cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
স্বামী নিগমানন্দ
জীৱনৰ ব্ৰত / ধৰ্মপ্ৰচাৰ
উপৰোক্ত লক্ষ্যসমূহ অৰ্জনৰ নিমিত্তে তেওঁ সকলো পেছাৰে কেইবাহাজাৰ আগ্ৰহী নৰ-নাৰীক দীক্ষা দিয়ে আৰু সকলো ধৰণৰ উপদলীয় পক্ষপাতমুক্ত হৈ পূজা, প্ৰাৰ্থনা আৰু ধ্যানৰ মাধ্যমেৰে তেখেতৰ অন্যান্য আধ্যাত্মিক অনুশীলনৰ শিক্ষা সমূহ দিয়ে। তেওঁ তেখেতৰ শিষ্যসমূহক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ মূৰে মূৰে তিনি বা ততোধিক জনৰ দল বা সঙ্ঘ মিলিত হৈ গুৰুৰ কাষত প্ৰাৰ্থনা আৰু পূজা, আধ্যাত্মিক অভিজ্ঞতাসমূহৰ বিনিময়, "জয়গুৰু" স্তব বা গুণানুকীৰ্তন, আধ্যাত্মিক গ্ৰন্থসমূহৰ পাঠ আৰু তৎমধ্যস্থিত ধাৰণাসমূহৰ চিন্তাভাবনা আৰু আলোচনা, মঠ আৰু আশ্ৰমসমূহ ব্যবস্থাপনাৰ উপায় আৰু পন্থা উদ্ভাবন আৰু আধ্যাত্মিকভাবে উদ্দীপ্ত/অনুপ্ৰাণিত আদৰ্শগত গাহৰ্স্থ্য জীৱন যাপনৰ অঙ্গীকাৰ কৰাত উৎসাহিত কৰে। তেওঁ তেখেতৰ শিষ্যসকলক উপদেশ দিছিল যে, ঈশ্বৰ বা গুৰুৰ মহিমা "জয়গুৰু" এই আখৰকেইটাৰ মাধ্যমেৰে অনুভূত হয়। যিয়ে সকলোকে ঈশ্বৰৰ কাষ পোৱাবগৈ পাৰে এই নামৰ মাজেৰে যিহেতু ঈশ্বৰ হৈছে মহাবিশ্বৰ গুৰু বা প্ৰভু। যি কোনো সম্প্ৰদায়ৰ মানুহে তেওঁলোকৰ ধৰ্মীয় জীৱনৰ কোনো ক্ষতি নকৰাকৈ এই নাম গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।
দৰ্শন আৰু শিক্ষা
স্বামী নিগমানন্দই কেতিয়াও নিজ মুখে স্বীকাৰ কৰা নাছিল যে তেওঁ আছিল মূৰ্তিমান-ভগবান বা এজন অৱতাৰ যদিও তেওঁৰ অনেক শিষ্যই এই ধৰণৰ অলীক ধাৰণা পোষণ কৰিছিল। তেওঁ নিবেদন কৰে যে অৱতাৰ হৈছে এটা ধৰ্ম, দেশ কিংবা আনকি সমগ্ৰ বিশ্বত আধ্যাত্মিক শৃঙ্খলা বহাল ৰখাৰ বাবে পৃথিৱীত ঈশ্বৰৰ অনন্য পুৰুষ। তেখেতৰ কৰ্তৃত্বৰ দ্বাৰা সদাচাৰ প্ৰতিষ্ঠিত হয় আৰু তেওঁ আসুৰিক শক্তিসমূহক সম্পূৰ্ণভাবে ধ্বংস কৰে। স্বামী নিগমানন্দই বিচাৰিছিল যে তেওঁক সৎগুৰু হিচাপে বিবেচনা কৰা হওক যি তেখেতৰ দীৰ্ঘ জন্ম আৰু মৃত্যুৰ পৰস্পৰৰ অনুসন্ধানৰ দ্বাৰা তেখেতৰ স্বৰূপ জ্ঞান (সত্য প্ৰকৃতি অৰ্থাৎ সৰ্বোচ্চ সৰ্বজনীন চেতনা) লাভ কৰিছে। ধৰ্মগ্ৰন্থত প্ৰমাণ আছে যে গৌতমে সত্য উপলব্ধিৰ গুণাৱলী অৰ্জনৰ পূৰ্বে আৰু মহান "বুদ্ধ"ত পৰিণত হোৱাৰ পূৰ্বে তেওঁ অনেকবাৰ জন্মগ্ৰহণ কৰিব লগা হৈছিল। নিগমানন্দই আৰু নিৰ্দেশ দিয়ে যে, এজন অৱতাৰীয়ে স্বৰ্গীয় ক্ৰিয়াকৰ্মত অৰ্থাৎ লীলাত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে সকলো সময়তে অতিমানবীয় চেতনাৰ স্তৰত নাথাকে।
গুৰুসকল প্ৰকৃতপক্ষেই ব্যক্তিগত ঈশ্বৰ। স্বামী নিগমানন্দই ঘোষণা কৰে যে আধ্যাত্মিক জ্ঞান অৰ্জন আৰু মুক্তি অৰ্জন সম্ভব - হয় কঠোৰ প্ৰায়শ্চিত্তৰ মাধ্যমেৰে অথবা এজন ব্ৰহ্মচাৰী সৎগুৰুৰ কাষত আত্মসমৰ্পণৰ (তেখেতৰ আদেশ পালনৰ) মাধ্যমেৰে যিয়ে আমাৰ অধিকাংশই অনুশীলন কৰাব পাৰে। যদিও তেওঁলোকৰ ভাব হয় আৰু তেওঁলোকে আচৰণ কৰে সাধাৰণ মানুহৰ দৰে আৰু তেওঁলোকক প্ৰায়েই ভুল বুজে। ব্ৰহ্মচাৰী সৎগুৰুৰ দেহগত বা বস্তুগত উপভোগৰ প্ৰতি কোনো আসক্তি নাথাকে। ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে অন্য সকলোকে সহায় কৰিবলৈ আৰু তাৰ বাবে পৰিবেশৰ উন্নতিৰ বাবে তেখেতসকলে সদায় নিজকে নিয়োজিত কৰে। কিন্তু সৎগুৰু হিচাপে তেওঁলোকৰ ভূমিকা সবাতোকৈ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ যিহেতু তেওঁ প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজমান্তৰলৈ হস্তান্তৰ কৰাৰ দৰে এক উত্তৰাধিকাৰ নিৰ্মাণ কৰিব পাৰে যাৰ বিষয়ে ভগবান শ্ৰীকৃষ্ণই শ্ৰীমদ্ভগবত গীতাত কৈছিল।
স্বামী নিগমানন্দৰ মতানুসৰি, শিষ্যক তেখেতৰ গুৰুৱে (অৱশ্যেই এজন সৎগুৰু) এজন সাধাৰণ মানুহ হিচাপে নহয় বৰং জগৎগুৰু (মহাবিশ্বৰ গুৰু, পুৰুষোত্তম) হিচাপে গ্ৰহণ কৰা উচিত (ভগবতগীতাত শ্ৰীকৃষ্ণৰ উক্তিৰ সৈতে মিল ৰাখি)।
স্বামী নিগমানন্দই তেখেতৰ শিষ্যসকলক উপদেশ দিছিল শাৰীৰিক মূৰ্তিক ধ্যান কৰিবলৈ যাতে তেখেতৰ সকলো প্ৰশংসনীয় গুণাৱলী আৰু বৈশিষ্ট্যসমূহ স্বয়ংক্ৰিয়ভাবে তেওঁলোকৰ মাজত স্থানান্তৰিত হয় আৰু তেওঁলোকৰ আত্মাক উপযোগী কৰে। অধিকন্তু তেওঁ আশ্বস্ত কৰে যে, যিহেতু তেওঁ আত্মিক অনুশীলনৰ তিনি উপায়/প্ৰক্ৰিয়াত অন্বেষণকাৰীৰ পৰম আধ্যাত্মিক লক্ষ্য হিচাপে যুগপৎভাবে ব্ৰহ্ম, পৰমাত্মা আৰু ভগবানৰ প্ৰকৃতি অনুভৱ কৰিছে, তেখেতৰ প্ৰকৃত শিষ্যসকলেও একেইধাণে যুগপৎ সেই অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব। তেওঁ কৈছিল,"সেইয়া আছিল তেখেতৰ শিষ্যসকলৰ কাষৰ পৰা পাব পৰা একমাত্ৰ প্ৰত্যাশা আৰু তেওঁ সেইয়া পূৰণ হোৱাৰ দিনটো দেখা পোৱাৰ অপেক্ষা কৰিবলৈ ভালপায়। "
যিহেতু আত্মোপলব্ধিৰ অদ্বৈতবাদী তত্ত্বৰ বাবে আবশ্যকীয় হৈছে ব্যক্তি-আত্মাক সৰ্বোচ্চ সৰ্বজনীন আত্মাৰ পৰ্যায়ত সম্প্ৰসাৰণ কৰা, স্বামী নিগমানন্দৰ মতানুসৰি এইটো যথাযথ বুদ্ধিগত অনুসন্ধান, বিশ্লেষণ আৰু গভীৰ ধ্যানৰ মাধ্যমেৰে আকুলভাবে কামনাকাৰী/উচ্চাকাঙ্খী সন্ন্যাসীসকলৰ মাজৰ পৰা কেবলমাত্ৰ যোগ্যতমসকলৰ দ্বাৰাই পুন:পুন: অনুশীলন কৰা যাব পাৰে, যদিও এই ধৰণৰ সাধনাত প্ৰভুৰ প্ৰতি সেৱা সাফল্যৰ চাবিকাঠি। যি হওক, স্বামী নিগমানন্দই ইঙ্গিত কৰে যে কেবলমাত্ৰ সৰ্বোচ্চ/অখণ্ড ৰ অদ্বৈতবাদী উপলব্ধি অৰ্জনৰ পাছতেই সকলোফালে ভাগ্যবানসকলৰ দ্বাৰাই সঁচাসচিকৈ দেহাতীত ঐশ্বৰিক ভালপোৱা আৰু ভাবাবেশ/সমাধিঅনুভৱ কৰা সম্ভব যিদৰে শ্ৰীমদ্ভগবতগীতাত ভগবান শ্ৰীকৃষ্ণই ঘোষণা কৰিছিল।
ভক্তিৰ মাজেদিয়েই তেওঁমোক জানিব পাৰে, মোৰ স্বৰূপসমূহ কিধৰণৰ আৰু সত্যৰ মাজত মই কোন তাক জানিব পাৰে আৰু তৎক্ষণাৎ তেওঁ মোৰ মাজত প্ৰৱেশ কৰে (অষ্টাদশ-৫৫)। (অৰ্থাৎ তেওঁ এতিয়া ঈশ্বৰৰ সৈতে সস্নেহে একাত্ম যাৰ প্ৰকৃতি তেওঁ নাজানে আৰু যি তেওঁ নিজেই অৰ্জন কৰে আৰু সেই হেতু তেওঁ সৎগুৰুৰ ভূমিকাত অবতীৰ্ণ হোৱাৰ উপযুক্ত, যি প্ৰকৃতপক্ষেই স্বামী নিগমানন্দৰ জীৱনত ঘটিছিল। ) এই ধৰণৰ আধ্যাত্মিক অভিজ্ঞতাৰ পূৰ্ব অৰ্জন ব্যতিৰেকে ঈশ্বৰৰ বাবে আৰোপিত উপায় প্ৰেমভক্তি হতাশাজনক হব পাৰে! যি হওক যিসকলে পূৰ্ব জন্মত এই ধৰণৰ উপলব্ধি লাভ কৰিছে তেওঁলোকে এই জন্মত যথেষ্ট শীঘ্ৰে ঐশ্বৰিক ভালপোৱা অৰ্জনত সমৰ্থ হব পাৰে।
যদিও কিছু অন্যান্য সাধু আত্মা/ঈশ্বৰ উপলব্ধিৰ সমভাবে বৈধ মতবাদ বৈচিত্ৰৰ আৰু তাক অৰ্জনৰ বহুবিধ বৈধ পথৰ স্বীকৃতি দিয়ে আৰু প্ৰচাৰ কৰে, স্বামী নিগমানন্দই ঈঙ্গিত কৰে যে আত্মাৰ অখণ্ডতা আৰু অখণ্ড সৰ্বজনীন আত্মাৰ (বা পৰব্ৰহ্মৰ) উপলব্ধি মানব জীৱনৰ প্ৰকৃত আৰু চূড়ান্ত লক্ষ্য হোৱা উচিত।
আৰু সবাতোকৈ আকুলভাবে কামনাকাৰীসকলৰ ক্ষেত্ৰত সেই পথত নেতৃত্ব দান কৰে তেওঁলোকৰ দীক্ষা দানকাৰী আদৰ্শ আধ্যাত্মিক গুৰুৰ (সৎগুৰু) প্ৰতি অকৃত্ৰিম ভক্তিয়ে। গুৰুক ব্যক্তিগত সেৱাদান আৰু প্ৰাৰ্থনা, জপ আৰু সাধাৰণ ধ্যানৰ মাধ্যমেৰে তেখেতৰ অনুগ্ৰহ আবাহন তেওঁলোকৰ বাবে আধ্যাত্মিক অনুশীলনৰ মুখ্য উপায়। এইভাবে এইটো নিশ্চিতভাবে জানে যে তেওঁলোকৰ গুৰু এজন ব্ৰহ্মজ্ঞানী আৰু তেখেতৰ শিক্ষানুযায়ী জীৱন যাপনৰ চেষ্টা কৰি তেওঁলোকে মাত্ৰ অদ্বৈতৰ উপলব্ধি লাভত সমৰ্থ নহ’ব, অধিকন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে অন্যসকলৰ আত্মাৰ/ঈশ্বৰৰ উপলব্ধি লাভত সহায় কৰাৰ বাবে তেখেতৰ লীলাত অংশগ্ৰহণ কৰাত সমৰ্থ হ’ব, তেতিয়া কালক্ৰমত তেওঁলোকে তেখেতৰ প্ৰতি তীব্ৰ প্ৰেমৰ কাৰণে স্বৰ্গসুখৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব। স্বামী নিগমানন্দৰ অনুগামীসকলৰ মতে তেখেতৰ ভাবাদৰ্শগত আৰু পদ্ধতিগত বাণী শঙ্কৰেৰ মত অৰ্থাৎ জ্ঞান - জ্ঞানেৰ পথ আৰু গৌৰাঙ্গেৰ পথ অৰ্থাৎ ভক্তি - ভক্তিৰ পথ এ তেখেতৰ সকলো লেখাসমূহ সনাতন ধৰ্মত বিৰাজমান সাধনা বা আধ্যাত্মিক অনুশীলনৰ মূলতত্ত্ব আৰু প্ৰায়োগিক পদ্ধতি সম্পৰ্কিত।
