cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ভট্টদেৱৰ গদ্যশৈলী
সাহিত্যৰ দুই প্ৰধান ধাৰা - পদ্য সাহিত্য আৰু গদ্য সাহিত্যৰ ভিতৰত গদ্য সাহিত্যৰ এখন সুকীয়া আসন আছে । পদ্য সাহিত্যত কৈ গদ্য সাহিত্যৰ জন্ম বহু পিছত যদিও, পদ্য সাহিত্যতকৈ গদ্য সাহিত্যৰ পাঠকক প্ৰভাৱিত কৰিব পৰা গুণ বেছি। কিয়নো সৰ্বসাধাৰণৰ কথা ৰূপটোৰ মাধ্যমত মানুহে সদায়ে যিকোনো কঠিন বিষয়বস্তুকো হৃদয়ঙ্গম কৰিবলৈ সহজ অনুভৱ কৰে। এনে এক উদ্দেশ্য আগত ৰাখিয়ে হয়তো কথাশিল্পী ভট্টদেৱেও পূৰ্ব প্ৰচলিত তথা পৰম্পৰাগত পদ্য-ৰীতিক পৰিহাৰ কৰি অত্যন্ত সাহসিকতাৰে গদ্য সাহিত্যৰ সৃষ্টিত হাত দিছিল। অৱশ্যে এই ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ গুৰু দামোদৰদেৱৰ আজ্ঞাক স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব, গুৰুৰ আজ্ঞাকে সাৰোগত কৰি ভট্টদেৱে গদ্য সৃষ্টিৰ বাবে কাপ-মৈলাম হাতত লৈছিল। ভট্টদেৱৰ গদ্যধৰ্মী সাহিত্যৰাজি - 'কথা-ভাগৱত', 'কথা-গীতা' আৰু 'কথা-ৰত্নাৱলী'ৰ ভিতৰত 'কথা-ভাগৱত' প্ৰাৰম্ভিক ৰচনা। অৱশ্যে কথা-গীতাৰহে কথা ৰীতি অতি সৰল আৰু ঘৰুৱা কথাৰ বেছি ওচৰ চপা। তেওঁ কথা-গীতাৰ দৰে এখন তত্ত্ব গধুৰ পদ্য-শাস্ত্ৰক গদ্যৰ মাধ্যমত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰচনা কৰি অসমীয়া গদ্য সাহিত্য সৃষ্টিৰ সোপান ৰচনাত যি অৰিহণা দি গ'ল সি সদায়ে স্মৰণযোগ্য। ভট্টদেৱে গদ্য-ৰচনাত হাত দিয়াৰ পূৰ্বৱৰ্তী সময়ছোৱাত শংকৰদেৱে অংকীয়া নাটৰ সূত্ৰধাৰৰ ৰচনাৰ মাজেদি সাহিত্যিক গদ্যৰ শুভাৰম্ভণি কৰাৰ এটা প্ৰচেষ্টা চলাইছিল। অৱশ্যে সেই গদ্যই লয়ৰ সমাৱেশৰ বাবে প্ৰকৃত তথা বিশুদ্ধ গদ্যৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিব নোৱাৰিলে। ভট্টদেৱৰ হাততহে অসমীয়া গদ্য সাহিত্যই প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে, সেয়ে ক'ব পাৰি ভট্টদেৱ অসমীয়া গদ্য-সাহিত্যৰ জনক।
= ভট্টদেৱ : জীৱন আৰু কৃতি = অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জনক ভট্টদেৱৰ প্ৰকৃত নাম আছিল বৈকুণ্ঠনাথ ভাগৱত ভট্টাচাৰ্য। তেখেতৰ জন্ম হৈছিল প্ৰাচীন
কামৰূপ জিলাৰ (বৰ্তমান জিলা) ভেৰাগাঁৱত। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল   আৰু মাতৃৰ নাম তাৰা দেৱী। ভট্টদেৱৰ পিতৃ প্ৰদত্ত নাম বৈকুণ্ঠনাথ। 'ভট্টদেৱ'কে প্ৰমুখ্য কৰি 'কবিৰত্ন' তথা 'ভাগৱত ভট্টাচাৰ্য' তেওঁৰ উপাধি মাত্ৰ। ভট্টদেৱৰ জন্মৰ চন-তাৰিখ বিস্মৃতিৰ গৰ্ভত যদিও কথা-গীতাৰ পাতনিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে উল্লেখ কৰা মতে ভট্টদেৱৰ জন্ম ১৫৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত। আনহাতে ১৬৩৮ খ্ৰীষ্টাব্দত নিজে হাতে গঢ়া ব্যাসকুছি সত্ৰত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে বুলি গোস্বামীদেৱে উল্লেখ কৰিছে।
পূৰ্বৰ কোনো উৎকৃষ্ট গদ্যৰ আৰ্হি নোহোৱাকৈ ভট্টদেৱে 'কথা-ভাগৱত', 'কথা-গীতা' আৰু 'কথা-ৰত্নাৱলী' সম্পূৰ্ণ গদ্যত ৰচনা কৰিছিল। ভট্টদেৱে 'কথা-ভাগৱত' গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে প্ৰথম অসমীয়া কথা সাহিত্যৰ বাট মুকলি কৰে। এই সন্দৰ্ভত ডিম্বেশ্বৰ নেওগে এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে -"'তেওঁ (ভট্টদেৱে) জয়ে জয়ে তাক (অসমীয়া গদ্যক) নাটৰ চাৰিবেৰৰ পৰা উলিয়াই আনি স্বাধীন দাৰ্শনিক গ্ৰন্থ আৰু মুকলি ৰচনাৰ বাহক ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰি আৰু নানা কাৰ্যৰ উপযোগীকৈ ভৱিষ্যৎ অসমীয়া সাহিত্যৰ বাবে এৰি থৈ গৈছে। সৃজনীমূলক প্ৰতিভাৰ কলাকাৰৰূপেও বৈকুণ্ঠনাথেই বৈষ্ণৱ যুগৰ অন্তিম জ্যোতিষ্ক নিশ্চয়।'"তত্ত্বপ্ৰধান সংস্কৃত শাস্ত্ৰক অসমীয়া গদ্যলৈ ৰূপান্তৰ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া গদ্যক মৰ্যাদা দান কৰিলে।
= ভট্টদেৱৰ গদ্য = শংকৰদেৱৰ হাততেই যে অসমীয়া গদ্যৰ শুভাৰম্ভ ঘটিছে এই বিষয়ে কোনো সন্দেহ নাই। কিন্তু এই গদ্যই প্ৰকৃত অসমীয়া গদ্যৰ চানেকি দাঙি ধৰিব পৰা নাই। কাৰণ শংকৰদেৱে গদ্যত ব্যৱহাৰ কৰা ভাষা ব্ৰজাৱলী মিশ্ৰিত অসমীয়া ভাষা আৰু কাব্যিকতাপূৰ্ণ। তদুপৰি একে বিষয়ক কথা আলোচনাত ব্ৰজাৱলী গদ্য ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপৰি সংস্কৃত শ্লোক-পদ-পয়াৰ আদিৰো ব্যৱহাৰ কৰিছে। অসমীয়া গদ্যৰ অধ্যয়ন কৰিলে, শংকৰদেৱতকৈ প্ৰায় চাৰিকুৰি বছৰৰ পাছৰ বৈকুণ্ঠনাথ ভাগৱত ভট্টাচাৰ্যৰ হাততহে অসমীয়া গদ্যৰ এক গৌৰৱময় অধ্যায়ৰ আৰম্ভ হয় বুলিব পাৰি।
ভট্টদেৱৰ এইখন প্ৰথম অনুবাদ গ্ৰন্থ হ'লেও মৌলিকতা বিৰাজ কৰিছে। 'কথা-ভাগৱত'ৰ ঠিক পিছতেই ভট্টদেৱৰ 'কথা-গীতা' ৰচনা কৰে। ভট্টদেৱে কিন্তু 'কথা-গীতা' ৰচনা কৰাৰ সময়ত 'কথা-ভাগৱত'ৰ দৰে দামোদৰদেৱৰ অনুজ্ঞা বাণীলৈ অপেক্ষা কৰা নাছিল। তেওঁ সম্পূৰ্ণ স্বাধীন মনেৰে 'কথা-গীতা' ৰচনা কৰে। সেয়ে কথা-ভাগৱততকৈ 'কথা-গীতা'ৰ ৰচনা শৈলী প্ৰাঞ্জল, উন্নত আৰু মধুৰ হৈছে। পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে 'কথা-গীতা' সম্পাদনা কৰোঁতে পাতনিত লিখিছে - কথা-ভাগৱতত যিমান পুৰণি অপ্ৰচলিত শব্দৰ ব্যৱহাৰ পোৱা
যায়, কথা-গীতাত সিমান পোৱা নাযায়। কথা-ভাগৱতৰ
ৰচনাতকৈ কথা-গীতাৰ ৰচনা বেছি প্ৰাঞ্জল আৰু মধুৰ 'কথা-গীতা'ৰ ৰচনাত দামোদৰদেৱৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰেৰণা নাছিল যদিও 'কথা-গীতা' ৰচনা কৰি ভট্টদেৱে বৈকুণ্ঠপুৰ সত্ৰত থকা দামোদৰদেৱৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল। পুথিখনি পঢ়ি তেওঁ অতিশয় আনন্দিত হৈছিল বুলি নীলকণ্ঠ দাসৰ দামোদৰ চৰিত্ৰৰ পৰা জনা যায়। তেওঁ শ্ৰীধৰ টীকাৰ মতে 'কথা-গীতা' লিখিছিল। 'কথা-ভাগৱত' আৰু 'কথা-গীতা'ৰ দৰে সংস্কৃত টীকাৰ সহায়ত ভট্টদেৱে 'কথা-ভক্তি ৰত্নাৱলী' ৰচনা কৰে।
মুঠতে তিনিওখন গদ্যানুবাদ শ্ৰীধৰী টীকাৰ আদৰ্শত ৰচিত। গীতা-ভাগৱতৰ দাৰ্শনিক তত্ত্বমূলক বিষয়সমূহক যুক্তিৰে জনসাধাৰণক সহজ সৰল ভাষাত বুজাবলৈ যত্ন কৰিছে, এই ক্ষেত্ৰত তেওঁ কৃতকাৰ্যও হৈছে। ভট্টদেৱৰ ভণিতা থকা আৰু ভট্টদেৱৰ ৰচিত বুলি কিছুমান পুথিৰ নাম শুনিবলৈ পোৱা যায়। এই পুথিসমূহৰ ভিতৰত ভক্তিসাৰ, ভক্তিবেবক, ভাগৱত অধিকৰণ (শৰণ মালিকা) আদি সংস্কৃত ভাষাত লিখা উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ। তদুপৰি নন্দোৎসৱ, প্ৰসঙ্গমালা, গুৰুবংশাৱলী, বিষ্ণু-সহস্ৰনাম পদবন্ধত ৰচনা কৰা পুথিৰ কথা হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে উল্লেখ কৰিছে। কিন্তু এই পুথিসমূহ প্ৰকৃততে ভট্টদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত হয় নে নহয় ই বিচাৰ্যৰ বিষয়। মুঠতে 'কথা-ভাগৱত', 'কথা-গীতা' আৰু 'কথা-ৰত্নাৱলী'ৰ নিচিনা তত্ত্বগধুৰ গ্ৰন্থকেইখন অসমীয়াত ৰচনা কৰি ভট্টদেৱে অসীম পাণ্ডিত্যৰ পৰিচয় দি গৈছে আৰু অসমীয়া গদ্য সাহিত্যক সুপ্ৰসিদ্ধ স্তৰত প্ৰতিষ্ঠিত কৰি গৈছে।
= অসমীয়া গদ্যৰ বিকাশত ভট্টদেৱৰ স্থান = সাহিত্যৰ মাধ্যমৰূপে অসমীয়া গদ্যৰ চানেকি ভট্টদেৱতকৈ আগেয়ে শংকৰদেৱৰ অংকীয়া নাটসমূহত পোৱা যায় যদিও এই নাটৰ গদ্যই প্ৰকৃত অসমীয়া গদ্যৰ চানেকি দাঙি ধৰিব পৰা নাই। আনহাতে ভট্টদেৱে ভাগৱত, গীতা আৰু ৰত্নাৱলী এই তিনিখন গভীৰ তত্ত্বপূৰ্ণ শাস্ত্ৰৰ গদ্যৰূপ দিবলৈ যাওঁতে ভট্টদেৱৰ আগত থকা ব্ৰজাৱলী গদ্যৰ কাষ চপা নাছিল। ভট্টদেৱে জনসাধাৰণৰ কথিত ভাষাকো গীতা-ভাগৱতৰ গদ্যানুবাদৰ মাধ্যমৰূপে ব্যৱহাৰ নকৰিলে। ভট্টদেৱৰ গদ্যলেখনী ফঁহিয়াই চালে ইয়াৰ কাৰণ বিচাৰি পোৱা যায়। প্ৰথম কাৰণটো হৈছে - ভট্টদেৱে 'কথা-ভাগৱত' ৰচনা কৰোঁতে দামোদৰদেৱৰ আজ্ঞা অনুসৰি কৰিছিল।
তদুপৰি শ্ৰীধৰ স্বামীৰ ভাগৱত ভাৱাৰ্থ দীপিকাৰ যুক্তিমূলক আৰু বাখ্যামূলক গদ্যৰীতিয়ে ভট্টদেৱক প্ৰভাৱিত কৰিছিল। এই ক্ষেত্ৰত ভট্টদেৱৰ পক্ষে শংকৰদেৱে ব্যৱহাৰ কৰা ব্ৰজাৱলী গদ্য প্ৰয়োগ কৰাটো সম্ভৱ হোৱা নাছিল। আনহাতে ভট্টদেৱৰ ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ লগতো পৰিচয় নাছিল। সেয়ে এনে বৃহৎ কলেৱৰৰ গ্ৰন্থখন এনে গদ্যত লিখি উলিওৱাটো যথেষ্ট কঠিন হ'ব বুলি ভাবিয়েই বোধকৰোঁ তেওঁ শংকৰদেৱে ব্যৱহাৰ কৰা অংকীয়া নাটৰ গদ্যভাষা পৰিহাৰ কৰিছিল।
