cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ভূপেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামী
জীৱনী
ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ পিছত ড৹ গোস্বামীয়ে ১৯৮৩ চনত ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, দিল্লীৰ বতৰবিজ্ঞান কেন্দ্ৰ (Centre for Atmospheric Studies) বৈজ্ঞানিক বিষয়া (Senior Scientific Officer) ৰূপে যোগদান কৰে৷ ১৯৮৫ চনত তেওঁ ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ বতৰবিজ্ঞান কেন্দ্ৰ ( Centre for Atmospheric and Oceanic Sciences) ত সহকাৰী অধ্যাপক পদত যোগ দিয়ে৷ এই কেন্দ্ৰটোত তেওঁ ২০০৬ চনলৈকে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে আৰু ২০০৫ চনত কেন্দ্ৰটোৰ চেয়াৰমেন পদত অধিষ্ঠিত হয়৷ ইয়াৰ মাজতে বিদেশৰো বিভিন্ন উল্লেখযোগ্য প্ৰতিষ্ঠানত তেওঁ অস্থায়ী পদত কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে৷ he served as a senior visiting research associate at the Center for Ocean-Land-Atmosphere Interactions (1988–89) and Institute for Global Environment and Society (1998) of University of Maryland, went on deputation to the International Centre For Science and High Technology of the United Nations Industrial Development Organization (UNIDO) as a consultant from July to August 1992, and had three month-long assignments at the University of Princeton as a visiting research scientist, once in 1994 and twice in 1995. In June 2006, he was appointed as the director of the Indian Institute of Tropical Meteorology (IITM) and he stayed at the post till 2014 when he moved to the Indian Institute of Science Education and Research to hold the MoES Pisharoty Chair Professor at the Earth and Climate Science Department of the institute. He retired from service in November 2015.
অৱদান
thumb|235x235px|Indian Ocean Dipole Goswami is known to have been the first to measure the predictability of tropical climate using coupled ocean-atmosphere system and his studies have widened the understanding of the monsoon dynamics. The principal areas of his studies have been geophysical fluid dynamics and tropical air-sea interactions and he identified a radiative-convective-dynamical feedback mechanism for generating the northward propagating 30-50 day mode, reported to be a first time find. He is also credited with the first time discovery that a convectively coupled gravest Rossby wave is responsible for the observed quasi-biweekly oscillation of monsoon and was a member of the first set of climatologists to discover the Indian Ocean Dipole, a phenomenon where the temperatures alternatively oscillate between the western and eastern side of the Indian Ocean. His findings were first published in an article, A dipole mode in the tropical Indian Ocean, in Nature in 1999 and the article has a citation count of over 1400. His work on the monsoon intraseasonal oscillations for quantifying the seasonal mean monsoon assisted in the development of an extended range prediction system.
Goswami's studies have been detailed in several peer-reviewed articles; ResearchGate and Google Scholar, two online repositories of scientific articles, have listed 223 and 323 of them respectively. He has also mentored 10 scholars in their studies of which five were doctoral researchers. He headed the Monsoon Mission of India project constituted by the Ministry of Earth Sciences for improving the forecast of seasonal and intra-seasonal monsoon and has participated in many workshops on climatology including the Media Workshop on Climate Change organized by the Indian Institute of Tropical Meteorology in 2009. He was involved in several projects of various government agencies such as the Department of Science and Technology, National Disaster Management Authority, Science and Engineering Research Council and Indian Climate Research Programme and was associated with the World Climate Research Programme as a member of their National Committee (1995–97) and the CLIVAR Monsoon Panel (1999–2002). He sat in the science education panel (2004–06) and the council (2010–12) of the Indian Academy of Sciences and served as the secretary of the Indian Meteorological Society during 1996–2000 where he is a life member. He is also a member of the American Meteorological Society and has served as a member of the editorial boards of science journals such as Current Science, Mausam, International Journal of Climatology and Planet Earth.
বঁটা আৰু সন্মান
Goswami received the Om Ashram Prerit Vikram Sarabhai Award of the Physical Research Laboratory in 1994 and the Council of Scientific and Industrial Research awarded him the Shanti Swarup Bhatnagar Prize, one of the highest Indian science awards in 1995. He received two major awards in 2008, the Kalpathi Ramakrishna Ramanathan Medal of the Indian National Science Academy and the Kamal Kumari National Award. He received the 24th Silver Jubilee Award of the Indian Institute of Tropical Meteorology in 2011 and the VASVIK Industrial Research Award in 2012. The Ministry of Earth Sciences awarded him the National Award in Atmospheric Science and Technology in 2014. The Indian Academy of Sciences elected Goswami as its fellow in 1996 and the other two major Indian science academies, the National Academy of Sciences, India and the Indian National Science Academy, followed suit in 2000 and 2003 respectively. He became a fellow of The World Academy of Sciences in 2009. He has also delivered several award orations including the Professor K. R. Ramanathan Memorial lecture of 2014.
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:বতৰ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী
ফ্লোৰেন্স নাইটিংগেল
ফ্লোৰেন্স নাইটিংগেল (Florence Nightingale; ১২ মে', ১৮২০ – ১৩ আগষ্ট, ১৯১০) এগৰাকী ব্ৰিটিছ সমাজ সংস্কাৰক, পৰিসংখ্যাবিদ আৰু ধাত্ৰীবিদ্যাৰ বাট-কটকীয়া। তেওঁক আধুনিক ধাত্ৰীবিদ্যাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক হিচাপে জনা যায়। ১৮৫৩ চনৰ পৰা ১৮৫৬ চনলৈ চলা ক্ৰিমিয়াৰ যুদ্ধত সৈনিক সকলক কৰা সেৱা-শুশ্ৰূষাৰ বাবে তেওঁ জগত বিখ্যাত। তেওঁ ধাত্ৰীবিদ্যাক এক সন্মানজনক পেচা হিচাপে দাঙি ধৰিছিল। চাকিৰ সৈতে নিশা আঘাতপ্ৰাপ্ত সৈনিক সকলৰ সেৱা কৰাৰ বাবে তেওঁক লেডী ৱিথ দা লেম্প বা 'চাকিৰ সৈতে মহিলা' বুলি বিখ্যাত। ১৮৬০ চনত লণ্ডনৰ চেইণ্ট থমাছ হস্পিটেলত তেওঁ নাৰ্ছিং স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰি পেশাদাৰী ধাত্ৰীবিদ্যাৰ পাতনি মেলিছিল। ই পৃথিৱীৰ প্ৰথম নিৰপেক্ষ আধুনিক ধাত্ৰীবিদ্যাৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰু বৰ্তমান লণ্ডনৰ কিংছ কলেজৰ অন্তৰ্গত। তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ধাত্ৰীবিদ্যাৰ শিক্ষাৰ্থী সকলে নতুন নাৰ্ছ সকলে 'নাইটিংগেল শপত' গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ লগতে আন্তৰ্জাতিক পৰ্যায়ত ধাত্ৰীবিদ্যাৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান 'ফ্লোৰেন্স নাইটিংগেল পদক' তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। প্ৰতি বছৰে তেওঁৰ জন্মদিন ১২ মে' তাৰিখে গোটেই বিশ্বজুৰি আন্তৰ্জাতিক ধাত্ৰী দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।
