cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৱালৰাছৰ বিধান
প্ৰমাণ
মাৰ্চেলিয়ান চাহিদা এনে এক বাণ্ডল x যিয়ে প্ৰদান কৰা বাজেট বাধ্যতাক সন্তুষ্ট কৰে আৰু এজেণ্টৰ উপযোগিতাক বৃহদায়িত কৰে। ইয়াত বাজেট বাধ্যতা হ'ল:
সেয়েহে, যিহেতু যোগফলৰ প্ৰতিটো পদেই শূন্য, যোগফলটো নিজেও শূন্য।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
জানাজাৰ নামাজ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:নামাজ জানাজা এটা বিশেষ প্ৰাৰ্থনা, যিটো কোনো মৃত মুছলিমক কবৰ দিয়াৰ পূৰ্বে অনুষ্ঠিত হয়। সচাৰচৰ এইটো জানাজাৰ নামাজ নামেৰে অভিহিত হয়। মুছলিম অৰ্থাৎ ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ বাবে এটা ফৰজে কেফায়া বা সমাজৰ বাবে আৱশ্যকীয় দায়িত্ব। কোনো মুছলিমৰ মৃত্যু হ'লে মুছলিম সমাজৰ ফালৰ পৰা জানাজাৰ নামাজ পাঠ কৰা হয়।
জানাজাৰ নামাজ এজন ইমামৰ নেতৃত্বত জামায়াতৰ সৈতে বা দলবদ্ধভাৱে অনুষ্ঠিত হয়। অংশগ্ৰহণকাৰী সকলে শাৰী পাতি থিয় হৈ এই নামাজ আদায় কৰে। এইটো ৪ তাকবিৰৰ নামাজ হোৱা দেখা যায়। গোটেই নামাজ থিয় হৈয়েই আদায় কৰা হয় আৰু ছালাম ফিৰোৱাৰ মাধ্যমেৰে এই নামাজ শেষ হয়। সাধাৰণতে জানাজাৰ নামাজৰ শেষত মুনাজাত বা দুআ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই, কাৰণ নামাজটোৰ মাধ্যমেৰেই মৃতকৰ বাবে দুআ কৰি দিয়া হয় বুলি আলিম সকলৰ মত। জানাজাৰ শেষত মৃতব্যক্তিক অবিলম্বে গোছল কৰাই কাফন কৰা হয় আৰু শেষত গোৰস্থান (কবৰস্থান)লৈ লৈ গৈ মাটিত দাফন কৰা হয়।
মৃত ব্যক্তিৰ গোছল
মৃতক গোছল কৰোৱা ফৰজে কেফায়াহ। যিসকলে মৃত ব্যক্তিক ইছলামিক পদ্ধতিৰ দ্বাৰা গোছল দিব জানে, সিহঁতেই মৃতসকলক গোছলৰ দায়িত্ব ল'ব লাগে। মৃত ব্যক্তিক এনেকুৱা এটা বন্ধ ঠাইলৈ লৈ যোৱা হয় য'ত কোনেও তেখেতক চাব নোৱাৰে। যিসকলে তেখেতক গোছল কৰোৱাৰ কামত প্ৰত্যক্ষভাবে অংশগ্ৰহণ কৰিব আৰু যিসকলে পৰোক্ষভাৱে সহায় সহযোগিতা কৰিব, সিহঁতৰ বাহিৰে কোনেও মৃত ব্যক্তিৰ ওচৰত যাব নোৱাৰে। লক্ষ্য ৰখা হয় যিয়ে গোছল কৰাব তেখেত সহ অন্য কোনেও যাতে মৃত ব্যক্তিৰ গোপনাংগ দেখা নাপায়, তাৰবাবে মৃত ব্যক্তিৰ গোপনাংগৰ ওপৰত এটি কাপোৰ ৰাখি দি দেহৰ কাপোৰবোৰ খুলি পেলোৱা হয়। তাৰ পাছত তেখেতক পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্ন কৰা হয়। নামাজৰ অজুৰ নিচিনাকৈয়েই তেখেতক অজু কৰোৱা হয়। আলিমসকলে কয় যে, মৃত ব্যক্তিৰ নাক-মুখত পানী প্ৰৱেশ নকৰাব; বৰঞ্চ এটি কাপোৰ তিতাই লৈ মৃত ব্যক্তিৰ দাঁতসমূহ আৰু নাকৰ ভিতৰত ঘঁহি পৰিষ্কাৰ কৰি দিব। ইয়াৰ পাছত মৃতকৰ মূৰ ধুৱাই দিয়া হয়। এনেদৰে মৃত ব্যক্তিৰ সমস্ত শৰীৰ পানীৰে ধুই দিয়া হয়। শৰীৰ ধুৱাৰ সময়ত মৃত ব্যক্তিৰ সোঁফালৰ অঙ্গৰ পৰা আৰম্ভ কৰা হয়। পানীত বগৰী গছৰ পাত দিয়া উচিত বুলি ভবা হয়, কিয়নো ই পৰিষ্কালকৰণত সাহায্য কৰে। এই পাতৰ পানীয়েইদি(ফেনা) মৃতকৰ মূৰ, দাড়ি ধুই দিয়া হয়। কিন্তু শেষ বাৰৰ বাবে ধুৱাৰ সময়ত পানীত অলপ কৰ্পূৰ মিহলোৱা হয়। কিয়নো ৰাছুল মুহাম্মাদ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ওয়াছাল্লাম য়ে ছোৱালীৰ গোছল দিয়া মহিলাসকলক কৈছিল, ‘শেষবাৰ ধুৱাৰ সময়ত পানীত অলপ কৰ্পূৰ মিহলাবা’। গোছলৰ শেষত মৃতকৰ শৰীৰৰ পানী মুছি দি তেখেতক কাফনৰ কাপোৰ পিন্ধোৱাব লাগে।
কাফন
কোনো মৃত মুছলিম ব্যক্তিক মাটিত দাফন কৰাৰ পূৰ্বতে যি কাপোৰ পিন্ধোৱা হয় তাকেই কাফন নামেৰে অভিহিত। কাফন কৰাৰ পাছতহে জানাজা পঢ়া হয়।
কুচিপুড়ি
কুচিপুড়ি (Kuchipudi) ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ এটা প্ৰধান শাস্ত্ৰীয় নৃত্য শৈলী। সপ্তদশ শতিকাত ভক্তি আন্দোলনৰ ফলস্বৰূপে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ কুচিপুড়ি নামৰ গাঁৱত এই নৃত্যকলাৰ জন্ম হয়। সিদ্ধেন্দ্ৰ যোগী নামৰ এজন নৃত্য গুৰুৱে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ পত্নী সত্যভামাৰ কাহিনীৰ ভিত্তিত ‘ভামা কল্পনা’ নামৰ এখন নৃত্য-নাটিকাত এই নৃত্য কলাৰ প্ৰয়োগ কৰে। সিদ্ধেন্দ্ৰ যোগীয়ে কুচিপুড়ি গাঁৱৰ ব্ৰাহ্মণ পুত্ৰ সন্তান সকলক এই নৃত্য কলাৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে ১৬৭৫ চনত গোলকোণ্ডাৰ নবাবৰ দৰবাৰত এই নৃত্যকলাৰ প্ৰদৰ্শন কৰে। ন-শৈলীৰ এই নৃত্য দেখি নবাব সন্ত্তষ্ট হয় আৰু এই নৃত্যৰ চৰ্চা আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে কুচিপুড়ি গাঁওখন দান কৰে। এই নৃত্যত নৰ্তকে তাল-লয়ৰ লগত সংগতি ৰাখি মাজে মাজে গান গায় আৰু সংলাপো ব্যৱহাৰ কৰে। পৰম্পৰাগত এই নৃত্য পুৰুষেহে প্ৰদৰ্শন কৰে যদিও বৰ্তমান মহিলায়ো এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ লৈছে। কুচিপুড়ি হৈছে নৃত্ত, নৃত্য আৰু নাটকেৰে গঠিত এক নৃত্যনাটিকা। বৰ্তমান সময়ত কুচিপুড়ি একক, দ্বৈত আৰু দলগতভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। পুৰণিকালত ইয়াক দলগত ভাৱে প্ৰতিজন নাট্যকাৰে বিভিন্ন চৰিত্ৰ লৈ নৃত্যনাটিকা হিচাপেহে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্য
মাইকেল ক্ৰেমাৰ
মাইকেল ৰবাৰ্ট ক্ৰেমাৰ (Michael Robert Kremer; জন্ম ১২ নৱেম্বৰ ১৯৬৪) এগৰাকী আমেৰিকান উন্নয়ন অৰ্থনীতিবিদ। তেওঁ বৰ্তমান হাৰ্ভাড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডেভলপিং ছ'চাইটিছৰ গেট আসনৰ অধ্যাপক। তেওঁক অভিজিৎ বেনাৰ্জী আৰু ইস্থাৰ ডাফ্লোৰ সৈতে "গোলকীয় দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূলৰ বাবে তেওঁলোকৰ পৰীক্ষামূলক অভিগমন"ৰ বাবে ২০১৯ চনৰ অৰ্থনীতিৰ ন'বেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
মাইকেল ক্ৰেমাৰে হাৰ্ভাড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সমাজ বিজ্ঞানত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছলৈ একে বিশ্ববিদ্যালয়ৰৰ পৰা ১৯৯২ চনত পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৯২ চনৰ পৰা ১৯৯৩ চনলৈ মেছাছুচেটছ প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানত পষ্ট ডক্টৰেট আছিল। তেওঁ ১৯৯৩ চনৰ বসন্তত চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অতিথি সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে নিয়োজিত আছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৯৩চনৰ পৰা ১৯৯৯ চনলৈ মেছাছুচেটছ প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানত অধ্যাপক আছিল। ১৯৯৯ চনৰ পিছৰ পৰা বৰ্তমানলৈ হাৰ্ভাড বিশ্ববিদ্যালয় অধ্যাপক পদত অধিষ্ঠিত হৈ আছে।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূলকৰণক মুখ্য বিষয় হিচাপে গৱেষণা কৰিছিল। শিক্ষা অৰ্থনীতি আৰু স্বাস্থ্য অৰ্থনীতিৰ ওপৰত কাম কৰিছিল। তেওঁ অভিজিৎ বেনাৰ্জী আৰু ইস্থাৰ ডাফ্লোৰ সৈতে উন্নয়ন অৰ্থনীতিৰ বিষয়ত গৱেষণা কৰিছিল। তেওঁ যাদৃচ্ছিক নিয়ন্ত্ৰিত পৰীক্ষাৰ উপযোগিতা স্থাপন কৰি দৰিদ্ৰতা বিৰোধী ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ পৰীক্ষামূলক অন্বেষণৰ ফলত ইস্থাৰ ডাফ্লো প্ৰভাৱিত হৈছিল।
তেওঁ আমেৰিকান কলা আৰু বিজ্ঞান একাডেমীৰ ফেল' নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু ১৯৯৭ চনত মেকআৰ্থাৰ ফেলশ্বিপ লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ অধ্যাপক ফেলশ্বিপো লাভ কৰিছিল। ৱৰ্ল্ড ইকোনোমিক ফৰামে তেওঁক ইয়ং গ্লোৱেল লিডাৰ হিচাপে অভিহিত কৰিছিল। তেওঁ ইন'ভেচনছ ফৰ পভাৰ্তি নামৰ সংস্থাৰ লগত জড়িত। এই সংস্থায়ে উন্নয়নমূলক অসুবিধা সমূহৰ সামাজিক আৰু আন্তৰ্জাতিক সমাধানৰ বাবে গৱেষণা কৰে। তেওঁ গিভিং হোৱাট ৱি কেনৰ সদস্য। ই দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূলকৰণৰ লগত জড়িত এক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগঠন। তেওঁ ৱৰ্ল্ডটেক নামৰ সংস্থাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু অধ্যক্ষ আছিল। সেইদৰে প্ৰিচিছন এগ্ৰীকালচাৰ ফৰ ডেভেলপমেণ্ট নামৰ সংস্থাৰ সহ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। এই সংস্থায়ে ক্ষুদ্ৰ খেতিয়ক সকলক বিভিন্ন পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়।
তেওঁ এক মিলিয়ন বৰ্ষত অৰ্থনীতিৰ পৰিৱৰ্তন অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ অৰ্থনৈতিক বৃদ্ধি আৰু জনসংখ্যাৰ বৃদ্ধিৰ লগত বৃদ্ধি হয় বুলি প্ৰমাণ কৰিছিল।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বৃদ্ধি কেন্দ্ৰৰ বৃদ্ধি সপ্তাহ ২০১০ ত শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ গুণগত মানদণ্ড উন্নত কৰিবলৈ এটি দলৰ নেতৃত্ব দিছিল।
