cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰবি শংকৰ
আন্তৰ্জাতিক সঙ্গীতৰ মজিয়াত পণ্ডিত ৰবি শংকৰ
পণ্ডিত ৰবি শংকৰৰ অমৰ কীৰ্তি হৈছে পাশ্চাত্য আৰু পূবৰ সঙ্গীতৰ মিলন। পাশ্চাত্য সঙ্গীতৰ বিখ্যাত বেহালাবাদক ইহুদী মেনুহিনৰ লগত চেতাৰ-বেহালাৰ কম্প’জিছন তেওঁৰ এক অমৰ সৃষ্টি যিয়ে তেওঁক আন্তৰ্জাতিক সঙ্গীতৰ এক উচ্চ আসনত বহুৱাইছে। তেওঁ আৰু এটি বিখ্যাত সঙ্গীত কম্প’জিছন কৰিছে বিখ্যাত বাঁহীবাদক জ্যঁ পিয়েৰে ৰামপাল, জাপানী বাঁহীৰ চাকুহাচি গুৰু হোচান ইয়ামামাটো আৰু কোটো (ঐতিহ্যবাহী জাপানী তাৰযন্ত্ৰ) গুৰু মুচুমি মিয়াছিতাৰ বাবে। ১৯৯০ চনত বিখ্যাত সঙ্গীতজ্ঞ ফিলিপ গ্ৰাচৰ লগত যৌথ প্ৰযোজনা 'প্যাচেজেচ' তেওঁৰ এক উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি। ২০০৪ চনত পণ্ডিত ৰবি শংকৰে ফিলিপ গ্ৰাচৰ 'ওৰিয়ন' প্ৰযোজনাৰ চেতাৰ অংশৰ সঙ্গীত ৰচনা কৰে।
পুৰস্কাৰ আৰু সম্মান
পণ্ডিত ৰবি শংকৰ আমেৰিকান একাডেমী অব আৰ্টচ্‌ এণ্ড লেটাৰচ্‌ -ৰ অনাৰেৰী মেম্বাৰ আৰু ইউনাইটেড নেছনচ্‌ ইণ্টাৰনেছনেল ৰোষ্ট্ৰাম অফ কম্প’জাৰচ-ৰ সদস্য।
পাৰিবাৰিক জীৱন
একৈছ বছৰ বসয়ত ৰবি শংকৰে তেওঁৰ গুৰু (যাক তেওঁ দেউতা বুলি মাতিছিল) আচাৰ্য আলাউদ্দীন খান চাহেবৰ ছোৱালী অন্নপূৰ্ণা দেবীকে বিয়া কৰায়। এই বিয়াৰ ফলত তেওঁলোকৰ এটি পুত্ৰ সন্তান শুভেন্দ্ৰ শংকৰৰ জন্ম হয়। কিন্তু এই বিয়া বিচ্ছেদত শেষ হয়।
পৰৱৰ্তীকালত আমেৰিকান কনচাৰ্ট উদ্যোক্তা চ্যূ জোন্সৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। এই সম্পৰ্কই এটি কন্যা সন্তানৰ জন্ম দিয়ে। ন’ৰা জ’নছ ৰবি শংকৰৰ এই ছোৱালীজনী এজনী প্ৰথিতযশা জ্যাজ, পপ, আধ্যাত্মিক আৰু পাশ্চাত্য লোক সঙ্গীতৰ শিল্পী আৰু সুৰকাৰ। নোৰা জোন্সে ২০০৩ আৰু ২০০৫ চনত দহটা গ্ৰেমী এৱাৰ্ড পায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰী শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী
পুলক গগৈ
পুলক গগৈ (Pulak Gogoi; ১৯৩৮-২০২২) অসমৰ এগৰাকী চিত্ৰশিল্পী, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক তথা প্ৰযোজক। আমেৰিকাৰ ৱাশ্বিংটনত তেখেতৰ চিত্ৰশিল্পৰ প্ৰদৰ্শনী হৈছিল। ছবি বিক্ৰী কৰা পইচাৰে ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰ পৰামৰ্শক্ৰমে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণলৈ মন মেলে আৰু ১৯৭৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত খোজ নামৰ চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনাৰ যোগেদি গগৈয়ে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে। তেওঁৰ পৰিচালনাত মুক্তি পোৱা ৰেলৰ আলিৰ দূবৰি বন নামৰ চলচ্চিত্ৰখনে শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল । তেওঁ মুঠতে ৯খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনা কৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত খোজ, শ্ৰীমতী মহিমাময়ী, সেন্দূৰ, সূৰুজ, মমতাজ আদি চিনেমা উল্লেখযোগ্য। চলচ্চিত্ৰত জড়িত হোৱাৰ আগতে তেখেতে কাৰ্টুনিষ্টৰ কাম কৰিছিল । ২০২২-ৰ ১২ নবেম্বৰত বাৰ্দ্ধক্যজনিত ৰোগত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
কৰ্মজীৱন
এজন চিত্ৰশিল্পী হিচাপে গগৈৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ হৈছিল। তেওঁ মুম্বাইৰ বান্দ্ৰা স্কুল অৱ আৰ্টচ আৰু বষ্টন মিউজিয়াম অৱ ফাইন আৰ্টছত আনুষ্ঠানিকভাৱে ছবি অঁকা শিকিছিল। তেওঁ পেন্‌ছিলভানিয়া একাডেমী অব্‌ ফাইন আৰ্টছলৈও গৈছিল। মুম্বাইৰ জাহাঙ্গীৰ আৰ্ট গেলাৰী, ৱাশ্বিংটন আদি কৰি বিভিন্ন ঠাইত তেওঁৰ চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনী হৈছিল।
আছাম ট্ৰিবিউনত তেওঁ কাৰ্টুনিষ্টৰ চাকৰি কৰিছিল। বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যই নৱযুগ আলোচনী উলিওৱাত তালৈ গুছি আহিল। ১৯৬৬ চনত নৱযুগ বন্ধ হৈ যোৱাত কলিকতালৈ যায় আৰু পত্নীৰ সোণৰ গহনা বন্ধক থৈ কাৰ্টুনৰ এখন আলোচনী উলিয়ায়। তেতিয়া তেওঁ যথেষ্ট আৰ্থিক অনাটনৰ মাজত কটাবলগীয়া হৈছিল। ভূপেন হাজৰিকাই কথাটো গম পাই কিছু আৰ্থিক সকাহ দিবলৈ ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনৰ তকদীৰৰ পৰা অসমীয়ালৈ ডাবিং কৰি থকা ভাগ্য নামৰ চিনেমাখনৰ কামত সহায় কৰি দিবলৈ কৈছিল।
১৯৭১-৭২ চন মানত গগৈয়ে আমেৰিকাৰ ৱাশ্বিংটনৰ এখন চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনীত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈছিল। তাত চল্লিশখনমান ছবি বিক্ৰি হোৱাত ভালেমান ধন গোট খালে। এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ বিমানত ঘূৰি আহোঁতে ফ্ৰেংকফুৰ্টত তেওঁৰ চুটকেছটো থাকি আহিল। সেয়েহে বিমান কৰ্তৃপক্ষই চুটকেছটো ঘূৰি নহালৈকে পাঁচদিন মুম্বাইৰ হোটেলত থকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে। পিছে হোটেলত থাকি আমনি পোৱাত তেতিয়া বলীউডৰ চলচ্চিত্ৰত কাম কৰি থকা বিজয় চৌধুৰী আৰু পীযুষ কান্তি ৰায়ৰ ওচৰলৈ তেওঁ গুচি গ'ল। তালৈ ভূপেন হাজৰিকাও আহিল। তাতেই সকলোৱে তেওঁক চিনেমা এখন কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ দিলে। ছবি বিক্ৰী কৰি পোৱা যথেষ্ট ধন হাতত আছেই। ভূপেন হাজৰিকাই ছবিৰ সঙ্গীত কৰি দিম বুলি গাত ল’লে। তেনেকৈ গগৈয়ে খোজ নিৰ্মাণ কৰি চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰিলে। ছবিখন অৱশ্যে ফ্লপ হৈছিল।
তেওঁ মুঠ নখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ কৰিছে। ইয়াৰে ছখনৰ প্ৰযোজনা নিজৰ। তেওঁৰ দ্বিতীয় ছবি শ্ৰীমতী মহিমাময়ীয়ে লাভৰ মুখ দেখুৱাইছিল। সেন্দূৰ আৰু সূৰুয চুপাৰহিট ছবি আছিল। ৰেলৰ আলিৰ দূবৰি বনে শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা পাইছিল। কিন্তু ছবিখন চিনেমাগৃহত মুক্তি দিয়া নহ’ল। অৱশ্যে বঁটা-বাহন, দূৰদৰ্শনৰ প্ৰদৰ্শন আদিৰ যোগে ছবিখনে প্ৰযোজকক প্ৰায় পাঁচলাখ টকাৰ লাভ দিছিল।
পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবিৰ উপৰিও গগৈয়ে বহুকেইখন চুটিছবি আৰু টেলিফিল্ম নিৰ্মাণ কৰিছিল।
পৰিচালিত চলচ্চিত্ৰ
পুলক গগৈয়ে মুঠতে ৯খন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল
সুশীলা অনিতা বনাৰ্জী
সুশীলা অনিতা বনাৰ্জী (Susila Anita Bonnerjee; মৃত্যুː ২৫ ছেপ্টেম্বৰ ১৯২০) এগৰাকী চিকিৎসক, শিক্ষাবিদ আৰু ভোটাধিকাৰৰ হকে মাত মতা ব্যক্তি, যিয়ে ১৮০০ দশকৰ শেষৰ ফালে ইংলেণ্ড আৰু ভাৰতত মহিলাৰ শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যৰ পোষকতা কৰিছিল।
উমাশংকৰ যোশী
উমাশংকৰ যোশী (Umashankar Jethalal Joshi; জন্ম:২১ জুলাই’ ১৯১১ - মৃত্যু: ১৯ ডিচেম্বৰ ১৯৮৮) এগৰাকী ভাৰতীয় কবি, পণ্ডিত আৰু লেখক। গুজৰাটী সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক জনা যায়। তেওঁ গুজৰাটী ভাষাতে অধিকাংশ কাম কৰিছে।
সুশীলা অনিতা বনাৰ্জী
জীৱন আৰু শিক্ষা
বনাৰ্জীৰ জন্ম হৈছিল ৱমেশ চন্দ্ৰ বনাৰ্জী (ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু প্ৰথম সভাপতি) আৰু হেমাংগিনী মটিলালৰ ঘৰত। তেওঁৰ চাৰিগৰাকী ভগ্নী আৰু দুজন ভাতৃ আছিল। ইংলেণ্ডৰ ক্ৰয়ডনত তেওঁ শিক্ষা লাভ কৰিছিল, য’ত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ এটা ঘৰ আছিল। তেওঁলোকে কলকাতাত থকা পূৰ্বপুৰুষৰ ঘৰলৈও সঘনাই যাত্ৰা কৰিছিল। ১৯২০ চনত পাকিস্তানৰ লাহোৰত (তেতিয়াৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অংশ) তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
শিক্ষা আৰু কেৰিয়াৰ
বনাৰ্জীয়ে ক্ৰয়ডেন হাইস্কুল ফৰ গাৰ্লছত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পিছলৈ কেম্ব্ৰিজৰ নিউনহাম কলেজত পঢ়িছিল আৰু তাৰ পৰাই তেওঁ প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিছিল। লণ্ডন স্কুল অৱ মেডিচিন ফৰ উইমেনত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৮৯৯ চনত এম বি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। বনাৰ্জী আছিল ভাৰতীয় মহিলাৰ এটা সৰু গোটৰ ভিতৰত এজন (ৰুখমাবাই, এলিছ সোৰবজী, আৰু মেৰবাই বকিলকে ধৰি)। ১৮০০ চনত ইংলেণ্ডত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰশিক্ষণ লয়, পিছলৈ ভাৰতলৈ উভতি আহি মহিলাৰ বাবে চিকিৎসা বৃত্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰে আৰু মহিলা শিক্ষাৰ বাবে শিক্ষানুষ্ঠান মুকলি কৰে।
