cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
য়াচিংফা
য়াচিংফা (,Ya Sing Pha, অন্য উচ্চাৰণ : যাছিংফা) হৈছে তাঈ আহোমসকলৰ বাবে এগৰাকী পূজনীয় পূৰ্বপুৰুষ যাক জ্ঞান, ব্যাকৰণ প্ৰণেতা, শিল্পী আৰু সাহিত্যৰ প্ৰণেতা বুলি ধৰা হয়। তেওঁ উচ্চ সাহিত্যৰ প্ৰণেতা আছিল। তাঈ সাহিত্যৰ বৃদ্ধি আৰু বিকাশত তেখেতৰ যথেষ্ট বৰঙনি আছে বুলি ধৰা হয়। তেখেতে ফা তু চিং ফ্ৰঙ হমক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৰম্ভণি বুলি উল্লেখ কৰিছিল আৰু সেই প্ৰথা অনুসৰিয়ে আজিও ফ্ৰালুং ধৰ্মৰ পন্থী সকলে ফা তু চিং ফ্ৰঙ হমক বিশ্বাস কৰে। yasingfa মুং ফীত (বৰ্তমান চীনৰ অন্তৰ্গত) বসবাস কৰিছিল লগতে তেওঁ হীৰাৰ ফুল চুলিত লগাইছিল। য়াচিংফা চেং খাম নামেৰে আহোমসকলৰ প্ৰাচীন পূৰ্বপুৰুষসকলকো বুজোৱা হয় যি আছিল উল্লিখিত ক্ষেত্ৰসমূহত সুনিপুণ। মুঙ-ফিৰ শাসক লেংডনেও কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে য়াচিংফাৰ মতামত লৈছিল বুলি আখ্যানসমূহত পোৱা যায়। গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আহোম বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে যে লেংডনে নিজৰ বংশধৰসকলক পৃথিৱীত ৰাজত্ব কৰিবলৈ স্থাপন কৰাৰ আগতে য়াচিংফাৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰিছিল। সেইমতে য়াচিংফাই এই বিষয়ে লেংডনক সেই সময়ৰ পৰাক্ৰমী ৰজা খেংকখামৰ পৰামৰ্শ ল’বলৈ উপদেশ দিছিল। আহোমসকলৰ সৃষ্টি পুনৰ্নিৰ্মাণ তত্ত্ব লাইতোত লেংডনে পৃথিৱীত মহাপ্ৰলয়ৰ সূচনা কৰাৰ আগতে অন্যান্য দেৱ-দেৱীৰ লগতে য়াচিংফাৰ মতামত লোৱাৰ কথা পোৱা যায়।
য়া চিং ফাৰ উপদেশ
যেতিয়া আহোমৰ পূৰ্বপুৰুষ খুনলুং আৰু খুনলাইয়ে মৌঙ ফি (বৰ্তমানৰ চীনৰ বাই-য়ু সকল বসবাস কৰা স্থান) এৰি মৌঙ ৰি (বৰ্তমান চীনৰ চিপ-চং-পান-না) নামি আহিছিল তেতিয়া য়া-চিং-ফাই উপদেশ দিছিল - ''তোমালোকে শাসন কৰিবলৈ গৈ মৌঙ ফিৰ শাসক ফা-নুৰো লেংডনক পাহৰি নাযাবা তোমালোকৰ ৰাজ কাৰেংটো শিঙৰী কাঠেৰে সাজিবা এই কাঠেৰেই কং লৌঙ (বৰঢোল) সাজিবা আভিষেকৰ সময়ত চুম ফা ৰৌঙ চেং মৌঙক ডিঙিত ওলমাই লবা'' এইদৰে কৈ য়ে চেং ফাই বৰ ৰাজকোঁৱৰ খুনলুঙক চুম ফা ৰৌঙ চেং মৌঙক লেংডনৰ পৰা আনি দিছিল যিটো বংশক্ৰমে চাওলুং চুকাফাই পায় আৰু আনি অসমত স্থাপন কৰে।
ক্ষেক য়াচিংফা
আহোম ৰজা আৰু সাধাৰণ লোক উভয়ে য়াচিংফাক সন্মান কৰিছিল আৰু আহোম স্বৰ্গদেউসকলে কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্য যেনে যুদ্ধ ঘোষণা, সন্ধি বা সম্ভাৱ্য বিপদৰ সন্মুখীন হোৱাৰ আগতে য়াচিংফাৰ উপাসনা কৰিছিল। আহোম পুৰোহিত অৰ্থাৎ দেওধাই-বাইলুংসকলে বান-চেং কৰোঁতে (ভৱিষ্যকথন) আৰু যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ সময়ত কুকুৰা ঠেঙেৰে মঙ্গল চোৱাৰ আগতে য়াচিংফালৈ এখন শৰাই আগবঢ়াইছিল। বুৰঞ্জীত আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহ, চক্ৰধ্বজ সিংহ আৰু প্ৰমত্ত সিংহই ক্ষেক য়াচিংফা কৰাৰ বিষয়ে পোৱা যায়। ইয়াৰে পিছৰ ৰজাইকেইজনে দুবাৰকৈ য়াচিংফা পূজা কৰিছিল। স্বৰ্গদেৱ চুহুংমুঙে চুতীয়াসকলৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধৰ আগেয়ে য়াচিংফাৰ পূজা কৰি ভৱিষ্যকথনৰ সহায় লৈছিল আৰু যুদ্ধত বিজয়ী হৈছিল। সাধাৰণ লোকসকলে সন্তানৰ শিক্ষাৰম্ভ কৰাৰ সময়ত ক্ষেক য়াচিংফা কৰিছিল। বৰ্তমান কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা বা কাৰ্যৰ সুফল কামনা কৰিও ক্ষেক য়াচিংফা কৰা হয়।
পাকঘৰত দক্ষিণ দিশত আঁৰকাপোৰ এখনৰ আঁৰত মাটিৰ এটা ঢিপ সাজি সম্পন্ন কৰা হৈছিল। য়াচিংফাৰ উদ্দেশ্যে কুমলীয়া বাঁহৰ সৰু চাল এখন সাজি কলপাতত থুৰীয়া তামোল, মিঠাতেলৰ সৈতে চাউল আৰু আদা, এখন মাইহাঙত তিনিভাগ ৰহি, তিনিটা কুকুৰাৰ কণী আৰু এগছি মাটিৰ চাকি আগবঢ়োৱা হয়।
ওম্ ফা পূজাত লেংডনৰ লগতে য়াচিংফাকো পূজা আগবঢ়োৱা হয়। আহোমসকলৰ পৰম্পৰাগত বিবাহ পদ্ধতিতো দৰাৰ ঘৰলৈ কইনা গৈ পোৱাৰ পিছত দেৱতা লাংকুৰি, লাৰেং, জান চাই হুং আৰু লেংডনৰ লগতে য়াচিংফাক এখন শৰাইত পাণ তামোল আৰু এগছি বান-ফাইৰে (মাটিৰ চাকি) সেৱা জনোৱা হয়।
উৎস প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
পশ্চিমবংগৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীক
পশ্চিমবংগৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীক হৈছে ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ চৰকাৰী ছাব।
নক্সা
এই প্ৰতীকটো বাংলা বৰ্ণমালাৰ প্ৰতিনিধিত্বৰে উজ্জ্বল কৰি তোলা পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ সৈতে এটা গ্ল’ব চিত্ৰিত কৰা এটা বৃত্তৰে গঠিত। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকটো গ্ল’বৰ ওপৰত দেখা যায় আৰু প্ৰতীকটোত ইংৰাজী ভাষাত ৰাজ্যৰ নাম অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, পশ্চিমবংগ আৰু বঙালী ভাষা পশ্চিমবঙ্গ । পশ্চিমবংগৰ পৰম্পৰাগত হস্তশিল্প আৰু বস্ত্ৰশিল্পৰ বিক্ৰীৰ প্ৰসাৰৰ বাবেও বিশ্ব বাংলা অভিযানে এই প্ৰতীকৰ কেন্দ্ৰীয় উপাদান ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ইতিহাস
বৰ্তমানৰ এই প্ৰতীক চিহ্নটো ৰাজ্যখনৰ মুখ্যমন্ত্ৰী মমতা বেনাৰ্জীয়ে ডিজাইন কৰিছিল আৰু ২০১৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত আনুষ্ঠানিকভাৱে গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। ২০১৮ চনত নতুন প্ৰতীক গ্ৰহণ কৰাৰ পূৰ্বে ৰাজ্য চৰকাৰে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকক চৰকাৰী কামত ব্যৱহাৰ কৰিছিল যদিও বিপণনৰ উদ্দেশ্যে এটা সুকীয়া ল’গ’ গ্ৰহণ কৰিছিল। "বাংলাৰমুখ" (বংগৰ মুখ/Face of Bengal) নামেৰে জনাজাত এই ল'গ'টোত ৰঙা ওৰণিৰে আগুৰি থকা মহিলাৰ মুখখন চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
পশ্চিমবংগৰ স্বায়ত্তশাসিত জিলা পৰিষদ
পশ্চিমবংগৰ এখন স্বায়ত্তশাসিত জিলা পৰিষদ আছে, গোৰ্খালেণ্ড আঞ্চলিক প্ৰশাসনৰ, যিয়ে ২০১৪ চনৰ অক্টোবৰ মাহত নিজৰ প্ৰতীক গ্ৰহণ কৰিছিল। এই প্ৰতীকটো হৈছে দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ ইঞ্জিন, চাহপাত ছিঙি থকা এগৰাকী মহিলা, কৰ্তৃপক্ষৰ নামেৰে আগুৰি থকা ৰ’ড’ডেণ্ড্ৰন ফুল আৰু হিমালয়ৰ পৰ্বতৰ চূড়া আৰু দুযোৰ ক্ৰছ কৰা কুক্ৰি ডেগাৰ।
পুৱতি নিশাৰ সপোন
অভিনয় কৰিছিল ইভা আচাও, জ্ঞানদা কাকতি, তচদ্দুক ইউচুফ, দুৰ্গা গোস্বামী, ফণী শৰ্মা, নিত্য মহন্ত, প্ৰবীন ফুকন, কুলেন গোস্বামী, নবীন গোস্বামী আদিয়ে। মুখত হৰে কৃষ্ণ, হৰে ৰাম নুগুচা এজন কুখ্যাত মাৰোৱাৰী চোৰাং বেপাৰীৰ ভাওত অভিয়ত কৰা বিৰাজ দাসৰ অভিনয় প্ৰশংসনীয় হৈছিল।
সঙ্গীত
ভূপেন হাজৰিকাই ছবিখনৰ সঙ্গীত পৰিচালনা আৰু গীত ৰচনা কৰিছিল। কণ্ঠ দিছিল ভূপেন হাজৰিকা, ইলা চক্ৰৱৰ্তী আৰু বিৰজা দাসে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
মহিলা কিষাণ সশক্তিকৰণ পৰিযোজনা
মহিলা কিষাণ সশক্তিকৰণ পৰিযোজনা (Mahila Kisan Sashaktikaran Pariyojana, MKSP) বা এমকেএছপি ভাৰত চৰকাৰৰ মহিলা কৃষকসকলৰ প্ৰতি সমৰ্পিত এক প্ৰকল্প বা পৰিযোজনা। কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলাসকলৰ স্থিতি উন্নত কৰাৰ বাবে আৰু তেওঁলোকৰ সবলীকৰণৰ সুযোগ বৃদ্ধি কৰিবলৈ ভাৰত চৰকাৰে এই পৰিযোজনা ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰামীণ জীৱিকা অভিযানৰ এক উপাদান হিচাপে ঘোষণা কৰিছে। এমকেএছপিৰ প্ৰাথমিক উদ্দেশ্য হৈছে দৰিদ্ৰ মহিলা কৃষকসকলৰ সমূহীয়া প্ৰতিষ্ঠানসমূহ শক্তিশালী কৰি কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলাসকলৰ সবলীকৰণ কৰা আৰু বহনক্ষম কৃষিৰ প্ৰসাৰ বাবে তেওঁলোকৰ সামূহিক শক্তি ব্যৱহাৰ কৰা। পৰিয়াল আৰু সমুদায় ভিত্তিত গ্ৰামাঞ্চলৰ লোকসকলৰ খাদ্য সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰাও ইয়াৰ অন্যতম উদ্দেশ্য।
উদ্দেশ্য
এমকেএছপিৰ প্ৰাথমিক উদ্দেশ্য হৈছে প্ৰণালীবদ্ধ বিনিয়োগৰ জৰিয়তে কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলাসকলৰ অংশগ্ৰহণ আৰু উৎপাদনশীলতা বৃদ্ধি কৰা। ইয়াৰ লগতে গ্ৰামাঞ্চলৰ মহিলাসকলৰ কৃষিৰ ওপৰত আধাৰিত জীৱিকাৰ সৃষ্টি কৰা আৰু ইয়াক অব্যাহত কৰি ৰখাও এই যোজনাৰ এক অন্যতম লক্ষ্য। মহিলাসকলে উৎপাদনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সম্পদৰ ওপৰত অধিক নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰা আৰু আনুষংগিক প্ৰণালীবোৰ পৰিচালনা কৰা এক কাৰ্যক্ষম আৰু স্থানীয় সম্পদ আধাৰিত কৃষিখণ্ড স্থাপন কৰি এই প্ৰকল্পটোৱে মহিলাসকলক চৰকাৰ আৰু অন্যান্য সংস্থাৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা সুবিধা আৰু সেৱাসমূহ উন্নত ধৰণেৰে লাভ কৰিবলৈ সক্ষম কৰিবৰ বাবে কাম কৰে। কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলাসকলৰ উৎপাদন ক্ষমতা উন্নত হোৱাৰ পিছত তেওঁলোকৰ পৰিয়াল আৰু সমুদায়ৰ বাবে খাদ্য সুৰক্ষাৰ আৰম্ভণি হয়। এইদৰেই পৰিয়াল আৰু সমুদায় ভিত্তিত খাদ্য সুৰক্ষা সুনিশ্চিত কৰাটোও প্ৰকল্পটোৰ আন্যতম লক্ষ্য।
বহনক্ষম কৃষি
এমকেএছপি প্ৰকল্পত ঘাইকৈ বহনক্ষম কৃষিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়। থলুৱা নিৱেশৰ (input) ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে অনাহুত বিপদৰ আশংকা (risk) হ্ৰাস কৰি মহিলাসকলৰ বাবে বহনক্ষম কৃষিভিত্তিক জীৱিকাৰ সৃষ্টি কৰাটো প্ৰকল্পটোৰ উদ্দেশ্যসমূহৰ অন্যতম।
বিস্তৃতি
২০১৭ চনৰ আগষ্ট মাহলৈকে এমকেএছপি প্ৰকল্পই ভাৰতৰ ১৯খন ৰাজ্য আৰু ১৮৮খন জিলাৰ লগতে ১২২৬টা উন্নয়ন খণ্ডক সাঙুৰি লৈছিল। ইয়াৰ লগতে ৩৩ লাখতকৈও অধিক মহিলা কৃষকে এই প্ৰকল্পৰ অধীনত ৪৪.৮৪ একৰ ক্ষেত্ৰত কৃষি তথা পাৰিপাৰ্শ্বিক কাৰ্যত জড়িত হৈ আছিল।
অসমত এমকেএছপি
অসম চৰকাৰৰ পঞ্চায়ত আৰু গ্ৰামোন্নয়ন বিভাগৰ অধীনস্থ অসম ৰাজ্যিক গ্ৰামীণ জীৱিকা অভিযানে প্ৰকল্পটোৰ অধীনত ১২,৫০০ গৰাকী মহিলা আত্মসহায়ক গোটৰ সদস্যক পাঁচটা উন্নয়ন খণ্ড, ক্ৰমে উজনি মাজুলী (মাজুলী জিলা), কুশধোৱা (গোৱালপাৰা জিলা), বৰক্ষেত্ৰী (নলবাৰী জিলা), পাকাবেতবাৰী (বৰপেটা জিলা) আৰু লুম্বাজঙত (কাৰ্বি আংলং জিলা) তিনিটা বিত্তীয় বৰ্ষত (২০১৬-১৭ ৰ পৰা ২০১৮-১৯) সামৰি লোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী যোজনা আৰু নীতি
আধুনিক যুগৰ জন্ম কাহিনী
আধুনিক যুগৰ জন্ম কাহিনী (Aadhunik Jugor Jonmo-Kahini) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন গদ্য ৰচনা। গ্ৰন্থখন প্ৰথম ১৯৮৯ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ষ্টুডেণ্টচ ষ্ট'ৰচ প্ৰকাশনৰ পৰা প্ৰকাশ হয়। গ্ৰন্থখন লেখক বৰগোহাঞিয়ে তেখেতৰ দুই পুত্ৰ অনিন্দ্য আৰু প্ৰদীপ্তলৈ আগবঢ়াইছে।
বিৱৰণ
কিতাপখনত এক, দুইকৈ মুঠ চৈধ্যটা অধ্যায়ত লেখকে আধুনিক যুগৰ আৰম্ভণিৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰি গৈছে। এইখন গ্ৰন্থত লেখকে ইউৰোপীয় নৱজাগৰণৰ ইতিহাস থুলমূলকৈ কিন্তু মনোগ্ৰাহী ভাষাত আলোচনা কৰিছে। ইউৰোপীয় নৱজাগৰণৰ বৈশিষ্ট্য ব্যাখ্যা কৰোঁতে তেখেতে লিখিছিল যে এই নৱজাগৰণৰ এক অন্যতম লক্ষ্য আছিল মানুহৰ বহুমুখী প্ৰতিভাৰ বিকাশ ঘটাই মানুহক পূৰ্ণ মানৱত পৰিণত কৰা-যি ধৰণৰ পূৰ্ণ মানুহ আছিল লিঅ'নাৰ্ডো ডা ভিন্সি।
অন্যান্য
এই কিতাপখন ১৯৮৯-৯০ চনত অসমৰ মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদৰ অন্তৰ্গত অসমীয়া মাধ্যমৰ হাইস্কুলত সমূহত অসমীয়া বিষয়ৰ দ্ৰুতপাঠ হিচাপে অনুমোদন কৰা হৈছিল।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
জে. দেৱিকা
জয়কুমাৰী দেৱিকা (J. Devika; ജെ. ദേവിക) কেৰালাৰ এগৰাকী মালয়ালী ইতিহাসবিদ, নাৰীবাদী, সমাজ সমালোচক আৰু শিক্ষাবিদ। বৰ্তমান তেওঁ তিৰুৱনন্তপুৰমৰ চেণ্টাৰ ফৰ ডেভেলপমেণ্ট ষ্টাডিজত অধ্যাপিকা হিচাপে গৱেষণা আৰু অধ্যাপনা কৰে। কেৰালাৰ পুৰণি সমাজৰ লিংগ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে তেওঁ কেইবাখনো গ্ৰন্থ আৰু প্ৰবন্ধ লিখিছে। তেওঁ মালায়লম আৰু ইংৰাজী দুটা ভাষাত লিখে; কেইবাখনো কাহিনী বিষয়ক বা অনা-কাহিনী বিষয়ক গ্ৰন্থ ইটো ভাষাৰ পৰা সিটো ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে। তেওঁ লিংগ, ৰাজনীতি, সামাজিক সংস্কাৰ আৰু উন্নয়নৰ বিষয়ে কেৰালাৰ বহু কেইখন কাকত-আলোচনী, যেনে- কাফিলা, ইকনমিকছ এণ্ড পলিটিকেল উইকলি, ৱায়াৰ আদিত লিখে।
শিক্ষা
দেৱিকাই নতুন দিল্লীৰ জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইতিহাস অধ্যয়ন কেন্দ্ৰৰ পৰা আধুনিক ইতিহাসত ১৯৯১ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয় আৰু কোট্টায়মৰ মহাত্মা গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইতিহাসত পি.এইছ.ডি. কৰে।
ৰচনা
দেৱিকাৰ প্ৰাৰম্ভিক গৱেষণা আছিল কেৰালাত বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিত সমাজৰ বৰ্ণনাৰ ভাষা হিচাপে আধুনিক দ্বিআধাৰী লিংগৰ উত্থান আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তন। পৰৱৰ্তী লেখাত তেওঁ ১৯৩০ চনৰ পৰা ১৯৭০ চনৰ ভিতৰত গৰ্ভনিৰোধৰ বাবে জনসাধাৰণৰ সন্মতিৰ ইতিহাসৰ মাজেৰে কেৰালাৰ বিকাশৰ সন্ধান কৰিছে। কেৰেলাৰ প্ৰথম প্ৰজন্মৰ নাৰীবাদীসকলে লিখা ৰচনাসমূহৰ অনুবাদও প্ৰকাশ কৰিছে। পৰৱৰ্তী গৱেষণাত দেৱিকাই সমসাময়িক ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক বিষয়সমূহ ঐতিহাসিক বিতচকুৰে অন্বেষণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিছৰ গ্ৰন্থসমূহ আছিল কুৰি শতিকাৰ কেৰালাৰ ৰাজনীতি আৰু মালয়ালী সাহিত্যৰ লিংগ ইতিহাসৰ ওপৰত।
২০০০ চনত প্ৰকাশিত স্ত্ৰীবাদম গ্ৰন্থত তেওঁ নাৰীবাদী তত্ত্বৰ এটা পৰিচয় প্ৰকাশ কৰিছে, যিয়ে ইয়াক আধুনিক পশ্চিমীয়া চিন্তাৰ ইতিহাসত স্থান দিছে। তেওঁ কেৰালাৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ইতিহাস অন্বেষণ কৰি আকৰ্ষণীয় অন্তৰ্দৃষ্টি প্ৰদান কৰিছে। উদাহৰণস্বৰূপে, কেৰেলাত কেনেকৈ শাৰী পিন্ধাৰ ৰীতি-নীতি আৰু যৌতুক প্ৰচলিত হ’ল, সেই বিষয়ে তেওঁ বাখ্যা কৰিছে। তেওঁ আঙুলিয়াই দিছে যে কেনেকৈ "নিৰপেক্ষ" ইতিহাসৰ গ্ৰন্থত নাৰীৰ বিষয়ে ভুল ধাৰণাক স্থায়ী কৰি ৰাখিছে। উচ্চ শিক্ষাৰ অধিকাৰ থকাৰ পিছতো কেৰালাৰ মহিলাসকলৰ স্বাধীনতা কেনেকৈ আঁতৰি গৈছে।
তেওঁৰ নাৰীবাদী কৰ্মৰ ভিতৰত ২০০৭ চনত লিখা এনজেণ্ডাৰিং ইণ্ডিভিজুৱেলছ: দ্য লেংগুৱেজ অফ ৰি-ফৰ্মিং ইন আৰ্লি টুৱেণ্টিথ চেঞ্চুৰী কেৰালাম আৰু ২০০৮ চনত লিখা ''ইণ্ডিভিজুৱেলছ, হাউছহোল্ডাৰছ, চিটিজেনছ: মালয়ালীজ এণ্ড ফেমিলি প্লেনিং, ১৯৩০–১৯৭০ গ্ৰন্থ দুখনো অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী লেখক শ্ৰেণী:কেৰালাৰ ব্যক্তি
আলং
আলং বা আল' (Aalo) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এখন সৰু নগৰ। এই নগৰ পশ্চিম ছিয়াং জিলাৰ সদৰ ঠাই। আলং নগৰখন অসম আৰু অৰুণাচল সীমান্তৰ লিকাবালিৰ পৰা ২২০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। নগৰখনৰ অধিকাংশ লোক গালো জনজাতিৰ।
জনসংখ্যা
২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি আলঙৰ জনসংখ্যা ১৬,৮৩৪ জন। ইয়াৰে ৫৬% পুৰুষ আৰু ৪৪% মহিলা। আলঙৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬৯%। ইয়াৰে ৭৫% পুৰুষ আৰু ৬১% মহিলা। আলঙৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯১৬ গৰাকী। নগৰখনৰ জনসংখ্যাৰ ১৫% ছবছৰৰ অনুৰ্দ্ধৰ।
আলঙৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক গালো জনজাতিৰ। ইয়াত ব্যৱহৃত মূল ভাষা হৈছে গালো ভাষা (Galo)। নগৰখনৰ অধিকাংশ লোক দ'নী প'ল'ৰ অনুগামী আৰু বাকী লোকসকল খ্ৰীষ্টান, তিব্বতীয় বৌদ্ধ, হিন্দু আৰু ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী।
যাতায়ত
অসমৰ উত্তৰ লখিমপুৰ নগৰৰ পৰা ইটানগৰ সংযোগী পথটোৱে আলং নগৰখনকো সংযোগ কৰিছে। আলঙৰ পৰা ইটানগৰলৈ নিয়মীয়া বাছ সেৱা আছে। অৰুণাচলৰ পাছিঘাটৰ পৰা আলঙলৈ দুৰত্ব ১০৬ কিমি আৰু ময়িং (Moying) লৈ ১৫০ কিমি।
আলঙৰ নিকটতম বিমানকোঠটো লিকাবালিত অৱস্থিত। লিকাবালিৰ পৰা অসমৰ গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড়লৈ বিমানসেৱা আছে।
আলঙত এতিয়াও ৰেলসেৱা প্ৰৱৰ্ত্তন হোৱা নাই। ইয়াৰ নিকটতম ৰেলৱে ষ্টেচনটো চিলাপথাৰত অৱস্থিত।
প্ৰচাৰ মাধ্যম
আলঙত অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ এটা কেন্দ্ৰ আছে যাক আকাশবাণী আলং নামেৰে জনা যায়।
সংস্কৃতি
আলঙত উদযাপন কৰা প্ৰধান উৎসৱটো হ’ল মোপিন উত্‍সৱ। এই উৎসৱ এপ্ৰিল মাহত পালন কৰা হয়। তাৰোপৰি জানুৱাৰী মাহত আলঙত য়’মগ’ নদী উৎসৱ (Yomgo River Festival) পালন কৰা হয়। এই উৎসৱৰ প্ৰধান উদেশ্য হৈছে আলঙৰ স্থানীয় কলা-সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ জড়িয়তে পৰ্য্যটনৰ বিকাশ কৰা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
ৰাম মন্দিৰ, অযোধ্যা
ৰাম মন্দিৰ (राम मंदिर, Ram Mandir) এটা হিন্দু মন্দিৰ যি ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ অযোধ্যাত ৰামৰ পবিত্ৰ জন্মভূমিৰ তীৰ্থস্থানত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। বহু হিন্দুসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই স্থানটো ৰামৰ জন্মস্থান, যাক ভগৱান বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ হিচাবে উপাসনা কৰা হয়। মন্দিৰটোৰ নিৰ্মাণৰ কাম শ্ৰী ৰাম জন্মভূমি তীৰ্থক্ষেত্ৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়। গুজৰাটৰ সোমপুৰা পৰিবাৰে এই মন্দিৰটোৰ ডিজাইন কৰিছে। ই বাবৰী মছজিদৰ স্থানৰ ওপৰত নিৰ্মিত, যাক ১৯৯২ চনত ভাঙি পেলোৱা হৈছিল।
ইতিহাস
ভগৱান বিষ্ণুৰ এক অৱতাৰ হিচাপে জনাজাত ৰাম এক ব্যাপক ৰূপত পূজা কৰা হিন্দু দেৱতা। প্ৰাচীন ভাৰতীয় মহাকাব্য ৰামায়ণৰ মতে, ৰামৰ জন্ম অযোধ্যাত হৈছিল। ইয়াক ৰাম জন্মভূমি বা ৰামৰ জন্মভূমি বুলি জনা যায়। ১৫শ শতাব্দীত, মোগলে ৰাম জন্মভূমিত এক মছজিদ, বাবৰী মছজিদ নিৰ্মাণ কৰে। হিন্দীসকলোৰ মতে, মছজিদটো এক হিন্দু মন্দিৰক ভাঙি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ই ১৮৫০ৰ দশকত বিবাদ হিংসক ৰূপত আহে।
বিবাদৰ হিংসক ৰূপ ১৯৯২ত বৃদ্ধি হয় যেতিয়া বাবৰী মছজিদৰ বিধ্বংস হয়। বিভিন্ন শিৰোনাম আৰু আইনী বিৰোধ ঘটিছিল, যেনে অযোধ্যা অধ্যাদেশ ১৯৯৩ৰ নিৰ্দিষ্ট অঞ্চল অধিগ্ৰহণৰ পাচ হোৱা। অযোধ্যা বিতৰ্কত ১৯৯২ সুপ্ৰিম কোৰ্টৰ ৰায়ৰ পিছতো বিতৰ্কিত জমি এক ট্ৰাষ্টৰ হাতত হস্তান্তৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। চৰকাৰ কৰ্তৃক গঠিত ট্ৰাষ্টটো হ’ল শ্ৰী ৰাম জন্মভূমি তীৰ্থ ক্ষেত্ৰ। ২০২০ চনৰ ৫ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰীত সংসদে ঘোষণা কৰে যে দ্বিতীয় মোদী মন্ত্ৰালয়ে মন্দিৰটো নিৰ্মাণৰ বাবে এক প্ৰকল্প গ্ৰহণ কৰিছে।
মন্দিৰৰ উপাসক ৰাম লাল্লা ১৯৮৯ চনৰ পৰা এই বিৰোধৰ আদালত কেচৰ এগৰাকী মকদ্দমাকাৰী (litigant) আছিল। তেওঁৰ প্ৰতিনিধি আছিল ত্ৰিলোকি নাথ পাণ্ডে, এগৰাকী চিনিয়ৰ বিশ্ব হিন্দু পৰিষদৰ নেতা, যাক ৰাম লাল্লাৰ পৰৱৰ্তী ‘মানৱ’ বন্ধু হিচাবে বিবেচিত কৰা হৈছে।
স্থাপত্যশিল্প
ৰাম মন্দিৰৰ মূল নক্সাটো ১৯৮৮ চনত আহমেদাবাদৰ সোমপুৰা পৰিবাৰে তৈয়াৰ কৰিছিল। সোমপুৰা পৰিবাৰে কমপক্ষেও ১৫ প্ৰজন্ম ধৰি পৃথিৱী জুৰি ১০০ টাতকৈও অধিক মন্দিৰৰ নক্সা তৈয়াৰ কৰিছে। মূল ডিজাইনৰ কিছু পৰিৱৰ্তন কৰি ৰাম মন্দিৰৰ বাবে এটা নতুন নক্সা ২০২০ চনত সোমপুৰা পৰিবাৰে প্ৰস্তুত কৰিছিল। মন্দিৰটো প্ৰস্থ ২৩৫ ফুট, দীৰ্ঘ ৩৬০ ফুট আৰু উচ্চতা ১৬১ ফুট। মন্দিৰৰ প্ৰধান স্থাপত্য হ’ল চন্দ্ৰকান্ত সোমপুৰা আৰু তেওঁৰ দুই পুত্ৰ নিখিল সোমপুৰা আৰু আশিস সোমপুৰা, যিয়ে স্থাপত্যো। সোমপুৰা পৰিবাৰে 'নাগাৰা' শৈলী ('Nagara' style architecture) আৰ্কিটেকচাৰ অনুসৰণ কৰি ৰাম মন্দিৰটোৰ নক্সা তৈয়াৰ কৰিছে, যি ভাৰতীয় মন্দিৰ স্থাপত্যৰ অন্যতম।
মন্দিৰ চৌপাশত এটি প্ৰাৰ্থনা হল, “এটি ৰামকথা কুঞ্জ (বক্তৃতা হল), বৈদিক পাঠশালা (শিক্ষামূলক সুবিধা), এটি সন্ত বাসস্থান (সাধুসকলোৰ আবাস) আৰু এটি যাত্ৰী নিবাস (দৰ্শনাৰ্থীসকলোৰ হোষ্টেল)” আৰু যাদুঘৰৰ দৰে অন্যান্য সুবিধা থাকিব আৰু এটি জলপান গৃহ (cafeteria)। মন্দিৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত বিশ্বৰ তৃতীয় বৃহত্তম হিন্দু মন্দিৰ হ’ব। ২০১৯ চনত প্ৰয়োগ কুম্ভ মেলাৰ সময়ত প্ৰস্তাৱিত মন্দিৰটোৰ এটি মডেল প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল।
দেৱ
ৰাম লাল্লা বিৰাজমান, ৰামৰ শিশু ৰূপৰ এক অৱতাৰ, বিষ্ণু মন্দিৰৰ ভগৱান। ৰাম লাল্লাৰ সাজপাৰ চিলাই কৰে ভাগৱত প্ৰসাদ আৰু শংকৰ লালে। শংকৰ লাল ভগৱান ৰামৰ মূৰ্তিৰ চতুৰ্থ প্ৰজন্মৰ দৰ্জী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
শেখ হাছিনা
শেখ হাছিনা ৱাজেদ (শেখ হাসিনা ওয়াজেদ; জন্ম: ২৮ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৪৭) বাংলাদেশৰ বৰ্তমান প্ৰধানমন্ত্ৰী। তেওঁ বাংলাদেশৰ ১০ম জাতীয় সংসদৰ চৰকাৰদলীয় প্ৰধান আৰু বাংলাদেশ আৱামী লীগৰ সভানেত্ৰী। তেওঁ বাংলাদেশৰ মহান স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ প্ৰধান নেতা আৰু বাংলাদেশ চৰকাৰৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতিপতি জাতিৰ জনক বংগবন্ধু শেখ মুজিবুৰ ৰহমানৰ কন্যা।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
শেখ হাছিনা ৱাজেদ বংগবন্ধু শেখ মুজিবুৰ ৰহমানৰ কন্যা। তেওঁৰ মাতৃৰ নাম বেগম ফজিলাতুননেছা। তেওঁ টুংগীপাৰাত জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু বাল্যশিক্ষা তাতেই গ্ৰহণ কৰে। ১৯৫৪ চনৰ পৰা তেওঁ ঢাকাত পৰিয়ালৰ লগত মোগলটুলিৰ ৰজনীবোস লেনৰ ঘৰত বসবাস কৰিবলৈ লয়। পিছত মিণ্টো ৰোডৰ চৰকাৰী বাসভৱনলৈ প্ৰস্থান কৰে। ১৯৫৬ চনত তেওঁ টিকাটুলিৰ নাৰীশিক্ষা মন্দিৰ বালিকা বিদ্যালয়ত ভৰ্তি হয়। ১৯৬১ চনৰ ১ অক্টোবৰৰ পৰা তেওঁ ধানমণ্ডিৰ ৩২ নম্বৰ ঘৰত থাকিবলৈ লয়। ১৯৭৫ চনৰ ১৫ আগষ্টৰ এক সামৰীক অভ্যুত্থানত তেওঁ আৰু তেওঁৰ ভগ্নী শেখ ৰেহানাৰ বাদে পৰিয়ালৰ সকলো সদস্যক হত্যা কৰা হয়। তেতিয়া তেওঁলোক শিক্ষা গ্ৰহণৰ উদ্দেশ্যে পশ্চিম জাৰ্মানীত আছিল। ১৯৬৫ চনত তেওঁ আজিমপুৰ বালিকা বিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিক পাছ কৰে।
শেখ হাছিনা ১৯৭৩ চনত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। বিশ্ববিদ্যালয়ত থকা অৱস্থাত ১৯৬৭ চনত ড॰ ৱাজেদ মিয়াত লগত তেওঁৰ বিবাহ হয়। ৱাজেদ মিয়া ৯ মে, ২০০৯ তাৰিখে মৃত্যুবৰণ কৰে। তেওঁৰ সংসাৰত ছজীব ৱাজেদ জয় (পুত্ৰ) আৰু ছায়মা ৱাজেদ পুতুল (কন্যা) নামৰ দুটি সন্তান আছে।
বঁটা আৰু সন্মান
৩০ ডিচেম্বৰ, ২০১১ তাৰিখে শেখ হাছিনাক বঙালী ভাষাৰ ধাৰক আৰু বাহক হিচাপে বাংলা একাডেমীয়ে তেওঁক বাৰ্ষিক সাধাৰণ সভাত সন্মানসূচক ফেল'শ্বিপ প্ৰদান কৰে। তদুপৰি ১২ জানুৱাৰী, ২০১২ তাৰিখে দক্ষিণ এছিয়াৰ শান্তি আৰু উন্নয়নত অনন্য অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা বিশ্ববিদ্যালয়ে তেওঁক ডক্টৰ অফ লেটাৰছ বা ডি-লিট ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰে। ২০১৪ চনত সমুদ্ৰসীমা জয়ৰ বাবে তেওঁ ছাউথ ছাউথ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। ২০১৫ চনৰ ২৮ ছেপ্টেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ ৭০তম অধিৱেশনত পৰিৱেশ বিষয়ক সৰ্বোচ্চ পুৰস্কাৰ চেম্পিয়নছ অফ দা আৰ্থ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। তেওঁ ডিজিটেল বাংলাদেশ গঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অনন্য অৱদানৰ বাবে আইচিটি টেকছ উন্নয়ন পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
পাৰ্চী থিয়েটাৰ
পাৰ্চী থিয়েটাৰ বা পাৰ্চী ৰঙ্গমঞ্চ (Parsi theatre) শব্দ-গুচ্ছই পাৰ্চীসকলৰ বা বহুলভাৱে পাৰ্চী ব্যৱসায়িক গোষ্ঠীৰ মালিকানাধীন কোম্পানীৰ দ্বাৰা ১৮৫০ৰ দশকৰ পৰা ১৯৩০ৰ দশকলৈ মঞ্চায়ন কৰা এক প্ৰভাৱশালী ৰঙ্গমঞ্চ পৰম্পৰাক সূচায়। পাৰ্চী থিয়েটাৰৰ নাটকবোৰ মূলতঃ উৰ্দু বা গুজৰাটী ভাষাৰ আছিল। বোম্বেত সূত্ৰপাত হোৱা এই নাট্য পৰম্পৰাক কিছুমান ভ্ৰাম্যমাণ নাট্যগোষ্টীয়ে ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত, বিশেষকৈ পশ্চিম ভাৰত (বৰ্তমানৰ গুজৰাট আৰু মহাৰাষ্ট্ৰ) আৰু উত্তৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত বিয়পায় দিছিল আৰু আঞ্চলিক ভাষাৰ প্ৰচেনিয়াম (proscenium) শৈলীৰ থিয়েটাৰক জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল।
ইতিহাস
শৰ্মিষ্ঠা গুপ্ত আৰু ভৌমিকে মত প্ৰকাশ কৰিছে য়ে 'ইণ্ডো-পাৰ্চীয়ান/ ইচলামিকেট' সংস্কৃতিৰ পাৰ্চী থিয়েটাৰৰ ওপৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পৰিছে। উৰ্দু কবিতাৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে কুৰি শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভণিলৈকে পাৰ্চী থিয়েটাৰত উৰ্দু ভাষাৰ বহুল ব্যৱহাৰ হৈছিল। পাৰ্চী থিয়েটাৰত ‘এহেজাৰ এনিশাৰ সাধু’ৰো (আৰব্য ৰজনী) গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পৰিছে, যিখন ‘পাৰচীয় এডভেঞ্চাৰ-ৰোমাঞ্চ’ হিচাপে মঞ্চস্থ কৰা হৈছিল। পিছলৈ এই ‘এহেজাৰ এনিশাৰ সাধু’ক প্ৰাৰম্ভিক যুগৰ বলীউদী চলচ্চিত্ৰলৈ অভিযোজন কৰা হৈছিল।
