cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
আভা হাজৰিকা
অভিনয় আৰু বৈবাহিক জীৱন
আভা হাজৰিকাই ৰূপালী পৰ্দাত আত্মপ্ৰকাশ কৰে ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ 'মানৱ আৰু দানৱ' ছবিৰ জৰিয়তে ১৯৭১ চনত। আভা হাজৰিকাই অভিনয় কৰা কেইখনমান ছবি হ'ল- 'নিয়তি', 'অগ্নিস্নান', 'বৈভৱ' আদি। আভা হাজৰিকাই বহুতো নাটকতো অভিনয় কৰিছিল। আভা হাজৰিকা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমগৰাকী তথ্যচিত্ৰ পৰিচালক। তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা প্ৰথমখন তথ্যচিত্ৰ হৈছে 'ভুল'। আভা হাজাৰিকাই অসমৰ লোকচিত্ৰ, অসমৰ মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়, সামাজিক বনানীকৰণ আদি বিষয়ৰ কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে। তেওঁ গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন যোগে প্ৰচাৰিত 'উৎকণ্ঠ মহানগৰ' নামৰ ধাৰাবাহিক খনৰ পৰিচালনা কৰিছিল। তেওঁ মুখ্য সহকাৰী পৰিচালকৰূপে কাম কৰা কেইখনমান চলচ্চিত্ৰ হ'ল- অসমীয়াৰ 'মধুছন্দা', কাৰবি ছবি 'ৰিট আমটং' আদি। আভা হাজৰিকা শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ নাট শাখাৰ উপদেষ্টা হিচাপে আছিল। তেওঁ চেন্সৰ বৰ্ডৰো সদস্য আছিল। ইয়াৰ উপৰিও জ্যোতি চিত্ৰবন এণ্ড টেলিভিছন আৰু অন্যান্য নাট্য বিদ্যালয়ত প্ৰশিক্ষক আদি ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তদুপৰি হাজৰিকাই বিভিন্ন নাট প্ৰতিযোগিতাৰ বিচাৰক ৰূপেও দায়িত্ব পালন কৰিছিল।
মৃত্যু
২০১০ চনৰ ১১ ডিচেম্বৰত আভা হাজৰিকাই নশ্বৰ দেহ ত্যাগ কৰে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
ডিগবৈ
ডিগবৈ (Digboi) অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ এক নগৰাঞ্চল। ই উজনি অসমৰ অন্যতম ঔদ্যোগিক চহৰ।
নামৰ উৎপত্তি
ডিগবৈ নামটোৰ উৎপত্তিক লৈ এটা জনপ্ৰিয় কাহিনী আছে। ১৮৫৯ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত এডৱিন ড্ৰেকে বিশ্বৰ প্ৰথমটো তেলৰ কুপ খন্দাৰ আঠ বছৰ পাছতে অসমত তেলৰ খনি আৱিষ্কাৰ হয়। আছাম ৰেইলৱে' এণ্ড ট্ৰেডিং কোম্পানীয়ে কেইজনমান ইটালীয়ান অভিযন্তাক ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা মাৰ্ঘেৰিটালৈকে ৰেল লাইন বহুৱাবলৈ দায়িত্ব দিছিল। তেওঁকে মাৰ্ঘেৰিটাৰ পৰা দহ মাইল দূৰৰ ডিগবৈত দুৰ্ঘটনাবশতঃ তেলৰ সন্ধান পায়। ঘন হাবিৰ পৰা ভৰিত তেলৰ দাগ লৈ হাতীবোৰ ওলাই অহাৰ পাছত ইংৰাজ অভিযন্তা মি: ডব্লিউ এল লে'কে হেনো শ্ৰমিকক ‘Dig boy, dig’, বুলি চিঞৰিছিল। অৱশ্যে এই মুখৰোচক কাহিনীটোৰ বিষয়ে কোনো বিশ্বাসযোগ্য তথ্য পোৱা নায়ায। নানা ৱেবছাইটত হাতীৰ ভৰিৰ কাহিনীটো সামান্য পৰিৱৰ্তিত ৰূপত পোৱা যায়, কিন্তু সকলোৱে এই কথাত সহমত পোষণ কৰে যে আছাম ৰেইলৱে' এণ্ড ট্ৰেডিং কোম্পানীয়ে (AR&TC) ১৮৮২ চনত ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেল পথচোৱা লিডুলৈকে সম্প্ৰসাৰিত কৰা কামত নিয়োজিত অভিযন্তাসকলে কামত হাতী লগাইছিল। আৰু এই হাতীৰে ভৰিত তেলৰ দাগ দেখি উক্ত স্থানত ইংৰাজ ৱিলি লিঅ'ভা লে'কে কোম্পানীক খনন কৰিবলৈ সন্মত কৰায়। অ‌ইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডৰ ইতিহাসত এই হাতীৰ কাহিনীটোৰ কথা নাই, কিন্তু পূৰ্বৰ ৱেবছাইটত উল্লেখ আছিল যে লে'কে "বৰভিল অঞ্চলত তেল বিৰিঙি ওলোৱা দেখিছিল"। খনন প্ৰকল্প অনুমোদন হোৱাৰ পাছত লে'কে যন্ত্ৰ-পাতি, মানুহ গোটাই কম ১৮৮৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত কাম আৰম্ভ কৰে। ১৭৮ ফুট (৫৪ মিটাৰ) গভীৰতাত কিছু তেল পোৱা গ'ল। ১৮৯০ চনৰ নৱেম্বৰলৈকে খনন কাৰ্য চলি ৬৬২ ফুট (২০২ মিটাৰ) গভীৰতালৈকে যায়। এই সময়ছোৱাতে লে'কে শ্ৰমিকক "Dig, boy!" বুলি চিঞৰা বুলি কাহিনীটোৰ সৃষ্টি হয়।
এই অঞ্চলতে থকা জান এটাকো ডিগবৈ বুলি কোৱা হয়। তাৰ পৰাও অঞ্চলটোৰ নাম ডিগবৈ হ'ব পাৰে।
তৈল নগৰী হিচাপে ডিগবৈ
১৮৮৯ চনত ডিগবৈতে এছিয়া আৰু ভাৰতৰ সৰ্বপ্ৰথম ব্যৱসায়িক ভিত্তিত তেল উৎপাদন আৰম্ভ হয়। ১৮৯৯ চনত এই কাম-কাজ চালবলৈ আছাম অ‌ইল কোম্পানী গঠন কৰা হয়। ১৯০১ চনত ইয়াতে এছিয়া আৰু ভাৰতৰ প্ৰথমটো তেল শোধনাগাৰ স্থাপিত হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ইয়াত প্ৰতিদিনে সৰ্বোচ্চ ৭,০০০ বেৰেল (১,১০০ ঘন মিটাৰ/দিন) খাৰুৱা তেল উৎপাদন হৈছিল। তৈলক্ষেত্ৰখনৰ ৰক্ষণাবেক্ষণক আওকাণ কৰি অধিক তেল উৎপাদনৰ চেষ্টা চলোৱা বাবে বিশ্বযুদ্ধৰ পাছতে তেল উৎপাদন কমি আহে। বৰ্তমান ইয়াত প্ৰতিদিনে প্ৰায় ২৪০ বেৰেল (৩৮ ঘন মিটাৰ/দিন) তেল উৎপাদন হয়। ১৮৮৯ চনৰ পৰা এতিয়ালৈকে ডিগবৈতে ১০০০ৰো অধিক কূপ খন্দা হৈছে। ১৯৮৯ চনত ডিগবৈ তৈলক্ষেত্ৰৰ ১০০ বছৰ উপলক্ষে ভাৰতীয় ডাক বিভাগে এটা ডাক টিকট মুকলি কৰে।
বৰ্তমান খাৰুৱা তেলৰ উৎপাদন অধিক নহ'লেও ডিগবৈ ভাৰতৰ ভিতৰতে অবিৰত কাৰ্যক্ষম তৈলক্ষেত্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। ইণ্ডিয়ান ঐ-অ‌ইল কৰ্পৰেচনৰ অন্তৰ্গত ডিগবৈ শোধনাগাৰৰ সক্ষমতা প্ৰায় ০.৬৫ MMTPA।
ডিগবৈ শোধনাগাৰ
পুৰণি শোধনাগাৰটোৰ কাৰ্যক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ ১৯৯৬ চনত বহল পৰিসৰত ডিগবৈ শোধনাগাৰৰ আধুনিকীকৰণ প্ৰণালী হাতত লোৱা হয়। ইয়াৰ পাছত আধুনিকীকৰণৰ বাবে অসম তেল সংমণ্ডলে আন কেইবাটাও প্ৰকল্প ৰূপায়ণ কৰে। ডিগবৈ শোধনাগাৰক ISO-14001 আৰু OHSMC চাৰ্টিফিকেট প্ৰদান কৰা হৈছে।
ভৌগোলিক তথ্য
ডিগবৈৰ স্থানাংক 27°22'48.0"N 95°37'48.0"E। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ইয়াৰ গড় উচ্চতা ১৬৫ মিটাৰ (৫৪১ ফুট)। অসমৰ ৰাজধানী নগৰ গুৱাহাটীৰ পৰা ই পূবে ৫১০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ ভাৰতৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ডিগবৈৰ জনসংখ্যা ২১,৭৩৬ যাৰ ১০,৯৬৪ জন পুৰুষ আৰু ১০,৭৭২ গৰাকী মহিলা। ০-৬ বছৰীয়া শিশুৰ সংখ্যা ১৭৪৫ বা ডিগবৈৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৮.০৩%। প্ৰতি ১০০০ হৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯৮২ গৰাকী। সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৯২.০৮ % যি অসমৰ হাৰ ৭২.১৯% তকৈ যথেষ্ট বেছি। পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ প্ৰায় ৯৫.০৯% আৰু মহিলাৰ প্ৰায় ৮৯.০২%।
উল্লেখযোগ্য ঠাই
thumb|500px|right|ডিগবৈ যুদ্ধ সমাধিক্ষেত্ৰ
ৰাজনীতি
ডিগবৈ ডিব্ৰুগড় লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত। ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ ৰামেশ্বৰ তেলী ইয়াৰ প্ৰতিনিধি। বিধানসভাত ই ডিগবৈ সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত আৰু ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ সুৰেন ফুকনে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:তিনিচুকীয়া জিলা
ইলোৰা ৰায়চৌধুৰী
ইলোৰা ৰায়চৌধুৰী (Ellora Roychoudhury) হৈছে মৰণোত্তৰভাৱে নেত্ৰদান আৰু দেহদান কৰা অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা।    তেখেত আছিল এগৰাকী বাঁওপন্থী কৰ্মী আৰু বিশিষ্ট সমাজ সেৱক। অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ বংশধৰ প্ৰয়াত হেমন্ত ৰায়চৌধুৰী আৰু মাতৃ বিনা ৰায়চৌধুৰীৰ জীয়ৰী ইলোৰা ৰায়চৌধুৰীয়ে ২০০৩ চনৰ ১৫ মে' তাৰিখে দুৰাৰোগ্য কৰ্কটৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুমুখত পৰে।  মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৩৪ বছৰ। ইলোৰা ৰায়চৌধুৰীৰ মৃত্যুয়ে অসমত এক নতুন আন্দোলনৰ সূচনা কৰে। তেওঁৰ প্ৰথম মৃত্যুবাৰ্ষিকীত (১৫ মে', ২০০৪) ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চ নামৰ স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনটোৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়। ইয়াৰ জৰিয়তে অসমতো মৰণোত্তৰ অংগদান, নেত্ৰদান আৰু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ উৎকৰ্ষ সাধনৰ বাবে দেহদান আৰম্ভ হয়। পৰৱৰ্তী কালত ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চ অসমত অন্ধবিশ্বাস আৰু কুসংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে বৈজ্ঞানিক মানসিকতা প্ৰসাৰৰ এক অগ্ৰণী অনুষ্ঠানত পৰিণত হয়।
জন্ম
