cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
জন্মযাত্ৰা (নাট)
গোপাল আতাৰ চমু পৰিচয়
শংকোৰত্তৰ যুগৰ এগৰাকী বিশিষ্ট নাট্যকাৰ গোপাল আতা মাধৱদেৱৰ এজন শিষ্য। গোপাল আতা অকল নাট্যকাৰ আৰু ধৰ্মপ্ৰচাৰকে নাছিল, কবিও আছিল। মাধৱদেৱে পতা ১২ জন ধৰ্মাচাৰ্যৰ ভিতৰত গোপালদেৱ অন্যতম। ১৫৬৪ খ্ৰীষ্টাব্দত উজনিৰ গড়গাঁৱৰ ওচৰত তেখেতৰ জন্ম হয়। গোপাল আতাৰ পিতৃৰ নাম আছিল কামেশ্বৰ ভূঞা আৰু মাকৰ নাম আছিল ব্ৰজাঙ্গী। গোপাল আতা আছিল কাল সংহতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। এওঁক "কথাৰ সাগৰ" বুলিও জনা যায়। মাধৱদেৱৰ পিছত এওঁ নিজে ভৱানীপুৰত থাকি ধৰ্মৰ গুৰি বঠা ধৰে। গোপাল আতাই 'জন্মযাত্ৰা'ৰ উপৰিও 'উদ্ধৱযান' নাট ৰচনা কৰিছিল।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
ৰত্না ভৰালী তালুকদাৰ
ৰত্না ভৰালী তালুকদাৰ (১৯৭১) সাংবাদিক আৰু সৃষ্টিশীল লেখক। তেওঁ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ লগতে চুবুৰীয়া ৰাষ্ট্ৰকেইখনৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰি অহা ‘নিজাইন ডট কম’ নামৰ দ্বিভাষিক আলোচনীখনৰ কাৰ্যবাহী সম্পাদক। গল্প আৰু উপন্যাসৰ লগতে অনুবাদৰ ক্ষেত্ৰখনতো তেওঁৰ সাহিত্য চৰ্চা অব্যাহত আছে ।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
ৰত্না ভৰালী তালুকদাৰৰ জন্ম মাজুলীৰ কমলাবাৰীত। তেখেতৰ দেউতাকৰ নাম মুহিধৰ ভৰালী আৰু মাতৃৰ নাম নিভা ভৰালী ৷
শিক্ষাজীৱন
১৯৯২ চনত কটন কলেজৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
এগৰাকী সাংবাদিক হিচাপে তেওঁ বিশেষকৈ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অস্ত্ৰ-সংঘাত,গোষ্ঠী-সংঘৰ্ষ, বান-গৰাখহনীয়াৰ লগতে বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগত গৃহহাৰা হোৱা পৰিস্থিতি, কৃষি, অন্তঃগাথনি, পৰিবেশ, জলবায়ু পৰিবৰ্তন, লিংগ সমতা,   শিশুৰ অধিকাৰ  আদি বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত ক্ষেত্ৰভিত্তিক অধ্যয়নৰ মাজেৰে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমত  প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰিছে। ২০১৫ চনত  'নিজাইন  ডট কম' আলোচনীৰ কাৰ্যবাহী সম্পাদক হিচাপে জড়িত হোৱাৰ পূৰ্বে তেখেতে টাইমচ অৱ ইণ্ডিয়া, গুৱাহাটী উইমেন ফিচাৰ্চ চাৰ্ভিচ নামৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ প্ৰতিষ্ঠান, ইণ্ডিয়া টুগেদাৰকে ধৰি বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানৰ সতে জড়িত হৈ আছিল। কটন কলেজত পঢ়ি থকাৰ সময়ত তেওঁ  ভাৰতৰ ছাত্ৰ ফেডাৰেচনৰ পৰা প্ৰতিদন্দ্বিতা কৰি  মহাবিদ্যালয়খনৰ মুখপত্ৰ ‘কটনিয়ান’ৰ সম্পাদক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
সাংবাদিক হিচাপে তেখেতে বৰ্তমানলৈকে নটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ফেল’শ্বিপ লাভ কৰাৰ লগতে তিনিটাকৈ সাংবাদিকতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছে। ২০১৩ চনত তেখেতে আই ইউ চি এন –ৰপৰা অসমৰ চৰ অঞ্চলত জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে প্ৰতিবেদন যুগুতাবলৈ এক ফেল’শ্বিপ লাভ কৰি  বেংককত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চেমিনাৰত অংশ লবলৈ নিৰ্বাচিত হয়।
সাংবাদিক হিচাপে লাভ কৰা ফেল’শ্বিপ
২০০৫-০৬- পঞ্চম চেণ্টাৰ ফ’ৰ চায়েন্স এণ্ড এনভিৰণমেণ্ট মিডিয়া ফেল’শ্বিপ, চেণ্টাৰ ফৰ চায়েন্স এণ্ড এনভিৰণমেণ্ট, নতুন দিল্লী
২০০৭- পেন’চ চাউথ ইষ্ট এছিয়া, গুৱাহাটী ফেল’শ্বিপ
২০০৭— টাটা-আৰ জি ভি এন ছিনিয়ৰ ফেল’শ্বিপ
২০০৮-ইউনাইটেড নেচনচ্ হাই কমিচন অন ৰিভিউডিজ, ইণ্ডিয়া আৰু চেণ্টাৰ ফৰ নৰ্থ ইষ্ট এণ্ড পলিচি ৰিচাৰ্চ-এ প্ৰদান কৰা মিডিয়া ফেল’শ্বিপ
২০০৯-২০১০— আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰেডক্ৰচৰ সহযোগত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ প্ৰতিষ্ঠান উইমেন ফিচাৰ্চ চাৰ্ভিচ-ৰ বাবে অসমৰ ‘অস্ত্ৰ-সংঘাত আৰু নাৰী’ আৰু ‘জলবায়ু পৰিবৰ্তন আৰু নাৰী’—এই দুয়োটা বিষয়ত দুলানিকৈ বিশেষ প্ৰতিবেদনৰ বাবে কৰ্মৰত
২০১১- চেণ্টাৰ ফৰ ষ্টাডিং ডেভেলপমেণ্ট চছাইটিজ, নতুন দিল্লীৰ ইনক্লুচিভ মিডিয়া ফেল’শ্বিপ
২০১২- অক্ষয়পাত্ৰ, ওৱান ৱৰ্ল্ড, নতুন দিল্লীৰ মিডিয়া ফেল’শ্বিপ
২০১৩- আই ইউ চি এন ইণ্ডিয়া-বাংলাদেশ ৱাটাৰ ডায়লগ মিডিয়া ফেল’শ্বিপ
২০১৬--পিপলচ আৰ্কাউভ অৱ ৰুৰেল ইণ্ডিয়া ফেল’শ্বিপ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ঘৰ জেউতি
অভিধান মতে, ঘৰ জেউতি মানে ঘৰত থকা উপদেৱতা। অসমৰ লোক কথাত ঘৰ জেউতি বুলিলে ঘৰৰ লক্ষ্মী বুলি মনা হয়। ঘৰ জেউতি এবিধ শান্ত মাইকী ভূত। ই সাধাৰণতে শান্ত মতামানুহৰ ঘৰত থাকে আৰু ই কাৰো অপকাৰ নকৰে। ইয়াৰ সংখ্যা বৰ কম। ৰাতি শুই থকা মানুহৰ গাৰ ওপৰেদি ঘূৰি ফুৰিবলৈ ই ভালপায়। বহুতে ঘৰ জেউতিক ঘৰৰ শ্ৰীবৃদ্ধি আৰু সুখ শান্তিৰ বাবে আৰাধনা কৰে। ঘৰ ধৰিব পৰা ছোৱালী-তিৰোতাক ঘৰ লক্ষ্মী বুলি আখ্যা দিয়া হয়। একশৰণ নামধৰ্মৰ প্ৰতিষ্ঠাতা শংকৰদেৱৰ দ্বিতীয়া পত্নী কালিন্দীয়ে ঘৰৰ চুকত ‘ঘৰ জেউতি’লৈ বুলি পতা আসন দেখি মাধৱদেৱে খং কৰাৰ কথা গুৰু চৰিতত পোৱা হয়।
এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়ম
শ্ৰীপতি পণ্ডিতাৰাধ্যুলা বালসুব্ৰমনিয়ম (ఎస్. పి. బాలసుబ్రహ్మణ్యం; ৪ জুন ১৯৪৬ - ২৫ ছেপ্টেম্বৰ ২০২০) জনপ্ৰিয়ভাৱে '''এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়ম, এছ. পি. বালু, এছ.পি.বি. বা বালু''' এগৰাকী ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ, নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী, সংগীত পৰিচালক, অভিনেতা, ডাবিং শিল্পী আৰু চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক। তেওঁ ঘাইকৈ তেলেগু, তামিল, কন্নড়, হিন্দী আৰু মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ জগতৰ লগত জড়িত আছিল। তেওঁ ১৬টা ভাৰতীয় ভাষাত প্ৰায় ৪০,০০০তকৈ অধিক গীতত কণ্ঠদান কৰিছে। স্বকীয় প্ৰকাশভংগীৰ বাবে তেওঁ কন্নড়, তেলেগু, তামিল আৰু হিন্দী গীতত কণ্ঠদান কৰি শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত ছয়টা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ তেলেগু চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২৫টা অন্ধ প্ৰদেশ ৰাজ্যিক নন্দী বঁটা আৰু কৰ্ণাটক আৰু তামিলনাডু চৰকাৰৰ পৰা বিভিন্ন ৰাজ্যিক বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত এটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু ছয়টা ফিল্মফেয়াৰ দক্ষিণ বঁটা লাভ কৰিছে। কিছুমান উৎসৰ মতে তেওঁৰ নামত ৪০,০০০তকৈ অধিক গীত ৰেকৰ্ডৰ বাবে আটাইতকৈ বেছিসংখ্যক গীত ৰেকৰ্ড কৰা কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গিনীজ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডত বিশ্বঅভিলেখ গঢ়িছে।    ২০১২ চনত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰজগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁ এনটিআৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১৬ চনত গোৱাত অনুষ্ঠিত ভাৰত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত তেওঁক বৰ্ষশ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্বৰ ৰূপালী ময়ূৰ পদকেৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।    ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০০১ চনত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী আৰু ২০১১ চনত তৃতীয় সৰ্বোচ্চ সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪৬ চনৰ ৪ জুন তাৰিখে মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সীৰ নেল্লোৰৰ (বৰ্তমান অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ) তেলেগু ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়মৰ জন্ম হৈছিল।      তেওঁৰ পিতৃ এছ. পি. সম্ভমূৰ্তি এগৰাকী হৰিকথা শিল্পী আছিল আৰু তেওঁ নাটকত অভিনয়ো কৰিছিল। তেওঁৰ মাতৃ শকুন্তলাম্মা। তেওঁৰ দুজন ভাতৃ কৰো পাঁচ গৰাকী ভগ্নী আছিল। বালসুব্ৰমনিয়মে সৰু কালৰ পৰায়ে সংগীতৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত অনুভৱ কৰিছিল আৰু সংগীতৰ প্ৰাৰম্ভিক জ্ঞান আহৰণ কৰিছিল। তেওঁ অভিযন্তা হোৱাৰ মানসেৰে অনন্তপুৰত অৱস্থিত জেএনটিইউ অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিছিল। কিন্তু টাইফয়ড ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ বাবে তেওঁ শিক্ষা আধৰুৱাকৈ এৰি চেন্নাইৰ অভিযন্তা প্ৰতিষ্ঠানত সহযোগী সদস্য হিচাপে যোগদান কৰে।
অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকা কালছোৱাৰ সমসাময়িক ভাবে তেওঁ সংগীত চৰ্চাতো মনোনিবেশ কৰিছিল আৰু বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাত বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ১৯৬৪ চনত তেওঁ মাদ্ৰাজৰ তেলেগু সাংস্কৃতিক সংস্থাৰ সংগীতৰ প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম স্থান দখল কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ কেইবাজনো সংগীতশিল্পী লগত লৈ এক সাংগীতিক দল গঠন কৰে। এই দলত অনিৰুত্তা, ইলিয়াৰাজা, ভাস্কৰ আৰু গংগাই অম্ৰান আছিল আৰু তেওঁ নিজে এই দলৰ দলপতি আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
বালসুব্ৰমনিয়মে সাৱিত্ৰীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোকৰ দুগৰাকী সন্তান দুহিতা পল্লৱী আৰু আৰু পুত্ৰ এছ. পি. বি. চৰণ। এছ. পি. বি. চৰণ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা। ২০১৯ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে বালসুব্ৰমনিয়মৰ মাতৃ শকুন্তলাম্মাৰ ৮৯ বছৰ বয়সত মৃত্যু হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰীত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি
শশী কাপুৰ
শশী কাপুৰৰ ১৯৩৮ চনৰ ১৮ মাৰ্চত জন্ম হয়। জন্মৰ সময়ত তেখেতৰ নাম আছিল বলবীৰ ৰাজ পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ। শশী কাপুৰ ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ সাম্ৰাজ্য বলিউদৰ বিখ্যাত কাপুৰ পৰিয়ালৰ এগৰাকী সদস্য। তেখেত এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেতা, প্ৰযোজক, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু দাদা চাহেব বঁটা বিজেতা। তেখেতে হিন্দী ছবিৰ উপৰিও ইংৰাজী ছবিতো অভিনয় কৰিছে। তেখেতে বহুকেইখন চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালক আৰু সহকাৰী পৰিচালক আছিল।
২০১১ চনত কলাত্মক চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা বিশিষ্ট অৱদানৰ বাবে তেখেতক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মভূষণ বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। ২০১৫ চনৰ ৯ মে'ৰ দিনা কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী অৰুণ জেটলীয়ে তেখেতক মুম্বাইত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান ২০১৪ চনৰ দাদা চাহেব বঁটা প্ৰদান কৰে। এই বঁটা লাভ কৰা কাপুৰ পৰিয়ালৰ তেখেত তৃতীয় সদস্য। ইয়াৰ আগতে পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ আৰু ৰাজ কাপুৰে এই বঁটা লাভ কৰিছিল।
২০১৭ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰ তাৰিখে মুম্বাইৰ কোকিলাবেন হস্পিটেলত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
শশী কাপুৰৰ জন্ম ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ কলকাতাত হৈছিল। দেউতাক আছিল বিখ্যাত অভিনেতা পৃথ্বিৰাজ কাপুৰ। তেখেতেৰ জেষ্ঠ্য ভাতৃ ৰাজ কাপুৰ আৰু শাম্মী কাপুৰো বলিউডৰ প্ৰতিষ্ঠিত অভিনেতা আছিল। ১৯৫৬ত তেখেতে কলকাতাত নিজা নিজা থিয়েটাৰ দলত কাম কৰি থকা অৱস্থাত ইংৰাজ অভিনেত্ৰী জেনিফাৰ কেণ্ডলক লগ পায়। শশী কাপুৰ দেউতাকৰ পৃথ্বি থিয়েটাৰৰ মঞ্চ প্ৰবন্ধক তথা অভিনেতা আছিল। সেই সময়ত কলকাতা জেনিফাৰৰ দেউতাক জিয়ফ্ৰি কেণ্ডলৰ থিয়েটাৰ দল শেইকছপীয়েৰিয়ান গ্ৰুপেও নাটক প্ৰদৰ্শন কৰি আছিল। এই লগপোৱাৰ পিছত প্ৰেমত পৰে। কেণ্ডলৰ পৰিয়ালৰ বাধা সত্ত্বেও কাপুৰৰ নবৌয়েক বলিউডৰ নায়িকা গীতাবালীৰ সহযোগত ১৯৫৮চনৰ জুলাইত দুয়ো বিয়াত বহে। তেখেতসকলে দুয়ো একেলগে বহুকেইখন ছবিত অভিনয় কৰে। দুয়োৰো যুগ্মজীৱনৰ সাক্ষ্য আছিল তিনিটা সন্তান- পুত্ৰ কুণাল কাপুৰ, কৰণ কাপুৰ আৰু জীয়ৰী সঞ্জনা কাপুৰ। এই দম্পত্তীহালে ১৯৭৮ৰ ৫নৱেম্বৰত মুম্বাইত পৃথ্বী থিয়েটাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ১৯৮৪ত কৰ্কট ৰোগত জেনিফাৰৰ মৃত্যু হোৱাত শশী কাপুৰ ভাগি পৰে।
শিশু শিল্পী
শশী কাপুৰে ৪ বছৰ বয়সৰ পৰা পৃথ্বী থিয়েটাৰত পিতৃ পৃথ্বীৰাজ কাপুৰৰ পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা কৰা নাটকত অভিনয় কৰিছিল। তেখেতে ১৯৪৮ৰ পৰা ১৯৫৪লৈ আগ (১৯৪৮), আৱাৰা (১৯৫১), সংগ্ৰাম (১৯৫১) আৰু দানপানী (১৯৫৩) মুঠ ৪খন হিন্দী ছবিৰ শিশু চৰিত্ৰত অভিনয়
১৯৬০ৰ দশক
সুনীল দত্তৰ প্ৰথম ছবি পোষ্ট বক্স ৯৯৯ত শশী কাপুৰে সহকাৰী পৰিচালনাৰ সুযোগ পায়। ইয়াৰ পিছত গেষ্ট হাউচ (১৯৫৯) দুলহা দুলহন আৰু ৰাজ কাপুৰে মুখ্য ভাওত অভিনয় কৰা শ্ৰীমান সত্যবাদীত সহকাৰী পৰিচালকৰ কাম কৰে।
কাপুৰে মুখ্য ভাওত অভিনয় কৰা প্ৰথম ছবিখন আছিল ধৰ্মপুত্ৰ। তেখেতে অৱতীৰ্ণ হোৱা ১১৬খন ছবিৰ ৬১খনতে মূল নায়কৰ ভাওত অভিনয় কৰিছিল; ৫৫খন আছিল ‘বহু নায়কযুক্ত’ (multi star-cast) ছবি; ২১খনত সহযোগী অভিনেতা আছিল আৰু ৭খনত বিশেষ ভূমিতাত পদাৰ্পণ কৰিছিল। তেখেত ৬০ আৰু ৭০ৰ দশকৰ উপৰিও ৮০ৰ দশকৰ প্ৰায় মাজভাগলৈ বলিউডৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় অভিনেতা আছিল। ১৯৬৩ৰ পৰা তেখেতে ইংৰাজী ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰিবলৈ লয়; যাৰ ভিতৰত আছিল দ্য হাউচহোল্ডাৰ, শ্বেইকছপীয়েৰৱালা আদি ছবি। সেইসময়ৰ সুপ্ৰতিষ্ঠিত অভিনেত্ৰী নন্দাই তেখেতৰ সৈতে ৮খন হিন্দী ছবিত চুক্তিবদ্ধ হৈছিল। এই যুতিৰ প্ৰথম দুখন ছবি আছিল সমালোচকৰ সমাদৰ লাভ কৰা ৰোমাণ্টিক ছবি চাৰ দিৱাৰী (১৯৬১) মেহেন্দী লগী মেৰে হাথ (১৯৬২)। ৬০ৰ দশকত তেখেতে নন্দাৰ সৈতে বহুকেইখন ছবিত অভিনয় কৰিছিল; যাৰ ভিতৰত আছে- মোহব্বত ইচকো কেহতে হ্যায় (১৯৬৫), জব জব ফুল খিলে (১৯৬৫), নিন্দ হমাৰী খুৱাব তুমহাৰে (১৯৬৬), ৰাজা চাব (১৯৬৯) আৰু ৰুথা না কৰো (১৯৭০)। ৯০ৰ দশকত দিয়া সাক্ষাৎকাৰ এটাত শশী কাপুৰে উল্লেখ কৰিছিল যে নন্দাই আছিল তেখেতৰ প্ৰিয় নায়িকা আৰু বিশ্বস্ত পৰামৰ্শদাতা।
নগাভাও
নগাভাও উজনি অসমত প্ৰচলিত এবিধ লোকনাট্যানুষ্ঠান। ডিব্ৰুগড় জিলাৰ মৰাণৰ পৰা প্ৰায় বিশ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত আঘোণীবাৰীৰ কাষৰীয়া বৰপথাৰ গাঁৱৰ ৰাইজে অতীজৰে পৰা প্ৰতি দুবছৰৰ মূৰে মূৰে এই লোকনাট্যানুষ্ঠান উদযাপন কৰি আহিছে। শিৱসাগৰ জিলাৰ ডিমৌৰ পাৰ্শ্বৱৰ্তী এৰাবাৰী নামৰ ঠাইতো এনে পৌৰাণিক ভাওনা কৰাৰ পৰম্পৰা থকাৰ কথা জনা যায়। বৰপথাৰ গাঁৱৰ নামঘৰত যি বছৰ এই উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰা হয় সেইবছৰ গাঁৱত ৰঙালী বিহুত হুঁচৰি গোৱা নহয়। নগাভাওক তেওঁলোকে গোপীভাও বুলিও কয়।
শশী কাপুৰ
১৯৭০-৮০ৰ দশক
শশী কাপুৰে ৬০ৰ দশকৰ শেহৰ পৰা ৮০ৰ দশকৰ মাজভাগলৈ ৰাখী, শৰ্মিলা ঠাকুৰ, জিনাত আমান আদিৰ সৈতে যুটি বান্ধিছিল। তেখেতে অভিনেত্ৰী হেমা মালিনী, পাৰৱীন বাবী আৰু মৌচুমী চেটাৰ্জীৰ সৈতেও বহুকেইখন ছবিত অভিনয় কৰিছিল। শশী-ৰাখী যুটিৰ প্ৰথম ছবি শৰ্মিলীৰ প্ৰভুত বাণিজ্যিক সফলতাৰ পিছত উক্ত যুটিয়ে জানোৱাৰ ঔৰ ইন্সান (১৯৭২), কভি কভি (১৯৭৬), বচেৰা (১৯৮১), পিঘলতা আচমান (১৯৮৫), সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত তৃষ্ণা (১৯৭৮), দুচৰা আদমী (১৯৭৮), বন্ধন কচ্চে ধাগোঁ কা, বন্ধ হোঁঠ (১৯৮৪) আৰু জমীন আচমান ত অভিনয় কৰিছিল। ৱক্ত (১৯৬৫), আমনে সামনে (১৯৬৭), সুহানা চফৰ (১৯৭০), পতংগ্ (১৯৭১), আ গলে লগ যা (১৯৭৩), বচন (১৯৭৪) আদি ছবিত তেখেতে শৰ্মিলা ঠাকুৰৰ সৈতে কাম কৰিছিল।
নগাভাও
জনবিশ্বাস
লোকসকলৰ মাজত বিশ্বাস আছে যে এই পৌৰাণিক ভাওখন মহা সম্ভ্ৰমেৰে আৰু নিষ্ঠাৰে উদযাপন কৰিলে গাঁওবাসী অপায় অমংগলৰ পৰা হাত সাৰি থাকিব পাৰে। তাকে নকৰিলে গাঁওবাসীৰ নানা ধৰণৰ অপায় অমংগল হ'ব পাৰে বুলি তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে।
প্ৰস্তুতি