স্বামী নিগমানন্দই ঈঙ্গিত কৰে যে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি চৰ্তহীন ভক্তি আৰু প্ৰেম চৰ্চাকাৰী আৰু প্ৰচাৰকাৰী গৌৰাঙ্গ মহাপ্ৰভুৰ প্ৰদৰ্শিত পথ আছিল অধিকতৰ সংকীৰ্ণ কাৰণ ইয়াত একমাত্ৰ ঈশ্বৰ হিচাপে শ্ৰীকৃষ্ণক নিৰ্দেশ কৰা হৈছে। সেই পথক প্ৰশস্তকৰণ কৰাৰ বাবে স্বামী নিগমানন্দক পৰামৰ্শ দিয়ে গুৰুৱে শ্ৰীকৃষ্ণৰ (বা অন্য যি কোনো দেৱ-দেৱী যাকে প্ৰাৰ্থনাকাৰীসকলে ভালপায়) এজন প্ৰতিমূৰ্তি হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ যি ক্ষেত্ৰ পথপ্ৰদৰ্শক নিজেই তাৰ লক্ষ্যত পৰিণত হয়।
এইভাবে স্বামী নিগমানন্দই দুটি আপাতদৃষ্টিত পৰষ্পৰবিৰোধী ধৰ্মমতৰ সমন্বয়সাধন বিশ্বাসযোগ্যভাবে সূত্ৰবদ্ধ কৰে, এটা বেদান্ত দৰ্শনৰ অদ্বৈত শিক্ষালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মহান শঙ্কৰাচাৰ্যৰ কাৰণে আৰু অন্যটি ভক্ত আৰু ঈশ্বৰৰ মাজত আপাত দ্বৈততাৰ তত্ত্বৰ আৰু অনুশীলনৰ প্ৰবক্তা গৌৰাঙ্গ মহাপ্ৰভুৰ কাৰণে। মুঠৰ ওপৰত স্বামী নিগমানন্দই দেখুৱায় যে ভক্তি আৰু প্ৰেমৰ পথত অভিকাঙ্খীয়ে তেওঁলোকৰ অহং যথেষ্ট পৰিমাণে দমন কৰিব লাগিব বা বশলৈ আনিব লাগিব আৰু অতঃপৰ তেওঁ উন্নীত হ’ব অদ্বৈত অভিকাঙ্খীৰ পৰ্যায়ত যাৰ অহঙে লক্ষ্যত গৈ পোৱাৰ পাছত ইয়াৰ বিশেষত্ব হেৰুৱায় পেলায়। পূৰ্ববৰ্তী ক্ষেত্ৰত স্বকীয় ঈশ্বৰ চেতনাৰ দ্বাৰা ভক্তৰ ব্যক্তিস্বভাব তুচ্ছত পৰিণত হয়, পৰাভূত হয়, য’ত পৰৱৰ্তী ক্ষেত্ৰত অভিকাঙ্খী নৈব্যক্তিক সৰ্বজনীন চেতনাৰ সমুদ্ৰত তেওঁৰ আত্ম-বোধ হেৰুৱায় পেলায়।
স্বামী নিগমানন্দৰ দৰ্শনকৃত আৰু ছবিৰ আকাৰে উপস্থাপনকৃত জ্ঞানচক্ৰ ছক (আধ্যাত্মিক সৃষ্টিতত্ত্বেৰ গোলক/বলয়) দি তেওঁ ক্ষুদ্ৰ সৃষ্টি/ মানুহ (দেহ) আৰু মহাবিশ্বৰ মাজত খচিত/আন্তঃবোনা মানব চেতনাৰ বিভিন্ন স্তৰ চিহ্নিত কৰে আৰু বিভিন্ন আধ্যাত্মিক বিন্যাস/ক্ৰমৰ আৰু উপদলৰ অভিকাঙ্খীয়ে শেষ পৰ্যন্ত কোন স্তৰত উপনীত হ’ব পাৰে তাক নিৰ্দেশ কৰে। এই ছকত তেওঁ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু শ্ৰীৰাধাক নিৰ্গুণ ব্ৰহ্ম আৰু সগুণ ব্ৰহ্মৰ মধ্যবৰ্তী ক্ৰান্তিকালত ৰাখে যিটোক তেওঁ কয় যে নিত্য বা ভবলোক। (যোগমায়া এক ধৰণৰ দৈব শক্তি, যি পৃথিৱীত আবদ্ধ আত্মাসমূহক নীৰৱচ্ছিন্নভাবে আকৰ্ষণ কৰে আৰু সেইবিলাকক সত্যৰ পৰম সুখময় প্ৰকৃতি উপলব্ধি আৰু স্বৰ্গীয় ক্ৰীড়াত অংশগ্ৰহণ কৰাত সহায় কৰে। ) এই ধাৰণাক বিবেচনা কৰা হয় স্বামী নিগমানন্দৰ নিজৰ অন্তৰ্দৃষ্টি আৰু অতীন্দ্ৰিয় অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আধ্যাত্মিক চিন্তাভাবনাৰ ক্ৰমবিকাশৰ দিশত তেখেতৰ এক অনন্য অবদান হিচাপে।
জীৱন্মুক্ত উপাসনা তত্ত্ব
নিগমানন্দৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ ধাৰণা আছিল জীৱন্মুক্ত উপাসনা তত্ত্ব যিয়ে সাধকক দ্ৰুত আত্ম-উপলব্ধিৰ পথত চালিত কৰিব পাৰে বুলি তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল।
কৰ্ম তত্ত্ব
স্বামী নিগমানন্দৰ মতে, কৰ্ম তিনি প্ৰকাৰৰ যথা: ক্ৰীয়মান, সঞ্চিত, আৰু প্ৰাৰব্ধ। যেতিয়া কোনোবাই তেওঁৰ শ্ৰমৰ ফলত তেওঁৰ জীৱনকালতেই সকলো উপভোগ কৰিব পাৰে, তেতিয়া তাক কোৱা হয় ক্ৰীয়মান; তেওঁৰ শ্ৰমৰ ফল ভোগ কৰাৰ পূৰ্বেই যদি তেওঁৰ মৃত্যু হয়, তেতিয়া তাক কোৱা হয় সঞ্চিত কৰ্ম। পূৰ্ব জন্মৰ সঞ্চিত কৰ্মৰ উদ্বৃত্ত অংশ ভোগ কৰাৰ বাবে যদি তেওঁৰ পুনৰ্জন্ম হয়, তেতিয়া তাক কোৱা হয় প্ৰাৰব্ধ। সাধনাৰ গুণত কোনো কোনোৰ পক্ষে ক্ৰীয়মান আৰু সঞ্চিতৰ প্ৰভাৱ নিজৰ জীৱন পৰা মুচি পেলাব পাৰে কিন্তুপ্ৰাৰব্ধ কৰ্মৰ প্ৰভাৱ মুচি পেলোৱা সম্ভব নহয়। পাৰ্থিৱ উচ্চাকাঙ্ক্ষাৰ দ্বাৰা যেতিয়ালৈকে কোনো ব্যক্তি আকৃষ্ট হৈ থাকে তেতিয়ালৈকে তেওঁ নিশ্চিতভাবে জন্ম-মৃত্যুৰ অন্তহীন ভ্ৰমণ গ্ৰহণ কৰিব লগাত পৰে। জীবাত্মাই কেতিয়াবা কেতিয়াবা নাক্ষত্ৰিক জগতত ভ্ৰমণ কৰাৰ বাবে স্থূল দেহ ত্যাগ কৰে যাক কোৱা হয় প্ৰেত লোক। ইয়াৰ কৰ্মৰ প্ৰভাৱৰ মাজেৰে যোৱাৰ পাছত এই স্থূল দেহৰ সৈতে স্থূল জগতলৈ উভতি আহে তেওঁৰ অতিৰিক্ত বাসনাসমূহ যিবোৰ তেওঁৰ পূৰ্ব জন্মত আছিল তাক পূৰণ কৰাৰ বাবে। এই কামত অজ্ঞ হৈ কিভাবে ই এক জগতৰ পৰা অন্য এক জগতত চলাফুৰা কৰে সেইয়া এক বৃহত্‌ ৰহস্যৰ বিষয়। যোগীসকলে এই ৰহস্য স্পষ্টভাবে হৃদয়ঙ্গম বা প্ৰত্যক্ষ কৰিব পাৰে আৰু জীৱৰ পূৰ্ব সংস্কাৰ সম্পৰ্কে কব পাৰে।
মৃত্যু চিন্তা প্ৰক্ৰিয়া তত্ত্ব
মৃত্যুৰহস্যৰ বিষয়ে স্বামী নিগমানন্দৰ অন্তৰ্দৃষ্টি তেওঁলোকৰ বাবে সৎগুণ আৰু ন্যায়ৰ পথত খোজকঢ়া আৰু সামান্যতম ভয় নোহোৱাকৈ মৃত্যুৰ ৰুদ্ৰমূৰ্তিক সম্মুখীন হবলৈ এক পথনিৰ্দেশিকা হিচাপে পোৱা যাব।
স্বামী নিগমানন্দই কয় যে প্ৰত্যকেই সকলো সময়তে মনত ৰখা উচিত যে তেৱোঁ এদিন মৃত্যুবৰণ কৰিব লাগিব। আমি নাজানো কোন মুহূৰ্তত মৃত্যুৱে আমাক সাক্ষাৎ দিব। ভাল বা বেয়া কাম কৰাৰ পূৰ্বে এইটোও মনত ৰখা উচিত যে তেৱোঁ এদিন মৃত্যুবৰণ কৰিব আৰু সেই দিন খুব বেছি দূৰত নাই। মৃত্যুৱে তেওঁৰ মনৰ পৰা ইন্দ্ৰিয় সুখ আৰু বেয়া চিন্তাৰ বাবে দুশ্চিন্তা দূৰ কৰিব। যদি তেওঁ এই ধৰণে চিন্তা কৰে তেতিয়া মানুহে দুখীয়াৰ ওপৰত কোনো ধৰণৰ অন্যায় কাম কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব। সম্পদ আৰু সম্পৰ্কই তেতিয়া মানুহৰ অনুভূতিৰ ওপৰত প্ৰাধান্য বিস্তাৰ কৰাত ব্যৰ্থ হ’ব। সকলো পাৰ্থিৱ বিষয়সমূহ যাৰ সৈতে তেওঁ সংযুক্ত সেইবোৰ তেওঁৰ এই পৃথিৱী ত্যাগৰ পাছতো একেই হৈ থাকিব। কেৱলমাত্ৰ আধ্যাত্মিক সম্পদ যাক তেওঁ জীৱনকালত অৰ্জন কৰিছে তাকহে ব্যক্তিৰ সম্পদ হিচাপে পোৱা যাব। যিসকলে তেওঁলোকৰ বুদ্ধিৰ জোৰত সম্পদ আৰু জ্ঞান অৰ্জন কৰিছে আৰু সেই কাৰণত অহংকাৰত উফন্দি পৰিছে তেওঁলোকে মৃত্যুৰ ঈশ্বৰৰ কাষত নম্ৰভাবে আত্মসমৰ্পণ কৰিব যেতিয়া তেওঁৰ নিৰ্দিষ্ট মুহূৰ্ত আহিব। তেওঁলোকৰ মৃত্যুত উল্লসিত হৈ কিছু অবিবেচক মানুহে তেওঁলোকৰ সহ-ভ্ৰাতৃগণৰ সৈতে দুৰ্ব্যবহাৰ কৰি সকলো পাহৰি যায় যে যথাসময়ত সুত-সহিত তেওঁলোকৰো একেই দশা হব। তেওঁলোকৰ বাবেও সেই দিনে অপেক্ষা কৰি আছে যেতিয়া তেওঁলোকে জনশূন্য শ্মশান ভূমিত পৰিত্যক্ত হ’ব আৰু তাৰ জীব-জন্তুৱে তেওঁৰ অস্থি-চৰ্ম-মাংস লৈ আনন্দেৰে ভোজ কৰাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব। তেওঁলোকৰ জড় অচেতন দেহ সেই সকলো প্ৰাণীৰ কাষত নীৰৱ আত্মসমৰ্পণৰ বাবে পৰি থাকিব। যদি তেওঁ এই ধৰণৰ চিন্তা ভাবনা কৰে তেতিয়া সকলো বেয়া চিন্তা তেওঁ মনৰ পৰা দূৰ হ’ব। যিসকল জীৱনৰ সত্যৰ প্ৰতি অন্ধ আৰু সাময়িক পাৰ্থিৱ আনন্দত নিজক নিমজ্জিত কৰিছে তেওঁলোক তেওঁলোকৰ জীৱনৰ গতি পৰিবৰ্তন কৰাত সমৰ্থ হ’ব যদিহে পূৰ্বোক্ত শাৰীসমূহ তেওঁলোকৰ মনত থাকে। তোমালোকৰ যিসকলে সত্যৰ কামত যথেষ্ট জ্ঞানী আৰু সতৰ্ক হৈছা তেওঁলোকে মৃত্যুৰ কাষত ভীত নহবা আৰু তোমালোকে এইটোক উচ্চতৰ জগতৰ উত্তৰণ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবা।
নিগমানন্দ আশ্ৰম
নিগমানন্দ আশ্ৰম (কোচবিহাৰ) জিলাৰ (দিনহাটাৰ)[ নিগমনগৰ] ত অৱস্থিত। ঠাকুৰ নিগমানন্দ আশ্ৰম আৰু নামানুসাৰে পৰৱৰ্তী কালত সেই এলেকাৰ নাম হয় নিগমনগৰ। ঠাকুৰৰ নামত পৰৱৰ্তী কালত স্কুল কলেজৰো নাম ৰখা হয়। ২০১২ চনত ঠাকুৰ নিগমানন্দৰ পুনৰায় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয় মন্দিৰত।
গাৰোহিল যোগ আশ্ৰম
১৩১২ বঙ্গাব্দ, নিগমানন্দই অসমৰ (বৰ্তমান মেঘালয়) গাৰোহিলত এখন যোগ আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
সাৰস্বত মঠ
স্বামী নিগমানন্দই শিৱসাগৰ জিলাৰ যোৰহাটত এটুকুৰা মাটি লয় আৰু ১৩১৯ বঙ্গাব্দৰ (১৯১২ চনত) বহাগ মাহৰ অক্ষয়া তৃতীয়াত তাত এখন আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এইখনক বোলা হৈছিল "শান্তি আশ্ৰম" বা সাৰস্বত মঠ, যিখন পৰৱৰ্তীকালত আসাম-বঙ্গীয় সাৰস্বত মঠ নামেৰে পৰিচালিত হৈ আহিছে। মঠৰ উদ্দেশ্য/ব্ৰত আছিল সনাতন ধৰ্মৰ ব্যাপকভাবে প্ৰচাৰ, প্ৰকৃত শিক্ষা বিস্তাৰ আৰু সকলোকে ঈশ্বৰৰ প্ৰতিমূৰ্তি হিচাপে সেৱা কৰা।
স্বামী নিগমানন্দই মহান শঙ্কৰাচাৰ্যৰ আদেশত "সৰস্বতী"ৰ ঐতিহ্যত তেখেতৰ দহ জন ধৰ্মপ্ৰাণ শিষ্যক সন্ন্যাসত দীক্ষা দিয়ে, যিসকলৰ মাজত কনিষ্ঠতম আছিল "স্বামী নিৰ্বাণানন্দ সৰস্বতী" (এজন বিদ্বান, পণ্ডিত, দাৰ্শনিক আৰু লেখক যি পাছত অনিৰ্বাণ হিচাপে বিখ্যাত হয়) আৰু "স্বামী প্ৰজনানন্দ সৰস্বতী"। স্বামী প্ৰজনানন্দক সাৰস্বত মঠ আৰু আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ ট্ৰাষ্টি আৰু মোহন্ত হিচাপে শপত পাঠ কৰায় স্বামী নিগমানন্দই অৱসৰ লয় আৰু ১৯৩৫ চন পৰ্যন্ত পুৰীত নীলাচল কুটিৰত কেইবাবছৰো ধৰি বসবাস কৰে।