তেওঁ ব্ৰিটিছ সমাজৰ সকলো বৰ্গৰ বাবে স্বাস্থ্যসেৱাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতৰ ক্ষুধাৰ্ত লোকসকলৰ বাবে সাহায্য, বেশ্যাবৃত্তিৰ অৱসান আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ হকে সদায় মাত মাতিছিল। তেওঁ এগৰাকী সুলেখিকা আছিল। তেওঁৰ জীৱনকালত কেইবাখনো গ্ৰন্থ প্ৰকাশিত হৈছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ পৰিসাংখ্যিক বিজ্ঞানৰ লেখৰ সহায়ত দৃশ্যমান তথ্যৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁৰ ধৰ্ম আৰু অন্যান্য বিষয়ত ৰচনা সমূহ মৃত্যুৰ পিছত প্ৰকাশিত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সমাজ সংস্কাৰক শ্ৰেণী:ধাত্ৰী
পৰিসংখ্যা আৰু কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ মন্ত্ৰালয়
পৰিসংখ্যা আৰু কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ মন্ত্ৰালয় (Ministry of Statistics and Programme Implementation, MoSPI) হৈছে প্ৰকাশিত পৰিসংখ্যা আৰু মানদণ্ডৰ দিশবোৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ভাৰত চৰকাৰৰ এক মন্ত্ৰালয়। মন্ত্ৰালয়ে চলোৱা জৰীপবোৰ বৈজ্ঞানিক নমুনা পদ্ধতিৰ ওপৰত আধাৰিত।
ইতিহাস
পৰিসংখ্যা আৰু কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ মন্ত্ৰালয় (এম.ও.এছ.পি.আই.) পৰিসংখ্যা বিভাগ আৰু কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ বিভাগৰ একত্ৰীকৰণৰ পিছত ১৯৯৯ চনৰ ১৫ অক্টোবৰ তাৰিখে এক স্বতন্ত্ৰ মন্ত্ৰালয় হিচাপে অস্তিত্বত আহিছিল।
বিভাগসমূহ
মন্ত্ৰালয়ৰ দুটা শাখা আছে, এটা পৰিসংখ্যা আৰু আনটো কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ সম্পৰ্কীয়। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসাংখ্যিক কাৰ্যালয় (এন.এছ.অ') নামৰ পৰিসংখ্যা শাখাত কেন্দ্ৰীয় পৰিসাংখ্যিক কাৰ্যালয় (চি.এছ.ও), কম্পিউটাৰ কেন্দ্ৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নমুনা জৰীপ কাৰ্যালয় (এন.এছ.এছ.ও) আছে। কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ শাখাৰ তিনিটা বিভাগ আছে, যেনে, (i) বিশ দফা কাৰ্যসূচী, (ii) আন্তঃগাঁথনি নিৰীক্ষণ আৰু প্ৰকল্প নিৰীক্ষণ, (iii) সংসদ সদস্য স্থানীয় এলেকা উন্নয়ন আঁচনি। এই দুটা শাখাৰ উপৰিও, ভাৰত চৰকাৰৰ এক প্ৰস্তাৱ আৰু এটা স্বায়ত্তশাসিত প্ৰতিষ্ঠান (এম.ও.এছ.পি.আই.), যেনে ভাৰতীয় পৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠানক সংসদৰ এক আইনৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বৰ প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে ঘোষণা কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসাংখ্যিক আয়োগ সৃষ্টি কৰা হৈছে।
পৰিসংখ্যা আৰু কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ মন্ত্ৰালয়ে দেশত প্ৰকাশিত পৰিসংখ্যা আৰু মানদণ্ডৰ দিশবোৰক যথেষ্ট গুৰুত্ব দিয়ে। প্ৰকাশ কৰা পৰিসংখ্যাবোৰ কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰশাসনিক উৎস, জৰীপ আৰু লোকপিয়ল আৰু অনা-চৰকাৰী উৎস আৰু অধ্যয়নৰ ওপৰত আধাৰিত। মন্ত্ৰালয়ে চলোৱা জৰীপবোৰ বৈজ্ঞানিক নমুনা পদ্ধতিৰ ওপৰত আধাৰিত। ক্ষেত্ৰ তথ্য সমৰ্পিত ক্ষেত্ৰ কৰ্মচাৰীৰ জৰিয়তে সংগ্ৰহ কৰা হয়। মন্ত্ৰালয়ে প্ৰকাশ কৰা পৰিসংখ্যাৰ মানদণ্ডৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ সৈতে সংগতি ৰাখি, ৰাষ্ট্ৰীয় একাউণ্ট সংকলন সম্পৰ্কীয় পদ্ধতিগত বিষয়বোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় একাউণ্টৰ পৰামৰ্শদাতা সমিতি, ঔদ্যোগিক পৰিসংখ্যাৰ স্থায়ী সমিতি, মূল্য সূচকৰ ওপৰত কাৰিকৰী পৰামৰ্শদাতা সমিতিৰ দৰে সমিতিৰ তত্বাৱধান কৰা হয়। মন্ত্ৰালয়ে পৰিসাংখ্যিক কৌশল আৰু ব্যাপক পৰীক্ষা আৰু তত্বাৱধান প্ৰয়োগ কৰাৰ পিছত বৰ্তমানৰ তথ্যৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি ডাটা সংকলন কৰে।
প্ৰশাসন বিভাগ
প্ৰশিক্ষণ, কেৰিয়াৰ আৰু জনশক্তি পৰিকল্পনাৰ দৰে বিষয়সহ ভাৰতীয় পৰিসাংখ্যিক সেৱা আৰু অধীনস্থ পৰিসাংখ্যিক সেৱা পৰিচালনা কৰিবলৈ কেডাৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰ্তৃপক্ষ হিচাপে কাম কৰা; আৰু ভাৰতীয় পৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবে নোডেল মন্ত্ৰালয় হিচাপে কাম কৰে আৰু ভাৰতীয় পৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠান আইন, ১৯৫৯ (৫৭ৰ পৰা ১৯৫৯) ব্যৱস্থা অনুসৰি ইয়াৰ কাৰ্যকলাপ নিশ্চিত কৰে।
পৰিকল্পনা
মন্ত্ৰালয়ে প্ৰতিটো ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানক ১৬টা সংখ্যাৰ ব্যৱসায় চিনাক্তকৰণ নম্বৰ আৱণ্টন কৰাৰ ওপৰত দৃষ্টি ৰাখিছে। ব্যৱসায়ৰ ওপৰত এক বিস্তৃত ডাটাবেচ সৃষ্টি আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰাত চৰকাৰক সহায় কৰাৰ উপৰিও, এই অনন্য সংখ্যাটোৱে বিভিন্ন চৰকাৰী সংস্থাৰ সৈতে ব্যৱসায়ৰ লেনদেন সৰল কৰি তুলিব, নকল প্ৰতিষ্ঠানৰ সম্ভাৱনা হ্ৰাস কৰিব, পৰিচয়ৰ সমস্যা সমাধান কৰিব আৰু ভৱিষ্যতে পঞ্জীয়ন বা অনুজ্ঞাপত্ৰ ৰখাৰ সময়ত সময় ৰাহি কৰিব।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰণালয়
গুৱাহাটী তেল শোধনাগাৰ
গুৱাহাটী তেল শোধনাগাৰ (Guwahati Refinery) অসমৰ কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ গুৱাহাটীৰ নুনমাটিত অৱস্থিত এখন খাৰুৱা তেলৰ শোধনাগাৰ। গুৱাহাটী তেল শোধনাগাৰ ভাৰতৰ প্ৰথমটো ৰাজহুৱা খণ্ডৰ প্ৰথমটো শোধনাগাৰ। ১৯৬২ চনত ৰোমানিয়াৰ সহায়ত ১৭.২৯ কোটি টকাত এই শোধনাগাৰটো স্থাপন কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ক্ষমতা হৈছে বাৰ্ষিক ১ নিযুত মেট্ৰিক টন। তদানীন্তন ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুয়ে শোধনাগাৰটো উদ্বোধন কৰিছিল। বৰ্তমান ইণ্ডিয়ান অইল কৰ্পোৰেচন লিমিটেডে ইয়াৰ পৰিচালনা কৰে। গুৱাহাটী শোধনাগাৰ অসমৰ দ্বিতীয় তেল শোধনাগাৰ।
বৰ্তমান স্থিতি
বৰ্তমান এই শোধনাগাৰৰ উৎপাদিত মুখ্য সামগ্ৰীবোৰ হৈছে বৰ্ধিত পৰিৱেশ চেতনাৰ সৈতে গুৱাহাটী শোধনাগাৰত ইণ্ডিয়ান অইল কৰ্পোৰেচন লিমিটেডে পাৰিপাৰ্শ্বিকভাৱে অনুকূল ইন্ধন তৈয়াৰ কৰিছে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত 3টা নতুন গোট স্থাপন কৰিছে। এই তিনিটা গোট হৈছে আই.এছ.ও.এছ.আই.ভি., হাইড্ৰ'ট্ৰিটাৰ আৰু আই.এন.ডি.মেক্স। আই.এছ.ও.এছ.আই.ভি. গোটে আণৱিক চালনি প্ৰযুক্তিৰ দ্বাৰা সীহমুক্ত পেট্ৰ'ল প্ৰস্তুত কৰে। এই প্ৰযুক্তিৰ দ্বাৰা অকটেন সমৃদ্ধ এম.এছ. উপাদানবোৰক ফিড নেপথাৰ পৰা পৃথক কৰে। হাইড্ৰট্ৰিটাৰ ইউনিটে (এইচ.ডি.টি.) শোধনাগাৰক অতি কম ছালফাৰ আৰু চেটেন নম্বৰৰ উচ্চ গতিৰ ডিজেল প্ৰস্তুত কৰিবলৈ সক্ষম কৰে। এইচ.ডি.টি.-য়ে উচ্চ ধোঁৱা বিন্দু আৰু নিম্ন ছালফাৰৰ সৈতে এটিএফ, চুপিৰিয়ৰ কেৰাচিন অইল প্ৰস্তুত কৰে। শোধনাগাৰত স্থাপন কৰা ইণ্ডিয়ান অইলৰ আৰ এণ্ড ডি চেণ্টাৰৰ দ্বাৰা বিকশিত ইণ্ডেন মেক্সিমাইজেচন (আইএনডিমেক্স) প্ৰযুক্তিটো ফ্লুইডাইজড কেটালাইটিক ক্ৰেকিংৰ জৰিয়তে হ্ৰাস কৰা খাৰুৱা তেল, কোকাৰ ফুৱেল অইল আৰু কোকাৰ গাচলিনৰ দৰে অৱশিষ্ট খাদ্য সামগ্ৰীৰ পৰা ৪৪% লৈকে এলপিজি উৎপাদন প্ৰাপ্ত কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। আইএনডিমেক্স গোটে গুৱাহাটী শোধনাগাৰক ইয়াৰ সকলো অৱশিষ্ট সামগ্ৰী উচ্চ মূল্যৰ পাতিত সামগ্ৰীলৈ উন্নীত কৰিবলৈ আৰু ইয়াক এক শূন্য অৱশিষ্ট শোধনাগাৰ তৈয়াৰ কৰিবলৈ সক্ষম কৰিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ তেল শোধনাগাৰ শ্ৰেণী:কামৰূপ মহানগৰ জিলা
১৯৫৭ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন
১৯৫৭ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন যোগে ২য় লোকসভাৰ সদস্যসকলক নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল। নিৰ্বাচন ২৪ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা ১৪ মাৰ্চৰ ভিতৰত অনুষ্ঠিত হৈছিল। First past the post ভোটিং পদ্ধতি ব্যৱহাৰ হোৱা এই নিৰ্বাচনত মুঠ লোকসভা সমষ্টি আছিল ৪০৩ টা আৰু আসনৰ সংখ্যা আছিল ৪৯৪খন। ৯১ টা সমষ্ঠিত ২জনকৈ আৰু ৩১২ টা সমষ্টিত এজনকৈ সদস্য নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল। প্ৰথম লোকসভাৰ দৰে ৩জনীয়া আসনৰ কোনো লোকসভাৰ সমষ্টি এইটো নিৰ্বাচনত নাছিল। পূৰ্বৱৰ্তী নিৰ্বাচনৰ তুলনাত এইটো নিৰ্বাচনত আসনৰ সংখ্যা ৫খন বৃদ্ধি পাইছিল।  একাধিক আসনযুক্ত লোকসভাৰ সমষ্টিৰ ব্যৱস্থাটো পৰৱৰ্তী নিৰ্বাচনৰ পৰা বাতিল কৰা হৈছিল। জৱাহৰলাল নেহৰুৰ নেতৃত্বত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে ৩৭১খন আসনেৰে সহজে বিজয় সাব্যস্ত কৰিছিল। প্ৰাপ্ত ভোটৰ শতাংশ ৪৫.০ ৰ পৰা ৪৭.৮লৈ বৃদ্ধি পাইছিল। কংগ্ৰেছে ২য় স্থানত থকা ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিতকৈ প্ৰায় ৫গুণ ভোট বেছি পাইছিল। তাৰোপৰি ১৯.৩% ভোটেৰে ২য় লোকসভালৈ ৪২জন নিৰ্দলীয় সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল; এই সংখ্যা বৰ্তমানলৈ অনুষ্ঠিত হোৱা যিকোনো ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক।
