cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
গুপ্তভাষা
অসমত গুপ্তভাষা
অসমতো অতীজৰে পৰা গুপ্তভাষাৰ প্ৰচলন আছে৷ ইয়াৰ ভিতৰত দৰঙী গুপ্তভাষা, বণিয়া বা সোণাৰীৰ গুপ্তভাষা আৰু মৰিয়া গুপ্তভাষা৷ দৰঙৰ মঙলদৈ অঞ্চলৰ ব্যাসপাৰাৰ দৈৱজ্ঞসকলে নিজৰ মাজত গুপ্তভাষাৰে কথা পাতিছিল৷ এইবোৰ ঠাৰ ভাষাৰূপে জনাজাত৷ ঠাৰ মানে ইংগিত, পোনকৈ নকৈ প্ৰকাৰান্তৰে বুজোৱা কথা৷ এই ঠাৰ কেইবাপ্ৰকাৰৰ৷ হস্ত মূদ্ৰাৰ ঠাৰ, বৰৰুচিৰ ঠাৰ, জ/চ ঠাৰ, স্বৰচিহ্নৰ সংকেত, ওলোটা ঠাৰ, আদি৷ আনহাতে, সোণাৰী বা বণিয়া সম্প্ৰদায়ৰ মানুহে তেওঁলোকৰ ব্যৱসায়ৰ স্বাৰ্থত কিছুমান গুপ্তভাষাত ভাৱ বিনিময় কৰে৷ বৰ্তমানো এই ভাষাটো বণিয়া সম্প্ৰদায়ৰ মাজত চলে৷ আকৌ মৰিয়া সম্প্ৰদায়ৰ মাজত মৰিয়া গুপ্তভাষা বুলি এটা ভাষাৰ প্ৰচলন আছে৷ পৰদেশৰ পৰা আহি অসমত ব্যৱসায় বণিজ কৰোঁতে ৰজাঘৰীয়া-প্ৰজাঘৰীয়া সকলোৰে পৰ নিজৰ বৃত্তিটোৰ গোপনীয়তা ৰক্ষাৰ বাবেই সম্ভৱ এই ভাষা গঢ় লৈ উঠিছিল৷ গুপ্তভাষা বিভিন্ন উদ্দেশ্যেৰে সময়ে সময়ে গঢ় লৈ উঠি গঢ় লোৱাৰ উদ্দেশ্য সফল কৰি আহিছে৷ আনহাতে, চেমনীয়াসকলে মনোৰঞ্জনৰ অৰ্থে একোটা সৰু সৰু গোটত ভাগ হৈ এনে গুপ্তভাষাৰে মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰি নিজৰ সৃষ্টিশীলতাক গতি দি ভাষা সৃষ্টিত অৰিহণাও যোগাই আহিছে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
ওড়িয়া ৱিকিপিডিয়া
ওড়িয়া ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ ওড়িয়া সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত ওড়িয়া ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
ওড়িয়া ৱিকিপিডিয়া
ফ'নন
right|275px|thumb|সাধাৰণ অবস্থাত স্ফটিকৰ মাজেৰে অনুকম্পনৰ হ্ৰাস-বৃদ্ধি ফ'নন(Phonon) হৈছে শব্দ-তৰঙ্গৰ শক্তিৰ কোৱাণ্টাৰ নাম। ইয়াৰ মান হৈছে \,hf, য'ত \,h হৈছে প্লাংকৰ ধ্ৰুবক (Planck's constant) আৰু \,f হৈছে এই শব্দ-তৰঙ্গৰ কম্পনাঙ্ক। ই এক আলোক কোৱাণ্টা ফ'টনৰ দৰে। তাপীয় তৰঙ্গসমূহৰ (হ্ৰস্ব শব্দ-তৰঙ্গ) সহায়ত পদাৰ্থৰ পৰা ইলেকট্ৰন আৰু অন্যান্য মৌলিক কণিকা সমূহক বিক্ষিপ্ত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ফ'ননে ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞান
ৰঘূৰাম ৰাজন
ৰঘূৰাম গোবিন্দ ৰাজন (Raghuram Govinda Rajan; ரகுராம் கோவிந்தராஜன்) এগৰাকী ভাৰতীয় অৰ্থনীতিবিদ তথা ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ২৩তম গভৰ্ণৰ। তেওঁ ২০১৩ চনৰ ৪ ছেপ্টেম্বৰত কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বুথ স্কুল অফ বিজনেছত ''এৰিক জে. গ্লিচ্চাৰ বিত্ত বিভাগৰ গণমান্য সেৱা অধ্যাপক হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ৰাজন বিশ্ব বেংক, ফেডাৰেল ৰিজাৰ্ভ ব'ৰ্ড আৰু চুইডিছ সংসদৰ এজন নিৰীক্ষকো আছিল। পূৰ্বতে তেওঁ আমেৰিকান বিত্তীয় সংগঠন''ৰ সভাপতিৰ দায়িত্বত থকাৰ লগতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধিৰ মুখ্য অৰ্থনীতিবিদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ভাৰত চৰকাৰৰ সৈতে তেওঁৰ পূৰ্বৰ কাম-কাজসমূহৰ ভিতৰত অৰ্থনৈতিক সংশোধনৰ উদ্দেশ্যৰে পৰিকল্পনা আয়োগৰদ্বাৰা গঠিত এক কমিটিৰ সঞ্চালক আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী ড॰ মনমোহন সিঙৰ অৰ্থনৈতিক উপদেষ্টা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাই প্ৰধান। ২০১৩ চনৰ ৬ আগষ্টত তেওঁক ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ২৩তম গভৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয় আৰু ৪ ছেপ্টেম্বৰত তেওঁ পূৰ্বৰ গভৰ্ণৰ ড॰ ডি চুব্বাৰাওৰ পৰা কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
২০১৬ চনত টাইম আলোচনীয়ে ৰাজনক বিশ্বৰ ১০০ জন অতিশয় প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ তালিকাত স্থান দিয়ে। ৰাজনে বিশ্বৰ কেন্দ্ৰীয় বেংকসমূহৰ শ্ৰেষ্ঠ গভৰ্ণৰসকলৰ এগৰাকী হিচাপে বঁটা/স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৬৩ চনত ভূপাল চহৰত ৰঘূৰাম ৰাজনৰ জন্ম হয়। বিদ্যালয়ৰ সপ্তম বছৰলৈকে তেওঁ শ্ৰীলংকা, ইণ্ডোনেছিয়া আৰু বেলজিয়ামত থাকিছিল আৰু ১৯৭৪ চনত তেওঁ বেলজিয়ামৰ পৰা ভাৰতলৈ প্ৰত্যৱৰ্ত্তন কৰে। স্কুলীয়া জীৱনৰ বাকীছোৱা তেওঁ আৰ কে পুৰম দিল্লী পাব্লিক স্কুলত সম্পূৰ্ণ কৰে। ১৯৮৫ চনত তেওঁ ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, দিল্লীৰ পৰা ইলেক্ট্ৰিকেল ইঞ্জিনীয়াৰিং বিষয়ত স্নাতক উপাধি গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৯৮৭ চনত ভাৰতীয় প্ৰবন্ধন প্ৰতিষ্ঠান, আহমদাবাদৰ পৰা বিজনেছ এডমিনিষ্ট্ৰেচনৰ স্নাতকোত্তৰ ডিপ্ল'মা গ্ৰহণ কৰে। ৰাজনে আই. আই. টি. দিল্লীত সকলো দিশত শ্ৰেষ্ঠতা লাভৰ বাবে পৰিচালকৰ সোণৰ পদক (Director's Gold Medal for best all-round achievement) লাভ কৰাৰ লগতে আই. আই. এম. আহমদাবাদতো সোণৰ পদক পাইছিল। ১৯৯১ চনত বেংকিংৰ বিষয়ে ৰচনাৱলী শীৰ্ষক গৱেষণা গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ এম. আই. টি.ৰ পৰা (মেছাচুচেটছ ইনষ্টিটিউট অফ টেকন'ল'জি) পি এইচ ডি উপাধি লাভ কৰে।
বিদ্যায়তনিক
১৯৯১ চনত ৰাজনে চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বুথ স্কুল অফ বিজনেছত বিত্ত বিভাগৰ অধ্যাপক ৰূপে যোগদান কৰে। ২০০৩ চনত তেওঁ এমবিএ পাঠ্যক্ৰমৰ ইণ্টাৰনেচনেল কৰ্প’ৰেট ফাইনেঞ্চ আৰু পিএইচডি পাঠ্যক্ৰমৰ থিয়ৰি অফ ফাইনেঞ্চিয়েল ডিচিছন্স বিষয়ত পঢ়াবলৈ লয়।
২০০৩ চনৰ অক্টোবৰৰ পৰা ২০০৬ চনৰ ডিচেম্বৰলৈ ৰাজনে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধিৰ মুখ্য অৰ্থনীতিবিদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
২০০৮ চনৰ নৱেম্বৰত সেই সময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ড॰ মনমোহন সিঙে ৰাজনক সন্মানীয় অৰ্থনৈতিক উপদেষ্টা হিচাপে নিয়োগ কৰে। সেই বছৰতে ৰাজনৰ নেতৃত্বত অৰ্থনৈতিক সংস্কাৰৰ বাবে গঠিত এখন উচ্চস্তৰীয় কমিটিয়ে পৰিকল্পনা আয়োগক এক প্ৰতিবেদন দাখিল কৰে। তেওঁ ২০০৭-০৮ বৰ্ষৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ বিত্তীয় ক্ষেত্ৰৰ স্ংস্কাৰ কমিটিৰ আসনো শুৱনি কৰিছিল।
২০০৯ চনত ৰাজন আমেৰিকান একাডেমী অফ আৰ্টছ এণ্ড ছাইঞ্চৰ সভ্য হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ২০১১ চনত তেওঁ আমেৰিকান ফাইনেঞ্চ এছ’চিয়েছনৰ সভাপতিৰ পদ অলংকৃত কৰে। ২০১২ চনত ৰাজনে গ্ৰুপ অফ থাৰ্টিৰ সদস্যপদ গ্ৰহণ কৰে।
পলিচী/নীতি গঠন
২০১২ চনৰ ১০ আগষ্টত ৰাজনক ভাৰত চৰকাৰৰ বিত্ত মন্ত্ৰণালয়ৰ মুখ্য অৰ্থনৈতিক উপদেষ্টা হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। তেওঁ ২০১২-১৩ বৰ্ষৰ বাবে ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক জৰীপ প্ৰস্তুত কৰে।
২০১৩ চনৰ ৬ আগষ্টত ৰঘূৰাম ৰাজনক ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ পৰৱৰ্তী গভৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্তি দিয়াৰ কথা ঘোষণা কৰা হয়। সেই বছৰৰে ৫ ছেপ্টেম্বৰত ৰাজনে ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ২৩ত্ম গভৰ্ণৰ হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দীঘলীয়া ছুটী লয়।
গভৰ্ণৰ হিচাপে তেওঁৰ প্ৰথমটো ভাষণত ৰাজনে বেংকিং ক্ষেত্ৰৰ সংস্কাৰ সাধন আৰু বৈদেশিক বেংকিংৰ ক্ষেত্ৰত ভাধা-নিষেধ শিথিল কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। ইয়াৰ তাৎক্ষণিক ফলস্বৰূপে বিএছই ছেনছেক্স ৩৩৩ পইণ্ট (১.৮৩%) উৰ্ধ্বগামী হয়। তেও৬ৰ কাৰ্যকালৰ প্ৰথম দিনাই ভাৰতীয় টকাৰ মূল্য প্ৰতি আমেৰিকান ডলাৰৰ বিপৰীতে ২.১% বৃদ্ধি পায়। ৰাজনে প্ৰধানকৈ মুদ্ৰাস্ফিতী নিয়ন্ত্ৰণত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে আৰু খুচুৰা মুদ্ৰাস্ফিতী ৯.৮%ৰ (ছেপ্টেম্বৰ ২০১৩) পৰা ৩.৭৮% (জুলাই ২০১৫) লৈ অৰ্থাৎ ১৯৯০ চনৰ পৰা সৰ্বনিম্ন পৰ্যায়লৈ হ্ৰাস কৰিবলৈ সক্ষম হয়। সেইদৰে পাইকাৰী মুদ্ৰাস্ফিতীও ৬.১%ৰ (ছেপ্টেম্বৰ ২০১৩) পৰা -৪.০৫% (জুলাই ২০১৫) লৈ নামে। ৰাজনৰ নেতৃত্বত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকে কনজিউমাৰ প্ৰাইচ ইনডেস্ক বা উপভোক্তা মূল্ সূচকক মুদ্ৰাস্ফিতীৰ মুখ্য সূচক হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। দুটা বছৰৰ ভিতৰত ভাৰতৰ বৈদেশিক বিনিময় ৩০% বৃদ্ধি হৈ $৩৮০ বিলিয়ন অৰ্থাৎ $৩,৮০০ কোটি হয়গৈ। ৰাজনৰ নেতৃত্বাধীন ৰিজাৰ্ভ বেংকে বেংকিং সেৱাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে দুটা উমৈহতীয়া বেংকক লাইচেঞ্চ প্ৰদান কৰে আৰু এঘাৰটা পৰিশোধ বেংকক অনুমোদন জনায়।