সাৰস্বত মঠৰ ১০০ বছৰ (১৩১৯ - ১৪১৮ বঙ্গাব্দ)
১৩১৯ বঙ্গাব্দত (১৯১২ চনত) স্বামী নিগমানন্দৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত এই প্ৰতিষ্ঠান (শান্তি আশ্ৰম) বা "সাৰস্বত মঠে" ১৪১৮ বঙ্গাব্দৰ বহাগ মাহৰ অক্ষয়া তৃতীয়াত (২০১১ চনৰ ৬ মেত) ইয়াৰ জীৱনৰ এশ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰে। স্বামী নিগমানন্দৰ উক্তি নিম্নৰূপৰ আছিল:
''এই শান্তি আশ্ৰম মোৰ সমগ্ৰ জীৱনৰ সাধনা আৰু প্ৰচেষ্টাৰ ফল; এই আশ্ৰমৰ সৈতে তুলনা কৰিলে মোৰ জীৱনক যতসামান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি মনলৈ ভাব আহিব পাৰে—মই মোৰ জীৱনক এই আশ্ৰমৰ বাবে শতবাৰ উৎসৰ্গ কৰিব পাৰোঁ। মোৰ একমাত্ৰ প্ৰত্যাশা এইয়াই যে এই আশ্ৰমৰ পৰা উপযুক্ত সময়ত শত শত নিগমানন্দ ওলায় আহক। মোৰ শিষ্যগণ, তোমালোকেই মোৰ এই আশ্ৰমৰ ৰক্ষক, আৰু মই আশা কৰোঁ যে তোমালোকৰ কোনেও যেন মোৰ এই আত্মা-সদৃশ আশ্ৰমক অৱহেলা নকৰা, আৰু ঠিক তেনেকৈয়ে মোৰ মৃত্যুৰ কাৰণো নোহোৱা। - স্বামী নিগমানন্দ
গুৰু ব্ৰহ্ম আশ্ৰম
স্বামী নিগমানন্দই গুৰু ব্ৰহ্ম আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰে য’ত যি কোনো বিশ্বাসৰ ব্যক্তিবৰ্গই তেওঁলোকৰ নিজস্ব পথত ঈশ্বৰৰ আৰাধনা কৰিব পাৰে। তেওঁ অবিভক্ত বাংলাৰ পাঁচটা ভাগত পাঁচখন আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰে: বাংলাদেশৰ কুমিল্লাৰ ময়নামতিত "পূৰ্ব বাংলা সাৰস্বত আশ্ৰম", বাংলাদেশৰ ঢাকাৰ কালনিত "মধ্য বাংলা সাৰস্বত আশ্ৰম", বগুড়াত "উত্তৰ বাংলা সাৰস্বত আশ্ৰম", মেদিনীপুৰৰ খৰখুসামাত "পশ্চিম বাংলা সাৰস্বত আশ্ৰম" আৰু ২৪ পৰগণাৰ হালিচহৰত "দক্ষিণ বাংলা সাৰস্বত আশ্ৰম"। তেওঁ অনেক আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু গুৰু-শিষ্য ঐতিহ্যত হাজাৰ হাজাৰ শিষ্য তৈয়াৰ কৰে। অসমৰ যোৰহাটৰ কোকিলামুখত স্বামী নিগমানন্দই ১৯১৫ চনত জগৎ গুৰু আসন সংস্থাপন কৰে।
নীলাচল সাৰস্বত সঙ্ঘ, পুৰী
স্বামী নিগমানন্দই তেখেতৰ কামাৰ পৰা অৱসৰ লয় আৰু ওড়িশাৰ পুৰীৰ নীলাচল কুটিৰত বসবাস কৰে। পুৰী চাৰি ধাম তীৰ্থযাত্ৰাৰ অংশ হিচাপে হিন্দুসকলৰ এখন পবিত্ৰ চহৰ যি ভগৱান জগন্নাথৰ চহৰ হিচাপেও পৰিচিত। স্বামী নিগমানন্দই বিশ্বাস কৰিছিল যে ভগৱান জগন্নাথ হৈছে "সত্যৰ প্ৰতীক" কাৰণ ওড়িশাৰ পুৰীৰ ভগৱান জগন্নাথৰ ধৰ্মানুষ্ঠানসমূহৰ মাজত সাংস্কৃতিক সত্যতা, একতা আৰু অখণ্ডতা মূৰ্ত/অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। তেওঁ তেখেতৰ জীৱনৰ বাকী ১২ বছৰ পুৰীত অতিবাহিত কৰে।
২৪ আগষ্ট ১৯৩৪ (শুক্ৰবাৰ), শ্ৰাবণ পূৰ্ণিমা দিৱস, নীলাচল সাৰস্বত সংঘ স্বামী নিগমানন্দৰ নিজৰ দ্বাৰা পুৰীত নীলাচল কুটিৰত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। ওড়িশাৰ ভক্তবৃন্দই তেখেতৰ জন্মদিন উদ্‌যাপন কৰিবলৈ তাত একত্ৰিত হয়। তেওঁ তেওঁলোকৰৰ মাজত এটা ধৰ্মীয় বৃত্ত গঠনৰ উপদেশ দিয়ে। তেখেতৰ ইচ্ছানুসৰি কিছু ভক্তই ধৰ্মীয় আলোচনাৰ বাবে এখন সমিতি বা সংসদৰ আৰম্ভ কৰে আৰু গ্ৰুপভিত্তিক আলোচনা আৰু উপাসনাৰ পৰ্যায়ক্ৰমিক বৃদ্ধিৰ দ্বাৰা "নীলাচল সাৰস্বত সংঘ" (সংঘ) আৰম্ভ হয়, তিনিটি উদ্দেশ্য পূৰণৰ বাবে, (১) আদৰ্শ গৃহস্থ জীৱন যাপন, (২) মিলিত শক্তি প্ৰতিষ্ঠা আৰু (৩) ভাব বিনিময়।
অন্যান্য প্ৰতিষ্ঠান
বৰ্তমানে ভাৰতৰ কিছু ঠাইত স্বামী নিগমানন্দৰ অনুগামীসকলৰ দ্বাৰা যোগ, শিক্ষা আৰু দৰ্শনৰ কিছু প্ৰতিষ্ঠান পৰিচালিত হৈছে।
প্ৰকাশনাসমূহ
আধ্যাত্মিক পুস্তক আৰু সাময়িকী সমূহ: সাৰস্বত গ্ৰন্থাৱলী আৰু আৰ্য দৰ্পণ আছিল সত্যানুৰাগীসকলৰ বাবে তেখেতৰ অৱদান।
সাৰস্বত গ্ৰন্থাৱলী
আৰ্য দৰ্পণ
যৌক্তিক ভিত্তি বিবৰ্জিত সংকীৰ্ণ ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ দ্বাৰা ভ্ৰান্ত পথত চলিত হোৱা প্ৰবণ জনগণৰ মাজতো-উপদলীয় আধ্যাত্মিক জ্ঞান বিতৰণৰ উদ্দেশ্যে তেওঁ আৰ্য দৰ্পণ নামৰ এক মাহেকীয়া আলোচনীও প্ৰকাশ কৰে।
এই আলোচনীত তেওঁ ধৰ্মীয় আৰু ধৰ্মগ্ৰন্থ সম্পৰ্কিত গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ৰ ওপৰত অনেক ৰচনা লিখে। নিগমানন্দৰ অনুগামীসকলে ঘোষণা কৰিছে যে পৃথিৱীৰ যি কোনো বিশ্বাসৰ অনুগামীসকলৰ কাষত এই গ্ৰন্থসমূহ যথেষ্ট উপকাৰী আৰু যদি যত্ন সহকাৰে সেইবোৰত বৰ্ণিত বিষয়সমূহ চৰ্চা কৰা হয় তেতিয়াহ’লে সেইবোৰে আধ্যাত্মিক সাধনাত যি কোনো মানুহকে সুনিৰ্দিষ্ট সাফল্যত উপনীত কৰাই দিব। এই সকলো গ্ৰন্থ বাংলাৰ পৰা ওড়িয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰে এজন ওড়িয়া সাহিত্য পুৰস্কাৰ বিজয়ী ব্যক্তিত্ব আৰু ঠাকুৰৰ শিষ্য শ্ৰী ডি সি মোহান্তিয়ে, পুৰী (শ্ৰী দুৰ্গা চৰণ মোহান্তি)। যিহেতু স্বামী নিগমানন্দই এক দীঘলীয়া আৰু অব্যাহত অনুসন্ধানৰ মাজেৰে তেখেতৰ গুৰুক আবিষ্কাৰ কৰিছিল, তেখেতৰ অনেক শিষ্যয়ো তেওঁক বিচাৰি পাবলৈ সেই একেই নিয়ম অনুসৰণ কৰিছিল। এই ধৰণৰ কিছু সংখ্যক গল্প তেখেতৰ শিষ্যসকলৰ দ্বাৰা বৰ্ণিত হৈছে।
ভক্ত সম্মিলনী
বিভিন্ন উপাসনা উপদলসমূহক শক্তিশালী, জীৱনত গুৰু থকাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আলোচনা, আশ্ৰমত থকা সন্ন্যাসীসকলৰ কল্যাণ পৰ্যালোচনা, সামগ্ৰিকভাবে তেওঁলোকৰ আৰু আশ্ৰমৰ সমস্যাসমূহ সমাধানত সহায়, বিদ্যালয় বা সম্প্ৰদায়ৰ বাবে সমাজসেৱামূলক কাম আৰু পৰিশেষত সৰ্বজনীন আধ্যাত্মিক জীৱনৰ সমসাময়িক সমস্যাসমূহৰ ওপৰত আলোকিত বক্তাসকলৰ বক্তৃতা শ্ৰবণত আধ্যাত্মিক সভা আয়োজন কৰাৰ বাবে স্বামী নিগমানন্দই গৃহস্থ আৰু সন্ন্যাসী উভয় ধৰণৰ ভক্তৰ বাৰ্ষিকভাবে এক সন্মিলনত মিলিত হোৱাৰ আহ্বান কৰে যাক কোৱা হয় ভক্ত সম্মিলনী। নিগমানন্দই কয় যে এই সকলো কাৰ্যক্ৰমৰ উদ্দেশ্য হ’ল শিষ্যসকলক আধ্যাত্মিকভাবে অগ্ৰসৰ হোৱাত সহায় কৰা যাতে তেওঁলোকে জীৱনত শান্তি আৰু সত্যৰ সুখ লাভ কৰিব পাৰে। নিগমানন্দই পৃথিৱীৰ মঙ্গলাৰ্থে এই সম্মিলনী সম্পৰ্কে কিছু স্পষ্ট নীতি-নিয়ম ৰাখি গৈছে।
তেওঁ এই সম্মিলনীক দুটা অংশত বিভক্ত কৰে: এটা হৈছে সাৰ্বভৌম (দেশব্যাপী) ভক্ত সম্মিলনী আৰু আণ্টো হৈছে প্ৰাদেশিক (ৰাজ্যব্যাপী) ভক্ত সম্মিলনী।
স্বামী নিগমানন্দই ১৯১৫ চনত অসমৰ যোৰহাটৰ কোকিলামুখত প্ৰথম সাৰ্বভৌম ভক্ত সম্মিলনীৰ আৰম্ভ কৰে।
১৯৩৪ চনতৰ সাৰ্বভৌম ভক্ত সম্মিলনীত স্বামী নিগমানন্দই প্ৰতিনিধি হিচাপে তেখেতৰ সকলো শিষ্যকেই আমন্ত্ৰণ জনায় আৰু পুৰীত পৰৱৰ্তী সাৰ্বভৌম ভক্ত সম্মিলনীৰ আহ্বান কৰে।
প্ৰথম প্ৰাদেশিক সম্মিলনী ১৯৪৭ চনত "নীলাচল সাৰস্বত সংঘ, পুৰী"ৰ দ্বাৰা ওড়িশাৰ গঞ্জাম জিলাৰ আঙ্কোলিত মঘাৰ পূৰ্ণিমাত অনুষ্ঠিত হয় য’ত প্ৰায় ৬০ জন ভক্তৰ সমাবেশ ঘটে।
সম্মিলনীত ভক্তসকলৰ আগমণত উপচি পৰা স্বৰ্গসুখৰ অনন্ত প্ৰস্ৰবণৰ পৰা স্বৰ্গীয় সুখ উপভোগ কৰাত স্বামী নিগমানন্দই তেখেতৰ সন্তানসকলৰ (শিষ্যসকলৰ আৰু ভক্তসকলৰ) প্ৰত্যেককে তেখেতৰ উষ্ণ আৰু আন্তৰিক আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। সম্মিলনীত আনন্দেৰ প্লাবন উপচি পৰে আৰু অংশগ্ৰহণকাৰীসকল ইয়াৰ অংশীদাৰ হয়। বাৰ্ষিক সম্মিলনী তেখেতৰ হৃদয়ৰ খুব প্ৰিয় আছিল আৰু ভক্তসকলৰ সকলোৱেই ইয়াত শিষ্যসকলৰ সৈতে মিলিত হোৱাত তেখেতৰ আনন্দ উপলব্ধি কৰিছিল।
তেওঁ কয়:
মোৰ ভক্তসকল সম্পূৰ্ণভাবে অবগত যে বছৰত এবাৰ খ্ৰীষ্টমাসত এই সম্মিলনীত তেওঁলোকক সমবেত হোৱা দেখি মই আনন্দিত। এই ধৰণৰ সমাবেশে মঠসমূহক বিখ্যাত কৰিব আৰু পৃথিৱীৰ বাবে সাধাৰণভাবে মঙ্গল বোৱাই আনিব। - স্বামী নিগমানন্দ
স্বামী নিগমানন্দই বাৰ্ষিক সম্মিলনীত মহিলা শিষ্যসকলৰ বাবে এটা ভিন্ন উপাসনা দিৱসৰ সূচনা কৰিছিল য’ত তেওঁলোকে নিজৰ মাজতেই অংশগ্ৰহণ আৰু তেওঁলোকৰ দৃষ্টিভঙ্গি বিনিময় কৰিব পাৰিছিল।
পাঠসমূহ
শ্ৰী চিন্ময় পুথিভঁৰাল সংগ্ৰহ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় গুৰু