ইলোৰা ৰায়চৌধুৰীৰ জন্ম হয় ১৯৬৯ চনৰ ১ এপ্ৰিল তাৰিখে দৰং জিলাৰ মঙ্গলদৈ চহৰত। পিতৃ অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰীৰ বংশৰ ৰায়চৌধুৰী পৰিয়ালৰ প্ৰয়াত হেমন্ত ৰায়চৌধুৰী আৰু মাতৃ বিনা ৰায়চৌধুৰী।
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
১৯৯৩ চনৰ মাৰ্চ মাহত ইলোৰা ৰায়চৌধুৰীয়ে হস্ত-তাঁত আৰু বস্ত্ৰ সঞ্চালকালয়ত প্ৰদৰ্শিকা হিচাপে চাকৰিত যোগদান কৰে।
সামাজিক জীৱন
ইলোৰা ৰায়চৌধুৰী ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰাই প্ৰগতিশীল আৰু গণতান্ত্ৰিক ছাত্ৰ আন্দোলনৰ লগত যুক্ত হয়। ১৯৭৯-৮৫ চনৰ অসম আন্দোলনৰ সময়ছোৱাত উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী আৰু বিছিন্নতাবাদী সকলৰ বিভিন্ন নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয়। ১৯৮৫ চনত ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টি (মাৰ্ক্সবাদী)ৰ সদস্যপদ লাভ কৰে। বিবাহৰ পিছতে নিখিল ভাৰত গণতান্ত্ৰিক মহিলা সমিতিৰ সৈতে যুক্ত হয়। সমাজৰ দৰিদ্ৰ অংশৰ মহিলা সকলৰ মাজত স্ত্ৰী শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে গুৱাহাটীৰ হেদায়ৎপুৰত স্বাক্ষৰতা কেন্দ্ৰৰ জন্ম দি কেন্দ্ৰটো নিয়াৰিকৈ পৰিচালনা কৰি বহু অনাখৰি মহিলাক লিখিব পঢ়িব পৰা কৰিছিল। তেওঁ অসম ৰাজ্যিক কৰ্মচাৰী ফেডাৰেচনৰো সক্ৰিয় কৰ্মী তথা নেত্ৰী আছিল।
বৈবাহিক জীৱন
১৯৯৪ চনত সমাজকৰ্মী ইছফাকুৰ ৰহমানৰ সৈতে বিবাহ হয়। ১৯৯৭ চনত পুত্ৰ সন্তান সুস্মিত ইছফাকৰ জন্ম হয়।
শেষ ইচ্ছাপত্ৰত স্বাক্ষৰ আৰু মৃত্যু
মাত্ৰ ৩৪ বছৰ বয়সতে ইলোৰা ৰায়চৌধুৰী দুৰাৰোগ্য কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হ‍ৈ ২০০৩ চনৰ ১৫ মে' তাৰিখে গুৱাহাটীৰ হেদায়ৎপুৰৰ বাসস্থানত মৃত্যু হয়। নিজৰ চিকিৎসা সংক্ৰান্তত চেন্নাইলৈ অহা যোৱা কৰি থকাৰ মাজতে এবাৰ এখন বাতৰি কাকতত মৰণোত্তৰ দেহদান আৰু অংগ সংস্থাপন সম্পৰ্কে বাতৰি পঢ়ি ইলোৰাই মৃত্যুৰ আগ মুহূৰ্তত ১৭ মাৰ্চ ২০০৩ তাৰিখে শেষ ইচ্ছাপত্ৰত স্বাক্ষৰিত কৰি নিজৰ মৃত দেহটো চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ গৱেষণাৰ স্বাৰ্থত গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় কৰ্তৃপক্ষক অৰ্পণ কৰি থৈ যায়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ কেইঘণ্টামানৰ পিছতে তেখেতৰ চকুযুৰি গুৱাহাটী শংকৰদেৱ নেত্ৰালয়ৰ চিকিৎসকে স্বামী ইছফাকুৰ ৰহমানৰ সন্মতি সাপেক্ষে অস্ত্ৰোপ্ৰচাৰ কৰি ঘৰৰ পৰা লৈ যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
কাম্বালা
thumb|উডুপি জিলাৰ ভান্দাৰু গাঁৱত কাম্বালা, দৌৰ thumb|200x200px|পিলিকুলা নিসৰগধমাত এটা কাম্বালা দৌৰ কাম্বালা (বা কম্বলা/কাম্বুলা) (Kamabala) হৈছে ভাৰতৰ দক্ষিণ-পশ্চিম ৰাজ্য কৰ্ণাটকত অনুষ্ঠিত হোৱা বাৰ্ষিক ম'হৰ দৌৰ। পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰে কৰ্ণাটকৰ দক্ষিণ কানাড়া আৰু উপকূলীয় জিলা আৰু কেৰালাৰ কাছাৰগোডৰ উপকূলীয় জিলাৰ স্থানীয় তুলুভা মালিক আৰু পৰিয়ালে, যিটো অঞ্চল সামূহিকভাৱে তুলু নাডু নামেৰে জনাজাত।
সাধাৰণতে কাম্বালাৰ বতৰ নৱেম্বৰ মাহৰ পৰা আৰম্ভ হয় আৰু মাৰ্চ মাহলৈকে চলে। কাম্বালা সমিতি (কাম্বালা এছ’চিয়েচন)ৰ জৰিয়তে সংগঠিত হয়। বৰ্তমান এনে ১৮টা সংঘ আছে। উপকূলীয় কৰ্ণাটকত বছৰি ৪৫ খনতকৈও অধিক দৌৰ অনুষ্ঠিত হয়, য’ত ভাণ্ডাৰু আৰু গুলবাডী আদি সৰু সৰু দুৰ্গম গাঁওসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত।
ব্যুৎপত্তি
কাম্বালা ‘কম্পা-কলা’ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, য’ত ‘কম্পা’ শব্দটোৰ সম্পৰ্ক আছে লেতেৰা, বোকাময় পথাৰ। কম্পা শব্দৰ দ্ৰাবিড় উৎপত্তি কান+পা আৰু 'কলা' মানে পথাৰ, য'ত ইয়াক পৰিচালিত কৰা হয়। আধুনিক কাম্বালাৰ আন এটা ব্যাখ্যা ‘কাম্বা’ৰ পৰা লোৱা হৈছে, যিটো খুঁটা ম’হৰ যোৰে দৌৰৰ সময়ত পানীৰ ঢৌৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিন্যাস
কাম্বালা এটা খেল। কাম্বালা ৰেচট্ৰেক এখন কোমল বোকাময় ধানৰ পথাৰ, আৰু ম'হবোৰক চাবুকেৰে কোবাই কোবাই খেতিয়কে চলায় বা দৌৰায়।
পৰম্পৰাগত কাম্বালা আছিল অপ্ৰতিযোগিতামূলক, আৰু এই যুটিটো এটা এটাকৈ চলোৱা হৈছিল। আধুনিক কাম্বলাত সাধাৰণতে দুযোৰ ম’হৰ মাজত প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হয়। বন্দাৰো আৰু চোৰাডী আদি গাঁৱত আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ দিশ এটাও আছে। য'ত কৃষকে ম’হবোৰক ৰোগৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ বাবে ধন্যবাদ জনাই দৌৰে।
ঐতিহাসিকভাৱে বিজয়ী ম’হযোৰক নাৰিকল আৰু কলৰ দ্বাৰা পুৰস্কৃত কৰা হৈছিল। বৰ্তমান বিজয়ী মালিকসকলে সোণ আৰু ৰূপৰ মুদ্ৰা লাভ কৰে। কিছুমান আয়োজক সমিতিয়ে বিজয়ীক আঠ গ্ৰামৰ সোণৰ মুদ্ৰা প্ৰদান কৰে। কিছুমান প্ৰতিযোগিতাত নগদ ধন প্ৰদান কৰা হয়।
ম'হৰ সজ্জা
ম'হবোৰক পিতল আৰু ৰূপৰ ৰঙীন ঝুল আৰু মূৰৰ টুকুৰাৰে সজাই তোলা হয় (কেতিয়াবা সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ প্ৰতীক বহন কৰা), আৰু ৰছীৰে সজাই তোলা হয় যিয়ে এক প্ৰকাৰৰ লজ্জা তৈয়াৰ কৰে। ম’হৰ পিঠি ঢাকিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা বিশেষ কাপোৰখনক পাভাডে (তুলু:ಪಾವಡೆ) বোলে।
কাম্বালাৰ প্ৰকাৰ
পৰম্পৰাগতভাৱে কাম্বালাৰ প্ৰকাৰ আছিল
(ক) পূকেৰে কাম্বালা
(খ) বাৰে কাম্বালা
(গ) কোৰি কাম্বালা
(ঘ) আৰাছু কাম্বালা
বৰাইল পৰ্বত
বৰাইল পৰ্বত (Borail Range) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ এখন অন্যতম বিশাল পৰ্বতমালা। এই পৰ্বতমালা অসম তথা মণিপুৰ আৰু নাগালেণ্ডৰ কিছু অঞ্চল জুৰি বিস্তৃত (দ্ৰাঘিমাংশ ৯৩.১৫০০°, অক্ষাংশ ২৫.১৫০০°)। এই পৰ্বত প্ৰধানতঃ অসমৰ ডিমা-হাছাও জিলাত অৱস্থিত আৰু ই হৈছে অসমৰ আটাইতকৈ ওখ আৰু দীঘল পাহাৰ (বা পৰ্বত)। এই পৰ্বত হৈছে বিশাল হিমালয় পৰ্বতমালাৰ অংশ বিশেষ। বৰাইল পৰ্বত মালাৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতা সমুদ্ৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ১৯০০ মিটাৰতকৈও অধিক আৰু সৰ্বনিম্ন উচ্চতা সমুদ্ৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ১০০ মিটাৰতকৈও কম। ইয়াৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগ লাইকেইৰ উচ্চতা ১৯৫৯ মিটাৰ।
কাম্বালা
কাম্বালাৰ প্ৰকাৰ
(চ) বালে কাম্বালা
বৰাইল পৰ্বত
এই বৰাইল পৰ্বততে বিয়পি আছে সমগ্ৰ বৰাইল অভয়াৰণ্য। বৰাইল পৰ্বত হৈছে বিভিন্ন জীৱ-জন্তু আৰু উদ্ভিদৰ আৱাসস্থল। জৈৱ-বৈচিত্ৰ্যৰ বাবে বিখ্যাত এই সমগ্ৰ অঞ্চল। বৰাইল পৰ্বতৰ প্ৰাকৃতিক আভাই বিভিন্ন দেশী-বিদেশী পৰ্যটকক আকৰ্ষিত কৰি আহিছে। এই পৰ্বতৰ পৰা নিকটতম ডাঙৰ চহৰ হৈছে হাফলং (দূৰত্ব ১৭.২ কিঃ মিঃ)। ইয়াৰ পৰাই উৎপত্তি হৈছে দক্ষিণ অসমৰ বৃহৎ নদী বৰাকৰ।
কাম্বালা
কোৰি কাম্বালা
টুলুনাডুৰ কৃষিভিত্তিক এক উদ্‌যাপন হৈছে কোৰি কাম্বালা। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল এনেলু (তুলু: ಏಣೆಲ್) খেতিৰ বাবে এটা নিৰ্দিষ্ট দিনত সামূহিকভাৱে হাল বোৱা আৰু ৰোপণ কৰা। ম'হৰ এটা সাধাৰণ জাতক কোৰি (kandoe korune) কাম্বলা বুলি জনা যায়।
বৰাইল পৰ্বত
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পৰ্বতমালা শ্ৰেণী:ডিমা হাছাও জিলা
কাম্বালা
বেলে কাম্ব্লা
প্ৰায় ৯০০ বছৰ পূৰ্বে বালে কাম্বালাৰ উদ্‌যাপন বন্ধ হৈ পৰিছিল। বেলে মানে কেঁচুৱা। ক্ষুদ্ৰ কাম্বালাৰ সময়ত ক্ষুদ্ৰ পৰিসৰৰ কৃষকসকলে নিজৰ পথাৰখন ধান খেতিৰ বাবে সাজু কৰে।
নাথা পন্থা
আগতে নাথা পন্থাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত কাম্বালা আগদিনা সন্ধিয়া কোৰাগা সম্প্ৰদায়ৰ পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ সৈতে সাধাৰণতেই পুৰুষৰ দ্বাৰা আৰম্ভ হয় । তেওঁলোকে সকলো পঞ্চমকৰ মদ্য (মদ), মাংস (মাংস), মৎস্য (মাছ), মুদ্ৰা (ইংগিত), মৈথুন (যৌন)ৰ ৰীতি মানি সম্পূৰ্ণ ৰাতি পৰিৱেশন কৰা হয়। কাম্বালা দিনৰ আগৰ ৰাতিটো কোৰাগাসকল শুই বহিছিল, শিশিৰৰ তলত বহি পনিককুলুনি নামৰ অনুষ্ঠান এটা কৰিছিল। তেওঁলোকে নিজৰ বিশেষ ধৰণৰ বেণ্ড ডুডিৰ সংগীতত দৈৱ নিচাৰ বিষয়ে গীত গায়, আৰু টডি আগবঢ়ায়। এটা ডাঙৰ মাটিৰ পাত্ৰত সিজোৱা চাউলৰ পুডিং আগবঢ়ায়, যিটো ভাঙি দিয়া হয় যাতে পুডিংটো কঠিন ভৰ হিচাপে থাকে। এই পুডিংক kandēl addyē বা পাত্ৰ পুডিং বোলা হয়।
উদ্ভাৱন
