cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
মন আৰু মৰম
কাহিনীৰ সাৰাংশ
ইফালে সামান্য আপত্তি দৰ্শালেও মণিকাক বোৱাৰী কৰি আনিবলৈ বিপুলৰ মাক সন্মত হয় যদিও কেণা লগালে মেনেজাৰ দত্তই। দত্তৰ বহুদিনৰ পৰা মণিকাৰ ওপৰত লোলুপ দৃষ্টি আছিল। কিন্তু সি তাৰ কামনা চৰিতাৰ্থ কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে তাইৰ বিষয়ে ভাবী শাহুৱেকৰ ওচৰত মিছা বদনাম কিছুমান কৰিলে। বিপুলৰ মাকৰ মনত তাইৰ প্ৰতি বেয়া ভাব উপজিল আৰু হবলগীয়া বিয়াখনত বাধা হৈ থিয় দিলে। কিন্তু বিপুলে জোৰকৈ বিয়া পাতিব বিচৰাত মাক অসুস্থ হৈ পৰিল। এইবাৰ মণিকাই এজনী নাৰ্চৰ ভূমিকা লৈ অশেষ যত্ন আৰু পৰিচৰ্যাৰে মাকক সুস্থ কৰি তুলিলে। মণিকাৰ পৰিচৰ্যাত সন্তুষ্ট হৈ বিপুলৰ মাকে দুয়োৰো বিয়াখন পাতি দিবলৈ অৱশেষত স্ব-ইচ্ছাই সন্মতি জনালে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
নীলমণি ফুকন (কনিষ্ঠ)
নীলমণি ফুকন (Nilmani Phookan; ১০ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৩৩ — ১৯ জানুৱাৰী, ২০২৩) অসমীয়া ভাষাৰ এজন কবি, সাহিত্যিক, কলা-সমালোচক আৰু অধ্যাপক। তেওঁ অসমীয়া কবিতাত প্ৰতীকবাদ আৰু চিত্ৰকল্পবাদৰ সুদূৰপ্ৰসাৰী প্ৰভাৱ পেলায়। নীলমণি ফুকনৰ উল্লেখযোগ্য কৰ্ম হ’ল ‘সূৰ্য হেনো নামি আহে এই নদীয়েদি’, ‘কবিতা’ আৰু ‘গোলাপী জামুৰ লগ্ন’ আদি।
‘কবিতা’ শীৰ্ষক স্ব-নিৰ্বাচিত কাব্যগ্ৰন্থৰ কাৰণে তেওঁক ১৯৮১ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৯০ চনত ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে। ইয়াৰোপৰি ১৯৯১ চনত ছগনলাল জৈন বঁটা, ১৯৯৭ চনত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা আৰু ২০০২ চনত সাহিত্য অকাডেমিৰ ফালৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যিক সন্মান সাহিত্য অকাডেমিৰ ফেল’ প্ৰদান কৰা হয়।  কবি ফুুুুকনক ২০১৯ বৰ্ষৰ ১৯ আগষ্ট তাৰিখে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ে সন্মানীয় ‘ডি লীট’ উপাধি প্ৰদান কৰে। নতুন দিল্লীস্থিত ভাৰতীয় জ্ঞানপীঠে ২০২১ চনত, নীলমণি ফুকনক সাহিত্যক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ অসামান্য অৱদানৰ বাবে ২০২০ বৰ্ষৰ জ্ঞানপীঠ বঁটা প্ৰদান কৰে। এই বঁটা লাভ কৰা তেওঁ তৃতীয় গৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
ফুকনৰ জন্ম হয় অসমৰ গোলাঘাট জিলাৰ দেৰগাঁৱত। দেউতাক কীৰ্তিনাথ ফুকন আৰু মাতৃ বৰদা ফুকন। ১৯৬০ চনত তেওঁ ইতিহাস বিষয়ত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ ১৯৫০ চনৰ পৰাই কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৯৬৪ চনত তেওঁ গুৱাহাটীৰ আৰ্য বিদ্যাপীঠ মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৯২ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমিৰ ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক শ্ৰেণী:অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী
পৰ্তুগীজ ৱিকিপিডিয়া
পৰিসংখ্যা
চনত পৰ্তুগীজ ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
পৰ্তুগীজ ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
বাৰেচহৰীয়া ভাওনা মহোৎসৱ
ইতিহাস
আনুমানিক ১৭৯৭-৯৮ চনত জামুগুৰিহাটত প্ৰথমবাৰৰ বাবে বাৰেচহৰীয়া ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল । কেনেকৈ ইয়াৰ সূত্ৰপাত হয় তাৰ লিখিত সমল নাই। কিন্তু বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ পাতনিত কলিয়াবৰৰ "হেজাৰী ভাওনা", কামপুৰৰ "বাৰেগঞা ভাওনা" আদিৰ প্ৰভাৱ থকাটো অনুমান কৰা হয় ।
১৮৯৭ চনৰ পৰা মুঠ ২৪ বাৰ এই মহোৎসৱ অনুষ্ঠিত হৈছে। দক্ষিণ জামুগুৰিৰ অন্তৰ্গত পাছিগাঁৱৰ পশ্চিমে থকা 'ৰঘুদলনি' পথাৰত প্ৰথম ২১খন ভাওনাৰে ইয়াৰ আৰম্ভ হৈছিল। ১৮০৭ চনত সেই গাঁৱৰে বৰ্তমানৰ নামঘৰ থকা ঠাইৰ খুনখোৱাহাটৰ কাষত, ১৮১২ চনত বৰভগীয়া গাঁৱৰ পশ্চিমৰ 'ফাকুৱা পথাৰ'ত, ১৮১৭ চনত পুনৰ 'ৰঘুদলনি'ত, ১৮৯৫ চনত শলগুৰি গাঁৱৰ পশ্চিমে থকা 'ডোমৰ বাকৰি'ত এই বাৰচহৰীয়া ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল। ১৯০০ চনত কাঠবাৰী গাঁৱৰ উত্তৰে থকা ঢাকৰি পথাৰত ১৮খন খলাত ১৮খন ভাওনাৰে বাৰেচহৰীয়া ভাওনা উদ্‌যাপন হয়। ১৯০৫ চনত ২১খন খলাৰে ডেকাসুন্দৰ গাঁৱৰ 'পকামূৰা পথাৰ'ত বৃহৎ মণ্ডপ সাজি এই ভাওনা উদ্‌যাপন কৰা হয়। তাৰ পাছত ১৯১০ চনত বৰহমপুৰ-সৰুভগীয়া গাঁৱৰ মাজৰ বালিপৰা পথাৰত এই ভাওনা পতা হয়। ১৯১৭চনৰ পৰা ২০০৭ চনলৈ চৈধ্যবাৰ পকামূৰা পথাৰতে বাৰেচহৰীয়া ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছে। মাজতে এবাৰ ১৯৫৩চনত পাতলৰ চুক গাঁৱৰ উত্তৰে থকা 'ফুটুকাতলি' পথাৰত এই অনুষ্ঠান উদ্‌যাপিত হয়। ২০১৩ চনত পকামূৰা পথাৰতে ২৪-২৭ ফেব্ৰুৱাৰীত বাৰেচহৰীয়া ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল।
বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ প্ৰসাৰ আৰু স্বীকৃতিৰ ক্ষেত্ৰত 'শোণিতকোঁৱৰ' গজেন বৰুৱাই আগভাগ লৈছিল ।
গঠন
বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ মূল মণ্ডপটো পদুম ফুলৰ চকাৰ আৰ্হিত নিৰ্মাণ কৰা হয়। পদুমৰ প্ৰতিটো পাহত একোখনকৈ 'খলা' নিৰ্মাণ কৰা হয়। একোখন খলাত সাতযোৰকৈ খুঁটা থাকে। বাঁহৰ কামিৰে নিৰ্মাণ কৰা চালৰ ওপৰত ন-খেৰেৰে চাঁৱনি দিয়া হয়। মণ্ডপৰ সোঁমাজত গম্বুজ সাজি তাৰ ওপৰত স্বৰ্ণাভ কলচী প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। প্ৰতিখন খলাৰ কেন্দ্ৰস্থল দৌলত সিংহাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। খলাবোৰৰ সন্মুখত একোটাকৈ বাটচ'ৰা থাকে আৰু তাৰ কাষতে একোটা ছোঁঘৰ থাকে। প্ৰত্যেক খলা, বাটচ'ৰা আৰু ছোঁঘৰৰ আৰ্হি সম্পূৰ্ণ একে ।
গম্বুজৰ সৈতে ৰভাখন আৰু খলাসমূহক সাতটা ভাগত বিভক্ত কৰা হয়। সেইকেইটা হৈছে :
(ক) গুৰু আসন (খ) বিশিষ্ট লোকসকলৰ আসন (গ) গুৰু আসন প্ৰদক্ষিণ পথ (ঘ) ৰংগভূমি বা অভিনয় ক্ষেত্ৰ (ঙ) বাটচ'ৰা (চ) মুকলি ঠাই (ছ) মূল বাটচ'ৰা
বৈশিষ্ট্য
জাতি,ধৰ্ম,বৰ্ণ নিবিৰ্শেষে সৰ্বজনীনভাৱে উদযাপন কৰা শংকৰী কলা-কৃষ্টিৰ এনে ধৰ্মীয়-সাংস্কৃতিক ৰংগানুষ্ঠান খুবেই জনপ্ৰিয় আৰু কেবা লক্ষ্য দৰ্শকে উপভোগ কৰিব পৰাটো ইয়াৰ মূল বৈশিষ্ট্য। কোনো আনুস্থানিক কাৰিকৰী প্ৰশিক্ষণ নথকা গাঁৱলীয়া ৰাইজে কোনো বিশেষজ্ঞ কিম্বা অভিযন্তাৰ সহায় নোলোৱাকৈ নিজৰ সহায় আৰু বুদ্ধি-অভিজ্ঞতাৰে এটি সৰ্ব্বাংগ সুন্দৰ সুবৃহত মণ্ডপ পৰিকল্পনা কৰি তাক বাস্তৱত ৰূপদান কৰে । কোনে প্ৰথম এনে ৰংগমঞ্চ উদ্ভাৱন কৰিছিল, কাৰো সুকীয়াকৈ নাম জনা নাযায়। এই ভাওনাৰ মূল বৈশিষ্ট্য হ'ল ১৪ ৰ পৰা ২১খন বেলেগ বেলেগ খলাত একে সময়তে অনুষ্ঠিত নাট ভাওনা। মূলমণ্ডপক কেন্দ্ৰ কৰি চাৰিওদিশে তৈয়াৰ কৰা ১৪ ৰ পৰা ২১খন খলাই এক বৃত্তাকাৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে। সিংহাসন প্ৰতিষ্ঠিত মণ্ডপৰ পশ্চিম দিশৰ খলা খনক মূল খলা হিচাপে গণ্য কৰি বাকীবোৰ খলাৰ নাম দিয়া হয়। প্ৰতিখনি খলাকে গছ-লতা-ফুলেৰে সুদৃশ্য কৰি তাৰ সন্মুখত একোটাকৈ তোৰণ সাজি মঞ্চসমূহক আৰু অধিক সুন্দৰ কৰি তুলিবলৈ যত্ন কৰা হয়। এই সকলো খলাতে একে সময়তে ডবা, বৰকাঁহ বাজি ভাওনা আৰম্ভ কৰা হয়। প্ৰথম খলাৰ পৰাই গায়ন-বায়নে ঢেৰাপাক দিয়া আৰম্ভ কৰে। লগে লগে সকলো খলাৰপৰাই সোঁহাতেদি প্ৰথম খলাৰ গায়ন-বায়নে ক অনুসৰণ কৰি সম্পূৰ্ণ কলাসমূহত তিনি পাক দিয়াৰ পিছত নিজ নিজ খলাত গণিকাৰ কাম শেষ কৰে। গায়ন-বায়নেৰ ঢেৰাপাকৰ এই দৃশ্যটো বাৰে চহৰীয়া ভাওনাৰ এক অন্যতম দৃশ্য । ইয়াৰ পিছত প্ৰতিখন খলাতে সুকীয়া ভাওনা হয়। প্ৰতিখন খলাত গায়ন বায়ন, সূত্ৰধাৰ, নাট আদি ভিন ভিন।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলা শ্ৰেণী:ভাওনা শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:মহোৎসৱ
অসমীয়া বৰ্ণমালা
অসমীয়া বৰ্ণমালা অসমীয়া ভাষা লিখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পণ্ডিতসকলে এই লিপি ব্ৰাহ্মী লিপিৰ পৰা কুটিল বা সিদ্ধমাতৃকা লিপি হৈ নাইবা ব্ৰাহ্মীৰ পৰা কামৰূপী লিপিৰ মাজেৰে উদ্ভৱ হোৱা বুলি মত পোষণ কৰে। ১৭ শতিকামানত অসমীয়া লিপিৰ তিনিটা শৈলী গঢ় লৈ উঠে (কাইথেলী, বামুণীয়া আৰু গড়গঞা লিপি)  যি ছপা আখৰৰ সৃষ্টিৰ পিছত আধুনিক লিপিৰ ৰূপ পায়। একে উৎসৰ পৰাই উদ্ভৱ হোৱা সামান্য পৰিৱৰ্তিত ৰূপৰ লিপি বঙালী ভাষা আৰু বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰী ভাষা লিখিবলৈও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আধুনিক অসমীয়া লিপি বঙালী লিপিতকৈ তিনিটা আখৰত পৃথক (ৰ, ৱ আৰু ক্ষ)।
অসমীয়া আখৰ
অসমীয়া ভাষাত বৰ্তমান ৫২টা আখৰ আছে। অ-ৰ পৰা  ঁ-লৈকে ৫২টা আখৰৰ সমষ্টিক একেলগে বৰ্ণমালা বোলা হয়। পঢ়াশালীয়া ব্যাকৰণত ব্যৱহাৰিক অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰা বৰ্ণমালাখন স্বৰূপাৰ্থত আখৰমালা৷ উচ্চাৰণৰ পাৰ্থক্য অনুসৰি বৰ্ণমালাক স্বৰবৰ্ণ আৰু ব্যঞ্জনবৰ্ণ হিচাপে দুটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে।
স্বৰবৰ্ণ
যিবোৰ আখৰ উচ্চাৰণৰ সময়ত বাহিৰলৈ ওলাই যোৱা স্বাস বায়ু মুখৰ ভিতৰত কোনোভাৱে বাধাপ্ৰাপ্ত নহয় সেইবোৰক স্বৰবৰ্ণ বোলে। বৰ্তমান অসমীয়া ভাষাত প্ৰচলিত স্বৰবৰ্ণ ১১টা।