তেওঁ ডিএফআইডিৰ মুখ্য অৰ্থনীতিবিদ ৰাছেল গ্লেনষ্টাৰৰ স্বামী।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিবিদ শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
১ ছেপ্টেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
গিদ্ধা
গিদ্ধা (Giddha) ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ পঞ্জাব অঞ্চলত প্ৰচলিত মহিলাসকলৰ এক জনপ্ৰিয় লোক নৃত্য। গিদ্ধা নৃত্য প্ৰাচীন ৰিং নৃত্যৰ উত্তৰাধিকাৰী বুলি গণ্য কৰা হয়। ই ভাংৰাৰ দৰেই উত্তেজনাপূৰ্ণ আৰু একে সময়তে ই সৃজনশীলভাৱে নাৰীসূলভ কৰুণা, সৌন্দৰ্য আৰু নমনীয়তা প্ৰদৰ্শন কৰে। এইটো অতি ৰঙীন নৃত্যৰ প্ৰকাৰ। এতিয়া দেশৰ সকলো অঞ্চলতে গিদ্ধা নৃত্যৰ প্ৰচলন দেখা যায়। মহিলাসকলে মুখ্যতঃ উৎসৱ বা সামাজিক অনুষ্ঠানত এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। নৃত্যৰ লগত ছন্দ তুলি হাততালি বজোৱা হয় আৰু নেপথ্যত বয়স্ক মহিলাসকলে সাধাৰণ পৰম্পৰাগত লোকগীত গায়।
গিদ্ধা পৰম্পৰাগত আন পঞ্জাবী নৃত্যকৈ পৃথক। কাৰণ ইয়াৰ বাবে ঢোল বা তেনেজাতীয় বাদ্যযন্ত্ৰৰ প্ৰয়োজন নহয়। তাৰ পৰিৱৰ্তে মহিলাসকলে বৃত্ত গঠনত থিয় হৈ থাকে আৰু ছন্দ মিলাই হাততালি মাৰে। এগৰাকী মুখ্য মহিলাই এটা বলি বা গীতৰ শাৰী গায় আৰু গোটেই বৃত্তত মহিলাসকলে সেই শাৰী পুনঃ দোহাৰে। গিদ্ধাৰ লগত প্ৰচলিত লোকগীতসমূহ গোটেই ৰূপত এই মাতা আৰু সঁহাৰি হিচাপে থাকে। গীতসমূহত যৌনতাকে ধৰি মহিলাৰ জীৱনৰ কাহিনীৰ বিৱৰণ পোৱা যায়।
ইতিহাস
গিদ্ধা প্ৰাচীন ৰিং নৃত্যৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল বুলি কোৱা হয়। পুৰণি সময়ত ৰিং নৃত্য পঞ্জাব অঞ্চলত প্ৰভাৱশালী আছিল। মহিলাসকলে গিদ্ধাৰ জৰিয়তে একে স্তৰৰ শক্তি দেখুৱায় যি পুৰুষে ভাংৰা প্ৰদৰ্শন কৰোঁতে প্ৰদৰ্শন কৰে। গিদ্ধায়ে পঞ্জাবী নাৰীত্ব প্ৰদৰ্শন কৰাৰ এক পৰম্পৰাগত পদ্ধতি প্ৰদৰ্শন কৰে। কোৰিঅ’গ্ৰাফী আৰু গীতৰ ভাষাৰ জৰিয়তে এয়া দেখা পোৱা যায়। ১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজন আৰু পঞ্জাব অঞ্চলৰ পশ্চিম পঞ্জাব (পাকিস্তান) আৰু পূব পঞ্জাব, ভাৰত) দুটা অংশ হোৱাৰ পিছত সীমান্তৰ ভাৰতীয় দিশৰ পঞ্জাবৰ লোকনৃত্য একত্ৰিত আৰু মঞ্চস্থ কৰা হৈছে আৰু পঞ্জাবী সংস্কৃতিৰ প্ৰতীক অভিব্যক্তি হিচাপে উন্নীত কৰা হৈছে। যদিও গিদ্ধাৰ পাৰম্পৰিক ৰূপ বিভাজনৰ দ্বাৰা গুৰুত্বৰভাৱে প্ৰভাৱিত হোৱা নাছিল, গিব শ্ৰেফলাৰে লিখিছে যে ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে নহ’লেও পুৰুষ ৰূপ ভাংৰাৰ মহিলা নৃত্য সমকক্ষ হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হৈছে।
১৯৬০ দশকৰ পিছত পঞ্জাবী নৃত্য প্ৰকাৰবোৰ বিধিবদ্ধ হোৱাৰ লগে লগে ভাংৰা আৰু গিদ্ধা প্ৰতিযোগিতা সমগ্ৰ পঞ্জাব আৰু পঞ্জাবী প্ৰবাসীসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে। পঞ্জাবী নৃত্যৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰবোৰ ১৯৬০ দশকৰ পৰা পঞ্জাবত আৰু ১৯৯০ দশকৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ শিক্ষাৰ্থী গোটৰ জৰিয়তে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, যুক্তৰাজ্য আৰু কানাডালৈ বিয়পি পৰিছে।
পাৰম্পৰিক সাজ-পাৰ
গিদ্ধা নৃত্যত পৰম্পৰাগতভাৱে মহিলাসকলে উজ্জ্বল ৰঙৰ ছালৱাৰ কামীজ আৰু গহনা পিন্ধে। চুলিসমূহ দুটা ভাগত ভাগ কৰি বান্ধি আৰু লোক অলংকাৰ যেনে কপালত টিক্কা পিন্ধি গিদ্ধা নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডিয়া
ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডিয়া (Serum Institute of India; এছ আই আই) এটা ভাৰতীয় জৈৱপ্ৰযুক্তিবিজ্ঞান আৰু জৈৱভেষজ কোম্পানী। কোম্পানীটোৱে বিশ্বৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক ছিটা উৎপাদন কৰে। মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনে চহৰত অৱস্থিত এই কোম্পানীটো ১৯৬৬ চনত চাইৰাছ পুনাৱালাই প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ই "পুনাৱালা ইনভেষ্টমেণ্ট এণ্ড ইনডাষ্ট্ৰীজ্" নামৰ পিতৃ কোম্পানীটোৰ অধীনস্থ এক সহায়ক প্ৰতিষ্ঠান।
অৱলোকন
১৯৬৬ চনত মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেত ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডিয়াৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। পূৰ্বে ভাৰতলৈ উচ্চ দৰত আমদানি কৰিবলগীয়া সংক্ৰমণৰোধী জৈৱিক পদাৰ্থসমূহ কোম্পানীটোৱে ভাৰততে উৎপাদন কৰিবলৈ লৈছিল। ছিৰাম ইনষ্টিটিউটে প্ৰাৰম্ভিক বছৰকেইটাত বৃহৎপৰিমাণে উৎপাদন কৰা সামগ্ৰীসমূহ হৈছে টিটে'নাছ এণ্টিট'ক্সিন, সৰ্প বিষনাশক, ডি পি টি ছিটা (ঘোঁৰাশলখা, হুপিং কাহ আৰু ধনুষ্টংকাৰ ৰোগৰ উমৈহতীয়া ছিটা) আৰু এম এম আৰ ছিটা (সৰু আই, পিঠাখোৱা আৰু জাৰ্মান বসন্ত ৰোগৰ উমৈহতীয়া ছিটা)। পিছলৈ ই বিভিন্ন বেক্টেৰিয়াজনিত বা ভাইৰাছজনিত সংক্ৰমণ প্ৰতিৰোধী ছিটা, উমৈহতীয়া ছিটা, ইনফ্লুৱেঞ্জাৰ ছিটা আৰু meningococcal ছিটা আদিও উৎপাদনত মনোনিৱেশ কৰে। ছিটাৰ উপৰিও কোম্পানীটোৱে এণ্টিচেৰা, ৰক্ত প্লাজমা, হৰমনজাত পদাৰ্থ ইত্যাদি উৎপাদন কৰে। ২০১৪ চনৰ তথ্য অনুসৰি, ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডিয়াই উৎপাদন কৰা ছিটা বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা, ইউনিচেফ আৰু পান আমেৰিকান হেল্থ্ অৰ্গেনাইজেশ্যনে (পাহ') চলোৱা আন্তৰ্জাতিক টিকাকৰণ অভিযানত ব্যৱহাৰ হৈছে। ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডিয়াক পুনাৱালা গ্ৰুপে পৰিচালনা কৰে। সম্প্ৰতি কোম্পানীটোৱে উৎপাদনৰ উপৰি গৱেষণা আৰু বিকাশতো মনোনিৱেশ কৰিছে।
২০০৯ চনত প্ৰতিষ্ঠানটোৱে নাকেৰে দিবলগীয়া চোৱাইন ফ্লুৰ ছিটা এবিধ প্ৰস্তুত কৰি উলিয়াইছিল। কোম্পানীটোৱে অধিগ্ৰহণ কৰা প্ৰথমটো আন্তৰ্জাতিক প্ৰতিষ্ঠান আছিল নেডাৰলেণ্ডছৰ বিলথ'ভেন বায়'ল'জিকেলছ্ (২০১২ চন)। ২০১৬ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰস্থিত ইউনিভাৰ্ছিটী অৱ মাছাচ্যুছেটছ্ মেডিকেল স্কুলৰ মাছ বায়'ল'জিকছৰ সহযোগত ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডিয়াই দ্ৰুততাৰে কাম কৰা এক জলাতংক-ৰোধী কাৰক উদ্ভাৱন কৰিছিল। ইয়াক ৰেবিজ হিউমেন ম'ন'ক্লনেল এণ্টিব'ডী (RMAb), বা ৰেবিশ্বিড্ নামেৰেও জনা যায়।
২০২০ চনৰ তথ্য অনুসৰি, বছৰি ১.৫ বিলিয়ন ছিটাৰ পালি উৎপাদনেৰে ছিৰাম ইনষ্টিটিউট বিশ্বৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক ছিটা উৎপাদনকাৰী কোম্পানী। কোম্পানীটোৰ দ্বাৰা বিকশিত সামগ্ৰীৰ ভিতৰত টিউবাৰকুলচিছৰ ছিটা টিউবাৰভেক (বিচিজি), প'লিঅ'মায়েলাইটিজৰ বাবে প'লিঅ'ভেক আৰু শিশুৰ টিকাকৰণ কাৰ্য্যসূচীৰ অন্তৰ্গত আন ছিটাসমূহ উল্লেখযোগ্য।
ক'ভিড-১৯ ছিটাৰ বিকাশ
ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অব ইণ্ডিয়াই ব্ৰিটিছ-চুইডিছ বহুজাতিক ভেষজ কোম্পানী এষ্ট্ৰজেনেকাৰ সৈতে সহযোগিতা কৰিছে, যিয়ে অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে লগ লাগি AZD1222ৰ বিকাশসাধন কৰি আছে। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, ছিৰাম ইনষ্টিটিউটে ভাৰতবৰ্ষ আৰু আন দুখীয়া তথা মধ্য-আয়ৰ দেশসমূহক ১০০ নিযুত (১০ কোটি) ছিটাৰ পালি যোগান ধৰিব।  পৰৱৰ্তী সময়ত ২০২১ চনৰ শেষলৈ এই পৰিমাণ ১০০ কোটিলৈ বৃদ্ধি কৰাৰ লক্ষ্য বান্ধি লোৱা হয়। প্ৰতি পালি ছিটাৰ মূল্য ২২৫ টকা (প্ৰায় ৩ ডলাৰ) হ'ব অনুমান কৰা হৈছে। ২০২০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত অক্সফ'ৰ্ডত এগৰাকী স্বেচ্ছাসেৱকে ছিটা লৈ অসুস্থ হৈ পৰাৰ পিছত ভাৰতৰ ভেষজ নিয়ন্ত্ৰক মুখ্য বিষয়াই (ডিছিজিআই) ছিটাৰ পৰীক্ষাকাৰ্য্য তাৎক্ষণিকভাৱে বন্ধ কৰি দিছিল, কিন্তু ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষই অনুমতি দিয়াত কিছুদিন পিছতে পুনৰ পৰীক্ষা আৰম্ভ কৰা হয়।   যোৱা ২০২০ বৰ্ষৰ ডিচেম্বৰ মাহত ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অব ইণ্ডিয়াই এষ্ট্ৰ'জেনেকাৰ সৈতে বিকশিত ছিটাৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ জৰুৰীকালীন অনুমোদন বিচাৰে। এমাহ পিছত ছিৰামে ইয়াৰ অনুমোদন লাভ কৰে। ২০২১ চনৰ মাৰ্চত ছিৰামত ইনষ্টিটিউটত উৎপাদিত কিছুপৰিমাণৰ পালি যুক্তৰাজ্যত যোগান ধৰিবলৈ এখন চুক্তি স্বাক্ষৰিত হৈছে।
ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অব ইণ্ডিয়াই ভাৰত আৰু আন নিম্ন আৰু মধ্য-আয়ৰ দেশসমূহক যোগান ধৰিবলৈ NVX-CoV2373 (ক'ভ'ভেক্স) ছিটা উৎপাদন কৰাৰ উদ্দেশ্যে ন'ভাভেক্সৰ সৈতেও এক চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিছে। কোম্পানীয়ে ক'ডাজেনিক্সৰ দ্বাৰা বিকশিত ক'ভিড-১৯ৰ নাকেৰে দিবলগীয়া ছিটা CDX-005  (বাণিজ্যিক নাম COVI-VAC) ও উৎপাদন কৰিব।