বনাৰ্জীয়ে প্ৰথমে ৰয়েল ফ্ৰী হস্পিতালত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ চৰ্চা কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ ভাৰতৰ কলকাতাত থকা পাৰিবাৰিক ঘৰলৈ আৰু দিল্লীত কেম্ব্ৰিজ মিছন হাস্পতাললৈ গুচি যায়। তেওঁৰ ভগ্নী জানকীয়ে তেওঁৰ স্মৃতিগ্ৰন্থত লিপিবদ্ধ কৰিছে যে প্লেগ মহামাৰীৰ সময়ত তেওঁৰ মিছন ষ্টেচনত বনাৰ্জী একমাত্ৰ উপলব্ধ চিকিৎসক আছিল আৰু এই সময়ত ৰোগীৰ চিকিৎসাৰ টানটোৱে তেওঁৰ নিজৰ স্বাস্থ্যৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। নিজাকৈ প্ৰেকটিছ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ইচ্ছাক লৈ পৰিয়ালৰ আপত্তিৰ সন্মুখীন হৈ ১৯০৬ চনত কেম্ব্ৰিজলৈ উভতি যায় যদিও তাতো স্বতন্ত্ৰ প্ৰেকটিছ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল, সঘনাই বৰ্ণবাদ আৰু হাৰাশাস্তিৰ কাণ্ডৰ সন্মুখীন হৈছিল যিবোৰ তেওঁৰ ভগ্নী জানকীয়ে পাৰিবাৰিক ইতিহাসত লিপিবদ্ধ কৰিছিল। পিছলৈ বনাৰ্জীয়ে নিউনহাম কলেজৰ বালফ'ৰ লেবৰেটৰীত যোগদান কৰে আৰু গিৰ্টন আৰু নিউনহাম কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক গৱেষণা আৰু শৰীৰবিজ্ঞানৰ শিক্ষা দিয়ে।
১৯১১ চনত বনাৰ্জীয়ে ইণ্ডিয়ান উইমেন’ছ এডুকেচন এছ’চিয়েচন নামৰ এটা ব্যক্তিগত সংস্থাৰ সভানেত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়, আৰু ইংলেণ্ডত ভাৰতীয় মহিলাসকলক শিক্ষা প্ৰদান কৰাত সহায় কৰিবলৈ ধন সংগ্ৰহৰ কাম কৰে। ইংলেণ্ডৰ ভোটাধিকাৰবাদী আন্দোলনতো তেওঁ সক্ৰিয় আছিল আৰু ১৯১৩ চনত ইংলেণ্ডৰ ইলিঙৰ চাৰ্চ লীগ ফৰ উইমেনছ ভোটাধিকাৰৰ শাখা সভানেত্ৰী হৈছিল।. প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেওঁক ব্ৰিষ্টলৰ এখন চিকিৎসালয়ত হোম চাৰ্জন হিচাপে অস্থায়ী পদ দিয়া হৈছিল। ১৯২০ চনত মৃত্যুৰ আগলৈকে তেওঁ ভাৰত আৰু ইংলেণ্ডৰ মাজত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ পাঠদান আৰু মহিলাৰ শিক্ষাৰ বাবে ধন সংগ্ৰহৰ বাবে ভ্ৰমণ কৰি থাকিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিকিৎসক শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
অতুল বৰদলৈ
অতুল বৰদলৈ (Atul Bordoloi) অসমৰ এজন প্ৰসিদ্ধ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আছিল। ১৯৭০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত অপৰাজেয় নামৰ চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনাৰ যোগেদি তেখেতে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰিছিল। তেখেতে মুঠতে ৮খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনা কৰিছিল। তেখেতে দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক আৰু তথ্যচিত্ৰৰ নিৰ্মাণো কৰিছিল। তেখেতৰ পৰিচালনাত মুক্তি পোৱা চলচ্চিত্ৰ "কল্লোল" নামৰ চলচ্চিত্ৰখনে শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল । চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰাৰ উপৰিও তেখেতে নতুন অসমীয়া নামৰ এক অসমীয়া দৈনিক কাকতৰ উপ সম্পাদকৰ দায়িত্বও বহন কৰিছিল ।
কুষ্ঠ
কুষ্ঠ বা হেন্‌ছেনৰ ৰোগ (আন অসমীয়া নাম কুঠ আৰু বৰৰোগ) মাইক'বেক্টেৰিয়াম লেপ্ৰি বা মাইক'বেক্টেৰিয়াম লেপ্ৰ'মেট'চিছ বেক্টেৰিয়াৰ ফলত হোৱা এক দীৰ্ঘম্যাদী সংক্ৰামক ৰোগ। আৰম্ভণিতে ৫ৰ পৰা ২০ বছৰলৈ সংক্ৰমণৰ কোনো লক্ষণ নাথাকে। দেখা দিয়া লক্ষণৰ ভিতৰত প্ৰান্তীয় স্নায়ু তন্ত্ৰ, শ্বাস তন্ত্ৰ, ছাল আৰু চকুৰ গ্ৰেনুল'মা প্ৰধান। ইয়াৰ ফলত বিষৰ অনুভৱ কমকৈ হৈ শৰীৰত বাৰে বাৰে আঘাত বা সংক্ৰমণ হ'ব পাৰে আৰু অংগ হেৰুৱাবলগীয়া হ'ব পাৰে। দুৰ্বলতা আৰু চকুৰে কমকৈ দেখাও এই ৰোগৰ আন লক্ষণ।
অতুল বৰদলৈ
পৰিচালিত চলচ্চিত্ৰ
অতুল বৰদলৈয়ে মুঠতে ৮খন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল
কুষ্ঠ
কুষ্ঠ ৰোগ মানুহৰ মাজতে সোঁচৰে। সংক্ৰমিত লোকৰ কাঁহ বা নাকৰ পানীৰ পৰা ই বিয়পে বুলি ভবা হয়। দুখীয়া, অস্বাস্থ্যকৰ পৰিবেশত বাস কৰা লোক বেছিকৈ কুষ্ঠত ভোগে। মানুহৰ ধাৰণাৰ বিপৰীতে কুষ্ঠ অতিপাত সংক্ৰামক নহয়। বেক্টেৰিয়াৰ সংখ্যাক ভিত্তি কৰি ইয়াক পচিবেচিলাৰী (paucibacillary) আৰু মাল্টিবেচিলাৰী (multibacillary) বুলি ভাগ কৰা হয়। পচিবেচিলাৰীত ছালৰ শেঁতা পৰা, অসংবেদনশীল দাগৰ সংখ্যা পাঁচ বা তাতকৈ কম আৰু মাল্টিবেচিলাৰীত পাঁচটাতকৈ বেছি। ছালৰ বায়প্সীত এচিড-ফাষ্ট বেক্টেৰিয়া (acid-fast bacilli) ধৰা পেলাই বা পৰিমেৰেছ চেইন ৰিয়ক্‌চনৰে ডি এন এ উলিয়াই ৰোগনিৰ্ণয় কৰা হয়।
অতুল বৰদলৈ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
কুষ্ঠ
মাল্টি ড্ৰাগ থেৰাপী (এম ডি টি) নামৰ চিকিৎসা পদ্ধতিৰে কুষ্ঠৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰিব পাৰি। পচিবেচিলাৰী কুষ্ঠত ডেপ্‌চন আৰু ৰিফাম্‌পিচিন ছমাহ দিয়া হয়। মাল্টিবেচিলাৰী কুষ্ঠত ৰিফাম্‌পিচিন, ডেপ্‌চন আৰু ক; অফাজিমিন ১২ মাহলৈ দিয়া হয়। ইয়াৰ বাহিৰে অন্য প্ৰতিজৈৱিকো (antibiotic) কেতিয়াবা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই এই চিকিৎসা বিনামূলীয়াকৈ প্ৰদান কৰে। বিশ্বজুৰি আধীৰ দশকত ৫২ লাখ দীৰ্ঘম্যাদী ৰোগীৰ পৰা ২০১২ চনত ১,৮৯,০০০০লৈ সংখ্যা কমিছে। The number of new cases was 230,000. বেছিভাগ নতুন ৰোগী ১৬খন দেশত ধৰা পৰে যাৰ আধাতকৈ বেছি ৰোগী ভাৰতৰ। বিগত ২০ বছৰত বিশ্বজুৰি ১.৬ কোটি ৰোগীয়ে আৰোগ্য লাভ কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সংক্ৰামক ৰোগ শ্ৰেণী:বেক্টেৰিয়াজনিত ৰোগ
মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা
মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা তিৱা জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত লোক-উৎসৱ৷ এই উৎসৱ প্ৰতি পাঁচ বছৰৰ মূৰে মূৰে অনুষ্ঠিত হয়৷ ইয়াক “মাগ্ৰ’ মিছাৱা’’ নামেও জনা যায়৷
তিৱাসকলৰ মাজত কেইবাটাও ফৈদ আছে৷ তাৰ ভিতৰৰ এটা হ’ল, মাগ্ৰ’ৱালী৷ এই মাগ্ৰ’ৱালী তিৱাসকলে মাগ্ৰ’ মিছাৱা বা মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ সাধাৰণতে তিৱাসকলৰ নৃত্যানুষ্ঠানত মহিলাসকলে প্ৰত্যক্ষ অংশ গ্ৰহণ নকৰে যদিও মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱাত মহিলাই নৃত্য কৰাটো বাধ্যতামূলক৷ প্ৰতি পাঁচ বা ছয় বছৰৰ মূৰে মূৰে মেঘালয়ৰ ফাদমাগ্ৰ’ নামে ঠাইত বিভিন্ন ঠাইত থকা মাগ্ৰ’ৱালী ফৈদৰ তিৱা লোক উপস্থিত হৈ এই উৎসৱ পালন কৰে আৰু বেলেগ বেলেগ কুলৰ ল’ৰা আৰু ছোৱালীয়ে যোৰ বান্ধি নৃত্য কৰে৷ এই ফৈদৰ ডেকা-বুঢ়া সকলো নিজ নিজ গাঁৱৰ পৰা গৈ উৎসৱত যোগ দিয়াটোও বাধ্যতামূলক৷ সপ্তাহৰ বুধবাৰৰ পৰা শুক্ৰবাৰলৈ তিনিদিন এই উৎসৱ পালিত হয় আৰু লৰ’ৰ ঘৰতে উৎসৱ পতা হয়৷ এই নৃত্যত তুমডিং, তগৰ আৰু মুহুৰি নামৰ বাদ্যহে বজোৱা হয়৷ তুমডিং খোলৰ দৰে মাটিৰে সজা এক বিশেষ ঢোল, তগৰ মানে তবলাৰ দৰে কাঠেৰে নিৰ্মিত আন এবিধ ঢোল আৰু মুহুৰি হ’ল ফুঁ দি সুৰ তোলা এবিধ বাদ্য৷ এই তিনি বাদ্যৰ তালত ডেকা-গাভৰুৱে যোৰ পাতি সাপৰ দৰে নৃত্য কৰে৷
লোক-কাহিনী
তিৱাসকলৰ প্ৰায়বোৰ উৎসৱ বা নৃত্যৰ লগতে একোটা লোককাহিনী থকাৰ দৰে মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱাৰো এটা কাহিনী আছে৷ মাগ্ৰ’ৱালী ফৈদৰ মূল আৰাধ্য দেৱতা হ’ল, কাব্লা৷ এই দেৱতাই পশ্চিম দিশতহে বলি খায়৷ অইন দেৱ-দেৱীয়ে পূবফালে দিয়া পূজাৰ ভাগ পায় যদিও কাব্লাই পূজাৰ ভাগ নাপায়৷ সেয়ে, তেওঁ এদিন নৰৰূপে এগৰাকী বাৰী তিৰোতাৰ ঘৰত দেখা দি খাবলৈ আহাৰ বিচাৰিলে৷ মানুহগৰাকীৰ ঘৰত খাবলৈ একো নাছিল৷ তেতিয়া “কাব্লা’’ই দেখা দি ক’লে যে, যদিহে মানুহগৰাকীয়ে বলি-বিধানেৰে তেওঁক সন্তুষ্টকৰিব পাৰে, তেন্তে তেওঁলোকৰ কোনো অভাৱ নাথাকিব৷
মানুহগৰাকী লগে লগে মান্তি হ’ল আৰু গোটেই ঘৰ ধনে-ধানে পূৰ হৈ পৰিল৷ স্বৰ্গৰ পৰা এজাক ডেকা-গাভৰু নামি আহি তুমডিং, তগৰ আৰু মুহুৰি বজাই নৃত্য কৰিবলৈ ধৰিলে৷ এনেদৰে সদায় ৰাতি নাচ গান চলিব ধৰিলে আৰু কাব্লাই মানুহগৰাকীক লৰ’ কুল হিচাপে স্বীকৃতি দিলে৷