দ্বিতীয়তে ভট্টদেৱে ৰচনা কৰা তিনিওখন গ্ৰন্থই আধ্যাত্মিক তত্ত্বপ্ৰধান। এনে তাত্ত্বিক বিষয়বস্তু সম্পন্ন গ্ৰন্থ এখন জঁতুৱা ঠাঁচ, খণ্ডবাক্য, ফকৰা-যোজনাৰে পৰিপূৰ্ণ জনসাধাৰণৰ ঘৰুৱা কথিত ভাষাৰে অনুবাদ কৰিবলৈ লোৱাটো তেওঁ বিফল প্ৰচেষ্টা হ'ব বুলি ভাবিছিল। তদুপৰি এনে কথিত ভাষাৰ মাধ্যমত ধৰ্মীয় বিষয়বস্তু বিশ্লেষণ কৰিলে অধৰ্ম কৰা হ'ব, এনে ভাব জনসাধাৰণে ল'ব পাৰে বুলিও ভবাৰ থল থাকে। আনহাতে ভট্টদেৱৰ আগত সম্পূৰ্ণ কথ্যৰূপত সাহিত্য ৰচনা কৰাৰ আদৰ্শ নাছিল। তেওঁৰ পূৰ্বসূৰী বা সমসাময়িক লেখকসকলে ছন্দোবদ্ধ ৰূপতেই পুৰাণ, ভাগৱত, ৰামায়ণ আদি অনুবাদ কৰি আহিছে। প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ মাধৱ কন্দলী, হৰিবৰ বিপ্ৰ, হেম সৰস্বতী, অনন্ত কন্দলী আদি কবিৰ লেখাৰ মাজেদিয়েই অসমীয়া ভাষাই সাহিত্যিক ৰূপ লাভ কৰিছে যদিও এই সাহিত্যসমূহৰ মাধ্যম আছিল পদ্য। সেয়ে কবিৰত্নই শংকৰদেৱৰ আচহুৱা ব্ৰজাৱলী গদ্য ব্যৱহাৰ নকৰি পূৰ্বৰ কবিসকলৰ পৰম্পৰাৰ পৰাও আঁতৰি আহি কাব্যাদিত ব্যৱহাৰ কৰি অহা ভাষাৰ পৰা কিছুমান শব্দাৱলী গ্ৰহণ কৰি, বাক্য বিন্যাস প্ৰকৰণত মৌলিকতা আৰোপ কৰি এক শ্ৰেণীৰ গদ্য সৃষ্টি কৰিলে। সেইবুলি ভট্টদেৱৰ গদ্যত যে কথিত ভাষাৰ ঘৰুৱা শব্দ আৰু কথনভংগী একেবাৰে পৰিহাৰ কৰিছে এনে নহয়।
সাধাৰণতে গদ্য মাধ্যমত লিখা ৰচনাত ব্যাকৰণসন্মত বাক্যবিন্যাস প্ৰকৰণৰ কিছুমান নিয়ম মানি চলিব লগা হয়। ভট্টদেৱৰ সময়ত যদিও অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ নাছিল, তেওঁ সংস্কৃত ব্যাকৰণ আগত ৰাখি কিছু পৰিমাণে ঘৰুৱা শব্দাৱলীৰে গীতা-ভাগৱতৰ তত্ত্বগধুৰ ভাব প্ৰকাশক গহীন আৰু কিছু পৰিমাণে কৃত্ৰিমতা সংযোগ কৰি গদ্য সৃষ্টি কৰি থৈ গৈছে। পূৰ্ণৰূপত লিখিত অসমীয়া গদ্যৰ আৰ্হি নোহোৱাকৈ ভট্টদেৱে বৈয়াকৰণিক নিয়ম আৰু বাক্য গাঁথনিৰ শৃংখলিত নিয়মেৰে যি গদ্য সৃষ্টি কৰিলে, সেই গদ্যই গীতা-ভাগৱতৰ নিচিনা তাত্ত্বিক বিষয়বস্তুক সহজভাৱে প্ৰকাশ কৰি ভৱিষত্যৰ লেখকসকলৰ বাবে শাস্ত্ৰ ৰচনাৰ পথ মুকলি কৰি থৈ গৈছে। সেয়ে ভট্টদেৱক অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ প্ৰথম আনুষ্ঠানিক বাটকটীয়াৰ সন্মান দিব পাৰি।
= ভট্টদেৱৰ কথা-গীতা = অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ ইতিহাস যদিও ভট্টদেৱৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা বুলি কোৱা হয়, তথাপিও শঙ্কৰদেৱৰ অঙ্কীয়া নাটৰ সংলাপতে ইয়াৰ বীজ নিহিত হৈ থকা দেখা যায়। অৱশ্যে এই গদ্য আছিল ব্ৰজবুলি মিশ্ৰিত আৰু লয়গন্ধী। শঙ্কৰদেৱৰ সমসাময়িক অথবা তাৰ পূৰ্বৰে পৰা অসমীয়া মৌখিক লোকসাহিত্যৰ ভিতৰত মন্ত্ৰ সাহিত্যসমূহতো আগৰ গদ্যৰ নিদৰ্শন বিচাৰি পাওঁ। ইয়াৰ আগলৈ গ'লে আমি তাম্ৰলিপি আৰু শিলালিপিসমূহৰ কাষ চাপিব লাগিব। দৰাচলতে তাম্ৰ আৰু গছতলৰ শিলালিপিতেই প্ৰথম গদ্যৰ নিদৰ্শন পোৱা যায়। অৱশ্যে এই গদ্যক বিশুদ্ধ গদ্যৰ নিদৰ্শন বুলি ক'ব নোৱাৰি।
অঙ্কীয়া নাটৰ গদ্যত গতানুগতিক পদ্যৰ ভাষাৰ পৰা আঁতৰি আহি বাক্য, ভাষা আৰু ভঙ্গীক সাহিত্যিক ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ প্ৰয়াস দেখা যায়। অঙ্কীয়া নাটৰ গদ্যত কথা ভাষাৰীতিৰ পৰিচয় পোৱা যায়। বাক্য ভঙ্গিমাৰ সৈতে ৰজিতা খুৱাই সাধাৰণ প্ৰচলিত শব্দ, খণ্ডবাক্য, উপমা অলঙ্কাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অংকীয়া নাটৰ সমসাময়িক বা তাতকৈ অলপ পূৰ্বৰ গদ্যৰ পৰিচয় পোৱা যায় মন্ত্ৰ সাহিত্যত। অসমীয়া মন্ত্ৰ পুথিসমূহ কেৱল সাহিত্যৰ পিনৰ পৰাই নহয়, মধ্যযুগৰ অসমৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক দিশৰ পৰাও যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ।
অঙ্কীয়া নাটৰ ভাষাৰ দৰে মন্ত্ৰ পুথিসমূহৰ ভাষাও গদ্যধৰ্মী। বাক্য গঠন পদ্ধতি সৰল আৰু ব্যাকৰণ বন্ধনবিহীন। বহুত মন্ত্ৰতে গদ্যৰ যি প্ৰকৃত গুণ অৰ্থাৎ যুক্তি সবলভাৱে ভাব প্ৰকাশ কৰিবৰ যি ক্ষমতা তাৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হয়। ভালেমান মন্ত্ৰ কিছুমান ক্ৰিয়াহীন দুবোৰ্ধ্য শব্দ আৰু অস্পষ্ট ব্যাকাংশৰ সমষ্টিহে মাথোন।
এইখিনিতেই মন কৰিবলগীয়া কথা যে অঙ্কীয়া নাট আৰু মন্ত্ৰ পুথিত অসমীয়া গদ্যৰ প্ৰাচীন নিৰ্দশন ফুটি উঠিলেও ভট্টদেৱেহে সাহিত্য ৰচনাৰ বাবে গদ্যক পোনপ্ৰথমে পোনপটীয়াভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে। গুৰু দামোদৰদেৱৰ আজ্ঞানুসাৰে ভট্টদেৱে কথা-গীতা, কথা-ভাগৱত আৰু কথা-ৰত্নাৱলী ৰচনা কৰি অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ ভেটি প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
= কথা-গীতাৰ গদ্যৰ চমু পৰিচয় = কথা-গীতাৰ বাক্যবোৰ আপেক্ষিকভাৱে দীঘলীয়া হ'লেও যথেষ্ট উন্নত আৰু কথা-ভাগৱততকৈ অধিক অৰ্থপূৰ্ণ। কথা-গীতা আৰু কথা-ভাগৱতৰ সৈতে ঠায়ে ঠায়ে কথোপকথন শৈলীৰ প্ৰয়োগ লক্ষ্য কৰা যায়। গীতাৰ দৰে এখন জটিল দাৰ্শনিক তত্ত্বৰে পৰিপূৰ্ণ শাস্ত্ৰ অসমীয়া গদ্যলৈ ভাঙনি কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া গদ্যক ভাব প্ৰকাশৰ বাবে উপযুক্ত মাধ্যম হিচাপে গঢ়ি তুলিলে। কথা-গীতাৰ ভাষা গুৰু গম্ভীৰ সাধুভাষা; চুটি চুটি বাক্য সংযোগেৰে গধুৰ বিষয়বস্তু বুজোৱাত লেখকৰ অতুলনীয় ৰচনাক্ষমতা পৰিলক্ষিত হৈছে। পুথিৰ উদ্দেশ্য আৰু লিখাৰ ভঙ্গীৰ লগত অপূৰ্ব সমন্বয় ঘটিছে। কথা-গীতা পঢ়িলে এনেহে লাগে যেন নামঘৰত ৰাইজ গোট খাইছে আৰু ভাগৱত গীতা শাস্ত্ৰ পাঠ কৰি টীকাসহ ব্যাখ্যা কৰিছে; মাজে মাজে গম্ভীৰ বিষয়ৰ প্ৰশ্ন তুলি নিজেই যেন তাক সমাধান কৰিছে। কথোপকথন শৈলীৰ প্ৰয়োগেৰে প্ৰশ্ন-উত্তৰ আৰু তৰ্ক পদ্ধতিৰ ৰীতিৰে গোটেই পুথিখনি ৰচনা কৰা হৈছে।
ভট্টদেৱৰ লেখনিৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হ'ল জটিল দাৰ্শনিক তত্ত্বকথা সহজ-সৰল কৰি বুজাই দিব পৰাতো। ভট্টদেৱৰ লেখনি ব্যাখ্যামূলক আৰু অনুবাদ হ'লেও তাৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ মৌলিকতা আছে আৰু তেওঁৰ অসামান্য প্ৰকাশ শক্তিয়ে তাক অতি ৰমণীয় কৰি তুলিছে।
কথা-গীতাৰ অনুবাদ ভাষাগত নহয়। বিষয়বস্তুক 'আত্মসাৎ' কৰি নিজ আদৰ্শ অনুসাৰে প্ৰকাশ কৰিব পৰাতেই লিখকৰ মৌলিকতা প্ৰকাশ পাইছে। টীকাৰ পৰা যুক্তিযুক্তভাৱে উপমা আদি উদ্ধৃত কৰি বিষয়বস্তুৰ ব্যাখ্যা সহজ-সৰল কৰিবলৈ কৰা লিখকৰ চেষ্টা লক্ষ্যণীয়।
= ভট্টদেৱৰ গদ্যৰ ব্যাকৰণগত বৈশিষ্ট্য = ভট্টদেৱে সংস্কৃত ব্যাকৰণ অনুকৰণ কৰি শব্দ আৰু বাক্য ৰচনা কৰিছিল। শব্দৰ সুসঙ্গত প্ৰয়োগত ভাব প্ৰকাশ সুস্পষ্ট হয় আৰু লেখকৰ উদ্দেশ্যও সফল হয়। ভট্টদেৱৰ কথা-গীতাত তৎসম শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হ'লেও ইয়াৰ ভাষা দুৰ্বোধ্য নহয়। বৰঞ্চ ই তেওঁৰ ভাষাক গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ আৰু ওজস্বী কৰিহে তুলিছে। উদাহৰণস্বৰূপে - "যেন মনুষ্যে জীৰ্ণবস্তুক পৰিত্যাগ কৰি নবীন বস্তুক গ্ৰহণ কৰে, এমনে
আত্মায়ো পুৰণা দেহক এড়ি নবীন দেহক স্বীকাৰ কৰে, কৰ্ম নিবন্ধ নতু দেহ অৱশ্যে হৈব।
জীৰ্ণ দেহ নাশত শোক কৰিতে নালাগে। এই আত্মাক অস্ত্ৰেয়ো নাকাটে, অগ্নিয়ো নদহে
জলেও কোমল নকৰে, বায়ুনো নুশুকায়। এতেকে অছেদ্য অদাহ্য অক্লেদ্য অশোচ্য নিত্য
দ্বিতীয়া- 'ক' : মোক কহিলা।
তৃতীয়া - 'সি' : সেই তত্ত্বক ভক্তি সি পাই।
চতুৰ্থী - 'ৰ' : তুমাৰ মুখপদ্মৰ পৰা।
সপ্তমী - 'ত' : পৃথিৱীত ব্যক্ত হৈলা।
= ভট্টদেৱৰ গদ্যৰ অন্যান্য বৈশিষ্ট্য =
অসমাপিকা ক্ৰিয়াৰ প্ৰয়োগ অধিক। কেতিয়াবা একেটা বাক্যতে একাধিক অসমাপিকা ক্ৰিয়াৰ প্ৰয়োগ ঘটিছে। যেনে- "সফল ইন্দ্ৰিয়ক নিৰোধি মনকো হৃদয়ত স্থিৰ কৰি বিষয়ৰ গ্ৰহণ-স্মৰণ এৰি ভ্ৰূৰ মধ্যত প্ৰাণক ৰাখি ধৈৰ্যক আশ্ৰয় কৰি মুখত নাম উচ্চাৰি নামৰ অৰ্থ মনত স্মৰি দেহক এড়ি যি যাই সি পৰম গতি পাৱে।"
মুঠতে ভট্টদেৱৰ ৰচনাত অসমীয়া ভাষাৰ এটি ব্যাকৰণ সঙ্গত নিৰ্দিষ্ট ৰূপ দেখিবলৈ পোৱা যায়।
ভট্টদেৱে বাহুল্য বৰ্জিত কৰি যেনেকৈ যথাযথভাৱে মূলৰ পৰা অসমীয়া গদ্যলৈ ভাঙনি কৰিছে, তাৰ উদাহৰণ বিৰল। অকল অসমতে নহয়, সমগ্ৰ ভাৰতৰ ভিতৰতে প্ৰথম গদ্য সাহিত্যৰ ৰচয়িতা হিচাপে ভট্টদেৱ বিশেষ কৃতিত্বৰ অধিকাৰী।