বৰপথাৰ গাঁৱৰ লোকে নগাভাও কৰিবৰ বাবে আগতীয়াকৈ যা - যোগাৰ চলায়। এজন জ্যোতিষীৰ দ্বাৰা চোৱাই মেলি ভাওনাৰ শুভদিন ধাৰ্য কৰে। সেই শুভদিনৰ বাবে সমগ্ৰ গাওঁখনে প্ৰস্তুতি চলায়। ভাওনাৰ সময়ত গাঁৱৰ সকলোৰে ঘৰত নিজৰ নিজৰ মিতিৰ কুটুম্বসকল গোট খায়হি। নগাভাও লোকনাট্য অনুষ্ঠিত কৰিবৰ বাবে গাঁৱৰ বুঢ়া - মেথা আৰু ৰাইজ লগ লাগি নামঘৰৰ ভিতৰতে এটা ছোঁ - ঘৰ সাজে। ছোঁ - ঘৰটো কলৰ পাত আৰু তামোলৰ শুকান ঢকুৱাৰে বেৰি অস্থায়ীভাৱে সাজি লোৱা এটা আছুতীয়া কোঠা। ইয়াক তেওঁলোকে কোঠমৰা বোলে। কোঠমৰাৰ ভিতৰত ভাওনাৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা সাজ - পোছাক, মুখা, ভাওনাত ব্যৱহাৰ কৰিবলগীয়া অস্ত্ৰ - শস্ত্ৰ, সা - সৰঞ্জাম আদি সমূহীয়াকৈ সাজি লোৱা হয়। এই কামখিনি সকলোৱে দেখাকৈ মুকলিকৈ কৰা নহয়। সেইকাৰণে অস্থায়ীভাৱে এই ছোঁ - ঘৰটো সাজি লোৱা হয়। সকলোবোৰ প্ৰয়োজনীয় সা- সৰঞ্জাম নিৰ্মাণ কৰি শেষ কৰাৰ পাছত ভাওনাৰ আগনিশা নিৰ্দিষ্ট নিয়মেৰে গায়ন বায়ন লৈ সেই সকলোবোৰ বস্তু নামঘৰৰ কাষতে থকা স্কুল ঘৰটোলৈ লৈ যায়। তাতো এই সামগ্ৰীসমূহ গোপনীয়তা ৰক্ষা কৰি সম্ভ্ৰমেৰে ৰখা হয়। ছোঁ - ঘৰৰ পৰাই ভাৱৰীয়াসকলে কটকীৰ নিৰ্দেশমতে ভাওনা থলীত ভাও দিবলৈ যায়।
শশী কাপুৰ
ফিল্মফেয়াৰ বঁটা
বিজয়ী
নগাভাও
পৰিৱেশন শৈলী
সাধাৰণতে বয়স্ক লোকসকলে এই ভাওনাত ভাৱৰীয়া হিচাপে অংশ গ্ৰহণ কৰে। শিশু সকলক ভাও লবলৈ দিয়া নহয়। যিসকলে ভাওনাত অংশ ল'ব বিচাৰে তেওঁলোকে নিৰ্দিষ্ট নিয়মেৰে আজ্ঞা লৈহে ভাও লবলৈ আগবাঢ়ে। এই কাৰ্যক' নেকেৰা লোৱা ' বুলি কোৱা হয়। নিশা আঠ ন বজাত ভাওনাৰ আৰম্ভণি হয়। আগবৰণী নামৰ এটি অনুষ্ঠানেৰে ভাওনাৰ আৰম্ভণি ঘোষণা কৰা হয়। খোল তালেৰে আৰম্ভ কৰা আগবৰণীত হাতত আৰিয়া লৈ কটকী (সূত্ৰধাৰ) ওলায়। কটকীয়ে ভাওনাৰ আঁত ধৰে আৰু তেওঁৰ নিৰ্দেশ অনুসাৰে ভাওনাৰ পটসমূহ আগবাঢ়ে। প্ৰথমে ষোল্লশ গোপিনীৰ আবিৰ্ভাৱ হয়। ষোল্লজন পুৰুষে ষোল্ল গৰাকী গোপিনীৰ সাজত সাজি ষোল্লশ গোপিনীৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ইয়াৰ পাছত চিপাহী আৰু নগাসকল আহে। দুয়ো পক্ষৰ মাজত যুদ্ধ হয়। এই যুদ্ধৰ পাছত ঐৰাৱত আহে, ইয়াৰ পাছত আবিৰ্ভাৱ হয় বলোভদ্ৰৰ। পাছত আবিৰ্ভাৱ হয় ৰজা মহাৰাণীৰ। ইয়াৰ পাছত ক্ৰমান্বয়ে গৰুণ্ড পক্ষী, মহেশ, অশ্ব আহে। মাছমৰীয়াসকল আহি বৰশী বায়, জাকৈ - খালৈ লৈ মাছ ধৰাৰ ভাও দিয়ে। শেষত আহে সাপৰুৱা। ভাওনাখন প্ৰায় দুই - তিনি ঘণ্টামানৰ ভিতৰতে শেষ হয়। ভাওনা শেষ হোৱাৰ পাছত ভাওনা থলীতে হুঁচৰি গোৱা হয় আৰু পিছদিনাখনেই ৰাজহুৱাভাৱে হুঁচৰি উৰোৱা হয়। নগাভাও শেষ হোৱাৰ পাছত ইতিমধ্যে আখৰা কৰি থকা কোনো এখন ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। এই ভাওনাখন সংযোজন ঘটে পৰবৰ্তী সময়ত, পূৰ্বতে নগাভাওখনকে নিশাটোত কেইবাবাৰো অনুষ্ঠিত কৰিছিল। পৰবৰ্তী কালত কোনোবা এটা সময়ৰ পৰা গাঁৱৰ ৰাইজৰ উৎসাহত আন এখন ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰাৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ হয়। নগাভাওখন কৰি শেষ হোৱাৰ পাছত ভাওনাৰ সকলো সামগ্ৰী, ভাৱৰীয়াসকলৰ পোছাক পৰিচ্ছদ নিশাৰ ভিতৰতে জুইত দাহ কৰি শেষ কৰি পেলোৱা হয়।
শশী কাপুৰ
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা- বিশেষ জুৰী বঁটা (পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি) বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
নগাভাও
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
নওগাঁৰ পেৰা সন্দেশ
ইতিহাস
পেৰা সন্দেশৰ ইতিহাস শতিকা পুৰণি। প্ৰথমে কেবল দেৱ-দেৱীৰ উপাসনাৰ প্ৰয়োজনত এই মিঠাই তৈয়াৰ হৈছিল। পিছলৈ এবিধ জনপ্ৰিয় মিঠাইলৈ পৰিণত হৈছিল। জনশ্ৰুতি আছে যে নওগাঁ চহৰৰ কালিতলা এলেকাৰ মহেন্দ্ৰী দাস নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে প্ৰথমে এই পেৰা সন্দেশ তৈয়াৰ কৰিবলৈ লৈছিল। মহেন্দ্ৰী দাস ভাৰতৰ বিহাৰৰ কোনো এজন নবাবৰ অধীনত মিঠাই তৈয়াৰৰ কাম কৰিছিল। কোনো এখন যুদ্ধত নবাব নিহত হোৱাত মহেন্দ্ৰীয়ে প্ৰাণ লৈ পলাই আহি বৰ্তমান বাংলাদেশৰ অন্তৰ্গত নওগাঁ চহৰৰ কালীতলা অঞ্চলত থিতাপী লয়। জীৱিকাৰ তাদিগাত তেওঁ পেৰা সন্দেশ তৈয়াৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সন্দেশবোৰ বিভিন্ন মন্দিৰে মন্দিৰে ঘূৰি বিক্ৰি কৰিছিল। পিছত কালীতলা মন্দিৰৰ ওচৰত ‘মা নওগাঁৰ পেৰা সন্দেশ’ নামেৰে এখন মিঠাইৰ দোকান খোলে। কালীতলা অঞ্চলত তেতিয়া সিমান জনবসতি নাছিল।
মহেন্দ্ৰ দাসৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ ধীৰেন্দ্ৰনাথ দাসে সেই দোকানৰ দায়িত্ব লয়। তেওঁ বিমল মহন্ত নামৰ এজন কাৰিকৰক নিয়োগ কৰে। বিমল মহন্তৰ হাতেৰে নিৰ্মিত সন্দেশৰ খ্যাতি চৌপাশে বিয়পি পৰে। প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰ ধীৰেন্দ্ৰনাথে মিঠাই ব্যৱসায় পৰিচালনা কৰে। পিছত তেওঁ সুৰেশ চন্দ্ৰ মহন্তৰ ওচৰত দোকানখন বিক্ৰি কৰি দি অন্য ঠাইলৈ গুছি যায়। সুৰেশ চন্দ্ৰ মহন্তই নতুনকৈ মিঠাই তৈয়াৰ কৰা কাৰিকৰ হিচাপে নাৰায়ণ চন্দ্ৰ প্ৰামাণিকক নিয়োগ কৰে। পিছলৈ দোকানৰ মালিক পক্ষ আকৌ সলনি হৈছে। বৰ্তমান ৰতন দাস সেই দোকানৰ গৰাকী।
বৰ্তমান নওগাঁ চহৰত ‘মা নওগাঁৰ পেৰা সন্দেশ’ৰ উপৰিও আশেপাশে এইবিধ মিঠাই তৈয়াৰ আৰু বিক্ৰি কৰা আৰু বহু দোকান খোলা হৈছে।
বিৱৰণ
পেৰা সন্দেশৰ ৰং সামান্য খয়েৰী ৰঙৰ। প্ৰতিটো সন্দেশ আধা ইঞ্চি ওখ আৰু দুই ইঞ্চি দীঘল আকাৰৰ হয়। প্ৰতি কিলোগ্ৰামত ৭৫টাৰ পৰা ৮০টালৈকে পেৰা সন্দেশ থাকে। সাধাৰণ অৱস্থাত ই ১০-১৫ দিনলৈ ভালে থাকে। কৃত্ৰিম উপায়ে তাতকৈয়ে বেছি দিন ভালে ৰাখিব পৰা যায়। শ্ৰেণী:মিঠাই শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
বেন ফ্ৰেংকলিন প্ৰভাৱ
বেন ফ্ৰেংকলিন প্ৰভাৱ (Ben Franklin effect) হৈছে এটা প্ৰস্তাৱিত মনোবৈজ্ঞানিক প্ৰপঞ্চ, য'ত: ইতিমধ্যেই অনুগ্ৰহ (সহায়) কৰি থোৱা মানুহ এজনে অইন এজন মানুহৰ প্ৰতি পুনৰ অনুগ্ৰহ কৰাৰ সম্ভাৱনীতা দেখা যায়-লাগিলে সেই মানুহজনৰ পৰা তেওঁ অনুগ্ৰহ লাভ কৰকেই বা নকৰকেই৷ ইয়াৰ এটা ব্যাখ্যা হৈছে- বোধগত অসন্তুষ্টতা (৷) মানুহে কাৰণ দৰ্শায় যে, তেওঁলোকে আনক ভাল পায় বাবে সহায় আগবঢ়ায়, যদিওবা কথাটো তেনেকুৱা নহয়৷ কাৰণ মানুহৰ মনবোৰে নিজৰ কৰ্ম আৰু ধাৰণাৰ মাজত এটা যৌক্তিক ধাৰাবাহিকতা বৰ্তাই ৰাখিবলৈ পৰিশ্ৰম কৰিব লগা হয়৷
অন্য এক অৰ্থত, সংকটৰ সমুখীন হোৱা নিজস্বতাৰ ধাৰণাটোৰ পৰিণতিয়েই হৈছে বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিন প্ৰভাৱ৷ প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিয়েই একোটা ভাৱমূৰ্তি নাইবা ব্যক্তিত্ব নিৰ্মাণ কৰি লয়৷ আৰু সেই ভাৱমূৰ্তিটো বৰ্তি থাকে-এইবাবেই যে ব্যক্তিজনৰ ব্যক্তিগত বৰ্ণনাত সংগতিহীনতা বা (শূন্য ধাৰাবাহিকতা) পুনৰ্লিখিত হয়, সম্পাদিত হয় আৰু বিসংগতিপূৰ্ণভাৱে গৃহীত হয়৷
প্ৰভাৱটোৰ প্ৰসংগত ফ্ৰেংকলিনৰ পৰ্যবেক্ষণ
বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিন, যাৰ নামেৰে এই বিশেষ প্ৰভাৱটো নামাংকিত কৰা হৈছে; তেখেতে আত্মজীৱনীত "পুৰণি প্ৰবচন" এটাক এইদৰে ব্যাখ্যা কৰিছে: "He that has once done you a kindness will be more ready to do you another, than he whom you yourself have obliged."
ওঠৰ শতিকাত পেনছিলভেনিয়া ন্যায়সভাত কৰ্মৰত হৈ থকাৰ সময়ত ফ্ৰেংকিলনে কেনেদৰে এজন প্ৰতিদ্বন্দ্বী বিধায়কৰ বিদ্বেষৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিছিল; সেই বিষয়ে আত্মজীৱনীত তেখেতে বৰ্ণনা কৰিছে এইদৰে:
"Having heard that he had in his library a certain very scarce and curious book, I wrote a note to him, expressing my desire of perusing that book, and requesting he would do me the favour of lending it to me for a few days. He sent it immediately, and I return'd it in about a week with another note, expressing strongly my sense of the favour. When we next met in the House, he spoke to me (which he had never done before), and with great civility; and he ever after manifested a readiness to serve me on all occasions, so that we became great friends, and our friendship continued to his death."