২০১৪ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধিৰ মুৰব্বী ক্ৰিষ্টিন লাগাৰ্ডেৰ কাৰ্যকালৰ অন্তত (২০১৬) ৰাজনে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ সম্ভাৱনীয়তাৰ কথা প্ৰকাশ পায়। ২০১৫ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত ৰাজনক বেংক অফ ইণ্টাৰনেচনেল ছেটলমেণ্টৰ উপ-চেয়াৰমেন হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।
২০১৬ চনৰ ১৮ জুনত ৰাজনে ঘোষণা কৰে যে তেওঁ ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গৱৰ্নৰ হিচাপে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে কাৰ্যনিৰ্বাহ নকৰে আৰু তেওঁ বিদ্যায়তনিক ক্ষেত্ৰখনলৈ উলটি যোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে। চ
অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক দৰ্শন
২০০৫ চনত ইউ এছ ফেডাৰেল ৰিজাৰ্ভৰ অৱসৰ লাভৰ পৰ্যায়ত থকা এলান গ্ৰীণস্পেনৰ সন্মানাৰ্থে আয়োজিত এক অনুষ্ঠানত ৰাজনে বিত্ত বিভাগৰ সমালোচনাত্মক এক বিতৰ্কিত পত্ৰ পাঠ কৰে। "অৰ্থনৈতিক উন্নয়নে পৃথিৱীখন অধিক বিপদাপন্ন কৰিছে নেকি?" শীৰ্ষক পত্ৰখনত ৰাজনে যুক্তি দৰ্শাই যে "বিপৰ্যয় বৃদ্ধি পাব পাৰে ৰাজনে কয় যে বিত্ত বিভাগৰ পৰিচালকসকল এনেধৰণৰ অনিশ্চয়তা (risk) মূৰ পাতি ল'বলৈ আগ্ৰহী হয় যিবোৰে ভয়ানক বিপত্তিৰ উদ্ভৱ কৰিব পাৰিলেও তাৰ সম্ভাৱনা কম হয় কিন্তু, ইয়াৰ বিপৰীতে পিছৰ সময়ছোৱাত এক বুজন পৰিমাণৰ লাভ আগবঢ়াব পাৰে। কিন্তু আটাইতকৈ গুৰুত্ত্বপূৰ্ণ কথা হৈছে যে যদি এই অনিশ্চয়তাসমূহে (risks) ঋণাত্মক ৰূপ লৈ বিপৰ্যয়ৰ দিশে গতি কৰে তেন্তে বেংকসমূহে অৰ্থনীতিত ইয়াৰ প্ৰভাৱ ন্যূনতম কৰিব পৰাকৈ বিত্তীয় বজাৰসমূহক তৰলতা (liquidity) প্ৰদান কৰিব পাৰিবনে নোৱাৰে।
সেই সময়ত তেওঁৰ এই পত্ৰখনে ঋণাত্মক সঁহাৰিহে লাভ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে পূৰ্বৰ ইউ. এছ. ট্ৰেজাৰী ছেক্ৰেটেৰী আৰু হাৰ্ভাৰ্ডৰ প্ৰাক্তন সভাপতি ল'ৰেঞ্চ ছামাৰছে এই সঁকীয়নিক "বিপথে পৰিচালিত কৰা" বুলি অভিহিত কৰে। অৱশ্যে, ২০০৮ চনৰ অৰ্থনৈতিক বিপৰ্যয়ৰ পিছত ৰাজনৰ মতামত ভৱিষ্যদৰ্শী প্ৰতীয়মান হয় আৰু ২০০৯ চনৰ জানুৱাৰীত দ্য ৱাল ষ্ট্ৰীট জাৰ্ণেলে ব্যক্ত কৰে যে "বৰ কমসংখ্যক লোকেহে তেওঁৰ ধাৰণাক আওকাণ কৰে। " একাডেমী পুৰস্কাৰ বিজয়ী তথ্যচিত্ৰ ইনছাইড জবৰ কাৰণেও ৰাজনৰ উপৰ্যুপৰি সাক্ষাৎকাৰ লোৱা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গভৰ্ণৰ হিচাপে ৰাজনৰ প্ৰথমটো ভাষণৰ পূৰ্ণপাঠ্য, Firstpost.com, ৫ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৩।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিবিদ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গভৰ্ণৰ
জয়ন্তী চুতীয়া
জয়ন্তী চুতীয়া (Joyanti Chutia) এগৰাকী অসমীয়া বিজ্ঞানী আৰু জনপ্ৰিয় বিজ্ঞানৰ লেখিকা। ১৯৪৮ চনৰ ১ আগষ্টত শিৱসাগৰ জিলাত জামগুৰিত তেখেতৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ মাতৃৰ নাম কুঞ্জলতা আৰু পিতৃ সোণাৰাম চুতীয়া। ১৯৬৭ চনত জয়ন্তী চুতীয়াই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত বি.এছ.চি আৰু ১৯৬৯ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম.এছ.চি. পাছ কৰে। ১৯৮১ চনত সেই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই Solid state Physics বিষয়ত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৮১ৰ পৰা ১৯৮৩লৈ CSIR-ৰ Post Doctorate Fellow ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৮৫ৰ পৰা ১৯৮৬লৈ Institute of Advanced Studies in Science and Technology-ৰ সহকাৰী অধ্যাপকৰূপে নিযুক্তি লাভ। ১৯৮৮ চনত তেখেত Institute of space and Astronautical science, জাপানত গৱেষণাৰ কামত নিযুক্ত হয়। তাৰ পিছত এবছৰ জাৰ্মানী বিশ্ববিদ্যালয়ত Visiting বিজ্ঞানী ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে। বৰ্ত্তমান তেখেত গুৱাহাটীৰ Institute of Advanced Studies in Science and Technology-ৰ অধ্যাপক আৰু বিভাগীয় মুৰব্বী তথা ৰিচাৰ্চ গাইড। তেখেতে দেশ-বিদেশৰ বহুতো চেমিনাৰ, কনফাৰেন্স, চামাৰ স্কুলত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। ১৯৭৬ চনত কলিকতাত International Seminar on Solid state physicsৰে এই ভ্ৰমণ পৰিক্ৰমা অৰম্ভ কৰে। তাৰ পিছৰপৰাই পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ বিভিন্ন বিষয়বস্তুৰ ওপৰত আহমেদাবাদ, ইন্দোৰ, জাপানৰ হিৰোশ্বিমা বিশ্ববিদ্যালয়, কলিকতাৰ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, নতুন দিল্লীৰ জৱাহাৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়, আমেৰিকাৰ উইলিয়ামচবাৰ্গ,বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়, জাৰ্মানী, এলাহবাদ বিশ্ববিদ্যালয়, কুঁৱালালামপুৰৰ মালয় বিশ্ববিদ্যালয়, বেংককৰ চোলালাংকাৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়, বাংগালোৰ, লণ্ডন, ইটালী আদি ঠাইত বিভিন্ন চেমিনাৰ, ৱৰ্কশ্বপত অংশগ্ৰহণ কৰি পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত বক্তৃতা প্ৰদান কৰি ৰাজ্যলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিছে। ২০০৫ চনত তেখেত IASST সঞ্চালকৰূপে নিযুক্ত হয়। জয়ন্তী চুতীয়াই বিজ্ঞানলৈ আগবঢ়োৱা বিশিষ্ট অৱদানৰ বাবে কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা, সাধনী শৌৰ্য বঁটা, বাসন্তী বৰদলৈ বঁটা, মহিলা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী বঁটা, ঘনশ্যাম গোস্বামী বঁটা আদিৰে বিভূষিত হৈছে। বিজ্ঞানীৰ জীৱনী, ভ্ৰমণ কাহিনী, উপন্যাস আদি বিষয়ৰ ওপৰত তেখেতে ২১খন গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছে। Indian Academy of Sciences-এ ১০০ গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানীৰ বিষয়ে প্ৰকাশ কৰা "Lilavati’s Daughters: The Woman Scientists of India" গ্ৰন্থত ড॰ জয়ন্তী চুতীয়াইও স্থান লাভ কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী
যিদ্দি ৱিকিপিডিয়া
যিদ্দি ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ যিদ্দি সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত যিদ্দি ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
যিদ্দি ৱিকিপিডিয়া
গৌতম কলিতা
গৌতম কলিতা (Gautam Kalita) অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ শৰীৰচৰ্চাবিদ। তেওঁ ২০০৭ বৰ্ষত লছ এঞ্জেলেছত অনুষ্ঠিত ESPN-Musclemania World নামৰ আন্তৰ্জাতিক দেহশ্ৰী প্ৰতিযোগিতাত মিষ্টাৰ ৱৰ্ল্ড খিতাপ লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
গৌতম কলিতাৰ পিতৃৰ নাম গোলক কলিতা আৰু মাতৃৰ নাম সবিতা কলিতা। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল নগাঁৱত। তেওঁ বিশ বছৰ বয়সত শৰীৰচৰ্চাৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে। বৰ্তমান তেওঁ নগাঁৱত নগাঁও হেল্‌থ ক্লাব নামৰ শৰীৰচৰ্চাৰ কেন্দ্ৰ পৰিচালনা কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৰীৰচৰ্চাবিদ
গুৱাহাটী পৌৰ নিগম
ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত ভাৰতত পৌৰ নিগম ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্তন কৰা হয় আৰু ১৬৮৮ চনত মাদ্ৰাজ (চেন্নাই)ত পৌৰ নিগম গঠন কৰা হয়, পিছলৈ ১৭৬২ চনৰ ভিতৰত বোম্বাই (মুম্বাই) আৰু কলিকতা (কলকাতা)ত পৌৰ নিগম গঠন কৰা হয়। গুৱাহাটী পৌৰ নিগম পৌৰ নিগমৰ নেতৃত্বত আছে চহৰৰ মেয়ৰ আৰু কমিচনাৰে শাসন চলায়।
