cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ডৌডৌ চৰাই
ডৌডৌ (Dodo; ৰেফাচ কুকুলেটাচ) ভাৰত মহাসাগৰৰ মৰিচাচ দ্বীপৰ থলুৱা চৰাই আছিল। ইহঁত উৰিব নোৱাৰা চৰাই আছিল। ১৬ শতিকাৰ শেষত মানুহে ইহঁতৰ বৰ বেছিকৈ চিকাৰ কৰাৰ ফলত ইহঁত বিলুপ্ত হৈ গৈছিল। জীয়াই থকা জীৱৰ ভিতৰত ইহঁত পাৰ আৰু কপৌ চৰাইৰ লগত আটাইতকৈ ওচৰ-সম্পৰ্কীয়, আৰু ইহঁতক ৰেফাইনায় উপপৰিয়ালে সাঙুৰি লয়। জিনীয়ভাবে ইহঁতৰ আটাইতকৈ ওচৰ-সম্পৰ্কীয় চৰাই আছিল ৰডুৰিগেচ চলিটাইৰ যিও বিলুপ্ত। জীয়াই থকাৰ ভিতৰত ইহঁতৰ আটাইতকৈ ওচৰ-সম্পৰ্কীয় জীৱ হৈছে নিকোবৰীয়া পাৰ। ইহঁতৰ আকাৰ কুকুৰাৰ সমান, ওজন ২০ কেজি আৰু ইহঁত এক মিটাৰ ওখ আছিল। ইহঁতে মাটিত বাহ সাজিছিল আৰু থলুৱা ফলমূল খাইছিল। ইহঁত কুকুৰাতকৈ অলপ ডাঙৰ, শকত-আপত আৰু ধেপেচা আছিল। ইহঁতৰ ঠেং চুটি আৰু দুৰ্বল আছিল। ইহঁতৰ পাখিও চুটি চুটি আছিল যিয়ে উৰাত সহায় নকৰিছিল। সেইবাবে ইহঁতে খৰকৈ দৌৰিবও নোৱাৰিছিল, উৰিবও নোৱাৰিছিল। বেলেগ বেলেগ ৰঙৰ ডৌডৌ হালি হালি পৰি পৰি জাকত চৰি ফুৰিছিল, আৰু থলুৱা লোকে আমোদ পাইছিল। ডৌডৌ শব্দটো পৰ্তুগীজ শব্দ দ’ওদ’ৰ পৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ মুৰ্খ। ইহঁতক মোগল দৰবাৰলৈও নিয়া হৈছিল আৰু তাত ইহঁতৰ ছবি অঁকা হৈছিল বুলি মানুহে কয়। কিছুমান জীৱবিজ্ঞানীৰ মতে ডৌডৌ চৰাইৰ পূৰ্বপুৰুষে উৰিব পাৰিছিল কিন্তু পৰিস্থিতিৰ বাবে লাহে লাহে উৰণ ক্ষমতা নাইকিয়া হৈ গৈছিল। ডৌডৌ মৰিচাচৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চিনত আছে।
ডৌডৌক মানুহৰ ফলত হোৱা সলনি নোহোৱা ঘটনাবোৰৰ উদাহৰণ হিচাপে লোৱা হয়। মানুহ অহাৰ আগতে মৰিচাচ দ্বীপত ডৌডৌৰ কোনো প্ৰাকৃতিক চিকাৰী নাছিল। সেউবাবেই ডৌডৌৰ উৰাৰ কোনো দৰকাৰ নাছিল আৰু গতিকে উৰিব নোৱাৰিছিল। ইহঁতে মানুহক ভয় নকৰিছিল আৰু উৰিব নোৱাৰাৰ বাবে সহজতে চিকাৰ হৈছিল।
টোকা
শ্ৰেণী:চৰাই
১ অক্টোবৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অক্টোবৰ শ্ৰেণী:অক্টোবৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
অশোক বন
অশোক বন বা অশোক বাটিকা (Ashok Vatika) লংকাৰ ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণৰ ৰাজ্যত অৱস্থিত এখন বাগিচা আছিল৷ যি হিন্দু মহাকাব্য বিষ্ণু পুৰাণ আৰু বাল্মীকিৰ ৰামায়ণত উল্লেখ কৰা আছে আৰু পৰৱৰ্তী সকলো সংস্কৰণ যেনে- তুলসীদাসৰ দ্বাৰা ৰচিত ৰামচৰিতমানসৰ সুন্দৰ কাণ্ডত উল্লেখ পোৱা যায়। অশোক বাটিকাৰ চাৰিওফালে থকা ঘৰবোৰ বিশ্বকৰ্মাই নিজে নিৰ্মাণ কৰিছে।
এই ঠাইতে ৰামৰ পত্নী সীতাক ৰাৱণে অপহৰণ কৰি বন্দী কৰি ৰাখিছিল৷ ৰাৱণৰ পত্নী মন্দোদৰীয়ে সীতাক লগ কৰিবলৈ ইয়ালৈ আহিছিল৷ ইয়াতে হনুমানে প্ৰথমবাৰৰ বাবে সীতাক লগ পাইছিল আৰু ৰামৰ আঙুলিৰ আঙুঠিৰে নিজকে পৰিচয় দিছিল।
বৰ্তমানৰ অৱস্থান
নুৱাৰা এলিয়া চহৰৰ ওচৰত থকা শেথা এলিয়া অঞ্চলৰ হাকজলা বোটানিকেল গাৰ্ডেনে ইয়াৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থান বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ বাগিচাখন হাকগালা শিলৰ ৰূপৰ আধাৰত অৱস্থিত৷ তাত সীতা পোকুনা আছে, যি হাকগালা শিলৰ জংঘলৰ ওপৰৰ এক অনুৰ্বৰ এলেকা, য'ত সীতাক বন্দী কৰি ৰখা হৈছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়৷ সীতা আম্মান মন্দিৰ ইয়াত অৱস্থিত। আন এটা সংযোজিত স্থান হৈছে সীতা এলিয়াৰ, য’ত সীতাই গা ধুইছিল, যাক সীতা ঝৰ্ণা বুলি কোৱা হয়। হিন্দু ধৰ্মতত্ত্বৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকাৰ বাবে ঠাইখনে শেহতীয়া বছৰবোৰত সংবাদ মাধ্যমৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ স্থানসমূহ
ভটিমা
ভটিমা জগতগুৰু শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱে ৰচনা কৰা গুণ-বৰ্ণনা বা স্তুতি বিষয়ক এক শ্ৰেণীৰ গীত। ভটিমা মানে স্তুতি বা প্ৰশস্তি। ভাট নামৰ গায়কসকলে পৰিৱেশন কৰা ভক্তিমূলক গীতসমূহকে ভটিমা বোলে। ভটিমা সমূহ সামান্যভাবে সুৰ লগাই গালেও সম্পূৰ্ণ গীত-ধৰ্মী নহয়। সেয়ে ভটিমাক টোটয় আৰু চপয়ৰ লগতে লঘুগীত হিচাপেও অভিহিত কৰা হয়। ভটিমা মূলত চাৰি প্ৰকাৰৰ। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে তিনিধৰণৰ ভটিমা ৰচনা কৰে। শংকৰদেৱে দেৱ ভটিমা, নাট ভটিমা আৰু ৰাজ ভটিমা আৰু মাধৱদেৱে ইয়াৰ লগতে নিজৰ গুৰু শংকৰদেৱৰ গুণ বৰ্ণনা কৰি গুৰু ভটিমা ৰচনা কৰিছিল। ভটিমাসমূহ ব্ৰজাৱলী ভাষাত ৰচনা কৰা হৈছিল।
নাম
ভটিমাৰ অৰ্থ হ'ল স্তুতি। প্ৰাচীন কালত ভাৰতত ভট্ট বা ভাট নামৰ একশ্ৰেণীৰ গায়ক আছিল। এই ভাট সকলে গোৱা স্তুতি মূলক গীত সমূহয়েই হ'ল ভটিমা। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ভগৱানৰ স্তুতি বিষয়ক গীত সমূহ হ'ল দেৱ ভটিমা, অংকীয়া নাটত ব্যৱহৃত গীত সমূহ হ'ল নাট ভটিমা আৰু ৰজাৰ স্তুতি বিষয়ক গীত সমূহ হ'ল ৰাজ ভটিমা। সেইদৰে মাধৱদেৱে গুৰু শংকৰদেৱৰ গুণ বৰ্ণাই ৰচনা গীত সমূহ হৈছে গুৰু ভটিমা।
বৰ্ণনা
ভটিমা হৈছে স্তুতিপ্ৰধান বা ভক্তিপ্ৰধান কবিতা। প্ৰকাশভংগীৰ বিশেষ গাম্ভীৰ্য থকা ভটিমাসমূহ সাধাৰণতে গুণ-গৰিমা প্ৰকাশক গীত। প্ৰশস্তি বা স্তুতিমূলক গীত গাই থকা ভ্ৰাম্যমাণ গায়ক সকলক পুৰণিকালত 'ভাট' বোলা হৈছিল। এই ভাট সকলে গোৱা গীতসমূহয়েই ভটিমা বা ভট্টিমা। এই ভটিমা সমূহ অসমীয়া বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ এক শ্ৰেণীৰ গীতি কবিতা।
চৰিত পুথি মতে শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ দুয়োগৰাকী পাটবাউসীলৈ যোৱাৰ বাটত ব্ৰাহ্মণ ভাটে গোৱা গীত শুনি শংকৰদেৱে মাধৱদেৱক ভটিমা গাবলৈ আজ্ঞা দিছিল। শংকৰদেৱৰ আজ্ঞা মানি তেওঁ "প্ৰাতঃ সময়ে যশোৱা জননী" ভটিমা গাইছিল। বৰদোৱা চৰিত মতে শংকৰদেৱে ভটিমাৰ অধিকাংশ পাটবাউসীত ৰচনা কৰিছিল। শংকৰদেৱৰ ৰুক্মিণী হৰণ নাটত সুৰভি আৰু হৰিদাস ভাটৰ উল্লেখ আছে। শংকৰদেৱৰ নাটত তিনি প্ৰকাৰৰ ভটিমা পোৱা যায়,
প্ৰকাৰ
ভটিমা মূলতঃ চাৰিটা ভাগত ভগাব পাৰি,
দেৱ ভটিমা
ঈশ্বৰৰ স্তুতিমূলক ভটিমাক দেৱ ভটিমা বোলে। 'পৰম পুৰুষ পুৰাতন', 'জয় জগদীশ ঈশ ভয়হাৰী', 'বন্দে গোবিন্দা গোপীজন মানন্দা' আৰু 'পেখিয়ে চানুৰ সভা' আদি গীতত ঈশ্বৰৰ স্তুতি কৰা হৈছে বাবে এইকেইটাক দেৱ ভটিমা বুলি কোৱা হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে: জয় জগদীশ ঈশ ভয়হাৰী। লীলা কৰে ভূমি ভাৰ উতাৰি॥ আপন ভকতসব তাৰ মুৰাৰি। অনুদিনে সেবহু চৰণ তোহাৰি॥
নাট ভটিমা
শংকৰদেৱৰ অংকীয়া নাট সমূহত ব্যৱহৃত ভটিমা সমূহক নাট ভটিমা বোলে। নাটৰ আৰম্ভণিতে ইষ্টদেৱতাৰ গুণানুকীৰ্তন কৰি ভটিমা গোৱা হয়। শংকৰদেৱৰ অংকীয়া নাট কালি দমনৰ আৰম্ভণিতে কৃষ্ণ বন্দনাৰ ভটিমা হ'ল: জয় জয় যদুকুল কমল প্ৰকাশক নাশক কংসক প্ৰাণ। জয় জয় জগতক ভকতক ভীতি নীতি কৰু নিৰযান॥ সেইদৰে নাটৰ মাজতো প্ৰাসংগিক ভাবে নাট ভটিমা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ৰাম বিজয় নাটৰ মাজত ৰামৰ ৰূপৰ বৰ্ণনা থকা ভটিমা হ'ল: কি কহব ৰূপ কুমাৰিল ৰাম। কনক পুতলি তুল তনু অনুপাম॥ ৰতন তিলক লোনে অলক কপোল। হেৰিয়া ভ্ৰুৱতঙ্গ ত্ৰিভুৱন ভোল॥ দেখিয়ে বদন চান্দ ভেলি লাজ। নয়ন নিৰিখি কমল জল মাজ॥ সেইদৰে নাটৰ শেষত মুক্তি মংগল ভটিমা গোৱা হয়। কালি দমন নাটত উল্লিখিত মুক্তি মংগল ভটিমা হ'ল: দৈৱকী উদৰে বেকত জোহি দেৱা কয়লি ভকতক ত্ৰাণ। অঘ বক ধেনুক কেশী, সবংশক কংসক ধ্বংসল প্ৰাণ॥ বিৰিন্দা বিপিন বিহাৰ বিশাৰদ শাৰদ চন্দ্ৰ সমান। সোহি জগতগুৰু তেৰি সততে কুৰু মুকুতি মঙ্গল বিধান॥
ৰাজ ভটিমা
মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে কোঁচ ৰজা নৰনাৰায়ণৰ প্ৰশস্তি মূলক এটি ভটিমা ৰচনা কৰিছিল। নৰনাৰায়ণৰ ৰাজসভাত উপস্থিত হৈ গোৱা ৰাজ ভটিমাটো হ'ল: জয় জয় মল্ল নৃপতি ৰসবান। যাকেৰি গুণগান নাহিকে সমান॥ নিজ কুল-কুমুদ প্ৰকাশিত ইন্দু। গহীন গম্ভীৰ ধীৰ পেখিতে সিন্ধু॥ সভা একপাত্ৰ আপন মহাৰাজ। দেৱক মধ্যে জৈসে সুৰৰাজ॥
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত
লিপুতা
লিপুতা (Liputa) হৈছে কংগো গণৰাজ্যৰ মহিলাসকলে পিন্ধা এটা পাৰম্পৰিক সাজৰ ধৰণ। ‘লিপুতা’ অৰ্থ ৰং বিৰঙৰ কাপোৰ পিন্ধা। কংগো দেশৰ মহিলাসকলৰ সাজপাৰ সাধাৰণতে ৰং বিৰঙী আৰু ই দেশখনৰ সংস্কৃতিৰ দিশৰ পৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ কংগো মহিলাই লিপুতা বিয়া-বাৰু, সবাহ, পাৰ্বনৰ লগতে দৈনন্দিন জীৱনতো পৰিধান কৰে। কেঁচুৱা থকা মহিলাসকলক পিঠিত কেঁচুৱা বান্ধোঁতে পোচাকযোৰৰে সৈতে একে এখন কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