দক্ষিণ ছুদানৰ নাৰী
thumb|ভোটদানৰ মুহূৰ্তত এগৰাকী ছুদানী মহিলা দক্ষিণ চুডানৰ নাৰীসকল হৈছে দক্ষিণ চুডানত বাস কৰা দক্ষিণ চুডানৰ মহিলা। ২০১১ চনৰ ৯ জুলাইত দক্ষিণ চুডানৰ স্বাধীনতাৰ পিছত এইসকল নাৰীয়ে অধিক ক্ষমতা লাভ কৰিছে যদিও বৈষম্যজনিত সমস্যাৰ সন্মুখীন নোহোৱাকৈ থকা নাই। এই ঠাইৰ বহু মহিলাৰ স্বাস্থ্য, সম্পদ আৰু শিক্ষাৰ পৰ্যাপ্ত সুবিধা নাই। মহিলাসকলে প্ৰায়ে বৈষম্যৰ সন্মুখীন হ’লেও দক্ষিণ চুডানে আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বাধীনতা ঘোষণা কৰাৰ পিছৰে পৰা কিছু পৰিৱৰ্তন দেখা পোৱা গৈছে। বিগত বছৰসমূহত এই বৈষম্যই ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত মনোযোগ লাভ কৰিছে আৰু এই ঠাইত দৃষ্টিগোচৰ হোৱা বাল্যবিবাহৰ বিষয়টোৰ প্ৰতিও মানুহ অধিক আগ্ৰহী হৈ পৰিছে। ইয়াৰ লগতে দক্ষিণ চুডানত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ অতি উচ্চ মাত্ৰালৈ গমন কৰা বিষয়টোৱেও সমধিক গুৰুত্ব পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। দক্ষিণ চুদানত প্ৰতি এক লাখ জীৱিত শিশুৰ বিপৰীতে মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ ৭৮৯ গৰাকী৷ এই হাৰ বিশ্বৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক।
বৰ্তমান দক্ষিণ চুডানৰ মুঠ জনসংখ্যা ১২,৯১৯,০৫৩ জন। বিগত বছৰসমূহত পুৰুষৰ জনসংখ্যাই মহিলাৰ জনসংখ্যাক অতিক্ৰম কৰিছে। ২০১৮ চনত মহিলাৰ জনসংখ্যা আছিল ৬,৪৪৪,৩২৯ আৰু পুৰুষৰ জনসংখ্যা আছিল ৬,৪৭৪,৭২০। দক্ষিণ চুডানৰ মহিলাসকল দেশখনৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৪২ শতাংশ। দক্ষিণ চুডানত বহু মহিলাৰ শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্য সম্পদৰ ওপৰত ক্ষমতা আৰু সুযোগৰ অভাৱ। বিশ্ব বেংকৰ মতে দক্ষিণ চুডানৰ ৫১% জনসংখ্যাই দৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ তলতে জীয়াই আছে। পাছৰ জীৱনতো দক্ষিণ চুডানৰ বহু মহিলাক স্কুললৈ যোৱাৰ সুযোগ দিয়া নহয় যাতে তেওঁলোকে ঘৰতে থাকি পৰিয়ালক সহায় কৰিব পাৰে৷ ইয়াৰ ফলস্বৰূপে তেওঁলোক নিৰক্ষৰ। শেহতীয়াকৈ অধিক শিশুক স্কুললৈ যাবলৈ দিয়াৰ বাবে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হৈছে৷ দক্ষিণ চুডানৰ শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়ে ছোৱালীৰ বাবে শিক্ষা ব্যৱস্থা গঢ়ি তুলিছে। শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়ে গ্ৰহণ কৰা পদক্ষেপে বিদ্যালয়ত উপস্থিতি বৃদ্ধি কৰিছে যদিও এতিয়াও কিছুমান শিশু, বিশেষকৈ ছোৱালীয়ে পৰিয়ালে পঠিয়াব নোৱাৰাৰ বাবে বিদ্যালয়ত উপস্থিত থাকিব নোৱাৰে। ২০০৬ চনৰ ঘৰুৱা স্বাস্থ্য সমীক্ষা অনুসৰি কোনোধৰণৰ শিক্ষা নথকা ৪৬% মহিলাই ১৮ বছৰৰ আগতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
দক্ষিণ চুডানৰ মহিলাসকলৰ বাবে বলপূৰ্বক বিবাহ আৰু বাল্যবিবাহ অতি সাধাৰণ আৰু ইয়াৰ ফলত এই অঞ্চলৰ বেছিভাগ মহিলাৰ জীৱনেই ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈছে। বাল্যবিবাহক পৰিয়ালসমূহে হৃত অৰ্থনৈতিক সম্পদসমূহ উদ্ধাৰ কৰাৰ উপায় হিচাপে প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰে। এগৰাকী মহিলাৰ পৰিয়ালে কন্যাৰ স্বামীৰ পৰা কইনাৰ মূল্য লাভ কৰাৰ বাবে পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ ছোৱালীক অতি কম বয়সতে যিয়ে বেছিকৈ মূল্য দিয়ে, তেওঁৰ লগত বিয়া কৰাবলৈ আগ্ৰহী। দক্ষিণ চুডানত ইমান কম সংখ্যক মহিলাই বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱাৰ কাৰণৰ আঁৰতো কইনাৰ মূল্যই প্ৰধান কাৰক। বিবাহ বিচ্ছেদ হ'লে পত্নীৰ পৰিয়ালে স্বামীৰ পৰিয়ালক বিয়াৰ বাবে প্ৰথমতে দিয়া কইনাৰ মূল্য ঘূৰাই দিব লাগে। কন্যাক সৰুতে বিয়া দিয়াৰ আন এটা কাৰণ হ’ল বৰ্হি-বৈবাহিক গৰ্ভধাৰণৰ ভয়। ইয়াৰ ফলত পৰিয়ালটো অসন্মানিত হয় আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে সোনকালেই কন্যাক বিয়া দিয়াৰ প্ৰৱণতাই গা কৰি উঠে৷ বাল্যবিবাহক বাধা দিয়া আইন আছে যদিও চৰকাৰে ইয়াক বলবৎ কৰিবলৈ কৰিবলগীয়া কামবোৰ কমকৈ কৰে, গতিকে মানুহেও এই নীতি-ৰীতি প্ৰায়ে মানি নচলে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
শান্তিনিকেতনী চৰ্মজাত সামগ্ৰী
শান্তিনিকেতনী চৰ্মজাত সামগ্ৰী এক ধৰণৰ হস্তশিল্প যাৰ উৎস পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ বীৰভূম জিলাৰ শান্তিনিকেতন। এই চৰ্মজাত সামগ্ৰীবোৰ অতি ৰঙীন বুটাকৰা অথবা বিভিন্ন নক্সাযুক্ত হয়। শান্তিনিকেতনী চৰ্মজাত দ্ৰব্যৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হ'ল ই সুন্দৰ ৰঙৰ লৈখিক নক্সাযুক্ত। ৰঙীন নক্সাবোৰ, শুকান শস্যৰ বীজৰ পৰা উৎপন্ন ৰঙৰ সাহায্যত কৰা হয় যি এইজাতীয় সামগ্ৰীত অলংকৰণৰ পক্ষে বিশেষভাৱে উপযুক্ত। শস্যৰ বীজৰ পৰা এইপ্ৰকাৰপ ৰং আৰু অলংকৰণৰ পদ্ধতিক E.I.Tanning পদ্ধতি বোলা হয়। এই হস্তশিল্পই ভাৰতৰ ভৌগোলিক অস্তিত্বৰ ইংগিত দিয়ে।
ইতিহাস
শান্তিনিকেতনে চৰ্ম-শিল্পৰ এই ঐতিহ্যৰ লগত ন'বেল বিজয়ী বিশ্বকবি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা বিশ্বভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এক যোগসূত্ৰ আছে। শান্তিনিকেতনৰ বিশ্বভাৰতী বিদ্যালয়ত সৃজনশীল আৰু বস্তুধৰ্মী শিক্ষাব্যৱস্থাৰ প্ৰচলন আছিল যি গতানুগতিক শিক্ষা পদ্ধতিৰ তুলনাত গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। শান্তিনিকেতন তথা বোলপুৰত ভাৰতীয় কাৰিকৰী শিল্প আন্দোলনৰ সূচনা হৈছিল ৰবীন্দ্ৰনাথ আৰু তেওঁৰৰ পুত্ৰ ৰথীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ সুযোগ্য নেতৃত্বত প্ৰায় ৮০বছৰ পূৰ্বে। এই কাৰিকৰী শিক্ষাৰ অন্যতম আছিল চৰ্মশিল্প। বিশ্বভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এই সম্পৰ্কীত বিভাগটো 'শিল্প সদন' নামে পৰিচিত।
এই চৰ্মশিল্পৰ ঐতিহ্যৰ উন্নয়নৰ লগত জড়িত অন্য এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠান হ'ল 'আমাৰ কুটিৰ'। ১৯২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰী সুশেন মুখাৰ্জ্জীয়ে আমাৰ কুটিৰ ছ'ছাইটি স্থাপন কৰে, প্ৰাক- স্বাধীনতাৰ সময়ৰ মুক্ত ৰাজনৈতিক জেলবন্দীসকলৰ আশ্ৰয় আৰু কৰ্মসংস্থানৰ বাবে। কিন্তু তৎকালীন ব্ৰিটিছ চৰকাৰে এই সংগঠনক নিষিদ্ধ কৰে। স্বাধীনতাৰ পৰৱৰ্তীকালত, আমাৰ কুটিৰ ছছাইটি এই চৰ্মজাত সামগ্ৰী আৰু অন্যান্য হস্তশিল্পৰ উৎকৰ্ষৰ কাৰণে সুপৰিচিত হয়।
অভিনৱত্ব
শান্তিনিকেতনত উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ এটি অসাধাৰণ বৈশিষ্ট্য হ'ল ইয়াৰ অলংকৰণত ১৯২০ খ্ৰীষ্টাব্দত পূৰ্বদেশীয় জাভা আৰু বালিৰ পৰা আমদানিকৃত নক্সা ব্যবহৃত হয়। এই নক্সাত এক অনবদ্য শিল্পশৈলীৰ লগতে চিৰন্তনতা আৰু ঐতিহ্যৰ ছাঁ লক্ষ কৰা যায়। এই শিল্পই চিৰন্তন আৰু লোকশিল্পৰ এক চমৎকাৰী আৰ্হি প্ৰদৰ্শিত কৰে। চিৰন্তন চিত্ৰায়নৰ মাজত যিদৰে দেখা যায় হৰিণাৰ সৈতে শকুন্তলাৰ বনচাৰিণী দৃশ্য, সেইদৰে লোকশিল্পৰ চিত্ৰায়নত লক্ষ্য কৰা যায় সনাতনী চাঁওতালী প্ৰথাৰ উপস্থিতি।
শান্তিনিকেতনৰ চৰ্মজাত সামগ্ৰী সমূহ
চৰ্মজ দ্ৰব্যৰ বিপুল সম্ভাৰে শান্তিনিকেতনৰ চৰ্মজাত শিল্পকৰ্মক সমৃদ্ধ কৰিছে, যেনে-
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ হস্তশিল্প
অসমৰ সাধুকথা
সাধুকথা অসমীয়া সাহিত্যৰ এটা বিশিষ্ট বিভাগ। সাধুকথাবোৰ সাধাৰণতে এক অনিৰ্দিষ্ট ৰূপৰ এক লোক-কথা। কিন্তু এইবোৰত এটা সজ নীতি কথা থাকে আৰু সেয়ে হয়তো এইবোৰ লোক-কথাক অসমীয়াত সাধুকথা বোলা হয়। সাধুকথাবোৰৰ স্থিৰ ৰূপ এটা নাই, সাধু কওঁতাই নিজৰ অভীৰুচি আৰু সামৰ্থ অনুসাৰে তাক বৰ্ণাই যায়।
অসমৰ সাধুকথাৰ ভড়াল যথেষ্ট চহকী। এইবিলাকৰ কিছুমান অসমীয়াত আৰু বাকীবিলাক কছাৰী, ৰাভা, মিকিৰ আদি জনজাতীয় ভাষাত ৰচিত। কিছুমান লেখত লবলগীয়া সাধু অসমৰ সকলো অধিবাসীৰ মাজতে সমানে প্ৰচলিত।
