cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ছক্ৰেটিছ
প্লেটোৰ লিখনিসমূহত থকা মতে নীতিশিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ছক্ৰেটিছৰ অৱদান অপৰিসীম। ইয়াৰ উপৰিও এপিষ্টেম’ল’জীৰ ক্ষেত্ৰতো ছক্ৰেটিছৰ যথেষ্ট অৱদান আছে আৰু তেওঁৰ ধ্যান-ধাৰণাক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই পাশ্চাত্য দৰ্শনৰ ভেটি গঢ় লৈছে।
জীৱন
ছক্ৰেটিছৰ জীৱনৰ বিষয়ে তিনিটা উৎসৰ পৰা বিশদভাৱে জানিব পাৰি: প্লেটো আৰু জেন’ফ’নৰ উক্তি আৰু এৰিষ্ট’ফেনৰ নাটসমূহ।
ছক্ৰেটিছৰ দেউতাক ছ’ফ্ৰ’নিস্কাছ এজন শিলাকুটি আৰু মাক ফেনাৰেট এগৰাকী ধাই আছিল। ছক্ৰেটিছে নিজতকৈ বয়সতকৈ বহুখিনি সৰু আৰু এগৰাকী অতি খঙাল তিৰোতা হিচাপে বৰ্ণিত জান্তিপক বিয়া কৰাইছিল। তেওঁলোকৰ তিনিটা সন্তান আছিল ক্ৰমে লেম্প্ৰ’ক্লেছ, ছ’ফ্ৰ’নিস্কাছ আৰু মেনেক্সিনাছ।
ছক্ৰেটিছে প্ৰথমাৱস্থাত শিলাকুটি হিচাপেই জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। জেন’ফ’নৰ ছিম্প’জিয়ামত থকা মতে ছক্ৰটিছে তেওঁৰ অনুগামী সকল কৈছিল যে দৰ্শন আলোচনাকেই তেওঁ জীৱনৰ আটাইতকৈ দৰকাৰী কাম বুলি ভাবে আৰু এই কামতেই তেওঁ বেছি সময় কটায়। দ্য ক্লাউড্ছত এৰিষ্ট’ফেনে ছক্ৰেটিছক ছেৰেফ’নৰ লগত লগলাগি ছ’ফিবাদৰ শিক্ষা দিয়া আৰু তাৰ বাবে মাননি লোৱা বুলি কোৱা হৈছে। কিন্তু প্লেটোৰ এপ’ল’জী আৰু ছিম্প’জিয়াম তথা জেন’ফ’নৰ লিখনিসমূহত ছক্ৰেটিছে শিক্ষাদানৰ বাবে মাননি লোৱা কথা সম্পূৰ্ণ অস্বীকাৰ কৰিছে। বিশেষকৈ এপ’ল’জীত তেওঁ নিজৰ দৰিদ্ৰতাক ইয়াৰ প্ৰমাণ বুলি কৈছে।
ইয়াৰ উপৰিও প্লেটোৰ বহুতো উক্তিত সামৰিক বাহিনীত ছক্ৰেটিছৰ অৱদানৰ কথা উল্লেখ আছে। ছক্ৰেটিছৰ মতে তেওঁ প’টিডিয়াৰ যুদ্ধ, এম্ফিপ’লিছৰ যুদ্ধ আৰু ডিলিয়ামৰ যুদ্ধত এথেনিয়ান সামৰিক বাহিনীত আছিল। এপ’ল’জী ত ছক্ৰেটিছে বিচাৰকক্ষত বিচাৰকসকলক কৈছে যে ছক্ৰেটিছে দৰ্শন ত্যাগ কৰা আৰু মৃত্যুৰ কথা ভাবি সৈনিকে যুদ্ধক্ষেত্ৰ ত্যাগ কৰা একে কথা।
৪০৬ খ্ৰী:পূ:ত তেওঁ ব’উল সমিতি(এথেন্সৰ দৈনিক বিচাৰব্যৱস্থা চলাবলৈ নাগৰিকৰ দ্বাৰা গঠিত এক সমিতি)ৰো এজন সদস্য আছিল।
বিচাৰ আৰু মৃত্যু
ছক্ৰেটিছে যি সময়ছোৱাত বাস কৰিছিল সেয়া আছিল পেল’প’নেছিয়ান যুদ্ধত স্পাৰ্টা আৰু মিত্ৰজোঁটৰ হাতত এথেন্সৰ পতনৰ কাল। যিসময়ত এথেন্সে এই শোচনীয় পৰাজয়ৰ পৰা উদ্ধাৰৰ বাট বিচৰা উচিত আছিল সেই সময়ত এথেন্সবাসী গণতন্ত্ৰৰ দক্ষতা সম্বন্ধে সন্দিহান আছিল। ছক্ৰেটিছ আছিল গণতন্ত্ৰৰ ধ্বজাবাহক আৰু বহুতো পণ্ডিতৰ মতে ছক্ৰেটিছৰ বিচাৰ প্ৰকৃততে এক ৰাজনৈতিক অন্তৰ্কলহৰ পৰিণতি হে আছিল। নিজ দেশৰ প্ৰতি আনুগত্যৰ চিনস্বৰূপে ছক্ৰেটিছে তদানীন্তন এথেনিয়ান সমাজ ব্যৱস্থা আৰু ৰাজনৈতিক চিন্তাধাৰাক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল। বিভিন্ন উক্তিত তেওঁ এথেন্সৰ চিৰশত্ৰু স্পাৰ্টাক প্ৰত্যক্ষ বা অপ্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰশংসা কৰিছিল,যি আছিল ছক্ৰেটিছৰ ওপৰত আৰোপিত দেশদ্ৰোহিতাৰ প্ৰধান অভিযোগ। এথেন্সবাসীৰ ন্যায়ব্যৱস্থাক শুধৰাবলৈ তেওঁ কৰা প্ৰচেষ্টাকেই তেওঁৰ মৃত্যুদণ্ডৰ কাৰণ বুলি ভবা হয়।
জেন’ফ’নৰ মতে ছক্ৰেটিছে নিজেই বিচাৰকসকলে তেওঁ মৃত্যুদণ্ড দিয়াটো বিচাৰিছিল কাৰণ তেওঁ জানিছিল যে মৃত্যুৱেহে তেওঁক শান্তি দিব পাৰে আৰু তেওঁৰ শেষ সময় আহি উপস্থিত হৈছে।
জেন’ফন আৰু প্লেটো দুয়ো এই কথাত একমত যে ছক্ৰেটিছে পলাই সৰাৰ সুযোগ পাইছিল কাৰণ তেওঁৰ শিষ্য সকলে কাৰাগাৰৰ পহৰাদাৰ সকলক ভেটি দিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কিন্তু ছক্ৰেটিছে পলায়ন কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে কাৰণ:
ছক্ৰেটিছৰ মৃত্যুৰ কথা প্লেটোৰ ফিয়েড’ত বৰ্ণিত হৈছে। বিষপান কৰাৰ পিছত ছক্ৰেটিছক ভৰি দুখন অসাৰ হৈ নপৰালৈ খোজ কাঢ়িবলৈ কোৱা হয়। তেওঁ শুই দিয়াত বিষ যোগানকাৰীজনে ছক্ৰেটিছৰ ভৰি চিকুটি চায় কিন্তু তেওঁ একো অনুভৱ নকৰে। মৃত্যুৰ শূন্যতাই লাহে লাহে তেওঁৰ দেহৰ ওপৰলৈ উজাই আহে আৰু তেওঁৰ কলিজা স্পৰ্শ কৰে। মৃত্যুৰ ঠিক আগে আগে ছক্ৰেটিছে ক্ৰিটোক তেওঁৰ শেষ ইচ্ছা ব্যক্ত কৰে: "ক্ৰিটো, আমি এছ্ক্লেপিয়াছৰ ওচৰত এটা কুকুৰাৰ ধৰুৱা হৈ আছোঁ। এই ঋণ পৰিশোধ কৰিবলৈ নাপাহৰিবা। "
এছ্ক্লেপিয়াছ আছিল ৰোগ নিৰাময়কাৰী গ্ৰীক দেৱতা। হয়তো ছক্ৰেটিছৰ শেষ কথাষাৰিৰ অৰ্থ এয়াই আছিল যে মৃত্যুৱেই পৰম ঔষধ যিয়ে আত্মাক দেহৰ পৰা মুক্তি প্ৰদান কৰে।
ছক্ৰেটিক পদ্ধতি
সম্ভৱতঃ পশ্চিমীয়া সভ্যতালৈ ছক্ৰেটিছৰ আটাইতকৈ উতকৃষ্ট অৱদান হ’ল ছক্ৰেটিক পদ্ধতি, সোধা-পোছাৰ দ্বাৰা নৈতিকতা, ন্যায় আদি ধাৰণাৰ অনুসন্ধানৰ এক প্ৰক্ৰিয়া। ইয়াক প্ৰথমতে প্লেটোৰ ছক্ৰেটিক ডায়লগছত উল্লেখ কৰা হয়। এক সমস্যা সমাধানৰ বাবে ইয়াক বহুকেইটা প্ৰশ্নৰ এক শ্ৰেণীত ভাঙি লোৱা হয় ,যাৰ উত্তৰবোৰে লাহে লাহে এজন মানুহক বিচাৰি থকা সমাধানৰ পথত আগবঢ়াই নিব। ইয়াৰ প্ৰভাৱ আজিও বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিত অনুভুত হয় যাৰ প্ৰথম পৰ্যায় হ’ল ‘’অনুমান’’। এই ব্যৱস্থাৰ বিকাশ আৰু অভ্যাসেই ছক্ৰেটিছৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য অৱদান যাৰ দ্বাৰা তেওঁ ৰাজনৈতিক দৰ্শন আৰু পাশ্চাত্য দৰ্শনৰ পিতৃ হিচাপে সৰ্বজন সমাদৃত।
ছক্ৰেটিক পদ্ধতি ব্যৱহাৰৰ বাবে কোনো ব্যক্তি বা দলৰ সুবিধাৰ্থে তেওঁলোকৰ বিশ্বাস আৰু জ্ঞানৰ পৰিসীমা জুখিবলৈ কিছুমান প্ৰশ্ন কৰা হয়। ছক্ৰেটিক পদ্ধতি এক বিয়োগাত্মক পদ্ধতি য’ত উতকৃষ্ট অনুমানসমূহ এফালে ৰাখি বিবাদকাৰী অনুমানসমূহ বাদ দিয়া হয়। এই পদ্ধতি দৰাচলতে নিজৰ বিশ্বাস আৰু তাৰ সত্যাসত্য প্ৰমাণ কৰিবলৈ উদ্ভাৱন কৰা হৈছিল।
দাৰ্শনিক বিশ্বাস
ছক্ৰেটিছ আৰু প্লেটোৰ বিশ্বাস সমূহৰ পৃথক্কৰণ প্ৰায় অসম্ভৱ। বিভিন্ন উক্তিসমূহত থকা ধাৰণাবোৰৰ দীঘলীয়া বৰ্ণনাসমূহ হয়তো প্লেটোৰ দ্বাৰা বিকৃত কৰা হৈছিল, আৰু কিছু সংখ্যক পণ্ডিতে বিশ্বাস কৰে যে প্লেটোৱে সাহিত্যিক চৰিত্ৰ আৰু নিজ দাৰ্শনিক চৰিত্ৰটিক এক আকাৰ কৰি দিবলৈ ছক্ৰেটিছৰ লিখনী ৰীতিৰ হুবহু অনুকৰণ কৰিছিল। আন কিছুমানৰ মতে প্লেটোৰ নিজস্ব কিছুমান ধাৰণা আছিল যদিও এয়া বিতৰ্কৰ বিষয় যে সেয়া আছিল কি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গ্ৰীচৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক
উত্তৰ প্ৰদেশ
উত্তৰ প্ৰদেশ ভাৰতৰ উত্তৰ অংশৰ এখন ৰাজ্য। এই ৰাজ্যৰ জনসংখ্যা ১৯ কোটিতকৈও অধিক। উত্তৰ প্ৰদেশ ভাৰতৰ তথা পৃথিৱীৰ এক বৃহৎ প্ৰশাসনিক ভাগ।
উত্তৰ প্ৰদেশৰ বৰ্গফল ৯৩৯৩৩ বৰ্গকিলোমিটাৰ। উৰ্বৰ আৰু জনবহুল গাংগেয় সমভূমিৰ অধিকাংশ উত্তৰ প্ৰদেশতেই স্থিত। উত্তৰ প্ৰদেশৰ উত্তৰ দিশে নেপাল আছে, উত্তৰ পশ্চিমে হিমাচল প্ৰদেশ আৰু উত্তৰাখণ্ড, পশ্চিমে হাৰিয়ানা, দিল্লী আৰু ৰাজস্থান, দক্ষিণে মধ্য প্ৰদেশ, দক্ষিণ পূবে ছত্তীছগঢ় আৰু ঝাৰখণ্ড আৰু পূবে বিহাৰ ৰাজ্য আছে। উত্তৰ প্ৰদেশৰ প্ৰশাসনিক ৰাজধানী লক্ষ্ণৌ আৰু বাণিজ্যিক ৰাজধানী কানপুৰ। ৰাজ্যখনৰ উচ্চ ন্যায়ালয় এলাহাবাদত স্থিত, লক্ষ্ণৌত এখন বেঞ্চৰ সৈতে।
উত্তৰ প্ৰদেশত কেইবাটাও হিন্দু তথা বৌদ্ধ তীৰ্থ স্থল আছে। বুদ্ধদেবৰ নিৰ্বাণস্থলো উত্তৰ প্ৰদেশতেই স্থিত।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য শ্ৰেণী:উত্তৰ প্ৰদেশ
নীলিম আকাশ কাশ্যপ
নীলিম আকাশ কাশ্যপ (Neelim Akash Kashyap) অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ। তেখেতে বহুকেইখন উপন্যাস লিখাৰ লগতে জুবিন গাৰ্গৰ গীতক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ গল্প ৰচনা কৰিছে। তেখেত পেচাত এজন শিক্ষা বিভাগৰ কৰ্মচাৰী।
কৰ্ম জীৱন
অসম চৰকাৰৰ শিক্ষা বিভাগৰ এগৰাকী কৰ্মচাৰী হিচাপে ২০০৬ চনৰপৰা কৰ্মৰত হৈ আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
মেনকা পি পি বৰা
