূমিকাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কাৰ্যকলাপত লিপ্ত হয় সেই বিষয়ে অন্বেষণ কৰে।
লিংগৰ মনোবিশ্লেষণমূলক তত্ত্ববোৰে গুৰুত্ব দিয়ে যে শিশোৱে পিতৃ-মাতৃৰ পৰাই লিংগ পৰিচয় সম্পৰ্কীয় ধাৰণা কৰাৰ সুযোগ পায়। এই ক্ষেত্ৰত ছোৱালীবোৰে তেওঁলোকৰ মাতৃ আৰু ল'ৰাবোৰে তেওঁলোকৰ দেউতাকৰ পৰা লিংগ পৰিচয় পায়। এই চিনাক্তকৰণ প্ৰায়ে শিশুটোৰ উপলব্ধিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। তেওঁলোকে এইটো বুজি উঠে যে তেওঁলোক পিতৃ-মাতৃ দুয়োৰে সৈতে পৰস্পৰ একে যৌনাঙ্গ বিশিষ্ট নহয়। ফ্ৰয়েডৰ তত্ত্ব অনুসৰি, এই আৱিষ্কাৰৰ ফলত ছোৱালীৰ পুৰুষ যৌনাংগৰ প্ৰতি ঈৰ্ষা হয় আৰু ল'ৰাৰ ক্ষেত্ৰত উদ্বেগ সৃষ্টি হয়। যদিও ফ্ৰয়েডৰ এই তত্ত্বৰ সমৰ্থনত বিশেষ অভিজ্ঞতামূলক প্ৰমাণ নাই, অৱশ্যে তেওঁৰ তত্ত্ববোৰে যৌনতা আৰু লিংগক সম্পৰ্কীয় নতুন কথা-বতৰাৰ বাট মুকলি কৰিছিল।
সামাজিক শিক্ষণ তত্ত্বই শিশোৱে যৌন সম্পৰ্কৰ ফলত উপযুক্ত বা অনুপযুক্ত আচৰণৰ বাবে লাভ কৰা পুৰস্কাৰ আৰু শাস্তিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। সামাজিক শিক্ষণ তত্ত্বৰ এটা সমালোচনা মতে- সামাজিক পৰিৱেশত সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তুলনাত শিশুসকল নিষ্ক্ৰিয়।
লিংগ স্কিমা তত্ত্ব হৈছে এক হাইব্ৰিড আৰ্হি যিয়ে সামাজিক শিক্ষণ আৰু জ্ঞানীয় বিকাশতত্ত্বক একত্ৰিত কৰে। ডেৰিল জে. বেমৰ যুক্তি মতে শিশুসকলৰ নিজৰ আৰু তেওঁলোকৰ চাৰিওফালৰ বিষয়ে শিকিবলৈ জ্ঞানীয় তৎপৰতা থাকে। তেওঁলোকে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ সামাজিক পৃথিৱীখন তৈয়াৰ কৰাত সহায় কৰিবলৈ স্কিমা নিৰ্মাণ কৰে, আৰু এই স্কিমাবোৰে লিংগ আৰু লিংগ ভূমিকাৰ বিষয়ে সম্পৰ্ক আৰু বিশ্বাসৰ এক ডাঙৰ নেটৱৰ্ক গঠন কৰে।
যৌন অভিমুখীতা
চিজিএন আৰু যৌন অভিমুখীতাৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ ওপৰত যথেষ্ট গৱেষণা হৈছে। সমকামী পুৰুষে প্ৰায়ে নাৰীৰ দৰে আৰু সমকামী নাৰীয়ে পুৰুষৰ দৰে আচৰণ আচৰণ কৰা পৰিলক্ষিত হয়। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত, চিজিএন হৈছে প্ৰাপ্তবয়স্ক অৱস্থাত যৌন অভিমুখীতাৰ এক শক্তিশালী ভৱিষ্যতবক্তা, কিন্তু মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত এই সম্পৰ্কটো ভালদৰে বুজি পোৱা নাযায়।  এক অধ্যয়নৰ প্ৰতিবেদনত জন্মগত এড্ৰেনেল হাইপাৰপ্লাছিয়া থকা মহিলাসকলৰ অধিক সংখ্যকৰ পুৰুষৰ সুলভ আচৰণৰ পৰিলক্ষিত হৈছিল আৰু তেওঁলোকে কমকৈ বিষয়কামীতাৰ আগ্ৰহ দেখুৱাইছিল।
ভ্ৰাতৃত্বপূৰ্ণ জন্ম ক্ৰমৰ প্ৰভাৱ হৈছে এক সু-নথিভুক্ত পৰিঘটনা যিয়ে ভৱিষ্যতবাণী কৰে যে পুৰুষএজনৰ সমকামী হোৱাৰ প্ৰতিকূলতা তেখেতৰ প্ৰতিজন ককায়েকৰ সৈতে ৩৩-৪৮% বৃদ্ধি হয়। গৱেষণা অনুসৰি পুৰুষ ভ্ৰূণৰ সৈতে তেজৰ কাৰকৰ অসামঞ্জস্যৰ বাবে মাতৃয়ে ৰোগ প্ৰতিৰোধ সঁহাৰি বিকশিত কৰে। প্ৰতিটো পুৰুষ ভ্ৰূণৰ সৈতে, মাতৃৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালীয়ে ই ভাবুকি হিচাপে বিবেচনা কৰাৰ প্ৰতি অধিক শক্তিশালী সঁহাৰি দিয়ে। মাতৃৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ সঁহাৰিৰ ফলত সাধাৰণ প্ৰসৱপূৰ্ব হৰমন ব্যাহত হ'ব পাৰে, যেনে টেষ্টোষ্টেৰন, যি শৈশৱৰ লিংগ অসংগতি আৰু প্ৰাপ্তবয়স্ক যৌন অভিমুখীতা দুয়োটাতে জড়িত হৈ আছে।
লিংগ ডিচফোৰিয়া
লিংগ ডিচফোৰিয়া থকা শিশুৱে (যাক লিংগ পৰিচয় বিকাৰ (জিআইডি) বুলিও কোৱা হয়) আচৰণৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণ লিংগ-অনুসৰণ নকৰে। যেনে: সামাজিক ভাৱে বিপৰীত লিংগৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পুতলা, সমলিংগৰ সমনীয়া, পোছাক, আৰু খেলনা-শৈলীৰ বাবে অগ্ৰাধিকাৰ প্ৰদৰ্শন। জি.আই.ডি. থকা শিশুৱে কেতিয়াবা তেওঁলোকৰ নিজৰ যৌনাঙ্গ বা যৌৱনকালত হোৱা পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতি ঘৃণা প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰে (যেনে দাড়ি গজা বা ঋতুস্ৰাৱ আৰম্ভ হোৱা)। শিশুৰ ক্ষেত্ৰত জি.আই.ডি. নিৰ্ণয় কৰাৰ বাবে শিশুৰ আনুবংশিক লিংগৰ সৈতে সম্পৰ্কিত লিংগ ভূমিকাৰ প্ৰতি অস্বস্তি, বিভ্ৰান্তি, বা বিতৃষ্ণাৰ প্ৰমাণৰ প্ৰয়োজন। এইক্ষেত্ৰত শিশুৱে বিপৰীত লিংগ হোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিব লাগিবয়ে বুলি তেনে কোনো নিৰ্দিষ্টতা নাই, কিন্তু ৰোগ নিৰ্ণয় কৰোঁতে এই বিষয়টো বিবেচনা কৰা হয়। ২০১৩ চনত ডিএছএম-৫ মুকলি হোৱাৰ পিছত, শিশুসকলে শৈশৱত লিংগ ডিচফোৰিয়া ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ বাবে জন্মৰ সময়ত আৱণ্টন কৰা লিংগৰ পৰা পৃথক লিংগৰ হোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰাক মুখ্য লক্ষণ হিচাপে বিবেচনা কৰা হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:যৌন অভিমুখিতা
ডিমাপুৰ জিলা
ডিমাপুৰ (Pron:/ˌdɪməˈpʊə/) নাগালেণ্ডৰ এখন জিলা। ইয়াৰ সদৰ ঠাই হৈছে ডিমাপুৰ চহৰ। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই জিলা নাগালেণ্ডৰ এঘাৰখন জিলাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ জনবহুল জিলা।
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ডিমাপুৰ জিলাৰ জনসংখ্যা ৩৭৯,৭৬৯ জন, তুলনামূলকভাৱে মালদ্বীপ দেশৰ সমান। গতিকে ভাৰতৰ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ডিমাপুৰৰ স্থান ৫৬৩তম। ২০০১-২০১১ চনত ডিমাপুৰৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছইল শূন্য। ডিমাপুৰ জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ ভিতৰত মহিলাৰ সংখ্যা হৈছে ৯১৬ গৰাকী আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ হৈছে ৮৫.৪৪%
এই জিলাৰ জনসংখ্যা ভিন্ন জাতি আৰু ধৰ্মৰ লোকেৰ সমষ্টি। ইয়াৰে সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোকসকল হৈছে নগা জনজাতিৰ লোক।
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
১৯৮৬ চনত ডিমাপুৰৰ একাংশ ৰঙাপাহাৰ বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। এই অভয়াৰণ্যৰ মাটিকালি হৈছে ৪.৭ বৰ্গ কিলোমিটাৰ।
শিক্ষা
ডিমাপুৰ জিলাখনত ভালেসংখ্যক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আছে। ইয়াৰ সৰহভাগ বিদ্যালয়তে শিক্ষাৰ মাধ্যম ইংৰাজী আৰু বিদ্যালয়সমূহ নাগালেণ্ড ব’ৰ্ড অব স্কুল এড্যুকেশ্যনৰ অধীনত পৰিচালিত হয়। নাগালেণ্ডৰ প্ৰধান বিদ্যালয়সমূৰ ভিতৰত পাটকাই বিদ্যালয় (Patkai School), হ’লি ক্ৰ’ছ বিদ্যালয় (Holy Cross School), চেইণ্ট প’ল উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (St Paul Hr Sec School), কাৰমেল উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (Carmel Hr. Sec. School (Chekiye)), এছ ডি জৈন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (SDJain Higher Secondary School), প্ৰণব বিদ্যপীঠ (Pranab Vidyapith), ডিমাপুৰ ৰে’লৱে উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (Dimapur Railway High School), চেইণ্ট জোছেফ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (St. Joseph's Hr Sec School) ইত্যাদি প্ৰধান।
ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, নাগালেণ্ড (National Institute of Technology Nagaland) ডিমাপুৰৰ চুমুকেডিমাত শেহতীয়াকৈ আৰম্ভ হৈছে। তাৰ উপৰিও ডিমাপুৰ জিলাত মুঠতে ১৮খন প্ৰতিষ্ঠিত মহাবিদ্যালয় আছে। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য মহাবিদ্যলয় সমূহ হৈছে, পাটকাই খ্ৰিষ্টিয়ান কলেজ (Patkai Christian College), ডিমাপুৰ চৰকাৰী মহাবিদ্যলয় (Dimapur Government College), এছ. ডি. জৈন মহাবিদ্যালয় (S.D. Jain College), প্ৰণবানন্দ মহিলা মহাবিদ্যলয় (Pranabananda Women’s College) আদি।
ক্ৰীড়া
ডিমাপুৰৰ এক উল্লেখযোগ্য ফুটবল ক্লাব হৈছে ডিমাপুৰ ইউনাইটেড (Dimapur United)। এই ক্লাবটোৱে নাগালেণ্ড প্ৰিমিয়াৰ লীগত নিয়মীয়াকৈ অংশগ্ৰহণ কৰে।
সংস্কৃতি
ডিমাপুৰৰ ডিজেফে (Diezephe) গাঁৱত কাৰুশিল্পৰ সংগ্ৰহালয় (Diezephe Craft Museum) অৱস্থিত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নাগালেণ্ডৰ জিলা
আলেকজেণ্ডাৰ
আলেকজেণ্ডাৰ বা মহান আলেকজেণ্ডাৰ (Alexander the Great) (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৫৬–৩২৩) ইতিহাসৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত বীৰসকলৰ ভিতৰত অন্যতম। প্ৰাচীন গ্ৰীক ৰাজ্য মেচিডনৰ ৰজা। পিতাকৰ নাম ফিলিপ। খ্ৰীঃপূঃ ৩৩৫ চনত ফিলিপৰ মৃত্যুৰ পিছত আলেকজেণ্ডাৰ মেচিডনৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে। দাৰ্শনিক এৰিষ্টটল আছিল তেওঁৰ গৃহ শিক্ষক। ২০ বছৰ বয়সতে সিংহাসনত আৰোহণ কৰি তেওঁ বিশ্ব-বিজয় অভিযানত বাহিৰ হয়। আলেকজেণ্ডাৰ বিশ্ব বিজয় অভিযানত ওলাই আহি ইজিপ্ত জয় কৰাৰ পিছত খ্ৰীঃপূঃ ৩৩২ চনত তাত নিজৰ নামেৰে এখন নতুন নগৰ আলেকজেড্ৰিয়া স্থাপন কৰে। এই নগৰখন প্ৰাচীন গ্ৰীক আৰু ইহুদী সংস্কৃতিৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰ হৈ উঠে। পাৰস্য আৰু আফগানিস্তান জয় কৰাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতত প্ৰবেশ কৰি পঞ্জাব জয় কৰে। তেওঁৰ লক্ষ্য আছিল গাঙ্গেয় উপত্যকা। কিন্তু তেওঁৰ সৈন্যসকলে বিদ্ৰোহ কৰাত তেওঁ ভাৰত বিজয়ৰ অভিযান অসমাপ্ত ৰাখি স্বদেশলৈ ঘূৰি যাবলৈ বাধ্য হয়। স্বদেশ গৈ পোৱাৰ আগতে তেওঁৰ আধাবাটতে মৃত্যু হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন বিশ্ব শ্ৰেণী:শাসক
হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত
হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত (Hirendra Nath Dutta) অসমৰ এগৰাকী কবি আৰু সমালোচক। অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ তেওঁৰ বৰঙনিৰ ভিতৰত কাব্যগ্ৰন্থ 'মানুহ অনুকূলে', 'সমধিৰিৰ সোঁৱৰণী আৰু অন্যান্য কবিতা', 'পল অনুপলৰ সাঁচ', প্ৰবন্ধ সংকলন 'নিৰ্বাচিত সমালোচনা' আদি উল্লেখযোগ্য। ২০০৪ চনত তেওঁ 'মানুহ অনুকূলে' কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। ত্তেওঁ ১৯৮৯ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ ডুমডুমা অধিৱেশনৰ কবি সন্মিলনৰ সভাপতি আছিল। ২০১৪ চনত কবিগৰাকীক উইলিয়ামছন মেগৰ শৈক্ষিক ন্যাসে অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। ২০১৬ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰীত গুৱাহাটীৰ জি এন আৰ চি চিকিৎসালয়ত হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্তই শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
জন্ম আৰু শিক্ষা
১৯৩৭ চনৰ ১ মাৰ্চত অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰত হীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্তই জন্মলাভ কৰে। গৃহ চহৰখনৰে মিহিৰাম শইকীয়া হাইস্কুলত শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ কৰা দত্তই ১৯৫৪ চনত কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ দেওনা পাৰ কৰে। ১৯৫৬ চনত উক্ত মহাবিদ্যালয়ৰ পৰাই তেওঁ ইংৰাজী বিষয়ত সন্মানসহ স্নাতক উপাধি লাভ কৰে। ১৯৫৮ চনত কবিগৰাকীয়ে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ উপাধি অৰ্জন কৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৫৯ চনত তেওঁ যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত ইংৰাজী বিভাগৰ প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰে। পিচলৈ তেওঁ গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি পায়। ১৯৬৪ চনত তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ স্নাতকোত্তৰ বিভাগলৈ বদলি হয়। শেষত বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ ৰিডাৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি ২০০২ চনত তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
চামচুদ্দিন আহমদ শ্বাহ
চামচুদ্দিন আহমদ শ্বাহ (শাসনকাল ১৪৩৩-১৪৩৬) আছিল বংগৰ এজন শাসক।। তেওঁ চুলতান জালালউদ্দিন মুহাম্মদ শ্বাহৰ পুত্ৰ। পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত, তেওঁ চৈধ্য বছৰ বয়সত সিংহাসনত বহিল।
ইতিহাস
আহমদ শ্বাহে কেৱল তিনি বছৰ শাসন কৰিলে। তেওঁৰ শাসনকালত অৰাজক অৱস্থাই বিৰাজ কৰিছিল। মুহাম্মদ কাচিম হিন্দু শ্বাহৰ কথা মতে তেওঁ দেউতাকৰ উদাৰ নীতি, ন্যায়বিচাৰ আৰু দানশীলতা আগবঢ়াই লৈ গ'ল। তেওঁৰ শাসনকালত নাচিৰুদ্দিন মাহমুদ শ্বাহৰ আগ্ৰাসন হৈছিল। পিছলৈ আহমদ শ্বাহৰ শক্তিশালী অভিজাত চাদী খাঁ আৰু নাচিৰ খাঁৰ হাতত ১৪৩৬ত মৃত্যু হ'ল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত চাদী খাঁ আৰু নাচিৰ খাঁৰ মাজত বিবাদ হ'ল, আৰু কোনো সিংহাসনলৈ নাহিল। ইলিয়াচ শ্বাহীৰ বংশৰ এজন বংশধৰে ১৪৩৭ত নাচিৰউদ্দিন মাহমুদ শ্বাহৰ নাম ধাৰণ কৰি সিংহাসন দখল কৰিলে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাসক
চাটগাঁইয়া ভাষা
thumb| {{Legend|green|চট্টগ্ৰামীয়া ভাষা কোৱা অঞ্চলসমূহ}} চাটগাঁইয়া, চট্টগ্ৰামীয়া, চাটগাঞা, বা চিটাইঙ্গা হৈছে বাংলাদেশৰ চট্টগ্ৰাম আৰু দক্ষিণ-পূৰ্বাঞ্চলত প্ৰচলিত এটা ভাৰত-আৰ্য ভাষা। বঙালী ভাষাৰ সৈতে এই ভাষাৰ ওতপ্ৰোত সম্পৰ্ক থকাৰ বাবেই ইয়াক সাধাৰণতে বঙালী ভাষাৰ অ-মান্য উপভাষা হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়, কিয়নো এই ভাষাৰ কওঁতাসকলে নিজকে বঙালী-চিটাইঙ্গা দুয়ো বুলি পৰিচয় দিয়ে আৰু বঙালী ভাষাতেই শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। কিন্তু এই দুয়োটা ভাষা পৰস্পৰে বোধগম্য নহয়। অধিকাংশ ভাষাবিদে এই ভাষাক এক সুকীয়া ভাষা বুলি গণ্য কৰে।
২০০৯ চনৰ প্ৰাককলন অনুসৰি এই ভাষা ১ কোটি ৬০ লাখ লোকে কয়।
শ্ৰেণী বিভাজন
চট্টগ্ৰামীয়া হৈছে ভাৰত-আৰ্য ভাষা পৰিয়ালৰ প্ৰাচ্য গোটৰ অসমীয়া-বঙালী উপশাখাৰ এটা ভাষা। এই শাখাৰে অন্য ভাষাসমূহ হ'ল― ছিলঠীয়া, ৰহিঙীয়া, চাকমা, অসমীয়া আৰু বঙালী। প্ৰাচীন-ভাৰত-ইউৰোপীয় ভাষাৰ পৰা প্ৰাচ্য মধ্য ভাৰত-আৰ্য ভাষাৰ মাধ্যমেদি প্ৰাচীন ভাৰত-আৰ্য ভাষাৰ পৰা ইয়াৰ উৎপত্তি ঘটিছে।
লিখন প্ৰণালী
ঐতিহাসিকভাৱে এই ভাষা লিখিবলৈ আৰবী লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বৰ্তমানৰ সময়ত সাধাৰণতে বঙালী লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
ভাবনাৰ স্বৰলিপি
ভাবনাৰ স্বৰলিপি(Vaabonaar Sworlipi) হৈছে অসমীয়া শিক্ষাবিদ, লেখক, সমালোচক ময়ূৰ বৰাৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। ২০১৬ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা গ্ৰন্থখনৰ প্ৰকাশন আঁক-বাক আৰু মূল্য হৈছে ডেৰশ টকা। লেখকে কিতাপখন আগবঢ়াইছে, "প্ৰীতি আৰু শুভেচ্ছাৰে মুন (মফিজুৰ ৰহমান) আৰু মালতীৰ (মালা বৰা) হাতত।"
বিৱৰণ