অসমৰ সাধুবোৰক ভালেমান শ্ৰেণীত ভগাব পাৰি। কিছুমান সাধু আছে যিবোৰ জীৱ-জন্তুক লৈ ৰচনা কৰা হৈছে। কিছুমান সাধু আকৌ আলৌকিক। আন এবিধ সাধু আছে যাৰ কাহিনী সৰু অথচ ৰসাল আৰু খুহুতীয়া। কিছুমান সাধুকথাত প্ৰাকৃতিক নানা পৰিঘটনাৰ আদি কাৰণ দেখুৱাবৰ যত্ন কৰা হয়,যেনে- আকাশখন ওখ হ'ল কিয়, লুইতে ফেনায় কিয়, আলিবাটবোৰ কেঁকোৰা-কেঁকুৰি হ'ল কিয় ইত্যাদি। এনেদৰেই অসমীয়া সাধুকথাত প্ৰেম-প্ৰীতি, পিতৃস্নেহ, মাতৃস্নেহ,সপত্নী-বিদ্বেষ,ঈৰ্ষা-অসূয়া,জীয়াই থকাৰ স্পৃহা, জনবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ আদি আদিম ভাৱ আৰু অনুভূতিসমূহৰ সৰল আৰু মুকলি প্ৰকাশ দেখা যায়। প্ৰসংগক্ৰমে নেতিক জীৱনৰ আদৰ্শও এইবোৰে পৰোক্ষভাৱে দাঙি ধৰে। অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত সধুকথাৰ বৰ বেছি মূল্য নাথাকিলেও সমাজতত্ত্বৰ অধ্যয়নৰ ফালৰ পৰা এইবোৰৰ মূল্য উলাই কৰিব নোৱাৰি। এই প্ৰসঙ্গত সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ "বুঢ়ী আইৰ সাধু"ৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি। এই পুথিখনত অসমীয়া গ্ৰাম্য সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন সাধুকথা সংগ্ৰহ হৈ আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া লোকসাহিত্য
ইটানগৰ
ইটানগৰ (Itanagar ) হৈছে ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৰাজধানী। ই হিমালয়ৰ নামনি অংশত অৱস্থিত।
অৰুণাচলৰ ৰাজধানী হিচাপে সমগ্ৰ ভাৰতৰ লগত বিমান আৰু পথৰ দ্বাৰা ইটানগৰলৈ পৰিবহণৰ সু-ব্যৱস্থা আছে। গুৱাহাটীৰপৰা নাহৰলগুন (ইটানগৰ)লৈ নিয়মীয়াকৈ হেলিকপ্তাৰ চলাচল কৰে। গুৱাহাটীৰপৰা ইয়ালৈ নিয়মিতভাৱে বাছ চলাচল কৰে। ইটানগৰৰ নিকটতম ৰেল ষ্টেচন নাহৰলগুনত অৱস্থিত।
নামৰ উৎপত্তি
১৪ শ অথবা ১৫শ শতিকাত ইটাৰ দ্বাৰা এটা দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই দুৰ্গটোৰ নামৰপৰাই চহৰখনৰ নাম "ইটানগৰ" হ'ল বুলি জনা যায়।
ভৌগোলিক অৱস্থান
অৰুণাচল প্ৰদেশৰ দক্ষিণ অংশত "ইটানগৰ" অৱস্থিত। ইটানগৰৰ ভৌগোলিক অৱস্থান হৈছে 27.1°N, 93.62°W। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰপৰা ইয়াৰ গড় উচ্চতা প্ৰায় ৪৪০ মিটাৰ (১৪৪৩ ফুট)।
ইটা দুৰ্গ
"ইটা দুৰ্গ" হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ঐতিহাসিক স্থান। "ইটা দুৰ্গ"ৰ অৰ্থ হৈছে "ইটাৰে নিৰ্মিত দুৰ্গ" (আহোম ভাষাৰপৰা আহিছে)। এই দুৰ্গটো ১৪শ অথবা ১৫শ শতিকাৰ আগভাগতেই নিৰ্মিত কৰা হৈছিল । এটুকুৰা ওপৰত আন এটুকুৰা ইটা জাপি দি এই দুৰ্গটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ১৬,২০০ ঘন মিটাৰৰ এই বিশাল দুৰ্গটোক কিছু বিদ্বান লোকে "জিতাৰী বংশ"ৰ ৰামচন্দ্ৰৰ মায়াপুৰ বুলি চিহ্নিত কৰিছে । এই দুৰ্গটোত তিনিটা দিশ - পশ্চিম দিশ, পূব দিশ আৰু দক্ষিণ দিশত তিনিখন দুৱাৰ আছে।
জৱাহৰলাল নেহৰু ৰাজ্যিক সংগ্ৰাহলয়
ইটানগৰৰ প্ৰায় মাজ-মজিয়াতে অৱস্থিত এই সংগ্ৰাহলয়টোত ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন জনজাতিৰ সংস্কৃতিৰ লগত জড়িত বিভিন্ন বস্তুৰ প্ৰদৰ্শন কৰা আছে।
গংগা হ্ৰদ
গংগা হ্ৰদৰ স্থানীয় নাম হৈছে "গেকৰ ছিনয়ি"। নিছি জনজাতিৰ উপভাষাত "গেকৰ ছিনয়ি"ৰ অৰ্থ হৈছে "আৱদ্ধ হৈ থকা পানী"। বহুতো বৃহাদাকাৰ শিলে এই হ্ৰদটো আৱৰি ৰাখিছে। বৰ্তমান এই হ্ৰদটো এটা বনভোজৰ কেন্দ্ৰলৈ পৰিৱৰ্তিত হৈছে। ইয়াত সাঁতোৰা আৰু নৌকাৰ সুবিধাও আছে। আদিম উদ্ভিদ, অৰ্কিড আৰু ঢেঁকীয়া জাতীয় উদ্ভিদ হ্ৰদটোৰ আশে-পাশে পোৱা যায়।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে, ইটানগৰৰ মুঠ জনসংখ্যা ৩৪,৯৭০ জন। ইয়াৰে শতকৰা ৫৩% ভাগ পুৰুষ আৰু ৪৭% মহিলা। মুঠ জনসংখ্যাৰ ১৫% শতাংশই হৈছে ৬ বছৰ বয়সৰ তলৰ শিশু। এই অঞ্চলৰ উল্লেখযোগ্য জনজাতিসমূহ হৈছে "নিছি", "আদি", "গালো", "আপাতানি" আৰু "মিৰি"।
পৰিবহণ
৫২ এ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথে ইটানগৰক অসম আৰু ভাৰতৰ লগত সংযোগ কৰিছে।
বিমান পথ
ইটানগৰত কোনো বিমান বন্দৰ নাই যদিও নাহৰলগুনত এটা হেলিপেড আছে। ইয়ালৈ গুৱাহাটীৰপৰা নিয়মিয়াকৈ হেলিকপ্তাৰ চলাচল কৰে।
ৰেলপথ
২০১৪ চনত ইটানগৰৰ ওচৰৰ নাহৰলগুনলৈ ব্ৰডগ'জ ৰেলসেৱা সম্প্ৰসাৰণ কৰা হৈছে। ৭ এপ্ৰিল ২০১৪ৰ দিনা ডেকাৰগাঁৱৰ (তেজপুৰ) পৰা নাহৰলগুনলৈ প্ৰথম যাত্ৰীবাহী ৰেল চলে।
পথ
গুৱাহাটীৰপৰা নিয়মিত ভাৱে ইটানগৰলৈ বাছত অহা-যোৱা কৰাৰ সুবিধা আছে।
শিক্ষা
ইটানগৰৰ সাক্ষৰতা হাৰ হৈছে ৬৬.৯৫%। এই পৰিসংখ্যা ৰাষ্ট্ৰীয় সাক্ষৰতা হাৰ (৭৪.৪%) তকৈও কম। ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষৰ সাক্ষৰতা হাৰ ৭৩.৬৯%, আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতা হাৰ ৫৯.৫৭%। ইটানগৰত চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ লগতে বহুতো ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় আছে। ইটানগৰৰ নাহৰলগুনত এখন হোমিওপেথিক মহাবিদ্যালয় আৰু নিৰজুলিত অভিযান্ত্ৰিক আৰু প্ৰায়োগিক বিজ্ঞান (Applied Science) শিক্ষাৰ বাবে"নৰ্থ ইষ্টাৰ্ণ ৰিজ'নেল ইনষ্টিটিউট অফ চায়েঞ্চ এণ্ড টেকন'লজি" (NERIST) প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
কলিয়াবৰ মহকুমা
কলিয়াবৰ (Kaliabor), অসমৰ নগাঁও জিলাৰ পূব দিশত অৱস্থিত অন্তৰ্ভুক্ত এখন মহকুমা। নগাঁও জিলাৰ পৰা ইয়াৰ দূৰত্ব ৪৮ কিলোমিটাৰ। উজনি আৰু নামনি অসমৰ মধ্যত ইয়াৰ অৱস্থিতি। উপক্ৰান্তীয় অঞ্চলটোৰ ৯৩০ - ৯৮০ পূব দ্ৰাঘিমাংশ ২৬০-২৭০ উত্তৰ অক্ষাংশৰ মাজত অৱস্থিত। কলিয়াবৰৰ মাটিকালি প্ৰায় ৯৭,১১৮ হেক্টৰ।
চাৰিসীমা
কলিয়াবৰৰ পূবে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, পশ্চিমে চামধৰা গড়, উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু দক্ষিণে কাৰ্বি পাহাৰ অৱস্থিত।
নামৰ উৎপত্তি
কলিয়াবৰৰ চাৰিজন পুত্ৰৰ নামেৰেও কাজিৰঙা, চিকনি, বাগৰি, আৰু দ্'লাল -- এই চাৰিখন ঠাইৰ নামৰ সৃষ্টি হৈছে। কলিয়াবৰৰ পুত্ৰ দ্'লাল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ -- বৰভাগ্, সৰুভাগ, চতিয়াল আৰু ডিচিয়াল পৰাও ঠাইৰ নমকৰণ হৈছে। কালক্ৰমত কলিয়াবৰৰ নামটিয়েই পুত্ৰ-নাতিৰ পৰা সমগ্ৰ অঞ্চলটিত প্ৰধান্য লাভ কৰাত ঠাইখন তেওঁৰ নামেৰেই প্ৰখ্যত হৈ পৰিল বুলি সহযেই ধাৰণা কৰিব পাৰি। অন্যহাতে আকৌ মহাভক্ত সাধনালব্ধ আৰু তেওঁৰ নামেৰেই সৃষ্টি হোৱা ডাঙৰ বৰ গছজোপা (কলিয়া বা কলীয়া বৰগছ্)ৰ পৰাও ঠাইখনৰ নাম কলিয়াবৰ হৈছে বুলি ক'ব খোজে।
"টু্ন্‌-ৰুং-ডাম্‌" - আহোম বা টাই ভাষাৰ কলিয়াবৰ নামটোৰ পৰিচয় থকা বুলি জনা যায়। আহোমসকলৰ ভাষাত টু‌ন্‌ মানে কলীয়া বা ক’লা ডাৱৰ ৰুং মানে বৰ আৰু ডাম্‌ শব্দৰ অৰ্থ হ’ল গছ। অৰ্থাৎ কলীয়া বৰ গছেৰে ভৰি থকা ঠাই কলিয়াবৰ।
আহোম ৰাজত্বকাল
thumb|right|কলিয়াবৰৰ জখলাবন্ধাৰ শ্ৰীশ্ৰীবাসুদেৱ থান; পিছত নৰসিংহ মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰা বাবে নৃসিংহ মন্দিৰ ৰূপেও জনাজাত অলেখ প্ৰাচীন ঐতিহ্যৰে ভৰা কলিয়াবৰ আহোম ৰাজত্ব কালৰ এক উল্লেখ্যোগ্য ঠাই আছিল। ১৪৯৭ - ১৫৩৯ ত ৰাজত্ব কৰা স্বৰ্গদেউ ছুহুংমুং দিহিংগীয়া ৰজাৰ দিনত কলিয়াবৰ আহোম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ পূৰ্বে কছাৰী-জয়ন্তীয়া সল্কলৰ অধীনত আছিল। ১৫৩২ খ্ৰীষ্টাব্দত তুৰ্বকৰ আক্ৰমণত ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু কলংমুখৰ ৰণত সেনাপতি ফ্ৰাচেংমুখৰ হাতত মুছলমান সেনা হায়াত খান বধ হোৱাৰ পাছত নাৰী বাহিনী লৈ তেওঁৰ পত্নী মূলাগাভৰুৱে কলিয়াবৰতে তুৰ্বকৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দি প্ৰাণ ত্যাগ কৰিছিল। প্ৰতাপ সিংহৰ (১৬০৩-১৬৬১ খ্ৰীঃ) ৰাজত্বকালত তীব্ৰৰূপ ধাৰণ কৰা মুছলমান আক্ৰমণৰ পৰা ৰাজ্য ৰক্ষাৰ বাবে পৰিকল্পিতভাৱে কলিয়াবৰৰ পাহাৰ আঅৰু বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰক কেন্দ্ৰ কৰি শ্যামলা গড়, মিছা কোঠ, দিজু কোঠ, চামধৰা গড়, ৰাঙলী গড়, শালনা পাহাৰৰ কোঠ, কেচু কাটিগড় আদি নিৰ্মাণ কৰাইছিল। আহোম স্বৰ্গদেউ চুখ্ৰাংফা বা ৰুদ্ৰ সিংহৰ দিনৰ পৰা ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনলৈ (১৭১৪ - ১৭৬৯খ্ৰীঃ) কলিয়াবৰ সাংস্কৃতিক বুৰঞ্জীত উল্লেখযোগ্য ৰেখাপাত কৰিছে। শিবসিংহই কলিয়াবৰত দৌল-দেৱালয়, মঠ-মন্দিৰ আদি স্থাপন কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ শাসন কাল
ব্ৰিটিছ শাসন কালৰ প্ৰায় ১৮৪০ চনৰ পৰাই কলিয়াবৰৰ স্বাস্থ্যসেৱা, চাহ বাগান, ৰেলসেৱা, ফেৰীসেৱা, আদিৰ উন্ন্তি হৈছিল। ব্ৰিটিছৰ দিনতেই শিলঘাটৰ পৰা চাপৰমুখলৈ ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰা হয়। ১৯২০ চনৰ ২০ মাৰ্চত মালবস্তু কঢ়িওৱা আৰু সেই বছৰতে আগষ্ট মাহত যাত্ৰী পৰিবহণৰ মিটাৰ গজ ৰেলসেৱা আৰম্ভ হৈছিল।
ৰাজনীতি
কলিয়াবৰ. কলিয়াবৰ (লোক সভা সমষ্টি)ৰ এটা অংশ।
নগৰ আৰু বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ
জখলাবন্ধা হৈছে কলিয়াবৰৰ সৰ্ব্ববৃহ্ত্ বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ। আন বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰসমূহ হৈছে কুঁৱৰীটোল, হাটবৰ, নলতলী,আমবাগান, আমনি, শালনা, মিছা আৰু কুঠৰী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহকুমা শ্ৰেণী:নগাঁও জিলা
মাণিকপুৰ
গঠন
মাণিকপুৰ উন্নয়ন খণ্ডৰ ভিতৰত ১২ খন গাওঁ পঞ্চায়ত আছে। সেইবিলাক হ'ল:-
বঙাইগাঁও জিলাৰ মাণিকপুৰ গাঁও পঞ্চায়তৰ অধীনৰ গাঁওসমূহ হ’ল
ইতিহাস
মাণিকপুৰ ইয়াৰ সমৃদ্ধিশালী সংস্কৃতিৰ বাবে জনজাত। শংকৰী ক'লা কৃষ্টিৰ অন্যতম প্ৰতীক গোবিন্দ ভৱন গীতা সত্ৰ মাণিকপুৰৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত। এই সত্ৰখন স্বামী কৃষ্ণানন্দ ব্ৰহ্মচাৰীদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰে ৷ ঐতিহাসিক তথ্য আৰু ইয়াৰ ক'লা সংস্কৃতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি এই অঞ্চল এসময়ত বৃহত্তৰ কোঁচ সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভূক্ত আছিল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি।
জনগাঁঠনি
মাণিকপুৰ অঞ্চলৰ বেছিভাগ জনগোষ্ঠী কোঁচ-ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ হোৱাৰ লগতে কিছু সংখ্যক কলিতা, বামুন, যোগী আৰু কিছু সংখ্যক বড়ো আৰু বঙালী আৰু ইছলাম ধৰ্মাম্বলম্বী মানুহো আছে।
উৎসৱ
অসমৰ আন সকলো ঠাইৰ নিচিনাকৈ মাণিকপুৰতো ব'হাগৰ মাহত মুকলি বিহু এটা প্ৰধান বছেৰেকীয়া উৎসৱ। ইয়াৰ লগতে ইয়াত বছৰি লক্ষ্মী পূজা আৰু ঈদ পালন কৰা হয়। লক্ষ্মীপূজা পাঁচৰ পৰা সাতদিনীয়াকৈ পতা হয় আৰু সহস্ৰাধিক ভক্তৰ সমাগম হয় ৷ গোবিন্দ ভৱন গীতা সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠা দিৱস আঘোন মাহত পালন কৰা হয় আৰু ইয়ালৈ অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ উপৰিও চুবুৰীয়া পশ্চিম বংগৰ পৰাও বহুতো ভক্তৰ আগমন ঘটে ৷
শিক্ষা
মাণিকপুৰত কেইবাখনো উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষাৰ অনুস্থান আৰু এখন আঞ্চলিক মহাবিদ্যালয় আছে। ব্যক্তিগত শিক্ষাখণ্ডৰ উন্নতিৰ পিছৰ পৰাই ইয়াত কেইবাখনো ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় স্থাপন হৈছে যদিও সেইবিলাকত উচ্চশিক্ষাৰ ব্যৱস্থা সম্প্ৰতি উন্নত নহয়।
মহাবিদ্যালয়: মাণিকপুৰ আঞ্চলিক মহাবিদ্যালয়।
বিদ্যালয়: মাণিকপুৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, মাণিকপুৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, মাণিকপুৰ উচ্চ বুনিয়াদী বিদ্যালয়।
পৰিবহণ
মাণিকপুৰ ইয়াৰ দাঁতি কাষৰীয়া অঞ্চল সমূহ বাছ আৰু ৰেলেৰে ভালকৈ সংযুক্ত। ৩১নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ সহায়ত ই ভাৰতৰ আন আন ঠাই সমূহৰ লগত সংযুক্ত। ইয়াৰ আটাইতকৈ কাষৰ ৰেল ষ্টেচন পাতিলাদহ ইয়াৰ পৰা প্ৰায় ৩ কিল'মিটাৰ দূৰত অৱস্থিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বঙাইগাঁও জিলা
অসম সাহিত্য সভাৰ ডিব্ৰুগড় অধিৱেশন (২০০১)
অধিৱেশন থলী
২০০১ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ ডিব্ৰুগড় অধিৱেশনথলীয়ে প্ৰায় ২০০ একৰ মাটি আগুৰি আছিল। ইয়াৰ নাম দিয়া হৈছিল সাহিত্যৰথী ক্ষেত্ৰ। মূল মণ্ডপৰ নামকৰণ পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ নামেৰে সাহিত্য কাণ্ডাৰী মণ্ডপ ৰখা হৈছিল। ইয়াত প্ৰায় ৫০,০০০ জন লোক বহিব পৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। আনহাতে, সাহিত্যক্ষেত্ৰলৈ যোৱা মূল তোৰণখনৰ নাম ৰূপকোঁৱৰ তোৰণ ৰখা হৈছিল। মণ্ডপটোৰ লগতে এখন গ্ৰন্থমেলাৰো আয়োজন কৰা হৈছিল। গ্ৰন্থমেলা আয়োজন কৰা মণ্ডপটোৰ নাম মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকাৰ নামেৰে জননমালিনী ক্ষেত্ৰ ৰখা হৈছিল।
কাৰ্যসূচী
পাঁচ দিনৰ কাৰ্য্যসূচীৰে ডিব্ৰুগড় অধিবেশনৰ আৰম্ভণি হৈছিল। এই অধিবেশনত অভ্যৰ্থনা সমিতিয়ে প্ৰতি দিনাই সন্ধিয়া সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াৰ অয়োজন কৰিছিল। এই সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াত মূলতঃ শাস্ত্ৰীয় সংগীত, নৃত্য আৰু নাটকত গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল।
প্ৰথম দিনা
অধিবেশন উদ্বোধন কৰে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ অসমীয়া সাহিত্যিক লুম্মেৰ দাইয়ে। অধিবেশনৰ প্ৰথম দিনা বিশিষ্ট অতিথি হিচাপে আছিল ইউনিভাৰ্ছিটি অফ ছুইডেন, ষ্টকহ'মৰ Indologist ডব্লিউ এল স্মিথ।
দ্বিতীয় দিনা
অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শ‍ইকীয়াই পতাকা উত্তোলন কৰে। ইয়াৰ পিছতেই স্মৃতি তৰ্পণ কাৰ্যসূচী শুভাৰম্ভ কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত অধিবেশনৰ গ্ৰন্থ উৎসৱ মেলা আৰু প্ৰদৰ্শনী মণ্ডপ উদ্বোধন কৰা হয়। ইয়াৰ পিছতে স্মৰণিকা উন্মোচন কৰা হয়। সেই সময়ৰ অসমৰ ৰাজ্যপাল লে. জেনেৰেল (অৱসৰপ্ৰাপ্ত) এছ কে সিনহা ভাষণেৰে সভাৰ অৰম্ভণি হয়। সেইদিনা বিশিষ্ট অতিথি হিচাপে আছিল দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক শিশিৰ কুমাৰ দাস। সেই দিনা সন্ধিয়া সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াৰ উদ্বোধন কৰা হয়।
তৃতীয় দিনা
তৃতীয় দিনা সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰা অনুষ্ঠিত হয়। এই শোভাযাত্ৰাত বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোকে নৃত্য-গীত আদি প্ৰদৰ্শন কৰে। অসমৰ সেই সময়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তৰ ভাষণেৰে তৃতীয় দিনাৰ সভাৰ আৰম্ভ কৰা হয়। বিভিন্ন ভাষাৰ সংগঠন সমূহৰ সভাপতিসকল আৰু পূব ভাৰতৰ সাহিত্যিকসকলৰ মাজত আলোচনা অনুষ্ঠিত হৈছিল।
বিশেষ সন্মিলন
অসম সাহিত্য সভাৰ বিভিন্ন বঁটাসমূহ প্ৰদান কৰিবৰ বাবে এই অধিবেশনত এক বিশেষ সমাৰোহৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। এই সমাৰোহৰ বিশিষ্ট অতিথি ৰূপে আছিল সাহিত্যিক ৰোহিনী কুমাৰ কাকতি।
অন্যান্য সন্মিলন
অধিবেশন অন্যান্য সন্মিলনৰ উপৰিওবিশেষ বুৰঞ্জী সন্মিলন, সাক্ষৰতা, আলোচনাচক্ৰ, কবি সন্মিলন, সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
অভ্যৰ্থনা সমিতি
অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি নগেন শইকীয়াক মুখ্য উপদেষ্টাৰূপে, টংকেশ্বৰ বৰাক সভাপতি ৰূপে লৈ ডিব্ৰুগড় অধিবেশনৰ অভ্যৰ্থনা সমিতি গঠন কৰা হৈছিল। অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত এই সমিতিৰ মুখ্য পৃষ্ঠপোষক আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশন
অতুলানন্দ গোস্বামী