আন এদি মাছলাই কুলৰ এজন মানুহে জংগলত বাট হেৰুৱাই মানুহগৰাকীৰ ঘৰত আশ্ৰয় ল’লে আৰু তাতে নাচ-গান দেখি সেই অলৌকিক ৰীতি-নীতি পালন কৰাৰ অনুমতি বিচাৰি কাব্লাক প্ৰাৰ্থনা কৰি কাব্লাক বলি-বিধানেৰে সন্তুষ্ট কৰি ৰাখিব বুলি কথা দিলে৷ কাব্লাৰ পৰা অনুমতি পাই মাছলাই লোকজনে গাঁৱলৈ আহি সকলো কথা গাঁৱৰ মানুহক ক’লে আৰু কাব্লাক মূল উপাস্য দেৱতা হিচাপে গ্ৰহণ কৰি তেওঁৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে নাচ-গান, বলি-বিধান দিবলৈ সন্মত হ’ল৷ যিজনী তিৰোতাৰ ঘৰত কাব্লাই আশ্ৰয় লৈছিল, সেই তিৰোতাজনী থকা ঠাইখন হ’ল মেঘালয়ৰ ফাদমাগ্ৰ’৷ সেয়ে তেতিয়াৰে পৰা ফাদমাগ্ৰ’ গাঁৱতে সমগ্ৰ ফৈদটোৱে মাগ্ৰ’ মিছাৱা বা মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা উৎসৱ পালন কৰে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
মঙ্গলদৈ (লোকসভা সমষ্টি)
67 নং বিধানসভাৰ সমষ্টিসমূহ মঙ্গলদৈ
মঙ্গলদৈ লোকসভা সমষ্টিত তলত উল্লেখিত বিধান সভা সমষ্টিসমূহ আছে :
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ লোক সভাৰ সমষ্টি শ্ৰেণী:দৰং জিলা
পাৰিবাৰিক জীৱনৰ অধিকাৰ
পাৰিবাৰিক জীৱনৰ অধিকাৰ হৈছে সকলো ব্যক্তিৰ নিজৰ প্ৰতিষ্ঠিত পাৰিবাৰিক জীৱনক সন্মান জনোৱাৰ অধিকাৰ, আৰু পাৰিবাৰিক সম্পৰ্ক ৰখা আৰু বজাই ৰখাৰ অধিকাৰ। এই অধিকাৰ মানৱ অধিকাৰৰ সাৰ্বজনীন ঘোষণাৰ ১৬ নং অনুচ্ছেদ, নাগৰিক আৰু ৰাজনৈতিক অধিকাৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চুক্তিৰ ২৩ নং অনুচ্ছেদ আৰু ইউৰোপীয় মানৱ অধিকাৰ চুক্তিৰ ৮ নং অনুচ্ছেদকে ধৰি বিভিন্ন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰৰ যন্ত্ৰত স্বীকৃতি দিয়া হৈছে ৷
এইটো এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ মানৱ অধিকাৰ আৰু ইয়াক বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ন্যায়িক অধিকাৰক্ষেত্ৰ আৰু সংস্থাত স্বীকৃতি দিয়া হৈছে।
পংকজ মল্লিক
পংকজ কুমাৰ মল্লিক (Pankaj Kumar Mullick ; ১০ মে' ১৯০৫ – ১৯ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৭৮) এজন ভাৰতীয় সুৰকাৰ, নেপথ্য তথা ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ কণ্ঠশিল্পী আৰু অভিনেতা ।
১৯৭০ চনত তেওঁক পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৭২ চনত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ সমগ্ৰ জীৱন জুৰি আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে লাভ কৰে দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কলকাতাৰ মণিমোহন আৰু মনোমোহিনী মল্লিকৰ ঘৰত পংকজ কুমাৰ মল্লিকে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ মণিমোহনৰ পৰম্পৰাগত বাংলা সংগীতৰ প্ৰতি গভীৰ আগ্ৰহ আছিল। পংকজ মল্লিকে দুৰ্গাদাস বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ তত্ত্বাৱধানত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰাৰম্ভিক প্ৰশিক্ষণ লয়। উচ্চশিক্ষা কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ স্কটিছ চাৰ্চ কলেজত। পঢ়া-শুনা শেষ কৰাৰ পিছত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ নাতি-ভতিজা দীনেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ পিছত তেওঁৰ জীৱনৰ সুঁতি পৰিবৰ্তন হয়। ইয়াৰ ফলত মল্লিকৰ ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ প্ৰতি চিৰস্থায়ী আগ্ৰহ জন্মে আৰু অতি সোনকালেই তেওঁ ৰবীন্দ্ৰ গীতৰ অন্যতম আগশাৰীৰ প্ৰতিষ্ঠাতা হিচাপে পৰিচিত হয়।
কৰ্মজীৱন
১৯২৬ চনত কলকাতাৰ ভিডিঅ’ফোন কোম্পানীত একৈশ বছৰ বয়সত একবিংশ বছৰ বয়সত মল্লিকৰ প্ৰথম বাণিজ্যিক ৰেকৰ্ডিং ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ গীত নেমেচ্চে আজ প্ৰথম বাদল। অসংখ্য এলবামৰ ভিতৰত এইটোৱেই আছিল প্ৰথম, যিয়ে তেওঁক ৰবীন্দ্ৰ সংগীতত ঘৰুৱা নামলৈ পৰিবৰ্তন কৰিছিল।
১৯২৭ চনত কলকাতাত অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ পূৰ্বসূৰী ইণ্ডিয়ান ব্ৰডকাষ্টিং কৰ্পোৰেচনত সুৰকাৰ আৰ চি বৰালৰ সৈতে তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ হয়, য’ত তেওঁ এজন সংগীত পৰিচালক আৰু কণ্ঠশিল্পী ৰূপে প্ৰায় পঞ্চাছ বছৰ সেৱা আগবঢ়াইছিল। চলচ্চিত্ৰৰ সংগীতৰ উপৰিও মহিষাসুৰ মৰ্দিনী নামৰ অনুষ্ঠানটোৰো সংগীত ৰচনা কৰিছিল। ইয়াত বীৰেন্দ্ৰ কৃষ্ণ ভদ্ৰই চণ্ডীপাঠ আৰু বহু কেইজন প্ৰথিতযশা শিল্পীয়ে গীতত কণ্ঠ দিছিল। দুৰ্গাদেৱীৰ মহিষাসুৰৰ ওপৰত বিজয়সাব্যস্তৰ আধাৰত ৰচিত এই অনুষ্ঠানটো ইমানেই জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল যে এতিয়াও মহালয়াৰ দিনা পুৱা ৪ বজাত আকাশবাণীয়ে অনুষ্ঠানটোৰ বাণীবদ্ধ সংস্কৰণ সম্প্ৰচাৰ কৰে।
১৯৩১ চনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৩৮ বছৰ ধৰি তেওঁ বাংলা, হিন্দী, উৰ্দু আৰু তামিল ভাষাৰ ছবিত বিভিন্ন ধৰণে অৱদান আগবঢ়াইছিল। তেওঁ কে.এল. ছাইগল, শচীন দেৱবৰ্মণ, হেমন্ত মুখাৰ্জী, গীতা দত্ত, আশা ভোছলে, প্ৰমথেশ বৰুৱা, কানন দেৱী আদিৰ প্ৰখ্যাত সংগীত পৰিচালক, কণ্ঠশিল্পী বা অভিনয় শিল্পীৰ সৈতে তেওঁ কাম কৰিছে। নীতিন বসু আৰু তেওঁৰ ভায়েক, বিখ্যাত শব্দ অভিযন্তা মুকুল বসুৰ সৈতে মল্লিকে  ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত নেপথ্য গায়নশৈলী প্ৰৱৰ্তন কৰে।
ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰীয় ইতিহাসৰ আৰম্ভণিৰ পৰ্যায়ৰ ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ কলকাতাৰ নিউ থিয়েটাৰত মল্লিক ২৫ বছৰ ধৰি কৰ্মৰত হৈ আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সংগীতকাৰ শ্ৰেণী:কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
ন'বেল বঁটা বিজয়ী (অৰ্থনীতি)
ন'বেল বঁটা বছৰি প্ৰদান কৰা এটা অতি সন্মানীয় পুৰস্কাৰ। স্কাণ্ডিনেভিয়ান সমিতিয়ে এই বঁটা কলা আৰু বিজ্ঞানৰ কেইটামান শাখাত আগবঢ়োৱা অতি বিশেষ অৱদানৰ বাবে প্ৰদান কৰে। ডাইনামাইটৰ আৱিষ্কাৰক ছুইডেনৰ আলফ্ৰেড ন'বেল-ৰ ইচ্ছাপত্ৰ অনুসৰি ১৮৯৫ চনত এই বঁটা স্থাপন কৰা হয়। ১৯০১ চনত প্ৰথমে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। অৰ্থনীতি বিষয়ত ন'বেল লাভ কৰা ব্যক্তিৰ তালিকা ইয়াত ৰখা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
~
ইভানা লিঞ্চ
ইভানা পেট্ৰিচিয়া লিঞ্চ (Evanna Lynch জন্ম: ১৬ আগষ্ট, ১৯৯১) এগৰাকী আইৰিছ অভিনেত্ৰী। লিঞ্চক মূলতঃ হেৰী পটাৰ চলচ্চিত্ৰ শৃংখলাত তেওঁ ৰূপায়ণ কৰা লুনা লাভগুড (ইংৰাজী : Luna Lovegood) চৰিত্ৰটোৰ বাবে জনা যায়। সেই সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ১৪ বছৰ। ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১১ চনলৈকে লিঞ্চে শৃংখলাটোৰ চাৰিখন চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ চলচ্চিত্ৰকেইখনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ভিডিঅ' গেমসমূহতো একেই ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হয়।
লিঞ্চে ফেশ্বনৰ আনুষঙ্গিক সামগ্ৰীসমূহৰ নিৰ্মাণ কাৰ্যতো জড়িত হোৱাৰ লগতে এখন অডিঅ'বুকো বাণীবদ্ধ কৰিছে। তেওঁ দা হেৰী পটাৰ এলায়েঞ্চ (The Harry Potter Alliance) নামৰ অলাভকাৰী এক অনুষ্ঠানৰ উপদেষ্টামণ্ডলীৰো সদস্য।
শৈশৱ আৰু শিক্ষা
আয়াৰলেণ্ডৰ কাউণ্টি লাউথৰ নগৰাঞ্চল টাৰ্মনফেকিনত ইভানাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ আৰু পিতৃ হৈছে ক্ৰমে মাৰ্গাৰেট (ইংৰাজী : Marguerite) আৰু ডনেল লিঞ্চ (ইংৰাজী : Donal Lynch)। ছজনীয়া পৰিয়ালটোত লিঞ্চৰ এমিলি আৰু মেইৰেড নামৰ দুই ভগ্নী আৰু পেট্ৰিক নামৰ এক ভাতৃও আছে। শৈশৱতে হেৰী পটাৰ শৃংখলাৰ অনুৰাগী লিঞ্চে শৃংখলাটোৰ লেখিকা জে. কে. ৰাউলিংলৈ পত্ৰও প্ৰেৰণ কৰিছিল। এঘাৰ বছৰ বয়সৰ পৰা প্ৰায় দুবছৰ ধৰি লিঞ্চ এন'ৰেক্সিয়া ৰোগত ভুগিছিল। সেই সময়ছোৱাত ৰাউলিঙে পত্ৰযোগে লিঞ্চক উৎসাহ যোগাই আহিছিল। এই সম্পৰ্কত লিঞ্চে ৰাউলিঙক এক পৰামৰ্শদাতা সদৃশ বুলি বৰ্ণাইছে।
লিঞ্চে কাৰ্ট'উন নেচনেল স্কুলত ২০০৪ চনলৈকে শিক্ষাগ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কাউণ্টী লাউথৰে ড্ৰ'গেডা নামৰ ঠাইৰ আৱাৰ লেডী কলেজ নামে এখন কেথ'লিক মহিলা শিক্ষানুষ্ঠানত নামভৰ্ত্তি কৰে। উক্ত শিক্ষানুষ্ঠানতে লিঞ্চৰ পিতৃয়েও উপাধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ২০০৮ চনত লিঞ্চে ডাবলিনৰ গ্লাচনেভিন নামৰ ঠাইত অৱস্থিত চেণ্টাৰ ফৰ দা টেলেণ্টেড য়ুথ অফ আয়াৰলেণ্ড নামৰ শিল্প-প্ৰতিভাৱান কিশোৰ-কিশোৰীসকলৰ এক শিক্ষানুষ্ঠানত কল্পনাশীল গল্প আৰু নাটকৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰে। হেৰী পটাৰ চলচ্চিত্ৰৰ ছেটতো তেওঁক দৈনিক অন্ততঃ তিনিঘণ্টা সময় ধৰি শিকোৱা-বুজোৱা হৈছিল। ২০১০ চনৰ পৰা লিঞ্চে পুনৰাই নিজৰ শিক্ষান্ত পৰীক্ষাৰ বাবে ইনষ্টিটিউট অফ এডুকেচনতো উপস্থিত আছিল।