উচ্চাৰণৰ পাৰ্থক্য অনুসৰি স্বৰবৰ্ণক হ্ৰস্ব স্বৰ আৰু দীৰ্ঘ স্বৰ দুটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে।
হ্ৰস্ব স্বৰ: অ ই উ ঋ এ ও এই ছটা আখৰৰ উচ্চাৰণ চুটি বাবে ইহঁতক হ্ৰস্ব স্বৰ বোলে।
দীৰ্ঘ স্বৰ: আ ঈ ঊ ঐ ঔ এই পাঁচটা আখৰৰ উচ্চাৰণ দীঘলীয়া বাবে ইহঁতক দীৰ্ঘ স্বৰ বোলে।
অসমীয়া স্বৰধ্বনি হ'ল ৮টা আৰু এই কেইটা হ'ল- অ (ɔ), অ' (o), আ (a), ই (i), উ (u), এ (ɛ), এ' (e), ও (ʊ)। ই (i) আৰু উ (u) স্বৰধ্বনিসূচক আখৰ অসমীয়া বৰ্ণমালাত দুটাকৈ আছে। সংস্কৃত বা আন ভাৰতীয় ভাষা- মাৰাঠী, হিন্দী আদিৰ দৰে অসমীয়াত ই আৰু উ বৰ্ণৰ হ্ৰস্ব আৰু দীৰ্ঘ দুটা ৰূপ নাই। অ' (ɒ) আৰু এ' (e) এই ধ্বনি সূচোৱা কোনো আখৰ অসমীয়া বৰ্ণমালাত নাই। সেয়েহে এই দুটা ধ্বনি ক্ৰমে অ আৰু এ আখৰেৰে প্ৰকাশ কৰা হয় যদিও বিশেষ ক্ষেত্ৰত অ আৰু এ ওপৰত উৰ্দ্ধকমা দিয়ো বুজোৱা হয়। অসমীয়া ভাষাত ঋ স্বৰবৰ্ণ নহয়। ঋ হ’ল 'ৰ' আৰু 'ই' (ৰি) আখৰৰ যুগ্ম ৰূপ। ঐ আৰু ঔ আখৰ দুটা স্বৰৰ সন্ধি; ঐ= অ/অ'+ই, ঔ=ও+উ। প্ৰতিটো স্বৰৰ আকৌ একোটাকৈ অনুনাসিক ৰূপ আছে। স্বৰৰ অনুনাসিকতাক ৺ ( ̃) বুজোৱা হয়।
ব্যঞ্জনবৰ্ণ
যিবোৰ বৰ্ণ উচ্চাৰণ কৰোঁতে বায়ু প্ৰৱাহ মুখবিৱৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হৈ উচ্চাৰিত হয় সেইবোৰক ব্যঞ্জন বৰ্ণ বোলে। ব্যঞ্জন বৰ্ণ সদায় স্বৰাশ্ৰয়ী। অসমীয়া ভাষাত ব্যঞ্জন বৰ্ণ ৪১টা।
উচ্চাৰণৰ পাৰ্থক্য অনুসৰি ব্যঞ্জন বৰ্ণক (১) স্পৰ্শ বৰ্ণ, (২) উষ্ম বৰ্ণ আৰু (৩) অন্ত বৰ্ণ এই তিনিটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে।
(১) স্পৰ্শ বৰ্ণ: 'ক'-ৰ পৰা 'ম'-লৈ এই পঁচিশটা বৰ্ণৰ ধ্বনিসমূহ উচ্চাৰণ কৰোঁতে জিভাই মুখৰ একো একো অংশত স্পৰ্শ কৰে, সেইবাবে এই পঁচিশটা বৰ্ণক স্পৰ্শ বৰ্ণ বোলে। স্পৰ্শ বৰ্ণক পাঁচটা বৰ্ণৰে একোটা ভাগত ভাগ কৰি প্ৰতিটো বৰ্গৰ আৰম্ভণি আখৰটোৰ নাম দিয়া হৈছে। সেয়ে স্পৰ্শ বৰ্ণক বৰ্গীয় বৰ্ণও বোলা হয়।
এই বৰ্গীয় বৰ্ণবোৰক অল্পপ্ৰাণ বৰ্ণ আৰু মহাপ্ৰাণ বৰ্ণ নামে দুটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে।
অল্পপ্ৰাণ বৰ্ণ: বৰ্গীয় বৰ্ণৰ প্ৰথম, তৃতীয়, আৰু পঞ্চম বৰ্ণসমূহৰ ধ্বনি উচ্চাৰণৰ সময়ত বায়ু প্ৰৱাহত জোৰ নপৰে। ফলত উচ্চাৰণ কোমল হয়। সেয়ে ইহঁতক অল্পপ্ৰাণ বৰ্ণ বোলা হয়।
মহাপ্ৰাণ বৰ্ণ: প্ৰত্যেক বৰ্গৰ দ্বিতীয় আৰু চতুৰ্থ বৰ্ণ দুটা উচ্চাৰণৰ সময়ত বায়ু প্ৰৱাহ অধিক আৰু প্ৰবল হয়। ইহঁতৰ উচ্চাৰণ কঠিন হোৱা বাবে ইহঁতক মহাপ্ৰাণ বৰ্ণ বোলা হয়।
(৩) অন্ত বৰ্ণ: য ৰ ল ৱ এই চাৰিটা বৰ্ণ স্পৰ্শ বৰ্ণ আৰু উষ্ম বৰ্ণৰ মাজত থকা বাবে ইহঁতক অন্ত বৰ্ণ বা অন্তঃস্থ বৰ্ণ বোলে।
উচ্চাৰণৰ স্থান অনুসৰি বৰ্ণ বিভাগ
তদুপৰি অসমীয়া ভাষাৰ বৰ্ণ উচ্চাৰণ কৰোঁতে কিছুমান শব্দত স্বৰ বৰ্ণৰ ধ্বনি উচ্চাৰণ স্পষ্টকৈ হয় আৰু কিছুমানত নহয়।
ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ নাম তাৰ নিজা উচ্চাৰণৰ লগত "অ" যোগ দি কৰা হয়। "অ" উচ্চাৰণটো লগত লিখা নহয়, সেইবাবে বেছিভাগ ব্যঞ্জনবৰ্ণৰে নাম আখৰটোৰ সৈতে একে (যেনে- "গ"ৰ উচ্চাৰণ আৰু নাম "গ"য়েই)। আধুনিক অসমীয়াত নিজৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ধ্বন্নি হেৰুৱাই পেলোৱা কিছুমান আখৰক বেলেগ নামেৰে জনা যায়। যেনে- প্ৰায় একেধৰণৰ অনুনাসিক উচ্চাৰণ থকা "ণ", "ন" আৰু "ঞ"ক ক্ৰমে "মূৰ্ধন্য ণ", "দন্ত্য ন" আৰু "ঞ" (উচ্চাৰণ "ন্য" বা "য়ঁ"ৰ দৰে)। তেনেধৰণে "স"ৰ দৰেই উচ্চাৰণ হোৱা আখৰকেইটা "তালব্য শ", "মূৰ্ধন্য ষ" আৰু "দন্ত্য স।" আকৌ "জ"ক কোৱা হয় "বৰ্গীয় জ" (অনুনাসিক বৰ্ণৰে শেষ হোৱা ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ প্ৰথম পাঁচটা শাৰীৰ বৰ্গত থকা) আৰু "য"ক কোৱা হয় "অন্তঃস্থ য" (বৰ্গৰ আখৰ আৰু পিছৰ আখৰবোৰৰ মাজত থকা)।
যুক্তাক্ষৰ
দুটা বা ততোধিক ব্যঞ্জন বৰ্ণ লগলাগি গঠন হোৱা আখৰক যুক্তাক্ষৰ বোলা হয়।
যেনে-
ভাষাবিদ ড॰ গোলোকচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ মতে ১৭৪টা আখৰেৰে লিখিব পৰা দুটা বৰ্ণযুক্ত অসমীয়া যুক্তাক্ষৰৰ সংখ্যা ১৪৩টা। ২৭টা আখৰেৰে লিখিব পৰা তিনিটা বৰ্ণযুক্ত যুক্তাক্ষৰ ২১টা। তাৰে কিছুমান উদাহৰণস্বৰূপে তলত দিয়া হ'ল:
বৰ্ণ বিন্ন্যাস বা বৰ্ণ বিশ্লেষণ
একোটা শব্দ দুটা বা ততোধিক বৰ্ণৰ সমষ্টি মাথোন। শব্দত থকা বৰ্ণবোৰ পৃথক পৃথকৈ দেখুওৱাকে বৰ্ণ বিন্ন্যাস বা বৰ্ণ বিশ্লেষণ বোলা হয়।
যেনে-
ইউনিক’ডত অসমীয়া লিপি
অসমীয়া লিপিক ইউনিক’ডত বঙালী লিপিৰ সৈতে একেলগে নাম দিয়া হৈছে "Bengali।" ইয়াৰ ব্লকটো হ’ল U+0980– U+09FF:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি *
নীলমণি ফুকন (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
অসমৰ দুটা যুগৰ দুজন কবিক একে নামেৰে জনা যায়৷ এজনক ককা নীলমণি ফুকন হিচাপে জনা যায় যদিও দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণৰ বাবে ইয়াত তলত দিয়াৰ দৰে সজাই তোলা হৈছে৷
শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
প্ৰাচীন ইজিপ্ট
প্ৰাচীন ইজিপ্ট পৃথিৱীৰ ৬টা প্ৰাচীনতম তথা স্বাধীনভাৱে গঢ় লৈ উঠা সভ্যতাৰ অন্যতম। এই সভ্যতা আফ্ৰিকাৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত নীল নদীক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠিছিল। ৩১৫০ খ্ৰী:পূ:তে প্ৰাচীন ইজিপ্টিয় সভ্যতাৰ উন্মেষ ঘটিছিল। প্ৰথমজন ফাৰাওৰ অধীনত উজনি আৰু নামনি ইজিপ্টক একগোট কৰা হৈছিল। ঐতিহাসিক দিশৰ পৰা ইজিপ্টিয় সভ্যতাৰ গোটেই কালছোৱা মূলতঃ তিনিটা ভাগত ভগাব পাৰি: ব্ৰঞ্জ যুগৰ আৰম্ভণিৰ পুৰণি ৰাজ্য, মাজভাগৰ মধ্যৱৰ্তীকালীন ৰাজ্য আৰু শেষভাগৰ নতুন ৰাজ্য।
নতুন ৰাজ্যৰ কালছোৱাত ইজিপ্টে ক্ষমতাৰ শীৰ্ষত আৰোহণ কৰিছিল। ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ত ধীৰে ধীৰে প্ৰাচীন ইজিপ্টিয় সভ্যতাৰ পতন আৰম্ভ হয়। মধ্যৱৰ্তী আৰু শেষৰ সময়ছোৱাত প্ৰাচীন ইজিপ্ট হিচকক, লিবিয়ান, নিউবিয়ান, এচিৰিয়ান, বেবিলনিয়ান, পাৰ্চীয়ান, মেচিড’নিয়ান আদিৰ বৈদেশিক আগ্ৰাসনৰ বলি হয়। আলেকজেণ্ডাৰৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ এজন সেনাপতি টলেমি চ’টাৰে নিজকে ইজিপ্টৰ নতুন শাসনকৰ্তা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। টলেমি ৰাজবংশই ৩০ খ্ৰী:পূ:লৈকে ইজিপ্ট শাসন কৰে। ইয়াৰ পিছতেই ক্লিঅ’পেট্ৰাৰ অধীনত ৰোমানসকলে ইজিপ্ট জয় কৰে আৰু ই ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ ভিতৰুৱা হয়।
ইজিপ্টিয় সভ্যতাৰ সফলতাৰ আঁৰত কৃষিকাৰ্যৰ বাবে নীল নদী উপত্যকাৰ পৰিস্থিতিৰ সৈতে তেওঁলোকৰ খাপ খাব পৰা গুণকে কৃতিত্ব দিয়া হয়। সাৰুৱা উপত্যকাটোৰ পূৰ্বানুমান কৰিব পৰা বান আৰু সুনিয়ন্ত্ৰিত জলসিঞ্চন ব্যৱস্থাৰ বাবে বাসিন্দাসকলে অতিৰিক্ত শস্য উৎপাদন কৰিব পাৰিছিল আৰু সেইবাবেই দেশত অধিক জনসংখ্যা, সামাজিক উন্নয়ন আৰু সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপ সম্ভৱপৰ হৈছিল। শাসনকৰ্তাসকলে অতিৰিক্ত সম্পদসমূহ উপত্যকাটোৰ লগতে চাৰিওফালৰ মৰু অঞ্চলত খনিজ সম্পদৰ সন্ধান, স্বাধীন লেখন পদ্ধতিৰ বিকাশ, সামূহিক আন্তঃগাঁঠনি, কৃষি, বাণিজ্য, সৈন্যবাহিনী আদিত বিনিয়োগ কৰিছিল। আধ্যৱন্ত লোক বা ধৰ্মীয় নেতাসকলে ফাৰাওৰ নেতৃত্বত এনেধৰণৰ কাম-কাজসমূহৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল।  প্ৰাচীন ইজিপ্টবাসীসকলৰ উল্লেখনীয় অৱদানসমূহৰ ভিতৰত খনিজ সম্পদৰ আহৰণ কৌশল, মন্দিৰ তথা পিৰামিডসমূহৰ নিৰ্মাণ কৌশল, প্ৰা্যোগিক তথা কাৰ্যকৰী ভেষজ পদ্ধতি, জলসিঞ্চন আৰু কৃষি ব্যৱস্থা, নৌকা, কাঁচ, সাহিত্য আৰু গাণিতিক পদ্ধতিসমূহেই প্ৰধান। বৰ্তমান সময়তো সমগ্ৰ বিশ্বতে প্ৰাচীন ইজিপ্টৰ শিল্পকলা আৰু স্থপতিবিদ্যাৰ আদৰ কৰা হয়।
বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা
চিকিৎসা বিজ্ঞান, গণিত আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ক্ষেত্ৰত ইজিপ্টে এক নতুন মাত্ৰা লাভ কৰিছিল। তেওঁলোকে জলজ উদ্ভিদৰ পৰা পেপিৰাছ (কাগজ) নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁলোকে চিহ্ন লিপি আৰু নিজা দশমিক ব্যৱস্থাৰো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকে উন্নতমানৰ চিৰামিক আৰু কাঁচ  তৈয়াৰ কৰিব জানিছিল। ইজিপ্টৰ লোকসকলে সমুদ্ৰ ক্ষেত্ৰত পৰিভ্ৰমণ কৰিবলৈ জাহাজ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
শিল্পকলা
প্ৰাচীন ইজিপ্টত শিল্পকলাৰ চৰ্চা আৰু আদৰ আছিল। পুৰণি ৰাজ্যৰ কালছোৱাতে বিভিন্ন কলাৰ বিকাশ ঘটিছিল আৰু শিল্পীসকলে বৈদেশিক প্ৰভাৱৰ পৰা বচাই ৰাখি ইয়াৰ চৰ্চা কৰিছিল। ছবি আৰু আখৰসমূহ সানমিহলি কৰি মন্দিৰৰ দেৱাল, সমাধি, প্ৰতিমূৰ্তি আদিত অংকিত কৰা হৈছিল।
মূৰ্তিসমূহ নিৰ্মাণৰ বাবে শিলৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল যদিও সস্তীয়া আৰু সহজে খোদাই কৰিব পৰা মাধ্যম হিচাপে কাঠৰো ব্যৱহাৰ হৈছিল। ৰংসমূহ লো, তাম আদিৰ আকৰ, এঙাৰ, চূনশিল আদিৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছিল। ফাৰাওসকলে যুদ্ধজয়, ৰাজকীয় ঘোষণা, ধাৰ্মিক ঘটনা আদি লিপিৱদ্ধ কৰিবলৈ ফলকৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।.
মামী
ইজিপ্টবাসীসকলে মৃতদেহসমূহ বিশেষ প্ৰক্ৰিয়াৰে (মামী) সংৰক্ষণ কৰিছিল। তেওঁলোকে মৃত্যুৰ পিছতো এক জীৱন থকা বুলি বিশ্বাস কৰিছিল আৰু সমাধিত মৃতকৰ সৈতে জীৱনকালত প্ৰয়োজন হোৱা সামগ্ৰীসমূহ পিৰামিডসমূহত সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছিল। মৃতকৰ আত্মীয়সকলে মৃতকক আহাৰ যচাৰ নিয়ম আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন বিশ্ব
গোহাঁই টেকেলা গাঁও
গোহাঁই টেকেলা গাঁও যোৰহাট মহানগৰৰ পূৱত অবস্থিত এখন সৰু গাঁও। ইয়াৰ দক্ষিণ দিশৰপৰা পশ্চিমলৈ ভোগদৈ নদী বৈ গৈছে। উত্তৰে ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাঁইপথ আৰু পূবে ২ নং বামুন গাঁও অৱস্থিত। গোহাঁই টেকেলা গাঁৱত প্ৰায় ৫৮৯ ঘৰত প্ৰায় ২৫৯৩ মানুহে বসবাস কৰে। ধৰ্মৰ দিশৰ পৰা চাবলৈ গ'লে গোহাঁইটেকেলাত মুখ্যতঃ হিন্দু আৰু সম্যক ইছলাম ধৰ্মী লোকৰ বসবাস।
শিক্ষানুষ্ঠান
১০ নং গোহাঁইটেকেলা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলা
চীনা ৱিকিপিডিয়া
বাহ্যিক সংযোগ
চীনা ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
পেৰিছ
পেৰিছ হৈছে ফ্ৰান্সৰ আটাইতকৈ জনবহুল তথা ৰাজধানী চহৰ। ইয়াৰ মাটিকালি প্ৰায় ১০৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (৪১ বৰ্গ মাইল)। ২০১৯ চনৰ তথ্যমতে পেৰিছৰ জনসংখ্যা আনুমানিক ২,১৬৫,৪২৩ জন। ২০২০ চনত ই বিশ্বৰ ৩৪ সংখ্যক আটাইতকৈ ঘন জনবসতিপূৰ্ণ চহৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। ১৭ শতিকাৰ পৰাই পেৰিছ বিশ্বৰ বিত্ত, কূটনীতি, বাণিজ্য, ফেশ্বন, গেষ্ট্ৰ’নমি, বিজ্ঞান, আৰু কলাৰ অন্যতম প্ৰধান কেন্দ্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈ আহিছে আৰু বহুসময়ত ইয়াক বিশ্বৰ ৰাজধানী বুলিও উল্লেখ কৰা হৈছে।
ধৰ্ম
বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে পেৰিছ আছিল বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কেথলিক চহৰ। ফৰাচী লোকপিয়লৰ তথ্যত ধৰ্মীয় জনগাঁঠনিৰ বিষয়ে কোনো তথ্য নাই। ফ্ৰান্সৰ জনমত গৱেষণা সংস্থা Institut français d’opinion publique (IFOP)ই ২০১১ চনত কৰা এক সমীক্ষা অনুসৰি পেৰিছ অঞ্চলৰ ৬১ শতাংশ বাসিন্দাই নিজকে ৰোমান কেথলিক বুলি পৰিচয় দিছে। একেটা সমীক্ষাতে ৭ শতাংশ বাসিন্দাই নিজকে মুছলমান, ৪ শতাংশই প্ৰটেষ্টেণ্ট, ২ শতাংশই ইহুদী আৰু ২৫ শতাংশই ধৰ্মহীন বুলি পৰিচয় দিছে।
INSEE সমীক্ষা মতে, বিশেষকৈ আলজেৰিয়া, মৰক্কো আৰু টিউনিছিয়াত ৪ৰ পৰা ৫০ লাখ ফৰাচী বাসিন্দাৰ পূৰ্বজ অথবা অন্ততঃ এজন পিতৃ-মাতৃ মুছলমান প্ৰধান দেশীয় আছিল। ২০০৮ চনত IFOPৰ এক সমীক্ষাত প্ৰকাশ পাইছিল যে, এই মুছলমান প্ৰধান দেশসমূহৰ পৰা অহা অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ ভিতৰত ২৫ শতাংশই নিয়মীয়াকৈ মছজিদলৈ গৈছিল; ৪১ শতাংশই ধৰ্ম পালন কৰিছিল, আৰু ৩৪ শতাংশ লোক বিশ্বাসী আছিল যদিও ধৰ্ম পালন কৰা নাছিল। ২০১২ আৰু ২০১৩ চনত পেৰিছ চহৰত প্ৰায় ৫ লাখ মুছলমান, আইল ডি ফ্ৰান্স অঞ্চলত ১৫ লাখ মুছলমান আৰু ফ্ৰান্সত ৪ৰ পৰা ৫০ লাখ মুছলমান আছিল বুলি অনুমান কৰা হৈছিল।
পেৰিছ অঞ্চলৰ ইহুদী জনসংখ্যা ২০১৪ চনত ২ লাখ ৮২ হাজাৰ বুলি অনুমান কৰা হৈছিল, এয়া ইজৰাইল আৰু আমেৰিকাৰ বাহিৰে বিশ্বত যিকোনো দেশত থকা ইহুদীৰ সৰ্বাধিক জনঘনত্ব।
পৰ্যটন
হোটেলত থকাৰ তথ্য অনুসৰি ২০২০ চনত পেৰিছলৈ ১ কোটি ২৬ লাখ দৰ্শনাৰ্থী আহিছিল, যিটো ক’ভিড-১৯ ভাইৰাছৰ বাবে ২০১৯ চনৰ তুলনাত ৭৩ শতাংশ কম আছিল।
মেঘালয়
মেঘালয় (Meghalaya, मेघालय) হৈছে ভাৰতবৰ্ষৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য। সংস্কৃত ভাষাত "মেঘালয়" শব্দৰ অৰ্থ হৈছে মেঘৰ আলয় (Abode of Clouds)। পূবা-পশ্চিমাকৈ ই প্ৰায় ৩০০ কিঃমিঃ আৰু বহলে প্ৰায় ১০০ কিঃমিঃ। ইয়াৰ উত্তৰে অসম আৰু দক্ষিণে বাংলাদেশ অৱস্থিত। মেঘালয়ৰ ৰাজধানী হৈছে শ্বিলং। শ্বিলঙক পূবৰ স্কটলেণ্ড বুলিও জনা যায়।
পূৰ্বতে মেঘালয় অসমৰ এক অংশ আছিল। কিন্তু, ১৯৭২ চনৰ ২১ জানুৱাৰী তাৰিখে খাচী, গাৰো আৰু জয়ন্তীয়া জিলা লৈ মেঘালয় নামৰ এখন নতুন ৰাজ্য গঠন কৰা হয়।
মেঘালয়ৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা মূলতঃ কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। ইয়াত উৎপাদিত কেইবিধমান উল্লখযোগ্য শস্য হৈছে: আলু, ধান, ঘেহুঁ, আনাৰস, কল ইত্যাদি।
ইতিহাস
১৯৭২ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত সেই সময়ৰ অসমৰ খাচী হিলছ আৰু জয়ন্তীয়া হিলছ আৰু গাৰো হিলছ এই দুখন জিলা কেন্দ্ৰ কৰি মেঘালয় ৰাজ্য গঠন কৰা হয়। পূৰ্ণ ৰাজ্য হিচাপে মৰ্য্যাদা পোৱাৰ আগতে ১৯৭০ চনত মেঘালয় স্বায়ত্ত্ব শাসিত অঞ্চল আছিল।
১৯শতিকাত ব্ৰিটিছ শাসনৰ অধীনলৈ অহাৰ আগতে খাচী, গাৰো আৰু জয়ন্তীয়া জনগোষ্ঠীসকলৰ নিজৰ নিজৰ ৰাজ্য আছিল। ১৮৩৫ চনত ব্ৰিটিছে মেঘালয়ক অসমৰ লগত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। ব্ৰিটিছৰ অধীনত থকা সত্ত্বেও মেঘালয়ে আংশিকভাৱে স্বাধীন অঞ্চলৰ মৰ্যাদা পাইছিল।
১৯০৫ চনৰ ১৬ অক্টোবৰত লৰ্ড কাৰ্জনে যেতিয়া বংগ ভংগ কৰিছিল, তেতিয়া মেঘালয়ক পূৰ্ব বংগ আৰু অসম ৰাজ্য (Eastern Bengal and Assam)ৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। ১৯১২ চনত যেতিয়া ৰাজ্যসমূ্হৰ অঞ্চলসমূহ পুনৰ সালসলনি কৰা হৈছিল, তেতিয়া মেঘালয়ক অসম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
১৯৪৭ চনত ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ সময়ত, বৰ্তমান সময়ৰ মেঘালয় অসমৰ দুখন জিলা আছিল। সেই সময়ত অসমৰ ভিতৰতে থাকি মেঘালয়ে আংশিকভাৱে স্বায়ত্ত্ব শাসিত অঞ্চলৰ মৰ্যাদা পাইছিল। ১৯৭০ চনৰ ২ এপ্ৰিলত অসমৰ ভিতৰতে মেঘালয়ক স্বায়ত্ত্ব শাসিত ৰাজ্য ঘোষণা কৰা হয় আৰু ৩৭খন আসনৰ সৈতে নিজাববীয়াকৈ বিধানসভা গঠিত হয়।
১৯৭১ চনত সংসদে "North-Eastern Areas (Reorganization) Act, 1971" আইন মঞ্জুৰ কৰে। সেই অনুসৰি ১৯৭২ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত মেঘালয়ক পূৰ্ণ ৰাজ্য ঘোষণা কৰা হয় আৰু নিজস্ব বিধানসভা গঠন কৰা হয়।
ভূগোল
মেঘালয় মালভূমি নামেৰেও মেঘালয়ক জনা যায়। ইয়াত বহুতো খনিজ সম্পদ পোৱা যায়। ইয়াৰ ভিতৰত কয়লা, চূণশিল, ইউৰেনিয়াম আৰু ছিলিমেনাইট প্ৰধান। মেঘালয়ৰ নদীসমূ্হৰ পানী বৰষুণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। গাৰো হিলছ অঞ্চলৰ প্ৰধান নদীসমূহৰ নাম হৈছে ডৰিং (Daring), সান্দা (Sanda), বান্দ্ৰা, ভোগাই, ডাৰেং (Dareng), সিমসাং (Simsang), নিতাই আৰু ভূপাই প্ৰধান। মধ্য আৰু পূব মালভূমি অঞ্চলৰ প্ৰধান নদীসমূহ হৈছে উমখ্ৰি (Umkhri), ডিগাৰু, উমিয়াম, মাউপা (Mawpa), বৰাপানী, মাইনৎডু (Myntdu) আৰু মাইঙত (Myngot)। দক্ষিণ খাচী হিলছ অঞ্চলত কেইবাটাও জলপ্ৰপাত দেখিবলৈ পোৱা যায়।
এই মালভূমিৰ সৰ্বনিম্ন উচ্চতা হৈছে ১৫০ মিটাৰ আৰু সৰ্ব্বোচ্চ উচ্চতা হৈছে ১৯৬১ মিটাৰ। আটাইতকৈ ওখ অঞ্চল হৈছে মধ্য মালভূমিৰ অঞ্চলৰ খাচী হিলছ। পূব মালভূমিটো জয়ন্তীয়া হিলছ অঞ্চল। মেঘালয়ৰ আটাইতকৈ উচ্চ স্থান হৈছে শ্বিলঙ পিক (Shillong Peak)। ১৯৬১ মিটাৰ উচ্চতাৰ এই স্থানটো ভাৰতীয় বায়ু সেনাৰ এক প্ৰসিদ্ধ আস্থান। পশ্চিম মালভূমি অঞ্চলৰ গাৰো হিলছ প্ৰায় সমতল। ইয়াৰ আটাইতকৈ উচ্চ স্থান হৈছে ১৫১৫ মিটাৰ উচ্চতাৰ নকৰেক পিক (Nokrek Peak)।
জনগাঁথনি
পূব খাচী আৰু জয়ন্তীয়া হিলছৰ অধিকাংশ লোকেই হৈছে নেপালী। কৃষি আৰু পশু-পালনেই হৈছে তেওঁলোকৰ মূল জীৱিকা। বহু সংখ্যক ভাৰতীয় সেনা বাহিনীৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত সৈনিক (গোৰ্খা) শ্বিলঙত বাস কৰে। তুৰা আৰু শ্বিলঙৰ নেপালী লোকসকল মূলতঃ ব্যৱসায়ৰ লগত জড়িত। নেপালীসকলৰ অধিকাংশই হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ লোক আৰু আন কিছুমানে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম মানি চলে।
মেঘালয়ৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৭০.৩% লোক হৈছে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ লোক । মুঠ জনসংখ্যাৰ ১১.৫% লোকে পৰম্পৰাগত animist ধৰ্ম মানি চলে (লোকপিয়লত অন্যান্য বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে) আৰু ৪.৩% লোক হৈছে ইছলাম ধৰ্মৰ ।
২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি মেঘালয়ৰ লিংগ অনুপাত হৈছে ৯৮৬। নগৰ অঞ্চলৰ লিংগ অনুপাত (৯৮৫) গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ লিংগ অনুপাত (৯৭২)তকৈ বেছি।
ধৰ্ম
গাৰো জনগোষ্ঠীৰ প্ৰায় ৯০% শতাংশ আৰু খাচী জনগোষ্ঠীৰ প্ৰায় ৮০% শতাংশ লোক হৈছে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মীলোক। হাজং সকলৰ ৯৭% শতাংশৰো অধিক লোক আৰু কোঁচ সকলৰ ৯৮.৫৩% শতাংশ লোকেই হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ।
২০০১ চনৰ লোকপিয়ল মতে ৬৮৯,৬৩৯ জন জীৱিত গাৰো জনগোষ্ঠীৰ লোকৰ ভিতৰত মাত্ৰ ৪৯,৯১৭ জন লোকেহে তেওঁলোকৰ মূল ধৰ্ম "চংগচাৰেক" (Songsarek) মানি চলে। আন গাৰো লোক সকলৰ ভিতৰত ৯,১২৯ জন হিন্দু ধৰ্মৰ লোক, ৯৯৯ জন বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আৰু ৯,৯৮০ জন ইছলাম ধৰ্মৰ লোক।
খাচী জনগোষ্ঠীৰ লোক সকলৰ ভিতৰত বহুতো লোকে তেওঁলোকৰ মূল ধৰ্ম "নিয়াম শ্নঙ/ নিয়ামত্ৰে" (Niam Shnong / Niamtre) মানি চলে। ১,১২৩,৪৯০ জন খাচী লোকৰ ভিতৰত ২০২,৯৭৮ জন লোকে স্থানীয় ধৰ্ম মানি চলে। আন খাচী জনগোষ্ঠীৰ লোক সকলৰ ভিতৰত ১৭,৬৪১ জন হিন্দু ধৰ্মৰ লোক আৰু ২,৯৭৭ জন ইছলাম ধৰ্মৰ লোক।
ইয়াৰ উপৰিও মেঘালয়ত বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ লোকে বসবাস কৰে। যেনে: হাজং (৩১,৩৮১ - ৯৭.২৩% হিন্দু), কোঁচ (২১,৩৮১ - ৯৮.৫৩% হিন্দু), "চিনটেং" (Synteng) (১৮,৩৪২ - ৮০% খ্ৰীষ্টান), ৰাভা (২৮,১৫৩ - ৯৪.৬০% হিন্দু), মিকিৰ (১১,৩৯৯ - ৫২% খ্ৰীষ্টান আৰু ৩০% হিন্দু), আৰু কুকি-চিন (১০,০৮৫ - ৭৩% খ্ৰীষ্টান আৰু ২৬% হিন্দু)।
ভাষা
মেঘালয়ৰ প্ৰধান ভাষাসমূহ হৈছে খাচী, Pnar, গাৰো আৰু চৰকাৰী ভাষা হৈছে ইংৰাজী ।
গাৰো ভাষাৰ কোচ আৰু বড়ো ভাষাৰ লগত মিল দেখা যায়। বহুতো লোকে গাৰো ভাষাতো বিভিন্ন উপভাষা (যেনে: Abeng বা Ambeng, Atong, Akawe (বা Awe), Matchi Dual, Chibok, Chisak Megam বা Lyngngam, Ruga, Gara-Ganching আৰু Matabeng ) হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে ।
আন এটা উল্লেখযোগ্য ভাষা হৈছে জয়ন্তীয়া হিলছ জিলাৰ লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰা ভাষাটো। এই ভাষাটো খাচী ভাষাৰ লগত বহু মিল আছে। Khynriam, Bhoi, Pnar আৰু War জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে জয়ন্তীয়া ভাষাৰ লগতে খাচী ভাষাও ব্যৱহাৰ কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও ৰাজ্যখনৰ ব্বহুতো ঠাইত নেপালীভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
জিলাসমূহ
মেঘালয়ত মুঠ ১১খন জিলা আছে।
জয়ন্তীয়া হিলছ:
খাচী হিলছ:
গাৰো হিলছ:
জয়ন্তীয়া হিলছ জিলা
১৯৭২ চনৰ ২২ ফেব্ৰুৱাৰীত জয়ন্তীয়া হিলছ জিলা গঠন কৰা হয়। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ইয়াৰ মাটিকালি হৈছে ৩৮১৯ বৰ্গ কিঃমিঃ (১৪৭৫ বৰ্গ মাইল) আৰু জনসংখ্যা হৈছে ২৯৫,৬৯২। জিলাখনৰ সদৰ হৈছে জোৱাই। ৰাজ্যখনৰ আটাইতকৈ বেছি কয়লা ইয়াতেই পোৱা যায়।
পূব খাচী হিলছ জিলা
১৯৭৬ চনৰ ২৮ অক্টোবৰ তাৰিখে খাচী হিলছ জিলাৰ পৰা পূব খাচী হিলছ জিলাখন গঠন কৰা হয়। জিলাখনৰ মাটিকালি হৈছে ২৭৪৮ বৰ্গ কিঃমিঃ (১০৬১ বৰ্গ মাইল) আৰু ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল মতে মুঠ জনসংখ্যা ৬৬০,৯২৩ জন। পূব খাচী হিলছ জিলাৰ সদৰ হৈছে শ্বিলং।
ৰি ভৌই জিলা
১৯৯২ চনৰ ৪ জুনত পূব খাচী হিলছ জিলাখনক পুনৰ বিভাজিত কৰি ৰি ভৌই জিলা গঠন কৰা হয়। জিলাখনৰ মাটিকালি হৈছে ২৪৪৮ বৰ্গ কিঃমিঃ (৯৪৫ বৰ্গ মাইল)। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল মতে, জিলাখনৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৯২,৭৯৫ জন। ৰি ভৌই জিলাৰ সদৰ হৈছে Nongpoh। ইয়াৰ ভূ-ভাগ পাহাৰীয়া আৰু অধিকাংশ অঞ্চল অৰণ্যৰে ভৰা। ৰি ভৌই জিলা মাটিকঁঠালৰ বাবে জনাজাত আৰু ৰাজ্যখনৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি মাটিকঁঠাল উৎপাদন হয়।
পশ্চিম খাচী হিলছ জিলা
মাটিকালি ফালৰ পৰা, পশ্চিম খাচী হিলছ জিলা হৈছে মেঘালয়ৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ জিলা। মুঠ মাটিকালি ৫২৪৭ বৰ্গ কিঃমিঃ (২০২৬ বৰ্গ মাইল)। ১৯৭৬ চনৰ ২৮ অক্টোবৰত খাচী হিলছ জিলা বিভাজন কৰি এই জিলাখন গঠন কৰা হৈছিল। জিলাখনৰ সদৰ হৈছে Nongstoin।
পূব গাৰো হিলছ জিলা
১৯৭৬ চনত পূব গাৰো হিলছ জিলা গঠন কৰা হৈছিল। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ইয়াৰ মুঠ জনসংখ্যা হৈছে ২৪৭,৫৫৫। জিলাখনৰ সদৰ হৈছে ৱিলিয়ামনগৰ (পূৰ্বতে Simsangiri নামেৰে জনা গৈছিল)। জিলাখনৰ মুঠ মাটিকালি হৈছে ২৬০৩ বৰ্গ কিঃমিঃ (১০০৫ বৰ্গ মাইল)। জিলাখনৰ Nongalbibra নামৰ নগৰখনত বহুতো কয়লাখনি আছে।
পশ্চিম গাৰো হিলছ জিলা
পশ্চিম গাৰো হিলছ জিলাৰ মুঠ মাটিকালি হৈছে ৩৭১৪ বৰ্গ কিঃমিঃ (১৪৩৪ বৰ্গ মাইল) আৰু ই ৰাজ্যখনৰ পশ্চিম দিশত অৱস্থিত। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ইয়াৰ মুঠ জনসংখ্যা হৈছে ৫১৫,৮১৩। পশ্চিম গাৰো হিলছ জিলাৰ সদৰ হৈছে তুৰা।
দক্ষিণ গাৰো হিলছ জিলা
১৯৯২ চনৰ ১৮ জুনত পশ্চিম গাৰো হিলছ জিলাক বিভাজিত কৰি দক্ষিণ গাৰো হিলছ জিলা গঠন কৰা হয়। মুঠ মাটিকালি হৈছে ১৮৫০ বৰ্গ কিঃমিঃ (৭১০ বৰ্গ মাইল)। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ইয়াৰ মুঠ জনসংখ্যা হৈছে ৯৯,১০০। দক্ষিণ গাৰো হিলছ জিলাৰ সদৰ হৈছে বাঘমাৰা (Baghmara)।
জলবায়ু
মেঘালয় পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সেমেকা ঠাই। ইয়াৰ কিছুমান অঞ্চলত বাৰ্ষিক গড় বৃষ্টিপাত ১২০০ ছেঃমিঃ। মালভূমিৰ পশ্চিম দিশে, গাৰো হিলছ অঞ্চলত বছৰৰ সকলো সময়তে গৰম অনুভৱ কৰা যায়। উচ্চতা বেছি হোৱা বাবে, শ্বিলং অঞ্চলৰ উষ্ণতা সাধাৰণতে কম আৰু ইয়াৰ সৰ্বাধিক উষ্ণতা হৈছে ২৮ ডিগ্ৰী ছেলছিয়াছ (৮২ ডিগ্ৰী ফাৰেনহাইট) ।
শ্বিলঙৰ দক্ষিণৰ খাচী হিলছত অৱস্থিত চেৰাপুঞ্জীত এটা মাহত পৃথিৱীৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি বৰষুণ হোৱাৰ ৰেকৰ্ড আছে। চেৰাপুঞ্জীৰ ওচৰৰ মৌচিনৰামত এটা বছৰত আটাইতকৈ বেছি বৰষুণ হোৱাৰ ৰেকৰ্ড আছে। মেঘালয় ভ্ৰমণ কৰাৰ উত্তম সময় হ'ল মাৰ্চৰ পৰা জুলাই মাহ।
অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা
মেঘালয়ৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা মূলতঃ কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। খেতিয়ক সকলে পুৰণি কৃষি পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হেতু গ্ৰাম্য অঞ্চলত দৰিদ্ৰ লোকৰ সংখ্যাও অধিক। কৃষি ক্ষেত্ৰত বহুও লোক জড়িত থকাৰ পাছতো ৰাজ্যখনলৈ খাদ্য সামগ্ৰী (যেনে: মাংস, কণী ইত্যাদি) আমদানি কৰা হয়। আন্তঃগাঁথনিত থকা বিভিন্ন ধৰণৰ সমস্যা থকাৰ বাবে ৰাজ্যখনৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা এতিয়াও উন্নত নহয়।
মেঘালয়ত বহুতো প্ৰাকৃতিক সম্পদ পোৱা যায়। ইয়াৰ ভিতৰত কয়লা, চূণশিল, গ্ৰেণাইট, Kaolin, sillimanite য়েই প্ৰধান। মেঘালয়ৰ বহুতো অঞ্চল ঘন অৰণ্যৰে আৱৰা। ইয়াত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ জীৱ-জন্তু আৰু উদ্ভিদ পোৱা যায়। কিছুবছৰৰ পূৰ্বে মেঘালয়ত দুটা চিমেণ্ট কাৰখানা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে। মেঘালয়ৰ বহুতো অঞ্চল প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ। ৰাজ্য চৰকাৰে এই স্থানসমূহক পৰ্য্যটন কেন্দ্ৰলৈ পৰিৱৰ্তন কৰাৰ প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছে। তথাপি আন্তঃগাঁথনিক সমস্যা আৰু পৰ্য্যটকৰ সুৰক্ষাই পৰ্য্যটন বিভাগত ব্যাপক প্ৰভাৱ পেলাইছে।
কৃষি
মেঘালয়ৰ মুঠ মাটিকালিৰ প্ৰায় ১০% অঞ্চল কৃষিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কৃষি কাৰ্য্যত কোনো ধৰণৰ আধুনিক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। বহু ঠাইত ঝুম খেতি কৰা হয়। সেয়ে বহুতো খেতিয়কৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা ভাল নহয়।
খাদ্য শস্যই হৈছে মেঘালয়ৰ মূল খাদ্য শস্য। মেঘালয়ৰ মুঠ খেতিমাটিৰ প্ৰায় ৬০% অঞ্চলত (প্ৰায় ১৩৩০ বৰ্গ কিঃমিঃ) এইবিলাক শস্যৰ খেতি কৰা হয়। এইবিলাক শস্যৰ ভিতৰত ধানেই প্ৰধান। আন আন শস্যবিলাক হৈছে: গোমধান, ঘেঁহু আৰু মাহজাতীয় শস্য।
প্ৰায় ১০০ বৰ্গ কিঃমিঃ অঞ্চলত তেলৰ বীজ যেনে সৰিয়হ, তিচিৰ বীজ (linseed), soybean, castor আৰু sesameৰ খেতি কৰা হয়। গাৰো হিলছত প্ৰধানকৈ কপাহ, মৰাপাট আৰু Mesta খেতি কৰা হয়।
মেঘালয়ৰ জলবায়ুত বিভিন্ন ধৰণৰ ফল-মূল, মচলা, ফুল, ঔষধিয় গছ, পাচলি আৰু কাঠফুলা খেতি কৰা হয়। মেঘালয়ত উৎপাদিত হোৱা কেইবিধমান উল্লেখযোগ্য ফল-মূল হৈছে: চাইট্ৰাছ জাতীয় ফল, মাটিকঁঠাল, অমিতা, কল ইত্যাদি। ইয়াত উৎকৃষ্ট মানৰ mandarin orange উৎপাদন হয়। ইয়াৰ উপৰিও বিভিন্ন ধৰণৰ পাচলি যেনে: ফুলকবি, বন্ধাকবি আৰু মূলা উৎপাদন কৰা হয়।
ৰাজ্যখনৰ প্ৰায় সকলো ঠাইতে তামোলৰ গছ দেখা পোৱা যায়, বিশেষকৈ গুৱাহাটীৰ পৰা শ্বিলঙলৈ অহাৰ পথত। সাম্প্ৰতিক কালত চাহ, কফি আৰু কাজু বাদাম (Cashew)ৰ খেতিও ইয়াত আৰম্ভ কৰা হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও বিভিন্ন ধৰণৰ মচলা, ফুল, ঔষধিয় গছ আৰু কাঠফুলা মেঘালয়ত উৎপাদন কৰা হয়।
বিমান পথ
শ্বিলঙৰ পৰা প্ৰায় ৪০ কিঃমিঃ দূৰত উমৰৈ বিমানবন্দৰ অৱস্থিত। ইয়ালৈ কলকাতা আৰু প্ৰতিৱেশী ৰাজ্য ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজধানী আগৰতলাৰ পৰা নিয়মিতভাৱে বিমান চলাচল কৰে।
পথ
ৰাজ্যখনৰ পৰিবহণৰ একমাত্ৰ মাধ্যম হৈছে পথ। ৰাজধানী শ্বিলংলৈ পৰিবহণৰ সু-ব্যৱস্থা আছে যদিও অন্যান্য অঞ্চললৈ পৰিবহণ ব্যৱস্থা ভাল নহয়। অধিকাংশ ৰাস্তাই পকী নহয়। সাধাৰণতে অসমৰ গুৱাহাটী হৈ মেঘালয়ত প্ৰৱেশ কৰা হয়। গুৱাহাটীৰ পৰা শ্বিলঙলৈ দূৰত্ব প্ৰায় ১০৩ কিঃমিঃ। ৰাজ্যখনত বহুতো পুৰণি কাঠৰ দলং আছে।
শিক্ষা
উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ উন্নয়নৰ কাৰ্য্যক্ৰম অনুসৰি, মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ে ভাৰতৰ সপ্তমখন Indian Institute of Management শ্বিলঙত স্থাপন কৰে। এই প্ৰতিষ্ঠানটো পিছত ৰাজীৱ গান্ধী ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ মেনেজমেণ্ট নামেৰে নামাংকন কৰা হয়। ২০০৮ চনৰ পৰা ইয়াত পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰা হৈছে। কিছুদিনৰ পূৰ্বে শ্বিলঙত নেচনেল ইনষ্টিটিউট অফ ফেশ্বন টেকন’লজি (ইং ৱিকি: National Institute of Fashion Technology Shillong) আৰু নৰ্থ ইষ্টাৰ্ণ ৰিজনেল ইনষ্টিটিউট অফ হেলথ এণ্ড মেডিকেল চায়েঞ্চেচ (ইং ৱিকি: North Eastern Indira Gandhi Regional Institute of Health and Medical Sciences) স্থাপন কৰা হৈছে। আন এখন উল্লেখযোগ্য শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান হৈছে নৰ্থ ইষ্টাৰ্ণ হিলছ ইউনিভাৰ্ছিটি (North Eastern Hill University, NEHU), চমুকৈ নেহু। ইয়াৰ উপৰিও জোৱাই আৰু তুৰাত বহুতো শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আছে।
পৰ্যটন
মেঘালয়ত কেইবাখনো ঘন অৰণ্য আছে। এই সমূহত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ জীৱ-জন্তু আৰু উদ্ভিদ পোৱা যায়। মেঘালয়ত ২খন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু ৩খন অভয়াৰণ্য আছে। সেয়ে মেঘালয়ক ভাৰতৰ ভিতৰত এখন উল্লেখযোগ্য পৰ্যটনৰ কেন্দ্ৰ বুলি ধৰা হয়।
মেঘালয়ত পৰ্য্যটকৰ বাবে পৰ্বতাৰোহণ, rock climbing, trekking and hiking আদিৰ সুবিধা কৰি দিয়া হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও উমিয়াম হ্ৰদত water sportsৰ সুবিধা কৰি দিয়া হৈছে।
ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন ঠাইত প্ৰায় ৫০০টা মান চূণশিল আৰু sandstone ৰ গুহা আছে। জয়ন্তীয়া হিলছত অৱস্থিত Krem Liat Prah হৈছে আটাইতকৈ দীঘল গুহা আৰু Synrang Pamiang হৈছে আটাইতকৈ গভীৰ গুহা। কিন্তু ইয়াৰ ভিতৰত বহুতো গুহা উল্লেখযোগ্য পৰ্যটন কেন্দ্ৰ স্বৰূপে গঢ়ি তুলিবলৈ পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ সা-সুবিধা নাই।
উল্লেখযোগ্য পৰ্যটক স্থান
চেৰাপুঞ্জী হৈছে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ এখন উল্লেখযোগ্য পৰ্যটক স্থান। ই Tree Root Bridgesৰ বাবে জনাজাত। ই শ্বিলঙৰ দক্ষিণ দিশে অৱস্থিত।
ৰাজ্যখনৰ কেইটামান উল্লেখযোগ্য জলপ্ৰপাত হৈছে এলিফেণ্ট জলপ্ৰপাত, Shadthum Falls, Weinia falls, Bishop Falls, Nohkalikai Falls, Langshiang Falls আৰু Sweet Falls। বিশ্বাস কৰা হয় যে, মৌচিনৰামৰ ওচৰৰ জাকৰেম (Jakrem)ত থকা গৰম পানীৰ উঁহৰ পানীত ঔষধিয় গুণ আছে।
মেঘালয়ৰ "পৱিত্ৰ উপবন" (Sacred Groves)ৰ বাবেও জনাজাত। এইবোৰ প্ৰাচীন কালৰ পৰা পৰম্পৰাগত ধাৰ্মিক অনুমোদনৰ দ্বাৰা সংৰক্ষিত হৈ আহিছে। পৱিত্ৰ উপবন সমূহৰ ভিতৰত উল্লখযোগ্য হৈছে মওফ্লাঙ পৱিত্ৰ বনাঞ্চল (Mawphlang sacred forest)। ইয়াক "Law Lyngdoh" নামেৰেও জনা যায়। ই শ্বিলঙৰ পৰা প্ৰায় ২৫ কিঃমিঃ দূৰত অৱস্থিত।
পশ্চিম খাচী হিলছত অৱস্থিত Nongkhnum Island হৈছে মেঘালয়ৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নদী-দ্বীপ আৰু এছিয়াৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম নদী-দ্বীপ। Nongstoin পৰা ই প্ৰায় ১৪ কিঃমিঃ দূৰত অৱস্থিত। ইয়াৰ উপৰিও ফানলিয়াঙ নদীখনে প্ৰায় ৬০ মিটাৰ উচ্চতাৰ Shadthum Fallটো সৃষ্টি কৰিছে।
মেঘালয়ত বহুতো প্ৰাকৃতিক আৰু মানৱ নিৰ্মিত হ্ৰদ আছে। গুৱাহাটী-শ্বিলং পথত অৱস্থিত উমিয়াম হ্ৰদ (বৰাপানী নামেৰে জনাজাত) হৈছে এটা উল্লেখযোগ্য পৰ্যটক স্থল। মেঘালয়ত কেইবাখনো উদ্যান আছে: Thangkharang Park, the Eco-park, the Botanical Garden and Lady Hydari। শ্বিলঙৰ পৰা প্ৰায় ৯৬ কিঃমিঃ দূৰত Dawki অৱস্থিত। ইয়াৰ পৰা বাংলাদেশলৈ যাব পাৰি। ইয়াৰ পৰা মেঘালয়ৰ কিছুমান পৰ্বতমালা আৰু বাংলাদেশৰ ভূ-ভাগৰ কিছু অংশ দেখা পোৱা যায়।
বালপাক্ৰাম ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হৈছে মেঘালয়ৰ আন এটা এটা উল্লেখযোগ্য পৰ্যটক স্থল । গাৰো হিলছত অৱস্থিত নক্ৰেক ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান ( Nokrek National Park)তো বহু ধৰণৰ জীৱ-জন্তু পোৱা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য শ্ৰেণী:উত্তৰ পূব ভাৰত * শ্ৰেণী:সাতভনী ৰাজ্যসমূহ
মহাদেশ
এক মহাদেশ (Continent)-এ পৃথিৱীৰ সুবৃহৎ ভূখণ্ডসমূহৰ এখনক বুজায়। পৃথিৱীৰ ভূখণ্ডক মহাদেশত ভাগ কৰাৰ কোনো এক নিৰ্দিষ্ট নিয়ম নাই। ইয়াৰ বাবে বিভিন্ন মডেল প্ৰচলিত। সচৰাচৰ সাত মহাদেশ মডেল অনুসৰি মহাদেশকেইখন হৈছে: এছিয়া, আফ্ৰিকা, ইউৰোপ, উত্তৰ আমেৰিকা, দক্ষিণ আমেৰিকা, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু কুমেৰু বা এণ্টাৰ্কটিকা।
বিভিন্ন মহাদেশ মডেলবোৰ
তলত মহাদেশসমূহক ভাগকৰাৰ বিভিন্ন মডেলবোৰক তালিকাভূক্ত কৰা হৈছে:
ক্ষেত্ৰফল আৰু জনসংখ্যা
The following table summarises the area and population of each continent using the seven continent model, sorted by decreasing area.
The total land area of all continents is 148647000 sqkm, or 29.1% of earth's surface (510065600 sqkm).
A rough estimate of the total population of all the continents is 7,000,000,000.
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভূগোল
ৰয়টাৰ্ছ
ৰয়টাৰ্ছ (Reuters) হৈছে থমচন ৰয়টাৰৰ মালিকানাধীন এক আন্তৰ্জাতিক সংবাদ প্ৰতিষ্ঠান। এই প্ৰতিষ্ঠানে, সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ প্ৰায় ২০০ খন বিভিন্ন ঠাইত প্ৰায় ২,৫০০ সাংবাদিক আৰু ৬০০ ফটো সাংবাদিকক নিযুক্তি দিছে। ৰয়টাৰ্ছ  বিশ্বৰ অন্যতম বৃহৎ সংবাদ সংস্থা।
১৮৫১ চনত জাৰ্মান বংশোদ্ভৱ পল ৰিয়টাৰে লণ্ডনত এই প্ৰতিষ্ঠানটো স্থাপন কৰিছিল। ইয়াক ২০০৮ চনত থমছন কৰ্পোৰেচনে অধিগ্ৰহণ কৰে আৰু এতিয়াৰ থমচন ৰয়টাৰ্ছৰ মিডিয়া বিভাগ গঠন কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী: সংবাদ প্ৰতিষ্ঠান
২০১২
২০১২ খ্ৰীষ্টাব্দ ৰোমান সংখ্যাৰ এটা অধিবৰ্ষ। ইয়াৰ প্ৰথম দিনটো আছিল দেওঁবাৰ। গ্ৰেগৰিয়ান পঞ্জিকা অনুসৰি এইটো ২০১২তম বৰ্ষৰ সাধাৰণ যোগ তথা এনো ডোমিনি আৰু ২১শ শতাব্দীৰ ১২তম বৰ্ষ।
এই বৰ্ষটো এলান ট্যুৰিং বছৰ হিচাপে নামাঙ্কিত কৰা হৈছে। ২০১২ বৰ্ষটোৰ বাবে বিভিন্ন সভ্যতা (মায়া, ইনকা) আৰু মানুহে (নষ্ট্ৰাদমাছ) ভবিষ্যৎবাণী কৰিছে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৰ্ষ শ্ৰেণী:২০১২
ইউক্ৰেনীয় ৱিকিপিডিয়া
ইউক্ৰেনীয় ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ ইউক্ৰেনীয় সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
ইউক্ৰেনীয় ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
টিংকাৰ বেল (চলচ্চিত্ৰ)
টিংকাৰ বেল (Tinker Bell) হ'ল ২০০৮ চনত ডিজনী টুন ষ্টুডিঅ'ৰ দ্বাৰা ডিজনী পৰীৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা এক এনিমেটেড চলচ্চিত্ৰ। জে.এম.বেৰীৰ পিটাৰ পেন নাটত আবিৰ্ভাৱ হোৱা আৰু ডিজনী চলচ্চিত্ৰ পিটাৰ পেন (১৯৫৩) আৰু ৰিটাৰ্ণ টু নেভাৰলেণ্ড (২০০২)ত ভূমুকি মৰা টিংকাৰ বেল নামৰ পৰীজনী ইয়াৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ। 3D পদ্ধতিত নিৰ্মিত এই ছবিখন ডিজনী হোম ভিডিঅ'ই ১৮ ছেপ্টেম্বৰ,২০০৮ত মুকলি কৰে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
এটা শিশুৰ প্ৰথম হাঁহিটোৰ পৰা জন্ম হোৱা টিংকাৰ বেল (মে হুইটমেন)ক বতাহে পিক্সি হ'ল'লৈ (Pixie Hollow) (যি নেভাৰলেণ্ড দ্বীপৰ এটা অংশ) কঢ়িয়াই আনে। তাই গম পাই যে তাই হ'ল এজন টিংকাৰ যাৰ কাম হ'ল ভগা চিগা বস্তু যোৰা লগোৱা। আন দুজন টিংকাৰ পৰী ব'বল(ৰব পাউলচেন) আৰু ক্লেংকে(জেফ বেনেট) তাইক কাম কাজ বোৰ শিকাই দিয়ে আৰু সেই পৰী সকলৰ কথা কয় যিয়ে প্ৰতিটো ঋতুক আদৰি আনিবলৈ মেইনলেণ্ডলৈ ৰাঁওনা হয়। ইয়াকে শুনি টিংকাৰ বেলেও বসন্তক আদৰিবলৈ মেইনলেণ্ডলৈ যাবলৈ উৎসুক হৈ পৰে। নিজৰ কাম কৰি থাকোঁতে তাই জলপৰী ছিলভাৰমিষ্ট(ল্যুচি লু),ফুলনিৰ পৰী ৰোজেটা (ক্ৰিষ্টিন কেনোৱেথ), পোহৰৰ পৰী ইৰিডেচা (ৰাৱেন ছিমন), জন্তুৰ পৰী ফ'ন (এমেৰিকা ফেৰাৰা) আদিক লগ পায়। আনহাতে তাই লক্ষ্য কৰে তাইৰ জ্ঞানৰ বাবে ৱিডিয়া(পামেলা এলডন) নামৰ পৰী জনীয়ে তাইক বেয়া পাই। ৱিদিয়াই টিংকাৰৰ লগত তাই মেইনলেণ্ডলৈ যাব পাৰিব নে নোৱাৰে সেই সম্পৰ্কে বাজী মাৰে। তেতিয়া টিংকাৰ বেলে বহুতো বস্তু উদ্ভাৱন কৰে আৰু সেইবোৰ বসন্তৰ মন্ত্ৰীক দেখুৱাই। আনহাতে ৰাণী ক্লেৰিয়নৰ পৰা তাই গম পাই যে কেৱল প্ৰাকৃতিক শক্তি থকা পৰীবোৰ হে মেইনলেণ্ডলৈ যাব পাৰে। তেতিয়া তাই প্ৰাকৃতিক কাম যেনে ছিলভাৰমিষ্টৰ লগত নিঁয়ৰৰ টোপাল বনোৱা,ইৰিডেচাৰ লগত জোনাকী পৰুৱাত পোহৰ দিয়া,ফ' নৰ লগত সৰু চৰাইক উৰিবলৈ শিকোৱা আদি কাম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে কিন্তু বিফল হয়। ইপিনে নিজৰ কামত ধ্যান নিদিয়া বাবে মেৰী পৰী তাইৰ ওপৰত অসন্তুষ্ট হয়। এবাৰ তাই সাগৰৰ পাৰত ভগা চিগা গান শুনা বাকচ এটা বিচাৰি পাই আৰু সেইটো পুনৰনিৰ্মাণ কৰে। তাকে দেখি ইৰিডেচা,ছিলভাৰমিষ্ট,ফ'ন আৰু ৰোজেটাই তাইক কয় যে তাই যিহেতু নিজৰ কামত খুবেই পাৰদৰ্শী,তাই মেইনলেণ্ডৰ কথা ভাবি দুখ কৰিব নালাগে। তাই পুনৰ ৰোজেটাক তাইক ফুলনিৰ পৰী হ'বলৈ সহায় কৰিবনে সোধে। কিন্তু ৰোজেটাই কয় যে টিংকাৰ হিচাপেই তাই শ্ৰেষ্ঠ। অৱশেষত উপাই নাপাই তাই ৱিদিয়াৰ সহায় বিচাৰে। ৱিদিয়াই তাইক জঁপিয়াই থকা থিষ্টল গছ ধৰি তাইৰ ক্ষমতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ কয়। কিন্তু টিংকাৰ বেলে এই কামত সফলতা পোৱা দেখি ৱিদিয়াই বান্ধি থোৱা গছবোৰৰ বান্ধ ঢিলা কৰি দিয়ে আৰু সেইবোৰক ধৰিবলৈ যাঁওতে তাই বসন্তৰ সকলো আয়োজন নষ্ট কৰি পেলাই। দুঃখিত হৈ তাই সেই ঠাই এৰিবলৈ বিচাৰে। কিন্তু পোহৰ ৰক্ষক টেৰেন্সৰ(জেচ্চ মেককাৰ্টনী) লগত কথা পাতি তাই নিজৰ কামৰ প্ৰয়োজনীতা বুজি পায়। তাই এনে কিছুমান যন্ত্ৰ আৱিষ্কাৰ যিয়ে পোক পৰুৱা,ফুল আদিৰ সাঁজ-সজ্জাৰ কামবোৰ ক্ষিপ্ৰ কৰি তোলে। ফলত বাকীবোৰ পৰীয়েও নিজৰ কামবোৰ সুকলমে কৰিব পাৰে আৰু বসন্তক আদৰিবলৈ সকলো সাজু হৈ উঠে। ৱিদিয়াক তাইৰ কামৰ বাবে শাস্তি দিয়া হয়। ৰাণী ক্লেৰিয়নে থিৰ কৰে যে টিংকাৰ বেলো মেইনলেণ্ডলৈ যাবৰ বাবে উপযুক্ত। সেই গান শুনা বাকচটো তাৰ আচল গৰাকীক দিবলৈ টিংকাৰক দ্বায়িত্ব দিয়া হয়। ভাষ্যকাৰে শেষক কয় যে যেতিয়া হেৰোৱা পুতলা এটা বিচাৰি পোৱা যায় বা বেয়া হৈ থকা ঘড়ী এটাই পুনৰ কাম কৰিবলৈ লয়,"ই মাত্ৰ ইয়াকে বুজাই যে এজনী বিশেষ কণমানি পৰী ওচৰে পাঁজৰে আছে। "
চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ
এটা শিশুৰ প্ৰথম হাঁহিটিৰ পৰা জন্ম হোৱা টিংকাৰ বেলৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিছে মে হুইটমেনে। মেইনলেণ্ডৰ কাহিনীবোৰ শুনি তাই মন্ত্ৰমুগ্ধ হয় কিন্তু নিজে তালৈ যাব নোৱাৰিব বুলি জানি দুঃখিত হৈ পৰে। প্ৰথমতে তাই বেলেগ কামবোৰ শিকিব খোঁজে যদিও শেষত অনুভৱ কৰে যে তাই দৰাচলতে এজনী টিংকাৰ বা অভিযন্তা পৰী। তাই নিজে নষ্ট কৰা সকলো আয়োজন নিজেই ঠিক কৰে আৰু পুৰস্কাৰ হিচাপে তাই মেইনলেণ্ডলৈ যোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে। শেষত তাই ৱেণ্ডীক হেৰোৱা পুতলাটিও দি আহে।
ফুলনিৰ পৰী ৰোজেটাৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠদান কৰে ক্ৰিষ্টিন কেনোৱেথে। তাই প্ৰথমতে টিংকাৰ বেলক ফুলনিৰ কাম শিকাবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও আভিযান্ত্ৰিক দিশত তাইৰ পাৰদৰ্শিতা দেখি তাইক টিংকাৰ হৈ থাকিবলৈয়ে পৰামৰ্শ দিয়ে।
ৰাৱেন ছিমনে 'ইৰিডেচা' নামৰ পোহৰৰ পৰীজনীৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠদান কৰে যিয়ে টিংকাৰ বেলক জোনাকী পৰুৱাক পোহৰ দিবলৈ শিকাই। ইৰিডেচাই প্ৰথমতে টিংকাৰ বেলৰ এজন টিংকাৰ হ'ব নোখোঁজা কথাটোত আপত্তি কৰিছিল।
ল্যুচি লুৱে কণ্ঠদান কৰা 'ছিলভাৰমিষ্ট'এ টিংকাৰ বেলক নিয়ঁৰৰ টোপাল বনাবলৈ শিকাই। তাই এক সৰস বুদ্ধিমতাৰ গৰাকী।
জন্তুৰ পৰী ফ'নৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠ প্ৰক্ষেপ কৰিছে এমেৰিকা ফেৰাৰাই যিয়ে টিংকাৰক শিকাই সৰু চৰাইবোৰক কেনেকৈ উৰিবলৈ শিকাব লাগে। তায়েই টিংকাৰ বেলৰ সৰ্বোত্তম বন্ধু আৰু তাইক সুখী হোৱাটো বিচাৰে,আৰু ফনৰ মতে এজন টিংকাৰ হোৱাটোৱেই তাইৰ পক্ষে সঠিক।
জেন হ'ৰক্সে টিংকাৰ পৰী সকলৰ প্ৰশাসক মেৰী পৰী বা ফেইৰি মেৰীৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠ নিগৰাইছে। তেওঁ টিংকাৰ বেলৰ ওপৰত গভীৰ আস্থা ৰাখে কিন্তু তাই নিজৰ কামটো পছন্দ নকৰে বুলি জানি হতাশ হয়। অৱশ্যে টিংকাৰ বেলে পিছত সকলো থান থিত লগাই দিয়া বাবে তেওঁ সুখী হয় আৰু টিংকাৰ বেলে মেৰামতি কৰা পুতলাটি তাৰ গৰাকীক গতাই দিয়াৰ দ্বায়িত্ব প্ৰদান কৰে।
জেচ্চ্ মেককাৰ্টনী বা টেৰেঞ্চ হ'ল পিক্সি ধূলিৰ ৰক্ষক। টিংকাৰ বেলে তাৰ নামটো জনা দেখি সি খুব আচৰিত হয়। তাৰ কামৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা শুনিয়েই টিংকাৰ বেলে নিজৰ কামৰ প্ৰয়োজনীয়তা বুজি উঠে।
জেফ বেনেট বা ক্লেংক হ'ল এজন শকত আৱত টিংকাৰ পৰী যাক সাধাৰণতে টিংকাৰ বেল বা ব'বলৰ লগত পোৱা যায়।
ৰব পাউলচন বা ব'বল হ'ল ডাঙৰ চশমা পিন্ধা এজন টিংকাৰ পৰী যিয়ে টিংকাৰ বেলক যথেষ্ট সহায় কৰে আৰু সি বেছিভাগ সময় ব'বল বা তাৰ নিগনিটোৰ লগতেই কটায়।
পামেলা এলডন বা ৱিদিয়া হ'ল টিংকাৰ বেলৰ শত্ৰু। তাই তেতিয়াৰ পৰাই টিংকাৰক শত্ৰু জ্ঞান কৰে যেতিয়া এবাৰ দুয়ো শেন এটাৰ পৰা পলাই সাৰোঁতে একে ঠাইতে লুকাইছিল আৰু ৱিদিয়াৰ গাত এসোপা ফল বাগৰি পৰিছিল। টিংকাৰে তাইৰ সহায় বিচাৰোঁতে ৱিদিয়াই তাইক জঁপিয়াই থকা থিষ্টল গছ ধৰিবলৈ কৈছিল। নিজৰ কৰ্মকাণ্ডৰ বাবে ৱিদিয়াই শেষত শাস্তি পায়।
এঞ্জেলিকা হা'ষ্টনে পিক্সি হ'ল'ৰ ৰাণী কুইন ক্লেৰিয়নৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠ দিছে যিয়ে টিংকাৰ বেলক চাকৰি দিয়ে আৰু চাৰিওটা ঋতু পৰিচালনা কৰে। টিংকাৰৰ উৎসুকতাৰ বাবে তেওঁ চিন্তিত হৈ থাকে আৰু তেওঁৰ অনুমান সঠিক কৰি টিংকাৰ বেলে বসন্তৰ সকলো আয়োজন নষ্ট কৰি পেলাই। পিছত অৱশ্যে ৰাণীয়ে তাইক ক্ষমা কৰি দিয়ে আৰু মেইনলেণ্ডলৈ যোৱাৰ সুযোগ দিয়ে।
ইয়াৰ উপৰিও ষ্টিভ ভেলেনটাইনে বসন্তৰ মন্ত্ৰী,কেথী নাজিমিয়ে গ্ৰীষ্মৰ মন্ত্ৰী,ৰিছাৰ্ড পোৰ্টনাৱে শৰতৰ মন্ত্ৰী আৰু গেইল বৰ্গছে শীতৰ মন্ত্ৰীৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠ দিয়ে।
আমেৰিকা য়ঙে ৱেণ্ডি ডাৰ্লিঙৰ ভূমিকা লয় যাৰ পুতলাটো টিংকাৰে মেৰামতি কৰে।
প্ৰযোজনা
টিংকাৰ বেল হ'ল ডিজনীৰ প্ৰথম ছবি য'ত টিংকাৰ বেলক কথা কোৱা হিচাপে উপস্থাপন কৰা হৈছে। প্ৰথমতে মে হুইটমেনৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰয়াত অভিনেত্ৰী ব্ৰিটানী মাৰ্ফীকহে টিংকাৰ বেলৰ চৰিত্ৰৰ বাবে বাছনি কৰা হৈছিল। ২০০৭ ত মুক্তি দিবলৈ থিৰ কৰা ছবিখনৰ কামবোৰ ডিজনীৰ বিভিন্ন ভিতৰুৱা কাৰণত পিছপৰি আছিল। ২০০৬ চনত ডিজনীয়ে পিক্সাৰ (Pixer) এনিমেচন ক্ৰয় কৰিছিল আৰু পিক্সাৰৰ কৰ্মকৰ্তাজন লেচেটাৰ আৰু এড কেটমূলক "ৱাল্ট ডিজনী ফিচাৰ এনিমেচন"ৰ দ্বায়িত্ব দিয়া হয়। যদিও ডিজনীটুন তেওঁলোকৰ অধীনত নাছিল তেওঁলোকে "এইটো গোটৰ কামকাজত অত্যধিক পৰিমাণে জড়িত হৈ পৰে। " লেছেটাৰে কয় যে সেই সময়ত ছবিখন চাব নোৱাৰা হৈ আছিল আৰু ই ৱাল্ট ডিজনী ফিচাৰ এনিমেচন আৰু ডিজনী কনজিউমাৰ প্ৰডাক্টছ উভয়ৰে ক্ষতি সাধন কৰিলেহেতেন। জিম হিলে কয় যে এই ছবিখনৰ পৰা হোৱা জটিলতাবোৰৰ পৰা এইটো সিদ্ধান্ত লোৱা হয় যে ডিজনীয়ে আৰু কেতিয়াও ইয়াৰ ছবিসমূহৰ পোনপটীয়া ডিভিডি ছিকুৱেল নিৰ্মাণ নকৰে।
সংগীত
ছবিখনিৰ সংগীতৰ স্বৰলিপি লিখিছে জোৱেন মেকনীলিয়ে,যিয়ে হলিউদ ষ্টুডিঅ' ছিম্ফনীৰ ৮৮-পিছ এনচেম্বলৰ দ্বাৰা আৰু চেল্টিক ভায়োলিন বাদক Máiréad Nesbittৰ সহযোগত ছনী স্কৰিং ষ্টেজ ত সংগীত বাণীবন্ধন কৰে।
চাউণ্ডট্ৰেক
১৪ অক্টোবৰ,২০০৮ত,টিংকাৰ বেল ছবিৰ ডিভিডি মুকলি হোৱাৰ এসপ্তাহ আগতে ইয়াৰ চাউণ্ডট্ৰেক মুকলি হয় আৰু তাত নিম্নোক্ত গীত সমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল
ব্যৱসায়
চিণ্ডেৰেলা III-এ টুইষ্ট ইন টাইমৰ নিৰ্দেশক ফ্ৰেংক নিচেনে ডিজনী এক্সডি ৰ ফেইৰী চেনেলত ছবিখনৰ প্ৰচাৰৰ বাবে বহুকেইটা ৱেবিচোড(webisodes) নিৰ্মাণ কৰে। ইয়াৰে এটাৰ বাদে বাকীবোৰ নিৰ্বাক।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:এনিমেছন চলচ্চিত্ৰ
অসমৰ ইতিহাস
অসমৰ ইতিহাস হৈছে পূব, পশ্চিম আৰু উত্তৰৰ পৰা অহা মানুহৰ সংমিশ্ৰণৰ ইতিহাস আৰু লগতে ভাৰতীয়-আৰ্য, অষ্ট্ৰ'-এচিয়াটিক আৰু তিব্বতীয়-বাৰ্মীয় সংস্কৃতিৰ মিলনৰ ইতিহাস। ৰাজনৈতিকভাৱে অসমক কেইবাবাৰো আক্ৰমণ কৰা হৈছিল, কিন্তু ১৮২১ চনত মান আৰু ১৮২৬ চনত ব্ৰিটিছৰ আগমণ পৰ্যন্ত ই কোনো বাহিৰাগত শক্তিৰ বহতীয়া বা উপনিবেশ হিচাপে থাকিবলগীয়া হোৱা নাছিল।
কেইবাটাও সূত্ৰৰপৰা অসমৰ ইতিহাস জানিব পাৰি। লোকগাঁথা, মহাভাৰতৰ দৰে মহাকাব্য, মধ্যযুগত ৰচিত কালিকা পুৰাণ আৰু যোগিনী তন্ত্ৰৰ পৰা ঐতিহাসিক যুগৰ কথা জানিব পাৰি। বিভিন্ন শিলালিপি আৰু তাম্ৰফলিৰ পৰা প্ৰাচীন অসমৰ কথা গম পোৱা যায়। আহোম সাম্ৰাজ্যত আহোম আৰু অসমীয়া ভাষাত "বুৰঞ্জী" নামেৰে ৰাজনৈতিক ঘটনাৱলী লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল। সম্ভৱ প্ৰথম বুৰঞ্জী ১২২৮ খৃঃত প্ৰথম আহোম ৰজা স্বৰ্গদেউ চুকাফাই আহোম ৰাজত্ব আৰম্ভ কৰাৰ সময়তে তেওঁৰ নিৰ্দেশত প্ৰণয়ণ কৰা হৈছিল। সেই সময়তে "লেখক বৰুৱা" নামৰ এটা পদৰ তত্ত্বাৱধায়ত এচাম পণ্ডিতৰ সহায়ত সেইসময়ৰ ঘটনাসমূহ, যুদ্ধৰ বৰ্ণনা, অন্য ৰজাৰ লগত যোগাযোগ, আইনী ব্যৱস্থা আদি লিখি ৰখা হৈছিল। ইয়াৰ উপৰিও ৰজাৰ দিনৰ ভাষা, সংস্কৃতি, সমাজ ব্যৱস্থা আৰু ৰজাৰ দিনত কৰা যিকোনো কাম লিখি ৰখা হৈছিল।
প্ৰত্নপ্ৰস্তৰ যুগ
এই অঞ্চলৰ আদি-মানৱসকল মূলতঃ গাৰো পাহাৰৰ ৰংগ্ৰাম উপত্যকাত মধ্য প্লিষ্ট'চিন যুগত (৭৮১,০০০ৰ পৰা ১২৬,০০০ বছৰৰ আগতে) বসবাস কৰিছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। উদ্ধাৰ হোৱা প্ৰত্নপ্ৰস্তৰ সমলৰ ভিতৰত আচিউ সংস্কৃতিৰ লগত মিল থকা হাত-কুঠাৰ আৰু তেনে সঁজুলিয়েই প্ৰধান। আন প্ৰত্নপ্ৰস্তৰ স্থানসমূহ হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ লোহিত জিলাৰ ডফাবাম অঞ্চল, মণিপুৰৰ উখ্ৰুলৰ খাংখুটি অঞ্চল, মিকিৰ পাহাৰ, উত্তৰ কাছাৰ পাহাৰ, যোগীঘোপা, গোৱালপাৰা জিলাৰ সূৰ্য পাহাৰ আদি।
মধ্যপ্ৰস্তৰ যুগ
গাৰো পাহাৰৰ ৰংগ্ৰাম উপত্যকাত মধ্যপ্ৰস্তৰ যুগৰ শিলৰ সঁজুলি উদ্ধাৰ কৰা হৈছে। এই অঞ্চলৰ লোকে হাতেৰে নিৰ্মিত বাচন ব্যৱহাৰ কৰিছিল। সঁজুলিসমূহৰ পৰা অনুমান কৰা হয় যে মানুহবোৰ চিকাৰী আৰু খাদ্য সংগ্ৰাহক আছিল।
লৌহ যুগ
এই অঞ্চলত এতিয়ালৈকে কোনো তাম-ব্ৰঞ্জ বা লৌহ যুগৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰত্নতাত্বিক সমল উদ্ধাৰ হোৱা নাই। সমসাময়িক সংস্কৃতিৰ চিন বঙ্গ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত উদ্ধাৰ হৈছে।
মেগালিথিক যুগ
অসমত প্ৰথম শতিকামানত মেগালিথিক সংস্কৃতিৰ সূত্ৰপাত ঘটে। গাৰো, কামৰূপ আৰু কাৰ্বি পাহাৰৰ সীমা অঞ্চলত ইয়াৰ চিন পোৱা যায়। খাচী-জয়ন্তীয়া পাহাৰৰ কিছুমান জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এতিয়াও এই সংস্কৃতিৰ জীৱন্ত পৰম্পৰা আছে।
প্ৰাচীন অসম
৪ৰ্থ শতিকাত কামৰূপ ৰাজ্যত পুষ্য বৰ্মনে বৰ্মন ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰে পৰা অসমৰ জ্ঞাত ইতিহাস আৰম্ভ হয়। খুব সম্ভৱ ভূমিপুত্ৰসকল এই বংশৰ মূল আছিল, যাৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল নৰকাসুৰ। ৭ম শতিকাত ভাস্কৰবৰ্মনৰ ৰাজত্বত এই ৰাজ্যই খ্যাতি অৰ্জন কৰে। হিউৱেন চাঙে এই সময়তে কামৰূপ ভ্ৰমণ কৰি নিজৰ অভিজ্ঞতা লিপিবদ্ধ কৰে। সন্তানহীন ভাস্কৰবৰ্মনৰ মৃত্যুৰ পিছত শাসনভাৰ শালস্তম্ভৰ হাতলৈ যায় যি ম্লেছ ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ৯ম শতিকাত ম্লেছ বংশৰ পতনৰ পিছত নতুন শাসক ব্ৰহ্মপালে পাল ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। শেষ পাল ৰজাজনক গৌৰৰ ৰজা ৰামপালে ১১১০ খ্ৰীষ্টাব্দত ক্ষমতাচ্যুত কৰে। কিন্তু গৌৰৰ ৰজাই পাতি যোৱা ইয়াৰ পিছৰ ৰজা দুজন তিম্জ্ঞদেৱ আৰু বৈদ্যদেৱে স্বতন্ত্ৰ ৰজা হিছাপেহে শাসন কৰিছিল আৰু প্ৰাচীন কামৰূপৰ মোহৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ পতন হোৱাৰ পিছত ১২শ শতিকাতকামৰূপৰ ঠাইত সৰু সৰু ৰাজ্য স্থাপিত হয় আৰু লগে লগে প্ৰাচীন অসমৰ যুগৰ সামৰণি পৰে।
মধ্যযুগীয় অসম
মধ্যযুগৰ প্ৰথম সময়ছোৱাত পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্যৰ পশ্চিম অংশত পৃথুৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা কমতা ৰাজ্যৰ খেন ৰাজবংশৰ উত্থান ঘটে। বঙ্গৰ তুৰ্কসকলৰ আক্ৰমণো আৰম্ভ হয়। ৰাজধানী কমতাপুৰৰ নামেৰে কমতা ৰাজ্যৰ নামটো হৈছিল। বঙ্গৰ শাসকে সঘনাই আক্ৰমণ কৰাৰ পিছত ১৪৯৮ চনত আল্লাউদ্দিন হুছেইন শ্বাহ ৰজাই শেষ খেন ৰজাজনক উৎখাত কৰে। কিন্তু মূলতঃ বাৰ ভূঞাৰ বিদ্ৰোহৰ বাবে হুছেইন শ্বাহ আৰু পিছৰ শাসকসকলে কমতা ৰাজ্যত খোপনি পুতিব নোৱাৰিলে। ১৬শ শতিকাত বিশ্বসিংহই কমতা ৰাজ্যত কোচ ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁৰ পুত্ৰদ্বয় নৰ নাৰায়ণ আৰু চিলাৰায়ৰ দিনত কোচ বংশৰ খ্যাতিয়ে শিখৰ চোৱে।
পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্যৰ পূব অংশত কছাৰী ৰাজ্য, চুতীয়া ৰাজ্য আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উত্তৰ পাৰে বাৰ ভূঞাৰ উত্থান ঘটে। কছাৰী আৰু চুতীয়া ৰাজ্যৰ মাজতে চুকাফাৰ নেতৃত্বত এটা শান বংশৰ দলে আহোম ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰে। সময়ৰ লগে লগে আহোম ৰাজ্য উত্তৰ ফালে চুতীয়া ৰাজ্যলৈ বিস্তৃত হয় আৰু কছাৰী ৰাজ্যক আৰু দক্ষিণলৈ ঠেলি পঠায়। ১৬শ শতিকাৰ শেষ ভাগত নৰ নাৰায়ণৰ মৃত্যুৰ পিছত কমতা ৰাজ্য পশ্চিমে কোচ বিহাৰ আৰু পূবে কোচ হাজোত দুভাগ হয়। দুই ৰাজ্যৰ মাজৰ শত্ৰুতা বাঢ়ি আহে। কোচ বিহাৰে মোগলৰ লগত আৰু কোচ হাজোৱে আহোমৰ লগত হাত মিলায়। ১৭শ শতিকাত বহুকেইখন আহোম-মোগল যুদ্ধ সংঘটিত হয়। ১৬৭১ চনত আহোমে শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত মোগলক পৰাস্ত কৰে আৰু শেষত ১৬৮২ চনত ইটাখুলিত পৰাস্ত কৰি নিজৰ পশ্চিম সীমা স্থিৰ কৰে। আহোমসকলে পশ্চিমৰ কৰতোৱা নদীলৈকে নিজৰ ৰাজ্য বিস্তাৰৰ বাবে মন মেলিছিল যদিও তেনে হৈ নুঠিল। কেৱল ১৬শ শতিকাত স্বৰ্গদেউ চুহুংমুঙৰ সেনাপতি টংখামে এবাৰ আক্ৰমণকাৰীসকলক খেদি কৰতোৱা নদী পাৰ কৰাই আহিছিল।
ব্ৰিটিছৰ অসম অধিগ্ৰহণ
মানসকলে অসম অধিকাৰ কৰাৰ পিছত ব্ৰিটিছসকলে মানৰ বিৰুদ্ধে ৰণৰ প্ৰস্তুতি চলায়। ১৮২৪ চনত নামনি অসম (কোচ হাজো‌) অধিগ্ৰহণ কৰা হয়। তাৰ পিছৰ বছৰ ব্ৰিটিছে উজনি অসমত মানক পৰাস্ত কৰে আৰু তেওঁলোকৰ মাজত ইয়াণ্ডাবু সন্ধি স্বাক্ষৰিত হয়। এই যুদ্ধখনত আহোমে ব্ৰিটিছক সহায় কৰা নাছিল। একে বছৰতে ৰজা গোবিন্দ চন্দ্ৰৰ মৃত্যুৰ পিছত "ডক্‌ট্ৰিন অৱ লেপ্‌ছ"মতে কছাৰী ৰাজ্যকো ব্ৰিটিছ শাসিত অঞ্চলৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ১৮৩২ চনত খাচী ৰজাৰ আত্মসমৰ্পণৰ পিছত জয়ন্তীয়া ৰাজ্যৰ ওপৰতো ব্ৰিটিছৰ প্ৰভুত্ব বাঢ়ে। ১৮৩৩ চনত আহোম ৰজা পুৰন্দৰ সিংহৰ অধীনৰ আহোম ৰাজ্যক ব্ৰিটিছ ৰক্ষিত অঞ্চল বুলি ঘোষণা কৰা হয়। কিন্তু ১৮৩৮ চনত আনুষ্ঠানিকভাৱে আহোম ৰাজ্যক ব্ৰিটিছ অঞ্চলত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ১৮৩৯ চনত মৰাণ-মটক অঞ্চল অধিকাৰ কৰাৰ লগে লগে ব্ৰিটিছে গোটেই অসমতে নিজৰ শাসন স্থাপন কৰে।
ঔপনিবেশিক শাসন
বেঙ্গল প্ৰেচিডেন্সী (১৮২৬-১৮৭৩): অসমক বেঙ্গল প্ৰেচিডেন্সীৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। উজনি অসম অধিগ্ৰহণৰ এটা কাৰণ আছিল ১৮৩৭ চনত অসমৰ চাহৰ সফল উৎপাদন আৰু ১৮৩৯ চনত অসম কোম্পানী স্থাপন। ১৮৩৮ চনৰ ৱেষ্ট্‌লেণ্ড নিয়ম অনুসৰি স্থানীয় লোকৰ বাবে চাহ খেতি কৰাটো দুৰূহ আছিল। ১৮৫৪ চনত এই নিয়ম শিথিল কৰাৰ লগে লগে এই পৰিস্থিতি সলনি হয়। খেতি কৰিবৰ বাবে অনা চীনা লোকসকলে ১৮৪৩ চনত অসম ত্যাগ কৰে আৰু তাৰ ঠাইত স্থানীয় লোক (বিশেষকৈ কছাৰী সম্প্ৰদায়ৰ) মৰকল কৰা হয়। ১৮৫৯ চনত মধ্য ভাৰতৰ পৰাও চাহ খেতিৰ বাবে বনুৱা আমদানি কৰা হয়। এইসকল লোকৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা অতি শোচনীয় আছিল। ইতিমধ্যে ঔপনিবেশিক চৰকাৰে কানি খেতিৰ ওপৰতো নিজৰ অধিকাৰ বিস্তাৰ কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ আৰু বিদ্ৰোহ নোহোৱাকৈ থকা নাছিল। ইয়াণ্ডাবু সন্ধি হোৱাৰ দুবছৰ পিছত ১৮২৮ চনত গোমধৰ কোঁৱৰে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰে, কিন্তু সহজেই তাক দমন কৰা হয়। ১৮৩০ চনত ধনঞ্জয় বুঢ়াগোহাঁই, পিয়লি ফুকন আৰু জীউৰাম মেধিয়ে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰে। তেওঁলোকৰ মৃত্যুদণ্ড প্ৰদান কৰা হয়। ১৮৫৭ চনৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ সময়ত অসমৰ মানুহও ব্ৰিটিছক অসহযোগিতাৰে আন্দোলনলৈ সহায় আগবঢ়ায়। মণিৰাম দেৱান আৰু পিয়লি বৰুৱাক ফাঁচী দিয়া হয়। ১৮৬১ চনত নগাঁৱৰ কৃষকসকলে ফুলগুৰিত তামোল-পাণৰ ওপৰত কৰৰ বিৰুদ্ধে ৰাইজ মেলৰ বাবে সন্মিলিত হৈছিল। তাতে ব্ৰিটিছ বিষয়া চিংগাৰ ৰাইজৰ লহত হতাহতিত নিহত হয়। তাৰ পিছত এই বিদ্ৰোহক কঠোৰ হাতেৰে দমন কৰা হয়।
চিফ কমিছনাৰ্‌ছ প্ৰভিন্স (১৮৭৪-১৯০৫): ১৮৭৪ চনত অসমক বেঙ্গল প্ৰেচিডেন্সীৰ পৰা পৃথক কৰা হয় আৰু চিলেট অঞ্চল যোগ দি ইয়াক চিফ কমিছনাৰ্‌ছ প্ৰভিন্সলৈ উন্নীত কৰা হয়। ইয়াৰ ৰাজধানী আছিল শ্বিলং। চিলেটৰ লোকসকলে এই কাৰ্যৰ প্ৰতিবাদ কৰিছিল। ১৮৩৭ চনত অসমীয়া ভাষাৰ সলনি বঙালী ভাষাক চৰকাৰী ভাষা ঘোষণা কৰা হৈছিল, কিন্তু এই সময়ত অসমীয়া ভাষাক পুনৰ স্ব-মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হয়। ১৮৮৯ চনত ডিগবৈত তেলৰ আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ লগে লগে তৈল উদ্যোগে গঢ় লৈ উঠে। সেই সময়ছোৱাত নগাঁৱত দুৰ্ভিক্ষৰ ফলত বহু মানুহৰ মৃত্যু হৈছিল। কৃষিতকৈ চাহ, তেল আৰু কয়লা উদ্যোগ বহুখিনি আগুৱাই গৈছিল।
শোষণৰ বিৰুদ্ধে লাহে-লাহে কৃষকসকল জাগি উঠিবলৈ ধৰিলে। বিভিন্ন ৰাইজ-মেলৰ যোগেদি কৰ পৰিশোধ নকৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হ'ল। ১৮৯৪ চনত পথৰুঘাটত তেনে এখন প্ৰতিবাদী সভাৰ ওপৰত ব্ৰিটিছে কৰা আক্ৰমণত প্ৰায় ১৫ জন লোক নিহত হয়। ইয়াৰ পিছত গাঁৱৰ ৰাইজক অত্যাচাৰ কৰি সম্পত্তি লুট-পাত কৰা হয়।
১৯০৩ চনত মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ নেতৃত্বত "অসম এছ'চিয়েচন" গঠন হয়।
পূব বঙ্গ আৰু গভাৰ্নৰ শাসিত অসম (১৯০৬-১৯১২): ১৯০৫ চনৰ বঙ্গ বিভাজনৰ পিছত পূব বঙ্গক চিফ কমিচনাৰৰ প্ৰভিন্সত যোগ কৰা হয়। এজন লেফ্‌টনেণ্ট গভাৰ্নৰ শাসিত এই অঞ্চলৰ ৰাজধানী আছিল ঢাকা। এই প্ৰভিন্সৰ ১৫ জনীয়া পৰিষদত অসমৰ বাবে আসন আছিল দুখন।
১৯০৫ চনৰ পৰা পূব বঙ্গৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰা লোকে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ চৰ-চাপৰিত থিতাপি ল'বলৈ ধৰে। কৃষি উৎপাদন বৃদ্ধি কৰাৰ স্বাৰ্থত ব্ৰিটিছেও এই কাৰ্যত উদ্গনি যোগায়। ১৯০৫ চনৰ পৰা ১৯২১ চনলৈ এই প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ সংখ্যা চাৰিগুণ বাঢ়ে। উত্তৰ-ঔপনিবেশিক যুগতো অবৈধ প্ৰব্ৰজন অব্যাহত থাকে আৰু তাৰ ফলত ১৯৭৯ চনত অসম আন্দোলন সংঘটিত হয়।
অসম বিধান পৰিষদ (১৯১২-১৯২০): প্ৰশাসনিক গোট পুনৰ চিফ কমিচনাৰৰ প্ৰভিন্সলৈ (অসম আৰু চিলেট) পূৰ্ববত কৰা হয় আৰু ইয়াৰ লগত এখন বিধান পৰিষদ যোগ দিয়া হয়। পৰিষদৰ ২৫ জন সদস্য আছিল আৰু মুখ্য আয়ুক্তৰ লগত ১৩ জন নিৰ্বাচিত সদস্যই পৰিষদৰ সিংহভাগ গঠন কৰিছিল। আন সদস্যসকলক স্থানীয় ৰাজহুৱা গোট যেনে পৌৰসভা, চাহ ব্যৱসায়ী আদিয়ে নিৰ্বাচন কৰিছিল।