মেনকা প্ৰফুল্ল প্ৰসাদ বৰা চমুকৈ মেনকা পি পি বৰা এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী আৰু নৃত্য পৰিচালক। তেওঁ সত্ৰীয়া নৃত্য, ভাৰতনাট্যম আৰু কুচিপুড়ি নৃত্যপটীয়সী। ইয়াৰ লগতে তেওঁ কেৰালাৰ সমৰনৃত্যকলা কলৰীপায়াট্টুৰ এগৰাকী শিল্পী। ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্যসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম সত্ৰীয়া নৃত্যৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে মেনকা পি পি বৰা বিশেষভাৱে জনাজাত। তেওঁৰ মাতৃ ইন্দিৰা পি পি বৰাই ১৯৮২ চনত গুৱাহাটীত কলাভূমি নামেৰে স্থাপন কৰা সত্ৰীয়া আৰু ভাৰতনাট্যম শিক্ষানুষ্ঠানৰ লগত জড়িত আছিল। যুক্তৰাজ্যৰ লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংস্কৃতি আৰু গণসংযোগ বিভাগত গৱেষণা কৰি পিএইছডি লাভ কৰা মেনকাই কিংষ্টন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপনাও কৰিছিল। ২০০৯ চনত ভাৰতৰ সংগীত নাটক একাডেমীয়ে সত্ৰীয়া নৃত্যৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ওস্তাদ বিছমিল্লাহ খান যুৱ পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৭৯ চনৰ ৯ অক্টোবৰ তাৰিখে অসমৰ গুৱাহাটীত জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ বিখ্যাত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী গুৰু ইন্দিৰা পি পি বৰা আৰু পিতৃ প্ৰফুল্ল প্ৰসাদ বৰা। তেওঁ মাতৃৰ পৰাই প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত সত্ৰীয়া নৃত্যৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ গুৰু ভবেন বৰা আৰু ড॰ প্ৰদীপ চলিহাৰ ওচৰত সত্ৰীয়া শিকে। তাৰপিছত তেওঁ ৰুক্মিণী দেৱী অৰুণ্ডেলৰ কলাক্ষেত্ৰলৈ ভাৰতনাট্যম শিকিবলৈ যায়। তাত তেওঁ শ্ৰী আদ্যাৰ কে. লক্ষ্মণ আৰু ধনঞ্জয়শৰ পৰা ভাৰতনাট্যমৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ গুৰু ভেম্পতি চিন্না সত্যমৰ ওচৰত কুচিপুড়িৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তদুপৰি তেওঁ নৃত্যনিৰ্দেশক চিত্ৰলেখাৰ ওচৰত কেৰালাৰ সমৰনৃত্যকলা কলৰীপায়াট্টুৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ ভাতখাণ্ডে সংগীত মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতত ডিপ্লোমা লাভ কৰিছিল। তেওঁ মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত ষ্টেলা মাৰিয়াছ কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত প্ৰথম শ্ৰেণীত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। যুক্তৰাজ্যৰ লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত গোল্ডস্মিথ কলেজৰ পৰা পৰিৱৰ্তনশীল গণসংযোগ আৰু গোলকীয় মেডিয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। একে কলেজৰ পৰা তেওঁ সংস্কৃতি আৰু গণসংযোগ বিভাগত গৱেষণা কৰি পিএইছডি লাভ কৰে। তেওঁ মুম্বাইৰ নালন্দা নৃত্য গৱেষণা কেন্দ্ৰত ভাৰতীয় কলাতো ডিপ্লোমা লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
মেনকা পি পি বৰা ২০০৮ চনৰ পৰা ২০০৯ চনলৈ কিংষ্টন বিশ্ববিদ্যালয়ত নৃত্যৰ অধ্যাপিকা। ইয়াৰ লগতে তেওঁ মাতৃয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা কলাভূমিত এগৰাকী নৃত্যশিল্পী আৰু নিৰ্দেশক হিচাপে জড়িত। তেওঁৰ বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে। তেওঁ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা উল্লেখযোগ্য উৎসৱসমূহ হ'ল: নৃত্য প্ৰভা উৎসৱ, খাজুৰাহো উৎসৱ, নৃত্যাঞ্জলী, সংগীত নাটক একাডেমীৰ স্বৰ্ণ উৎসৱ ইত্যাদি। ইয়াৰ লগতে বিভিন্ন বিখ্যাত অনুষ্ঠান যেনে এনচিপিএ, দৰ্পন একাডেমী, কলাক্ষেত্ৰ ফাউণ্ডেচন, কৃষ্ণ গুণ সভা, নাৰদ গুণ সভা, ভাৰত কলাঞ্জলী আদিত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে। তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, যুক্তৰাজ্য, ফ্ৰান্স, অষ্ট্ৰেলিয়া আদি দেশত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিছে।
বঁটা আৰু সন্মান
মেনকা পি পি বৰায়ে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছে। তেওঁ আৰ্ট ইণ্ডিয়াৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ শিল্পী বঁটা লাভ কৰিছে। আমেৰিকাৰ ৱাছিংটনত অৱস্থিত দূতাবাসে তেওঁক ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ সন্মানীয় বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। ২০০৯ চনত ভাৰতৰ সংগীত নাটক একাডেমীয়ে সত্ৰীয়া নৃত্যৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ওস্তাদ বিছমিল্লাহ খান যুৱ পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰে। তেওঁ ২০১০ চনত সংগীত শ্ৰেণীত অক্সফোৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উইংগেট জলপানি লাভ কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
নাছি গৰেং
নাছি গৰেং বা নাছি গোৰেং হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এক ভজা ভাত যুক্ত খাদ্য, সাধাৰণতে মাংস আৰু শাক-পাচলিৰ সৈতে এই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়। এয়া ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় খাদ্য ৰ এবিধ, ইয়াক মালয়েছিয়া, ছিংগাপুৰ আৰু ব্ৰুনেয়ৰ দৰে দেশসমূহত মালয়েছিয়ান ভাষী সম্প্ৰদায়সমূহেও খায়, আৰু ইণ্ডোনিছিয়ান প্ৰব্ৰজনকাৰী সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা মালয়েছিয়াৰ পৰা প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ দ্বাৰা শ্ৰীলংকাতো জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে, ইণ্ডোলেণ্ডোনেছীৰ দ্বাৰা ছুৰিয়ামৰ দৰে দেশবোৰলৈ এই খাদ্যই প্ৰব্ৰজন কৰে, আৰু নেডাৰলেণ্ডেৰ সৈতে ঔপনিবেশিক সম্পৰ্কৰে বান্ধখাই পৰে। নাছি গৰেং আন এছিয়ান ভজা ভাত প্ৰস্তুত পদ্ধতিৰ পৰা পৃথক, ইয়াৰ নিৰ্দিষ্ট ধোঁৱাৰ সুগন্ধি, আৰু কেৰমেলাইজড কিন্তু সোৱাদযুক্ত আকৰ্ষণ আছে। নাছি গৰেঙৰ একক নিৰ্ধাৰিত ৰেচিপি নাই, আৰু ইয়াৰ গঠন আৰু প্ৰস্তুতি ঘৰুৱাভাৱে যথেষ্ট পৃথক হয়।
দীৰ্ঘদিন ধৰি নাচি গৰেঙক ইণ্ডোনেছিয়াৰ খাদ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰধান খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে। ২০১৮ চনত ইণ্ডোনেছিয়া চৰকাৰে ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে দেশখনৰ পাঁচবিধ জাতীয় খাদ্যৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে। সমগ্ৰ ইণ্ডোনেছিয়াত সৰ্বব্যাপী খাদ্য, বিশেষকৈ পুৱাৰ আহাৰৰ বাবে, ইয়াক পথৰ কাষৰ খাদ্যৰ দোকানত টিনৰ প্লেটত ইয়াৰ সৰল সংস্কৰণ ৰূপত উপভোগ কৰিব পাৰি, ৰেষ্টুৰেণ্টত চীনামাটিৰ পাত্ৰত খাব পাৰি বা জাকাৰ্টাৰ দৰে চহৰৰ ডিনাৰ পাৰ্টিত বুফে টেবুলৰ খাদ্য হিচাপেও ৰখা হয়। নাছি গৰেঙৰ বাবে প্ৰিমিক্সড পেকেজড ছিজনিং ক্ৰয়ৰ বাবে এয়া বহুলভাৱে উপলব্ধ, আৰু নাছি গৰেঙৰ মাইক্ৰৱেভত গৰম কৰিব পৰা ফ্ৰ'জেন সংস্কৰণ সমগ্ৰ ইণ্ডোনেছিয়াৰ সুবিধাজনক দোকানৰ আউটলেটত পোৱা যায়।
ব্যুৎপত্তি
ইণ্ডোনেছিয়ান আৰু মালয় দুয়োটা ভাষাতে নাছি গোৰেং শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "ভজা ভাত।" কেম্ব্ৰিজ ইংৰাজী অভিধানে নাছি গোৰেঙক "মাংস আৰু শাক-পাচলিৰ টুকুৰা সংযোগকৰা ইণ্ডোনেছিয়ান চাউলৰ খাদ্য" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে, এই খাদ্য চুবুৰীয়া মালয়েছিয়া আৰু ছিংগাপুৰতো সাংস্কৃতিক খাদ্য হিচাপে একেদৰেই সাধাৰণ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:খাদ্য
মনোজ কুমাৰ দাস
শিক্ষা
মনোজ কুমাৰ দাসে বৰপেটা চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুলৰ শিক্ষা শেষ কৰি মাধৱ চৌধুৰী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু স্নাতক পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়। স্কুলীয়া জীৱনৰ পৰাই সত্ৰীয়া সংস্কৃতি তথা লোকসংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত হৈ অহা শ্ৰীদাস গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ নিয়মীয়া শিল্পী হোৱাৰ উপৰিও সঙ্গীত সত্ৰ, গুৱাহাটীৰ পৰা খোলবাদ্যত "গুণীন" আৰু ভাটখাণ্ডে সংগীত বিদ্যাপীঠ, লক্ষ্ণৌ ৰ পৰা তৱলাত "নিপুণ" উপাধি লাভ কৰি সুখ্যাতি অৰ্জন কৰিছে। ভাৰত চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰণালয়ে প্ৰদান কৰা "National Young Artist Scholarship Award" আৰু "Junior Research Fellowship" লাভ কৰা মনোজ কুমাৰ দাস অৱনদ্ধ বাদ্যত পাৰংগত এগৰাকী প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন যুৱশিল্পী। সত্ৰীয়া খোলবাদ্য তথা লোকবাদ্যৰ জৰিয়তে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ঠাইত মহাপুৰুষ দুজনাৰ অপূৰ্ব সৃষ্টি সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ অন্যতম খোলবাদ্য তথা লোকবাদ্যৰ প্ৰদৰ্শনেৰে কৃতিত্ব অৰ্জন কৰা শ্ৰীদাসে বৰ্তমান তেখেতেৰ প্ৰতিভাৰ সঞ্চাৰ উঠি অহা প্ৰজন্মৰ মাজত কৰিবলৈ বহুতো অনুষ্ঠানত প্ৰশিক্ষকৰূপে নিয়োজিত হৈ আহিছে। যত নেকি তেওঁৰ উদীয়মান ছাত্ৰসকলে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত বিভিন্ন সন্মান বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছে। অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়, সংগীত নাটক একাডেমী, একাডেমি অৱ খোলবাদ্য আৰু বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে অসমৰ গাৱে-ভূঞে খোলবাদ্য তথা লোকবাদ্যৰ প্ৰশিক্ষকৰূপে বহু শিক্ষাৰ্থীক নিপুণ কৰি তুলিছে। সম্প্ৰতি দাসে "একাডেমি অব্ খোল বাদ্য"  এগৰাকী প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন শিল্পী হিচাপে মনোজ কুমাৰ দাসে অসমৰ ভিতৰুৱা গাঁৱসমূহত সত্ৰীয়া সংগীতৰ শিক্ষা, গৱেষণামূলক প্ৰকল্প, গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ কাম কৰি আহিছে। তদুপৰি বহুকেইখন হোলীগীতৰ তথা লোকসংগীতৰ শ্ৰব্যচিডিত সংগতকাৰী বাদ্যশিল্পী হিচাপে  কাম কৰাৰ উপৰিও হোলীগীতৰ শ্ৰব্যচিডিৰ পৰিচালনাৰ কামো কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰী
ইবাদত
সেয়েই যিবোৰ কথা-বতৰা আৰু কাম-কাজ আল্লাহে পছন্দ কৰে, যেনে:- ছালাত(নামায) প্ৰতিষ্ঠা কৰা, ছিয়াম(ৰোজা) পালন কৰা, কোৰবাণী, নয্‌ৰ-মানত প্ৰদান কৰা, ছাদকাহ, জাকাত প্ৰদান কৰা, আল্লাহৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা (দুআ) কৰা, আল্লাহক মাতা, আল্লাহৰ প্ৰতি ভয় আৰু আশা পোষণ কৰা, আল্লাহৰ ওপৰত ভৰসা কৰা, আল্লাহৰ তাছবীহ (মহিমা), তাহমীদ (প্ৰশংসা), তাকবীৰ (মহত্ত্ব), তাহলীল (আল্লাহৰ একত্ব) বৰ্ণনা কৰা, কোৰআন কাৰীম তিলাওয়াত কৰা, কোৰআন আৰু ছুন্নাহৰ বৰ্ণিত আৰু নিৰ্দেশিত দুআ আৰু যিকৰ-আযকৰ কৰা, ৰাছুলৰ প্ৰতি ছালাত আৰু ছালাম পাঠ কৰা ইত্যাদি, এই সকলো প্ৰতিটো কামেই হ'ল একোটাকৈ ইবাদাত।
ৰাছুলৰ অনুসৃত আৰু প্ৰদৰ্শিত পন্থানুযায়ী একমাত্ৰ আল্লাহ ৰাব্বুল ‘আলামীনৰ উদ্দেশ্যৰে, তেওঁৰেই (আল্লাহৰ) সন্তুষ্টি লাভৰ নিমিত্তে, তেওঁৰ (আল্লাহৰ) প্ৰতি শ্ৰদ্ধাপূৰ্ণ ভয় আৰু সৰ্বোচ্চ ভালপোৱা লৈ, তেওঁৰ প্ৰতি পূৰ্ণ বশ্যতা আৰু আনুগত্য প্ৰদৰ্শন পূৰ্বক তেওঁৰ (আল্লাহৰ) মহত্ত্বৰ সম্মুখত অৱনত মস্তক চূড়ান্ত বিনয়ৰ সৈতে ছাওয়াবৰ(পুণ্যৰ) (আল্লাহৰ ওচৰত উত্তম প্ৰতিদান লাভৰ) আগ্ৰহ আৰু সুদৃঢ় আশা লৈ উপৰোক্ত যিকোনো কৰ্ম সম্পাদন কৰাকে আল্লাহৰ ইবাদাত বুলা হয়।
কিয়ামত
কিয়ামত আৰৱী শব্দ। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল- মহাপ্ৰলয়, পুনৰুত্থান। ইয়াওমুল কিয়ামাৰ অৰ্থ হ'ল- কিয়ামতৰ দিৱস। কিয়ামত দিৱসৰ আৰু নাম আছে। যেনেকৈ— ইয়াওমুল জাজা বা প্ৰতিদান দিৱস, ইয়াওমুল হিচাব বা হিচাপৰ দিৱস, ইয়াওমুল কাজা বা বিচাৰ দিৱস, ইয়াওমুদ-দিন বা শেষ বিচাৰৰৰ দিন, ইয়াওমুল হাশ্বৰ বা সমাবেশৰ দিন, ইয়াওমুল জাময়ে বা একত্ৰিত কৰাৰ দিন, ইয়াওমুল বায়াছ বা পুনৰুত্থান দিৱস ইত্যাদি।
মধ্য প্ৰদেশ
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য শ্ৰেণী:মধ্য প্ৰদেশ
বৈষ্ণৱ সাহিত্য
মহাপুৰুষ শ্ৰী শ্ৰী মন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ নিজৰ সাহিত্য, কৃষ্টি সংস্কৃতি নিদৰ্শনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তেওঁলোকৰ পাছৰ ভকত বৈষ্ণৱ (আজি পৰ্যন্ত) সকলে যি ভগৱন্তৰ গুণ গৰিমা গাই উত্তৰাধিকাৰী সকলৰ জ্ঞানৰ অৰ্থে যি নীতি শাস্ত্ৰ লিখি থৈ গৈছে বা যি লিখি আছে, তেনে শাস্ত্ৰ বা পুথি যি সাহিত্যৰ আধাৰত জড়িত হৈ আছে তেনে সাহিত্যক বৈষ্ণৱ সাহিত্য বোলে ।
এই সাহিত্যৰ আৰম্ভণি মহেন্দ্ৰ কন্দলী, শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ, ৰামানন্দ ইত্যাদি মহাপুৰুষ সকলৰ পৰা আদি কৰি ৰামকান্ত মুক্তিয়াৰ আতা লৈকে যি সকলে বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ আধাৰত ভক্তিমূলক   ভাবে কৰা সকলো ৰচনা বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ অন্তৰ্গত ।
বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ ৰচনাসমূহ : কীৰ্তন, নৱম, দশম, গুণমালা, ভাগৱত, পুৰাণ, বেদ ইত্যাদি ।
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য শ্ৰেণী:ভক্তি আন্দোলন
গেদগেদী মাছ
গেদগেদী বা মাটি কাৱৈ, (Gangetic leaffish) হৈছে দক্ষিণ এছিয়া আৰু ইণ্ডোচাইনাৰ স্থানীয় মাছৰ এবিধ প্ৰজাতি। পুখুৰী, হ্ৰদ, খাল, প্লাৱিত অঞ্চল আদিকে ধৰি ধীৰ গতিৰ বা স্থবিৰ হৈ থকা পানীত ইহঁতক সাধাৰণতে দেখা যায়। এই প্ৰজাতিৰ আন সাধাৰণ নামসমূহ হ'ল মোটল্ড নন্দুছ (Mottled nandus) আৰু মাড পাৰ্চ (Mud perch)। এই মাছবিধ বাণিজ্যিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু খাদ্য হিচাপে ইয়াৰ মূল্য অতিশয় বেছি। একুৰিয়ামৰ ব্যৱসায়ৰ বাবেও গেদগেদী মাছ ধৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকাৰ সংকটৰপৰা মুক্ত প্ৰজাতি শ্ৰেণী:মাছ
কুমলী দেৱী
কুমলী দেৱী (Kumali Devi) আছিল ১৯৪২ৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ এগৰাকী সক্ৰিয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী। ১৯৪২ ৰ ২০ ছেপ্টেম্বৰত ঢেকিয়াজুলিত ভাৰতৰ ত্ৰিৰংগা পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ যাওঁঁতে পুলিচৰ গুলিত প্ৰাণ আহুতি দি শ্বহীদ হয়। তেওঁৰ স্বামীৰ নাম আছিল গোবৰ নেওগ, মৌজা নাহৰবাৰী, জিলা দৰং৷ তেওঁৰ পুত্ৰৰ নাম গোলাপ চন্দ্ৰ নেওগ, যি স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সক্ৰিয় কৰ্মী আছিল৷
বিয়াল্লিছৰ গণ আন্দোলনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, গহনচন্দ্ৰ গোস্বামী আদি কংগ্ৰেছৰ আত্মগোপন কৰি থকা নেতাসকলে আন্দোলন তীব্ৰতৰ কৰি তুলিবলৈ ১৯৪২ চনৰ ২০ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা দৰং জিলাৰ সকলো পুলিচ থানাত ভাৰতৰ পতাকা উত্তোলনৰ সিদ্ধান্ত লয়৷ সেইমৰ্মে ২১ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনটো থানাই থানাই পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ মৃত্যু বাহিনী আৰু ৰক্ষী বাহিনী প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল৷ সিদ্ধান্তমতে, ঢেকিয়াজুলি থানাত পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ মনবৰ নাথ, কমলাকান্ত দাস, গোলোক চন্দ্ৰ নেওগ আগবাঢ়িল৷ কমলাকান্ত দাসক বয়নেটেৰে পিঠিত আঘাত কৰাত ৰক্ষী বহিনীয়ে তেওঁক ততাতৈয়াকৈ তাৰপৰা আঁতৰাই লৈ যায়৷ ইফালে মনবৰ নাথ আৰু গোলাপ চন্দ্ৰ নেওগে পৃথকে পৃথকে দুডাল বাঁহৰ বান্ধি অনা দুখন পতাকা থানা ঘৰৰ মূধচত উত্তোলন কৰাৰ লগে লগে পুলিচৰ গুলীত মনবৰ নাথ ঢলি পৰে৷ তাৰপিছত গোলোক চন্দ্ৰ নেওগলৈ বন্দুক টোঁওৱা দেখি ওচৰতে থকা মাক কুমলী দেৱীয়ে পুত্ৰৰ আগত থিয় দি পুলিচৰ গুলী বুকু পাতি লৈ থিতাতে নিহত হয়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
মিতালী ৰাজ
মিতালী দৰাই ৰাজ (Mithali Dorai Raj,জন্ম: ৩ ডিচেম্বৰ ১৯৮২) এগৰাকী ভাৰতীয় ক্ৰিকেট খেলুৱৈ আৰু বৰ্তমান ভাৰতীয় মহিলা ক্ৰিকেট দলৰ টেষ্ট আৰু এদিনীয়া ক্ৰিকেটৰ অধিনায়ক। তেওঁ আন্তৰ্জাতিক ক্ৰিকেটত আটাইতকৈ বেছি ৰাণ বনোৱা মহিলা ক্ৰিকেট খেলুৱৈ আৰু এদিনীয়া আন্তৰ্জাতিক ক্ৰিকেটত ৬০০০ ৰাণ অতিক্ৰম কৰা একমাত্ৰ মহিলা। ইয়াৰ লগতে তেওঁ এদিনীয়া ক্ৰিকেটত একাদিক্ৰমে সাতবাৰ অৰ্ধশতক বনোৱা প্ৰথম মহিলা ক্ৰিকেটাৰ। এদিনীয়া ক্ৰিকেটত সবাতোকৈ বেছি অৰ্ধশতক ৰাণ বনোৱাৰ ৰেকৰ্ড মিতালী ৰাজৰ আছে। ২০১৮ চনৰ জুন মাহত মহিলাৰ টুৱেণ্টি২০ এছিয়া কাপ, ২০১৮ত তেওঁ টুৱেণ্টি২০ ক্ৰিকেটত ২০০০ ৰাণ অতিক্ৰম কৰা পুৰুষ আৰু মহিলা উভয় শাখাৰ প্ৰথম ভাৰতীয়ত পৰিণত হয় লগতে টুৱেণ্টি২০ত ২০০০ ৰাণ অতিক্ৰম কৰা বিশ্বৰ প্ৰথম মহিলা হৈ পৰে।
মিতালী ৰাজ বিশ্বকাপ ক্ৰিকেটত দুবাৰ অধিনায়ক হিচাপে খেলা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয়। তেওঁ ২০০৫ মহিলাৰ এদিনীয়া ক্ৰিকেট বিশ্বকাপ আৰু ২০১৭ মহিলাৰ এদিনীয়া ক্ৰিকেট বিশ্বকাপত ভাৰতীয় দলৰ অধিনায়ক আছিল। ২০১৯ চনৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে মিতালী ৰাজে নিউজিলেণ্ডত অনুষ্ঠিত ভাৰত বনাম নিউজিলেণ্ড চিৰিজত খেলি ২০০খন এদিনীয়া আন্তৰ্জাতিক ক্ৰিকেট খেল খেলা প্ৰথম গৰাকী মহিলা হয়।