প্ৰেক্ষাপট
হিন্দু ব্যক্তিগত আইন সংশোধনী আৰু ১৯৫৫ চনৰ বাণ্ডুং সন্মিলনৰ পৃষ্ঠভূমিত ভাৰতৰ ২য় সাধাৰণ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হৈছিল। এই সময়চোৱা ভাৰতৰ বাবে অতিশয় জটিল আছিল। ভাষা বিবাদে দেশখন অস্থিৰ কৰি ৰাখিছিল আৰু ৰাজ্য পুনৰ্গঠন আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল। এই সময়চোৱাতে উচ্চ শিক্ষা, বিশেষকৈ আই.আই.টি স্থাপন সম্পৰ্কীয় আঁচনি লোৱা হৈছিল, পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল, বৃহৎ বান্ধ আৰু বৃহৎ প্ৰকল্প নিৰ্মাণৰ যো-যা চলোৱা হৈছিল। অপৰ্যাপ্ত উৎপাদনৰ বাবে খাদ্যৰ অনাতনে দেখা দিছিল। জৱাহৰলাল নেহৰুৱে কমিউনিষ্ট আৰু সমাজবাদীসকলৰ বাদেও নিজ দলৰে সোঁপন্থীসকলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিবলগীয়া হৈছিল। এনেবোৰ পৰিস্থিতিৰ মাজতো ২য় সাধাৰণ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ দলৰ খোপনি সুদৃঢ় হৈয়ে আছিল।
নিৰ্বাচনত মাত্ৰ ৪৫গৰাকী মহিলাই প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিছিল আৰু ইয়াৰে ২২গৰাকীয়ে জয়লাভ কৰিছিল। অটল বিহাৰী বাজপায়ীয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে জয়ী হৈছিল। ফিৰোজ গান্ধীয়ে ৰায়বেৰেলী সমষ্টিৰ পৰা পুনৰ্নিৰ্বাচিত হৈছিল। এই নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ ভি কে কৃষ্ণমেনন বহিঃ পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়চোৱাত অতি প্ৰভাৱশালী ৰাজনীতিক হৈ পৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন
খুৰশীদ বানো
খুৰশীদ বানো (Khursheed Bano; ১৪ এপ্ৰিল ১৯১৪-১৮ এপ্ৰিল ২০০১) এগৰাকী অভিনেত্ৰী আৰু কণ্ঠশিল্পী আছিল। ১৯৩১ চনত তেওঁ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলি একে বছৰৰ ভিতৰত সবাক চলচ্চিত্ৰত জড়িত হৈছিল। দুই দশক জুৰি চলচ্চিত্ৰত কৰ্মজীৱন অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত ১৯৪৮ চনত দেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁ পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজন কৰাৰ সময়লৈ তেওঁ ত্ৰিশখনমান ছবিত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম সবাক ছবি লাইলা মজনু (১৯৩১)। তেওঁক বিশেষভাবে জনা যায় কে.এল. চাইগলে অভিনয় কৰা তানসেন (১৯৪৩) ছবিৰ বাবে, য’ত খুৰশীদে অভিনয় কৰাৰ উপৰি তেওঁ কণ্ঠদান কৰা বহু কেইটা স্মৰণীয় গীতো চিত্ৰিত হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
খুৰশীদ বেগমৰ জন্ম হৈছিল লাহোৰৰ ওচৰৰ কচুৰ জিলাত আৰু সেই সময়ত তেওঁৰ নাম আছিল ইৰচাদ। সৰুকালত তেওঁ আল্লামা ইকবালৰ ঘৰৰ ওচৰত ভাট্টি গেট অঞ্চলত বাস কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
খুৰশীদে সেহলা নামেৰে নিৰ্বাক ছবি আই ফৰ এন আই (১৯৩১) ছবিৰে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। সেই বছৰতে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ প্ৰথম সবাক ছবি আলম আৰায়ো মুক্তি পাইছিল। এই সময়চোৱাত তেওঁৰ লেইলা মজনু (১৯৩১),মুফলিছ আশিক (১৯৩২),নকলী ডক্তৰ (১৯৩৩),বোম্ব শ্বেল আৰু মিৰ্জা চাহিবা (১৯৩৫),কিমিয়াগাৰ (১৯৩৬),ইমান ফৰোছ (১৯৩৭),মধুৰ মিলন (১৯৩৮) আৰু সিতাৰা (১৯৩৯) ছবিয়ে মুক্তি পাইছিল।
১৯৩১ চনৰ পৰা ১৯৪২ চনৰ সময়চোৱাত তেওঁ কলকাতা আৰু লাহোৰৰ ষ্টুডিঅ’ই নিৰ্মাণ কৰা ছবিত কাম কৰিছিল আৰু এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী অভিনেত্ৰী ৰূপে এক পৰিচিতি গঢ়ি উঠিছিল যদিও তেওঁৰ ছবিবোৰে বিশেষ প্ৰভাৱ পেলাব পৰা নাছিল। ১৯৪০ৰ দশকৰ তেওঁৰ কেইখনমান ছবি হ’ল- মুচাফিৰ (১৯৪০)হোলী (১৯৪০),শাদী (১৯৪১) আৰু পৰদেশী (১৯৪১)। জ্ঞান দত্তই সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ভক্ত সুৰদাসৰ (১৯৪২) তেওঁ কণ্ঠদান কৰা পঞ্চী বাৱৰে শীৰ্ষক গীতটো যথেষ্ট জনপ্ৰিয় হৈছিল। ছবিখনৰ অন্য কেইটামান জনপ্ৰিয় গীত মধুৰ মধুৰ গা ৰে মনৱা, জোলী ভৰ তাৰাই লড়াই ৰে আৰু কে.এল. চাইগলৰ সৈতে দ্বৈতকণ্ঠৰ চান্দনী ৰাত ঔৰ তাৰায়ে খিলায়ে হুঁ।
ৰঞ্জিত মোভীটোনৰ চলচ্চিত্ৰত কে.এল. চাইগল আৰু মোতীলালৰ সৈতে অভিনয় কৰিবলৈ বোম্বেলৈ যোৱাৰ পিছত তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ শীৰ্ষ স্তৰ পাইছিল। চতুৰ্ভূজ দোশী পৰিচালিত ভক্ত সুৰদাসত (১৯৪৩) কে.এল. চাইগলৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰাৰ পিছত খুৰশীদৰ খ্যাতিয়ে শিখৰ চুইছিল। ইয়াৰ পিছতে মুক্তি পাইছিল তানসেন (১৯৪৩), যিখনক প্ৰথম সঙ্গীত তাৰকাৰ ছবি বুলি উল্লেখ কৰা হয়। তেওঁ একেলগে কাম কৰা দুজন মুখ্য তাৰকা জয়ৰাজ আৰু ঈশ্বৰলাল।
তেওঁৰ অন্য কিছুমান ছবি হ’ল- মুমতাজ মহল (১৯৪০), চোটা মা (১৯৪৩), চাহেনচাহ বাবৰ (১৯৪৪), মুৰ্তি (১৯৪৫), মিট্টি (১৯৪৭), আৰু আপ বিটি (১৯৪৮)। পাকিস্তানত তেওঁৰ দুখন ছবিয়ে মুক্তি পাইছিল- মণ্ডী (১৯৫৬) আৰু ফনকাৰ (১৯৫৬)।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ব্যক্তি
আসাম বন্ধু
আসাম বন্ধু (Assam Bandhu) হ'ল গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত অসমৰ প্ৰথম মাহেকীয়া আলোচনী। ১৮৮৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা ১৮৮৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহলৈকে প্ৰকাশিত এই আলোচনীখনক আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ ভেটি গঢ়োতা বুলি কোৱা হয়। নগাঁওত সম্পাদিত আৰু কলিকতাত ছপা হোৱা আলোচনীখনত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, লম্বোদৰ বৰা, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীকে আদি সাহিত্যিক সকলৰ বিবিধ বিষয়ক লিখনি প্ৰকাশ হৈছে।
চমু ইতিহাস
১৮৮৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা আসাম বন্ধু নামৰ মাহেকীয়া আলোচনীখন প্ৰকাশ হয়। ১৮৮৫ চনত বাৰটা সংখ্যা আৰু ১৮৮৬ চনত জানুৱাৰীৰ পৰা এপ্ৰিললৈকে দুটা সংখ্যা প্ৰকাশিত হয়। অৰ্থাৎ আসাম বন্ধুৰ জীৱনকাল ষোলমাহ হ’লেও বাৰটা সংখ্যাহে প্ৰকাশ হয়। ১/১৬ ক্ৰাউন আকাৰৰ আলোচনীখনৰ প্ৰথম বছৰত ৪৩২টা পৃষ্ঠা আৰু দ্বিতীয় বছৰত ১৪২টা পৃষ্ঠা সৰ্বমুঠ ৫৭৪ পৃষ্ঠা প্ৰকাশিত হয়। ‘কলিকতা, ১০০ নম্বৰ ৰৌৰাজাৰ ষ্ট্ৰীট’ ঠিকনাৰ পৰা প্ৰকাশিত হোৱা আলোচনীখনৰ আদৰ্শ আছিল ‘ন চ জ্ঞানাৎ পৰং বলম’। পূৰ্বসূৰী অৰুণোদই, আসাম বিলাসিনি, আসাম নিউচ এই আটাইকেইখনেই সংবাদ পত্ৰ হোৱাৰ বিপৰীতে আসাম বন্ধু এখন মাহেকীয়া আলোচনীহ আছিল। আসাম বন্ধুৰ পিছত ১৮৮৬ চনত প্ৰকাশ হোৱা মৌ দ্বিতীয় আৰু জোনাকী তৃতীয় মাহেকীয়া আলোচনী। ১৮৭২ চনত কলিকতা হাইকোৰ্টে অসমৰ ন্যায় পালিকা আৰু ৰাজহৰ সকল কাম অসমীয়া ভাষাত হ'ব বুলি ঘোষণা কৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত অসমীয়া সমাজত সেই সময়ত গা কৰি উঠা জাতীয় চেতনাই অসমীয়া ভাষা আৰু ঐতিহ্যৰ প্ৰতি প্ৰতিমানুহৰ প্ৰীতি বঢ়াই তোলে। ইয়াৰ উপৰিও অৰুণোদইক ভেটি কৰি এক সাহিত্য চেতনা গঢ়ি উঠাত আসাম বন্ধুৱে কম সময়তে সফলতা অৰ্জন কৰে। এই সাহিত্য চেতনাই মানুহক কাহিনী লিখিবলৈ, গ্ৰন্থ সমালোচনা কৰিবলৈ, নাট ৰচনা কৰিবলৈ প্ৰেৰিত কৰে আৰু ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিত ডেৰ বছৰকালত আসাম বন্ধুত প্ৰকাশ হোৱা লিখনিসমূহে অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত বিশেষ অৱদান আগবঢ়াবলৈ সক্ষম হয়।
উদ্দেশ্য
আসাম বন্ধুৰ সম্পাদকীয়ত 'বতৰা কোৱা আমাৰ বাব নহয়' বুলি কোৱা হৈছে। প্ৰথম বছৰৰ প্ৰথম সংখ্যাৰ 'আৰম্ভন'ত গুণাভিৰাম বৰুৱাই লিখিছে, “আন আন দেশত সাধাৰণৰ উন্নতিৰ নিমিত্তে অনেক পন্থা আছে। বৈজ্ঞানিক সভা, শিল্পকৰ্মৰ মেলা আৰু সাময়িক পত্ৰিকা- এইবিলাকৰ দ্বাৰাই সভ্য দেশত সাধাৰণৰ বৰ উপকাৰ হয়। কিন্তু দুৰ্ভগীয়া আসাম দেশত এই বিলাকৰ অনুষ্ঠান নোহোৱা বাবে ইয়াৰ মানুহৰ মন নীচেই সঙ্কীৰ্ণ।” তেওঁ আকৌ লিখিছে, “আমি এই পত্ৰত সাহিত্য, বিজ্ঞান আৰু শিল্প সম্বন্ধে আলোচনা কৰিম। এই বিষয়ে সকলোৱে নিজৰ মত ইয়াত প্ৰকাশ কৰিব পাৰিব। অনুকূল প্ৰতিকূল সকলো প্ৰকাৰৰ মতে ইয়াত ঠাই পাব। কোনো শ্ৰেণী বা কোনো বিশেষ সমাজৰ মানুহৰ আমি মুখপাত্ৰ নহওঁ।”