পৌৰ নিগম হৈছে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ নগৰীয়া শাসন যন্ত্ৰ। বৰ্তমান জিএমচি-ক ৬০টা ৱাৰ্ডত ভাগ কৰা হৈছে।
তথ্য় সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পৌৰ প্ৰশাসন
সিংহিকা
সিংহিকা (Simhika বা Sinhika) অসুৰ ৰজা হিৰণ্যকশিপুৰ কন্যা আছিল আৰু বিষ্ণু ভক্ত প্ৰহ্লাদৰ ভনী আছিল। তেওঁক ভগৱান বিষ্ণুৰ দ্বাৰা দুটা শিৰশ্ছেদ কৰা স্বৰভানু (स्वरभानु) -ৰ মাতৃ হিচাপেও গণ্য কৰা হয়, যাৰ ফলত মুৰৰ অংশৰ পৰা ৰাহু আৰু বাকী শৰীৰৰ পৰা কেতু সৃষ্টি হয়। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁৰ আন ১০১জন সন্তান আছিল।
সিংহিকাই ব্ৰহ্মাৰ পৰা বৰদান পাইছিল যে তেওঁ যিকোনোৰে ছাঁ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিছিল। পিছত তেওঁ ভগৱান শনিৰ মাতৃ আৰু সূৰ্যদেৱতাৰ পত্নী দেৱী ছায়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল। আৰু শেষত শনি আৰু হনুমানৰ দ্বাৰা পৰাজিত হয়। সিংহিকাক হনুমানে মাফ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁ সিংহিকাক কৈছিল যে, যেতিয়াই তেওঁ তেওঁক জীৱনৰ পৰৱৰী পৰ্যায়ত বিচাৰি পায় তেওঁ তেওঁক হত্যা কৰিব। পিছত, যেতিয়া হনুমান মহাসাগৰত লংকালৈ আৰোহণ কৰি আছিল, অসুৰ ৰাৱণৰ ৰাজ্য, সিংমিকা মহাসাগৰত লুকাই আছিল আৰু হনুমানৰ ছাঁটো কাঢ়িছিল আৰু তেতিয়াই তেওঁক হনুমানে তেওঁৰ হত্যা কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
চামগিচীয় ৱিকিপিডিয়া
চামগিচীয় ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ চামগিচীয় সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান  প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত চামগিচীয় ৱিকিপিডিয়াৰ  টা প্ৰবন্ধ,  গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক  আৰু  টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
চামগিচীয় ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
প্লেংকৰ ধ্ৰুৱক
প্লেংকৰ ধ্ৰুবক (Planck constant) হৈছে এটা মৌলিক ধ্ৰুবক সংখ্যা যাৰ মান শক্তিৰ এক কোৱান্টামৰ অন্তৰ্নিহিত শক্তি আৰু এই কোৱান্টামৰ কম্পনাঙ্কৰ অনুপাতৰ সমান। এই ধ্ৰুবকক \,h দ্বাৰা সূচিত কৰা হয়।
প্লেংকৰ ধ্ৰুবকৰ মান হ'ল  ৬.৬২৬১৯৬ জুল-ছেকেণ্ড, জাৰ্মান পদাৰ্থবিজ্ঞানী মেক্স প্লেংকৰ নাম অনুসৰি এই ধ্ৰুবকৰ নামকৰণ কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান শ্ৰেণী:মৌলিক ধ্ৰুৱকসমূহ শ্ৰেণী:ধ্ৰুৱক
মিচৰীয় আৰবী ৱিকিপিডিয়া
পৰিসংখ্যা
চনত মিচৰীয় আৰবী ৱিকিপিডিয়াৰ  টা প্ৰবন্ধ,  গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক  আৰু  টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
মিচৰীয় আৰবী ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
এষ্ট্ৰ'ছেট
এষ্ট্ৰ'ছেট (ইংৰাজী: Astrosat) হৈছে জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান গৱেষণাৰ বাবে নিৰ্মিত ভাৰতৰ প্ৰথমটো উপগ্ৰহ আৰু ২৮ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে পি.এছ.এল.ভি. উৎক্ষেপন বাহনৰ সহায়েৰে ইযাক সফলতাৰে কক্ষপথত স্থাপন কৰা হয়। ১৯৯৬ চনত উপগ্ৰহ যোগে বহন কৰা ভাৰতীয় এক্স ৰে' পৰীক্ষণ (IXAE)ৰ সফলতাৰ পিছত ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা (ইছৰো)ৱে পৰৱৰ্ত্তী পদক্ষেপ হিচাপে ২০০৪ চনত এষ্ট্ৰ'ছেটৰ বিকাশৰ অনুমোদন জনায়।
অংশগ্ৰহণকাৰী সন্থা সমূহ
এষ্ট্ৰ'ছেট প্ৰকল্পটো বহুতো গৱেষণা সন্থাৰ এক যৌথ প্ৰচেষ্টাৰ ফল। সেই সমূহ হৈছে -
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা
ভৱপ্ৰসাদ চলিহা
ভৱপ্ৰসাদ চলিহা (Bhabaprasad Chaliha; জন্ম ২০ আগষ্ট ১৯৩৪)ৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ নাহৰকটীয়াত জন্ম হয়। তেওঁ এগৰাকী শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক-অধ্যাপক। তেওঁ বৰ্তমানলৈ অসমীয়া, ইংৰাজী আৰু সংস্কৃত ভাষাত ৪০খনৰো অধিক গ্ৰন্থ ৰচনা, সম্পাদনা আৰু অনুবাদ কৰিছে। অসম চৰকাৰে তেওঁলৈ ২০২০ চনৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা প্ৰদান কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা বিজয়ী
ৰহাৰ ৰহদৈ
ৰহাৰ ৰহদৈ (Rohar Rohdoi) নামে পৰিচিত ৰহদৈ নামৰ নাৰীগৰাকী নগাঁও জিলাৰ ৰহাৰ বাসিন্দা আছিল বাবে তেওঁক “ৰহাৰ ৰহদৈ’’ নামে জনা যায়৷ এওঁ আহোম ৰজা গদাধৰ সিংহৰ সময়ৰ আছিল৷ ল’ৰাৰজাৰ অত্যাচাৰৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ আহোম ৰাজকোঁৱৰ গদাপাণি নানা ঠাইত আত্মগোপন কৰি থাকিবলগীয়া হৈছিল৷ ইয়াৰ বাবেই নগা পৰ্ব্বতত কিছুদিন থাকি কামৰূপৰ ফালে গৈছিল। গুৱাহাটীৰ বন্দৰ বৰফুকন ভিনিহিদেৱেকৰ ঘৰতে কিছুদিন থাকি, তেওঁ ৰহালৈ পলাই যায়। ইয়াত ৰহদৈ নামেৰে পোহাৰী এজনীৰ ঘৰত দিনদিয়েক থাকে৷ ৰহদৈৰ ঘৰত কিছুদিন থাকি গদাপাণি টিপামলৈ যায় আৰু তাত ভাদৈ নামৰ মানুহ এজনীৰ ঘৰত কিছুদিন লুকাই থাকি শলগুৰিৰ আঘোণী নামৰ আন এজনী মানুহৰ ঘৰতো আশ্ৰয় লৈ আছিল৷ এই তিনিওৰে নামত তেতিয়াৰে পৰা এটা ফকৰা যোজনা প্ৰচলিত হৈ আছে; “ৰহাৰ ৰহদৈ টিপামৰ ভাদৈ শলগুৰিৰ আঘোণী বাই৷ তিনিৰো ডিঙিত ধৰি তিনিও কান্দিলে সমন্ধত একোটি নাই’’৷
গদাপাণি পলাই আহি ৰহাৰ ৰহদৈ নামৰ সৰবৰহী মানুহগৰাকীৰ ওচৰত নিশ্চিন্তমনে কিছুদিন আছিল৷ ৰহদৈ কেৱল ৰহাৰেই নহয়, ৰহাৰ দাঁতিকাষৰীয়া ঠাইবোৰতো তেওঁৰ গুণৰ বাবে জনাজাত আছিল৷ মানুহৰ মাজত প্ৰচলিত যে, তেওঁ নিৰক্ষৰ আছিল যদিও মুখে মুখে ৰুক্মিণী হৰণ, স্যামন্ত হৰণ আদি গাব পাৰিছিল৷ বিয়ানাম, কীৰ্তন আদিতো তেওঁ পাকৈত আছিল বুলি এতিয়াও জনসমাজে স্বীকাৰ কৰে৷
গদাপাণিয়ে পিছত গদাধৰ সিংহ নাম লৈ ৰাজপাটত উঠে৷ ৰজা হৈ তেওঁ আত্মগোপন কৰি থকা কালত সহায় কৰা লোকসকলৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতাবশতঃ নানা পুৰস্কাৰ সন্মান আদি দিবলৈ ধৰে৷ সেইবাবে ৰহদৈ, ভাদৈ আৰু আঘোণী বাইক একেলগে ৰাজসভালৈ মাতি লৈ যায়৷ তিনিও অজনিতে ৰাজ-অপৰাধ কৰাৰ ভয়তে আৰু শাস্তি পাব বুলি ডিঙিত ধৰাধৰিকৈ কান্দিবলৈ ধৰে৷ কিন্তু গদাধৰ সিংহই তিনিওকে পূৰ্বৰ উপকাৰৰ কথা সুঁৱৰি সন্মান যাচে আৰু বৰপোহাৰীৰ বিষয় দি বিদায় দিয়ে৷ ৰহদৈৰ সন্মানাৰ্থে গদাধৰ সিংহই ৰহাৰ ৰহণ পথাৰত এটা বৃহৎ পুখুৰী খন্দাই পাৰত এটা দ’ল নিৰ্মাণ কৰায়৷ এই পুখুৰী আৰু দ’ল ৰহদৈ পুখুৰী আৰু ৰহদৈ দ’ল নাম দিয়ে৷ ৰহদৈ পুখুৰী পাৰত দ’লৰ ভগ্নাৱশেষ এতিয়াও আছে৷ পাৰে সৈতে পুৰা ১৮ পুৰা, ২ বিঘা, ৩ কঠা, ১৮ লেচা মাটিৰ পুখুৰীটোৰ মুঠ মাটিকালি৷
আন কিছুমানৰ মতে, ৰহদৈ, ভাদৈ আৰু আঘোণী বাই তিনিও বাইভনী৷ তেওলোকে গদাপাণিক চোৰাংচোৱাৰ হাতৰ পৰা বচাবলৈ গদাপাণিক চাঙীত শুৱাই বগা কাপোৰেৰে ঢাকি মৰাশ বুলি সমন্ধত একো নোহোৱা মানুহজনৰ বাবে তিনিও ডিঙিত ধৰাধৰিকৈ কান্দিছিল আৰু চোৰাংচোৱাই মৰাশ বুলি গদাপাণিক এৰি আঁতৰি গৈছিল৷ ৰহদৈৰ স্মৃতিত সাত কিল’মিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ ৰহদৈ আলি নিৰ্মাণ কৰা হয়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
সূৰ্যাস্ত (চলচ্চিত্ৰ)
সূৰ্যাস্ত হৈছে প্ৰদ্যুৎ কুমাৰ ডেকা পৰিচালিত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ১৭ মে' ২০১৩ তাৰিখে মুক্তি পোৱা ছবিখনৰ প্ৰযোজনা কৰিছে আৰ বি প্ৰডাকচনে। ছবিখনৰ মূল বিষয়বস্তু হৈছে শিশুৰ মনস্তত্ত্ব। পিতৃ-মাতৃৰ কেৰিয়াৰৰ স্বাৰ্থত তেওঁলোকৰ মৰমৰ পৰা বঞ্চিত হোৱা এটি সন্তানৰ মানসিক জগতখনক সূৰ্যাস্তত দাঙি ধৰা হৈছে।
কাহিনী
নমিতা চলিহা (আঙুৰলতা ডেকা) এগৰাকী জনপ্ৰিয় লেখিকা। অসংখ্য গুণমুগ্ধ আছে তেওঁৰ। প্ৰচুৰ নাম-যশ থকা লেখিকাগৰাকীক এতিয়া লাগে এক ডাঙৰ বঁটা। তেওঁৰে স্বামী হৈছে কেৱল প্ৰমোচনৰ আশাত থকা এ ছি এছ বিষয়া অনুপ চলিহা (মৃদুল চুতীয়া)। তেওঁলোকৰ সন্তান হৈছে আঠ বছৰীয়া নিয়াৰকণা (ৰ'দালি)। মাতৃ জনপ্ৰিয় লেখিকা হোৱাৰ সুবাদতে মাতৃৰ চেনেহৰ পৰা সন্তানক বঞ্চিত কৰি সাহিত্য সভাৰ সভাপতি, জনপ্ৰিয় দৈনিক কাকতৰ সাহিত্য পৃষ্ঠাৰ সম্পাদকৰ সৈতে ঘনিষ্ঠতা বজায় ৰাখে বঁটা আদি পাবৰ বাবে। ইফালে, পিতৃয়ে মন্ত্ৰীৰ সৈতে ভাল সম্পৰ্ক থকা এটি স্বেচ্ছাসেৱী সন্থাৰ মুৰব্বী জুৰি বৰুৱাৰ প্ৰেমত বলিয়া হোৱাৰ উপৰি শাৰীৰিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। কেৱল এটাই স্বাৰ্থ তেওঁৰ, চাকৰিত পদোন্নতি লাগে। মাতৃয়েও সাহিত্য পৃষ্ঠাৰ সম্পাদকৰ সৈতে শাৰীৰিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে নিজৰ গ্ৰন্থৰ উৎকৃষ্ট সমালোচনা প্ৰকাশ কৰিবৰ বাবে। নিজ সন্তানৰ বাবে তেওঁলোকৰ অলপো সময় নাই। সন্তান ডাঙৰ হৈছে ঘৰৰ বন কৰা ছোৱালীৰ হাতত। নিজৰ নাম, যশ, প্ৰতিপত্তি বঢ়োৱাৰ স্বাৰ্থতে পিতৃ-মাতৃৰ মৰমৰ পৰা বঞ্চিত হোৱা এটি সন্তানৰ মানসিক জগতখনক সূৰ্যাস্তত দাঙি ধৰা হৈছে।