ব্যৱহাৰ
বিক্ৰী বা ছেলছৰ ক্ষেত্ৰত, বেন ফ্ৰেংকিলন প্ৰভাৱ ব্যৱহাৰ কৰি গ্ৰাহকৰ লগত সুসম্বন্ধ স্থাপন কৰিব পাৰি৷ সম্ভাব্য গ্ৰাহক এজনক সহায় কৰাৰ পৰিৱৰ্তে এইজন বিক্ৰেতাই সম্ভাব্য গ্ৰাহকজনক সহায় বিচাৰি অনুৰোধ কৰিব পাৰে৷ উদাহৰণস্বৰূপে, গ্ৰাহক এজন কেনেধৰণৰ পণ্যৰ দ্বাৰা উপকৃত হয়, ভৱিষ্যতৰ বজাৰখনৰ সন্দৰ্ভত তেওঁলোকৰ কি ধাৰণা- আদি কথাবোৰ আপোনাৰ লগত (বিক্ৰেতা)ৰ লগত ভগাই ল'বলৈ ক'ব পাৰি৷ তেনেধৰণৰ উপকাৰ বা অনুৰোধৰ দ্বাৰায়েই পৰৱৰ্তী সময়ত সেইগৰাকী ক্ৰেতাৰ সময় আৰু বিনিয়োগ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ব পাৰি৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান শ্ৰেণী:বোধগত পক্ষপাতিতা
শৰৎ আৰু বসন্তৰ যুগ
ইতিহাস
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭৭১ত কুৱানৰং আক্ৰমণৰ ফলত পশ্চিম ঝৌ সাম্ৰাজ্য (ঝৌ সাম্ৰাজ্য) আৰু তাৰ ৰাজধানী হাওজি ধ্বংস হ'ল, যাৰ ফলত সম্ৰাটজন পূবৰ ৰাজধানী লুৱিলৈ পলাই গ'ল। এই ঘটনাৰ পৰিণাম স্বৰূপেই ঝৌ সাম্ৰাজ্যত পূব ঝৌৰ আৰম্ভ হ'ল, আৰু শৰৎ আৰু বসন্তৰ কাল, আৰু তাৰ পাছত যুদ্ধৰত ৰাজ্যৰ কাল আৰম্ভ হ'ল। শৰৎ আৰু বসন্তৰ কালত চীনত জাগীৰ প্ৰথা বা ফেংজিয়াং বিলুপ্ত হৈছিল। ঝৌ ৰাজবংশ যদিও আনুষ্ঠানিকভাৱে বৃহৎ অঞ্চলৰ শাসক আছিল, সেই বংশৰ বাস্তৱিক প্ৰভাৱ কেৱল ৰাজধানীৰ ওচৰৰ কিছু অংশলৈকেহে বিস্তাৰিত আছিল। এনে অৱস্থাৰ ফালত জাগীৰসমূহ লাহে লাহে অধিক স্বাধীন হ'বলৈ ধৰিলে। শৰৎ আৰু বসন্তৰ সুগৰ শেষলৈ আৰম্ভ হৈছিল যুদ্ধৰত ৰাজ্যৰ যুগ, যি যুগত ঝৌ ৰাজবংশই তলতীয়া ৰাজ্যসমূহৰ ওপৰত প্ৰায় সকলো নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাই পেলাইছিল আৰু ৰজ্যসমূহ নিজৰ মাজতেই যুদ্ধত ব্যস্ত থাকিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:চীনৰ ইতিহাস
অসমৰ স্বৰ্ণ শিল্প
অসমৰ স্বৰ্ণ শিল্পই (Gold crafts of Assam) আহোম যুগৰে পৰা অসমৰ অৰ্থনীতিত এক উল্লেখযোগ্য স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে৷ অসমত পুৰুষ মহিলা উভয়ৰে পৰিধেয় অলংকাৰৰ উপৰি মূৰ্তি আৰু আন আন সামগ্ৰী সোণেৰে তৈয়াৰ কৰা এক উদ্যোগ গঢ়ি উঠিছিল৷ এই শিল্পৰ ইতিহাস অতি পুৰণি৷ গ্ৰীক গ্ৰন্থ “পেৰিপ্লাছ অৱ দ্যা এৰিথ্ৰিয়ান ছি’’ৰ বৰ্ণনা অনুসৰি সেইসময়ৰ অসমৰ ভূখণ্ডৰ পৰা নিষ্কাশিত সোণ ত্ৰিপুৰা হৈ গংগা অৱবাহিকাৰ আশেপাশে থকা বিভিন্ন ব্যৱসায়িক কেন্দ্ৰলৈ গৈছিল৷ পালবংশী ৰজা জয়পালৰ সময়ৰ এখন শিলালিপি অনুসৰি ৰজাই নিজৰ দেহৰ সমান ওজনৰ স্বৰ্ণমুদ্ৰা ব্ৰাহ্মণক দান কৰাৰ কথা জনা যায়৷ ১৩শ শতিকাৰ পাৰ্ছীয়ান ইতিহাসবিদ মিনহাজ আল ছিৰাজ জুজজানিৰ “তাবাকাৎ ই নাছিৰি’’ নামৰ কিতাপমতে সেইসময়ৰ কামৰূপ ৰাজ্যৰ এটা মন্দিৰত সোণ আৰু ৰূপৰ বহুকেইটা মূৰ্তি পোৱা গৈছিল৷ কৌটিল্যৰ অৰ্থশাস্ত্ৰত প্ৰাচীন কামৰূপত হিমালয়ৰ পৰা বৈ অহা নদীৰ বালিৰ পৰা প্ৰচুৰ পৰিমাণে সোণ আহৰণ কৰাৰ কথাৰ উল্লেখ আছে৷
স্বৰ্ণ প্ৰবাহিনী নদী
আহোমসকল অসমলৈ অহাৰ পিছৰ পৰা অসমৰ বহুকেইখন নদীৰ বালিৰ পৰা সোণ উৎপাদন কৰা এক উদ্যোগৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ নদীসমূহৰ ভিতৰত সোৱণশিৰীত প্ৰচুৰ পৰিমাণে সোণ পোৱা গৈছিল৷ সংস্কৃত শব্দ “স্বৰ্ণ’’ৰ অপভ্ৰংশৰ পৰাই এই নদীৰ নাম “সোৱণশিৰী’’ হয়৷ সোৱণশিৰীৰ বাহিৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ, বুঢ়ীদিহিং, দিক্ৰং, বৰপানী, ধনশিৰি, দিহিং, দিগাৰু, জাগলু আদি নদীত সোণ পোৱা গৈছিল৷ জাগলু নদীৰ সোণ উজ্জ্বল হালধীয়া বৰণৰ আৰু এই সোণেই আটাইতকৈ নিভাঁজ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল৷ আহোম ৰাজপৰিয়ালৰ আ-অলংকাৰ এই সোণৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল৷ সোণ কমোৱা অসমৰ আন আন নদীবোৰ হ’ল, টেঙাপানী, পৰুৱা, দিহং, দিবাং, ঢল, দিচাং, ডিবুৰু, ডিজু, কাকৈ, কদম সোমদিৰী, খৰৈ,বৰৈ, বৰগাং, বৰদিখৰী, ভৰলী, মানশিৰী, কলিজুৰি, ডেকাজুৰি, পমা, গৰুৱা, মানাহা, বুঢ়ীগঙ্গা, দিচৈ আদি বহুতো সৰু-বৰ নৈত সোণ কমোৱা হৈছিল৷
সোণৰ জোখমাখ
প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমীয়া সমাজত জোখ-মাখৰ কিছুমান স্বকীয় পদ্ধতি আছিল৷ সোণ, ৰূপ, ৰত্ন আদি জুখিবলৈ কিছুমান একক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিবোৰক আধলি, আনা, চৰু, তোলা, ৰতি, সিকি আদি শব্দেৰে জনা যায়৷ আধলি=৫.৮৩২ গ্ৰাম; আনা=৭২৯ মিলিগ্ৰাম; তোলা=১১.৬৪৬ গ্ৰাম; ৰতি=১৬২ মিলিগ্ৰাম; সিকি=চাৰি আনা৷ চৰু=সোণৰ গুড়ি গলোৱা মুহি৷ সোণোৱালসকলে নৈৰ বালি ধুই উলিওৱা সোণ পাৰাৰ সহায়ত পৃথক কৰি মুহিবোৰত একোটা পিণ্ড তৈয়াৰ কৰিছিল৷ এই মুহিবোৰক “চৰু’’ বোলা হৈছিল৷ এক চৰু সোণত প্ৰায় ১৫.১৮ গ্ৰাম সোণ থাকে৷
সোণাৰী
সোণৰ আ-অলংকাৰ গঢ়া শিল্পীসকলক সোণাৰী বোলে৷ সোণাৰীসকলে সোণ, ৰূপ, তাম আদি ধাতুৰ অলংকাৰ তৈয়াৰ কৰিছিল৷ আহোম ৰাজত্বকালত মহাৰাজ বুদ্ধি স্বৰ্গনাৰায়ণৰ দিনত কোচবেহাৰৰ সোন্দৰ গোহাঁইৰ লগত অহা মানুহখিনিয়ে সোণৰ কাম কৰিছিল৷ তেওঁলোকে মূৰ্তি, কাঁহী, আঙঠি আদি তৈয়াৰ কৰিছিল৷ স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত জয়পুৰ আৰু বেনাৰচলৈ অসমৰ পৰা সোণৰ কাম কৰা মানুহ পঠিয়াই অলংকাৰ গঢ়াৰ কাম শিকাই আনি থাপিছিল৷ ইয়াৰ আগতে যিসকল লোকে সোণৰ অলংকাৰ গঢ়িছিল, সেই অলংকাৰবোৰ চকুতলগা নহৈছিল৷ স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহই জয়পুৰ আৰু বেনাৰচত শিকাই অনা দুজন লোকক ’ৰাজশাল’’ পাতি দি তেওঁলোকক বৰদলৈ উপাধি দিছিল৷ পূৰ্বতে সোণাৰীসকলে ছত্ৰ, লগুণ, আঙঠি আদি ৰাজেশ্বৰ সিংহই হয়গ্ৰীৱ মাধব মন্দিৰত দান কৰাৰ কথা জনা যায়৷ কালক্ৰমত সোণৰ আ-অলংকাৰ গঢ়া, মিনা কৰা, সোণ-পানী ছটিওৱা অলংকাৰ প্ৰস্তুত কৰা আদি কামৰ প্ৰসাৰ হ’বলৈ ধৰে আৰু অসমত স্বৰ্ণ শিল্প কুটীৰ উদ্যোগ হিচাপে গঢ়ি উঠে৷
সোণাৰী শালৰ বিভিন্ন সঁজুলি
প্ৰাচীন অসমত সোণাৰীসকলে ব্যৱহাৰ কৰা সঁজুলিবোৰ হ’ল, মাঠনি(ডাঙৰ, সৰু, মজলীয়া হাতুৰী), চৰাই মাঠনি(পিতলৰ সৰু হাতুৰী), ৰেসনি, নৰনি, আফুৰি, ঘৰ, ঠিহা, কাটি, ঘুটি, ফলি, আকোৱা, ৰেতি, ঘোটনী, শান, মুহি, ঢালনা, কাকোন, চেপেনা, লেপ, সৰাহ, গোটালিমৰীয়া, ধেকা, ভাটি, ফেটী-চাতুলি, চাতুলি, আকুৰি, খন, জাৰণ, মৰপা, বিৰি মঠা, মিৰি সাকো আকোৱা, পাচৰংগি, ফুকচুঙা, চানা, কাষটি শিল, ৰোগন, খোলনী আদি৷
শৰৎ ঋতু
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ঋতু
অসমৰ স্বৰ্ণ শিল্প
সোণৰ আ-অলংকাৰ
প্ৰচুৰ পৰিমানে স্বদেশতে সোণ উৎপন্ন হোৱা বাবে আহোম ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্য আৰু ৰজাই সোণেৰে নিৰ্মিত সাজ-পাৰ আৰু আ-অলংকাৰ পৰিধান কৰিছিল৷ সাধাৰণ পাইক শ্ৰেণীৰ লোকৰ সোণৰ অলংকাৰ পিন্ধাৰ অধিকাৰ নাছিল৷ ৰজাই সোণৰ বাখৰপতা আঙুঠি, নেপুৰ, সোণৰ গুণাৰে কাম কৰা জামা, গামখাৰু, পাচসৰী, সাতসৰী, নৱসৰী, কাণত সোণৰ গুণাৰে আঁৰি দিয়া মুকুতা আদি পিন্ধিছিল আৰু ৰাণীয়েও সোণৰ গুণাৰে বুটাবছা মেখেলা, আৰু সোণেৰে নিৰ্মিত বিভিন্ন অলংকাৰ পিন্ধিছিল৷ আন ধাতুৰ লগতে মুখ্যকৈ সোণেৰে তৈয়াৰী অসমত প্ৰচলিত অলংকাৰবোৰ হ’ল; অন্তী, আঙুধি, উন্টি, উজন্টী, কঁকালী, কঙ্কন, কণ্টক কঙ্কন, কণ্ঠহাৰ, কণ্ঠা, কণ্ঠি, কটিসূত্ৰ, কণ্ঠীমালা, কপালী, কৰ্দনী, কঁৰিয়া, কলি, কল্কী, কাঞ্চি, কাণজাপি, কাণফুল, কাণবালা, কাকৈ, কীৰিট, কাণবালি, কিংকিনী, কুণ্ডল, কেঁচুলুৰীয়া হাৰ, কেঁয়ুৰ, গলোতি, গামখাৰু, গেজেৰা, গোটা বালা, ঘুঙুৰা, চন্দ্ৰহাৰ, চাকি, চাঁপকলি, জুনুকা, জেঠীনেজীয়া আঙঠি, জোনবিৰি, ঢোলবিৰি, ঝুমকা, টিকলী, থুৰীয়া, দুল, ডুগডুগী, বিৰি, সাতসৰী, পাচলৰী, নৱলৰী, নাকচাবি, নাকফুল, মটৰমালা, মুঠিখাৰু, লংকেৰু, ঠোকা সোণ বা যুৰীয়া সোণা, লোকাপাৰ, শংখবালা, শিলিখা হাৰ, চিতিপতি, কুণ্ডল আদি অলেখ অসমীয়া গঢ়ৰ অলংকাৰ অসমৰ সোণাৰীয়ে গঢ়ে৷
অলংকাৰ গঢ়োৱা পদ্ধতি
সোণাৰীসকলে প্ৰথমতে কষটি শিলত ঘঁহি সোণৰ বিশুদ্ধতা পৰীক্ষা কৰি লয়৷ এটা মাটিৰ মুহিত সোণ সুৱগাৰ সহায়ত ৰেতি মাৰি আফুৰিত গলাই লয় আৰু পিছত শীতল হ’লে হাতুৰীৰে নিয়াৰিত পিতি চেপেটা কৰে৷ পিছত তাৰপৰাই বিভিন্ন অলংকাৰৰ গঢ়ত গঢ় দি উলিয়ায়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ হস্তশিল্প শ্ৰেণী:পুৰণি আৰু মধ্যযুগীয় অসম
হেমন্ত দত্ত
হেমন্ত দত্ত এগৰাকী অসমীয়া নাট্যকাৰ, গীতিকাৰ অভিনেতা আৰু পৰিচালক। ১৯৪১ চনত দৰং জিলাৰ খাৰুপেটীয়াত জন্ম লাভ কৰা হেমন্ত দত্তই এশৰো অধিক নাট আৰু পাঁচশৰো অধিক গীত ৰচনা কৰিছে।
চমু জীৱনী
১৯৪১ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰত দৰং জিলাৰ খাৰুপেটীয়াত হেমন্ত দত্তৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম হলিৰাম দত্ত আৰু মাতৃ বিৰজা বালা দত্ত। তেওঁ পিতৃ-মাতৃৰ চতুৰ্থ সন্তান আছিল। স্কুলীয়া শিক্ষা মঙলদৈত লাভ কৰা দত্তই ডিব্ৰুগড়ৰ কানৈ মহাবিদ্যালয়ত কলেজীয়া শিক্ষা লাভ কৰে।
অভিনয়
মঙলদৈত থাকোঁতে অগ্ৰজসকলৰ নাট্যাভিনয় দেখি তেওঁ অভিনয়ৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হয়। মঙলদৈত পঢ়ি থকা কালত অষ্টম শ্ৰেণীত থাকোঁতে তেওঁ ৰচনা কৰা নাট এখনত অভিনয় কৰিবলগীয়া অভিনেতাজনৰ বেমাৰ হোৱাত তেঁৱেই নায়কৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলগীয়া হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ শেৱালি, অনিৰ্বাণ, মন-মন্দিৰ, বাৰুদ ইত্যাদি ছবিত অভিনয় কৰে। ভ্ৰাম্যমাণৰ নাটক টাইটানিকত তেওঁ কেপ্টইনৰ চৰিত্ৰতো অভিনয় কৰে।
গীতিকাৰ জীৱন
কানৈ মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁ চৈয়দ চাদুল্লা, ৰাজেন গোহাঁই, হীৰেন গোহাঁই, ভবেশ গোস্বামী, প্ৰিন্স আদি বন্ধুবৰ্গৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। এই সময়ছোৱাত তেওঁলোকে 'কুইভাৰ্ছ বেণ্ড' নামৰ এক সাংস্কৃতিক গোষ্ঠী গঠন কৰে। তেওঁ লিখা প্ৰথম গীতটি ব্ৰজেন দাসে ডিব্ৰুগড়ৰ 'ইণ্ডিয়া ক্লাব'ত পৰিবেশন কৰে। ১৯৭৭ চনত নতুন আশা চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে তেওঁ পেচাগত ভাবে গীত ৰচনা কৰিবলৈ ধৰে। প্ৰায় পাঁচশতকৈও অধিক গীত ৰচনা কৰা দত্তৰ মই যি বাটেৰে ওলালো আজি, এই আকাশ বৰ বিশাল, তুমি আহিছিলা চেনাই আদি গীত বহুলভাৱে জনপ্ৰিয় হয়। জয়ন্ত হাজৰিকা, চাৰু গোহাঁই, মালবিকা বৰা, ৰাজেন গোহাঁই, ডলী ঘোষ, শান্তা উজীৰ, সমৰ হাজৰিকা আদি কণ্ঠশিল্পীয়ে তেওঁ ৰচনা কৰা গীতত কণ্ঠদান কৰিছে। তেওঁ সাদৰী, সোণমইনা, জীৱন সুৰভি, বহাগৰ দুপৰীয়া, শেৱালি, ইমান মৰম কিয় লাগে, এই মৰম তোমাৰ বাবে, হিয়া দিয়া নিয়া, নায়ক আদি চলচ্চিত্ৰৰ বাবে গীত ৰচনা কৰে। পিতা-পুত্ৰ ছবিখনত তেওঁ লিখা ১১৬ শাৰীৰ বন্ধ কৰিব হাত, বন্ধ কৰিব মাত গীতটি সকলোতকৈ দীঘল অসমীয়া গীত বুলি কোৱা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ
সংগীত মনোবিজ্ঞান
সংগীত মনোবিজ্ঞান বা সংগীতৰ মনোবিজ্ঞানক (Music Psychology) মনোবিজ্ঞান আৰু সংগীতবিজ্ঞান দুয়োটাৰে এটা শাখা হিচাপে গণ্য কৰিব পাৰি। ইয়াৰ লক্ষ্য হৈছে সংগীতৰ অনুভৱ, সৃষ্টি, সঁহাৰি আৰু দৈনন্দিন জীৱনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা প্ৰক্ৰিয়াসমূহকে ধৰি সংগীতৰ আচৰণ আৰু অভিজ্ঞতাৰ ব্যাখ্যা আৰু বুজাবুজি। আধুনিক সংগীত মনোবিজ্ঞান মূলতঃ অভিজ্ঞতাভিত্তিক; ইয়াৰ জ্ঞান মানৱ অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ পদ্ধতিগত পৰ্যবেক্ষণ আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা সংগ্ৰহ কৰা তথ্যৰ ব্যাখ্যাৰ ভিত্তিত আগবাঢ়ি যোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে। সংগীত মনোবিজ্ঞান হৈছে সংগীত পৰিবেশন, ৰচনা, শিক্ষা, সমালোচনা, চিকিৎসাৰ লগতে মানৱ মনোভাৱ, দক্ষতা, পৰিবেশন, বুদ্ধিমত্তা, সৃষ্টিশীলতা, সামাজিক আচৰণৰ অনুসন্ধানকে ধৰি বহু ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰিক প্ৰাসংগিকতা থকা গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰ।
সংগীত মনোবিজ্ঞানে সংগীত বিজ্ঞান আৰু সংগীত অনুশীলনৰ অমনোবৈজ্ঞানিক দিশসমূহৰ ওপৰত পোহৰ পেলাব পাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে; ই সংগীতৰ গঠন যেনে: সুৰ, সমন্বয়, সুৰ, ছন্দ, মিটাৰ আৰু ৰূপৰ উপলব্ধি আৰু গণনামূলক আৰ্হিৰ অনুসন্ধানৰ জৰিয়তে সংগীত তত্ত্বত অৰিহণা যোগায়। সংগীতৰ ইতিহাসৰ গৱেষণাই সংগীতৰ বাক্য গঠনৰ ইতিহাসৰ পদ্ধতিগত অধ্যয়নৰ দ্বাৰা, বা তেওঁলোকৰ সংগীতৰ প্ৰতি থকা ধাৰণাৰ, আৱেগিক আৰু সামাজিক সঁহাৰিৰ সম্পৰ্কত সুৰকাৰ আৰু ৰচনাৰ মানসিক বিশ্লেষণৰ দ্বাৰা লাভৱান হ’ব পাৰে।
প্ৰাথমিক ইতিহাস (১৮৫০ চনৰ পূৰ্বৰ)
১৯ শতিকাৰ আগৰ শব্দ আৰু সংগীতৰ পৰিঘটনাৰ অধ্যয়ন মূলতঃ স্বৰ আৰু সুৰৰ গাণিতিক আৰ্হিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল। আটাইতকৈ প্ৰাচীন লিপিবদ্ধ পৰীক্ষাসমূহ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ। বিশেষকৈ পাইথাগোৰাছৰ কাম আৰু তেওঁ অষ্টকৰ ব্যঞ্জন গঠন কৰা সৰল ষ্ট্ৰিং দৈৰ্ঘ্যৰ অনুপাত প্ৰতিষ্ঠা কৰা। শব্দ আৰু সংগীতক বিশুদ্ধ শাৰীৰিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা বুজিব পাৰি বুলি এই মতামতক প্ৰতিধ্বনিত কৰিছিল এনাক্সাগোৰাছ আৰু ব’ইথিয়াছৰ দৰে তত্ত্ববিদসকলে। আৰম্ভণিৰ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ বিৰোধী আছিল এৰিষ্ট’ক্সেনাছ, যিয়ে আধুনিক সংগীত মনোবিজ্ঞানৰ পূৰ্বাভাস দিছিল। তেওঁৰ মতে সংগীতক মানুহৰ উপলব্ধি আৰু মানুহৰ স্মৃতিশক্তিৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্কৰ জৰিয়তেহে বুজিব পৰা যাব। তেওঁৰ মতামতৰ সত্ত্বেও মধ্যযুগ আৰু নৱজাগৰণৰ মাজেৰে সংগীত শিক্ষাৰ অধিকাংশই পাইথাগোৰাছৰ পৰম্পৰাত শিপাই আছিল। বিশেষকৈ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, জ্যামিতি, গাণিতিক আৰু সংগীতৰ চতুৰ্থ স্তৰৰ জৰিয়তে।
অনুভৱভিত্তিক অধ্যয়নৰ উত্থান (১৮৬০–১৯৬০)
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আধুনিক সংগীত মনোবিজ্ঞানৰ বিকাশৰ সমান্তৰালভাৱে সাধাৰণ অভিজ্ঞতাভিত্তিক মনোবিজ্ঞানৰ উত্থান ঘটিছিল, যিটোৱে বিকাশৰ একে পৰ্যায়ৰ মাজেৰে পাৰ হৈছিল। প্ৰথমটো আছিল উইলহেম ৱুণ্ড্টৰ নেতৃত্বত গাঁথনিবাদী মনোবিজ্ঞান, যিয়ে অভিজ্ঞতাক ইয়াৰ সৰু সৰু সংজ্ঞায়িত কৰিব পৰা অংশবোৰত বিভক্ত কৰিব বিচাৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত হেলমহল্টজে বিশুদ্ধ আৰু জটিল সুৰ আৰু ইয়াৰ উপলব্ধি পৃথক আৰু বুজিবলৈ অনুনাদক বিকশিত কৰা, দাৰ্শনিক কাৰ্ল ষ্টাম্পফে গীৰ্জাৰ অংগ আৰু নিজৰ সংগীত অভিজ্ঞতা ব্যৱহাৰ কৰি টিম্বাৰ আৰু নিৰপেক্ষ পিচ অন্বেষণ কৰা আৰু ৱুণ্ড্টে নিজেই সংযুক্ত কৰা আদি অন্তৰ্ভুক্ত গতিশীল টান আৰু শিথিলতাৰ সৈতে ছন্দৰ অভিজ্ঞতা।
আধুনিক (১৯৬০–বৰ্তমান)
২০ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত সংগীত মনোবিজ্ঞানে তাত্ত্বিক আৰু প্ৰয়োগমূলক ক্ষেত্ৰৰ বিস্তৃত ক্ষেত্ৰ সামৰি লৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছে। ১৯৬০ চনৰ পৰা এই ক্ষেত্ৰখন জ্ঞানমূলক বিজ্ঞানৰ সৈতে বৃদ্ধি পায়, য'ত সংগীতৰ উপলব্ধি (বিশেষকৈ পিচ, ছন্দ, সমন্বয় আৰু সুৰৰ), সংগীতৰ বিকাশ আৰু যোগ্যতা, সংগীতৰ পৰিবেশন আৰু সংগীতৰ প্ৰতি আৱেগিক সঁহাৰি আদি গৱেষণা ক্ষেত্ৰসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত।
এই সময়ছোৱাত সংগীত মনোবিজ্ঞান-নিৰ্দিষ্ট আলোচনী, সমাজ, সন্মিলন, গৱেষণা গোট, কেন্দ্ৰ আৰু ডিগ্ৰীৰ প্ৰতিষ্ঠাও দেখা গৈছে, যিটো প্ৰৱণতাই সংগীত শিক্ষা, পৰিবেশন আৰু চিকিৎসাৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট প্ৰয়োগৰ দিশত গৱেষণাক লৈ আহিছে। জ্ঞানমূলক মনোবিজ্ঞানৰ কৌশলে সংগীতৰ আচৰণ আৰু অভিজ্ঞতাৰ অধিক বস্তুনিষ্ঠ পৰীক্ষাৰ অনুমতি দিলেও স্নায়ুবিজ্ঞানৰ তাত্ত্বিক আৰু প্ৰযুক্তিগত উন্নতিয়ে সংগীত মনোবিজ্ঞানৰ দিশটোক একবিংশ শতিকালৈ বহু পৰিমাণে গঢ় দিছে।
সংগীত মনোবিজ্ঞানৰ গৱেষণাৰ অধিকাংশই পশ্চিমীয়া প্ৰেক্ষাপটত সংগীতৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে যদিও নৃতাত্ত্বিক সংগীতবিজ্ঞানৰ সৈতে এই ক্ষেত্ৰখন সম্প্ৰসাৰিত হৈ সংস্কৃতিৰ মাজত সংগীতৰ ধাৰণা আৰু অনুশীলন কেনেদৰে পৃথক সেইটো পৰীক্ষা কৰিছে। ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰলৈও ই আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে। শেহতীয়া বছৰবোৰত কেইবাখনো বেষ্টচেলাৰ জনপ্ৰিয় বিজ্ঞানৰ কিতাপে এই ক্ষেত্ৰখনক ৰাজহুৱা আলোচনাৰ মাজলৈ অনাত সহায় কৰিছে, বিশেষকৈ ডেনিয়েল লেভিটিনৰ ‘ডিজ ইজ ইউৰ ব্ৰেইন অন মিউজিক’ (২০০৬) আৰু ‘দ্য ৱৰ্ল্ড ইন ছিক্স ছংছ’ (২০০৮), অলিভাৰ চেকছৰ ‘মিউজিকোফিলিয়া’ (২০০৭), আৰু গেৰী মাৰ্কাছ ‘গীটাৰ জিৰ’ (২০১২)। ইয়াৰ উপৰিও বিতৰ্কিত "মোজাৰ্ট প্ৰভাৱ"ই শাস্ত্ৰীয় সংগীত শুনা, শিক্ষা আৰু বুদ্ধিমত্তাৰ মাজৰ সম্পৰ্ক সম্পৰ্কে গৱেষক, শিক্ষাবিদ, ৰাজনীতিবিদ আৰু জনসাধাৰণৰ মাজত দীঘলীয়া বিতৰ্কৰ সূচনা কৰে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান
জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়
জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয় (Jawaharlal Nehru University, जवाहरलाल नेहरू विश्वविद्यालय) ভাৰতৰ নতুন দিল্লীৰ দক্ষিণাংশত অৱস্থিত এখন কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়। এই বিশ্ববিদ্যালয়খন বিজ্ঞান, সামাজিক বিজ্ঞান, মানৱবিদ্যা, আন্তৰ্জাতিক অধ্যয়ন আদি বিষয়ত উচ্চ মানৰ শিক্ষা আৰু গৱেষণাত গোটেই ভাৰতৰ শীৰ্ষস্থানীয় অনুষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
আমাজান নদী
এই নদীৰ ৰিঅ’ নেগ্ৰ’ (Rio Negro)-ৰ সৈতে মিলিত হোৱাৰ পিছত ব্ৰাজিলত নাম Solimões। অৱশ্যে পেৰু, কলম্বিয়া, ইকুয়েডৰ আদিত এই নদীক আমাজান বুলিয়ে মতা হয়। প্ৰায় এটা শতিকা জুৰি Apurímac নামৰ নদীকে আমাজানৰ আটাইতকৈ দূৰৰ উৎস বুলি গণ্য কৰা হৈ আহিছিল যদিও ২০১৪ চনৰ এক গৱেষণা অনুসৰি Mantaro নামৰ অন্য এক নদীহে এইক্ষেত্ৰত আটাইতকৈ দূৰৰ উৎস হ’ব লাগে। অৱশ্যে পানীৰ পৰিমাণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি Marañón নদীকে আমাজানৰ মূল উৎস বুলি গণ্য কৰা হয়। আমাজানৰ ১,১০০ তকৈও অধিক উপনৈ আছে। ইয়াৰে ১৭খন উপনৈৰ দৈৰ্ঘ্য ১,৫০০ কিমিৰ অধিক। এই উপনদী সমূহৰ জলপ্ৰৱাহে আমাজনক অতিশয় স্ফীত আৰু স্ৰোতস্বিনী কৰি তুলিছে। আমাজনৰ অৱবাহিকাৰ অধিকাংশ অঞ্চল বিষুৱীয় অঞ্চলত অৱস্থিত হোৱা বাবে আৰু বিষুৱীয় অঞ্চলৰ প্ৰবল বৃষ্টিপাতৰ কাৰণে এই নদীয়েদি প্ৰৱাহিত হয় পৃথিৱীৰ সকলোবোৰ নদীতকৈ বেছি জলৰাশি। নদীখনে প্ৰতি ছেকেণ্ডত ১,৮০,০০০ ঘন মিটাৰ পানী আটলাণ্টিকলৈ প্ৰৱাহিত কৰে। পৃথিৱী পৃষ্ঠত প্ৰৱাহিত মুঠ জলৰাশিৰ ২৫ শতাংশ আমাজনেদি প্ৰৱাহিত হয়। এই বিপুল জলৰাশি ইমান প্ৰবল বেগেৰে আটলাণ্টিকত প্ৰৱেশ কৰে যে নদীখনৰ মোহনাৰ পৰা প্ৰায় ৬৪ কিলোমিটাৰ পৰ্যন্ত সাগৰৰ পানী ঘোলা আৰু লুণীয়া হৈ থাকে। আমাজনৰ প্ৰস্থ ঠেক অংশ ১০ কিমি আৰু বাৰিষা ই ৪৮ কিমি পৰ্যন্ত বহল হৈ পৰে। আটলাণ্টিক মহাসাগৰত মিলিত হোৱাৰ অংশত এই নদীৰ প্ৰস্থ ২৪০ কিমি। এই নদীৰ মুখ (mouth of the main stem) অংশ বহলে ৮০ কিমি। আমাজানৰ বৃহদাকাৰৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি এই নদীক "নদী সাগৰ" (The River Sea) বুলি কেতিয়াবা আখ্যা দিয়া হয়।
আমাজানৰ পাৰত অৱস্থিত আটাইতকৈ ডাঙৰ মহানগৰ হৈছে মেনাছ (Manaus)। ব্ৰাজিলৰ অন্তৰ্গত এই মহানগৰত প্ৰায় ১.৭ মিলিয়ন মানুহ বাস কৰে। আমাজন নদীৰ অৱবাহিকাৰ প্ৰায় ৫০ লাখ বৰ্গ কিলোমিটাৰ ঘন বৰ্ষাৰণ্য (Rain Forest)। আমাজন বৰ্ষাৰণ্যতেই বিশ্বৰ অধিক সংখ্যক বন ভূমি অঞ্চল আছে। পৃথিৱীৰ প্ৰায় বিশ শতাংশতকৈও অধিক অক্সিজেন এই অঞ্চলতেই সৃষ্টি হয়। যাৰ ফলত ইয়াক "ধৰিত্ৰীৰ কলিজা" আখ্যা দিয়া হৈছে। এই বৰ্ষাৰণ্যত বাস কৰে বিশ্বৰ প্ৰায় পাঁচ নিযুততকৈ অধিক উদ্ভিদ প্ৰাণী তথা পতংগৰ প্ৰজাতি। আমাজনত প্ৰায় ৪০ হাজাৰ প্ৰজাতিৰ গছ আৰু নদীত প্ৰায় ২,০০০ প্ৰজাতিৰ মাছ পোৱা যায়। বিশ্বত থকা উদ্ভিদ প্ৰজাতিৰ ৭০ শতাংশই এই অঞ্চলৰ। অৱশ্য বিগত দুটা দশকত পৃথিৱীত থকা বৰ্ষাৰণ্য সমূহ দ্ৰুতগতিত হ্ৰাস পাই আহিব লাগিছে। প্ৰতি ছেকেণ্ডত পৃথিৱীৰ পৰা এক একৰকৈ বৰ্ষাৰণ্য ধ্বংস হৈ যায়। যাৰ ফলস্বৰূপে প্ৰতিদিনে আমি হেৰুৱাব লগা হৈছে ১৩৭ টাকৈ ভিন ভিন প্ৰজাতি। বিকৃত আধুনিকতাৰ ৰাগিত মত্ত হৈ মানৱ জাতিয়ে চলোৱা ধ্বংসযজ্ঞৰ ফলতেই বিগত দুটা শতিকাত আমি হেৰুৱাব লগীয়া হ'ল আঠ শতাংশতকৈও অধিক বৰ্ষাৰণ্য অঞ্চল। সমগ্ৰ পৃথিৱীতেই ব্যৱহৃত হৈ থকা প্ৰায় ১২০ বিধ ঔষধৰ গছ ইয়াত পোৱা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নদী
কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা
কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা (Kartik Purnima) হ'ল হিন্দু, শিখ আৰু জৈন ধৰ্মৰ এটি সাংস্কৃতিক উৎসৱ, যিটো পূৰ্ণিমা বা কাতিৰ পোন্ধৰতম চান্দ্ৰ দিনত (নৱেম্বৰ-ডিচেম্বৰ) অনুষ্ঠিত হয়। এই উৎসৱক ত্ৰিপুৰী পূৰ্ণিমা বা ত্ৰিপুৰাৰী পূৰ্ণিমা বুলিও কোৱা হয়। ইয়াক কেতিয়াবা দেৱতাৰ পোহৰৰ উৎসৱ দেৱ-দীৱালী বা দেৱ-দীপাৱলী বুলিও কোৱা হয়। দক্ষিণ ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাত অন্য দিনত অনুষ্ঠিত কাৰ্ত্তিকা দীপম হ'ল এটি এই ধৰণৰ অনুষ্ঠান।
হিন্দুধৰ্মত ইয়াৰ গুৰুত্ব
ত্ৰিপুৰী পূৰ্ণিমা বা ত্ৰিপুৰাৰী পূৰ্ণিমাৰ নামটো ত্ৰিপুৰাৰীৰপৰা আহিছে, যি ত্ৰিপুৰাসুৰ অসুৰৰ শত্ৰু। ত্ৰিপুৰাৰী ভগবান শিৱৰ এক অৱতাৰ। শিৱই ত্ৰিপুৰান্তক ৰূপ ধৰি ত্ৰিপুৰাসুৰ অসুৰৰ বধ কৰিছিল। ত্ৰিপুৰাসুৰে দেৱতা সকলক হৰুৱাই স্বৰ্গ বিজয় কৰি অন্তৰীক্ষত তিনিখন নগৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল, যাক ত্ৰিপুৰা বুলি কোৱা হৈছিল। শিৱৰ সহায়ত দেৱতাসকলে ত্ৰিপুৰাসুৰক বধ কৰি নগৰ তিনিখন নষ্ট কৰে আৰু এই দিনটোক পোহৰৰ উৎসৱ বুলি ঘোষনা কৰে। এই দিনটোকে দেৱ-দিৱালী বুলি কয়; অৰ্থাৎ দেৱতা সকলৰ দীৱালী। পোহৰৰ উৎসৱ দীৱালী হিন্দুসকলৰ উৎসৱ।
কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাত ভগবান বিষ্ণুৰ মৎস্য অৱতাৰৰ মৎস্যৰো জন্মদিন। এইটো বৃন্দাৰো জন্মদিন, যাক তুলসী ৰূপত পূজা কৰা হয়। কাৰ্ত্তিক হ'ল যুদ্ধৰ দেৱতা আৰু শিৱৰ পুত্ৰ। কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনটোতে কৃষ্ণ আৰু ৰাধাই ৰাস নৃত্য কৰিছিল আৰু এই দিনটোতে কৃষ্ণই ৰাধাৰ পূজা কৰিছিল বুলি জনবিশ্বাস আছে।
যেতিয়া দিনটো কৃত্তিকা নক্ষত্ৰত পৰে তেতিয়া এই উৎসৱৰ মহত্ত্ব আৰু বাঢ়ে আৰু ইয়াক মহা কাৰ্ত্তিকা বোলা হয়।
হিন্দু বিধি
প্ৰবোধিনী একাদশীৰ সৈতে কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ নিকট সম্পৰ্ক আছে, ইয়াক সেই চাৰিমাহৰ অন্ত বুলি ধৰা হয় যি চাৰিমাহ সময় বিষ্ণু নিদ্ৰামগ্ন হৈ থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। প্ৰবোধিনী একাদশী হৈছে বিষ্ণু দেৱতাৰ জাগৰণৰ প্ৰতীক। এই দিনটোতে চাৰিমহীয়া তপস্যা শেষ হয় বুলি ভবা হৈছে। প্ৰবোধিনী একাদশীত আৰম্ভ হোৱা মেলাবোৰ কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনা শেষ হয়। কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা হৈছে এই মেলাবোৰৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিন। কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনা শেষ হোৱা পন্ধৰপুৰ আৰু পুষ্কৰ মেলাত প্ৰবোধিনী একাদশী উৎসৱ পালন কৰা হয়। কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা হ'ল প্ৰবোধিনী একাদশীৰপৰা পালন কৰা তুলসী বিবাহৰো অন্তিম দিন।
এই দিনটোতে বিষ্ণুও বালিৰ গৃহৰপৰা নিজ গৃহলৈ ঘূৰি আহে বুলি জনবিশ্বাস। সেয়ে এই দিনটোক দেৱ-দিৱালী বুলি মনা হয়।
কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা হৈছে বাৰানসীত গংগা-স্নানৰ বাবে আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় দিন।
ত্ৰিপুৰী পূৰ্ণিমা শিৱলৈ উচৰ্গিত উৎসৱসমূহৰ অন্তৰ্গত এটি ধৰ্মীয় উৎসৱ। ই মহা শিৱৰাত্ৰিৰ ঠিক পিছতে।
জৈন ধৰ্মত
upright|thumb|পালিতানা জৈন মন্দিৰ কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা জৈন সকলৰ বাবে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় দিন। পালিতানা জৈন তীৰ্থস্থানলৈ গৈ তেওঁলোকে এই দিনটো পালন কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
কৰ্ণাটক ৰাজোৎসৱ
কৰ্ণাটক ৰাজোৎসৱ বা কন্নড়া ৰাজোৎসৱা (ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ; Karnataka Rajyotsava) প্ৰতি বছৰে ১ নৱেম্বৰত পালন কৰা হয়। ইয়াক কৰ্ণাটক গঠন দিৱস বা কৰ্ণাটক দিৱস বুলিও কোৱা হয়। ১৯৫৬ চনৰ এই দিনটোতে দক্ষিণ ভাৰতৰ সকলো কন্নড় ভাষা কথিত অঞ্চলসমূথ একত্ৰিত কৰি কৰ্ণাটক ৰাজ্য গঠন কৰা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ শ্ৰেণী:কৰ্ণাটক
জংকী বৰঠাকুৰ
জংকী বৰঠাকুৰ (৩০ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৭৫-১২ জানুৱাৰী ২০০২) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়িকা আৰু অভিনেত্ৰী আছিল যিয়ে অসমীয়া আৰু হিন্দী ভাষাত গান গাইছিল। তেওঁ কপিল ঠাকুৰৰ জীয়ৰী আৰু পালমী বৰঠাকুৰৰ ভগ্নী আছিল। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ জুবিন গাৰ্গ এজন গায়ক আৰু অভিনেতা।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
জংকী বৰঠাকুৰ জন্ম ১৯৭৬ চনৰ ৩০ ছেপ্টেম্বৰত মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত হৈছিল কিন্তু মূলতঃ অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ অন্তৰ্গত আছিল।
কেৰিয়াৰ
তেওঁ ১৯৯৬ চনত উজানৰ পিৰিটি এলবামত গায়িকা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। পিছত, তেওঁ তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ জুবিন গাৰ্গৰ এলবাম যেনে "মুক্তি", "চান্দা", "ৰাংঢালী", "স্পৰ্শ" আদিকে ধৰি, ৪০০‌ ৰো অধিক গান গাইছিল।
মৃত্যু
২০০২ চনৰ ১২ জানুৱাৰীত এক পথ দুৰ্ঘটনাত জংকী বৰঠাকুৰৰ মৃত্যু হয় য'ত তেওঁলোকে তেওঁৰ সহ-শিল্পীসকলৰ সৈতে মঞ্চ প্ৰদৰ্শনী প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ শোনিতপুৰলৈ গৈ আছিল। পিছত, তেওঁ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি হিচাপে তেওঁৰ অন্তিম এলবাম শিশু মুকলি কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
ৰাজহুৱা স্থানত স্তন্যপান
ৰাজহুৱা স্থানত স্তন্যপান কৰোৱাৰ সামাজিক মনোভাৱ আৰু আইনী স্থিতি সমগ্ৰ বিশ্বৰ সংস্কৃতিত ব্যাপকভাৱে পৃথক হোৱা দেখা যায়। বহুতো দেশত, দক্ষিণ বিশ্ব আৰু কেইবাখনো পশ্চিমীয়া দেশত, সাধাৰণ ৰাইজৰ মুকলি দৃষ্টিত শিশুক স্তন্যপান কৰোৱাটো সাধাৰণ কথা আৰু ইয়াক এক সমস্যা হিচাপে গণ্য কৰা নহয়। অষ্ট্ৰেলিয়াকে ধৰি পৃথিৱীৰ বহুতো ঠাইত, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু ইউৰোপৰ কিছু অংশত, এছিয়াৰ কিছুমান দেশৰ সৈতে, মহিলাসকলৰ ৰাজহুৱা আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰত কেঁচুৱাক নাৰ্চিং কৰাৰ স্পষ্ট আইনী অধিকাৰ আছে। যদিও এই প্ৰথা আইনী বা সামাজিকভাৱে স্বীকৃত, তথাপিও কিছুমান মাতৃয়ে আন লোকৰ প্ৰকৃত বা সম্ভাৱ্য আপত্তি, নেতিবাচক মন্তব্য বা উৎপীড়নৰ বাবে স্তন্যপান কৰোৱাৰ বাবে ৰাজহুৱাস্থানত স্তন উন্মোচন কৰিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰে। আনুমানিক ভাৱে সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰায় ৬৩% মাতৃয়ে ৰাজহুৱাভাৱে স্তন্যপান কৰাইছে। সংবাদ মাধ্যমসমূহে কেইবাটাও এনে ঘটনাৰ প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰিছে য'ত কৰ্মী বা আন লোকে মহিলাসকলৰ মুকলিত স্তন্যপান কৰোৱাত আপত্তি প্ৰদৰ্শন বা নিষিদ্ধ কৰিছে। কিছুমান মাতৃয়ে নেতিবাচক মনোযোগ পৰিহাৰ কৰি আবুৰতাৰ বাবে আন এটা স্থানলৈ গৈ স্তন্যপান কৰায়। কিন্তু কিছুমান মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ মুকলিত স্তন্যপান কৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰত পোৱা বাধাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিছে, আৰু আইনী ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছে বা প্ৰতিবাদত লিপ্ত হৈছে। প্ৰতিবাদত অপৰাধীৰ ব্যৱসায়, সংগঠন আদি ৰাজহুৱাভাৱে বৰ্জন কৰা, "নাৰ্চ-ইন" বা স্তন্যপানৰ ফ্লেছ ম'ব আয়োজন কৰা আদি কাৰ্যসূচী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় য'ত নাৰ্চিং মাতৃৰ গোটবোৰ প্ৰতিবাদ স্থলীত একত্ৰিত হয় অৰ্থাৎ য'ত অভিযোগৰ উৎপত্তি হৈছিল আৰু সেইস্থানত একে সময়তে মুকলিকৈ তেওঁলোকৰ কেঁচুৱাবোৰক স্তন্যপান কৰাইছিল। ইয়াৰ প্ৰত্যুত্তৰত, কিছুমান কোম্পানীয়ে মাতৃসকলৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰি তেওঁলোকৰ কৰ্মচাৰীসকলক পুনৰ প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ সন্মত হৈছে।
এছিয়াৰ দেশসমূহ
চীনত ৰাজহুৱাভাৱে স্তন্যপান কৰাটো পৰম্পৰাগতভাৱে অবিতৰ্কিত আছিল, আৰু ২০১০ চন পৰ্যন্ত কোনো ধনৰণৰ আপত্তি সম্পৰ্কীয় তথ্য পোৱা নগৈছিল। শেহতীয়াকৈ আপত্তিৰ কেইটামান উদাহৰণ স্পষ্টতঃ সামাজিক মাধ্যমৰ বিবৰ্ধনৰ প্ৰভাৱ। ছাংহাইত, ৰাজহুৱাভাৱে স্তন্যপান কৰাই থকাটো কোনো কোনো লোকৰ দ্বাৰা লজ্জাজনক বুলি গণ্য কৰা হয়, অৱশ্যে বহুতে ইয়াৰ সমৰ্থন কৰে। ৰাজহুৱা স্থানত বেবীকেয়াৰ সুবিধা স্থাপনৰ বাবেও আহ্বান জনোৱা হৈছে।
ৰাজহুৱাকৈ স্তন্যপান কৰোৱাৰ বিষয়ে নেপালৰো কোনো আইন নাই। ইয়াত ৰাজহুৱা স্থানত স্তন্যপান এক সাধাৰণ বিষয় আৰু ব্যাপকভাৱে গ্ৰহণযোগ্য। নেপালৰ বাছ, পাৰ্ক, ৰেষ্টুৰেণ্ট, চিকিৎসালয় আদিৰ দৰে ৰাজহুৱা স্থানত মাতৃসকলে তেওঁলোকৰ কেঁচুৱাক স্তন্যপান কৰোৱা অৱশ্যে অস্বাভাৱিক নহয়। নেপালী সমাজত, শিশুক স্তন্যপান কৰাই থকাটো মাতৃসকলৰ বাবে অতি আৱশ্যক বুলি গণ্য কৰা হয়। যিসকল মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ সন্তানক স্তন্যপান কৰাব নোৱাৰে বা কৰিব নোৱাৰে তেওঁলোকক 'বোকচি' বা 'ডাইনী' বুলি কোৱা হয় আৰু ইয়াৰ সৈতে যথেষ্ট সামাজিক কলঙ্ক জড়িত হৈ আছে।
ফিলিপাইনত, স্তন্যপান বিভিন্ন আইনৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত, যেনে ২০০৯ চনৰ সম্প্ৰসাৰিত স্তন্যপান প্ৰচাৰ আইন আৰু ফিলিপাইনৰ মিল্ক ক'ড (কাৰ্যবাহী আদেশ ৫১)। মাতৃসকলক ৰাজহুৱাভাৱে স্তন্যপান কৰোৱাৰ অনুমতি দিয়া হয়। নিয়োগকৰ্তাসকলে স্তন্যপান কৰোৱা কৰ্মচাৰীসকলক স্তন্যপান কৰোৱা বা মাতৃদুগ্ধ নিঃসৰণ কৰিবলৈ বিৰতিৰ অনুমতি দিয়ে। আইনখনে এইটোও কৈছে যে প্ৰতি আঠ ঘণ্টাৰ কামৰ সময়ত এই বিৰতি চল্লিশ মিনিটতকৈ কম হ'ব নালাগে। কাৰ্যালয়, ৰাজহুৱা প্ৰতিষ্ঠান যেনে মল আৰু বিদ্যালয়, আৰু চৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানসমূহে বাথৰুমৰ পৰা পৃথকে স্তন্যপান কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিব লাগিব, য'ত মাতৃসকলে তেওঁলোকৰ কেঁচুৱাক স্তন্যপান কৰাব পাৰে বা গাখীৰ নিঃসৰণ কৰিব পাৰে। মিল্ক ক'ডে দুবছৰৰ তলৰ নৱজাতকৰ বাবে ''ইনফেণ্ট ফৰ্মূলা" বা "দুধদানি"ৰ বিজ্ঞাপন নিষিদ্ধ কৰিছে।
চৌদি আৰৱত যদিও মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ কোনো অংশ ৰাজহুৱাভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিব নোৱাৰে, অৱশ্যে স্তন্যপান কৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰৰ ই এক ব্যতিক্ৰম। মহিলাসকলে মল আৰু পাৰ্কত স্তন্যপান কৰোৱাটো সাধাৰণ বুলি ভৱা হয়, আৰু চৌদি আৰৱৰ লোকসকলৰ মাজত ই গ্ৰহণযোগ্য।
নৱেম্বৰ ২০১০-ৰ পৰা টাইৱানৰ ৰাজহুৱা স্থানত স্তন্যপান আইনে ৰাজহুৱাভাৱে স্তন্যপান কৰোৱাৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰিছে, আনহাতে গোপনীয়তাৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ আৰু গৰম পানী আৰু বিদ্যুৎ যোগানৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ প্ৰদান কৰাৰ বাবে স্তন্যপান কৰোৱা কোঠা স্থাপন কৰা হৈছে, মাতৃৰ স্তন্যপান কৰোৱাৰ অধিকাৰত হস্তক্ষেপ কৰাৰ বিপৰীতে জৰিমনা বিহাৰো আইন প্ৰণয়ন হৈছে। ২০১২ চনৰ ১৮ জুলাইত নেচনেল পেলেচ মিউজিয়ামৰ পৰা স্তন্যপান কৰাই থকা মাতৃক বহিষ্কাৰ কৰাৰ ঘটনাকলৈ তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হয়। টাইৱানৰ সেই কৰ্মচাৰী গৰাকীক আৰু তেওঁৰ নিয়োগকৰ্তা দুয়োকে ৬০০০ নতুন টাইৱান ডলাৰ (প্ৰায় ২০০ আমেৰিকান ডলাৰ) জৰিমনা বিহা হৈছিল।
কানাডাত কৰ্মক্ষেত্ৰত স্তন্যপান
কানাডিয়ান অধিকাৰ আৰু স্বাধীনতাৰ ঘোষণাপত্ৰৰ অধীনত মহিলাসকলক কানাডাত বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষিত কৰা হয়। কিন্তু কানাডা হৈছে এনে একমাত্ৰ দেশ যি স্তন্যপানৰ বাবে বিৰতিৰ অনুমোদন কৰা নাছিল। ২৬%-ৰো অধিক মাতৃয়ে স্তন্যপান কৰায় যদিও তেওঁলোকৰ বহুসংখ্যকে কৰ্মক্ষেত্ৰত থকা সীমাবদ্ধতাৰ বাবে স্তন্যপান কৰোৱা কাৰ্য বন্ধ কৰিবলৈ বাধ্য হয়।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ৰাজহুৱা স্থানৰ স্তন্যপান
যুক্তৰাষ্ট্ৰত চৌহদৰ গৰাকী, বা উপস্থিত লোকে স্তন্যপানত আপত্তি কৰা বা ইয়াক নিষেধ কৰাৰ ঘটনা ঘটিছে। কিছুমান ক্ষেত্ৰত মাতৃসকলে গুচি গৈছে। আনহাতে কোনো ক্ষেত্ৰত স্তন্যপান কৰোৱাৰ অধিকাৰ নিশ্চিত কৰা আইন ভংগ কৰাৰ বাবে আইনী ব্যৱস্থাও গ্ৰহণ কৰা হৈছে। কিছুমান কোম্পানীয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত আনকি ক্ষমা প্ৰাৰ্থনাও কৰিছে। স্তন্যপানৰ অনুমতি দিয়া কেণ্টাকী আইন দেখুওৱা স্বত্বেও এগৰাকী মহিলাক স্তন্যপান কৰোৱাৰ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল বাবে আঁ‌তৰি যায়। কিন্তু তেওঁ পিছত ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু অন্যান্য ৰাজহুৱা স্থানৰ সন্মুখত একাধিক প্ৰতিবাদৰ আয়োজন কৰে।
২০০৭ চনৰ জুন মাহত ব্ৰুক ৰিয়ানে এপলবীজ ৰেষ্টুৰেণ্ট এখনৰ পিছফালে থকা এটা বুথত আহাৰ খাই থাকোঁ‌তে নিজৰ সাত মাহৰ পুত্ৰক স্তন্যপান কৰাবলৈ আৰম্ভ কৰে। এজন লোকে প্ৰবন্ধকৰ ওচৰত অশালীন অনাবৃতকৰণৰ অভিযোগ আনে। প্ৰবন্ধক আৰু এগৰাকী পৰিচাৰিকাই তেওঁক অংগ আবৃত কৰি ৰাখিবলৈ কয়। তেওঁ প্ৰবন্ধকগৰাকীক কেণ্টাকী আইনৰ এটা প্ৰতিলিপি দিয়ে যি ৰাজহুৱা ভাৱে স্তন্যপান কৰোৱাৰ অনুমতি দিছিল। কিন্তু তেওঁ মান্তি নহ'ল বাবে মহিলাগৰাকীয়ে নিজৰ পুত্ৰক তেওঁৰ গাড়ীত স্তন্যপান কৰোৱাটোকে বাছি লয়। পিছত ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু অন্যান্য ৰাজহুৱা স্থানৰ সন্মুখত "নাৰ্চ-আউট" প্ৰতিবাদৰ আয়োজন কৰে।
২০০৮ চনত নিউ অৰলিন্সৰ এগৰাকী মহিলাই এক পথ উৎসৱত (street festival) তেওঁৰ ট্ৰাকৰ ওপৰত এটা তম্বু তৰি ৰাখিছিল যাতে তেওঁ নিজৰ জীয়েকক ব্যক্তিগতভাৱে স্তন্যপান কৰাব পাৰে। তেওঁক আৰক্ষীয়ে "অনুমোদিত নোহোৱা বুথ" খোলাৰ অভিযোগত এই উৎসৱৰ পৰা আঁতৰাই দিয়ে।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সামৰিক বাহিনীত ইউনিফৰ্মত স্তন্যপান
২০১২ চনৰ মে মাহত, ৱাশ্বিংটনৰ ফেয়াৰচাইল্ড বায়ু সেনা ঘাটিত নিয়োজিত দুজন বায়ু সেনা নেচনেল গাৰ্ড সেৱাৰ সদস্যই ফেয়াৰচাইল্ড ব্ৰেষ্টফিডিং ছাপোৰ্ট গ্ৰুপৰ মম টু মমৰ দ্বাৰা আয়োজিত স্তন্যপান সজাগতা অভিযানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ফটোগ্ৰাফাৰ ব্ৰাইঞ্জা চিগুৰদাৰডটিৰ (যি এগৰাকী সেনা-পত্নীও আছিল) টেৰান ইচেগোয়েন-মেককেব আৰু ক্ৰিষ্টিনা লুনাক ইউনিফৰ্মত স্তন্যপান কৰোৱাই থকাৰ দৃশ্য মঞ্চস্থ কৰাৰ লগতে ফটো তুলিছিল। মম2মমৰ প্ৰতিষ্ঠাপক ক্ৰিষ্টাল স্কটে কয় যে মানুহে ভাবিছে যে ফটোখন সামৰিক পোছাকৰ বাবে এক কলঙ্কস্বৰূপ আৰু তেওঁলোকৰ কাৰ্যকলাপক ইউনিফৰ্মত শৌচ কৰা বা প্ৰস্ৰাৱ কৰাৰ সৈতে তুলনা কৰিছে। কিছুমান সামৰিক কৰ্মীয়ে অনুভৱ কৰিছিল যে এগৰাকী মহিলাই ইউনিফৰ্ম পিন্ধি শুশ্ৰূষা কৰোঁতে পেছাদাৰী সামৰিক কায়দা বজাই ৰখাটো অসম্ভৱ। কিন্তু কিছুসংখ্যক সক্ৰিয়ভাৱে কৰ্তব্যৰত প্ৰবীণ সামৰিক সদস্য তথা মাতৃয়ে এই কাৰ্য সমৰ্থন কৰি কৈছিল যে মহিলাসকলে সামৰিক বাহিনীৰ সন্মান বৃদ্ধি কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:স্তন্যপান শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
লাগুনা ডেল মাউলে (আগ্নেয়গিৰি)
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আগ্নেয়গিৰি
ছাপন্ন ভোগ
বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগী
এতিয়া এবিধ এবিধ ৰসেৰে অৰ্থাৎ 6C1 ৰ দ্বাৰা কোনো ব্যঞ্জন তৈয়াৰ নহয়। একেদৰে ছয় প্ৰকাৰৰ ৰস মিলিও অৰ্থাৎ 6C6 ৰেও একো ব্যঞ্জন নহয়।
6C1 = 6 আৰু 6C6 = 1
63 - (6+1) = 63 -7 = 56
সেয়ে ৫৬ ভোগৰ অৰ্থ হৈছে সেই সকলো খাদ্য যি সমূহ আমি ভগৱানক অৰ্পণ কৰো।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:উৎসৱ
অমলেন্দু গুহ
ড॰ অমলেন্দু গুহ (জন্ম ৩০ জানুৱাৰী ১৯২৪- ৭ মে' ২০১৫) অসমৰ এগৰাকী বাওঁপন্থী মতাদৰ্শৰ খ্যাতনামা ইতিহাসবিদ, সমাজবিদ, কবি আৰু সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ আছিল। তেওঁ দৰং কলেজৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল আৰু দিল্লীৰ ইণ্ডিয়ান স্কুল অব্ ইণ্টাৰনেচনেল ষ্টাডিজৰ পৰা পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
জন্ম আৰু শিক্ষা
অমলেন্দু গুহ পূৰ্বপুৰুষ আছিল পূৰ্ববংগমূলৰ। তেওঁলোকৰ পাঁচ পিড়ি ঊৰ্ধ্বতন পুৰুষ ৰঘুনাথ গুহই ঢাকাৰ পৰা আহি মাণিকগঞ্জৰ শিমুলিয়াত বসবাস কৰিবলৈ লয়। তেওঁৰ পৰিনাতি ৰামসুন্দৰ গুহই ময়মনসিং জিলাৰ নাৰানদিয়ালৈ ঘৰজোঁৱাই হিচাপে আহি তাতে থিতাপি লয়। এওঁলোক আছিল তালুকদাৰ। তালুকদাৰ ৰামসুন্দৰৰ জ্যেষ্ঠপুত্ৰ গৌড় সুন্দৰৰ দ্বিতীয় পুত্ৰগৰাকীয়ে হ’ল ড॰ গুহৰ দেউতাক যামিনী সুন্দৰ গুহ।
যামিনী সুন্দৰ গুহ ইম্ফলৰ জনষ্টন হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক আছিল। মাকৰ নাম আছিল জ্ঞানদা সুন্দৰী। যামিনী সুন্দৰ গুহ আৰু জ্ঞানদা সুন্দৰীৰ এঘাৰজন সন্তানৰ ছজন পুত্ৰ সন্তান আৰু পাঁচজনী কন্যা। অমলেন্দু গুহ আছিল ভাই-ভনীসকলৰ অষ্টমজন । ১৯২৪ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত ইম্ফলত অমলেন্দু গুহৰ জন্ম হয়। স্কুলীয়া শিক্ষা আৰম্ভ হয় ইম্ফলত। ইম্ফলৰ বেঙ্গলী স্কুলৰ পৰা এম.ই. উত্তীৰ্ণ হয়। দেউতাকৰ অৱসৰৰ পাছত গুহ পৰিয়াল গুৱাহাটীলৈ গুচি আহে। তাত তেখেতে চিলভাৰ জুবিলী এংলো বেঙ্গলী স্কুলৰ পৰা (বৰ্তমান পল্টনবজাৰ বেঙ্গলী উঃমাঃ বিদ্যালয়) ১৯৪১চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। কটন কলেজত আই.এ.ত নাম ভৰ্তি কৰি এবছৰ পঢ়ি পূৰ্ববঙ্গৰ শ্ৰীকাইল কলেজলৈ বদলি হৈ যায়। তাৰপৰাও বদলি হৈ তেখেতে মুঞ্চিগঞ্জৰ হৰভাঙ্গা কলেজত নামভৰ্তি কৰি আই.এ.পৰীক্ষাত ৪ৰ্থ স্থান পায় আৰু বৃত্তি লাভ কৰি কলকাতাৰ প্ৰেচিডেন্সি কলেজত পঢ়া-শুনা কৰে। ১৯৪৫ত তেখেতে অৰ্থনীতিত সন্মানসহ স্নাতক হয়। ১৯৪৭ত কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতকোত্তৰ উত্তীৰ্ণ হৈ ১৯৪৮ত তেখেতে তেজপুৰৰ দৰং কলেজত অৰ্থনীতিৰ অধ্যাপক ৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। তেখেতে দিল্লীৰ স্কুল অৱ ইণ্টাৰনেচনেল ষ্টাডিজত বিংশ শতিকাৰ আফগানিস্তানৰ অৰ্থনৈতিক ইতিহাস বিষয়ত গৱেষণা কৰে। তেখেতে পুনেৰ গোখলে ইনষ্টিটিউট অৱ পলিটিক্স এণ্ড ইক’নমিক্স, দিল্লী স্কুল অব্ ইক’নমিক্স, কলকাতাৰ ইণ্ডিয়ান স্কুল অব্ ছ’ছিয়েল ছায়েন্সতো অধ্যাপনা কৰিছিল। তেখেতে গোলাঘাটত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ বুৰঞ্জী সন্মিলন আৰু শিৱসাগৰত অনুষ্ঠিত হোৱা কবি সন্মিলনত সভাপতিত্ব কৰিছিল।
পাৰিবাৰিক জীৱন
১৯৬০ চনত ড॰ গুহই ধুবুৰীৰ জীয়ৰী অনিমা গুহক (পূৰ্বত অনিমা দাস ) বিয়া কৰায়। অনিমা গুহও অসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ সাহিত্যিক। তেখেতসকলৰ একমাত্ৰ সন্তান সুপ্ৰতীক গুহ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত বাস কৰে।
সাহিত্যিক কৰ্মৰাজি
ড॰ গুহৰ ইতিহাস গৱেষণাৰ বিশাল ক্ষেত্ৰখন আছিল অসম। মাৰ্স্কীয় বিশ্ববীক্ষাৰ পোহৰত মধ্যযুগৰ পৰা ব্ৰিটিছ যুগলৈ ইতিহাস চৰ্চাৰে তেখেতে এক বিশেষ ধাৰাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেখেতে ইংৰাজী আৰু অসমীয়া ভাষাত বহুকেইখন ইতিহাস বিষয়ক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰাৰ উপৰিও অসমীয়া আৰু বঙালী ভাষাত একোখনকৈ কবিতাপুথিও ৰচনা কৰি থৈ গৈছে। তেখেতৰ বঙালী কবিতা পুথি 'লুইত পাৰেৰ গাথা'ৰ বেটুপাত আঁকিছিল বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাই।
সন্মান আৰু স্বীকৃতি
অসম সাহিত্য সভাই গুহক সাহিত্যাচাৰ্য উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। তেখেতে অসম চৰকাৰৰ পৰা সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ইতিহাসবিদ
বাল্টিক সাগৰ
বাল্টিক সাগৰ (Baltic Sea) আটলাণ্টিক মহাসাগৰৰ এখন সাগৰ আৰু ইয়াক স্কেনডিনাভিয়া (Scandinavia), ফিনলেণ্ড, বাল্টিক দেশসমূহ আৰু উত্তৰ ইউৰোপে আৱৰি আছে। এই সাগৰৰ ভিতৰত Gulf of Bothnia, Bay of Bothnia, Gulf of Finland আৰু Gulf of Riga অন্তৰ্ভুক্ত। এই সাগৰ ৫৩°-৬৬°N অক্ষাংশ আৰু ১০°-৩০° দ্ৰাঘিমাংশৰ মাজত অৱস্থিত। বাল্টিক সাগৰ ডেনিছ দ্বীপপূঞ্জ (Danish islands), Kattegat, Øresund, Great Belt, Little Belt আদি স্পৰ্শ কৰি গৈছে।
এই সাগৰৰ উত্তৰ সীমাত Baltic Proper অৱস্থিত যাক Åland islands আৰু Gulf of Bothnia ই আৱৰি আছে। তেনেদৰে উত্তৰ-পূব সীমাত Gulf of Finland, পূবত Gulf of Riga আৰু পশ্চিমে স্কেনদিনাভিয়া অৱস্থিত।