তথ্য চুৰিৰ প্ৰচেষ্টা
২০২১ চনৰ মাৰ্চত ৰয়টাৰ্ছত প্ৰকাশ পাইছিল যে চীনা চৰকাৰ সমৰ্থিত ইণ্টাৰনেট চোৰাংচোৱা সংঘ ৰে'ড এপ'লোৱে ছিৰাম ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডিয়াৰ বৌদ্ধিক সম্পত্তি চুৰি কৰাৰ লক্ষ্য হিচাপে বাছি লৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:কোম্পানী শ্ৰেণী:গৱেষণাগাৰ
ৰ'জি আফচাৰি
ৰ’জি আফচাৰি (ইংৰাজীঃ Rosy Afsary; ২৩ এপ্ৰিল, ১৯৪৬, ৯ মাৰ্চ, ২০০৭), যাক ৰ’জি চামাদ নামেৰেও জনা যায়, বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰী। তেওঁক ‘সূৰ্য গ্ৰহণ’, ‘সূৰ্য সংগ্ৰাম’, ‘জীৱন থেকে নেয়া’ অৰু ‘টিটাছ একটি নদীৰ নাম’ আদি চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে জনা যায়। লাঠিয়াল ছবিত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ ১৯৭৫ চনত বাংলাদেশ চৰকাৰৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ প্ৰথমটো অনুষ্ঠানত, শ্ৰেষ্ঠ সহ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৮৬ চনত ৰ’জি আফচাৰিয়ে ‘নিৰাশা’ চলচ্চিত্ৰখন পৰিচালনা কৰিছিল, এইখন চিনেমাৰ জৰিয়তে তেওঁ বাংলাদেশৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ৰূপে স্বীকৃতি পায়। তেওঁ প্ৰথমগৰাকী বঙালী অভিনেত্ৰী, যি পৰিচালক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰি বাংলাদেশী ছবি উদ্যোগত নাৰীৰ প্ৰতি থকা প্ৰতিবন্ধকতাক জয় কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ কোম্পানী ৰ’জি ফিল্মছৰ জৰিয়তে কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজনা কৰিছিল।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৪৬ চনৰ ২৩ এপ্ৰিল তাৰিখে বাংলাদেশৰ নোৱাখুলিত ৰ’জিৰ জন্ম হৈছিল।
আফচাৰি প্ৰথমবাৰৰ বাবে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আব্দুছ চামাদৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। ১৯৮১ চনত তেওঁ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা মলিক আফচাৰিৰ সৈতে পুনৰ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু তেওঁৰ নামটো ৰ’জি আফচাৰিলৈ সলনি কৰে। তেওঁৰ ভগ্নী পাৰবিন আহমেদ ৰুহী জ্যেষ্ঠ অভিনেতা ৱাছিমৰ পত্নী আছিল।
কেইবা বছৰ ধৰি বৃক্কৰ ৰোগত ভুগি ২০০৭ চনৰ ৯ মাৰ্চত ৰ’জি আফচাৰিৰ মৃত্যু হয়।
স্বীকৃতি
ৰ’জি আফচাৰিৰ ৭৩ সংখ্যক জন্মদিনত জন্মদিনৰ শুভেচ্ছা জনাই গুগলে তেওঁৰ নামত এটি গুগল ডুডল প্ৰকাশ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
সত্যব্ৰত শাস্ত্ৰী
তেওঁ বৰ্তমান নতুন দিল্লীৰ জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংস্কৃত অধ্যয়নৰ বিশেষ কেন্দ্ৰৰ সন্মানিত অধ্যাপক। তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংস্কৃত বিভাগৰ মুৰব্বী আৰু 'ফেকাল্টি অৱ আৰ্টচ'ৰ ডীন আছিল।
তেওঁ তেওঁৰ জীৱনকালত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা (সংস্কৃত ভাষাত) আৰু ১৯৬৮ চনত প্ৰদান কৰা 'ইণ্ডিয়াজ নেচনেল একাদেমী অৱ লেটাৰচ্‌'কে ধৰি অলেখ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছে। ২০০৬ চনত তেওঁ সংস্কৃত ভাষাত প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰদান কৰা জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংস্কৃত ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমিৰ ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক
নুনী
নুনী (white mulberry, silkworm mulberry, বৈজ্ঞানিক নাম: Morus alba) সৰুৰ পৰা মজলীয়া আকাৰৰ এবিধ moraceae পৰিয়ালৰ উদ্ভিদ। ই প্ৰায় ১০–২০ মিটাৰ (৩৩–৬৬ ফুট) ওখ হ'ব পাৰে। তুলনামূলকভাৱে নুনী গছৰ আয়ুসকাল কম যদিও কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত ই ২৫০ বছৰ পৰ্যন্ত জীয়াই থকাৰ উদাহৰণ পোৱা যায়। এই প্ৰজাতিটো ভাৰত আৰু মধ্য চীনৰ থলুৱা উদ্ভিদ। বাকী স্থান, যেনেঃ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, মেক্সিকো, অষ্ট্ৰেলিয়া, কিৰ্গিজস্তান, আৰ্জেণ্টিনা, তুৰ্কী, ইৰাণ আদি দেশতো ইয়াৰ খেতি প্ৰচুৰ পৰিমাণে কৰাৰ লগতে প্ৰাকৃতিককৰণ কৰি তোলা হৈছে।
নুনী গছৰ খেতি ৰেচম সূতাৰ বাণিজ্যিক উৎপাদনৰ বাবে পলুক খুৱাবলৈ বুলি কৰা হয়। নুনীফুলৰ ৰেণুৰ তড়িৎ গতিৰ বিস্তাৰৰ বাবেও (শব্দৰ গতিবেগৰ আধাতকৈয়ো বেছি) ই বিশেষভাৱে পৰিচিত। নুনীগছৰ পকা ফল খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়।
বিৱৰণ
কম বয়সীয়া ডালত পাতবোৰ ৩০ চে.মি. (১২ ইঞ্চি) পৰ্যন্ত দীঘল আৰু জটিল খাঁ‌জযুক্ত হ'ব পাৰে। পুৰণি গছৰ পাতবোৰ সাধাৰণতে ৫–১৫ চে.মি. (২-৫.৯ ইঞ্চি) পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে। সাধাৰণতে নাতিশীতোষ্ণ অঞ্চলত গছবোৰ পৰ্ণপাতী হয় যদিও গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় অঞ্চলত গজা গছবোৰ চিৰসেউজ হ’ব পাৰে।
ফুলবোৰ একক লিংগৰ কেশৰবিশিষ্ট। পুংকেশৰ ২–৩.৫ চে.মি. (০.৮–১.৪ ইঞ্চি) আৰু গৰ্ভকেশৰ ১–২ চে.মি. (০.৪–০.৮ ইঞ্চি) দীঘল। মতা আৰু মাইকী ফুল সাধাৰণতে পৃথক পৃথক গছত পোৱা যায় যদিও ই একেজোপা গছতো থাকিব পাৰে। একোটা ফল ১–১.৫ চে.মি.(০.৪–০.৬ ইঞ্চি) দীঘল হয়। বনৰীয়া গছৰ ফল গাঢ় বেঙুনীয়া ৰঙৰ হয় যদিও বহুতো কৃষিজাত ফল বগাৰ পৰা গোলাপী ৰঙলৈকে ভিন্ন হয়। ৰঙা নুনী আৰু ক'লা নুনীৰ অধিক গাঢ় সোৱাদৰ বিপৰীতে ই মিঠা কিন্তু মৃদু। ফলভক্ষী চৰাইৰ মলৰ দ্বাৰা বীজবোৰ বহুলভাৱে বিস্তাৰিত হৈ পৰে।
কৃষিকাৰ্য
ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পৰা পশ্চিমে আফগানিস্তান আৰু ইৰাণৰ মাজেৰে দক্ষিণ ইউৰোপলৈকে ৰেচমৰ পলুক খাদ্য যোগান ধৰিবলৈ পাতৰ বাবে ইয়াক হাজাৰ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি বহুলভাৱে খেতি কৰা হৈছে।
শেহতীয়াকৈ ই উত্তৰ আমেৰিকাৰ বহু অংশৰ চহৰ অঞ্চলৰ লগতে পথৰ কাষ আৰু অৰণ্য প্ৰান্তৰ দৰে বিক্ষিপ্ত অঞ্চলত ব্যাপকভাৱে প্ৰাকৃতিক হৈ পৰিছে, য'ত ই স্থানীয়ভাৱে স্থানীয় ৰঙা নুনীৰ (Morus rubra) সৈতে সহজেই বৰ্ণ-সংকৰিত হয়। কিছুমান অঞ্চলত এনে ব্যাপক সংকৰকৰণৰ বাবে ৰঙা নুনীৰ দীৰ্ঘম্যাদী জিনীয় স্থিতিশীলতাৰ বাবে এতিয়া গুৰুতৰ চিন্তাৰ সৃষ্টি হৈছে।
ব্যৱহাৰ
নুনীৰ পাত ৰেচম পলুৰ বাবে পছন্দৰ খাদ্য। খৰাঙৰ ফলত গছ-গছনিৰ উপলব্ধতা বাধাগ্ৰস্ত হোৱা অঞ্চলত পশুধনৰ (গৰু, ছাগলী আদি) খাদ্যৰ বাবেও ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। কোৰিয়াত নুনীৰ পাতৰ পৰা চাহ প্ৰস্তুত কৰা হয়। ফলসমূহো শুকুৱাই বা মদ তৈয়াৰ কৰি খোৱা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
মছজিদ
thumb|200px|মদীনাৰ কুবা মছজিদ বিশ্বৰ প্ৰাচীনতম মছজিদ
মছজিদ (مسجد উচ্চাৰণ: ˈmæsdʒɪd) মুছলিমসকলৰ দলবদ্ধভাবে নামাজ পঢ়াৰ বাবে নিৰ্মিত স্থাপনা। শব্দটোৰ উৎপত্তি আৰবী "السجود"ৰ পৰা, যাৰ আভিধানিক অৰ্থ শ্ৰদ্ধাৰে শিৰ নত কৰা অৰ্থাৎ ছিজদাহ কৰা।
সাধাৰণতে, যিবোৰ ইমাৰত বা স্থাপনাত মুছলিমসকলে একত্ৰীত হৈ প্ৰতিদিনে পাঁচ ওয়াক্ত নামাজ (صلاة ছালাত) আদায় কৰে, তাকেই মছজিদ বোলে। আকৌ যিবোৰ ডাঙৰ আকাৰৰ মছজিদসমূহ নিয়মিত নামাজৰ লগতে শুক্ৰবাৰৰ জুম'আ ৰ নামাজ আদায় কৰা হয় আৰু অন্যান্য ইছলামিক কাৰ্যাবলী (যেনেকৈঃ কোৰআন শিক্ষা দিয়া) সম্পাদিত হয়, সেইসমূহ মছজিদক জামে মছজিদ (مسجد جامع) নামেৰে অভিহিত কৰা হৈছে। ইমামে নামাজৰ ইমামতি কৰে বা নেতৃত্ব দিয়ে।
মছজিদ মুছলিমসকলৰ বিভিন্ন ধৰ্মীয় কাৰ্যাবলীৰ প্ৰাণকেদ্ৰ। ইয়াত প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ উপৰিও শিক্ষা প্ৰদান, তথ্য বিতৰণ আৰু বিৰোধ নিষ্পত্তি কৰা হয়।
অসমৰ আটাইতকৈ পুৰণি মছজিদ
পানবাৰী মছজিদ ঐতিহাসিক পানবাৰী মছজিদ ধুবুৰীৰ পৰা ২৫ কিঃমিঃ পূবত পানবাৰী আৰু ৰঙামাটিৰ ওচৰত, ১৩ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ দাঁতিত অৱস্থিত। এইটো মছজিদক অসমৰ আটাইতকৈ পুৰণি মছজিদ বুলি ভবা হয়। ইয়াক বংগৰ শাসক হুচেইন শ্বাহে ১৪৯৩- ১৫১৯ খৃষ্টাব্দৰ সময়চোৱাত নিৰ্মাণ কৰিছিল। মছজিদটোক ইচলামধৰ্মী মোগল সেনাসকলে প্ৰাৰ্থনা-গৃহৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। মছজিদটোৰ সৈতে থকা ইদগাহ পথাৰ আৰু কুঁৱা এটাও উল্লিখিত সময়চোৱাতে সম্ভৱতঃ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
ইতিহাস