নিৰ্মাণ কাহিনী
পৰিচালক প্ৰদ্যুৎ কুমাৰ ডেকাই ২০১১ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে শিশুৰ মনস্তত্ত্বক লৈ এখন ছবি নিৰ্মান কৰাৰ কথা গুৱাহাটীত ঘোষনা কৰে আৰু চিত্ৰগ্ৰহণৰ কাম ২০১২ বৰ্ষৰ এপ্ৰিলৰ পৰা হ'ব বুলি জানিবলৈ দিয়ে। ডেকা পৰিচালিত এইখন তৃতীয়খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। আগৰ দুখন হৈছে: ধুনীয়া তিৰোতাবোৰ (২০০৯) আৰু সমীৰণ বৰুৱা আহি আছে (২০১২)। ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ সময় মতেই আৰাম্ভ হয়। চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা হয় গুৱাহাটী, সোণাপুৰ আদি লোকেচনত। চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা হৈছে কেনন ফাইভ ডি কেমেৰাৰে।
সূৰ্যাস্তৰ সম্পাদনা আৰু ডাবিঙৰ কাম জ্যোতি চিত্ৰবনত কৰা হ'ব। ছবিখনৰ নিৰ্ধাৰিত দৈৰ্ঘ্য ১ ঘণ্টা ৩০ মিনিট।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:২০১৩ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শশাঙ্ক
শশাঙ্ক (शशाङ्क) আছিল বংগ অঞ্চলৰ এক ঐক্যবদ্ধ ৰাজনীতিৰ প্ৰথম স্বতন্ত্ৰ ৰজা, যাক গৌড় ৰাজ্য বুলি কোৱা হয়। আৰু বাংলা ইতিহাসৰ এজন প্ৰধান ব্যক্তি। তেওঁ সপ্তম শতিকাত ৰাজত্ব কৰিছিল, কিছুমান ইতিহাসবিদে তেওঁৰ শাসন প্ৰায় ৬০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৬৩৬/৭ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত ৰাখে, আনহাতে অন্যান্য উৎসসমূহে তেওঁৰ ৰাজত্বৰ মাজত... ৫৯০ আৰু ৬২৫ খ্ৰীষ্টাব্দ।
প্ৰসাদ
প্ৰসাদ (Sanskrit: प्रसाद,) হৈছে দেৱতাৰ নামত উৎসৰ্গিত খাদ্য বস্তু। প্ৰসাদ মূলতঃ নিৰামিষ বৈশিষ্ট্যৰ হ'লেও শাক্ত ধৰ্মত আমিষ প্ৰসাদো দেৱতাৰ বাবে আগবঢ়োৱা হয়। প্ৰসাদ বিশেষভাৱে ভক্তসকলে কোনো দেৱতাক আৰাধনা কৰি বা ধন্যবাদৰ সূচকভাৱে আগবঢ়াই। মহাপ্ৰসাদ (ভাণ্ডাৰা বুলিও কোৱা হয়), হৈছে হিন্দু মন্দিৰত দেৱতাক আগবঢ়োৱা পবিত্ৰ খাদ্য, আৰু এই প্ৰসাদ দেৱতালৈ বুলি উৎসৰ্গা কৰাৰ পিছত যিকোনো অভিমুখ নিৰ্বিশেষে সকলো ভক্তৰ মাজত বিতৰণ কৰে আৰু এই ভোজনত ভক্ত সকলে অংশগ্ৰহণ কৰে।
শশাঙ্ক
শশাঙ্ক, বাংলা কেলেণ্ডাৰ সৃষ্টিৰ কৃতিত্ব। আকবৰ যুগতকৈ বহু শতিকা পুৰণি দুটা শিৱ মন্দিৰতো বঙ্গাব্দ (বাংলা বছৰ) শব্দটো পোৱা যায়, ইয়াৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে আকবৰৰ সময়ৰ বহু আগতেই বাংলা কেলেণ্ডাৰ আছিল।
প্ৰসাদ
প্ৰসাদ, নৈবেদ্য (সংস্কৃত: वेद्य) শব্দটোৰ লগত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত। ঈশ্বৰক আগবঢ়োৱা খাদ্যক নৈবেদ্য বুলি কোৱা হয়, আনহাতে ঈশ্বৰে পবিত্ৰ কৰি আশীৰ্বাদ হিচাপে ঘূৰাই দিয়া পবিত্ৰ খাদ্যক প্ৰসাদ বোলা হয়।
শশাঙ্ক
তেওঁ হৰ্ষবৰ্ধন আৰু কামৰূপৰ ভাস্কৰবৰ্মণৰ সমসাময়িক। তেওঁৰ ৰাজধানী আছিল কৰ্ণসুবৰ্ণ, বৰ্তমানৰ মুৰ্ছিদাবাদ পশ্চিম বংগত।
প্ৰসাদ
ব্যুৎপত্তি
প্ৰসাদ ক্ৰিয়াৰ পৰা প্ৰসাদ্ শব্দৰ ব্যুৎপত্তি হৈছে। ইয়াত ক্ৰিয়া শব্দ সদ (সদ মানে বহা বা বাস কৰা) আৰু এই ক্ৰিয়াৰ সৈতে প্ৰ উপসৰ্গ যোগ হৈ প্ৰসাদ হৈছে। (প্ৰ শব্দই আগত বা সন্মুখত বুজাইছে) এইদৰে ই সসীম ক্ৰিয়া প্ৰসিদতি (প্ৰসিদতি - বাস কৰে, সভাপতিত্ব কৰে, সন্তুষ্ট কৰে) হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল যিকোনো বস্তু, সাধাৰণতে খাদ্য, যিটো প্ৰথমে কোনো দেৱতা বা সন্তলৈ আগবঢ়োৱা হয় আৰু তাৰ পিছত তেওঁৰ নামত তেওঁলোকৰ অনুগামী বা আনক শুভ চিন হিচাপে বিতৰণ কৰা হয়।
'প্ৰসাদ'ক কেতিয়াবা দান বা অনুগ্ৰহ বুলিও কোৱা কৰা হয়।
শশাঙ্ক
প্ৰাথমিক জীৱন
শশংকাৰ প্ৰাথমিক জীৱনৰ বিষয়ে বিশেষ একো জনা নাযায়। তেওঁক শৈৱ গৌৰ নগৰৰ ৰজা বুলি কোৱা হয়। বুৰঞ্জীবিদ ডি কে গাংগুলীয়ে মগধৰ থলুৱা বুলি সিদ্ধান্ত লোৱা বুলি জানিব পৰা গৈছে।
প্ৰসাদ
নিয়ম নীতি
প্ৰসাদ উপস্থিত ভক্তসকলে পবিত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিব লাগে। প্ৰসাদত ৰন্ধা খাদ্য, ফল-মূল আৰু মিঠাই থাকিব পাৰে। সাধাৰণতে মন্দিৰত উপস্থিত থকা ভক্তসকলক নিৰামিষ খাদ্য আগবঢ়োৱা হয় আৰু পিছত বিতৰণ কৰা হয়। কেতিয়াবা এই নিৰামিষ প্ৰসাদত নিষিদ্ধ বস্তু যেনে নহৰু, পিঁয়াজ, কাঠফুলা আদি দিয়া নহয়। কিছুমান মন্দিৰত নিৰামিষভোজী নিষিদ্ধ। চণ্ডী, কালীৰ দৰে হিন্দু দেৱী আৰু ভৈৰৱ, মহাকলাৰ দৰে হিন্দু দেৱতাক কুকুৰা, ছাগলী, মাছ, ম’হৰ দৰে জীৱ-জন্তুৰ মাংস প্ৰসাদ দিয়া হয় যিবোৰ মন্দিৰৰ চৌহদত বধ কৰা হয়।
খাদ্য সামগ্ৰী আগবঢ়োৱাটো বহু হিন্দু পৰম্পৰাত কোনো হিন্দু দেৱতাক উপচাৰ বা সেৱাৰ অংশ যদিও ই সৰ্বজনীন নহয়। মূৰ্তিক জীৱ হিচাপে শ্ৰদ্ধা কৰা হয় আৰু এই মূৰ্তিলৈ অন্যান্যৰ সামগ্ৰীৰ লগতে খাদ্য, ফল-মূল যেনে কল, নাৰিকল আদি আগবঢ়োৱা হয়। মন্দিৰত সাধাৰণতে পূজাৰ এক নিৰ্ধাৰিত নিয়ম থাকে য’ত দিনটোত একাধিকবাৰ নৈবেদ্য আগবঢ়োৱাৰ নিয়মো অন্তৰ্ভুক্ত। বেছিভাগ মন্দিৰতে কেৱল প্ৰশিক্ষিত পূজাৰীসকলকহে নৈবেদ্য ৰান্ধিবলৈ অনুমতি দিয়া হয়। দেৱতাক পোনপটীয়াকৈ আগবঢ়োৱা নৈবেদ্য প্ৰসাদ বুলি গণ্য কৰা হয়, দেৱতাই ইয়াক "ভোগ" কৰে বুলি ধাৰণা কৰা হয়। সেয়ে প্ৰসাদক ভোগ বুলিও কোৱা হয়।
শশাঙ্ক
প্ৰাথমিক জীৱন
একেটা সূত্ৰই বুৰঞ্জীবিদ পদ্মানাথ ভট্টাচাৰ্য শশংকক মহাসেনাগুপ্তৰ পুত্ৰ বুলি ধৰি লৈছিল। আৰ ডি বেনাৰ্জীয়ে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে তেওঁ মগধ গুপ্তৰ বংশধৰ। এই মতামতসমূহৰ বিৰোধিতা কৰিছে বি.
প্ৰসাদ
নিয়ম নীতি
ঘৰুৱা মন্দিৰত খাদ্যৰ প্ৰসাদ ব্যৱস্থা ৰাজহুৱা হিন্দু মন্দিৰতকৈ তুলনামূলকভাৱে সহজ।
শশাঙ্ক
প্ৰাথমিক জীৱন
নগেন্দ্ৰনাথ বসু য়ে যুক্তি দিছে যে শশংকক কৰ্ণসুবৰ্ণ নগৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা ৰাজ কৰ্ণদেৱৰ পুত্ৰ / বংশধৰ আছিল।
প্ৰসাদ
নিয়ম নীতি
প্ৰস্তুতিৰ সময়ত সোৱাদ লোৱা বা ঈশ্বৰক অৰ্পণ কৰাৰ আগতে নৈবেদ্য খোৱাটো কঠোৰভাৱে নিষিদ্ধ। খাদ্য প্ৰথমে কোনো দেৱতাৰ আগত ৰখা হয় আৰু লগত নিৰ্দিষ্ট প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত খাদ্যক ঈশ্বৰে আশীৰ্বাদ দিয়া বুলি গণ্য কৰা হয়, আৰু আনুষ্ঠানিকভাৱে পবিত্ৰ প্ৰসাদত পৰিণত হয়।
শশাঙ্ক
নাম আৰু উপাধি
শশংকৰ নাম শশাংক আৰু শশাংক-দেৱকে ধৰি একাধিক ৰূপত দেখা যায়। এই নামটো সংস্কৃতৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, চন্দ্ৰৰ আন এটা নাম হিচাপে। শশাংক-দেৱে সেয়েহে শিথিলভাৱে চন্দ্ৰ দেৱতালৈ অনুবাদ কৰে। হিন্দু দেৱতাক শিৱ চন্দ্ৰক মূৰত ধৰি ৰখাৰ বাবে শশাংক শিখৰ নামেৰেও জনা যায়।
প্ৰসাদ
নিয়ম নীতি
বস্তুগত অৰ্থত প্ৰসাদৰ সৃষ্টি হৈছে এজন মানৱ ভক্ত আৰু দেৱতাৰ মাজত দান-গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা। যেনে, কোনো ভক্তই কোনো বস্তু যেনে ফুল, ফল, বা মিঠাইৰ প্ৰসাদ আগবঢ়ায়। তাৰ পিছত দেৱতাই প্ৰসাদৰ অলপ 'আনন্দ' বা সোৱাদ লয়। বৰ্তমান ঐশ্বৰিকভাৱে বিনিয়োগ কৰা এই পদাৰ্থটোক প্ৰসাদ বোলা হয় আৰু ভক্তই গ্ৰহণ, পৰিধান ইত্যাদিৰ বাবে গ্ৰহণ কৰে। ই হ’ব পাৰে সেই একেটা সামগ্ৰী যিটো প্ৰথমে আগবঢ়োৱা হৈছিল বা আনে আগবঢ়োৱা সামগ্ৰী আৰু তাৰ পিছত আন ভক্তক পুনৰ বিতৰণ কৰা হৈছিল। বহু মন্দিৰত ভক্তসকলক কেইবাবিধো প্ৰসাদ (যেনে, বাদাম, মিঠাই) বিতৰণ কৰা হয়।
শশাঙ্ক
নাম আৰু উপাধি
চীনা সন্ন্যাসী Xuanzang ৰ লেখাত, তেওঁক She-Shang-Kia বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। তেওঁক শশাংক গৌৰ বুলিও কোৱা হয়, যিয়ে প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁক পিছৰ গৌৰৰ বংশধৰ বুলি কোৱা কথাটোৰ বিশ্বাসযোগ্যতা প্ৰদান কৰিছিল। সিনহাৰ মগধৰ বংশীয় ইতিহাসত ‘শশাংক’ আৰু ‘সোম’ নাম দুটা বিনিময়ত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