২০২২ চনৰ ৮ জুন তাৰিখে মিতালী ৰাজে সকলো পৰ্যায়ৰ ক্ৰিকেট খেলৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮২ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ৰাজস্থানৰ যোধপুৰত মিতালী ৰাজৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ দৰাই ৰাজ আৰু তেওঁৰ মাতৃ লীলা ৰাজ। তেওঁৰ পিতৃ ভাৰতীয় বায়ু সেনাৰ এয়াৰমেন আছিল। তেওঁলোক তামিল সম্প্ৰদায়ৰৰ লোক। ১০ বছৰ বয়সৰ পৰায়ে তেওঁ ক্ৰিকেট খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৭ বছৰ বয়সত তেওঁক ভাৰতীয় মহিলা ক্ৰিকেট দলত বাছনি কৰা হয়। বৰ্তমান তেওঁ তেলেংগানাৰ ৰাজধানী হায়দৰাবাদত বাস কৰে।
তেওঁ ছেকেন্দ্ৰাবাদৰ কেয়েছ হাইস্কুল ফৰ গাৰ্লছত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ কৌস্তুৰবা গান্ধী জুনিয়ৰ কলেজত শিক্ষা লাভ কৰে। স্কুলত পঢ়ি থকা সময়তে তেওঁ তেওঁৰ ককায়েকৰ লগত ক্ৰিকেট খেলিছিল। তেওঁ প্ৰায়ে স্কুলত লৰা সকলৰ লগত ক্ৰিকেট খেলিছিল।
ৰেকৰ্ডসমূহ
মিতালী বিশ্বকাপ মহিলা ক্ৰিকেটত সৰ্বোচ্চ ৰাণৰ বৰঙণি আগবঢ়োৱা ভাৰতীয় মহিলা। বিশ্বকাপ মহিলা ক্ৰিকেট ২০০৫ চনত তেওঁ নিউজিলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে ১০৪ ত বলত ৯১ ৰাণ সংগ্ৰহ কৰি আউট নোহোৱাকৈ আছিল। ২০১৩ চনৰ বিশ্বকাপ ক্ৰিকেটত তেওঁৰ এই খিতাপ হৰমনপ্ৰীত কৌৰলৈ যায়। তেওঁ ১০৯ বলত ১০৭ ৰাণ সংগ্ৰহ কৰিছিল ২০১৭ মহিলাৰ বিশ্বকাপ ক্ৰিকেটত তেওঁ একাদিক্ৰমে সাতটা অৰ্ধশতক কৰে আৰু একাদিক্ৰমে আটাইতকৈ বেছি সংখ্যক অৰ্ধশতক ৰাণ সংগ্ৰহ কৰা খেলুৱৈত পৰিগণিত হয়। বিশ্বকাপত ১০০০ ৰাণ সংগ্ৰহ কৰা তেওঁ একমাত্ৰ ভাৰতীয় তথা বিশ্বৰ পঞ্চম গৰাকী খেলুৱৈ। মহিলাৰ এদিনীয়া আন্তৰ্জাতিক ক্ৰিকেটত কোনো দলৰ পৰা একাদিক্ৰমে ১০৯খন খেল খেলাৰ সুযোগ লাভ কৰা তেওঁ একমাত্ৰ খেলুৱৈ।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰ শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী
হেনৰী কেভেণ্ডিছ
হেনৰী কেভেণ্ডিছ(HENRAY CAVENDISH) হৈছে একাধাৰে বিজ্ঞানী, দাৰ্শনিক, ৰসায়নবিদ, আৰু পদাৰ্থবিজ্ঞানী।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
তেখেতৰ জন্ম হৈছিল ১৭৩১ চনৰ লণ্ডনৰ ওচৰৰ নাইচ নামৰ ঠাইত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল লৰ্ড চাৰ্লছ কেভেণ্ডিছ আৰু মাকৰ নাম লেডী এন গ্ৰে।
বঁটা আৰু সন্মান
১৭৬৬ চনত কোপলে মেডেল লাভ কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক শ্ৰেণী:বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ৰসায়নবিদ শ্ৰেণী:ৰয়েল ছ'ছাইটিৰ সদস্য শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ৰাধা কৃষ্ণ
ৰাধা-কৃষ্ণ (IAST, राधा कृष्ण) যুটীক হিন্দু ধৰ্মত ভগৱানৰ নাৰী আৰু পুৰুষৰ মিশ্ৰিত প্ৰকাশ বুলি গণ্য কৰা হয়। বহু বৈষ্ণৱীয় বিশ্বাসত ৰাধা আৰু কৃষ্ণক ভগৱানৰ আদি ৰূপ আৰু আনন্দৰ আকৰ (হ্লাদিনী শক্তি) বুলি গণ্য কৰা হয়।
বৈষ্ণৱবাদৰ কৃষ্ণবাদ পৰম্পৰাত কৃষ্ণক স্বয়ম ভগৱান আৰু ৰাধাক ভগৱানৰ তিনিবিধ প্ৰধান ক্ষমতাৰ আদি শক্তি বুলি কোৱা হৈছে। এই তিনিবিধ ক্ষমতা- হ্লাদিনী (আধ্যাত্মিক পৰম সুখ), সন্ধিনী (অনশ্বৰতা) আৰু সম্বিত (অস্তিত্বশীল চেতনা)ৰ ভিতৰত ৰাধাক ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰতি স্নেহৰ মূৰ্ত ৰূপ বুলি কোৱা হয় (হ্লাদিনী)।
কৃষ্ণৰ লগতে ৰাধাক পৰম দেৱী বুলি স্বীকাৰ কৰা হয়। কোৱা হয় যে স্নেহ মিশ্ৰিত ভক্তিৰেহে কৃষ্ণ সন্তুষ্ট হয় আৰু এই ভক্তিৰেই সাকাৰ ৰূপ ৰাধা। বহু ভক্ত‌ই কৃষ্ণক পাবৰ বাবে ৰাধাক পূজা কৰে। কৃষ্ণ‌ই আনন্দ লভিবৰ বাবে দুভাগ হৈ এভাগে ৰাধাৰ ৰূপ পোৱা বুলিও কিছু পাঠ্য‌ই কয়। হিন্দু গ্ৰন্থসমূহৰ মতে ৰাধা মহালক্ষ্মীৰ পূৰ্ণ অৱতাৰ।
ভক্তসমলে বিশ্বাস কৰে যে কৃষ্ণ‌ই সমগ্ৰ বিশ্বক সন্মোহিত কৰে, কিন্তু ৰাধাই তেওঁকো সন্মোহিত কৰে। গতিকে তেওঁ পৰম সেৱী আৰু একেলগে তেওঁলোকক ৰাধা-কৃষ্ণ বোলে।
সাহিত্য
হল ৰজাৰ প্ৰাকৃত পুথি গাথা সপ্তশতীত ৰাধা কৃষ্ণৰ প্ৰথম সাহিত্যিক উল্লেখ পোৱা যায়। খ্ৰীষ্টিয় প্ৰথম শতিকাত ৰচিত এই পুথিত ৭০০ টা পদ আছে।  পাছলৈ ১২শ শতিকাত জয়দেৱ ৰচিত জনপ্ৰিয় পুথি গীত গোবিন্দত ৰাধা আৰু কৃষ্ণক এটা যুটী হিচাপে দেখুওৱা হয়। ব্ৰহ্ম বৈৱৰ্ত পুৰাণ আৰু গৰ্গ সংহিতাৰ দৰে পুথিৰ মতে ৰাধা-কৃষ্ণ পৰম দেৱতা। দুয়োখন পুথিতে ৰাধা কৃষ্ণই বৃন্দাবন আৰু গোলোকত কটোৱা ঐশ্বৰিক সময়ৰ বিৱৰণ আছে। ৰাধা কৃষ্ণৰ উল্লেখ থকা আনবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ পুথি হৈছে  ঋগ্‌‌বেদৰ ৰাধোপনিষদ, অথৰ্ৱবেদৰ ৰাধাপতণি উপনিষদ, শিৱ পুৰাণ, ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ, স্কন্দ পুৰাণ, পদ্ম পুৰাণ, মৎস্য পুৰাণ, দেৱী-ভাগৱত পুৰাণ, নাৰদ পঞ্চৰত্ৰ আৰু ব্ৰহ্ম সংহিতা। দেৱী ৰাধাক কৃষ্ণৰ লগত শুকদেৱৰ ভাগৱত পুৰাণতো "আৰাধিকা" আৰু "গোপী" আদি নামেৰে পৰোক্ষভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে। জয়দেৱৰ পূৰ্বসূৰী আদি শংকৰাচাৰ্যই তেওঁৰ "অচ্যুত অষ্টকম"তো দেৱী ৰাধাক উল্লেখ কৰিছে। গৌড়ীয় বৈষ্ণৱবাদ, নিম্বাৰ্ক সম্প্ৰদায়, পুষ্টিমাৰ্গ আৰু স্বামীনাৰায়ণ সম্প্ৰদায় আদি কেইবাটা হিন্দু মতবাদৰ মতে ৰাধা কেৱল গোপালিকা নহয়, তেওঁ সকলো গোপী আৰু ৰাসত ভাগ লোৱা সমস্ত ঐশ্বৰিক ব্যক্তিত্বৰ মূল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
ভীমকল
ভীমকল এবিধ সুস্বাদু কল আৰু এটি অতি বহুলভাৱে ব্যৱহৃত বনৌষধি। অন্যান্য কলৰ প্ৰ্জাতিৰ পৰা পৃথক হোৱাৰ মুখ্য কাৰণ হৈছে ইয়াৰ মৌলিক আৰু আকাৰত ডাঙৰ বীজ বা গুটি। কিছুমানে ভীমকলক আঠীয়া কল বুলিও কয়। ইয়াক অকল খাদ্য হিচাপেই নহয় আন আন বহু কাৰণটো ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে ইয়াৰ বাকলিক খাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
বিৱৰণ
ই বেছিভাগ খেতি কৰা কলতকৈ অধিক ৰসাল, দীঘল আৰু শকত গা-গছৰ হোৱা দেখা যায়। কলপাতবোৰৰ আকাৰ দীঘল আৰু বহল। কলফুলবোৰ মেৰুণ ৰঙৰ। ভীমকলত সাধাৰণতে বীজৰ সংখ্যা অধিক। ফলৰ সোৱাদ মিঠা। ভীমকলৰ ডিল এবিধ আইৰণ যুক্ত পাচলি।
শ্ৰেণীবিভাজন
ইয়াক প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮২০ চনত ইটালীৰ উদ্ভিদবিজ্ঞানী লুইজি এলয়ছিয়াছ ক'লাই বৈজ্ঞানিকভাৱে বৰ্ণনা কৰিছিল। এইবিধ কলৰে বিভিন্ন প্ৰকাৰ (varieties) উপলব্ধ।
বিতৰণ
এইবিধ প্ৰজাতিৰ কল পূব দক্ষিণ এছিয়া, ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পূব অঞ্চল, উত্তৰ দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু দক্ষিণ চীনৰ স্থানীয় অঞ্চলত পোৱা যায়। প্ৰৱৰ্তিত গছৰসংখ্যাৰ ভিতৰত বন্যপ্ৰজাতি বিদ্যমান, যিবোৰ স্থানীয় পৰিসৰৰ পৰা যথেষ্ট বাহিৰৰ।
ব্যৱহাৰ
ভীমকল সাধাৰণতে ফল হিচাপে খোৱা হয় যদিও ইয়াৰ বিভিন্ন অংশসমূহ বিভিন্ন প্ৰকাৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কলখাৰ বা কলাখাৰ, কলপচলা, কলডিল, কলৰ পাত, ডোং আদি হৈছে ইয়াৰ উদাহৰণ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:তৃণ শ্ৰেণী:ফল
জলসিঞ্চন
জলসিঞ্চন ব্যবস্থা পশুপালন, ধূলিকণা নিয়ন্ত্ৰণ, নৰ্দমা নিষ্কাশন আৰু খনিতো ব্যবহৃত হয়। জলসিঞ্চনৰ সৈতে প্ৰায়ে কোনো অঞ্চলৰ পৃষ্ঠৰ পৰা পানী অপসাৰণ কৰা নৰ্দমা ব্যৱস্থা জড়িত হৈ থাকে।
সিঞ্চনৰ প্ৰকাৰ
কেইবা প্ৰকাৰৰ ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে জলসিঞ্চন কৰা হয়। পানী উত্তোলকৰ মাধ্যমত জলাধাৰ বা উৎস পৰা মাটিলৈ পানী সৰবৰাহ কৰা হৈছে সকলোতকৈ প্ৰচলিত মাধ্যম। ইয়াৰোপৰি সৰু বাগান আৰু বাৰীত নলাৰ দ্বাৰা সৰু ঠাইত উচ্চ চাপৰ স্প্ৰিংলাৰৰ মাধ্যমত সিঞ্চন কৰা বা জলপাত্ৰৰ পৰা পানী ঢালিও সিঞ্চন কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কৃষি
বেশান্তৰ
বেশান্তৰ বা ক্ৰছ ড্ৰেছিংৰ দ্বাৰা পৰস্পৰ বিপৰীত লিংগৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নিৰ্দিষ্ট সমাজ নিৰ্ধাৰিত সাজ-সজ্জা পৰিধান কৰাক বুজোৱা হয়। আধুনিক বিশ্বত তথা সমগ্ৰ বিশ্বৰ ইতিহাসত ছদ্মবেশ, স্বাচ্ছন্দ্য, কৌতুক অভিনয় আৰু আত্মপ্ৰকাশৰ উদ্দেশ্যে ক্ৰছ-ড্ৰেছিং ব্যৱহাৰ কৰি অহা হৈছে।
পৃথিৱীৰ প্ৰায় প্ৰতিখন মানৱ সমাজে তেওঁলোকে পিন্ধিব বিচৰা শৈলী, ৰং বা প্ৰকাৰৰ পোছাকৰ সৈতে সম্পৰ্কিত প্ৰতিটো লিংগৰ বাবে সুকীয়া নিয়ম আশা কৰিছিল, আৰু একেদৰে বেছিভাগ সমাজে প্ৰতিটো লিংগৰ বাবে কেনে ধৰণৰ পোছাক উপযুক্ত সেইটো নিৰ্ধাৰণ কৰা নিৰ্দেশনা, দৃষ্টিভংগী বা আইনৰ এক সংহতি আছে।