গীতাত আছে- বাংসাসি জীৰ্ণানি যথা বিহায়
নৱানি গৃহ্নাতি নৰোহপৰাণি
তথা শৰীৰণি বিহায় জীৰ্ণা
ন্যন্যানি সংযাতি নৱানি দেহী।। ২/২২ ভট্ৰদেৱে ইয়াৰ অনুবাদ কৰিছে এনেদৰে - 'যেন মনুষ্য জীৰ্ণ বস্ত্ৰক পৰিত্যাগ কৰি নবীন বস্ত্ৰক গ্ৰহণ কৰে, এমনে আত্মায়ো পুৰণি দেহক এড়ি, নবীন দেহক স্বীকাৰ কৰে।'
শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনৰ আগত কোৱা এই কথাষাৰ আৰু স্পষ্ট কৰিবলৈ ভট্টদেৱে তাত যোগ দিছে, কৰ্ম নিবন্ধন নতুন দেহ অৱশ্যে হৈব, জীৰ্ণ দেহ নাশত শোক কৰিতে নালাগে।
= সহায়ক গ্ৰন্থপঞ্জী =
= পাদটীকা =
অসম শক্তি বিতৰণ কোম্পানী লিমিটেড
অসম শক্তি বিতৰণ কোম্পানী লিমিটেড (Assam Power Distribution Company Limited; চমুকৈ APDCL) হৈছে অসম চৰকাৰধীন ৰাজহুৱা খণ্ডৰ এটা লিমিটেড কোম্পানী। ২০০৯ চনৰ ২৩ অক্টোবৰত এই কোম্পানীটো গঠন কৰা হয় আৰু ভাৰতীয় কোম্পানী অধিনিয়ম, ১৯৫৬ৰ অধীনত পঞ্জীকৰণ কৰা হয়। বিদ্যুত শক্তিৰ বিতৰণ ব্যৱস্থাটো সঠিকভাৱে তদাৰক, নিয়ন্ত্ৰণ, আৰু পৰিচালনাৰ হেতু এই কোম্পানীটো গঠন কৰা হয়। পূৰ্বতে এই সমস্ত দায়িত্ব অসম ৰাজ্যিক বিদ্যুৎ পৰিষদে (চমুকৈ ASEB) নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল। বৰ্তমান কোম্পানীয়ে প্ৰায় ৩৩ লাখ বিদ্যুৎ গ্ৰাহকক সেৱা প্ৰদান কৰি আছে আৰু প্ৰত্যেক বছৰে এই সংখ্যা ক্ৰমাৎ বাঢ়ি আহিছে।
লক্ষ্য
অসম শক্তি বিতৰণ কোম্পানী লিমিটেডৰ ৱেবচাইটত তেওঁলোকে লিপিবদ্ধ কৰা লক্ষ্যটো হৈছে- "আমি অসমৰ সৰ্বাঙ্গীণ উন্নতিৰ উৎপ্ৰেৰক হিচাপে; কৃষি, উদ্যোগ আৰু ৰাইজক বিজু্লী শক্তিৰ যোগান ধৰিবলৈ আৰু অভ্যন্তৰীণ শক্তিৰ ফলপ্ৰসূ বিনিয়োগ কৰি প্ৰযুক্তিবিদ্যা আৰু বিদ্যুৎ প্ৰেৰণ পদ্ধতিৰ অৱৰিত উন্নতিৰ দ্বাৰা গ্ৰাহক সন্তুষ্টিৰ প্ৰতি প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ। " ("To be the catalyst for Holistic Growth of the State of Assam by powering Agriculture and Industry; lighting homes - rural and urban & generating internal resources for continually improving Technology & Delivery System to induce Customer Delight")
আঁচনি
বৰ্তমানে কোম্পানীয়ে সৌভাগ্য(SAUBHAGYA), দীনদয়াল উপাধ্যায় গ্ৰাম জ্যোতি যোজনাকে ধৰি কেইবাখনো আঁচনি অসমত কাৰ্যকৰীকৰণ কৰি আছে।
বিশেষ পদাধিকাৰী
বৰ্তমান এপিডিচিএলৰ অধ্যক্ষ হৈছে বিনোদ কুমাৰ পিপাৰছেনিয়া। মুখ্য সচিব হৈছে নিৰজ বৰ্মা। পৰিচালন সঞ্চালক হৈছে ৰাকেশ আগৰৱাল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ চৰকাৰী সংস্থা
ঊষাদেৱী ভোছলে
ড॰ ঊষাদেৱী নৰেন্দ্ৰ ভোছলে হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ, শিক্ষাবিদ আৰু গৱেষক। তেখেতে বীজগণিতীয় জ্যামিতিৰ বিশেষভাৱে গৱেষণা কৰিছে। তেখেতে moduli spaces of bundlesত অধ্যয়ন কৰিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
ঊষাদেৱী নৰেন্দ্ৰ ভোছলেৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪৯ চনৰ ৩০ মাৰ্চত; ভাৰতৰ ঢোলেত। তেখেতৰ পিতৃ আছিল বামনৰাও সিন্ধুজী আৰু মাতৃৰ নাম আছিল সুশীলা পাটিল। ১৯৬৯ চনত পুণে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। ১৯৭১ চনত একেটা শাখাতে শিৱাজী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আহৰণ কৰে। ১৯৭১ চনৰ পৰা টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানত তেখেতে স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৮০ চনত তেখেতে তত্ত্বাৱধায়ক এছ.ৰামাননৰ অধীনত গৱেষণা কৰি ডক্তৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৭৬ চনত নৰেন্দ্ৰ বলৰামজী ভোছলেৰ লগত তেখেতে বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। চন্দ্ৰশেখৰ আৰু তৃপ্তি তেওঁলোকৰ সন্তান। তেখেতৰ গণিতৰ উপৰিও তেখেতৰ চিত্ৰাংকন, কিতাপ পঢ়া আৰু সংগীতত ৰাপ আছে। বৰ্তমান তেখেত মুম্বাইৰ বাসিন্দা।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা গণিতজ্ঞ
মিতু খুৰানা
'''ডা. মিতু খুৰানা''' (Mitu Khurana) ভাৰতৰ দিল্লীৰ এগৰাকী শিশু বিশেষজ্ঞ আছিল। তেওঁ ভাৰতৰ কন্যা ভ্ৰুণ হত্যা বিৰোধী অভিযানৰ এগৰাকী কৰ্মী আছিল। তেওঁৰ স্বামী আৰু স্বামীৰ পৰিয়ালে আল্ট্ৰাচাউণ্ডৰ সহায়ত খুৰানাৰ গৰ্ভস্থ সন্তানৰ লিংগ পৰীক্ষা কৰি এহাল যমজ কন্যা সন্তান থকা বুলি নিশ্চিত হোৱাত তেওঁৰ সন্মতি অবিহনেই গৰ্ভপাত কৰাবলৈ জোৰ দিয়ে। কিন্তু তেওঁ অস্বীকাৰ কৰাত স্বামীৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা নিৰ্যাতিত হয়। তেওঁ সন্মুখীন হোৱা গাৰ্হস্থ্য হিংসাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ আদালতৰ ওচৰ চাপে আৰু তেনেকৈয়ে তেওঁৰ বিষয়টো বিশেষভাবে চৰ্চিত হৈ পৰে।
জীৱনী
খুৰানাই প্ৰথম মূল সুঁতিৰ প্ৰচাৰ মাধ্যমত স্থান পায়, যেতিয়াই তেওঁৰ প্ৰাক্তন স্বামীৰ বিৰুদ্ধে ২০০৮ চনত এক যুগান্তকাৰী আইনী ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰে।
খুৰানাই দাবী কৰে যে তেওঁৰ তৎকালীন স্বামী ড. কমল খুৰানাই তেওঁৰ সন্মতি অবিহনেই তেওঁৰ গৰ্ভস্থ সন্তানৰ কৰে। ২০০৫ চনত পেটৰ বিষৰ বাবে স্বামী আৰু স্বামীৰ পৰিয়ালে তেওঁক দিল্লীৰ জয়পুৰ গোল্ডেন হাস্পাতাললৈ লৈ যায়। তেতিয়াই তাত স্বামী আৰু স্বামীৰ পৰিয়ালে তেওঁৰ সন্মতি অবিহনে হাস্পাতালৰ ডাক্তৰ-কৰ্মীৰ সৈতে কথা পাতি আলট্ৰাচাউণ্ডৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। তেতিয়াই স্বামীৰ পৰিয়ালবৰ্গই তেওঁৰ গৰ্ভত এহাল কন্যা সন্তান থকাটো নিশ্চিত হৈ তেওঁৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে লিঙ্গ ভিত্তিক গৰ্ভপাত কৰাবলৈ হেঁচা দিয়ে।
হাস্পাতাললৈ যোৱাৰ পিছত স্বামী আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালে খুৰানাক গৰ্ভপাত কৰাবলৈ হেঁচা দিবলৈ আৰম্ভ কৰে। খুৰানাই কৈছিল, "তেওঁলোকে মোক একো কোৱা নাছিল। কিন্তু পিছত এটা স্পষ্ট হৈ পৰিছিল যে মোৰ স্বামী আৰু শহুৰৰ ঘৰৰ লোকসকলে জানিছিল যে মই গৰ্ভত কন্যা সন্তান ধাৰণ কৰিছো। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকে মোক কম পক্ষে এটা ভ্ৰুণ হত্যা কৰাৰ বাবে হেঁচা দিবলৈ ধৰে। তেওঁলোকে মোক কৈছিল যে দুজনী ছোৱালীক আমি লালন-পালন কৰিব নোৱাৰিম। সিহঁতক বিয়া দিব নোৱাৰিম।" ঘৰলৈ উভতি অহাৰ পিছত তেওঁৰ স্বামী আৰু শহুৰ শাহুৱেকৰ দ্বাৰা গাৰ্হস্থ্য হিংসাৰ সন্মুখীন হয়। গৰ্ভৱস্থাতাৰ এক পৰ্যায়ত পেটৰ সন্তান দুটা নষ্ট কৰা উদ্দেশ্যৰে চিৰিৰ পৰা গতিয়াই দিয়ে।
অৱশেষত খুৰানা তেওঁৰ স্বামী আৰু স্বামীৰ পৰিয়ালৰ পৰা পলাই যায় আৰু নিজৰ মাক-দেউতাকৰ সৈতে বাস কৰিবলৈ লয়। পিছত তেওঁ সময়ৰ পূৰ্বে, দুমাহ আগত এহাল যমজ কন্যা সন্তানৰ জন্ম দিয়ে।
হাৰ্ট চাৰ্জাৰীত হোৱা জটিলতাৰ বাবে ২০২০ চনৰ মাৰ্চত খুৰানাৰ মৃত্যু হয়।
গোচৰ
খুৰানাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে ২০০৮ চনত তেওঁ স্বামী কমল খুৰানা, স্বামীৰ পৰিয়াল আৰু জয়পুৰ গোল্ডেন হাস্পাতালৰ বিৰুদ্ধে এটা গোচৰ তৰে। ১১ বছৰ বিচাৰ চলাৰ অন্তত দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ে এই বুলি গোচৰটো খাৰিজ কৰি দিয়ে যে প্ৰি-কনচেপচন এণ্ড প্ৰি-নেটেল ডায়েগনষ্টিক টেকনিকছ এক্ট, ১৯৯৪-ৰ আধাৰত ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ তিনি বছৰৰ ভিতৰত গোচৰ তৰিব লাগে। তেওঁ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত আবেদন জনাইছিল যদিও উচ্চতম ন্যায়ালয়েও পূৰ্বৰ ৰায় বাহাল ৰাখে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হিংসা শ্ৰেণী:ভাৰতত লিংগ চয়ন শ্ৰেণী:দিল্লীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
এৰ'ৰ অসম্ভৱতা উপপাদ্য