আৰব উপদ্বীপত নিৰ্মাণ হোৱা প্ৰথম তিনিটা মছজিদৰ গঠন আছিল সৰল। সময়ৰ আৱৰ্তনত পৰৱৰ্তী হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ পাছত সেয়া বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ নিত্যনতুন কৃষ্টি আৰু স্থাপত্যশৈলীৰ ধাৰক হয়।
বিস্তাৰ আৰু বিৱৰ্তন
বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশত মুছলিমসকলৰ অভিযানৰ লগে লগে মছজিদ আৰব উপদ্বীপৰ সীমা পাৰ হৈ বিস্তাৰ লাভ কৰিবলৈ ধৰে। ৬৪০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ প্ৰথমদিশত মিছৰত বহুত মুছলিমৰ সমাগম ঘটে। তেতিয়া এই দেশত বহুত মছজিদ নিৰ্মাণ কৰা হয়। যাৰ ফলতেই ৰাজধানী কায়ৰোক হাজাৰ মিনাৰৰ চহৰ বুলি মাতা হৈছিল।
মিছৰীয় মছজিদসমূহত সু্যোগ-সুবিধাৰ ভিন্নতা আছিল, যেনেকৈঃ কিছু মছজিদত আছিল মাদ্ৰাছাৰ নিচিনাকৈ বিদ্যালয়, আকৌ অন্য মছজিদসমূহত অন্তভুৰ্ক্ত আছিল চিকিৎসালয় নাইবা কবৰস্থান।
চিচিলি আৰু স্পেনৰ মছজিদসমূহত সিহঁতৰ পূৰ্বৰ ভিছিগোথিক স্থাপত্যশৈলীৰ চিহ্নৰ মিল পোৱা নাযায়,বৰঞ্চ মোৰদৰ ইছলামী স্থাপত্যৰ প্ৰতিফলন দেখা যায়।
তথ্যসূত্ৰ
* শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
শিখণ্ডী
শিখণ্ডী (शिखण्डी, Śikhaṇḍī) হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এক উভয়লিঙ্গী চৰিত্ৰ। তেওঁ শিখন্দিনী নামৰ মহিলা হিচাপে পাঞ্চালৰ ৰজা দ্ৰুপদৰ ঘৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰে, অৱশ্যে পিছলৈ তেওঁ পুৰুষলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। তেওঁ দ্ৰৌপদীৰ ভাতৃ।
শিখণ্ডী হৈছে অম্বাৰ পুনৰ্জন্ম। শিখণ্ডীয়ে কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত পাণ্ডৱসকলৰ বাবে যুঁজ দিছিল আৰু ভীষ্মৰ মৃত্যুত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। জাভানীজ ৱায়াং পৰম্পৰাত শিখণ্ডীক শ্ৰীকান্দি বুলি জনা যায় আৰু সেই অনুসৰি তেওঁ প্ৰথমে পুৰুষ হিচাপে জন্ম হয়, অৱশ্যে তেওঁ মহিলালৈ পৰিৱৰ্তন হয়।
পূৰ্বজন্ম
পূৰ্বজন্মত শিখণ্ডী আছিল কাশীৰাজৰ ডাঙৰ জীয়ৰী অম্বা। হস্তিনাপুৰৰ ৰজা বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সৈতে বিবাহৰ হেতু ভীষ্মই তেওঁক তেওঁৰ দুই ভগ্নী সহ স্বয়ংবৰ সভাৰ পৰা জয় লাভেৰে লৈ যায়। কিন্তু তেওঁ সুবলৰ ৰজা শাল্বৰে সৈতে প্ৰেমত আবদ্ধ থকা বাবে বিচিত্ৰবীৰ্যয় তেওঁক বিবাহৰ বাবে প্ৰত্যাখ্যান কৰে। শাল্বয়ো পৰাজয়ৰ গ্লানি লৈ তেওঁক পুনৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে। অম্বাই তেওঁৰ এই দুৰ্দশাৰ বাবে ভীষ্মক দায়ী কৰে আৰু ভীষ্মৰ মৃত্যু কামনাৰে প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হৈ সাধনা কৰি শিৱৰ বৰ লাভ কৰে আৰু পৰৱৰ্তী জন্ম শিখণ্ডী নামে দ্ৰুপদ ৰজাৰ কন্যা হিচাপে হয়।
লিংগ পৰিচয়
মহাভাৰতৰ প্ৰাৰম্ভিক সংস্কৰণত, এগৰাকী মহিলা ৰূপত শিখণ্ডী হৈছে অম্বাৰ পুনৰ্জন্ম। পাঞ্চাল ৰাজ্যত লিংগ বৈষম্যৰ অনুশীলন নহৈছিল, সেয়ে শিখণ্ডীক এগৰাকী যোদ্ধা হ'বলৈ আৰু কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত যুঁজিবলৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়। এই কাহিনীৰ বেছিভাগ সংস্কৰণতে উল্লেখ থকা অনুসৰি, শিখণ্ডী এগৰাকী পুৰুষ যদিও জন্মগত ভাৱে তেওঁ এগৰাকী মহিলা আছিল। পিছলৈ শিখন্দিনীয়ে তেওঁৰ লিংগ সলনি কৰি শিখণ্ডী হৈ পৰে, সেই ৰূপত তেওঁ এগৰাকী নপুংসক।
চি. ৰাজাগোপালাচাৰীৰ মহাভাৰতৰ মতে, শিখন্দিনীয়ে যুৱতী হিচাপে জীৱন ব্যতিত কৰি থকাৰ সময়ত তেওঁ প্ৰাসাদৰ দ্বাৰত সদায় ফুলি থকা নীলা পদুমৰ মালা আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু তেওঁ সেই মালা ডিঙিত পৰিধান কৰে। ইয়াকে দেখি দ্ৰুপদ ৰজাই ভীষ্মৰ শত্ৰু হোৱাৰ ভয় অনুমান কৰি শিখন্দিনীক ৰাজ্যৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰে। নিৰ্বাসিতা শিখন্দিনীয়ে অৰণ্যত কৃচ্ছ্ৰসাধনা কৰে আৰু শিখণ্ডী নামৰ পুৰুষলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
কাহিনীটোৰ আন এক সংস্কৰণ অনুসৰি, দ্ৰুপদ ৰজাই তেওঁৰ এজন উত্তৰাধিকাৰী বিচাৰিছিল যদিও তেওঁলোকৰ তেনে কোনো সন্তান নথকাত নিজৰ অস্থিৰ মনটোক সান্তনা দিবলৈকে বুলি অৰণ্যত ঘূৰি ফুৰে আৰু অৰণ্যত শিশু শিখান্দিনীক দেখা পায়। শিশুটিক তেওঁ নিজ কন্যা হিচাপে তুলি লয়, এক স্বৰ্গীয় কণ্ঠই দ্ৰুপদক সেই শিশুটিক পুৰুষ ৰূপত ডাঙৰ-দীঘল কৰিবলৈ কয়। দ্ৰুপদে তেওঁৰ জীয়েকক পুত্ৰ হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল আৰু শিখান্দিনীলৈ দশৰ্ণাৰ এগৰাকী ৰাজকুমাৰীক বিয়া কৰাই, ৰাজকুমাৰীয়ে তেওঁৰ দেউতাক হিৰণ্যবৰ্ণৰ ওচৰত অভিযোগ কৰিছিল যে তেওঁৰ স্বামী প্ৰকৃততে এগৰাকী মহিলা। যেতিয়া ৰজাই লোকসকলক এই সত্যৰ পৰীক্ষা কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল, শিখান্দিনীয়ে ভয় খাই অৰণ্যলৈ পলাই যায় আৰু অৰণ্যত এগৰাকী যক্ষক লগ পাই তেওঁৰ সৈতে লিংগ বিনিময় কৰি পুৰুষ ৰূপ লাভকৰে। কাহিনীটোৰ বেছিভাগ সংস্কৰণত উল্লেখ থকা মতে লিংগ পৰিৱৰ্তনৰ ফলতেই শিখণ্ডী এজন নপুংসক হৈ পৰে; অৱশ্যে আন বহুতৰ মতে এই তথ্য সত্য নহয়।
কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধ
কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত শিখণ্ডী পুৰুষ যোদ্ধা হিচাপে পাণ্ডৱ পক্ষৰ হৈ অংশগ্ৰহণ কৰে। ভীষ্মৰ সৈতে যুদ্ধৰ সময়ত ভীষ্মই তেওঁক চিনিপায় নিজ প্ৰতিজ্ঞাৰ হেতু অস্ত্ৰ পৰিত্যাগ কৰে। এই সুযোগতে অৰ্জ্জুনৰ দ্বাৰা তেওঁ শৰাক্ৰান্ত হৈ শৰশয্যাত শুই পৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত মৃত্যুবৰণ কৰে। যুদ্ধৰ অষ্টাদশ দিনা অশ্বত্থামাৰ সৈতে যুদ্ধত পৰাজিত হৈ শিখণ্ডীয়ে মৃত‌্যুবৰণ কৰে।
কোনো কোনো স্থানত কোৱা হৈছে যে, শিখণ্ডীক কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ দশম দিনটোত দেখা যায়, য'ত তেওঁ প্ৰতিজ্ঞা পূৰণ তথা ভীষ্মদেৱক নীৰস্ত্ৰ কৰিবলৈ যুদ্ধত পদাৰ্পণ কৰে, তেওঁ যুদ্ধক্ষেত্ৰত যে প্ৰৱেশ কৰিব এই কথা আগতেই গম পোৱাত শকুনিয়ে শিখণ্ডীক বাধা দিবলৈ মায়াস্ত্ৰ সাজু কৰে। শেষত অশ্বত্থামাৰ হাতত নীৰস্ত্ৰ হৈ বেয়াকৈ আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়। শিখণ্ডীৰ মৃত্যু হোৱা বুলি তেওঁ শকুনি আৰু অশ্বত্থামাই এৰিথৈ যায়। ভীষ্মৰ মৃত্যু নোহোৱালৈকে তেওঁৰ দেহত প্ৰাণ থাকে। বহুতৰ মতে ইয়াৰ পিছতেই তেওঁৰ মৃত্যু হয় কাৰণ পিছৰ পৰ্যায়ত মহাকাব্যত তেওঁৰ কোনো উল্লেখ পোৱা নাযায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
পাঁচ পীৰ দৰগাহ
পাঁচ পীৰ দৰগাহ (Panch Peer Dargah) ধুবুৰী জিলাৰ ধুবুৰী চহৰত অৱস্থিত পাঁচ গৰাকী চুফী সন্তৰ মাজাৰ শ্বৰিফ। এই দৰগাহ ধুবুৰীৰ শ্ৰী গুৰু টেগ বাহাদুৰ চাহিব গুৰুদ্বাৰাত সংৰক্ষিত পাঁচ গৰাকী চুফী সন্ত ক্ৰমে শ্বাহ আকবৰ, শ্বাহ বাগমাৰ, শ্বাহ চুফী, শ্বাহ সৰণ আৰু শ্বাহ কমলৰ সমাধিৰ ওপৰত নিৰ্মিত দৰগাহ। ১৬৬২ চনত এই দৰগাহ স্থাপন কৰা হৈছিল। পাঁচ গৰাকী চুফী সন্ত বা পীৰৰ সমাধিত নিৰ্মিত হোৱাৰ বাবে ইয়াক পাঁচ পীৰ দৰগাহ বা পঞ্চ পীৰ দৰগাহ হিচাপে জনা যায়।
পটভূমি
ঔৰংজেৱৰ শাসনকালত ১৬৬২ চনত মিৰ জুমলাৰ নেতৃত্বত মোগলে অসম আক্ৰমণ কৰিছিল। তেওঁ মানাহ আৰু গুৱাহাটীৰ মাজৰ গড় অতি সহজেই দখল কৰে। ইয়াৰ পিছতেই মোগলে পাণ্ডু, গুৱাহাটী আৰু কাজলীৰ গড় প্ৰকৃতাৰ্থত কোনো প্ৰতিৰোধ অবিহনেই এটা এটাকৈ দখল কৰি যায়। ১৬৬৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত দুয়োপক্ষৰ মাজত ঘিলাধাৰী ঘাটৰ সন্ধি স্বাক্ষৰিত হয়। সন্ধিমতে আহোম ৰজাই পশ্চিম অসম মোগলক এৰি দিয়ে আৰু ৯০টা হাতীৰ লগতে ৩ লাখ টকাৰ যুদ্ধৰ ক্ষতিপূৰণ দিবলৈ কথা দিবলগা হয়। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ নিজৰ একমাত্ৰ সন্তান ৰমণী গাভৰু আৰু ভতিজী তথা তিপাম ৰজাৰ জীয়ৰীক মোগল সম্ৰাটৰ হাৰেমলৈ প্ৰেৰণ কৰিবলগা হয়। ইয়াৰ ফলত সমগ্ৰ নামনি অসম কমসময়ৰ বাবে মোগল সাম্ৰাজ্যত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। আহোম স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ ৰাজত্বকালত ১৬৬৭ চনৰ ২ নৱেম্বৰ তাৰিখে ইটাখুলি আৰু গুৱাহাটীৰ গড় আহোমৰ হাতলৈ আহে। দুমাহৰ ভিতৰতে আহোমসকলে হেৰুৱা ঠাইসমূহ পুনৰ নিজৰ দখললৈ আনে যদিও গোৱালপাৰা অঞ্চল মোগলৰ হাতত থাকি গৈছিল। পিছলৈ মোগল সম্ৰাজ্যৰ দুৰ্বলতাৰ সুযোগ লৈ বংগৰ নিজামে গোৱালপাৰাক নিজৰ দখললৈ আনে। ১৮৭৪ চনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে বংগ আৰু অসম নিজৰ অধীনলৈ অনাৰ পিছত হে অসমে গোৱালপাৰা অঞ্চল ঘূৰাই পায়। দীৰ্ঘ সময় ইছলামিক শাসনৰ অধীনত থকাৰ ফলত গোৱালপাৰা অঞ্চলৰ ভাষা-সংস্কৃতিত বংগৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