প্ৰসাদ
নিয়ম নীতি
খাদ্য আগবঢ়োৱা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰসাদ গ্ৰহণ কৰাটো পূজাৰ অভ্যাসৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয়। যিকোনো খাদ্যক হয় শাৰীৰিকভাৱে ঈশ্বৰৰ প্ৰতিমূৰ্তিত বা নীৰৱে প্ৰাৰ্থনাত আগবঢ়োৱা হয়, ইয়াকে প্ৰসাদ বুলি গণ্য কৰা হয়।
শিখ ধৰ্মত প্ৰাৰ্থনা আৰু শাস্ত্ৰ পাঠৰ পিছত কৰহ প্ৰসাদ মণ্ডলীক পৰিবেশন কৰা হয়। প্ৰসাদে লংগৰৰ দৰে একে মূল্যবোধক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে কিয়নো ইয়াক নিৰ্বিচাৰে পৰিবেশন কৰা হয়।
কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৪৮ কোচ পৰিক্ৰমাত কুৰুক্ষেত্ৰ প্ৰসাদ, তিৰুপতি লাড়ু আৰু ব্ৰজ পৰিক্ৰমাত মথুৰা পেৰা ভূ-বিশেষ প্ৰসাদ।
শশাঙ্ক
ক্ষমতালৈ উত্থান
মগধ ৰাজ্যৰ সৰু চহৰ ৰোহতাছৰ সপ্তম শতিকাৰ পাহাৰীয়া দুৰ্গ ৰোহতাসগড়ত শশংকৰ প্ৰথম উল্লেখ পোৱা যায়। ছীলটোত এটা কুটিল শিলালিপি আছিল, "মহাসমন্ত শশংকদেৱ।"
প্ৰসাদ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম শ্ৰেণী:প্ৰসাদ
শশাঙ্ক
ক্ষমতালৈ উত্থান
কিছুমান ইতিহাসবিদৰ মতে শশংকাই মহাসেনাগুপ্তৰ অধীনত, পৰৱৰ্তী গুপ্ত বংশ]ৰ সামন্তপ্ৰধান (মহা সমন্ত) হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। আৰু যে মহাসেনাগুপ্তৰ মৃত্যুৰ পিছত শশংকাই পিছৰ গুপ্ত আৰু অন্যান্য বিশিষ্ট সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলক সেই অঞ্চলৰ পৰা খেদি পঠিয়াই নিজৰ ৰাজধানী ৮ কৰ্ণসুবৰ্ণ। শৈলেন্দ্ৰ নাথ সেনৰ দৰে আন আন ইতিহাসবিদৰ মতে মহাসেনাগুপ্তই - ইতিমধ্যে মৌখাৰীৰ হেঁচাত পৰি (পৰ্যাপ্ত সুৰক্ষা প্ৰদান নকৰাৰ বাবে) - জানি-বুজি শশাংকক ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ পদত নিযুক্তি নিদিলেহেঁতেন। মিডলটনে (২০১৫) একে ধাৰাত যুক্তি দিছে যে শশংকাই এজন গৌড় ৰজাৰ বাবে মহা সমন্ত হিচাপে কাম কৰিছিল, সম্ভৱতঃ জয়নাগ।
মৌখৰী বা গুপ্তৰ অধীনত শশাংক সামন্ত আছিল নে নাই সেয়া জনা নাযায়। মহাসেনাগুপ্তৰ মৃত্যুৰ পিছৰ ৬০৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত শশংকে গৌড় ৰাজ্য নামেৰে জনাজাত হোৱা ঠাইখন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তাৰ পৰাই তেওঁ নিজৰ জয়ৰ উদযাপনৰ বাবে সোণৰ মুদ্ৰা উলিয়াইছিল, আৰু তেওঁক মহাৰজাধিৰাজ (মহাৰাজসকলৰ ৰজা) বুলি সম্বোধন কৰা হৈছিল।
সামৰিক অভিযান আৰু যুদ্ধ
গৌড়া সেনাৰ বহু ঐতিহাসিক উল্লেখ পোৱা নাযায়। ইয়াৰ পূৰ্বৰ প্ৰয়াত গুপ্ত সেনাবাহিনীৰ দৰে শশংকাৰ সৈন্যতো পদাতিক আৰু অশ্বাৰোহী বাহিনীৰ ইউনিট আছিল। ডি. সম্পাদক), অসমৰ বিস্তৃত ইতিহাস (খণ্ড-১) |date=1990 |publisher=প্ৰকাশন ব'ৰ্ড, অসম |location=গুৱাহাটী, ভাৰত |pages=94–171}}
কামৰূপ ৰজা ভাস্কৰবৰ্মণ এ গৌড় সৈন্যক শক্তিশালী নৌসেনা বাহিনীক ফিল্ডিং কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
কামৰূপ (অসম)ৰ বৰ্মনসকলৰ বিৰুদ্ধে অভিযান
দেখা যায় যে ৫৯৫ আৰু ৬০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত গৌড় সেনাই বৰ্মন ৰজাৰ বিৰুদ্ধে আক্ৰমণ চলাইছিল। যুদ্ধৰ আৰম্ভণিতে বৰ্মান ৰজাৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁৰ দুজন পুত্ৰই খোজ দিলে। ডুবি কপাৰ প্লেটৰ শিলালিপিত কোৱা হৈছে যে গৌড় সৈন্যই যুদ্ধ কৰি ৰজাক পৰাস্ত কৰিছিল, আৰু ৰাজকুমাৰ কামৰূপৰ ভাস্কৰবৰ্মা আৰু সুপ্ৰতিষ্ঠিত ৰাজকুমাৰসকলক এক শক্তিশালী হাতী বাহিনীৰে যুঁজি থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ৰাজকুমাৰসকলক বন্দী হিচাপে গৌড়ালৈ ঘূৰাই অনা হয় যদিও কিছু সময়ৰ পিছতে মুকলি কৰি দিয়া হয়। বোধহয় তেওঁলোকে শশাংকৰ অধীনত সামন্ত হিচাপে নিজৰ ৰাজ্যলৈ উভতি আহিছিল। দুয়োৰে সৰুজন অতি সোনকালে গৌড়াৰ বিৰুদ্ধে ঘূৰি আহিব।
কন্যাকুবজা (কনৌজ)ৰ মৌখাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে অভিযান
হান্স বেকাৰে যুক্তি আগবঢ়ায় যে কন্যাকুবজাত মৌখাৰীসকলক আক্ৰমণ কৰিবলৈ লোৱা সেনাই অধিক "ক্ষোভ ৰখা সকলোৰে কনফেডাৰেচন" আছিল, আৰু ইয়াৰ নেতৃত্ব আছিল শশংকাই।
স্থাননিশ্বৰ (থানেছৰ) হৰ্ষৰ লগত যুদ্ধ
হৰ্ষ তেওঁৰ ভাতৃৰ পিছত ৬০৬ খ্ৰীষ্টাব্দত থানেছৰৰ শাসক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে আৰু তেওঁ পুনৰবাৰ সৈন্যবাহিনী গোটাই কনৌজ আক্ৰমণ কৰে। শশংক আৰু তেওঁৰ মিত্ৰসকলে তেতিয়াৰ থানেছৰ সম্ৰাট, হৰ্ষ আৰু তেওঁৰ মিত্ৰসকলৰ সৈতে এক বৃহৎ যুদ্ধ কৰিছিল। কন্নৌজৰ পৰা শশংকাই পিছুৱাই যাবলগীয়া হোৱাটো স্পষ্ট। যুদ্ধৰ ফলাফল নিৰ্ণায়ক নাছিল কাৰণ শশংকাই নিজৰ মাটিৰ ওপৰত আধিপত্য বজাই ৰখাৰ নথিভুক্ত। শশংকাই গৌড়ত সঘনাই হৰ্ষৰ আক্ৰমণেৰে শাসন কৰি থাকিল, যাৰ বাবে তেওঁ সাহসেৰে সন্মুখীন হোৱা বুলি জনা যায়।
ৰাজ্যৰ পৰিসৰ
শশংকে প্ৰথমে গৌড়ত প্ৰতিষ্ঠা কৰি মগধৰ ওপৰত চকু ৰাখিছিল। সেই সময়ত মগধ মৌখৰী শাসনৰ অধীনত আছিল আৰু শশংকাই পুনৰ মুক্ত কৰাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল।
সেনে (১৯৭৭) দেখুৱাইছে যে শশংকৰ বাহিৰে আন কোনোৱে মগধৰ মৌখাৰী শাসকসকলক পৰাস্ত কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন। ইয়াৰ পিছত তেওঁ নিজৰ ৰাজ্য Odissa, মধ্য প্ৰদেশৰ কিছু অংশ, আৰু বিহাৰলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰাত মনোনিৱেশ কৰিছিল।
যদিও শশংকক গৌড়ৰ প্ৰভু বুলি জনা যায়, আৰু উল্লেখ কৰা হৈছে, তেওঁৰ ৰাজ্যত কেৱল সেই অঞ্চলতকৈও অধিক অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। তেওঁৰ ৰাজত্বকালৰ শেষলৈকে তেওঁৰ ৰাজ্য ভাংগাৰ পৰা ভুৱনেশলৈকে বিস্তৃত হৈছিল আনহাতে পূবত তেওঁৰ ৰাজ্য কামৰূপৰ সীমাৰেখাত আছিল।
শাসন আৰু প্ৰশাসন
thumb|গৌড়ৰ ৰজা শশাংক-দেৱৰ মুদ্ৰা, প্ৰায় ৬০০–৬৩০ চনত। [[শিৱ ম'হৰ ওপৰত মুখ কৰি বহি বাওঁফালে / লক্ষ্মী পদুমত মুখ কৰি বহি; দুয়োফালে সৰু সৰু হাতীয়ে পানী দি থকা। ]]
প্ৰাক-মধ্যযুগৰ বহু ভাৰতীয় ৰজাৰ দৰে শশংকাইও নিজৰ স্থিতি সুদৃঢ় কৰাৰ গুৰুত্ব বুজি পাইছিল বুলি কোৱা হয়। তেওঁ সংযুক্ত শক্তিক প্ৰতিহত কৰিবলৈ বিশেষকৈ মাল্ব ৰজা দেৱগুপ্তৰ সৈতে চতুৰ ৰাজনৈতিক মিত্ৰতা গঠন কৰিছিল কনৌজ-থানেশ্বৰ মিত্ৰজোঁটৰ।
ৰজা হিচাপে শশংকাই গুপ্ত যুগৰ বহুতো পৰম্পৰা অব্যাহত ৰাখিছিল, যেনে ব্ৰাহ্মণক ভূমি অনুদান দিয়া, যাৰ প্ৰমাণ সেই যুগৰ তামৰ ফলকৰ শিলালিপিৰ পৰা পোৱা যায়। শশংকৰ দ্বাৰা জাৰি কৰা দিনাৰ নামেৰে পৰিচিত সোণ-ৰূপৰ মুদ্ৰাও আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছে। তেওঁ হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ জোৰদাৰভাৱে কৰিছিল, আৰু সাকদ্বীপি ব্ৰাহ্মণ আৰু বৈদিক ব্ৰাহ্মণক তেওঁৰ ৰাজ্যলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল, অনুমাণিকভাৱে কন্যাকুবজাৰ পৰা, অন্যান্য ঠাইৰ লগতে।
কলা আৰু সংস্কৃতি
ইতিহাসবিদসকলে যুক্তি আগবঢ়ায় যে বংগৰ ৰাজকুমাৰৰ দৰবাৰত কবিতাৰ বিকাশৰ লগে লগে অনন্য গৌড় শৈলীৰ ৰচনা শৈলীৰ বিকাশ ঘটিছিল। বংগৰ এই ৰাজকুমাৰসকল আন কোনো নহয় গৌড়ৰ প্ৰভু।
তামৰ ফলকৰ শিলালিপি
আৱিষ্কাৰ হৈছে ৰজা শশংকাই জাৰি কৰা তিনিটা তামৰ ফলকৰ শিলালিপি। ইয়াৰে দুটা তেওঁৰ ৮ম আৰু দশম ৰাজত্বকালত জাৰি কৰা হৈছিল আৰু মিডনাপুৰৰ পৰা আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। আনখন এগ্ৰা কপাৰপ্লেট নামেৰে পৰিচিত, খড়গপুৰৰ সমীপত আৱিষ্কাৰ হৈছিল আৰু ইয়াৰ কোনো তাৰিখ নাই।
বৌদ্ধ ধৰ্ম দমন
ৰমেশ চন্দ্ৰ মজুমদাৰ য়ে উল্লেখ কৰিছে যে এই বিৱৰণী সন্দেহজনক কাৰণ এইটো কথিত নিৰ্যাতনৰ ৫০০ বছৰৰ পিছত লিখা হৈছে, আৰু যে "এই কিতাপত লিপিবদ্ধ কৰা বক্তব্যসমূহক ঐতিহাসিক বুলি গ্ৰহণ কৰাটো অসুৰক্ষিত।" ৰাধাগোবিন্দ বাসকে কৈছে যে দ্বাদশ শতিকাৰ এই বৌদ্ধ লেখকে সপ্তম শতিকাৰ শশংকৰ বিষয়ে কোনো ধৰণৰ অসুস্থ অনুভৱক লালন-পালন কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰাৰ কোনো কাৰণ নাই, আৰু তেওঁ... হয়তো পৰিঘটনাবোৰ ঘটাৰ দৰে বৰ্ণনা কৰাৰ কাৰণ আছিল।
তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত শশংকৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ মানৱ আঠ মাহ ৰাজ্য শাসন কৰে। কিন্তু অতি সোনকালেই গৌড়ক কামৰূপৰ হৰ্ষ আৰু ভাস্কৰবৰ্মণৰ মাজত বিভক্ত কৰা হয়, আনকি পিছৰজনে কৰ্ণসুবৰ্ণ জয় কৰিবলৈও সক্ষম হয়।
বৈশিষ্ট্য
গৌড়ৰ প্ৰতীকীতাৰ বিষয়ে মন্তব্য কৰি অক্ষয় কুমাৰ মৈত্ৰেয় মন্তব্য কৰিছিল, “এসময়ত সমগ্ৰ গৌড়ক গৌড় দেশ বুলি জনা গৈছিল। মাত্ৰ কেইদিনমানৰ আগতে বাংলা ভাষাক গৌড়িয়া ভাষা বুলি জনা গৈছিল... এতিয়াও ভাৰতৰ বহু ঠাইত বাঙালীক গৌড়িয়া নামেৰে জনা যায়। গতিকে, যদি কোনোবাই আমাৰ ইতিহাস লিখিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেন্তে গৌৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰিব লাগিব। ’ ৰজা শশংকাই শক্তিশালী ৰজা হৰ্ষৰ বিৰুদ্ধে বংগ, সমতাতা আৰু গৌড়কে ধৰি স্থানীয়, পৃথক ৰাজ্যসমূহৰ একত্ৰীকৰণ আৰু পৰৱৰ্তী প্ৰতিৰক্ষাক বংগৰ ধাৰণা, আৰু ৰাজনীতিৰ গঠনত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হয়।. বহু ইতিহাসবিদ আৰু ধাৰাভাষ্যকাৰে যুক্তি আগবঢ়ায় যে শশাংক কেৱল গৌড়া নহয়, বংগৰ প্ৰথম স্বাধীন ৰজা আছিল। সেই হিচাপে তেওঁ অঞ্চলটোৰ স্বাধীনতা আৰু আত্মশাসনৰ আকাংক্ষাৰ এক প্ৰতীকী ব্যক্তিত্ব।
অসংখ্য জনজাতি-ৰাজ্যক এখন পতাকাৰ অধীনলৈ অনাৰ ক্ষেত্ৰত শশংকাৰ কৃতিত্ব তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছতহে স্পষ্ট হৈ পৰে। গৌড় ৰাজ্যৰ অৱসানৰ লগে লগে বংগত বিশৃংখলতাৰ সৃষ্টি হয়। পাল শিলালিপিত এই সময়ক মৎস্যান্যাম বুলি কোৱা হয়, ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে ডাঙৰ মাছে সৰু মাছ গিলি পেলোৱাৰ সময়ত 'জংঘল শাসন'ৰ সময়।
বাংলা পঞ্জিকাৰ বিকাশ শশংকৰ ৰাজত্বকালত হৈছিল বুলি ভবা হয়।
সৰশংক দীঘী (লোক আখ্যান)
বৰ্তমানৰ মিদনাপুৰ ত অৱস্থিত সৰশংকা ১৪০ একৰতকৈও অধিক জোখৰ এটা বিশাল দিঘি (মানৱসৃষ্ট হ্ৰদ)। সেয়া ৮০খন ফুটবল খেলপথাৰৰ মুঠ ক্ষেত্ৰফলৰ প্ৰায় সমান। ইয়াৰ নান্দনিকতাই হিন্দু বাস্তু শাস্ত্ৰ স্থাপত্য, ডিজাইন আৰু নান্দনিক বিদ্যালয়ৰ স্পষ্ট প্ৰভাৱ দেখুৱাইছে।
বাংলা লোককথা আৰু কিংবদন্তি অনুসৰি ৰজা শশংকৰ নিৰ্দেশত দিঘী খনন কৰা হৈছিল। এটা মৌখিক পৰম্পৰাত: এবাৰ শশংকাই মাকৰ লগত পবিত্ৰ তীৰ্থযাত্ৰালৈ গৈছিল আৰু তেওঁৰ কনভয়ে দতনৰ সৰু গাঁও জমুৱাপতিত শিবিৰ পাতিছিল। তাত স্থানীয় আতিথ্যত তেওঁৰ মাক আপ্লুত হৈছিল; তাই সিহঁতক সুধিলে যে সিহঁতৰ উৎপাদন ইমান কম কিয়। গাঁওবাসীয়ে উত্তৰ দিলে যে তেওঁলোকে পানীৰ তীব্ৰ নাটনিত ভুগিছে।
গতিকে, শশংকৰ মাকে পুত্ৰক গাঁৱৰ মানুহৰ বাবে কিবা এটা কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল, যাতে ক্ষীণ বতৰত তেওঁলোকৰ হাতত এতিয়াও পানী থাকে। মাকৰ ইচ্ছা অমান্য কৰা এজন নহয়, শশংকাই আৱৰণৰ পৰা কাঁড় উলিয়াইছিল বুলি কোৱা হৈছে, আৰু কাঁড়ৰ ট্ৰেজেক্টৰীৰ সমান দীঘল জলাশয় খনন কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰিছিল। আৰু এইদৰে তিনি বছৰৰ ভিতৰত আৰু স্থানীয় সম্ভ্ৰান্ত লোকৰ সহায়ত সৰশংকৰ অস্তিত্ব আহিল।
শশাংক (জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি)
১৯১৪ চনত প্ৰকাশিত শশংকা ভাৰতীয় বিখ্যাত পুৰাতত্ত্ববিদ [[R. ডি. তেওঁ শশংকক বংগৰ গৌৰৱময় অতীত আৰু ভৱিষ্যতৰ ৰাজনৈতিক আকাংক্ষাৰ এক শক্তিশালী প্ৰতীক হিচাপে বিবেচনা কৰিছিল।
অধিক পঢ়া
শ্ৰেণী:বংগৰ শাসক শ্ৰেণী:ষষ্ঠ শতিকাৰ ভাৰতীয় ৰজা শ্ৰেণী:৭ম শতিকাৰ ভাৰতীয় ৰজা
দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জনকৰূপে অভিহিত দাদাচাহেব ফাল্কেৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ উৎকৰ্ষ আৰু বিকাশৰ হকে উল্লেখযোগ্য বৰঙনিৰ স্বীকৃতিৰূপে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ বঁটাৰূপে স্বীকৃত এই বঁটাৰ অৰ্থমূল্য দহ লাখ টকা। ইয়াৰ লগতে বিজয়ীজনক এখন প্ৰশক্তি পত্ৰ আৰু এখন আলোৱান প্ৰদান কৰা হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান *
মালয়েছিয়া এয়াৰলাইন্স ফ্লাইট ৩৭০
উৰণ সংখ্যা MH-370 নামৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় উৰাজাহাজ এখন মালায়ছিয়াৰ কুৱালালামপুৰ চহৰৰ পৰা চীনদেশৰ বেইজিং চহৰলৈ গৈ থকাৰ মাজ আকাশত নোহোৱা হৈ যায়৷ ২২৭জন যাত্ৰী, দুজন বিমানচালক আৰু ১০গৰাকী পৰিচাৰীকাৰে সৈতে উৰাজাহাজখন ৮-মাৰ্চ-২০১৪-ৰ মাজনিশা স্থানীয় ০১:২০ বজাত উৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ ৪৫ মিনিটমানৰ পিছতে সকলোবোৰ ৰাডাৰ পৰ্দাৰ পৰা হেৰাই যায়৷ ভূমিস্থ নিয়ন্ত্ৰণ কেন্দ্ৰসমূহৰ লগতো সকলো ৰেডিঅ’ সংযোগ হেৰাই যায়৷
লগে লগে এক বিশাল আন্তৰ্জাতিক অনুসন্ধান আৰু উদ্ধাৰ অভিযান আৰম্ভ কৰা যায়৷ প্ৰথমতে উৰাজাহাজখন দক্ষিণ চীন উপসাগৰ য’ৰ পৰা অন্তৰ্ধান হৈছিল তাৰ দাঁতীকাষৰীয়া অঞ্চলসমূহত অনুসন্ধান চলোৱা হয়৷ কিছুদিনৰ ভিতৰতে এই অনুসন্ধান মালাক্কা প্ৰণালী, আন্দামান সাগৰ আদিলৈও সম্প্ৰসাৰিত হয়৷ প্ৰত্যক্ষভাৱে জড়িত মালায়ছিয়া, চীনা, ভিয়েটনাম আদিৰ লগতে ভাৰত, থাইলেণ্ড, আমেৰিকা, অষ্ট্ৰেলিয়া আদি মুঠ ২৬খন দেশ এই অভিযানত জড়িত হৈ পৰে৷
উপৰোক্ত অঞ্চলসমূহত উৰাজাহাজখনৰ কোনো ভগ্নাংশ নোপোৱাত, ৰাডাৰ আৰু কৃত্ৰিম উপগ্ৰহত পোৱা সংকেত বিশ্লেষণ কৰি এতিয়া ই ভাৰত মহাসাগৰৰ দক্ষিণত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ পাৰ্থ-নগৰৰ পৰা পশ্চীম দিশে প্ৰায় ২০০০ কি.মি. দূৰত সাগৰৰ তলীত পৰি আছে বুলি অনুমান কৰা হৈছে৷ সেইবাবে মালায়ছিয়াৰ অনুৰোধত, অষ্ট্ৰেলীয়াৰ নেতৃত্বত ভাৰত মহাসগৰৰ দক্ষিণ অংশত এক বিশাল অভিযান চলোৱা হয়৷ কেইবাখনো উচ্চ প্ৰযুক্তিৰ বিমান, নৌ-সেনাৰ জাহাজ আদিয়ে ৪৫০০ মিটাৰতকৈয়ো দ পানী থকা, নিকততম ভূখণ্ডৰ পৰা ১০০০-২০০০ কি.মি. নিলগত এই দুৰ্গম্য অঞ্চলৰ এক বৃহত অংশত কেইবাদিনো ধৰি অনুসন্ধান চলায়৷ তাৰে এটা অংশৰ পৰা অৱশেষত এক ধ্বনি-সংকেত পোৱা যায়, ইয়াক অন্তৰ্ধান হোৱা উৰাজাহাজখনৰ black-box-ৰ পৰা অহা সংকেত বুলি ঠাৱৰ কৰা হয়৷ সেই নিৰ্দিষ্ট অংশত অত্যাধুনিক স্বয়ংচালিত শিহুজাহাজৰ সহায়ত অনুসন্ধান চলোৱা হয়৷ কিন্তু তাতো এতিয়ালৈকে একো পোৱা নগ’ল৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বিমান দুৰ্ঘটনা
চোতাল
চোতাল হৈছে মানুহৰ ঘৰৰ আগফালে বা পাচফালে থকা মুকলি ঠাই। चत्वाल् মূলৰ পৰা চোতাল শব্দটো নিষ্পন্ন হৈছে। বিদেশতো মানুহে ঘৰত চোতাল ৰখা দেখা যায়। চোতালখনত সাধাৰণতে ঘাঁহ-বন নাথাকে ঘৰৰ আগফালে থকা চোতালক আগচোতাল আৰু পাচফালৰখনক পাচ চোতাল বুলি কয়। আগচোতালখন সাধাৰণতে সকলোৱে দেখা পায় যদিও অনেকে পাচফালৰ চোতালখন আবুৰ কৰি ৰাখে।
অসমীয়া সংস্কৃতিত চোতাল
জাতি, বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে অসমৰ প্ৰত্যেক ঘৰ মানুহৰ দুৱাৰমুখৰ চোতালখন এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। বিশেষকৈ অসমৰ গাঁৱলীয়া সমাজত এখন আদৰ্শ ঘৰৰ প্ৰথম শোভা হ’ল চোতালখনক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠা এক শৃংখলাবদ্ধ পৰিৱেশ। অসমৰ মানুহৰ বিভিন্ন ব্যৱহাৰিক কাৰ্যাৱলী, উৎসৱ-পাৰ্বন, ধৰ্মীয় কৃত্য সম্পাদনৰ বাবে চোতালখন অপৰিহাৰ্য। এই থলীতে ককা-আইতাই শিশুক সাধু কয়, আজৰি পৰত সুখ-দুখৰ ভাৱ বিনিময় কৰে, দৈনন্দিন কাৰ্যাৱলী আৰু ভবিষ্যতৰ কাৰ্যপন্থা সম্বন্ধে নানান গুৰুত্বপূৰ্ণ আলোচনাৰ সূত্ৰপাত হয়। সৰু-সুৰা অপৰাধৰ গোচৰ নিষ্পত্তি হয়। কৃষি-কৰ্মৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন সঁজুলিৰ নিৰ্মাণ আৰু মেৰামতি হয়। কৃষকে ধান, মাহ, সৰিয়হৰ বীজ উলিয়ায় এই চোতালখনতে। ই শিশুসকলৰ গীত-মাত আৰু খেল-ধেমালি পৰিৱেশনৰ থলী। অসমীয়া নাৰীৰ লখিমী শাল তাঁত-শালক কেন্দ্ৰ কৰি বিভিন্ন কুটিৰ শিল্প গঢ়ি উঠে এই চোতালখনতে। জনজাতিসকলৰ তাঁত-শাল চাং ঘৰৰ ওপৰত হ’লেও ইয়াৰ লগত সম্পৰ্কিত ব-তোলা, বাটি কঢ়া, মহুৰা ফুৰোৱা আদি কামবোৰ চোতালখনতে সম্পন্ন হয়। আমাৰ সমাজত প্ৰতিঘৰতে কাউৰী পুৱাতে শুই উঠি চোতালখন সৰাটো এক অতীজৰে পৰা চলি অহা পৰম্পৰা। এই চোতালৰ দাঁতিতে এজোপা শেৱালি ফুল আৰু একোণত তুলসী পুলি ৰুই অথবা কাষতে থকা গোঁসাই ঘৰত সন্ধিয়া এগছি বন্তি জ্বলোৱাটো অসমীয়া লোকাচাৰৰ এক পৰম্পৰা। অসমীয়া সমাজৰ জন্ম-মৃত্যু, বিবাহ সংক্ৰান্তিয় আৰু নানা ধৰ্মীয় সংস্কাৰ এই চোতালতে সম্পন্ন কৰা হয়। নৱ জাতকৰ সূৰ্য দেখুওৱা উৎসৱ, নামনিৰ গণনি উৎসৱ, বিবাহ, হুচৰী, বিহু, মৃতকৰ শ্মশান যাত্ৰাৰ প্ৰাককৰ্ম, মৃতকৰ দহা কাজ, গৰখীয়া সকাম, বাৰ্ষিক এঘৰীয়া ভাওনা, ভঙুৱা সকাম আৰু বহুবোৰ পূজা-পাৰ্বনৰ কৃত্য চোতালখনতে সম্পন্ন হয়। অসমীয়া মানুহৰ ঘৰৰ পাছফালে থকা চোতালখনক পাছচোতাল বোলে। তাত ঘৰৰ গৃহিণীসকলৰ ৰন্ধন কাৰ্যৰ লগত সংযুক্ত তথা নিত্য প্ৰয়োজনীয় কামবোৰ সম্পাদনা কৰা হয়। তাতে থাকে লাউ-জিকাৰ হেদালি আৰু হাঁহ-কুকুৰাৰ গড়াল। অসমীয়া সমাজত চোতালে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