সামাজিক নিৰ্ণয় তত্ত্বত এৰ'ৰ অসম্ভৱতা উপপাদ্যই কয় যে এনে কোনো সামাজিক কল্যাণ ফলন নাই যিয়ে অবাধিত আদিক্ষেত্ৰ, দুৰ্বল পাৰেট' নীতি, অপ্ৰাসংগিক বিকল্পৰ স্বাধীনতা আৰু একনায়কত্বৰ অভাৱৰ চৰ্ত পূৰ্ণ কৰে। এই উপপাদ্য অৰ্থনীতিবিদ কেনেথ এৰ'ৱে ১৯৫০ চনত "এ ডিফিকাল্টি ইন দ্য কন্সেপ্ট অৱ চ'চিয়েল ৱেলফেয়াৰ" নামৰ গৱেষণা পত্ৰত প্ৰমাণ কৰিছিল, আৰু ১৯৫১ চনত "চচিয়েল চইছ এণ্ড ইণ্ডিভিজুৱেল ভেল্যুজ" নামৰ গ্ৰন্থেৰে জনপ্ৰয় কৰি তুলিছিল। এই উপপাদ্যৰ প্ৰত্যক্ষ ফল দেখা যায় নিৰ্বাচনৰ ক্ষেত্ৰত: এনে কোনো নিৰ্বাচনী নীতি নাই যি তলত দিয়া তিনি "ন্যায়বাদী" চৰ্ত পূৰ্ণ কৰে:
এই উপপাদ্য কেৱল ক্ৰমবাচক নিৰ্বাচনৰ ক্ষেত্ৰতহে প্ৰযোজ্য।
নিৰ্বাচনৰ উপৰিও, দাৰ্শনিক-স্তৰত, এই উপপাদ্যই সূচাই যে সমাজ এখনক তৰ্কসংগত নিৰ্ণয়কাৰী হিচাপে গণ্য কৰিব পৰা নাযায়, যদিহে সামাজিক পচন্দক একাধিক ব্যক্তিৰ পচন্দৰ পৰা নিৰ্ণয় কৰা হয় (একনায়কত্বৰ অভাৱ) আৰু দুৰ্বল পাৰেট' ইষ্টত্বক সন্মান জনোৱা হয়।
চৰ্তসমূহ
এৰ'ৰ অসম্ভৱতা উপপাদ্য ক্ৰমবাচক অগ্ৰাধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য, য'ত তিনি বা ততোধিক বিকল্পৰ মাজত চয়ন কৰিব লাগে। ধৰি লওক এখন সমাজত n > ২ ব্যক্তি আছে আৰু N > ২ বিকল্প আছে। এই n ব্যক্তিৰ প্ৰত্যেকৰে বাবে আটাইকেইটা বিকল্পৰ ওপৰত একো একোটা অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধ সংজ্ঞায়িত, যাক ব্যক্তি iৰ বাবে \succeq _ iৰে দৰ্শোৱা হৈছে। এটি সামাজিক নিৰ্ণয় ফলন f হ'ল এটি ফলন যিয়ে এই আটইকেইটা ব্যক্তিগত অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধ গ্ৰহণ কৰি, এক সামাজিক অগ্ৰাধিকাৰ সম্বন্ধ \succeq প্ৰদান কৰে।
এনে ক্ষেত্ৰত, এই উপপাদ্যত তিনিটা চৰ্ত আছে:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি শ্ৰেণী:বিৰোধাভাস
লাভ ইন বেংকক (অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ)
লাভ ইন বেংকক ২০১৫ চনৰ ১০ জুলাই তাৰিখে মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালনা কৰিছে অসীম বৈশ্য-ই। ড্ৰীমছ্‌ প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত নিৰ্মিত ছবিখনৰ কাৰ্যবাহী প্ৰযোজক অনুপম হাজৰিকা। বিদেশৰ পটভূমিত নিৰ্মিত চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনী বিকুল দত্তৰ। ছবিখনত অভিনয় কৰিছে বিকুল দত্ত, সংগীতা, নন্দিতা বৰা, প্ৰাণকৃষ্ণ মহন্ত, পল্লৱী বৰুৱা, কৰৱী শৰ্মা, ৰূপলেখা কোঁৱৰ, মনালিছা বৈশ্য, মাইনু গগৈ, চাজু, মানস, উজ্জ্বল বৰা, দেৱ কলিতা, গুণ কলিতা, ৰাঘৱী দত্ত আদিয়ে। অতিথি শিল্পী আকাশদীপ। সংগীত পৰিচালনা অজয় ফুকন আৰু প্ৰাঞ্জল প্ৰদীপ ভৰালীৰ।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১৫ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:পোখালি (অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ) শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
তুমি মোৰ মাথোঁ মোৰ
সংগীত
চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল জুবিন গাৰ্গে। গীত লিখিছিল জুবিন গাৰ্গ আৰু দিগন্ত ভাৰতীয়ে। এটি 'থীম' সংগীতেৰে সৈতে এলবামটিত মুঠ ১০টি গীত আছে। আটাইকেইটি গীতেই এতিয়াও জনপ্ৰিয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
মালাৱাত পূৰ্ণা
মালাৱাত পূৰ্ণা(বা পূৰ্ণা মালাৱাত; জন্ম ১০ জুন ২০০০) পূৰ্ণা এগৰাকী ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহী। তেওঁ তেলেঙ্গনা ৰাজ্যৰ নিজমাবাদ জিলাৰ বাসিন্দা। ২০১৪ চনৰ ২৫ মে তাৰিখে পূৰ্ণাই এভাৰেষ্ট শৃংগৰ শিখৰ আৰোহণ কৰে। মাত্ৰ ১৩ বছৰ, ১১মাহ বয়সতে হিমালয়ৰ উচ্চ শিখৰ আৰোহণ কৰা পূৰ্ণা, বৰ্তমানলৈ বিশ্বৰ একেবাৰেই কমবয়সীয়া নাৰী হিচাপে বিবেচিত হৈছে। আনহাতে মাত্ৰ ১৩ বছৰ ১০ মাহ বয়সতে এভাৰেষ্ট শৃংগ আৰোহণ কৰা জৰ্ডান ৰোমেৰো সবাতোকৈ কম বয়সৰ পুৰুষ।  খাম্মামৰ আনন্দ কুমাৰ, পূৰ্ণাৰ সহযোগি আছিল। পূৰ্ণাই ২০১৭চনৰ ২৭ জুলাই তাৰিখে ১০ ঘণ্টা(IST)ৰ ভিতৰত এলব্ৰাস পৰ্বতৰ, ৰাছিয়া তথা ইউৰোপৰ সৰ্বোচ্চ শিখৰ আৰোহণ কৰে ।এলব্ৰাসৰ চূড়ান্ত পৰ্যায়ত উপস্থিত হৈ তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় সংগীত গাই ৫০ফুট দৈঘ্যৰ ভাৰতৰ জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰে ।
জীৱনী
পূৰ্ণাই ভাৰতৰ তেলেঙ্গনা ৰাজ্যৰ নিজমাবাদ জিলাৰ পাকলা গ্ৰামত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ শিক্ষা আহৰণৰ বাবে তেলেঙ্গনা সমাজ কল্যাণ আবাসিক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান ত যোগদান কৰে। তেওঁৰ প্ৰতিভাক প্ৰতিষ্ঠানটোৰ সচিব ড° আৰ.এস. প্ৰবীণ কুমাৰ দেৱে অনুধাৱন কৰিব পাৰিছিল আৰু অপাৰেচন এভাৰেষ্টৰ বাবে পূৰ্ণাক সদনপলি আনন্দ কুমাৰৰ সৈতে শাখাত তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল। মাউন্ট এভাৰেষ্ট শিখৰ জিনাৰ প্ৰস্তুতি হিচাপে তেওঁ লাড়াখ আৰু দাৰ্জিলিং পাহাৰত বগাই ফুৰিছিল । তেওঁৰ জীৱনৰ আধাৰত ২০১৭ চনত ৰাহুল বোসৰ পৰিচালনাৰে Poorna: Courage Has No Limit নামৰ এখন পূৰ্ণাঙ্গ কথাছবিও প্ৰস্তুত কৰি উলিওৱা হৈছে।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহী
ইম'জি
১৯৯০-ৰ দশকত জাপানী মোবাইল ফোনত ইম'জিৰ প্ৰথম আৱিৰ্ভাব হয়। আপেল কোম্পানীৰ আইফোনত ইম'জি অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ লগে লগে ইম'জিৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি হৈ পৰে। তাৰ পাছত এণ্ড্ৰইড আৰু অন্যান্য মোবাইল ফোনতো আপেলৰ অনুসৰণ কৰি ইম'জিক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। মাইক্ৰ'চফ্ট ৱিণ্ড'জ ৮-ত চিগো উইআই চিম্বল চিষ্টম ফণ্টত একবৰ্ণী ইউনিক'ড ইম'জি আৰম্ভ কৰা হয়, পাছত ৱিণ্ড'জ ৮.১-ত চিগো উইআই ইম'জি ফণ্টৰ মাধ্যমেৰে ৰঙীণ ইম'জিৰ প্ৰবৰ্তন কৰা হয়। বৰ্তমানে পাশ্চাত্যৰ জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত ইম'জিয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান লাভ কৰিছে।
ইতিহাস
বিশ্বৰ প্ৰথম বহুলভাবে ব্যৱহৃত ইম'জি জাপানৰ ছিগেটাকা কুৰিটা নামৰ ব্যক্তি এজনে ১৯৯৯ চনত সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ আছিল NTT DoCoMo-ৰ আই-মোড মোবাইল ইণ্টাৰনেট প্লেটফৰ্ম দলৰ সদস্য। কুৰিটাই বতৰৰ চিহ্ন, চীনা ভাষাৰ আখৰ আৰু ৰাস্তাৰ চিহ্নবোৰক ইম'জিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল। তদুপৰি মাংগা নামৰ জাপানী চিত্ৰকলাত ব্যৱহৃত মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰা চিহ্ন (যেনে - বুদ্ধি বুজাবলৈ বৈদ্যুতিক বাল্ব) আদিৰ ইম'জিলৈ ৰূপান্তৰ কৰাত কামত লাগে। ইম'জি প্ৰথমে কেৱল জাপানী মোবাইল অপাৰেটৰ NTT DoCoMo, au আৰু চফ্টবেংক মোবাইল (পূৰ্বৰ ভোডাফোন)-ত উপলব্ধ আছিল। এই অপাৰেটৰসমূহে নিজৰ ভিন্ন ভিন্ন ইম'জি ব্যৱহাৰ কৰিছিল। আই-মোডৰ মেচেজিং সুবিধাটোত বৈদ্যুতিক যোগাযোগক ত্বৰান্বিত কৰা আৰু আন অপাৰেটতকৈ পৃথক সুবিধা উপলব্ধ কৰাৰ মানসেৰে NTT DoCoMo-ই ১৭৬টা ১২×১২ পিক্সেলেৰ ইম'জিৰ প্ৰথম ছেট প্ৰকাশ কৰে। কুৰিটাই মানুহৰ মুখভঙ্গি আৰু চহৰৰ অন্য বস্তুবোৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰি নিজেই প্ৰথম ১৮০টা ইম'জি সৃষ্টি কৰে।
NTT DoCoMo-ৰ আই-মোডত প্ৰতিটো ইম'জি ১২×১২ পিক্সেল গ্ৰীডত উপস্থাপন কৰা হৈছিল। ব্যক্তিগত ব্যৱহাৰৰ ইউনিক'ড কেৰেক্টাৰ স্পেচ E63E-ৰ পৰা E757-ৰ মাজত আৰু চিফ্ট জেআইএচ-ৰ F89F -ৰ পৰা F9FC-ৰ মাজত দুই বাইট কেৰেক্টাৰৰ অনুক্ৰমত ইয়াক ট্ৰান্সমিট কৰা হৈছিল। প্ৰাথমিক ৰূপত ইয়াত ১,৭০৬টা চিহ্ন আছে; কিন্তু যিবোৰ ফোনে C-HTML 4.0 সমৰ্থন কৰে, তাত আৰু ৭৮টা অধিক চিহ্ন যোগ কৰিব পাৰি।
জাপানী মোবাইল ব্ৰেণ্ড au-ৰ ইম'জিবোৰক চিহ্নিত কৰা যায় HTML-ৰ IMG টেগৰ দ্বাৰা। চফ্টবেংক মোবাইলৰ ইম'জি SI/SO এস্কেপ ক্ৰমত থাকে আৰু তাত ৰং আৰু এনিমেছনো দেয়া যায়। DoCoMo-ৰ ইম'জি ট্ৰান্সমিট কৰা সকলোতকৈ কঠিন, তাৰ বিপৰিতে au-ৰ ইম'জিৰ ক্ষেত্ৰত সেয়া সকলোতকৈ সহজ আৰু মুক্ত ষ্টেণ্ডাৰৰ ওপৰ ভিত্তি কৰা।
২০১০ চনত জাপানৰ এই ইম'জিবোৰৰ কেইবাটাকো ইউনিক'ডত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, ফলত ইম'জিয়ে এক মান্য ৰূপ পায় আৰু সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি ব্যৱহাৰৰ দুৱাৰ মুকলি হয়। ২০১০ চনৰ অক্টোবৰত ইউনিক'ড ষ্টেণ্ডাৰ্ডৰ ৬.০ সংস্কৰণত শতাধিক ইম'জি প্ৰকাশিত হয় (ISO/IEC 10646)। এই সংযুক্তিৰ বাবে আবেদন জনাইছিল গুগল (কেট ম'ম'ই, মাৰ্ক ডেভিছ আৰু মাৰ্কাচ ছেৰাৰে ২০০৭ চনৰ আগষ্টত ইউনিক'ড সমিতিলৈ এই সম্বন্ধে চিঠি লিখিছিল) আৰু আপল কোম্পানীয়ে (২০০৯ চনৰ জানুৱাৰীত ৬০৭টা চিহ্ন যোগ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল য়াছুউ কিডা আৰু পিটাৰ এডবাৰ্গে)। ইউনিক'ড তথা ISO/IEC JTC1/SC2/WG2-ত অংশগ্ৰহণকাৰী দেশৰ সংস্থাসমূহৰ (মূলতঃ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, জাৰ্মানী, আয়াৰলেণ্ড আৰু জাপান) মাজত কেইবালানি আলোচনাৰ অন্তত কেইবা শতাধিক নতুন আখৰ (বেছিভাগেই মানচিত্ৰৰ চিহ্ন আৰু ইউৰোপীয় চিহ্ন) ইউনিক'ডত গৃহীত তথা সংযোগ কৰা হয়। ইউনিক'ডে ইম'জিক গ্ৰহণ কৰাৰ ফলত জাপানৰ বাহিৰেও বাকী বিশ্ব ইম'জিৰ সৈতে পৰিচিত হয়। ইউনিক'ডৰ ৬.০ সংস্কৰণৰ প্ৰাথমিক ইম'জি ছেটত ৭২২টা আখৰ আছিল, যাৰ মাজত ১১৪টা আছিল প্ৰাক-৬.০ ইউনিক'ড ষ্টেণ্ডাৰ্ডৰ ক্ৰম অনুযায়ী, আৰু বাকী ৬০৮টা প্ৰথম প্ৰকাশ পোৱা নতুন আখৰ। ইম'জিৰ বাবে ইউনিক'ডৰ নিৰ্দিষ্ট কোনো ব্লক ৰখা হোৱা নাই ― সাতটা ভিন্ন ব্লকত ইম'জিবোৰক ভাগ কৰি ৰখা হৈছে (কিছু ব্লক নতুনকৈও সৃষ্টি কৰা হৈছে) আৰু ইয়াৰ লগতে EmojiSources.txt নামৰ এটি ইউনিক'ড ডাটা ফাইল আছে য'ত পুৰণা জাপানী ইম'জিৰ তথ্য আছে। এই আখৰৰ ছেটত "আঞ্চলিক নিৰ্দেশক চিহ্ন" নামেৰে এক অংশ আছে য'ত বিভিন্ন দেশৰ জাতীয় পতাকাক আখৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বিকল্প ৰখা হৈছে।
ইম'জিৰ জনপ্ৰিয়তা ইমানেনেই বৃদ্ধি পায় যে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰ মোবাইল ফোন নিৰ্মাতা আৰু প্ৰতিষ্ঠানে ভিন্ন ভিন্ন দেশ আৰু লোকৰ সংস্কৃতিৰ দৰ্শোৱা ইম'জি যোগ কৰাৰ বাবে ইউনিক'ড সমিতিক হেঁচা দিয়ে। ইউনিক'ড ৭.০-ত প্ৰায় ২৫০টা ইম'জি যোগ কৰা হয়, তাৰ বেছিৰভাগেই ৱেবডিংছ আৰু ৱিনডিংছ ফণ্টৰ পৰা লোৱা হয়। য়াহু, এম এচ এন মেছেঞ্জাৰৰ দৰে মেছেঞ্জাৰ চিষ্টেমত ব্যৱহৃত কিছু প্ৰাক-ইউনিক'ড চিহ্নকো ইয়াত ইম'জি ৰূপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ইউনিক'ড ৮.০-ত ক্ৰিকেট বেটৰ দৰে কিছু খেলাৰ সৰঞ্জাম, খাদ্য বস্তু, ৰাশিচক্ৰৰ চিহ্ন, নতুন কিছু মুখভঙ্গি আৰু বিভিন্ন ধৰ্মৰ উপাসনা-গৃহ ইত্যাদিৰ সৈতে মুঠ ৪১টা নতুন ইম'জি যোগ কৰা হয়। বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা নতুন ইম'জি যোগ কৰাৰ বাবে ইউনিক'ড সমিতিক যি হেঁচা দিয়া হৈছে তাক বহুতে এইবুলি সমালোচনা কৰিছে যে ইউনিক'ডৰ মূল উদ্দেশ্য, যি হৈছে পৃথিৱীৰ বিভিন্ন গৌণ বা পুৰাতন লিপিৰ আখৰক মান্য ৰূপ দিয়া, তাৰ ফালৰি কাটি গৈছে।
ইউনিক'ডৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত একে অৰ্থবহ ইম'জি প্লেটফৰ্ম অনুযায়ী দেখাত কিছু সালসলনি হ'ব পাৰে, কাৰণ সেই একেটা বস্তুকে বিভিন্ন কোম্পানীয়ে বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ ছবিৰে ফুটাই তোলাৰ চেষ্টা কৰে। যেনে- আপেল কোম্পানীৰ নিয়ম অনুসৰি, কেলেণ্ডাৰ ইম'জিত সদায়ে জুলাই ১৭ লিখা থাকে, কাৰণ ২০০২ চনৰ এই দিনটোতে আপলৰ মেক কম্পিউটাৰৰ বাবে আই-কেল কেলেণ্ডাৰ এপ্লিকেছন বজাৰলৈ মুক্তি দিয়া হৈছিল। ফলস্বৰূপে আপেলৰ কিছু ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ১৭ জুলাইৰ দিনটোক "আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ইম'জি দিৱস" নামেৰে নামমাকৰণ কৰে। আন প্লেটফৰ্মবোৰত পিছে কেলেণ্ডাৰ ইম'জিত ১৭ জুলাইৰ সলনি বেলেগ বেলেগ তাৰিখ থাকে।
চফ্টবেংকৰ সৈতে আপেল ইম'জিৰ যথেষ্ট মিল দেখা যায়। উদাহৰণ স্বৰূপে, ইউনিক'ডত (যাৰ নাম DANCER বা নৰ্তক) ইম'জি আপেল আৰু চফ্টবেংকৰ ষ্টেণ্ডাৰ্ডত মহিলা হিচাপে দেখুওৱা হৈছে, কিন্তু অন্য ঠাইত পুৰুষ অথবা লিঙ্গ-নিৰপেক্ষ ৰূপেৰে দেখুওৱা হৈছে।
সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ
অক্সফৰ্ড অভিধানে ইম'জিক "২০১৫ ৱৰ্ড অফ দ্য ইয়েৰ" হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে। অক্সফৰ্ডে এয়াও উল্লেখ কৰে যে, ২০১৫ চনত বিশ্বজুৰি "ইম'জি" শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ উল্লেখযোগ্য ভাবে বৃদ্ধি পাইছে আৰু জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত ইয়াৰ যথেষ্ট প্ৰভাব দেখা গৈছে। SwiftKey-ৰ তথ্য অনুসৰি, "আনন্দৰ চকুপানী সহ মুখ" ইম'জিটো বিশ্বেৰ সকলোতকৈ জনপ্ৰিয় ইম'জি। আমেৰিকান উপভাষা সংস্থাই ২০১৫ চনৰ তেওঁলোকৰ "ৱৰ্ড অফ দ্য ইয়েৰ" নিৰ্বাচনৰ ভিত্তিত  ইম'জিক "আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য ইম'জি" হিচাপে ঘোষণা কৰে।
কিছু ইম'জি আছে যিবোৰ সম্পূৰ্ণ জাপানী সংস্কৃতি-নিৰ্ভৰ, যেনে- জাপানী ব্যৱসায়ীৰ মূৰ দোঁৱাই কৰা সম্ভাষণ, অনভিজ্ঞ গাড়ীচালকক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা চিহ্ন , "অসাধাৰণ হোমৱৰ্ক"-ৰ অৰ্থে ব্যৱহৃত বগা ফুলৰ ষ্টাম্প , অথবা কিছু জনপ্ৰিয় জাপানী খাদ্য-সামগ্ৰী: ৰামেন নুডল্‌চ , ডাংগো , অনিগিৰি , জাপানী তৰকাৰি আৰু চুচি । ইউনিক'ড কনছৰ্চিয়ামৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মাৰ্ক ডেভিছে ইম'জিৰ ব্যৱহাৰক বিকশিত ভাষাৰ লগত তুলনা কৰিছে, যেনে- আমেৰিকান লোকসকলে বেঙেনা  ইম'জিক পুৰুষৰ যৌনাংগ বুজাবলৈ কৰা ব্যৱহাৰ বিশেষভাবে উল্লেখ কৰিছে। কিছু ভাষাবিদে ইম'জি আৰু ইম'টিকনসমূহ ভাব প্ৰকাশৰ উৎকৃষ্ট মাধ্যম বুলি মত প্ৰদান কৰিছে।
২০১৫ চনৰ ডিচেম্বৰত ইম'জিৰ এক "অনুভূতি সমীক্ষা" প্ৰকাশ পায়, আৰু ইম'জি চেণ্টিমেণ্ট ৰেংকিং ১.০ বেৰ প্ৰকাশ হয়। ২০১৬ চনত চ'নি পিকচাৰচ্ এনিমেছনে ইম'জিৰ ওপৰ ভিত্তি কৰি এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ কথা ঘোযণা কৰে। পাছত ২০১৭ চনত চলচ্চিত্ৰখনে "দ্য ইম'জি মুভি" নামেৰে মুক্তি পায়। ২০১৬ চনত লচ এঞ্জেলেছত ইম'জিক লৈ এটি সাংগীতিক নাটকৰো প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
ইম'জিক বৰ্তমানে বহুতেই পূৰ্ণাঙ্গ ভাষা ৰূপে গণ্য কৰে। আইনৰ বিশেষজ্ঞসকলৰ মাজতো ইম'জিক সাক্ষ্যৰ ৰূপত আদালতত গ্ৰহণ কৰিব পৰা যায় নে নাযায় তাৰ বিষয়ে আলোচনা চলিছে। ইয়াৰোপৰি ইম'জি "চিহ্ন ভাষা" ৰূপে পৰিণত হোৱাৰ ফলস্বৰূপে ইম'জিৰ "উপভাষা" সৃষ্টি হোৱাৰো প্ৰৱণতা দেখা দিছে। ইম'জি ব্যৱহাৰৰ সংজ্ঞা দিনে দিনে সলনি হ'ব ধৰিছে আৰু ই কেৱল ভাব প্ৰকাশতে সীমিত হৈ ৰোৱা নাই। স্নেপচাট নামৰ এপ্পটোৱে তাৰ ট্ৰফি আৰু ফ্ৰেইণ্ড চিষ্টেমত ইম'জিক যোগ কৰিছে, য'ত প্ৰতিটো ইম'জিয়েই এক জটিল তথা গভীৰ অৰ্থ বহন কৰে।
২০১৮ চনত মহ আৰু আন পতংগৰ পৰা বিয়পা ৰোগ যেনে ডেংগু আৰু মেলেৰিয়াৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে এটা মহৰ ইম'জি সৃষ্টি কৰা হয়। ২০১৯ চনৰ শেষৰফালে ঋতুস্ৰাবক লৈ এক ইম'জিৰ মুক্তি দিয়া হ'ব। এই পদক্ষেপ ঋতুস্ৰাবৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধি কৰিবৰ বাবে লোৱা হৈছে। ইয়াৰ লগতে আন কিছু গুৰুত্বপূৰ্ণ চিকিৎসাজনিত বিষয় যেনে ৰক্তদান আৰু তেজৰ সৈতে জড়িত কাৰ্যকলাপৰ বাবেও ইম'জিৰ সৃষ্টি কৰা হ'ব।
গাৰ বৰণ
ইউনিক'ড ৮.০-ত পাঁচটা চিহ্ন পৰিবৰ্তকৰ যোগ কৰা হয়, ইয়াৰ দ্বাৰা মানৱ ইম'জিবোৰৰ গাৰ বৰণ সলনি কৰিব পৰা যায়। এই পৰিবৰ্তকবোৰক বোলা হয় EMOJI MODIFIER FITZPATRICK TYPE-1-2, -3, -4, -5, আৰু -6 (U+1F3FB–U+1F3FF): 🏻 🏼 🏽 🏾 🏿। মানৱ চালৰ বৰণ নিৰ্ধাৰণ কৰা "ফিৎজপেক স্কেল" অনুসৰি এইবোৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। যিবোৰ মানৱ ইম'জি এই পাঁচটা পৰিবৰ্তকক সমৰ্থন নকৰে, সেইবোৰৰ ৰং অবাস্তৱ চালৰ ৰং, যেনে- উজ্জ্বল হালধীয়া ( ■ ), নীলা ( ■ ), বা ধোঁৱা-বৰণৰ ( ■ ) হয়। অমানৱ ইম'জিৰ (যেনে ) ওপৰত ফিৎজপেক পৰিবৰ্তকৰ কোনো প্ৰভাব নপৰে। ইউনিক'ড ৯.০ অনুসৰি, ফিৎজপেক পৰিবৰ্তক মুঠ ৮৬টা মানৱ ইম'জিৰ ওপৰত ব্যৱহাৰ কৰা যায়।
সংযুক্তি