ইতিহাস
গোৱালপাৰা অঞ্চলত বংগৰ চুফী সংস্কৃতিৰো প্ৰভাৱ পৰে। পাঁচ পীৰ দৰগাহ অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাৰ (বৰ্তমান ধুবুৰী জিলা) শ্ৰী গুৰু টেগ বাহাদুৰ চাহিব গুৰুদ্বাৰাৰ দামদামা চাহিব গুৰুদ্বাৰাত সংৰক্ষিত পাঁচ গৰাকী চুফী সন্ত ক্ৰমে শ্বাহ আকবৰ, শ্বাহ বাগমাৰ, শ্বাহ চুফী, শ্বাহ সৰণ আৰু শ্বাহ কমলৰ সমাধিৰ ওপৰত নিৰ্মিত দৰগাহ। ১৬৬২ চনত এই দৰগাহ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই পাঁচজন চুফীসন্তসকল একেলগে এই স্থানত বাস কৰিছিল বুলি জনা যায়। তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ শিষ্য আৰু অনুগামী সকলে তেওঁলোকক ইয়াতে সমাধিস্থ কৰিছিল। স্থানীয় আন কিছুমান লোকৰ মতে বিশ্বাস কৰে যে শ্বাহ আকবৰ এই সন্তসমূহৰ মুৰব্বী আছিল আৰু কেৱল তেওঁ ধুবুৰীৰ এই স্থানত বাস কৰিছিল। সেইদৰে ইয়াত কেৱল শ্বাহ আকবৰৰ সমাধি আছে বুলি কিছুলোকে কয়। বাকী আন চাৰিগৰাকী সন্তয়ে বিভিন্ন স্থানলৈ গৈ ইছলামৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল।
অৱস্থান
পাঁচ পীৰ দৰগাহ ধুবৰী চহৰৰ ৱাৰ্ড নং ১ ৰ ব'ৰ'বাজাৰ অঞ্চলত অৱস্থিত। ধুবুৰীলৈ ছিলিগুৰি আৰু কাতিহাৰৰ পৰা ৰেলেৰে যোৱাৰ ব্যৱস্থা আছে। ফকিৰাগ্ৰাম জংচনৰ পৰা ৰেলৰ দিশ সলনি কৰিব লগীয়া হয়। ধুবুৰী চহৰৰ পৰা এই ঠাই লৈ নিয়মিত বাছ চলাচল কৰে। নিকটৱৰ্তী বিমানবন্দৰ হৈছে ৰূপসী বিমানবন্দৰ।
পৰ্যটন
পাঁচ পীৰ দৰগাহ ধুবুৰী চহৰৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় পৰ্যটনস্থল। ইছলাম ধৰ্মালম্বী সকলে ইয়াক পৱিত্ৰ বুলি জ্ঞান কৰে। ইয়াৰ লগতে আন আন ধৰ্মালম্বী সকলেও ইয়াক পৱিত্ৰ স্থান হিচাপে দৰ্শনৰ বাবে আহে। ১৬৬২ চনত স্থাপন কৰা এই দৰগাহৰ ঐতিহাসিক মহত্ত্ব আছে। দেশ-বিদেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা মানুহৰ ইয়ালৈ আগমন হয়। তেওঁলোকে ইয়াত মমবাটি জ্বলায়। কিছুমানে মাজাৰত চাদৰ দিয়ে। বহুতে তেওঁলোকৰ প্ৰাৰ্থনাৰ উত্তৰ পোৱাৰ আশাত ইয়ালৈ আহে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ধুবুৰী জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:মছজিদ
২৪ মে'
অন্যান্য তথ্য
শ্ৰেণী:মে' শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ক্ষমতা অনুসৰি ষ্টেডিয়ামৰ তালিকা
নিম্নলিখিতবোৰ হৈছে উল্লেখযোগ্য ক্ৰীড়া ষ্টেডিয়ামৰ এখন তালিকা, যিবোৰৰ ধাৰণ ক্ষমতাৰ ওপৰত নিৰ্দেশ কৰা হয়, যি সাধাৰণতে তেওঁলোকে স্থান দিব পৰা সৰ্বাধিক দৰ্শকৰ সংখ্যা বুজায়।
প্ৰতীক বব্বৰ
প্ৰতীক বব্বৰ (জন্ম ২৮ নৱেম্বৰ ১৯৮৬) এজন ভাৰতীয় অভিনেতা আৰু সমৰ শিল্পী। তেওঁক মুখ্যতঃ হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত সক্ৰিয় ৰূপত দেখা যায়। প্ৰতীক, অভিনেত্ৰী স্মিতা পাটিল আৰু অভিনেতা ৰাজ বব্বৰৰ পুত্ৰ। অভিনয়ৰ জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ পূৰ্বে তেওঁ প্ৰযোজনা সহায়ক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ৰূপালী পৰ্দাত আত্মপ্ৰকাশ কৰাৰ আগতে বব্বৰে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা প্ৰহ্লাদ কক্কৰৰ পৰামৰ্শঅনুসৰি নেছলে, কিটকেটকে ধৰি বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ বাবে দূৰদৰ্শনৰ বিজ্ঞাপনত অভিনয় কৰিছিল। বলীউডত আত্মপ্ৰকাশ কৰাৰ পিছৰে পৰা, বব্বৰে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু ষ্টাৰডাষ্ট বঁটা আদিৰ দৰে প্ৰশংসা লাভ কৰিছে। প্ৰতীক এজন মিশ্ৰিত সমৰ কলা অনুশীলনকাৰী। ব্ৰাজিলিয়ান জিউ-জিটচুত তেওঁ এটা হোৱাইট বেল্ট আৰু দুটা ষ্ট্ৰাইপ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
বব্বৰে ২০০৮ চনত তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথমখন বোলছবি জানে তু...য়া জানে নাৰ মাধ্যমেৰে ৰূপালী পৰ্দাত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। আনহাতে দৰবাৰ হৈছে তেওঁ অভিনীত প্ৰথমখন তামিল ভাষাৰ ছবি। তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ্ছ, স্ক্ৰীণ এৱাৰ্ডছ, আৰু শ্ৰেষ্ঠ নতুন অভিনেতাৰ ষ্টাৰডাষ্ট বঁটাকে ধৰি বিভিন্ন বঁটা অনুষ্ঠানত মনোনয়ন লাভ কৰাৰ লগতে ধোবিঘাট বোলছবিৰ বাবে ২০১২ চনৰ ষ্টাৰডাষ্ট বঁটাৰ বিজেতা আছিল। বব্বৰে ২০১১ চনত বিভিন্ন ধৰণৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত অপৰাধৰ থ্ৰিলাৰ দম মাৰো দম আৰু ৰাজনৈতিক ছবি অৰক্ষণ দৰে বাণিজ্যিকভাৱে লাভজনক প্ৰকল্প সমূহো আছিল। আনহাতে ধোবি ঘাট আৰু ৰোমাণ্টিক কমেডি মাই ফ্ৰেণ্ড পিণ্টোকে ধৰি স্বতন্ত্ৰ চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ অভিনয়ৰ বাবে সমালোচকসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। বক্স অফিচত কেইবাটাও বিফলতাৰ পিছত তেওঁ থ্ৰিলাৰ, বাগী ২ (২০১৮), কমেডি, ছিচোৰে (২০১৯) আৰু একচন ড্ৰামা ছবি, দৰবাৰ (২০২০)ৰ আছিল তেওঁৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সফলতা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা
অয়নান্ত (গ্ৰন্থ)
অয়নান্ত (Ayananta) হ’ল অসমীয়া ঔপন্যাসিক তথা গল্পকাৰ অৰূপা পটঙ্গীয়া কলিতাৰ 'ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদ'ৰ পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত এখন উপন্যাস। এই উপন্যাসখনক ১৯৯৪ চনত প্ৰথমে প্ৰকাশ কৰে লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল প্ৰকাশনে। এই উপন্যাসখন হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাষালৈও অনূদিত হৈছে। ইংৰাজীলৈ 'ৰঞ্জিতা বিশ্বাসে' 'Dawn' নামেৰে অনুবাদ কৰিছে।
চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক মৃদুল গুপ্তাই এই উপন্যাসখনৰ আধাৰত দিল্লী দূৰদৰ্শনৰ বাবে হিন্দীত ধাৰাবাহিক নিৰ্মাণ কৰে। ডিব্ৰুগড় অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰই উপন্যাসখন নাট্যৰূপত সম্প্ৰচাৰ কৰিছিল। এই উপন্যাসখনক নীতা গুপ্তাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত 'পেঙ্গুঈন যাত্ৰা' প্ৰকাশনে হিন্দী ভাষাতো প্ৰকাশ কৰিছে।
লেখিকাৰ চমু পৰিচয়
অৰূপা পটংগীয়া কলিতা অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ ঔপন্যাসিক তথা গল্পকাৰ। তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত মৃগনাভি, অয়নান্ত, আদি উল্লেখযোগ্য। তেওঁৰ সাহিত্যিক অৱদানৰ বাবে ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদৰ বঁটা, প্ৰবীণা শইকীয়া বঁটা আদিৰে সন্মানিত কৰা হৈছে। তেখেতে মৰিয়ম আষ্টিন অথবা হীৰা বৰুৱা নামৰ অসমীয়া চুটি গল্প সংকলনৰ বাবে ২০১৪ চনত সন্মানীয় সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
২ ছেপ্টেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
থমাছ মান
thumb|Thomas Mann (1937) থমাছ মান (Thomas Mann) হৈছে এগৰাকী জাৰ্মানী কথাশিল্পী। ১৯ বছৰ বয়সতে তেওঁ মিউনিকৰ বিখ্যাত পত্ৰিকাসমূহত গল্প লিখিছিল। জাৰ্মান সাহিত্য শাখাৰ উপদেষ্টাৰূপে তেওঁক লাইব্ৰেৰী অব কংগ্ৰেছৰ ফেলো নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
জন্ম
১৮৭৪ চনৰ ৬ জুন তাৰিখে জাৰ্মানীৰ লুবেক চহৰত থমাছ মানৰ জন্ম হয়।
শিক্ষা
থমাছ মানৰ শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ হয় লুবেক চহৰতে। ১৯ বছৰতে তেওঁ স্কুলীয়া জীৱনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জাৰ্মানীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ন’বেল বঁটা বিজয়ী
মণিভদ্ৰ
মণিভদ্ৰ বা মণিগ্ৰীৱ হৈছে এজন অন্যতম প্ৰধান যক্ষ৷ তেওঁ প্ৰাচীন ভাৰতৰ জনপ্ৰিয় দেৱতা আছিল। তেওঁ ধন-সম্পত্তিৰ অধিষ্ঠাতা যক্ষৰাজ কুবেৰৰ পুত্ৰ আৰু নলকুবেৰৰ ভ্ৰাতৃ। নাৰদৰ দ্বাৰা শাপগ্ৰস্ত হৈ তেওঁ নলকুবেৰৰ সৈতে যমজ অৰ্জুন গছৰ ৰূপ পাইছিল। পিছলৈ শিশু কৃষ্ণৰ স্পৰ্শত দুয়ো মুক্তিলাভ কৰে।
চিত্ৰায়ন
যক্ষ মণিভদ্ৰৰ কেইবাটাও সুপৰিচিত প্ৰতিমূৰ্তি উদ্ধাৰ কৰা হৈছে। ইয়াৰে আটাইতকৈ পুৰণি দুই প্ৰতিকৃতি হ'ল:
পৰ্খামৰ যক্ষ মণিভদ্ৰ