হেৰী পটাৰ এণ্ড দি অৰ্ডাৰ অফ দা ফিনিক্স
২০০৬ চনত লিঞ্চে লণ্ডনৰ এক অভিনয় শিল্পী বাছনি অনুষ্ঠানত হেৰী পটাৰ এণ্ড দি অৰ্ডাৰ অফ দা ফিনিক্স ছবিৰ লুনা লাভগুড চৰিত্ৰটোৰ বাবে বাছনি পৰীক্ষা অৰ্থাৎ অডিচনত অৱতীৰ্ণ হয়।  অন্য ১৫০০০ কিশোৰীৰ বিপৰীতে বাছনি পৰীক্ষা দিয়াৰ পিছতেই তেওঁ ছবিৰ মুখ্য অভিনেতা ডেনিয়েল ৰেডক্লিফৰ সৈতে এক স্ক্ৰীণ টেষ্টতো অৱতীৰ্ণ হয়। চৰিত্ৰটোৰ সৈতে থকা ইভানাৰ সাদৃশ্যত প্ৰযোজকসকল মুগ্ধ হয়। ডেভিদ হেইমেনে কয়, "আনে লুনাক ৰূপায়ণ কৰিব পাৰিব; ইভানা লিঞ্চ লুনা। " ৰাউলিঙ নিজে শিল্পী বাছনিত জড়িত নাছিল যদিও তেওঁ এই চৰিত্ৰটোৰ বাবে লিঞ্চ যথোপযুক্ত বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। হেৰী পটাৰ শৃংখলাৰ আগলৈকে লিঞ্চৰ অভিনয়ৰ কোনো বৃত্তিগত অভিজ্ঞতা নাছিল আৰু ই বিদ্যালয়ৰ নাটসমূহতে সীমাৱদ্ধ আছিল। ২০০৭ চনৰ হেৰী পটাৰ এণ্ড দি অৰ্ডাৰ অফ দা ফিনিক্স ৰূপালী পৰ্দাত লিঞ্চৰ প্ৰথম প্ৰদৰ্শন আছিল। বিশ্বজুৰি ৯৩৮ মিলিয়ন ইউ এছ ডলাৰ উপাৰ্জনেৰে এই ছবিখন বক্স অফিচত হিট হয়। ইয়াত কৰা সু-অভিনয়ৰ বাবে লিঞ্চ বিশেষভাৱে সমালোচকসকলৰদ্বাৰা উচ্চ প্ৰশংসিত হয়।  এ. অ'. স্কট আৰু দা নিউয়ৰ্ক টাইমছে তেওঁৰ অভিনয়ক 'বিমুগ্ধকাৰী' আখ্যা দিয়ে। কাণ্ট্ৰি লাইফৰ জেন ৱাটকিনছে ইয়াকো কয়, "তেওঁ চৰিত্ৰটোৰ মাজলৈ এক মিঠা আকৰ্ষণ আনে যি গ্ৰন্থকেইখনতো ভালদৰে ফুটি উঠা নাই। " ছবিখনৰ সৈতে সংযুক্ত ভিডিঅ' গেমতো লিঞ্চে লুনাৰ ভূমিকা পালন কৰে।
হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য হাফ-ব্লাড প্ৰিন্স
ইয়াৰ দুবছৰ পাছত লিঞ্চে শৃংখলাৰ ষষ্ট ছবি হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য হাফ-ব্লাড প্ৰিন্সত পুনৰবাৰ লুনাৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে। ছবিখনে সমালোচনা আৰু আৰ্থিক দিশৰ পৰা সাফল্য অৰ্জন কৰে। ৱেছলি মৰিছ আৰু দ্য বষ্টন গ্ল'বৰ মতে লুনাৰ ৰূপত লিঞ্চে "ছবিখনৰ মাজে মাজে আহি পৰা স্থবিৰ গতিক নিজা [লুনাৰ] আমোদজনক স্থবিৰতাৰে প্ৰতিহত কৰে। " দ্য আইৰিছ টাইমছৰ মাইকেল ডয়াৰে ছবিখনত কৰা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে তেওঁক ২০০৯ বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ট আইৰিছ অভিনেত্ৰী বুলি অভিহিত কৰে। এই প্ৰদৰ্শনে তেওঁলৈ 'স্ক্ৰীম বঁটা' আৰু যুৱ শিল্পী বঁটাৰ মনোনয়ন কঢ়িয়াই আনে  আৰূ তেওঁ পুনৰবাৰ ছবিখনৰ সৈতে যুক্ত ভিডিঅ' গেমছত লুনাক ৰূপায়িত কৰি যায়।
হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ডেথ্লী হেল'জ
২০১০ চনত গ্ৰন্থ শৃংখলাটোৰ অন্তিম গ্ৰন্থখনৰ আধাৰত নিৰ্মাণ হ'ব লগা দুখন ছবিৰ প্ৰথমখন ছবি হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ডেথ্লী হেল'জ -প্ৰথম খণ্ড নিৰ্মাণ কৰা হয়। বক্স অফিছত সফল হোৱাৰ লগতে ই সমালোচকসমলৰদ্বাৰা সমাদৃত হয়। দা বষ্টন হেৰল্ডৰ জেমছ ভাৰ্নিয়েৰে লুনাৰ বিষয়ে "এতিয়াও চন্দ্ৰমুখ" বুলি মন্তব্য কৰে। কুইকফিক্স আলোচনীত ছাইমন মিৰেড'ৱে মন্তব্য কৰে, "উন্মাদপ্ৰায় লুনা লাভগুডৰ ৰূপত ইভানা লিঞ্চক বেয়াকৈ কমকৈ উপযোগ কৰা হৈছে। " এই ছবিখনৰে সংযুক্ত ভিডিঅ' গেমছতো লিঞ্চে আগৰদৰেই কাম কৰি যায়।
ভৱিষ্যত প্ৰকল্প
লিঞ্চে স্কাই ওৱান টেলিভিছন চেনেলযোগে প্ৰচাৰিত হ'বলগা ধাৰাবাহিক ছিনবাদত ৰাজকুমাৰী এলেনাৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিব। ২০১৩ চনত তেওঁ হেৰী পটাৰ শৃংখলাত একলগে অভিনয় কৰা গেৰী অল্ডমেনৰ সৈতে অপৰাধ নাট্যমূলক ছবি মনষ্টাৰ বাটলাৰতো ফিয়'না কেৰিক-স্মিথৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰাৰ কথা আছিল। এই ছবিখন ইংৰাজ ধাৰাবাহিক হত্যাকাৰী আৰু চোৰ আৰ্কিবল্ড হলৰ (Archibald Hall) জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত হ'বলগা আছিল। পিছে অৰ্থৰ অভাৱত ছবিখনৰ নিৰ্মাণ বাতিল কৰা হয়।
অন্যান্য কৰ্ম
লিঞ্চে হেৰী পটাৰ চলচ্চিত্ৰসমূহৰ বাবে ভালেসংখ্যক ফেশ্বনৰ আনুষঙ্গিক সামগ্ৰীৰো নিৰ্মাণ তথা ডিজাইন তৈয়াৰ কৰিছে। ইয়াৰোপৰি তেওঁ কেটৰিন থমাছ আৰু চিয়েৰান চুইনিৰ বাবে মডেলিঙো কৰিছে।   লিঞ্চে ক্লেয়াৰ কিগানৰ চুটি গল্পৰ এক অডিঅ'বুকো বাণীবদ্ধ কৰিছে। লিঞ্চ আয়াৰলেণ্ডৰ মাল্টিপল শ্লেৰ'ছিছ চ'ছাইটীৰ সৈতেও জড়িত য'ত তেওঁ ২০১০ চনত এম এছ ৰিডএথন নামে বৰঙনি সংগ্ৰহকাৰী প্ৰকল্পৰ শুভাৰম্ভ কৰে। লিঞ্চ অলাভকাৰী অনুষ্ঠান 'হেৰী পটাৰ এলায়েঞ্চ'ৰ উপদেষ্টামণ্ডলীৰো অন্যতম। অনুষ্ঠানটোৰ সৈতে তেওঁ সমলিংগ-বিবাহৰ প্ৰতি সমৰ্থন আগবঢ়াই আৰু এক 'ৱেবকাষ্ট' অনুষ্ঠানত অংশ লোৱাৰ লগতে এক বৰঙনি গোটোৱাৰ উদ্দেশ্য প্ৰকাশিত গ্ৰন্থলৈ এক প্ৰবন্ধও আগবঢ়ায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হলিউড অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:আয়াৰলেণ্ডৰ ব্যক্তি
হৃদযন্ত্ৰ
হৃদযন্ত্ৰ (Heart) হৃদপেশীৰ দ্বাৰা গঠিত কেন্দ্ৰীয় পাম্প সদৃশ অংগ,যি অবিৰতভাৱে প্ৰাণীৰ জীৱন থকালৈকে স্পন্দিত হৈ গোটেই দেহত ৰক্ত পৰিবহণ কৰে। ই বক্ষ গহ্বৰত হাঁওফাঁও দুটাৰ মধ্যৱৰ্তী স্থানত অৱস্থিত সোপোকা অংগ। হৃদযন্ত্ৰ হৃদয়াৱৰণ ৰ দ্বাৰা আবৃত হৈ থাকে। হৃদয়াৱৰণ আৰু হৃদযন্ত্ৰৰ মাজৰ গহ্বৰটোক হৃদয়াৱৰণ গহ্বৰ বোলে। ই এক প্ৰকাৰ জুলীয়া ৰসেৰে পূৰ্ণ হৈ থাকে। এই ৰসে হৃদযন্ত্ৰক বাহ্যিক আঘাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। হৃদযন্ত্ৰটো ৪টা কোঠালিযুক্ত। নিম্নখাপৰ মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীৰ পৰা ক্ৰমে উচ্চখাপৰ প্ৰাণীলৈ ইয়াৰ জটিলতা বৃদ্ধি পায়।
মৎস্য
মৎস্যবোৰৰ হৃদযন্ত্ৰ দুটা কোঠালিযুক্ত। ইয়াৰে এটা অলিন্দ (auricle) আৰু আনটো নিলয় (ventricle)। মৎস্যৰ হৃদযন্ত্ৰই কেৱলমাত্ৰ অশুদ্ধ তেজ বহন কৰে। দেহৰ বিভিন্ন অংশৰপৰা অহা তেজ প্ৰথমতে পাতল বেৰযুক্ত ছাইনাছ ভেন'ছাছ বা শিৰাকোটৰ (sinus venosus) নামৰ কোঠালিত জমা হয় আৰু তাৰ পৰা ছাইনু অলিন্দ ৰন্ধ্ৰ (sinu auricular aperture) ৰ দ্বাৰা অলিন্দলৈ আহে। অলিন্দৰ সংকোচনৰ ফলত তেজ নিলয় লৈ আহে আৰু ইয়াৰ পৰা এই অশুদ্ধ তেজখিনি অন্তৰ্বাহী ধমনীৰ জৰিয়তে ফুল বা জলক্লোমলৈ আহে। এনে ধৰণৰ হৃদযন্ত্ৰক ব্ৰেংকিয়েল হৃদযন্ত্ৰ (branchail heart) বোলে।
উভচৰ
উভচৰৰ হৃদযন্ত্ৰ তিনিটা কোঠালিযুক্ত। ইয়াৰে দুটা অলিন্দ আৰু এটা নিলয়। অলিন্দ দুটা আন্তঃঅলিন্দ পৰ্দা (inter auricular septum) ৰ দ্বাৰা এটা আনটোৰ পৰা পৃথক হৈ থাকে। সোঁ অলিন্দই ছাইনাছ ভেন'ছাছৰ যোগেদি দূষিত তেজ আৰু বাঁও অলিন্দই ক্লোম শিৰা (pulmonary vein) ৰ যোগেদি শুদ্ধ তেজ গ্ৰহণ কৰে। অলিন্দ দুটা অলিন্দ-নিলয় ৰন্ধ্ৰৰ দ্বাৰা নিলয়ৰ লগত সংযুক্ত। উভচৰৰ হৃদযন্ত্ৰত মিশ্ৰিত তেজ থাকে। নিলয়ৰ পৰা ধমনীকাণ্ড (trunchus arteriosus) ৰ জৰিয়তে তেজ ধমনীৰে শৰীৰৰ বিভিন্ন প্ৰান্তলৈকে প্ৰৱাহিত হয়।
সৰীসৃপ
সৰীসৃপৰ হৃদযন্ত্ৰ অসম্পূৰ্ণভাৱে চাৰিটা কোঠালিত বিভক্ত। ইয়াৰ দুটা অলিন্দ আৰু সম্পূৰ্ণকৈ বিভাজিত নোহোৱা এটা নিলয় থাকে (কাছ আৰু ঘঁৰিয়ালৰ ক্ষেত্ৰত হৃদযন্ত্ৰ চাৰিটা কোঠালিযুক্ত-দুটা অলিন্দ আৰু দুটা নিলয়)।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:প্ৰাণীৰ গঠন শ্ৰেণী:অংগ শ্ৰেণী:অভ্যন্তৰীণ অংগ
সৰ্বসমীক্ষা তত্ত্ব (গ্ৰন্থ)
সৰ্বসমীক্ষা তত্ত্ব(Sarbasamiksha Tattva) হৈছে অসমীয়া ভাষাত ৰচনা কৰা এখন জনপ্ৰিয় বিজ্ঞানৰ প্ৰবন্ধ সংকলন। কিতাপখনৰ লেখক হৈছে প্ৰৱালজ্যোতি ফুকন। ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰকাশন শাখাই ২০২৩ চনত কিতাপখন প্ৰথম প্ৰকাশ কৰিছে। লেখকৰো এইখন প্ৰথম গ্ৰন্থ।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ
লক্ষীমপুৰ (লোকসভা সমষ্টি)
লক্ষিমপুৰ লোকসভা সমষ্টি (Lakhimpur Lok Sabha constituency) অসমৰ ১৪টা লোক সভা সমষ্টিৰ ভিতৰত এটা।
বিধানসভাৰ সমষ্টিসমূহ
লক্ষিমপুৰ লোকসভা সমষ্টিত তলত উল্লেখিত বিধান সভা সমষ্টিসমূহ আছে :
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ লোক সভাৰ সমষ্টি শ্ৰেণী:লখিমপুৰ জিলা
ঘাতবল
ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞানত, ঘাতবল(J) হৈছে সময়ৰ সাপেক্ষে বলৰ অনুকল( integral)। যিহেতু বল এটা ভেক্টৰ ৰাশি, ঘাতবলো এটা ভেক্টৰ ৰাশি। এছ আই একক হৈছে নিউটন ছেকেণ্ড। অন্য ইংৰাজ আভিযান্ত্ৰিক একক কিছুমান হৈছে পাউণ্ড-ছেকেণ্ড আৰু শ্লাগ-ফুট প্ৰতি ছেকেণ্ড।
ধ্ৰুৱীয় ভৰৰ ক্ষেত্ৰত গাণিতীয় সম্বন্ধ
t1 ৰ পৰা t2 সময়ত ঘাতবল J হৈছে য'ত t1 ৰ পৰা t2 সময়ত প্ৰযোজিত বল F। নিউটনৰ দ্বিতীয় সূত্ৰৰ পৰা বল আৰু ভৰবেগৰ সম্বন্ধ হৈছে - গতিকে, য'ত Δp হৈছে t1 ৰ পৰা t2 সময়ত সলনি হোৱা ভৰবেগ। ইয়াক প্ৰায়ে ঘাতবল-ভৰবেগ সূত্ৰ হিচাপে জনা যায়। অৰ্থাৎ, ঘাতবলক কোনো বস্তুৰ ওপৰত বল প্ৰয়োগ কৰাৰ ফলত হোৱা ভৰবেগৰ পৰিৱৰ্তন হিচাপেও সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিব পাৰি। য'ত, ঘাতবলক তীব্ৰবেগী বল বা প্ৰভাৱ(fast-acting force or impact) সূচাবলৈকো কেতিয়াবা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
শ্ৰেণী:ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞান শ্ৰেণী:ভৌতিক ৰাশি
জিলেণ্ডিক
জিলেণ্ডিক ভাষা জিলেণ্ডৰ ওলন্দাজ অঞ্চলত আৰু দক্ষিণ হ'লেণ্ডত কথিত এক আঞ্চলিক ভাষা। যদিও ইয়াক প্ৰায় ওলন্দাজ ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে অভিহিত কৰা হয়, উচ্চাৰণ, ব্যাকৰণ আৰু শব্দ-সম্ভাৰৰ ভালেমান অমিলে পাকৈত নোহোৱা ওলন্দাজ কথনকাৰীৰ বাবে জিলেণ্ডিক বুজা কষ্টকৰ কৰি তুলে। ভাষাগতভাৱে ই পশ্চিম ফ্লেমিছৰ এক উপভাষা।
মূল
জিলেণ্ডিক হ'লেণ্ডিক আৰু পশ্চিমীয়া ফ্লেমিছৰ মাজৰ এক পাৰম্পৰিক স্থানীয় ভাষা। মধ্য যুগত আৰু আগৰ আধুনিক যুগত জিলেণ্ডক হলেণ্ড আৰু ফ্লেণ্ডাৰ, উভয়ৰে কাউণ্টে দাবী কৰিছিল। দুয়ো দিশৰে প্ৰভাৱ পৰিছিল। উত্তৰে গতি কৰিলে লাহেকৈ হলেণ্ডিকৰ প্ৰভাৱ বাঢ়ি অহা দেখা পোৱা যায়। তথাপিও জিলেণ্ডিক নিজা সীমাবদ্ধ।
বিশেষত্ব
মান্য ওলন্দাজ আৰু জিলেণ্ডিকৰ মাজত অনেক পাৰ্থক্য দেখা যায়, যেনে, জিলেণ্ডিকৰ ২ নহয়, ৩ লিংগ আছে আদি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাষা শ্ৰেণী:ইউৰোপৰ ভাষা
ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা
ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা অসম ৰাজ্য চৰকাৰে চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত কৰা উৎকৃষ্ট অবদানৰ বাবে আগবঢ়ায়।
ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা ২০০৪
১৯৯৮ চনৰ পৰা ২০০৪ চনলৈ নিৰ্মিত অসমীয়া কাহিনী আৰু অ-কাহিনী ছবিৰ মাজত ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা ২০০৪ প্ৰদান কৰা হয়। বঁটা প্ৰদান কাৰ্যসূচী অনুষ্ঠিত হয় ১৩ এপ্ৰিল, ২০০৫ তাৰিখে।
ছয় বছৰৰ শ্ৰেষ্ঠ
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় বঁটাসমূহ‎ শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
এনাফাইলেক্সিছ
গোটেই পৃথিৱীত ০.০৫-২% লোক জীৱনৰ কোনো সময়ত এনাফাইলেক্সিছৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হয়। আৰু এই সংখাটো ক্ৰমাগত ভাৱে বৃদ্ধি পাই আহিছে। এই শব্দটো গ্ৰীক শব্দ ἀνά এনা বিৰুদ্ধে আৰু φύλαξις ফাইলেক্সিছ সুৰক্ষাৰ পৰা আহিছে।
কাৰণ
যিকোনো মানুহৰে কোনো বস্তুলৈ এলাৰ্জি থাকিব পাৰে যদিও কিছুমান মানুহৰ এলাৰ্জি প্ৰৱণতা বেছি আৰু সোনকালে আক্ৰান্ত হয়। এলাৰ্জিৰ কাৰণো অসংখ্য। ফুলৰ ৰেণুৰ দৰে প্ৰাকৃতিক দ্ৰব্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জৈৱ-ৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়ালৈ এলাৰ্জিৰ কাৰণ হ'ব পাৰে। এই ধৰণৰ কাৰকবোৰক এলাৰ্জেন (allergen) বোলা হয়।
যেতিয়া কোনো এলাৰ্জেন শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে বা তেনে ধৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সৃষ্টি কৰিব পৰা দ্ৰব্য শৰীৰত সুমুৱাই দিয়া হয়, তেতিয়া সেই দ্ৰৱ্য বিধে শৰীৰত থকা প্ৰটিনৰ লগত লগ হৈ এবিধ দ্ৰৱ্য-প্ৰ্টিন যৌগৰ সৃষ্টি কৰে। এই যৌগটোৱে শৰীৰৰ প্ৰতিৰোধী তন্ত্ৰক সংবেদিত কৰি এক শৃংখলাবদ্ধ প্ৰক্ৰিয়াৰ আৰম্ভণি ঘটায়। এই প্ৰতিক্ৰিয়াৰ পৰিণতিত শৰীৰৰ বিভিন্ন স্থানত থকা বেছ'ফিল (basophil) আৰু মাষ্ট ছেল (mast cell) নামৰ কোষবোৰ উত্তেজিত কৰে। সময়ত এই কোষবোৰ ভাঙি-ছিঙি গৈ তাত থকা হিষ্টামিন (histamine), প্ৰ্ষ্টাগ্লেনডিন (prostaglandin), লিউকট্ৰিন (leukotrine), আদি দ্ৰৱ্য বোৰ নিসৃত হয়। এই দ্ৰৱ্যবোৰৰ ভিতৰত হিষ্টামিনেই হৈছে এনাফাইলেক্সিছৰ মূল পৰিঘটক। মাষ্ট কোষবোৰ সমগ্ৰ শৰীৰতে সিঁচৰতি হৈ থাকে আৰু প্ৰতিক্ৰিয়া শৰীৰৰ কোনো বিশেষ স্থানত হৈছেনে গোটেই শৰীৰত হৈছে তাক শৰীৰৰ উত্তেজিত হোৱা অংশই নিৰ্ণয় কৰে। যদি কোনো বিশেষ স্থানত হৈছে (যেনে ছালৰ খজুৱতি), তেন্তে তাক সহজে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি, যদি গোটেই শৰীৰ ব্যাপি হয়, তেন্তে পৰিণাম অত্যন্ত ভয়াবহ হ'ব পাৰে গোটেই শৰীৰ ব্যাপি হ'লে ইয়াক তন্ত্ৰ এনাফাইলেক্সিছ (systematic anaphylaxis) বোলে।
লক্ষণ আৰু প্ৰতিক্ৰিয়া
মাষ্ট কোষবোৰ ধ্বংসৰ ফলত নিসৃত বিভিন্ন জৈৱ ৰাসায়নিক দ্ৰৱ্যবোৰ শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশত বিভিন্ন ধৰণে ক্ৰিয়া কৰে: ৰক্তবাহী নলিকাবোৰৰ নিঃসৰণ গুণ (permeability) বৃদ্ধি পায় আৰু সেইবোৰ ফুলি উঠে, শৰীৰত পানী বেছিকৈ জমা হৈ যায়। ফলস্বৰূপে ভৰি-হাত, মুখমণ্ডল আদি ফুলি উঠে আৰু ছালৰ খজুঅৱতি হয়। তদুপৰি স্বৰতন্ত্ৰতো (larynx) তেনে ধৰণে পানী জমা হৈ মাত ভাঙি যায়, স্বৰতন্ত্ৰৰ মাজেৰে হাওঁফাওঁলৈ বায়ু চলাচলত প্ৰতিবন্ধকতাৰ সৃষ্টি কৰি উশাহ লোৱাত কষ্টৰ সৃষ্টি কৰে। শৰীৰৰ বিভিন্ন স্থানৰ সূক্ষ্ম মাংসপেশীবোৰো (smooth muscles) এই জৈৱ ৰাসায়নিক দ্ৰৱ্যবোৰৰ প্ৰভাৱত সংকুচিত হৈ পৰে আৰু পৰিণতিত বিভিন্ন উপসৰ্গৰ প্ৰতিফলন ঘটে: শ্বাসনলীবোৰ সংকুচিত হৈ শ্বাস-প্ৰশ্বাস কষ্টকৰ হৈ উঠে; খাদ্যতন্ত্ৰত ক্ৰিয়া কৰি বমিভাৱ, বমি, পেটৰ কামোৰণি আদিৰ উদ্ভৱ কৰে; তদুপৰি শৰীৰৰ ৰক্তচাপ কমি আহিবলৈ লয়; হৃদস্পন্দন দুৰ্বল হৈ পৰে আৰু অৱস্থা অতি বেয়ালৈ গ'লে লাহে লাহে হাওঁফাওঁ আৰু হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়াই অচল হৈ পৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞান
সীতাজখলা দুগ্ধ উন্নয়ন সমবায় সমিতি
১৯৫৮ চনত মৰিগাঁও জিলাৰ আমলিঘাটত আৰম্ভ হৈছিল এক শ্বেত বিপ্লৱ| এই শ্বেত বিপ্লৱৰ আৰম্ভণি ঘটিছিল এক সমবায় উদ্যমৰ যোগেদি আৰু এই উদ্যমৰ নাম আছিল - সীতাজখলা দুগ্ধ উৎপাদক সমবায় সমিতি। সমবায় ভিত্তিক দুগ্ধ ব্যৱসায়ৰ বাটকটীয়া সীতাজখলা দুগ্ধ উৎপাদক সমবায় সমিতিয়ে বৰ্তমান এক বৃহৎ পৰিসৰত দুগ্ধ উৎপাদনৰ লগতে দুগ্ধজাত খাদ্যসামগ্ৰীৰ ব্যৱসায় কৰি আহিছে।
সমিতিখন সদস্যৰ মালিকানাধীন সংস্থা য’ত দুগ্ধ পালকসকলে একত্ৰিত হৈ গাখীৰ আৰু গাখীৰৰ সামগ্ৰী উৎপাদন, প্ৰক্ৰিয়াকৰণ, আৰু বজাৰ কৰে। সমাজখনে সমবায় আৰ্হিৰ ওপৰত কাম কৰে য’ত সদস্যসকলে নিজৰ সম্পদসমূহ একত্ৰিত কৰে, জ্ঞান আৰু দক্ষতা ভাগ-বতৰা কৰে, আৰু তেওঁলোকৰ পাৰস্পৰিক লাভৰ বাবে একেলগে কাম কৰে।
সীতাজাখলা দুগ্ধ উন্নয়ন সমবায় সমিতিয়ে সদস্যসকলৰ বাবে এক সুস্থিৰ আয়ৰ উৎস প্ৰদান কৰি অঞ্চলটোৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে। সমাজখনে জৈৱিক কৃষি পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰকো প্ৰসাৰিত কৰে, যিয়ে দুগ্ধ পালনৰ পৰিৱেশ প্ৰভাৱ হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰে আৰু গৰু আৰু গ্ৰাহক উভয়ৰে স্বাস্থ্যৰ উন্নতি সাধন কৰে।
অসমত দুগ্ধ উৎপাদনী আন্দোলনত সক্ৰিয় ভূমিকা পালন কৰাৰ বাবে সীতাজখলা দুগ্ধ উৎপাদক সমবায় সমিতিৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য গুৰুদত্ত শৰ্মাক, ২০২২ চনত কৃষক অধিকাৰ সুৰক্ষা সমিতি আৰু নাৰী অধিকাৰ সুৰক্ষা সমিতি অসমে যৌথভাৱে কৃষক সমন্বয়ক বঁটা প্ৰদান কৰে৷
ভাওনা
300px|thumb|right|ভাওনাত দুজন ভাৱৰীয়া আৰু নামঘৰৰ দৰ্শক অসমৰ সৰ্বতোকালৰ সৰ্বোত্তম মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ অনুপম সৃষ্টি অংকীয়া নাট ভাওনা। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা নাটসমূহক 'অংকীয়া নাট' আখ্যা দিয়া হয়। মহাপুৰুষ দুজনাই তেওঁ লোকে ৰচনা কৰা নাটসমূহক যাত্ৰা ঝুমুৰা হে বুলিছিল। পৰৱৰ্তী কালত কোনো কোনো বৈষ্ণৱ ভকতেহে ইয়াক অংকীয়া নাট বুলি নামকৰণ কৰে। ভাওনা শব্দৰ প্ৰকৃত অৰ্থ ভাও দি দেখুওৱা কাৰ্য। অংকীয়া নাটৰ অভিনয়কহে দৰাচলতে ভাওনা বোলা হয়। বৰ্তমান এনে নাটক ভাওনা বোলা হয় আৰু ৰচনা কাৰ্যক নাট-কটা বা নাট-লেখা বুলি কোৱা হয়।
উদ্দেশ্য
মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ নাট্যকৰ্মৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হৈছে ধৰ্ম প্ৰচাৰ মোক্ষপ্ৰাপ্তি আৰু কাম পূৰণ। শংকৰদেৱৰ নাটৰ প্ৰথম নান্দী শ্লোকৰ পিছত সূত্ৰধাৰৰ শ্লোক আৰু সূত্ৰৰ উক্তিবোৰৰপৰা এই কথা স্পষ্টকৈ বুজা যায়। সেই সময়ৰ নিৰক্ষৰ জনসাধাৰণে ধৰ্মৰ কথাবোৰ যাতে সহজে উপলব্ধি কৰিব পাৰে তাৰ বাবে শাস্ত্ৰ পাঠ আৰু মৌখিক উপদেশতকৈ নাট্যাভিনয় অধিক ফলপ্ৰদ উপায় আছিল। সেয়ে তেওঁ সংস্কৃতিৰ দিশত লোকব্যঞ্জক আহিলা হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল অংকীয়া নাটৰ প্ৰদৰ্শন অৰ্থাৎ ভাওনাক। ভাগৱত পুৰাণৰ উপৰিও সমসাময়িক ভাৰতীয় লোক নাটক, সংস্কৃত নাটক আৰু অসমত পূৰ্বৰে পৰা চলি অহা ওজাপালি, পুতলা নাচ ইত্যাদি লোক পৰিৱেশ্য কলাৰ পৰা সমল সংগ্ৰহ কৰি শংকৰদেৱে অংকীয়া নাট ৰচনা কৰিছিল। লোক শিক্ষাৰ সহজ আৰু কাৰ্যকৰী উপায় হিচাপে গুৰুজনাই নাট্যাভিনয়ৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল আৰু তৎকাৰ্যত সফলো হৈছিল। ভাওনাৰ লগত সম্বন্ধ নথকা, আগতে ভাওনা নেদেখা সমাজখনৰ লোকসকলক শিকাই-বুজাই, নিজে নাট কাটি, বাদ্যযন্ত্ৰ প্ৰস্তুত, আহাৰ্য ৰংবৰণকে আদি কৰি ভাওনা প্ৰদৰ্শনলৈকে যাবতীয় কাম-কাজ শংকৰদেৱে নিজেই কৰিবলগীয়া হৈছিল।
ধৰ্মীয় বিশ্বাস
ভাওনাৰ ধৰ্মীয় পৰম্পৰা আৰম্ভ হয় গাঁঠি খোলা বা নাট মেলা পৰ্বৰে। মাহ-প্ৰসাদেৰে থাপনাত সেৱা জনাই পৰিৱেশনৰ বাবে নিৰ্ধাৰণ কৰা নাটৰ আনুষ্ঠানিক আখৰাৰ আৰম্ভনি এই অনুষ্ঠানেৰে সূচিত হয়। অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলক তেওঁলোকৰ ভাগত পৰা চৰিত্ৰসমূহ বিতৰণ কৰি দিয়াৰ লগতে তেওঁলোকক চৰিত্ৰৰ বচন বা বকলাসমূহ বিলাই দিয়া হয়। ভাওনাৰ আগদিনা এভাগ শৰাই-শলিতা দি মাহ-প্ৰসাদেৰে নামঘৰত প্ৰাৰ্থনা জনোৱা হয়। গায়ন-বায়ন, সূত্ৰধাৰ আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ ভাও লোৱাসকলে আগদিনা উপবাসে থাকি পিছদিনা লঘু আহাৰ গ্ৰহণ কৰি দিনত ৰাইজৰ নাম-কীৰ্তনত অংশগ্ৰহণ কৰি নামৰ পিছত আশীৰ্বাদ গ্ৰহণ কৰে। ভাওনাৰ দিনা সত্ৰ বা ৰাজহুৱা নামঘৰত এটি পবিত্ৰ অনুষ্ঠানৰূপে পালন কৰা হয়। ভাওনাৰ শেষত নাট সামৰণিৰে ভাওনাৰ সমস্ত পৰ্বৰ সমাপ্তি ঘটোৱা হয়।
প্ৰতীক
প্ৰতীক হিচাপে আঁৰ কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰা উপৰিও ছোঁ ঘৰৰ পৰা অভিনেতা সকলক ভাওনাৰ থলিলৈ আনোতে আঁৰ কাপোৰ এখেনেৰে আঁৰ দি অনা হয়। ভাৱৰীয়াই নামঘৰৰ মজিয়াত ৰভাৰ খলা খনত আঁঠুলৈ সেৱা কৰাৰ পাছত, খোলত চাপৰ জোৰালৈকে আঁৰ কাপোৰখনে আঁৰ দি দৰ্শকৰ মনত উৎকণ্ঠা জন্মায়। আঁৰ কাপোৰৰ ব্যৱহাৰ অগ্নিগড়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সকলো ভাৱৰীয়া প্ৰৱেশত কৰা হয়।
বৰ্ণনা
শংকৰদেৱএ তেৰাৰ নাটত নাট, নাটক আৰু যাত্ৰা শব্দহে ব্যৱহাৰ কৰিছে। মাধবদেৱৰ নাটত ঝুমুৰা, যাত্ৰা আদি শব্দ ব্যৱহাৰ হৈছিল। সুখ-দুখৰ উৎপত্তি দেখুওৱা আৰু শৃংগাৰ আদি ৰসৰ পৰিপূৰ্ণতাই নাটৰ বিষয়বস্তু যদিও সাত্বিক অভিনয়হে মূল কথা। ‘অংক’ বা ‘অংকীয়া নাট’ বুলি পিছত চৰিতকাৰসকলেহে ব্যবহাৰ কৰিছে। নাটৰ বিভিন্ন বিভাগবোৰক ‘অংক’ বোলা হয়।
ভৰত মুনিৰ মতে ৰূপক দহবিধ আৰু উপৰূপক ওঠৰবিধ। ৰূপকৰ অংক বা উৎসৃষ্টিকাংক আৰু উপৰূপকৰ হল্লীসৰ লগত অংকীয়া নাটৰ কিছু সাদৃশ্য আছে। কিন্তু মূল লক্ষণবোৰৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট অমিলো আছে। অংকীয়া নাটক এক অংক বিশিষ্ট নাট বোলা হয়। ভাওনা হ’ল নাট, নৃত্ত আৰু নৃত্যৰ সমাহাৰ। নৃত্ত আৰু নৃত্য হ’ল মূকাভিনয় কিন্তু শ্লোক, বচন, গীত, পয়ৰবিলাকৰ লগে লগে নৃত্য বা নাচৰ চাল-চলন, মুদ্ৰা আদিও থাকে।
ভাওনাৰ শ্লোক, অপিচ আৰু সূত্ৰধাৰৰ বচনৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ পৰিচালনাৰ ভাৰ সূত্ৰধাৰৰে। গীত-পদ-ৰাগ-তালৰ কৰ্ত্তব্যখিনি গায়ন-বায়নৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। গীত-মাতত মহিলা, ঋষি-মুনিসকলৰ প্ৰৱেশ হয়। ভাৱৰীয়া প্ৰৱেশত সূত্ৰধাৰ, কৃষ্ণ বা ৰামৰ, ৰজা-মহাৰজা, মন্ত্ৰী-যুৱৰাজ, সৈন্যসকলৰ, অসূৰসকলৰ, ৰাক্ষস-ৰাক্ষসীসকলৰ আৰু দূতৰ প্ৰৱেশ-প্ৰস্থানত খোলৰ চেও বেলেগ বেলেগ। ভাওনাৰ আৰম্ভণিতে গায়ন-বায়নৰ জোৰাগোৱা পৰ্বটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
ভাওনাৰ দিনা কীৰ্তনঘৰ, নামঘৰ, নাটঘৰ বা মুকলি মঞ্চ পৰিষ্কাৰ কৰি, কলপুলি ৰুই সজাই পৰাই সুন্দৰ পৰিবেশ গঢ়ি তোলা হয়। সূত্ৰধাৰ প্ৰৱেশৰ আগতে নগছি বন্তিৰে ‘অগ্নিগড়’’ প্ৰৱেশ পথত দুজনে ধৰি ৰাখে আৰু আঁৰ-কাপোৰ ধৰি সূত্ৰৰ প্ৰৱেশৰ লগে লগে মহতা জ্বলাই (সূত্ৰধাৰৰ আগত এটা আৰু পাছত এটা) কীৰ্তনখন বা ৰভাঘৰ পোহৰ কৰি ৰাখে। তেনেকৈ কৃষ্ণ, ৰাম বা বিশেষ ৰজাৰ প্ৰৱেশতো আঁৰ-কাপোৰ ধৰে। বন্তি, মহতা বা আঁৰিয়াবোৰ মিঠাতেলৰ দ্বাৰাই জ্বলোৱা হয়।
অগ্নিগড়ৰ নগছি বন্তি হ’ল ন বিধ ভক্তিৰ প্ৰতীক। কেতিয়াবা ৰজা-মন্ত্ৰীৰ প্ৰৱেশত ফুলজাৰি জ্বলোৱা হয়। সেইবোৰ য-খাৰ, বগৰীৰ এঙাৰ, বাহক তিতাৰ এঙাৰ গুড়ি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
ভাওনাৰ নৃত্য
মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে সৃষ্টি কৰা নাটবোৰত কাহিনী বা সংলাপতকৈ নৃত্যৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব অধিক দিছিল। ভাওনাত নৃত্যৰ পয়োভৰ ইমানে বেছি যে শংকৰদেৱে নিজেই কেতিয়াবা ইয়াক নাট নুবুলি নৃত্য বুলিহে আখ্যা দিছিল। কাহিনীৰ ওপৰত গুৰুত্ব নিদিয়াৰ বাবেই ৰুক্মিণীহৰণ নাটৰ দৰে সংঘাতপূৰ্ণ তথা পূৰ্ণাংগ কাহিনীযুক্ত নাটককো শংকৰদেৱে নাট নুবুলি নৃত্যহে বুলিছিল (যেনে – ৰুক্মিণীহৰণ বিহাৰ নৃত্য পৰম কৌতুকে কৰব)। 'ভাওনাত ভাৱৰীয়া জনে অন্ততঃ এটা পাক মাৰিহে মঞ্চত প্ৰৱেশ বা প্ৰস্থান কৰাৰ নিয়ম। ভাওনাৰ প্ৰৱেশ-প্ৰস্থান সদায় নৃত্যধৰ্মী হয়। ভাওনাত সমানে ভৰি পেলাই খোজ কাঢ়ি প্ৰৱেশ-প্ৰস্থান কৰাটো নিষিদ্ধ।
ভাওনাৰ নৃত্যক ন প্ৰকাৰত বিভক্ত কৰা যায়।
ভাওনাৰ বাদ্যযন্ত্ৰ
মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ভাওনা সমূহ সংগীত প্ৰধান। শংকৰদেৱে বৈকুণ্ঠ পট আঁকি দৰ্শকৰ আগত দেখুওৱা ‘চিহ্নযাত্ৰা’ ভাওনা স্থিৰ চিত্ৰ আছিল। সেই চিত্ৰক গুৰুজনাই গীত, বাদ্য আৰু নৃত্যৰে মনোমোহা কৰি তুলিছিল। যাৰ বাবে নিজেই বাদ্য নিৰ্মাণ কৰাই বাজনা ৰচনা কৰি পৰিবেশন কৰাইছিল।
ভাওনাত ব্যৱহৃত অৱনদ্ধ বাদ্য অৰ্থাৎ চামৰাৰে মুখ ঢকা আঙুলি বা কাঠি আদিৰে বজোৱা বাদ্যৰ ভিতৰত খোল, মৃদংগ, নেগেৰা আদি পৰে। ঘন বাদ্য অৰ্থাৎ টান পদাৰ্থৰে আঘাত কৰি বজোৱা বাদ্যৰ ভিতৰত পাতি তাল, ভোৰতাল, বৰকাঁহ, খেৰেঙীতাল, খুটি তাল, মন্দিৰা আদি অন্যতম। ভাওনাত পূৰ্বে তাঁৰযুক্ত বা তত্‌ বাদ্যৰূপে চাৰেন্দাৰ আৰু ৰবাবৰ প্ৰচলন আছিল যদিও বৰ্তমান এইবোৰৰ ব্যৱহাৰ লুপ্ত। এই সমূহৰ ঠাই বেহেলা আদি বাদ্যই পূৰণ কৰিছে। ভাওনাত ব্যৱহৃত সুষিৰ বাদ্য হৈছে শঙ্খ, কালি, বাঁহী ইত্যাদি।
সাজ-পোচাক
নাটৰ চৰিত্ৰ অনুসাৰে ভাৱৰীয়াসকলক বাছনি কৰি সাজ-পোচাক নিদ্দিষ্ট কৰি দিয়া হয়। গায়ন-বায়ন আৰু সূত্ৰধাৰসকলৰ পিন্ধনত বগা ধূতি বা ঘোৰী, হাত গেঞ্জী, পাঞ্জাবী, চেলেং চাদৰ আৰু মূৰত বগা পাগ থাকে। কিছুমান সত্ৰ বা নামঘৰত মোগলাই বগা পাগো ব্যৱহাৰ হয়। ৰামৰ চৰিত্ৰৰ বাবে গা আৰু হাতত নীল, হালধীয়া ৰং মিশ্ৰিত অনুলেপন সানি কপালত দীঘলীয়া ফোট, পিন্ধনত গেৰুৱা বা হালধীয়া ধুতি আৰু ৰঙীণ চেলেং চাদৰ। হাত আৰু বাহুত বাজু, ভৰিত কিংকিনি থাকে। কৃষ্ণ আৰু বলৰামৰ ক্ষেত্ৰত কৃষ্ণক গেৰুৱা-হালধীয়া ধূতি, গাত গেঞ্জী, পিঠিয়া আৰু বুকুৰফালে বুকুৱা, গাত ৰঙীণ চেলেং চাদৰ, কঁকাল বান্ধনী, মুখ-হাতত বগা, হালধীয়া আৰু কিছু নীল মিশ্ৰণ কৰি প্ৰস্তুত কৰা অনুলেপন, কপালত দীঘলীয়া ফোট, হাত আৰু ভৰিত বাজু, মণি-মুকুতা সজোৱা ৰাজকীয় পোচাক, ভৰিত জুনুকা বা নূপূৰ, কঁকালত বান্ধনী, ৰঙীণ শাৰী, ডিঙিত মণি-মুকুতাৰ মালা বা ফুলৰ মালা, মূৰত কীৰিতি বা মুকুট, হাতত বাজু, ভীমৰ মূৰত বাৰ্বি, গাত গাঁঠি চোলা, মাণিক-মুকুতা লগোৱা পোচাক, কঁকাল বান্ধনী, পিন্ধনত ৰঙীণ শাৰী, হাত-বাহুত বাজু, ডিঙিত ৰাজকীয় মালা বা মণি, ঋষি-মুনিসকলৰ মূৰত জঁটা, মুগা-ক’লা বৰণৰ, গাত অনুলেপন, হালধীয়া ধূতি, হালধীয়া চেলেং-চাদৰ, হাত-ডিঙিত মালা, কপালত চন্দনৰ দীঘল ফোঁট, হাতত কমণ্ডলু, চিমতা, কিছুমানে জঁটাতো ফুলৰ মালা পিন্ধা দেখা যায়। অসুৰৰ ৰজা-মন্ত্ৰীসকলৰ মণি-মুকুতা খটোৱা ৰাজকীয় পোচাক, হাতত গদা বা ত্ৰিশূল, কঁকাল বান্ধনী, ডিঙিত মণি, হাত-বাহুত বাজু, মূৰত চুলি আৰু কীৰিতি মুকুট, চকুৰ পতাত ৰঙা ৰাংপতা বা ৰং, কপালত ফোঁট আৰু কিছুমান অসুৰে গাত অনুলেপন সানি, হাতত শূল লৈ প্ৰৱেশ কৰা দেখা যায়। অসুৰৰ পিন্ধনত ৰঙীন শাৰী, কঁকাল বান্ধনী, ৰঙীন চেলেং চাদৰ, কপালত দীঘলীয়া বা পথালিকৈ ফোট, ৰাক্ষস-ৰাক্ষসীৰ পিন্ধনত গাত ক’লা বা ৰঙীণ জলম, মুখ-মূৰত আউলী-বাউলী চুলি, পিন্ধনত সুবিধা অনুযায়ী ৰঙীণ কাপোৰ, হাতৰ আঙুলিত দীঘল নখ থকা দেখা যায়। ভালুক-বান্দৰৰ জলম ঘৰতে তৈয়াৰ কৰি লোৱা হয়। সকলোবিলাক ভাৱৰীয়াই ভৰিত জুনুকা বা নূপূৰ পিন্ধে, কাণত কুণ্ডল, মণি আদি পিন্ধা দেখা যায়।
মাতৃভাষাৰ নাট-ভাওনা
মাতৃভাষা ভাওনা নাট সমূহত ব্ৰজাৱলীৰ পৰিৱৰ্তে কথিত অসমীয়া ভাষাৰ কিঞ্চিত পৰিৱৰ্তিত ৰূপ এটাত অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দৰ প্ৰয়োগ কৰা দেখা যায়। মাতৃভাষা নাট ভাওনাৰ লগে লগে ব্ৰজাৱলী ভাষাই এটা সৰলীকৰণ ৰূপ লাভ কৰে। উজনি অসমৰ নাটসমূহ উল্লিখিত ধৰণৰ ভাষাৰে ৰচিত হ'লেও অসমৰ নগাঁও অঞ্চলত ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ প্ৰচলনেই অব্যাহত থাকিল। ঊনবিংশ-বিংশ শতিকাৰ উজনি অসমত মাতৃভাষা ভাওনা জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম *
ডাও হুদুনি মেথাই
ডাও হুদুনি মেথাই হৈছে মঞ্জু বৰাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ২০১৫ চনৰ বড়ো ভাষাৰ এখন চলচ্চিত্ৰ। চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনী ৰশ্মিৰেখা বৰাৰ অসমীয়া উপন্যাস ডাও হুদুৰ গান -ৰ ওপৰত আধাৰিত। চলচ্চিত্ৰখনৰ প্ৰযোজনা শংকৰ লাল গোৱাংকাৰ আৰু অভিনয় কৰিছে ৰেশমা মোছাহাৰী, অহল্যা দৈমাৰী, নীতা বসুমতাৰী আদিয়ে। ২০১৫ চনৰ ১ আৰু ২ চেপ্টেম্বৰত কানাডাৰ মণ্টৰিয়েল ৱৰ্ল্ড ফিল্ম ফেষ্টিভেলত ছৱিখনৰ প্ৰথম প্ৰদৰ্শন হয়।
ডাও হুদুনি মেথাই-ৰ দ্বাৰা পৰিচালিকাই সাধাৰণ ৰাইজৰ মাজত অসমৰ উগ্ৰপন্থী আন্দোলনৰ প্ৰভাব এগৰাকী ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগী কিশোৰীৰ চকুৰে দাঙি ধৰিব প্ৰচেষ্টা কৰিছে।
কাহিনী
বড়ো জনগোষ্ঠীৰ এক লোকবিশ্বাসমতে, নিষ্পেষিত আৰু নিৰ্য্যাতিত মানুহে মৃত্যুৰ পাছত হুদু চৰাইৰ ৰূপলৈ নিজৰ ঘৰলৈ আহে আৰু গছত বহি বিনাই থাকে।
চলচ্চিত্ৰখনে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত বড়ো জনসমাজত ঘটা সামজিক আৰু ৰাজনৈতিক পৰিবৰ্তনৰ কাহিনী দঙি ধৰে। বিগত ৩৫ বছৰত উত্তৰ-পূব ভাৰতত সাম্প্ৰদায়ীক সংঘৰ্ষ আৰু বিদ্ৰোহী কৰ্যকলাপত প্ৰায় ৪০,০০০ লোক নিহত হয়, যাৰ বেছিভাগেই নিৰপৰাধী জনগণ। ৰৈমালী (ৰেশমা মোছাহাৰী), এগৰাকী ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগী কিশোৰীৰ কাহিনী ছবিখনত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তাইৰ অঞ্চলত ঘটা বিদ্ৰোহী কৰ্যকলাপৰ ফলত তাই তাইৰ প্ৰেম আৰু পৰিয়াল হেৰুৱাব লগাত পৰে।
প্ৰযোজনা
পৰিচালিকা মঞ্জু বৰাই এই ছবিখনৰ পৰিকল্পনা কেইবাবছৰৰ আগতেই কৰিছিল যদিও মূল চৰিত্ৰটোৰ বাবে অভিনেত্ৰীৰ বিচাৰি নোপোৱাত প্ৰযোজনাৰ কাম অৰম্ভ হোৱাত পলম হয়। পাছত মঞ্জু বৰাই ৰেশমা মোছাহাৰীক ৰৈমালী চৰিত্ৰটোৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰে আৰু ২০১৪ চনৰ শেষভাগত ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ কামৰূপ জিলাৰ বকো আৰু গোৱালপাৰা জিলাৰ ধুপধৰাৰ দাতিকাষৰিয়া অঞ্চল সমূহত অৰম্ভ হয়। ছবিখনৰ কিছু অংশৰ চিত্ৰগ্ৰহণ অসম-মেঘালয়ৰ সীমান্তটো কৰা হয়। চিত্ৰগ্ৰহণ মাত্ৰ ২২ দিনতে সম্পূৰ্ণ হয়। সুৰক্ষাজনীত কাৰণত চিত্ৰগ্ৰহণ খৰখেদাকৈ সমাপ্তি কৰিব লগা হয়।
প্ৰদৰ্শন
ডাও হুদুনি মেথাই-ৰ প্ৰিমিয়াৰ সম্পন্ন হয় ২০১৫ চনৰ ১ আৰু ২ চেপ্টেম্বৰত কানাডাৰ মণ্টৰিয়েল ৱৰ্ল্ড ফিল্ম ফেষ্টিভেলৰ "ফকাচ অন ৱৰ্ল্ড চিনেমা" শিতানত। চলচ্চিত্ৰখন আন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱতো প্ৰদৰ্শন কৰা হয়, সেইসমূহৰ ভিতৰত জাগৰণ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, ১৭তম মুম্বাই চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ "ইণ্ডিয়া গল্ড" শিতান, অল লাইটচ্ ইণ্ডিয়া ইণ্টাৰনেছনেল চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, আৰু ২০তম কেৰালা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ উল্লেখযোগ্য। ডাও হুদুনি মেথাই ৪৬তম ভাৰতৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ "ইণ্ডিয়ান পেনোৰামা" শিতানতো নিৰ্বাচিত হয়।
এক সাক্ষাৎকাৰত পৰিচালিকা মঞ্জু বৰাই ছবিখন চিত্ৰগৃহত মুক্তি লাভ নৰকে বুলি কয়। তেখেতে কয় যে চিত্ৰগৃহত মূলতঃ মুখ্যধাৰাৰ চলচ্চিত্ৰসমূহ প্ৰদৰ্শিত হয় আৰু দৰ্শকেও সেয়াই বিছাৰে। সেয়ে তেনে স্থিতি আন ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰই সফলতা পোৱা কঠিন।
বঁটা-সন্মান
৬৩তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত ডাও হুদুনি মেথাই-লৈ আঞ্চলিক ভাষাৰ শিতানৰ বড়ো ভাষা শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰজতকমল বঁটা আগবঢ়োৱা হয়। ২০১৬ চনত তেজপুৰত অনুষ্ঠিত সপ্তম প্ৰাগ চলচ্চিত্ৰ বঁটাত অনা-অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
সাধাৰণ ব্লুবটল
সাধাৰণ ব্লুবটল (Common Bluebottle or blue triangle, বৈজ্ঞানিক নাম-Graphium sarpedon)  এবিধ চাতকনেজীয়া (Swallowtail Butterfly) পখিলাৰ প্ৰজাতি৷ ইয়াক সাধাৰণতে দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াৰ কিছু কিছু অংশত দেখা পোৱা যায়৷ সমগ্ৰ বিশ্বতে ইয়াৰ কমেও ১৬ বিধমান উপ-প্ৰজাতি পোৱা যায়৷
বিৱৰণ
সাধাৰণ ব্লুবটল ৰ ওপৰৰ অংশ গাঢ় ক’লা বৰণৰ (opaque black)৷ তলৰ অংশ গাঢ় মটিয়া হয়৷ ইয়াৰ পাখিৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৫৫-৭৫ মিমি৷ ইয়াৰ আগ আৰু পাছফালৰ অংশ (fore and hind wings)ত এটা নীলা বা নীল-সেউজীয়া বৰণৰ ত্ৰিভুজাকাৰ কেন্দ্ৰীয় ফোঁট (central spot) থাকে ৷ এই ত্ৰিভুজাকাৰ অংশটোৰ জোঙা ফালটো পখিলাটোৰ মূল দেহটোৰ ফালে মুখ কৰি থাকে৷
বিস্তৃতি
এই পখিলাবিধ সমগ্ৰ দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত বিস্তৃত হৈ আছে৷ ইয়াৰ বিভিন্ন উপ-প্ৰজাতি ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকা (G. s. sarpedon আৰু teredon), চীন আৰু টাইৱান (G. s. semifasciatus আৰু connectens), জাপান (G. s. nipponum), ইণ্ডোনেছিয়া তথা নিউ গিনি (G. s. messogis), আৰু অষ্টে্ৰলিয়া (G. s. choredon) ত দেখা পোৱা যায়৷
ভাৰতবৰ্ষত ই দক্ষিণৰ দাক্ষিণাত্য (Western Ghats)ৰ পৰা কাশ্মীৰৰ হিমালয় পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে৷
খাদ্য
সাধাৰণ ব্লুবটল পখিলাৰ পলুৱে সাধাৰণতে ল’ৰেচি (Lauraceae), মিৰটেচি (Myrtaceae), চেপ’টেচি (Sapotaceae) আৰু ৰুটেচি (Rutaceae) আদি গোত্ৰ বিভিন্ন উদ্ভিদৰ পাত খাই জীয়াই থাকে৷ বিশেষকৈ G.s. sarpedon আৰু G.s. teredonনামৰ উপ-প্ৰজাৰি দুটাই দালচেনি (cinnamon), Cinnamomum zeylanicum, Litsea sebifera আদি গছৰ পাত খাই বুলি জনা যায়৷
মতা পখিলাবোৰ বাটৰ কাষত বা পানীৰ ডোঙাৰ চাৰিওকাষে জুমপাতি পৰি খাদ্য খোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ পূৰ্ণবয়স্ক পখিলাই ফুলৰ মৌ আদি খায়৷
প্ৰব্ৰজন
সাধাৰণ ব্লুবটল পখিলাই দক্ষিণ ভাৰতলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে বুলি জনা যায়৷ নিলিগিৰি পাহাৰত কৰা এটা অধ্যয়নত এই পখিলাবিধে মুঠ প্ৰব্ৰজনকাৰী পখিলাৰ প্ৰায় ৫% অধিকাৰ কৰি আছে বুলি জনা গৈছে৷
বাহ্যিক সংযোগ
. শ্ৰেণী:পখিলা
তেজপুৰ (লোকসভা সমষ্টি)
তেজপুৰ লোকসভা সমষ্টি (Tezpur Lok Sabha constituency) অসমৰ ১৪টা লোক সভা সমষ্টিৰ ভিতৰত এটা।
বিধানসভাৰ সমষ্টিসমূহ
তেজপুৰ লোকসভা সমষ্টিত তলত উল্লেখিত বিধান সভা সমষ্টিসমূহ আছে :
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ লোক সভাৰ সমষ্টি শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলা
অসমৰ চলচ্চিত্ৰ
অসমৰ চলচ্চিত্ৰই মূলতঃ অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত চলচ্চিত্ৰসমূহকে বুজায় যদিও অন্য স্থানীয় ভাষা, যেনে- বড়ো, কাৰ্বি, মিচিং, ৰাভা, ডিমাচা আদিত নিৰ্মিত চলচ্চিত্ৰও ইয়াৰ অন্তৰ্গত। বহল অৰ্থত অসম ৰাজ্যৰ পৰা নিৰ্মাণ কৰা সকলো চলচ্চিত্ৰকে অসমৰ চলচ্চিত্ৰ বুলিব পাৰি। ১৯৩৫ চনৰ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ছবি জয়মতীৰ জৰিয়তেই অসমৰ চলচ্চিত্ৰৰ উদ্যোগে জন্ম লাভ কৰে । তেতিয়াৰে পৰাই বহুতো উত্থান-পতনৰ মাজেৰে ই বৰ্তমানৰ ৰূপ পাইছেহি। বাণিজ্যিকৰ লগতে সমান্তৰাল ধাৰাৰ ছবিও নিৰ্মাণ হৈ আহিছে। সমান্তৰাল ছবিৰ পৰিচালকৰ ভিতৰত ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া আৰু জাহ্নু বৰুৱাৰ নাম উল্লেখযোগ্য।
যদিও এই উদ্যোগৰ ইতিহাস পুৰণি আৰু বহুসংখ্যক ছবিয়ে ৰাষ্ট্ৰীয়স্তৰত সন্মান লাভ কৰিছে, তথাপিও ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰৰ্যায়ত ই বিশেষ চমক প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আজিকোপতি সক্ষম হোৱা নাই। সাম্প্ৰতিক কালৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ বহুতো সমস্যাৰে জৰ্জড়িত। তাৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে দৰ্শক আৰু চিত্ৰগৃহৰ অভাৱ। তদুপৰি ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ, যেনে: বলিউডে সদায়ে এই স্থানীয় উদ্যোগটোৰ প্ৰসাৰত সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে।
অসমৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগতোক জলিউড বুলিও জনা যায়।
১৯৩০ দশক
ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ জনক বুলি অভিহিত কৰা হয়। কাৰণ তেওঁৰ একক প্ৰচেষ্টাতেই ১৯৩৫ চনৰ ১০ মাৰ্চ তাৰিখে প্ৰথম অসমীয়া ছবি জয়মতীয়ে মুক্তি লাভ কৰে৷ ‘চিত্ৰলেখা মুভিটোন’ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এই ছবিখন ভাৰতৰ তৃতীয়খন সবাক ছবি আৰু প্ৰথমখন ৰাজনৈতিক আৰু বাস্তৱবাদী ধাৰাৰ ছবি বুলি অভিহিত কৰা হয়। কাৰিকৰী শিল্পীৰ অভাৱৰ বাবে জ্যোতিপ্ৰসাদে নিজেই ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা, পৰিচালনা, প্ৰযোজনা, সম্পাদনা, সংগীত ৰচনা তথা পৰিচালনা, নৃত্য নিৰ্দেশনা, কলা নিৰ্দেশনা এই সকলো দিশ তত্ত্বাৱধান কৰে। তদুপৰি তেওঁ নিজেই কেইবাগৰাকীও শিল্পীৰ মাত কথা বাণীবদ্ধ কৰে। অসমীয়া সমাজ আৰু বুৰঞ্জীৰ সমল লৈ নিৰ্মিত জয়মতীত ৰাছিয়ান চলচ্চিত্ৰৰ মন্তাজৰ প্ৰকাশ দেখা পোৱা যায়। দ্ৰুত সলনি হোৱা কেমেৰাৰ শ্বট, বিশেষভাৱে নিৰ্মাণ কৰা ছেট, আৰু কলা নিৰ্দেশনাত ব্যৱহৃত প্ৰতিকী ব্যঞ্জনাই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ কলাত্মক বিবেচনাবোধৰ পৰিচয় দিয়ে। ৬০,০০০ টকা বাজেটৰ ছবিখনে দৰ্শকৰ সঁহাৰি লাভ কৰাত ব্যৰ্থ হয় আৰু বহুত লোকচান ভৰিবলগীয়া হয়৷
দ্বিতীয়খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ‘ইন্দ্ৰমালতী’ও জ্যোতিপ্ৰসাদৰে দান। ঘাইকৈ জয়মতী চলচ্চিত্ৰত হোৱা লোকচানৰ বোজা উঠাবলৈয়ে এইখন ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ছবিখনে মুক্তি পায় ১৯৩৯ চনত। স্বৰচিত কাহিনী এটাৰ চিত্ৰৰূপ আছিল এই ছবিখন। ছবিখন ব্যৱসায়িকভাৱে সফল হৈছিল বুলি জনা যায়। এই ছবিখনে জয়মতীত হোৱা লোকচানৰ জোৰা কিছু পৰিমাণে মাৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কিন্তু কম খৰচত নিৰ্মাণ কৰিবলগীয়া হোৱা বাবে ছবিখনৰ শৈল্পিক মূল্য বহু পৰিমাণে কমি যোৱা বুলি জ্যোতিপ্ৰসাদে আক্ষেপ কৰিছিল।
১৯৪০ দশক
thumb|right|প্ৰথম অসমীয়া ধৰ্মমূলক ছবি ‘[[সতী বেউলা (চলচ্চিত্ৰ)|সতী বেউলা’ (১৯৫৪)-ৰ এটি দৃশ্য]] এই দশকৰ আৰম্ভণিতেই ১৯৪১ চনত মুক্তি লাভ কৰে তৃতীয়খন অসমীয়া ছবি ৰোহিনী কুমাৰ বৰুৱা পৰিচালিত ‘মনোমতী’য়ে। তাৰ পাছত পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱাই ১৯৪৪ চনত নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াই চতুৰ্থখন অসমীয়া বোলছবি ‘ৰূপহী’। দ্বিতীয় মহাসমৰৰ দপদপনিৰ মাজতে ৰূপহী নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ কৰা হয়। পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱাই ‘বৰুৱা বোলছবি, ৰূপালী পাম’ নাম দি এটা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ প্ৰতিষ্ঠানৰ জন্ম দিয়ে। এই প্ৰতিষ্ঠানৰ বেনাৰতে ৰূপহী নিৰ্মাণ কৰা হয়। মুঠ দুটা প্ৰিণ্টেৰে ৰূপহী মুক্তি দিয়া হৈছিল। ৰূপহী ছবি ঘৰত ভালকৈ চলোৱা হোৱা নাছিল। সেই বাবে এই ছবিখনে ভাল ব্যৱসায় কৰিব পৰা নাছিল। এই দশকৰ আন ছবিসমূহ হৈছে কমল নাৰায়ণ চৌধুৰীৰ ‘বদন বৰফুকন’ (১৯৪৬), ফণী শৰ্মাৰ ‘ছিৰাজ’ (১৯৪৮), সুৰেশ গোস্বামীৰ ‘ৰুণুমী’ (১৯৪৮), সুনীল গাংগুলীৰ ‘সতী বেউলা’ (১৯৪৮) আৰু প্ৰবীণ ফুকনৰ ‘পাৰঘাট’ (১৯৪৯)।
ছিৰাজ ছবিখনে দৰ্শকৰপৰা প্ৰচুৰ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে। দুখজনকভাৱে ৰাইজৰ সঁহাৰি সত্ত্বেও ছবিখনৰ নিৰ্মাতা ‘চিত্ৰাৱলী পিকচাৰ্চে’ লাভৰ মুখ দেখা নাপালে। ছবিখনৰ পৰিবেশনাৰ দায়িত্ব অন্যৰ হাতত থকা বাবে লাভৰ টকা মূল প্ৰযোজকৰ ওচৰলৈ অহা নাছিল। অন্য হাতে ১৯৫২ চনত বিষ্ণুৰাম মেধিৰ চৰকাৰে অজ্ঞাত কাৰণত ৰুণুমী ছবিখনৰ প্ৰদৰ্শনত পৰা বাধা নিষেধ আৰোপ কৰে। ‘সতী বেউলা’ আছিল প্ৰথম অসমীয়া ধৰ্মমূলক ছবি। ‘পাৰঘাট’-এ অসমীয়া ছবিত আগতীয়া টিকট বুকিং প্ৰথা আৰম্ভ কৰে।
১৯৫০ দশক
thumb|right|‘[[পিয়লি ফুকন (চলচ্চিত্ৰ)|পিয়লী ফুকন’ (১৯৫৫)-ৰ এটি দৃশ্য]] ৫০ দশকৰ আৰম্ভণীতেই মুক্তি লাভ কৰে অশীত সেনৰ ‘বিপ্লৱী’ (৬ জানুৱাৰী, ১৯৫০)। এই দশকৰ এক উল্লেখযোগ্য ছবি হৈছে ফণী শৰ্মাৰ ‘পিয়লি ফুকন’ (১৯৫৫)। ড॰ ভূপেন হাজৰিকাই সংগীত পৰিচালনা কৰা এই ছবিখনে লাভ কৰে ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ (দ্য প্ৰেচিডেণ্টচ্ চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট) । ১৯৫৫ চনত নিপ বৰুৱাৰ পৰিচালিত প্ৰথম ছবি ‘স্মৃতিৰ পৰশে’ মুক্তি লাভ কৰে । তেওঁৰ পৰবৰ্তী ছবিসমূহ আছিল ‘মাক আৰু মৰম’ (১৯৫৭), ‘ৰঙা পুলিচ’ (১৯৫৮) আৰু ‘কেঁচা সোণ’ (১৯৫৯)। ৰঙা পুলিচ হৈছে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰা প্ৰথমখন অসমীয়া কথাছবি। আন উল্লেখযোগ্য ছবিৰ ভিতৰত লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ ‘নিমিলা অংক’ (১৯৫৫), ড॰ ভূপেন হাজৰিকা পৰিচালিত প্ৰথম ছবি ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ (১৯৫৬), আনৱাৰ হুছেইনৰ ‘সৰাপাত’ (১৯৫৬), বঙালী ছবিৰ প্ৰখ্যাত পৰিচালক প্ৰভাত মুখাৰ্জীৰ ‘পূবেৰুণ’ (১৯৫৯), ফণী শৰ্মাৰ ‘ পুৱতি নিশাৰ সপোন’ (১৯৫৯) ইত্যাদি। পূবেৰুণ ছবিখনে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰাৰ লগতে ১৯৬০ চনৰ জুলাই মাহত অনুষ্ঠিত ষষ্ঠ বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়। বিদেশত প্ৰদৰ্শিত এইখনেই প্ৰথম অসমীয়া বোলছবি।
এই দশকত অসমীয়া ছবিৰ যথেষ্ট প্ৰসাৰ হয় আৰু দৰ্শকৰো সঁহাৰি লাভ কৰিবলে সক্ষম হয়। ইয়াৰোপৰি বহু ছবিয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত সন্মানিত হয়।
১৯৬০ দশক
thumb|right|পৌৰাণিক কথাছবি ‘[[নৰকাসুৰ (চলচ্চিত্ৰ)|নৰকাসুৰ’ (১৯৬১)-ৰ এটি দৃশ্য]] ১৯৬১ চনত মুক্তি পায় লক্ষ্যধৰ চৌধুৰী আৰু প্ৰবীণ ফুকন পৰিচালিত বুৰঞ্জীমূলক ছবি ‘লাচিত বৰফুকন’এ। তাৰ পাছতেই আহে ড॰ ভূপেন হাজৰিকা পৰিচালিত সংগীতমধুৰ ‘শকুন্তলা’ (১৯৬১)। ছবিখন আছিল আংশিক ৰঙীন আৰু ই ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰে । এই দশকৰ মাজ ভাগৰ পৰা নিয়মিত ৰূপত অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ হ’বলে আৰম্ভ কৰে। এইবোৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কেইখনমান হৈছে নিপ বৰুৱাৰ ‘নৰকাসুৰ’ (১৯৬১), অনিল চৌধুৰীৰ ‘মাটিৰ স্বৰ্গ’ (১৯৬৩), ব্ৰজেন বৰুৱাৰ ‘ইটো সিটো বহুতো’ (১৯৬৩) আৰু ‘ডক্তৰ বেজবৰুৱা’ (১৯৬৯), সৰ্বেশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ ‘মণিৰাম দেৱান’ (১৯৬৪), ভূপেন হাজৰিকাৰ ‘প্ৰতিধ্বনি’ (১৯৬৪), ‘লটি ঘটি’ (১৯৬৬) আৰু ‘চিকমিক বিজুলী’ (১৯৬৯)। ইটো সিটো বহুতো আৰু ডক্তৰ বেজবৰুৱা হৈছে ক্ৰমে প্ৰথম অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য হাস্যৰসাত্মক ছবি আৰু প্ৰথম অসমীয়া থ্ৰিলাৰ ছবি। ডক্তৰ বেজবৰুৱা ছবিখনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৬৯ চনৰ অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে।
১৯৩৫ চনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা এই দশকৰ শেষলৈকে মুঠ ৬২খন ছবি নিৰ্মাণ হয়। আগত উল্লিখিত ব্যক্তিসকলৰ লগতে এই সময়চোৱাত চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰা আন ব্যক্তিসকল হৈছে প্ৰবীণ শৰ্মা, শৈল বৰুৱা, আব্দুল মজিদ, অমৰ পাঠক, ইন্দুকল্প হাজৰিকা, দেৱকুমাৰ বসু, অমুল্য মান্না, গৌৰী বৰ্মন, অতুল বৰদলৈ, সুজিত সিং, নলিন দুৱৰা, প্ৰফুল্ল বৰুৱা আদি।