কাম্বালা এটা সংগঠিত গ্ৰাম্য খেলত পৰিণত হৈছে, বিভিন্ন ঠাইত প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰিব পৰাকৈ বিশদ পৰিকল্পনা আৰু সময়সূচী প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। এটা "কাম্বালা কমিটি"য়ে ম'হৰ সাজ-পোছাকৰ বৰ্ণনা কৰি কেইবাটাও শিতানত দৌৰৰ ব্যৱস্থা কৰে। সাধাৰণ শ্ৰেণীসমূহ হ'ল:
নায়েৰ(ನಾಯೆರ್): দৌৰবিদসকলে বিশেষ নাঙলৰ ধৰণ ধৰি ৰাখে, ই প্ৰকৃত নাঙল নহয় যিটো কাঠ বা লোহাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত গধুৰ আৰু ডাঙৰ, ই মাত্ৰ এটা প্ৰতিনিধিত্ব যিটো এযোৰ ম'হৰ সৈতে বান্ধ খাই থাকে। এই ধৰণৰ ম'হ বেছিভাগেই কনিষ্ঠ ম'হ বা প্ৰৱেশ পৰ্যায়ৰ ম'হৰ বাবে। প্ৰতিযোগিতাত এই দৌৰত জুনিয়ৰ আৰু চিনিয়ৰ ৰাউণ্ড থাকে।
বাল (ಹಗ್ಗ: ৰছী), ম'হৰ যোৰৰ লগত পোনপটীয়াকৈ ৰছী বান্ধি দিয়া হয়। আৰু এইটো জ্যেষ্ঠ ম’হৰ বাবে। কাৰণ ইয়াত গতি বেছি আৰু অংশগ্ৰহণকাৰী ম’হবোৰ ভালদৰে অভিজ্ঞ। ৰছীত গাঁঠি ধৰি ম'হৰ কাষলৈ দৌৰি থকা দৌৰবিদ। ইয়াত জুনিয়ৰ আৰু ছিনিয়ৰ পৰ্যায় আছে।
আদা পলায়ি(ಅಡ್ಡ ಪಲಾಯಿ: cross wooden block), যোৰটোত এটা ক্ৰছ কাঠৰ তক্তা বান্ধি দিয়া হয় আৰু দৌৰবিদজনে দৌৰি থাকোঁতে তাৰ ওপৰত থিয় হয়। বোকা পানীত অনুভূমিকভাৱে ৰখা কাঠৰ তক্তাখন, দৌৰবিদজনে তক্তাখনৰ ওপৰত থিয় হৈ থাকে। এইটো কেৱল ছিনিয়ৰ শ্ৰেণীৰ বাবে।
কণে পলায়ি (ಕಣೆ ಪಲಾಯಿ: ঘূৰণীয়া কাঠৰ ব্লক), বিশেষভাৱে নিৰ্মিত ঘূৰণীয়া কাঠৰ ব্লক য'ত দৌৰবিদজনে নিজৰ একক ভৰিৰে তাৰ ওপৰত থিয় হয়। কাঠৰ ব্লকটোত দুটা ফুটা থকা বিশেষ কৌশল থাকিব, যিবোৰে ফুটাৰ দৰে কাম কৰে, যাৰ পৰা পানী দৌৰি থকাৰ সময়ত জোৰকৈ ওলাই যায়। জোৰকৈ ওলাই অহা পানীৰ উচ্চতা জুখি বিজয়ীক বাছি লোৱা হয়। গতি যিমানেই বেছি হয় সিমানেই পানীৰ উচ্চতা হয়। ৬ কোলু বা ৭ কোলু হ'ব এটা অনুভূমিক বগা কপাহী পতাকা যাতে সাধাৰণ মানুহে প্ৰত্যক্ষদৰ্শীৰ দ্বাৰা বিজয়ীক বিচাৰ কৰে। সাধাৰণতে ইয়াক নিশানেগ নীৰ পাডুনে বুলি কোৱা হয় আৰু এইটো কেৱল জ্যেষ্ঠ বেছিভাগ শ্ৰেণীৰ বাবেহে।
কাম্বালা যোৱা তিনিশ বছৰ ধৰি চলি থকাৰ ধৰণে গ্ৰাম্য অঞ্চলত বৃহৎ ভিৰ পৰিলক্ষিত হয়। মানুহে ম’হবোৰৰ ওপৰত বাজি মাৰে, আৰু সুসংগঠিত কাম্বালাত ২০ হাজাৰতকৈ অধিক দৰ্শকে ম’হবোৰক কণী পৰা আৰু দৌৰ সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা দেখা যায়।
কিছুমান ঠাইত ফ্লাডলাইটৰ তলত নিশাৰ দৌৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
দৌৰৰ বাবে বিকশিত কৰা ম’হবোৰক সাৱধানে খুৱাই দিয়া হয় আৰু আনকি কিছুমান মালিকে প্ৰতিযোগী ম’হৰ বাবে পৃথক চুইমিং পুলও নিৰ্মাণ কৰিছে।
আইনী মৰ্যাদা
বহুতে কাম্বালাক চাবুকেৰে পৰিচালিত ৰেচিং ম'হৰ প্ৰতি নিষ্ঠুৰ বুলি সমালোচনা কৰিছে। বিশিষ্ট পশু অধিকাৰ কৰ্মী মানেকা গান্ধীয়ে দৌৰৰ সময়ত ম’হৰ লগত হোৱা দুৰ্ব্যৱহাৰক লৈ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰে। কাম্বালাৰ আয়োজকসকলে সৰ্বাধিক গতি আহৰণ কৰিবলৈ চাবুকৰ প্ৰয়োজন বুলি কয় যদিও চৰকাৰী বিষয়াসকলে আৰোহীসকলক ম'হৰ প্ৰতি কোমল হ'বলৈ আৰু দৌৰৰ সময়ত চাবুক ব্যৱহাৰ নকৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
২০১৪ চনত পশু কল্যাণ সংস্থাসমূহে দাখিল কৰা গোচৰৰ ভিত্তিত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে কাম্বালাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰাৰ নিৰ্দেশ দিছিল। এই নিষেধাজ্ঞাৰ অধীনত হাতে হাতে ম’হক বশ কৰাৰ খেল জল্লিকাট্টুকো সামৰি লোৱা হৈছিল। ২০১৭ চনৰ জানুৱাৰী মাহত চৰকাৰী আদেশে জল্লিকাট্টুৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা প্ৰত্যাহাৰ কৰে, আৰু জনসাধাৰণে কম্বলাৰ ওপৰত থকা নিষেধাজ্ঞাও প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ কয়।
জীৱ-জন্তুৰ ওপৰত নিষ্ঠুৰতা প্ৰতিৰোধ (কৰ্ণাটক সংশোধনী) অধ্যাদেশ, ২০১৭ ৰ জৰিয়তে কৰ্ণাটকত কাম্বালা উৎসৱক পুনৰ বৈধতা প্ৰদান কৰে। ভাৰতৰ তদানীন্তন ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰণৱ মুখাৰ্জীয়ে ২০১৭ চনৰ ৩ জুলাইত এই নতুন আইনখন জাৰি কৰিছিল। আইনী কাৰ্য চলি থাকিল যদিও জীৱ-জন্তুৰ ওপৰত নিষ্ঠুৰতা প্ৰতিৰোধ (কৰ্ণাটক সংশোধনী) বিধেয়ক ২০১৮ গৃহীত হোৱাৰ ফলত ইয়াৰ সমাধান হয়, য’ত তেতিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ৰামনাথ কোবিন্দে অনুমোদন জনায় (১৯ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৮)।
কিন্তু পুনৰ বৈধকৰণৰ পাছতো দেখা গ’ল যে দৌৰৰ সময়ত ম’হকেইটাক এতিয়াও চাবুকেৰে কোবাই আছিল।
কাৰ্ল লিনিয়াছ
কাৰ্ল লিনিয়াছ (২৩ মে' পুৰণা নিয়মত ১৩ মে ' , ১৭০৭ - ১০ জানুৱাৰী, ১৭৭৮) হৈছে ছুইডেনৰ এজন প্ৰখ্যাত উদ্ভিদবিজ্ঞানী, চিকিৎসক আৰু প্ৰাণীবিজ্ঞানী। তেওঁ আধুনিক দ্বৈৰাশিক নামকৰণৰ ভিত্তি স্থাপন কৰি থৈ গৈছিল। তেওঁক আধুনিক বৰ্গীকৰণৰ জনক বোলা হয়। ইয়াৰোপৰি তেওঁ আধুনিক বাস্তুবিজ্ঞানৰ জনকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম।
ফৰাচী দাৰ্শনিক জঁ-জাক ৰুছ’ৱে তেওঁলৈ এই বাৰ্তা পঠিয়াইছিল যে: "মই এই পৃথিৱীত তেওঁতকৈ মহান কোনো ব্যক্তিক চিনি নাপাওঁঁ। " জাৰ্মান দাৰ্শনিক য়োহান ভোল্ফগেং ফন গ্যোটে লিখিছিল: "শ্বেইকছপীয়েৰ আৰু স্পিনোজাক বাদ দিলে পৃথিৱীত এই পৰ্যন্ত বাস কৰি যোৱা সকলো মানুহৰ ভিতৰত মোৰ ওপৰত লিনিয়াছৰ প্ৰভাৱেই আছিল সকলোতকৈ বেছি। " ছুইডেনৰ লেখক আগষ্ট ষ্ট্ৰীণবাৰ্গে লিখিছিল: "লিনিয়াছ প্ৰকৃততে এজন কবি আছিল, কেনেদৰেযে তেওঁ প্ৰকৃতিবিদ হৈ গ'ল। "
জীৱনী
লিনিয়াছৰ জন্ম দক্ষিণ ছুইডেনৰ ছামালান্দৰ এখন গাঁৱত হৈছিল। তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষৰ কোনেও শেষ নাম (উপাধি) ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল। তেওঁৰ নাম ৰখা হৈছিল স্কাণ্ডিনেভীয় দেশৰ পেট্ৰ'নিমিক (পিতাৰ নামৰ সৈতে সংযুক্ত) নিয়মত। তেওঁৰ দেউতাকে প্ৰথম শেষ নামৰ প্ৰচলন কৰিছিল। গৰৰ ওচৰৰ এখন বিশাল লিণ্ডেন গছৰ নামানুসৰি লিনিয়াছ নামটো দিয়া হৈছিল। কেৰলাথ জন্ম ১৭০৭ চনত ছুইডেনত হৈছিল। পিতা নিলছ লিনিয়াছ গিৰ্জাৰ পাদুৰি আছিল। মাতা-পিতাই তেওঁ যাজক হোৱাটো 66, কিন্তু হ'ল চিকিৎসক। তেওঁ খনিজ, উদ্ভিদ বিষয়ে পঢ়া−শুণা কৰি পৰিচিতি লাভ কৰিছিল। লিনিয়াছে শিক্ষাজীৱনৰ অধিকাংশ সময় উপছালা বিশ্ববিদ্যালত কটাইছিল। ১৭৩০ চনত এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰতেই প্ৰবক্তা হিসেপে যোগ দিছিল। ১৭৩৫ চনৰ পৰা দ চন পৰ্যন্ত বিদেশত আছিল আৰু এই সময়তেই নেডাৰলেণ্ডৰ পৰা তেওঁৰ Systema Naturae গ্ৰন্থৰ প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশিত হৈছিল। ইয়াৰোপৰি ছুইডেনলৈ ঘূৰি আহি উপছালাত উদ্ভিদবিজ্ঞানৰ অধ্যাপক পদত যোগ দিছিল। ১৭৪০ৰ দশকত বিভিন্ন উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীৰ শ্ৰেণীবিন্যাস কৰাৰ বাবে তেওঁক ছুইডেনৰ বিভিন্ন স্থানলৈ পাঠিওৱা হৈছিল। ১৭৫০ আৰু ৬০ৰ দশককত তেওঁ এই শ্ৰেণীবিন্যাস প্ৰচলিত হৈছিল আৰু খণ্ড খণ্ডকৈ প্ৰকাশ কৰিছিল। অনেক প্ৰাণী বা উদ্ভিদৰ দ্বিপদী নামৰ তেওঁ যি নাম নাম ৰাখিছিলে সেই নামৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপটোৱা স্থান পায়। লিনিয়াছে যিবোৰ নাম ৰাখিছিল সেইবোৰৰ শেষত "L" অক্ষৰটো থাকে। মৃত্যুৰ সময়ত সমগ্ৰ ইউৰোপ জুৰি অন্যতম সেৰা বিজ্ঞানী হিচাপে পৰিচিতি লাভ কৰেছিল। তেওঁ ১৭৭৭ তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰে। কবৰৰ নামফলকত শেষ ইচ্ছানুসৰি লিনিয়াছৰ নামৰ পাছত হ'মো ছেপিয়েঞ্চ শব্দটো যুক্ত কৰা হৈছে। জঝ
লোহিত নদী
thumb|লোহিত নদীয়ে [[পৰশুৰাম কুণ্ডত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা সমভূমিত প্ৰৱেশ কৰে]] লোহিত নদী বা জায়ো নদী হৈছে ভাৰত আৰু চীনৰ এখন নদী। কাংগ্ৰি গাৰ্পো ৰেঞ্জৰ তিব্বত স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চলৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে, তাত ইয়াক জায়ো নদী (察隅河) বোলে। তাৰ পৰা ই লোহিত নাম লৈ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ মাজেৰে প্ৰায় ২০০ কিলোমিটাৰ (১২০ মাইল) অতিক্ৰম কৰি আহি অসমত চিয়াং (ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদ)ত মিলিত হৈছে।
কাৰ্ল লিনিয়াছ
বৰ্গীকৰণ পদ্ধতি
জীৱৰ নামকৰণৰ বাবে এটা সৰ্বজনীন নামকৰণৰ পদ্ধতি প্ৰতিষ্ঠা কৰাটো বৰ্গীকৰণ ক্ষেত্ৰত লিনিয়াছৰ প্ৰধান অৱদান—তেওঁৰ এই কৰ্ম দ্বিপদী নামকৰণৰ ব্যৱহাৰৰ আৰম্ভণি বিন্দু আছিল।