মথুৰাৰ ওচৰৰ পৰ্খামৰ যক্ষ মণিভদ্ৰৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০ – খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫০) মূৰ্তিটোৰ উচ্চতা ২.৫৯ মিটাৰ। শৈলী আৰু শিলালিপিৰ পুৰাতাত্ত্বিক বিশ্লেষণৰ ভিত্তিত এই মূৰ্তিটো খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ মাজভাগৰ বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে। শিলালিপিত লিখা আছে, "কুনিকাৰ শিষ্য গোমিটকৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত। আঠজন ভাতৃ, মণিভদ্ৰ মণ্ডলীৰ ("পুগা") সদস্যই স্থাপন কৰা।" এই শিলালিপিটোৱে ইংগিত দিয়ে যে মূৰ্তিটোৱে যক্ষ মণিভদ্ৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। জন বৰ্ডমেনৰ মতে এই পোছাকৰ আৰ্হি গ্ৰীক শিল্পৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। একেধৰণৰ মূৰ্তিৰ বৰ্ণনা কৰি জন বৰ্ডমেনে লিখিছে:, "ইয়াৰ কোনো স্থানীয় পূৰ্বসূৰী নাই আৰু দেখাত গ্ৰীক লেট আৰ্কাইক পদ্ধতিৰ দৰেই।"
পদ্মৱতী পাৱায়ৰ যক্ষ মণিভদ্ৰ
thumb|260x260px| পাৱায়ত মণিভদ্ৰৰ প্ৰতিমূৰ্তি thumb|260x260px| পাৱায়ত মণিভদ্ৰৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ আধাৰত শিলালিপি।
দুয়োটা ভাস্কৰ্য্য সাধাৰণ মানৱ শৰীৰৰতকৈ ডাঙৰ। ইয়াক মৌৰ্য বা শুংগ যুগৰ বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ৰাম কিংকৰ বেইজে প্ৰেৰণা হিচাপে পৰ্খাম যক্ষক ব্যৱহাৰ কৰি বৰ্তমান দিল্লীৰ ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ সন্মুখত স্থিত যক্ষৰ প্ৰতিমূৰ্তি খোদিত কৰিছিল৷
হিন্দু ধৰ্ম
মণিভদ্ৰ কুবেৰ আৰু তেওঁৰ পত্নী ভদ্ৰাৰ পুত্ৰ ৷ তেওঁৰ নলকুবেৰ নামৰ এজন ভাতৃ আছিল ৷ ৰামায়ণত মণিভদ্ৰই লংকা ৰক্ষাৰ বাবে ৰাৱণৰ লগত যুদ্ধ কৰিছিল যদিও বিফল হৈছিল। মহাভাৰতত কুবেৰৰ সৈতে মণিভদ্ৰক যক্ষৰ প্ৰধান বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। অৰ্জুনে তেওঁক পূজা কৰিছিল। ভাগৱততব্দুই ভাতৃৰ বিষয়ে এটা কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এবাৰ মণিভদ্ৰ আৰু নলকুবেৰে গংগা নদীত নিজ নিজ পত্নী বা অপ্সৰাৰ সৈতে জলকেলি কৰি আছিল। তেওঁলোকে সুৰাপান কৰি বস্ত্ৰহীন অৱস্থাত আছিল। যেতিয়া দেৱৰ্ষি নাৰদ সেইফালেৰে পাৰ হৈ যায় তেতিয়া মহিলাসকলে নিজকে বস্ত্ৰাবৃত কৰে যদিও যক্ষ ভাতৃদ্বয়ে সুৰাপান কৰি স্ব-গৰিমা গাবলৈ ধৰে। নাৰদে তেওঁলোকক শিক্ষা দিবলৈ দুয়োকে অৰ্জুন গছলৈ পৰিণত কৰি বিষ্ণু অৱতাৰৰ দ্বাৰা মুক্ত হ’বলৈ অভিশাপ দিয়ে। দ্বাপৰ যুগত শিশু কৃষ্ণক মাটি খোৱাৰ শাস্তি হিচাপে মাতৃ যশোদাই উৰালত বান্ধিছিল। কৃষ্ণই উৰালেৰে গছ দুজোপা উভালি নলকুবেৰ আৰু মণিগ্ৰীৱক অভিশাপৰ পৰা মুক্ত কৰে।
অন্যান্য কিংবদন্তি
মণিভদ্ৰক নামৰ আন এক ব্যক্তিক শিৱৰ অৱতাৰ বুলিও উল্লেখ কৰা হৈছে যাক তেওঁ ক্ৰোধান্বিত হ'লে যুদ্ধৰ বাবে আহ্বান কৰিছিল। মণিভদ্ৰই শিৱৰ আন এক অৱতাৰ বীৰভদ্ৰৰ সৈতে জলন্ধৰৰ সৈন্যক ধ্বংস কৰিছিল। শিৱৰ অৱতাৰ আৰু যক্ষপ্ৰধান একেগৰাকী মণিভদ্ৰ হ’ব পাৰে যদিও তাৰ কোনো নিশ্চিতি নাই। মণিভদ্ৰ সমুদ্ৰ যাত্ৰী, বিশেষকৈ দূৰৈৰ দেশত ব্যৱসায়ৰ বাবে সাগৰলৈ ওলাই অহা বণিকসকলৰো দেৱতা।
বৌদ্ধ ধৰ্ম
সম্যুক্ত নিকায়ত মণিভদ্ৰই মগধৰ মণিমালা চৈত্যত বাস কৰা বুলি কোৱা হৈছে৷
জৈন ধৰ্ম
মণিভদ্ৰক যক্ষ হিচাপে বিশেষকৈ তপ গচ্ছাৰ সৈতে জড়িত জৈনসকলে পূজা কৰে৷ মণিভদ্ৰ যক্ষ গুজৰাটৰ জৈনসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় অৰ্ধদেৱতা। সাধাৰণ উপস্থাপনত তেওঁক বহু দন্তযুক্ত হস্তী ঐৰাৱতৰ সৈতে দেখুওৱা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
ৰঙা নুনী
ৰঙা নুনী (red mulberry, বৈজ্ঞানিক নাম: Morus rubra) উত্তৰ আমেৰিকাৰ পূব আৰু মধ্য অঞ্চলৰ থলুৱা এবিধ নুনীৰ প্ৰজাতি। ইয়াক অণ্টাৰিঅ', মিনেছ'টা আৰু ভাৰমণ্টৰ পৰা দক্ষিণে দক্ষিণ ফ্ল'ৰিডালৈকে আৰু পশ্চিমে দক্ষিণ-পূব দক্ষিণ ডাকোটা, নেব্ৰাস্কা, কেনছাছ আৰু মধ্য টেক্সাছলৈকে পোৱা যায়। নিউ মেক্সিকো, আইডাহো আৰু ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াত (সম্ভাৱঃ প্ৰাকৃতিককৰণ) ইয়াক দেখা পোৱাৰ বাতৰি পোৱা গৈছে।
ব্যৱহাৰ
ৰঙা নুনীৰ ফল খোৱাৰ উপযোগী আৰু মিঠা। ইয়াৰ কাঠ শুকুৱাই জ্বলাই ইয়াৰ ধোঁ‌ৱাৰে মাংসক মৃদু আৰু মিঠা সোৱাদযুক্ত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
আমেৰিকাৰ কিছুমান থলুৱা জনগোষ্ঠীয়ে বাকলি জুলাপ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। দুৰ্বলতা আৰু প্ৰস্ৰাৱৰ ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে শিপাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ৰস ছালত প্ৰয়োগ কৰি খৰৰ চিকিৎসা কৰা হৈছিল। চকটাও লোকসকলে ৰঙা নুনীৰ কুমলীয়া ডালৰ আঁ‌হৰ পৰা কাপোৰ বৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
বাৰ্তালাপ
বাৰ্তালাপ  (Baartalaap) এটি ডিজিটেল মিডিয়া প্ৰতিষ্ঠান। ২০২১ চনৰ ২৩ জুন তাৰিখে জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক চক্ৰপাণি পৰাশৰৰ নেতৃত্বত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰা বাৰ্তালাপ হৈছে এটা মনোৰঞ্জনধৰ্মী অনুষ্ঠান।ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় আছে গুৱাহাটীত। বাৰ্তালাপৰ  অনুষ্ঠান সমূহে বিভিন্ন ধৰণৰ তথ্য ভিত্তিক, মনোৰঞ্জনধৰ্মী, খেল, জীৱনশৈলী, শিক্ষামূলক, আধ্যাত্মিক আদি বিষয় সাঙুৰি লয় ।বাৰ্তালাপৰ মজিয়াত অসমৰ চিৰপৰিচিত ব্যক্তিসকলৰ সাক্ষাত গ্ৰহণ কৰা হয়।
ইতিহাস
২০২১ চনৰ ২৩ জুন তাৰিখে জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক চক্ৰপাণি পৰাশৰৰ নেতৃত্বত বাৰ্তালাপ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয় ।
বাৰ্তালাপৰ উদ্যোগত অসমৰ নৱপ্ৰজন্মক সাংবাদিকতাৰ আদিপাঠ শিকোৱাৰ উদ্দেশ্যে "বাৰ্তালাপ মিডিয়া অকাডেমি" নামৰ সাংবাদিকতাৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান এটি আৰম্ভ কৰা হয় ২৩জুন, ২০২১ তাৰিখে । য'ত অসমৰ প্ৰতিস্থিত সাংবাদিক সকলক মাজে সময়ে আমন্ত্ৰণ জনাই প্ৰশিক্ষাৰ্থী সকলক বিশেষ পাঠ দিবলৈ চেষ্টা কৰা হয় ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ প্ৰচাৰ মাধ্যম
হেংদান
হেংদান হল আহোমসকলৰ পৰম্পৰাগত এবিধ অস্ত্ৰ। আহোম সকলৰ মতে হেং-দান্ অকল যুদ্ধৰ অস্ত্ৰই নহয়, ই বশ্যতা স্বীকাৰ কৰোৱাত, ৰাজকাৰ্য চলোৱাত, কৰ-কাটল আদি আদায় কৰাত দিগ্বিজয় কৰাত সাৰথি হোৱা এবিধ আপুৰুগীয়া আহিলা। হেং-দান্ টাই-আহোম ভাষাৰ শব্দ।
উৎস প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য শ্ৰেণী:অস্ত্ৰ
নীল (ৰামায়ণ)
নীল হৈছে হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণ ৰ এক বান্দৰ চৰিত্ৰ। সেই অনুসাৰে নীল আছিল দেৱতা অগ্নিৰ পুত্ৰ, যাৰ নামৰ আক্ষৰিক অৰ্থ নীলা বৰণ। মহাকাব্য ৰামায়ণত স্পষ্ট উল্লেখ পোৱা যায় যে বিষ্ণুৰ অৱতাৰ, অযোধ্যাৰ ৰজা দশৰথৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰাম পিতৃবাক্য পালনাৰ্থে বনবাসলৈ যোৱাত বনতেই তেওঁৰ স্ত্ৰী সীতাক লংকাৰ ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণে অপহৰণ কৰে। সীতাৰ অনুসন্ধানকালত বানৰৰাজ সুগ্ৰীৱৰ সৈতে তেওঁৰ মিত্ৰতা হয় আৰু তেওঁ বানৰসকলৰ সহায়ত বানৰসেনা তৈয়াৰ কৰে। নীল আছিল এই বানৰদলৰ গোষ্ঠীপ্ৰধান। তেওঁ অছিল কিষ্কিন্ধ্যাৰ বানৰৰাজ সুগ্ৰীৱৰ বানৰসেনাৰ অধিনায়ক। ৰাম ৰাৱণৰ যুদ্ধত ৰামৰ পক্ষে বানৰসেনাৰ সেনাধ্যক্ষৰ দায়িত্ব লয় আৰু লঙ্কাৰ ৰজা ৰাৱণৰ পক্ষে যুদ্ধত অংশ লোৱা একাধিক ৰাক্ষসক নিধন কৰে।
যদিও মূল ৰামায়ণ অনুসৰি ৰামায়ণৰ মুখ্য চৰিত্ৰ ৰামৰ লংকা গমনৰ সুবিধাৰ বাবে সমুদ্ৰৰ ওপৰত নিৰ্মিত ভাৰতৰ দক্ষিণ দিশত অৱস্থিত ৰামেশ্বৰমৰ পৰা লঙ্কাৰ (যি বৰ্তমানে শ্ৰীলঙ্কা ৰাষ্ট্ৰ) মান্নাৰ অবধি বিস্তৃত বিশাল এক সেতু নিৰ্মাণৰ অন্যতম পৰিকল্পক আছিলে বানৰ নল। একাধিক সংস্কৰণভেদে এই ৰামসেতু নিৰ্মাণত ৰামৰ বানৰ সেনাৰ মাজৰ এক প্ৰযৌক্তিক বানৰ আৰু নলৰ ভ্ৰাতৃ হিচাপে নীলৰ নামো উল্লেখ পোৱা যায়।
পটভূমি
ৰামায়ণত বানৰ সেনাধ্যক্ষ নীলক অগ্নিদেৱৰ পুত্ৰ হিচাপে বৰ্ণিত কৰা হৈছে। ৰামৰ বানৰ সেনাৰ মাজত তেওঁ আছিল প্ৰথম উদ্দীপ্ত, খ্যাতিসম্পন্ন আৰু পৰাক্ৰমশালী বানৰ। ৰামায়ণৰ মুখ্য চৰিত্ৰ ৰামৰ স্ত্ৰী সীতাৰ লঙ্কাৰ ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণৰ দ্বাৰা অপহৰণৰ পিছত তেওঁৰ উদ্ধাৰৰ বাবে যিসকলে সহায় কৰিছিল সেইসকলৰ ভিতৰত নীল আছিল অন্যতম।
সীতাৰ অনুসন্ধান
ৰামায়ণত বানৰ সেনাৰ মাজত যি চাৰিজন বীৰৰ ভাৰতীয় মূল ভূখণ্ডৰ পৰা একে জাপে অনায়াসে লংকা পাবগৈ পৰাৰ ক্ষমতা আছে, সেইসকলৰ ভিতৰত নীল অন্যতম আছিল। কাব্য প্ৰসঙ্গত শেষ পৰ্যন্ত ৰামভক্ত হনুমান আৰু বানৰ সেনাধ্যক্ষ নীল সীতাৰ সন্ধানত লংকালৈ সমুদ্ৰ পাৰ হৈ যোৱাৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল। লংকালৈ যাবৰ বাবে সুগ্ৰীৱে নীলক পৰ্যাপ্ত খাদ্য সহজলভ্য এক পথ নিৰ্বাচন কৰিবলৈ কৈছিল। সুগ্ৰীৱ আৰু নীল উভয়ে বানৰ সৈন্যৰ নিৰ্দিষ্ট গতিবিধি নজৰ ৰখা আৰু তেওঁলোক যোৱাৰ সুগম্য পথ নিৰ্বাচন কৰিছিল।