মঙ্গোলিয় ৱিকিপিডিয়া
মঙ্গোলিয় ৱিকিপিডিয়া (Монгол Википедиа) অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ মঙ্গোলিয় সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান  প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত মঙ্গোলিয় ৱিকিপিডিয়াৰ  টা প্ৰবন্ধ,  গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক  আৰু  টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
মঙ্গোলিয় ৱিকিপিডিয়া
মাৰ্ক’ প’ল’
মাৰ্ক' প'ল' (Marco Polo) এজন ইটালীয় ব্যৱসায়ী তথা পৰিব্ৰাজক । তেখেতৰ ভ্ৰমণ কাহিনীসমূহ মাৰ্ক' প'ল'ৰ ভ্ৰমণ কাহিনী (The Travels of Marco Polo) নামৰ গ্ৰন্থত লিপিবদ্ধ হৈ আছে। তেওঁ ১২৭১চনত দেউতাক নিক’ল’ আৰু খুৰাক মাফিৱ’ৰ লগত এছিয়া মহাদেশেৰে চীনলৈ এটা মহাকাব্যিক ভ্ৰমণ সম্পন্ন কৰে। চীনৰ মঙ্গোল সম্ৰাট কুবঁলাই খাঁ (Kublai Khan)ৰ দৰবাৰত বহু বছৰ কটাই ১২৯৫চনত ২৪ বছৰৰ অন্তত পুনৰ ভেনিচত উপস্থিত হয়।
মাৰ্ক' প'ল' চীনত উপস্থিত হোৱা প্ৰথম গৰাকী ইউৰোপীয় ব্যক্তি নাছিল,কিন্তু তেৱেই প্ৰথম ব্যক্তি যিয়ে নিজৰ ভ্ৰমণৰ বিশদ বিৱৰণ কালক্ৰমত লিখি গৈছে। তেওঁৰ কিতাপখনে ক্ৰিষ্টোফাৰ কলম্বাছক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১২৬০ চনত নিক’ল’ আৰু মাফিৱ’ই লেটিন সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজধানী কনষ্টাণ্টিপলত থকাৰ সময়তে হঠাৎ অহা ৰাজনৈতিক পৰিৱৰ্তনত শংকা অনুভৱ কৰি নিজৰ সা-সম্পত্তিবোৰৰ বিনিময়ত মূল্যৱান অলংকাৰ গোটাই তাৰ পৰা গুচি যায় । মাৰ্ক' প'ল'ৰ ভ্ৰমণ কাহিনীৰ মতে তেওঁলোকে চীনৰ মঙ্গোল সম্ৰাট আৰু য়ুৱান সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা কুবঁলাই খাঁক লগ কৰে।
ইপিনে মাৰ্ক' প'ল'ৰ মাকৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁ খুৰাক আৰু খুৰীয়েকৰ লগত ডাঙৰ দীঘল হয় । তাত তেওঁ সুশিক্ষাৰে শিক্ষিত হৈ উঠে। তেখেতে বৈদেশিক মুদ্ৰা,মূল্য নিৰূপণ,জাহাজ পৰিচালনা আদিৰ ওপৰতো শিক্ষা লাভ কৰে।
১২৬৯ চনত নিক’ল’ আৰু মাফিৱ’ই ভেনিচলৈ ঘূৰি আহে আৰু মাৰ্ক' প'ল'ক প্ৰথমবাৰৰ বাবে লগ পায়। ১২৭১ চনত প্ৰায় ওঠৰ বছৰ বয়সত মাৰ্ক' প'ল'ই তেওঁৰ দেউতাক আৰু খুৰাকৰ লগত এছিয়ালৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। সুদীৰ্ঘ ২৪টা বছৰৰ অন্তত ১২৯৫চনত অসংখ্য ধন-সম্পত্তিসহ প'ল' পৰিয়ালৰ তিনিওজন পুনৰ ভেনিচলৈ ঘূৰি আহে। তেওঁলোকে যাত্ৰা কালত মুঠ ১৫০০০মাইল (২৪০০০কিঃমিঃ) ভ্ৰমণ কৰে।
ভ্ৰমণৰ আঁৰৰ কথা
মাৰ্ক' প'ল'ৰ ভ্ৰমণ কাহিনীত মাৰ্ক' প'ল'ই উল্লেখ কৰা মতে তেওঁৰ দেউতাক আৰু খুৰাকে তেওঁৰ জন্মৰ আগতেই কনষ্টাণ্টিপলৰ পৰা বোলঘাৰ (Bolghar)লৈ যায়। এক বছৰ পিছত তাৰ পৰা উকেক (Ukek)লৈ যায় । তাৰ পৰা বুখাৰালৈ যাওঁতে তেওঁলোকে কুবঁলাই খাঁক লগ কৰাৰ এটা প্ৰস্তাৱ লাভ কৰে। কুঁবলাই খাঁই তেতিয়ালৈকে কোনো ইউৰোপীয় মানুহ লগ পোৱা নাছিল । ১২৬৬ চনত দুয়ো ভ্ৰাতৃয়ে দাদু চহৰ (বৰ্তমানৰ বেইজিং)ত কুবঁলাই খাঁক লগ কৰি তেওঁৰ আতিথ্য গ্ৰহণ কৰে। কুবঁলাই খাঁই দুয়োকে ইউৰোপীয় আইন আৰু ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে বহু প্ৰশ্ন কৰে । ইয়াৰ লগতে ৰোমৰ সন্মানীয় পোপ আৰু গীৰ্জাৰ বিষয়েও বহু কথা সোধে । কুবঁলাই খাঁই পোপলৈ সাতটা কলাত (ব্যাকৰণ, কথাশিল্প, তৰ্কশাস্ত্ৰ, সংগীত,জ্যামিতি, অংকশাস্ত্ৰ আৰু জ্যোতিষ) পাণ্ডিত্য থকা ১০০জন খ্ৰীষ্টিয়ানক চীনলৈ পঠিওৱাৰ অনুৰোধ জনাই এখন চিঠি লিখাৰ সিদ্ধান্ত লয়। আৰু এই চিঠিখন পোপক দিয়াৰ দায়িত্ব দুয়ো ভ্ৰাতৃক অৰ্পণ কৰে। ইয়াৰ লগতে কুবঁলাই খাঁই তেওঁলোকক জেৰুজালেমৰ পবিত্ৰ তেল আনিব কয় ।
কিন্তু সেই সময়ত পোপৰ মৃত্যু ঘটাত আৰু নতুন পোপৰ নিৰ্বাচনত দেৰি হোৱাত তেওঁলোকৰ কুবঁলাই খাঁৰ আদেশ কাৰ্যকৰী কৰাত অসুবিধা হ’ল। সেই বাবে দুয়ো ১২৬৯ বা ১২৭০ চনত ভেনিচলৈ গ’ল। তেতিয়াহে মাৰ্ক' প'ল'ই ১৫ বা ১৬ বছৰ বয়সত নিজৰ দেউতাকক প্ৰথম বাৰৰ বাবে স্বচক্ষে দেখিলে।
ভ্ৰমণ
১২৭১ চনত নিক’ল’ আৰু মাফিৱ’ই পুনৰ চীন ভ্ৰমণলৈ সাজু হ’ল। এইবাৰ তেওঁলোকৰ লগত মাৰ্ক' প'ল'ও ওলাল। এইদৰে প'ল' পৰিয়ালৰ তিনিওজনে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁলোক প্ৰথমে জাহাজেৰে একাৰ (Acre)-লৈ গ’ল আৰু তাৰ পৰা হৰমুজৰ পাৰ্ছিয়ান বন্দৰ পালেগৈ। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোক জাহাজেৰে যাব বিচাৰিছিল যদিও উপযুক্ত সমুদ্ৰগামী জাহাজ নোপোৱাত ছিল্কৰোডেৰে খোজ লবলগীয়া হ’ল। যাত্ৰাৰ এছোৱা অংশ তেওঁলোকে এটা ভ্ৰমণকাৰী দলৰ সৈতে পাৰ হৈছিল যদিও দুৰ্ভাগ্যবশতঃ গোটেই দলটো ডকাইতৰ আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হবলগীয়া হয়। প'ল' পৰিয়ালৰ তিনিওজনে ডকাইতৰ সৈতে যুঁজ দি কিবাকৈ পলাই সাৰিল যদিও ভ্ৰমণকাৰী দলৰ আন বহু সদস্যৰ মৃত্যু হ’ল বা বন্দী হ’ল ।
ভেনিচ এৰাৰ চাৰে তিনি বছৰ পিছত তেওঁলোক কুবঁলাই খাঁ ৰাজভৱনত উপস্থিত হ’ল। তেতিয়া মাৰ্ক' প'ল'ৰ প্ৰায় একৈশ বছৰ হৈছিল। তেওঁলোক গৈ পোৱাৰ সঠিক তাৰিখ জনা নাযায় যদিও ১২৭১ৰ পৰা ১২৭৫ৰ কোনোবা এটা দিন বুলি পণ্ডিতসকলে অনুমান কৰে। গৈ পোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে জেৰুজালেমৰ পৰা অনা পবিত্ৰ তেল আৰু পোপে পঠিওৱা চিঠি কুবঁলাই খাঁক আগবঢ়ালে। কিন্তু ৰজাই অনুৰোধ জনোৱামতে পোপে এশজন পণ্ডিত নপঠিয়ালে। তাৰ সলনি দুজন সন্ন্যাসী পঠোৱা হৈছিল যদিও সন্ন্যাসী দুজন আদবাটৰ পৰা ঘূৰি গৈছিল
কুবঁলাই খাঁই মাৰ্ক' প'ল'ক চৰকাৰী কাৰ্য্যালয়ত নিযুক্তি দিলে । তেওঁ চৰকাৰী কামত চীনৰ উত্তৰ আৰু পূব দিশে কেইবাটাও ভ্ৰমণ সম্পন্ন কৰে। আনকি সুদূৰ বাৰ্মালৈকেও যায় । বছৰদিয়েক পাছত প'ল' পৰিয়ালৰ তিনিওজনে চীন এৰি যোৱাৰ কথা ভাবিছিল যদিও কুবঁলাই খাঁৰ পৰা অনুমতি পোৱা নাছিল। তেওঁলোকে ভয় খাইছিল যে কুবঁলাই খাঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ শত্ৰুবোৰে তেওঁলোকক অপকাৰ কৰিব পাৰে। কুঁবলাই খাঁৰ ভতিজাক এজন পাৰ্ছিয়াৰ শাসনকৰ্ত্তা আছিল। তেওঁৰ চীনত কইনা ঠিক হৈ আছিল। ১২৯২ চনত পাৰ্ছিয়াৰ শাসক তথা কুবঁলাই খাঁৰ ভতিজাকে তেওঁৰ ভাবী পত্নীক নিবলৈ কেইজনমান মানুহ পঠিয়ালে আৰু প'ল' পৰিয়ালৰ তিনিওজনক কইনাৰ দলটোক সংগ দিবলৈ আদেশ দিলে। আদেশ অনুসাৰে তেওঁলোকে চৈধ্যখন চীনা জাহাজেৰে জাইতুন (Zaitun) চহৰৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে। দলটোৱে প্ৰথমে ছিংগাপুৰ বন্দৰলৈ গ’ল । তাৰ পৰা সুমাত্ৰা হৈ জাফনা (Jaffna) বন্দৰৰ পশ্চিম দিশে গৈ তামিলাক্কম (Tamilakkam)ৰ পাণ্ড্যন (Pandyan) পালে । তাৰ পিছত আৰব সাগৰ পাৰ হৈ হৰমুজত উপস্থিত হ’ল। ইতিমধ্য তেওঁলোকৰ চীন এৰি অহা দুই বছৰ পাৰ হৈ গৈছিল। এই দুই বছৰত তেওঁলোকৰ ছশজনীয়া দলটোৰ (জাহাজ কৰ্মীসকলক বাদ দি) কেৱল ওঠৰজনহে (প'ল' পৰিয়ালৰ তিনিওজনক ধৰি) বাচি থাকিল । কইনাৰ দলটোক হৰমুজত এৰি তেওঁলোক তিনিও স্থলপথেৰে কৃষ্ণ সাগৰৰ ট্ৰাবজন (Trabzon) বন্দৰলৈ আহিল। তাৰ পৰা কনষ্টাণ্টিপল হৈ ভেনিচলৈ যাত্ৰা কৰে।
ভাৰত ভ্ৰমণ
মাৰ্ক' প'ল'ই ভাৰতৰ ভিতৰলৈ সোমাই অহা নাছিল যদিও যাত্ৰাপথত পোৱা উপকূলীয় অঞ্চল কিছুমান ভ্ৰমণ কৰিছিল। পূব উপকূলৰ মাদ্ৰাজৰ কাষৰ ছেইণ্ট থমাছ,পশ্চিম উপকূলৰ কেৰালাৰ কাষৰ কালিকট বন্দৰ ভ্ৰমণ কৰি বোম্বাইৰ কাষৰ থানে হৈ গুজৰাটলৈ যায়। তেখেতে আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জও ভ্ৰমণ কৰে।
পিছৰ জীৱন