পৰিভাষা
ক্ৰছ ড্ৰেছিং ৰ বিষয়ে হিব্ৰু বাইবেলত লিপিবদ্ধ হৈছে। এই অভিধাটোক বৰ্ণনা কৰাৰ চৰ্তাৱলী বিভিন্ন সময়ত সলনি হৈ আহিছে। এংলো-চেক্সন-মূলৰ শব্দ "ক্ৰছ-ড্ৰেচাৰ"-এ মুখ্যতঃ লেটিন মূলৰ "ট্ৰেন্সভেষ্টিট" শব্দটোক অতিক্ৰম কৰি অৰ্থ প্ৰকাশ কৰে। যিটো পুৰণি আৰু অপমানজনক।  ইয়াৰ কাৰণ হৈছে ট্ৰেন্সভেষ্টিট শব্দটো ঐতিহাসিকভাৱে একপ্ৰকাৰৰ মানসিক ৰোগক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল (যেনে ট্ৰেন্সভেষ্টিক ফেটিচিজম), আনহাতে ক্ৰছ-ড্ৰেচাৰ শব্দটো ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা সৃষ্ট। অক্সফৰ্ড ইংৰাজী অভিধানে ১৯১১ চনত এডৱাৰ্ড কাৰপেণ্টাৰে "ক্ৰছ-ড্ৰেছিং" শব্দটোৰ প্ৰাথমিক উদ্ধৃতি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছে: "ক্ৰছ ড্ৰেছিংক সমকামিতাৰ এক সাধাৰণ ইংগিত বাহক আৰু এক চেতন পৰিঘটনা হিচাপে ল'ব লাগিব।"
ইতিহাস
১৮৩৯ চনৰ পৰা ১৮৪৩ চনৰ ভিতৰত পশ্চিম আৰু মিড ৱেলছত ৰেবেকা দাঙ্গা সংঘটিত হৈছিল। ই আছিল স্থানীয় কৃষক আৰু কৃষি কৰ্মীসকলে অন্যায় কৰৰ প্ৰতিক্ৰিয়াস্বৰূপে কৰা এক শৃংখলাবদ্ধ প্ৰতিবাদ। প্ৰতিবাদকাৰী সকলৰ প্ৰায়ে মহিলাৰ পোছাক পিন্ধি প্ৰতিবাদত বহিছিল। প্ৰতিবাদকাৰীসকলে হিংসা পৰিহাৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে বাইবেলৰ চৰিত্ৰ ৰেবেকাৰ ছদ্মবেশ গ্ৰহণ কৰিছিল। পিছত ১৮৪৪ চনত ৱেলছত টাৰ্ণপাইক ট্ৰাষ্ট সম্পৰ্কীয় আইনসমূহ একত্ৰিত আৰু সংশোধন কৰাৰ বাবে সংসদৰ এখন আইন গৃহীত হয়।
হিন্দু পুৰাণ সমূহত বেশান্তৰ এটা সাধাৰণ ঘটনা। ৰামায়ণৰ উত্তৰকাণ্ডত ৰজা ইলাৰ কাহিনীত ভগৱান শিৱক পাৰ্বতীৰ সৈতে নাৰীৰ ৰূপত জলকেলি কৰিথকা দেখুওৱা হৈছে। সমুদ্ৰ মন্থনত বিষ্ণুৱে অসুৰসকলক লক্ষ্য কৰি মোহিনী নামৰ এগৰাকী সুন্দৰী নাৰীৰ ৰূপ লৈছিল। মহাভাৰতত বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা বেশান্তৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। অৰ্জুনে মৎস্য ৰাজ্যত বৃহন্নলা নামৰ এগৰাকী মহিলা নৃত্যশিল্পীৰ ছদ্মবেশত প্ৰায় এবছৰ কাল অতিবাহিত কৰিছিল। সেই সময়ত অৰ্জুন অজ্ঞাতবাসত আছিল। ৰজা দ্ৰুপদৰ জীয়ৰী শিখণ্ডীয়ে এজন পুৰুষৰ বেশত যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। আকৌ মৌশাল পৰ্বত যাদৱসকলে কৃষ্ণৰ পুত্ৰ শ্বাম্বক বলপূৰ্বকভাৱে গৰ্ভৱতী মহিলা ৰূপত সজাই উপহাস কৰিছিল।
সামাজিক প্ৰেক্ষাপট
ক্ৰছ-ড্ৰেচাৰসকলে শৈশৱতে সহোদৰ, পিতৃ-মাতৃ বা বন্ধুৰ কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰি বিপৰীত লিংগৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পোছাক পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিবও পাৰে। কিছুমান অভিভাৱকে তেওঁলোকৰ সন্তানক ক্ৰছ-ড্ৰেছৰ অনুমতি দিয়ে আৰু বহুক্ষেত্ৰত, শিশুটো ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত এইধৰণৰ পৰিধান বন্ধ কৰে। একেধৰণৰ আৰ্হি প্ৰায়ে প্ৰাপ্তবয়স্কৰ ক্ষেত্ৰটো থাকে, আৰু ইয়াৰ পৰিণতিত পত্নী, সঙ্গী, পৰিয়ালৰ সদস্য বা বন্ধুৰ সৈতে সংঘাত হ'ব পাৰে। বিবাহিত ক্ৰছ-ড্ৰেচাৰসকলে পত্নীৰ অসমৰ্থনত এইক্ষেত্ৰত যথেষ্ট উদ্বেগ আৰু অপৰাধ অনুভৱ কৰিব লগাত পৰে।
কেতিয়াবা অপৰাধ বা আন কাৰণৰ বশৱৰ্তী হৈ ক্ৰছ-ড্ৰেচাৰসকলে তেওঁলোকৰ সকলো সাধাৰণ পোছাক নষ্ট কৰি পেলায়। এই অৱস্থাটোক "প্ৰুজিং" প্ৰথা বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ লগেলগে সেই ব্যক্তিয়ে কেৱল বিপৰীত লিংগৰ পোছাক পুনৰ সংগ্ৰহ কৰা আৰম্ভ কৰে।
চেটি চান্দ
চেটি চান্দ (Cheti Chand) ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ হিন্দু সিন্ধী সকলে পালন কৰা উৎসৱ। এই উৎসৱে সিন্ধী হিন্দুসকলৰ বাবে চন্দ্ৰ হিন্দু নৱবৰ্ষৰ আৰম্ভণি চিহ্নিত কৰে। এই উৎসৱৰ তাৰিখ চন্দ্ৰসৌৰ হিন্দু কেলেণ্ডাৰৰ চন্দ্ৰমাহৰ ওপৰত আধাৰিত। চেটি চান্দ সিন্ধী সকলৰ নৱবৰ্ষৰ দিন। সিন্ধি মাহ চেটৰ (চৈত্ৰ) প্ৰথম দিনা এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। ই সাধাৰণতে গ্ৰেগৰীয়ান দিনপঞ্জীৰ মাৰ্চৰ শেষ ভাগত বা এপ্ৰিলৰ আৰম্ভণিত পৰে। চেটি চান্দৰ দিনা মহাৰাষ্ট্ৰৰ গুড়ি পড়ৱা আৰু দক্ষিণ ভাৰতত উগাদি পালন কৰা হয়।
ইতিহাস
চেটি চান্দ উৎসৱে বসন্ত আৰু শস্যৰ আগমন চিহ্নিত কৰে। ১০০৭ চনত এই দিনতে সিন্ধী সম্প্ৰদায়সকলৰ ইষ্ট দেৱতা উদেৰোলাল না ঝুলেলালৰ জন্ম হৈছিল। সেইময়ত সিন্ধী সকলে সিন্ধু নদীৰ পাৰৰ হিন্দু দেৱতা বৰুণ দেৱক তেওঁলোকক অত্যাচাৰী মুছলমান শাসক মিৰ্খশ্বাহৰ উৎপীড়নৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। বৰুণ দেৱে এজন যোদ্ধা আৰু বৃদ্ধ ব্যক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল আৰু মিৰ্খশ্বাহক গৰিহণা দি বুজাইছিল যে মুছলমান আৰু হিন্দুসকলে একে ধৰ্মীয় স্বাধীনতাৰ যোগ্য। তেওঁ ঝুলেলাল হিচাপে দুয়ো ধৰ্মৰে সিন্ধী লোকসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। চুফী মুছলিম অনুসৰণকাৰীসকলৰ ভিতৰত ঝুলেলালক "খাজা খিজিৰ" বা "শ্বেখ তাহিত" বুলি কোৱা হয়। কিংবদন্তি অনুসৰি সিন্ধী সকলে নতুন বছৰটো উধেৰোলালৰ জন্মদিন হিচাপে উদযাপন কৰে।
চেটি চান্দ উদযাপন পৰম্পৰা সম্ভৱতঃ দৰিয়াপন্থী সকলৰ মাজত আৰম্ভ হৈছিল। ব্ৰিটিছ ঔপনিবেশিক শাসন কালত উদেৰোলাল আৰু জিন্দাপীৰত (পাকিস্তানৰ হায়দৰাবাদৰ ওচৰত) মুখ্য বাৰ্ষিক মেলা অনুষ্ঠিত হৈছিল।
উদযাপন
সমসাময়িক সময়ত সিন্ধী সম্প্ৰদায়ে চেটি চান্দ উৎসৱ মুখ্য মেলা, ৰাজহুৱা ভোজ, ঝুলেলাল আৰু অন্যান্য হিন্দু দেৱতাৰ ঝাল্কীৰ সৈতে শোভাযাত্ৰা আৰু সামাজিক নৃত্যৰ সৈতে উদযাপন কৰা হয়। এই দিনটোতে বহুতো সিন্ধী লোকে ঝুলেলালৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বাহাৰানা চাহিবক ওচৰৰ নদী বা হ্ৰদলৈ লৈ যায়। বাহৰানা চাহিবে হৈছে জৌত বা তেলৰ চাকি, মিচিৰি, ফোটা বা ইলাচী, ফল আৰু আখা থাকে। পিছফালে পানীৰে পূৰ্ণ এটা কলহ আৰু ইয়াত এটা নাৰিকল, কাপোৰ, ফুল আৰু পাতৰে সৈতে মাংগলিক কলহ সজোৱা হয়। ইয়াত পূজ্য ঝুলেলাল দেৱতাৰ এটা মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। চেটি চান্দ ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ সিন্ধী হিন্দুসকলৰ এক মুখ্য উৎসৱ আৰু ইয়াক বিশ্বৰ হিন্দু সিন্ধী প্ৰবাসী সকলেও উদযাপন কৰে।
চেটি চান্দত ঝুলেলালৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা হয় আৰু টেহৰী (মিঠা ভাত) আৰু শাই ভাজা (দাইলত দিয়া পালেং শাক) প্ৰস্তুত কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
আলাবৈৰ ৰণ
আলাবৈৰ ৰণ (the Battle of Alaboi) আছিল আহোম আৰু মোগল সেনাৰ মাজত হোৱা এখন অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু ৰক্তক্ষয়ী যুদ্ধ। ১৬৬৯ চনৰ ৫ আগষ্ট তাৰিখে বৰ্তমান উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ পছৰীয়া দলৰপথাৰ অঞ্চলৰ আলাবৈ পাহাৰৰ সমীপত এই ৰণ সংঘটিত হৈছিল; অসমীয়া বুৰঞ্জীৰ মত অনুসৰি এই যুদ্ধৰ সময়কাল ১৫৯১ শকৰ ১৭ শাওণ আলাবৈৰ ৰণ হৈছে আহোম আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ মাজত ১৬৬৭ চনৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা তৃতীয়লানি যুদ্ধৰ এক ঐতিহাসিক অংশ। আলাবৈ ৰণৰ কিছুদিনৰ পিছতেই সংঘটিত হোৱা বিখ্যাত শৰাইঘাটৰ যুদ্ধই (১৬৭১ চন) যদিও এই ৰণৰ ঐতিহাসিক মাত্ৰাক কিছু পৰিমাণে ম্লান পেলালে তথাপিও এই ৰণে সদায়ে অসমৰ ইতিহাসৰ পাতত বিখ্যাত ট্ৰাফেলগাৰ যুদ্ধৰ( the Battle of Trafalgar) দৰেই অসমীয়া সেনাৰ সাহস আৰু বলিদানৰ কথা সোঁৱৰাই থাকিব। আলাবৈৰ ৰণক সাধাৰণতে অসমৰ ইতিহাসৰ এক ক'লা অধ্যায় বুলি গণ্য কৰা হয়। এই যুদ্ধতেই আহোম সেনাই বৰ দুবিধাজনক পৰিস্থিতিৰ পৰা যুঁজ দিব লগা হৈছিল; সেনাপতি লাচিত বৰফুকনৰ বিৰোধিতাৰ পিছতো, স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ কঠোৰ আদেশ অমান্য কৰিব নোৱাৰি যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হৈ একেদিনাই ১০,০০০ অসমীয়া সেনাই মৃত্যুবৰণ কৰিব লগা হৈছিল বুলি আহোম বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে। আলাবৈৰ ৰণৰ পৰিণামে সেইসময়ৰ আহোম স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহক ইমান ব্যথিত কৰি তুলিছিল যে পৰাজয়ৰ মানসিক পীড়া সহ্য কৰিব নোৱাৰি ১৬৭০ চনত, যুদ্ধৰ কেইমাহমানৰ পাছতেই তেওঁ ইহলীলা সম্বৰণ কৰিছিল।
পটভূমি
ভাৰতবৰ্ষৰ উত্তৰ-পূৱ অংশত অৱস্থিত অসম ৰাজ্যক প্ৰাচীন কালত প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ(the city of eastern astrology) আৰু প্ৰাক মধ্যযুগত কামৰূপ নামেৰে প্ৰসিদ্ধ আছিল। আহোম সকলৰ অসম আগমনৰ পিছৰে পৰা(১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দ) বিভিন্ন কাৰণত অসম নামটো জনমানসত প্ৰচলিত হ'বলৈ ধৰিলে। ১৩ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা অসমলৈ বিদেশী আক্ৰমণকাৰীৰ জোৱাৰ আৰম্ভ হয়। ১২০৬ খ্ৰীষ্টাব্দত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইবন বখতিয়াৰ খিলজিয়ে (Ibn Bakhtiyar Khilji) অসম আক্ৰমণ কৰাৰ পিছৰে পৰা ১৬০০ চনলৈ প্ৰায় ১২ ৰো অধিকবাৰ অসমলৈ মুছলিম আক্ৰমণ কাৰীৰ আগমন ঘটে। এই সময়ছোৱাত বিশেষকৈ বংগৰ চুলতানৰ সকল অথবা দিল্লীৰ চুলতানী শাসক সকলৰ আক্ৰমণেই প্ৰধান। ১৭ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ লগে লগে বংগৰ ওপৰত মোগল সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰত্যক্ষ শাসন আৰম্ভ হয়। এই প্ৰত্যক্ষ শাসনে মোগলসকলক অসমৰ সীমাৰেখাৰ বৰকৈ ওচৰ চপাই দিয়ে। আনহাতে ১৭ শতিকালৈ অসমৰ অধিকাংশ অঞ্চল আহোম সাম্ৰাজ্যৰ অধীনলৈ আহে। সেইদৰে আহোম আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ সংঘাত অৱশ্যম্ভাৱী হৈ পৰে।
১৬১৫ চনৰ পৰা ১৬৩৯ চনলৈ আহোম আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ মাজত প্ৰথমলানি সংঘাত সংঘটিত হয়। এই সময়ছোৱাত আহোম সাম্ৰাজ্যৰ শাসনভাৰৰ দায়িত্বত আছিল স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহই(Swargadeo Pratap Singha, 1603-1641)। আনহাতে, মোগল সম্ৰাটদ্বয় জাহাংগীৰ( Jahangir, 1605-1627) আৰু চাহজাহানে(Shahjahan, 1627-58) এই সময়ছোৱাত মোগল শাসনৰ বাঘজৰী সম্ভালিছিল। 1639 চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত সম্পাদন হোৱা অসুৰৰ আলি চুক্তিয়ে (The Treaty of Asur Ali,1639) দুয়ো শক্তিৰ মাজৰ প্ৰথমলানি সংঘাতৰ অন্ত পেলাই। এই চুক্তি অনুসৰি অসম আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ মাজৰ সীমা হিচাপে উত্তৰপাৰে বৰনদী আৰু দক্ষিণপাৰে অসুৰৰ আলি বিবেচিত হয়। অসুৰৰ আলি চুক্তি ভঙ্গ হোৱাৰ গইনা লৈ ১৬৬১ খ্ৰীষ্টাব্দত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে মোগল সম্ৰাট আওৰাংজেৱে(Aurangzeb, 1658-1707) বিখ্যাত সেনানায়ক মিৰজুমলাক অসম আক্ৰমণৰ আদেশ দিয়ে। মিৰজুমলাৰ দক্ষতা আৰু আহোম সাম্ৰাজ্যৰ গৃহকন্দলৰ ফলস্বৰূপে মোগল সেনাবাহিনীয়ে ১৬৬৩ চনৰ ভিতৰত আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী গড়গাঁও দখল কৰে। 1663 চনৰ জানুৱাৰী মাহত আহোম আৰু মোগল শক্তিৰ মাজত এখন নতুন চুক্তিৰ সম্পাদন হয়। ঘিলাজাৰিঘাটৰ সন্ধি (The Treaty of Ghilajharighat, 1663) নামেৰে প্ৰসিদ্ধ এই চুক্তিৰ ফলস্বৰূপে আহোম আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ সীমাৰেখা উত্তৰপাৰে ভৰলী আৰু দক্ষিণপাৰে কলং নদী হিচাপে চিহ্নিত হয়।
ঘিলাজাৰী ঘাটৰ সন্ধিৰ সমাপনৰ পাছতেই মিৰজুমলাৰ সেনাবাহিনীয়ে আহোম ৰাজমন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ দগা যুদ্ধ(গেৰিলা যুদ্ধ) আৰু প্ৰবল বানপানীৰ প্ৰকোপত তিষ্ঠিব নোৱাৰি কেৱল নামমাত্ৰ সেনা হাতত লৈ বংগলৈ ভটিয়াই যাবলৈ বাধ্য হ'ল।
চক্ৰধ্বজ সিংহৰ নেতৃত্বত যুঁজৰ নতুন প্ৰস্তুতি:
চক্ৰধ্বজ সিংহ এজন আত্মঅভিমানী আৰু দূৰদৰ্শী শাসক আছিল। শাসনত অধিষ্ঠিত হৈয়েই স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহই এক শক্তিশালী সেনা বাহিনী গঠন কৰাৰ নিৰ্দেশ দিলে। মিৰজুমলাৰ আক্ৰমণত তচনচ হোৱা আহোমৰ হৃত গৌৰৱ আৰু ভূখণ্ড উদ্ধাৰৰ বাবে স্বৰ্গদেৱে মোমাই তামোলী বৰবৰুৱাৰ পুত্ৰ লাচিতক বৰফুকন পদত অধিষ্ঠিত কৰাৰ লগতে মুখ্য সেনাপতিৰ পদ প্ৰদান কৰিলে।
১৬৬৭ চনৰ আগষ্ট মাহত আহোম সেনাই লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত এটা এটাকৈ মোগল দুৰ্গ আক্ৰমণ কৰিবলৈ ধৰিলে। প্ৰথমে বানবাৰী, তাৰ পিছত সোণাপুৰ, পানীখাইটি আৰু তান্তিমৰা দুৰ্গ আহোম সেনাই অধিকাৰ কৰিলে॥ উল্লেখযোগ্য যে আহোম সেনাবাহিনীক সেইসময়ত বহু পাহাৰ ভৈয়ামৰ শক্তিয়ে ভিন্ন ধৰণেৰে সহায় কৰিছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে জয়ন্তীয়া সকলে ২০,০০০ সৈন্য বলেৰে আহোম সেনাত যোগ দিছিল বুলি আহোম বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে। ১৬৬৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহৰ শেষৰফালে আহোম সেনাই গুৱাহাটী দখল কৰে। গুৱাহাটী দখল কৰাৰ খবৰ পাই আহোম স্বৰ্গদেৱে আনন্দত আত্মহাৰা হৈ কৈ উঠিল,"এতিয়াহে মই সন্তোষেৰে ভাত এগৰাহ খাব পাৰিম।"
ৰাম সিংহৰ অসম আক্ৰমণ
১৬৬৭ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত আহোম সেনাই গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰাৰ খবৰ আওৰাংজেবৰ ৰাজসভা পায়গৈ। চুক্তি ভংগ আৰু মোগল দুৰ্গ দখলৰ বাবে আহোম সেনাক এশিকণি দিয়াৰ মানসেৰে মোগল সম্ৰাট আওৰাংজেবে পুনৰ এবাৰ আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিবৰ বাবে অম্বেৰৰ মিৰ্জা ৰাজা জয়সিংহৰ পুত্ৰ ৰাজা ৰামসিংহক মোগল সেনাৰ সেনাপতি হিচাপে নিয়োগ কৰে। ১৮,০০০ অশ্বৰোহী, ৩০,০০০ পদাতিক আৰু ১৫,০০০ কাড়ীৰে সুসজ্জিত হৈ ৰাজা ৰাম সিংহই ১৬৬৯ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ৰঙামাটিত প্ৰৱেশ কৰে।
আহোম সেনাবাহিনীৰ ফালৰ পৰা  চক্ৰধ্বজ সিংহই লাচিত বৰফুকনক মুখ্য সেনাপতি হিচাপে নিয়োগ কৰে। লাচিত বৰফুকনে অতি বিচক্ষণতাৰে সমগ্ৰ গুৱাহাটী আৰু দাঁতিকাষৰীয়া দুৰ্গসমূহ সুসজ্জিত কৰে। এই সময়ছোৱাতেই গঁড়নিৰ্মাণত অৱহেলা কৰাৰ বাবে লাচিত বকৰফুকনে নিজৰ মোমায়েকক কাটি দুটুকুৰা কৰিছিল বুলি বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে।
তেনেতে ৰাজা ৰামসিংহই গুৱাহাটীৰ দিশে উজাই আহি হাজোত কোঠ মাৰে। শুৱালকুচিৰ ওচৰত হোৱা দুখনকৈ যুদ্ধত ৰামসিংহৰ পৰাজয় হোৱা দেখি ৰাজা ৰামসিংহই মনস্তাত্বিক যুদ্ধ ৰে আহোম সেনাক বলাব পাৰি নেকি তাৰ বিচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেনেতে ৰামসিংহই স্বৰ্গদেউলৈ কটকী পঠাই বাৰ্তা পঠালে যে তেওঁ স্বৰ্গদেউৰ সৈতে দুয়ো পক্ষৰ সেনাৰ উপস্থিতিত এখন দ্বন্দ্ব যুদ্ধ(duel) কৰিব বিচাৰে। লগতে এইবুলি জনালে যে যদি যুদ্ধত ৰামসিংহৰ পৰাজয় হৈ তেওঁ সকলো সেনাবাহিনীৰ সহিতে নিজ সাম্ৰাজ্যলৈ উভতি যাব। যদিও স্বৰ্গদেউৱে এই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰিলে, তেওঁৰ মনৰ ভিতৰত অস্থিৰতাৰ সৃষ্টি হ'ল, নিৰ্ণায়ক যুদ্ধৰ বাবে তেওঁ আতুৰ হৈ পৰিল। স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহই লাচিত বৰফুকনক মোগল সেনা আক্ৰমণ কৰিবলৈ কঠোৰ বাবে নিৰ্দেশ দিলে।
আলাবৈৰ যুদ্ধ
স্বৰ্গদেউৰ কঠোৰ নিৰ্দেশৰ পিছতো সেনাপতি লাচিত বৰফুকনে মোগল সেনাক আক্ৰমণ কৰিবলৈ অমান্তি হ'ল। তাৰ মূল কাৰণ আছিল মোগল সেনাবাহিনীৰ সুবিধাজনক অৱস্থিতি। মোগল সেনাবাহিনীয়ে আলাবৈ পাহাৰৰ উচাঞ্চলত অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিছিল। এই অৱস্থান আছিল অতি কৌশলী; কিয়নো ভৈয়ামৰ দিশৰ পৰা হ'ব পৰা যিকোনো আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিব পৰাকৈ উচ্চাঞ্চলৰ সেনাবাহিনীৰ বাবে অতি সহজ আছিল। মোগল বাহিনীৰ সন্মুখত আছিল বিশাল সমতল, তাৰে এটা দিশত আছিল চেঁচা নদী আৰু আন দিশত ব্ৰহ্মপুত্ৰ। আলাবৈ যুদ্ধৰ প্ৰাক ক্ষণত আহোম সেনাপতি লাচিত বৰফুকনে যুদ্ধ কৰিবলৈ অমান্তি হোৱা কথাটো ঐতিহাসিক সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই তেওঁৰ গ্ৰন্থ 'Lachit Borphukan and His Times' ত উল্লেখ কৰিছে। অশ্বাৰোহী বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত অপৈণত অসমীয়া সেনাই অতি সহজে যুদ্ধত পৰাজিত হ'ব বুলি বৰফুকনে পোনতেই অনুমান কৰিছিল বুলি ঐতিহাসিক জনে উল্লেখ কৰিছে। সেনাপতি লাচিত বৰফুকনৰ অসন্মন্তি সত্ত্বেও স্বৰ্গদেউৰ কঠোৰ নিৰ্দেশনা মানিবলৈ তেওঁ বাধ্য হ'ল।   ঐতিহাসিক স্বৰ্ণলতা বৰুৱাই লিখিছে, " Lachit Borphukan wanted to avoid an open encounter with the Rajput Cavalry, but, by king's order, he had to proceed."
আলবৈৰ যুদ্ধৰ অন্য এক ঐতিহাসিক নাম হৈছে মদনাৱতী নামৰ এগৰাকী ৰাজপুত মহিলা যোদ্ধা। বুৰঞ্জীত লিখা আছে যে এই গৰাকী মহিলা যোদ্ধাই বিজুলীসঞ্চাৰে তৰোৱাল ঘূৰাই বহুকেইজন অসমীয়া সেনাক মৃত্যুমুখত পেলাবলৈ সক্ষম হৈছিল। শেষত এজন অসমীয়া সেনাৰ গুলীত মদনাৱতীয়ে মৃত্যৱৰণ কৰে। যুদ্ধৰ প্ৰথমাৱস্থাত আহোম সেনাই  সাম্প্ৰতিক সফলতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। মোগল সেনাপতি মীৰ নৱাবক যুদ্ধত ঘটোৱাই আহোম সেনাৰ আত্মবিশ্বাস দুগুণে বাঢ়িল। কিন্তু ড° সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই লিখাৰ দৰে 'আহোমৰ এই সাম্প্ৰতিক ৰণ জয়ৰ পিছত মহা বিপৰ্যয় ঘটিল, আৰু আলাবৰ যুদ্ধৰ কথা পৰিতাপ আৰু দুখেৰে মানুহৰ মনত পৰি থাকিব। ' অসমীয়া সেনাক কূটনৈতিক যুদ্ধত ঘটোৱাব নোৱাৰি ৰামসিংহই এইবাৰ তেওঁৰ আটাইতকৈ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ যোদ্ধা কেইজনক ৰণথলীত নমোৱাবৰ বাবে প্ৰস্তুত হ'ল। এই নতুন আক্ৰমণৰ সময়ত মোগল সেনাই যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ কৰিলে। এনে ৰণশৈলীৰ লগত অসমীয়া সেনাৰ একেবাৰে চিনাকি নাছিল।   দীঘল বাৰুৰে সজ্জিত অশ্বৰোহী বাহিনীৰ আক্ৰমণত তিষ্ঠিব নোৱাৰি অসমীয়া সেনাই চত্ৰভংগ দিলে। ৰাজপুত সৈন্যই ইমান ওচৰৰ পৰা আক্ৰমণ কৰিবলৈ ধৰিলে যে অতি কম সংখ্যক আহোম সৈন্যইহে বন্দুকৰ লিপলিপিটো টানিব পাৰিলে আৰু ধনুত কাঁড় লগাব পাৰিলে। বৰফুকনৰ দহহাজাৰ সৈন্য আলাবৈৰ পথাৰত প্ৰাণহানি অৱস্থাত পৰি থাকিবলগীয়া হ'ল।
আলাবৈৰ পিছত
আলাবৈত ঘটা এই বিপৰ্যয়ে লাচিত বৰফুকনক বৰকৈ বিচলিত কৰিলে। তেওঁ বাঁহৰত দুখমনে বহি ক'বলৈ ধৰিলে," আমাৰ সৈন্য একো একোটা হাতী, মই আজি তেনেকুৱা দহহাজাৰ সৈন্য একেদিনাই হেৰুৱালোঁ।" মহামন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াই বৰফুকনক এইবুলি বুজনি দিলে, বোলে "বাৰীৰ ভিতৰত পুখুৰী সিঁচোতেওঁ আঠোটা দহটা মানুহক শিঙিয়ে বিন্ধেই।" আনফালে আলাবৈত অসমীয়াৰ বিপৰ্য্যয়ৰ খবৰ পাই স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহ টান নৰিয়াত পৰিল। এই নৰিয়াই তেওঁক ১৬৭০ চনত ইহসংসাৰ ত্যাগ কৰালে।
থলত থকা বিষয়াৰ পৰামৰ্শ নামানি ওপৰৰ পৰা আদেশ জাৰি কৰাৰ কু-পৰিণামৰ দৃষ্টান্ত এই আলাবৈ যুদ্ধতে পোৱা যায়। কিন্তু এই কথা স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব যে আলাবৈৰ বিপৰ্য্যয়ে আহোমৰ বিশেষ ক্ষতি নহ'ল। ১৬৭১ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোম সেনাই, লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত, এখন নিৰ্ণায়ক যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হ'ল। শৰাইঘাটৰ এই বিখ্যাত যুদ্ধত অসমীয়া সেনাই মোগল সেনাবাহিনীক সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাজিত কৰিলে, ৰামসিংহই অসমীয়া সেনাৰ গুণ বখনি নিজ সাম্ৰাজ্যলৈ ঘূৰি গ'ল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
ৰামমিশ্ৰ
কবি ৰামমিশ্ৰ আহোম ৰজা জয়ধ্বজসিংহৰ(১৬৫০-৬৩খ্ৰী.) ৰাজত্বকালত উদ্ধৱ হয়।
বংশ পৰিচয়
ৰামমিশ্ৰৰ পূৰ্বতে ঘৰ আছিল উত্তৰ লখিমপুৰৰ নাৰায়ণপুৰ অঞ্চলত,পূৰ্বপুৰুষৰ নাম কলাপচন্দ্ৰ। কলাপচন্দ্ৰৰ পুতেক হৰি ভাৰতী, হৰি ভাৰতীৰ নাতিয়েক হল ৰামমিশ্ৰ।
সাহিত্যৰাজি
ৰামমিশ্ৰই ৰজা শহুৰৰ পুতেক ভদ্ৰসেন বৰুৱাৰ উৎসাহ-উদ্দিপনা লাভ কৰি হিতোপদেশ অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰে আৰু তৰুণ দুৱৰা বৰবৰুৱাৰ আদেশত পুতলা-চৰিত্ৰত নামে বৰৰুচিৰ সংস্কৃত 'দ্বাত্ৰিংশৎ পুত্তলিকা'ৰ অসমীয়া পদ ভাঙনি কৰে। ঐহিক জগতৰ উপযোগী সাহিত্য ৰচনাৰ যি প্ৰয়াস আহোম ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতাত বিকাশ ঘটিবলৈ উপক্ৰম কৰিছিল তাৰ প্ৰথম নিৰ্দশন ৰামমিশ্ৰৰ পদত অনুবাদ কৰা 'হিতোপদেশ' আৰু 'পুতলাচৰিত্ৰ'ত দেখা পাওঁ। ৰামমিশ্ৰই দিচৈ গ্ৰামত বসতি কৰি কাব্য ৰচনা কৰে। দিচৈ ভোগদৈ নদীৰ অন্য নাম। ৰামমিশ্ৰই মহাভাৰতৰ ভীষ্ম-পৰ্বও অসমীয়ালৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। এই গ্ৰন্থ জয়ধ্বজসিংহৰ শহুৰেক আৰু ৰাজমন্ত্ৰী ৰজা-শহুৰৰ আদেশত ৰচনা কৰিছিল। ৰামমিশ্ৰৰ 'বৃন্দাবন-চৰিত' নামে বৃন্দাবনৰ ৱিৱৰণ থকা পুথিও পোৱা যায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
সৰাপাত (চলচ্চিত্ৰ)
সৰাপাত (Sarapat) ১৯৫৬ চনত মুক্তি পোৱা আৰু আনোৱাৰ হুছেইনৰ পৰিচালিত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। এইখন পৰিচালকগৰাকীৰ প্ৰথম ছবি। ছবিখন মুক্তি পোৱাৰ সময়ত পৰিচালকগৰাকীৰ বয়স হৈছিল ২১ বছৰ। ভাৰতত তেতিয়ালৈ ইমান কম বয়সতে ছবি পৰিচালনা কৰাৰ উদাহৰণ নাছিল। আনোৱাৰ ফিল্মচৰ বেনাৰত হুচেইনে ছবিখন প্ৰযোজনাও কৰিছিল। সৰাপাত আছিল এখন নাৰীকেন্দ্ৰিক সামাজিক ছবি।
কাহিনী
এফালে সাবিত্ৰী আছিল অসৎ চৰিত্ৰৰ তিৰোতা। তাই বিয়া হৈ অহাৰ পিছতো পূৰ্বৰ প্ৰেমিক হেমেনৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰি চলিছিল। ঘটনাক্ৰমে মৌজাদাৰে তাইক হেমেনৰ সৈতে অসংযত অৱস্থাত ধৰা পেলালে আৰু খঙৰ ভমকত গুলীয়াই মাৰি জেইললৈ গ'ল।
জীয়াই থকাৰ তাড়নাত শেৱালীয়ে শিল ভাঙিবলৈ ল'লে। এদিন কাম কৰি থাকোঁতে হঠাৎ তাইৰ ল'ৰা সোণটি নাইকীয়া হ'ল। তাৰপিছতে এক দীঘলীয়া অনুসন্ধানৰ পৰিক্ৰমা। মৌজাদাৰে বিচাৰি ফুৰিছে জীৱনক, জীৱনে বিচাৰি ফুৰিছে শেৱালীক আৰু শেৱালীয়ে বিচাৰি ফুৰিছে সোণটিক। এদিন প্ৰত্যেকে প্ৰত্যেকক লগ পালে যদিও শেৱালী তেতিয়া ৰুগ্ন অৱস্থাত হাস্পাতালত ভৰ্তি হৈ আছে। তাতেই তাইৰ মৃত্যু হ'ল। তাই আৰু আকৌ জোৰা লগা ঘৰখনলৈ উভতি যাব নোৱাৰিলে।
সংগীত
সৰাপাতৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছে মুকুল বৰুৱাই। ছবিখনত ছটা গীত অন্তৰ্ভূক্ত হৈছে। গীত লিখিছে মুকুল বৰুৱা আৰু লক্ষহীৰা দাসে। কণ্ঠদান কৰিছে বীৰেণ দত্ত, লক্ষহীৰা দাস, জ্যোতিৰ্ময় কাকতি আৰু গুণদা দাসে।
তথ্য উংস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৫৬ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
নংক্ৰেম
নংক্ৰেম উৎসৱ হৈছে মেঘালয়ৰ খাচী জনজাতিৰ বাৰ্ষিক উৎসৱ। উৎসৱটো পাঁচ দিন ৰখা হয় আৰু সাধাৰণতে নৱেম্বৰ মাহত উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱটো স্মৃতিত অনুষ্ঠিত হয়, যি খাচী পাহাৰৰ সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজধানী চহৰ শ্বিলঙৰ পৰা প্ৰায় ১১ কিলোমিটাৰ দূৰত। এই থলুৱা নৃত্য উৎসৱটো শক্তিশালী দেৱী কা ব্লি চিঞ্চাৰক সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলক ভাল শস্য চপোৱা আৰু সমৃদ্ধিৰে আশীৰ্বাদ দিয়াৰ বাবে উদযাপন কৰা হয়। উৎসৱৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান হ'ল কুমাৰী মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত পোছাক পিন্ধি গধুৰ সোণৰ অলংকাৰেৰে পৰিধান কৰে আৰু বিশেষভাৱে সজ্জিত উৎসৱৰ ক্ষেত্ৰত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
ৰীতি-নীতি
নংক্ৰেম উৎসৱ এটা ছাগলী বলি দান অনুষ্ঠানৰ সৈতে আৰম্ভ হয় কিয়নো নংক্ৰেম শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে 'ছাগলী হত্যা অনুষ্ঠান'। এই অনুষ্ঠানত, পুৰোহিতসকলে এক পেমব্লেং অনুষ্ঠান সম্পাদন কৰে যাৰ পিছত শাসক গোত্ৰৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক শ্বিলং শৃংগৰ দেৱতালৈ নৈবেদ্য প্ৰদান কৰা হয়।
কাৰ্যকলাপ
নংক্ৰেম নৃত্য উৎসৱৰ সময়ত, খাচী জনজাতিৰ যুৱক-যুৱতীসকলে পৰম্পৰাগত নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ জাতিগত পোছাক পিন্ধে আৰু তেওঁলোকৰ ঈশ্বৰ আৰু পূৰ্বপুৰুষসকলক তেওঁলোকৰ সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
পুৰুষসকলে পৰিৱেশন কৰা নৃত্যক "কা শাদ মষ্টিহ" বুলি কোৱা হয়, য'ত তেওঁলোকে সোঁ হাতত তৰোৱাল ধৰি নৃত্য কৰে আৰু ড্ৰামৰ তালে তালে আৰু টাংমুৰি বা পাইপ বজোৱাৰ সৈতে তেওঁলোকৰ বাওঁ হাতত হুইস্ক কৰে।
মহিলাসকলে পৰিৱেশন কৰা নৃত্যক "কা শাদ কিন্থেই" বুলি কোৱা হয় যিটো ভিতৰৰ বৃত্তত পৰিৱেশন কৰা হয় যেতিয়া পুৰুষসকলে বাহিৰৰ বৃত্তত তেওঁলোকৰ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
স্থানীয় লোকসকলে সৰু স্থানীয় বজাৰো স্থাপন কৰিছিল য'ত তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হস্তশিল্প প্ৰদৰ্শন আৰু বিক্ৰী কৰে। তেওঁলোকে স্থানীয় খাদ্য যেনে জাদোহ, টুংৰিম্বাই, জা ষ্টেম, দোহখিলিহ আদিও প্ৰস্তুত কৰে আৰু পৰ্যটকসকলে মেঘালয় ভ্ৰমণ কৰা আৰু স্থানীয় ব্যঞ্জন উপভোগ কৰাৰ আৰু লগতে ৰাজ্যখনৰ সুন্দৰ আৰু সমৃদ্ধ পৰম্পৰা আৰু সংস্কৃতিৰ সাক্ষী হোৱাৰ বাবে এইটো সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সময়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মেঘালয় শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
কমলা দাস
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কেৰালাৰ মালৱাৰ জিলাৰ, পুন্নায়ুৰকুলামত, ১৯৩৪ চনৰ ৩১ মাৰ্চৰ দিনা কমলাৰ জন্ম হৈছিল। সেয়া আছিল ভাৰতত ইংৰাজৰ শাসনকালৰ সময়। কমলাৰ দেউতাক ভি এম নায়াৰ আছিল ব্যাপকভাবে প্ৰচাৰিত এখন মালায়ালম দৈনিক কাকতৰ পৰিচালন সম্পাদক আৰু মাক নালাপাত বালামণি আম্মা এগৰাকী প্ৰখ্যাত মালয়ালী কবি। দেউতাকৰ চাকৰিসূত্ৰে কমলাৰ শৈশৱ পাৰ হৈছিল কলকাতাত। মাকৰ দৰেই কমলা লেখা মেলাত পাৰ্গত আছিল আৰু সৰুকালতে খুড়াক প্ৰসিদ্ধ লেখক নালাপাত নাৰায়ণ মেননৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ কমলাই কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৫ বছৰ বয়সত বেংকৰ কৰ্মচাৰী কে মাধৱ দাসৰ সৈতে কমলাৰ বিয়া হয়। তেওঁ কমলাক লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, যাৰফলত ইংৰাজী আৰু মালয়ালম দুয়োটা ভাষাতে কমলাৰ লেখা প্ৰকাশ হ'বলৈ ধৰিছিল। ১৯৬০ৰ দশকটো কলিকতাবাসীৰ বাবে আছিল, কলা আৰু সংস্কৃতিৰ এক কঠিন সময় আৰু এই সময়তে ইংৰাজী ভাষাৰ কবি ৰূপে গা কৰি উঠা লেখকসকলৰ ভিতৰত কমলাও এগৰাকী আছিল। তেওঁ তেওঁৰ প্ৰকাশিত ছওখন কাব্য গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষাতে লিখিছে।
কে মাধৱ দাসৰ সৈতে বিবাহসূত্ৰে কমলা তিনিটি সন্তানৰ মাতৃ হৈছিল, এওঁলোক হ'ল ক্ৰমে মাধৱ দাস নালাপাত, চিন্নেন দাস আৰু জয়সূৰ্য দাস। কেউজনৰ ভিতৰত মাধৱ দাস নালাপাতে নাম কৰিছিল। তেওঁ মনিপাল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জিঅ'পলিটিক্স বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল আৰু টাইমছ্‌ অৱ ইণ্ডিয়াৰ আৱাসিক সম্পাদকো আছিল।
সাহিত্যিক জীৱন
কমলা দাসৰ প্ৰথমখন কবিতাৰ কিতাপ ‘চামাৰ ইন কলকাতা’ ইংৰাজী সাহিত্যত এটি মাইলৰ খুঁটি। প্ৰেম, বিশ্বাসঘাটকতা আৰু যন্ত্ৰণাই আছিল তেওঁৰ কবিতাৰ মূল বিষয়। তেওঁৰ দ্বিতীয়খন কাব্যগ্ৰন্থ ‘দ্য ডিচেনডেণ্টচ্‌’ আৰু অধিক স্পষ্ট। তেওঁৰ কণ্ঠৰ এই স্পষ্টতাক মাৰ্গাৰেট ডুৰাচ আৰু ছিলভিয়া প্লাথৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছে। ২০০৯ চনত তেওঁক আধুনিক ইংৰাজী কবিতাৰ জনক আখ্যা দিয়া হৈছিল। কমলা দাসক ঘাইকৈ জনা যায় ৪২ বছৰ বয়সত লিখা তেওঁৰ দুৰন্ত আত্মজীৱনী ‘এন্তে কথা’ৰ বাবে। কিতাপখন প্ৰথমে তেওঁ মাতৃভাষা মালয়ালমত লিখিছিল যদিও বিপুল জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে ইয়াক ‘মাই ষ্ট’ৰি’ নাম দি ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে। অধিক বিতৰ্কিত হৈ পৰাৰ বাবে তেওঁ পিছত কিতাপখনত বহুবোৰ মনেসজা কথা আছে বুলি কৈছিল। মালয়ালম কমলা দাসৰ মাতৃভাষা। মালয়ালম ভাষাত তেখেতে অনেক চুটি গল্প, উপন্যাস, উপন্যাসিকা আৰু স্মৃতি কথা লিখিছে। এই ভাষাত লিখা ‘পাক্ষিয়ুড়ে মানাম’, ‘নেয়পায়সম’, ‘থানুপ্পু’ আদি তেওঁৰ অন্যতম চুটি গল্প। ১৯৯৪ চনত লিখা ‘নীৰ্মাথালম পোথা কালম’ কমলা দাসৰ শ্ৰেষ্ঠ উপন্যাসৰ ভিতৰত এখন। সাহস আৰু স্পষ্টতা কমলাৰ লিখনিৰ বৈশিষ্ট্য। কমলাই বিশ্বাস কৰিছিল যে, এই পুৰুষ প্ৰধান সমাজত নিজৰ বাবে মাত মতাটো নাৰীৰ বাবে অত্যন্ত জৰুৰী। ‘এন ইনট্ৰ'ডাকচন’ বুলি তেওঁ এটা জীৱনীমূলক কবিতা লিখিছিল। কবিতাটোত খুব শক্তিশালীভাবে তেওঁ নিজৰ অনুভৱ ব্যক্ত কৰিছে। ‘ডান্স অৱ য়ুনুচ’ (নুপুংসকৰ নৃত্য) কমলাৰ আন এটি শক্তিশালী কবিতা। কবিতাটোৰ জৰিড়তে তৃতীয় লিংগৰ প্ৰতি তেওঁৰ সহানুভূতি প্ৰকাশ পাইছে। স্বাধীনতা, প্ৰেম আৰু সুৰক্ষাই হৈছে কমলাৰ কবিতাৰ ভাষ্য। পৃথিৱীৰ কেইবাখনো দেশৰ নামী-দামী কাব্যালোচনীত কমলাৰ কবিতাই ঠাই পাইছে। ১৯৮৪ চনত তেওঁৰ নাম সাহিত্যত ন'বেল বঁটাৰ বাবে মনোনয়ন কৰা হৈছিল।
স্বৰচিত কবিতা পাঠ কৰিবলৈ তেওঁ বিদেশৰ বহুকেইখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা আমন্ত্ৰণ পাইছিল। তেওঁৰ লেখা ফৰাচী, স্পেনিছ, ৰুছ, জাৰ্মান আৰু জাপানী ভাষালৈ অনূদিত হৈছে। তেওঁ কেৰালা সাহিত্য অকাডেমিৰ ভাইচ চেয়াৰপাৰ্চন আছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ কেৰালা ফৰেষ্টি বোৰ্ডৰ চেয়াৰপাৰ্চন, কেৰালা চিলড্ৰেনচ্‌ ফিল্ম ছ'চাইটিৰ সভাপতি, পয়েট আলোচনীৰ সম্পাদক আৰু ইলাছ্‌ট্ৰেইটেড ৱিক্‌লি অৱ ইণ্ডিয়াৰ কবিতাৰ সম্পাদক আছিল।
মৰোণোত্তৰ ভাবে তেওঁৰ চুটি গল্পৰ সংকলন ‘দ্য কেপ্ট ৱুমেন এণ্ড আডাৰ ষ্ট'ৰিজ’ প্ৰকাশ হৈছে।
ইছলামলৈ ধৰ্মান্তৰ
হিন্দু নায়াৰ (নালাপাত) পৰিয়ালত দাসৰ জন্ম হৈছিল। ১৯৯০ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত ১৯৯৯ চনত কমলা দাসে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে আৰু নিজৰ নাম কমলা সুৰইয়া ৰাখে। তেওঁ তেওঁতকৈ ২৫ বছৰে সৰু এম পি এব্দুসসামাড সামাদানি (Abdussamad Samadani)-ৰ প্ৰেমত পৰিছিল আৰু তেওঁৰে সৈতে বিয়াত বহিবলৈ ইছলামলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈ বিতৰ্কিত হৈছিল। সেইসময়ত সামাদানি ৰাজ্যসভাৰ এম পি আছিল আৰু ২০১১ চনত কোট্টক্কলৰ পৰা মুছলিম লীগৰ এম এল এ হৈছিল।
বঁটা আৰু অন্যান্য স্বীকৃতি
সাহিত্য ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে কমলা দাসে অনেক স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। সেইসমূহৰ ভিতৰত:
মৃত্যু
২০০৯ চনৰ ৩১ মে' তাৰিখে পুনেৰ এখন চিকিৎসালয়ত কমলা দাসৰ মৃত্যু ঘটে। মৃত্যুৰ পিছত তেওঁক তিৰুবন্তপুৰমৰ পালায়ম জামা মছজিদ প্ৰাংগনত ৰাজ্যিক মৰ্যাদাৰে কৱৰ দিয়া হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
ওড়িশা
ওড়িশা ভাৰতৰ পূৱ প্ৰান্তৰ এখন ৰাজ্য। এই ৰাজ্য পৰ্যটনৰ সুব্যৱস্থাৰ বাবে জনা যায়। ৰাজ্যখনৰ ৰাজধানী ভুবনেশ্বৰক চিটি অৱ টেম্পলচ্ বা মন্দিৰৰ নগৰ বোলা হয়।
ৰাজ্যখনৰ কাষৰীয়া ৰাজ্য পশ্চিমবঙ্গ, ঝাৰখণ্ড, ছত্তীছগঢ় আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আছে। ৰাজ্যখনৰ সোঁফালে বঙ্গোপসাগৰ আছে।
ভাষা
ওড়িশাৰ ৰাজ্য ভাষা উড়িয়া।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য শ্ৰেণী:ওড়িশা
নৱনীতা দেৱ সেন
নৱনীতা দেৱ সেন (Nabaneeta Dev Sen; ১৩ জানুৱাৰী ১৯৩৮ – ৭ নবেম্বৰ ২০১৯) এগৰাকী ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ আৰু লেখক আছিল। কলা আৰু তুলনামূলক সাহিত্য অধ্যয়ন কৰাৰ পিছত অধিক অধ্যয়নৰ বাবে তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ যাত্ৰা কৰে। তেওঁ বহু কেইখন বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰাৰ লগতে বহু কেইটা সাহিত্য বিষয়ক সংস্থাৰ বিভিন্ন বিষয়-বাবত থাকে। তেওঁ উপন্যাস, শিশু সাহিত্য, নাটক, চুটিগল্প আদি বিভিন্ন বিষয়ত ৮০খনৰো অধিক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে।
ব্যক্তিগত জীৱন
নৱনীতা দেৱ সেন দক্ষিণ কলকাতাৰ হিন্দুস্তান পাৰ্কত তেওঁৰ জন্মগ্ৰহণ কৰে। দেউতাক নৰেন্দ্ৰ দেৱ আৰু মাক ৰাধাৰাণী দেৱী বিশিষ্ট কবি দম্পতী। শৈশৱৰে পৰা এক বিশিষ্ট সাংস্কৃতিক পৰিবেশত তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। বঙালী আৰু ইংৰাজীৰ বাদেও তেওঁ হিন্দী, অসমীয়া, ওড়িয়া, ফৰাচী, জাৰ্মান, সংস্কৃত আৰু হিব্ৰু ভাষা পঢ়িব পাৰিছিল। গোখলে মেমোৰিয়েল গাৰ্লছ্ স্কুল, লেডী ব্ৰেবোৰ্ণ কলেজ, প্ৰেচিডেঞ্চি কলেজ, যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, হাভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়, ইণ্ডিয়ানা বিশ্ববিদ্যালয় (ব্লুমিংটন) আৰু কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ পঢ়া-শুনা আৰু গৱেষণা কৰিছিল। ১৯৭৫ চনৰ পৰা ২০০২ চনলৈ তেওঁ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তুলনামূলক সাহিত্যৰ অধ্যাপক আৰু বেছ কিছুদিন বিভাগীয় প্ৰধান আছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু ইউৰোপৰ কোনো কোনো বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ ভিজিটিং অধ্যাপক হিচাপেও কাম কৰিছিল। যাদৱপুৰত তেওঁকবি বুদ্ধদেৱ বসু আৰু সুধীন্দ্ৰনাথ দত্তৰ স্নেহধন্য ছাত্ৰী আছিল।
১৯৫৯ চনত তেওঁৰ প্ৰথম কাব্যগ্ৰন্থ প্ৰথম প্ৰত্যয় আৰু ১৯৭৬ চনত প্ৰথম উপন্যাস আমি অনুপম প্ৰকাশিত হয়। কবিত, প্ৰবন্ধ, ৰম্যৰচনা, ভ্ৰমণ কাহিনী, উপন্যাস আদিকে ধৰি তেওংৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰ সংখ্যা ৮০খন।
১৯৬০ চনত অৰ্থনীতিবিদ অমৰ্ত্য সেনৰ সৈতে বিয়া হয়। ১৯৭৬ চনত বিবাহ-বিচ্ছেদৰ পিছত তেওঁ কলকাতালৈ উভতি আহে। তেওঁলোকৰ দুজনী কন্যা সন্তান আছে। ডাঙৰ জীয়ৰী অন্তৰা এগৰাকী সাংবাদিক আৰু সৰু জীয়ৰী নন্দনা এগৰাকী অভিনেত্ৰী আৰু সমাজকৰ্মী।
২০১৯ চনৰ ৭ নবেম্বৰত কলকাতাত কৰ্কট ৰোগত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
বঁটা আৰু সন্মান
১৯৯৯ চনত তেওঁ আত্মজীৱনীমূলক ৰম্যৰচনা ‘নটী নৱনীতা’ গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমিৰ প্ৰসাদ পুৰস্কাৰ (১৯৯৯) লাভ কৰে। ইয়াৰোপৰি তেওঁ বহুকেইটা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে; যাৰ ভিতৰত আছে- গৌৰী দেৱী সোঁৱৰণী বঁটা, মহাদেৱী বৰ্মা বঁটা(১৯৯২), ৰকফেলাৰ ফাউণ্ডেচনৰ চেলি বঁটা, বিহাৰৰ ভাগলপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শৰৎ বঁটা, ৰবীন্দ্ৰ বঁটা, কবীৰ সন্মান, সংস্কৃতি বঁটা, কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা (২০০৪), মিষ্টিক কলিঙ্গ লিটাৰেৰী এৱাৰ্ড (২০১৭) আদি। ২০০০ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানীত কৰে।