যুদ্ধক্ষেত্ৰত
ৰাম-ৰাৱণৰ যুদ্ধত ৰাৱণ আৰু তাৰ ৰাক্ষস সৈন্যৰ বিৰূদ্ধে ৰামৰ বানৰ সৈন্যৰ সেনাধ্যক্ষ হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈ নীলে তেওঁৰ বান্দৰদলৰ পৰিচালনা কৰিছিল। ৰামায়ণত সেনা সৰ্বাধিনায়ক নীলৰ সৈতে ৰাক্ষস নিকুম্ভৰ দ্বন্দ্বৰ বিস্তাৰিত উল্লেখ পোৱা যায়। ৰাক্ষস সৈন্যৰ দ্বাৰা আহত হৈয়ো নীলে নিকুম্ভৰ ৰথৰ চকা তুলি সেই চকাৰেই নিকুম্ভক হত্যা কৰে। নীলে ৰাৱণপুত্ৰ প্ৰহস্তৰ সৈতেও ভীষণ যুদ্ধ কৰিছিল। ৰাক্ষস সৈন্যসকলে একেলগে বিভিন্ন দিশৰ পৰা তেওঁলৈ তীৰ নিক্ষেপ কৰাত পেলোৱাৰ পথ বিচাৰি নোপোৱাত এবাৰত প্ৰহস্তই গদালৈ তীব্ৰবেগে তেওঁৰ ফালে আগুৱাই আহে, প্ৰত্যুত্তৰত নীলে তেওঁলৈ ডাঙৰ শিল নিক্ষেপ কৰে আৰু পিছত পুনৰ ৰথৰ চকা নিক্ষেপ কৰি যুদ্ধক্ষেত্ৰত প্ৰহস্তক হত্যা কৰে৷ নীলে ৰাৱণৰ ৰথৰ ওপৰত জঁপিয়ায়ো ৰাৱণৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে। নীল আৰু হনুমানে একেলগে ৰাৱণপুত্ৰ ত্ৰিশিৰা আৰু মহোদৰৰ বিৰূদ্ধে যুদ্ধ কৰে আৰু তেওঁ লোকক হত্যা কৰে। মহাভাৰতত বৰ্ণিত আছে যে নীল প্ৰমথি নামৰ এক ৰাক্ষসকো যুদ্ধক্ষেত্ৰত নিহত কৰিছিল। কম্ব ৰামায়ণ অনুসৰি অসচেতনভাৱে ৰাৱণৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ মেঘনাদে নীলক পৰাজিত কৰে।
নিজকে অজেয় প্ৰমাণ কৰাৰ হেতু নিজ গৃৃৃৃহত ৰাৱণে এক যজ্ঞৰ আয়োজন কৰিছিল। নীলৰ পৰিচালনাত বানৰদল সেই ঠাইত উপস্থিত থাকি ৰাৱণৰ আহুতিত বাধা দিয়ে। কৃত্তিবাসী ৰামায়ণত এই ঘটনাৰ বিস্তাৰিত বিৱৰণ আছে। কাহিনী অনুসৰি নীলে ৰাৱণৰ মূৰত উঠি প্ৰস্ৰাব কৰি দিয়াৰ ফলত ৰাৱণ অশুচি হৈ পৰে আৰু যজ্ঞ পণ্ড হয়।
জৈন সংস্কৰণ
জৈন গ্ৰন্থ অনুসৰি নিলে জৈনদীক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু বৰ্তমানৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ মাঙ্গী-তুঙ্গীৰ ওচৰত মোক্ষ লাভ কৰে।
সহায়ক গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
কথক
কথক নৃত্য (ইংৰাজী: Kathak Dance) ভাৰতৰ অন্যতম শাস্ত্ৰীয় নৃত্যকলা। উত্তৰ ভাৰতত জন্ম লাভ কৰা এই নৃত্যত হিন্দু আৰু মুছলমান উভয় সংস্কৃতিৰে প্ৰভাৱ পৰিছে। এই নৃত্যশৈলীৰ চৰ্চা ষোড়শ শতিকাৰো আগৰেপৰা চলি আহিছে। ‘কথক’ শব্দটো সংস্কৃত ভাষাৰ পৰা আহিছে। কথকৰ অৰ্থ হৈছে কথাৰ বৰ্ণনা দিয়া। আদিতে ঘাইকৈ মন্দিৰসমূহৰ ভিতৰত সীমাবদ্ধ থকা এই নৃত্যশৈলীয়ে মোগলসকলৰ ৰাজত্বকালত ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰি আধ্যাত্মিক দিশৰ পৰা আহি মনোৰঞ্জনৰ আহিলা হৈ পৰে। কথকত তিনিটা ঘৰানা (সংগীত-নৃত্যৰ পৰম্পৰা) সৰ্বাধিকভাৱে প্ৰচলিত। সেইকেইটা হ’ল : লক্ষ্ণৌ ঘৰানা, জয়পুৰ ঘৰানা আৰু বাৰাণসী ঘৰানা। ঘাইকৈ শ্ৰী কৃষ্ণৰ লীলা প্ৰকাশক এই নৃত্যত শৃংগাৰ ৰস আৰু লয়ৰ প্ৰাধান্য দেখা পোৱা যায়। ঘৰানা আৰু অঞ্চলভেদে কথক নৃত্যৰ পৰিবেশন ৰীতিত কিছু পাৰ্থক্য দেখা পোৱা যায়। মূলত লয় প্ৰধান নৃত্য হ’লেও এই নৃত্যত প্ৰচণ্ড দেহ ভংগী আৰু দৃঢ় পদ সঞ্চালনৰ প্ৰচুৰ অনুশীলনৰ প্ৰয়োজন হয়। কথক নৃত্যত সংগদ বাদ্য হিচাপে তবলা, পাখোৱাজ মৃদংগ, সাৰেংগী আদি পৰিবেশন কৰা হয়। পুৰুষ নৃত্যশিল্পী সকলে কাপখোৱা পায়জামা, অংগ ৰখা আদি পৰিধান কৰাৰ বিপৰীতে মহিলা নৃত্যশিল্পী সকলে পৰিধান কৰে শাৰী, কাপখোৱা পায়জামা, উৰ্ণা, বিভিন্ন ধৰণৰ গহনা আদি।
তথ্য সংগ্ৰহ:
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্য
মৰাণ ভাষা
মৰাণ ভাষা (Moran language) বড়ো-গাৰো পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত আৰু পূৰ্ব্বতে উত্তৰ পূব ভাৰতৰ অসম (বিশেষভাৱে তিনিচুকীয়া জিলা)-ত কথিত এটা বিলুপ্ত ভাষা। এই ভাষা অসমৰে আন এক ভাষা ডিমাছাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। তথ্য অনুসৰি মৰাণভাষী লোকৰ সংখ্যা ১৯০১ চনৰ লোকপিয়লত ৭৮, ১৯১১ চনত ২৪ আৰু ১৯৩১ চনত ০ আছিল। এই ভাষাৰ একমাত্ৰ নিৰ্ভৰযোগ্য উৎস হিচাপে ১৯০৪ চনৰ P R Gurdon-ৰ নিৱন্ধটোহে উপলব্ধ। মৰাণভাষীসকলে অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰে। "মৰাণ" শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে "বনৰ অধিবাসী"।
ইতিহাস
গৱেষক ডব্লিউ. বি. ব্ৰাউনৰ মত অনুসৰি মৰাণ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ ভাষাৰ মূল আছিল এটা কছাৰী ভাষা। মধ্যযুগ (১৩শ-১৬শ শতিকা)-ত আক্ৰমণকাৰী আহোমসকলৰ জৰিয়তে মৰাণসকল আৰু চুতীয়াসকল সংস্পৰ্শলৈ আহিছিল আৰু তেওঁলোকৰ মাজত সংমিশ্ৰণ হৈছিল। ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিতেই তেওঁলোকে তেওঁলোকে নিজস্ব অধিবাসিক ভাষা আৰু প্ৰাকৃতৰে মিশ্ৰিত এটা সংযোগী ভাষাৰে বাৰ্তালাপ কৰিবলৈ লৈছিল। এই পৰিবৃত্তিকৰণৰ জৰিয়তে মৰাণ ভাষাৰ বিকাশ হৈছিল, যি সময়ৰ সোঁতত পুনৰ এক আধুনিক ৰূপৰ অসমীয়া ভাষাৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠাপিত হয়। আধুনিক অসমীয়া ভাষাৰ বিকাশতো প্ৰাকৃত ভাষাৰ এক বৃহৎ প্ৰভাৱ আছে। বৰ্তমান কালত মৰাণসকল মূলতঃ অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ অধিবাসী। আদিকালৰ লগতে ঔপনিৱেশক শাসনৰ কালতো পৰম্পৰাগত ঝুম কৃষি পদ্ধতি অৱলম্বনৰ ফল হিচাপে মৰাণসকল ব্যাপকভাৱে পৰিভ্ৰমী বা প্ৰচৰণশীল আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকে আদিম বাসস্থান টিপাম আৰু চৰাইদেউৰ পৰা ক্ৰমে উত্তৰৰ দিশলৈ প্ৰৱজন কৰিবলৈ লৈছিল। উল্লেখ্য যে, সম্ভৱতঃ সিক্ত ধানখেতিৰ ব্যাপ্তিৰ ফলস্বৰূপে টিপাম আৰু চৰাইদেউতে তেওঁলোকৰ সৈতে টাই প্ৰৱজনকাৰীসকলৰ মুখামুখি হৈছিল। উনবিংশ শতিকাত যেতিয়া ব্ৰিটিছসকল আহি উপস্থিত হৈছিল, ডিব্ৰুগড় আৰু শদিয়াৰ মাজৰ ঠাইখিনি মূলতঃ অনন্বেষিত অৰণ্য আছিল, আৰু ইয়াৰ মুখ্য অধিবাসী আছিল মৰাণসকল। আহোম শাসনৰ আদিছোৱা কালত মৰাণসকলক শাৰীৰিক শ্ৰমযুক্ত অ-কৌশলী কৰ্মক্ষেত্ৰ যেনে খৰি-কটা আৰু পানী-তোলা আদিত নিয়োজিত কৰা হৈছিল। আহোম ৰাজত্বৰ পিছৰ কালছোৱাত কাকতাল, মৰিয়নি, হোলোংপাৰ, জাঁজী আদি বিভিন্ন ঠাইত মৰাণসকলৰ বসতি পোৱা হৈছিল আৰু তেওঁলোক ঘাইকৈ কপহীয়া (কপাহৰ খেতিয়ক) হিচাপে নিয়োজিত হৈছিল। ইয়েই দেখুৱায় যে আহোম সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰসাৰৰ লগে লগে মৰাণসকল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সমগ্ৰ দক্ষিণ পাৰতেই বিস্তৃত হৈ পৰিছিল।
মৰাণসকল আৰু চুতীয়াসকলৰ লগতে অন্যান্য কছাৰীসকল পানী বুজাবলৈ "দি" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু এই "দি"য়েই উজনি অসম আৰু উত্তৰ অসমৰ প্ৰায় সকলো মুখ্য নৈৰ নামৰ আদ্যাক্ষাৰটি গঠন কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, দিবাং, দিচাং, দিখৌ, ডিক্ৰং, ডিকৰাই, দিহিং, দিগাৰু, ডিফলু, ডিমৌ, দিচৈ ইত্যাদি নৈৰ নামে দেখুৱায় যে এই সমগ্ৰ ভু-খণ্ডত এই গোষ্ঠীৰ লোকসকলেই মুখ্য জনগোষ্ঠী আছিল। তেওঁলোকৰ মুলস্থান আছিল শদিয়া, আৰু শদিয়াই হৈছে চুতীয়াসকলৰ প্ৰাচীনতম জ্ঞাত ৰাজনৈতিক শক্তি আৰু সভ্যতাৰ পীঠ। তেওঁলোক সম্ভৱতঃ কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ পূৱীয় শাখা যি আহোম শাসনৰ সময়ত বিছিন্ন হৈ পৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি
অসমৰ নৃ-প্ৰজাতীয় গাঁথনি
অসমৰ নৃ-প্ৰজাতীয় গাঁথনি
অনাৰ্য, খিলঞ্জীয়া জনসমষ্টিৰ মিলনৰ তীৰ্থভূমি অসমলৈ ভাৰত আৰু বৰ্হিভাৰতৰ পৰা ভিন ভিন জাতি উপজাতিৰ প্ৰৱেশ কৰে। বিজ্ঞানীসকলে পৃথিৱীৰ সকলো মানুহকে একগোট কৰি গঠন কৰা মানৱগোষ্ঠীৰ (হ'ম'ছেপিয়েন্স) মুখ্য প্ৰজাতি চাৰিটা :
● নেগ্ৰিট'             ●ক'কেছীয়
●মংগোলীয়         ●অষ্ট্ৰেলীয়া
প্ৰাগঐতিহাসিক কালতে বিভিন্ন নৃ-গোষ্ঠীৰ লোকৰ জৈৱিক সাংস্কৃতিক উপাদানৰ সমন্বয়ত অসমীয়া জাতিৰ গঠন প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছিল।অসমীয়া জাতি আৰু সংস্কৃতিৰ ভেটি হ'ল ক'কেছীয় প্ৰজাতি। নৃ-তত্ববিদসকলৰ মতে অসমৰ মানুহৰ জৈৱিক চৰিত্ৰৰ আধাৰ হ'ল ক'কেছীয় আৰু মংগোলীয় প্ৰজাতিৰ সংমিশ্ৰণ। আনহাতে সংস্কৃতিক ভেটি গঠিত হৈছে ক'কেছীয়, মংগোলীয় আৰু অষ্ট্ৰেলীয়  এই তিনিটা প্ৰজাতিৰ সংস্কৃতিক সমন্বয়ৰ দ্বাৰা। অসমীয়া জাতিৰ জৈৱিক দিশত নেগ্ৰিট' প্ৰজাতিৰ অৱদানৰ বিষয়ে  পণ্ডিতসকলে স্পষ্ট সিদ্ধান্ত দিব পৰা নাই।
নৃ-তত্ববিদসকলৰ মতামতৰ আধাৰত অসমৰ তিনিটা নৃ-প্ৰজাতিৰ হৈছে -
●ক'কেছীয়           ●মংগোলীয়
●অষ্ট্ৰেলীয়
অসমৰ নৃ-প্ৰজাতীয় গাঁথনি সম্পৰ্কে আলোচনা আগবঢ়োৱা হ'ল -