জেম্‌ছ ৱেব স্পে’চ টেলিস্কোপ
জেম্‌ছ ৱেব স্পে’চ টেলিস্কোপ (James Webb Space Telescope, JWST, জেম্‌ছ ৱেব মহাকাশ দূৰবীন) হৈছে ইউৰোপীয় মহাকাশ সংস্থা (ESA) আৰু কানাডিয়ান স্পে’চ এজেঞ্চী (CSA)ৰ অৱদানৰ সৈতে নাছাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এক বিশাল মহাকাশ দূৰবীক্ষণ যন্ত্ৰ। জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানত নাছাৰ ফ্লেগশ্বিপ মিছন হিচাপে হাবল মহাকাশ দূৰবীনক সফলতাৰে প্ৰতিষ্ঠাপন কৰিবলৈ ইয়াক পৰিকল্পনা কৰা হৈছে।
এই মহাকাশ দূৰবীনটো এৰিয়ান ফ্লাইত ভিএ২৫৬-ৰ সহায়ত ২০২১ চনৰ ২৫ ডিচেম্বৰত উৎক্ষেপন কৰা হয়। ইয়াক হাবলতকৈ উন্নত ইনফ্ৰাৰেড ৰিজলিউশ্যন আৰু সংবেদনশীলতা প্ৰদান কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে আৰু ই জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান আৰু বিশ্বতত্ত্বৰ ক্ষেত্ৰখনক পূৰ্বতকৈ অধিক বিস্তৃত পৰিসৰত অনুসন্ধান কৰিবলৈ সক্ষম কৰি তুলিব। এই দূৰবীনৰ সহায়ত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কিছুমান অতি দূৰৱৰ্তী ঘটনা আৰু বস্তু, যেনে— প্ৰথম তাৰকাৰাজ্যৰ সৃষ্টি আৰু সম্ভাৱ্য বসবাসযোগ্য বহিঃগ্ৰহৰ বায়ুমণ্ডলৰ বিতং তথ্য-সংগ্ৰহ আদি অধ্যয়ন কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব।
দূৰবীক্ষণ যন্ত্ৰটোৰ দৰ্শন উপাদান প্ৰাথমিক দাপোণখন সোণৰ প্ৰলেপ দিয়া বেৰিলিয়ামৰ ১৮টা ষড়ভুজাকৃতিৰ দাপোণ-খণ্ডৰে গঠিত। এই দাপোণখনৰ ব্যাস হৈছে ৬.৫ মিটাৰ (২১ ফুট) আৰু এই দাপোণখন হাবল দূৰবীনৰ দাপোণখনতকৈ (২.৪ মিটাৰ (৭ ফুট ১০ ইঞ্চি)) যথেষ্ট ডাঙৰ। হাবল দূৰবীনে ওচৰৰ অতিবেঙুনীয়া, দৃশ্যমান, আৰু অৱলোহিত ৰশ্মিৰ (০.১ৰ পৰা ১ μm) বৰ্ণালী পৰ্যবেক্ষণ কৰিব পাৰিছিল, আনহাতে এই দূৰবীনে নিম্ন কম্পনাংক পৰিসৰৰ দীঘল-তৰংগদৈৰ্ঘ্যৰ দৃশ্যমান পোহৰৰ পৰা মধ্য-অৱলোহিত ৰশ্মিৰ (০.৬ৰ পৰা ২৮.৩ μm) বৰ্ণালী পৰ্যবেক্ষণ কৰিব পাৰিব। ইয়াৰ ফলত ই হাবলে পৰ্যবেক্ষণ কৰিব নোৱাৰা উচ্চ ৰঙা অপসাৰিত (redshift) বস্তুও পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব। কোনো বাধা নোপোৱাকৈ অৱলোহিত ৰশ্মি পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ দূৰবীনটো অতি ঠাণ্ডাত ৰাখিব লাগিব, সেয়েহে ইয়াক পৃথিৱীৰ পৰা প্ৰায় ১.৫ নিযুত কিলোমিটাৰ (৯,৩০,০০০ মাইল) দূৰৰ সূৰ্য-পৃথিৱী “এল2 লাগ্ৰেঞ্জ বিন্দু” (L2 Lagrange point)ৰ ওচৰৰ মহাকাশত স্থাপন কৰা হৈছে, এই দূৰত্ব চন্দ্ৰ আৰু পৃথিৱীৰ দূৰত্বৰ প্ৰায় তিনিগুণ। ছিলিকন আৰু এলুমিনিয়ামৰ আৱৰণযুক্ত কাপ্টনেৰে নিৰ্মিত এখন ডাঙৰ ছানশ্বিল্ডে (sunshield) ইয়াৰ আইনা আৰু অন্য সঁজুলিবোৰৰ উষ্ণতা ৫০ কেলভিন (−২২৩° চেলচিয়াছ; −৩৩৭° ফাৰেণহাইট)ৰ তলত ৰাখিব।
এই দূৰবীনটোৰ নাম ১৯৬১ চনৰ পৰা ১৯৬৮ চনলৈ নাছাৰ প্ৰশাসক পদত থকা আৰু এপ’ল’ কাৰ্যসূচীত এক অবিচ্ছেদ্য ভূমিকা পালন কৰা বিজ্ঞানী জেম্‌ছ ই. ৱেবৰ (James E. Webb) নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মহাকাশ দূৰবীন
কাৰ্ল লিনিয়াছ
দ্বিপদ নামকৰণ
ছুইডেনৰ বিজ্ঞানী কেৰলাছ লিনিয়াছেই প্ৰথম জীৱজগতৰ উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীসমূহৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ দ্বৈৰাশিক পদ্ধতিৰ প্ৰচলন কৰিছিল। সেই বাবে তেওঁক জীৱজগতৰ বৰ্গীকৰণৰ প্ৰথম প্ৰবক্তা বোলা হয়। লিনিয়াছে উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণী প্ৰজাতিবোৰৰ নামকৰণৰ সমস্যা দ্বিপদী নামকৰণ পদ্ধতি প্ৰচলন কৰি দূৰ কৰে। ইয়াৰ আগতে বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ বৈজ্ঞানিক নাম আছিল অনেক দীঘল। লিনিয়াছে মানুহ প্ৰজাতিৰ নাম ৰাখিছিল হ'ম ছেপিয়েন্সস।
প্ৰায় সাত হাজাৰ প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদ আৰু চাৰি হাজাৰ প্ৰাণীৰ নামকৰণৰ উপৰিও তেওঁ স্পিছিছ প্লাণ্টাৰাম (১৭৫৩), জেনেৰা প্লাণ্টাৰাম (১৭৫৪) আৰু ছেষ্টেমা নেচাৰা (১৭৫৮) নামৰ কিতাপো লিখিছিল। প্ৰথম দুখন উদ্ভিদ আৰু তৃতীয়খন প্ৰাণীৰ শ্ৰেণীবিন্যাস আৰু নামকৰণবিষয়ক আৰু আন্তৰ্জাতিকভাৱে স্বীকৃত। আধুনিক বিবৰ্তন-প্ৰভাৱিত নতুন নতুন শ্ৰেণীবিন্যাস পদ্ধতিৰ দ্বাৰা লিনিয়াছৰ শ্ৰেণীবিন্যাস পদ্ধতি প্ৰতিষ্ঠাপিত হৈছে যদিএ তেওঁৰ নামকৰণৰ নিয়ম আৰু ক্ৰিয়াপদবৰ্জিত বৰ্ণনা পদ্ধতি আজিও প্ৰচলিত হৈ আছে।
লেখকৰ মান্য চমুনাম
জীৱৰ বৈজ্ঞানিক নামৰ প্ৰসংগ সূত্ৰ সংযোগ কৰোঁতে লেখৰক নামৰ মান্য চমুনামৰ ক্ষেত্ৰত কাৰ্ল লিনিয়াছৰ বাবে L. ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ছুইডেনৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞানী
লোহিত নদী
হিন্দুসকলৰ এক পবিত্ৰ স্থান পৰশুৰাম কুণ্ড, লোহিত নদীৰ নামনিতেই অৱস্থিত। প্ৰতি বছৰে জানুৱাৰী মাহৰ মকৰ সংক্ৰান্তিত প্ৰায় ৭০,০০০ তকৈও অধিক ভক্ত আৰু সাধুৱে পৰশুৰাম কুণ্ডত পবিত্ৰ স্নান কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নদী
পৃথু
ৰজা পৃথু (Prithu) ১১৯৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ ৰাজ্য অসমত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল ভাৰতৰ কামৰূপ ৰাজ্যৰ ৰজা আছিল। তেওঁক জলপেশ্বৰ বুলিও জনা যায়। ১২০৬ খ্ৰীষ্টাব্দত মহম্মদ বিন বখতিয়াৰ খিলজী আৰু ১২২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত দিল্লীৰ মামলুক ৰাজবংশৰ নৱম চুলতান ঘিয়াছুদ্দিন বলবনৰ সম্প্ৰসাৰণবাদৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ সামৰিক সফলতাৰ বাবে তেওঁ প্ৰসিদ্ধ আছিল।
ইছলামী আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ
১২০৬ চনত মহম্মদ বিন বখতিয়াৰ খিলজীয়ে তিব্বত আক্ৰমণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। বৌদ্ধ মঠসমূহৰ ভাণ্ডাৰ লুণ্ঠন কৰা আৰু দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ সৈতে বংগৰ পৰম্পৰাগত বাণিজ্য পথৰ নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰিবলৈ তেওঁ তিব্বত আক্ৰমণ কৰাৰ মানস কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ কামৰূপ আৰু ছিক্কিম ৰাজ্যৰ মাজেৰে পাৰ হ'ব লগা হৈছিল। পৃথুৱে বখতিয়াৰ খিলজীৰ সৈন্যবাহিনীক তেওঁৰ ৰাজ্যলৈ নিয়ন্ত্ৰণহীনভাৱে আগবাঢ়ি যাবলৈ অনুমতি দিছিল, যাতে তেওঁক তেওঁৰ অভিযানৰ আধাৰৰ পৰা আঁতৰাই আনিব পৰা যায়। তেওঁ এক ৰণনীতি অনুসৰণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ শত্ৰুক তেওঁলোকৰ সামগ্ৰী পূৰণ কৰাৰ সুযোগ দিয়া নাছিল। বখতিয়াৰ খিলজীৰ সৈন্যবাহিনীয়ে ইতিমধ্যে পাৰ হৈ যোৱা এখন গভীৰ নদীৰ ওপৰেৰে এখন দলং ধ্বংস কৰিছিল আৰু এনেদৰে তেওঁলোকৰ পশ্চাদপসৰণ কৰ্তন কৰিছিল। আক্ৰমণকাৰী বাহিনীয়ে তিব্বতৰ খহটা পাহাৰীয়া অঞ্চলত প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত কঠোৰ প্ৰতিৰোধৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু পিছুৱাই যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। অৱশ্যে পশ্চাদপসৰণ আৰু নদী পাৰ হোৱাৰ প্ৰয়াস ধ্বংসাত্মক আছিল কিয়নো তেওঁৰ বাহিনীৰ যোগান কম আছিল আৰু পৃথুৰ বাহিনীয়ে তেওঁলোকক সকলো ফালৰ পৰা আক্ৰমণ কৰিছিল। এই যুদ্ধত প্ৰায় ১২,০০০ অশ্বচালকৰ গোটেই সৈন্যবাহিনী ধ্বংস হৈছিল আৰু মাত্ৰ ১০০জন জীৱিত আছিল। বখতিয়াৰ খিলজীৰ তিব্বত জয়ৰ অভিযান এক অপ্ৰশমিত দুৰ্যোগ আছিল আৰু তেওঁ উভতি যোৱাৰ পিছতেই অসুস্থ অৱস্থাত তেওঁক হত্যা কৰা হৈছিল। উত্তৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত কানাই বৰশী বোৱা শিলালিপিত বখতিয়াৰ খিলজী আৰু পৃথুৰ মাজত সংঘটিত যুদ্ধৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।
১২২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত দিল্লীৰ মামলুক ৰাজবংশৰ নৱম চুলতান ঘিয়াছুদ্দিন বলবনে কামৰূপ আক্ৰমণ কৰে আৰু বৰ্তমানৰ গুৱাহাটীলৈকে আগবাঢ়ি আহে। কিন্তু পৃথুয়ে তেওঁকো উভতি যাবলৈ বাধ্য কৰায়।
মৃত্যু
১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত দিল্লীৰ চুলতান নাছিৰুদ্দিন মামুদৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধত পৃথু নিহত হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
পানী লতা
পানী লতা (বৈজ্ঞানিক নাম: Cissus repanda) এম্পেলিকেচি (Ampelicaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ প্ৰকাণ্ড আকাৰৰ আৰোহী গুল্ম৷ এই লতা প্ৰধানকৈ নামনি অসমৰ শালনি হাবিবোৰত পোৱা যায়৷ লতাডাল দুটুকুৰা কৰিলে বহু পৰিমাণৰ পানী ওলায়৷ হাবিত কাম কৰা মানুহে এই পানী খাই পিয়াহ পলুৱায় বুলি জনা যায়৷
বিৱৰণ
নতুনকৈ ওলোৱা কুমলীয়া অংশ নোমেৰে আবৃত৷ কাণ্ড কোমল, পৰ্য্যাপ্তভাৱে ছিদ্ৰ থাকে, পুৰঠ হ’লে মৌচাকৰ দৰে জালিযুক্ত সোপোকা হয়৷
পাত সৰল, দীঘ-পুতল ক্ৰমে প্ৰায় ১২ ছেমি আৰু ৭ ছেমি৷পাতৰ আকৃতি উপবৃত্তকাৰ আৰু গভীৰ ভাৱে হৃদয়াকাৰ হয়৷ পাত দেখিবলৈ কেতিয়াবা সপ্ত-কোণাকাৰ বালতিকাৰ, দন্তাকাৰ অথবা কৰতাকাৰ, হ্ৰস্ব কুশাগ্ৰী, পাতল, লোমবিহীন সিৰ সামান্য কেশযুক্ত হয়৷ পাতৰ আধাৰিত সিৰ ৫ ডাল, ইয়াৰে প্ৰথম সিৰ মূলতে শাখাযুক্ত, মাধ্যমিক সিৰ ৪-৬, খীণাকাৰ, সামান্যভাৱে ভাঁজখোৱা৷ পাত্ৰবৃণ্ড ৮-১৩ ছেমি দীঘল৷ উপপত্ৰ প্ৰায় স্বতন্ত্ৰ, কেশযুক্ত, দীৰ্ঘায়তাকাৰ, গোল আৰু কেতিয়বা কাঁচিৰ আকাৰৰ হোৱা দেখা যায়৷
পুষ্পক্ৰম পত্ৰাভিমুখ, কোমল,কেশপূৰ্ণ, সঘন ছত্ৰাকাৰ, সমশীৰ্ষাকাৰভাৱে খতিত, সৰ্বশেষৰ কক্ষত বিকশিত ছত্ৰবিন্যাসে নিচেই কমেও ২০ পাহ ফুল ধাৰণ কৰে৷ পুষ্পবৃন্ত প্ৰায় ৬ ছেমি দীৰ্ঘ, কামিহাড় ওলোৱা, কেশযুক্ত, বৃতি আৰু বৃতিকা ক্ষুদ্ৰাকাৰ৷
ফুলৰ বৰণ ৰঙচুৱাকৈ মুগা, চাৰি পহীয়া, উভয়লিংগী৷ পাহি ডিম্বাকাৰ, দীৰ্ঘয়তাকাৰ, শীৰ্ষবিন্দু মুণ্ডাকাৰ কেশযুক্ত৷ চকা-চাৰি লতিকা ধাৰী৷ ফল এক বীজধাৰী৷
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
ভোগেশ্বৰ বৰুৱা
ভোগেশ্বৰ বৰুৱা (Bhogeswar Baruah) ভাৰতৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ খেলুৱৈ তথা প্ৰশিক্ষক। তেওঁ হৈছে অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী প্ৰথম অসমীয়া। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ৩ ছেপ্তেম্বৰ ১৯৪০ চনত শিৱসাগৰত। ১৯৬৬ চনৰ বেংককত অনুষ্ঠিত এচিয়ান গেমছত তেওঁ ৮০০ মিটাৰ দৌৰত সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ নতুন অভিলেখ স্থাপন কৰে। এচিয়ান গেমছত সোণৰ পদক অৰ্জন কৰা তেওঁ প্ৰথমজন অসমীয়া। সেই বছৰে (১৯৬৬ চনত) তেওঁক অৰ্জুন বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। অসম চৰকাৰে তেওঁৰ প্ৰতি সন্মান দেখুৱাই প্ৰতি বছৰে ৩ ছেপ্তেম্বৰত তেখেতৰ জন্মদিনটো অভিৰুচি ক্ৰীড়া দিৱস হিচাপে ৰাজ্যজুৰি বৰ্ণাঢ্য কাৰ্যসূচীৰে পালন কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
সৃষ্টিশীল অ-কল্পকাহিনী
সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী (Creative Nonfiction) (সাহিত্যিক অকল্পকাহিনী বা আখ্যানমূলক অকল্পকাহিনী বা সাহিত্যিক সাংবাদিকতা বা verfabula বুলিও কোৱা হয়) হৈছে সাহিত্যিক শৈলী আৰু কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি বাস্তৱিকভাৱে সঠিক আখ্যান সৃষ্টি কৰা লেখাৰ ধাৰা। সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী অন্যান্য অকল্পকাহিনীৰ সৈতে বিপৰীতমুখী, যেনে: শৈক্ষিক বা কাৰিকৰী লেখা বা সাংবাদিকতা, যিবোৰো গদ্য শৈলীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি মনোৰঞ্জনৰ বাবে লিখা নহয় যদিও সঠিক তথ্যত নিৰ্দেশিত। বহু লেখকে সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনীক ৰচনাখনৰ সৈতে একত্ৰিত কৰা বুলি ভাবে।
বৈশিষ্ট্য আৰু সংজ্ঞা
পাঠ এটাক সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী বুলি গণ্য কৰিবলৈ হ’লে সেইটো বাস্তৱিকভাৱে সঠিক হ’ব লাগিব, আৰু সাহিত্যিক শৈলী আৰু কৌশলৰ প্ৰতি মনোযোগ দি লিখা হ’ব লাগিব। ক্ৰিয়েটিভ ননফিকচন আলোচনীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক লি গুটকিণ্ডে লিখিছে, "শেষত, ক্ৰিয়েটিভ ননফিকচন লেখকৰ প্ৰাথমিক লক্ষ্য হৈছে তথ্য প্ৰেৰণ কৰা, ঠিক এজন সাংবাদিকৰ দৰেই, কিন্তু ইয়াক কল্পকাহিনীৰ দৰে পঢ়িব পৰাকৈ গঢ় দিয়া।" সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনীয়ে গঠন কৰা ধাৰাসমূহৰ ভিতৰত আছে স্মৃতিগ্ৰন্থ, ডায়েৰী, ভ্ৰমণ লেখা, খাদ্য লেখা, সাহিত্যিক সাংবাদিকতা, বুৰঞ্জী, ব্যক্তিগত ৰচনা, আৰু অন্যান্য সংকৰিত ৰচনা, লগতে কিছুমান জীৱনী আৰু আত্মজীৱনী। সমালোচক ক্ৰীছ এণ্ডাৰছনে দাবী কৰিছে যে এই ধাৰাটোক দুটা উপশ্ৰেণীত বিভক্ত কৰি সৰ্বোত্তমভাৱে বুজিব পাৰি—ব্যক্তিগত ৰচনা আৰু সাংবাদিকতামূলক ৰচনা—কিন্তু বৰ্তমান এই ধাৰাটোৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ কৰা হৈছে ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠিত নীতি-নিয়মৰ অভাৱ।
সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনীৰ গঠন পৰম্পৰাগত কল্পকাহিনীৰ আখ্যানৰ দৰেই হ'ব পাৰে, যিদৰে ফেণ্টন জনছনৰ 'story of love and loss', জিঅ'গ্ৰাফী অৱ দ্য হাৰ্ট আৰু ভাৰ্জিনিয়া হোলমেনৰ ৰেচকিউইং পেটি হাৰ্ষ্টৰ ক্ষেত্ৰতো সত্য। সৃষ্টিশীল অ-কল্পকাহিনীৰ কিতাপ-দৈৰ্ঘ্যৰ ৰচনাবোৰে যেতিয়া কাহিনীসদৃশ চাপ অনুসৰণ কৰে, তেতিয়া সেইবোৰক কেতিয়াবা আখ্যানমূলক অকল্পকাহিনী বুলিও কোৱা হয়। আন আন কিতাপ যেনে: ডেনিয়েল লেভিটিনৰ ডিছ ইজ ইউৰ ব্ৰেইন অন মিউজিক আৰু দ্য ৱৰ্ল্ড ইন ছিক্স ছংছত সাহিত্যিক গুণ প্ৰকাশ কৰিবলৈ আখ্যানমূলক গতিবেগ, ছন্দ আৰু কবিতাৰ উপাদান ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী ৰচনাৰ প্ৰকাশিত সাহিত্য সমালোচনা অতি কম, যদিও এই ধাৰাটো প্ৰায়ে দ্য নিউয়ৰ্কাৰ, ভেনিটি ফেয়াৰ, হাৰ্পাৰছ, এস্কোৱায়াৰ আদি সন্মানীয় প্ৰকাশনত প্ৰকাশ পায়। ৰবাৰ্ট কেৰো, গে টেলেছ, জোচেফ মিচেল, টম উলফ, জন মেকফি, জোয়ান ডিডিয়ন, জন পাৰ্কিন্স, ৰাইজাৰ্ড কাপুচিনস্কি, হেলেন গাৰ্নাৰ আৰু নৰ্মান মেইলাৰ আদি ধাৰাটোৰ মুষ্টিমেয় বহুলভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত লেখকে তেওঁলোকৰ অধিক বিশিষ্ট লেখকৰ ওপৰত কিছু সমালোচনা কৰিছে: "আজিলৈকে সমালোচকসকলে অৱশ্যে প্ৰতিজন লেখকৰ মাত্ৰ এটা বা দুখন ৰচনাৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব দিয়াৰ প্ৰৱণতা দেখা গৈছে, বিশেষ সমালোচনাত্মক কথাবোৰ বুজাবলৈ।"
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ ধাৰা শ্ৰেণী:সাহিত্য
লঙট্লাই জিলা
লঙট্লাই জিলা ভাৰতৰ মিজোৰাম ৰাজ্যৰ এঘাৰখন জিলাৰ ভিতৰত অন্যতম। জিলাখনৰ উত্তৰে লুংলে জিলা, পশ্চিমে বাংলাদেশ, দক্ষিণে ম্যানমাৰ আৰু পূবে ছাইহা জিলা। জিলাখনৰ আয়তন ২৫৫৭.১০ কিলোমিটাৰ। লঙট্লাই চহৰ হৈছে জিলাখনৰ প্ৰশাসনিক মুখ্য কাৰ্যালয়।
ইতিহাস
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ব্ৰিটিছৰ আগমনৰ আগতে জিলাত পৰিণত হোৱা অঞ্চলটোত স্থানীয় মুখীয়ালসকলে শাসন কৰিছিল, যাৰ নিয়ন্ত্ৰণ অঞ্চল প্ৰায়ে একক গাঁও বা সৰু সৰু গাঁৱৰ গোট আছিল। ১৮৮৮ চনত ফুংকাহ গাঁৱৰ মুখীয়ালে ব্ৰিটিছ জৰীপকাৰী দল এটাক আক্ৰমণ কৰি এজন লেফটেনেণ্ট সহ চাৰিজন লোকক হত্যা কৰে। ইয়াৰ পিছত ব্ৰিটিছে অঞ্চলটো শান্ত কৰিবলৈ সেনাবাহিনী পঠিয়াইছিল। ইয়াৰ পিছত লঙট্লাই জিলা হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়, আৰু সেইখন দক্ষিণ লুছাই পাহাৰৰ লগত সংযুক্ত কৰি বংগৰ লেফটেনেণ্ট গৱৰ্ণৰৰ দ্বাৰা পৰিচালনা কৰা হৈছিল। ১৮৯৮ চনত উত্তৰ আৰু দক্ষিণ লুছাই পাহাৰক লুছাই পাহাৰ জিলাত একত্ৰিত কৰি অসমৰ প্ৰশাসনিক অংশ হিচাপে পৰিচালিত কৰা হৈছিল।
অৰ্থনীতি
লঙট্লাই জিলাৰ মুঠ বাসিন্দাৰ এক তৃতীয়াংশই সম্পূৰ্ণৰূপে কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, যিটো বেছিভাগেই স্থানান্তৰিত খেতিৰ পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠা। চহৰীয়া জনসংখ্যাৰ এটা সৰু অংশহে স্থায়ী নিয়োগৰ সৈতে জড়িত, যেনে ৰাজ্যিক চৰকাৰী সেৱা, বেংক আৰু বিদ্যালয়, আৰু কমসংখ্যকেহে ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ত জড়িত। জিলাখনৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা আচলতে মিজোৰামৰ জিলাসমূহৰ ভিতৰত সৰ্বনিম্ন।
হিড়িম্ব
হিড়িম্ব (हिडिम्ब) মহাভাৰতৰ পাতত হিড়িম্ব এজন মহাবলবান দৈত্য ৰজা। তেওঁ হিড়িম্বীৰ ককায়েক তথা এখন অৰণ্যৰ অধিষ্ঠতা। কামাখ্যা অৰণ্যৰ দৈত্যসকলৰ তেওঁ ৰজা আছিল। তেওঁ আৰু তেওঁৰ ভগ্নী পাণ্ডৱৰ দৃষ্টিত প্ৰলুব্ধ হৈছিল তথা পাণ্ডৱৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিব বিচাৰিছিল। এই উদ্দেশ্যে হিড়িম্বীয়ে এগৰাকী সুন্দৰ নাৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি পাণ্ডৱসকলক হিড়িম্বৰ ওচৰলৈ লৈ আনিছিল। হিড়িম্বই ভীমৰ সৈতে যুঁজ কৰি মৃত্যুক আঁকোৱালি লয় । হিড়িম্বীৰ ককায়েক হিচাপে তেওঁ ঘটোৎকচৰ খুৰাৱক আছিল। তেওঁ ১২ ফুট দৈৰ্ঘ্যৰ আছিল বুলি জনা যায়। লোকবিশ্বাস মতে হিড়িম্ব কামৰূপৰ আছিল আৰু ডিমাছাসকলে নিজকে দৈত্যৰাজ হিড়িম্বৰ বংশধৰ বুলি বিশ্বাস কৰে। তেওঁ হিড়িম্বেশ্বৰ বা হিড়িম্ব বুলিও জনা যায়। ভাসৰ এখন বিশেষ সংস্কৃত নাট 'মধ্যমা' (मध्यमव्यायोग, The Middle One)। এই নাটকত পিতা-পুত্ৰ ভীম আৰু ঘটোতকচৰ পুনৰ মিলনৰ বিষয়ে বৰ্ণিত হৈছে যি নেকি হিড়িম্বৰ মানৱ দেহেৰ আকাঙ্ক্ষাৰ অধীনত সঞ্চালিত। ইয়াৰ চৰিত্ৰসমূহ যদিওবা মহাভাৰতৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা, কাহিনীটো প্ৰকৃততে ভাসৰ কাল্পনিক সৃষ্টি।
মঠ-মন্দিৰ
হিমাচল প্ৰদেশত হিড়িম্বী দেৱীৰ নামত উৎসৰ্গিত বহু কেইটা মঠ-মন্দিৰ বৰ্তমানো পোৱা যায়। মানালিৰ হিড়িম্বী দেৱীৰ মন্দিৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয়। এই মন্দিৰত দেৱীৰ এটা সৰু মূৰ্তি আৰু পদ চিহ্ন আছে। হিড়িম্বক কুল্লু উপত্যকাৰ সকলোতকৈ শক্তিশালী আৰু আধ্যাত্মিক দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। দেৱীৰ নামত উৎসৰ্গিত কাঠৰে নিৰ্মিত আন এটা মন্দিৰৰ শিখৰ ভাগ আৰু মূল দৰ্জাখন ৫০০ বছৰ পুৰণি বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। প্ৰচলিত আছে যে এই মন্দিৰৰ শিল্পনিৰ্মাণ কৰা শিল্পী জনে মন্দিৰৰ কাম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ তেওঁৰ হাত দুখন কাটি পেলাইছিল যাতে তেওঁৰ পুনৰাই ক'তো তেনে শিল্প নিৰ্মাণ কৰিব নোৱাৰে। এই মন্দিৰটো দেৱদাৰ অৰণ্যৰ মাজত অৱস্থিত।
প্ৰতিবছৰে দশহাৰা উৎসৱত অংশগ্ৰহণৰ বাবে ভক্তগণ চুবুৰীয়া কুল্লু চহৰলৈ যায় য'ত কুল্লু ঘাটৰ পৰা হিড়িম্বৰ ৰথ আৰু প্ৰভু শ্ৰীৰামৰ মুখ্য ৰথৰ লগতে অন্যান্য দেৱতা সকলৰ ৰথযাত্ৰা অনুষ্ঠিত হয়। সম্পূৰ্ণ সাত দিনৰ এই উৎসৱৰ অন্তত 'লংকাদাহনৰ' দিনা হিড়িম্ব দেৱতা বাবে বলি উৎসৰ্গা কৰা হয়। হিড়িম্বী পুত্ৰ ঘটোৎকচ চুবুৰীয়া বাঞ্জাৰ আৰু চিৰাজ উপত্যকাৰ জন্মপ্ৰিয় লোক দেৱতা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰাক্ষস
জানকী অম্মল (ৰামানুজনৰ পত্নী)
জানকী অম্মল (জন্ম ১৮৯৯ চন, ২১ মাৰ্চ - মৃত্যু ১৯৯৪ চন ১৩ এপ্ৰিল ) হৈছে ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ শ্ৰীনিবাস ৰামানুজনৰ পত্নী। মাত্ৰ দহ বছৰ বয়সতে বিয়া হোৱা জানকীৰ জীৱনটো কাৰুণ্যৰে ভৰা। ৩২ বছৰ বয়সত অকাল মৃত্যুক সাৱটি লোৱা ৰামানুজনৰ মৃত্যুৰ পিছত জানকীৰ জীৱন সহজ নাছিল। মাত্ৰ তিনি বছৰহে ৰামানুজনৰ সৈতে জানকীয়ে একেলগে থাকিবলৈ পাইছিল। মাথোঁ ২১ বছৰতে বৈধব্যক সাৱটি লোৱা জানকীয়ে এটি টিনৰ বাকচত ৰামানুজনৰ ইংলেণ্ডত তৈয়াৰী পাছপ'ৰ্ট, ৰামানুজনৰ বাতৰি প্ৰকাশ পোৱা বাতৰিকাকতৰ টুকুৰা আদিকে ধৰি কেইবাবিধো সামগ্ৰী আমৃত্যু সযতনে ৰাখিছিল। স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত জানকীয়ে ককায়েকৰ ঘৰত থাকি প্ৰাইভেটকৈ ইংৰাজী পঢ়িছিল।
জন্ম পৰিচয় আৰু শিক্ষা
১৮৯৯ চনৰ ২১ মাৰ্চত তামিলনাডুৰ তিৰুচিৰপল্লী জিলাৰ ৰাজেন্দ্ৰম গাঁৱত জানকী অম্মলৰ জন্ম হয়। জানকীৰ দেউতাকৰ নাম ৰংগস্বামী আয়েংগাৰ। তেওঁ ভালেমান মাটি-বাৰীৰ গৰাকী আছিল। খেতি-বাতিৰ তদাৰক কৰাৰ লগতে জানকীৰ পিতৃ আছিল সোণৰ গহনাত হীৰা খচিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ এগৰাকী বিক্ৰেতা।
জানকীৰ স্বামী ৰামানুজনৰ ১৯২০ চনৰ ২৬ এপ্ৰিলত মৃত্যু হৈছিল। তেওঁৰ অকাল মৃত্যুৰ বাবে শাহুৱেকে জানকীক দোষাৰীপ কৰিছিল। কিন্তু স্পষ্টবাদী আৰু নিৰ্ভীক জানকীয়ে শাহুৱেকৰ প্ৰচণ্ড বাধা নামানি বোম্বাইত থকা ককায়েকৰ ঘৰলৈ গুচি গৈছিল। তাত জানকীয়ে প্ৰাইভেটকৈ ইংৰাজী পঢ়িছিল। ইংৰাজী বুজিব আৰু পঢ়িব পৰাৰ লগতে জানকীয়ে অলপ অলপ ক'ব পৰাও হৈছিল।
বিবাহোত্তৰ জীৱন
এবাৰ ৰামানুজনৰ মাক কোমলতাম্মলে ৰাজেন্দ্ৰমত সম্বন্ধীয় মানুহৰ ঘৰত বিয়া খাবলৈ আহিছিল। তাতে জানকীক দেখি, তাইৰ কোষ্ঠীখন ভাল দেখি ৰামানুজনৰ সৈতে বিয়াৰ বন্দৱস্ত কৰে। ১৯০৯ চনৰ জুলাই মাহত শ্ৰীনিবাস ৰামানুজনে জানকী অম্মলক বিয়া কৰায়। বিয়াখন পাঁচদিনীয়াকৈ হৈছিল। বিয়ালৈ ৰামানুজনৰ মাতৃ আৰু ৰামানুজনহে গৈছিল। তেওঁলোকৰ পলম হোৱাৰ বাবে জানকীৰ দেউতাকে বিয়াৰ লগ্ন উকলি যাব বুলি ভয়তে বেলেগ দৰা বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল বুলিও বহুতে কয়। বিয়াৰ পিছত জানকী পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰতেই আছিল। জানকী স্বামীঘৰলৈ আহে ১৯১২ চনত মাদ্ৰাজ বন্দৰ ন্যাসত চাকৰিত সোমোৱাৰ পিছত। তেতিয়া জানকীৰ বয়স তেৰ বছৰ। ১৯১৪ চনৰ ১৭ মাৰ্চত ইংলেণ্ডলৈ যাত্ৰা কৰাৰ এসপ্তাহ আগত মাক আৰু জানকীক কুম্বকোনমৰ নিগাজী ঘৰলৈ পঠিয়াই দিছিল।
ইংলেণ্ডলৈ যোৱাৰ পিছত চিঠিৰে ৰামানুজনে পৰিয়ালৰ সৈতে যোগাযোগ কৰি আছিল যদিও পিছলৈ চিঠি অনিয়মীয়া হৈছিল। ইফালে শাহুৱেকৰ সৈতে জানকীৰ মতৰ ব্যৱধান বাঢ়ি আহিছিল, লাহে লাহে কাজিয়া হৈছিল। সেয়ে ১৯১৭ চনত জানকীয়ে কৰাচীত থকা ককায়েক আৰু ভনীয়েকৰ বিয়া খাই কুম্বকোনমলৈ উভতি নাহি তিৰুচিৰপল্লীৰ দেউতাকৰ ঘৰলৈ গুচি যায় যিটো খবৰ ৰামানুজনে নাপালে।
জানকীয়ে ৰামানুজনৰ পৰা মৰম আৰু শ্ৰদ্ধা লাভ কৰিছিল। ৰামানুজনে মাজে-সময়ে কৌতুকপূৰ্ণ কথা কৈ জানকীৰ লগত ধেমালি কৰিছিল। জানকীয়ে তাইকো ইংলেণ্ডলৈ লৈ যাবলৈ ৰামানুজনক জেদ ধৰাত ৰামানুজনে ৰগৰ কৰি জানকীক কৈছিল,"তাত কোনোবাই তোমাক পলুৱাই লৈ গ'লে কি হ'ব কোৱা?তুমিযে ইমান ধুনীয়া!"
১৯১৯ চনত ৰামানুজন ভাৰতলৈ ঘূৰি অহাটো নিশ্চিত হোৱাত মাকলৈ দিয়া চিঠিত জানকীক বোম্বাই ৰে'ল ষ্টেচনত লগ ধৰিবলৈ লিখিছিল যদিও মাকে সেই চিঠি জানকীলৈ নপঠালে। পিছত ৰামানুজন ভাৰতত উপস্থিত হৈ জানকীক আনিবলৈ জেদ ধৰাতহে জানকীলৈ খবৰ দি মাতি পঠিওৱা হয়। সুদীৰ্ঘ পাঁচ বছৰৰ মূৰত দেখা অসুখে বিধস্ত কৰা শীৰ্ণ শৰীৰৰ ৰামানুজনক জানকীয়ে এবছৰ বিশেষ যত্ন লয়। ৰামানুজনৰ শৰীৰৰ বিষ পাতলাবলৈ গৰম সেক দিয়ে আৰু তাৰ বাবে পানী তপতাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পিতলৰ পাত্ৰ এটা জানকীয়ে আজীৱন নিজৰ লগত সাঁচি ৰাখে।
সামাজিক অৱদান
স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত জানকীয়ে বোম্বাইত থকা ককায়েকৰ ঘৰলৈ গুচি গৈছিল। বোম্বাইত জানকীয়ে ছয়-সাত বছৰমান থাকি চিলাই শিকিছিল আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়া মহিলা আৰু ছোৱালীবোৰৰ শাৰী, ফ্ৰক আদি অতি কম মূল্যত চিলাই কৰি দিছিল। লগতে জানকীয়ে তেনে কামৰ প্ৰশিক্ষণ দিও উপাৰ্জনৰ পথ উলিয়াইছিল। পাছলৈ তেওঁ মাদ্ৰাজৰ ট্ৰিপ্লিকেনত থাকিবলৈ লৈছিল। জানকীয়ে নিজৰ উপাৰ্জনৰ এক-চতুৰ্থাংশ মন্দিৰলৈ আৰু আন এক-চতুৰ্থাংশ দুখীয়াক দান দিছিল। ওচৰ-চুবুৰীয়াকো তেওঁ সততে সহায় কৰিছিল। তেওঁৰ এগৰাকী বান্ধৱীৰ জীয়েকৰ নিউমোনিয়াত মৃত্যু হোৱাত তাইৰ সাত-আঠ বছৰীয়া পুত্ৰ ৱাল্লিনুৰু নাৰায়ণক জানকীয়ে ১৯৫১ চনৰ পৰা তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। জানকীয়ে ভনীয়েকৰ ল'ৰা থিৰুভেংকটাচাৰী ৰামস্বামীকো নিজৰ লগত ৰাখি পঢ়ুৱাইছিল।
ৰামানুজনৰ অন্ত্যোষ্ট্ৰিক্ৰিয়া আৰু শ্ৰাদ্ধৰ সময়ত বিভিন্নজনে ৰামানুজনৰ ইটো-সিটো বস্তু সৰকাইছিল যদিও জানকী আৰু জানকীৰ ককায়েকৰ তৎপৰতাত পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণ হৈছিল। দুজনমানে কিছুমান অংক কৰা কাগজো লৈ গৈছিল। বাকী কাগজখিনি জানকীয়ে মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ক সংৰক্ষণৰ বাবে দিছিল।
মৃত্যু
১৯৯৪ চনৰ ১৩ এপ্ৰিলত ৯৫ বছৰ বয়সত জানকীয়ে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:তামিল ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
পশ্চিম জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা
পশ্চিম জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা (West Jaintia Hills) ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ এটি প্ৰশাসনিক জিলা। জিলাৰ সদৰ জ'ৱাইত অৱস্থিত।
ইতিহাস
জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা (সংযুক্ত জিলা)খন ১৯৭২ চনৰ ২২ ফেব্ৰুৱাৰীত গঠিত হৈছিল। তেতিয়া ইয়াৰ আয়তন আছিল ৩,৮১৯ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসাৰি এই জিলাখনৰ জনসংখ্যা আছিল ২,৭০,৩৫২ জন। ২০১২ চনৰ ৩১ জুলাইত জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলাখন ভাঙি পশ্চিম জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা আৰু পূব জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলা নামেৰে দুখন পৃথক জিলা গঠন কৰা হয়। বৰ্তমানৰ জ'ৱাই হৈছে পশ্চিম জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য জিলাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰকাৰী কাৰ্যালয় আৰু প্ৰতিষ্ঠান, শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান, হস্পিতাল, ব্যাংকিং প্ৰতিষ্ঠান ইত্যাদিৰ সদৰদপ্তৰ।
ভূগোল
জিলাখনৰ মুঠ এলেকা হৈছে ১৬৯৩ বৰ্গ কিঃমিঃ। জিলাখনত আমলাৰেম অসামৰিক উপ-বিভাগ (Amlarem Civil Sub-Division) নামেৰে এটা অসামৰিক উপ-বিভাগ আছে আৰু তিনিটা Community & Rural Development Block আছে, সেইবোৰ হ’ল- Amlarem C&RD Block, Laskein C&RD Block আৰু Thadlaskein C&RD Block। জিলাখনৰ চাৰিসীমা-
জনগাঁথনি
জিলাখনৰ মুঠ জনসংখ্যা ২৭০,৩৫২জন যাৰ ভিতৰত পুৰুষ ১৩৪,৪০৬জন আৰু মহিলা ১৩৫,৯৪৬জন। জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব প্ৰতি কিঃমিঃত ১৫৯.৬৯জন।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ জিলা
সৌকা বেত
সৌকা বেত (বৈজ্ঞানিক নাম: Calamus latifolius) এবিধ বেত জাতীয় উদ্ভিদ৷ শোণিতপুৰ আৰু দৰং জিলাৰ ভৈৰৱকুণ্ড, ৰৌতা, চাৰিদুৱাৰ, বালিপাৰা, নদুৱাৰ, বিহালি, বিশ্বনাথ আদি বিভিন্ন বনাঞ্চলত এই বেত উৎপত্তি হোৱা দেখা যায়৷
বিৱৰণ
এই বেতৰ মুঢ়াৰ পৰা ওলোৱা পুলিবোৰ ক্ৰমে ডাঙৰ হৈ ওচৰত থকা গছ-গছনিবোৰলৈ বগুৱা বাই যোৱা দেখা যায়৷ ওচৰত গছ নাথাকিলে মাটিৰ ওপৰেদিও বগাই যায়৷ গছ গছনিৰ ওপৰলৈ বগাই যোৱাত কাঁইটযুক্ত আঁকুহিবিলাকে লতাডালক সহায় কৰে৷
ব্যৱহাৰ
সৌকা বেত লাখুটি, লাঠি আদি তৈয়াৰ কৰা কামত ব্যৱহাৰ হয়৷
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
শিলিগুড়ি কৰিডৰ
শিলিগুড়ি কৰিডৰ, হৈছে ভাৰতৰ পশ্চিমবংগৰ শিলিগুড়ি চহৰৰ আশে-পাশে থকা সংকীৰ্ণ অঞ্চল। ইয়াক, চিকেনজ নেক বুলিও কোৱা হয়। আটাইতকৈ সংকীৰ্ণ অংশত ২০–২২ কিলোমিটাৰ (১২–১৪ মাইল) দৈৰ্ঘ্যৰ এই ভূ-ৰাজনৈতিক আৰু ভূ-অৰ্থনৈতিক কৰিডৰে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ আঠখন ৰাজ্যক ভাৰতৰ বাকী অংশৰ সৈতে সংযোগ কৰে।
শিলিগুড়ি কৰিডৰ হৈছে ভূটান, নেপাল, বাংলাদেশ, ছিকিম, দাৰ্জিলিং, আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতক ইটোৰ সিটোৰ লগত সংযোগ কৰা কেন্দ্ৰীয় স্থান।
ইতিহাস
ভাৰত বিভাজনৰ ফলত ১৯৪৭–১৯৪৮ চনত বংগ (পূব বংগত) বিভাজনৰ পিছত পূব পাকিস্তান (বৰ্তমান বাংলাদেশ) সৃষ্টিৰ জৰিয়তে শিলিগুৰি কৰিডৰ গঠন হয়।
১০ ছেপ্টেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
বাইহাটা চাৰিআলি
বাইহাটা চাৰিআলি অসমৰ কামৰূপ জিলাত অৱস্থিত এটা সৰু উন্নয়নশীল অঞ্চল। ঠাইখন গুৱাহাটীৰ জালুকবাৰীৰ পৰা উত্তৰে প্ৰায় ৩০ কিলোমিটাৰ আঁতৰত অৱস্থিত। গুৱাহাটীৰ কাষৰীয়া এই ঠাইখন শৈক্ষিক, বাণিজ্যিক, যাতায়তৰ দিশৰ পৰা এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অঞ্চল।
ভৌগোলিক বিৱৰণ
বাইহাটা চাৰিআলি ঠাইখন ২৬°২০′৩৯″ উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯১°৪৩′১১″পূৱ দ্ৰাঘিমাংশত অৱস্থিত। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ইয়াৰ উচ্চতা ৪৬ মিটাৰ।
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰে উজনি আৰু নামনি অসমৰ জিলাসমূহ সংযোগী ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ দুটা বাইহাটা চাৰিআলিত মিলিত হৈ গুৱাহাটী পাইছে। বাইহাটা চাৰিআলিৰ পৰা পূৱে মঙলদৈ, তেজপুৰ সংযোগী ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটো পূৰ্বে ৫২ নং আছিল যদিও এতিয়া ১৫ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথলৈ সলনি কৰা হৈছে। বাইহাটা চাৰিআলিক ২৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথে (পূৰ্বৰ নামাকৰণ অনুসৰি ৩৭ নং আছিল) গুৱাহাটীৰ সৈতে সংযোগ কৰিছে। একেটা ঘাইপথে ইয়াক পশ্চিম দিশে ৰঙিয়া, নলবাৰী, বৰপেটা আদি ঠাইসমূহৰ সৈতে সংযোগ কৰিছে (এইখিনি অংশ পূৰ্বে ৩১ নং ঘাইপথত পৰিছিল)। বাইআলি চালিআলিৰ পৰা উত্তৰ দিশে যোৱা পকী পথটো মুক্তাপুৰ, গোৰেশ্বৰ, দেওচুঙা হৈ বাক্সা জিলালৈ গৈছে।
যাতায়ত
দুটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ সংযোগস্থল হিচাপে স্বাভাৱিকতেই বাইহাটা চাৰিআলিৰ মাজেৰে ওচৰৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অঞ্চলসমূহলৈ নিয়মীয়া বাছ চলাচল হয়। অৱশ্যে বাইহাটা চাৰিআলিত দেখা দিয়া অত্যধিক যান-জঁটৰ বাবে চাৰিলেনযুক্ত গুৱাহাটী-ৰঙিয়া,বৰপেটা সংযোগী ২৭নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটো শেহতীয়াকৈ বাইপাছ সাজি বাইহাটা চাৰিআলিৰ মূল চ'কটোৰ পৰা কিছু আঁতৰেৰে নিয়া হৈছে। বাইহাটা চাৰিআলিৰ পৰা চাৰিওদিশৰ বেজেৰা, দেউদুৱাৰ, গোপেশ্বৰ, কমলপুৰ, ৰঙিয়া, কৰৰা, বিহদিয়া, মুক্তাপুৰ আদি তুলনামূলকভাৱে ওচৰৰ ঠাইসমূহলৈ টেম্প', মেজিক আদি সৰু বাহনসমূহ নিয়মীয়াকৈ চলে।
বাইহাটা ষ্টেচনটো বাইহাটা চাৰিআলিৰ পৰা সবাতোকৈ নিকটৱৰ্তী ৰে'ল ষ্টেচন।
শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ
বাইহাটা চাৰিআলি এক গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষাকেন্দ্ৰ। অঞ্চলটোৰ চৌদিশৰ পৰাই শিক্ষাৰ্থীয়ে বাইহাটা চাৰিআলিত অৱস্থিত শিক্ষানুষ্ঠানসমূহলৈ পঢ়িবলৈ আহে। বাইহাটা চালিআলিৰ অধিকাংশ শিক্ষানুষ্ঠান উত্তৰ দিশৰ গোৰেশ্বৰ সংযোগী পথটোত অৱস্থিত। আগডলা চাৰিআলি হাইস্কুল (পূৰ্বে চিতানাথধিং হাইস্কুল বুলি জনা গৈছিল) বাইহাটা চাৰিআলিত অৱস্থিত সবাতোকৈ পুৰণি হাইস্কুল। মহাবিদ্যালয় পৰ্য্যায়ত পূব কামৰূপ মহাবিদ্যালয় অঞ্চলটোৰ সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষানুষ্ঠান। বাইহাটা চাৰিআলিত এখন বি এড মহাবিদ্যালয়ো আছে। যোৱা ২০১৭ বৰ্ষত অসম চৰকাৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা কামৰূপ পলিটেকনিকখনো ইয়াত অৱস্থিত। তদুপৰি শেহতীয়াকৈ বাইহাটা চাৰিআলি অঞ্চলটোত কেবাখনো ব্যক্তিগতখণ্ডৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক শ্ৰেণীৰ মহাবিদ্যালয় স্থাপন হৈছে।
পৰ্য্যটন ক্ষেত্ৰ
বাইহাটা চালিআলিৰ মূল চ'কটোৰ পৰা তিনি কিল'মিটাৰ আঁতৰত অৱস্থিত মদন কামদেৱ দেৱালয় প্ৰত্নতাত্ত্বিক সম্পদত চহকী এক প্ৰসিদ্ধ পৰ্য্যটন কেন্দ্ৰ। বাইহাটা চাৰিআলিৰ পৰা দক্ষিণে কেই কিল'মিটাৰমান আঁতৰৰ দেউদুৱাৰত গোপেশ্বৰ দেৱালয় অৱস্থিত। দেৱালয়খন ২৭নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষত আছে। তদুপৰি বাইহাটা চাৰিআলিৰ নিকটৱৰ্তী কৰৰাৰ ওচৰত পিংগলেশ্বৰ  দেৱালয় অৱস্থিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:কামৰূপ জিলা
মাছুম আজিজ
মুহাম্মদ মাছুম আজিজ (১৯৫২ – ১৭ অক্টবৰ ২০২২) আছিল এজন বাংলাদেশৰ মঞ্চ, চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন অভিনেতা।  ১৯৮৫ চনৰ পৰা তেওঁ চাৰিশৰো অধিক নাটক আৰু চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ঘনি (২০১১) ছবিখনত অভিনয় কৰি তেওঁ বাংলাদেশ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল আৰু ২০২২ চনত বাংলাদেশ চৰকাৰে অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে একুশে পদক সন্মান লাভ কৰিছিল।
কেৰিয়াৰ
চট্টগ্ৰাম বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়া-শুনা কৰি থকাৰ সময়তে আজিজে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰত অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ১৯৮৫ চনত তেওঁ টেলিভিছন নাটকত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ঢাকা পদাতিক নামৰ নাট্যদল এটাত অভিনেতা-পৰিচালক উভয় হিচাপে কেইবাবছৰ ধৰি কাম কৰিছিল। তেওঁৰ শেষৰটো মঞ্চ পৰিচালনা আছিল "সূৰ্য্য সেনৰ বিচাৰ"।
আজিজে টেলিভিছনৰ নাটক পৰিচালকৰ এটা গোট ডাইৰেক্টৰ গিল্ডৰ উপ-সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
কৰ্ম
• মমতাজ (২০০৫)
• ঘনি (২০০৬)
• ৰাবেয়া (২০০৮)
• গহিন শব্দ (২০১০)
• বস্তিৰ ছেলে কোটিপতি (২০১০)
• গেৰিলা (২০১১)
• লালচোৰ (২০১৫)
• এইতো প্ৰেম (২০১৫)
• গাড়ীৱালা (২০১৫)
• ভোলা তো যায় না তাৰে (২০১৬)
• কপালেৰ লিখোন (২০১৭)
• সনাতন গল্প (২০১৮)
ব্যহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
নাথ-যোগী সম্প্ৰদায়
নাথ ঐতিহ্যৰ নিজস্ব শৈৱধৰ্ম সম্পৰ্কিত তাত্ত্বিক সাহিত্য আছে, যাৰ বেছিভাগেই খ্ৰীষ্টীয় একাদশ শতাব্দী বা পৰৱৰ্তী সময়ৰ৷ ইয়াৰ মূল বুলিলে অতি প্ৰাচীন সিদ্ধ ঐতিহ্যক বুজা যায়। নাথ ধৰ্ম অনুশীলনৰ এক উল্লেখযোগ্য দিশ হ'ল প্ৰত্যক্ষতা তথা যোগৰ ব্যৱহাৰ, বিশেষভাৱে হঠ যোগ, নিজৰ দেহক পৰম বাস্তৱতাৰ সৈতে জাগ্ৰত কৰি স্ব-পৰিচয়ৰ এক সহজ সিদ্ধ অৱস্থালৈ ৰূপান্তৰিত কৰা।
জনশ্ৰুতি
গোৰক্ষ-বিজয় পুথিৰ মতে আদ্যা শক্তিৰ (মহামায়া) শৰীৰৰ বিভিন্ন অঙ্গৰপৰা। আদি নাথ (প্ৰথম নাথ বা শিৱ), মীননাথ, গোৰক্ষনাথ, কানুপা নাথ, হাড়িপ নাথৰ জন্ম হয় আৰু তেওঁলোকৰ পৰাই নাথ সম্প্ৰদায় জন্ম হয়। গোপীচাদ সন্যাস পুথিত (পৃ-৬) সদাশিৱৰ বিভিন্ন অঙ্গৰ পৰা নাথসকলৰ জন্ম বৃতান্তৰ উল্লেখ আছে।
জাতি কৌমুদী বা জাতিবিবেক গ্ৰন্থমতে ব্ৰাহ্মণীৰ গৰ্ভত শিৱৰ ঔৰষত 'নাথ’ উৎপন্ন হয়। বৃদ্ধ শতাতপ সংহিতাত উল্লেখ আছে যে সাক্ষাৎ মহাদেৱৰ সন্তান যোগীৰ শিৱৰগোত্ৰ। এওঁলোকেই ‘যোগী-নাথ’ নামে যোগীজাতি হৈছে।
মহাবিৰাট তন্ত্ৰমতে - অৱধুতো হহং সাক্ষাৎ সত্যং বৰাননে।
চন্দ্ৰাদিত্য পৰমাগম নামৰ এখন পুৰণি সংস্কৃত গ্ৰন্থৰ এটি কাহিনীমতে সত্যযুগত 'সুধন্না' নামে এজন ধাৰ্মিক ৰজাৰ কন্যা সূৰ্যৱতীৰ প্ৰবল ইচ্ছা জন্মিল মহাদেৱক স্বামীৰূপে পাবলৈ। পিতৃৰ কথামতে সূৰ্যৱতী ধ্যানস্থ হ’ল। মহাদেৱে এই কথা জানি পদুমৰ পাতত বীৰ্য স্থাপন কৰিলে। মহাদেৱৰ বীৰ্য স্থাপিত পদুমৰ পাতৰ পানী খাই সূৰ্যৱৰ্তী গৰ্ভৱতী হয় আৰু যোগীনাথ নামে এটি পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়ে। এই যোগীনাথৰ পৰাই নাথ-যোগীজাতিৰ উৎপত্তি হয়। পাৰ্বতীয়ে উক্ত জাতিৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে জানিব বিচৰাত মহাদেৱে এই কাহিনী শুনায়।
গোপাল ভট্টৰ বল্লাল চৰিত পুথিত ব্ৰহ্মাৰ কপালৰ পৰা নাথ সিদ্ধসকলৰ জন্মৰ কথা উল্লেখ আছে।
ইয়াৰোপৰি কৌলজ্ঞান নিৰ্ণয়, হাড়মালা আগম সংহিতা, পদ্ম পুৰাণ, নাৰদ পুৰাণ, স্কন্দপুৰাণ, মৎস্যেন্দ্ৰ নাথ চৰিত ইত্যাদি নানা গ্ৰন্থত নাথ বা যোগী জাতিৰ উৎপত্তি বিষয়ক কাহিনীৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
প্ৰকাৰভেদ
সকলো সম্প্ৰদায়ৰ লোকেই নাথ ধৰ্মত দীক্ষিত হৈ নাথ হ'ব পাৰে। এনেদৰে হোৱা যোগীক শিষ্যত্ব লাভ কৰি হোৱা যোগী বুলি কোৱা হয়। আনবিধ যোগী হৈছে কুলজাত যোগী বা বংশানুক্ৰমে বা জন্ম সূত্ৰে যোগী। ইয়াৰ উপৰি আন দুবিধ যোগী হৈছে গৃহস্থী যোগী আৰু সংসাৰ ত্যাগী সন্ন্যাসী বা তপস্বী যোগী।
ধৰ্মীয় বিশ্বাস
নাথ সম্প্ৰদায় এটা সৰ্বভাৰতীয় হিন্দু ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়। অসমৰ নাথ-যোগী সকল এই সৰ্বভাৰতীয় সম্প্ৰদায়টোৰ অঙ্গীভূত। নাথ সকলে সামবেদীয় নিয়মেৰে সকলো ক্ৰিয়াকাণ্ড সমাপন কৰে। নাথ -যোগীসকল জন্মসূত্ৰে শৈৱ। তেওঁলোকৰ মাজত নাথ’(গৰাকী) উপাধিৰ জৰিয়তে মহাদেৱৰ অস্তিত্ব আৰু দেৱী’ উপাধিৰ জৰিয়তে দেৱী পাৰ্বতীৰ অস্তিত্ব স্বীকাৰ কৰে আৰু সেই অনুসৰি নাথ (পুৰুষসকলে) আৰু দেৱী (মহিলা সকলে) উপাধি গ্ৰহণ কৰি আহিছে। বৰ্তমান অসমত প্ৰচলিত অন্য উপাধিও নাথ-সম্প্ৰদায়টোৰ মানুহে গ্ৰহণ কৰা দেখা যায়। তাৰে ভিতৰত মজুমদাৰ, ৰায়, দেৱনাথ, মহাজন, বৰা, চহৰীয়া, শইকীয়া, শৰ্মা, ভূঞা, চৌধুৰী, গোস্বামী, হাজৰিকা, চক্ৰৱৰ্তী আদি প্ৰধান। সামবেদীয় নিয়ম অনুসাৰে নাথসকলে দশকৰ্ম কৰাৰ নিয়ম। সেই দশ কৰ্ম হ’লঃ পৰম্পৰাগত নিয়ম অনুসাৰে নাথ-যোগীসকলে মৃতকৰ সমাধি দিয়াৰ নিয়ম। অৱশ্যে এই নিয়ম সন্ন্যাসী যোগীৰ বাহিৰে বাকী যোগীৰ মাজত বৰ্তমান শিথিল। যোগীসকলৰ অশৌচ দহ দিনীয়া হয়। জন্ম বা মৃত্যু দুয়োটাৰে অশৌচ দহদিনীয়াকৈ পালন কৰে।
নৱনাথ
গোৰক্ষনাথ পন্থীৰ মতে নৱনাথ হৈছে একনাথ, আদিনাথ, মৎসেন্দ্ৰনাথ,উদৰনাথ, দত্তনাথ, সত্যনাথ, কুৰ্মনাথ, জলন্ধৰণাথ, সন্তোষনাথ। কোনো কোনোৰমতে এই নৱনাথ হৈছে: মৎসেন্দ্ৰনাথ, গোৰক্ষনাথ, জলন্ধৰণাথ,কানুসানাথ, ভৰ্তিহৰিনাথ, বেৰণনাথ, নাগনাথ (নাগাৰ্জুন), চপটনাথ, গহিণীনাথ। বিভিন্ন গ্ৰন্থত নৱনাথ নামৰ পাৰ্থক্য দেখা যায়। গোৰক্ষ সিদ্ধান্ত সংগ্ৰহত’ আছে-আদিনাথ, উদয়নাথ, সত্যনাথ, সন্তোষনাথ, গজকৰ্ণনাথ, অওঘোৰনাথ, মচ্ছেন্দ্ৰনাথ, চেৰংগনাথ তথা গোৰক্ষনাথ। এই নৱনাথসকল দেৱতাৰূপে পূজিত। মানস সৰোবৰৰ ওচৰত নয়নাথ বা নৱনাথৰ ডেবিব’ পূৰ্ণ তীৰ্থভূমি।
বসতি
ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো ৰাজ্য, প্ৰদেশ, সকলো জিলাতেই নাথ যোগী সম্প্ৰদায়ৰ বসবাস। পূৰ্বতে বাংলাদেশৰ সকলো জিলাতে নাথসকলৰ ব্যাপক সংখ্যাত বসতি আছিল; বৰ্তমানেও কম-বেছি পৰিমাণে আছে। পাকিস্তানতো নাথসকলৰ অৱস্থান আছে। নেপাল, ভুটান,ছিকিম আদি ৰাজ্যত নাথসকলৰ বসবাস আছে। ভাৰতৰ ভিতৰত সকলোতকৈ বেছিসংখ্যক আছে পশ্চিমবংগত। ইয়াৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক ২৪ পৰগণাত, তাৰ পাছত ক্ৰমান্বয়ে নদীয়া, মেদিনীপুৰ, কোচবিহাৰ, হাওৰা, কলকাতা, হুগলী, মুছিদাবাদ, বৰ্ধমান। পশ্চিমবংগৰ পিছত বেছিসংখ্যক নাথ বসবাস কৰে অসম, ত্ৰিপুৰা, পঞ্জাৱ ৰাজপুতনা, বিহাৰ, উৰিষ্যা, মহাৰাষ্ট্ৰ, মধ্যপ্ৰদেশ, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তামিলনাডু আদিত।
নাথ-যোগী সকলৰ উপাধি
নাথ বা দেৱনাথ পদবীৰ বাহিৰেও ৰুদ্ৰজ ব্ৰাহ্মণসকলৰ মাজত ভাৰতবৰ্ষত শতাধিক পদবী দেখা যায়। এই পদবীবিলাক মুছলমান তথা ইংৰাজৰ ৰাজত্বকালত পোৱা। বহু পদবী পেছা বা কৰ্মভিত্তিক। এই সমূহ হ'ল— চৌধুৰী, অধিকাৰী, কাকতি, উপধ্যায়, দেৱশৰ্মা, গোস্বামী, ৰায়,কাতনি, নিৰঞ্জন, শাস্ত্ৰী, পণ্ডিত, শিৱ, হাজৰিকা, ভৌমিক, সৰকাৰ, মাল্লিক, দালাল, মহন্ত, কবিৰাজ, সুী, পাণ্ডে, মহাজন, মজুমদাৰ, পুৰী, গিৰি, মিশ্ৰ, নাথশৰ্মা, ভট্টাচাৰ্য, চক্ৰৱৰ্তী, বিশ্বাস, তালুকদাৰ, শৰ্মা, হালদাৰ, ভাৰতী, সমাদাৰ, ৰায়চৌধুৰী, ঘোষাল, সৰস্বতী, সান্যাল ইত্যাদি।
শিৱ
শিৱক নাথ সম্প্ৰদায়ৰ আদি গুৰু বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ পৰাই নাথ সম্প্ৰদায়ৰ সৃষ্টি হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। শিৱক একাধাৰে যোগী আৰু গৃহস্থী ৰূপত কল্পনা কৰা হয়। যোগশাস্ত্ৰৰ লগত তেখেতৰ সম্পৰ্কৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততে তেওঁক মহাযোগী নামেৰে অভিহিত কৰা হয়। বৈদিক ধৰ্মত যজ্ঞৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হ’লেও, মহাকাব্যিক যুগত তপস্যা, যোগ আৰু কৃচ্ছ্ৰসাধনাই অধিকতৰ গুৰুত্ব পাবলৈ আৰম্ভ কৰে। যোগীবেশত শিৱৰ কল্পনাৰ আবিৰ্ভাৱ সেইবাবে অপেক্ষাকৃতভাবে পৰৱৰ্তীকালতহে ঘটিছিল।
গৃহস্থী ৰূপত তেওঁ পাৰ্বতীৰ স্বামী আৰু গণেশ আৰু কাৰ্তিক নামৰ দুই পুত্ৰৰ জনক। পাৰ্বতী বা উমা তেখেতৰ স্ত্ৰী বুলিয়েই তেওঁক উমাপতি, উমাকান্ত বা উমাধব নামেৰেও অভিহিত কৰা হয়।  শিৱৰ স্ত্ৰী পাৰ্বতী বিশ্বজননী বা মহাশক্তি। গৃহস্থী ৰূপত শিৱই নিজ পত্নীক ভালপায় আৰু শ্ৰদ্ধা কৰে। শিৱ এজন হিন্দু দেৱতা। তিনি ত্ৰিমূৰ্তিৰ (হিন্দুসকলৰ মতে তিনিটা বিশেষ প্ৰাথমিক দৈৱসত্তা) অন্যতম। ত্ৰিমূৰ্তিৰ শিৱ হৈছে ধ্বংসৰ প্ৰতীক। হিন্দুধৰ্মৰ শৈৱ শাখা সম্প্ৰদায়ৰ মতে, শিৱই হ’ল সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰ।
মৎস্যেন্দ্ৰনাথ
মৎস্যেন্দ্ৰনাথ,(পূৰ্ব দহ শতিকা) হিন্দু আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এগৰাকী সাধু আৰু যোগী আছিল। ঐতিহাসিক ভাৱে তেওঁক হঠ যোগ আৰু বহু সংখ্যক পুৰণি গ্ৰন্থৰ লেখক হিচাপেও জনা যায়। তেওঁক নাথ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা সকলৰ মাজৰে এজন বুলিও কোৱা হয়। তেওঁ বিশেষকৈ কৌল শৈৱ ধৰ্মৰ সৈতে সংযুক্ত। তেওঁক ৮৪ মহাসিদ্ধৰ মাজৰ এজন বুলি ধৰা হয় আৰু গোৰক্ষনাথৰ গুৰু বুলি জনা যায়। মীননাথক হিন্দু আৰু বৌদ্ধ উভয় ধৰ্মৰে সাধু বুলি কোৱা হয়। কোনো কোনোৱে তেওঁক অবলোকিতেশ্বৰৰ অৱতাৰ বুলি বিশ্বাস কৰে।
গোৰক্ষনাথ
গোৰক্ষনাথ বা গোৰখনাথ, এগৰাকী হিন্দু যোগী, সন্ন্যাসী আছিল। তেওঁ ভাৰতত নাথ পন্থৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। গোৰক্ষনাথক মৎস্যেন্দ্ৰনাথৰ দুগৰাকী প্ৰধান শিষ্যৰ মাজৰ এগৰাকী বুলি ধৰা হয়। তেওঁৰ অনুৰাগী সকল ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ গৰ্ভগিৰী নামৰ অঞ্চলত বসবাস কৰি আহিছে। এই সকলক যোগী বা গোৰখনাথী, দৰ্শনি বা কাণফটা, সিদ্ধযোগী বুলি জনা যায়। নগৰাকী যোগগুৰু বা নৱনাথৰ মাজৰ এগৰাকী হিচাপে গোৰক্ষনাথৰ নাম লোৱা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