উদাহৰণ স্বৰূপ, চিষ্টেমে সমৰ্থন কৰিলে, ক্ৰমানুযায়ী U+1F468 MAN, U+200D ZWJ, U+1F469 WOMAN, U+200D ZWJ, U+1F467 GIRL (👨‍👩‍👧) সাজালে সকলোবোৰ জোৰা লাগি এটা ইম'জি গঠন হয়, যিটো স্বামী-স্ত্ৰী আৰু কন্যাসহ পৰিয়ালৰ দৰে দেখা যায়। যে চিষ্টেমত এয়া সমৰ্থন নকৰে, তাত মূল ইম'জিবোৰেই দেখা যায়: U+1F468 MAN, U+1F469 WOMAN, U+1F467 GIRL (👨👩👧)।
ইউনিক'ডে এই ZWJ সম্পৰ্কিত ইম'জিবোৰৰ কিছুমান অনুমোদিত ক্ৰমৰ তথ্য প্ৰদান কৰে, যিবোৰ ক্ৰমত ইম'জিবোৰৰ ৰাখিলে নতুন ইম'জি গঠন হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:লিপি শ্ৰেণী:ইণ্টাৰনেট
মুম্বাইৰ ভিক্টৰীয়ান আৰু আৰ্ট ডেক' এনচেম্বেল
মুম্বাইৰ ভিক্টৰীয়ান আৰু আৰ্ট ডেক' এনচেম্বেল মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত অৱস্থিত ১৯ শতিকাৰ ভিক্টৰীয়ান নিঅ' গথিক স্থাপত্য কলাৰ ৰাজহুৱা ভৱন আৰু ২০ শতিকাৰ মুম্বাই ফৰ্টৰ আশে-পাশে থকা আৰ্ট ডেক' এনচেম্বেলৰ সংগ্ৰহ। এই ভিক্টৰীয়ান গথিক স্থাপত্যকলাৰ ভৱন আৰু আৰ্ট ডেক' এনচেম্বেলৰ সংগ্ৰহ মুম্বাইৰ অভেল ময়দানত অৱস্থিত। এসময়ত অভেল ময়দানক স্প্লেনডে বুলি জনা গৈছিল। ইয়াৰ পূবফালে নৱ ভিক্টৰীয়ান গথিক স্থাপত্যকলাৰ ৰাজহুৱা ভৱন সমূহ আৰু পশ্চিমফালে ফৰাচী স্থাপত্যৰ আৰ্ট ডেক' এনচেম্বেলৰ সংগ্ৰহসমূহ মুম্বাইৰ ব্লেকবে আৰু মেৰাইন ড্ৰাইভৰ মাজত অৱস্থিত। ইয়াত মুঠতে ৯৪টা ভৱন আছে।
১৯ শতিকাৰ ভিক্টৰীয়ান গথিক স্থাপত্যৰ ৰাজহুৱা ভৱন সমূহ হ'ল বোম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়, মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয় আৰু নগৰ সত্ৰ ন্যায়ালয়ৰ পুৰণি সচিবালয় ভৱন আৰু ৰাজাবাঈ ক্ল'ক টাৱাৰ। ২০ শতিকাৰ আৰ্ট ডেক' সমূহ মূলতঃ ব্যক্তিগত আৱাসিক ভৱন আৰু ইৰছ চিনেমাৰ ভৱন।
২০১৮ চনৰ ৩০ জুন তাৰিখে বাহৰেইনৰ মানামাত অনুষ্ঠিত হোৱা ইউনেস্কোৰ ৪২তম অধিবেশনত মুম্বাইৰ ভিক্টৰীয়ান আৰু আৰ্ট ডেক' এনচেম্বেলক বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত স্থানৰ সংখ্যা ৩৭টালৈ বৃদ্ধি হয়।
নিঅ' গথিক
বিশ্ববিদ্যালয় পুথিভঁৰাল, সমাৱৰ্তন প্ৰেক্ষাগৃহ
ডামাস্কাছ
ডামাস্কাছ (دمشق Dimashq ) হৈছে পূৰ্ৱ এলেপ্প'ৰ গণ যুদ্ধৰ পৰা ছিৰিয়াৰ ৰাজধানী আৰু বৃহত্তম চহৰ। ই বৰ্তমান ছিৰিয়াৰ সৰ্ববৃহৎ চহৰ। ছিৰিয়াত ইয়াক সাধাৰণতে আছ-ছাম (الشام ash-Shām) বুলি কোৱা হয় আৰু তগৰৰ চহৰ (مدينة الياسمين Madīnat al-Yāsmīn) উপনামেৰে জনা যায়। ডামাস্কাছ হৈছে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ পুৰণি কালৰে পৰা বসবাস কৰা চহৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। ই লেভেণ্টৰ প্ৰধান ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ। ২০০৯ চনৰ পৰিসংখ্যামতে নগৰখনৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ১৭,১১,০০০।
ছিৰিয়াৰ দক্ষিণ-পশ্চিমত অৱস্থিত ডামাস্কাছ হৈছে প্ৰায় ২.৬ নিযুত জনসংখ্যাৰ (২০০৪) এক বৃহৎ মহানগৰীয় অঞ্চল। ভৌগোলিকভাৱে ডামাস্কাছ এণ্টি লেবানন পৰ্বতমালাৰ সমতলত ভূমধ্যসাগৰৰ সমুদ্ৰতীৰৰ পৰা ৮০ কিলোমিটাৰ (৫০ মাইল) আঁতৰত আৰু সমুদ্ৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ৬৮০ মিটাৰ (২,২৩০ ফুট) উচ্চতাত অৱস্থিত। বৰ্ষা-ছায়া প্ৰভাৱৰ বাবে এই অঞ্চলৰ জলবায়ু অৰ্ধ-শুষ্ক। ডামাস্কাছৰ মাজেদি বাৰাডাৰা নদী বৈ গৈছে।
চহৰখন খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২য় মিলেনিয়ামত স্থাপিত হৈছিল, ৬৬১ৰ পৰা ৭৫০ চনলৈ ই উমায়াড কেলিফাটেৰ ৰাজধানী আছিল। আব্বাছিড সাম্ৰাজ্যৰ বিজয়ৰ পিছতেই ইছলামিক শক্তি বাগদাদলৈ স্থানান্তৰিত হয়। কেৱল আয়ুবিড আৰু মামলোক কালত বিশেষ গুৰুত্ব প্ৰাপ্তি কৰিবলৈকে ডামাস্কাছত এক ৰাজনৈতিক পতত দেখা পোৱা গৈছিল। বৰ্তমান ইয়াত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ আৰু সকলো চৰকাৰী মন্ত্ৰালয়ৰ শাসন চলে।
সংস্কৃতি
ডামাস্কাছক আৰৱ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী ২০০৮ৰ খিতাপ প্ৰদান কৰা হৈছিল। এই অনুষ্ঠানৰ পূৰ্বায়োজন ২০০৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ পৰাই আৰম্ভ কৰা হৈছিল। "ডামাস্কাছ আৰৱ কেপিটেল অৱ কালচাৰ"ৰ বাবে এক প্ৰশাসনিক সমিতি ইয়াৰ লগত জড়িত আছিল।
ধৰ্ম
ডামাস্কাছৰ সৰ্বাধিক লোক ইছলাম ধৰ্মী। অধিকতৰ মুছলমান ছু্ন্নি আনহাতে নগণ্য সংখ্যক আলাৱাইট আৰু টুৱেলভাৰ ছিয়া। পূৰ্বতে আলাৱাইট সকল মেজাহ জিলাত বসবাস কৰিছিল। ছিয়া সকল পূৰ্বতে ছিয়া পবিত্ৰ স্থান ছায়িদা ৰুকায়া আৰু ছায়িদাহ জাইনাবৰ কাষত বাস কৰিছিল। ডামাস্কাছত প্ৰায় দুশৰো অধিক মঠ আছে, আটাইতকৈ বিখ্যাত মঠ হৈছে উমায়াদ মঠ। মুঠ জনসংখ্যাৰ ১৫%-২০% খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ লোক আছে। বহু খ্ৰীষ্টান ৰায়তৰ মুখ্য কাৰ্যালয় ডামাস্কাছত আছে। ইয়াৰ খ্ৰীষ্টান প্ৰধান জিলা হৈছে বাব টুমা, কুঁৱাছা আৰু ঘাছানি। প্ৰত্যেক জিলাতে বহু গীৰ্জাঘৰ আছে, বহু পুৰণি ছেপেল অৱ ছেইণ্ট পাওল উল্লেখযোগ্য। ১৯৮২ আৰু ২০০৪ চনৰ মাজত কুমাৰী মেৰীৰ অনুপ্ৰেৰণাৰ এক শৃংখলা ছৌফেনিছ অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল বুলি কোৱা হয়। নগৰখনত অতি কম সংখ্যক ড্ৰোজ ধৰ্মী লোকো আছে, বিশেষকৈ টডমন, জাৰামানা আৰু ছাহনায় অঞ্চলত। বব টামাত ছিৰিয়ান অৰ্থডক্সৰ উচ্চতম গীৰ্জা আছে। এই গীৰ্জা ডামাস্কাছৰ মধ্য-পূব মূলৰ ছিৰিয়াক অৰ্থডক্স গীৰ্জাৰ সতন্ত্ৰ গীৰ্জা আৰু নিজা নেতৃত্ব সম্পন্ন আৰু ভাৰততো ইয়াৰ গঠন আছে, যদিও দুয়োটাতে একেই খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম অনুসৰণ কৰা হয়। ছিৰিয়াত প্ৰয় ১,৭০,০০০ ছিৰিয়াক অৰ্থডক্স সদস্য আছে।
ইয়াত হাৰাত-আল-য়াহুদ জিয়ুছ কোৱাৰ্টাৰ নামৰ এক ক্ষুদ্ৰ জিয়ুছ সম্প্ৰদায়ো আছে।
ছুফিবাদ
ছুন্নি ধৰ্মী, বিশেষকৈ ডামাস্কাছৰ ছুন্নি সকলৰ ওপৰত বিংশ শতিকাৰ ছুফিবাদে প্ৰভাৱিত কৰা পৰিলক্ষিত হয়। সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি মুনিৰা-আল-কোৱাছিৰ নেতৃত্বত চলা বৃহত্তৰ কেৱল মহিলা আৰু কেৱল ছোৱালী মুছলীম বিপ্লৱ ছুফীবাদৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত আৰু ডামাস্কাছেই ইয়াৰ আধাৰ স্বৰূপ। ডামাস্কাছৰ দৰে নগৰীয় অঞ্চলত ছিৰিয়ান ছুফীবাদৰ স্থিতি অতি শক্তিশালী, ই মঠৰ এক শৃংখলা আৰু আবিদ আল-ঘানি আল-নাবুলছি, ছৈয়দ হাৱা, আবিদ আল-ৰহমান আল-ছাঘূৰি, আৰু মুহম্মদ আল-য়াকুবিৰ দৰে লোকৰ সহযোগত জায়াদৰ দৰে ৰাজনৈতিক বিপ্লৱৰো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:ৰাজধানী
বিশ্বকাপ ক্ৰিকেট ২০১৫
বিশ্বকাপ ক্ৰিকেট ২০১৫ হৈছে একাদশ এদিনীয়া আন্তৰ্জাতিক বিশ্বকাপ ক্ৰিকেট প্ৰতিযোগিতা। ২০১৫ চনৰ ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীৰপৰা ২৯ মাৰ্চলৈকে অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডত যুটীয়াভাৱে এই প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈছিল। এই প্ৰতিযোগিতাত মুঠ ১৪খন ষ্টেডিয়ামত ৪৯খন খেল অনুষ্ঠিত হৈছিল। অষ্ট্ৰেলিয়াৰ ৭খন ষ্টেডিয়ামত ২৬খন খেল আৰু নিউজিলেণ্ডৰ ৭খন ষ্টেডিয়ামত ২৩খন খেল অনুষ্ঠিত হৈছিল। মেলব'ৰ্ণত প্ৰতিযোগিতাৰ ফাইনেল খেলখন অনুষ্ঠিত হৈছিল। ১৯৯২ চনৰ পাছত সেয়া দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডত বিশ্বকাপ ক্ৰিকেট অনুষ্ঠিত হয়। ২০১১ চনৰ বিশ্বকাপৰ দৰে সেইবাৰো আই চি চিয়ে শচীন টেণ্ডুলকাৰক ২০১৫ চনৰ বিশ্বকাপ ক্ৰিকেটৰ দূত (ambassador) হিচাপে ঘোষণা কৰে।
২০১১ চনত জয়লাভ কৰি ভাৰতে ডিফেণ্ডিং চেম্পিয়ন হিচাপে এইবাৰ বিশ্বকাপত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। পুল বি-ত স্থান পোৱা ভাৰতৰ প্ৰথমখন খেল ১৫ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে অনুষ্ঠিত হয়। টিকট মুকলিৰ ১২ মিনিটৰ ভিতৰতে এই খেলখনৰ টিকট বিক্ৰী শেষ হৈ যায়।
আয়োজক দেশ নিৰ্বাচন