●অষ্ট্ৰেলীয়:ভাৰতত বসতি স্থাপন কৰা প্ৰথমটো প্ৰজাতি হৈছে অষ্ট্ৰেলীয়সকল।এওঁলোকক অষ্ট্ৰিক,প্ৰট'-অষ্ট্ৰলইড বা অষ্ট্ৰ-এচিয়াটিক নামেৰেও জনা যায়। এওঁলোকৰ অৱয়বিক লক্ষণ এনেধৰণৰ- চুলিৰ বৰণ ক'লা, দাড়ি আৰু গাৰ নোম সৰহ,মুখমণ্ডল ঠেক,চকুৰ ওপৰৰ অংশৰ হাড় স্পষ্ট।অষ্ট্ৰিকসকলৰ এটা শাখা কোল-মুণ্ডাৰী লোকসকল অসমৰ চাহ বাগিচাত পোৱা যায়। অসমীয়া জাতি গঠনৰ লগতে অসমীয়া সংস্কৃতিলৈও অষ্ট্ৰিকসকলে প্ৰভূত বৰঙণি আগবঢ়াইছে। এওঁলোকেই ভাৰতবৰ্ষত পোন-প্ৰথমে কৃষি-কাৰ্যৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। অসমীয়া সমাজত বহুলভাৱে ব্যৱহৃত তামোল-পান অষ্ট্ৰিকসকলৰে অৱদান। এনেদৰে অসমীয়া জাতি গঠনত আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিত অষ্ট্ৰিকসকলে গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান লাভ কৰি আহিছে।
●ক'কেছীয়:অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা শেষৰটো নৃ-গোষ্ঠী হৈছে ক'কেছীয় সকল। এওঁলোকৰ অৱয়বিক লক্ষণ এনেধৰণৰ - সংকীৰ্ণ আৰু উচ্চ নাসিক্য,ঢৌ খেলোৱা চুলি,প্ৰশস্ত বক্ষ। এওঁলোকে প্ৰাগ ঐতিহাসিক কালতে ভাৰতলৈ আহি ক্ৰমান্বয়ে অসমতো প্ৰৱেশ কৰে। অসমৰ ব্ৰাহ্মণ, কায়স্থ,কলিতা, বৈশ্য  লোকসকল আৰ্যগোষ্ঠীৰ লোক। এওঁলোকে মানৱ সভ্যতাৰ তিনিটা স্তৰ জুইৰ ব্যৱহাৰ, কৃষি-কৰ্ম আৰু নগৰ সভ্যতা গঢ়ি তোলে।
অসমীয়া মানুহৰ জৈৱিক চৰিত্ৰ গঠনৰ ক্ষেত্ৰত ক'কেছীয়, মংগোলীয় আৰু অষ্ট্ৰেলীয় নৃ-প্ৰজাতিৰ অৱদান অতুলনীয়।(অসমীয়া মানুহৰ নৃবৈজ্ঞানিক পৰিচয়, ভুবন মোহন দাস)
যোগ
thumb|100px|স্তম্ভাকৃতিৰ যোগ: ৫+১২=১৭ যোগ (Addition) (যাক প্ৰায়েই ক্ৰছ চিহ্ন "+" দ্বাৰা সূচিত কৰা হয়) হ'ল দুটা বা ততোধিক সংখ্যা লগ লগাই এটা কৰা প্ৰক্ৰিয়াৰ গাণিতিক প্ৰক্ৰিয়া। পাটিগণিতৰ চাৰিটা মৌলিক প্ৰক্ৰিয়াৰ ভিতৰত যোগ প্ৰক্তিয়া অন্যতম, আন মৌলিক প্ৰক্ৰিয়া তিনিটা হৈছে বিয়োগ, পূৰণ আৰু হৰণ। উদাহৰণ স্বৰূপে, ২ আৰু ৩ যোগ কৰিলে ৫ হয়। অৰ্থাৎ ২টা বস্তু আৰু ৩টা বস্তু মিলি মুঠ ৫টা বস্তু হয়।
যোগ চিহ্নৰ ব্যৱহাৰ
যোগ চিহ্ন দুই বা ততোধিক সংখ্যা যোগ কৰাত ব্যৱহৃত হয়; যেনে: ২+১=৩। এয়াত ২ এক সংখ্যা আৰু যোগ চিহ্নৰ (+) সৈতে আন এটা সংখ্যা ১ যোগ কৰা হৈছে আৰু সমান চিহ্নৰ (=) দ্বাৰা তাৰ যোগফল ৩ লিখা হৈছে।
ধৰ্ম
ব্ৰহ্মগুপ্তই তেওঁৰ ব্ৰহ্মস্ফুটসিদ্ধান্ত গ্ৰন্থত প্ৰথমে এই সূত্ৰটো লিপিবদ্ধ কৰিছিল।
শ্ৰেণী:গণিত
ওডিছী নৃত্য
ওডিছী নৃত্য (ইংৰাজী: Odissi Dance) ভাৰতৰ প্ৰাচীন শাস্ত্ৰীয় নৃত্যকলা। এই নৃত্যৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশ হৈছিল উৰিষ্যাত। মূলতঃ মন্দিৰৰ দেৱদাসী সকলে পৰিৱেশন কৰা এই নৃত্যই পাছলৈ ৰাজসভাতো ঠাই পায়। ওডিছী নৃত্যত মুঠ ১০৮ বিধ মূল নৃত্য শৈলী পোৱা যায়। উৰিষ্যাৰ ভুৱনেশ্বৰ, কোণাৰ্ক আৰু পুৰীৰ মন্দিৰৰ বেৰত এই নৃত্যৰ বহু ভংগিমা খোদিত কৰা দেখা পোৱা যায়। ভাৰত নাট্যম আৰু কুচিপুড়ি নৃত্যৰ লগত ওডিছী নৃত্যৰ মূল ভংগিমাৰ যথেষ্ট সাদৃশ্য দেখা পোৱা যায়। এই নৃত্যৰ মূল স্থায়ী ভংগীমা হ’ল ত্ৰিভঙ্গ। ভূমি প্ৰণামেৰে আৰম্ভ কৰি বিঘ্নৰাজ পূজা, বুট নৃত্য, ইষ্টদেৱ বন্দনা, স্বৰ পল্লৱী নৃত্য, মাভিনয় নৃত্য আৰু শেষত দ্ৰুত লয়ত ডাৰিঝম অংশ পৰিবেশন কৰি নৃত্যৰ সমাপ্তি কৰা হয়। পাখোৱাজ, বাঁহী, তানপুৰা, ব্ৰহ্মবীণা, মৃদংগ, ঘণ্টিতাল আদি ওডিছী নৃত্যত ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্ৰ। এই নৃত্যত কটিবেণী, পুষ্পচূড়া আৰু অৰ্ধবক্তক এই তিনিশ্ৰেণীৰ কেশসজ্জা কৰা হয়। পোছাকৰ ক্ষেত্ৰত পাটৰ শাৰী, ব্লাউজ, নীবিবন্ধ, বকুল কালিকা, নাগপাশ, মাথামণি, কিংকিনী, কৰকংকন আদিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ:
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্য
মৰিছাছ
ইতিহাস
মৰিচাছৰ আদিম তথ্য প্ৰায় দশম শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ আৰু দ্ৰাবিড় (তামিল) আৰু অষ্ট্ৰনেছিয়ান নাৱিকৰ উল্লেখৰ পৰা পোৱা গৈছে। পৰ্তুগীজ নাৱিকসকলে প্ৰথমে ১৫০৭ চনত ইয়ালৈ আহি এই জনবসতিহীন দ্বীপটোত ভ্ৰমণ ঘাটি স্থাপন কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত দ্বীপটো এৰি থৈ গৈছিল। ১৫৯৮ চনত স্পাইচ দ্বীপলৈ যাত্ৰা কৰিবলৈ যোৱা হলণ্ডৰ পৰা তিনিখন জাহাজে ঘূৰ্ণীবতাহৰ সময়ত বিচৰণ কৰি ইয়ালৈ আহিছিল। তেওঁ নাছাউৰ ক্ৰাউন প্ৰিন্স মৰিছৰ সন্মানত এই দ্বীপটোৰ নাম মৰিচাছ ৰাখিছিল। ১৬৩৮ চনত ডাচসকলে ইয়াত প্ৰথম স্থায়ী বসতি স্থাপন কৰে। ঘূৰ্ণীবতাহৰ সৈতে কঠোৰ জলবায়ু আৰু বসতিস্থলটোৰ সঘনাই ক্ষতিৰ বাবে ডাচসকলে কেইটামান দশকৰ পিছত এই দ্বীপটো পৰিত্যাগ কৰে। ইতিমধ্যে চুবুৰীয়া দ্বীপ বোৰ্বন (বৰ্তমান ৰিইউনিয়ন) দ্বীপৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ থকা ফ্ৰান্সে ১৭১৫ চনত মৰিচাছক নিজৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰি আইল ডি ফ্ৰান্স (ফ্ৰান্স দ্বীপ) নামেৰে নামাকৰণ কৰে। ফৰাচী শাসনৰ অধীনত এই দ্বীপটোৱে চেনি উৎপাদনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এক সমৃদ্ধিশালী অৰ্থনীতি গঢ়ি তুলিছিল। এই অৰ্থনৈতিক পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা কৰিছিল গৱৰ্ণৰ (গৱৰ্ণৰ) ফ্ৰান্সোৱা মাহে ডি লেবাৰডনেইছে।
মৰিছাছ দ্বীপত দদ নামৰ এবিধ চৰাই আছিল। মৰিছাছ দ্বীপলৈ অহা জাহাজৰ নাবিকবোৰে এই দৌৰিব নোৱাৰা চৰাইবোৰ ধৰি ধৰি খাবলৈ ললে। মাৰিবলৈ সহজ বাবে নাবিকবোৰে প্ৰয়োজনতকৈ বেছিকৈ চৰাই মাৰিবলৈ ধৰাৰ ফলত কিছু বছৰৰ ভিতৰত দদ চৰাই মৰিছাছ দ্বীপৰ পৰা সম্পূৰ্ন লোপ পালে।
ফাংনন কন্যাক
এছ ফাংনন কন্যাক এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি, নাগালেণ্ড গোটৰ মহিলা মৰ্চাৰ সভাপতি। ২০২২ চনৰ মাৰ্চ মাহত, তেওঁ নাগালেণ্ডৰ পৰা ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱা প্ৰথম গৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাগালেণ্ডৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
মাধুৰী কানিটকৰ
লেফ্টটেনেণ্ট জেনেৰেল (ড॰) মাধুৰী কানিটকৰ (Madhuri Kanitkar), এভিএছএম, ভিএছএম এগৰাকী ভাৰতীয় থল সেনাৰ বিষয়া। লেফ্টটেনেণ্ট জেনেৰেল পুনিতা অৰোৰা আৰু এয়াৰ মাৰ্শ্বাল পদ্মাৱতী বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ তৃতীয় মহিলা যি তিনিতাৰকা পদলৈ উন্নীত হৈছিল। তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতৰ প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীৰ প্ৰধানৰ অধীনত ইণ্টিগ্ৰেটেড ডিফেন্স ষ্টাফৰ (চিকিৎসা) উপ-প্ৰধান হিচাপে কৰ্মৰত। কানিটকৰে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তি আৰু উদ্ভাৱন উপদেষ্টা পৰিষদৰ লগতো জড়িত।
তেওঁৰ স্বামী লেফ্টটেনেণ্ট জেনেৰেল ৰাজীৱ কানিটকৰ এজন অৱসৰপ্ৰাপ্ত সেনা বিষয়া। তেওঁ শেষবাৰৰ বাবে ভাৰতীয় সেনাৰ কোৱাৰ্টাৰমাষ্টাৰ জেনেৰেল হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল। তেওঁলোক হৈছে ভাৰতীয় সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ প্ৰথমহাল দম্পতী যিয়ে তিনি তাৰকা পদবী লাভ কৰিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
তেওঁ ১৯৬০ চনত কৰ্ণাটকৰ ধাৰৱাদত মহাৰাষ্ট্ৰীয়ান ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ আইতা আৰু ককাদেউতাক দুয়োগৰাকী চিকিৎসক আছিল। তেওঁ ১৯৭৮ চনত পুনেৰ সশস্ত্ৰ বাহিনী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। তেওঁ এমবিবিএছৰ তিনিটা পৰ্যায়ত পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল। শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত উৎকৃষ্টতাৰ বাবে কলিংগ ট্ৰফীৰ উপৰিও শিক্ষা আৰু পাঠ্যক্ৰমৰ বাহিৰা কাৰ্যৰ বাবে স্নাতক শাখাৰ শ্ৰেষ্ঠ বিদায়ী শিক্ষাৰ্থীৰ হিচাপে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ স্বৰ্ণ পদক প্ৰদান কৰা হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
মাধুৰী কানিটকাৰে ১৯৮২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত আৰ্মী মেডিকেল কৰ্পছত যোগদান কৰে। তেওঁ ১৯৯০ চনত স্নাতকোত্তৰ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল আৰু এগৰাকী শিশু চিকিৎসাৰ বিশেষজ্ঞ হিচাপে ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ নতুন দিল্লীৰ সৰ্বভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত পেডিয়াট্ৰিক নেফ্ৰোলজিত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল। কানিটকৰে ৰাষ্ট্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয় চিকিৎসালয়, ছিংগাপুৰ আৰু গ্ৰেট অৰমণ্ড ষ্ট্ৰীট হস্পিটেল, লণ্ডন আৰু চিকিৎসা শিক্ষাত এফএআইএমইআৰ ফেলোশ্বিপ সম্পূৰ্ণ কৰিছে।