১২৯৫ চনত মাৰ্ক' প'ল' বিপুল ধন-ৰত্নসহ ভেনিচলৈ ঘূৰি আহিল। সেইসময়ত ভেনিচ আৰু জিন’আ প্ৰজাতন্ত্ৰৰ মাজত যুদ্ধ চলি আছিল । তেওঁ এখন পুৰণি জাহাজত এটা ট্ৰেবুচেট (Trebuchet,বাটলু গুটি জাতীয় কিন্তু তাতকৈ বহু ডাঙৰ প্ৰক্ষেপক) আৰু কিছু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লৈ যুদ্ধত যোগদান কৰিলে । কিন্তু ১২৯৬চনত আনাতোলিয়া উপকূলত তেওঁ জিন’আ সৈন্যৰ দ্বাৰা ধৰা পৰিল । তেওঁক কাৰাগাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা হ’ল।
কাৰাগাৰত থকা কালতে কাৰাগাৰত লগ পোৱা ৰুস্তিকেল্লো ডা পিছা (Rustichello da Pisa) নামৰ লিখক এজনৰ সহায়ত নিজৰ ভ্ৰমণ কাহিনী লিপিবদ্ধ কৰে । খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে এই গ্ৰন্থখনৰ পাণ্ডুলিপি গোটেই ইউৰোপত বিয়পি পৰে আৰু মাৰ্ক' প'ল'ৰ ভ্ৰমণ কাহিনী (The Travels of Marco Polo) নামে জনাজাত হৈ পৰে।
১২৯৯ চনত তেওঁ কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্তি পায় আৰু ভেনিচত থকা স্বগৃহলৈ উভতি আহে । ইতিমধ্যে তেওঁৰ দেউতাক আৰু খুৰাকে Contrada San Giovanni Criostomo নামৰ এটা প্ৰকাণ্ড ঘৰ ক্ৰয় কৰিছিল। তাতেই তেওঁ ব্যৱসায়ৰ কাম-কাজ অব্যাহত ৰাখে আৰু খুব সোনকালে এজন ধনী ব্যৱসায়ী হৈ পৰে। ১৩০০ চনত তেওঁ ভিটেল বাডোৱেৰ (Vitale Badoer) নামৰ জনৰ জীয়েক ডনাটা বাডোৱেৰ (Donata Badoer) বিয়া কৰায় । তেওঁলোকৰ ফাণ্টিনা (Fantina),বেল্লেলা (Bellela) আৰু মৰেটা (Moreta) নামৰ তিনিটি কন্যা সন্তান লাভ কৰে।
মৃত্যু
১৩২৩ চনত মাৰ্ক' প'ল' ৰোগাক্ৰান্ত হৈ শয্যাশায়ী হ’ব লগা হয়। ১৩২৪ চনৰ ৮জানুৱাৰীত চিকিৎসকৰ অশেষ প্ৰচেষ্টাকো অসাৰ প্ৰতিপন্ন কৰি পৃথিৱীৰ পৰা চিৰবিদায় মাগে। ভেনিচৰ চান লৰেঞ্জোত তেওঁক সমাধিস্থ কৰা হয়। মাৰ্ক' প'ল'ই নিজৰ সম্পত্তিৰ এটা অংশ দান হিচাপে দি যোৱাৰ লগতে কেইবাজনো লোকক ঋণমুক্ত কৰি থৈ যায়। ইয়াৰ উপৰি এছিয়াৰ পৰা তেওঁৰ লগত অহা এজন দাসকো মুক্ত কৰি থৈ যায়।
সোঁৱৰণি
মাৰ্ক প'ল' পৃথিৱীৰ এজন বিখ্যাত পৰিব্ৰাজক হোৱা হেতুকে বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভেনিচৰ এটা বিমান বন্দৰৰ নাম মাৰ্ক' প'ল'ৰ নামেৰে ৰখা হৈছে। ইটালী বেংক নোটত তেওঁক স্থান দিয়া হৈছে। Ovis ammon নামৰ ভেড়াৰ উপপ্ৰজাতিটোৰ নাম ৰখা হৈছে Marco Polo Sheep । তদুপৰি তেওঁৰ নামেৰে টেলিভিছন ধাৰাবাহিক,ভিডিঅ’ গেম আদিও প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইটালীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অভিযাত্ৰী
প্ৰহ্লাদ
প্ৰহ্লাদ (प्रह्लाद) আছিল এজন ৰজা। তেওঁ হিৰণ্যকশিপু আৰু তেওঁৰ পত্নী কয়াধুৰ পুত্ৰ, আৰু বিৰোচনৰ পিতৃ আছিল। তেওঁ ঋষি কাশ্যপৰ উত্তৰসুৰী আছিল আৰু সেয়েই কাশ্যপ গোত্ৰৰ লোক। ভগৱান বিষ্ণুৰ প্ৰতি থকা আনুগত্য আৰু অচলা ভক্তিৰ কাৰণে পুৰাণসমূহত তেওঁ এগৰাকী সাধুসুলভ শুদ্ধচৰিত্ৰৰ বিষ্ণুভক্তৰূপে বৰ্ণিত হৈছে। তেওঁৰ পিতৃ হিৰণ্যকশিপুৰ আসুৰিক অত্যাচাৰৰ সত্ত্বেও প্ৰহ্লাদ বিষ্ণুৰ প্ৰতি থকা ভক্তিত অটল আছিল। বৈষ্ণববৃন্দৰ মাজত তেওঁ শ্ৰীবিষ্ণুৰ পৰমভক্ত আৰু দ্বাদশ মহাজনৰ অন্যতম ৰূপে অভিহিত। বিষ্ণুৰ নৰসিংহ অৱতাৰৰ আখ্যানত প্ৰহ্লাদৰ এক উল্লেখযোগ্য ভূমিকা আছে আৰু তেওঁক নৰসিংহ বা 'নৃসিংহ'ৰ প্ৰধান অনুগামী হিচাপেও জনা যায়। ভাগৱত পুৰাণৰ এটি খণ্ডশাস্ত্ৰত প্ৰহ্লাদৰ বিষ্ণুৰ প্ৰতি থকা ভক্তিপ্ৰেমৰ বিষয় চিত্ৰিত হৈছে। পুৰাণসমূহত অন্তৰ্ভুক্ত প্ৰহ্লাদৰ আখ্যানসমূহৰ অধিকাংশই তেওঁৰ বাল্যকাল আৰু কৈশোৰকালৰ কৰ্মৰ ওপৰত আধাৰিত, আৰু সৰ্বসাধাৰণতে উপলব্ধ আধুনিক আৰু পুৰাতন শাস্ত্ৰীয় চিত্ৰপটসমূহত প্ৰহ্লাদ এই ৰূপতেই চিত্ৰায়িত হৈছে। বিষ্ণুৰ একান্ত উপাসক প্ৰহ্লাদ সৰ্বসাধাৰণতেই ভক্ত প্ৰহ্লাদ হিচাপে আলোচিত হয়, আৰু বৈষ্ণৱ সাহিত্যত ভগৱন্তৰ প্ৰতি নিছলা ভকতিৰ আৰ্হি হিচাপে প্ৰহ্লাদৰ আখ্যানে এক গভীৰ তাত্‍পৰ্য বহন কৰে।
কাহিনীভাগ
প্ৰহ্লাদ হৈছে দৈত্যৰাজ হিৰণ্যকশিপু আৰু কয়াধুৰ পুত্ৰ। হিৰণ্যকশিপু দেৱতাসকলৰ পৰা লাভ কৰা এক বিশেষ বলৰ আধাৰত অতিশয় পৰাক্ৰমী হৈ উঠিছিল। এই বৰ অনুসৰি মাতৃৰ জৰায়ুৰ পৰা জন্মপ্ৰাপ্ত কেও, কোনো প্ৰাণী বা মানৱৰ দ্বাৰা, দিনৰ ভাগত বা ৰাতিৰ ভাগত, ঘৰৰ ভিতৰত বা ঘৰৰ বাহিৰত, স্থলমণ্ডলত বা জলমণ্ডলত বা বায়ুমণ্ডলত, আৰু কোনো মানৱসৃষ্ট অস্ত্ৰ বা দৈৱাস্ত্ৰৰ দ্বাৰা হিৰণ্যকশিপুৰ নিধন সম্ভৱ নহ'ব। ভগৱান বিষ্ণুৰ প্ৰতি থকা প্ৰহ্লাদৰ অচলা ভক্তিত ক্ষুণ্ণ হৈ হিৰণ্যকশিপুয়ে প্ৰহ্লাদক হত্যা কৰাৰ আৰু অৱদমিত কৰি ৰখাৰ বহু প্ৰচেষ্টা চলাইছিল। ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিতেই বিষ্ণুয়ে প্ৰহ্লাদক ৰক্ষা কৰাৰ উদ্দেশ্যে নৰসিংহ অৱতাৰত অৱতীৰ্ণ হৈ দৈৱিক ক্ৰোধাগ্নি প্ৰদৰ্শনৰে দৈত্যৰাজক বধ কৰিছিল। নৰসিংহ (नरसिंह) শব্দটো সংস্কৃত 'নৰ' (नर) (অৰ্থাত, মানৱ (পুং)) আৰু 'সিংহ' (सिंह) শব্দ দুটাৰ পৰা উদ্ভূত হৈছে। অৰ্থাত, ভগৱন্তই হিৰণ্যকশিপুক নিধনৰ উদ্দেশ্যে আংশিক মানৱ আৰু আংশিক সিংহৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। মনুষ্য জ্ঞানৰ অতীত দৈৱ শক্তিৰ অধিকাৰী পৰমপুৰুষ ভগৱান নৰসিংহই হিৰণ্যকশিপুৰ দ্বাৰা প্ৰাপ্ত সকলো চৰ্ত পূৰণ কৰে। প্ৰাপ্ত বৰ অনুসৰিয়েই নগৰৰ স্তম্ভৰ পৰা সৃষ্ট হৈ অৰ্ধসিংহ-অৰ্ধমানৱ নৰসিংহই সন্ধ্যাবেলা তেওঁৰ উৰুৰ ওপৰত হিৰণ্যকশিপুক ৰাখি নিজৰ চোকা নখেৰে হানি নিধন কৰে। ইয়াৰ অন্যথা হিৰণ্যকশিপু প্ৰায় অপৰাজেয় আছিল।
পিতৃৰ নিধনৰ পিছত প্ৰহ্লাদ ৰাজ্যৰ ৰজাৰ আসনত অধিষ্ঠিত হ'ল আৰু ধৰ্ম সংস্থাপনৰ জৰিয়তে ৰাজ্যখন শান্তিপূৰ্ণভাৱে পৰিচালনা কৰে। প্ৰহ্লাদ তেওঁৰ বদান্য আৰু প্ৰজাৰ প্ৰতি কৰুণাময় প্ৰকৃতিৰ বাবে প্ৰখ্যাত আছিল। তেওঁৰ এই গুণৰাশি পুত্ৰ বিৰোচন আৰু মহাবলীলৈও সঞ্চাৰিত হৈছিল।
প্ৰহ্লাদৰ আখ্যান
মাতৃৰ জৰায়ুত থকা কালতেই প্ৰহ্লাদে তেওঁৰ মাতৃৰ মাধ্যমেৰেই নাৰদ কৃত হৰি গুণ-গানত বিভোৰ আছিল। জন্মৰ পৰা প্ৰথম তিনিটা বছৰ তেওঁ নাৰদৰ পৰা বিদ্যালাভ কৰিছিল। ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিতেই প্ৰহ্লাদ বিষ্ণুৰ পৰম ভক্ত হৈ উঠে। আনহাতে, তেওঁৰ পিতৃ দৈত্যৰাজ হিৰণ্যকশিপু স্বভাৱগত ভগৱন্তৰ প্ৰতি অনাহা আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ প্ৰতি অনাস্থাৰ ফলস্বৰূপে প্ৰহ্লাদৰ ওপৰত এই কথাত অসন্তুষ্ট হৈছিল, আৰু প্ৰহ্লাদক বিষ্ণু উপাসনাৰ পৰা আতঁৰিবলৈ সকীয়নিও প্ৰদান কৰিছিল। হিৰণ্যকশিপুৰ একাধিক সতৰ্কবাণী উপেক্ষা কৰি প্ৰহ্লাদ হৰিভক্তিত নিমজ্জিত হৈ ৰৈছিল। ইয়াতে খৰ্গহস্ত হৈ হিৰণ্যকশিপুয়ে বিহ পান কৰাই পুত্ৰহত্যা কৰিবলৈ উদ্যত হৈছিল যদিও প্ৰহ্লাদ ৰক্ষা পৰিল। দৈত্যৰাজে তেতিয়া পুত্ৰক জাকৰুৱা হাতীৰ দ্বাৰা পদদলন কৰাইছিল, কিন্তু প্ৰহ্লাদৰ প্ৰাণ পুনৰ ৰক্ষা পৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ আপোন পুত্ৰক এটা সৰ্পসংকুল কক্ষত আৱদ্ধ কৰি নিধনৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল যদিও বিষাক্ত সৰ্পবিলাকে নিজৰ শৰীৰেৰে প্ৰহ্লাদৰ বাবে এক শয্যাহে নিৰ্মাণ কৰিলে। ইমানতে ক্ষান্ত নাথাকি হিৰণ্যশিপুয়ে প্ৰহ্লাদক নদীতো নিক্ষেপ কৰিছিল। এই সকলো প্ৰচেষ্টাকেই বিষ্ণুৱে নস্যাত্‍ কৰি প্ৰহ্লাদক বাৰে বাৰে ৰক্ষা কৰিছিল।
হিৰণ্যকশিপুৰ পৰা বহু অন্যায়-অত্যাচাৰ প্ৰহ্লাদে সহাৰ অন্তত তেওঁক ৰক্ষা কৰিবলৈ ভগৱান বিষ্ণু নৰসিংহ অৱতাৰত অৱতীৰ্ণ হয়। অৰ্ধ-মানৱ, অৰ্ধ-সিংহৰ এই ৰূপেৰে বিষ্ণু দৈত্যপুৰীৰ শৈলস্তম্ভৰ পৰা প্ৰকট হয়, আৰু হিৰণ্যকশিপুৰ আপাত অমৰত্বক নস্যাত্‍ কৰি দৈত্যৰাজক ঘৰৰ বাহিৰলৈ নি পানীপতাত উৰুৰ ওপৰত ৰাখি সন্ধিয়াৰ সময়ত নিজৰ শাণিত নখেৰে বুকু বিদাৰি নিধন কৰে।
হিৰণ্যকশিপুক নৃসিংহই বধ কৰাৰ পিছত প্ৰহ্লাদ দৈত্যসকলৰ অধিৰাজ অধিষ্ঠিত হয়। বিষ্ণুৰ পৰমভক্ত প্ৰহ্লাদৰ মৃত্যুৰ পিছত বৈকুণ্ঠত স্থান প্ৰাপ্তি হয়।
পৰৱৰ্ত্তী জীৱন
ভগৱান বিষ্ণুৰ প্ৰতি থকা নিষ্ঠাপূৰ্ণ ভক্তিৰ লগতে গুৰু শুক্ৰাচাৰ্যৰ দ্বাৰা প্ৰাপ্ত শিক্ষাৰ জৰিয়তে প্ৰহ্লাদ অসুৰগণৰ পৰাক্ৰমী ৰজা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। প্ৰহ্লাদ আনকি তেওঁৰ পিতৃ হিৰণ্যকশিপুতকৈও বেছি শক্তিশালী আছিল। তেওঁৰ নিজৰ কৰ্মৰ জৰিয়তে প্ৰজাবৰ্গৰ সন্মান আৰু মৰমৰ পাত্ৰ হৈ পৰিছিল।