২০০৬ চনৰ ৩০ এপ্ৰিলত ২০১১, ২০১৫ আৰু ২০১৯ চনৰ বিশ্বকাপ ক্ৰিকেট আয়োজক দেশৰ নাম ঘোষণা কৰা হয়। অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডে ২০১১ চনৰ বিশ্বকাপ আয়োজনৰ অনুমতি বিচাৰিছিল আৰু ২০০৬ চনৰ ১ মাৰ্চৰ সময়সীমাৰ আগত এই অনুমতি বিচৰা মাত্ৰ তেওঁলোকেই আছিল। কিন্তু এছীয় দেশকেইখনেও পাছত আগ্ৰহ দেখুৱাই অতিৰিক্ত সময় বিচাৰে। আয়োজক নিৰ্বাচনৰ বাবে হোৱা ভোটদানত এছীয় দেশকেইখন ৭-৪ ভোটত বিজয়ী হয় আৰু ফলত ভাৰত, শ্ৰীলংকা, পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশক ২০১১ চনৰ বিশ্বকাপ ক্ৰিকেট আয়োজন কৰিব দিয়া হয়। অৱশ্যে ২০০৯ চনত পাকিস্তানত শ্ৰীলংকা ক্ৰিকেট দলৰ ওপৰত হোৱা সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণৰ ফলত পাকিস্তান আয়োজক দেশৰ তালিকাৰপৰা বাদ পৰে। অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডক ২০১১ চনৰ সলনি ২০১৫ চনত আৰু ইংলেণ্ডক ২০১৯ চনত বিশ্বকাপ আয়োজন কৰিবলৈ অনুমোদন জনোৱা হয়।
প্ৰতিযোগিতাৰ ধৰণ
২০১১ চনৰ নিচিনাকৈ এইবাৰো মূল প্ৰতিযোগিতাখনত ১৪টা দলে অংশগ্ৰহ কৰে। আই চি চিৰ সহযোগী (associate and affiliate) সদস্য দেশসমূ্হকো প্ৰতিযোগিতাত অংশ লোৱাৰ সুযোগ দিয়া হয়।
প্ৰতিযোগিতাৰ ধৰণটোও ২০১১ চনৰ সৈতে একে। প্ৰথম পৰ্যায়ত ১৪টা দলে ৭ দলীয়া ২টা গোটত বিভক্ত হৈ অংশগ্ৰহণ কৰে। প্ৰতি দলে নিজৰ গোটৰ আন ৬টা দলৰ বিৰুদ্ধে এখনকৈ খেলত অংশ লোৱাৰ পাছত প্ৰতি গোটৰ শীৰ্ষৰ ৪টা দলে কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেললৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰিব আৰু তাৰ পাছত নক আউট ব্যৱস্থাৰে কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেল, ছেমি ফাইনেল আৰু ফাইনেল অনুষ্ঠিত হ'ব॥
২০১৫ চনৰ ২৯ জানুৱাৰী তাৰিখে আই চি চিয়ে ঘোষণা কৰে যে যদি বিশ্বকাপ ক্ৰিকেটৰ ফাইনেল খেলখন অমীমাংসিত হৈ ৰয় তেন্তে ছুপাৰ অ'ভাৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হ'ব। এই ব্যৱস্থা ২০১৫ চনৰ বিশ্বকাপৰপৰা বলবৎ কৰা হয়।
যোগ্যতা অৰ্জন
আই চি চিৰ নিৰ্দেশনা মতে, আই চি চিৰ পূৰ্ণ সদস্য ১০খন দেশে পোনপটীয়াকৈ এই প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰে। ২০১১ চনৰ বিশ্বকাপৰ পাছতে সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল যে পাছৰবাৰৰ বিশ্বকাপত মাত্ৰ পূৰ্ণ সদস্য দেশকেইখনেহে অংশগ্ৰহণ কৰিব। আই চি চিৰ বহুকেইখন সহযোগী সদস্য্ দেশে, বিশেষকৈ ২০০৭ আৰু ২০১১ চনৰ বিশ্বকাপত ভাল প্ৰদৰ্শন আগবঢ়োৱা আয়াৰলেণ্ড ক্ৰিকেট দলে এই সিদ্ধান্তৰ ঘোৰ সমালোচনা কৰে। আই চি চি ক্ৰিকেট কমিটীয়ে এক যোগ্যতা অৰ্জনকাৰী পদ্ধতিৰ সমৰ্থন কৰাত, ২০১১ চনৰ জুন মাহত আই চি চিয়ে নিজৰ সিদ্ধান্ত সলনি কৰি ২০১৫ চনৰ বিশ্বকাপত ৪খন সহযোগী সদস্য দেশৰ দলসহ ১৪টা দলৰ অংশগ্ৰহণৰ সুবিধা কৰে।
২০১১ চনৰ চেপ্তেম্বৰ মাহত আই চি চিৰ কাৰ্যকৰী বৈঠকত আই চি চিয়ে এক নতুন যোগ্যতা অৰ্জনকাৰী পদ্ধতিৰ সিদ্ধান্ত লয়। এই সিদ্ধান্ত আছিল যে ২০১১-১৩ চনৰ ৱৰ্ল্ড ক্ৰিকেট লীগ চেম্পিয়নশ্বিপৰ শীৰ্ষৰ দল দুটাই পোনপটীয়াকৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰিব। বাকী থকা ৬টা দলে ২০১১ আই চি চি ৱৰ্ল্ড ক্ৰিকেট লীগ ডিভিজন ২ৰ তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ স্থানৰ দল দুটা আৰু ২০১৩ ৱৰ্ল্ড ক্ৰিকেট লীগ ডিভিজন ৩ৰ শীৰ্ষৰ দল দুটাৰ সৈতে মিলি এক ১০-দলীয়া বিশ্বকাপ যোগ্যতা অৰ্জনকাৰী প্ৰতিযোগিতাত (World Cup Qualifier) অংশগ্ৰহণ কৰিব আৰু এই প্ৰতিযোগিতাৰ শীৰ্ষৰ দুটা দলে বিশ্বকাপ ২০১৫ত অংশগ্ৰহণ কৰিব।
২০১৪ চনত অনুষ্ঠিত বিশ্বকাপ যোগ্যতা অৰ্জনকাৰী প্ৰতিযোগিতাৰ ফাইনেলত স্কটলেণ্ডে সংযুক্ত আৰব আমিৰাতক পৰাস্ত কৰে আৰু শীৰ্ষৰ দুটা দল হিচাপে দুয়োটা দলে বিশ্বকাপলৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰে।
পুৰস্কাৰৰ ধন
ইণ্টাৰনেচনেল ক্ৰিকেট কাউন্সিলে প্ৰতিযোগিতাখনৰ কাৰণে সৰ্বমুঠ ১০ নিযুত ডলাৰ পুৰস্কাৰৰ ধন (প্ৰাইজ মানি) ঘোষণা কৰে। এই ধন ২০১১ চনৰ বিশ্বকাপতকৈ ২০% বেছি। এই ধন তলত দিয়া তালিকা অনুসৰি বিতৰণ কৰা হ'ব।
অৰ্থাৎ প্ৰতিযোগিতাৰ বিজয়ী দলে যদি গ্ৰুপ পৰ্য্যায়ৰ প্ৰতিখন খেলত জয়লাভ কৰে তেন্তে তেওঁলোকে মুঠ $৪,২৪৫,০০০ লাভ কৰিব আৰু গ্ৰুপ পৰ্যায়ত এখনো খেলত জয়লাভ নকৰাকৈ বিদায় লোৱা দলে $৩৫,০০০ লাভ কৰিব।
গ্ৰুপ পৰ্য্যায়
প্ৰতিযোগিতাখনৰ গ্ৰুপ পৰ্যায়ত মুঠ ৪২খন খেল অনুষ্ঠিত হয়। পুল এ-ত নিউজিলেণ্ডে আৰু পুল বি-ত ভাৰতে নিজৰ আটাইকেইখন খেলত জয়লাভ কৰি নিজ নিজ পুলৰ শীৰ্ষস্থান অধিকাৰ কৰে। প্ৰতি পুলৰ শীৰ্ষৰ ৪টা দল হিচাপে পুল এ-ৰ পৰা নিউজিলেণ্ড, অষ্ট্ৰেলিয়া, শ্ৰীলংকা, বাংলাদেশ আৰু পুল বি-ৰ পৰা ভাৰত, দক্ষিণ আফ্ৰিকা, পাকিস্তান আৰু ৱেষ্ট ইণ্ডিজে কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰে।
অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিত ভূত-প্ৰেত
পৃথিৱীৰ অন্যান্য আদিম লোকসমাজে বিশ্বাস কৰি অহাৰ দৰে অসমৰ লোকসমাজতো ভূত-প্ৰেত সম্বন্ধীয় বিশ্বাস বহুলভাৱে প্ৰচাৰিত। অদৃশ্য আৰু ৰহস্যজনক শক্তি সম্বন্ধে প্ৰচলিত এই লোকবিশ্বাস নগৰতকৈ গাঁৱলীয়া সমাজত অধিক প্ৰচলিত। প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমীয়া সমাজত হিন্দু ধৰ্মৰ পৰম্পৰা চলি আহিছে। হিন্দু ধৰ্মত নানা সময়ত নানান দেৱ-দেৱীৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়। এই দেৱ -দেৱীসকল স্বৰ্গত থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ইয়াৰে কিছুমান দেৱতাই নিম্নস্তৰ লাভ কৰি ভূত বা অপদেৱতাৰ স্থান পায়। অসমৰ সাধুকথা, গীত, ডাকৰ বচন, প্ৰবাদ-পটন্তৰ, কথাছবি আদিত এই অপদেৱতা বা ভূত-প্ৰেত সমূহে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান দখল কৰি থৈছে।
শ্ৰেণী বিভাজন
অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিত বৰ্ণিত অধিকাংশ অপদেৱতাই মানুহৰ অনিষ্টকাৰী, হিংসুক আৰু নিষ্ঠুৰ। সাধাৰণতে ভূত-প্ৰেতৰ শৰীৰী ৰূপ নাথাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কিন্তু, ভূত-প্ৰেতৰ চাল-চলন স্বাভাৱিক জীৱিত শৰীৰৰ দৰে; যাক স্পষ্টকৈ দেখা নাযায়, কেৱল অনুমানহে কৰিব পাৰি। অৱশ্যে, কিছুমান ভূত-প্ৰেতে যিকোনো আকৃতি ধাৰণ কৰিব পাৰে। লোকবিশ্বাস মতে, ভূতবোৰে সাধাৰণতে পৰিত্যক্ত ঘৰ, ডাঙৰ গছ, এৰাবাৰী, নিৰ্জন অঞ্চল, পুখুৰী, বিল আদিত বসবাস কৰে। ভূতে নিৰ্জন ঠাইতহে মানুহক আক্ৰমণ কৰে। কিছুমান ভূতে আকৌ নিশাহে বিচৰণ কৰে। ভূতবোৰ অকলশৰে থাকে আৰু একোটা নিৰ্দিষ্ট স্থানত ঘূৰা-মেলা কৰে। জীৱিত কালত সম্পৰ্ক থকা ব্যক্তিকেই ভূতে বেছি আমনি কৰে। প্ৰাকৃতিক বুৰঞ্জী অনুসৰি এই ভূত-প্ৰেতবোৰক প্ৰধানকৈ চাৰি ভাগত ভগোৱা হৈছে-
পাৰ্থিৱ ভূতসমূহক আকৌ তিনি ভাগত ভগোৱা হৈছে-
জলচৰ
এই শ্ৰেণীৰ অপদেৱতা সকল হৈছে বাঁক, দৈত্য, যখ, জল কাষৰীয়া, জলখাই, জলনাৰায়ণ, জলকোঁৱৰ আদি।
হাবিতলীয়া দেৱতা
হাবিৰ দেৱতাবোৰ হ'ল চামোন ডাঙৰীয়া, বুঢ়া ডাঙৰীয়া, আলষণী, পিশাচ, পিশাচিনী, ডাইনী, পেৰেত, ভূত, খেতৰ, মৰকুছীয়া, প্ৰসূতা, কিণ, বীৰা, পায়ামঙনী, খাবিচ, পৰুৱা আৰু থলগিৰী।
সৰগীয় ভুত-প্ৰেত
সৰগীয় ভূত-প্ৰেত বা দেৱতা সকল হৈছে আমাৰ লোক-সমাজত বিশ্বাস কৰা প্ৰকৃত দেৱ-দেৱী সকল। তাৰ ভিতৰত - শিৱ, যম, বিশ্বকৰ্মা, দুৰ্গা, কালী, লক্ষ্মী আদি প্ৰধান।
মাটিৰ তলৰ দেৱতা
গুলৈ বা ধনগুলৈ মাটিৰ তলত পুতি থোৱা ধন সম্পত্তিৰ অধিকাৰী। তেওঁ বৰটোকোলা চৰাইৰ ৰূপত ৰাতিৰ আন্ধাৰত আহাৰ বিচাৰি ফুৰে। এই চৰাইৰ ঠোঁটৰ পৰা জুইৰ দৰে পোহৰ ওলাই আৰু সেই পোহৰত বাট দেখি পায়। ইয়াক মানুহে দূৰৰ পৰা একুৰা জুই যেন দেখে।
লোকবিশ্বাস
ভূত-প্ৰেতৰ ওপৰত থকা বিশ্বাসে অসমৰ লোক-সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনক চহকী কৰিছে। ভূত বা অপদেৱতা সম্বন্ধীয় বিশ্বাসৰ প্ৰথম ঢাপতো সুদৃঢ় কৰে মানুহৰ দেহত দেখা দিয়া বিভিন্ন বেহা-বেমাৰে। ঘাইকৈ গ্ৰাম্যাঞ্চলত মানুহৰ দেহত বেমাৰে দেখা দিলে দেও-ভূতৰ প্ৰতিমূৰ্তি সাজি পূজা কৰা হয়। পিঠাগুৰি, কুকুৰা, পাণ-তামোল, তুলসী, সেন্দূৰ আদিৰে শনিবাৰে বা মঙলবাৰে টাঙনদেও, বীৰা আদিক পূজা কৰা হয়। সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক অপদেৱতাৰ নজৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ কাজলৰ ক'লা ফোট দিয়া হয়। বেমাৰ নহ'লেও কেতিয়াবা কোনো মানুহৰ দেহত ভূতে ধৰা লক্ষণ দেখা দিয়ে। এই লক্ষণ সমূহ হ'ল - অসংলগ্ন কথা কোৱা, অট্টহাস্য কৰা অথবা চিঞৰি কন্দা, অস্থিৰ আচৰণ কৰা, নিশ্চুপ হৈ থকা, চকু টেলেকাই থকা আদি। এই লক্ষণসমূহে দেখা দিলে ওজা বা বেজ মাতি অনা হয়। ভূতক খেদিবলৈ নিমগছৰ পাত, সিজুগচৰ ডাল, বিহলঙনি, সৰিয়ঁহ গুটি আদি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বেজৰ হুমকিত ৰোগীৰ মুখেৰেই ভূতে সঁচা কথা কয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। লোকবিশ্বাস মতে, গৰুৰ গোবৰ বা মূতত ভূত খেদিব পৰা শক্তি লুকাই আছে। সেয়ে গাঁৱৰ মানুহে চোতালত শুকান গোবৰেৰে জুই জ্বলায়। সৰিয়ঁহ গুটিক ভূতে ভয় কৰে বুলি বহুতে ভঁৰালত সৰিয়ঁহ গুটিৰ টোপোলা থৈ দিয়ে।