কিতাপখনৰ নকৈ নোৱাৰোঁ শীৰ্ষক একলমত লেখকে এনেদৰে আৰম্ভ কৰিছে,"ভিন্নধৰ্মী প্ৰবন্ধৰে সংকলিত গ্ৰন্থৰ পাতনিত খুব দীঘলীয়াকৈ ব্যাখ্যা দাঙি ধৰাৰ প্ৰয়োজন নাথাকে। লেখকজনৰ ক'বলগীয়া কথাখিনি প্ৰবন্ধবোৰৰ মাজেদিয়েই প্ৰতিফলন ঘটাৰ পূৰ্ণ অৱকাশ থাকে।" ইয়াৰ পিছতে তেওঁ ভিন্ন আদৰ্শৰ ভিন্ন দল-সংগঠনৰ একতাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বিষয়ে উনুকিয়াই লিখিছে, "আমাৰ কেতবোৰ স্বভাৱগত দুৰ্বলতাই শত্ৰুক ইতিমধ্যে বহু সুবিধা কৰি দিছে। সেই শত্ৰুক পৰাভূত কৰিব নোৱাৰিলে আমাৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতি সকলোৰে ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰময় হৈ পৰিব পাৰে। দ্বিতীয় কথাটো হ'ল নৱপ্ৰজন্মৰ প্ৰতিনিধিসকলক জাতিটোৰ ভৱিষ্যৎ নিষ্কণ্টক কৰিব খোজা কৰ্মৰাজিত সংযুক্ত কৰা।" কিতাপখনত সন্নিৱিষ্ট প্ৰবন্ধসমূহ হ'ল-
লেখকৰ পৰিচয়
ময়ূৰ বৰা হৈছে এজন অসমীয়া লেখক আৰু সমালোচক। একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকত বাতৰিকাকত আৰু আলোচনীৰ মাধ্যমেৰে প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ দ্বাৰা সাহিত্যকৰ্মক সমৃদ্ধ কৰা অসমীয়া নতুনচাম লেখকৰ ভিতৰত এজন ময়ূৰ বৰা। তেখেতে ২০১৮ চনলৈকে ১৪খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে। ইয়াৰে দুখন গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰা। তেওঁ ইংৰাজীলৈ এখন গল্প সংকলনো অনুবাদ কৰিছে। ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক দিশত চলি থকা ভণ্ডামি, অন্ধবিশ্বাস, জাতিবাদ প্ৰথা, আৰু সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ জ্বলন্ত সমস্যা তথা সাম্প্ৰতিক সময়ৰ দুৰ্নীতি আদি তেওঁৰ লেখাৰ মূল বিষয়বস্তু। প্ৰথাগত চিন্তা আৰু ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিনিষ্ঠ প্ৰশ্ন উত্থাপন, জাতিৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু ঐতিহাসিক সমলৰ সন্ধান আদি বৈশিষ্ট্যবোৰো ময়ূৰ বৰাৰ প্ৰবন্ধৰ অন্যতম শক্তি। বৰ্তমানলৈকে তেওঁ সৰ্বমুঠ ১৬খন গ্ৰন্থৰ লেখক।
লগতে চাওক
চিৰদিন অসমীয়া
সাবিত্ৰী আৰু সত্যবান
হিন্দু ধৰ্মত সাবিত্ৰী আৰু সত্যবান (सावित्री আৰু सत्यवान्) এযোৰ কিংবদন্তীমূলক পতি-পত্নী। ইজনে সিজনৰ প্ৰতি প্ৰেম আৰু শ্ৰদ্ধাৰ বাবে তেওঁলোকৰ কাহিনী প্ৰখ্যাত। ৰাজকুমাৰী সাবিত্ৰীয়ে নিৰ্বাসিত ৰাজকুমাৰ সত্যবানক বিয়া কৰাইছিল। সত্যবানৰ সোনকালে মৃত্যু হ'ব বুলি ভৱিষ্যতবাণী থকা সত্বেও সাবিত্ৰীৰ অনুৰাগ আৰু বুদ্ধিয়ে গিৰিয়েকক মৃত্যুৰ দেৱতা যমৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।
সাবিত্ৰী আৰু সত্যবানৰ কাহিনীৰ সকলোতকৈ পুৰণি জ্ঞাত সংস্কৰণ মহাভাৰতৰ বাণ পৰ্বত পোৱা যায়। যেতিয়া যুধিষ্ঠিৰে মাৰ্কণ্ডেয়ক সোধে যে দ্ৰৌপদীৰ দৰে নিষ্ঠাবান নাৰী কেতিয়াবা আছিল নে, তেতিয়া মাৰ্কণ্ডেয়ই উত্তৰ দিবলৈ গৈ এই কাহিনীটোৰ উল্লেখ কৰে।
কাহিনী
মদ্ৰ ৰাজ্যৰ ৰজা অশ্বপতি আৰু ৰাণী মালবিকাৰ কোনো সন্তান নাছিল। তেওঁলোকে সূৰ্য দেৱতা সাবিত্ৰক বহু আহুতি দিছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰাথনাত সন্তুষ্ট হৈ সাবিত্ৰ প্ৰকট হয় আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তানৰ বৰ দিয়ে। সেই অনুসৰি এটি কন্যাৰ জন্ম হয় আৰু দেৱতাৰ সন্মানাৰ্থে তাইৰ নাম সাবিত্ৰী ৰখা হয়।
ৰুপে-গুণে বিভূষিতা সাবিত্ৰীক ওচৰৰ সকলো মুনিহে সমীহ কৰি চলিছিল। সাবিত্ৰীৰ বিবাহৰ বয়স হোৱাত কোনো তেওঁৰ পাণি গ্ৰহণ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি নাহিল। দেউতাকে তেওঁক নিজে এজন পতি বিচাৰি ল'বলৈ কয়। সাবিত্ৰীয়ে তেতিয়া তীৰ্থযাত্ৰালৈ ওলায় আৰু শাল্ব ৰাজ্যৰ অন্ধ ৰজা দ্যুমৎসেনৰ পুত্ৰ সত্যবানক লগ পায়। সেই সময়ত দ্যুমৎসেনে সকলো ত্যাগি পত্নী আৰু পুত্ৰৰ সৈতে বনত বাস কৰিছিল।
সাবিত্ৰীয়ে ঘৰলৈ ঘূৰি অহাত ঋষি নাৰদ আৰু দেউতাকৰ কথোপকথন শুনিবলৈ পায়। নাৰদে কয় যে সাবিত্ৰীৰ পছন্দ ভুল: সকলো দিশৰ পৰাই সমৰ্থ হ'লেও সেই দিনৰ পৰা এবছৰৰ ভিতৰত সত্যবানৰ মৃত্যু ঘটিব। দেউতাকে অন্য এজন বৰ বাছনি কৰিবলৈ অনুৰোধ জনালেও সাবিত্ৰী মান্তি নহয় আৰু কয় যে তেওঁ নিজৰ সিদ্ধান্ত সলনি নকৰে। শেষত অশ্বপতিয়ে সাবিত্ৰীৰ কথা মানি লয় আৰু সত্যবানৰ লগত সাবিত্ৰীৰ বিবাহ হয়।
বনৰ ভিতৰত সত্যবানে খৰি কাটি থাকোঁতে অকস্মাৎ দুৰ্বল অনুভৱ কৰে আৰু সাবিত্ৰীৰ কোলাত নিজৰ মূৰটো পেলাই চকু মুদে। যমৰ অনুচৰ সত্যবানৰ আত্মা নিবলৈ আহে কিন্তু সাবিত্ৰীৰ পবিত্ৰতাৰ বাবে ঘূৰি যাবলগীয়া হয়। তেতিয়া মৃত্যুৰ দেৱতা যম নিজে সত্যবানৰ আত্মা নিবলৈ আহে। যমে আত্মা লৈ যাওঁতে সাবিত্ৰীও পিছে পিছে যায়। যমে সাবিত্ৰীক ঘূৰি যাবলৈ বাৰম্বাৰ কয়। সাবিত্ৰীয়ে তেতিয়া ধৰ্মৰ প্ৰতি নিজৰ আনুগত্য প্ৰকাশ কৰে আৰু ধৰ্মৰ ৰজা হিচাপে যমৰ শাসনৰ প্ৰশংসা কৰে। সাবিত্ৰীৰ কথাত সন্তুষ্ট হৈ যমে সত্যবানৰ জীৱনৰ বাহিৰে আন যিকোনো বৰ মাগিবলৈ কয়। প্ৰথমে সাবিত্ৰীয়ে শহুৰেকৰ দৃষ্টি আৰু ৰাজ্য ঘূৰাই দিবলৈ কয়, দেউতাকক এশ সন্তান দিবলৈ কয় আৰু সত্যবানৰ লগত তেওঁৰ এশ সন্তান দিবলৈ কয়। শেষৰটো ইচ্ছাত যম বিপাঙত পৰে কাৰণ তেতিয়া সত্যবানৰ জীৱন ঘূৰাব লাগিব। তথাপি সাবিত্ৰীৰ সমৰ্পণ আৰু পবিত্ৰতাত মুগ্ধ হৈ তেওঁৰ আকৌ এবাৰ "সত্যবানৰ জীৱনৰ বাহিৰে" আন যিকোনো বৰ খুজিবলৈ কয়। কিন্তু সাবিত্ৰীয়ে সত্যবানৰ জীৱন ঘূৰাই দিয়াত কথা সলাবলৈ মান্তি নহয়। শেষত যমে সত্যবানৰ জীৱন ঘূৰাই দিয়ে আৰু দুয়োকে দীৰ্ঘ জীৱনৰ আশীৰ্বাদ দিয়ে।
সত্যবানে দীঘলীয়া টোপনিৰ পৰা সাৰ পোৱাৰ নিচিনাকৈ উঠে আৰু সাবিত্ৰীৰ সৈতে আশ্ৰমলৈ যায়। ইতিমধ্যে দ্যুমৎসেনেও নিজৰ দৃষ্টি ঘূৰাই পাইছিল। কি কি ঘটনা ঘটিল সত্যবানে একো গম নোপোৱা বাবে সাবিত্ৰীয়ে পতি, শৌৰেক-শাহুৱেক আৰু সমবেত তপস্বীসকলৰ আগত সকলো বিৱৰি কয়। সকলোৱে তেওঁৰ প্ৰশংসা কৰোঁতেই দ্যুমৎসেনৰ মন্ত্ৰীসকল আহি পায় আৰু ৰাজ্যৰ দখলদাৰৰ মৃত্যু হোৱাৰ খবৰ দিয়ে। তাৰ পাছত সকলোৱে আনন্দমনেৰে ৰাজ্যলৈ ঘূৰি যায়।
সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ
বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড, আৰু ওড়িশাত বিবাহিতা মহিলাই প্ৰতি বছৰে জেঠৰ অমাৱস্যাত সাবিত্ৰী ব্ৰত পালন কৰে। তেওঁলোকৰ পতিসকলৰ সুস্থ আৰু দীৰ্ঘ জীৱনৰ বাবে এই ব্ৰত পালন কৰা হয়। ওড়িয়া ভাষাৰ সাবিত্ৰী ব্ৰত কথা নামৰ পুথিখন পূজাৰ সময়ত মহিলাসকলে পাঠ কৰে। পশ্চিম ভাৰতত এই দিনটো পূৰ্ণিমাৰ দিনা পালন কৰা হয়।
বিশ্বাস কৰা হয় যে তামিল মাহ পংগুনিৰ প্ৰথম দিনাই সাবিত্ৰীয়ে সত্যবানক ঘূৰাই পাইছিল। গতিকে এই দিনটো তামিলনাডুত কৰাদয়ান নম্বু নামেৰে পালন কৰা হয়। সেই দিনা বিবাহিত মহিলা আৰু কমবয়সীয়া ছোৱালীয়ে হালধীয়া বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি তেওঁলোকৰ পুৰুষৰ দীৰ্ঘজীৱনৰ বাবে হিন্দু দেৱীসকলক প্ৰাথনা কৰে।
১৯৫০ আৰু ১৯৫১ চনত শ্ৰী অৰবিন্দই তেওঁৰ অমিত্ৰা‌‌অৰ ছন্দত লিখা বিখ্যাত কবিতা "Savitri: A Legend and a Symbol" প্ৰকাশ কৰে।
ইংলেণ্ডত গুষ্টাভ হষ্টে ১৯১৬ চনত এই কাহিনীৰ আধাৰত একাংকীয় চেম্বাৰ অ'পেৰা Savitri]] ৰচনা কৰে।
চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিচন
সাবিত্ৰী/সত্যবান কাহিনীৰ এতিয়ালৈকে প্ৰায় চৌত্ৰিছটা চলচ্চিত্ৰ সংস্কৰণ ভাৰতত চিত্ৰায়ণ হৈছে। এইবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম পুৰণি হৈছে দাদাচাহেব ফাল্কেই পৰিচালনা কৰা নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ সত্যবান সাবিত্ৰী (১৯১৪)। <!-- Other silent-era films include the failed Savitri (1912) by V. P. Divekar, A. P. Karandikar and Shree Nath Patankar, Sukanya Savitri (1922) by Kanjibhai Rathod, Sati Savitri (1927) by Baburao Painter, Sati Savitri (1931) by Bidkar. The 1923 version, Savitri also called Satyavan Savitri, was an Italian co-production directed by Giorgio Mannini and J. J. Madan produced by Madan Theatres Ltd and Cines.
Sati Savitri (1932), a sound film, was released in Hindi/Gujarati by Chandulal Shah and was the second talkie Gujarati film. Savitri (1933) was the first film produced by the East India Film Company. Directed by C. Pullaiah, it received an Honorary Certificate at the Venice Film Festival. Bhalji Pendharkar released Savitri (1936) in Marathi. In 1937, Savitri was produced in Hindi directed by Franz Osten. Sathyavaan Savithiri (1933), Savithri (1941) by Y. V. Rao were also made during British rule in India.
Many films, centering on this story, were made after independence (especially in South India) and included: Telugu language film versions of the story in 1957, 1977 and 1981. Satyavan Savitri (1948), Mahasati Savitri (1955) by Ramnik Vaidya, Savitri (1961) by Phani Majumdar, Satyavan Savitri (1963) by Dinesh Rawal, Sati Savitri (1964) by Shantilal Soni, Sati Savitri (1965) by P. R. Kaundinya, Mahasati Savitri (1973) by Chandrakant, Sathyavaan Savithri (1977) by P. G. Viswambharan, Savithri (1978) by T. S. Ranga, Sati Savitri (1982) by Girish Manukant, Savitri (1983) by Murlidhar Kapdi, Maha Sati Savitri (1983) by Sona Mukherjee.
The Tamil-language films Doctor Savithri (1955) and Roja (1992) are contemporary adaptations of the story of Savitri and Satyvan.
Savitri - EK Prem Kahani, an Indian television series which aired on Life OK in 2013 is a modern adaptation of the story.
Savitri by Pavan Sadineni and Warrior Savitri (2016) by Param Gill are modern-day adaptations of the tale. The latter was controversial for its depiction of Savitri as a 21st-century woman. -->
অতিৰিক্ত পঠন
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
বুষু ডিমা
উৎসৱৰ বিৱৰণ
বুষু ডিমা মূলতঃ এক কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। এটা কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ কৃষিচক্ৰৰ শেষত ঝুম খেতি চপোৱাৰ পিছত আনন্দ উল্লাসৰ মাজেৰে উদযাপন কৰাৰ উদ্দেশ্যে বুষু ডিমা অনুষ্ঠিত হয়। অসমৰ ডিমা হাছাও, কাৰ্বি আংলং, কাছাৰ, নগাঁও জিলা আৰু প্ৰতিৱেশী নাগালেণ্ডৰ ডিমাপুৰৰ অধিবাসী ডিমা জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ বাবে বুষু ডিমা প্ৰধান উৎসৱ। বুষু-ডিমা শব্দযুগলৰ অৰ্থ বিহু-ডিমাছা অৰ্থাৎ 'ডিমাছাসকলৰ বিহু' । ডিমাছা জনসমাজত ব্ৰাই-শিবৰাই(Brai-Sibrai)-ক সৰ্বোচ্চ দেৱতাৰ স্থান দিয়া হয়। বুষু ডিমা উৎসৱৰ জৰিয়তে চপাই অনা সমস্ত কৃষিৰ ফচল তেওঁলৈ উৎসৰ্গা কৰি মানৱজাতিৰ কল্যাণ কামনা কৰা হয়। উৎসৱৰ জৰিয়তে ডিমাছাসকলৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যসম্ভাৰ, কৃষ্টি-সংস্কৃতি, ক্ৰীডা নৈপুণ্য, বয়নশিল্প, ভাস্কৰ্যশিল্প ইত্যাদিও প্ৰদৰ্শিত হয়। ইয়াৰ জৰিয়তে ডিমাছা জনগোষ্ঠীৰ সৈতে আন জনগোষ্ঠীসমূহৰ সমন্বয়ৰ বাৰ্তাও প্ৰেৰণ কৰা হয়। বুষু ডিমা উৎসৱ তিনিটা ভাগত বিভক্ত:
'জিদাপ' হৈছে সকলোতকৈ সৰলীকৃত উদযাপন। সাধাৰণতে চুৰেম অধিক হাৰত উদযাপিত হয় কিয়নো হাংচেউ উদযাপনৰ বাবে বৃহৎ পৰিমাণৰ অৰ্থ আৰু শাৰীৰিক শ্ৰমৰ প্ৰয়োজন হয়। হাংচেউ উদযাপনৰ বাবে সামূহিকভাৱে এটুকুৰা পৃথক ভুমিখণ্ডত কৃষিকৰ্ম কৰা হয় আৰু তাৰ পৰা উৎপাদিত ফচলেৰে উদযাপনৰ খা-খৰচৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
উৎসৱৰ বৃহৎ উদযাপন আৰু অনুষ্ঠানৰ চিহ্নৰূপে "হেইহ'-হ" (হাওবা) ["heih-ho" (Haoba)] তৈয়াৰ কৰা হয়। বেলি ডুবাৰ পিছত বাইবা বাদাইলাইবা [Baiba Badailaiba] (সংগীত প্ৰতিযোগিতা) অনুষ্ঠিত হয় য'ত গীত, নৃত্য; আৰু খৰম ডিমাছা ঢোল (Kharam-Dimasa Drum) আৰু মুৰে (Muree-Hornpipe) বাদ্যৰ পৰিৱেশন কৰা হয়। ডিমাছাসকলৰ পৰম্পৰাগত বাদ্য হৈছে উৎসৱৰ মুখ্য আকৰ্ষণ। ডিমাছাসকলৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী মাইবঙত ডিমাছা গাভৰুসকলৰ দ্বাৰা বাইডামা (Baidama) নৃত্য প্ৰদৰ্শিত হয়।
উৎসৱৰ প্ৰথম দিনটোক বুষুচাতাইবা (Bususataiba) বুলি কোৱা হয় আৰু সেইদিনা প্ৰতি ঘৰতে মাংস বিতৰণ কৰা হয়। বুষুমা (Busuma) হৈছে উৎসৱৰ দ্বিতীয় দিন আৰু সেইদিনা ডেকাবিলাকে জ্যেষ্ঠসকলৰ সৈতে মিলি অতিথি আদৰিবৰ উদ্দেশ্যে বাগাওবা (Bagaoba) গায়। গাওঁবুঢ়া কুনাঙ (Kunang)-এ ভক্তিগীত গাই উপাস্য দেৱতা শিৱ (ব্ৰাই-শিবৰাই)-ৰ পৰা গাওঁবাসীৰ মঙ্গলৰ বাবে আশীৰ্বাদ বিচাৰে। পুৰুষ, মহিলা আৰু ল'ৰা-ছোৱালীহঁতে ৰঙ-বিৰঙী পৰম্পৰাগত জনজাতীয়ে সাজ-পোছাক আৰু আ-অলংকাৰ পৰিধান কৰি উৎসৱত ভাগ লয়।
সৰ্বাসাধাৰণতে বুষু-ডিমা উৎসৱত হোৱা সমস্ত খৰচ পাতি গঞা ৰাইজেই বহন কৰে। ডিমাছা সমাজৰ এক পৰ্ম্পৰাগত ৰীতি অনুসৰি ইঘৰে সিঘৰক কৃষিকৰ্মত সহায় সাৰথি আগবঢ়ায় আৰু ইয়াৰ বিনিময় হিচাপে বুষু ডিমা অনুষ্ঠানৰ বাবে চাউল ইত্যাদি সংগ্ৰহ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
মৰিয়ম (ছূৰা)
মৰিয়ম (مريم, Maryam; "মেৰী"ৰ আৰবী সমাৰ্থক) হৈছে ৯৮ টা শ্লোক (আয়াত) থকা কোৰআনৰ ১৯ তম অধ্যায় (ছূৰা)। কোৰআনৰ ১১৪ টা অধ্যায় প্ৰায় আকাৰৰ দ্বাৰা আদেশ দিয়া হৈছে। কোৰআনৰ অধ্যায়টো যীশু বা ঈছাৰ মাতৃ মেৰী আৰু খ্ৰীষ্টান বিশ্বাসত কুমাৰী মেৰীৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছে। ইয়াত যীশুৰ জন্মৰ ঘটনাবোৰৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিবোৰ খ্ৰীষ্টান বাইবেলৰ লূক ১ ত উল্লেখ কৰা বিষয়বস্তু। ছূৰাৰ পাঠত ইচহাক, য়াকুব, মুছা, আৰোণ, ইছমাইল, হানোক ওৰফে ইদ্ৰিছ, আদম আৰু নূহকে ধৰি বহুতো ভৱিষ্যতবাণীমূলক ব্যক্তিক বুজাইছে।
ইছলামিক পৰম্পৰাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা, (আচবাব আল-নুজুল), ই হৈছে পূৰ্বৰ "মক্কান ছূৰা", যাক মদিনাত পিছৰ উন্মোচনতকৈ সোনকালে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।। থিঅডৰ নোওলডেক কালক্ৰমে এই ছূৰাক ৫৮ তম ছূৰা হৰুৱাই ছে। পৰম্পৰাগত ইজিপ্তীয় কালক্ৰমে ইয়াক ৪৪ তম স্থান ত ৰাখে।
১ "ৰহস্যময় আখৰসমূহ"
বাকী ৯৭ টা আয়াতক বিভিন্ন ধৰণে বিভক্ত কৰা হ'ব পাৰে।
১৬-৩০ মৰিয়মৰ কাহিনী
কোৰআন১৯:১৬-৩০ অনুবাদক জৰ্জ চেল এজন উকিল আৰু খ্ৰীষ্টান জ্ঞানৰ প্ৰচাৰৰ বাবে সমাজৰ প্ৰাৰম্ভিক সদস্য আছিল। তেওঁৰ পদ্যৰ গাঁথনি পিছৰ আৰবী ৰজা ফাউদ ১ সংস্কৰণতকৈ অলপ পৃথক। তেওঁ আল-কিতাবক "কোৰআনৰ কিতাপ" বুলি ব্যাখ্যা কৰে যেতিয়া তেওঁ কোৰআনত মেৰীৰ কাহিনী অনুবাদ কৰে
২–৪০ ঈছা বা যীশু
প্ৰথম শাখা, আয়াত ২-৪০, নবী জাকাৰিয়াৰ কাহিনী আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ জনৰ জন্ম, মেৰীৰ কাহিনী আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ যীশুৰ জন্ম, আৰু ইছলাম অনুসৰি যীশুৰ পৰিচয়ৰ ওপৰত এটা ভাষ্যৰে আৰম্ভ হয় যিয়ে খ্ৰীষ্টানসকলে তেওঁক ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ বুলি কৰা দাবীক অস্বীকাৰ কৰে।
২৮ আৰোণৰ ভগ্নী
কোৰআন১৯:২৮ ত, তাইক 'আৰোণৰ ভগ্নী' বুলি কোৱা হয়। অনুবাদক জৰ্জ চেলে লিখিছে "কেইবাজনো খ্ৰীষ্টান লেখকে ভাবে যে কোৰআন এই বিশেষভাৱে এক স্পষ্ট মিছাকথাৰ বাবে দোষী সাব্যস্ত হৈছে, কিন্তু মই আশংকা কৰোঁ যে মুছলমানসকলে এই অভিযোগ এৰাই চলিব পাৰে; [১৭] যেনেকৈ তেওঁলোকে কেইবাটাও উত্তৰৰ দ্বাৰ কৰে। কিছুমানে কয় যে কুমাৰী মেৰীৰ সঁচাকৈয়ে আৰোণ নামৰ এজন ভায়েক আছিল, যাৰ দেউতাক একে আছিল, কিন্তু এগৰাকী বেলেগ মাতৃ আছিল; আন কিছুমানে ধাৰণা কৰে যে আৰোণ মুছাৰ ভায়েক ইয়াত আছে, কিন্তু কয় যে মেৰীক তেওঁৰ ভগ্নী বুলি কোৱা হয়, হয় তাই লেভিটিকেল জাতিৰ আছিল (যেনেকৈ তাই এলিজাবেথৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল, তেনেদৰে তাই আছিল), বা তুলনাৰ দ্বাৰা; আন কিছুমানে কয় যে সেই নামৰ এজন বেলেগ ব্যক্তি য়ে তাইৰ সৈতে সমসাময়িক আছিল আৰু তেওঁৰ ভাল বা বেয়া গুণবোৰৰ বাবে স্পষ্ট আছিল আৰু তেওঁলোকে তাইক প্ৰশংসা বা নিন্দাৰ দ্বাৰা তেওঁৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল।"
২-২৮ ছানা ১
ছানা পাণ্ডুলিপি (ছানা ১) অধ্যায়ৰ ক্ৰমটোৱে আন কোনো জ্ঞাত কোৰাণৰ আদেশ অনুসৰণ নকৰে আৰু ফলিঅ ২২ অধ্যায় ৯ (আত-তৌবাহ) (কোৰআন ৯:১২২-১২৯)ৰ সৈতে ভাগ বতৰা কৰা হৈছে।
৩৪ মেৰীৰ তাৎপৰ্য
অধ্যায় ১৯ হৈছে কোৰআনৰ একমাত্ৰ ছূৰা যাক এগৰাকী মহিলাৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছে। মেৰী, যি জনৰ পৰা এই ছূৰাই ইয়াৰ নাম লয়। কোৰআন ১৯:৩৪ ত যীশুৰ সৈতে তেওঁৰ পাৰিবাৰিক সম্পৰ্কৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে, চিনাক্তকৰণ শিৰোনাম 'মেৰীৰ পুত্ৰ'ই মেৰীৰ মাতৃত্বৰ ওপৰত আচৰিত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে য'ত পুৰুষ পৰিয়ালৰ সদস্যৰ পৰা অৱতৰণ কৰি ব্যক্তিসকলক চিনাক্ত কৰা হৈছিল। এই গুৰুত্বই যীশুৰ জন্মৰ অতুলনীয় পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰে; এইটো কোনো জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়া নাছিল আৰু কোনো পিতৃ জড়িত নাছিল, কিন্তু ই খ্ৰীষ্টান সকলৰ বিশ্বাসক অস্বীকাৰ কৰে যে তেওঁক ঈশ্বৰে আকৰ্ষণ কৰিছিল। পাঠটোত মেৰীৰ সন্তান জন্মৰ যন্ত্ৰণাৰ বিষয়ে বিতংভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যাৰ ভিতৰত আছে এনে বেদনা পৰিহাৰ কৰাৰ বাবে বহু আগতে তাইৰ মৃত্যু হোৱাটো তেওঁৰ ইচ্ছা। এই অত্যাধিক কষ্টৰ স্বত্ত্বেও ঈশ্বৰক মৰিয়মৰ আৱশ্যকতাৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল আৰু মনোযোগী বুলি দেখুওৱা হৈছে; সি তাইক চিন্তা নকৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে আৰু তাইক খাদ্য যোগান ধৰে। পাঠৰ নাৰীবাদী পঢ়াটোৱে প্ৰসৱৰ এই চিকিৎসাক প্ৰক্ৰিয়াটোৰ বিশেষ গুৰুত্বৰ প্ৰমাণীকৰণ হিচাপে সূচায়।
আন পণ্ডিতসকলে মেৰী আৰু দেৱদূত গেব্ৰিয়েলৰ মাজৰ বাৰ্তালাপক সেই সময়ৰ পৰম্পৰাগত লিংগ ভূমিকাৰ পৰিচায়ক বুলি উল্লেখ কৰে; যেতিয়া মেৰী নামৰ এগৰাকী অকলশৰীয়া মহিলাই পুৰুষ স্বৰ্গদূতৰ মুখামুখি হয়, তেতিয়া তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰতিক্ৰিয়া হৈছে পৰিস্থিতিৰ অসঙ্গতি আৰু স্বৰ্গদূতৰ উদ্দেশ্যসম্পৰ্কে অনিশ্চয়তাৰ ভয়। তাই স্বৰ্গদূতৰ বাৰ্তা শুনিব পাৰে আৰু তেওঁঈশ্বৰৰ পৰা বাৰ্তাবাহক হিচাপে আহিছে বুলি আশ্বাস দিয়াৰ পিছতহে তেওঁক প্ৰশ্ন কৰিব পাৰে।
চিৰিয়াকত মাৰিয়াম (ܡܪܝܡ) আশীৰ্ব্বাদ কঢ়িয়াই অনা এক সাধাৰণ বিশেষণ আৰু সম্ভৱতঃ "[ঈশ্বৰে] তাইক উচ্চ কৰে"।
৩৫-৩৭ ডোম অফ দ্য ৰক
মৰিয়াম ১৯:৩৫-৩৭ পদৰ পদসমূহ, যাক মুছলমানসকলে ঈশ্বৰৰ ওচৰত যীশুৰ ভৱিষ্যতবাণীক দৃঢ়ভাৱে পুনৰ নিশ্চিত কৰা বুলি বিবেচনা কৰে, জেৰুজালেমৰ আটাইতকৈ পুৰণি ইছলামিক স্মাৰক দ্য ডোম অৱ দ্য ৰকত লিখা শিলালিপিত উদ্ধৃত কৰা হৈছে।
৪১–৬৫ ইব্ৰাহিম
দ্বিতীয় শাখাটোত ৪১-৬৫ পদত অব্ৰাহামৰ পৰিয়ালৰ মূৰ্তিৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে আৰু তাৰ পিছত আন বহুতো ভৱিষ্যতবক্তাক বুজাইছে। পাঠটোত তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতবাণী শুনিথকা সকলৰ বিভিন্ন সঁহাৰি আৰু সেই শুনা সকলে লগ পোৱা ভাগ্যৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে; এই বৰ্ণনাবোৰত ঈশ্বৰৰ একতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে।
৬৬-৯৮ ত্ৰিমূৰ্তিৰ প্ৰতি ইছলামী দৃষ্টিভংগী
তৃতীয় শাখা, শ্লোক ৬৬-৯৮, পুনৰুত্থানৰ বাস্তৱতাক নিশ্চিত কৰে আৰু এই জীৱনৰ চিত্ৰণৰ লগতে বিচাৰ দিৱসৰ চিত্ৰণ প্ৰদান কৰে।
৯১-৯৮ বাৰ্মিংহাম পাণ্ডুলিপি
পাণ্ডুলিপিটো ৫৬৮ ৰ পৰা ৬৪৫ চিইৰ ভিতৰত ৰেডিঅ'কাৰ্বন কৰা হৈছে (ইছলামিক কেলেণ্ডাৰত, ৫৬ বিএইচ আৰু ২৫ এএইচৰ মাজত)। ৰিয়াধৰ গৱেষণা আৰু ইছলামিক অধ্যয়ন কেন্দ্ৰৰ সঞ্চালক চাউদ আল-চাৰহানে বিবেচনা কৰে যে পাৰ্চমেণ্টখন প্ৰকৃততে পেলিম্পচেষ্ট হিচাপে পুনৰ ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব পাৰে। চাউদৰ দৃষ্টিভংগীক কোৰাণৰ ইতিহাসৰ কেইবাজনো চৌদি-ভিত্তিক বিশেষজ্ঞই সমৰ্থন কৰিছে যিয়ে অস্বীকাৰ কৰে যে মুহাম্মাদৰ জীৱনকালত বাৰ্মিংহাম/পেৰিছ কোৰআন লিখা হ'ব পাৰে। তেওঁলোকে গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে মুহাম্মাদ জীয়াই থাকোতে, কোৰাণীয় গ্ৰন্থসমূহ কোনো অধ্যায় সজ্জা অবিহনে লিখা হৈছিল, শ্লোক সমাপ্তি বা ৰঙীন চিয়াহীৰ ব্যৱহাৰ চিহ্নিত কৰা হৈছিল, আৰু চুৰাহৰ কোনো মানক ক্ৰম অনুসৰণ কৰা নাছিল। তেওঁলোকে কয় যে খলিফা উথমানৰ সময়ত সেই বৈশিষ্ট্যবোৰ কোৰাণৰ অনুশীলনত প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল, আৰু সেয়েহে এইটো সম্পূৰ্ণৰূপে সম্ভৱ হ'ব যে বাৰ্মিংহামৰ পাতবোৰ তেতিয়া লিখা হ'ব পাৰে, কিন্তু আগতে নহয়।
কোৰআন ১৯:৯১-৯২ ত্ৰিনিটেৰিয়ান খ্ৰীষ্টান প্ৰথাৰ পৰা তেওঁৰ 'পুত্ৰ'ৰ নামত ঈশ্বৰক আহ্বান কৰাৰ অসন্মতি। ৯১তেওঁলোকে আটাইতকৈ দয়ালু পুত্ৰক দায়ী কৰে। ৯২আৰু আটাইতকৈ দয়ালু লোকৰ বাবে তেওঁ পুত্ৰ ল'ব লাগে সেয়া উপযুক্ত নহয়। কোৰআন ১৯:৯৬-এ "বিশ্বাস আৰু কাৰ্য্য"ৰ বাবে এক প্ৰয়োজনীয়তা সমৰ্থন কৰে  ৯৬দৰাচলতে, যিসকলে ধাৰ্ম্মিক কাৰ্য্যক বিশ্বাস আৰু কৰিছে – তেওঁলোকৰ বাবে আটাইতকৈ দয়ালু সকলে মৰম নিয়োগ কৰিব।
টোকাসমূহ
টোকাবোৰ বেছিভাগ চেলৰ দ্বাৰা যিয়ে লুইছ মাৰাকিৰ লেটিন অনুবাদৰ ওপৰত যথেষ্ট নিৰ্ভৰ কৰিছিল। মাৰাকি লুক্কাৰ ঈশ্বৰৰ মাতৃৰ নিয়মীয়া এজন ৰোমান কেথলিক ধৰ্মগুৰু আছিল:
প্ৰসংগসমূহ
শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:কোৰআন শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
হেপাটাইটিছ চি
হেপাটাইটিছ চি এক সংক্ৰামক ৰোগ। হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছ (HCV)ৰ ফলত হোৱা এই ৰোগে ঘাইকৈ যকৃতত প্ৰভাৱ পেলায়। সংক্ৰমণৰ আৰম্ভণিতে সামান্য লক্ষণ থাকে বা নাথাকেই। কেতিয়াবা জ্বৰ, ডাঠ ৰঙৰ প্ৰস্ৰাৱ, পেটৰ বিষ আৰু জণ্ডিছ হ'ব পাৰে। সংক্ৰমণ হোৱা ৭৫%ৰ পৰা ৮৫% লোকৰ যকৃতত ভাইৰাছবিধ থাকি যায়] দীৰ্ঘম্যাদী ৰোগৰো আৰম্ভণিতে কোনো লক্ষণ নাথাকে। বহুবছৰৰ পাছত প্ৰায়েই যকৃতৰ ৰোগ বিশেষকৈ চিৰ'চিছে দেখা দিয়ে। কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত চিৰ'চিছ থকা একাংশ ৰোগীৰ যকৃত অকামিলা হয়, যকৃতৰ কৰ্কট ৰোগ হয় বা খাদ্যনলী আৰু পাকস্থলীৰ ৰক্তক্ষৰণ হোৱা varices ৰোগ জটিলতা হয়।
HCV ঘাইকৈ তেঅৰ পৰা তেজলৈ বিয়পে। বেজীৰে ড্ৰাগ্‌‌ছ লোৱা, বীজাণুমুক্ত নোহোৱা চিকিৎসাৰ যন্ত্ৰ-পাতি, চিকিৎসা প্ৰদানত বেজীৰ খোঁচ খোৱা আৰু ৰক্ত সঞ্চাৰণ ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণ। ৰক্ত সঞ্চাৰণৰ আগতে তেজ পৰীক্ষা কৰিলে ৰোগৰ আশংকা প্ৰতি ২০ লাখত একতকৈও কম। প্ৰসৱৰ সময়ত এই ৰোগ মাকৰ পৰা শিশুলৈও বিয়পিব পাৰে। উপৰুৱা সংস্পৰ্শৰে এই ৰোগ নিবিয়পে। ই পাঁচবিধ জ্ঞাত হেপাটাইটিছ ভাইৰাছৰ এবিধ: এ', বি, চি, ডি, আৰু ই। তেজত ভাইৰাছবিধৰ প্ৰতিদেহ বা আৰ এন এ ধৰা পেলাই ৰোগনিৰ্ণয় কৰা হয়। ৰোগৰ আশংকা থকা সকলো লোকৰে পৰীক্ষা কৰা উচিত।
হেপাটাইটিছ চি-ৰ কোনো প্ৰতিষেধক নাই। সিৰাত ড্ৰাগ্‌‌ছ লোৱা লোকৰ ক্ষতি কমাই আৰু দান কৰা তেজৰ পৰীক্ষাৰে ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি। sofosbuvir বা simeprevir নামৰ এণ্টিভাইৰেল ঔষধেৰে দীৰ্ঘম্যাদী ৰোগো ৯৫% ক্ষেত্ৰত আৰোগ্য কৰিব পাৰি। আগতে ব্যৱহাৰ কৰা Peginterferon বা ribavirin ঔষধৰ চিকিৎসাৰে আৰোগ্যৰ হাৰ ৫০%তকৈও কম হোৱাৰ লগতে পাৰ্শ্বক্ৰিয়া বেছি আছিল।  কিন্তু নতুন চিকিৎসা প্ৰণালীৰ খৰচো বেছি। চিৰ'চিছ বা যকৃতৰ কৰ্কট হ'লে যকৃতৰ প্ৰতিষ্ঠাপনৰ প্ৰয়োজন হ'ব পাৰে। হেপাটাইটিছ চি যকৃতৰ প্ৰতিষ্ঠাপনৰ এক মূল কাৰণ, কিন্তু প্ৰতিষ্ঠাপনৰ পাছতো ভাইৰাছে আকৌ আক্ৰমণ কৰিব পাৰে।
২০১৫ চনৰ তথ্য অনুসৰি বিশ্বজুৰি প্ৰায় ১৪.৩ কোটি (২%) লোক হেপাটাইটিছ চিত আক্ৰান্ত হয়। ২০১৩ চনত প্ৰায় ১.১ কোটি নতুন ৰোগী ধৰা পৰে। আফ্ৰিকা, মধ্য এছিয়া আৰু পূব এছিয়াত এই ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ বেছি। ২০১৫ চনত হেপাটাইটিছ চি-জনিত যকৃতৰ কৰ্কটৰ পৰা প্ৰায় ১,৬৭,০০ লোক আৰু চিৰ'চিছত ভুগি প্ৰায় ৩,২৬,০০০ লোকৰ মৃত্যু ঘটে। ১৯৭০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অ-হেপাটাইটিছ এ' আৰু অ-হেপাটাইটিছ বি ৰোগ দেখা পোৱা গৈছিল। ১৯৮৯ চনতহে এই ৰোগ হেপাটাইটিছ চি বুলি ধৰা পৰে। হেপাটাইটিছ চি-য়ে কেৱল মানুহ আৰু চিম্পাঞ্জীক আক্ৰান্ত কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সংক্ৰামক ৰোগ শ্ৰেণী:হেপাটাইটিছ
কাৱঁড় যাত্ৰা
কাৱঁড় যাত্ৰা শিৱভক্ত সকলৰ বছেৰেকীয়া তীৰ্থযাত্ৰা। এই তীৰ্থযাত্ৰী সকলক কাৱঁড়ীয়া বা ভোলে বোলে। তেওঁলোকে উত্তৰাখণ্ডৰ হৰিদ্বাৰ, গৌমুখ, গংগোত্ৰী আৰু বিহাৰৰ চুলতানগঞ্জলৈ পৱিত্ৰ গংগা নদীৰ পানী আনিবলৈ যায়। লাখ লাখ ভক্তয়ে গংগাৰ পৱিত্ৰ পানী বহু দূৰ কঢ়িয়াই স্থানীয় শিৱ মন্দিৰ বা বিশেষ মন্দিৰ যেনে মীৰটৰ পুৰা মহাদেৱ আৰু ঔঘৰনাথ আৰু কাশী বিশ্বনাথ, বৈদনাথ আৰু ঝাৰখণ্ডৰ দেওঘৰত জলাবিশেষ কৰে।
ধৰ্মীয় ৰীতিৰে পৱিত্ৰ উৎসৰ পানী কান্ধৰ ভাৰৰ দুয়োফালে ওলমাই যাত্ৰা কৰা সকলক কাৱঁড় বোলে। আৰম্ভণিতে এই যাত্ৰা সীমিত লোকৰ মাজত সীমাবদ্ধ আছিল। ১৯৮০ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে এই যাত্ৰায়ে জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে। বৰ্তমান হৰিদ্বাৰৰ কাৱঁড় যাত্ৰায়ে ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ ভক্তৰ সমাগম হোৱা ঠাইত পৰিগণিত হৈছে। বৰ্তমান এই উৎসৱ গোটেই ভাৰততে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে।
নামৰ উৎপত্তি
কাৱঁড় যাত্ৰাত কাৱঁড়ীয়াসকলে কান্ধত এক বিশেষ ধৰণৰ ভাৰ কঢ়িয়ায়। সাধাৰণতে বাঁহেৰে নিৰ্মিত এই ভাৰৰ দুয়োফালে পানী কঢ়িয়াই নিয়াৰ ব্যৱস্থা থাকে। এই ভাৰখনকে কাৱঁড় বোলে আৰু এই যাত্ৰাৰ নাম ইয়াৰ পৰায়ে আহিছে।
ইতিহাস
কাৱঁড় যাত্ৰা হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ পুৰাণত উল্লেখিত সমুদ্ৰ মন্থনৰ লগত জড়িত। সাগৰ মন্থনত প্ৰথমে অমৃতৰ সলনি হলাহলৰ অভিৰ্ভাৱ হৈছিল। এই বিষৰ ভয়ানক পৰিনামৰ পৰা জগতক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ দেৱাহিদেৱ মহাদেৱে বিষপান কৰিছিল। কিন্তু হলাহলৰ ঋণাত্মক প্ৰভাৱৰ বাবে শিৱ কষ্ট পাই আছিল। ত্ৰেতা যুগত শিৱৰ পৰম ভক্ত ৰাৱণে কাৱঁড়ত পৱিত্ৰ গংগাৰ পানী আনি ৰামেশ্বৰ জ্যোতিৰ্লিংগত জলাভিষেক কৰিছিল আৰু ভগৱান শিৱয়ে হলাহলৰ ঋণাত্মক প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিছিল।
বোল বম
বোল বম বা বল বম ভাৰত আৰু নেপালৰ শিৱভক্ত সকলে শিৱৰ গুণ-গৰিমা গাই কৰা বছেৰেকীয়া তীৰ্থযাত্ৰা। এই উৎসৱ শ্ৰাৱন মাহ বা শাওন মাহত অনুষ্ঠিত হয়। ভক্তসকলে গংগা বা আন কোনো পৱিত্ৰ উৎসৰ পানী কাৱঁড়ত লৈ কান্ধত কঢ়িয়াই নিয়ে। এই যাত্ৰাত কাৱঁড়ীয়াসকলে গেৰুৱা বসন পৰিধান কৰি খালি ভৰিৰে শিৱ মন্দিৰত উপস্থিত হৈ জলাভিষেক কৰে। সাধাৰণতে এই যাত্ৰাত কাৱঁড়ীয়াসকলে সপৰিয়ালে, ইষ্ট কুটুম, ওচৰ চুবুৰীয়াৰ সৈতে যাত্ৰা কৰে। এই যাত্ৰাত তেওঁলোকে 'বোল বম' বা 'বল বম' অৰ্থাৎ শিৱৰ নাম উচ্চাৰণ কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে ভজন স্তুতিমূলকগীত গাই ভগৱান শিৱৰ নাম লয়।
যাত্ৰা
শ্ৰাৱন বা শাওন মাহ ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি উছৰ্গিত। ভক্তসকলৰ বেছিভাগেই শাওন মাহৰ সোমবাৰে ব্ৰত উপাসনা কৰে। তদুপৰি শাওন মাহ হিন্দু মান্যতা অনুসৰি পৱিত্ৰ চতুৰ্মাহ কালৰ অন্তৰ্ভুক্ত, সেয়ে এই মাহত তীৰ্থযাত্ৰা আৰু পৱিত্ৰ নদীত স্নান কৰা হয়। এই সময়ত হাজাৰ হাজাৰ ভক্তয়ে গেৰুৱা বসন পৰিধান কৰি হৰিদ্বাৰ, গংগোত্ৰী আৰু গৌমুখৰ গংগাৰ পানী আনিবলৈ যায়। ইয়াৰ লগতে আন আন পৱিত্ৰ স্থলৰ পৰা পানী আনি স্থানীয় বা প্ৰধান শিৱলিংগত অৰ্পণ কৰে। এই যাত্ৰাত বেছি সংখ্যক পুৰুষে ভাগ লয় যদিও কিছুসংখ্যক মহিলায়েও ইয়াত অংশ গ্ৰহণ কৰে। এইযাত্ৰা বেছিভাগেই খালি ভৰিৰে যায় যদিও বেছি দূৰত্বৰ ঠাই সমূহলৈ বিভিন্ন বাহনৰৰ সহায়ত যোৱা হয়। বিভিন্ন সংগঠনে এই যাত্ৰাৰ যাত্ৰীসকলৰ সুবিধাৰ্থে ঠায়ে ঠায়ে কেম্পৰ আয়োজন কৰে। বৰ্তমান এই যাত্ৰা ভাৰতৰ সকলো ঠাইতে বিয়পি পৰিছে। পৱিত্ৰ স্থলৰ পৰা পানী অনাৰ পিছত সেই পানী শাওন মাহৰ ত্ৰয়োদশী তিথিত বা মহা শিৱৰাত্ৰিৰ দিনা শিৱলিংগৰ জলাভিষেক কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
ছালু নিগম
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
নিগম দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লেডী আৰউইন কলেজৰ স্নাতক। দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এল.এল.বি, আৰু জামিয়া মিলিয়া ইছলামিয়াৰ পৰা ছোচিয়েল ৱৰ্কত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। জামিয়া মিলিয়াৰ পৰা ছোচিয়েল ৱৰ্কত তেওঁ ডক্টৰেটো লাভ কৰে। তেওঁৰ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল “গ্ৰাহক সুৰক্ষা আইন,১৯৮৬ৰ বিশেষ উল্লেখেৰে চিকিৎসকৰ সৈতে ৰোগীৰ সম্পৰ্ক সলনি কৰা”
তেওঁ পিপলছ ইউনিয়ন ফৰ চিভিল লিবাৰ্টিজ, (PUCLO) দিল্লীৰ সৈতেও জড়িত আৰু সচিব হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে। ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ নতুন দিল্লীৰ ইণ্ডিয়ান ছোচিয়েল ইন্সটিটিউত আইনী সাক্ষৰতা, লিংগ সংবেদনশীলতা, আইনী সজাগতা, আইনী গৱেষণা, পেৰা লিগেল প্ৰশিক্ষণ, মানৱ অধিকাৰ, কাৰাগাৰ সংস্কাৰ, আইনী সাহায্যৰ প্ৰশিক্ষণৰ লগতে আইনী মডিউল প্ৰস্তুত কৰা আদি ক্ষেত্ৰত কাম কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি প্ৰশিক্ষণ হাতপুথি, পুস্তিকা আৰু অন্যান্য প্ৰশিক্ষণ সামগ্ৰী আদি প্ৰস্তুতিতো জড়িত হৈ আছিল।
ঘৰুৱা হিংসাৰ ভূক্তভোগী মহিলাসকলৰ বাবে আইনী আৰু অন্যান্য সুৰক্ষা, বেটাৰড উইমেন চিণ্ড্ৰম, আত্মৰক্ষাৰ অধিকাৰ, মহিলাৰ অধিকাৰৰ সৈতে জড়িত বিষয়সমূহ, বৈবাহিক ধৰ্ষণ আইন, সম্পত্তিৰ অধিকাৰ, জাতি আৰু নাৰীৰ মৰ্যাদা, ক'ভিড-১৯ যুগত নাৰীৰ বিৰুদ্ধে বৰ্দ্ধিত হিংসা আদিত নিগমৰ বিশেষজ্ঞতাৰ উল্লেখ কৰা হয়। ভাৰতৰ শিক্ষাৰ হকে মাতমতাৰ বাবেও তেওঁক উল্লেখ কৰা হয়। উকীলৰ সাজ-পোছাক, ভেকচিন সমতা, শাসন-ব্যৱস্থাৰ স্বচ্ছতাৰ বাবে কৰা কামৰ বাবেও তেওঁ জনাজাত।
ছালু নিগম বনাম আঞ্চলিক পাছপোৰ্ট বিষয়া
১৯৯৭ চনৰ ২৪ আগষ্টত জন্মগ্ৰহণ কৰা কন্যাৰ নিগমে প্ৰতিপালন কৰিছিল। কাৰণ ছোৱালীজনীৰ জৈৱিক পিতৃৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ-বিচ্ছেদ হৈছিল আৰু জীয়েকক একমাত্ৰ ছোৱালী হোৱাৰ অপৰাধতে দেউতাকে স্বীকাৰ কৰি লোৱা নাছিল। ২০০৫ আৰু ২০১১ চনত নিগমে দেউতাৰ নাম নিদিয়াকৈ কন্যাৰ বাবে পাছপ'ৰ্ট লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয় যদিও পৰৱৰ্তী নবীকৰণৰ সময়ত কম্পিউটাৰ এপ্লিকেচনৰ বাবে পাছপোৰ্টত দেউতাকৰ নামৰ প্ৰয়োজন হয়। নিগমে জীয়েকৰ নাম আৰু পৰিচয় নিৰ্ণয় কৰাৰ অধিকাৰ খৰ্ব কৰাৰ ভিত্তিত দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ত গোচৰ তৰে। নিগমে আদালতত দৃঢ়তাৰে জীয়েকক কৰা প্ৰত্যাখ্যান কৰা বাবেই দেউতাকৰ নাম পাছপোৰ্টত লিখিব বিচৰা নাই।
আঞ্চলিক পাছপ'ৰ্ট কাৰ্যালয়ৰ অধিবক্তাই যুক্তি দিয়ে যে পাছপোৰ্ট কাৰ্যালয়ৰ নিয়মমতে বিবাহ-বিচ্ছেদ হ’লেও মাক-দেউতাকৰ নাম আঁতৰোৱাটো নিষিদ্ধ।লগতে যুক্তি দিয়ে যে মাক-দেউতাকৰ সৈতে সন্তানৰ সম্পৰ্ক নাইকীয়া কৰাটো একমাত্ৰ তুলি লোৱা সন্তানৰ ক্ষেত্ৰতহে প্ৰযোজ্য। দত্তক লোৱাৰ বাবেহে হ'ব পাৰে বুলি এটা প্ৰতিষ্ঠিত আইনী নীতি। আদালতে দেউতাকৰ নাম অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ কোনো আইনী প্ৰয়োজনীয়তা বিচাৰি নাপালে আৰু দেউতাকৰ নামৰ প্ৰয়োজন নোহোৱাকৈ পাছপ'ৰ্ট জাৰি কৰিব পৰাকৈ কম্পিউটাৰ চফ্ট ৱেৰ সলনি কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। ২০১৬ চনৰ ১৭ মে’ৰ আদালতৰ ৰায়ত এইটোও উল্লেখ কৰা হৈছে যে “অবিবাহিত মাতৃ, যৌনকৰ্মী, প্ৰতিনিধি মাতৃ, ধৰ্ষণৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা নাৰী, দেউতাকৰ দ্বাৰা পৰিত্যক্ত সন্তান, আইভিএফ প্ৰযুক্তিৰ জৰিয়তে জন্ম হোৱা সন্তান আদি বিভিন্ন কাৰণত একক পিতৃ-মাতৃৰ পৰিয়াল বৃদ্ধি পোৱাৰ বাবেও এই আদালতে ন্যায়িক সিদ্ধান্ত লয়।”
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী লেখক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মানৱাধিকাৰ কৰ্মী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
২৭ ডিচেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
সূৰ্য (দেৱতা)
সূৰ্য (सूर्य) হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ এজন দেৱতা। সংস্কৃত ভাষাত সূৰ্যৰ অৰ্থ বেলি। পৌৰাণিক ভাৰতীয় সাহিত্যত সূৰ্যক আদিত্য, অৰ্ক, ভানু, সৱিতুৰ, পোষণ, ৰবি, মাৰ্তণ্ড, মিত্ৰ, ভাস্কৰ, প্ৰভাকৰ, কথিৰাৱন আৰু বিভাসন আদি নামেৰে সম্বোধিত কৰা হৈছে। ৰাজস্থান, গুজৰাট, মধ্যপ্ৰদেশ, বিহাৰ, মহাৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ, ঝাৰখণ্ড আৰু উৰিষ্যাৰ সৌৰপন্থী অৰ্থাৎ সূৰ্যৰ উপাসকসকলৰ মাজত তেওঁৰ গুৰুত্ব অধিক। হিন্দুধৰ্মৰ প্ৰধান পাঁ‌চজন দেৱতাৰ মাজত সূৰ্য অন্যতম। স্মাৰ্ত পৰম্পৰা অনুসৰি ব্ৰহ্মত্ব প্ৰাপ্তিৰ বাবে সূৰ্য এক অপৰিহাৰ্য দেৱতা।
সূৰ্যক প্ৰায়েই সাতটা ঘোঁৰাই টনা এখন ৰথত উপৱিষ্ট হিচাপে চিত্ৰায়িত কৰা হয়। ই দৃশ্যমান সাতোৰঙ আৰু সপ্তাহৰ সাতোটা দিনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। মধ্যযুগীয় হিন্দুধৰ্মত সূৰ্যৰ নামেৰে ত্ৰিদেৱ অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱকো বুজোৱা হৈছিল। কিছুসংখ্যক প্ৰাচীন সাহিত্য আৰু কলাত সূৰ্যক ইন্দ্ৰ, গণেশ বা অন্য দেৱতাৰ সৈতে সমূহীয়াভাৱে উপস্থাপন কৰা হৈছিল। বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু জৈন ধৰ্মৰ কলা আৰু সাহিত্যতো সূৰ্যৰ উপস্থিতি দেখা পোৱা যায়।
সূৰ্যক এক চক্ৰৰ সৈতে চিত্ৰায়িত কৰা হয়। ইয়াক ধৰ্মচক্ৰ নামেৰে জনা যায়। ভাৰতীয় জ্যোতিষশাস্ত্ৰৰ মতে সূৰ্য সিংহ ৰাশিৰ অধিপতি। হিন্দু দিনপঞ্জী অনুসৰি ৰবি নামেৰে তেওঁ ৰবিবাৰৰ অধিষ্ঠাতা দেৱতা। সূৰ্যদেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত প্ৰধান উৎসৱ-পাৰ্বনসমূহ হৈছে মকৰ সংক্ৰান্তি, পোংগল, সম্ব দশমী, ৰথ সপ্তমী, ছট পূজা আৰু কুম্ভ মেলা.
ত্ৰয়োদশ শতিকাত সম্ভৱতঃ উত্তৰ ভাৰতলৈ মুছলমানসকলৰ আগমণৰ লগে লগে বিষ্ণু আৰু শিৱৰ বাহিৰে অন্য বৈদিক দেৱতাসকলতকৈ অধিক কালজুৰি হিন্দুধৰ্মৰ এগৰাকী প্ৰধান দেৱতা হিচাপে পৰিগণিত হৈ অহা সূৰ্যৰ উপাসনা বহুলাংশে হ্ৰাস পায়। নতুনকৈ সূৰ্যৰ মন্দিৰ নিৰ্মাণ হোৱা কাৰ্য প্ৰায় বন্ধ হৈ পৰে। পুৰণি মন্দিৰসমূহৰ কিছুসংখ্যক পিছলৈ অন্য দেৱতাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত হ'বলৈ ধৰে। সূৰ্যক বিষ্ণু আৰু শিৱৰ সৈতে লীণ কৰাৰ বা তেওঁক এই দুয়োগৰাকী দেৱতাতকৈ নিম্ন পৰ্যায়ৰ বুলি গণ্য কৰাৰ এক ৰীতি আৰম্ভ হয়।
বেদ
ঋকবেদৰ প্ৰাচীনতম শ্লোকসমূহত উদিত বেলিতলৰ প্ৰসংগত সূৰ্যৰ উল্লেখ কৰা হৈছে য'ত তেওঁ‌ আন্ধাৰ নাশ কৰি সকলো জীৱ, শুভ শক্তি আৰু জ্ঞানৰ সংবৰ্ধন কৰিছে। কিছুসংখ্যক শ্লোকত সূৰ্যৰ অৰ্থ হৈছে এক জড় পদাৰ্থ বা আকাশৰ এক ৰত্ন। অন্য কিছু শ্লোকত তেওঁক এজন মূৰ্তমান দেৱতাৰ ৰূপত উল্লেখ কৰা হৈছে। ৰাতিপুৱা বা দোকমোকালিৰ দেৱী ঊষাৰ সৈতে সূৰ্যৰ ওতপ্ৰোত সম্পৰ্ক দেখা যায়। তেওঁক কোনো সময়ত ঊষাৰ পুত্ৰ বা স্বামী বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
ঋকবেদত সূৰ্যৰ জন্ম আৰু প্ৰতিপালন সম্পৰ্কে বৰ্ণনাৰ ভিন্নতা পোৱা যায়। বিভিন্ন দেৱ-দেৱী যেনে আদিত্য অদিতি, দ্যুচ, মিত্ৰ, বৰুণ, অগ্নি, ইন্দ্ৰ, সোম, পুৰুষ, ধাত্ৰী আৰু ইন্দ্ৰ-সোম, ইন্দ্ৰ-বৰুণ, ইন্দ্ৰ-বিষ্ণু, পুৰুষ, ধাত্ৰী আদিয়ৱ যুটীয়াভাৱে বা দেৱতা সমাজে বৰুণৰ তত্বাৱধান লোৱাৰ কথা উল্লেখ আছে। অথৰ্ববেদৰ মতে সূৰ্যৰ আৱিৰ্ভাৱ বৃত্ৰাসুৰৰ পৰা হৈছিল। বেদত সূৰ্যৰদ্বাৰাই জাগতিক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড বা প্ৰকৃতিৰ উদ্ভৱ হোৱা বুলি কোৱা হৈছে। হিন্দুধৰ্মৰ সৃষ্টি, স্থিতি আৰু প্ৰলয়ৰ কাৰক বিভিন্ন ত্ৰিমূৰ্তিৰো অন্যতম হিচাপে সূৰ্যৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়। এনে ত্ৰিমূৰ্তিৰ ভিতৰত সূৰ্যৰ সৈতে অগ্নি আৰু বায়ু অথবা ইন্দ্ৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে আৰু তেওঁলোকক একেলগে ব্ৰহ্ম বুলি কোৱা হৈছে।
বৈদিক সাহিত্যৰ অন্যতম ব্ৰাহ্মণসমূহত (যেনে শতপথ ব্ৰাহ্মণ) একেটা শ্লোকত অগ্নিৰ সৈতে সূৰ্যৰ উল্লেখ আছে। সূৰ্যই দিনৰ ভাগত নিজ কাৰ্য সম্পাদন কৰাৰ বিপৰীতে ৰাতিৰ ভাগত অগ্নিয়ে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কপিলা বাৎসায়নৰ মতে সূৰ্যক অগ্নি তথা ব্ৰহ্মাণ্ডৰ বীজৰ ৰূপত উত্থাপন কৰা হৈছে। ব্ৰাহ্মণসমূহ আৰু উপনিষদসমূহৰ মতে সূৰ্য পোনপটীয়াভাৱে দৃষ্টি আৰু জ্ঞানৰ সৈতে জড়িত। বৃহদাৰণ্যক, ছান্দোগ্য, কৌশিতকী আদি উপনিষদত বাহ্যিক পূজা-সেৱা ত্যাগ কৰি আত্মদৃষ্টি আৰু ধ্যানৰ যোগেদি অন্তৰত নিহিত ঈশ্বৰৰ উপাসনাৰ জৰিয়তে আত্মজ্ঞান লাভ কৰিবৰ নিমিত্তে সূৰ্যক পৌৰাণিক ঋষিসকলৰ নেত্ৰ হিচাপেও বৰ্ণনা কৰা হৈছে
মহাকাব্য
ৰামায়ণৰ যুদ্ধ কাণ্ডত উল্লেখ থকা মতে ৰাৱণৰ সৈতে সংগ্ৰামৰ পূৰ্বে ৰামক সূৰ্যৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰা আদিত্য হৃদয় শ্লোকৰ শিক্ষা দিয়া হৈছিল।
মহাভাৰতত সূৰ্যক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ নেত্ৰ, সকলো জীৱৰে মূল, সাংখ্য (হিন্দুসকলৰ দৰ্শন শিক্ষাবিশেষ) আৰু যোগীসকলৰ লক্ষ্য, আৰু স্বাধীনতা তথা আধ্যাত্মিক মুক্তিৰ স্বৰূপ বুলি কোৱা হৈছে। মহাকাব্যখনত সূৰ্যক কুমাৰী মাতৃ কুন্তীৰ পুত্ৰ কৰ্ণৰ পিতৃ হিচাপে বৰ্ণোৱা হৈছে।
জ্যোতিৰ্বিদ্যা
সংস্কৃত ভাষাত ৰচিত ভাৰতীয় জ্যোতিৰ্বিদ্যাৰ শাস্ত্ৰসমূহত সূৰ্যক আকাশমাৰ্গৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পদাৰ্থ বুলি কোৱা হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত পঞ্চম শতিকাত ৰচিত আৰ্যভট্টৰ গ্ৰন্থ 'আৰ্যভট্টীয়, ষষ্ঠ শতিকাত ৰচিত লতদেৱৰ ৰোমাকা আৰু বৰাহমিহিৰৰ পঞ্চ সিদ্ধান্ত আৰু সপ্তম শতিকাত ৰচিত ব্ৰহ্মগুপ্তৰ খণ্ডখাদ্যক আদি উল্লেখযোগ্য এই গ্ৰন্থসমূহত সূকে ধৰি অন্যান্য গ্ৰহসমূহৰ লগতে ইহঁ‌তৰ আনুমানিক তূলনামূলক গতিৰ বিশেষত্বৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে। পঞ্চমৰ পৰা দশম শতিকাৰ ভিতৰত ৰচিত সূৰ্য সিদ্ধান্তত বিভিন্ন গ্ৰহ আৰু ইয়াৰ সৈতে জড়িত আখ্যানসমূহৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
এই গ্ৰন্থসমূহ সূৰ্য আৰু অন্য গ্ৰহভিত্তিক গণনা আৰু পৃথিৱীৰ তুলনাত ইহঁতৰ গতিৰ বিষয়ে সামান্য সালসলনি থকা সংস্কৰণত উপলব্ধ। ই এই কথাকে সূচায় যে সময়ৰ লগে লগে ইয়াৰ সংশোধন কৰা হৈছিল।  উদাহৰণস্বৰূপে, খ্ৰীষ্টিয় প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ হিন্দু পণ্ডিতসকলে এটা বছৰৰ দৈৰ্ঘ্যক বিভিন্নধৰণে অনুমান কৰি উলিয়াইছে:
এই সকলোবোৰৰ ভিতৰত সূৰ্য সিদ্ধান্ত আটাইতকৈকৈ পুৰণি হোৱাৰ বিপৰীতে সিদ্ধান্ত শিৰোমণিত উল্লিখিত গণনাই সবাতোকৈ শুদ্ধ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
মহাভাৰতৰ পাত্ৰ
অৰ্জুন
অৰ্জুন (Arjuna) হ'ল মহাভাৰতৰ এটি কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ। পঞ্চ-পাণ্ডৱৰ তৃতীয়জন অৰ্জুন। অৰ্জুনৰ পিতৃৰ নাম পাণ্ডু আৰু মাতৃৰ নাম কুন্তী। মহাভাৰতীয় সাহিত্যত অৰ্জুনক অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ধনুৰ্ধৰ যোদ্ধা হিচাপে দাঙি ধৰা হৈছে। শ্ৰী কৃষ্ণক ৰথৰ সাৰথি হিচাপে লৈ তেওঁ কৌৰৱৰ বিৰুদ্ধে মহাভাৰতৰ কুৰুক্ষেত্ৰ ৰণত পাণ্ডৱৰ জয়ত মুখ্য ভূমিকা লৈছিল। অৰ্জুন আছিল দেৱৰাজ ইন্দ্ৰৰ মানস সন্তান। গুৰু দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ তত্ত্বাৱধানত অৰ্জুনে বিশেষভাৱে শিক্ষাগ্ৰহণৰ সুবিধা পাইছিল আচাৰ্য্যপুত্ৰ অশ্বত্থামাৰ লগত। সেয়েহে তেওঁ আন ৰাজকুমাৰ সকলোতকৈ বেছি আগুৱাই যোৱাৰ পথ প্ৰশস্ত হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত এই বিদ্যাৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি অৰ্জুনে নিজকে বিশ্বপ্ৰসিদ্ধ ধনুৰ্দ্ধৰ যোদ্ধা হিচাপে পৰিচয় দিবলৈ সক্ষম হৈছিল। অৰ্জুন এজন অতিমহাৰথী আছিল যি অকলে ১২জন মহাৰথীৰ সমান।