পাৰ্চী থিয়েটাৰত প্ৰথম অৱস্থাত শ্বেইক্সপীয়েৰৰ নাটসমূহৰ ভাৰতীয় সংস্কৰণ মঞ্চস্থ কৰিছিল। নাটসমূহত অগণন গীতৰ সংযোজন কৰি লোক পৰিবেশ্য কলালৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল। কম দিনৰ ভিতৰতে ইয়াত ভাৰতীয় কিংবদন্তী, মহাকাব্য আৰু পৌৰাণিক বিষয়বস্তুৰ আগমন হৈছিল। পাৰ্চী থিয়েটাৰ কোম্পানীবোৰে উত্তৰ ভাৰতত ভ্ৰমণ কৰাৰ হেতু তেওঁলোকে নাটকসমূহক হিন্দুস্তানী ভাষাত (অৰ্থাৎ হিন্দী-উৰ্দু সংমিশ্ৰিত ভাষা) অভিযোজন কৰাৰ বাবে স্থানীয় লেখকক নিযুক্তি দিছিল। বাস্তৱবাদ, ফেণ্টাচী, সঙ্গীত আৰু নৃত্য, বৰ্ণনাপ্ৰধান, উচ্চগ্ৰামৰ সংলাপ, দক্ষতাপূৰ্ণ মঞ্চ উপস্থাপনা আদিৰ সমাহাৰে পিছৰ পৰ্যায়ৰ পাৰ্চী নাটসমূহক মেলোড্ৰামালৈ পৰ্যবসিত কৰিছিল। দৰ্শকৰ মনোৰঞ্চনৰ বাবে ইয়াত কৌতুক, সুৰীয়া গীত আৰু সঙ্গীত, শিহৰণযুক্ত ঘটনাপ্ৰবাহ, মঞ্চকলাৰ বৈচিত্ৰ্যত গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল। পাৰ্চী থিয়েটাৰৰ সফলতাই অন্য আঞ্চলিক ভাষাৰ, যেনে গুজৰাটী থিয়েটাৰ, মাৰাঠী থিয়েটাৰ আৰু হিন্দী থিয়েটাৰৰ বিকাশত, বিশেষকৈ বলীউদী চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ বিকাশত বিশেষভাবে সহায়ক হৈছিল। চিত্ৰনাট্য তথা গীত ৰচয়িতা জাভেদ আখটাৰৰ মতে বলীউদী ফিল্মী গজল, ঠুমৰি আৰু কজৰী শৈলীৰ মূল ভিত্তি হ’ল- ‘উৰ্দু পাৰ্চী থিয়েটাৰ’ৰ গজল, ঠুমৰি আৰু কজৰী পৰম্পৰা।
১৯৮১ চনত মুম্বাই ভিত্তিক থিয়েটাৰ পৰিচালক নাদিৰা বব্বৰে তেওঁৰ থিযেটাৰ দল ‘একজুতে’ (অৰ্থাৎ একেলগে) আৰম্ভ কৰে। এই দলটোৱে পাৰ্চী থিয়েটাৰ শৈলীত ‘ইহুদী কী লড়কী’ প্ৰযোজনা কৰে, যিখন এই শৈলীৰ এক শ্ৰেষ্ঠ প্ৰযোজনা বুলি গণ্য কৰা হয়।
গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাট্যকলা
লক্ষ্য সেন
লক্ষ্য সেন (Lakshya Sen; জন্ম: ১৬ আগষ্ট ২০০১) এগৰাকী ভাৰতীয় বেডমিণ্টন খেলুৱৈ। সেন এজন প্ৰাক্তন বিশ্ব জুনিয়ৰ ১ নং খেলুৱৈ। তেওঁ ২০১৮ চনৰ এছিয়ান জুনিয়ৰ চেম্পিয়নশ্বিপত ল’ৰাৰ একক আৰু গ্ৰীষ্মকালীন যুৱ অলিম্পিকত মিক্সড টিম ইভেণ্টত সোণৰ পদক লাভ কৰিছে। ২০২১ চনৰ বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰাৰ লগতে ২০২২ চনৰ অল ইংলেণ্ড অ’পেনত ৰানাৰ্ছ আপ আছিল। থমাছ কাপ ২০২২ জয় কৰা ভাৰতীয় দলটোৰো তেওঁ অংশ আছিল। পুৰুষৰ একক বেডমিণ্টনত ২০২২ চনৰ বাৰ্মিংহামত অনুষ্ঠিত কমনৱেলথ গেমছত লক্ষ্য সেনে সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। এই প্ৰতিযোগিতাৰে মিক্সড দল ইভেণ্টত তেওঁ ৰূপৰ পদক লাভ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
লক্ষ্য সেনৰ জন্ম হৈছিল উত্তৰাখণ্ডত। তেওঁৰ পিতৃ ডি কে সেন ভাৰতৰ এগৰাকী প্ৰশিক্ষক আৰু তেওঁৰ ভাতৃ চিৰাগ সেন এজন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন খেলুৱৈ।
কেৰিয়াৰ
প্ৰকাশ পাডুকন বেডমিণ্টন একাডেমীত প্ৰশিক্ষণ লোৱা সেনে অতি কম বয়সতে বেডমিণ্টন খেলুৱৈ হিচাপে নিজৰ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু ২০১৬ চনত জুনিয়ৰ বেডমিণ্টন চাৰ্কিটত এটা উজ্জ্বল বছৰ অতিবাহিত কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ছান ফেইচিয়াঙৰ হাতত ১২-২১, ১৬-২১ পইণ্টৰ ব্যৱধানত পৰাস্ত হোৱাৰ পিছত তেওঁ জুনিয়ৰ এছিয়ান চেম্পিয়নশ্বিপত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল। কাকতলীয়াকৈ জুনিয়ৰ বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপৰ প্ৰি-কোৱাৰ্টাৰত পুনৰ ছানৰ হাতত ২১-১৭, ৮-২১ আৰু ১৩-২১ পইণ্টত তেওঁ পৰাস্ত হয়। সেনৰ দলটোৱে দলীয় ইভেণ্টত ৮ম স্থান দখল কৰে। সেনে ছিনিয়ৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়তো প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰি ২০১৬ চনৰ ইণ্ডিয়া ইণ্টাৰনেশ্যনেল ছিৰিজ প্ৰতিযোগিতাত পুৰুষৰ একক খিতাপ দখল কৰিছিল।
সেনে নিউজিলেণ্ড অ’পেনত ষ্ট্ৰেইট গেমত তেওঁতকৈ বহু উচ্চ ৰেংকিঙৰ খেলুৱৈ চেম জুন ৱেইক ২১-১১,২১-১৬ পইণ্টত পৰাস্ত কৰিছিল যদিও ২বাৰ অলিম্পিকৰ সোণৰ পদক বিজয়ী আৰু ছিড নং ১ লিন ডেনৰ হাতত ২১-১৫,১৫-২১, ১২-২১ পইণ্টত তথা অষ্ট্ৰেলিয়ান অ’পেনত তেওঁ ছিড নং ৭ লি চেউক য়িউৰ হাতত ২০-২২,২১-১৩ আৰু ১৯-২১ পইণ্টত পৰাস্ত হয়। ২০১৮ চনৰ এছিয়ান জুনিয়ৰ চেম্পিয়নশ্বিপত শীৰ্ষ ছিডৰ বিশ্ব জুনিয়ৰ ১ নং খেলুৱৈ কুনলাভুত ভিটিডছাৰ্ণক ২১-১৯,২১-১৮ গ'লত পৰাস্ত কৰি সেনে চেম্পিয়ন হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
হায়দৰাবাদ অ’পেনত সেন ছিড নং ৮ হেও কোৱাং-হিৰ হাতত ১৩-২১ আৰু ১২-২১ পইণ্টত পৰাস্ত হয়। ২০১৮ চনৰ বাংকা বেলিটুং ইণ্ডোনেছিয়া মাষ্টাৰছৰ প্ৰি-কোৱাৰ্টাৰত সেনে ২ নং ছিডৰ খেলুৱৈ ছিটথিকম থামাচিনক ২১-১৪,২১-১৯ গ’লত পৰাস্ত কৰিছিল যদিও কোৱাটাৰ ফাইনেলত ছিড নং ৭ লিন ইউ-ছিয়েনৰ হাতত ২১-১২,২০-২১ আৰু ১৪-২১ গ’লত পৰাস্ত হৈছিল।
২০১৮ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন যুৱ অলিম্পিকত সেনে চতুৰ্থ ছিড হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। চীনা খেলুৱৈ লি শ্বিফেঙৰ হাতত ১৫–২১, ১৯–২১ গ'লত পৰাস্ত হৈ তেওঁ ল'ৰাৰ একক বেডমিণ্টনৰ বাবে ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। তেওঁ মিশ্ৰ দলীয় ইভেণ্টতো অংশগ্ৰহণ কৰি সোণৰ পদক লাভ কৰাত সহযোগ কৰিছিল।
২০১৯ চনৰে নৱেম্বৰ মাহত স্কটিছ অ'পেনত তেওঁ পুৰুষৰ একক খিতাপ দখল কৰিছিল, এই প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ ব্ৰাজিলৰ ইগ'ৰ ক'য়েল'ৰ বিৰুদ্ধে জয়লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ২০২০ বৰ্ষৰ বেডমিণ্টন এছিয়া দল চেম্পিয়নশ্বিপত ব্ৰঞ্জৰ পদক দখল কৰা ভাৰতীয় দলটোৰ এজন সদস্য আছিল।
সেনে ২০২০ চনৰ অল ইংলেণ্ড অ’পেনৰ ২য় ৰাউণ্ডত প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত চেম্পিয়ন তথা বিশ্বৰ ১ নং ভিক্টৰ এক্সেলছনৰ হাতত ১৭-২১ আৰু ১৮-২১ গ’লত পৰাস্ত হৈছিল। ২০২০ চনৰ ডেনমাৰ্ক অ’পেনৰ ২য় ৰাউণ্ডত হান্স-ক্ৰিষ্টিয়ান ভিটিংহাছৰ হাতত ২১-১৫,৭-২১ আৰু ১৫-২১ গ’লত পৰাস্ত হৈছিল।
ডিচেম্বৰ মাহত তেওঁ বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপৰ ছেমিফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰে য'ত তেওঁ শ্ৰীকান্ত কিদাম্বীৰ হাতত ২১–১৭, ১৪–২১, ১৭–২১ গ'লত পৰাস্ত হয় আৰু ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে।
জানুৱাৰী মাহত তেওঁ ইণ্ডিয়া অ’পেনৰ ফাইনেলত বৰ্তমানৰ বিশ্ব চেম্পিয়ন লোহ কিন ইউক পৰাস্ত কৰি প্ৰথমবাৰৰ বাবে ছুপাৰ ৫০০ খিতাপ দখল কৰিছিল। তেওঁ লোহক একেৰাহে দুখন খেলত ২৪–২২, ২১–১৭ গ’লত পৰাস্ত কৰে। জাৰ্মান অ’পেনত ছেমিফাইনেলত বিশ্বৰ ১ নং ভিক্টৰ এক্সেলছনক লক্ষ্যই পৰাস্ত কৰিছিল যদিও তেওঁ ফাইনেলত কুনলাভুত ভিটিডছাৰ্ণৰ হাতত পৰাস্ত হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ বিশ্ব নং ৩ এণ্ডাৰছ এণ্টনচেন আৰু বিশ্ব নং ৭ লি জি জিয়াক পৰাস্ত কৰি ২০২২ চনৰ অল ইংলেণ্ড অ’পেনৰ ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰে। তেওঁ ফাইনেলত ভিক্টৰ এক্সেলছনৰ হাতত ১০-২১, ১৫-২১ গ'লত পৰাস্ত হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ চুইছ অ'পেনৰ পৰা আঁতৰি যায়। লক্ষ্য সেন থমাছ কাপ ২০২২ৰ বাবে ভাৰতীয় পুৰুষ দলৰ অংশ আছিল। ইণ্ডোনেছিয়াক ৩-০ গ’লত পৰাস্ত কৰি থমাছ কাপ জয় কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ২০২২ চনৰ কমনৱেলথ গেমছৰ ফাইনেলত মালয়েছিয়াৰ এন জি চে ইয়ংক পৰাস্ত কৰি তেওঁ কমনৱেলথ চেম্পিয়ন হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ক্ৰীড়াবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বেডমিণ্টন খেলুৱৈ
তাৰা
হিন্দু ধৰ্মত, দেৱী তাৰা (: तारा, tārā) হৈছে দশ মহাবিদ্যা বা "মহান জ্ঞানৰ দেৱী"ৰ ভিতৰত দ্বিতীয়, আৰু শক্তিৰ এক প্ৰকাৰ বা দেৱীৰ তান্ত্ৰিক প্ৰকাশ। তাৰা শব্দটো সংস্কৃতৰ "তাৰ্" মূলৰ পৰা আহিছে, ইয়াৰ অৰ্থ "পাৰ কৰোৱা"। আন বহুতো সমসাময়িক ভাৰতীয় ভাষাত 'তাৰা' শব্দৰ আন এক অৰ্থ হৈছে তৰা।
তাৰাৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন ধৰ্মীয় মত আছে। এটা সংস্কৰণে তাৰাৰ ৰাক্ষস-হত্যাৰ ৰূপৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে: হয়গ্ৰীৱ নামৰ এজন ৰাক্ষসে সকলো ঠাইতে ধ্বংসযজ্ঞ চলাইছিল, তেওঁ ব্ৰহ্মাৰ চাৰি বেদ চুৰ কৰাৰ লগতে দেৱতাসকলক অমৰাৱতীৰ (স্বৰ্গ) পৰা নিৰ্বাসিত কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সম্পত্তি সমূহ লুটি লৈছিল। উপায়ন্তৰ দেৱতাসকলে পৰিত্ৰাণৰ বাবে ব্ৰহ্মাৰ কাষ চাপিছিল, ব্ৰহ্মাই দেৱগণক কালীৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ উপদেশ দিয়াত কালীয়ে তেওঁৰ তৃতীয় চকুৰ পৰা তাৰা নামৰ আন এগৰাকী দেৱী সৃষ্টি কৰিছিল আৰু হয়গ্ৰীৱক পৰাস্ত কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল। যুদ্ধত, তাৰাই হয়গ্ৰীৱক বধ কৰে।
স্বৰূপ
কালী আৰু তাৰাৰ ৰূপৰ বৰ্ণনাত সাদৃশ্য আছে। তেওঁলোক দুয়োকে নিস্তেজ বা মৃতদেহৰ দৰে শুই থকা শিৱৰ ওপৰত থিয় হৈ থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। অৱশ্যে, কালী দেৱীৰ দেহৰ ক'লা বৰণৰ বিপৰীতে, তাৰাৰ দেহ নীলা বৰণৰ। দুয়ো নূন্যতম পোছাক পৰিধান কৰে, তাৰা দেৱীয়ে কঁকালত বাঘৰ ছাল মেৰিয়াই পিন্ধে, আনহাতে কালী দেৱীৰ কঁকালত মানুহৰ কটা হাতৰ মালা সদৃশ আৱৰণ থাকে। দুয়োগৰাকীয়ে মুণ্ড মালা পিন্ধে। দুয়োৰে জিভা ৰঙা আৰু বাহিৰলৈ ওলোৱা, মুখৰ পৰা তেজ নিৰ্গত হৈ থাকে। তাৰাদেৱী প্ৰত্যালিধ ভঙ্গীত থিয় হৈ থকা দেখুওৱা হৈছে (য'ত বাওঁ ভৰি আগলৈ থাকে)। তেওঁৰৰ ভৈৰৱ হৈছে অক্ষোভ্য, এগৰাকী বোধিসত্ত্ব। তাৰা দেৱীয়ে পাঁচজন ধ্যানকাৰী বুদ্ধৰ মুণ্ড খোলাৰে নিৰ্মিত মুকুট পিন্ধে। তেওঁৰ মুঠ আঠটা ভিন্ন ৰূপৰ বাবে অষ্ট তাৰা নামেৰেও জনা যায়। নামসমূহ হৈছে: এক জঁটা, উগ্ৰাতাৰা, মহোগ্ৰা, কামেশ্বৰী, চামুণ্ডা, নীলা সৰস্বতী, বজ্ৰ, আৰু ভদ্ৰকালী। তাৰা দেৱীক তেওঁৰ মাতৃ প্ৰবৃত্তিৰ বাবে ভক্ত (ভক্ত) বা তন্ত্ৰিকৰ ওচৰত সহজে সদয় হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
বৌদ্ধ ধৰ্মত
তাৰা হৈছে মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এগৰাকী মহিলা বোধিসত্ত্ব যি বজ্ৰায়ণ বৌদ্ধ ধৰ্মত মহিলা বুদ্ধ হিচাপে বিদিত। তেওঁক "মুক্তিৰ মাতৃ" বুলি জনা যায়, আৰু কাম আৰু কৃতিত্ব তথা সফলতাৰ গুণাগুণক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
কোনো কোনো গৱেষকে বিশ্বাস কৰে যে পাৰ্ণশবৰী হিন্দু দেৱী তাৰাৰ আন এটা নাম।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
যৌন অভিমুখিতা
যৌন অভিমুখিতা (Sexual orientation) হ'ল এগৰাকী ব্যক্তিয়ে অনুভৱ কৰা যৌন, প্ৰেমসম্বন্ধীয় আৰু মানসিক আকৰ্ষণ। অকামিতা হ'ল এনে এক প্ৰকাৰৰ যৌন অভিমুখিতা য'ত কোনো ব্যক্তিয়ে যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ নকৰে। মানৱ যৌন অভ্যাস, লিংগ পৰিচয় আৰু লিংগ আকৰ্ষণ আদি শব্দসমূহ যৌন অভিমুখীতাৰ লগত জড়িত যি মনোবৈজ্ঞানিকভাৱে এগৰাকী মানুহৰ যৌন চৰিত্ৰক গঠন কৰে।
ভাগ সমূহ
যৌন অভিমুখীতা মূলতঃ পাঁচটা ভাগত বিভক্ত। সেয়া হল :- সমলৈঙ্গিকতা, বিপৰীতকামিতা, অকামিতা, সৰ্বকামিতা আৰু উভকামিতা। বিজ্ঞানীসকলৰ মতে যৌন অভিমুখিতা মস্তিষ্কৰ হাইপ'থেলেমাছৰ ভিন্নতাৰ বাবে হয়। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত যদি মনচেক্সুৱেল কোষ সমূহ নাৰীসুলভ হয় তেন্তে তেওঁ গে' হব আৰু যদি মনচেক্সুৱেল কোষ সমূহ পুৰুষত্বসুলভ তেন্তে তেওঁ বিপৰীতকামী হ'ব। নাৰীৰ ক্ষেত্ৰত যদি মনচেক্সুৱেল কোষ সমূহ পুৰুষত্বসুলভ তেন্তে তেওঁ লেছবিয়ান হব অন্যহাতে যদি মনচেক্সুৱেল কোষ সমূহ নাৰীসুলভ হয় তেন্তে বিপৰীতকামী হ'ব।
সমলৈঙ্গিকতা (Homosexuality)
সমলৈঙ্গিকতা (Homosexuality) মানে হল একে লিংগৰ প্ৰতি প্ৰেম, যৌন আৰু অন্য আবেগজনিত আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰা। যি একে লিংগৰ সম্বন্ধ আৰু একে লিংগৰ বিবাহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। পুৰুষ সমকামী সকলক গে' আৰু মহিলা সমকামী সকলক লেছবিয়ান বুলি কোৱা হয়। সমলৈঙ্গিকতা  এক প্ৰকাৰৰ প্ৰাকৃতিক ব্যৱহাৰ যি মানুহৰ লগতে অন্য জীৱৰ মাজতো দেখা যায়।
লেছবিয়ান (lesbian)
লেছবিয়ান হ’ল সমলৈঙ্গিকতা ৰ এটা ভাগ যত একে লিংগৰ নাৰীয়ে অইন নাৰীৰ প্ৰতি প্ৰেম, আৱেগ, শাৰীৰিক আৰু যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰে।
গে'(Gay)
গে' হ’ল সমলৈঙ্গিকতা ৰ এটা ভাগ যত একে লিংগৰ পুৰুষে অইন পুৰুষৰ প্ৰতি প্ৰেম, আৱেগ, শাৰীৰিক আৰু যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰে।
সৰ্বকামিতা (Pansexuality)
সৰ্বকামিতা (Pansexuality)ত কোনো ব্যক্তিয়ে সকলোৰে প্ৰতি যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰে। ই যিকোনো লিংগ বা ধৰণৰ হব পাৰে। এজন সৰ্বকামি ব্যক্তিয়ে পুৰুষ, নাৰী, ট্ৰান্স সকলোৰে প্ৰতি আকৰ্ষণ থাকে।
অকামিতা (Asexuality)
কোনো ব্যক্তিয়ে যিকোনো লিংগৰ ব্যক্তিৰ প্ৰতি যদি আংশিক বা সম্পূৰ্ণ ভাবে যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ নকৰে তাক অকামিতা (Asexuality) বোলে। কোনো ব্যক্তিয়ে অকামি হৈয়ো আবেগিক আকৰ্ষণ থাকিব পাৰে। অকামিতা কোনো ধৰণৰ ব্ৰহ্মচাৰী ব্ৰত নহয় যত জোৰ প্ৰয়োগ কৰি নিজৰ যৌন তথা প্ৰেমজনীত আবেগক দবাই ৰখা হয়।
উভকামিতা (Bisexuality)
বাইচেক্সুৱেল হ’ল দুবিধ লিংগৰ প্ৰতি প্ৰেম, আৱেগ, শাৰীৰিক আৰু যৌন আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰা পুৰুষ বা মহিলা। বাইচেক্সুৱেলসমূহে কেতিয়াবা কোনোবা এটা লিংগৰ প্ৰতি অধিক আৰু আনটোৰ প্ৰতি তুলনামূলকভাৱে কম আকৰ্ষণ থকা হ’ব পাৰে।
উৎস প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:এলজিবিটি শ্ৰেণী:যৌন অভিমুখিতা
মিৰ
thumb|মিৰৰ আলোকচিত্ৰ মিৰ (Мир, ; lit. peace or world) আছিল ১৯৮৬ চনৰ পৰা ২০০১ চনলৈকে মহাকাশত থকা মহাকাশ কেন্দ্ৰ। ইয়াক প্ৰথমে ছোভিয়েট ইউনিয়ন আৰু পাছত ৰাছিয়াই পৰিচালনা কৰিছিল। মিৰ আছিল প্ৰথম ম'জুলাৰ মহাকাশ কেন্দ্ৰ আৰু ইয়াক মহাকাশত যোৰা লগাই বনোৱা হৈছিলে ১৯৮৬ ৰ পৰা ১৯৯৬ চনৰ ভিতৰত। এটা সময়ত ই পৃথিৱীৰ কক্ষপথত থকা সকলোতকৈ ডাঙৰ কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ আছিল। মহাকাশ কেন্দ্ৰটোত সূক্ষ্ম মধ্যাকৰ্ষণ সম্পৰ্কীয় গৱেষণাগাৰ আছিলে য'ত জীৱ-বিজ্ঞান, পদাৰ্থ বিজ্ঞান, মহাকাশযান ইত্যাদি গৱেষণা কৰা হৈছিল। এইবোৰৰ মূল উদ্দেশ্য আছিলে মহাকাশত মানুহৰ স্থায়ী বসতি। মিৰ আছিল প্ৰথম দীৰ্ঘদিন ধৰি মহাকাশত থকা বাসোপযোগী গৱেকষণা-কেন্দ্ৰ। ই ৩৬৪৪ দিন ধৰি মানুহ থকাৰ এক ৰেকৰ্ড কৰিছিল; আন্তৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ কেন্দ্ৰই ২৩ অক্টোবৰ ২০১০ চনত এই ৰেকৰ্ড ভঙ্গ কৰে । ইয়াৰ আৰু এটা বেলেগ ৰেকৰ্ডো আছে। ভালেৰী পলিক'ভে ইয়াত ১৯৯৪ ৰ পৰা ১৯৯৫লৈকে ৪৩৭ দিন ১৮ঘণ্টা থাকি দীৰ্ঘসময়ৰ এককভাৱে মানুহৰ মহাকাশ উৰণৰ ৰেকৰ্ড স্থাপন কৰিছিল। মিৰে মুঠ জীৱন কাল ১৫ বছৰৰ ১২ বছৰ মহাকাশত আছিল। ই আছিল ইয়াৰ নিৰ্ধাৰিত সময় কালতকৈ তিনিগুণ অধিক সময়।
সৃষ্টি
মিৰ অ'ৰবিটেল কম্‌প্লেক্সৰ কাম ১৯৭৬ চনত আৰম্ভ হয় য'ত ২৮০টা অনুষ্ঠান আৰু ২০ বিভিন্ন ছোভিয়েট মন্ত্ৰালয়ে ভাগ লৈছিল। ২০ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৮৬চনত ইউ আৰ-৫০০কে (প্ৰট'ন) ৰকেট উৎক্ষেপকে মিৰ নামৰ ক'ৰ ম'জুলটো (Module) উৎক্ষেপন কৰে। ছোভিয়েট বাতৰি তথ্যমতে ম'জুলটোত ৬টা ডকিং প'ট আছিল।
কুপিয়া ভাষা
কুপিয়া বা বাল্মিকী এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি ভাৰতৰ উৰিষ্যা আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ বাল্মিকী লোকে ব্যৱহাৰ কৰে। এই ভাষা ওড়িয়া উপগোটৰ অন্তৰ্গত। বাল্মিকীসকল জনগোষ্ঠীয় লোক যিয়ে মুখ্যতঃ উৰিষ্যাৰ কৰাপুত আৰু আন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ বিশাখাপট্টনং জিলাত বাস কৰে।
লিপি
কুপিয়া ভাষা সাধাৰণতে ওড়িয়া বা তেলুগু লিপিৰে লিখা হয়, লিখোঁতা উৰিষ্যাৰ নে অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ, তাৰ ভিত্তিত। সত্যপতি প্ৰসন্ন শ্ৰীয়ে কুপিয়াৰ বাবে এক নতুন লিপি তৈয়াৰ কৰি উলিয়াইছে।
মোৰ প্ৰিয় পাঁচটা জাৰ্মান গল্প
মোৰ প্ৰিয় পাঁচটা জাৰ্মান গল্প (Mur Priyo Pasta German Golpo) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন অনুবাদ গল্প-সংকলন। গ্ৰন্থখন প্ৰথম ১৯৯৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ষ্টুডেণ্টচ ষ্ট'ৰচ প্ৰকাশনৰ পৰা প্ৰকাশ হয়। গ্ৰন্থখন তেওঁ ডাঃ দৈত্যাৰি দাস আৰু ডাঃ প্ৰিয়ম্বদা দাসলৈ আগবঢ়াইছে।
বিৱৰণ
কিতাপখনত পাঁচটা অনুবাদ গল্প আছে। সেইকেইটা হৈছে, 'ক্ৰাম্বামবুলি'(মেৰী ফন এবনাৰ-এশ্বেনবাখ), 'এজন অবিবাহিত ভদ্ৰলোকৰ মৃত্যু'(আৰ্থাৰ স্নিৎসলাৰ), 'কবিতা আৰু প্ৰেম'(মৰিৎস ফেইনমান), 'গোপন আশ্ৰয়'(হেৰমাণ্ড কেষ্টেন) আৰু 'যুদ্ধক্ষেত্ৰত ছক্ৰেটিছ'(বেৰ্টল্ট্‌ ব্ৰেখট্‌)।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
হেজাৰী ভাওনা
হেজাৰী ভাওনা বা কলিয়াবৰৰ হেজাৰী ভাওনা অসমৰ নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰত অনুষ্ঠিত ভাওনা উৎসৱ। অসমৰ নাট ভাওনাৰ এক বিশেষ পৰিৱেশ্য আঞ্চলিক ৰূপ হিচাপে নগাঁৱৰ হেজাৰী ভাওনা বিখ্যাত।
নামৰ উৎপত্তি
এহেজাৰ শব্দৰ পৰা হেজাৰী ভাওনা নামৰ সৃষ্টি হৈছে। কিন্তু প্ৰকৃততে হেজাৰী শব্দয়ে এহেজাৰ ভাওনাক বুজোৱা নাই। হেজাৰ শব্দয়ে ইয়াত অনেক বা সংখ্যাত অধিক বুজাইছে।
ইতিহাস
নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰৰ হাজাৰী ভাওনাৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে সঠিককৈ জনা নাযায়। আহোমসকলৰ ৰাজত্ব কালত প্ৰচলিত পাইক প্ৰথা অনুসৰি পাইকসকলৰ পৰিচালনা কৰাৰ বাবে চাৰিজন পাইকৰ ওপৰত এজন বৰা, এশজন পাইকৰ ওপৰত এজন শইকীয়া, এহেজাৰ পাইকৰ ওপৰত এজন হাজৰিকা আৰু ছহেজাৰ পাইকৰ ওপৰত ফুকন নিয়োগ কৰা হৈছিল। তুংখুঙীয়া বুৰঞ্জী অনুসৰি স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মী সিংহৰ শাসনকালত কলিয়াবৰত আঠটা হেজাৰ সংগঠন গঠন কৰা হৈছিল। ডিমৰুগুৰিয়া হাজাৰ, বজোৱা, ধাদুমৰহাজাৰ, ভিতৰুৱাল চেকেৰাতলীয়া হাজাৰ, চামধৰা হাজাৰ এই আঠটা হাজাৰ গোটে নগাঁও জিলাৰ ৰাইজক সামাজিকভাৱে বিভক্ত কৰি সংগঠিত কৰিছিল।
এই আঠটা হাজাৰৰ ভিতৰত চামধৰা হাজাৰৰ অনুপ্ৰেৰণাৰে শাকমুঠিৰ শয়েক ভূঞাসকলে শাকমুঠি হাজাৰ সংগঠন কৰি দৌলগুৰি পথাৰত বৰ্তমানৰ ভৰালী নামঘৰত দুই-তিনি কিলোমিটাৰ দক্ষিণত শলাল আৰু চিকনী পাহাৰৰ নামনিত দৌল উৎসৱ উদযাপন কৰিছিল। ইয়াতেই হাজাৰী ভাওনাৰ আৰম্ভণি হৈছিল বুলি গণ্য কৰা হয়। পিছলৈ শাকমুঠি হাজাৰ হাটবৰলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ লগে-লগে ফাকুৱাৰ দৌলো তালৈ স্থানান্তৰিত হয়।
প্ৰথমে হাটবৰত চাৰিখনীয়া ৰভাৰে হেজাৰী ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল। পিছলৈ কলিয়াবৰৰ গোমোঠা পথাৰত একৈছখনীয়া ৰভাৰে হেজাৰী ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল।
বৰ্ণনা
হেজাৰী ভাওনাৰ মণ্ডপ এপাহ ফুলৰ আৰ্হিত আৰু ৰভা বিলাক পাহিৰ আৰ্হিৰে নিমাণ কৰা হয়। প্ৰথমখন ৰভাত গানিকা বা জোৰা গোৱাৰ সময়ত ডবা, কাঁহ, কালী বাদ্য বজোৱা হয়। তাৰ পৰা যোৰাই গাণিকা আৰম্ভ কৰি আটাইকেইখন ৰভা প্ৰদক্ষিণ কৰা হয়। হাজাৰী ভাওনাত কেৱল অংকীয়া ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ইয়াত মাতৃভাষাত ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰা নহয়।
সম্পাদনা
লেখা, গ্ৰন্থ, দৈনিক, সাপ্তাহিক, মাহেকীয়া বা পষেকীয়া কাকত বা আলোচনী অথবা কবিতাৰ পাঠ, ভাষা, ভাব বা শৃংখলক ব্যাৱস্থিত কৰিবলৈ তথা আৱশ্যকতা অনুসৰি তাত সংশোধন, পৰিৱৰ্তন বা পৰিবৰ্ধন ঘটাই তাক সাৰ্বজনীন প্ৰয়োগ অথবা প্ৰকাশযোগ্য কৰি তোলাকে সম্পাদনা কৰা বোলে। লেখা বা কিতাপৰ ভাষা, ভাব তথা শৃংখলৰ সৈতে তালৈ অহা তথ্য আৰু পাঠৰো সংশোধন আৰু পৰিস্কাৰ কৰি সম্পাদনা কৰা হয়। এই পৰিস্কৰণ প্ৰক্ৰিয়াত উচিত শীৰ্ষক বা উপশীৰ্ষক, অধ্যায় বা ক্ৰম ঠিক কৰি, ব্যাকৰণৰ দৃষ্টিৰে ভাষাৰ শুধৰণি কৰি, শৈলী আৰু প্ৰভাৱৰ সামঞ্জস্য সংস্থাপিত কৰি, নাম, ঘটনা, তিথি আৰু প্ৰসংগৰ উচিত ভাবে সংযোগ কৰি, আৱশ্যকতা অনুসৰি বিষয়, শব্দ, বাক্য বা উদাহৰণ বঢ়ায়, অৱতাৰণা সংযোগ কৰি, তলত টোকা লিখি বোধগম্য ব্যৱস্থাৰো সংযোগ কৰা হয়।
সাময়িক ঘটানা বা বিষয়ৰ ওপৰত সম্পাদকীয় লিখা, বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বাতৰিৰ ওপৰত তাৰ তুলনাত্মক মহত্ব অনুসৰি তাৰ ওপৰত বিভিন্ন আঁকাৰ প্ৰকাৰৰ শীৰ্ষক বা শিৰোনাম (headline, flash, banner) দিয়া, অশ্লীল, অপমানজক তথা আপত্তিজনক কথা নিলিখাকৈ সত্যতা, তেজস্বিতা, স্পষ্টবাদিতা, নিৰ্ভীকতা তথা নিৰপেক্ষতাৰ লগতে অন্যায়ৰ বিৰোধিতা কৰা, ৰাইজৰ ভাবনাৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা, জনতাক পথ প্ৰদৰ্শন কৰা আৰু জনমত নিৰ্মাণ কৰাটো দৈনিক কাকতৰ সম্পাদনাৰ অন্তৰ্গত বিষয়। সাপ্তাহিক কাকতৰ অন্য সকলো কথা দৈনিক কাকতৰ দৰেই হয়, কিন্তু তাত বিচাৰপূৰ্ণ নিৱন্ধ, কাহিনী বা গল্প, বিৱৰণ, বিবেচনা আদিৰ তথ্য-সমৃদ্ধ, পঠনীয় আৰু মননশীল সামগ্ৰীও থাকিব লাগিব। সেয়ে, তাৰ লেখা সমূহ, সাপ্তাহিক বাতৰি, অন্য মনোৰঞ্জক তথা কিশোৰ, মহিলা আদি বিশেষ বৰ্গৰ বাবে সংকলিত সামগ্ৰীৰ নিৰ্বাচন আৰু সম্পাদনা সেই বিশেষ বৰ্গৰ যোগ্যতা আৰু আৱস্থালৈ লক্ষ্য ৰাখি জনহিতৰ দৃষ্টিৰে কৰিব লাগিব। এইদৰেই নিৰ্বাচকৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত পক্ষৰ উত্তৰ জনহিত তথা তথ্যৰ দৃষ্টিৰে পৰীক্ষণ কৰি সমাৱেশিত কৰাৰ আৱশ্যকতা থাকে।
মাহেকীয়া বা সাপ্তাহিক আলোচনী মুখ্যতঃ বিচাৰপত্ৰৰ দৰে হয়, য'ত গভীৰ তথা চিন্তাশীল লেখাৰ আধিক্য থাকে। ইয়াত স্বাভাৱিকতেই লেখনিৰ সম্পাদনা লেখনি বা গ্ৰন্থৰ সম্পাদনাৰ দৰেই হয়। বিতৰ্কমূলক বিষয়ত বিভিন্ন পক্ষৰ পৰা পোৱা লিখনিৰ এনেপ্ৰকাৰে পৰীক্ষণ কৰা হয় যে তাত কোনো প্ৰকাৰে কোনো ব্যক্তি, পক্ষ, সমাজ অথবা গ্ৰন্থৰ ওপৰত কোনো ধৰণৰ ব্যাংগাত্মক বা আক্ৰোশপূৰ্ণ আক্ষেপ নাথাকে আৰু ক'তোৱেই যেন অশ্লীল (অমংগল তথা গ্ৰাম্য) শব্দৰ প্ৰয়োগ নাথাকে। এনে পত্ৰিকা বা আলোচনীত বিভিন্ন শৈলীৰ দ্বাৰা আকৰ্ষক ৰচনাকৌশলেৰে লিখা পঠনীয়, মননশীল, মনোৰঞ্জক, জ্ঞানবিস্তাৰক, বিচাৰপ্ৰৱণ আৰু প্ৰেৰণাশীল লেখাৰ সংগ্ৰহ কৰাটো, তাৰ সৈতে আৱশ্যকীয় সম্পাদকীয় টিপ্পনী দিয়া, স্পষ্টীকৰণৰ বাবে টোকা, পৰিচয় অথবা ব্যাখ্যা আদি সংলগ্ন কৰা আৰু প্ৰাপ্ত লেখা সমূহক বোধগম্য তথা স্পষ্ট কৰাৰ কাৰণে অনাৱশ্যক অংশ পৰিহাৰ কৰা, আৱশ্যক অংশ সংলগ্ন কৰা, যি বিশেষ কৌশলেৰে লেখকে লিখিছে সেই কৌশলৰ প্ৰকৃতি অনুসৰি ভাষা আৰু শৈলীক উপস্থাপন কৰা, যদি লেখকে উচিত কৌশলৰ প্ৰয়োগ কৰা নাই- তেন্তে উচিত কৌশল অনুসৰি লিখনি সলনি কৰা, ভাষাত প্ৰয়োগ কৰা শব্দ আৰু বাক্যৰ ৰূপ শুদ্ধ কৰা বা লিখনিৰ প্ৰভাৱ ধৰি ৰখা অথবা তাক অধিক প্ৰভাৱশালী কৰি তোলাৰ বাবে শব্দ আৰু বাক্যৰ সংযোজন কৰা আদি ক্ৰিয়া সম্পাদনাৰ অন্তৰ্গত বিষয়।
কবিতা বা কাব্যৰ সম্পাদনাৰ ক্ষেত্ৰত ছন্দ, যতি, গতি, প্ৰভাৱ, মাত্ৰা, শব্দৰ উচিত যোজনা বা সংযুক্তকৰণ, অলংকাৰৰ উচিত আৰু প্ৰভাৱকাৰী সংযোগ আদি কথালৈ বিশেষ ধ্যান দিয়া হয়। তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথাটো হ'ল সম্পাদনাৰ দ্বাৰা কোনো লিখনি, গ্ৰন্থ বা আলোচনী, কাকতৰ সামগ্ৰী সমূহক উচিত অনুপাত, ৰূপ, শৈলী আৰু ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত এনে প্ৰকাৰে মিলোৱা হয়- যাতে সেয়া যি প্ৰকাৰ পাঠকলৈ উদ্দেশ্য কৰা হৈছে, তেওঁলোকক ইয়ে প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে, তেওঁলোকে বুজিব পাৰে আৰু তেওঁলোকৰ ভাবনা, বিচাৰ তথা ভাষাবোধক পৰিমাৰ্জিত, সৱল, প্ৰেৰণাদায়ক আৰু প্ৰবুদ্ধ কৰিব পাৰে তথা লেখককো পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰে।
খৰিয়া থাৰ ভাষা
খৰিয়া থাৰ এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি ঘাইকৈ ভাৰতৰ পাহাড়ীয়া খৰিয়া লোকে ব্যৱহাৰ কৰে। খৰিয়া লোক মুখ্যতঃ উৰিষ্যাৰ নিবাসী, আৰু অষ্ট্ৰো-এছিয়াটিক খৰিয়া ভাষা ভাষী যদিও তেওঁলোকৰ এভাগে খৰিয়া থাৰ ভাষা কয়। এই ভাষা ওড়িয়াতকৈ অসমীয়া আৰু বাঙালী ভাষাৰহে অধিক নিকটৱৰ্তী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
চিয়াগীত
চিয়াগীত হৈছে ঐতিহাসিক দৰঙী কলা-কৃষ্টিৰ তিনিশ-চাৰিশ বছৰ পুৰণি এক ধাৰা। সন্ত-মহন্তসকলৰ দ্বাৰা প্ৰৱৰ্তিত ‘পূৰ্ণধেৰীয়া’ বা ‘বৰখেলীয়া’ ভক্তি ধাৰাৰ লগতে ঠগি সেৱা বা ঠগি কৰণি, মেৰু সেৱা বা মেৰু কৰণি আৰু নগাবেহাক কেন্দ্ৰ কৰি ঈশ্বৰৰ গুণানুকীৰ্ত্তনৰ উদ্দেশ্যে চিয়াগীত সমূহ পৰিবেশন কৰা হৈছিল আৰু এইদৰেই এই গীতসমূহ মানুহৰ মাজত বিয়পি পৰে। ব্যাস ওজাৰ শিল্পী দুৰ্গেশ্বৰ নাথে এই গীত সমূহক এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল বুলি জনা যায়।
বৰ্ণনা
পৰৱৰ্ত্তী সময়ত ভকত-মহন্তসকলৰ এই ধাৰাটিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ দৰঙী কোঁচবংশীয় ‘ঠোঠা’ ৰজাই কোনো এজন মহন্তৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰা বুলি জনা যায়। বৰখেলীয়া ভকতসকলে তেওঁলোকৰ সেৱা-কৰ্মসমূহ সন্ধিয়া আৰম্ভ কৰি নিশাটোৰ ভিতৰত শেষ কৰে। এই সময়খিনিত প্ৰধানতঃ চাৰিটা সদাচাৰৰ ভিত্তিত সমাপন কৰিব লাগে। সেয়া হৈছে- আদৰণি চিয়া, তেলজলৰ চিয়া, নগা বেৱহাৰৰ চিয়া আৰু ভকতৰ বিদায় চিয়া।
উদাহৰণ
আদৰণি চিয়াত গোৱা হয়–
‘গুৰুজন আহিছিল কি লৈ সাদৰিম এ হৰি মোৰ দিবলৈ নাহিকে একো পদূলিৰে পৰা আদৰি আনিয়া এ হৰি মোৰ ভেলৰ পাৰি দিম সাঁকো। ’
পিছৰ পৰ্যযায়ছোৱাত ‘তেলজলৰ চিয়া’ গোৱা হয়-
‘অ’ নিজৰ চৰণে আহা বন্ধুসৱ এ অময়া হাটলৈ যাওঁ। অ সেই হাটতে পাও গজমুকুটা পাহাৰী চিনিবেহাত। ’
সেইদৰেই তৃত্বীয় পৰ্যযায়ত ‘নগা বেৱহাৰৰ চিয়া’ নামেৰে গাইছিল–
‘অ’ চৈৰাঙ্গৰ বালিতে ৰৈ নগাই ক্ৰন্দন কৰে ঐ অ’ প্ৰাণৰ গোঁসাই–আহাৰে। ’
সৰ্বশেষত ‘ভকতৰ বিদায় চিয়া’ শীৰ্ষক বন্যাৰে অন্ত পেলোৱা হৈছিল–
‘অ’ কিনো মায়া কৰি যোৱা এ মোৰে প্ৰাণকৃষ্ণ মধাই এ আমাকে তেজিয়া তৰুতলে গমি থাকিবা কাকেনো চাই। ’
বৈশিষ্ট্য
চিয়াগীতৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হৈছে প্ৰাচীন অসমীয়া ভাষা আৰু কাব্যিক ঠাঁচৰ প্ৰয়োগ। মিত্ৰাক্ষৰ ছন্দত ৰচিত এই গীতসমূহৰ শব্দ চয়ন আৰু বাক্যৰ ব্যৱহাৰত সুৰ-লয়-তাল আদি সাংগীতিক বৈশিষ্ট্য বিদ্যমান।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গীত
আদ্যপ্ৰাণী
আদ্যপ্ৰাণী বা প্ৰ'ট'জ'ৱা হৈছে এককোষী সংকোষকেন্দ্ৰীৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা এটা সাধাৰণ নাম। এই জীৱবোৰ স্ব−জীৱি নাইবা পৰজীৱি, যিবোৰে জৈৱ পদাৰ্থ যেনে অন্য সুক্ষ্মজীৱ বা জৈৱ কলা আৰু অৱশেষ আহাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰি জীয়াই থাকে।  ঐতিহাসিকভাৱে আদ্যপ্ৰাণীবোৰ, "এককোষী প্ৰাণী" বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, কাৰণ ইহঁতৰ স্বভাৱ প্ৰাণীৰ দৰে, আৰু উদ্ভিদ বা অন্য প্ৰায়বোৰ শেলাইৰ দৰে ইহঁতৰ কোষ বেৰ নাথাকে।  আদিতে ইহঁতক প্ৰাণী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল বৰ্তমান যদিও বৰ্তমান ই বৈধ নহয়। বৰ্তমান মুক্তভাৱে জীয়াই থকা পৰপোষী এককোষী জীৱৰ চিনাক্তকৰণত আদ্যপ্ৰাণী শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কিছুমান জীৱবৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিভাজনত, প্ৰ'ট'জ'ৱা এক উচ্চ-পৰ্যায়ৰ বৰ্গীয় গোট। ১৮১৮ চনত প্ৰথম চিনাক্তকৰণত ইয়াক বৰ্গীকৰণৰ শ্ৰেণী হিচাপে ৰখা হৈছিল, কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ৰ শ্ৰেণীবিভাজনত ইয়াক পৰ্ব, উপৰাজ্য আৰু জগতৰ দৰে উচ্চ স্থানত স্থান দিয়া হয়। থমাছ কেভেলিয়াৰ-স্মিথ আৰু তেঁওৰ সহযোগীসকলে প্ৰস্তাৱ কৰা শ্ৰেণীবিভাজনত ইয়াক ১৯৮১ চনৰ পৰা এক জগৎ হিচাপে স্থান দিছিল।  ২০১৫ চনত ৰুজেৰ’ আৰু তেঁওৰ সহযোগীসকলে প্ৰস্তাৱ কৰা সাত−ৰাজ্য পদ্ধতিত প্ৰ'ট'জ'ৱাৰ অন্তৰ্গত বিভাগবোৰ হৈছে: ইউগ্লেন'জ'ৱা, এমিব'জ'ৱা, মেটাম'নাডা, চোৱান'জ'ৱা ছেন্সো কেভেলিয়াৰ-স্মিথ, ল'ক'জ'ৱা, পেৰক'ল'জ'ৱা, মাইক্ৰ'স্পৰিডিয়া আৰু ছালক'জ'ৱা। উল্লেখ্য যে, এই ৰাজ্যত পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰ'ট'জ'ৱাত স্থান দিয়া চিলিয়েট, ডাইন'ফ্লেজেলেট, ফ'ৰমিনিফেৰা, আৰু পৰজীৱি এপিকমপ্লেক্সান্স আদিক বাদ দিয়া হৈছে, এইবোৰক ক্ৰ'মিষ্টা নামৰ অন্য এক ৰাজ্যত অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হৈছে। এই পদ্ধতিৰ সংজ্ঞামতে, প্ৰ'ট'জ'ৱা ৰাজ্য প্ৰকৃততে এক প্ৰাকৃতিক গোট বা ক্লেড নহয়, কিন্তু ই এটা পেৰাফাইলেটিক গোট বা  বিৱৰ্তিত পৰ্যায় (evolutionary grade), যাৰ পৰা ভেঁকুৰ, প্ৰাণী আৰু ক্ৰ'মিষ্টাৰ সদস্যবোৰ বিৱৰ্তিত হৈছে বুলি ভবা হয়।
বাসস্থান
আদ্যপ্ৰাণী সমূহ অলুনীয়া, ক্ষাৰকীয় আৰু লুনীয়া পানীৰ লগতে মাটি আৰু মছৰ দৰে অন্য সেমেকা পৰিৱেশত, আৰু অতিলুনীয়া হ্ৰদ আৰু উপহ্ৰদত বাস কৰে। সকলো আদ্যপ্ৰাণীকে এক সেমেকা পৰিৱেশৰ প্ৰয়োজন হয়; যদিও কিছুমান চিষ্ট (resting cysts) তৈয়াৰ কৰি বহু দীঘলীয়া সময়লৈকে শুকান পৰিৱেশত বাস কৰিব পাৰে।
পোষণ
সকলো আদ্যপ্ৰাণী পৰপোষী, অন্য জীৱৰ সম্পূৰ্ণৰূপে ভক্ষণ কৰি, সিহঁতৰ জৈৱ পদাৰ্থ নাইবা বৰ্জনীয় পদাৰ্থ শোষণ কৰি পোষণ লাভ কৰে।
চলন
চিলিয়া, ফ্ৰেজেলা নাইবা কুটপদৰ দ্বাৰা চলাচল কৰে, কিছুমানে চলাচল কৰিব নোৱাৰে।
পেলিকল
উদ্ভিদ, শেলাই আৰু ভেঁকুৰৰ দৰে আদ্যপ্ৰাণীৰ কোষত কোষবেৰ নাথাকে। ইহঁতৰ কোষৰ চাৰিওফালে পেলিকল নামৰ এখন জটিল আৱৰণী থাকে। ই ইহঁতৰ কোষক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে। সকলো আদ্যপ্ৰাণীৰো পেলিকল নাথাকে।
জীৱন চক্ৰ
কিছুমান আদ্যপ্ৰাণীৰ দুটা পৰ্যায়ৰ জীৱন চক্ৰ থাকে। সেমেকা পৰিৱেশত সাধাৰণ ভাৱে জীয়াই থাকে আৰু গৰম তথা শুকান পৰিৱেশত চিষ্টৰ ৰূপত থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিন্যাস
অনিতা ৰত্নম
অনিতা ৰত্নম (Anita Ratnam; জন্ম: ২১ মে' ১৯৫৪) এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় আৰু সমসাময়িক নৃত্যশিল্পী তথা নৃত্য পৰিকল্পনাকাৰ। ভাৰতনাট্যমত প্ৰশিক্ষণ প্ৰাপ্ত, তেওঁ কথাকলি, মোহিনীঅট্টম, আৰু তাই চি তথা কলাৰিপায়ত্তুতো আনুষ্ঠানিক প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছে, এনেকৈ তেওঁ এখন নৃত্যশৈলী তৈয়াৰ কৰিছিল যিটো তেওঁ "নব্য ভাৰতনাট্যম" ৰচনা কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৯২ চনত চেন্নাইত প্ৰতিষ্ঠিত 'আৰঙ্গাম ট্ৰাষ্টৰ' প্ৰতিষ্ঠাতা-পৰিচালক আছিল। তেওঁ ১৯৯৩ চনত 'আৰঙ্গাম ডাঞ্চ থিয়েটাৰ' প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু ১৯৯৩ চনত তেওঁ এটা 'নৰ্তক ডটকম' নামত এখন 'ভাৰতীয় নৃত্য প'ৰ্টেল' তৈয়াৰ কৰিছিল। কেইবাবছৰ ধৰি তেওঁ নৃত্য পৰিকল্পনা, পণ্ডিত আৰু সাংস্কৃতিক কৰ্মী হিচাপে ভাৰত তথা বিদেশেত পাৰফৰ্মিং আৰ্টত তেওঁৰ কামৰ বাবে অসংখ্য বঁটা আৰু স্বীকৃতি পাইছে।
শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ
অনিতা ৰত্নমৰ ভাৰতনাট্যম গুৰু আদায়ৰ কে. লক্ষ্মণৰ পৰা তেওঁৰ প্ৰাথমিক নৃত্য প্ৰশিক্ষণ লৈছিল আৰু পিছত ৰুক্মিণী দেৱী অৰুণ্ডেল 'কালাক্ষেত্ৰ'ত উন্নত প্ৰশিক্ষণৰ বাবে গৈ নৃত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লোমা অৰ্জন কৰে। তেওঁ ভাৰতনাট্যমৰ লগতে শাস্ত্ৰীয় নৃত্য কথাকলি তথা মোহিনীঅট্টমত প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।
পেচা
alt=|thumb|অনিতা ৰত্নম, ৰাউটেনষ্ট্ৰাক-জোষ্ট-যাদুঘৰ, কোলোন, ২০১২-ত "পাৰফৰ্মেঞ্চ [[ৰামায়ণ"]] তেওঁ 'নিউ অৰলিঞ্চ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ' পৰা থিয়েটাৰ আৰু টেলিভিচনত এমএ পাচ কৰে আৰু পিছৰ দহ বছৰ যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ টেলিভিচন প্ৰযোজক আৰু ভাষ্যকাৰ হিচাপে ভাৰতত শিল্প, ভ্ৰমণ আৰু সংস্কৃতি সম্পৰ্কিত সাপ্তাহিক চিৰিজ সহ প্ৰযোজনাৰ সৈতে পাৰ কৰিছে। তেওঁ ১৯৯২ চনত চেন্নাইত প্ৰতিষ্ঠিত 'আৰঙ্গাম ট্ৰাষ্ট' প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু ১৯৯৩ চনত এটা পাৰফৰ্মেঞ্চ সংস্থাৰ 'আৰঙ্গাম ডাঞ্চ থিয়েটাৰ' প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
আধুনিকতাবাদী, তেওঁৰ চৌপাশৰ পৰিৱেশ গঢ়াৰ বিষয়ত উৎসাহিতভাবে বিশ্বাসী, ৰত্নম তেওঁৰ ধ্ৰুপদী ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰাথমিক প্ৰশিক্ষণৰ লগত সংযুক্ত বিভিন্ন গতিবিধি আৰু ৰীতিনীতি অনুসন্ধান কৰিছে।
তেওঁৰ অনুপ্ৰেৰণা আৰু তেওঁৰ কৰ্মৰ কথা উল্লেখ কৰি তেওঁ কয় যে,
"মই নাচি থাকো কাৰণ নিজৰ আৰু বিশ্বৰ লগত যোগাযোগৰ এইটো মোৰ নিজস্ব উপায় মই নিজকে এখন সমসাময়িক ক্লাচিক হিচাপে বিবেচনা কৰোঁ।
মোৰ সকলো চিন্তা-ধাৰণা ঐতিহ্যগত উৎসৰ পৰা, কিন্তু সেইবিলাক পঢ়া আৰু প্ৰকৃতিৰ পৰাও হ'ব পাৰে: এটা সৰু পিতলৰ পাত্ৰত ভাসমান এটা পদুম ফুল, এজন শিশু চাবনৰ ফেনাঁ ফুঁৱাইছে, আনকি বতাহত উৰি থকা কাগজৰ এখিলা টুকুৰাও মোক অনুপ্ৰেৰণা দিয়ে।
মানুহে যেতিয়া মোৰ কৰ্ম চায়, সিহঁতে কব পাৰে যে এইটো চেতনাত ভাৰতীয় কিন্তু পদ্ধতিৰ ফালৰ পৰা বৰ সমসাময়িক। লোক নৃত্যশিল্পী আৰু নাট্যকাৰ যিহঁত পথাৰত দিনৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ পিছত নিতৌ গধূলি নৃত্য কৰে, ঐতিহ্যময় মন্দিৰৰ শিল্পীসকলে যিহঁতৰ জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱসমূহৰ সময়ত ইশ্বৰৰ উপাসনাৰ উপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, কণ্ঠ সংস্কৃতিৰ লগত আন্দোলনক ফিউজ কৰে এনে অভিনেতা, তৰুণ অভিনয় শিল্পী আৰু গোটেই বিশ্বৰ শিক্ষাৰ্থীসকলে যিহঁতে শিকিব বিচাৰে নতুন আন্দোলন আৰু সাংস্কৃতিক স্মৃতিসমূহৰ গতিশীলতা আমাৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ তেজ ​​প্ৰবাহত এম্বেড - এই শিল্পীসকল মোৰ কৰ্মৰ কেন্দ্ৰবিন্দু।
মই মোৰ সংস্কৃতিত বিশ্বাস কৰোঁ বুলি নিজকে নিজকে এজন সংস্কৃতিবিদ বুলি অভিহিত কৰোঁ। মোৰ সংস্কৃতি মানে কেৱল পাৰফৰ্মিং আৰ্টচ নহয়। মোৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা এইটো মোৰ শিপাবিলাকৰ সন্ধান আৰু মই কোন সেইটো জানিবৰ বাবে থিয় দিছোঁ। আৰু ক্লাচিকাল আৰ্টচ আমাৰ সংস্কৃতিৰ এটা বৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অঙ্গ।"
২০০৭ চন, তেওঁ কানাডা-ভিত্তিক নৃত্যশিল্পী-নৃত্যপৰিকল্পনা 'হৰি কৃষ্ণনৰ' সহযোগিতাত নিউয়ৰ্ক জয়েচ সোহোত তেওঁৰ একক অপাৰেটিক পাৰফৰ্মেঞ্চ "চেভেন গ্ৰেচেচ" (7 Graces) পৰিৱেশন কৰিছিল।
তেওঁ কিছু বছৰ ধৰি কিছুমান তামিল চলচ্চিত্ৰও উপস্থিত হৈছিল, যেনে- কান্দুকোনদাইন কান্দুকোনদাইন (২০০০) আৰু বয়েচ (২০০৩)।
বঁটাসমূহ
অনিতা ৰত্নম ভাৰত আৰু বিদেশত পাৰফমিং আৰ্টচত তেওঁৰ কৰ্মৰ বাবে ভালেমান বঁটা আৰু স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। ইয়াৰ মাজত কিছুমান হ'ল:
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
মাংস
মাংস হল খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা জীৱ জন্তুৰ কলা। ই মুলতঃ মাংসপেশী আৰু চৰ্বি বুজায়।
মাংসৰ প্ৰকাৰ
মাংস শব্দটো জন্তুৰ আন অংগ যেনে হৃদযন্ত্ৰ (কলিজা), যকৃৎ, অন্ত্ৰ আদিক বুজাব ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অসমীয়া ভাষাত মাংস মানে সাধাৰণতে ছাগলী আৰু কুকুৰাৰ মাংসক বুজোৱা হয় যদিও পাৰ আৰু হাঁহৰ মাংস কম পৰিমানে গ্ৰহন কৰা হয়। জনজাতিয় লোক সকলৰ মাজত গাহৰিৰ প্ৰচলন বেচি।
মাংসৰ উপাদান
প্ৰাপ্তবয়ষ্ক স্তন্যপায়ী জন্তুৰ মাংসপেশীত প্ৰায় ৭৫% পানী, ১৯% প্ৰটিন, ২.৫% চৰ্বি, ১.২% শৰ্কৰা আৰু ২.৩% অন্য দ্ৰবণীয় অ প্ৰোটিন পদাৰ্থ (যেনে এমিন' এচিদ, মিনাৰেল) থাকে। মাংসত যথেষ্ট পৰিমানত প্ৰটিন থাকে আৰু মাংসত সকলো প্ৰয়োজনীয় এমিন' এচিদ থাকে। মাংস জিংক, ভিটামিন বি ১২, চেলেনিয়াম, ফছফৰাছ, নিয়াচিন, ভিটামিন বি ৬, কোলাইন, ৰাইবোফ্লেভিন আৰু আইৰনৰ এটা ভাল উৎস। কিছুমান মাংসত ভিটামিন কে ও পোৱা যায়। মাংসত কিছু পৰিমানে কলেষ্টেৰল থাকে আৰু বহু কম পৰিমানে শৰ্কৰা আৰু আহ থাকে।
চৰ্বিৰ পৰিমাণ সাধাৰনতে জন্তুৰ প্ৰজাতি আৰু বংশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। মাংসৰ চৰ্বি দুটা প্ৰকাৰত পোৱা যায় -
ৰঙা মাংস আৰু বগা মাংস
মাংস ৰঙা মাংস আৰু বগা মাংস এই দুই ভাগত ভগাব পাৰি। মাংসৰ ৰং এবিধ প্ৰটিন মায়োগ্লোবিনৰ পৰিমানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। মায়োগ্লোবিন অক্সিজেনৰ সংস্পৰ্শত অক্সিমায়োগ্লোবিনলৈ পৰিবৰ্তিত হয়। অক্সিমায়োগ্লোবিনৰ কাৰনে মাংসক ৰঙা দেখা যায়। মাংসৰ ৰঙা গুণ প্ৰজাতি আৰু বয়সৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে।
গৰু, গাহৰি আৰু ছাগলীৰ মাংসক ৰঙা মাংস আৰু কুকুৰা আৰু মাছক বগা মাংস বোলা হয়।
শ্ৰেণী:খাদ্য
কৰ্মকাৰ ভাষা
এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা লোকে মুখ্যতঃ অসমৰ বৰপেটা, গোৱালপাৰা আৰু ধুবুৰী জিলা, পশ্চিমবংগ, ত্ৰিপুৰা আৰু মধ্য প্ৰদেশৰ কিছু কিছু অঞ্চলত বাস কৰে।
মইনাপৰীয়া নামঘৰ
মইনাপৰীয়া নামঘৰ অসমৰ যোৰহাট নগৰৰ পৰা প্ৰায় ১৪ কিলোমিটাৰ পূবত অৱস্থিত। ই ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা প্ৰায় ২ কিঃমিঃ দূৰৰ মইনাপৰীয়া গাঁৱত অৱস্থিত। ভক্তিধৰ্মৰ প্ৰচাৰ, প্ৰসাৰ আৰু চৰ্চাৰ কাৰণে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱৰ সৃষ্টি কৰা সত্ৰ-নামঘৰে পৰৱৰ্তী সময়ত ব‍্যাপক প্ৰসাৰতা লাভ কৰি অসমৰ চুকে-কোণে প্ৰতিষ্ঠা হোৱা নামঘৰসমূহৰ ভিতৰত মইনাপৰীয়া নামঘৰ অন্যতম।
ইতিহাস
মইনাপৰীয়া এখনি পুৰণি গাঁও। গাঁওখনৰ পূ্ৰ্বপুৰুষসকল আগতে লখিমপুৰ অঞ্চলত বসবাস কৰিছিল। ১৫৬২-৬৩ চনত কোঁচ ৰজা নৰনাৰায়ণে আহোম ৰাজ্যৰ বিৰুদ্ধে চলোৱা অভিযানত সেই সময়ৰ আহোম ৰাজ্যৰ স্বৰ্গদেউ চুখামফা বা খোৰাৰজা কোচ ৰজাৰ হাতত পৰাস্ত হৈ সন্ধি কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। এই সন্ধিৰ ফলত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ সমগ্ৰ উত্তৰ পাৰ কোঁচ সকলৰ অধীন হৈছিল। নৰনাৰায়ণৰ অভিযানৰ সামৰণিৰ পিছত উভতি যোৱা পিছত কিছুসংখ্যক সৈন্য বাহিনীৰ লোক থাকি গৈছিল। প্ৰবাদ অনুসৰি সেইসকলৰ কিছুমানে লখিমপুৰৰ নাৰায়ণপুৰত থকা মইন নামে এখন সৰু নৈৰ পাৰত ভূঞা সকলৰ সৈতে সমাজ পাতি বাস কৰিছিল। সেই ঠাইত কিছুকাল থকাৰ পিছত বিভিন্ন কাৰণত ‌আনুমানিক সপ্তদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে মৰাচাল, বৰকোঁচ, নেওগ, ভলুকাগুৰিয়া আৰু কমাৰ নামে পাঁচটি পৰিয়াল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰলৈ গুচি আহে। তেওঁলোকে বৰ্তমানৰ গাওঁখনৰ পৰা ৫ কিলোমিটাৰ নিলগৰ উত্তৰ দিশত থকা ফেহুমুকলি নামে ঠাইত থাকিবলৈ লৈছিল। পিছলৈ তেওঁলোক বৰ্তমান ঠাইলৈ আহে। ক্ৰমান্বয়ে এই পাঁচোটি পৰিয়ালৰ সৰু গাওঁখনিলৈ ঘৰগিৰি, ৰাগীয়া, বাৰিক আৰু ন-বৰা নামে চাৰিটি পৰিয়ালৰ আগমন ঘটে।
নামৰ উৎপত্তি
লখিমপুৰৰ মইন নৈৰ পাৰৰ পৰা উঠি অহাৰ কাৰণে কাষৰীয়া গাওঁসমূহৰ বাসিন্দাসকলে পৰিয়াল কেইটাক মইনপৰীয়া বুলি সম্বোধন কৰিছিল। পিছলৈ মইনপৰীয়া নামৰ পৰিৱৰ্তন ঘটি গাওঁখনৰ নাম মইনাপৰীয়া হয়।
নামঘৰ
মইনাপৰীয়া গাঁৱৰ একমাত্ৰ নামঘৰটি প্ৰায় ৩০০ বছৰ পুৰণি। ইয়াৰ প্ৰধান বিশেষত্ব হৈছে ভগৱানৰ দশ অৱতাৰৰ এক অৱতাৰ নৃসিংহ প্ৰভুৰ মূৰ্তি আৰু নৃসিংহ যাত্ৰা ভাওনা। গাওঁবাসীয়ে দীক্ষা লৈ অহা শ্ৰী শ্ৰী পটিয়ৰি সত্ৰৰ প্ৰয়াত সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰী শ্ৰী লোকনাথ গোস্বামীদেৱক এবাৰ সপোনত নৃসিংহ প্ৰভুৱে মইনাপৰীয়া নামঘৰত স্থায়ীভাৱে থকাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ নিৰ্দেশনা দিছিল। সেই অনুসৰি নামঘৰটিত নৃসিংহ প্ৰভুৰ মূৰ্তি স্থাপন কৰা হয়। ১৯২৩ চনৰ পৰা প্ৰতি বছৰে গাওঁবাসীয়ে ভাদ মাহৰ সংক্ৰান্তিত নৃসিংহ যাত্ৰা ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰি আহিছে।
নামঘৰৰ কাৰ্যসূচী
নামঘৰ নিয়মীয়াকৈ নাম-কীৰ্ত্তন, পাঠ-প্ৰসংগ আদি অনুষ্ঠিত কৰা হয়। সেইদৰে মহাপুৰুষ দুজনৰ অভিৰ্ভাৱ আৰু তিৰোভাৱ তিথি, শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমী পালন কৰা হয়। ইয়াত পবিত্ৰ ভাদ মাহত মাহযোৰা নাম-প্ৰসংগৰ লগতে প্ৰতি মাহৰ সংক্ৰান্তি, শুক্লা একাদশী, কৃষ্ণা একাদশী, পূৰ্ণিমা, প্ৰতি দেওবাৰ, প্ৰতি বৃহস্পতি বাৰ আৰু প্ৰতি অসমীয়া মাহৰ ১৫ তাৰিখে নাম প্ৰসংগ অনুষ্ঠিত হয়। প্ৰতি বছৰৰ জেঠ মাহত গাঁৱৰ আইসকলে নামঘৰত নাম-প্ৰসঙ্গ আৰম্ভ কৰে। নামৰ অন্তত বাৰ্ষিক সবাহ পাতি সামৰণি মৰা হয়। ইয়াৰ উপৰি চ’ত মাহৰ দ্বিতীয় দেওবাৰে বাৰ্ষিক বৰসবাহ পতা হয়। নামঘৰলৈ যাওঁতে অসমীয়া সাঁজত যোৱা নিয়ম।
এই নামঘৰ পৰিচালনাৰ বাবে এখন পৰিচালনা সমিতি আছে।
অৱস্থান আৰু পৰিবহণ
মইনাপৰীয়া নামঘৰৰ অৱস্থান হৈছে 26.48°N, 94.18°W মইনাপৰীয়া নামঘৰৰ নিকটৱৰ্তী বিমানবন্দৰ হৈছে: ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰ। দূৰত্ব প্ৰায় ২৫ কিঃমিঃ।