লেখক-লেখিকাসকল
আসাম বন্ধুৱে লেখক-লেখিকাসকল্ৰ সম্পূৰ্ণ নাম নিদি নাম-সংকেত ব্যৱহাৰ কৰি অৰুণোদইৰ নিয়ম অনুসৰণ কৰিছিল। কিন্তু ইয়াৰ কিছুসংখ্যক সংকেতৰ সম্পূৰ্ণ নাম অনুমান কৰা কঠিন। এই লেখাসমূহৰ বহুসংখ্যকেই গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ ৰচনা বুলি অনুমান কৰা হয়। আন আন লেখক-লেখিকাবোৰৰ ভিতৰত কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য্য, ভোলানাথ দাস, ৰত্নেশ্বৰ মহন্ত, ৰুদ্ৰৰাম বড়দলৈ, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, সত্যনাথ বৰা, স্বৰ্ণলতা বৰুৱা, লম্বোদৰ বৰা, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী আদি উল্লেখযোগ্য। সংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ৰত্নেশ্বৰ মহন্তৰ ৰচনা সৰ্বাধিক।
লেখাসমূহ
আসাম বন্ধুত ছপা হোৱা লেখা সমূহৰ ভিতৰত বিভিন্ন বিষয়ত প্ৰকাশ হোৱা কবিতাসমূহ প্ৰধান। জোনাকীত পৰিপূৰ্ণতা লাভ কৰাৰ আগেয়ে আসাম বন্ধুত অসমীয়া কবিতাৰ ভেটি স্থাপন হয়। দেশপ্ৰেমমূলক, ঈশ্বৰবিশ্বাসমূলক, ভাৱমূলক, চিন্তামূলক, নাট্যধৰ্মী, প্ৰকৃতি বিষয়ক আদি বিভিন্ন ভাগত আসাম বন্ধুৰ কবিতাসমূহ ভগাব পাৰি। তাৰ ভিতৰত ভোলানাথ দাসৰ 'আসামবাসী', 'মধুহাঁসি', 'ৰজনী', 'কাৰাবন্ধ ৰাজপুত্ৰ', 'মেঘ' আদি, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ 'সন্ধ্যা', 'মৃত্যুশয্যা', সত্যনাথ বৰাৰ 'ফুলনি', 'শান্তি আৰু আশা', 'ধুমুহা বতাহ', 'মোৰ চিন্তা', 'ডেকা কাল' আদি, ৰত্নেশ্বৰ মহন্তৰ 'দুপৰ নিশা', 'পত্নী বিলাপ', কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য্যৰ 'মনৰ ভাব' আদি কবিতা প্ৰধান। আসাম বন্ধুত অৰুণোদইৰ ৮.৬ মাত্ৰাৰ পয়াৰ ছন্দৰ বিপৰীতে পয়াৰ আৰু দুলড়ি ছন্দৰ ব্যৱহাৰ আৰু নতুন সম্পৰীক্ষাৰে ছন্দ-স্তৱকত লিখা কবিতাই অসমীয়া কবিতাৰ বিৱৰ্তনত বিশেষ ভূমিকা লয়।
আসাম বন্ধুত প্ৰকাশিত গদ্য সমূহৰ ভিতৰত 'বিবেক', 'প্ৰমীলা', 'প্ৰকৃত লাজ কি' এইবোৰৰ কথা ক’ব পাৰি। এই লেখাসমূহৰ মাজেৰে গল্পৰ লক্ষণ বোৰ ফুটি উটিছে।
নাটকৰ ভিতৰত আসাম বন্ধুত গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ ৰাম নৱমী নাট ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশ হয়। দ্বিতীয় বছৰত 'বিবাহ ৰহস্য' নাটকৰ প্ৰথম অংকৰ প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় দৰ্শন প্ৰকাশিত হয়। এই নাটখন প্ৰাচীন সংস্কৃত নাটকৰ শৈলীত লিখা।
আসাম বন্ধুত প্ৰকাশ হোৱা লেখা সমূহৰ ভিতৰত সাহিত্য সমালোচনাই উল্লেখযোগ্য স্থান দখল কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰথম বছৰত প্ৰকাশ হোৱা 'ৰিপুঞ্জয়কৃত পূৰ্ণচন্দ্ৰ নামক প্ৰায়শ্চিত্ত নিৰূপণ', কালীৰাম বৰুৱাই কৰা গীত-গোবিন্দৰ অনুবাদ গ্ৰন্থৰ, ৰত্নৰথ চৌধুৰীৰ 'চাণক্য শ্লোক' গ্ৰন্থৰ সমালোচনা উল্লেখযোগ্য। গোবিন্দৰাম চৌধুৰীয়ে পদ্যছন্দত লিখা 'ধাত্ৰীশিক্ষাৰ চমু পৰিচয়' আৰু যজ্ঞৰাম দাস দ্বাৰা সংগৃহীত 'ডাক-ভণিতা' গ্ৰন্থৰ বিস্তাৰিত সমালোচনাও উল্লেখনীয়। ইয়াৰ উপৰিও আসাম বন্ধুত শংকৰদেৱৰ 'সীতা সয়ম্বৰ' নাট আৰু কীৰ্তনৰ আলোচনাও প্ৰকাশ হয়।
আসাম বন্ধুত কেতবোৰ বুৰঞ্জীমূলক লেখাও প্ৰকাশিত হয়। অজ্ঞাত লেখকে লিখা 'অসমীয়া ভাষা বুৰঞ্জী' লেখাটিত অসমীয়া ভাষাৰ এক পদ্ধতিগত ৰচনা। ইয়াত শংকৰদেৱৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অসমত বঙালী ভাষাৰ প্ৰচাৰ হোৱালৈকে এক চমু ইতিহাস ৰচিত হৈছে। আকৌ গুনাভিৰাম বৰুৱাৰ 'আগৰ দিন এতিয়াৰ দিন'ত অসমৰ ৰাজকীয়, সামাজিক, সাংস্কৃতিক দিশ ফুটি উঠিছে। ইয়াৰ লগতে 'পুৰণি গুৱাহাটী নগৰ', 'কটকী উকীল তোলা', 'পৌৰাণিক আৰু তান্ত্ৰিক কামৰূপ' আদি ৰচনাতো ইতিহাসৰ বিভিন্ন দিশ প্ৰকাশ পাইছে।
আসাম বন্ধুত প্ৰকাশিত ব্যংগাত্মক ৰচনাৰ ভিতৰত লম্বোদৰ বৰাৰ 'সদানন্দৰ কলাঘুমটি', 'সদানন্দৰ সানমিহলি টোকা', 'সদানন্দৰ সমাচাৰ' আদি উল্লেখযোগ্য। এই সদানন্দ চৰিত্ৰটি বেজবৰুৱাৰ কৃপাবৰ বৰবৰুৱাৰ পূৰ্বৰূপ বুলি কোৱা হয়।
সামাজিক ৰচনাৰ ভিতৰত 'স্বাধীনতা নে স্বেচ্ছাচাৰ', 'নাৰীৰ মুক্তাৱস্থা' আদি উল্লেখযোগ্য। আসাম বন্ধুত কোনো সাম্প্ৰদায়িক লেখা প্ৰকাশ কৰা হোৱা নাই। গুণাভিৰামেও ধৰ্মীয় ঐতিহ্য, ব্ৰাহ্মধৰ্ম আদি সম্প্ৰৰ্কে কোনো লেখা লেখা নাই।
বিজ্ঞান বিষয়ক ৰচনাৰ ভিতৰত 'ভূমিকম্প', 'উন্নতিৰ চাৰিখান দুৱাৰ', 'কৈশিকাকৰ্ষণ', 'ৰাসায়নিক আকৰ্ষণ বা সম্বন্ধ', 'চৌম্বকাকৰ্ষণ' আদি লেখা আসাম বন্ধুত প্ৰকাশ হৈছে। এই লেখাসমূহৰ দ্বাৰা আলোচনীখনৰ উদ্দেশ্য সফল হৈছে। দেশৰ মানুহৰ মাজত এই বিষয় সমূহৰ প্ৰচাৰৰ দ্বাৰা নতুন জ্ঞানৰ প্ৰসাৰ ঘটাবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। অন্যান্য বিষয়ক ৰচনাৰ ভিতৰত 'ক্ষেতি', 'শাৰীৰিক শ্ৰম', 'কৃষক', 'পিয়াহ মৰা বস্তু', 'সমাজিক' আদি উল্লেখযোগ্য।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিল্পুপ্ত আলোচনী আলোচনী
পি. কে. ৰোজী
'''পি. কে. ৰোজী''' (ৰাজাম্মা, ৰোজাম্মা, ৰাজম্মল; P.K.Rosy; ১৯০৩-১৯৮৮) এগৰাকী মালায়ালম চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী আছিল। ১৯০৩ চনৰ ১০ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ জে.চি. ডেনিয়েল পৰিচালিত বিগথুকুমাৰণ (হেৰোৱা সন্তান) ছবিৰ নায়িকা আছিল। তেওঁ মালায়লম চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম অভিনেত্ৰী।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০৩ চনত ৰাজম্মা নামেৰে তেওঁৰ জন্ম হয়। মাক-দেউতাক আছিল ক্ৰমে পৌলছ আৰু কুঞ্জি। তেওঁৰ জীৱিত আত্মীয়ই নিশ্চিত কৰিছে যে সৰুতেই তেওঁৰ পিতৃৰ মৃত্যু হোৱাত পৰিয়ালটো প্ৰবল দাৰিদ্ৰৰ কবলত পৰিছিল। সৰুতে তেওঁ ঘাঁহ কাটিবলগীয়া হৈছিল।
কলাৰ প্ৰতিও তেওঁৰ আগ্ৰহ আছিল আৰু এই বিষয়ত তেওঁৰ খুৰাকে উৎসাহিত কৰিছিল, যিয়ে ৰোজীৰ বাবে সংগীত আৰু অভিনয় শিকাবলৈ এজন শিক্ষক ঠিক কৰি দিছিল। তেওঁ নিয়মিতভাৱে স্থানীয় পৰিবেশ্য কলাৰ বিদ্যালয়লৈ গৈ তামিল লোকনাট্যৰ এক শৈলী কাক্কিৰাসী নাটকম অধ্যয়ন কৰিছিল।
সেই সময়ত মহিলাই সাধাৰণতে অভিনয় কৰা নাছিল আৰু অভিনয়ক গুৰুত্বপূৰ্ণ পেছা হিচাপে বিবেচনা কৰা মহিলাসকলক তৰল বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল। ৰোজীৰ অভিনয়ৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱাই সমাজে তেওঁক কি বুলি ক'ব, সেই চিন্তাক অতিক্ৰম কৰিছিল যেন লাগে।
তেওঁৰ নাম "ৰোজী"ৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে বহুতে দাবী কৰে যে তেওঁৰ পৰিয়ালে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ নাম ৰাজম্মাৰ পৰা ৰোজাম্মালৈ সলনি কৰিছিল। [9] অৱশ্যে আন কিছুমানে দাবী কৰে যে ডেনিয়েলেই তেওঁক এই অধিক গ্লেমাৰাছ নামটো দিছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯২৮ চনলৈ তেওঁ কাক্কিৰাসী কলাবিধত পাকৈত হৈ পৰে। ইয়াৰ পৰাই জে চি ডেনিয়েলৰ ছবিখনৰ নায়িকা হ'বলৈ আগবাঢ়ে। ডেনিয়েলে বাচনি কৰা প্ৰথম সাম্ভাব্য নায়িকাগৰাকী অনুপযুক্ত বিবেচিত হোৱাত ৰোজীয়ে সুযোগ পায়। চিনেমাখনত তেওঁ নায়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ মহিলা সৰোজিনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। বিগথুকুমাৰনৰ মুক্তিৰ পাছত এগৰাকী দলিত মহিলা হৈ নায়াৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা দেখি নায়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকল ক্ষুব্ধ হৈ পৰিছিল। সেই সময়ত চলচ্চিত্ৰ জগতৰ বহু বিশিষ্ট লোকে নিৰ্বাক ছবিবিগথুকুমাৰনৰ অনুষ্ঠান উদ্বোধন কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল যদিহে তাত ৰোজী উপস্থিত থাকে। তাৰ ভিতৰত এজন আছিল বিখ্যাত অধিবক্তা মাদুৰ গোবিন্দন পিল্লাই। ছবিৰ নায়কে ৰোজীৰ মূৰৰ ফুল এটাত চুমা খোৱাত দৰ্শকে পৰ্দালৈ শিলগুটি নিক্ষেপ কৰিছিল। পৰিচালক ডেনিয়েলে ত্ৰিবান্দ্ৰমৰ কেপিটেল থিয়েটাৰত ছবিখনৰ মুকলি অনুষ্ঠানলৈ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ আশংকাত ৰোজীক আমন্ত্ৰণ কৰা নাছিল। মূল চৰিত্ৰটোৱে চুলিত ফুল এটা চুমা খোৱা এটা দৃশ্যৰ পিছত দৰ্শকে পৰ্দাত শিলগুটি নিক্ষেপ কৰে। পৰিচালক ডেনিয়েলে নিজেই তাইক তিৰুৱনন্তপুৰমৰ কেপিটেল থিয়েটাৰত মুকলি অনুষ্ঠানলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা নাছিল, প্ৰতিক্ৰিয়াৰ আশংকাত। কিন্তু ৰোজীয়ে যিকোনো প্ৰকাৰে হ’লেও তাত উপস্থিত আছিল আৰু অনুষ্ঠানটো বৰ্জন কৰাসকলেও দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে শ্ব' চাবলৈ বাধ্য হৈছিল।