মৃতকৰ আত্মাক সন্তুষ্ট কৰাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰাচীন কালৰপৰাই বিভিন্ন জাতিৰ মানুহে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া পালন কৰে। অসমীয়া সমাজতো মৰিশালীলৈ নিয়াৰ আগতে মৃতকক থোৱা ঠাইডোখৰত বগৰীৰ জেং এডাল থোৱা হয়, যাতে মৃতকৰ আত্মাই অন্যান্য সদস্যসকলক আক্ৰমণ কৰিব নোৱাৰে। মৃতকৰ সৎকাৰ আৰু শ্ৰাদ্ধাদি কৰা জনে হাতত চোকা লোহাৰ অস্ত্ৰ লগত লৈ ফুৰে। অস্ত্ৰ লৈ নুফুৰিলে মৃতকৰ আত্মাই তেওঁৰ অপকাৰ কৰিব বুলি ভবা হয়। মৃত ব্যক্তিৰ নাম লিখোতে অপদেৱতাৰপৰা ৰক্ষা পাবলৈ মৃতকৰ নামৰ আগত স্বৰ্গীয় চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। উল্লেখ্য যে সন্তান জন্মৰ পাছত প্ৰসূতিৰ লগতে সন্তানক ভূত-প্ৰেত, ডাইনী আদিৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰসূতিৰ শয্যাৰ তলত এখন চোকা অস্ত্ৰ ৰখা হয়। গাঁৱৰ মানুহে নিশা ক’ৰবালৈ যাবলৈ হ’লে ভূত-প্ৰেতৰ পৰা ৰক্ষা পাবৰ বাবে লগত দা-কটাৰী লৈ ফুৰে। অসমীয়া বিয়া-সবাহত দৰা-কন্যাক হৰ-পাৰ্বতী, ৰাম-সীতা, কৃষ্ণ-ৰাধা আদি আখ্যা দিয়া হয়। বিয়াত কন্যাৰ ঘৰলৈ যোৱা দৰাক অপদেৱতাৰপৰা আঁতৰাই ৰাখিবলৈ চাউল ছটিওৱা বা চোবোৱা হয়।
কামৰূপ আৰু গোৱালপাৰা জিলাত প্ৰচলিত লোকবিশ্বাস মতে, গৰ্ভৱতী মহিলাৰ গাত যখিনী লম্ভিলে মহিলাগৰাকীৰ সহজে প্ৰসৱ নহয় আৰু বিৰাট যন্ত্ৰণা ভোগ কৰে। যখিনী দুবিধ– সৰু যখিনী আৰু বৰ যখিনী। সৰু যখিনীক সন্তুষ্ট কৰিবৰ বাবে ‘চাৰেচানা’ (কুকুৰা চৰাইৰ পোৱালি), এখন জাকৈ আৰু এটা খালৈ আৱশ্যক হয়। সৰু যখিনীক পূজা কৰাৰ পাছতো যদি মহিলা গৰাকীৰ প্ৰসৱ নহয়, তেন্তে বৰ যখিনীক পূজা কৰা হয়। বৰ যখিনীক পূজা কৰোঁতে নতুনকৈ কলফুল ওলোৱা এজোপা কল গছ, জাকৈ, খালৈ, কুকুৰা, শামুক আৰু ক’লা কচুৰ ঠাৰি লাগে। অসমৰ অন্যান্য ঠাইৰ লোকসকলেও প্ৰসূতিৰ কঠিন প্ৰসৱৰ সময়ত প্ৰসূতিৰ গাত মন্ত্ৰই জৰা পানী ছটিয়াই দিয়ে। বহুতে ক’লা মেকুৰীৰ সৈতে ভূত-প্ৰেতৰ সম্বন্ধ আছে বিশ্বাস কৰে বাবে ক’লা মেকুৰী দেখিলে দুখোজ পিছুৱাই আহি আকৌ আগবাঢ়ে বা থুই পেলাই বিপদমুক্ত হ’ব বিচাৰে।
জনজাতীয়সকলৰ মাজতো ভূত-প্ৰেত সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন লোকবিশ্বাস আছে। চেমা নগাসকলে বিশ্বাস কৰে যে পুত্ৰ সন্তান হ’লে জেঠীয়ে ভূতক খবৰ দিয়ে। তাৰ ফলত সদ্যোজাত কেঁচুৱাটিক নি ভূতে মাৰি পেলায়। কাৰ্বিসকলে মাছখোৱা দেওক মাছ মৰা জালেৰেহে ধৰিব পাৰি বুলি বিশ্বাস কৰে। চাওঁতালসকলে বংগা নামৰ অপদেৱতাক বিশ্বাস কৰে। বড়োসকলৰ মাজত মাদাই নামৰ অপদেৱতাটোৱে মানুহৰ মাজত বিভিন্ন ৰোগ, মহামাৰী আদি সৃষ্টি কৰে বুলি লোকবিশ্বাস আছে।
বৈজ্ঞানিক বিশ্লেষণ
আদিম মানুহসকল ৰ’দ-বৰষুণ, ধুমুহা, উল্কাপাত, ভূমিকম্প আদি বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক ঘটনাৰ উৎস আৰু হেতু সম্পৰ্কত তেনেই অজ্ঞ আছিল। সেই অজ্ঞতাৰ বাবে তেওঁলোকে প্ৰকৃতিৰ ওচৰত বৰ অসহায় অনুভৱ কৰিছিল। সেই অজ্ঞতা আৰু অসহায়বোধেই তেওঁলোকৰ মনত ৰহস্যময় প্ৰাকৃতিক ঘটনাবোৰৰ সম্পৰ্কত বিভিন্ন ভ্ৰান্ত ধাৰণাৰ জন্ম দিছিল। আদিম মানুহে প্ৰাকৃতিক ঘটনাবোৰ কোনো অলৌকিক শক্তিয়ে সম্পন্ন কৰে বুলি বিশ্বাস কৰাৰ লগতে সেইবোৰক দেৱ-দেৱতা, ভূত-প্ৰেত আদি নাম দি লৈছিল। মানুহৰ হিত সাধন কৰা প্ৰাকৃতিক ঘটনাবোৰৰ আঁৰত দেৱ-দেৱতা আৰু মানুহৰ অহিত সাধন কৰা প্ৰাকৃতিক ঘটনাবোৰৰ আঁৰত ভূত-প্ৰেত জড়িত থাকে বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
ভূত-প্ৰেতৰ ধাৰণাটোৱে নানা বিৱৰ্তনৰ মাজেৰে আহি বৰ্তমানৰ ৰূপ পাইছে। ভূত-প্ৰেতৰ ধাৰণাৰ বিৱৰ্তনক তিনিটা পৰ্যায়ত ভাগ কৰা হয়। প্ৰথম পৰ্যায়ত আদিম মানুহে জীৱন আৰু মৰণৰ পাৰ্থক্য বিচাৰি পোৱা নাছিল। তেওঁলোকে দেখিছিল যে বনৰীয়া জীৱ-জন্তৰ আক্ৰমণ, দুৰ্ঘটনা আদিৰ ফলত আঘাতপ্ৰাপ্ত কিছুমান মানুহ সাময়িকভাৱে অচেতন হৈ পৰে আৰু পাছত স্বাভাৱিক জীৱন ঘূৰাই পায়। সেয়ে তেওঁলোকে মৃতকৰ শৰীৰ সন্মান সহকাৰে ৰাখিছিল আৰু খোৱা বস্তু যাচিছিল। দ্বিতীয় পৰ্যায়ত আদিম মানুহে মৰণক এক সাময়িক ঘটনা বুলি মানি লৈ মৃতকে পুনৰ্জীৱন পাব বুলি ধাৰণা কৰিছিল। এই ধাৰণাৰপৰাই আত্মাৰ বিশ্বাস জন্ম হয়। তৃতীয় পৰ্যায়ত আদিম মানুহে তেওঁলোকৰ জীৱিত শৰীৰত আত্মা থাকে আৰু আত্মা অবিনশ্বৰ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
মনোবিজ্ঞানীসকলৰ মতে, ভূতে পোৱা বা ভূতে ধৰাটো এক মানসিক ৰোগ আৰু বেছিভাগৰ ক্ষেত্ৰতে সেয়া উন্মাদ ৰোগ বা হিষ্টিৰিয়া ৰোগ বুলি প্ৰমাণিত হৈছে। এই ৰোগৰ প্ৰসংগত মনোবিজ্ঞানী ফ্ৰয়েডে কৈছিল যে অৱদমিত স্মৃতি(repressed memory)ৰ পৰাই উন্মাদ ৰোগৰ সৃষ্টি হয়। কিছুমান ঘটনাই শিশুমনত প্ৰচণ্ডভাৱে খং-ক্ষোভ, দুখ-শোক, ভয়-ভীতি আদি অনুভূতিৰ সৃষ্টি কৰে; অথচ সেই অনুভূতিবোৰ কাৰো আগত প্ৰকাশ কৰাটো সম্ভৱপৰ নহয়। পৰৱৰ্তী সময়ত সেই অৱদমিত অনুভূতিৰ স্মৃতিবোৰেই মানুহ এজনক উন্মাদ কৰি তুলিব পাৰে। সেয়ে এনে ৰোগীক বেজৰ ওচৰলৈ নিয়াতকৈ মানসিক চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ নিয়াটো খুবেই প্ৰয়োজনীয়।
অভিযোজন
অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনত ভূত-প্ৰেতৰ এক উল্লেখযোগ্য স্থান আছে। ভূত-প্ৰেত সম্বন্ধত মানুহৰ চিৰন্তন আগ্ৰহ আৰু ৰহস্যৰ অন্ত নপৰে আৰু সেয়ে এই সাহিত্য তথা সংস্কৃতিৰ দিশ সমূহ সমাজত জনপ্ৰিয়।
অসমীয়া সাহিত্য
অসমীয়া সাধুকথাৰ জগতখন ভূত-প্ৰেত, অপেশ্বৰী, ৰাক্ষস, দৈত্য অদিৰে ভৰপূৰ। ৰাতি চেমনীয়া সকল লগ লাগিলে ভূতৰ গল্পই তাত আগস্থান পায়। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ককাদেউতা আৰু নাতিল'ৰা নামৰ সাধুকথাৰ পুথিখনত ভূত আৰু বাঢ়নী আৰু ৰাক্ষসৰ সাধু নামৰ দুটা সাধুকথা আছে। তাৰ পিছতো বহুতো ভূতৰ সাধুকথা পুথি প্ৰকাশিত হৈছে। তদুপৰি মুখে মুখে বাগৰি অহা সাধুবোৰতো ভূত-প্ৰেতৰ পয়োভৰ দেখা যায়। অসমীয়া ভৌতিক সাহিত্যই ৰঞ্জু হাজৰিকাৰ হাতত ঠন ধৰি উঠে। তেওঁ বহুকেইখন ভৌতিক উপন্যাস আৰু বহুকেইটা গল্প লিখি অসমীয়া ভৌতিক সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছে। বিস্ময়, মায়া, ৰহস্য আদি আলোচনীত তেওঁৰ বহুসংখ্যক ভৌতিক গল্প প্ৰকাশ পায়। তদুপৰি আন বহুতো সাহিত্যিকৰ ভৌতিক গল্প-উপন্যাস ইতিমধ্যে ছপা আৰু ডিজিটেল মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছে।
অসমীয়া কবিতাত ভূত-প্ৰেতৰ কথা ক'বলৈ হ'লে প্ৰথমে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ কুম্পুৰ সপোন কবিতাটিৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি। কবিতাটিত কুম্পুৱে সপোনত দুটা ভূতৰ পোৱালি আৰু দুজনী যখিনী ছোৱালী দেখা পোৱা বুলি কয়।
অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
হিন্দী আৰু ইংৰাজী চলচ্চিত্ৰ জগতত ভূত-প্ৰেতৰ যি বহুল অৱতৰণ তাৰ তুলনাত অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত ভূতৰ উল্লেখ খুব কমেইহে দেখা যায়। ২০১২ চনত মুক্তি পোৱা চন্দ্ৰ মুদৈৰ বাঁকৰ পুতেক ছবিখনত ছবিৰ নায়ক পোৱালক বাঁকে হত্যা কৰি পোৱালৰ ৰূপ লৈ নায়িকা পদ্মাৰ লগত যুগ্মজীৱন পাতে। ২০১৬ চনত মুক্তি পোৱা ভাস্কৰ হাজৰিকাৰ কথানদীত তেজীমলাৰ মাকে ৰাতি নদীৰ পাৰত এক অপদেৱতাৰ সৈতে মিলিত হোৱা দেখুওৱা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য শ্ৰেণী:লোককথাৰ জীৱ শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত