cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
এছ. জানকী
ছিষ্টলা শ্ৰীৰামমূৰ্তি জানকী (Sistla Sreeramamurthi Janaki, জন্ম-২৩ এপ্ৰিল ১৯৩৮) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ এগৰাকী অনিয়মীয়া সংগীত-নিৰ্মাতা৷ তেখেতক সন্মানসহকাৰে "জানকী আম্মা" (মাতৃ জানকী) নামেৰে নামাংকিত কৰা হয় আৰু বৰ্তমান ভাৰতৰ সুপৰিচিত কণ্ঠশিল্পীসকলৰ ভিতৰত তেখেত অগ্ৰগণ্য আৰু জনাজাত৷ এছ. জানকীয়ে এতিয়ালৈকে প্ৰায় ৪৮,০০০ টা গীত বাণীবদ্ধ কৰিছে৷ তেখেতে চলচ্চিত্ৰ, এলবাম, টিভি, ৰেডিঅ, একক সংগীত, দ্বৈত সংগীত, সমবেত সংগীতত কণ্ঠদান কৰিছে৷ তেলেগু, কানাড়া, মালায়ালম, তামিল, হিন্দী, উড়িয়া, বাংলা, মাৰাঠী, তুলু, উৰ্দু, গুজৰাটী, পাঞ্জাবী, কোংকণী, অসমীয়া, সিন্ধী, ইংৰাজী, জাপানী, আৰবী, জাৰ্মান, সিংহল ভাষাকে ধৰি মুঠ সোতৰটা ভাষাত এছ. জানকীয়ে এতিয়ালৈকে গীত গাইছে৷ তেখেতে সৰ্বাধিক গীত গাইছে কানাড়া আৰু তাৰপিছতেই মালায়ালম ভাষাত৷ ১৯৫৭ চনত মুক্তি লাভ কৰা তামিল ভাষাৰ ছবি Vidhiyin Vilayattuৰ জৰিয়তে জানকীৰ কেৰিয়াৰে পাতনি মেলে আৰু পৰৱৰ্তী ছটা দশকজুৰি তেখেতৰ সাংগীতিক যাত্ৰা অব্যাহত থাকে৷
এছ. জানকীক "দক্ষিণ ভাৰতৰ নাইটিংগেল" আখ্যা দিয়া হৈছে৷ তেখেতে এতিয়ালৈকে চাৰিবাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰে সন্মানীত হৈছে৷ আনহাতে ৩৩টা ভিন্ন ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা পাইছে৷ তেখেতলৈ সন্মানসহকাৰে এটা ডক্তৰেট ডিগ্ৰীও আগবঢ়োৱা হৈছে৷ ডক্তৰেট ডিগ্ৰীটো প্ৰদান কৰিছে মহীশূৰ বিশ্ববিদ্যালয়ে৷ তামিলনাডু চৰকাৰে তেখেতক কালাইমামানি বঁটা প্ৰদান কৰে৷ কৰ্ণাটক চৰকাৰে প্ৰদান কৰে কৰ্ণাটকা ৰাজ্যোৎসৱা বঁটা৷ ২০১৩ চনত তেখেতক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মভূষণ সন্মান প্ৰদান কৰে যদিও তেখেতে উক্ত সন্মান গ্ৰহণ কৰিবলৈ অমান্তি হয়৷ তেখেতে কয় যে-এই সন্মান তেনেই সামান্য৷ সন্মানটো তেখেতলৈ বহু পলমকৈ আহিছে৷ ইয়াৰ লগতে তেখেতে উল্লেখ কৰে যে, দক্ষিণ ভাৰতীয় শিল্পীসকলক উপযুক্ত সময়ত স্বীকৃতি দিয়া নহয়৷
ভাৰতৰ এগৰাকী বহুমুখী গায়িকা হিচাপে জনাজাত এছ. জানকীয়ে বিশিষ্ট গায়ক এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়ম আৰু সংগীতকাৰ ইল্লায়াৰাজৰ লগত ভালেমান কাম কৰিছে৷ যাৰ বিষয়ে সঘনে আলোচনা কৰা হয়৷ ১৯৬০, ১৯৭০ আৰু ১৯৮০ৰ দশকত তেখেতে পি.বি. শ্ৰীনিবাস, এছ.পি. বালসুব্ৰমণিয়াম, কে.জে.য়েছুদাস, পি. জয়চন্দ্ৰন আৰু ডা০ ৰাজকুমাৰৰ লগত ভালেমান দ্বৈতগীতত কণ্ঠ নিগৰাই দক্ষিণ ভাৰতীয় ভষাৰ গীতৰ তালিকাৰ শীৰ্ষত আৰোহণ কৰে৷ তেখেতে গীতৰ প্ৰায়বোৰ প্ৰকাৰতেই কণ্ঠদান কৰিছে৷ ২০১৬ চনৰ অক্টোবৰ মাহত জানকীয়ে চলচ্চিত্ৰ আৰু মঞ্চৰ সংগীতৰ পৰা অৱসৰ ঘোষণা কৰে৷ অৱশ্যে ছবি উদ্যোগৰ পৰা অহৰহ পাই থকা অনুৰোধক প্ৰত্যাখ্যান কৰিব নোৱাৰি তেখেতে ২০১৮ চনত "পান্নাড়ী" নামৰ তামিল ভাষাৰ ছবিখনত পুনৰ কণ্ঠদান কৰে৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু পৰিয়াল
জানকীৰ জন্ম হৈছিল ব্ৰিটিছ ভাৰতস্থিত মাদ্ৰাছ প্ৰেছিডেন্সীৰ (বৰ্তমানৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ) অন্তৰ্গত গুণ্টুৰৰ পাল্লাপাটলাত, ২৩ এপ্ৰিল তাৰিখে৷ জানকীৰ পিতৃ শ্ৰীৰামমূৰ্তি ছিষ্টলা আছিল এগৰাকী আয়ুৰ্বেদৰ চিকিৎসক আৰু শিক্ষক৷ নবছৰ বয়সত জানকীয়ে মঞ্চত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰদৰ্শন কৰে৷ তেতিয়া তেওঁলোক ছিৰকিল্লাত আছিল৷ সেই ঠাইতেই জানকীয়ে শৈশৱৰ অধিকাংশ সময় অতিবাহিত কৰিছিল৷ তেখেতে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰা নাছিল৷ সংগীতৰ প্ৰাথমিক জ্ঞান তেখেতে আয়ত্ব কৰিছিল নদস্বৰম নামৰ বাদ্যটিৰ জৰিয়তে৷
১৯৫৯ চনত জানকীয়ে ৱি.ৰামপ্ৰসাদৰ লগত যুগ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰে৷ ৰামপ্ৰসাদে জানকীক আগুৱাই যোৱাত উদ্গনি যোগাইছিল আৰু তেখেতৰ অধিকাংশ বাণীবদ্ধতেই সংগ দিছিল৷ ১৯৯৭ চনত হৃদৰোগৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ ৰামপ্ৰসাদৰ মৃত্যু হয়৷
জানকীয়ে মুঠ পাঁচটা ভাৰতীয় ভাষাত সলসলীয়াকৈ কথোপকথন কৰিব পাৰে৷ সেইকেইটা ভাষা হৈছে– তেলেগু, তামিল, কানাড়া, মালায়ালম আৰু হিন্দী৷ তেখেতে ১৫টাতকৈও অধিক ভাষাত লিখা-মেলা কৰিব পাৰে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
২৪ ডিচেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
১৫ অক্টোবৰ
আজিৰ দিনত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা হ’ল-
ঙাপি
ঙাপি (Ngapi) ব্ৰহ্মদেশৰ বৰ্মা জাতিৰ এবিধ পৰম্পৰাগত জনপ্ৰিয় খাদ্য। ঙাপি শব্দৰ অৰ্থ “হেঁচা দি থোৱা মাছ’’। কেঁচা মাছ বিভিন্ন কৌশলেৰে গেলাই ঙাপি প্ৰস্তুত কৰা হয়। ই তিনিপ্ৰকাৰৰ। সাধাৰণতে, মাছ বা মিছামাছৰ পৰা তৈয়াৰী ই এটা তিতা পেষ্ট। ঙাপি সাধাৰণতে যিকোনো ডাঙৰ মাছ, সৰু মাছ বা মিছামাছৰ পৰা কিম্বন কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়। ঙাপি শব্দটো থাই, লাওচ আৰু খেমৰ ভাষাৰ “কাপি’’ৰ পৰা উদ্ভূত। ম্যানমাৰত ঙাপিৰ ইতিহাস অতি পুৰণি, কিয়নো মহাদেশীয় দক্ষিণ-পূব এছিয়াত কিম্বন কৰা মাছৰ সামগ্ৰীৰ খাদ্য তালিকা সৰ্বাধিক।   "ঙাপি"ৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য আটাইতকৈ প্ৰাচীন বিদ্যমান প্ৰমাণটো হৈছে খৃষ্টীয় প্ৰথম শতিকাৰ মন ভাষাত লিখা শিলৰ শিলালিপি। ১১০০ চনৰ পৰা ১৪০০ চনলৈ বাৰ্মিজ শিল আৰু মাৰ্বলৰ শিলালিপিসমূহত ঙাপি নিৰ্মাতাসকলকো তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে। মনসকলে ১৪০০ চনৰ ভিতৰত ঙাপিৰ বাবে ব্যৱসায়ৰ কৌশল স্থাপন কৰিছিল। তেওঁলোকে ৰুবিৰ বিনিময়ত ঙাপি, নিমখ আৰু চাউলৰ ব্যৱসায় কৰিছিল।
প্ৰথম বিধ ঙাপি প্ৰস্তুত কৰোঁতে মাছবিলাক ভালকৈ ধুই ৰ’দত তিনিদিনমান শুকাই লয়। তাৰপিছত মিহিকৈ কুটি নিমখ সানি এটা পাত্ৰত হেঁচি হেঁচি ভৰাই পাত্ৰটোৰ মুখখন বন্ধ কৰি থোৱা হয়। ই আমাৰ থেকেৰাৰ দৰে যিমানে পুৰণি হয়, সিমানেই ভাল বুলি গণ্য কৰা হয়। পিছত ইয়াৰে অকণমান উলিয়াই গৰম পানীত গুলি চাকি লৈ ৰসখিনি আন আঞ্জাত পেলাই দি খোৱা হয় অথবা ইয়াৰ লগত জলকীয়া দি পিটিকা কৰিও খোৱা হয়।
দ্বিতীয়বিধ ঙাপিক স্থানীয় ভাষাত ঙাপাইয়ে বোলা হয়। এইবিধো সাধাৰণ ঙাপিৰ দৰেই প্ৰস্তুত কৰা হয়। মাছবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰি নিমখ সানি ডাঙৰ ডাঙৰ কলহত ভৰাই মুখ বন্ধ কৰি কেইবাদিনলৈ থৈ দিয়ে। তাৰপিছত মাছবোৰ গেলিলে এটা নলী লগোৱা পাত্ৰৰ ওপৰত বাঁহৰ খৰাহিত ঢালি দিয়ে আৰু পানী ঢালি লৰাই লৰাই ৰস সৰুৱাই থাকে। ৰসবোৰ নলীৰে গৈ আন এটা বহল পাত্ৰত জমা হয়। চহকী মানুহে এই প্ৰকাৰৰ ঙাপি ব্যৱসাৰ উদ্দেশ্যে প্ৰস্তুত কৰা দেখা যায়। এই বিধ ঙাপি টিং বা কলহত ভৰাই আন ঠাইলৈ পঠিয়ায়।
তৃতীয়বিধ ঙাপি সাধাৰণ গাঁৱলীয়া লোকে তৈয়াৰ কৰে। মাছবোৰ নিমখ সানি কলহ বা চুঙাত ভৰাই থৈ গেলাই সেই ৰসৰ লগত চাউলৰ গুড়ি মিহলি কৰি কলহত ভৰাই থয়। তাত পোক লাগি পোকৰ পৰা মাখি হৈ উৰি যোৱালৈ ই খাদ্য হিচাপে তৈয়াৰ হৈ নুঠে। সাধাৰণ মানুহে ঘৰতে এইবিধ ঙাপি প্ৰস্তুত কৰি লয়।
বাৰ্মাত ঙাপিৰ এক বৃহৎ ব্যৱসায় আছে। বাৰ্মা ৰে’ল কোম্পানীয়ে ঙাপি আমদানি-ৰপ্তানি কৰিবলৈ বিশেষ ৰে’লৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। বাৰ্মাসকলৰ বাদে দেশৰ তাই জাতিৰ লোকেও ঙাপি খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা দেখা যায়।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:খাদ্য শ্ৰেণী:ম্যানমাৰ
নৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ
ইংৰাজী শিক্ষা লাভ কৰা তেওঁ কোচ বিহাৰৰ প্ৰথম শাসক আছিল। তেওঁৰ দুজন পুত্ৰ ক্ৰমে যতীন্দ্ৰ নাৰায়ণ আৰু নৃপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ। নৃপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ কোচ বিহাৰৰ ৰজা হোৱাৰ সময়ত যতীন্দ্ৰ নাৰায়ণ চিত্ৰঞ্জন আৰু ৰূপনাৰায়ণপুৰৰ ৰজা হয়। পিছত তেওঁ জে বসু নামটো গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ বংশধৰ সলিল কুমাৰ বসু আৰু শৈবাল কুমাৰ বসুক এতিয়া কোচ বিহাৰৰ ৰাজপৰিয়ালৰ বুলি গণ্য কৰা হয়, কিয়নো তেওঁলোক কোচ ৰাজবংশৰ এতিয়ালৈকে বৰ্তি থকা একমাত্ৰ বংশধৰ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কোচ ৰাজবংশ
বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিন
বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিন (১৭০৬–১৭৯০) আছিল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপকসকলৰ এজন। তেওঁ এজন লেখক, প্ৰকাশক, ৰাজনৈতিক দাৰ্শনিক, ৰাজনীতিবিদৰ লগতে বিজ্ঞানী আৰু উদ্ভাৱকো আছিল। এজন বিজ্ঞানী হিচাপে তেওঁক বিদ্যুৎ সম্পৰ্কীয় আৱিষ্কাৰ আৰু তত্ত্বৰ বাবে জনা যায়। এজন উদ্ভাৱক হিচাপে তেওঁ অন্যান্য উদ্ভাৱনাৰ লগতে লাইটনিং ৰড, বাইফোকেল আৰু ফ্ৰেংকলিন ষ্টোভৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল। তেওঁ বহুতো নাগৰিক সংগঠন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত আছে লাইব্ৰেৰী কোম্পানী, ফিলাডেলফিয়াৰ প্ৰথম অগ্নি নিৰ্বাপক বিভাগ আৰু পেনচিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
ভোলানাথ বৰুৱা
ভোলানাথ বৰুৱা (১৮৫০,২৮ ছেপ্টেম্বৰ-৩০ মে', ১৯২৩) এগৰাকী অসমীয়া উদ্যোগী আৰু ব্যৱসায়ী আছিল। তেওঁক প্ৰায়েই 'সাউদ ভোলানাথ বৰুৱা' অথবা 'সদাগৰ ভোলানাথ বৰুৱা' হিচাপে সম্বোধন কৰা হয়। ঊনৈশ শতিকাৰ অন্তিমত আৰু কুৰি শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত এইগৰাকী ব্যক্তিয়ে ভাৰতবৰ্ষৰ একাধিক ঠাইত বাণিজ্য তথা ব্যৱসায়িক কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল আৰু ব্যৱসায়ৰ লাভাংশৰ এক শকত ধন অসম আৰু বাহিৰৰ নানান শিক্ষাপ্ৰতিষ্ঠান আৰু ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতিৰ হকে ব্যয় কৰিছিল। ভাৰতৰ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়, কাশী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দৰে শিক্ষানুষ্ঠানলৈ শকত বৰঙণি আগঢ়োৱাৰ উপৰিও যোৰহাটৰ বিখ্যাত কাৰিকৰী শিক্ষানুষ্ঠান এইচ আৰ এইচ প্ৰিন্স অৱ ৱেলচ্ ইনষ্টিটিউট অৱ ইঞ্জিনিয়াৰিং এণ্ড টেকন'লজী (পাৱেট) প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে ভোলানাথ বৰুৱাই ১৯২২ চনতেই এক লাখ টকাৰ আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াইছিল। উল্লেখযোগ্য যে, ভোলানাথ বৰুৱা চিৰকুমাৰ হৈ আছিল।
জন্ম,পৰিয়াল আৰু শিক্ষা
ভোলানাথ বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল নগাঁও জিলাৰ পুৰণিগুদামত (ইংৰাজী ১৮৫০চনৰ ২৮ ছেপ্টেম্বৰ)। তেখেতৰ পিতৃ আছিল নাওশলীয়া বৰুৱাৰ ঘৰৰ ঘনশ্যাম বৰুৱা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল ভোগদৈ বৰুৱানী। ১৫ বছৰ বয়সত অৰ্থাৎ ১৮৬৫ চনত বৰুৱাদেৱক নগাঁৱৰ জিলা স্কুলত নাম লগাই দিয়া হ'ল। তেখেতে খোজ কাঢ়িয়েই পঢ়াশালিলৈ অহা-যোৱা কৰিছিল। প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থাকোঁতেই তেখেতৰ দেউতাক ঢুকায়। দেউতাক ঢুকুৱাৰ পাছত আৰ্থিক অৱস্থা পূৰ্বতকৈ শোচনীয় হ'ল। সেয়ে শিশু ভোলানাথ নগাঁৱৰ পৰা গুৱাহাটীত থকা ভিনিহিয়েক দত্তনাৰায়ণ বৰাৰ ঘৰলৈ আহে। ইয়াতেই তেওঁ ভৱিষ্যতৰ বেপাৰৰ সতীৰ্থ আৰু ভাগিনীয়েক শ্ৰী মহীনাৰায়ণ বৰাৰ লগত বন্ধুত্ব স্থাপন হয়। গুৱাহাটীলৈ অহাৰ আগেয়ে তেওঁৰ আন এজন ভিনিহিয়েক নগাঁৱৰ ৰুদ্ৰৰাম বৰদলৈৰ লগত একপ্ৰকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হৈ আহিছিল যে বৰদলৈয়ে ভোলানাথ বৰুৱালৈ মাহে ৫ টকাকৈ পঢ়াৰ খৰচ হিচাপে পঠাব। গুৱাহাটীত বিদ্যাৰম্ভ কৰাৰ কালছোৱাতেই বৰুৱা ৰাধানাথ বৰুৱা, ৰায় বাহাদুৰ ভুৱন ৰাম দাস, লক্ষ্মীপ্ৰসাদ বৰুৱা আদি অসমীয়াৰ সান্নিধ্যলৈ আহে। এইসকল লোক বৰুৱাৰ সহপাঠী আছিল। এইদৰে দুটাবছৰ ভিনিহিয়েক দত্তনাৰায়ণ বৰাৰ ঘৰত কটোৱাৰ পাছত তেওঁৰ পৰিচয় হয় হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ লগত। দুয়োৰে মাজত ঘনিষ্ঠতা বৃদ্ধি পায় আৰু সঘনাই বৰুৱা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ঘৰলৈ অহা-যোৱা কৰিবলৈ লয়। হেম বৰুৱাৰ ঘৰত সময়ে-সময়ে গোট খোৱা নানান সজ লোকৰ সান্নিধ্য পোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে ভোলানাথ বৰুৱা এদিন আহি হেম বৰুৱাৰ ঘৰতে থাকিবলৈ লয়। অৱশ্যে হেম বৰুৱাৰ ঘৰত থাকোঁতেও ভিনিহিয়েকে যথেষ্ট সহায় কৰি আছিল। প্ৰথম শ্ৰেণীলৈ উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ সময়তেই বৰুৱা এটা টান নৰীয়াত ভোগে আৰু তেতিয়া ভাগিনীয়েক মহীনাৰায়ণ বৰাই তেওঁৰ পৰিচৰ্যা কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক কাল
হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ঘৰত থকাৰ সময়তে ভোলানাথ বৰুৱাৰ ফটিক চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ লগত পৰিচয় ঘটিল। গুৱাহাটীৰ হাবিৰাম বৰুৱাৰ ঘৈণীয়েক আছিল ভোলানাথ বৰুৱাৰ পেহীয়েক। গতিকে তেওঁলোকৰ দুই পুত্ৰ ফটিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা ভোলানাথ বৰুৱাৰ সম্বন্ধীয় ককায়েক আছিল। সেই সময়তে মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অন্নদাৰাম ফুকনে লগ লাগি বৰুৱা-ফুকন কোম্পানী নামৰ এটা চাহৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ কোম্পানীতে প্ৰথমে ভোলানাথ বৰুৱাই ৩০ টকা ৰূপ দৰমহাত ভৰ্তি হ'ল। ভোলানাথ বৰুৱাই ইতিমধ্যে বেমাৰৰ পৰা আৰোগ্য হৈ জীৱিকাৰ সন্ধানত আছিল। গতিকে এই কামটো পোৱাৰ পাছত তেওঁ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ঘৰ এৰি তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ গ'লগৈ। ভোলানাথ বৰুৱাৰ কৰ্মদক্ষতাত সন্তুষ্ট হৈ কোম্পানীয়ে বৰুৱাক এটা কাঠৰ কাৰবাৰৰ মেনেজাৰ পাতে। বৰুৱাই কামৰূপৰ ৰাণীগুদাম, কুকুৰমাৰা, বৰদুৱাৰ আদি ঠাইত ব্যৱসায় বিস্তাৰ কৰিলে। কাঠৰ ব্যৱসায়লৈ তেওঁ নিজৰ ভাগিনিয়েক মহীনাৰায়ণ বৰাকো মাতি আনিলে। ভোলানাথ বৰুৱাৰ কৰ্মমুখিতা আৰু উদ্যমিতাৰ বাবে কাঠৰ ব্যৱসায় কোম্পানীয়ে লাভাৰ্জন কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু গাৰো পাহাৰত ব্যৱসায় সুচল কৰিবলৈ সাজি উলিওৱা দলং এখন ভাঙি থকাত তেওঁলোকৰ যথেষ্ট লোকচান হ'ল আৰু সেইসময়তে কোম্পানীত অন্যতম গুৰিয়াল অন্নদাৰাম ফুকনৰ অকাল মৃত্যু হ'ল। এই দুয়োটা কাৰণে কোম্পানীৰ অৱস্থা শোচনীয় হৈ পৰিল। গতিকে কোম্পানীয়ে ভোলানাথ বৰুৱাক ৰাখিব নোৱাৰিলে। নিৰাশ নহৈ নিজৰ ভৱিষ্যত নিজেই গঢ়িম বুলি ১৮৯০ চনত ভোলানাথ বৰুৱা কলিকতালৈ ৰাওনা হয়।
কলিকতাত
ভোলানাথ বৰুৱা কলিকতালৈ আহি কলিকতীয়া কাঠৰ বেপাৰী কালীকৃষ্ট পৰামাণিকৰ লগত পৰিচিত হৈ তেওঁৰ লগত ব্যৱসায়িক সংযোগ স্থাপন কৰিলে আৰু শোভাৰাম বসাক ষ্ট্ৰীটৰ ওচৰত এটা ঘৰ সাজিলে। পৰামাণিকৰ পৰা অলপ কমিছন লৈ তেওঁ কাঠৰ ব্যৱসায়ত যোগ দিলে। শোভাৰাম ষ্ট্ৰীটত থাকোঁতেই তেওঁ শাৰীৰিক অসুস্থতাত ভোগে আৰু গুৱাহাটীৰ পৰা ভাগিনিয়েক মহীনাৰায়ণ বৰাক মাতি আনে। যাতে তেওঁক ব্যৱসায়ত সহায় কৰিব পাৰে। ব্যৱসায় ক্ৰমান্বয়ে বাঢ়ি গ'ল আৰু তেওঁলোকে পুৰণি দাফ কলেজৰ ওচৰত অফিচ খুলিলেগৈ। এই সময়তে সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই আদি বৰুৱাৰ লগত লগ হয়। ব্যৱসায়ত কিছু ধন ঘটি বৰুৱাই ১৮৯৪ চনত সিংভূম জিলাৰ এখন জংঘলত কাঠৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিলে। তাতে গুইলকোৰা বুলি ঠাই এডোখৰত তেওঁলোকে ঘৰ এটা ল'লে আৰু এই ব্যৱসায়ত যোগ দিবলৈ তেওঁৰ ভায়েক গোপীনাথ বৰুৱাও নগাঁৱৰ পৰা আহিল।
ব্যৱসায়িক প্ৰসাৰ
লাহে লাহে ভোলানাথ বৰুৱাৰ ব্যৱসায়ে বিকাশ লাভ কৰিলে। বেংগল টিম্বাৰ কোম্পানীৰ মিষ্টাৰ জুইফিন ছাহাবৰ লগত মিলাপ্ৰীতি কৰি তেওঁ বেংগল-নাগপুৰ ৰেলওৱে কোম্পানীৰ পৰা পোন্ধৰ হাজাৰ শ্লিপাৰৰ ঠিকা পালে। সেই ঠিকাৰ জৰিয়তেই বৰুৱাই এছানছোলত ঘৰ আৰু অফিচ পাতিলে আৰু এবছৰৰ ভিতৰত ত্ৰিশ হাজাৰ টকা লাভ কৰিলে। তাৰ পাছত সেই ঠাইৰ পৰা অফিচ উঠাই আনি চক্ৰধৰপুৰত পাতিলেহি আৰু তাৰ পিছৰ বছৰ প্ৰায় চল্লিছ হাজাৰ টকা লাভ কৰে। ১৮৯৮ চনত ঝাৰখুন্দাত নিজেই ঘৰ সজাই ল'লে। সেই সময়তে মধ্য ভাৰতৰ গাঙ্গপুৰ নামৰ কৰদ ৰাজ্যত প্ৰজাৰ দ্বাৰা সংঘটিত হোৱা এক বিদ্ৰোহ দমন কৰিবলৈকো ভোলানাথ বৰুৱাক সেই ৰাজ্যৰ ৰজাই নিয়োগ কৰে। বৰুৱাই বিদ্ৰোহ নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনি ৰাজ্যত শান্তি স্থাপন কৰিলে। এই কাৰ্যত তেওঁক ব্ৰিটিছ চৰকাৰে সহায় কৰিলে আৰু এই সুযোগতে বৰুৱাইও কৰ্মচাৰীৰ লগত চিনা-জনা হ'ল। কাঠৰ ব্যৱসায়ৰ বাবে ডাঙৰ-ডাঙৰ জংঘল তেওঁৰ হাতলৈ আহিল। ১৯০০ চনত বৰুৱাই ৰেওৱাৰ মহাৰাজৰ পৰা এখন ডাঙৰ জংঘল পালে। এই জংঘলত কাম কৰিবলৈ তেওঁ মহীনাৰায়ণ বৰাক মাতি আনে। সমান্তৰালভাৱে বৰুৱাই হাওৰাত ঘৰ কিনিলে আৰু তাতো অফিচ খুলিলে। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু ফটিক চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ বিশ্বনাথ বৰুৱাক সেই অফিচ চলোৱাৰ ভাৰ দিলে। ১৯০৬ চনত বৰুৱাই ময়ূৰভঞ্জৰ পৰা এখন জংঘল লয়।
ব্যৱসায়িক ক্ষতি আৰু পুনৰুত্থান
১৯০৯ চনত বৰুৱা বিদেশৰ পৰা উভতি আহে আৰু ১৯০৬ চনতে ময়ূৰভঞ্জৰ ৰজাৰ পৰা লৈ থোৱা জংঘলখনত ভালকৈ ব্যৱসায় কৰিবলৈ মন মেলে। কিন্তু এই প্ৰস্তাৱনাত গৱৰ্ণমেণ্টে বাধা আৰোপ কৰিলে। ১৯১২ চনত মহাৰাজৰ মৃত্যু হয়। মহাৰাজৰ সমস্ত সম্পত্তি গৱৰ্ণমেণ্টৰ হাতলৈ গ'ল। বৰুৱাই বহু চেষ্টা কৰি ময়ূৰভঞ্জৰ জংঘল বন্দৱস্ত কৰি ৩০ বছৰৰ বাবে নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনে আৰু ব্যৱসায়িক লোকচান পূৰাবলৈ চেষ্টা কৰে। এই সময়তে তেওঁৰ ভতিজাক আৰু তেওঁৰ ব্যৱসায়িক সংগী বিশ্বনাথ বৰুৱাৰ অকাল মৃত্যু হয়। ময়ূৰভঞ্জৰ জংঘলত কাম কৰিবলৈ মহীনাৰায়ণ বৰা আহে আৰু কলিকতাৰ অফিচত বহে তৰুণচন্দ্ৰ বৰুৱা। এওঁলোকে ধাৰ-ঋণ পৰিশোধ কৰি থাকিল। লাহে-লাহে আটাইবোৰ ধাৰ মৰিল আৰু ব্যৱসায়ে পুনৰ বিকাশ লাভ কৰিলে। ক্ৰমবৰ্ধমান কাঠৰ ব্যৱসায় চম্ভালিবলৈ ১৯১৯ চনত তেওঁ কাঠৰ কাৰবাৰক এটা লিমিটেড কোম্পানীৰ মৰ্যাদা দিলে আৰু কোম্পানীৰ এক অংশীদাৰিত্ব কৰিলে কলিকতাৰ প্ৰখ্যাত মাৰ্টিন কোম্পানীক। জীয়াই থকা কালত বৰুৱা সেই কোম্পানীৰ এজন সঞ্চালক আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯০৫ চনত বৰুৱাই ফটিকচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ গোটেই পৰিয়ালক গুৱাহাটীৰ পৰা কলিকতালৈ লৈ আহে। কাৰণ, তেওঁ বৰুৱা-ফুকন কোম্পানীত চাকৰিত সোমাওঁতেই প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হৈছিল যে-তেওঁলোকক তেওঁ কাহিনীও নাপাহৰে। ভোলানাথ বৰুৱা আজীৱন অবিবাহিত হৈ আছিল। ভতিজাক আৰু ফটিক চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ বিশ্বনাথ বৰুৱাক হিন্দু শাস্ত্ৰ মতে পোষ্য-পুত্ৰ কৰি লয়।
শিক্ষাক্ষেত্ৰত অনুদান-বৰঙণি
অকল ব্যৱসায়িক শ্ৰীবৃদ্ধিতে লাগি নাথাকি বৰুৱাই সেইসময়ৰ শিক্ষাক্ষেত্ৰখনলৈ উল্লেখনীয় বৰঙণি আগবঢ়াই গৈছিল। তাৰে কেইটামান উল্লেখযোগ্য বৰঙণি অথবা সাহায্য হৈছে-
মৃত্যুৰ প্ৰাক-মুহূৰ্তত বৰুৱাই সমস্ত সম্পত্তি "উইল" কৰি থৈ গৈছিল। সেই পত্ৰ মতে, মহীনাৰায়ণ বৰা, তৰুণচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু ককায়েকৰ নাতিনীয়েক কেশৱকান্ত বৰুৱাই জীয়াই থকালৈকে সম্পত্তিৰ আয় ভোগ কৰিব আৰু তেওঁলোকৰ অবৰ্তমানত সমস্ত সম্পত্তি অসম চৰকাৰলৈ প্ৰদান কৰা হ'ব। সেই সম্পত্তি-ধন অসম চৰকাৰে প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ উন্নতিত খটুৱাব।
উল্লেখযোগ্য যে, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী সংকলিত "অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকী"খন প্ৰকাশৰ অৰ্থে ভোলানাথ বৰুৱাই সেই অৰ্থসাহায্য প্ৰদান কৰিছিল।
স্বীকৃতি আৰু সন্মান
১৯২৪ চনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে তেওঁক Kaiser-i-Hind Gold Medal প্ৰদান কৰিছিল বিশিষ্ট অসামৰিক সেৱাৰ বাবে। অসমৰ প্ৰসিদ্ধ শিক্ষানুষ্ঠান বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয় এইগৰাকী অসমীয়ালৈ উছৰ্গা কৰি স্থাপন কৰা হৈছিল। শিক্ষানুষ্ঠানখন দ্বিতীয় মহাসমৰৰ সময়ছোৱাত ১৯৪৩ চনত স্থাপন কৰা হৈছিল।
মৃত্যু
১৯১৮ চনত বৰুৱা মূৰৰ এক ব্যাধিত ভোগে। ১৯২২ চনৰ পৰা তেওঁ শাৰীৰিক অৱস্থা অধিক দুৰ্বল হয়। অৱশেষত ১৯২৩ চনৰ ৩০ মে'ত কলিকতাৰ হাওৰাৰ বাসভৱনত এইগৰাকী কৃতী অসম-সন্তানে শেষনিশ্বাগ ত্যাগ কৰে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৭৩ বছৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী
ঈশা দেউল
ঈশা দেউল (জন্ম: ২ নৱেম্বৰ ১৯৮১) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী; তেওঁ মূলতঃ বলিউড চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে। তেওঁ ২০০২ চনৰ কই মেৰে দিল ছে পুছে চলচ্চিত্ৰখনত অভিনয় কৰি হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ঈশাই এই চলচ্চিত্ৰখনৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ সমালোচকসকলৰ প্ৰশংসা লাভ আৰু অনেক পুৰস্কাৰ অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
ঈশা দেউল ১৯৮১ চনৰ ২ নৱেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতৰ মুম্বাইত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পূৰ্ণ নাম হল ঈশা ধৰ্মেন্দ্ৰ দেউল। ঈশা নামটো উপনিষদ্‌ আৰু সংস্কৃত ভাষাৰ পৰা নিয়া হৈছে; যাৰ অৰ্থ হল "ঐশ্বৰিক দয়িত" বা স্বৰ্গীয় সুন্দৰী। তেওঁ বলিউড অভিনেতা ধৰ্মেন্দ্ৰ আৰু হেমা মালিনীৰ ডাঙৰ কন্যা। তেওঁৰ অহনা দেউল নামে এজনী সৰু ভগ্নী আছে। তেওঁ অভিনেতা চানি দেউল আৰু ববি দেউলৰ সম-ভগ্নী আৰু অভিনেতা অভয় দেউলৰ দদাই ভগ্নী।
ঈশা পঞ্জাবী আৰু তামিল ভাষাত কথা পাতিব পাৰে। তেওঁ যেতিয়া তেওঁৰ মা আৰু ভগ্নীৰ সৈতে কথা পাতে তেতিয়া তামিল ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে।
ঈশা দেউল ২০১২ চনৰ ১২ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ প্ৰেমিক ভাৰত তাখতানিৰ (এজন ব্যবসায়ী) সৈতে বিবাহৰ বাগদান সম্পন্ন কৰে আৰু ২০১২ চনৰ ২৯ জুনত বিবাহ বন্ধনত আবদ্ধ হয়।
অভিনয় জীৱন
ঈষা দেউলে ২০০২ চনত বিনয় শুক্লাৰ কই মেৰে দিল ছে পুছে নামৰ চলচ্চিত্ৰত মুখ্য নায়িকাৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰি চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে। সেই চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ সৈতে আফটাব শিৱদাসনি, সঞ্জয় কাপুৰ, জয়া বচ্ছন আৰু অনুপম খেৰেও অভিনয় কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰখন ব্যৱসায়িকভাৱে অসফল হৈছিল। এই চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনয় সম্পৰ্কে বিভিন্ন জনে বিভিন্ন ধৰণে সমালোচনা কৰিছিল। এনে বহু সমালোচনাৰ পিছতো তেওঁ ৪৮ সংখ্যক ফিল্ম ফেয়াৰ এৱাৰ্ডৰ শ্ৰেষ্ট অভিষেক অভিনেত্ৰীৰ লগতে কেইবাটাও পুৰস্কাৰ পাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
আই এম ডি টি আইন, ১৯৮৩
আই এম ডি টি আইন বা অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰী (ন্যায়াধীকৰণৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰণ) আইন, ১৯৮৩ (Illegal Migrants (Determination by Tribunal) Act, 1983) হৈছে অসমৰ অনুপ্ৰৱেশকাৰী সমস্যাৰ সৈতে জড়িত আৰু কেৱল অসমত প্ৰযোজ্য হোৱাকৈ ১৯৮৩ চনত গৃহীত কৰা এখন আইন। এই আইনখন ইতিমধ্যে বাতিল কৰা হৈছে।
সদনত গৃহীত
১৯৮৩ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত ভাৰত চৰকাৰে অসমৰ অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰী চিনাক্তকৰণৰ বাবে ন্যায়াধীকৰণ স্থাপন কৰিবলৈ এখন অৰ্ডিনেন্স পাছ কৰে। সেই বছৰৰে ১২ ডিচেম্বৰৰ দিনা আই এম ডি টি আইনখন সদনত গৃহীত হয়। এই আইনখন কেৱল অসমৰ বাবে প্ৰযোজ্য হৈছিল আৰু অসমৰ বাদে আন ৰাজ্যসমূহত অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰী বিদেশী আইন, ১৯৪৬ (Foreigners act,1946)-ৰ দ্বাৰা চিনাক্ত কৰা হৈছিল। উল্লেখযোগ্য যে ১৯৮০ চনত অসমত লোকসভা নিৰ্বাচন বৰ্জন হোৱা হেতুকে সেই সময়ত অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ কোনো সাংসদ সদনত অনুপস্থিত নথকা সময়তে এই আইনখন গৃহীত কৰা হৈছিল।
মূল বিষয়বস্তু
এই আইনখনৰ মতে ১৯৭১ চনৰ ২৫ মাৰ্চৰ পিছত অহাসকল আৰু বৈধ নথিপত্ৰ অবিহনে ভাৰতত অহা লোকসকলক অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰী হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।
এই আইন অনুসৰি এজন ব্যক্তিয়ে তেওঁৰ পৰা ৩ কিলোমিটাৰ ব্যাসাৰ্ধৰ ভিতৰত থকা কোনো এজন ব্যক্তিক অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰী বুলি সন্দেহ কৰিলে ২৫ টকা জমা দি আই এম ডি টি ন্যায়াধীকৰণত অভিযোগ দাখিল কৰিব পাৰে। পিছলৈ এই ৩ কিলোমিটাৰ ব্যাসাৰ্ধ সলনি কৰি অভিযোগকাৰীজন যিখন থানাৰ অন্তৰ্গত সেইখন থানাৰেই পৰিসীমাৰ ভিতৰৰ আন এজন ব্যক্তিৰ ওপৰত অভিযোগ কৰিব পৰা নিয়ম প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল লগতে জমা দিব লগা টকা ২৫ টকাৰ পৰা ১০ টকালৈ হ্ৰাস কৰা হৈছিল।
কিন্তু এই আইনখনৰ লেখত লবলগীয়া বৈশিষ্ট্য আছিল যে কোনো এজন ব্যক্তি অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰী বুলি অভিযোগ দিলে অভিযুক্তজন অবৈধ হয় নে নহয় সেইয়া প্ৰমাণ কৰাৰ দায়িত্ব আছিল অভিযোগকাৰীৰ আৰু আৰক্ষীৰহে, অভিযুক্ত ব্যক্তিজনৰ নহয়। কিন্তু বিদেশী আইন অনুসৰি অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰী নহয় বুলি প্ৰমাণ কৰাৰ দায়িত্ব আছিল অভিযুক্তজনৰ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব আইন শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আইন
১৪ অক্টোবৰ
আজিৰ দিনত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা হ’ল-
ধন সিং গুৰ্জাৰ
্ ধন সিং গুৰ্জাৰ (Dhan Singh Gurjar) যাক ধুন্না সিং বুলিও জনা যায়, তেওঁ মীৰাটৰ ভাৰতীয় কোতৱাল (আৰক্ষী প্ৰধান) আছিল। তেওঁ ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু মীৰাটত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰাৰম্ভিক পদক্ষেপৰ নেতৃত্ব দিছিল। তেওঁক ১৮৫৭ চনৰ বিপ্লৱৰ প্ৰৱৰ্তক হিচাপে জনা যায়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ধন সিঙৰ জন্ম হয় মীৰাট জিলাৰ পঞ্চলী বা পাঞ্চালী গাঁৱত। মীৰাটৰ গুৰ্জাৰসকল পৰম্পৰাগতভাৱে এক শক্তিশালী সম্প্ৰদায় আছিল, যি অঞ্চলটোৰ ভূমি আৰু গৰুৰ ব্যৱসায় নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল। অৱশ্যে, কোম্পানীৰ শাসনকালত, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ গৰু চৰাবলৈ নিৰ্ভৰ কৰা বেছিভাগ ভূমি আন গোটলৈ নিলাম কৰা হৈছিল। ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলে গুৰ্জাৰসকলক অপৰাধী জনজাতি আইনৰ অধীনত অভ্যাসগত অপৰাধী বুলি অভিহিত কৰিছিল।
১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহত ভূমিকা
১৮৫৭ চনৰ ১০ মে তাৰিখে মীৰাটত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনৰ বিৰুদ্ধে এক বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হয়। চহৰখনৰ কোতৱাল হিচাপে, ধন সিঙৰ কাম আছিল চহৰখন সুৰক্ষিত কৰা। কিন্তু সেইদিনা তেওঁৰ বহুতো বিষয়াই বিদ্ৰোহত যোগদান কৰিবলৈ বা বিদ্ৰোহীসকলৰ ক্ৰোধৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ তেওঁৰ বাহিনী ত্যাগ কৰিছিল। চহৰখন বৃহৎ পৰিমাণৰ বিদ্ৰোহী কাৰ্যকলাপ, লুণ্ঠন আৰু হত্যা আদিৰ সাক্ষী হ'ব লগা হৈছিল। যেতিয়া তেওঁৰ দুজন চকীদাৰে ঘোঁৰা চুৰি কৰাৰ বাবে দুজন গুৰ্জাৰ লোকক আটক কৰিছিল, বিদ্ৰোহীসকলৰ দ্বাৰা প্ৰতিশোধৰ স্বীকাৰ হোৱাৰ ভয়ত তেওঁ তেওঁলোকক গ্ৰেপ্তাৰ নকৰিবলৈ কৈছিল। প্ৰায় মাজনিশা, তেওঁক এজন বঙালী লোকৰ ঘৰলৈ আহিবলৈ জনোৱা হৈছিল, যাৰ ওপৰত সশস্ত্ৰ গুৰ্জাৰৰ এটা বিশাল দলে লুণ্ঠন চলাইছিল। ধন সিঙৰ চকীদাৰসকলে ইয়াৰে দুজন লুণ্ঠনকাৰীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল, কিন্তু সিঙে তেওঁলোকক গুৰ্জাৰসকলৰ বিৰুদ্ধে বল প্ৰয়োগ কৰাত বাধা দিছিল। তাৰ পিছত দলটো আঁতৰি যাবলৈ সন্মত হোৱাৰ পিছত তেওঁ আটক হোৱা লোক দুজনক মুকলি কৰি দিয়ে,
ধন সিং আৰু আন কেইবাজনো আৰক্ষীয়ে পিছত আৰক্ষী বাহিনী (কোতৱালী) ত্যাগ কৰিছিল। তেওঁ নেতৃত্বত আন্দোলনৰ অংশ হোৱা মীৰাট জিলাৰ হাজাৰ হাজাৰ গাওঁবাসী চহৰৰ কাৰাগাৰালৈকে আগবাঢ়িছিল। চৰকাৰী তথ্য অনুসৰি, বিদ্ৰোহীসকলে ৮৩৯জন বন্দীক কাৰাগাৰৰ পৰা মুকলি কৰি দিছিল। এই বন্দীসকল দিল্লীৰ অৱৰোধত অংশগ্ৰহণ কৰা বিদ্ৰোহীসকলৰ ভিতৰত আছিল।
ইছমাইল হোছেইন
ইছমাইল হোছেইন (জন্ম: ২২ ফেব্ৰুৱাৰী,১৯৬৫) বৰপেটা জিলাৰ কয়াকুছি গাঁৱৰ এক কৃষক পৰিয়ালত হৈছিল। তেখেত আধুনিক অসমীয়া ভাষাৰ একেৰাহে কবি, সমালোচক আৰু গৱেষক। এখেত শংকৰী কলা কৃষ্টিৰ সাধক। অসমৰ চৰ-চাপৰিবাসীৰ ওপৰত গৱেষণা কৰা এওঁ দ্বিতীয়জন ইছমাইল হোছেইন কাৰণে, তেখেতক কনিষ্ঠ বুলিও জনা যায়।
শিক্ষা
কয়াকুছিৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰি হেলাপাকড়ি হাই মাদ্ৰাছাৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত মেট্ৰিক উত্তীৰ্ণ হৈছিল। পিছত "অণুবিদ্যুৎ আৰু দুৰ-সংযোগ অভিযান্ত্ৰিক" বিষয়ত অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লৈছিল। কিছুদিন অসম অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠানত প্ৰবক্তা হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু বৰ্তমানে যোৰহাটৰ প্ৰিন্স অৱ ৱেলেছ অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠানত প্ৰবক্তা হিচাপে কৰ্মৰত।
কৰ্মৰাজি
তেখেতৰ প্ৰকাশিত উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ সমূহ হল;
২. হিন্দু মুছলমান প্ৰশ্ন : সমন্বয় আৰু সংঘাত
৩. সাম্প্ৰদায়িকতা বিৰোধী কবিতা
৪. অসমীয়া জাতীয় জীবন আৰু অভিভাসী মুছলমান
৫. সংহতিৰ সন্ধানত
৬. চাপৰিৰ সূৰ্য
৭. চৰ চাপৰিৰ সমাজ সমীক্ষা
৯. অসমত মৌলনা ভাসানী
১০. চৰ চাপৰিৰ লোক সাহিত্য
১১. ফাটবিহুৰ ইতিহাস আৰু ঐতিহ্যৃ
১৫. শঙ্কৰদেৱ বিশ্ব শ্ৰেষ্ঠ নহব কিয়
১৬. আজান পীৰ আৰু জিকিৰ
১৭. শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ আৰু চান্দসাই
১৮. শঙ্কৰী ঐতিহ্যৰ বিচাৰ
১৯. ইছলামৰ দৃষ্টিত শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ
২১. বাৰেচহৰীয়া ভাওনা আৰু গজেন বৰুৱা
২২. শৰণীয়া কছাৰী সমাজ
২৪. শঙ্কৰদেৱ বিভ্ৰাটৰ প্ৰত্যুত্তৰ
২৫. বিজ্ঞাপন (কবিতা পুথি )
তেখেতৰ দ্বাৰা ৰচিত " শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ ইছলাম ধৰ্মী শিষ্য চান্দসাই" ৰ অনুপ্ৰেননাত আৰু তেখেত পৃষ্ঠপোষকাত "চান্দসাই ভাওনা দল" কেৱল মুছলমান সদস্যৰে গঠিত হৈছিল। এতিয়ালৈ তেখেতে ১০০ খন অসমীয়া গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে।
শ
যুক্তবৰ্ণ (শ যোগ)
শ + চ = শ্চ = নিশ্চয় শ + ন = শ্ন = প্ৰশ্ন শ + ৱ = শ্ব = অশ্ব শ + ম = শ্ম = শ্মশান শ + য = শ্য = বৈশ্য শ + ৰ = শ্ৰ = শ্ৰৱণ শ + ৰ + উ = শ্ৰু = শ্ৰুতলিপি শ + ল = শ্ল = শ্লোক
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
চাম নৃত্য
চাম নৃত্য (Cham dance) তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু বৌদ্ধ উৎসৱৰ লগত জড়িত পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। তিব্বতীয় কিছুমান সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত জীৱন্ত মুখাযুক্ত আৰু পোছাক পৰিহিত চাম নৃত্য চীন, ভাৰত আৰু ভূটানত প্ৰচলিত। নৃত্যৰ সৈতে পৰম্পৰাগত তিব্বতীয় বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি সন্ন্যাসীসকলে লোক সংগীত গায়। নৃত্যবোৰে প্ৰায়ে প্ৰেৰিত কৰুণা বা সহানুভূতি সম্পৰ্কীয় নৈতিক নিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰে আৰু ইয়াক অনুভৱ কৰা সকলোৰে বাবে যোগ্যতা আনিবলৈ অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
চাম নৃত্যক ধ্যানৰ এক প্ৰকাৰ আৰু দেৱতাসকলৰ উদ্দেশ্য উছৰ্গিত এটা নৈবেদ্য বুলি গণ্য কৰা হয়। চাম নৃত্যৰ নেতা সাধাৰণতে এজন সংগীতজ্ঞ। তেওঁ কিছুমান বাদ্যযন্ত্ৰ যেনে তাল ব্যৱহাৰ কৰি গীত জুৰে। ব্যতিক্ৰম হিচাপে দ্ৰামিন চামত তাল ৰাখিবলৈ দ্ৰামিন ব্যৱহাৰ কৰি ৰখা হয়।
উৎপত্তি
যদিও চাম নৃত্যৰ উৎস কি কোৱা সম্ভৱ নহয় কিন্তু তন্ত্ৰবিদ্যাৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক আছে। হিমালয়ৰ পাদদেশত ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছিল। বহুতৰ মতে অষ্টম শতিকাৰ শেষত ৰজা ত্ৰিচং দেস্তানক এটা আশ্ৰম নিৰ্মাণৰ পৰা প্ৰতিহত কৰা হৈছিল আৰু গুৰু পদ্মসম্ভৱক অশুভ শক্তি আঁতৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল যাতে আশ্ৰমখন নিৰ্মাণ কৰিব পাৰি। গুৰু পদ্মসম্ভৱে অশুভ শক্তি আঁতৰ কৰিবলৈ চাম নৃত্য কৰে আৰু সেইঠাইত এই নৃত্যৰ উৎপত্তি হয়।
মুখা আৰু সাজ-পাৰ
চাম নৃত্যত মুখা আৰু উজ্জ্বল পোছাক পিন্ধা হয়। মুখাবোৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিভিন্ন সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে কাঠ, পিতল, ব্ৰঞ্জ আৰু কপাহী কাপোৰৰ মুখা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মুখাবোৰ উজ্জ্বল ৰঙেৰে ৰং কৰা হয়।
চাম নৃত্যৰ বিশেষ পোছাক সাধাৰণতে দৈনন্দিন কাপোৰৰ ওপৰত পিন্ধা হয়। পোছাকবোৰ উজ্জ্বল ৰঙৰ আৰু ইয়াৰ হাত বহল থাকে। ইয়াত এম্ব্ৰইডাৰী, কাঠ, ধাতু আৰু আনকি প্লাষ্টিক আৰু বিভিন্ন অলংকাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিষয়বস্তু
চাম নৃত্যত প্ৰায়ে নৱম শতিকাৰ নাইংমাপা গুৰু পদ্মসম্ভৱ আৰু অন্যান্য সাধুসকলৰ জীৱনৰ ঘটনাবোৰ প্ৰদৰ্শিত কৰে। দুই প্ৰধান বিতৰ্ক বা বাদ-সংবাদ মহেয়ান আৰু কমলশিলাৰ মাজত লাছা পৰিষদৰ মহান তৰ্ক কিংহাইৰ কুমবুম মঠত বছৰি এবাৰ অনুষ্ঠিত এক নিৰ্দিষ্ট চাম নৃত্যত বৰ্ণনা আৰু প্ৰদৰ্শিত কৰা হয়। খ্ৰীষ্টীয় ৮৪১ চনত নিষ্ঠুৰ তিব্বতী ৰজা লাংদাৰ্মাৰ হত্যাৰ স্মৃতিৰ বাবে তিব্বতীয় নতুন বছৰ লোচাৰৰ প্ৰাকঁকালত এই নৃত্য কৰা হয়। এইটো এটা নৃত্য অশুভৰ ওপৰত শুভৰ বিজয়ৰ প্ৰতীক।
ব্লেক হেট বা ক'লা টুপী পৰিহিত নৃত্য এবিধ বজ্ৰকীলয়া নৃত্য আৰু চিত্ৰকলাত আটাইতকৈ সঘনাই প্ৰদৰ্শিত কৰা নৃত্য।
ভূটান
ভূটানত প্ৰতিখন জিলাৰ চেচু নামৰ এক বাৰ্ষিক ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত চাম নৃত্য কৰা হয়। এই নৃত্য সন্ন্যাসী, মঠবাসী আৰু গাওঁবাসীৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। ৰাজকীয় প্ৰদৰ্শন কলা একাডেমীয়ে চাম নৃত্য প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ কাৰ্যসূচী পৰিচালনা কৰা হয়।
তিব্বত
এই নৃত্য সাধাৰণতে তিব্বতৰ মানলাম প্ৰাৰ্থনা উৎসৱৰ সময়ত বহুদৰ্শকৰ সন্মুখত অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
ভাৰত
ভাৰতৰ ছিক্কিম, ধৰ্মশালা আৰু লাডাখৰ বিভিন্ন সাংস্কৃতিক আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত চাম নৃত্য কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নৃত্য শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য শ্ৰেণী:ভূটান
হীৰা (গ্ৰীক দেৱী)
হীৰা বা হেৰা (Hera) হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ এক দেৱী আৰু তেওঁ নাৰী, বিবাহ, পৰিয়াল আৰু সন্তান জন্মৰ অধিষ্ঠাত্ৰী। তেওঁ দ্বাদশ অলিম্পিয়ানৰ অন্যতম আৰু জ্যুচৰ ভগ্নী তথা সহধৰ্মিণী। হীৰা টাইটান ক্ৰ'নচ আৰু ৰিয়াৰ জীয়ৰী আৰু তেওঁ দেৱতাসকলৰ ৰাণী হিচাপে অলিম্পাচ পৰ্বতত শাসন চলায়। হীৰাক বিবাহিতা তিৰোতাৰ পোষক আৰু ৰক্ষাকৰ্তা হিচাপে গণ্য কৰা হয় যি বিবাহ আৰু বিবাহৰ যোগেদি হোৱা মিলনত আশীৰ্বাদ বৰ্ষণ কৰে। জ্যুচৰ অগণন প্ৰেমাস্পদ আৰু অবৈধ সন্তানসমূহ, আৰু হীৰাক চেৰাই যোৱা মৰণশীল মানৱসকলৰ প্ৰতি ইৰ্ষা আৰু প্ৰতিশোধপৰায়ণতা হীৰাৰ অনন্য চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্যসমূহৰ এটা।
হীৰাক সততে তেওঁ পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা জন্তুসমূহ যেনে গাইগৰু, সিংহ আৰু ময়ূৰৰ সৈতে দেখা যায়। তেওঁক তেজস্বী আৰু সুসজ্জিত ৰূপত, প্ৰায়ে সিংহাসনত উপৱিষ্ট আৰু দীঘলীয়া মুকুট পৰিধাণ কৰা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয়। তেওঁ হাতত সততে এটা ডালিম ধাৰণ কৰে যি উৰ্বৰা তেজ আৰু মৃত্যুক সূচায়।
হীৰাৰ ৰোমান সমকক্ষ হৈছে জুন'।
মাতৃপ্ৰধানতা সম্পৰ্কত গুৰুত্ব
অধ্যাপক জ'হান জেকব বেক'ফেনৰ মতে এনে হ'ব পাৰে যে গ্ৰীক ধৰ্মত গভীৰভাৱে সোমাই পৰা হীৰা মূলতঃ অতীজতে গ্ৰীচত বাস কৰা মাতৃপ্ৰধান লোকসকলৰহে দেৱী। ইয়ালৈ লক্ষ্য ৰাখিলে, বিবাহৰ দেৱী হিচাপে তেওঁৰ কাৰ্যকলাপে নিজৰ ওপৰতেই পিতৃপ্ৰধান আধিপত্যৰ বান্ধোনডাল প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে য'ত জ্যুচৰ কাৰ্যৰ বিৰোধিতাক হীৰাৰ ইৰ্ষাপৰায়ণতা আখ্যা দিয়া হৈছে।
অৱশ্যে এখন প্ৰাচীন মাতৃপ্ৰধান সমাজৰ ধাৰণাটো বিতৰ্কিত হৈ ৰয়। আধুনিক কালৰ পণ্ডিতসকলে যথোপযুক্ত সমলৰ অভাৱত এই ধাৰণাটো নস্যাৎ কৰে।
জ্যুচৰ সৈতে বিবাহ
হীৰাক তেওঁৰ ইৰ্ষাপৰায়ণতাৰ কাৰণে জনা যায়। নিৰ্ভয় বুলি গণ্য কৰা জ্যুচেও আনকি হীৰাৰ প্ৰকোপলৈ ভয় কৰে। যেতিয়া জ্যুচ হীৰাৰ প্ৰেমত পৰে হীৰাই তেওঁৰ বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰে। তেতিয়া জ্যুচে চল কৰি এক ধুমুহা-ঢেৰেকনীৰ সৃষ্টি কৰে আৰু নিজে এটি কুলিৰ ৰূপ লৈ হীৰাৰ খিৰিকিৰ বাহিৰত বিপদগ্ৰস্ত হোৱাৰ অভিনয় কৰে। হীৰাই দয়াপৰৱশ হৈ কুলিটোক নিজৰ বুকুৰ মাজত উম দিয়ে। তেতিয়া জ্যুচে নিজৰ ৰূপ লৈ হীৰাক বলপূৰ্বক ৰমণ কৰে। ইয়াৰ পিছত হীৰা লজ্জানত হৈ জ্যুচৰ বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁলোকৰ বিয়াত সমস্ত প্ৰকৃতি জাতিষ্কাৰ হৈ উঠে আৰু বহুতো উপহাৰ প্ৰদান কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
অনিতা নায়াৰ
অনিতা নায়াৰ (Anita Nair, জন্ম: ২৬ জানুৱাৰী, ১৯৬৬) হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় ইংৰাজী ভাষাৰ ঔপন্যাসিক।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কেৰালাৰ পালাক্কৰ জিলাৰ চোৰাণপুৰত নায়াৰৰ জন্ম হয়। কেৰালালৈ ঘূৰি অহাৰ আগতে নায়াৰে চেন্নাইত পঢ়া-শুনা কৰিছিল আৰু চেন্নাইৰপৰাই তেওঁ ইংৰাজী ভাষা আৰু সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। স্বামী সুৰেশ পৰম্বাথ আৰু পুত্ৰৰে সৈতে অনিতা বেংগালুৰুত বাস কৰে।
কেৰিয়াৰ
নায়াৰে বেংগালুৰুৰ এটা বিজ্ঞাপন সংস্থাত সৃষ্টিশীল পৰিচালক হিচাপে কাম কৰি থাকোঁতে তেওঁৰ প্ৰথম কিতাপখন লিখিছিল, এইখন 'সত্যৰ অৱ দ্য চাবৱে' নামৰ এটি চুটি গল্পৰ সংকলন আছিল। কিতাপখন তেওঁ হৰ-আনন্দ প্ৰেছক বিক্ৰী কৰে। 'দ্য ভাৰ্জিনিয়া চেণ্টাৰ ফ'ৰ দি ক্ৰিয়েটিভ আৰ্টচ্‌'ৰপৰা এই কিতাপখনৰ বাবে তেওঁ এটা বৃত্তি লাভ কৰিছিল।
নায়াৰৰ দ্বিতীয় কিতাপখন পেঙ্গুইন ইণ্ডিয়াই প্ৰকাশ কৰিছে, আৰু এই কিতাপখন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ 'পিকাড'ই প্ৰকাশ কৰা এজন ভাৰতীয় লেখকৰ প্ৰথমখন কিতাপ। নায়াৰ কল্পকাহিনী আৰু কবিতাৰ এজন সৰ্বাধিক কিতাপ বিক্ৰী হোৱা লেখক। তেওঁৰ উপন্যাস 'দ্য বেটাৰ মেন' আৰু 'লেডিজ কুপ' ২১টা ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে। নায়াৰৰ প্ৰাৰম্ভিক বাণিজ্যিক কামবোৰৰ ভিতৰত তেওঁ ১৯৯০ চনত, বছৰৰ শেষৰ ফালে বেংগালুৰুৰ মাহেকীয়া আলোচনী (বৰ্তমান "জিৰ' এইট জিৰ'" আলোচনী বুলি কোৱা হয়) বাবে লিখা লেখাবোৰ আছিল, যি এক্সপ্লেচিটিৰ দ্বাৰা 'দি ইকোনমিকেল এপিচুৰীয়ান' শীৰ্ষক এটা স্তম্ভত প্ৰকাশ পাইছিল।
ইয়াৰ পিছত নায়াৰৰ উপন্যাস 'দ্য বেটাৰ মেন' (২০২০) প্ৰকাশ পায়। উপন্যাসখন একেসময়তে ইউৰোপ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰতো প্ৰকাশ হৈছিল। ২০০২ চনত, 'মালাবাৰ মাইণ্ড' কবিতা সংকলন আৰু ২০০৩ চনত কেৰালা বিষয়ক সম্পাদিত লিখা 'হোৱেৰ দ্য ৰেইন ইজ বৰ্ণ' প্ৰকাশ পায়। ২০০১ চনত লিখা অনিতা নায়াৰৰ দ্বিতীয়খন উপন্যাস 'লেডিজ কুপে' আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰা তুৰ্কীলৈ আৰু পোলেণ্ডৰ পৰা পৰ্তুগাললৈ; ভাৰতৰ বাহিৰৰ পোন্ধৰখন দেশৰ সমালোচক আৰু পঢ়ুৱৈৰ ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।
'লেডিজ কুপ' ২০০২ বৰ্ষৰ ভাৰতৰ পাঁচখন শ্ৰেষ্ঠ কিতাপৰ এখন ৰূপে পৰিগণিত হয়। কিতাপখন বিশ্বৰ পঁচিশটাতকৈও অধিক ভাষালৈ অনূদিত হৈছে। ইয়াত পুৰুষৰ আধিপত্য থকা সমাজ এখনত মহিলাৰ স্থিতিৰ বিষয়ে, যথেষ্ট অন্তৰ্দৃষ্টি, একনিষ্ঠ আৰু হাস্যৰসেৰে বৰ্ণিত হৈছে।
কেৰালা বিষয়ে লিখা নায়াৰৰ লিখাবোৰ আৰু তেওঁৰ কবিতা 'দ্য পয়েট্ৰি ইণ্ডিয়া কালেকচন' আৰু ব্ৰিটিছ পৰিষদৰ কবিতাৰ কৰ্মশালা এন্থোল'জিত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। 'ডান্স অব দ্য পিক'ক'ৰ দৰে আগশাৰীৰ কবিতা এন্থোল'জিত তেওঁৰ কবিতা ১৫১জন ভাৰতীয় ইংৰাজী কবিৰ সৈতে প্ৰকাশ পাইছে।
নায়াৰে লিখা আন কেইখনমান কিতাপ হ'ল; 'মিষ্ট্ৰেছ' (২০০৩), 'এডভান্সাৰছ অফ্ ননু, দ্য স্কেটিং স্কুইৰেল' (২০০৬), 'লিভিং নেক্সট ড'ৰ টু এলিজ' (২০০৭) আৰু 'মেজিকেল ইণ্ডিয়ান মিথচ্‌' (২০০৮)। নায়াৰৰ কামবোৰত বহুতো ভ্ৰমণ কাহিনীও অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে। নাইন ফেচেছ অব্ বিয়িং নামৰ নাটকখনৰ জৰিয়তে সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা লেখক অনিতা নায়াৰ এগৰাকী নাট্যকাৰ ৰূপেও পৰিচিত হৈছে। নায়াৰৰ 'মিষ্ট্ৰেছ' কিতাপখনৰপৰা ইয়াৰ কাহিনীটো লোৱা হৈছে। তেওঁৰ কিতাপ 'কাট লাইক ৱণ্ড' ২০১২ চনত আৰু 'চেইন অব কাষ্টডি' ২০১৫ চনত প্ৰকাশ পায়। নায়াৰৰ অন্যান্য কামবোৰৰ ভিতৰত আছে লাইলাক হাউচ (২০১২) আৰু এলফাবেট চুপ ফ'ৰ লাভাৰচ্‌ (২০১৬)।
তেওঁৰ ষষ্ঠখন উপন্যাস 'ইদ্ৰিছ: কীপাৰ অৱ দ্য লাইট' এজন চোমালিয়ান ব্যৱসায়ীৰ বিষয়ে এখন ঐতিহাসিক আৰু ভৌগোলিক উপন্যাস, যি ১৬৫৯ খ্ৰীষ্টাব্দত মালৱাৰ ভ্ৰমণ কৰিছিল।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
ভৰি বান্ধি ৰখা
ভৰি বান্ধি ৰখা বা ভৰি বান্ধি দিয়া (Foot Binding) চীনৰ প্ৰথা আছিল। এই প্ৰথাত সৰু ছোৱালীৰ ভৰিৰ আকৃতি আৰু আকাৰ সলনি কৰিবলৈ টানকৈ বান্ধি থোৱা হৈছিল। পৰিৱৰ্তিত পদযুগলক পদ্ম পদ বুলি জনা গৈছিল আৰু এই ভৰিৰ বাবে নিৰ্মিত জোতাক পদ্ম জোতা বুলি জনা গৈছিল। সাম্ৰাজ্যবাদী চীনৰ শেষৰ ফালে বান্ধি থোৱা ভৰিক মৰ্যাদাৰ প্ৰতীক আৰু নাৰীসুলভ সৌন্দৰ্য্যৰ চিন বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। কিন্তু ভৰি বান্ধি ৰখাটো আছিল এক যন্ত্ৰণাদায়ক প্ৰথা যিয়ে মহিলাৰ গতিশীলতা সীমিত কৰি ৰাখিছিল আৰু আজীৱন অক্ষমতাৰ পিনে লৈ গৈছিল।
সময়ৰ লগে লগে অঞ্চল আৰু সামাজিক শ্ৰেণী অনুসৰি ভৰি বান্ধি ৰখাৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ আৰু প্ৰথা ভিন্ন হৈছিল। এই প্ৰথা হয়তো দশম শতিকাৰ চীনৰ পাঁচ বংশ আৰু দহ ৰাজ্যৰ সময়ছোৱাত দৰবাৰী নৃত্যশিল্পীসকলৰ মাজত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ক্ৰমান্বয়ে ছং বংশৰ সময়ত অভিজাত শ্ৰেণীৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। অৱশেষত কিং বংশ (১৬৩৬–১৯১২)ৰ দ্বাৰা ভৰিৰ বান্ধোন নিম্ন সামাজিক শ্ৰেণীলৈ বিয়পি পৰে। মাঞ্চু সম্ৰাটসকলে ১৭ শতিকাত এই প্ৰথা নিষিদ্ধ কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল যদিও বিফল হৈছিল। কিছুমান অঞ্চলত ভৰিৰ বান্ধোনৰ ফলত বিবাহৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পাইছিল। অনুমান কৰা হৈছে যে, ১৯ শতিকাৰ ভিতৰত ৪০–৫০% চীনা মহিলাৰ ভৰি বান্ধি থৈছিল, যিটো উচ্চ শ্ৰেণীৰ হান চীনা মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰায় ১০০% লৈ বৃদ্ধি পায়।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী আৰু চীন সংস্কাৰকসকলে এই প্ৰথাক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল। ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিত, ভৰিৰ বান্ধোন বিৰোধী অভিযানৰ প্ৰচেষ্টাৰ পিছত এই প্ৰথা স্তিমিত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে। অৱশ্যে উচ্চ শ্ৰেণী আৰু চহৰীয়া মহিলাসকলে দৰিদ্ৰ গ্ৰাম্য মহিলাসকলতকৈ সোনকালে ভৰি বান্ধি ৰখা প্ৰথা ত্যাগ কৰিছিল। ২০০৭ চনলৈকে ভৰি বান্ধি থোৱা বৃদ্ধ চীনা মহিলাৰ সৰু সমষ্টি এটা জীয়াই আছিল।
উৎপত্তি
ছং বংশৰ সময়ত ভৰি বান্ধি ৰখা প্ৰথা প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ আগতেই ইয়াৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে কেইবাটাও কাহিনী আছে। ইয়াৰে এটা দক্ষিণৰ কি সম্ৰাট জিয়াও বাওজুয়ানৰ প্ৰিয় পত্নী পান ইউনুৰ লগত জড়িত। কাহিনীটোত সূক্ষ্ম ভৰিৰ বাবে বিখ্যাত পান ইউনুৱে সোণালী পদুমৰ ডিজাইনেৰে সজাই তোলা মজিয়াত খালী ভৰিৰে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল, তাৰ পিছত সম্ৰাটে প্ৰশংসা প্ৰকাশ কৰি কৈছিল যে "তাইৰ প্ৰতিটো খোজতে পদুমৰ বসন্ত!", পদ্মাৱতীৰ বৌদ্ধ কিংবদন্তিৰ উল্লেখ মতে এনে ভৰিৰ তলত পদ্মৰ জন্ম হয়। এই কাহিনীৰ পৰাই হয়তো বান্ধি থোৱা ভৰিৰ বৰ্ণনাৰ আধাৰত "সোণৰ পদুম" বা "ভৰি পদ্ম" শব্দৰ জন্ম হৈছিল; কিন্তু কনচৰ্ট পেনে কেতিয়াও ভৰি বান্ধিছিল বুলি কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাই। right|thumb|১৯০২ চনত ভৰি বান্ধি নথকা মহিলা (বাওঁফালে) আৰু ভৰি বান্ধি থকা মহিলাৰ মাজত তুলনা। সাধাৰণ মতামত অনুসৰি এই প্ৰথাৰ উৎপত্তি দশম শতিকাৰ দক্ষিণ টাঙৰ সম্ৰাট লি ইউৰ সময়ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে, যি ঘটিছিল ছং বংশৰ ঠিক আগতে। লি ইউৱে বহুমূলীয়া শিল আৰু মুকুতাৰে সজোৱা ১.৮ মিটাৰ ওখ (৬ ফুট) সোণালী পদুম এটা সৃষ্টি কৰিছিল আৰু তেওঁৰ উপপত্নী ইয়াও নিয়াঙক বগা ৰেচমত ভৰি দুখন বান্ধি অৰ্ধচন্দ্ৰৰ আকৃতিত বান্ধি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ কৈছিল। ইয়াও নিয়াঙৰ নৃত্য ইমানেই ৰূপৱতী আছিল যে আনসকলেও তেওঁক অনুকৰণ কৰিব বিচাৰিছিল। তাৰ পিছত ভৰি বান্ধি ৰখাৰ প্ৰয়াস আন উচ্চ শ্ৰেণীৰ মহিলাসকলেও কৰিছিল আৰু এই প্ৰথা বিয়পি পৰিছিল।
তাৰতম্য আৰু প্ৰাদুৰ্ভাৱ
ভৰি বান্ধি ৰখা বিভিন্ন ৰূপত কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ বিভিন্ন অঞ্চলত ভিন্ন আছিল। ছিচুয়ানত অৱশ্যে ইয়াৰ ৰূপৰ গুৰুত্ব কম আছিল, যাক চিকুণ আকৃতিৰ বাবে "শসাৰ ভৰি" (huanggua jiao) বুলি কোৱা হয়। ই ভৰিৰ চাৰিটা আঙুলি তললৈ ভাঁজ কৰে যদিও গোৰোহা বিকৃত নকৰে। জিয়াংছুৰ কিছুমান শ্ৰমিক মহিলাই ভৰি দুখন স্বাভাৱিক কৰি ৰাখি বান্ধি ৰখাৰ অভিনয় কৰিছিল। সকলো নাৰী সদায় বান্ধ খাই থকা নাছিল। এসময়ত বান্ধ খাই থকা কিছুমান মহিলাই গোটেই জীৱন ভৰি বান্ধি ৰাখিছিল। কিন্তু কিছুসংখ্যকে মাত্ৰ কম সময়ৰ বাবে বান্ধি ৰাখিছিল, আৰু একাংশ মহিলা কেৱল বিবাহৰ আগলৈকে বান্ধ খাই আছিল।
প্ৰক্ৰিয়া
ভৰিৰ খোলাটো সম্পূৰ্ণৰূপে বিকশিত হোৱাৰ সুযোগ পোৱাৰ আগতেই এই প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰা হৈছিল, সাধাৰণতে চাৰিৰ পৰা ন বছৰৰ ভিতৰত। ভৰি দুখন অজ্ঞান হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি হোৱাৰ বাবে সাধাৰণতে শীতকালত এই বান্ধনি আৰম্ভ হৈছিল, যাতে বিষ ইমান চৰম নহয়।
প্ৰথমে প্ৰতিখন ভৰি বনৌষধি আৰু জন্তুৰ তেজৰ উষ্ণ মিশ্ৰণত তিয়াই থোৱা হ’ব। ইয়াৰ উদ্দেশ্য আছিল ভৰিখন কোমল কৰা আৰু বান্ধি ৰখাত সহায় কৰা। তাৰ পিছত ভৰিৰ নখবোৰ যিমান পাৰি কমাই দিয়া হৈছিল যাতে অন্তৰ্বিকাশ আৰু পৰৱৰ্তী সংক্ৰমণ ৰোধ কৰিব পৰা যায়, যিহেতু ভৰিৰ আঙুলিবোৰ ভৰিৰ তলুৱাত টানকৈ হেঁচা মাৰি ধৰিব লাগিছিল। ৩ মিটাৰ (১০ ফুট) দীঘল আৰু ৫ চে.মি. (২ ইঞ্চি) বহল কপাহী বেণ্ডেজ তেজ আৰু বনৌষধিৰ মিশ্ৰণত তিয়াই প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। ভৰিৰ আকাৰ কমাব পৰাকৈ প্ৰতিখন ভৰিৰ আঙুলিবোৰ তললৈ কুঞ্চিত কৰি লোৱা হৈছিল। তাৰ পিছত অতি জোৰেৰে তললৈ হেঁচা মাৰি ধৰা হৈছিল আৰু ভৰিৰ আঙুলিবোৰ ভাঙি যোৱালৈকে ভৰিৰ তলুৱাত চেপি ধৰা হৈছিল।
ছোৱালীজনীৰ ভঙা ভৰিৰ বাবে বহুত যত্ন আৰু মনোযোগৰ প্ৰয়োজন আছিল, যাতে সেইবোৰ নিয়মিতভাৱে বান্ধ খাই থাকে। প্ৰতিবাৰ ভৰি বান্ধি থোৱাৰ সময়ত ধুই ভৰিৰ আঙুলিত আঘাত পোৱাৰ পৰীক্ষা কৰা হৈছিল আৰু নখবোৰ নিখুঁতভাৱে চিকুণাই দিয়া হৈছিল। বান্ধি নোলোৱাৰ সময়ত ভঙা ভৰি দুখনকো কোমল কৰিবলৈ গুড়ি কৰা হৈছিল আৰু ছোৱালীজনীৰ ভৰিৰ তলুৱাবোৰ প্ৰায়ে কোবাই গাঁঠি আৰু ভঙা হাড়বোৰ অধিক নমনীয় কৰি তোলা হৈছিল। ভৰি দুখনো এনেভাৱে তিয়াই থোৱা হৈছিল যাতে তাৰ ফলত যিকোনো নেক্ৰটিক মাংস সৰি পৰে।
এই প্ৰক্ৰিয়াৰ লগে লগে ছোৱালীজনীৰ ভঙা ভৰিৰ আঙুলিবোৰ আকৌ তললৈ ভাঁজ কৰি ভৰি দুখন পুনৰ ওপৰলৈ উঠি আহিছিল। ছোৱালীজনীৰ ভৰি দুখন উঠি অহাৰ লগে লগে বান্ধনিবোৰ আৰু টানকৈ টানি অনা হৈছিল। এই বান্ধি ৰখা আৰু পুনৰ বান্ধি ৰখা অনুষ্ঠানটো যিমান পাৰি সঘনাই পুনৰাবৃত্তি কৰা হৈছিল (ধনীসকলৰ বাবে দৈনিক অন্ততঃ এবাৰ, দুখীয়া কৃষকৰ বাবে সপ্তাহত দুবাৰ বা তিনিবাৰ), সতেজ বান্ধনিৰ সৈতে। সাধাৰণতে ছোৱালীজনীৰ পৰিয়ালৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ মহিলা সদস্য বা পেছাদাৰী ফুটবাইণ্ডাৰে ভৰিৰ প্ৰাৰম্ভিক ভাঙোণ আৰু চলি থকা বান্ধনিৰ কাম কৰিছিল। মাতৃৰ বাহিৰে আন কোনোবাই কৰাটো ভাল বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, কাৰণ তেওঁ হয়তো ছোৱালীৰ বিষৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল আছিল আৰু বান্ধোনবোৰ টান কৰি ৰাখিবলৈ কম ইচ্ছুক আছিল।
বেছিভাগৰে বাবে বান্ধি থোৱা ভৰি দুখন অৱশেষত অজ্ঞান হৈ পৰিছিল। কিন্তু এবাৰ ভৰি এখন থেতেলিয়াই বান্ধি থোৱাৰ পিছত বান্ধোন আঁতৰোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো বেদনাদায়ক আছিল, আৰু এগৰাকী মহিলাই পুনৰ একে বিষ নোহোৱাকৈ আকৃতিটো ওলোটা কৰিব নোৱাৰিছিল।
নাৰীবাদী দৃষ্টিভংগী
ভৰিৰ বান্ধোনক নাৰীবাদীসকলে প্ৰায়ে যৌনতাবাদী সংস্কৃতিৰ বলি হোৱা মহিলাসকলৰ বিৰুদ্ধে এক নিপীড়নমূলক প্ৰথা হিচাপে বিবেচনা কৰে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হিংসা
দুলাল ৰয়
দুলাল ৰয় (Dulal Roy; জন্ম ১ এপ্ৰিল ১৯৪৩) অসমৰ এগৰাকী নাট্যকাৰ, নাট আৰু চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক তথা অভিনেতা। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয় আৰু পুনেৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানত অধ্যয়ন কৰিছিল। দুলাল ৰয়ে অসমৰ সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা সঞ্চালকালয়ত যুটীয়া সঞ্চালক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁৰ মঞ্চ পৰিচালনা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ বাবে জনাজাত; বিশেষকৈ আধুনিক ইউৰোপীয় নাটৰ প্ৰসংগত। তেওঁ চলচ্চিত্ৰৰ বাবেও চিত্ৰনাট্য আৰু পৰিচালনাৰ কাম কৰিছে। ৰয়ে পৰিচালনা কৰা একমাত্ৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰখন হৈছে আশ্ৰয় (১৯৭৯)।
নাট ৰচনা
যুক্তিতৰ্ক, বিস্মৃতি, পণ ৰক্ষা আদি ৰয়ে ৰচনা কৰা কেইখনমান একাংকিকা নাট। তেওঁ ৰচনা কৰা কেইখনমান পূৰ্ণাংগ নাট হ’ল- কনকলতা, স্বাৰ্থপৰ দৈত্য, ড্ৰেগন, ভকত, হুদুমদেউ, কামৰূপ কি কাহানী, ষ্টাফ ফটোগ্ৰাফাৰ, ফাতেমা বিবিৰ ঘৰ আদি। ইয়াৰোপৰি তেওঁৰ সৃষ্টিসমূহৰ মাজত আছে- টেলিফিল্ম যাত্ৰা আৰু বন্দীয়াৰ, টেলিনাট- ভূত আৰু বাঢ়নী, লিলি ঐ লিলি, নিংনি ভাওৰীয়া আদি।
চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক
ৰয়ে এখন মাত্ৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছিল- ১৯৭৯-ত মুক্তি পোৱা  আশ্ৰয়। অভিনয় কৰিছে অপৰূপা (১৯৮২), পাপৰি (১৯৮৬), অনল (১৯৯৯), ইমান মৰম কিয় লাগে (২০০২), অন্তহীন যাত্ৰা (২০০৪) আৰু জাহ্ন বৰুৱাৰ অপৰূপাৰ হিন্দী সংস্কৰণ অপেক্ষাত। ৰয়ে মুন্না আহমেদৰ অন্তহীন যাত্ৰাৰ চিত্ৰনাট্যও লিখিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা শ্ৰেণী:চিত্ৰনাট্য লেখক শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
মানকাচৰ মহাবিদ্যালয়
মানকাচৰ মহাবিদ্যালয় (Mankachar College) অসমৰ মানকাচৰ চহৰৰ পৰা এক কিঃমিঃ দূৰত অৱস্থিত এক শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান। অসম চৰকাৰৰ প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী প্ৰয়াত জেহিৰুল ইছলামৰ লগতে মানকাচৰ অঞ্চলৰ কিছু উদ্যমী লোকৰ প্ৰচেষ্টাত এই মহাবিদ্যালয়খন ১৯৭১ চনত প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আছিল মিহিৰ দেৱ। বৰ্তমান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত এই মহাবিদ্যালয়খন ২০১৬ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ (ইংৰাজী: National Assessment and Accreditation Council চমুকৈ NAAC) -ৰ দ্বাৰা 'B+' শ্ৰেণীৰ মহাবিদ্যালয় হিচাপে চিহ্নিত হৈছে৷
সংক্ষিপ্ত ইতিহাস
ভাৰতে স্বাধীনতা লাভৰ ২৪ বছৰ পিছত ১৬আগষ্ট, ১৯৭১ত মানকাচৰ মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠাপিত হয়। দক্ষিণ শালমাৰা-মানকাচৰ জিলাৰ ইয়েই একমাত্ৰ প্ৰাদেশীকৰণ উচ্চ শিক্ষাৰ অনুষ্ঠান। মাত্ৰ ৭৯ জন শিক্ষাৰ্থীৰে আৰম্ভ হোৱা এই মহাবিদ্যালয় বৰ্তমান এক বৃহৎ শিক্ষানুষ্ঠান। ১৯৯৯ চনত এই মহাবিদ্যালয়ত বিজ্ঞান শাখা মুকলি হোৱাত ইয়াৰ ইতিহাসত এক নতুন পৃষ্ঠা সংযোজিত হয়।
সা-সুবিধাসমূহ
এই মহাবিদ্যালয়খনৰ মাটিকালি ০৩ একৰ (আনুমানিক) । ইয়াত কলা আৰু বিজ্ঞান শাখাত শিক্ষাদানৰ বাবে বহুকেইটা ভৱন আছে। স্নাতক পৰ্যায়ত ইয়াত ছয়টা বিভাগে পাঁচটা বিষয়ক প্ৰধান বিষয় হিচাপে শিক্ষাদান কৰে। লগতে ইয়াত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ IDOL আৰু KKHOU -ৰ অধীনত কেবাটাও বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা লাভৰো সুবিধা আছে। এই মহাবিদ্যালয়ত থকা আন আন সা-সুবিধাসমূহ হ'ল- এটা স্থায়ী পুথিভঁৰাল, এটা ছাত্ৰীনিবাস, জিম, comunity information center কম্পিউটাৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ, স্মাৰ্ট ক্লাচৰুম, অত্যাধুনিক কনফাৰেন্স ৰুম, বাস্কেটবল ফিল্ড, মহাবিদ্যালয় কেণ্টিন আদি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ‎
ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেম
ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা (ISRO)-ৰ দ্বাৰা বিকশিত আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা সম্পূৰ্ণভাৱে নিয়ন্ত্ৰিত ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেম (IRNSS) হৈছে এক স্বয়ংক্ৰিয় কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ ভিত্তিক নেভিগেচন চিষ্টেম। যুদ্ধকালীন পৰিস্থিতিত বিদেশৰ পৰা নিয়ন্ত্ৰিত নেভিগেচন চিষ্টেমৰ সুবিধা ব্যাহত হৈ পৰিব পাৰে, IRNSSক বিকাশ কৰাৰ ই এক প্ৰধান কাৰণ। IRNSSএ মূলতঃ দুই প্ৰকাৰৰ সেৱা আগবঢ়াব, তাৰে প্ৰথম প্ৰকাৰৰ নেভিগেচন চিষ্টেমৰ সেৱা সাধাৰণ জনসাধাৰণৰ বাবে মুকলি থাকিব, দ্বিতীয় প্ৰকাৰ সেৱা বিশেষ এনক্ৰিপচন চিষ্টেমৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত হৈ থাকিব, এই সেৱা সেনাবাহিনীৰ কাৰ্যত ব্যৱহাৰ কৰা হ’ব।
বিকাশ
এই প্ৰকল্পৰ অধীনত, ২০১৩ চনৰ ২৮ মে’ত বেংগালুৰু স্থিত ISROৰ ডিপ স্পেচ নেটৱৰ্ক (DSN)ৰ চৌহদৰ ভিতৰতে ISROএ এটা নতুন চেটেলাইট নেভিগেচন চেণ্টাৰ মুকলি কৰে। ভৱিষ্যতে সমগ্ৰ দেশত বিস্তৃত হৈ থকা মুঠ ২১টা ৰেনজিং কেন্দ্ৰ‍ই উপগ্ৰহ সমূহৰ কক্ষ নিৰ্ধাৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় তথ্য যোগান ধৰিব আৰু নেভিগেচন চিগনেল সমূহৰ নিৰীক্ষণ কৰিব।
ৰাফায়েল
ৰাফায়েল (Raffaello Sanzio da Urbino) ইটালীৰ এগৰাকী যশস্বী শিল্পী তথা স্থপতিবিদ। তেওঁৰ কৰ্মৰাজি বিশেষকৈ বিষয়বস্তুৰ স্পষ্টতা (clarity of form) তথা সৃষ্টিৰ সৰলতা (ease of composition)ৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ। মাইকেলেঞ্জেল' আৰু লিঅ'নাৰ্ড' দা ভিন্সিৰ লগতে এইগৰাকী শিল্পীক সেইসময়ৰ অন্যতম পথ-প্ৰদৰ্শক শিল্পী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
জীৱনী
ৰাফায়েলৰ জন্ম হৈছিল ইটালীৰ মাৰ্চে (Marche) অঞ্চলৰ আৰ্বিন' (Urbino) নামৰ এখন সৰু চহৰত। এই চহৰতে তেওঁৰ পিতৃ জিঅ'ভেনি চান্তি (Giovanni Santi) য়ে ডিউকৰ সভাসদত শিল্পী ( court painter) হিচাপে কাম কৰিছিল। ১৪৯১ চনত ৰাফায়েলৰ আঠ বছৰ বয়সতে মাতৃ মাগিয়া ( Màgia) মৃত্যুমুখত পৰে। ইয়াৰ পিছতে ১৪৯৪ চনত তেওঁৰ পিতৃৰো মৃত্যু হয়। কমবয়সতে মাউৰা হৈ পৰা ৰাফায়েলে খুড়াকৰ তত্ত্বাবধানত ডাঙৰ হয়। তেওঁৰ কৈশোৰ অৱস্থাতে অঁকা এখন স্ব-প্ৰতিকৃতিৰ যোগেদি ৰাফায়েলে পোন-প্ৰথমে প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিয়ে। পৰৱৰ্ত্তীকালত তেওঁ আৰ্বিন'ত অন্য এগৰাকী শিল্পী পাওল' উচ্ছেল' (Paolo Uccello) ৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু অংকন সম্পৰ্কীয় কিছু প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে।
ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেম
বিকাশ
সম্পূৰ্ণ ভাৱে ভাৰতৰ নিয়ন্ত্ৰণত থাকিব লগা এই প্ৰকল্পত, ব্যৱহাৰ হ’বলগা উপগ্ৰহ, ভূ-ভাগৰ নিয়ন্ত্ৰণ কেন্দ্ৰৰ যন্ত্ৰপাতি আৰু সাধাৰণ ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ব্যৱহাৰ কৰিব লগা গ্ৰাহক যন্ত্ৰ সকলোবোৰ ভাৰতত থলুৱা ভাৱে নিৰ্মিত হ’ব। নিম্নতম-ঢাল (low-inclination)ৰ উপগ্ৰহ সমূহৰ সহায়ত নিম্ন-অক্ষাংক্ষৰ স্থান সমূহত সেৱা প্ৰদান কৰা হ’ব। এই প্ৰকপ্লত মুঠ ৭টা কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ থাকিব, তাৰে তিনিটা উপগ্ৰহ ভাৰত মহাসাগৰৰ ওপৰত ভুস্থৈতিক কক্ষপথত থাকিব। মিচাইল প্ৰক্ষেপণত এই সেৱাই ভাৰতীয় সেনানাহিনীত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা ল’ব।
ৰাফায়েল
জীৱনী
<!-- most modern historians agree that Raphael at least worked as an assistant to Perugino from around 1500; the influence of Perugino on Raphael's early work is very clear: "probably no other pupil of genius has ever absorbed so much of his master's teaching as Raphael did", according to Wölfflin. His first documented work was the Baronci altarpiece for the church of Saint Nicholas of Tolentino in Città di Castello, a town halfway between Perugia and Urbino. In the following years he painted works for other churches there, including the "Mond Crucifixion" (about 1503) and the Brera Wedding of the Virgin (1504), and for Perugia, such as the Oddi Altarpiece. He very probably also visited Florence in this period.
Raphael led a "nomadic" life, working in various centres in Northern Italy, but spent a good deal of time in Florence, perhaps from about 1504. As earlier with Perugino and others, Raphael was able to assimilate the influence of Florentine art, whilst keeping his own developing style. the most striking influence in the work of these years is Leonardo da Vinci, who returned to the city from 1500 to 1506.
ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেম
বিকাশ
প্ৰকল্পটোৰ মুঠ ব্যয় প্ৰায় inr 14200000000 মান হ’ব বুলি অনুমান কৰা হৈছে, তাৰে ভূভাগত থকা অংশৰ খৰচ প্ৰায় inr 3000000000 আৰু প্ৰতিটো উপগ্ৰহৰ খৰচ প্ৰায় inr 1250000000.
সময় ৰেখা
২০১০ চনত ভাৰতৰ দ্বাৰা এই প্ৰকল্পৰ কথা প্ৰস্তাৱ কৰা হয়, সেইমতে ২০১১ চনৰ শেষ ভাগৰ পৰা প্ৰতি ছমাহৰ অন্তৰে অন্তৰে একোটাকৈ উপগ্ৰহ উত্‍ক্ষেপন কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয়। প্ৰকল্পটো এই পৰিকল্পনা মতে ২০১৫ চনৰ ভিতৰত কাৰ্যক্ষম হ'ল হেতেন  যদিও ২০১৩ চনৰ পৰাহে উপগ্ৰহৰ উত্‍ক্ষেপন কাৰ্য আৰম্ভ হয়।
ৰাফায়েল
জীৱনী
Raphael eventually had a workshop of fifty pupils and assistants, many of whom later became significant artists in their own right.
ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেম
সময় ৰেখা
প্ৰকল্পটোৰ মহাকাশস্থিত অৰ্ধাংশ মুঠ ৭টা উপগ্ৰহৰে গঠিত হব, যিবোৰ্ৰ প্ৰাৰম্ভিক নাম IRNSS-1। ২০১৩ চনৰ ১ জুলাইত এই শৃংখলাৰ প্ৰথম উপগ্ৰহ IRNSS-1A সফল ভাৱে উত্‍ক্ষেপন কৰা হয়। ২০১৪ চনৰ ৪ এপ্ৰিল ভাৰতীয় মান সময় মতে ১৭:১৪ত PSLV-C24 ৰকেটৰ সহায়ত দ্বিতীয় উপগ্ৰহ IRNSS-1Bক উত্‍ক্ষেপন কৰা হয়।
ৰাফায়েল
জীৱনী
After Bramante's death in 1514, Raphael was named architect of the new St Peter's. Most of his work there was altered or demolished after his death and the acceptance of Michelangelo's design, but a few drawings have survived.
ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেম
সময় ৰেখা
১৫ অক্টোবৰ ২০১৪ত তৃতীয় উপগ্ৰহ IRNSS-1C উত্‍ক্ষেপন কৰা হয়, ২০১৪ চনৰ শেষলৈ চতুৰ্থটো উপগ্ৰহো উত্‍ক্ষেপন কৰা হ’ব। বাকী থকা তিনিটা উপগ্ৰহ ২০১৫ চনৰ প্ৰথমভাগত আৰু মধ্যভাগত উত্‍ক্ষেপিত হ’ব, আৰু ভাৰতীয় নেভিগেচন চিষ্টেমটো এই বছৰতে সম্পূৰ্ণ ৰূপে কাৰ্যক্ষম হৈ উঠিব।
ৰাফায়েল
জীৱনী
In 1515 he was given powers as "Prefect" over all antiquities unearthed entrusted within the city, or a mile outside. Raphael was enormously productive, running an unusually large workshop, and despite his death at 37, a large body of his work remains. -->
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইটালীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী শ্ৰেণী:স্থপতিবিদ শ্ৰেণী:নৱজাগৰণ
ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেম
বিৱৰণ
IRNSSৰ সংকেতত স্থান নিৰূপনকাৰী (পজিচনিং) সেৱা আৰু শুদ্ধতা নিৰ্ণয়কাৰী সেৱা (প্ৰেচিচন চাৰ্ভিচ) থাকিব। L5 (১১৭৬.৪৫ মেগাহাৰ্টজ) আৰু S বেণ্ড (২৪৯২.০২৮ মেগাহাৰ্টজ)ত এই দুয়োবিধ সেৱা যোগান ধৰা হ’ব। SPS সংকেতসমূহ ১ মেগাহাৰ্টজ BPSK সংকেতেৰে মডুলেট কৰা হ’ব। শুদ্ধতা নিৰ্ণয়কাৰী সেৱাই BOC(5,2) ব্যৱহাৰ কৰিব। নেভিগেচন সংকেত সমূহ ২ৰ পৰা ৪ গিগাহাৰ্টজৰ S-বেণ্ডত বিতৰণ কৰা হ’ব, কিছুমান দশা নিয়ণ্ট্ৰণকাৰী (ফেজ এৰে) এণ্টিনাৰ সহায়ত এই সংকেত সমূহৰ প্ৰাবল্য আৰু সেৱা প্ৰদান কৰিব লগা ক্ষেত্ৰসমূহত সংকেতৰ বিতৰণ নিশ্ছিত কৰিব। উপগ্ৰহ সমূহৰ একোটাৰ ওজন প্ৰায় ১,৩৩ও কেজি হ’ব আৰু ইয়াত সংযোগ থকা সৌৰশক্তি উত্‍পাদনক্ষম পাতসমূহে ১,৪০০ ৱাট বিদ্যুত উত্‍পাদন কৰিব। তন্ত্ৰটোৱে ভাৰতীয় ভূ-ভাগত ১০মিটাৰতকৈ অধিক শুদ্ধতাৰে স্থান নিৰূপন কৰিব পাৰিব, আনহাতেদি ভাৰতৰ চাৰিসীমাৰ বাহিৰৰ ১,৫০০ কিমি পৰ্যন্ত জল-স্থল ক্ষেত্ৰত ই ২০ মিটাৰতকৈ অধিক শুদ্ধতাৰে সেৱা প্ৰদান কৰিব পাৰিব।
IRNSS-1A
ভূসমকালিক (Geosynchronous) কক্ষপথত স্থাপিত IRNSS-1A ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেমৰ প্ৰথম উপগ্ৰহ, inr 1250000000 মুঠ খৰচেৰে ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাৰ বেংগালুৰুত থকা উপগ্ৰহ কেন্দ্ৰত ইয়াক নিৰ্মাণ কৰা হয়।   IRNSS-1Aৰ ওজন ১৩৮০ কেজি, নেভিগেচন সা-সৰঞ্জাম, L৫-বেণ্ড (১১৭৬.৪৫ মেগাহাৰ্টজ) আৰু S-বেণ্ড (২৪৯২.০২৮ মেগাহাৰ্টজ)ত কাৰ্যক্ষম এটা C-বেণ্ড ৰেন্‌জিং ট্ৰেন্স্‌প’ণ্ডাৰ ইয়াৰ ভিতৰত স্থাপন কৰা হৈছে। ১জুলাই ২০১৩ত শতীস ধৱন মহাকাশ কেন্দ্ৰৰ পৰা PSLV-C22ৰে ইয়াক উত্‍ক্ষেপন আৰু কক্ষত স্থাপন কৰা হয়, ২০১৬ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ভিৰতৰ সকলোবোৰ উপগ্ৰহ কক্ষত স্থাপন কৰা সম্পূৰ্ণ হ’ব।
IRNSS-1B
IRNSS-1B ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেমৰ দ্বিতীয় উপগ্ৰহ। ২০১৪ৰ ৪ এপ্ৰিলত PSLV-C24 ৰেকেটৰ সহায়ত ইয়াক সফলভাৱে কক্ষপথত স্থাপন কৰা হয়।
IRNSS-1C
IRNSS-1C ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেমৰ সাতটা উপগ্ৰহৰ তৃতীয় উপগ্ৰহ। ২০১৪ৰ ১০ অক্টোবৰত ইয়াক উত্‍ক্ষেপন কৰাৰ কথা আছিল, পাছত এইসময় পিছুৱাই দিয়া হয় আৰু ১৬ অক্টোবৰৰ নিশা ১ বাজি ৩২ মিনিটত শতীস ধৱন মহাকাশ কেন্দ্ৰৰ পৰা PSLV-C26ৰে ইয়াক উত্‍ক্ষেপন আৰু কক্ষত স্থাপন কৰা হয়।
IRNSS-1E
IRNSS-1E ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেমৰ পঞ্চম উপগ্ৰহ। ২০১৫ চনৰ আগষ্ট মাহত ইয়াক উত্‍ক্ষেপন কৰা হ’ব।
IRNSS-1G
IRNSS-1G ইণ্ডিয়ান ৰিজিয়নেল নেভিগেচন চেটেলাইট চিষ্টেমৰ সপ্তম তথা অন্তিমটো উপগ্ৰহ। ২০১৬ চনৰ মাৰ্চ মাহত ইয়াক উত্‍ক্ষেপন কৰা হ’ব।
তথ্য-সূত্ৰ
শ্ৰেণী:প্ৰযুক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা
এন. ভি. ৰমনা
নুথালাপতি ভেংকট ৰমনা চমুকৈ '''এন. ভি. ৰমনা''' (N. V. Ramana, জন্ম: ২৭ আগষ্ট ১৯৫৭) এগৰাকী ভাৰতীয় ন্যায়াধীশ আৰু বৰ্তমান ভাৰতৰ ৪৮তম মুখ্য ন্যায়াধীশ। মুখ্য ন্যায়াধীশ শৰদ অৰবিন্দ ববডেয়ে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ, দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ কাৰ্যকৰী মুখ্য ন্যায়াধীশ আছিল। তেওঁ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ ন্যায়িক একাডেমীৰ সভাপতি হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছে। ২০২২ চনৰ ২৬ আগষ্ট তাৰিখে তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ন্যায়াধীশ উদয় উমেশ ললিত দেশৰ পৰৱৰ্তী মুখ্য ন্যায়াধীশ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৫৭ চনৰ ২৭ আগষ্ট তাৰিখে অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ কৃষ্ণা জিলাৰ পোন্নাভাৰাম গাঁৱৰ এক কৃষকৰ পৰিয়ালত ৰমনাৰ জন্ম হৈছিল। গণপতৰাও আৰু সৰোজিনী তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ আছিল। এন. ভি. ৰমনাৰ ককাদেউতাক আছিল বাপায়া চৌধুৰী। তেওঁ কাঞ্চিকাৰত উচ্চ বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তেওঁ অমৰাৱতীৰ ৰাজা ভাচিৰেড্ডী ভেংকটাদ্ৰী নাইডু মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৮২ চনত নাগাৰ্জুন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ১৯৮৩ চনৰ ১০ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰাজ্যিক বাৰ পৰিষদত অধিবক্তা হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে।
এজন ছাত্ৰ নেতা হিচাপে তেওঁ ১৯৭৫ চনত দেশজুৰি জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ সময়ত নাগৰিক স্বাধীনতাৰ বাবে যুঁজ দিছিল আৰু এটা শিক্ষাবৰ্ষ ত্যাগ কৰিছিল।