নায়াৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ "অপৰাধ"ৰ বাবেই তেওঁৰ ঘৰটো উচ্চবৰ্ণ লোকে জ্বলাই দিয়া বুলি কোৱা হয়। তাৰ পিছত খবৰ অনুসৰি তেওঁ তামিলনাডুলৈ যোৱা এখন ল'ৰীত উঠি পলায়ন কৰিছিল। ল'ৰী চালক কেশৱন পিল্লাইক বিয়া কৰাই তামিলনাডুত "ৰাজমল" নামেৰে নিৰৱে জীৱনটো পাৰ কৰিছিল।[12] তেওঁৰ সন্তানসকলে তেওঁৰ চমু তাৰকাত্বৰ বিষয়ে একো নাজানিছিল। ইয়াৰ বাহিৰে তেওঁ এগৰাকী নাট্যশিল্পী আছিল।
উত্তৰাধিকাৰ
ষাঠিৰ দশকৰ শেষৰ ফালে চেংগালট গোপালকৃষ্ণনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে চিনেমাখনৰ কাহিনী পুনৰ আৱিষ্কাৰ কৰাৰ বিপৰীতে ১৯৭১ চনত কুন্নুকুজিয়ে ৰোজীৰ বিষয়ে প্ৰথম প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰে।
লসিকা তন্ত্ৰ
লসিকা তন্ত্ৰ (ইংৰাজী: Lymphatic system) লসিকা বাহী আৰু লসিকাৰে গঠিত এক অংগ তন্ত্ৰ। ই সংবহন তন্ত্ৰৰে এটা ভাগ। মানুহৰ সংবহন তন্ত্ৰই দৈনিক প্ৰায় ২০ লিটাৰ তেজ পৰিবহণ কৰে। ইয়াৰে কৌশিক পৰিশ্ৰাৱন প্ৰক্ৰিয়াত ৰক্ত কোষবোৰ প্লাজমাৰ পৰা পৃথক হৈ পৰে। প্ৰায় ১৭ লিটাৰ পৰিশ্ৰাৱিত প্লাজমা ৰক্ত বাহিকাবোৰলৈ প্ৰত্যক্ষভাৰে পুনৰ শোষিত হয়। বাকী ৩ লিটাৰ প্লাজমা দেহ ৰসত থাকি যায়। তেজৰ এই তিনি লিটাৰ প্লাজমাৰ ঘাটি পূৰণ কৰাই হৈছে লসিকা তন্ত্ৰৰ প্ৰধান কাৰ্য। লসিকা তন্ত্ৰৰ মাজেৰেই এই তিনি লিটাৰ প্লাজমা তেজত প্ৰৱেশ কৰে।
লসিকা তন্ত্ৰৰ অন্য এটা প্ৰধান কাৰ্য প্ৰতিৰক্ষা তন্ত্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্কৃত। লসিকা তেজৰ সৈতে প্ৰায় একে, কিন্তু ইয়াত লিম্ফ'চাইট আৰু অন্য শ্বেত ৰক্ত কণাহে থাকে। ইয়াত দেহৰ বজ্য পদাৰ্থ আৰু কোষৰ অৱশেষৰ লগতে বেক্টেৰিয়া আৰু প্ৰট্ৰিনো থাকে। লসিকা কলাত লিম্ফ'চাইটৰ উৎপাদন হয়। লসিকা গ্ৰন্থিত লিম্ফ'চাইটবোৰ থুপপাতি থাকে। স্প্লেন আৰু থাইমাছ প্ৰতিৰক্ষা তন্ত্ৰৰ লগত জড়িত লসিকা অংগ। পাচন তন্ত্ৰৰ লগত সম্পৰ্কৃত লসিকা অংগ হৈছে টনছিলবোৰ। লসিকা কলাত লিম্ফ'চাইটৰ লগতে সহযোগী হিচাপে অন্য কোষো থাকে। লিম্ফ'চাইটৰ উৎপাদন আৰু পৰিবহণৰ সৈতে জড়িত সকলো গঠন (লসিকাৰ প্ৰাথমিক কোষীয় উপাদানবোৰ), মেৰু মজ্জা, আৰু পাচন তন্ত্ৰৰ সৈতে জড়িত লসিকা কলাবোৰো লসিকা তন্ত্ৰৰ অন্তৰ্গত।
তেজ পেৰেণকাইমা কোষ আৰু কলাৰ প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্কলৈ নাহে। কিন্তু অনুকোষীয় বিনিময়ৰ পাছত তেজৰ প্লাজমা পেৰেণকাইমা কোষৰ সৈতে সম্পৰ্কৃত দেহৰসত প্ৰৱেশ কৰে। তেতিয়া, লসিকা বাহীৰ সংকোচন বা কলাৰ বাহ্যিক হেঁচা (যেনে- পেশীৰ সংকোচন) নাইবা কিছুমান জীৱৰ লসিকা হৃদয়ৰ দ্বাৰা লসিকা বাহীৰ মাজেৰে লসিকা প্ৰৱাহিত হয়। দেহৰ আভ্যন্তৰিণ বা বাহ্যিক অংশ অনুসৰি লসিকা গ্ৰন্থি আৰু প্ৰৱাহ চালিত হয়। লসিকা আভ্যন্তৰিণ বা বাহ্যিক পথেৰে তেজত প্ৰৱেশ কৰে। মূৰ, ভৰি, আৰু দেহ গহ্বৰৰ বেৰত লসিকাই বাহ্যিক পথ, আৰু ডিঙি, উদৰ, আৰু উদৰীয় গহ্বৰত লসিকাই আভ্যন্তৰিণ পথ লয়।
অৱশেষত লসিকা, লসিকা বাহীৰ পৰা লসিকা নলীৰ মাজেৰে ইণ্টাৰনেল জাগুলাৰ ভেইনৰ সংযোগ স্থলত থকা এডাল বা দুডাল ছাবক্লেভিয়ান ভেইনত প্ৰৱেশ কৰে।
নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামী
নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামী (Narayan Chandra Goswami) আছিল নতুন কমলাবাৰী সত্ৰ, মাজুলীৰ এগৰাকী সত্ৰাধিকাৰ।
জন্ম
অসমৰ বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ এগৰাকী পুৰোধা ব্যক্তি, মাজুলীৰ নতুন কমলাবাৰী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ, বৈষ্ণৱ সাহিত্যিক নাৰায়ণ চন্দ্ৰ দেৱগোস্বামীৰ জন্ম হয় ১৯৪০ চনৰ আহিন মাহৰ ৭ তাৰিখ বুধবাৰে (ইং ২৪ চেপ্তেম্বৰ) মাজুলীৰ চামগুৰি সত্ৰত। গোস্বামীদেৱ ৰোসেশ্বৰ দেৱ্গোস্বামী আৰু বসুন্ধৰা আইৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ আছিল। পিতৃ ৰোসেশ্বৰ দেৱগোস্বামী (নতুন চামগুৰি সত্ৰৰ প্ৰয়াত সত্ৰাধিকাৰ) আৰু মাতৃ বসুন্ধৰা দেৱীয়ে পুত্ৰস্নেহ ত্যাগ কৰি নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামীক প্ৰয়াত সত্ৰাধিকাৰ ঘনকান্ত দেৱ গোস্বামীৰ হাতত অৰ্পণ কৰিছিল। ৮ বছৰ বয়সতে কঠোৰ উদাসীন পৰম্পৰা “ঘিঁউত কাইট বচা ” সত্ৰ খনলৈ আনয়ন হৈছিল তেওঁ। ১৯৫০ চনৰ ১৩ মে’ (১৬ জেঠ)ৰ দিনা সত্ৰীয়া পৰম্পৰাৰে শৰন,ভজন গ্ৰহণ কৰি ভকত, নাম, গুৰু, দেৱ চাৰি বস্তু দীক্ষা লৈ কেৱল সত্ৰৰ কঠোৰ নীতি-নিয়মৰ লক্ষ্মণৰেখাৰ মাজত সোমাই পৰিছিল তেওঁ। এনেকৈয়ে তেওঁ সত্ৰৰ নীতি-নিয়ম তথা সত্ৰীয়া সংস্কৃতি নিজৰ আয়ত্তলৈ আনিছিল। ১৯৭২ চনত তেওঁ নতুন কমলাবাৰী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ ৰূপে নিৰ্মালী গ্ৰহণ কৰে।
শিক্ষা আৰু কৰ্ম জীৱন
১৯৭২ চনৰ পুহ মাহত ৩০ বছৰ বয়সত সত্ৰাধিকাৰ নিৰ্মালি গ্ৰহণ কৰি নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামী দেৱে শিষ্য প্ৰষিশ্যৰ ইহকাল পৰকালৰ আধ্যাত্মিক শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ আৰম্ভ কৰিছিল দুজনা গুৰুৰ সাহিত্য-সংস্কৃতি বিশ্বজনীন কৰা কামত। ১৯৭৪ চনৰ জানুৱাৰী মাহত কমলাবাৰী সত্ৰৰ সংস্কৃত টোলৰ অধ্যক্ষ ৰূপে কৰ্মত যোগদান কৰে। ১৯৭৫ চনত তেওঁৰ নেতৃত্বত ইন্দোনেছিয়াত ৰাম বিজয় অংকীয়া ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল। তেওঁ লগতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় আৰু শংকৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অতিথি অধ্যাপকৰ পদো অলংকৃত কৰিছিল। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ সংস্কৃতি গৱেষণা পৰিষদৰ গৱেষক হিচাপেও কাম কৰিছিল তেওঁ।
সত্ৰীয়া সংস্কৃতিলৈ অৱদান
নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামী দেৱে সত্ৰীয়া সংস্কৃতি প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰত নিজকে আত্মনিয়োগ কৰিছিল। অসম তথা ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰদেশ যেনে দিল্লী, উত্তৰ প্ৰদেশ, উৰিষ্যা, তামিলনাড়ু, কেৰালা, মধ্যপ্ৰদেশ, পঞ্জাব, মেঘালয় আদিত অংকীয়া নাট, সত্ৰীয়া নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি অসমলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিছিল। গুৱাহাটী, ডিব্ৰুগড়, উৰিষ্যাৰ আকাশবাণী কেন্দ্ৰত নাটক, নাম-প্ৰসঙ্গ বাণীবদ্ধকৰণত তেওঁ নিজকে নিমজ্জিত কৰিছিল। তেওঁ গুৰুজনাৰ অন্যতম সৃষ্টি অংকীয়া ভাওনাক সৰ্বস্তৰৰ মাজলৈ প্ৰবাহিত কৰিছিল। ১৯৭৫ চনত ভূতপূৰ্ব ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰয়াত ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদদেৱৰ বদন্যতাত ইণ্ডোনেছিয়াৰ জাকাৰ্টাত উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ বৈষ্ণবৰ সহিতে ‘ৰামবিজয়’ অংকীয়া ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। সদৌ অসম অংকীয়া ভাওনা সমাৰোহ ২০০৯ আৰু ২০১০ চনৰ কাৰ্যসূচী আছিল তেওঁৰ অন্যতম লেখত লবলগীয়া কাৰ্যসূচী।
মাজুলী সত্ৰীয়া সংগীত মহাবিদ্যালয়, শংকৰী কলা কৃষ্টি বিকাশৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানসমূহৰ দায়িত্বৰ উপৰিও অসম সংস্কৃত বোৰ্ডৰ সদস্য আৰু অসম সাংস্কৃতিক বিভাগৰ উপদেষ্টা হিচাপে গোস্বামীদেৱ মনোনীত হৈছিল। ১৯৯১-৯৬ চনৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ নিৰ্মাণ সমিতিৰ সদস্য আছিল তেওঁ আৰু উত্তৰ পূব ক্ষেত্ৰত সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ (North East Zone Cultural Center, Dimapur)-ৰ দুবছৰীয়া কাৰ্য্যকালৰ বাবে সদস্য মনোনীত হৈছিল। তদুপৰি তেওঁ অসম গণনাট্য সংঘৰ উপ সভাপতি, ২০০০-২০০৪ চনৰ বাবে অসম সত্ৰ মহাসভাৰ সভাপতি, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ সমাজৰ ‘শংকৰদেৱ অধ্যয়ন আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতি প্ৰতিষ্ঠান সমিতি’ ৰ সদস্য আছিল। অসম সত্ৰ মহাসভাৰ দুটা কাৰ্যকালৰ সভাপতিৰ আসন অলংকৃত কৰিছিল তেওঁ। ইয়াৰোপৰি অসমৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ মুখ্য পৃষ্ঠপোষক-উপদেষ্টা হিচাপে উপস্থিত থাকিবলগীয়া হৈছিল নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামী দেৱ।
সাহিত্য জগতলৈ অৱদান
নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে বহুকেইখন গ্ৰন্থৰ লগতে বহুতো মূল্যবান প্ৰবন্ধৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিছে। তেওঁ বহুকেইখন নাটক,কবিতাপুথি,অনুবাদ গ্ৰন্থ,সম্পাদনা গ্ৰন্থ আদিৰে সাহিত্যজগতখনত নিজৰ স্থিতি দৃঢ় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। তদুপৰি তেওঁ অসমত ভাওনা পৰম্পৰাৰ ওপৰত কুৰিখনতকৈয়ো অধিক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে। গোস্বামীদেৱৰ বেছিভাগ গ্ৰন্থই আছিল ভক্তিৰস সম্বলিত আৰু বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ ওপৰত। তাৰ ভিতৰত কেইখনমান হ’ল:
উল্লেখযোগ্য কৰ্ম
নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামী এগৰাকী সত্ৰাধিকাৰ হোৱাৰ উপৰিও সমাজকৰ্মী হিচাপে তেখেতৰ বিশেষ নাম আছিল। সমাজৰ বাবে কৰা জনকল্যাণমূলক কামৰ চানেকী তেওঁ দি থৈ গৈছে। তাৰ ভিতৰত-
লাভ কৰা বঁটা সন্মান
গোস্বামীদেৱে কুৰিৰো অধিক বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
পৰলোক প্ৰাপ্তি
নাৰায়ণ চন্দ্ৰ গোস্বামী দীৰ্ঘদিন বৃক্ক ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ২০২০ চনৰ ১১ আগষ্ট,মঙ্গল বাৰে পুৱা ১০.৪৫ বজাত গুৱাহাটীৰ নেমকেয়াৰ চিকিত্‍সালয়ত মৃত্যু হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:সত্ৰাধিকাৰ
বিশ্ব দূৰদৰ্শন দিৱস
১৯৯৬ চনৰ ডিচেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘই, ১৯৯৬ চনত প্ৰথম বিশ্ব দূৰদৰ্শন মঞ্চ অনুষ্ঠিত হোৱা তাৰিখ ২১ নৱেম্বৰক বিশ্ব দূৰদৰ্শন দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰে। এই ঘোষণাৰ বিৰোধিতা কৰি প্ৰস্তাৱটোৰ ওপৰত ভোটদানৰ বাবে ১১ টা অনুপস্থিতিৰ ৰূপ লৈছিল; তেওঁলোকৰ বিৰোধিতা প্ৰকাশ কৰি জাৰ্মানীৰ প্ৰতিনিধি দলটোৱে কয়— ইতিমধ্যে একেধৰণৰ বিষয়ক সামৰি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ তিনিটা দিৱস আছে: বিশ্ব সংবাদ স্বাধীনতা দিৱস; বিশ্ব দূৰসংযোগ আৰু তথ্য সমাজ দিৱস; আৰু বিশ্ব উন্নয়ন তথ্য দিৱস। আন এটা দিন যোগ কৰাৰ বিশেষ যুক্তি নাই। টেলিভিছন মাত্ৰ এটা তথ্যৰ মাধ্যম আৰু এটা তথ্য মাধ্যম যাৰ প্ৰৱেশ বিশ্বৰ যথেষ্ট সংখ্যক জনসংখ্যাৰ কোনো সুবিধা নাই। ইয়াতকৈও গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য মাধ্যম আছে আৰু ইয়াত মই বিশেষকৈ ৰেডিঅ’ৰ কথা উল্লেখ কৰিম। আমি ভাবো যে টেলিভিছনতকৈ সেই সংবাদ মাধ্যমৰ ভূমিকা বৃদ্ধি কৰাটো অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ।
হৃদয় নিৰুপায়
হৃদয় নিৰুপায় এখন অসমীয়া ভাষাৰ উপন্যাস৷ ঔপন্যাসিক ৰীতা চৌধুৰী৷ উপন্যাসখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০৩ চনৰ মে’ মাহত৷ উপন্যাসখন পূৰ্বতে ১৯৯৬ চনত ‘জনমভূমি’ কাকতৰ পূজা সংখ্যাত ‘অন্তঃস্ৰোতা’ শীৰ্ষক নামেৰে প্ৰকাশ হৈছিল৷ ‘হৃদয় নিৰুপায়’ তাৰেই পৰিবৰ্দ্ধিত ৰূপ৷ ২০২০ চনত উপন্যাসখনৰ ষষ্ঠ প্ৰকাশ মুদ্ৰিত হৈছে৷ ‘হৃদয় নিৰুপায়’ কেম্পাছকেন্দ্ৰিক অসমীয়া উপন্যাস৷ উপন্যাসখন উচৰ্গা কৰা হৈছে চৌধুৰীৰ প্ৰিয় বন্ধু চম্পক বৰবৰাৰ হাতত৷ প্ৰকাশক জ্যোতি প্ৰকাশন৷ ষষ্ঠ প্ৰকাশৰ মূল্য ১০০ টকা৷
লেখকৰ পৰিচয়
(জন্ম:১৭ আগষ্ট,১৯৬০) অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী কবি, ঔপন্যাসিক আৰু সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী সাহিত্যিক। মাকাম, দেওলাংখুই, পপীয়া তৰাৰ সাধু, মায়াবৃত্ত ইত্যাদি তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যিক অৱদান । তেখেতে ২০১৫ চনৰ জুলাই মাহৰ পৰা ২০২০ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈ নেচনেল বুক ট্ৰাষ্ট, ভাৰতৰ সঞ্চালক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল । {{cite
কাহিনৰ সাৰাংশ
উপন্যাসখনৰ কাহিনীটোৰ পটভূমি হৈছে অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ কেম্পাছভিত্তিক৷ এই কেম্পাছটোৰ ভিতৰতে সংঘটিত হোৱা এটি ঘটনাৰ আলম লৈ উপন্যাসখন লিখা হৈছে৷ মুখ্য চৰিত্ৰ অমল, সৌৰিণ, মলয়া আদিৰ জীৱনৰ এটা বিশেষ কাহিনীয়ে উপন্যাসখনত স্থান লাভ কৰিছে৷ সোৰিণ, অমল চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ৷ অমলে পঢ়ি থাকোঁতেই ঘটনাৰ পাকচক্ৰত মলয়া নামৰ চৰিত্ৰটিৰ প্ৰেমত পৰিছে আৰু তাইৰ সৈতে সম্বন্ধ স্থাপন কৰিব বিচাৰিছে৷ কিন্তু মলয়াই সেই প্ৰস্তাৱ অগ্ৰাহ্য কৰাত অমলে এদিন ৰাতি তাইক বলপূৰ্বকভাৱে ধৰ্ষণ কৰি গৰ্ভৱতী কৰে৷ এনে পৰিস্থিতিত উপায়ন্তৰ হৈ মলয়া মৃত্যুমুখত পৰে৷ মলয়াৰ সেই মৃতদেহটো চিকিৎসালয়ৰ এনাটমী হ’ল বা ডিচেক্চন হ’লত অমল আৰু এম.বি.বিএছৰ শিক্ষাৰ্থীসকলে শৱ-ব্যৱচ্ছেদন কৰি শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলগাত পৰিছে আৰু অমলৰ মানিসক অন্তদণ্ড আৰম্ভ হৈছে৷ এনেদৰেই ঘটনাৰ কাহিনীক্ৰম আগবাঢ়িছে৷ কাহিনীৰ পাকচক্ৰত এই কথা প্ৰতীয়মান হয় যে মলয়া আছিল সৌৰিণৰ ভনীয়েক৷ সৌৰিণৰ মাহীয়েককে সৌৰিণৰ বাপেকে এসময়ত গৰ্ভৱতী কৰাত মলয়াৰ জন্ম হয়, কিন্তু এই কথাটো গোপনে ৰখাৰ বাবে সমাজৰ আঁৰ হৈয়ে থাকি যায়৷ এই মলয়াকে হোষ্টেলত অমল, মহানন্দ আদিয়ে সৌৰিণৰ প্ৰেমিকা বুলি ভাৱে আৰু তাইৰ চৰিত্ৰৰ ওপৰত প্ৰশ্ন তোলে৷ অমলৰ মানসিক দ্বন্দ্ব উপন্যাসখনত দেখুওৱা হৈছে যদিও সিয়েই যে মলয়াৰ হত্যাকাৰী, এই কথা কোনেও নজনাকৈয়ে থাকি গৈছে৷
চৰিত্ৰসমূহ
অমল, মলয়া, সৌৰিণ, মহানন্দ,নবু, অতনু, নীহাৰ, গকুল, পটংগীয়া ছাৰ, শৈবাল, তনুজা, নীলিমা মাহী আদি
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
পদ্মনাথ ভট্টাচাৰ্য বিদ্যাবিনোদ
পদ্মনাথ ভট্টাচাৰ্য বিদ্যাবিনোদ (১৮৬৮-১৯৩৮) এজন ভাৰতীয় ইতিহাসবিদ৷ তেওঁৰ জন্ম চিলেটত (এতিয়াৰ বাংলাদেশত)৷ তেওঁ ঘাইকৈ প্ৰাচীন কামৰূপৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰিছিল৷ তেওঁ অসমৰ এজন আগশাৰীৰ সংস্কৃত পণ্ডিত হোৱাৰ লগতে কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতিৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আছিল৷ তেওঁ কটন কলেজত অধ্যাপনা কৰিছিল৷ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কৰ্মৰাজিসমূহ হ’ল কামৰূপ শাসনাৱলী, ৰামকৃষ্ণ-বিবেকানন্দ প্ৰসংগ, Mr. Gait's History of Assam: A Critical Study, আৰু ভাৰতীয় পুৰাতত্ব বিভাগৰ জাৰ্ণাল Epigraphia Indica দ্বাদশ খণ্ডত গৱেষণাপত্ৰ৷ গেইটে লিপিবদ্ধ কৰা অসমৰ ঐতিহাসিক ঘটনাৱলী আৰু সেইবোৰৰ অৰ্থ সম্পৰ্কে বিদ্যাবিনোদ অসন্তুষ্ট আছিল আৰু তীব্ৰ সমালোচনা কৰিছিল। তেওঁ নিয়মীয়াকৈ কামৰূপৰ শিলালিপি আৰু ফলিসমূহৰ আৱিষ্কাৰ আৰু পাঠোদ্ধাৰৰ কামত অংশ লৈছিল৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ইতিহাসবিদ
ফুকন
ফুকন বা ফু-কান (আহোম ভাষা:𑜇𑜥 𑜀𑜨𑜃𑜫, ইংৰাজী ভাষা:Phu Kan ) আহোম ৰাজ্যৰ আহোম সেনাবাহিনীৰ পাইক কৰ্মচাৰী। ফুকনৰ বংশধৰ সকলে ইয়াক এটা উপাধি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে, এয়া মূলতঃ আহোম জনগোষ্ঠী বা আহোম সৈন্যবাহিনীত কাম কৰা ছুটিয়া,কলিতা,বামুণ সম্প্ৰদায়ৰ বংশধৰ সকলে প্ৰয়োগ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উপাধি শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
শান
শান বা শান্তনু মুখাৰ্জী (Shantanu Mukherjee) এজন প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় গায়ক আৰু অভিনেতা। ১৯৭২ চনৰ ৩০ ছেপ্টেম্বৰত ভাৰতৰ খান্দ্বা, মধ্য প্ৰদেশৰ তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ মুখ্যতঃ হিন্দী গীতত কণ্ঠদান কৰে। কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ নিজৰ ভগ্নী সাগৰিকা মুখাৰ্জীৰ সৈতে লগ লাগি কিছুমান জনপ্ৰিয় গীত পৰিৱেশন কৰিছিল। পাছত তেওঁ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ বাবে এটা প্লেবেক নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত এলবামো মুকলি কৰিছিল। তেওঁৰ দেউতাক মানস মুখাৰ্জী বলীউডৰ এজন সুৰকাৰ আছিল।
জন্ম আৰু শিক্ষা
শানৰ জন্ম হৈছিল ১৯৭২ চনৰ ৩০ ছেপ্টেম্বৰত। শানৰ ১৩ বছৰ বয়সতেই তেওঁৰ দেউতাকৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মাতৃয়ে পাছত গায়িকা হিচাপে চাকৰি পাইছিল আৰু গোটেই পৰিয়ালটোৰ দায়িত্ব লৈছিল।
সংগীত জীৱন
ৰাম ইণ্ডো পপ শানে তেওঁৰ বিভিন্ন হিট গানৰ সৈতে বহুদূৰ আগবাঢ়িছে। তেওঁ 'জিংগল'ৰ বিজ্ঞাপনত গায়ক হিচাপে আৰু পাছত ১৯৮৯ চনৰ 'পৰিন্দা' চলচ্চিত্ৰত গান গাই এজন প্লেবেক শিল্পী হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ১৭ বছৰ। শানে এটা একক গান গাইছিল "কিতনি হে পেয়াৰী পেয়াৰী দোস্তি হামাৰী"। শান ফানা, কভি আলবিদা না কেহনা, মস্তি, ওম শান্তি ওম, অংশীদাৰ, স্বগত, চাৱাৰিয়া, জব উই মেট, থ্ৰী ইডিয়টছ, তাৰে বেইল পাৰ ইত্যাদিয়ে বলীউডৰ কেইবাখনো হিট ছবিত প্লেবেক কণ্ঠ দান কৰিছে।