পিন্ধন শৈলী
লিপুতাৰ অংশ দুটা৷ কঁকালৰ ওপৰচোৱাত এটা কামিজৰ দৰে দীঘল ব্লাউজ পিন্ধে আৰু কঁকালৰ পৰা ভৰিৰ গেঢ়োৱালৈকে এখন কাপোৰ মেৰিয়াই স্কাৰ্টৰ দৰে পিন্ধে। কঁকালত মেৰিয়াই লোৱা কাপোৰৰ অংশটো প্ৰায় দুই মিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ। এইখন কাপোৰৰ কাষটো কেতিয়াবা চিলোৱা হয় আৰু কেতিয়াবা নিচিলোৱাকৈয়ো পিন্ধে। কঁকালৰ পৰা দীঘলে মেৰিয়াই লোৱা কাপোৰখন টানকৈ ধৰি ৰাখিবৰ বাবে আন এখন কাপোৰ কঁকালত গাঠি মাৰি বান্ধি লোৱা হয়। এই কাপোৰখন কঁকালৰ কাষত বান্ধোঁতে কেতিয়াবা ফুল পাহৰ দৰে বান্ধে। ব্লাউজৰ হাতখন ঘটিহাতৰ নিচিনাকৈ ডাঙৰকৈ চিলায় আৰু কেতিয়াবা চুপিটোৰ দৰে হাতৰ তল টুকুৰা খোলাকৈ সীয়ে। ডিঙিৰ ভাগটো কিছু ডাঙৰকৈ তৈয়াৰ কৰি এম্ব্ৰইডাৰী কৰা হয়। ব্লাউজটোৰ বক্ষৰ ভাগটোত ৰঙীণ সূতা আৰু মনিৰ কাৰিকৰী কাম বেছিকৈ দেখা যায়। ব্লাউজৰ হাতখনতো পাৰিৰ দৰে সৰুকৈ এমব্ৰইডাৰী কৰা দেখা যায়। একেধৰণৰ আন এখন কাপোৰ মহিলাসকলে মূৰত মেৰিয়াই পাগুৰিৰ দৰে বান্ধে যাতে চুলি ভালদৰে ঢাক খায়। এইখন কাপোৰ সাধাৰণতে বহুত পৰিমাণে মমৰ (wax) পানীত ধোৱা হয় যাতে পাগুৰিটো বান্ধোতে ফুলৰ পাহিৰ দৰে থিয় হৈ থাকে। বৰ্তমান বহু মহিলাই চুলি ঢাক খোৱাৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়ে। এই গোটেই সাজ পোচাক যোৰৰ পিন্ধনশৈলীক লিপুতা বোলা হয়।
নমুনা
আফ্ৰিকা মহাদেশৰ কাপোৰৰ বিশেষত্ব হৈছে এই কাপোৰবোৰ চকুত লগাকৈ ৰঙীণ আৰু মমৰ পানীৰে ধোৱা। কেতিয়াবা কাপোৰৰ দুয়োফালে প্ৰিণ্ট বা নক্সা থাকে। ৰঙীণ মমেৰে ছাব মৰা বা নক্সা অঁকাকে আঙ্কাৰা বা ডাটচ্‌ ৱেক্‌চ প্ৰিণ্ট বোলা হয়। এই নক্সাৰ ছাব বিলাকত চৰাই, ফুল, গছ-গছনি আদিৰ উপৰিও বিখ্যাত ব্যক্তি যেনে কোনো গায়ক, ৰাজনীতিবিদ, খেলুৱৈ আদিৰ ছবিও অঁকা হয়। এই কাপোৰ বোৰ ১০০ শতাংশ কপাহী সূতাৰে তৈয়াৰ কৰে। কংগো গণৰাজ্য দেশৰ মহিলাসকলে এই আঙ্কাৰাৰ পৰা গোটেই পোছাকযোৰ চিলায়। সাধাৰণতে ৬ মিটাৰ দীঘল কাপোৰৰ পৰা ছাৰিটা টুকুৰা কৰি মূৰৰ পৰা ভৰিলৈকে সম্পূৰ্ণ পোছাকযোৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। পুৰুষসকলেও এই আঙ্কাৰাৰ পৰা পোছাক তৈয়াৰ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ শ্ৰেণী:কংগো গণৰাজ্য
আল-ইছৰা
আল-ইছৰা’ (الإسراء, al-isrāʼ; অৰ্থ: নিশাৰ যাত্ৰা) হৈছে কোৰআনৰ সপ্তদশ অধ্যায় (ছূৰা), যাৰ ১১১টা শ্লোক (আয়াত) অছে। ইছৰাত ১ নং আয়াতত নবী মুহাম্মাদ (ছাঃ)ৰ "নিশাৰ যাত্ৰা"ৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে। এই ছূৰাটো আল-মুচাব্বিহাট ছূৰা শৃংখলাৰ অংশ কিয়নো ই আল্লাহৰ মহিমাৰে আৰম্ভ হয়।
বিশ্বাস কৰা প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিসম্পৰ্কে (আচবাব আল-নুজুল), ই হৈছে পূৰ্বৰ "মক্কান ছূৰা", যাৰ অৰ্থ হৈছে ইয়াক মদিনাত পিছলৈ প্ৰকাশ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে মক্কাত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
১ মুহাম্মাদ (ছাঃ)ৰ "আটাইতকৈ দূৰৱৰ্তী মছজিদ"লৈ পৰিবহণ।
thumb|350x350px|নিমাভাৰ্ড মাদ্ৰাছাৰ প্ৰৱেশ দ্বাৰ টিলিংৰ শীৰ্ষত থকা ৭৮ আৰু ৭৯ বছৰীয়া আল-ইছৰা, ইৰাণৰ ইছফাহান। এই ছূৰাত ইয়াৰ নাম প্ৰথম আয়াতৰ পৰা লৈছে যিয়ে ইছৰাৰ ঘটনা, মক্কাৰ মহান মছজিদৰ পৰা "আটাইতকৈ দূৰৱৰ্তী মছজিদ" বুলি কোৱা হয়। কোৰানত সঠিক অৱস্থান নিৰ্ধাৰণ কৰা হোৱা নাই কিন্তু ইয়াক সাধাৰণতে জেৰুজালেমৰ নবেল অভয়াৰণ্য (টেম্পল মাউণ্ট) বুলি কোৱা হয়। কিছুমান পণ্ডিতে এই বিষয়ে একমত নহয় (ইছৰা আৰু মি'ৰাজ চাওক)। যদিও জেৰুজলেম চহৰ (বা আল কুদচ) কোৰআনৰ কোনো ঠাইত নামৰ দ্বাৰা উল্লেখ কৰা হোৱা নাই, ইয়াক বিভিন্ন হাদিছত চিনাক্ত কৰা হৈছে। প্ৰথম আয়াতটোৱে মহম্মাদক 'পবিত্ৰ মছজিদৰ' পৰা 'দূৰতম মছজিদ'লৈ লৈ যোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে:ইছলামৰ ভিতৰত, সাধাৰণতে এইটো সন্মত হয় যে 'ফাৰ্থেষ্ট মছজিদ'ৰ অৰ্থ হৈছে জেৰুজালেমৰ মছজিদ আল-আকছা, যদিও ইয়াক মহম্মদৰ মৃত্যুৰ বহু বছৰ পিছত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, আৰু 'পবিত্ৰ মছজিদ'ৰ অৰ্থ হৈছে মছজিদ আল-হাৰাম। উদাহৰণ স্বৰূপে, ছূৰাতৰ অৰ্থ হৈছে আন ভৱিষ্যতবক্তাসকল, মুছা (মোচি)।
এই মক্কান ছূৰহিজৰাৰ আগত যোৱা বছৰত প্ৰকাশ পাইছিল। সকলো মক্কান ছূৰৰ দৰে ই আল্লাৰ একতাৰ ওপৰত জোৰ দিয়ে, যি হৈছে ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ কৰ্তৃত্ব। অৱশ্যে, ছূৰৰ প্ৰাথমিক বিষয়বস্তু হৈছে ছালাহ (দৈনিক প্ৰাৰ্থনা), যাৰ সংখ্যা মিৰাজৰ সময়ত পাঁচত নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল বুলি কোৱা হয় যাক ই উল্লেখ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও, ছূৰাত ব্যভিচাৰ নিষিদ্ধ কৰে, পিতৃ আৰু মাতৃৰ প্ৰতি সন্মান ৰখাৰ আহ্বান জনায়, আৰু সেই সময়ত মুছলমান সম্প্ৰদায়ে সন্মুখীন হোৱা অত্যাচাৰৰ সন্মুখীন হোৱাৰ সময়ত ধৈৰ্য্য আৰু নিয়ন্ত্ৰণ ৰখাৰ আহ্বান জনায়।
৮ নৰক
১৭:৮ আয়াতত নৰকৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু কোৱা হৈছে যে যিসকলে বিশ্বাসক অস্বীকাৰ কৰে তেওঁলোকক শাস্তি দিয়া হ'ব:অৱশ্যে, ইয়াত এইটোও কোৱা হৈছে যে আল্লা দয়ালু আৰু ক্ষমা কৰিব পাৰে। ইয়াৰ পিছৰ কথাটোও উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু কোৱা হৈছে যে ইয়াত বিশ্বাস নকৰাৰ বাবে শাস্তি আছে (আয়াত ৭: ১০):
১৩-১৫ বিচাৰৰ দিন
১৭:১৩ ৰ পৰা ১৭:১৫ আয়াতত কোৱা হৈছে যে ভাগ্য মানুহৰ হাতত আছে আৰু তেওঁলোকে যি কৰে তাক বিচাৰৰ দিনা পুৰস্কৃত কৰা হ'ব বা শাস্তি দিয়া হ'ব।
২৬ ধুল কুৰবাৰ আয়াত
"১৭:২৬ আৰু আত্মীয়জনক তেওঁৰ প্ৰাপ্য, আৰু মিস্কিন (দৰিদ্ৰ), আৰু পথপ্ৰদৰ্শকসকলক দিয়ক। কিন্তু ব্যয়বহুল ৰখাৰ ধৰণে অপব্যয় নকৰিব (আপোনাৰ সম্পদ)।" এই আয়াতটো আধুনিক চৌদি আৰৱৰ ফাদাকৰ ভূমিৰ বিতৰ্কৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
৭০ এলিয়েন
۞ ১৭: ৭০ আয়াতত কোৱা হৈছে যে মানৱজাতিক "আমি সৃষ্টি কৰা বহুতৰ ওপৰত" এক স্থিতি দিয়া হৈছে। ইয়াত থকা সকলোবোৰৰ সলনি বহুতো শব্দৰ ব্যৱহাৰে সূচায় যে মানুহতকৈ উৎকৃষ্ট আন জাতি আছে। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ব পাৰে স্বৰ্গদূত আৰু জ্বীনক বাদ দি পৰকীয়া জীৱনৰ সম্ভাৱ্য অস্তিত্ব।
৭১ বিচাৰৰ দিন
১৭: ৭১ আয়াতত ইয়াৱম আল-কিয়ামাহৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে, যি হৈছে বিচাৰৰ দিন:কিতাব আল-কাফিত, ইমাম জাফাৰ আল-ছাদিকক ১৭:৭১ ৰ ব্যাখ্যাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন কৰা হৈছিল ("সেইদিনা, আমি প্ৰতিজন লোকক তেওঁলোকৰ ইমামৰ সৈতে মাতিম...") যাৰ উত্তৰত তেওঁ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছিল যে ইমামতেওঁলোকৰ সৈতে আছে আৰু তেওঁ সেই সময়ৰ লোকসকলৰ মাহদী, আল-কাইম।
১০৪ ইজৰাইলৰ সন্তান
১৭: ১০৪ আয়াত 'আৰু তাৰ পিছত আমি ইজৰাইলৰ শিশুসকলক কৈছিলোঁ, "দেশত বাস কৰক। আৰু যেতিয়া হেৰাফ্টাৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণ হ'ব, আমি আপোনাক মিশ্ৰিত সমাবেশ হিচাপে আনিম। '
আল-তাবাৰীয়ে (ডি.৯২৩) এইটো ফিলিস্তিনি বসতিৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছিল। আল-জামাখশাৰীয়ে (ঘ. ১১৪৪) এই বিষয়ে ফাৰোবিহীন ইজিপ্তৰ বিষয়ে পৰামৰ্শ দিছিল। আল-কুৰটুবিয়ে (ঘ.১২৭২) দুয়োটাৰ পৰামৰ্শ দিছিল।
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:কোৰআন
গোহৰ মামাজীৱালা
গোহৰ মামাজীৱালা বা গৌহৰ  বা সম্পূৰ্ণ নাম: গোহৰ আব্দুল কায়ুম মামাজীৱালা  (Gohar Mamajiwala; ১৯১০-১৯৮৫) ১৯১০ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ লাহোৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আৰু প্ৰযোজক আছিল। ১৯২৫-ৰ পৰা ১৯৪০-লৈ মিচ গোহৰ নামেৰে জনাজাত এই গৰাকী ব্যক্তি অভিনেত্ৰীৰূপে জনপ্ৰিয়তাৰ তুংগত আছিল। তেওঁক একমাত্ৰ অভিনেত্ৰী সুলোচনাৰ (ৰুবি মায়াৰ্ছ) সম পৰ্যায়ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়, যি তেওঁৰ সমসাময়িক আছিল। তেওঁ চন্দুলাল শাহৰ সৈতে একেলগে ৰঞ্জিত ষ্টুডিঅ’ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যিটো ষ্টুডিঅ’ সেই সময়ৰ বোম্বেৰ তিনিটা প্ৰধান চলচ্চিত্ৰ কোম্পানীৰ অন্যতম আছিল। আন দুটা ষ্টুডিঅ’ আছিল কহিনুৰ ফিল্ম কোম্পানী আৰু ইম্পেৰিয়েল ফিল্ম কোম্পানী।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯ নবেম্বৰ ১৯১০-ত লাহোৰৰ এটা মুছলমান পৰিয়ালত গোহৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক শেঠ কায়ুম মামাজীৱালী এটা থিয়েটাৰ কোম্পানীৰ স্বত্বাধিকাৰ আৰু মাক পুতলীবাঈ এগৰাকী অভিনেত্ৰী আছিল। দেউতাকৰ বন্ধু এজনে কিশোৰী গোহৰক চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ প্ৰস্তাব দিয়ে। প্ৰথমে মাক-দেউতাক অমান্তি হৈছিল যদিও পিছলৈ সন্মতি দিয়ে। সেই সময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰখ্যাত কহিনুৰ ষ্টুডিঅ’ৰ অংশীদাৰ কৃষ্ণ ফিল্মছত তেওঁ কামত সোমায়।
কহিনুৰ ষ্টুডিঅ’
কাঞ্জিভাই ৰাথোৰৰ ১৯২৫ চনত মুক্তি পোৱা, ব্যৱসায়িক সফল নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ বাপ কামাইত (Fortune And Fools) গোহৰে প্ৰথম অভিনয় কৰে। নায়ক আছিল গংগাৰাম। ইয়াত এটা সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল যদিও প্ৰতিমাহে তেওঁ ৩০০ টকা হাৰে পাৰিশ্ৰমিক পাইছিল। ইয়াৰ কেইমান পিছত তেওঁ লংকা নি লাদিত (১৯২৫) ৰাজকুমাৰীৰ মূল ভূমিকাত খলিলৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰে। গোহৰৰ অভিনয়ে দৰ্শকক সন্মোহিত কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা এই ছবিখন কহিনুৰ ষ্টুডিঅ’ৰ সেই বছৰৰ আটাইতকৈ সফল ছবি আছিল।
ৰঞ্জিত ষ্টুডিঅ’
১৯২৯ চনৰ জুন মাহত চন্দুলাল শাহ আৰু গোহৰে ৰঞ্জিত ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ স্থাপন কৰে।1 ৰঞ্জিত ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ পৰা প্ৰযোজনা কৰা প্ৰথম ছবি পতী-পত্নী। এই সামাজিক ছবিখনৰ লেখক, পৰিচালক আৰু মুখ্য অভিনয় শিল্পী আছিল গোহৰ। নতুন ষ্টুডিঅ’টোৱে তাৰকা শিল্পীসকলক আকৰ্ষণ কৰিছিল। তেওঁলোকে প্ৰযোজনা কৰা ৰাজপুতানী (১৯২৯) আৰু দিৱানী দিলবৰত গোহৰে ডি. বিলিমোৰিয়াৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল। সবাক চলচ্চিত্ৰৰ আগমনৰ পিছত ১৯৩১ চনত ইয়াক ৰঞ্জিত মোভীটোন নামেৰে নামকৰণ কৰা হয়। ৰঞ্জিত মোভীটোনৰ পৰা প্ৰযোজিত প্ৰথমখন সবাক ছবি দেৱী দিব্যানীৰো তাৰকা আছিল গোহৰ আৰু বিলিমোৰিয়া।
ৰঞ্জিত ষ্টুডিঅ’ কেইবছৰমানৰ ভিতৰত যদিও বোম্বেৰ এটা আগশাৰীৰ ষ্টুডিঅ’ হিচাপে খ্যাত হৈছিল, পাছলৈ গোহৰৰ ছবিবোৰে বিশেষ সফলতা পোৱা নাছিল। সেয়েহে তেওঁ অভিনয়ৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ মনস্থ কৰে। চন্দুলালে তেওঁক অচ্যুতত কাম কৰিবলৈ দিয়ে। এইখনে আছিল গোহৰৰ জীৱনৰ শেষ ছবি। ছবিখন ১৯৩৯-ৰ ডিচেম্বৰত হিন্দী আৰু গুজৰাটী ভাষাত মুক্তি পাইছিল। অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া এগৰাকী অস্পশ্য নাৰীৰ কাহিনীৰে নিৰ্মিত অচ্যুত ১৯৪০ বৰ্ষত বক্স অফিচত তৃতীয় স্থানত আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
মায়াসুৰ
মায়াসুৰ বা ময়াসুৰ (मयासुर) হিন্দু শাস্ত্ৰত বৰ্ণিত অসুৰ, দেৱতা আৰু ৰাক্ষস জাতিৰ এজন মহান প্ৰাচীন ৰজা আছিল। মায়া তেওঁৰ উজ্জ্বল স্থাপত্যৰ বাবে জনাজাত আছিল। মহাভাৰতত বৰ্ণিত মায়াসভা বা ভ্ৰমৰ কক্ষ - তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল।
মহাভাৰতত
মায়াসুৰে তাক্ষকা নামৰ এজন নাগৰ সৈতে বন্ধুত্ব স্থাপন কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু বন্ধুবৰ্গৰ সৈতে খাণ্ডাৱপ্ৰস্থ অঞ্চলত বাস কৰিছিল কিন্তু যেতিয়া হস্তিনাপুৰ বিভাজনৰ পিছত পাণ্ডৱসকল তালৈ আহিছিল, অৰ্জুনে গোটেই অৰণ্যজ্বলাই দিছিল, যাৰ ফলত তাক্ষকা পলাই যাবলৈ বাধ্য হয় আৰু অৰণ্যৰ সকলোকে হত্যা কৰে। সেয়েহে, মায়াসুৰে পাণ্ডৱসকলৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। কৃষ্ণৰ অনুৰোধত তেওঁ পাণ্ডৱ সকলৰ ৰাজসূয় যজ্ঞ পাতিবলৈ মায়া-মহল / মায়াসভা নামৰ এটা অতি বিশাল প্ৰাসাদ নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁ তেওঁক উপহাৰ যেনে, ধনু, তৰোৱাল আদি আগবঢ়ায়। লগতে অৰ্জুনৰ ভায়েক ভীমকো ভৃগুধৰম নামৰ এটা গদা দিছিল।
ৰামায়ণত
ৰামায়ণত তেওঁ হেমাৰ স্বামী আছিল আৰু মায়াৱী, দুন্দুভি আৰু লংকাৰ ৰজা ৰাৱণৰ ধুনীয়া পত্নী মন্দোদৰীৰ পিতৃ আছিল।
অসমৰ পৰম্পৰাগত সাজ- পাৰ
thumb|ৰিহা, অসমীয়া বিহু সাজপাৰ কোনো ব্যক্তিৰ  সাজ-পাৰ যিদৰে ব্যক্তিজনৰ স্বভাৱ- চৰিত্ৰ অথবা ব্যক্তিত্বৰ পৰিচায়ক, সেইদৰে জাতীয় সাজ-পাৰ জাতিৰ সংস্কৃতিৰ পৰিচায়ক। অসমীয়া জাতিৰ সাজ-পাৰৰ প্ৰচলন প্ৰাচীন কালৰে পৰা চলি অহাৰ আভাস অসমৰ মূৰ্তিবোৰৰ পৰা পাব পাৰি। শ্ৰীহৰ্ষচৰিত আৰু কালিকা পুৰাণৰ পৰাও প্ৰাচীন অসমৰ সাজ-পাৰৰ বিষয়ে নিৰ্ভৰযোগ্য তথ্য পোৱা যায়। অসমৰ সচিত্ৰ পুথিবোৰে পুৰণি অসমৰ সাজ-পাৰ সম্পৰ্কে জানিবলৈ দিয়ে। অসমৰ সাজপাৰৰ সম্পৰ্কে বিচাৰ কৰিলে পুৰুষ আৰু নাৰী উভয়ৰে বিভিন্ন তথ্য পোৱা যায়।
অসমৰ  পুৰুষৰ সাজ-পাৰ
অসমৰ পুৰুষ সমাজে অতীতৰ পৰা ধূতী পিন্ধি আহিছে। পুৰণি চিত্ৰ আৰু মূৰ্তিৰ পৰা জানিব পৰা যায় যে, পুৰুষে ধূতী নাভিৰ তলত পিন্ধিছিল আৰু তলফালে সাধাৰণতে আঁঠুৰ ওপৰত পেলাই পিন্ধিছিল। এনে প্ৰমাণ দশম শতিকাত নিৰ্মাণ হোৱা দেওপানীৰ বিষ্ণুমূৰ্তিত বিশেষত্ব বিদ্যমান।  মৰ্যাদা অনুসৰি পুৰুষৰ সাজ-পাৰ: অসমৰ পুৰুষ সমাজত সামাজিক মৰ্যাদা অনুসৰি সাজ-পাৰ পৰিধান কৰা হৈছিল। নিম্নস্তৰৰ পুৰুষে কেৱল ধূতী পৰিধান কৰিছিল। আনহাতেদি বিষয়া আৰু মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ পুৰুষে ধূতী আৰু গাত চাদৰ পৰিধান কৰিছিল। এই বস্ত্ৰ পৰিধান কৰা উচ্চ মৰ্যাদাসম্পন্ন পুৰুষে ধূতী পিন্ধোতে ভৰিৰ সৰু গাঁথি পৰ্যন্ত চুইছিল। একবস্ত্ৰ পৰিধান কৰা পুৰুষে সাধাৰণতে একাঁচলেৰে পোন্ধ মাৰে আৰু আন একাঁচলেৰে কঁকালত টানকৈ মেৰাই কমৰ বান্ধে। দুই বস্ত্ৰ পৰিধান কৰা সকলে ধূতী একাঁচলেৰে পোন্ধ মাৰে আৰু আনটো আঁচলেৰে থোৰ মাৰে।  উচ্চ শ্ৰেণীৰ পুৰুষে চাদৰ লোৱাও নিয়ম আছে। কেতিয়াবা কেৱল ডিঙিত এমেৰ দি এটা আগ আগফালে আৰু আনটো আগ পাছফালে পিঠিত পেলাই থোৱা হয়। কেতিয়াবা চাদৰখন পিঠিত মেলি দুফালৰ দুটা আঁচল দুই বাউসীত পেলাই থয়।
আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দিনৰ সাজ-পাৰ
আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দিনৰ পৰাই অসমীয়া সাজ-পাৰত দেশী-বিদেশী সাজ-পাৰৰ অধিক সংমিশ্ৰণ ঘটিবলৈ ধৰে । এইসকলৰ দিনতেই পাগুৰিৰ প্ৰচলন হয়।
অসমৰ নাৰীৰ সাজ-পাৰ
পুৰুষৰ সাজপাৰৰ দৰে অসমীয়া নাৰীৰ সাজপাৰৰ কিছুমান বিশেষত্ব আছে। আমাৰ প্ৰাক্‌-বৈষ্ণৱ যুগৰ সাহিত্যৰ অনেক ঠাইত নাৰীৰ সাজপাৰৰ প্ৰসংগত শাড়ীৰ প্ৰচলনৰ উল্লেখ আছে। আনকি উজনি- নামনি উভয়ৰে বিয়ানামতো শাড়ীৰ উল্লেখ আছে। প্ৰাচীন কালত অসমীয়া নাৰীৰ সাজপাৰৰ প্ৰসংগত শাড়ীৰ উল্লেখ থাকিলেও পৰৱৰ্তী কালত মেখেলা, ৰিহা বা মেখেলা  - চাদৰহে অসমীয়া নাৰীৰ প্ৰধান সাজপাৰ হৈ পৰিল । আদিতে মেখেলা সী লোৱা নাছিল। মেখেলা সী লোৱা ব্যৱস্থা পিছতহে হয়। পুৰণি সাহিত্যত শাড়ীৰ কথা থাকিলেও মেখেলা -চাদৰৰহে প্ৰাধান্য পোৱা দেখা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে - অজন্তাৰ নাৰী চৰিত্ৰবোৰৰ বুকুত মেথনি মৰা আৰু মেখেলা ঠিক আঁঠুৰ ওপৰত পৰাকৈ পিন্ধা দেখা যায়। আমাৰ অসমৰ জনজাতীয় নাৰীয়ে নিসীয়াকৈ মেখেলা আঁঠুৰ ঠিক তলে- ওপৰে পিন্ধি বুকুত মেথনি মৰা দেখা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে, বড়ো মহিলা সকলে পৰিধান কৰা দখনা।
আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দিনৰ নাৰীৰ সাজপাৰ
অসমৰ সংস্কৃতি,লীলা গগৈ,প্ৰকাশক- বনলতা
অৱলোহিত ৰশ্মি
অৱলোহিত ৰশ্মি হৈছে দৃশ্যমান পোহৰতকৈ দীৰ্ঘ তৰঙ্গদৈৰ্ঘ্যৰ বিদ্যুৎ চুম্বকীয় বিকিৰণ। এই বিকিৰণ সাধাৰণত মানুহৰ বাবে অদৃশ্য, যদিও কিছুমান বিশেষ পৰিস্থিতিত দৃশ্যমান।   অৱলোহিত ৰশ্মিৰ তৰঙ্গ দৈৰ্ঘ্যৰ সীমা ১ মাইক্ৰ'মিটাৰৰ পৰা ১ মিলিমিটাৰ পৰ্যন্ত বিস্তৃত।
১৮০০ চনত জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী ছাৰ উইলিয়াম হাৰ্ছেলৰ দ্বাৰা অৱলোহিত বিকিৰণ আবিষ্কাৰ কৰা হৈছিল, তেওঁ থাৰ্ম'মিটাৰৰ প্ৰভাৱৰ মাধ্যমত ৰঙা পোহৰতকৈ কম শক্তিৰ বৰ্ণালীত এক ধৰণৰ অদৃশ্য বিকিৰণ আবিষ্কাৰ কৰিছিল। সূৰ্যৰ মুঠ শক্তিৰ আধাতকৈও বেছি পৰিমাণৰ শক্তি অৱলোহিত ৰশ্মি হিচাপে পৃথিৱীলৈ আহে। শোষিত আৰু নিৰ্গত অৱলোহিত বিকিৰণৰ অৱশেষে পৃথিৱীৰ জলবায়ুত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পেলাই।
ৰসায়ন বিজ্ঞান
ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াত বিক্ৰিয়ক আৰু উৎপাদৰ কম্পন বেণ্ডৰ পৰা বিক্ৰিয়াৰ সম্ভাব্যতা আৰু বিক্ৰিয়াৰ হাৰ সম্পৰ্কে ধাৰণা পোৱা যায়। কোনো পদাৰ্থৰ দ্ৰৱণত ঘনত্ব নিৰ্ণয়তো অবলোহিত ৰশ্মি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। জৈৱ-অজৈৱ যৌগৰ গঠন নিৰ্ণয়ত অবলোহিত ৰশ্মি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
চিকিৎসা বিজ্ঞান
চিকিৎসা বিজ্ঞানত সৰ্বপ্ৰথম ১৯৫৬ চনত অৱলোহিত ৰশ্মিৰ দ্বাৰা স্তনৰ কৰ্কটৰোগ চিনাক্তকৰণৰ কৰা হৈছিল। কৰ্কট আক্ৰান্ত কোষৰ অৱস্থান আৰু বিস্তৃতি চিনাক্তকৰণৰ বাবে অৱলোহিত ৰশ্মি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সন্নিকট অৱলোহিত ৰশ্মিৰ দ্বাৰা তেজৰ হিমোগ্লোবিনত অক্সিজেনৰ পৰিমাপ কৰি মস্তিষ্কৰ ৰোগ নিৰ্ণয় কৰা হয়। মূলত সদ্য প্ৰসূত শিশুসকলৰ মস্তিষ্কৰ ক্ষত নিৰ্ণয়ত ই ব্যাপকভাবে ব্যবহৃত হয়।
ফিজিঅ'থেৰাপি
শৰীৰৰ বিভিন্ন অঙ্গৰ বিষ, মাংসপেশী শিথিল হৈ যোৱা, হাতৰ উপৰিভাগৰ বিষ আদি নিৰাময়ৰ বাবে আক্ৰান্ত স্থানত অৱলোহিত ৰশ্মি প্ৰয়োগ কৰি মালিছ কৰা হয়। যাৰ ফলত আক্ৰান্ত স্থানলৈ তেজ চলাচল সচল হয় আৰু বিষ প্ৰশমিত হয়। এই ৰশ্মিৰ প্ৰভাৱত তেজ সংবহন আৰু কোষৰ জৈৱিক কাৰ্যকলাপ বৃদ্ধি পায়। ই সমস্ত দেহৰ তাপমাত্ৰা বৃদ্ধি নকৰে ত্বকৰ প্ৰয়োজনীয় অংশৰ তাপ বৃদ্ধি কৰে আৰু ত্বকৰ শিথিলতা আনে। ৰক্তনলীবোৰ প্ৰশস্ত কৰে আৰু ত্বকত তেজ পৰিবহণৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি কৰি ত্বকৰ কোষ কলাবোৰক উদ্দীপ্ত কৰে। কোষ কলাৰ মেটাবলিজিম বা কাৰ্যকাৰিতা বৃদ্ধি কৰে আৰু ত্বকৰ ৰাসায়নিক পৰিবৰ্তনত সাহাৰ্য্য কৰে। যিহেতু এই ৰশ্মি ত্বকৰ গভীৰলৈকে যায় ফলত ত্বকৰ সেই অংশত সামান্য গৰম আৰু আৰাম অনুভূত হয়, তেজসঞ্চালন বৃদ্ধি পায় আৰু ক্ষতিগ্ৰস্ত মাংসপেশীবোৰ শিথিল হৈ বিষ-বেদনা দূৰ হয়।
প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থা
অৱলোহিত ৰশ্মিৰ দ্বাৰা ছিকিউৰিটি এলাৰ্ম ছিষ্টেমত যিকোনো মুভমেণ্ট চিনাক্ত কৰি এলাৰ্ম বজাব পাৰি। এই ধৰণৰ প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থা বেংক, চিকিৎসালয়, কাৰ্যালয়, বা যিকোনো স্থানত ব্যৱহাৰযোগ্য। সাধাৰণতে অৱলোহিত ৰশ্মি এলইডিৰ পৰিসৰ ২ মিটাৰ। সেয়ে ইয়াক এক লেন্সৰ দ্বাৰা বিবৰ্ধিত কৰা যায়।
তথ্যৰ আদান-প্ৰদান
মোবাইল ফোনত কিছুদিন আগলৈকে অৱলোহিত ৰশ্মিৰ দ্বাৰা তথ্যৰ আদান-প্ৰদান কৰা হৈছিল। টিভি, চিডি প্লেয়াৰ, মিউজিক ছিষ্টেম সহ যাবতীয় ইলেকট্ৰনিক যন্ত্ৰৰ ৰিমট কণ্ট্ৰলত অৱলোহিত ৰশ্মি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যুগ্ম সংখ্যা
thumb|275x275px|[[Cuisenaire rods: 5 (হালধীয়া) cannot be evenly divided into 2 (ৰঙা) by any 2 rods of the same color/length, while 6 (গাঢ় সেউজীয়া) can be evenly divided in 2 by 3 (পাতল সেউজীয়া).]] যুগ্ম সংখ্যা যুগ্ম সংখ্যা হৈছে এনে কিছুমান বাস্তৱ সংখ্যা যি সমূহক ২ৰে সম্পূৰ্ণকৈ হৰণ কৰিব পাৰি। বা, এককৰ স্থানত ০,২,৪,৬,৮ অংক থকা সংখ্যা বোৰকে যুগ্ম সংখ্যা বোলে। উদাহৰণ স্বৰূপে ১২ এটা যুগ্ম সংখ্যা, কিয়নো ১২ ক ২ ৰে হৰণ কৰিলে কোনো ভাগশেষ নাথাকে। ইয়াৰোপৰি ১২ৰ এককৰ স্থানৰ অংকটো হৈছে ২। ০(শূন্য)ক যুগ্ম সংখ্যা বুলি কোৱা হয়।
আন এক সূত্ৰ মতে যুগ্ম সংখ্যা হৈছে n=2k ৰূপত থকা কিছুমান পূৰ্ণ সংখ্যা, য'ত k হৈছে এটা পূৰ্ণ সংখ্যা। ইয়াত, n = 2k+1 হৈছে এটা অযুগ্ম সংখ্যা। যুগ্ম আৰু অযুগ্ম সংখ্যাৰ সংগ্ৰহ সমূহক তলত দিয়া ধৰণে বুজোৱা বা প্ৰকাশ কৰা হয়-
হৰণৰ ক্ষেত্ৰত
হৰণৰ ক্ষেত্ৰত যোগ, বিয়োগ আৰু পূৰণৰ দৰে নিয়ম প্ৰযোজ্য নহ'বও পাৰে। কাৰণ দুটা পূৰ্ণ সংখ্যাৰ হৰণফল সদায়ে এটা পূৰ্ণ সংখ্যা নহ'বও পাৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে- 1÷4 = 1/4, ইয়াত 1/4 কোনো যুগ্ম বা অযুগ্ম সংখ্যা নহয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংখ্যা শ্ৰেণী:গণিত
পাকস্থলী
পাকস্থলীটো খাদ্যনলীৰ আটাইতকৈ বহল অংশ আৰু ই মধ্যচ্ছদাৰ ঠিক তলতে বাওঁফালে অৱস্থিত। পাকস্থলীটো পেশীযুক্ত আৰু আকৃতিত ইংৰাজী J আখৰটোৰ দৰে। পূৰ্ণবয়স্ক মানুহৰ পাকস্থলীৰ আয়তন প্ৰায় 1500 মি. লি.। ই ওপৰৰ পিনে ইছ’ফেগাছৰ লগত আৰু তলৰ পিনে ডুৱ’ডেনামৰ লগত সংযুক্ত হৈ থাকে। ইছ’ফেগাছ আৰু পাকস্থলীৰ সংযোগস্থলৰ ৰন্ধ্ৰটোক হৃদৰন্ধ্ৰ (Cardiac orifice) আৰু এই অঞ্চলত থকা পেশীবলয়ক হৃদবলয় (Cardiac sphincter) বোলে। আকৌ পাকস্থলী আৰু ডুৱ’ডেনামৰ সংযোগ ৰন্ধ্ৰটোক নিৰ্গম ৰন্ধ্ৰ (Pyloric orifice) আৰু ইয়াত থকা পেশীবলয়ক নিৰ্গমবলয় (Pyloric sphincter) বোলে। পাকস্থলীটোৰ ওপৰ ফালে কম বক্ৰতা (Curvature) আৰু তলফালে অধিক বক্ৰতা থাকে।
পাকস্থলীটোৰ 4 টা অংশ থাকে, যেনে – হৃদপ্ৰান্ত (Cardiac end), ফাণ্ডাছ (Fundus), দেহাংশ (Body) আৰু জঠৰ নিৰ্গম (Pyloric end)।
2. ফাণ্ডাচ বা ঘূৰণীয়া অংশ (Fundus): পাকস্থলীৰ হৃদপ্ৰান্তৰ ঠিক পাছৰ অংশখিনি ঘূৰণীয়া। ইয়াকে ফাণ্ডাচ বা ঘূৰণীয়া অংশ বোলে। সাধাৰণতে এই অংশখিনিত বায়ু বা গেছ জমা হৈ থাকে।
3. দেহাংশ (Body): পাকস্থলীৰ মাজৰ মুখ্য অংশখিনিকে দেহ (Body) বুলি কোৱা হয়।
পাকস্থলীৰ কাৰ্য (Functions of the stomach): পাকস্থলীত প্ৰৱেশ কৰা খাদ্য বস্তুবোৰ সাময়িক ভাবে জমা হৈ থাকে। পাকস্থলীত খাদ্য বস্তুবোৰ মন্থিত হৈ জঠৰ ৰসৰ (Gastrict juice) লগত মিহলি হয়। ইয়াত প্ৰ’টিন আৰু স্নেহ পদাৰ্থবোৰৰ আংশিক ভাবে পাচন হয়। ইয়াতে কাষ্টলৰ আভ্যন্তৰিক কাৰক (Castle’s intrinsic factor) নামৰ এবিধ গ্লাইক’প্ৰটিনৰ উৎপত্তি হয়। ক্ষুদ্ৰান্তৰ পৰা ভিটামিন B12 অৱশোষণৰ বাবে এই কাৰকৰ প্ৰয়োজন হয়। ইয়াৰ পৰা পেপ্‌চিনোজেন আৰু প্ৰ’ৰেনিন নামৰ প্ৰ’এনযাইম উপৰিও জঠৰ লাইপেজ আৰু জঠৰ এমাইলেজ নামৰ এনযাইম ক্ষৰণ হয়। পাকস্থলৰ বেৰৰ পৰা ক্ষৰণ হোৱা HCl য়ে খাদ্যৰ লগত গৃহীত বেক্টেৰিয়া, বীজাণু আদি ধ্বংস কৰে। পাকস্থলীৰ পৰা গেষ্ট্ৰিন (Gastrin) নামৰ এবিধ হৰমনো নিঃসৰণ হয়। ইয়াৰ উপৰিও পাকস্থলীৰ বেৰখনে এলকহ’ল, এচ্‌পিৰিণ, কিছুমান স্নেহ পদাৰ্থত দ্ৰবণীয় ঔষধ, পানী, গ্লুক’জ আদি শোষণ কৰে।
শ্ৰেণী:অংগ শ্ৰেণী:পাচন তন্ত্ৰ
চণ্ডীগড়
চণ্ডীগড় (Chandigarh) উত্তৰ ভাৰতত অৱস্থিত এখন চহৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল। ই চুবুৰীয়া ৰাজ্য পঞ্জাব আৰু হাৰিয়ানাৰ ৰাজধানী। এই চহৰ দুয়োখন ৰাজ্যৰে অংশ নহয় আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ইয়াৰ শাসন চলায়।
চণ্ডীগড়ৰ উত্তৰ, পশ্চিম আৰু দক্ষিণ দিশত পঞ্জাব আৰু পূব দিশত হাৰিয়ানা অৱস্থিত। ইয়াক চণ্ডীগড় ৰাজধানী অঞ্চলৰ অংশ হিচাপে ধৰা হয়। এই অঞ্চলত হাৰিয়ানাৰ পঞ্চকুলা চহৰ আৰু পঞ্জাবৰ খাৰাৰ, খুৰলী, মোহালী আৰু জিৰকপুৰ অৱস্থিত। চণ্ডীগড় ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীৰ পৰা ১৬২ কিলোমিটাৰ উত্তৰত আৰু অমৃতসৰৰ পৰা ২৯৯ কিলোমিটাৰ দক্ষিণ-পশ্চিমত অৱস্থিত।
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ আগতে পৰিকল্পিত চহৰ হিচাপে ইয়াৰ স্থাপত্য আৰু চহৰীয়া নক্সাৰ বাবে গোটেই বিশ্বতে জনাজাত। চুইছ-ফ্ৰেন্স স্থাপত্যবিদ লী ক'ৰবাজিয়ে চণ্ডীগড়ৰ মুখ্য স্থাপত্যবিদ আছিল। চণ্ডীগড়ৰ বেছিভাগ চৰকাৰী ভৱন তেওঁৰ দলে নিৰ্মাণ কৰিছিল।
২০১৬ চনৰ জুলাই মাহত চণ্ডীগড় ৰাজধানী অঞ্চলক ইষ্টানবুলত অনুষ্ঠিত ইউনেস্কোৰ ৪০তম অধিবেশনত "লী ক'ৰবাজিয়েৰ স্থাপত্য আৰু আধুনিক জগতলৈ তেওঁৰ অতুলনীয় অৱদান" হিচাপে বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। চণ্ডীগড় ৰাজধানী অঞ্চলত পঞ্জাব আৰু হাৰিয়ানা উচ্চ ন্যায়ালয়, পঞ্জাব আৰু হাৰিয়ানা সচিবালয়, পঞ্জাব আৰু হাৰিয়ানা বিধানসভাৰ লগতে মুক্তহস্ত সৌধ, ছহিদ স্মৃতিক্ষেত্ৰ, জ্যামিতিক পাহাৰ, ছাঁৰ স্তম্ভ আৰু শিল উদ্যান অন্তৰ্ভুক্ত।
চণ্ডীগড়ৰ জনমুৰী আয় দেশৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিকৰ অন্যতম। ই ভাৰতৰ আটাইতকৈ স্বচ্ছ চহৰ। মানৱ উন্নয়ন সূচাংকতো ইয়াৰ ফলাফল যথেষ্ট সন্তোষজনক। ২০১৫ চনৰ এক সমীক্ষা অনুসৰি ই ভাৰতৰ আটাইতকৈ সুখী চহৰ।
নামৰ উৎপত্তি
চণ্ডীগড় নামটো দুই শব্দ চণ্ডী আৰু গড়ৰে গঠিত। চণ্ডী শব্দয়ে হিন্দু দেৱী চণ্ডীক সূচায় আৰু গড় হৈছে বেৰেৰে আৱেষ্টিত নগৰ। পঞ্চকুলা জিলাত চহৰ খনৰ নিচেই কাষত অৱস্থিত প্ৰাচীন চণ্ডী মন্দিৰৰ পৰা এই নামৰ উৎপত্তি হৈছে।
চণ্ডীগড়ক "সৌন্দৰ্যৰ চহৰ" বুলি অভিহিত কৰা হয়। ১৮৯০ আৰু ১৯০০ ৰ দশকত উত্তৰ আমেৰিকাত প্ৰচলিত নগৰ পৰিকল্পনাৰ জনপ্ৰিয় দৰ্শন "নগৰ সৌন্দৰ্যকৰণ আন্দোলন"ৰ পৰা আহিছে। চণ্ডীগড়ৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ স্থাপত্যবিদ এলবাৰ্ট মেয়াৰ আছিল। তেওঁ এখন সুন্দৰ চহৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল। ১৯৭০ ৰ দশকত প্ৰকাশিত হোৱা চৰকাৰী নথি-পত্ৰত এই শাৰী ল'গ' হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰা চণ্ডীগড়ক "সৌন্দৰ্যৰ নগৰী" বুলি কোৱা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজধানী নগৰ
লখিমী বৰুৱা
লখিমী বৰুৱা হৈছে অসমৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ মহিলা সমবায় বেংক কনকলতা মহিলা নগৰীয়া সমবায় বেংকৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। তেওঁ ১৯৯৮ চনৰ ২২ মে তাৰিখে সমবায় সমিতি আইন-১৯৪৯ৰ অধীনত স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্বহীদ কনকলতা বৰুৱাৰ নামেৰে নামাংকিত কৰি মহিলা নগৰীয়া সমবায় বেংক লিমিটেডৰ স্থাপনা কৰিছিল। পাছলৈ ২০০০ চনৰ ১৬ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে ভাৰতৰ ৰিজাৰ্ভ বেংকে বেংকিং ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিবলৈ এই বেংকক লাইচেঞ্চ প্ৰদান কৰে। তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে ২০২১ চনত চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
লখিমী বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল যোৰহাট জিলাৰ এখন সৰু গাঁৱত। আৰ্থিক সমস্যাৰ বাবে ১৯৬৯ চনত তেওঁ কলেজীয়া শিক্ষা আধাতে সামৰিব লগা হৈছিল। ১৯৭৩ চনত তেওঁৰ বিয়া হয়। বিয়াৰ পাছত তেওঁ আধৰুৱা শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ উদ্দেশ্যে আকৌ পঢ়া শুনাত লাগে আৰু ১৯৮০ চনত গ্ৰেজুৱেচন সম্পূৰ্ণ কৰে। ইয়াৰ পাছত তেওঁ এটা বেংকত চাকৰি কৰিবলৈ লয়।
কৰ্ম জীৱন
বিয়াৰ পাছত গ্ৰেজুৱেচন সম্পূৰ্ণ কৰি বেংকত চাকৰি কৰি থকা সময়ত তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল যে শিক্ষা দীক্ষা নথকা মহিলা সকলৰ পইচা সাচি ৰখাৰ অভ্যাস নাই কাৰণ তেওঁলোকৰ বিত্তীয় শিক্ষাৰ অভাৱ। সেইবাবে ১৯৮৩ চনত লখিমী বৰুৱাই যোৰহাটৰ দক্ষিণ সৰ্বাইবন্ধা অঞ্চলত এখন মহিলা সমিতি গঠন কৰিছিল যাৰ জৰিয়তে তেওঁ আৰ্থিকভাবে পিছপৰা মহিলা সকলক লগত লৈ তেওঁলোকৰ বাবে কাম কৰিছিল। বহুবছৰ ধৰি বেংকত কাম কৰাৰ পাছত ১৯৯০ চনত তেওঁ মহিলা সমবায় বেংক আৰম্ভ কৰাৰ চিন্তা চৰ্চা কৰিছিল। অৱশেষত ১৯৯৮ চনত ৮.৪৬ লাখ টকা মূলধন হিচাপে লৈ ১৯৯৮ চনৰ ২২ মে তাৰিখে সমবায় সমিতি আইন-১৯৪৯ৰ অধীনত তেওঁ শ্বহীদ কনকলতা বৰুৱাৰ নামেৰে নামকৰণ কৰি কনকলতা মহিলা আৰবান কোঅপাৰেটিভ বেংক গঠন কৰিবলৈ সক্ষম হয় কনকলতা মহিলা কোঅপাৰেটিভ বেংক হৈছে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমটো মহিলা সমবায় বেংক। এই বেংকৰ প্ৰত্যেক গৰাকী বিষয়া কৰ্মচাৰীয়েই নাৰী। এই সমবায় বেংকৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে মহিলা সৱলীকৰণ আৰু সমবায় বেংকিংৰ মাধ্যমেৰে দুৰ্বল শ্ৰেণীৰ মহিলা সদস্যা সকলক বিত্তীয় শিক্ষাপ্ৰদান কৰা।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
ৰামবুটান
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/Rambutans.JPG/220px-Rambutans.JPG|right|thumb|এথোপা ইষৎ হালধীয়া ৰামবুটানৰ ফল ৰামবুটান (বৈজ্ঞানিক নাম: Nephelium lappaceum) হৈছে Sapindaceae পৰিয়ালৰ এজোপা মধ্যম আকাৰৰ গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় উদ্ভিদ। এই গছৰ ফলকো ৰামবুটান বোলা হয়। ৰামবুটান দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ থলুৱা উদ্ভিদ। ই খাদ্যৰ উপযোগী আন কেইবাটাও ফল যেনে লিচু, লেটেক, পুলাছন আৰু গুইনেপৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে সম্পৰ্কিত।
নামকৰণ
"ৰামবুটান" শব্দটো মালয়েছিয়ান শব্দ ৰাম্বুটৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে 'চুলি' যি এই ফলবোৰৰ গাত থকা অসংখ্য চুলিসদৃশ তন্তুক সূচায়। একেদৰে, ভিয়েটনামত ইয়াক চ'ম চ'ম (অৰ্থাৎ 'অবিন্যস্ত চুলি') বুলি কোৱা হয়।
উৎপত্তি আৰু বিতৰণ
ৰামবুটানৰ জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ কেন্দ্ৰ হৈছে মালয়েছিয়া-ইণ্ডোনেছিয়া অঞ্চল। দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ অঞ্চলসমূহ, যেনে মালয়েছিয়া, থাইলেণ্ড, ম্যানমাৰ, শ্ৰীলংকা, ইণ্ডোনেছিয়া, ছিংগাপুৰ আৰু ফিলিপাইনছত বিস্তৃতভাৱে ইয়াৰ খেতি কৰা হয়।  এই অঞ্চলৰ পৰা গছবিধ এছিয়া, আফ্ৰিকা, অ'চেনিয়া আৰু মধ্য আমেৰিকালৈ বিস্তাৰিত হৈছে।
১৩ৰ পৰা ১৫ শতিকাত, ভাৰতীয় মহাসাগৰৰ বাণিজ্যত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা আৰব ব্যৱসায়ীসকলে পূব আফ্ৰিকাৰ জাঞ্জিবাৰ আৰু পেম্বালৈ ৰামবুটান আনিছিল। ভাৰতৰ কিছু কিছু অঞ্চলত সীমিত সংখ্যক ৰামবুটান গছ আছে। ঊনবিংশ শতিকাত ডাচ্চসকলে তেওঁলোকৰ দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ উপনিৱেশৰ পৰা দক্ষিণ আমেৰিকাত থকা ছুৰিয়ানামলৈ ৰামবুটান আনিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত, ইয়াৰ সঁচ গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় আমেৰিকালৈ প্ৰসাৰিত হয়, আৰু কলম্বিয়া, ইকুৱেডৰ, হণ্ডুৰাছ, কোষ্টাৰিকা, ট্ৰিনিদাদ আৰু কিউবাৰ উপকূলীয় নিম্নভূমিসমূহত ইয়াক ৰোপণ কৰা হয়। ১৯১২ চনত ইণ্ডোনেছিয়াৰ পৰা ফিলিপাইনছলৈ ৰামবুটানৰ আগমণ ঘটে। ১৯৫০ৰ দশকলৈকে ইয়াৰ বিতৰণ সীমিত আছিল।
১৯০৬ চনত জাভাৰ পৰা আমদানি কৰা বীজৰ সৈতে দক্ষিণ-পূব আমেৰিকালৈ ৰামবুটানৰ সঁচ কঢ়িয়াই অনাৰ প্ৰচেষ্টা চলে যদিও প'ৰ্ট' ৰিকোৰ বাহিৰে এই প্ৰজাতিৰ খেতি সফল নহ'ল।
বিৱৰণ
ই এবিধ চিৰসেউজ উদ্ভিদ। ইয়াৰ উচ্চতা ১৫-২৪ মিটাৰ (৪৯-৭৯ ফুট) পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে। পাতৰ দৈৰ্ঘ্য ১৪-৩০ ছে:মি: হয়। ফুলবোৰ ক্ষুদ্ৰকায়, পাহিবিহীন, চক্ৰাকাৰ আৰু ১৫-৩০ ছেঃমিঃ বহল।
ৰামবুটান গছ পুৰুষ (যি কেৱল বাঁজী ফুল উৎপন্ন কৰে আৰু ফল উৎপন্ন নকৰে) বা স্ত্ৰী (যি ফুল কেৱল কাৰ্য্যকৰীভাৱে স্ত্ৰী) বা উভয়লিংগী (যি গৰ্ভৱতী ফুল উৎপত্তি কৰে আৰু ইয়াত পুৰুষ ফুলৰ এটা ক্ষুদ্ৰ শতাংশ থাকে) হ'ব পাৰে।
ৰামবুটানৰ ফলটো ঘূৰণীয়া বা অণ্ডাকাৰ হয়। ই এগুটীয়া। ই ৩-৬ ছেঃমিঃ (কেতিয়াবা ৮ ছে:মি:লৈকে) দীঘল আৰু ৩-৪ ছে:মি: বহল হয়। ১০-২০ টা ফল একেলগে থূপ খাই থাকে। ইয়াৰ বাকলি ৰঙা বৰণৰ (কেতিয়াবা কমলা বা হালধীয়া) হয়।
ফলটোৰ মঙহাল অংশ বগা বা পাতল গুলপীয়া হয়। ইয়াৰ সোৱাদ মিঠা আৰু আঙুৰৰ দৰে সামান্য এচিডযুক্ত গোন্ধৰ।
ইয়াৰ বীজ উজ্জ্বল ক'লা আৰু প্ৰায় ১.৩ ছে:মি: ব্যাসৰ।
কৃষি
ৰামবুটান উষ্ণ গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় জলবায়ুৰ উদ্ভিদ আৰু ই আৰু ১০°C-ৰ তলৰ তাপমাত্ৰাৰ প্ৰতি সংবেদনশীল। ই বাণিজ্যিকভাৱে বিষুৱ ৰেখাৰ ১২-১৫°-ৰ ভিতৰত হয়। ই সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৫০০ মিটাৰ (১,৬০০ ফুট) উচ্চতাত ভালকৈ বৃদ্ধি পায় আৰু জৈৱিক পদাৰ্থ সমৃদ্ধ বোকা বা বালি মাটিত ভালদৰে বৃদ্ধি পায়। ই যথেষ্ট পানী প্ৰবাহিত হোৱা পৰ্বতীয়া অঞ্চলতো হয়।
ৰামুবুটানৰ পুলি গ্ৰাফ্‌টিং, এয়াৰ-লেয়াৰিং, আৰু বাডিঙৰ দ্বাৰা কৰিব পাৰি। বাডিং পদ্ধতিৰে কৰা গছবোৰে ২ৰ পৰা ৩ বছৰৰ পিছত ফল দিব পাৰে আৰু ৮ৰ পৰা ১০ বছৰৰ পিছত সৰ্বোত্তম উৎপাদন হয়। বীজৰ পৰা গছবোৰে ৫-৬ বছৰৰ পিছত ফল দিয়ে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ঔষধি উদ্ভিদ শ্ৰেণী:আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকাৰ সংকটৰপৰা মুক্ত প্ৰজাতি
সাক্ষৰতাৰ হাৰ অনুযায়ী ভাৰতৰ ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলসমূহৰ তালিকা
alt=|thumb|286x286px|Literacy rate map of India, 2011. alt=|thumb|260x260px|ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহত সাক্ষৰতাৰ হাৰ- ২০১১ (সেউজীয়া) আৰু ২০০১ (নীলা)। লগতে ভাৰতৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰো প্ৰদৰ্শিত। ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত সাক্ষৰতাৰ হাৰ অসমান। তলৰ তালিকাখনত ২০১১ আৰু ২০০১ চনৰ জনগণনা অনুযায়ী সাক্ষৰতাৰ হাৰ, সকলো মিলাই, পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে দেখুৱা হৈছে। তদুপৰি দশকত পৰিলক্ষিত সাল-সলনি উল্লেখ কৰা হৈছে। ২০১১ৰ জনগণনা অনুযায়ী কেৰালা এই তালিকাৰ শীৰ্ষত- সমগ্ৰ জনসংখ্যা আৰু মহিলাৰ মাজত। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত পুডুচেৰী শীৰ্ষত। সকলো মিলাই আৰু পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত বিহাৰ সৰ্বনিম্ন আৰু পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত ৰাজস্থান সৰ্বনিম্ন।
উদ্ধৃতি
* শ্ৰেণী:ভাৰত সম্পৰ্কীয় তালিকা
পশ্চিম খাছী পাৰ্বত্য জিলা
পশ্চিম খাছী পাৰ্বত্য (West Khasi Hills) ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ এটি প্ৰশাসনিক জিলা।
ইতিহাস
পশ্চিম খাছী পাৰ্বত্য জিলাখন খাছী পাৰ্বত্য জিলাৰ পৰা নিৰ্মাণ কৰা হৈছে, যাক ১৯৭৬ চনৰ ২৮ অক্টোবৰত পশ্চিম আৰু পূব খাছী পাৰ্বত্য জিলাত হিচাপে বিভক্ত কৰা হৈছিল।
ভূগোল
নংষ্ট'ইন পশ্চিম খাছী পাৰ্বত্য জিলাৰ জিলা সদৰ। এই জিলাখনৰ আয়তন ৫২৪৭ বৰ্গ কিলোমিটাৰ।
জনগাঁথনি
২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পশ্চিম খাছী পাৰ্বত্য জিলাৰ জনসংখ্যা ৩৮৩,৪৬১ জন, মালদ্বীপ দেশৰ সমান। ই ২০১১ চনত জনসংখ্যাৰ দিশৰ পৰা জিলাখনে ভাৰতৰ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত ৫৬২তম স্থান লাভ কৰিছে। জিলাখনৰ জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব 73 PD/sqkm। ২০০১-২০১১ লৈকে ইয়াৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ৩০.২৫% । ১০০০ জন পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯৮০ গৰাকী আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৭.৮৭% ৷
ৰিতেশ দেশমুখ
ব্যক্তিগত জীৱন
দেশমুখৰ জন্ম হৈছিল ১৯৭৮ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰত, মুম্বাইত মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তথা কেন্দ্ৰীয় লঘূ উদ্যোগ আৰু ৰাজহুৱা উদ্যোগ মন্ত্ৰী বিলাসৰাও দেশমুখ আৰু বৈশালী দেশমুখৰ ঘৰত। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ অমিত দেশমুখ লাটুৰ চহৰৰ বিধায়ক আৰু কনিষ্ঠ ভাতৃ ধীৰাজ দেশমুখ লাটুৰ গ্ৰাম্যৰ বিধায়ক আছিল। তেওঁৰ ডাঙৰ বায়েক অদিতি দেশমুখ, এগৰাকী অভিনেত্ৰী আৰু কনিষ্ঠ ভনীয়েক দীপশিখা দেশমুখ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
পুৰণি পুথি সংগ্ৰহ আৰু বিতৰণ
সাধাৰণতে পাঠ্যপুথিবোৰ এজন ছাত্ৰৰ শিক্ষাবৰ্ষ শেষ হোৱাৰ লগে লগে পুৰণি বুলি ভবা হয় আৰু তেনে কিতাপ বহুতেই হয় পেলাই দিয়ে বা পুৰণা কাগজ-পত্ৰ কিনা মানুহৰ ওচৰত বিক্ৰী কৰি দিয়ে৷ কিতাপৰ কাগজ পুৰণা হ’লেও তাৰ বিষয়বস্তু পুৰণা নহয়৷ এনে কিতাপ কেতিয়াবা আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল লোকৰ বাবে বা ছাত্ৰছাত্ৰীৰ বাবে সহায়ক হয়৷ তেনে অৰ্থতেই সময়ে সময়ে পুৰণা কিতাপৰ সংগ্ৰহ আৰু বিতৰণ কেন্দ্ৰ কিছুমান গঢ়ি উঠে৷ পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত এনে কেন্দ্ৰ আছে৷
ভাৰতত পুৰণা কিতাপৰ কেইবাখনো ডাঙৰ ডাঙৰ বজাৰ আছে৷ এই বজাৰবোৰত দেশ-বিদেশৰ বহু পুৰণা গ্ৰন্থ যথেষ্ট কম মূল্যত পোৱা যায়৷ পুৰণা আলোচনী, জীৱনী, উপন্যাস আদি সকলো প্ৰকাৰৰ কিতাপ এই বজাৰবোৰত পোৱা যায়৷ তেনে কেইখনমান বজাৰ হ’ল, দিল্লীৰ নাই চড়ক, বেড় চৰাই আৰু দৰিয়াগঞ্জ; বাংগালুৰুত এভেনো ৰোড; কলকাতাত কলেজ ষ্ট্ৰীট; মুম্বাইত ফৰ্ট; চণ্ডীগড়ত চেক্টৰ ১৫; হায়দৰাবাদত আবিদাচ দেওবৰীয়া কিতাপৰ বজাৰ আদি৷ অসমতো বিভিন্ন গোট বা একক প্ৰচেষ্টাত সময়ে সময়ে এনে উদ্যোগ লৈ থকাৰ কথা জনা যায়৷ সাহিত্যিক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে সাপ্তাহিক নীলাচলৰ সম্পাদকৰ পদ এৰি এজন বন্ধুৰ সহযোগত গুৱাহাটীৰ পাণবজাৰত এখন ’ছেকেণ্ড হেণ্ড’ কিতাপৰ দোকান দিছিল৷ সম্ভৱতঃ সেইখনেই অসমৰ প্ৰথম পুৰণি কিতাপৰ দোকান৷ ২০১১ এঘাৰ চনৰ পৰা গুৱাহাটীত ব্যক্তিগত উদ্যোগত “পবিন্দ্ৰ নাথ বৰ্মন সোঁৱৰণী পুৰণি পাঠ্যপুথিৰ বিনামূলীয়া বিতৰণ আৰু সংগ্ৰহ কেন্দ্ৰ’’ এটাই অস্থায়ীভাৱে কাম কৰি থকাৰ পিছত বৰ্তমান গুৱাহাটীৰ মাধৱদেৱ পথ(VIP Road)ত শ্ৰীমন্ত শংকৰ নগৰৰ হাউচ নং ৫৭ত মেগজিন নামে স্থায়ী কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হয়৷ এই কেন্দ্ৰত প্ৰতি দেওবাৰে পুৱা আঠ বজাৰ পৰা বাৰ বজালৈ কিতাপৰ সংগ্ৰহ আৰু বিতৰণ কৰা হয়৷  এনেধৰণে কিতাপ সংগ্ৰহ আৰু বিতৰণৰ কাম বহু দিনৰ পৰা আন অসমৰ এটা স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন “বটবৃক্ষ’’ই পুথি সংগ্ৰহ আৰু বিতৰণৰ কাম কৰি আহিছে৷ এই সংগঠনে বহু পিছপৰা ঠাইত পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰিছে৷ ২০১৪ চনৰ পৰা গোলাঘাটৰ কাকডোঙা গাঁৱৰ অৰিন্দম গগৈ নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে একক প্ৰচেষ্টাত “গ্ৰন্থযাত্ৰা’’ নামেৰে এই কাম কৰি আহিছে৷ স্থায়ী বজাৰ গঢ়ি উঠা নাই যদিও অসমত আৰু অনেকে কিতাপ সংগ্ৰহ আৰু বিতৰণৰ কাম কৰি থকা বুলি বিভিন্ন উৎসৰ পৰা জনা যায়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ
পাৰিপাৰ্শ্বিক সংঘাত
পাৰিপাৰ্শ্বিক সংঘাত (Environmental Conflict) হৈছে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ অপ-পৰিচালনাৰ সময়ত পৰিৱেশৰ অৱক্ষয়ৰ ওপৰত সৃষ্টি হোৱা এক সংঘাত। এই ক্ষেত্ৰত সাধাৰণতে কেইবাটাও পক্ষ জড়িত থাকে, যাৰ ভিতৰত আছে পৰিৱেশ ৰক্ষক, যি পৰিৱেশ সুৰক্ষিত কৰিব বিচাৰে আৰু যিসকলে আন কিবা এটাৰ বাবে পৰিৱেশৰ অপ-ব্যৱস্থাপনা কৰিব বিচাৰে বা কৰি আছে, সাধাৰণতে নিষ্কাশনকাৰী উদ্যোগ সমূহ। পাৰিপাৰ্শ্বিক সম্পদৰ ভুল প্ৰবন্ধকৰ ফলত এক নৱীকৰণযোগ্য সম্পদৰ অত্যধিক ব্যৱহাৰ বা আহৰণ হ'ব পাৰে (অৰ্থাৎ অত্যধিক মাছ ধৰা বা বনধ্বংস), যাৰ ফলত প্ৰদূষণ আৰু অন্যান্য উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ প্ৰতি সঁহাৰি দিয়াৰ ফলত পৰিৱেশৰ সামৰ্থ্যৰ ওপৰত অত্যধিক চাপ পৰিব পাৰে, বা মানুহ আৰু প্ৰকৃতিৰ বাবে বাসস্থান হ্ৰাস হ'ব পাৰে।
সঘনাই এই বিবাদবোৰে খিলঞ্জীয়া লোকৰ অধিকাৰ, কৃষকৰ অধিকাৰ বা অন্যান্য জীৱিকাৰ প্ৰতি ভাবুকি, যেনে মীনপালক বা সাগৰৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পাৰিপাৰ্শ্বিক ন্যায়ৰ বিষয়বোৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। পাৰিপাৰ্শ্বিক সংঘাত, বিশেষকৈ সেই পৰিপ্ৰেক্ষিতত য'ত পৰিৱেশ প্ৰব্ৰজনকাৰী বা ভূ-ৰাজনৈতিক বিবাদ সৃষ্টি কৰিবলৈ সম্প্ৰদায়বোৰ স্থানচ্যুত হৈছে, অন্যান্য সংঘৰ্ষ, হিংসা বা প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ প্ৰতি সঁহাৰিৰ জটিলতা বৃদ্ধি কৰিব পাৰে।
বিবাদৰ প্ৰকাৰ আৰু বাৰংবাৰতা
২০২০ চনৰ এখন কাকতত, পৰিৱেশ ন্যায় এটলছ (ইজেএটলছ)ত পোৱা ২৭৪৩ ৰো অধিক সংঘৰ্ষত পৰিৱেশ ৰক্ষকসকলৰ যুক্তি আৰু উদ্বেগ সমূহে স্থান পাইছিল। এই তথ্যৰ বিশ্লেষণত দেখা গৈছে যে পৰিৱেশৰ সংঘাতত আটাইতকৈ সঘনাই হোৱা ঔদ্যোগিক খণ্ডৰ প্ৰত্যাহ্বান হৈছে খনি খণ্ড (২১%), জীৱাশ্ম শক্তি খণ্ড (১৭%), বায়োমাছ আৰু ভূমি ব্যৱহাৰ (১৫%), আৰু পানী ব্যৱস্থাপনা (১৪%)। প্ৰতিবেদিত ঘটনাৰ ক্ষেত্ৰত পৰিৱেশ ৰক্ষকসকলৰ (১৩%) হত্যা সংঘটিত হৈছিল।
উচ্চ আৰু নিম্ন আয়ৰ দেশবোৰত পোৱা সংঘাতৰ প্ৰকাৰবোৰতো এক পৃথক পাৰ্থক্য আছিল, নিম্ন আয়ৰ দেশবোৰত সংৰক্ষণ, বায়োমাছ আৰু ভূমি, আৰু পানী ব্যৱস্থাপনাক লৈ অধিক সংঘাত আছিল, আনহাতে উচ্চ উপাৰ্জনৰ দেশবোৰত এই সংঘাতৰ প্ৰায় আধা সংখ্যক আছিল আৱৰ্জনা ব্যৱস্থাপনা, পৰ্যটন, পাৰমাণৱিক শক্তি, ঔদ্যোগিক ক্ষেত্ৰ আৰু অন্যান্য আন্তঃগাঁথনি প্ৰকল্পৰ ওপৰত দিয়া গুৰুত্ব। অধ্যয়নটোত এইটোও পোৱা গৈছে যে বেছিভাগ বিবাদ স্ব-সংগঠিত স্থানীয় গোটবোৰে উলংঘনৰ বিৰুদ্ধে অহিংস কৌশলৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি কৰা প্ৰতিৰক্ষাৰে আৰম্ভ হৈছে।
থলুৱা অধিকাৰ ৰক্ষাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া পানী ৰক্ষক আৰু ভূমি ৰক্ষকসকলৰ বিৰুদ্ধে আন সংঘৰ্ষতকৈ বহু বেছি হাৰত আক্ৰমণ কৰা হয়।
বিবাদ নিৰীক্ষা
পৰিৱেশ সংঘাত সমাধান নামৰ সংঘাত নিষ্পত্তিৰ এক পৃথক ক্ষেত্ৰই পৰিৱেশৰ সংঘাত হ্ৰাস আৰু সমাধানৰ বাবে সহযোগিতামূলক পদ্ধতি বিকশিত কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। অনুশীলনৰ ক্ষেত্ৰ হিচাপে, বিবাদ নিষ্পত্তিৰ ওপৰত কাম কৰা লোকসকলে অংশীদাৰসকলৰ মাজত সহযোগিতা, আৰু সহমত গঢ়ি তোলাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। এনে ধৰণৰ ৰিজলিউশ্বন প্ৰক্ৰিয়াৰ বিশ্লেষণত দেখা গৈছে যে সফল সমাধানৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ভৱিষ্যতবক্তা হৈছে- জড়িত সকলো পক্ষৰ সৈতে পৰ্যাপ্ত পৰামৰ্শ।
সমালোচনা
কিছুমান পণ্ডিতে পাৰিপাৰ্শ্বিক সংঘাতৰ বৰ্ণনাত ব্যৱহৃত প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ সমালোচনা কৰে। প্ৰায়ে এই পদ্ধতিবোৰে প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ বাণিজ্যিকীকৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে যিয়ে এক স্বাস্থ্যকৰ পৰিৱেশৰ অন্তৰ্নিহিত মূল্য স্বীকাৰ নকৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পৰিৱেশ শ্ৰেণী:পৰিৱেশ সম্পৰ্কীয় সমস্যা
জে’মচ্ ৱাট
'জে’মচ্ ৱাট (JAMES WATT.) হৈছে এগৰাকী বৈজ্ঞানিক।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৭৩৬ চনত ১৯ জানুৱাৰী দিনা স্কটলেণ্ডৰ গ্লাচগো চহৰৰ ওচৰৰ গ্ৰীনক নামে এখন সৰু ঠাইত জে’মচ্ ৱাটৰ জন্ম হয়।
কৰ্ম জীৱন
তেওঁ ১৭৫৬ চনত মেকানিক ৰূপে নিজ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰথম আধুনিক ভাপকল আবিষ্কাৰত তেওঁৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য। তেওঁ দূৰত্ব জুখিবৰ বাবে এটা নতুন ধৰণৰ যন্ত্ৰও সাজি উলিয়াইছিল। ইয়াৰোপৰিও তেওঁ ৭০ বছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পাছতো বিখ্যাত লোক সকলৰ মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰিব পীড়া এটা যন্ত্ৰ সাজি উলিয়াইছিল ।
মৃত্যু
১৮১১ চনত ৯৩ বছৰ বয়সত জে’মচ্ ৱাটৰ মৃত্যু হয়।
সাতসৰী (অলংকাৰ)
সাতসৰী বা সাতলৰী বা সাতমেৰীয়া হাৰ এবিধ নাৰীসকলে ডিঙিত পিন্ধা অলংকাৰ। সৰহখিনি অসমীয়া অলংকাৰ আহোম শাসন কালতে গঢ় লৈ উঠে৷ ৷ আগৰ দিনত ভাৰতৰ আন ঠাইৰ দৰে কাঁচ বা পিতলৰ অলংকাৰ পিন্ধা নহৈছিলেই৷ দৈনন্দিন ব্যৱহাৰত মধ্যবিত্ত অসমীয়া নাৰীয়ে বগা বা ৰঙা পোৱালমণিৰে গঁথা বেনা, ডুগডুগী, চিতিপতি, গলপতা আদি নানাপ্ৰকাৰৰ অলংকাৰ পিন্ধিছিল৷ তাৰ ভিতৰত সাতসৰী অন্যতম৷ প্ৰাচীন কালত অসমত ইয়াৰ প্ৰচলন অধিক আছিল। শঙ্কৰদেৱ বিৰচিত কীৰ্তন ঘোষাৰ “ধ্যান বৰ্ণন’’ অধ্যায়ৰ শ্ৰীকৃষ্ণৰ শাৰীৰিক বৰ্ণনাত শ্ৰীকৃষ্ণৰ ডিঙিত সাতসৰী নামৰ কণ্ঠহাৰ থকাৰ কথা উল্লেখ আছে৷ ইয়ালৈ চাই এইটো ক’ব পাৰি যে, এসময়ত সাতসৰী পুৰুষৰো অলংকাৰ আছিল৷ আনহাতে, মাধবদেৱ বিৰচিত “চোৰধৰা’’ নাটত যশোদাই গোৱালীসকলে কানাইক চোৰ বোলা অপবাদৰ পৰা মুক্তি দিবলৈ গৈ কৃষ্ণক  “গলাৰ সাতসৰী’’ বোলালৈ চাই এই অলংকাৰবিধ নাৰীসকলৰ বৰ হেঁপাহৰ আৰু ই অসমীয়া সমাজত কেইবাশতিকা আগৰে পৰা প্ৰচলিত আছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। অতি প্ৰাচীন কালত ৰাজ-নৰ্তকী, দেৱদাসী আৰু ওজাপলিসমূহত নানা অলংকাৰ পিন্ধাৰ প্ৰমাণ আমাৰ পুৰণি শাস্ত্ৰসমূহত আছে যদিও এইবোৰে কেৱল অসমীয়া ঐতিহ্য বহন কৰিছিল বুলি ক’ব নোৱাৰি৷ অসমীয়া ঐতিহ্যবহনকাৰী পৰিধেয় অলংকাৰ আহোমৰ শাসন কালত ক্ৰমান্বয়ে অসমত  সৃষ্টি হ’বলৈ ধৰে। তেনেকৈয়ে ডুগডুগী, গলপতা, চন্দ্ৰহাৰ আদিৰ লগতে আভিজাত্যৰ প্ৰতীকস্বৰূপ সাতসৰী নামৰ কণ্ঠালংকাৰবিধৰ সৃষ্টি হয়৷ সাতসৰীত অন্য অসমীয়া অলংকাৰৰ দৰে বগা বা ৰঙা পোৱালমণি ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল সোণেৰে বা পিছলৈ আন ধাতু যেনে ৰূপ বা তামৰ ওপৰত সোণ গলাই বা সোণপানী চৰাই গঢ়া হৈছিল৷
জে’মচ্ ৱাট
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:উদ্ভাৱক শ্ৰেণী:অভিযন্তা শ্ৰেণী:ৰসায়নবিদ শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
সাতসৰী (অলংকাৰ)
সাতসৰীৰ ধাতু
আদিতে সাতসৰী সোণেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল৷ অৱশ্যে পিছলৈ সোণৰ মূল্য বাঢ়িবলৈ ধৰাত, সৰ্বসাধাৰণ লোকেও ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাকৈ ইয়াক ৰূপ আৰু তামৰ বা এই দুবিধ ধাতুৰ ওপৰত ওপৰত সোণ গলাই বা সোণপানী চৰাই প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
সাতসৰীৰ বিৱৰণ
সোণ বা আন ধাতু আৰু সোণ চৰোৱা সাতসৰী প্ৰকৃততে সাতডাল হাৰৰ সমষ্টি। হাৰ মানে কণ্ঠালংকাৰ। হাৰৰ গাঁঠনি শিকলিৰ দৰে। সাতসৰীৰ হাৰ গোটাকৈ তৈয়াৰ কৰা হয়৷ এপতীয়া বা কেইবাপতীয়া শিকলিৰ দৰে গাঁঠনি দি হাৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়। সাতডাল হাৰেৰে তৈয়াৰ কৰা সাতসৰীক পশ্চিমৰ ফালে ’সাতলসৰী’ও বোলে। সাতসৰীৰ হাৰৰ সংখ্যা অনুসৰি বেলেগ বেলেগ নাম আছে। সেইবোৰ হ’ল, এলৰি, দোলৰী, তিনলৰী, চাৰিলৰী, পাঁচলৰী, ছলৰী আৰু সাতলৰী। আহোম ৰজা আৰু ৰাণী উভয়ে ৰাজকীয় অলঙ্কাৰ হিচাপে পাঁচসৰী, সাতসৰী, নৱসৰী পিন্ধিছিল৷ প্ৰত্যেক লহৰৰ মাজে মাজে ডিঙিৰ পৰা লটকন দিয়া হৈছিল৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ অলংকাৰ
চোল ৰাজবংশ
চোল ৰাজবংশ (Chola dynasty) দক্ষিণ ভাৰতৰ তামিলাকম তামিল সামুদ্ৰিক সাম্ৰাজ্য (thalassocratic) আৰু বিশ্ব ইতিহাসৰ অন্যতম দীৰ্ঘদিনীয়া বংশ আছিল। মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যৰ অশোকৰ ৰাজত্বকালৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব তৃতীয় শতিকাৰ শিলালিপিৰ পৰা চোলসকলৰ বিষয়ে সময়ৰ উল্লেখ থকা তথ্য পোৱা যায়। চেৰা আৰু পাণ্ডিয়াৰ সৈতে এই ৰাজবংশটোৱে খ্ৰীষ্টিয় ত্ৰয়োদশ শতিকালৈকে তামিলাকমৰ বিভিন্ন ভূখণ্ডত শাসন অব্যহত ৰাখিছিল। খ্ৰীষ্টীয় নৱম শতিকাৰ মাজভাগত চোল সাম্ৰাজ্য শিখৰত উপনীত হৈছিল। এই ৰাজবংশৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বংশসমূহ হ’ল- অন্ধ্ৰৰ তেলুগু চোল, কলিংগৰ চোলগংগা, কৰ্ণাটকৰ নিদুগল চোলা, চেবু আৰু সন্মলন।
চোলাসকলৰ মুখ্যভূমি আছিল কাবেৰী নদীৰ উৰ্বৰ উপত্যকা। নৱম শতিকাৰ শেষৰ ফালৰ পৰা ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে ক্ষমতাৰ শিখৰত উপনীত হৈ তেওঁলোকে এক বৃহৎ অঞ্চলত শাসন কৰিছিল। তেওঁলোকে তুংগভদ্ৰা নদীৰ দক্ষিণে উপদ্বীপীয় ভাৰতক একত্ৰিত কৰে আৰু ৯০৭ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ১২১৫ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ, তিনি শতিকা ধৰি এই ভূখণ্ডক এখন ৰাজ্য হিচাপে ধৰি ৰাখিছিল। প্ৰথম ৰাজৰাজ আৰু তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰথম, ৰাজাধিৰাজ প্ৰথম, ৰাজেন্দ্ৰ দ্বিতীয়, বীৰাৰাজেন্দ্ৰ আৰু কুলোথুংগা চোল প্ৰথমৰ অধীনত এই বংশ দক্ষিণ এছিয়া আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ সামৰিক, অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক শক্তিৰ কেন্দ্ৰবিন্দুত পৰিণত হয়। চোলসকলৰ গংগা অভিযান, সুমাত্ৰা দ্বীপৰ শ্ৰীবিজয় সাম্ৰাজ্যৰ চহৰসমূহত নৌবাহিনীৰ আক্ৰমণ আৰু চীনলৈ কূটনৈতিক অভিযানৰ দ্বাৰা দক্ষিণ, দক্ষিণ-পূব আৰু পূব এছিয়াৰ ৰাজনৈতিক শক্তিসমূহৰ মাজত তেওঁলোকে যি ক্ষমতা আৰু প্ৰতিপত্তি লাভ কৰিছিল, সেয়া তাৰেই প্ৰমাণ। চোল নৌবহৰে প্ৰাচীন ভাৰতীয় সামুদ্ৰিক ক্ষমতাৰ শীৰ্ষস্থানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
১০১০–১১৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ সময়ছোৱাত চোল ভূখণ্ড দক্ষিণে মালদ্বীপৰ পৰা উত্তৰ সীমা হিচাপে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ গোদাবৰী নদীৰ পাৰলৈকে বিস্তৃত আছিল। ৰাজৰাজা চোলই দক্ষিণ ভাৰত উপদ্বীপ জয় কৰি বৰ্তমানৰ শ্ৰীলংকাৰ ৰাজৰাত ৰাজ্যৰ এটা অংশ নিজৰ অধীনলৈ আনে আৰু মালদ্বীপৰ দ্বীপসমূহ দখল কৰে। তেওঁৰ পুত্ৰ ৰাজেন্দ্ৰ চোলই গংগা নদী স্পৰ্শ কৰা উত্তৰ ভাৰতলৈ বিজয়াভিযান চলায় আৰু পাটলিপুত্ৰৰ পাল শাসক মহিপালক পৰাস্ত কৰি চোলৰ ভূখণ্ড আৰু অধিক সম্প্ৰসাৰণ কৰে। ১০১৯ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত তেওঁ শ্ৰীলংকাৰ ৰাজাৰাত ৰাজ্যও সম্পূৰ্ণৰূপে জয় কৰি চোল সাম্ৰাজ্যৰ লগত সংযুক্ত কৰে। ১০১৭ আৰু ১০২৫ খ্ৰীষ্টাব্দত ৰাজেন্দ্ৰ চোলই শ্ৰীবিজয় সাম্ৰাজ্যৰ চহৰসমূহত অভিযান চলায় যদিও এই আক্ৰমণে শ্ৰীবিজয়ৰ ওপৰত প্ৰত্যক্ষ প্ৰশাসন স্থাপন কৰাত ব্যৰ্থ হয়। কিয়নো আক্ৰমণটো চমু আছিল আৰু উদ্দেশ্য আছিল কেৱল শ্ৰীবিজয়ৰ সম্পদ লুণ্ঠন। কিন্তু শ্ৰীবিজয়ৰ ওপৰত চোলৰ প্ৰভাৱ ১০৭০ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ অব্যহত থাকিল। তাৰপিছতে চোলসকলে বহিঃৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰায় সকলো ভূখণ্ড হেৰুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰে। পিছৰ চোলসকলে (১০৭০–১২৭৯ খ্ৰীষ্টাব্দ)  দক্ষিণ ভাৰতৰ কিছু অংশত শাসন কৰি থাকিল। ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা পাণ্ডিয়ান বংশৰ উত্থানৰ লগে লগে চোলা বংশৰ অৱনতি ঘটে আৰু শেষত গৈ পতন হয়।
চোলাসকলে ভাৰতৰ ইতিহাসৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ থেলাচক্ৰেটিক বা সামুদ্ৰিক সাম্ৰাজ্য গঢ়ি তোলাত সফল হৈছিল; যাৰ ফলত তেওঁ স্থায়ী উত্তৰাধিকাৰ ৰৈ গৈছিল। তেওঁলোকে কেন্দ্ৰীভূত চৰকাৰ আৰু শৃংখলাবদ্ধ আমোলাতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তদুপৰি তামিল সাহিত্যৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ পৃষ্ঠপোষকতা আৰু মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ উদ্যমৰ ফলত তামিল সাহিত্য আৰু স্থাপত্যৰ কিছুমান শ্ৰেষ্ঠ কৰ্ম সৃষ্টি হৈছিল। চোল ৰজাসকল আছিল উৎসাহী নিৰ্মাতা আৰু তেওঁলোকৰ ৰাজ্যত থকা মন্দিৰসমূহক কেৱল উপাসনা স্থলী হিচাপেই নহয়, অৰ্থনৈতিক কাৰ্যকলাপৰ কেন্দ্ৰ হিচাপেও কল্পনা কৰিছিল। ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ, ১০১০ খ্ৰীষ্টাব্দত ৰাজাৰাজ চোলৰ নিৰ্দেশত নিৰ্মিত থাঞ্জাৱুৰৰ বৃহদিশ্বৰ মন্দিৰ চোল স্থাপত্যৰ এক উৎকৃষ্ট উদাহৰণ। শিল্পৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁলোক সুপৰিচিত আছিল। তেওঁলোকৰ শাসন কালতে ব্ৰঞ্জৰ ভাস্কৰ্য নিৰ্মাণৰ নিৰ্দিষ্ট কৌশলৰ বিকাশ হৈছিল চোলাৰ শিল্প পৰম্পৰা বিয়পি পৰিছিল আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ স্থাপত্য আৰু শিল্পক ই প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজবংশ
জাহ্নৱী কাপুৰ
জাহ্নৱী কাপুৰ (Janhvi Kapoor; জন্ম: মাৰ্চ ১৯৯৭) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী যিয়ে হিন্দী চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে। তেওঁ শ্ৰীদেৱী আৰু বনি কাপুৰৰ কন্যা। তেওঁ ২০১৮ চনত ৰোমাণ্টিক চলচ্চিত্ৰ ধড়কৰ জৰিয়তে অভিনয়ৰ সূচনা কৰিছিল, যিখন বাণিজ্যিকভাৱে সফল ছবি আছিল। কাপুৰে তেতিয়াৰে পৰা নেটফ্লিক্সৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত ফিল্ম ঘোষ্ট ষ্টোৰীজ আৰু গুঞ্জন সক্সেনা: দ্য কাৰ্গিল গাৰ্লত (উভয় ২০২০) অভিনয় কৰিছিন।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৯৭ চনৰ মাৰ্চ মাহত জন্মগ্ৰহণ কৰা জাহ্নৱী কাপুৰৰ পিতৃ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা বনি কাপুৰ আৰু মাতৃ অভিনেত্ৰী শ্ৰীদেৱী। তেওঁৰ সৰু ভনীৰ নাম খুশি আৰু তেওঁৰ দুই ভাতৃ (half siblings) হ’ল অভিনেতা অৰ্জুন কাপুৰ আৰু আংশুলা কাপুৰ। তেওঁ অভিনেতা অনিল কাপুৰ আৰু সঞ্জয় কাপুৰৰ ভতিজী (niece)। তেওঁ মুম্বাইৰ ধিৰুভাই আম্বাণী আন্তঃৰ্জাতিক বিদ্যালয়ত পঢ়াশুনা কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰত আত্মপ্ৰকাশৰ পূৰ্বে, তেওঁ কলিফোৰ্নিয়াৰ লি ষ্ট্ৰাচবাৰ্গ থিয়েটাৰ এণ্ড ফিল্ম ইনষ্টিটিউটৰ পৰা অভিনয় শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
ওঙ্কাৰনাথ ঠাকুৰ
পণ্ডিত ওঙ্কাৰ নাথ ঠাকুৰ (Pandit Omkar Nath Thakur) এজন ভাৰতীয় সংগীত শিক্ষক, সংগীতবিদ আৰু হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় গায়ক আছিল। গোৱালিয়ৰ ঘৰানাৰ শাস্ত্ৰীয় গায়ক বিষ্ণু দিগম্বৰ পালুস্কাৰৰ শিষ্য, তেওঁ লাহোৰৰ গন্ধৰ্ব মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হৈছিল, আৰু পিছত বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংগীত অনুষদৰ প্ৰথম ডিন হৈছিল।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
পণ্ডিত ওঙ্কাৰ নাথ ঠাকুৰৰ জন্ম ২৪ জুন ১৮৯৭ চনত গুজৰাটৰ খম্ভাত জিলাৰ জহাজ গাঁৱত হৈছি। এওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল প্ৰণৱ যুগী পণ্ডিত গৌৰীশঙ্গৰ ঠাকুৰ আৰু মাকৰ নাম ঝাবেৰ বা আছিল। তেওঁক ঘৰত ইচ্ছাশঙ্গৰ বা ইছলো বুলি মাতিছিল।
সংগীত শিক্ষা আৰু শৈশৱ
ওংকাৰ নাথৰ বাল্যকাল অতি নিৰ্ধনতাৰ মাজত ব্যতিত হৈছিল। মাক-পিতাকৰ সেৱাত একেৰাহে লাগি থকাৰ কাৰেণে তেওঁৰ বিদ্যালয়ী শিক্ষা বহুত কম হৈছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ লোকৰ ঘৰত ৰান্ধনী কাম কৰিছিল। ৰামলীলাত লক্ষ্মণৰ ভূমিকা কৰিছিল, নৰ্মদা নদীৰ কাষত খৰি বুটলি মাকৰ বাবে গোটেই বছৰটোৰ বাবে ইন্ধন যোগান ধৰিছিল। বাল্যকালৰ পৰাই তেওঁৰ স্মৃতিশক্তি প্ৰৱল আছিল। তেওঁৰ গানৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত ঠাকুৰ আৰু তেওঁৰ সৰু ভায়েক ৰমেশ চন্দ্ৰক ১৯০৯ চনত এজন ধনী পাৰ্চী সমাজসেৱক শ্বাহপুৰজী মনচেৰজী দুঙ্গাজীয়ে শাস্ত্ৰীয় গায়ক বিষ্ণু দিগম্বৰ পালুস্কাৰৰ অধীনত বোম্বাইৰ সংগীত বিদ্যালয় গন্ধৰ্ব মহাবিদ্যালয়ত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতত প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ বাবে পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল। ঠাকুৰ সোনকালেই গোৱালিয়ৰ ঘৰানাৰ শৈলীত গায়ক হৈ পৰে আৰু তেওঁৰ গুৰু আৰু অন্যান্য সংগীতজ্ঞসকলৰ সৈতে যাবলৈ আৰম্ভ কৰে। পিছলৈ তেওঁৰ কেৰিয়াৰত তেওঁ নিজৰ সুকীয়া শৈলী বিকশিত কৰিছিল।
চাকৰি জীৱন
ঠাকুৰক ১৯১৬ চনত পালুস্কাৰৰ গন্ধৰ্ব মহাবিদ্যালয়ৰ লাহোৰ শাখাৰ অধ্যক্ষ কৰা হৈছিল। ইয়াত তেওঁ আলি বক্স আৰু কালে খানৰ দৰে পাটিয়ালা ঘৰানা গায়কৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল, যি আছিল বড়ে গোলাম আলী খানৰ পিতৃ-মাতৃ। ১৯১৯ চনত তেওঁ ভাৰুচলৈ উভতি আহে আৰু গন্ধৰ্ব নিকেতন নামৰ নিজৰ সংগীত বিদ্যালয় আৰম্ভ কৰে। 1920-ৰ দশকত, ঠাকুৰে স্থানীয় পৰ্যায়ত মহাত্মা গান্ধীৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ বাবে কাম কৰিছিল, কিয়নো তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ভাৰুচ জিলা কংগ্ৰেছ সমিতিৰ সভাপতি হৈছিল। দেশপ্ৰেমমূলক গীত বন্দে মাতৰমৰ তেওঁৰ অভিনয় ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনৰ নিয়মীয়া বৈশিষ্ট্য আছিল। ঠাকুৰে ১৯৩৩ চনত ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰে আৰু ইউৰোপত প্ৰদৰ্শন কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞসকলৰ ভিতৰত এজন হয়। এই ভ্ৰমণৰ সময়ত, তেওঁ বেনিটো মুছলিনিৰ বাবে ব্যক্তিগতভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ঠাকুৰৰ পত্নী ইন্দিৰা দেৱীৰ একে বছৰতে মৃত্যু হয় আৰু তেওঁ কেৱল সংগীতত মনোনিবেশ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
সংগীত জগতলৈ অৱদান
ঠাকুৰৰ এজন প্ৰদৰ্শক আৰু সংগীতবিদ হিচাপে কৰা কামৰ ফলত বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ত এখন সংগীত মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল যিয়ে দুয়োটাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল, ইয়াত তেওঁ সংগীত অনুষদৰ প্ৰথম ডিন আছিল। তেওঁ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত আৰু ইয়াৰ ইতিহাসৰ ওপৰত কিতাপ লিখিছিল। তেওঁ ৰচিত হিন্দী গ্ৰন্থ 'প্ৰণৱ ভাৰতী', 'সঙ্গীতাঞ্জলী' ইত্যাদি আৰু গুজৰাটী ভাষাত ৰচিত 'ৰাগে আনে ৰস' এই গ্ৰন্থসমূহ ৰচনা কৰি ভাৰতীয় সংগীত জগতলৈ অনবৈদ্য অৱদান আগবঢ়াই গৈছে। ১৯৩৮ চনত তেওঁৰ পুস্তক 'সংগীত অঞ্জলী'ৰ প্ৰথম ভাগ প্ৰকাশিত হয় আৰু ইয়াৰ ৭ টা ভাগ ক্ৰমে ১৯৬৫ চনৰ পৰ্যন্ত প্ৰকাশিত হৈ থাকে। ১৯৬৫ চনত তেওঁৰ শাস্ত্ৰ গ্ৰন্থ 'প্ৰণৱ ভাৰত' প্ৰকাশিত হয়। ইয়াত ভৰতৰ নাট্যশাস্ত্ৰৰ সুন্দৰ ব্যাখ্যা প্ৰস্তুত আছে। সমসাময়িক সংগীত সাহিত্যত ঠাকুৰৰ কামক মুছলমান সংগীতজ্ঞসকলৰ অৱদানৰ বিষয়ে অজ্ঞ বুলি সমালোচনা কৰা হয়, যাক তেওঁ শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ অৱনতিৰ বাবে দোষাৰোপ কৰিছিল।
সন্মান
১৯৪০ চনত ৰাজকীয় সংস্কৃত মহাবিদ্যালয় বাতিবাতাই তেওঁক 'সংগীত মাৰ্তণ্ড, উপাধিৰে অলংকৃত কৰে। ঠাকুৰে ১৯৫৪ চনলৈকে ইউৰোপত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু ১৯৫৫ চনত পদ্মশ্ৰী আৰু ১৯৬৩ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। ১৯৬২ চনত তেওঁ ৰুচিয়া দেশ যাত্ৰা কৰে আৰু  তেওঁ ১৯৬৩ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে তথা ১৯৬৩ চনত বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ১৯৬৪ চনত ৰবীন্দ্ৰ ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট উপাধি লাভ কৰে। ১৯৫৪ চনত হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ পিছত, ১৯৬৫ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ ষ্ট্ৰোকত আক্ৰান্ত হয়, যাৰ ফলত তেওঁ জীৱনৰ শেষ দুবছৰ ধৰি আংশিকভাৱে পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈ পৰে।
মৃত্যু
১৯৬৭ চনত ৰক্তচাপ আৰু হৃদ ৰোগৰ কাৰণে পণ্ডিতজীৰ ৭০ বছৰ বয়সত মহাপয়ান ঘটে।