অতুলানন্দ গোস্বামী (Atulananda Goswami) (জন্ম: ১৯৩৫; মৃত্যু: ২৭ জুলাই, ২০২২) অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এজন গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু অনুবাদক। তেখেতে ৰচনা কৰা 'চেনেহ জৰীৰ গাঁথি' নামৰ উপন্যাসৰ বাবে ২০০৬ বৰ্ষত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। তেখেতে ৰচনা কৰা 'নামঘৰীয়া' নামৰ এখন উপন্যাস গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰই ধাৰাবাহিক ৰূপে প্ৰচাৰ কৰিছিল। অনুবাদক হিচাপে প্ৰধানকৈ অসমীয়া ভাষাৰ পৰা ইংৰাজী, বঙালী, ওড়িয়া আৰু সেই ভাষাসমূহৰ পৰা অসমীয়ালৈ ভাঙনি কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেখেত কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতিৰ সম্পাদকৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
‘নামঘৰীয়া’ উপন্যাসখনৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ ‘অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী বঁটা’ আৰু ‘কুমাৰ কিশোৰ সোঁৱৰণী বঁটা’ লাভ কৰে। ‘বলিয়া হাতী’ নামৰ গল্পৰ বাবে তেখেতে ১৯৯২ চনত ‘কথা’ বঁটা লাভ কৰে। 'চেনেহ জৰীৰ গাঁথি' ৰ বাবে ২০০৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। তেখেতক ২০১৩ চনৰ অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। তেখেতৰ নামঘৰীয়া নামৰ উপন্যাসখন ’নেচনেল বুক ট্ৰাষ্ট’ৰ উদ্যোগত ১২টাতকৈ অধিক ভাষালৈ অনূদিত হৈছে৷ ইয়াৰে নেপালী ভাষাত অনূদিত কিতাপখনে সাহিত্য একাডেমীৰ অনুবাদ বঁটা লাভ কৰে৷
দেহাৱসান
২০২২ চনৰ ২৭ জুলাই তাৰিখে গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হাস্পতালত অতুলানন্দ গোস্বামীয়ে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৮৭ বছৰ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
উষাপুৰ
উষাপুৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ দক্ষিণ প্ৰান্তত অৱস্থিত এখন গাঁও৷ উষাপুৰ গাঁৱৰ পূবে গৰীয়াবাম গাঁও, পশ্চিমে বুঢ়ীদিহিং নৈ, উত্তৰে পদুমনি,ৰূপহী গাঁও আৰু দক্ষিণে টিপাম গাঁও৷ যথেষ্ঠ সাৰুৱা এই অঞ্চলত ‌অইলৰ কেইবাটাও তৈল খাদৰ ওপৰি এটা অ চি এছ আছে৷
ইতিহাস
এই অঞ্চলটোত আহোম ৰাজত্বৰ সময়ৰ বহু পুখুৰী আছে৷ এই গাৱৰ মাজেৰে চাৰেং (চয়ঙৰ) আলি নামেৰে নক্তে ৰজাই বন্ধোৱা এটা পথ আছে৷ কালক্ৰমত এই অঞ্চল জনশূন্য হৈ জংঘলত পৰিণত হয়৷ পুনৰ ১৯২০ চন মানৰ পৰা এই ঠাইলৈ শিৱসাগৰ আৰু যোৰহাট জিলাৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা আহি বসতি কৰিবলৈ লয় আৰু নতুনকৈ বসতি পতা এই ঠাইৰ নাম হয় উষাপুৰ৷ এই গাঁৱত আগতে এটাই বৰ নামঘৰ আছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ বাবে নামঘৰ ছটালৈ বৃদ্ধি হয়৷ ইয়াত "উষাপুৰ জ্ঞানোদয় পুথিভঁৰাল"নামৰ পুথিভঁৰালৰ উপৰি এটা যুৱক সংঘ আৰু ৰংমন বিহুতলি নামৰ এটা প্ৰেক্ষাগৃহ আছে৷
পৰিবহণ
ইয়ালৈ নাহৰকটীয়াৰ পৰা জয়পুৰ চাৰিআলি হৈ নীপকো দলং পাৰ হৈ আহিব পাৰি। আনহাতে দুলীয়াজান-ডিগবৈ পথৰ পদুমনি তিনিআলি হৈও আহিব পাৰি৷
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
অনিৰুদ্ধ কায়স্থ
'অনিৰুদ্ধ কায়স্থ ষষ্ঠদশ-সপ্তদশ শতিকাৰ এগৰাকী কবি। এখেতৰ পিতৃ ৰামচন্দ্ৰ বা ৰামৰুদ্ৰদেৱ। পিতামহ মাধৱদেৱৰ ককায়েক দামোদৰ ওৰফে ৰূপচন্দ্ৰ গিৰী। পূব কোচ ৰাজ্যৰ ৰজা ৰঘূদেৱৰ ৰাজসভাৰ অমাত্য আছিল। ৰজা ৰঘূদেৱৰ পৃষ্ঠপোষকতাত এখেতে ভাগৱতৰ ২য় আৰু ৫ম স্কন্ধৰ পদ ভাঙনি কৰে। পঞ্চম খণ্ডৰ ৰচনাকাল ১৬০২ চন বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে।
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
য়েভেচ মেয়াৰ
'''য়েভেচ এফ. মেয়াৰ' (Yves F. Meyer)'' (জন্ম : ১৯ জুলাই ১৯৩৯) এজন ফ্ৰান্সৰ গণিতজ্ঞ। ১৯৩৯ চনৰ ১৯ জুলাই তাৰিখে ফ্ৰান্সৰ পেৰিছ চহৰত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁ ৱেভলেট সূত্ৰৰ (wavelet theory) অন্যতম পিতৃপুৰুষ। এই সূত্ৰৰ উৎকৰ্ষ সাধনৰ অৰ্থে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক ২০১৭ বৰ্ষৰ এবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
জীৱনী
য়েভেচ মেয়েৰ টুনিছত অৱস্থিত লাইচি কাৰণটত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ গণিতত কনকুয়াৰ জেনেৰেল লাভ কৰিছিল আৰু ১৯৫৭ চনত ইকল নৰমালে চুপেৰিয়ৰ (ফৰাচী:École Normale Supérieure) প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত প্ৰথম হৈছিল। ১৯৬৬ চনত তেওঁ জিন পিয়েৰ কাহানেৰ তত্ত্ববধনাত পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৬০-৬৩ চনত এখন হাইস্কুলৰ শিক্ষক, ১৯৬৩-৬৬ চনত ষ্ট্ৰাছবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ত (Université de Strasbourg) সহকাৰী অধ্যাপক, ১৯৬৬-৮০ চনত পেৰিছ বিশ্ববিদ্যালয়ত (Université Paris-Sud) অধ্যাপক, ১৯৮০-৮৬ চনত ইকল পলিটেকনিকত অধ্যাপক, ২৯৮৫-৯৫ চনত পেৰিছ ডাউফিন বিশ্ববিদ্যালয়ত (Université Paris-Dauphine) অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৯৫ চনত চি.এন.আৰ.এছ.ত জেষ্ঠ গৱেষক হিচাপে যোগ দিয়ে। তাৰপিছত ১৯৯৯ চনত তেওঁ ইকল নৰমালে চুপিৰিয়ৰ দে কাচানত অধ্যাপক হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায় আৰু ২০০৪ চনৰ পৰা তেওঁ এই প্ৰতিষ্ঠানৰ অধ্যাপক এমেৰিটাছ পদত অধিষ্ঠিত হৈ আছে।
তেওঁ ২০১০ চনত গছ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। সংখ্যা তত্ত্ব, অপাৰেচন সূত্ৰ আৰু হাৰমণিক বিশ্লেষণ, আৰু ৱেভলেট সূত্ৰৰ বিকাশ ঘটোৱাৰ লগতে মৌলিক অৱদানৰ এই বঁটা তেওঁক প্ৰদান কৰা হয়। "ৱেভলেট সূত্ৰৰ উৎকৰ্ষ সাধন"ত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক ২০১৭ চনৰ এবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
মাৰিয়া মণ্টেছৰী
মেৰীয়া মণ্টেছৰী Maria Montessori (আগষ্ট ৩১, ১৮৭০ – মে' ৬, ১৯৫২) এগৰাকী ইটালিয়ান স্বাস্থ্যবিদ আৰু শিক্ষাবিদ, আৰু প্ৰখ্যাত মানৱতাবাদী আছিল। তেখেত তেখেতৰ মণ্টেছৰী শিক্ষা প্ৰণালী বুলি আজিকালি পৃথিৱীৰ সকলোতে ব্যৱহৃত প্ৰাথমিক শিক্ষা প্ৰণালীৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ। এই প্ৰণালী ভাৰততো পাঠশালা বিদ্যালয়সমূহত ব্যৱহাৰ হয়।
য়েভেচ মেয়াৰ
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ফৰাচী গণিতজ্ঞ শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:এবেল বঁটা বিজয়ী
মাৰিয়া মণ্টেছৰী
জীৱন আৰু কাৰ্য্য
মেডাম মেৰীয়া মণ্টেছৰীৰ জন্ম হৈছিল ১৮৭০ চনত, ইটালীৰ মাৰ্চে'ৰ চিৰাভীল-অত, আলেছ্ন্দ্ৰ মণ্টেছৰী আৰু ৰেণাইল্ডে ষ্টপাইনী (এণ্টনীয় ষ্টপাইনীৰ ভাগিনীয়েক)-অৰ ঘৰত । তেৰবছৰ বয়ষত তেখেতে এখন কেৱল ছাত্ৰৰ বাবেহে থকা বিদ্যালয়ত ইঞ্জিনীয়াৰ হোৱাৰ হাবিয়াসেৰে পঢ়া-শুনা আৰম্ভ কৰে। তেখেত শিক্ষক হ'বলৈ ইচ্ছা নাছিল কাৰণ সেইসময়ত নাৰীক শিক্ষকতা আদি কেইটামান পেচাতহে ভাগ ল'বলৈ উদগোৱা হৈছিল।
মণ্টেছৰী ৰোমৰ ৰোম লা চেপিয়েঞ্জা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা চিকিৎসাবিজ্ঞান পাচ কৰা ইটালিৰ প্ৰথম মহিলা চিকিৎসক আছিল। তেখেত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মানসিক চিকিৎসা ক্লিনিকৰৰ সদস্যা আছিল আৰু বিশেষ মনযোগৰ প্ৰয়োজনীয়তা (special needs) বা "মানসিক দুঃখী" (unhappy little ones) আৰু "শিক্ষা অসমৰ্থ" (ineducable) সকলৰ সমস্যাৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে আকৰ্ষিত হয়।
১৮৯৬ চনত তেখেতে ট্যুৰিণৰ শিক্ষা সংসদত অসমৰ্থসকলৰ প্ৰশিক্ষণৰ বিষয়ে বক্তৃতা প্ৰদান কৰে। ইটালিয়ান শিক্ষামন্ত্ৰী তাত উপস্থিত আছিল আৰু তেখেতৰ যুক্তিপূৰ্ণ বক্তৃতাত প্ৰভাৱাণ্বিত হৈ একে বছৰতে তেখেতক "স্কুলা অৰ্ক্ট'ফ্ৰেণিকা" (Scuola Ortofrenica), মানসিকভাবে প্ৰয়োজনীয়সকলৰ দেখাশুনা আৰু শিক্ষাৰ বাবে নিয়োজিত প্ৰতিষ্ঠান -অৰ সঞ্চালক হিচাবে নিযুক্তি দিয়ে।
মণ্টেছৰীয়ে তেখেতৰ প্ৰস্তাৱসমূহ সত্যাপনৰ উদ্দেশ্যে এই পদ গ্ৰহণ কৰে। তেখেতৰ প্ৰথম উল্লেথযোগ্য সফলতা তেখেতৰ কেইবাজনো ৮ বছৰীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পঢ়া আৰু লিখাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিক্ষাৰ বাবে আবেদন কৰাটো। উক্ত "অসমৰ্থ" (defective) শিশুসকলে পাচ কৰাৰ উপৰিও সামান্যতকৈ উচ্চ নম্বৰ লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়, যাক "প্ৰথম মণ্টেছৰী যাদু" (the first Montessori miracle) বোলা হয়। মণ্টেছৰীৰ প্ৰত্যুত্তৰ আছিল "যদি মানসিকভাৱে অসমৰ্থ শিশুক সাধাৰণ পৰ্যায়ৰ শিশুৰ পৰ্যায়লৈ লৈ আহিব পৰা যায় তেন্তে (তেখেতে) 'সাধাৰণ পৰ্য্যায়'ৰ শিশুৰ প্ৰতিশ্ৰুতি (potential) অধ্যয়ন কৰিবলৈ ইচ্ছুক" ।
"বৈজ্ঞানিক পৰ্য্যবেক্ষণে প্ৰদৰ্শিত কৰে যে শিক্ষকে দিয়া ব্যৱস্থাই শিক্ষা নহয়; শিক্ষা ব্যক্তিয়ে স্বাভাৱিকভাৱে আহৰণ কৰা এক প্ৰাকৃতিক প্ৰক্ৰিয়া, চৌপাশৰ পৰা আহৃত, কাৰো আদেশ শুনি নহয়। শিক্ষকৰ দায়িত্ব হৈছে এক বিশেষভাৱে সৃষ্ট পৰিবেশত এনে সাংস্কৃতিক কাৰ্য্যকলাপৰ বাবে এলানী ইচ্ছাশক্তি জগাই তোলা কাৰ্য্যক্ৰম লোৱা আৰু বাধা হোৱাৰপৰা দূৰত থকা। মানৱ শিক্ষকে গোলামে মালিকক সহায় কৰাৰ দৰে সহায় কৰিহে এই কাৰ্য্য কৰিব পাৰে। তেনে কৰিলেহে তেওঁলোকে এক নৱমানৱ আৰু মানৱাত্মাৰ উড্ডয়ন দেখা পাব যি পৰিঘটনাৰ দাস নহৈ পৰিদৃশ্যতাৰ পৰিস্কৃততাৰে মানৱ সমাজৰ আকৃতি আৰু ভৱিষ্যত নিৰ্ণয় কৰিব।
<!-- Because of her success with these children, she was asked to start a school for children in a housing project in Rome, which opened on January 6, 1907, and which she called "Casa dei Bambini" or Children's House. Children's House was a child care center in an apartment building in the poor neighborhood of Rome. She was focused on teaching the students ways to develop their own skills at a pace they set, which was a principle Montessori called "spontaneous self-development". A wide variety of special equipment of increasing complexity is used to help direct the interests of the child and hasten development. When a child is ready to learn new and more difficult tasks, the teacher guides the child's first endeavors in order to avoid wasted effort and the learning of wrong habits; otherwise the child learns alone. It has been reported that the Montessori method of teaching has enabled children to learn to read and write much more quickly and with greater facility than has otherwise been possible. The Montessori Method of teaching concentrates on quality rather than quantity. The success of this school sparked the opening of many more, and a worldwide interest in Montessori's methods of education.
After the 1907 establishment of Montessori's first school in Rome, by 1917 there was an intense interest in her method in North America, which later waned, in large part due to the publication of a small booklet entitled "The Montessori System Examined" by William Heard Kilpatrick – a follower of John Dewey. (Nancy McCormick Rambusch contributed to the revival of the method in America by establishing the American Montessori Society in 1960); at the same time Margaret Stephenson came to the US from Europe and began a long history of training Montessori teachers under the auspices of the Association Montessori Internationale (AMI). Montessori was exiled by Mussolini mostly because she refused to compromise her principles and make the children into soldiers. She moved to Spain and lived there until 1936 when the Spanish Civil War broke out. She then moved to the Netherlands until 1939.
In 1939, the Theosophical Society of India extended an invitation asking Maria Montessori to visit India. She accepted the invitation and reached India in the same year accompanied by her only son, Mario Montessori Sr. This heralded the beginning of her special relationship with India. She made the international Headquarters of the Theosophical Society at Adyar, Chennai, her home. However the war forced her to extend her stay in India. With the help of her son, she conducted sixteen batches of courses called the Indian Montessori Training Courses. These courses laid a strong foundation for the Montessori Movement in India. In 1949 when she left for The Netherlands she appointed Albert Max Joosten as her personal representative, and assigned him the responsibility of conducting the Indian Montessori Training Courses. Joosten along with Swamy S R, another disciple of Montessori, continued her work and ensured that the Montessori Movement in India was on a sound footing.
Maria Montessori died in the Netherlands in 1952, after a lifetime devoted to the study of child development. Her success in Italy led to international recognition, and for over 40 years she traveled all over the world, lecturing, writing and establishing training programs. In later years, "Educate for Peace" became a guiding principle which underpinned her work.
মণ্টেছৰী শিক্ষাপ্ৰণালী
Aside from a new pedagogy, among the premier contributions to educational thought by Montessori are:
প্ৰভাৱ
A conference in Rome on 6–7 January 2007 heralded the start of a year of celebrations for children and schools around the world. Dr. Montessori’s innovative approach was that “Education should no longer be mostly imparting of knowledge, but must take a new path, seeking the release of human potentialities.”
What followed worldwide has been called the "discovery of the child" and the realization that: "...mankind can hope for a solution to its problems, among which the most urgent are those of peace and unity, only by turning its attention and energies to the discovery of the child and to the development of the great potentialities of the human personality in the course of its formation.”
The efficacy of Montessori teaching methods has most recently been demonstrated by the results of a study published in the US journal, Science (29 September 2006) which indicates that Montessori children have improved behavioral and academic skills compared with a control group from the mainstream system. The authors concluded that "when strictly implemented, Montessori education fosters social and academic skills that are equal or superior to those fostered by a pool of other types of schools."
The Montessori method of education that she derived from this experience has subsequently been applied successfully to children and is quite popular in many parts of the world. Despite much criticism of her method in the early 1930s–1940s, her method of education has been applied and has undergone a revival. It can now be found on six continents, but is still subject to some criticism.
The Association Montessori Internationale is a member of the International Coalition for the Decade for the Culture of Peace and Nonviolence.
Montessori's image was the last to be featured on the 1000 Italian Lira banknote before the lira itself was phased out of circulation and replaced by the Euro.
অৱদান
-->
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শিক্ষা শ্ৰেণী:ইটালীৰ ব্যক্তি