শানে ১৯৯২ চনত "এলাইভ এণ্ড কিকিং" এলবামত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। তাৰ পিছত পৰৱৰ্তী বছৰত, তেওঁৰ দ্বিতীয় এলবাম "কিপ অন মুভিং" মুক্তি পাইছিল। তিনি বছৰৰ পিছত, তেওঁৰ তৃতীয় এলবাম "নৌজৱান" মুক্তি পাইছিল যিটো ইয়াৰ গীত আৰু কণ্ঠৰ বাবে উল্লেখ কৰা হৈছিল।
তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে তেওঁক বহুতো বিখ্যাত বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। "তানহা দিল" বোলছবিখনক ২০০১ চনত ষ্টাৰ ফেমিলি বঁটাৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ একক এলবাম বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু এই বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ২০০৪, ২০০৭ আৰু ২০০৮ চনত শ্ৰেষ্ঠ প্লেবেক গায়ক (পুৰুষ) হিচাপে জি চিনে বঁটা লাভ কৰিছিল। শানে ২০০৭ চনত বিখ্যাত বলীউড চলচ্চিত্ৰ বঁটা সমূহৰ ফানাহ চলচ্চিত্ৰৰ "চান্দ চেফাৰিছ" গানটোৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ (গায়ক) লাভ কৰিছিল। পুনৰ ২০০৭ চনত ষ্টাৰ স্ক্ৰীণ এৱাৰ্ডৰ দ্বাৰা লাভ কৰা হৈছিল। তেওঁ ২০০৭ আৰু ২০০৮ চনত শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ গায়কৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাও লাভ কৰিছিল।
তুংখঙিয়া
তুংখঙিয়া  বা তিংখঙিয়া ফৈদ(ইংৰাজী ভাষা:Ting Khang Clan or Tungkhangiya ) আছিল আহোম ৰাজবংশৰ এটি শাখা। এই বংশৰ চাওফাই 1681 ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ন শতিকাৰ আৰম্ভণি লৈকে আহোম ৰাজ্যত শাসন কৰিছিল। তিংখং ঠাইখনৰ পৰা তুংখঙিয়া শব্দটো সৃষ্টি হৈছে বুলি জনা যায় ।
শান
ব্যক্তিগত জীৱন
শানে ২০০০ চনত গায়িকা আৰু প্ৰাক্তন বিমান সেৱক ৰাধিকা মুখাৰ্জীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোকৰ দুজন পুত্ৰ সোহম আৰু শুভ আছে।
ঘনকান্ত বৰা বৰবায়ন
thumb|ঘনকান্ত বৰা বৰবায়ন ঘনকান্ত বৰা বৰবায়ন (১৯৫০-) অসমৰ সত্ৰীয়া নৃত্যৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ গুৰু। তদুপৰি তেওঁ এগৰাকী বাদক (instrumentalist), কৰিঅ’গ্ৰাফাৰ আৰু লেখক। বৰবায়নে ২০০১ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ২০১৩ চনত পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে।
তুংখঙিয়া
লগতে চাওক
আহোম ৰাজবংশ
ঘনকান্ত বৰা বৰবায়ন
শৈশৱ
ঘনকান্ত বৰাৰ জন্ম হয় ১৯৫০ চনত মাজুলীত। চাৰিবছৰ বয়সতে তেওঁ মাজুলীৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ নিবাসী হয়। ছবছৰ বয়সৰ পৰা তেওঁ বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ প্ৰসিদ্ধ গুৰুৰ মণিৰাম দত্ত মুক্তিয়াৰ বৰবায়নৰ পৰা সত্ৰীয়া নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ লবলৈ আৰম্ভ কৰে। তদুপৰি বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ আন এগৰাকী পুৰোধা শ্ৰী ৰাজেশ্বৰ শইকীয়া বৰবায়নে তেওঁক নৃত্য, বায়ন আৰু ওজাপালিৰ শিক্ষা দিয়ে। বৰাই এই প্ৰশিক্ষণসমূহ সফলতাৰে সমাপ্ত কৰি কম বয়সতে বৰবায়ন উপাধি লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
কমলাবাৰী সত্ৰতে সত্ৰৰ শিষ্যসকলৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে অধ্যাপক হিচাপে ঘনকান্ত বৰা বৰবায়নে কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে। ১৯৭১ চনত তেওঁ শ্বিলঙৰ বিষ্ণুপুৰ কলা কেন্দ্ৰত সত্ৰীয়া নৃত্যৰ শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৭৪ চনত তেওঁক নতুন দিল্লীত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা শংকৰদেৱ সাংস্কৃতিক প্ৰতিষ্ঠান (Sanakardeva Cultural Institute) ত সত্ৰীয়া নৃত্য আৰু ভাওনাৰ শিক্ষক হিচাপে নিয়োগ কৰা হয়। এবছৰ পিছত অৰ্থাৎ ১৯৭৫ চনত তেওঁ গুৱাহাটীলৈ উভতি আহি সংগীত সত্ৰত যোগ দিয়েহি।
১৯৮০ চনত বৰবায়নে অসমৰ ৰাজ্যিক সংগীত মহাবদ্যালয়ত সত্ৰীয়া নৃত্যৰ শিক্ষক হিচাপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰিবলৈ লয়। ১৯৮৭ চনত তেওঁ সত্ৰীয়া কলা কেন্দ্ৰ নামেৰে নিজাকৈ এক প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰে। পৰৱৰ্ত্তীকালত তেওঁ সমগ্ৰ অসমত ২৫ খনতকৈও অধিক সত্ৰীয়া নৃত্য আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰিছে।
ঘনকান্ত বৰবায়নে ভাৰতৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানত সাংগিতীক অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰি আহিছে। তদুপৰি দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ বিভিন্ন দেশ যেনে মালয়েছিয়া, ইণ্ডোনেছিয়া আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াত তেওঁ সত্ৰীয়া নৃত্য আৰু খোল বাদন পৰিবেশন কৰি আহিছে।
তেওঁ সত্ৰীয়া নৃত্য সম্পৰ্কীয় দুখন গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছ-১) মাটি আখৰা আৰু ২) খোল শিক্ষা
বঁটা আৰু সন্মান
ঘনকান্ত বৰা বৰবায়ন বৰ্ত্তমান অসম ৰাজ্যিক সংগীত মহাবিদ্যালয়ৰ সত্ৰীয়া গীত আৰু নৃত্য বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক। তদুপৰি তেওঁ গুৱাহাটীৰ মণিৰাম দত্ত মুক্তিয়াৰ সত্ৰীয়া কলা কেন্দ্ৰৰ সন্মানীয় পৰিচালক।
২০০১ চনত ঘনকান্ত বৰা বৰবায়নে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। ২০১৩ চনত ভাৰত চৰকাৰে সত্ৰীয়া নৃত্য ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক পদ্মশ্ৰী উপাধি প্ৰদান কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰী শ্ৰেণী:অসমীয়া নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
তুংখঙিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
শূৰ্পনখা
শূৰ্পনখা (शूर्पणखा) হৈছে ৰামায়ণত বৰ্ণিত এক ৰাক্ষসী। তেওঁৰ আন এটা নাম মীনাক্ষী। তেওঁ লংকাধিপতি ৰাৱণৰ কনিষ্ঠ ভগ্নী আৰু ঋষি বিশ্ৰবা তথা ৰাক্ষসী কৈকেষীৰ জীয়ৰী। মূল বাল্মীকি ৰামায়ণত শূৰ্পনখাৰ ভূমিকা সৰু যদিও গুৰুত্বপূৰ্ণ।
নাম আৰু ৰূপ বৰ্ণনা
"শূৰ্পনখা" শব্দটো দুটা সংস্কৃত শব্দৰে গঠিত- শূৰ্প (কুলা) আৰু নখা (নখ)। মনিয়াৰ-উইলিয়ামছৰ মতে শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে 'কুলাৰ দৰে নখ যাৰ'।
মহাকাব্যখনৰ বিভিন্ন সংস্কৰণত শূৰ্পনখাৰ অৱয়বৰ যথেষ্ট পাৰ্থক্য আছে। বাল্মীকিৰ ৰামায়ণকে ধৰি বেছিভাগ সংস্কৰণে তেওঁক এগৰাকী কুৎসিত নাৰী হিচাপে উল্লেখ কৰিছে। যেতিয়া শূৰ্পনখাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰামক অৰণ্যত দেখে বাল্মীকিয়ে তেওঁৰ চেহেৰা অপ্ৰিয়, পেট ওলোৱা, অসুন্দৰ চকু, তামবৰণীয়া চুলি, কুৎসিত বৈশিষ্ট্যযুক্ত, টেংটেঙীয়া কণ্ঠস্বৰ, কুটিল কথা কোৱা, অসভ্য, অসৎ আৰু ঘৃণনীয় ৰূপৰ বুলি বৰ্ণনা কৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে, আন বিভিন্ন বিৱৰণ, বিশেষকৈ কম্পনৰ ইৰামাৱতাৰমে ৰামক প্ৰলোভিত কৰিবলৈ তেওঁ এক আকৰ্ষণীয় ৰূপ লোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। এই বিৱৰণ অনুসৰি শূৰ্পণখাই দেৱী শ্ৰীৰ বিষয়ে ভাবিছিল আৰু মন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁৰ দৰে একে ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
সুমালীৰ জীয়ৰী কৈকেষীয়ে মহৰ্ষি বিশ্ৰবাক বিয়া কৰায় আৰু তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নীৰ স্থান লয়। তেওঁ চাৰিটা সন্তান অৰ্থাৎ তিনিজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যাৰ জন্ম দিয়ে। সি কন্যাই আছিল শূৰ্পনখা। তেওঁক জন্মৰ সময়ত দীক্ষা মিনাক্ষী নাম দিয়া হৈছিল আৰু কিছু লোক্ব তেওঁক "চন্দ্ৰনখা" (চন্দ্ৰৰ দৰে নখ থকা) বুলিও অভিহিত কৰিছিল।
বিবাহ আৰু স্বামীৰ মৃত্যু
শূৰ্পনখাৰ বিবাহৰ জনপ্ৰিয় কাহিনীটো এটা তামিল লোককাহিনীৰ পৰা উদ্ভৱ হৈ ৰামায়ণত অন্তৰ্ভুক্ত হয়। কাহিনী অনুসৰি, প্ৰাপ্তবয়স্ক হৈ শূৰ্পনখাই গোপনে কালকেয় দানৱ গোত্ৰৰ দানৱ ৰাজকুমাৰ বিদ্যুৎজিহ্বক বিয়া কৰাইছিল। এজন দানৱক বিয়া কৰোৱাৰ বাবে ৰাৱণ শূৰ্পনখাৰ ওপৰত ক্ৰোধিত হৈছিল। দানৱসকল ৰাক্ষসসকলৰ শত্ৰু আছিল আৰু ৰাৱণে শূৰ্পনখাক শাস্তি দিবলৈ লওঁতে মন্দোদৰীয়ে তেওঁক ভনীয়েকৰ ইচ্ছাক সন্মান কৰিবলৈ সৈমান কৰিছিল। এনেদৰে ৰাৱণে শূৰ্পনখা, তেওঁৰ স্বামী আৰু দানাৱসকলক আনুষ্ঠানিকভাৱে আত্মীয় হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল।
ৰাসাতল জয় কৰাৰ সময়ত ৰাৱণে বিদ্যুৎজিহ্বক হত্যা কৰে। ৰাৱণৰ এই কাৰ্য্যৰ কাৰণ সম্বন্ধে ভিন্ন গ্ৰন্থত ভিন্ন বৰ্ণনা আছে। ইয়াৰে কিছুমানে দাবী কৰে যে তেওঁ দুৰ্ঘটনাক্ৰমে বিদ্যুৎজীহ্বক হত্যা কৰিছিল। আনহাতে আন কিছুমানে কয় যে শূৰ্পনখাৰ অনুপস্থিতিত বিদ্যুৎজিহ্বই ৰাৱণক আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু সেয়ে আত্মৰক্ষাৰ বাবে ৰাৱণে তেওঁক হত্যা কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত শূৰ্পনখা যথেষ্ট অসন্তুষ্ট হয় আৰু ভনীয়েকৰ দুখ দেখি ৰাৱণে তেওঁক চৌদিশে বিচৰণ কৰি ফুৰাৰ অনুমতি দি আন এজন স্বামীক বিচাৰি ল'বলৈ কয়। তাৰ পিছত শূৰ্পনখাই লংকা আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ অৰণ্যৰ মাজত সময় অতিবাহিত কৰে। কেতিয়াবা ৰাৱণৰ নিৰ্দেশত তেওঁ বনাঞ্চলত বাস কৰা অসুৰ আত্মীয় খৰ আৰু দূষণৰ সৈতেও বাস কৰিছিল। বিদ্যুৎজিহ্বৰ ঔৰষত তেওঁৰ এক পুত্ৰৰ জন্ম হৈছিল যাক শম্ভৰী বুলি জনা যায়। শম্ভৰীক লক্ষ্মণে দুৰ্ঘটনাক্ৰমে হত্যা কৰে।
ৰাম-লক্ষ্মণৰ সৈতে সাক্ষাৎ
বাল্মীকি ৰামায়ণৰ মতে পঞ্চৱতীৰ অৰণ্যলৈ যাওঁ‌তে শূৰ্পনখাই অযোধ্যাৰ নিৰ্বাসিত ৰাজকুমাৰ ৰামক লগ পাইছিল আৰু লগে লগে তেওঁৰ যৌৱনোচ্ছল সুন্দৰ চেহেৰাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়। তেওঁ ৰামক প্ৰলোভিত কৰিবলৈ এক সুন্দৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে কিন্তু ৰামেই তেওঁৰ প্ৰস্তাৱ অস্বীকাৰ কৰি কয় যে তেওঁ নিজৰ পত্নী সীতাৰ প্ৰতি বিশ্বাসী আৰু এনেদৰে আন নাৰীৰ পানি কেতিয়াও গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰে। তেতিয়া শূৰ্পনখা প্ৰেমপ্ৰাৰ্থী হৈ লক্ষ্মণৰ ওচৰলৈ যায়। লক্ষ্মণে কয় যে ৰামৰ পিছতহে তেওঁৰ স্থান আৰু সেয়েহে শূৰ্পনখাৰ বাবে তেওঁ যোগ্য নহয়। এই কথাত ক্ষুব্ধ আৰু অপমানিত হৈ ঈৰ্ষাগ্ৰস্ত শূৰ্পনখা তেওঁৰ পৈশাচিক ৰূপলৈ ঘূৰি আহে আৰু সীতাক আক্ৰমণ কৰে। কিন্তু লক্ষ্মণে তেওঁৰ নাক কাটি পেলায়।
তেতিয়া শূৰ্পনখা প্ৰথমে পলাই খৰৰ ওচৰলৈ যায়। তেওঁ ৰামক আক্ৰমণ কৰিবলৈ সাতজন যোদ্ধা পঠিয়াই যদিও ৰামে তেওঁলোকক সহজে পৰাজিত কৰে। ইয়াৰ পিছত খৰে নিজেই ১৪,০০০ সৈন্যৰ সৈতে দশৰথৰ পুত্ৰদ্বয়ক আক্ৰমণ কৰে। কিন্তু সুমালীৰ পুত্ৰ আৰু কৈকেষীৰ ভায়েক অকম্পনৰ বাহিৰে আটাইকেইজন নিহত হয়। তেতিয়া অকম্পন আৰু শূৰ্পনখা লংকালৈ পলাই যায় আৰু ৰাৱণৰ আগত ঘটনাক্ৰমৰ বৰ্ণনা দিয়ে। সীতাৰ সৌন্দৰ্যৰ কথা শুনি ৰাৱণে সীতাক অপহৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ৰাৱণৰ দ্বাৰা সীতাৰ অপহৰণত উদগণি দিয়াত অকম্পনেও গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। বিভীষণৰ বিৰোধিতা স্বত্বেও ৰাৱণে সীতাক অপহৰণ কৰে আৰু এনেদৰে লংকাৰ যুদ্ধ আৰম্ভ কৰে।
শান
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:বঙালী কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
আণ্ড্ৰে পউল গুলেইম গিদ
আণ্ড্ৰে পউল গুলেইম গিদ (André Paul Guillaume Gide; ২২ নৱেম্বৰ, ১৮৬৯ – ১৯ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৫১) এজন ফৰাচী সাহিত্যিক আছিল। ১৯৪৭ চনত তেওঁ সাহিত্যত ন'বেল বঁটা লাভ কৰে। লেখক জীৱনৰ আৰম্ভণিতে গিদ প্ৰতীকতাবাদী আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত আছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ মধ্যবৰ্তী সময়ত তেওঁ সাম্ৰাজ্যবাদবিৰোধী মতবাদৰ প্ৰবক্তা হৈ উঠে।
গিদ তেওঁৰ কথাসাহিত্য আৰু আত্মজীৱনীমূলক ৰচনাসমূহৰ বাবে সুপ্ৰসিদ্ধ। তেওঁ তেওঁৰ মুক্তচিন্তা আৰু সংকীৰ্ণ সামাজিক নৈতিকতাৰ পক্ষপাতীত্ব তেওঁৰ দুই বিপৰীতমুখী চৰিত্ৰক জনসমাজত তুলি ধৰে। গিদৰ ৰচনা সমূহৰ মাজত দেখা যায় স্বাধীনতাৰ অভ্যন্তৰীণ তদন্ত আৰু নৈতিকতা তথা শুদ্ধতাবাদীৰ ক্ষমতায়ণ। এইধৰণেই তেওঁ আগুৱাই যায় তেওঁৰ বৌদ্ধিক সততা লাভৰ উদ্দেশ্যত। তেওঁৰ আত্ম-উন্মোচনকাৰী ৰচনাসমূহ তেওঁৰে আত্মানুসন্ধান, নিজৰ যৌন প্ৰকৃতিৰ স্বৰূপ অনুসন্ধান কৰি কাৰো মূল্যবোধক আঘাত কৰা নাই। তেওঁৰ ৰাজনৈতিক ক্ৰিয়াকলাপো একেই প্ৰকৃতিৰ। কাৰণ, ১৯৯৩ চনত চোভিয়েত ৰাছিয়া ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ কমিউনিজমক অস্বীকাৰ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৬৯ চনৰ ২২ নৱেম্বৰত পেৰিচৰ এক মধ্যবিত্ত প্ৰ’টেষ্টাণ্ট পৰিয়ালত গিদৰ জন্ম। তেওঁৰ দেউতাক জ্যাঁ পল গুইলাউমে গিদ পেৰিচ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইনৰ অধ্যপক আছিল। ১৮৮০ চনত তেখেতৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মাতৃৰ নাম জুলিয়েট মাৰিয়া ৰনডিউক্স। তেওঁৰ পিতামহৰ পৰিয়ালে ইটালীৰপৰা ১৬ শতকৰ শেষৰ ফালে প্ৰটেষ্টাণ্টবাদলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈ ফ্ৰান্সলৈ গুচি আহে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:সাহিত্যিক শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
উদয় শংকৰ
উদয় শংকৰ (Uday Shankar; জন্ম: ৮ ডিচেম্বৰ ১৯০০, মৃত্যু: ২৬ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৭৭) এজন ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী, নৃত্য পৰিচালক আৰু অভিনেতা। তেওঁ ভাৰতীয় নৃত্যশৈলী আৰু ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্যক ইউৰোপীয় থিয়েটাৰ শৈলীৰ লগত সমন্বয় কৰাৰ বাবে সুপৰিচিত। ১৯২০ আৰু ১৯৩০ -ৰ দশকত উদয় শংকৰে ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্য, লোক নৃত্য আৰু জনজাতীয় নৃত্যৰ উপাদান আৰু ইউৰোপীয় থিয়েটাৰ শৈলীৰ লগত কৰা সমন্বয়ে ভাৰতৰ লগতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু ইউৰোপত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।  তেওঁ ভাৰতত আধুনিক নৃত্যশৈলী লগত ভাৰতীয় নৃত্যৰ উপাদানৰ সমন্বয় কৰি আধুনিক নৃত্য শৈলী প্ৰচাৰৰ বাবে খ্যাত।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু পটভূমি
উদয় শংকৰ জন্ম হয় বৰ্তমানৰ ৰাজস্থান উদয়পুৰত এক বঙালী পৰিয়ালত। তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ নাম উদয় শংকৰ চৌধুৰী। তেওঁৰ দেউতাক কল্যাণ শংকৰ আছিল বাংলাদেশৰ যশোৰ জিলাৰ বাসিন্দা। পণ্ডিত শ্যাম শংকৰ যেতিয়া ঝালাওয়াৰৰ ৰজাৰ ব্যক্তিগত সচিব হিচাপে কাম কৰিছিল তেতিয়া উদয় শংকৰৰ জন্ম হয়। উদয়ে তেওঁৰ ল'ৰালিকালৰ বেছিভাগ সময়েই তেওঁৰ মাক আৰু ভায়েক-ভনীয়েকৰ সৈতে নুচৰতপুৰত কটাইছিল। তেওঁৰ দেউতাকৰ কামৰ বাবে তেওঁক নিয়মিত ভিন্ন চহৰলৈ স্থানান্তৰ হ'ব লগাত পৰিছিল। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে উদয় শংকৰক নুচৰতপুৰ, গাজীপুৰ, বাৰনসী আৰু ঝালাওয়াৰৰ দৰে বিভিন্ন ঠাইৰ বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰিবলগীয়া হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক আছিল এজন শিল্পপ্ৰেমী মানুহ। তেওঁ নৃত্যকলাক পূজা আৰু উপাসনাও কৰিছিল। ১৯১৮ চনত উদয়ক মুম্বাইৰ জে জে স্কুল অব আৰ্টচ্ আৰু পিছত গোন্ধৰ্ব মহাবিদ্যালয় প্ৰশিক্ষণ বাবে পঠোৱা হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ উচ্চতৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে লণ্ডনৰ ৰয়েল কলেজ অব আৰ্টচ্‌ত ভৰ্তি হয়। তাতেই তেওঁ প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্যৰ চিত্ৰকলা আৰু নৃত্যকলাৰ বিষয়ে তাত্বিক আৰু ব্যৱহাৰিক জ্ঞান অৰ্জন কৰে। ৰয়েল কলেজ অব আৰ্টচ্‌ৰ পৰা বৃত্তি লৈ উদয় চিত্ৰকলা বিষয়ত উচ্চতৰ শিক্ষা অৰ্জন বাবে ৰোমলৈ যায়।
পৰিয়ালৰ আৰু কৰ্মজীৱন
উদয় শংকৰ তেওঁৰ নৃত্যসঙ্গী অমলা শংকৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। ১৯৪২ চনত তেওঁলোকৰ প্ৰথম সন্তান আনন্দ শংকৰৰ জন্ম হয় আৰু ১৯৫৫ চনত তেওঁলোকৰ কন্যা মমতা শংকৰৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পুত্ৰ আনন্দ শংকৰ সৰুৰ পৰাই গান গোৱা আৰম্ভ কৰে আৰু পিছত এজন সঙ্গীতজ্ঞৰ আৰু সুৰকাৰ হয়। আৰু তেওঁৰ কন্যা মমতা শংকৰ এজনী বিখ্যাত অভিনেত্ৰী হয়। ১৯৪৮ চনত উদয় লিখিছিলে যে, তেওঁৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত আৰু পৰিচালিত 'কল্পনা' নামৰ চলচ্চিত্ৰখন ভাৰতৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ যাৰ মুখ্য চৰিত্ৰত দুজন শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী অভিনয় কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি