cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
তেজীমলা
জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত
'তেজীমলা' সাধু আৰু চৰিত্ৰক কেন্দ্ৰকৰি ২০১৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা ভাস্কৰ হাজৰিকা পৰিচালিত কথানদী এখন হৰৰ ফেণ্টাচী প্ৰকাৰৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। কথানদীৰ ছবিখনৰ কাহিনীটো লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধুৰ কেইটিমান জনপ্ৰিয় সাধু আৰু চৰিত্ৰক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠিছে। বুঢ়ী আইৰ সাধুত সন্নিৱিষ্ট "তেজীমলা", "চম্পাৱতী", "ঔ-কুঁৱৰী" আৰু "তাৱৈৰ সাধু" নামৰ চাৰিটা বিশেষ সাধুৰ সংমিশ্ৰণ কৰি কথানদীৰ মূল কাহিনীটো সৃষ্টি কৰা হৈছে।
কথানদীয়ে ২০১৫ চনত এছিয়ান চিনেমা ফাণ্ডৰ প'ষ্ট প্ৰডাক্‌চন বঁটা লাভ কৰে। ২০১৫ চনৰ ১ ৰ পৰা ১০ অক্টোবৰলৈকে অনুষ্ঠিত বিংশতিতম বুছান আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত এই চলচ্চিত্ৰ প্ৰথমবাৰ প্ৰদৰ্শিত হয়। ২০১৬ চনৰ এপ্ৰিলত ৬৩ তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত ই শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ বঁটা লাভ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাধুকথাৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম
অসমীয়া ৰাজ্যপালসকলৰ তালিকা
এই তালিকাত স্বাধীন ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত ৰাজ্যপালৰ পদত অধিষ্ঠিত অসমীয়া ব্যক্তিসকলৰ নাম উল্লেখ কৰা হৈছে। বৰ্তমানলৈকে ৬ গৰাকী অসমীয়াই ভাৰতৰ আন ৰাজ্যত ৰাজ্যপাল হৈ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছে। তলৰ তালিকাত তেওঁলোকৰ নাম কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা চনৰ ক্ৰমত উল্লেখ কৰা হ'ল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
হংসা জীৱৰাজ মেহতা
হংসা জীৱৰাজ মেহতা (Hansa Jivraj Mehta, ৩ জুলাই ১৮৯৭ – ৪ এপ্ৰিল ১৯৯৫) এগৰাকী ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ, ৰাজনীতিবিদ, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সমাজ সংস্কাৰক, সাহিত্যিক তথা নাৰীবাদী আছিল। তেওঁৰ পিতৃ মনুভাই মেহতা বৰোদা আৰু বিকানেৰ ৰাজকীয় ৰাজ্যৰ দিৱান আছিল। সাংবাদিকতা আৰু সমাজতত্ত্বত উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ তেওঁ ১৯১৯ চনত ইংলেণ্ডলৈ গৈছিল। গুজৰাটৰ প্ৰথম মুখ্যমন্ত্ৰী জীৱৰাজ নাৰায়ণ মেহতা তেওঁৰ স্বামী। ১৯৪৬ চনত তেওঁ মুম্বাইত অৱস্থিত শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ১৯৪৯ চনত নৱগঠিত বৰোদা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তেওঁ উপাচাৰ্য নিযুক্তি লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ লগে লগে তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য পদত অধিষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়। ১৯৫৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে। ১৯৯৫ চনৰ ৪ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৯৭ চনৰ ৩ জুলাই তাৰিখে বৰোদা ষ্টেটৰ নগৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত হংসা মেহতাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ বৰোদা ৰাজ্যৰ দেৱান মনুভাই মেহতাৰ কন্যা আৰু প্ৰথম গুজৰাটী উপন্যাস 'কৰণ ঘেলো'ৰ লেখক আনন্দশংকৰ মেহতাৰ নাতিনী আছিল।
তেওঁ বৰোদা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯১৮ চনত দৰ্শনৰ সৈতে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ ইংলেণ্ডত সাংবাদিকতা আৰু সমাজতত্ত্ব অধ্যয়ন কৰিছিল। ১৯১৮ চনত তেওঁ সৰোজিনী নাইডু আৰু পিছত ১৯২২ চনত মহাত্মা গান্ধীক লগ পাইছিল।
তেওঁ এজন বিশিষ্ট চিকিৎসক আৰু প্ৰশাসক জীৱৰাজ নাৰায়ণ মেহতাৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। পিছলৈ তেওঁ গুজৰাটৰ প্ৰথম মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পদ লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
হংসা মেহতাই বিদেশী কাপোৰ আৰু সুৰা বিক্ৰী কৰা দোকানৰ পিকেটিঙৰ আয়োজন কৰিছিল আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ পৰামৰ্শৰ সৈতে সংগতি ৰাখি অন্যান্য স্বাধীনতা আন্দোলনৰ কাৰ্যকলাপত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। আনকি তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল আৰু ১৯৩২ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে ব্ৰিটিছসকলে কাৰাগাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল। পিছত তেওঁ বোম্বে বিধান পৰিষদলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।
স্বাধীনতাৰ পিছত তেওঁ ১৫ গৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত আছিল যি ভাৰতীয় সংবিধান খচৰা সংবিধান সভাৰ অংশ আছিল। তেওঁ মৌলিক অধিকাৰ সম্পৰ্কীয় উপদেষ্টা সমিতি আৰু উপ সমিতিৰ সদস্য আছিল। তেওঁ ভাৰতত মহিলাসকলৰ বাবে সমতা আৰু ন্যায়ৰ পোষকতা কৰিছিল।
তেওঁ ১৯৪৬ চনত মহিলাৰ স্থিতিৰ ওপৰত নিউক্লিয়াৰ উপ-সমিতিত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ১৯৪৭-৪৮ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ আয়োগত ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি হিচাপে, তেওঁ "সকলো পুৰুষক সমান সৃষ্টি কৰা হৈছে" (এলিনোৰ ৰুজভেল্টৰ পছন্দৰ বাক্যাংশ) ৰ পৰা "সকলো মানুহ"লৈ মানৱ অধিকাৰৰ সৰ্বজনীন ঘোষণাৰ ভাষা সলনি কৰাৰ বাবে দায়বদ্ধ আছিল। তেওঁ এই ঘোষণা পত্ৰত লিংগ সমতাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। পিছলৈ ১৯৫০ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ উপাধ্যক্ষ হৈছিল। তেওঁ ইউনেস্কোৰ কাৰ্যবাহী পৰিষদৰ সদস্যও আছিল।
সাহিত্য
তেওঁ গুজৰাটী ভাষাত 'অৰুণু অদ্ভুত স্বপ্ন' (১৯৩৪), 'ববলানা পৰাক্ৰমো' (১৯২৯), 'বলৱৰ্তাৱলী অংশ ১-২' (১৯২৬, ১৯২৯) কে ধৰি কেইবাটাও শিশুৰ বাবে উপযোগী গ্ৰন্থ লিখিছিল। তেওঁ বাল্মীকি ৰামায়ণ অৰণ্যকাণ্ড, বালকাণ্ড আৰু সুন্দৰকাণ্ড অনুবাদ কৰিছিল। তেওঁ বহুতো ইংৰাজী সাহিত্য অনুবাদ কৰিছিল। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে 'গুলিভাৰ্চ ট্ৰেভেল'। তেওঁ উইলিয়াম শ্বেইকছপীয়েৰৰ কিছুমান নাটকৰ আলমত নাটক ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰবন্ধসমূহ সংগ্ৰহ 'কেতলাক লেখো' (১৯৭৮) হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।
মৃত্যু
১৯৯৫ চনৰ ৪ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ১৯৫৯ চনত পদ্মভূষণ আগবঢ়াইছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:সমাজ সংস্কাৰক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
জিভা
thumb|right|200px|এক মানৱ জিভা জিভা বা জিহ্বা (Tongue) মুখগহ্বৰৰ মজিয়াত এখন ডাঙৰ তথা ডাঠ মঙহাল বহিঃসাৰী (Protrusible) আৰু সংবেদনশীল জিহ্বা থাকে। জিহ্বাখন মুখগহ্বৰৰ মজিয়াত ফ্ৰিনুলাম (Frenulum) নামৰ লিগামেন্টৰ দ্বাৰা জিহ্বাখন স্তৰীভূত অধিচ্ছদীয় কোষৰ দ্বাৰা গঠিত। ইয়াৰ উপৰিভাগত কিছুমান ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ টেমুনা থাকে। এইবোৰক পেপিলা (Papillae) বোলে। পেপিলাবোৰত স্বাদকলি (Taste bud) থাকে বাবে ই খাদ্যস্তুৰ খোৱাদ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। স্বাদকলিবোৰ আননী (facial), গ্লছ’ফেৰেঞ্জীয় (Glossopharyn-geal), আৰু ভেগাছ স্নায়ুৰ শাখাবোৰৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ থাকে।
শ্ৰেণী:অংগ
চেক্ৰেনী
চেক্ৰেনী (Sekrenyi) ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ আংগামী নগা জনগোষ্ঠীয়ে পালন কৰা পাৰম্পৰিক উৎসৱ। স্থানীয়ভাৱে ফৌচানী বুলি জনাজাত চেক্ৰেনী উৎসৱ আংগামী নগাসকলৰ এক মুখ্য বাৰ্ষিক উৎসৱ। আন বহুতো সংগঠন আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ সৈতে সংযোজন কৰি আংগামী ৰাজহুৱা সংগঠনৰ অধীনত আংগামী দিনপঞ্জীৰ "কেজেই" (সাধাৰণতে গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জিত ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীৰ সৈতে সংশ্লিষ্ট) মাহৰ ২৫তম দিনৰ পৰা দহ দিনৰ বাবে ইয়াক পালন কৰা হয়। এয়া অতীতৰ সকলো পাপ কৰ্মৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ অনুষ্ঠিত হোৱা এক "শুদ্ধিকৰণ উৎসৱ।" উৎসৱৰ উদ্দেশ্য হৈছে সামগ্ৰিকভাৱে গোটেই গাঁওখনৰ "শৰীৰ আৰু আত্মা" পৰিষ্কাৰ কৰি নৱীকৰণ আৰু "পবিত্ৰ" কৰা আৰু নাগালেণ্ডৰ সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মাজত একতা স্থাপন কৰা। ই যুৱ লোকসকলক প্ৰাপ্তবয়স্কলৈ ৰূপান্তৰ আৰম্ভ হোৱা চিহ্নিত কৰে আৰু ইয়াক "আংগামীৰ পৰিচয় প্ৰতীক" বুলি গণ্য কৰা হয়।  খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হোৱা জনজাতীয় লোকসকলে ক্ৰমান্বয়ে এই ৰীতি-নীতিবোৰ অস্বীকাৰ কৰিছে।
ৰীতি-নীতি
চেক্ৰেনী উৎসৱৰ সৈতে বহুতো অনুষ্ঠান আৰু ৰীতি-নীতি জড়িত। উৎসৱৰ প্ৰথম দিনক "কেজি" বুলি কোৱা হয়। কেজিৰ দিনা মানুহে "জুমহো" নামৰ পাত্ৰৰ পৰা লোৱা কেইটোপালমান চাউলৰ পানীৰে নিজকে ছটিয়াই লয়। পানীৰ টোপালবোৰ প্ৰথমে পাতত একত্ৰিত কৰা হয় আৰু ঘৰৰ মুখ্য মহিলাগৰাকীয়ে সন্মানীয়ভাৱে ঘৰৰ তিনিটা মুখ্য কোণৰ স্তম্ভত পাতবোৰ গুজি দিয়ে। ইয়াৰ পিছত মানুহবোৰে গা ধুবলৈ কুঁৱাত একত্ৰিত হয়।
উৎসৱৰ চতুৰ্থ দিনা আংগামীসকলৰ নৱবৰ্ষৰ দিন চিহ্নিত কৰে। ই তিনি দিন ধৰি চলি থকা নৃত্য-গীত আৰু ভোজ কৰি আনন্দৰ সৈতে আৰম্ভ হয়। অবিবাহিত যুৱক যুৱতীয়ে নিজৰ মূৰ খুৰাই লয় আৰু তেওঁলোকে গোটেই দিনটো পৰম্পৰাগত গীত গায়। এই উৎসৱৰ গীতবোৰ অতীতৰ বীৰত্ব আৰু সাহসিকতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। সংগীত আৰু নৃত্যৰ আনন্দৰ বাবে সম্প্ৰদায়ৰ পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে পৰম্পৰাগত পোছাক পিন্ধে। পুৰুষে মূৰত চিকাৰৰ সঁজুলি বহন লয় আৰু মহিলাসকলে বাস্কেট বহন কৰে।
সপ্তম দিনটো জনজাতিৰ যুৱকসকলৰ দ্বাৰা চিকাৰৰ বাবে নিয়োজিত। অষ্টম দিনা অনুষ্ঠানটোত প্ৰৱেশদ্বাৰ উঠাই লোৱা নিয়ম অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। এই নিয়ম মতে সম্পত্তিৰ সীমানিৰ্ধাৰণ কৰা পুৰণি প্ৰৱেশদ্বাৰ এখন সলনি কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত পৰৱৰ্তী দুই দিনত গাঁৱৰ লোকসকলে আনুষ্ঠানিকভাৱে গাঁৱৰ জনসাধাৰণে সাক্ষাৎ বিনিময় কৰে আৰু ইজনে সিজনক শুভেচ্ছা জনায়। দহ দিনৰ উৎসৱৰ সময়ত খেতি পথাৰৰ কাম স্থগিত কৰা হয় আৰু স্থানীয় ভাষাত এই কাৰ্যক 'পেনিউ' বুলি কোৱা হয়। উৎসৱ হোৱাৰ পিছত গাঁৱৰ পুৰুষসকলে নিজকে পৰিষ্কাৰ আৰু পৱিত্ৰ কৰে আৰু আশীৰ্বাদ লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকে খেতি-বাতি, ঘৰ নিৰ্মাণ আৰু বিবাহ আদি কাৰ্য আৰম্ভ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:নাগালেণ্ড
ভৱিষ্যত প্ৰজন্ম
ভৱিষ্যত প্ৰজন্ম (Future Generations) হৈছে বৰ্তমানৰ জীৱিত প্ৰজন্মৰ পিছত ভৱিষ্যতে আহিবলগীয়া প্ৰজন্ম। ভৱিষ্যত প্ৰজন্ম বৰ্তমান আৰু বিগত প্ৰজন্মৰ সৈতে বিপৰীত আৰু আন্তঃপ্ৰজন্মীয় সমতাৰ বিষয়ে চিন্তা সৃষ্টি কৰাৰ বাবে উদ্ভৱ হৈছে। দাৰ্শনিকসকলৰ মাজত ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ নৈতিক ধৈৰ্য্যশীলতাৰ বিষয়টো বহল পৰিসৰত বিবেচিত হৈছে আৰু এয়া কাৰ্যকৰী পৰোপকাৰী সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা এক গুৰুত্বপূৰ্ণ, অৱহেলিত কাৰণ বুলি ভবা হৈছে। সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য বা প্ৰাকৃতিক ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ বা সংৰক্ষণৰ বৰ্ণনাত এই শব্দটো প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। স্থিৰতা আৰু জলবায়ু কাৰ্য আন্দোলনবোৰে দীৰ্ঘম্যাদী চিন্তাধাৰাৰ নীতিবোৰ আইনত সন্নিবিষ্ট কৰাৰ এক সঁজুলি হিচাপে ধাৰণাটো গ্ৰহণ কৰিছে। ধাৰণাটো প্ৰায়ে পাৰিপাৰ্শ্বিক কাৰ্যৰ বাবে এক নীতি হিচাপে থলুৱা চিন্তাধাৰাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, যেনে ইৰোকুইছ পৰম্পৰাৰ বাবে আৰোপ কৰা সাত প্ৰজন্মৰ ধাৰণা।
উৎস
এই শব্দটোৱে বৰ্তমান জীৱিত প্ৰজন্মই ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই বাস কৰিব লগা পৃথিৱীৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলোৱা সেই পৃথিৱীখনক বুজায় যিখন তেওঁলোকে আজি বাস কৰা মানুহখিনিৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰীসূত্ৰে লাভ কৰিব। এই ধাৰণাটো বহনক্ষম বিকাশধাৰণাটোৰ এটা অংশ হিচাপে স্থিৰতাৰ সৰ্বাধিক উদ্ধৃত সংজ্ঞাত উল্লেখ কৰা হৈছে, ১৯৮৭ চনৰ ২০ মাৰ্চত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ ব্ৰুণ্ডলেণ্ড আয়োগৰ মতে: "ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ নিজৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰাৰ সামৰ্থ্যৰ সৈতে আপোচ নকৰাকৈ বৰ্তমানৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰাই হৈছে বহনক্ষম উন্নয়ন।"
আন্তৰ্জাতিক আইনত ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ ব্যৱহাৰ আংশিকভাৱে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ চাৰ্টাৰৰ দ্বাৰা স্বীকৃত যি ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ ওপৰত "যুদ্ধৰ আক্ৰমণ" প্ৰতিহত কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। ২০২১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহাসচিবৰ যুগান্তকাৰী উমৈহতীয়া কাৰ্যসূচী প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ হোৱাৰ লগে লগে বহুপাক্ষিক ব্যৱস্থাত ভৱিষ্যত প্ৰজন্মক বুজা, পদক্ষেপ লোৱা আৰু প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ ক্ষেত্ৰত নতুনকৈ আগ্ৰহ দেখা গৈছে।
অৰ্থনীতি
বেছিভাগ পুঁজিবাদী দৃষ্টিভংগীয়ে ধাৰণা কৰে যে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই সমৃদ্ধি বৃদ্ধি কৰিব। অৱশ্যে, এই ধাৰণাবোৰে তেনে কোনো সিদ্ধান্ত প্ৰদান নকৰে - বেছিভাগ অৰ্থনৈতিক সিদ্ধান্ত হ্ৰস্বম্যাদী লাভালাভৰ কথা মনত ৰাখি লোৱা হয়।
মালয়েছিয়াৰ নাৰী
মালয়েছিয়াৰ মহিলাসকলে আগবাঢ়ি যোৱাৰ, সিদ্ধান্ত লোৱাৰ, স্বাস্থ্য, শিক্ষা আৰু সমাজ কল্যাণৰ ক্ষেত্ৰত আৰু আইনী বাধা আঁতৰোৱাৰ অধিকাৰ সম্পৰ্কে মালয়েছিয়া চৰকাৰৰ পৰা সমৰ্থন লাভ কৰে। মালয়েছিয়া চৰকাৰে ১৯৯৭ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় ঐক্য আৰু সামাজিক উন্নয়ন মন্ত্ৰালয় (পূৰ্বতে ১৯৯৩ চনত মহিলা পৰিক্ৰমা সচিবালয় বা হাৱা নামেৰে জনাজাত) স্থাপনৰ জৰিয়তে এই কাৰকসমূহ নিশ্চিত কৰিছে। ইয়াৰ পিছত ২০০১ চনত মালয়েছিয়াৰ মহিলাসকলৰ ভূমিকা আৰু অৱদানক স্বীকৃতি দিবলৈ মহিলা পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয় গঠন কৰা হয়। মালয়েছিয়াৰ ৪৭% মহিলা কৰ্মশক্তিত আছে।
মহিলাৰ অধিকাৰ
মালয়েছিয়াই ১৯৯৫ চনৰ আগষ্ট মাহত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সকলো ধৰণৰ বৈষম্য নিৰ্মূলকৰণ চুক্তি (CEDAW)ক সংৰক্ষণৰ সৈতে অনুমোদন জনায়। ২০১০ চনত কিছুমান সংৰক্ষণ আঁতৰোৱা হৈছিল যদিও কিছুমান বজাই ৰখা হৈছিল, যথা অনুচ্ছেদ ৯(২), ১৬(১)(ক), ১৬(১)(গ), ১৬(১)(চ) আৰু ১৬(১)(ছ) এছ... এই অনুচ্ছেদসমূহ মালয়েছিয়াৰ ফেডাৰেল সংবিধান আৰু ইছলামিক আইন (শ্বৰীয়ত)ৰ সৈতে সংঘাতপূৰ্ণ বুলি কোৱা হৈছিল। দেশখনৰ মহিলাসকলৰ মৰ্যাদা জটিল, আৰু আংশিকভাৱে তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ ওপৰত আৰু মালয়েছিয়াৰ ৰাজ্য আৰু ফেডাৰেল টেৰিটৰীত তেওঁলোকে ক'ত বাস কৰে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, যিবোৰ কাৰকে কিছুমান আইনী বিষয়ক প্ৰভাৱিত কৰে। দেশত নাৰীৰ অধিকাৰৰ বিষয়টো ইছলামৰ ৰক্ষণশীল আৰু উদাৰবাদী ব্যাখ্যাৰ মাজত, আৰু অধিক ধৰ্মনিৰপেক্ষ শক্তিৰ মাজত মতাদৰ্শগত মতানৈক্যৰ আওতাত থাকে।
শ্বৰীয়ত আদালত
শ্বৰীয়ত পুৰুষে একাধিক পত্নী ৰখাৰ অনুমতি পায়, কিয়নো বিবাহিত মহিলাসকলৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ বাবে তেওঁ একমাত্ৰ দায়বদ্ধ হ’ব আৰু উত্তৰাধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত পুৰুষে অধিক উত্তৰাধিকাৰী হ’ব কাৰণ তেওঁ এই ধন নিজৰ পত্নী আৰু সন্তানৰ বাবে অনুকূলভাৱে খৰচ কৰিব লাগিব, তেওঁলোকৰ যোগান ধৰিব লাগিব তেওঁৰ সৰ্বোচ্চ। অমুছলমান মহিলা, আৰু চাৰিখন ৰাজ্যৰ মুছলমান মহিলাই পিতৃ-মাতৃৰ সমান অধিকাৰ লাভ কৰে। মহিলাৰ বিৰুদ্ধে কৰ্মসংস্থাপনৰ বৈষম্য হ’ব পাৰে, কিন্তু কোনো ইছলামিক ৰায়ৰ বাবে নহয়। কেদাহ ৰাজ্যত মহিলা অভিনেতাসকলে কেৱল মহিলা দৰ্শকৰ সন্মুখতহে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিব পাৰে।
যৌন নিৰ্যাতন
মালয়েছিয়াত ১৯৫৫ চনৰ নিয়োগ আইন অনুসৰি যৌন নিৰ্যাতন হ’ল “যৌন প্ৰকৃতিৰ যিকোনো অবাঞ্চিত আচৰণ, সেয়া মৌখিক, অমৌখিক, দৃশ্যমান, ইংগিতমূলক বা শাৰীৰিক হওক, যিটো ব্যক্তিৰ প্ৰতি নিৰ্দেশিত হয় যিটো আপত্তিজনক, অপমানজনক বা ভাবুকি তেওঁলোকৰ মংগল”। এই আইনখনত পুৰুষ আৰু মহিলা বা নিয়োগকৰ্তা আৰু কৰ্মচাৰীৰ মাজত পাৰ্থক্য নাই। সেইবাবেই মহিলাই পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে, বা কৰ্মচাৰীয়ে নিয়োগকৰ্তাৰ বিৰুদ্ধে যৌন নিৰ্যাতন কৰিব পাৰে।
কৰ্মক্ষেত্ৰত যৌন নিৰ্যাতন বা কৰ্মচাৰীৰ প্ৰতি নিয়োগকৰ্তাৰ অসৎ আচৰণৰ প্ৰথম লিপিবদ্ধ গোচৰ ১৯৩৯ চনত দেখা গৈছিল, সেই সময়ত মালয়েছিয়া এতিয়াও ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত মালয় আছিল। ক্লাং ইণ্ডিয়ান এছ’চিয়েশ্যনে ইউৰোপীয় আৰু ‘ব্লেক ইউৰোপিয়ান’ৰ দ্বাৰা মহিলা শ্ৰমিকক নিৰ্যাতন চলোৱাৰ গৰিহণা দি ধৰ্মঘটৰ কাৰ্যসূচীৰ আয়োজন কৰে। ১৯৫০ চনত পেৰাকৰ পানাভান কাৰুপিয়া এষ্টেটৰ ১০৬ গৰাকী মহিলা আৰু পুৰুষৰ ৰবৰ টেপাৰে যৌন নিৰ্যাতনৰ বিৰুদ্ধে ধৰ্মঘট কৰে। যৌন নিৰ্যাতন সাধাৰণ কথা আৰু ২০১০ চনৰ পৰা মালয়েছিয়ান ৰেলৱেত ৰে'লসমূহে ইয়াক কমাবলৈ গোলাপী ৰঙৰ কেৱল মহিলাৰ বাবে চলা গাড়ী অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে। ২০১০ চনৰ পৰা কুৱালালামপুৰত কেৱল মহিলাৰ বাবে বাছও চলি আছে। ২০১১ চনত চৰকাৰে বৃহত্তৰ কুৱালালামপুৰ অঞ্চলত কেৱল মহিলাৰ বাবে টেক্সি সেৱা আৰম্ভ কৰে। টেক্সিসমূহত মহিলা চালক থাকে, আৰু অন-কল ভিত্তিত চলি থাকে।
শিক্ষা
সাক্ষৰতাৰ হাৰ পুৰুষৰ(৯০.৭%) তুলনাত মহিলাৰ(৯৫.৪%) কম —২০১০ চনৰ হিচাপ অনুসৰি ১৫ বছৰ আৰু তাতকৈ অধিক বয়সৰ জনসংখ্যাৰ বাবে। মালয়েছিয়াই, শেহতীয়া বছৰবোৰত উভয় লিংগৰ শিক্ষাত বিনিয়োগ কৰিছে; আৰু ফলত এতিয়া বিশ্ববিদ্যালয় পৰ্যায়ত অধিক সংখ্যক ছোৱালীয়ে অধ্যয়ন কৰি আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
কৌমোদকী
কৌমোদকী (कौमोदकी) হিন্দুসকলৰ অন্যতম প্ৰধান দেৱতা বিষ্ণুৰ গদা। বিষ্ণুক প্ৰায়ে চাৰিখন হাতৰ এখনত কৌমোদকী ধাৰণ কৰি থকা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয়। লগতে তেওঁৰ আনকেইখন হাতত চক্ৰ, শংখ আৰু পদ্ম ধাৰণ কৰে। বিষ্ণুৰ কিছুসংখ্যক অৱতাৰৰ চিত্ৰণতো গদা দেখা পোৱা যায়।
'কৌমোদক' নামটো প্ৰথমে মহাভাৰতত পোৱা যায়। ই বিষ্ণুৰ অৱতাৰ কৃষ্ণৰ সৈতে জড়িত। গদাক বিষ্ণুৰ প্ৰতিমূৰ্তিসমূহত c. ২০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ পৰাই দেখা যায়। কৌমোদকীৰ আকাৰ আৰু আকৃতিৰ চিত্ৰণ ভিন্ন হোৱা দেখা যায়। বিষ্ণুৰ গদা হিচাপে ইয়াত বাঁহী আৰু খণ্ড খণ্ডকৈ অধিক বিশদ আৰ্হিযুক্ত বৈশিষ্ট্য যোগ কৰা হৈছিল।
ক্কোনো কোনো সময়ত কৌমোদকীক বিষ্ণুৰ ভাস্কৰ্য্যত গদাদেৱী বা গদানাৰী নামেৰে পৰিচিত নাৰী হিচাপে মূৰ্তমান ৰূপ দিয়া দেখা যায়। এনেবোৰ সংস্কৰণত বিষ্ণুৱে কৌমোদকীৰ শিৰত এখন হাত থৈ দিয়া আৰু গদাদেৱীয়ে নিজেই গদাখন ধৰি থকা দেখা যায়। কেতিয়াবা গদানাৰীক গদাৰ পৰা ওলাই অহা দেখা যায় বা তেওঁৰ শিৰত/মুকুটত গদা খোদিত কৰা হয়।
গদাক আটাইতকৈ পুৰণি আৰু শক্তিশালী এবিধ অস্ত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু ই বিষ্ণুৰ শক্তিৰ প্ৰতীক।
ব্যুৎপত্তি
'কৌমোদকী'ৰ ব্যুৎপত্তি সম্পৰ্কে স্পষ্ট ধাৰণা পোৱা নাযায়। সংস্কৃত শব্দ কুমুদৰ (নীলা ভেঁটফুল বা নীলা পদুম) পৰাই ইয়াৰ নামৰ উৎপত্তি হৈছে বুলি এক মতবাদ প্ৰচলিত। আন এটা তত্ত্বৰ মতে, বিষ্ণুৰ আন এটা নাম কৌমোদকৰ পৰা ইয়াৰ নাম লোৱা হ’ব পাৰে। কৌমোদকীৰ আক্ষৰিক প্ৰতিশব্দ হৈছে কৌমুদী, যাৰ অৰ্থ "পৃথিৱীৰ আনন্দ।" বিষ্ণু পুৰাণৰ আধাৰত এলেন ডানিয়েল'ৱে কৌমোদকীক "মন মুৰ্চ্ছিতকাৰী" বুলি অনুবাদ কৰিছে।
প্ৰতীকবাদ
thumb|150px| বিষ্ণু ওপৰৰ সোঁহাতত কৌমোদকী, বৰ্তমান মথুৰা সংগ্ৰহালয়ত থকা মধ্যযুগীয় ভাস্কৰ্য্য। left|thumb|150px| গদাদেৱী হিচাপে কৌমোদকী। বিষ্ণুক সাধাৰণতে চতুৰ্ভুজ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয় আৰু তেওঁ চাৰি হস্তত পাঞ্চজন্য শঙ্খ, সুদৰ্শন চক্ৰ, পদ্ম আৰু কৌমোদকী গদাক ধাৰণ কৰে। বিষ্ণুৰ এটা জনপ্ৰিয় উপনাম হৈছে শংখ-চক্ৰ-গদা-পানি, অৰ্থাৎ যিজনে নিজৰ হাতত শঙ্খ, চক্ৰ, আৰু গদা ধাৰণ কৰে। সাধাৰণতে বিষ্ণুৰ তলৰ বাওঁহাতত গদা থাকে। বিষ্ণুৰ অৱতাৰ মৎস্য, কুৰ্ম, বৰাহ, আৰু নৰসিংহৰ চিত্ৰণতো কেতিয়াবা হাতত গদা দেখা যায়।
প্ৰায় ২০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ হোৱা বিষ্ণুৰ আটাইতকৈ পুৰণি ভাস্কৰ্য্যত (মালহাৰ, ছত্তীশগড়) গদা দেখা পোৱা যায়। মথুৰাৰ আশে-পাশে পোৱা কুশান যুগৰ (৩০–৩৭৫ খ্ৰীষ্টাব্দ) বিষ্ণুৰ প্ৰতিকৃতিত কান্ধত তুলি লোৱা অৱস্থাত সৰল এটা গদা দেখা যায়। আন এক কুশান ভাস্কৰ্য্যত গদাটো উচ্চতাত বিষ্ণুৰ প্ৰায় সমান। ইয়াক দীঘল মুষলৰ দৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। ঝুসীত পোৱা একেধৰণৰ প্ৰতিকৃতিৰ লগতে পশ্চিম ভাৰতৰ আদিম প্ৰতিকৃতিসমূহত বিষ্ণুৱে ওপৰৰ সোঁহাতত গদা ধাৰণ কৰি থকা দেখা গৈছে। গুপ্ত যুগৰ প্ৰতিকৃতিসমূহত বিষ্ণুৰ ওপৰৰ সোঁহাতখনত গদা ধাৰণ কৰা দেখা যায়। পিছলৈ গদাক আন হাততো চিত্ৰিত কৰা হ’বলৈ ধৰিলে। বিষ্ণু প্ৰতিচ্ছবিৰ চৌবিশটা বিন্যাস লক্ষ্য কৰা হৈছে, য'ত শঙ্খ, চক্ৰ গদা আৰু পদ্মৰ ক্ৰম সলনি কৰা হৈছে।
মধ্যযুগৰ শেষৰ ফালে বিশেষকৈ পাল ভাস্কৰ্য্যত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব অষ্টম–দ্বাদশ শতিকা) গদাৰ নালডালৰ আকাৰ বাঁহীলৈ পৰিৱৰ্তিত হয়, আৰু ওপৰৰ অংশটোৱে সুসজ্জিত ঘূৰণীয়া ৰূপ লয়। চালুক্য যুগৰ গদা "বেৰেল" আকৃতিৰগ। আনহাতে পল্লৱ যুগৰ গদা মোটোহা আৰু চোলসকলে খোদিত কৰা কৌমোদকী লাহী।
মহাভাৰতত কৌমোদকীক বিজুলী-ঢেৰেকনিৰ দৰে শব্দ কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁ বহু দৈত্য বধ কৰিবলৈ সক্ষম আছিল। ইয়াক বিষ্ণু বা কৃষ্ণক সাগৰৰ দেৱতা বৰুণে প্ৰদান কৰিছিল। পাণ্ডৱ ৰাজকুমাৰসকলক তেওঁলোকৰ ৰাজ্য নিৰ্মাণৰ বাবে খাণ্ডৱ বনাঞ্চল দিয়া হৈছিল। অগ্নিদেৱতা অগ্নিয়ে নিজৰ বদহজম ৰোগ নিৰাময়ৰ বাবে হাবিখন ভক্ষণ অৰ্থাৎ দাহ কৰিব বিচাৰিছিল। তেওঁ পাণ্ডৱ অৰ্জুন আৰু তেওঁৰ বন্ধু কৃষ্ণক সহায় কৰিবলৈ ক’লে, কিয়নো তেওঁ ভয় কৰিছিল যে দেৱতাৰ ৰজা আৰু অৰণ্যৰ ৰক্ষক ইন্দ্ৰই এই কাৰ্যত হস্তক্ষেপ কৰিব। অৰ্জুন আৰু কৃষ্ণই সন্মতি দিয়াত বৰুণে কৃষ্ণক সুদৰ্শন চক্ৰ আৰু কৌমোদকী গদা প্ৰদান কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
২৬ ডিচেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বৰফ
thumb|প্ৰাকৃতিকভাৱে সৃষ্ট বৰফৰ টুকৰা thumb|[[তুষাৰ|তুষাৰফলক (বৰফৰ স্ফটিক) - আবিষ্কাৰ কৰিছিল উইলচন বেণ্টলি, ১৯০২ চনত]] thumb|বৰফ কাৰখানাৰ পৰা ঠেলাত মাছ সংৰক্ষণৰ বাবে বৰফ নিয়া হৈছে। কক্সবাজাৰ, ২০১০ thumb|মাছ সংৰক্ষণৰ বাবে বৰফৰ টুকুৰা ভঙা হৈছে। কক্সবাজাৰ, ২০১০
বৰফ হৈছে পানীৰ কঠিন ৰূপ। প্ৰমাণ চাপত ০ ডিগ্ৰি ছেলছিয়াছ তাপমাত্ৰাৰ তলত পানী বৰফলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। বৰফৰ আপেক্ষিক গুৰুত্ব পানীতকৈ কম বাবে বৰফ পানীত উপঙে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পদাৰ্থ শ্ৰেণী:পানী
খনমা
খনমা নাগালেণ্ডৰ ৰাজধানী কহিমাৰ পৰা বিছ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে অৱস্থিত এখন আংগামী নগা গাওঁ।
গাওঁখনক স্থানীয় এবিধ উদ্ভিদ (Glouthera fragrantisima) ৰ আংগামী নাম অনুসৰি ’Khwuno-ra’ বুলিও জনা যায়। খনমাৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৯৪৩ জন আৰু ৪২৪টা পৰিয়াল । খনমাক ভাৰতৰ প্ৰথমখন সেউজ গাওঁ বুলি গণ্য কৰা হয়।
ভৌগোলিক অৱস্থিতি
খনমাৰ মূলত: পাহাৰীয়া। ইয়াৰ পাহাৰবোৰ সেউজ অৰণ্যৰে আৱৰি আছে। নাগালেণ্ডৰ ৰাজ্যিক চৰাই, ব্লাইথ’ছ ট্ৰগ’পান (Blyth's tragopan) খনমাৰ অৰণ্যত দেখা পোৱা যায়।
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি খনমাত বসবাস কৰা মুঠ পৰিয়ালৰ সংখ্যা ৪২৪টা আৰু জনসংখ্যা ১৯৪৩ জন। ইয়াৰে ৯১৯ জন পুৰুষ আৰু ১০২৪ গৰাকী মহিলা।
গাওঁখন তিনিটা খেলত বিভক্ত- মেৰহুমা (Merhüma, M-Khel), চেম’মা (Semoma, S-Khel) আৰু থেভ’মা (Thevoma,T-Khel).
খনমাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ নাগালেণ্ডৰ ৰাজ্যিক হাৰতকৈ অধিক। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি খনমাৰ নাগালেণ্ডৰ ৭৯.৫৫% ৰ বিপৰীতে ৮৩.৪১% লোক সাক্ষৰ। ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৯৩.৭২% আৰু মহিলাৰ ৭৪.১৯%
ভাৰত চৰকাৰৰ পঞ্চায়তী ৰাজ আইনৰ অধীনত খনমা গাওঁখন গাওঁবুঢ়াই পৰিচালনা কৰে।
ৰ'মান চেইনী
ৰ'মান চেইনী ভাৰতৰ এজন উদ্যোগী, সুবক্তা আৰু কণিষ্ঠতম প্ৰশাসনিক বিষয়াসকলৰ ভিতৰত অন্যতম। তেওঁ ২২ বছৰ বয়সত ২০১৩ চনত অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। ৰ'মান চেইনী এজন টি. ই. ডি. এক্স বক্তা আৰু তেওঁ জেয়পী তথ্য প্ৰযুক্তি বিশ্ববিদ্যালয়ত বিশ্বৰ আটাইতকৈ কঠিন পৰীক্ষাত কেনেকৈ উত্তীৰ্ণ হ'ব পাৰি, সেই বিষয়ে বক্তৃতা আগবঢ়াইছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
ৰ'মান চেইনীৰ জন্ম ৰাজস্থানৰ জয়পুৰত হৈছিল। তেওঁ ১৬ বছৰ বয়সত এইম্‌ছৰ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ২২ বছৰ বয়সত ২০১৩ চনত তেওঁ অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু কণিষ্ঠতম ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক বিষয়াৰ ভিতৰত এজন হৈ পৰে।
আন্‌একাডেমী
আন্‌একাডেমী অসামৰিক সেৱাত যোগ দিব খোজাসকলৰ বাবে এক বিনামূলীয়া প্ৰবেশদ্বাৰ। অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ সেই পৰীক্ষাৰ পৰীক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে বিনামূলীয়া সহায় আগবঢ়োৱাৰ কথা ভাবিলে। তাৰ বাবে তেওঁ গৌৰৱ মুঞ্জলৰ সৈতে লগ লাগি আন্‌একাডেমী আৰম্ভ কৰিলে যি এক অনলাইন শিক্ষাদান ব্যৱস্থা। বৰ্তমান আনেকাডেমীয়ে প্ৰশাসনিক সেৱাৰ পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি সন্দৰ্ভত নিজৰ ৱেবচাইট আৰু ইউটিউব ভিডিঅ'ৰ সহায়ত শিক্ষাদান কৰে।
পৰশুৰাম
পৰশুৰাম (परशुराम) হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ ভগৱান বিষ্ণুৰ ষষ্ঠ অৱতাৰ। তেওঁক ৰাম জমদগ্ন্য, ৰাম ভাৰ্গৱ বা বীৰৰাম নামেৰেও জনা যায়। তেওঁক কলি যুগৰ অন্তত বিষ্ণুৰ দশম অৱতাৰ অৰ্থাৎ কল্কিৰ গুৰুৰূপে আৱিৰ্ভাৱ ঘটিব লগা চিৰঞ্জীৱিসকলৰ এজন বুলি ধৰা হয়। তেওঁৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্যসমূহৰ ভিতৰত আগ্ৰাসী ভাব, ৰণনিপুণতা, বীৰত্ব, নিৰ্মলতা, জ্ঞান আৰু ধৈৰ্য অন্যতম।
আখ্যান
হিন্দু আখ্যান অনুসৰি পৰশুৰামৰ জন্ম হৈছিল ঋষি জামাদগ্নি আৰু তেওঁৰ ক্ষত্ৰিয় পত্নী ৰেণুকাৰ ঘৰত। তেওঁৰ জন্মস্থান মধ্য প্ৰদেশৰ ইন্দোৰৰ জনপাৱ পাহাৰৰ শীৰ্ষত আছে বুলি ধাৰণা কৰা হয়। পাহাৰৰ ওপৰত এটা শিৱ মন্দিৰ আছে য'ত পৰশুৰামে ভগৱান শিৱক পূজা কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই ঠাইৰ আশ্ৰমখনক জামাদগ্নি ঋষিৰ নামেৰে জমদগ্নি আশ্ৰম বুলি জনা যায়। ঠাইখনত ৰাজ্য চৰকাৰে সংবৰ্ধন কৰি থকাএটা কুণ্ড (পুখুৰী) আছে। জমদগ্নিৰ সুৰভি নামৰ এক দৈৱিক গৰু আছিল যি তেওঁলোকৰ সকলো ইচ্ছা পূৰণ কৰিছিল। সুৰভি আছিল কামধেনুৰ জীয়ৰী। কাৰ্তবীৰ্য্য অৰ্জুন নামৰ এজন ৰজাই (পাণ্ডৱ অৰ্জুন নহয়)  সুৰভিৰ বিষয়ে গম পাই গৰুজনী বিচাৰে। তেওঁ জামাদগ্নিক গৰুজনী তেওঁক দিবলৈ কয় যদিও ঋষিয়ে এই প্ৰস্তাৱ অস্বীকাৰ কৰে। সেই সনয়ত পৰশুৰাম আঁতৰত থকাৰ সুযোগ লৈ ৰজাই সুৰভিক বলপূৰ্বক ভাৱে কাঢ়ি লয়। পৰশুৰামে এই কাণ্ডৰ বিষয়ে গম পাই হাতত পৰশু (কুঠাৰ) লৈ ৰজাক যুদ্ধলৈ আহ্বান জনায়। এই যুদ্ধত পৰশুৰামে কাৰ্তবীৰ্য্য অৰ্জুনক পৰাজিত কৰি বধ কৰে। যোদ্ধা শ্ৰেণীয়ে তেওঁক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল যদিও তেওঁ সকলো প্ৰত্যাহ্বানকাৰীকে বধ কৰে। এই আখ্যানটোৰ শিপা সম্ভৱতঃ জ্ঞানৰ কৰ্তব্যৰ সৈতে জড়িত ব্ৰাহ্মণ বৰ্ণ আৰু যোদ্ধা আৰু শাসকৰ ভূমিকা লোৱাক্ষত্ৰিয় বৰ্ণৰ সংঘৰ্ষৰ সৈতে নিহিত হৈ আছে।
এই আখ্যানৰ কিছুমান সংস্কৰণত, তেওঁৰ যুদ্ধৰ পিছত পৰশুৰাম সুৰভিৰ সৈতে তেওঁৰ পিতৃৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহে আৰু সবিশেষ কয়। ঋষিয়ে পৰশুৰামক অভিনন্দন জনোৱাৰ পৰিৱৰ্তে এজন ব্ৰাহ্মণে কেতিয়াও ৰজাক হত্যা কৰিব নালাগে বুলি উল্লেখ কৰি তেওঁক ভৰ্ৎসনা কৰে। তেওঁ পৰশুৰামক তীৰ্থযাত্ৰালৈ গৈ তেওঁৰ পাপ মোচন কৰিবলৈ কয়। পৰশুৰাম তীৰ্থযাত্ৰাৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছত, তেওঁ গম পায় যে তেওঁ আঁতৰত থাকোঁ‌তে তেওঁৰ পিতৃক কাৰ্তবীৰ্য্য অৰ্জুনৰ পুত্ৰসকলে প্ৰতিশোধ ল'বলৈ হত্যা কৰে। পৰশুৰামাই পুনৰ পৰশুৰে তেওঁলোকক বধ কৰাৰ লগতে প্ৰতিশোধ স্বৰূপে বহুতো যোদ্ধাক হত্যা কৰে। শেষত তেওঁ নিজৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ ত্যাগ কৰি যোগত মগ্ন হয়।
কানাড়া লোককাহিনীত, বিশেষকৈ দেৱদাসীসকলে গোৱা ভক্তিমূলক গীতত তেওঁক প্ৰায়ে য়েল্লাম্মাৰ পুত্ৰ বুলি কোৱা হয়।
পৰশুৰামৰ আখ্যানসমূহ হিংসাৰ আলোচনা, প্ৰতিশোধৰ চক্ৰ, ক্ৰোধৰ ফল, অপ্ৰয়োজনীয় ক্ৰোধ আৰু অনুতাপৰ বাবে উল্লেখযোগ্য।
দক্ষিণ উপকূলৰ (কোংকন আৰু মালাবাৰ) উৎপত্তি
ভৌগোলিক আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে পশ্চিম উপকূলৰ উৎপত্তিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পৰশুৰামৰ আন এক আখ্যান হৈছে সাগৰৰ পৰা পশ্চিম উপকূল পুনৰুদ্ধাৰ। এই আখ্যান অনুসৰি মহাবিষ্ণুৰ অৱতাৰ পৰশুৰামে তেওঁৰ পৰশু সমুদ্ৰত নিক্ষেপ কৰে। ফলস্বৰূপে, পশ্চিম উপকূলৰ ভূমিৰ উদ্ভৱ হয় আৰু এনেদৰে জলভাগৰ পৰা ভূমিভাগ পুনৰ দখল কৰা হয়। মহাৰাষ্ট্ৰৰ নাছিক জিলাৰ বাগলান তালুকাৰ ছালহাৰ দুৰ্গৰ (মহাৰাষ্ট্ৰৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ শৃংগ আৰু সৰ্বোচ্চ দুৰ্গ) যি ঠাইৰ পৰা তেওঁ পৰশু নিক্ষেপ কৰিছিল (বা শৰ মাৰিছিল) সেই ঠাইত তেওঁৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এই এক মন্দিৰ আছে আৰু শিলত সাধাৰণ মানুহৰ আকাৰৰ চাৰিগুণ ডাঙৰ পদচিহ্ন আছে। তলৰ মালভূমিত পৰশুৰামৰ মাতৃ দেৱী ৰেণুকাৰ মন্দিৰ আৰু লগতে এক বৃহৎ পুখুৰীৰ পাৰত চামিয়ানা তৰিব পৰাকৈ যজ্ঞকুণ্ড আছে।
ধ্ৰুপদী সঙ্গম ৰচনা পুৰানানুৰুৰ মতে, চেৰা ৰজা চেংকুট্টুভানে কন্যাকুমাৰী আৰু হিমালয়ৰ মাজৰ ভূমিখণ্ড জয় কৰিছিল। উপযুক্ত প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ অভাৱত তেওঁ নিজৰ যাঠীপাট ইয়াতে নিক্ষেপ কৰি সমুদ্ৰক অৱৰূদ্ধ কৰে। সপ্তদশ শতিকাৰ মালায়ালম ৰচনা কেৰালোলপথিৰ মতে, কেৰেলাৰ ভূমিসমূহ বিষ্ণুৰ ষষ্ঠ অৱতাৰ পৰশুধাৰী যোদ্ধা ঋষি পৰশুৰামে পুনৰুদ্ধাৰ কৰে। সেয়েহে কেৰালাক পৰশুৰাম ক্ষেত্ৰম বা 'পৰশুৰামৰ দেশ' বুলিও কোৱা হয়। পৰশুৰামে তেওঁৰ পৰশু সাগৰৰ ওপৰেৰে দলিয়াই দিছিল আৰু এইখন যিমান দূৰলৈকে গৈছিল সিমান দূৰলৈকে পানী কমি গৈছিল। জনশ্ৰুতি অনুসৰি, এই নতুন ভূমিৰ এলেকাটো গোকৰ্ণৰ পৰা কন্যাকুমাৰীলৈ বিস্তৃত আছিল। সাগৰৰ পৰা উঠি অহা মাটিখিনি নিমখেৰে ভৰি আছিল আৰু বাসস্থানৰ বাবে অনুপযুক্ত আছিল। সেয়েহে পৰশুৰামে সৰ্পৰাজ বাসুকীক আহ্বান কৰিছিলছিল আৰু তেওঁ আহি পবিত্ৰ বিহ নিঃসৰণ কৰি সেই ঠাইক উৰ্বৰ সেউজীয়া ভূমিলৈ ৰূপান্তৰ কৰিছিল। বাসুকীকে ধৰি সকলো সৰ্পকে সন্মানাৰ্থে দেশৰ ৰক্ষক আৰু অভিভাৱক হিচাপে নিযুক্ত কৰা হৈছিল। পি. টি. শ্ৰীনিবাস আয়েংগাৰে ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছিল যে চেংকুট্টুভানৰ আখ্যানটো হয়তো পৰশুৰামৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল যাক প্ৰাৰম্ভিক আৰ্যসকলে প্ৰণয়ন কৰিছিল।
বৰ্তমানৰ গোৱাৰ (বা গোমন্তক) দক্ষিণ গোৱা জিলাৰ কানাকোনাত পৰশুৰামৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক মন্দিৰ আছে।
পৌৰাণিক সাহিত্য
পৰশুৰামক সাধাৰণতে ৰেণুকা আৰু ঋষি জমদগ্নিৰ পঞ্চম পুত্ৰ বুলি উল্লেখ কৰা হয়। হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থসমূহত পৰশুৰামৰ আখ্যানসমূহৰ বিভিন্ন সংস্কৰণ পোৱা যায়:
পৰশুৰামক মহাভাৰতৰ কিছুমান সংস্কৰণত খঙাল ব্ৰাহ্মণ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যি ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে তেওঁৰ পৰশুৰে বৃহৎ সংখ্যক ক্ষত্ৰিয় যোদ্ধাক হত্যা কৰিছিল। কিছুমান সংস্কৰণত পিতৃৰ আদেশত তেওঁ আনকি নিজৰ মাতৃকো হত্যা কৰে। পৰশুৰামে ৰেণুকাক হত্যা কৰাৰ পিতৃৰ আদেশ পালন কৰাৰ পিছত পিতৃ জমদগ্নিয়ে তেওঁক এক বৰ প্ৰদান কৰিব বিচাৰে। পৰশুৰামে তেওঁৰ মাতৃক পুনৰ জীৱিত কৰাৰ বৰ বিচাৰে আৰু তেওঁক পুনৰ্জীৱিত কৰা হয়। হিংসা, অনুতাপ আৰু পাপৰ পিছত পৰশুৰামক দুঃখবোধে আৱৰি ধৰে। তেওঁৰ মাক পুনৰ জীৱিত হোৱাৰ পিছত তেওঁ তেজৰ দাগ থকা পৰশুখন পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে কিন্তু তেওঁ এটোপাল তেজ পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ অক্ষম হয়। তেওঁ কোনো পবিত্ৰ নদীৰ সন্ধানত দাক্ষিণাত্যৰ দিশে আগবাঢ়ে য'ত তেওঁ নিজৰ পৰশু পৰিষ্কাৰ কৰিব পাৰে। অৱশেষত তেওঁ কৰ্ণাটকৰ শিমোগাৰ তীৰ্থহাল্লি গাঁৱত উপস্থিত হৈ পৰশুখন পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু আশ্চৰ্যকৰভাৱে ই তুঙ্গাৰ পবিত্ৰ নদীত পৰিষ্কাৰ হয়। এই পবিত্ৰ নদীৰ প্ৰতি সন্মান জনাই তেওঁ এটা শিৱ লিংগ স্থাপন কৰি পূজা কৰে। এই শিৱলিংগ স্থাপিত হোৱা মন্দিৰটোৰ নাম ৰামেশ্বৰ মন্দিৰ ৰখা হয়। পৰশুৰামে পৰশু পৰিষ্কাৰ কৰা ঠাইখনক ৰামকুণ্ড বুলি কোৱা হয়।
তেওঁ ভীষ্ম (অধ্যায় ৫.১৭৮), দ্ৰোণ (অধ্যায় ১.১২১) আৰু কৰ্ণৰ (অধ্যায় ৩.২৮৬) অস্ত্ৰ তথা সমৰকলাৰ গুৰু হিচাপে মহাভাৰতত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
কেৰালাৰ আঞ্চলিক সাহিত্যত, তেওঁ হৈছে ভূমিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক যি ঠাইখণ্ডক সমুদ্ৰৰ পৰা উলিয়াই আনিছিল আৰু তাত এক হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ বসতি স্থাপন কৰিছিল। কিছুমান গ্ৰন্থত তেওঁক ৰাম জমদগ্ন্য আৰু ৰাম ভাৰ্গৱ নামেৰেও জনা যায়। ভাগৱত পুৰাণৰ ২.৩.৪৭ অধ্যায় অনুসৰি পৰশুৰাম মহেন্দ্ৰ পৰ্বতমালাত ধ্যানমগ্ন হৈ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ একমাত্ৰ বিষ্ণু অৱতাৰ যি কেতিয়াও মৃত্যু বৰণ নকৰে। তদুপৰি তেওঁ হৈছে একমাত্ৰ বিষ্ণু অৱতাৰ যাক ক্ৰমে ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ কিছুমান সংস্কৰণত আন দুই বিষ্ণু অৱতাৰ ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ সৈতে সমসাময়িক ৰূপত দেখা পোৱা যায়।
পৰশুৰাম ক্ষেত্ৰ
পৰশুৰাম ক্ষেত্ৰ সম্পৰ্কে বহুতো ব্যাখ্যা পোৱা যায়।
ভাৰতৰ দক্ষিণ গুজৰাটৰ ৱাপীৰ পৰা তাপী অৰ্থাৎ প্ৰাচীন সপ্তকোংকণ হৈছে সহ্যাদ্ৰিখণ্ডত বৰ্ণনা কৰা কিছু বৃহৎ অঞ্চল যাক পৰশুৰামক্ষেত্ৰ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। পৰশুৰামৰ দ্বাৰা আশীৰ্বাদপ্ৰাপ্ত অঞ্চলটোক পৰশুৰাম নি ভূমি বুলি কোৱা হৈছিল।
কোংকণ অঞ্চলটোক পৰশুৰাম ক্ষেত্ৰ বুলিও গণ্য কৰা হয়।
অৰুণাচল প্ৰদেশৰ লোহিত জিলাত পৰশুৰাম কুণ্ড নামেৰে ঋষি পৰশুৰামৰ বাবে উৎসৰ্গিত এক তীৰ্থ অৱস্থিত। প্ৰতি বছৰে হাজাৰ হাজাৰ তীৰ্থযাত্ৰীয়ে শীতকালত এই ঠাইখন ভ্ৰমণ কৰে। বিশেষকৈ মকৰ সংক্ৰান্তি দিৱসত পবিত্ৰ কুণ্ডত ডুব মাৰিলে পাপ খণ্ডন হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
চিত্ৰায়ন
বিষ্ণুধৰ্মোত্তৰ পুৰাণ আৰু ৰূপমণ্ডনাৰ দৰে হিন্দু সাহিত্যত তেওঁক জঁ‌টাধাৰী আৰু হাতত পৰশু লৈ থকা ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। অৱশ্যে অগ্নি পুৰাণে তেওঁৰ পৰশু, ধনু, কাঁ‌ড় আৰু তৰোৱাল লৈ থকা অৱস্থাত চতুৰ্ভুজ ৰূপে চিত্ৰিত কৰিছে। ভাগৱত পুৰাণতো তেওঁক চতুৰ্ভুজ ৰূপত পৰশু, ধনু, কাঁ‌ড় আৰু যোদ্ধাৰ দৰে ঢাল ধাৰণ কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। যদিও তেওঁ এজন এজন যোদ্ধা, মন্দিৰসমূহত যুদ্ধৰ দৃশ্যত তেওঁৰ চিত্ৰায়ন বিৰল। সাধাৰণতে, দ্বিভুজ ৰূপত, সোঁ হাতত পৰশু লৈ বহি থকা বা থিয় হৈ থকা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰামায়ণ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী শ্ৰেণী:বিষ্ণুৰ অৱতাৰ
চন্দ্ৰ শেখৰ
চন্দ্ৰ শেখৰ সিং (১৭ এপ্ৰিল ১৯২৭ – ৮ জুলাই ২০০৭) এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতবিদ আৰু দেশৰ অষ্টম প্ৰধান মন্ত্ৰী আছিল। কোনোধৰণৰ চৰকাৰী বিভাগ নচলোৱাকৈ দেশৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী হোৱা তেওঁ ভাৰতৰ একমাত্ৰ ৰাজনীতিবিদ। তেওঁৰ দ্বাৰা শাসিত চৰকাৰখনক "পুতলা" অথবা "দুৰ্ভগীয়া" বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল। লোকসভাৰ খুব কমসংখ্যক সাংসদৰ সমৰ্থন লৈ তেওঁ চৰকাৰখন গঠন কৰিছিল। মুডী বিনিয়োগ সেৱা চমুকৈ মুডিছে (Moody's) যেতিয়া ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা নিম্নগামী হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল, তেতিয়া সেই গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়ত চন্দ্ৰ শেখৰৰ চৰকাৰখনে বাজেট ঘোষণা কৰিব পৰা নাছিল। বাজেট ঘোষণা নকৰাৰ ফলত দেশৰ অৱস্থা অধিক বেয়ালৈ ঢাল খাইছিল আৰু গোলকীয় ক্ৰেডিট-ৰেটিং সংস্থাবোৰে বিনিয়োগৰ ক্ষেত্ৰখন জটিল কৰি তুলিছিল। ফলস্বৰূপে ভাৰতে সৰু-সুৰা ল'ন লোৱাৰ ক্ষেত্ৰতো বাধাৰ সমুখীন হৈছিল। আৰ্থিক অনুদানৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত অধিক বিজুতি নঘটিবলৈ চন্দ্ৰ শেখৰে সোণৰ বন্ধকীকৰণ ব্যৱস্থাৰ অনুমোদন জনাইছিল আৰু সেই কাৰ্যৰ বাবে তেওঁ ভীষণ সমালোচনাৰ সমুখীন হৈছিল। কাৰণ সেই সিদ্ধান্তটো তেওঁৰ চৰকাৰখনে নিৰ্বাচনৰ সময়ত গোপনে গ্ৰহণ কৰিছিল।   উল্লেখযোগ্য যে, ১৯৯১ চনৰ ভাৰতীয় অৰ্থনৈতিক সংকট আৰু ৰাজীৱ গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ডৰ ঘটনাই তেওঁৰ চৰকাৰখনৰ অৱস্থা দুৰ্বিষহ কৰি তুলিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাল্লিয়া জিলাৰ এখন গাঁৱত, ইব্ৰাহীমপট্টী নামৰ এখন ঠাইৰ এটা ৰাজপুট পৰিয়ালত, ১৯২৭ চনৰ ১ জুলাই তাৰিখে চন্দ্ৰ শেখৰে জন্ম লাভ কৰিছিল। তেওঁ পৰিয়ালটোৱে খেতি-বাতি কৰি জীৱন-নিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ আৰ্থিক অৱস্থা সুচল নাছিল। বাল্লিয়াত থকা ছতীশ চন্দ্ৰ কলেজৰ পৰা তেওঁ কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ১৯৫০ চনত তেওঁ এলাহাবাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ছাত্ৰ ৰাজনীতিত তেওঁ "ফায়াৰব্ৰেণ্ড" হিচাপে জনাজাত হৈছিল আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেওঁ সমাজবাদী আন্দোলনত যোগদান কৰিছিল।
দুৰ্গা দেৱী নামৰ যুৱতীৰ লগত চন্দ্ৰ শেখৰ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
ৰাজনৈতিক জীৱন
বাল্লিয়া জিলাৰ প্ৰজা ছছিয়েলিষ্ট পাৰ্টীৰ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হোৱাৰ এবছৰৰ পিছতে তেওঁ দলৰ ৰাজ্যিক গোটৰ যুটীয়া সম্পাদকৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়। ১৯৫৫-৫৬ চনত চন্দ্ৰ শেখৰ সেইটো দলৰেই ৰাজ্যিক ক্ষেত্ৰৰ সাধাৰণ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬২ চনত তেওঁ ৰাজ্য সভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু এনেকৈয়ে তেওঁৰ সংসদীয় জীৱন আৰম্ভ হয়। ১৯৬৫ চনত তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে। ১৯৬৭ চনত তেওঁ কংগ্ৰেছৰ সংসদীয় কমিটিৰ সাধাৰণ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হয়। নিজৰ সাহস, আস্থাভাজনতা, আৰু সততাৰ বাবে চন্দ্ৰ শেখৰ "তৰুণ টাৰ্ক" বুলি জনাজাত হৈছিল। তেওঁ "ইয়ং ইণ্ডিয়ান" নামৰ এখন সাপ্তাহিক কাকত প্ৰতিষ্ঠা আৰু সম্পাদনা কৰিছিল। কাকতখন ১৯৬৯ চনত দিল্লীৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছিল।
ব্যক্তিবিশেষৰ ৰাজনীতি চন্দ্ৰশেখৰ সদায়েই বিৰোধিতা কৰিছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ নীতি-আদৰ্শ আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ পোষকতা কৰিছিল। ১৯৭৫ চনৰ ২৫ জুনত জৰুৰীকালিন অৱস্থা ঘোষণা কৰাৰ সময়ত চন্দ্ৰ শেখৰক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল, যদিও তেওঁ সেইসময়ত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ দ্বাৰা নিয়োজিত ৰাজ্যিক নিৰ্বাচন আয়োগ আৰু কৰ্ম আয়োগৰ এজন সদস্য আছিল। জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ সময়ত কাৰাৰুদ্ধ হোৱা শাসকীয় দলৰ কমসংখ্যক নেতাৰ ভিতৰত চন্দ্ৰ শেখৰৰ নাম বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিব পাৰি।
জৰুৰীকালীন অৱস্থা শেষ হোৱাৰ পাছতেই, ১৯৭৭ চনত তেওঁ জনতা দলৰ প্ৰথমজন সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈছিল। কেইবাটাও অকংগ্ৰেছী দলৰ সমৰ্থন আৰু একত্ৰীকৰণৰ ফলত সেইটো দল গঠিত হৈছিল। ১৯৭৭ চনৰ পাছৰ প্ৰতিটো নিৰ্বাচনতে (১৯৮৪ চনৰ বাহিৰে) তেওঁ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।
১৯৭৭ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত জনতা পাৰ্টীয়ে চৰকাৰ গঠন কৰে। তেওঁলোকৰ চৰকাৰৰ নেতৃত্ব দিছিল মোৰাৰজী দেশাইয়ে। অৱশ্যে ১৯৮০ চনৰ নিৰ্বাচনত দলটোৱে পৰাজয়বৰণ কৰে আৰু ১৯৮৪ চনত মাত্ৰ দহখন আসন লাভ কৰি সম্পূৰ্ণ ধূলিসাৎ হৈ পৰে। বাল্লিয়া সমষ্টিত চন্দ্ৰ শেখৰ জগন্নাথ চৌধুৰীৰ ওচৰত পৰাভূত হয়। ১৯৮৮ চনত জনতা পাৰ্টি অন্যান্য দলৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ ভি.পি. সিঙৰ নেতৃত্বত চৰকাৰ গঠন কৰে। পিছে সন্মিলিত চৰকাৰৰ লগত তেওঁ পুনৰ মতানৈক্য হয়। ১৯৯০ চনৰ ৫ নৱেম্বৰত চন্দ্ৰ শেখৰে জনতা দল ত্যাগ কৰে আৰু "জনতা দল ছছিয়েলিষ্ট ফেকচন" গঠন কৰে। ১৯৯০ চনৰ ১০নৱেম্বৰত জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতা ৰাজীৱ গান্ধীৰ সমৰ্থনত তেওঁ ভি.পি. সিঙক ওফৰাই ভাৰতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ পদটি দখল কৰে।
১৯৮৩ চনত চন্দ্ৰ শেখৰে এক বিশেষ পদযাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল। সেই বছৰৰ ৬ জানুৱাৰীৰ পৰা ২৫ জুনলৈ, প্ৰায় ৪২৬০ কিলোমিটাৰ দূৰত্ব তেওঁলোকে খোজ কাঢ়ি ভ্ৰমণ কৰিছিল। সেই যাত্ৰাটো দক্ষিণে থকা কন্যাকুমাৰীৰ পৰা আৰম্ভ হৈ দিল্লীত থকা মহাত্মা গান্ধীৰ সমাধিক্ষেত্ৰ "ৰাজঘাট"ত শেষ হৈছিল। বৃহত্তৰ সমাজখনৰ নানান সমস্যা আৰু তেওঁলোকৰ জীৱন-যাত্ৰাৰ বিষয়ে উৱাদিহ ল'বলৈ চন্দ্ৰ শেখৰৰ নেতৃত্বত সেই পদযাত্ৰাৰ সূচনা হৈছিল। তামিলনাডু, গুজৰাট, কেৰেলাকে ধৰি ভাৰতৰ পোন্ধৰটা ঠাইত তেওঁ কিছুমান "ভাৰত যাত্ৰা কেন্দ্ৰ" মুকলি কৰি দিছিল। সেইসমূহ কেন্দ্ৰই গ্ৰামাঞ্চলৰ পৰিৱেশত শিক্ষা আৰু তৃণমূল পৰ্যায়ৰ কামৰ উত্তৰণ ঘটাবলৈ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক কৰ্মীসকলক বিশেষভাৱে প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
১৯৮৯ চনত তেওঁ বাল্লিয়া লোক সভা সমষ্টি আৰু বিহাৰৰ মহাৰাজগঞ্জৰ সমষ্টিৰ পৰা জয়লাভ কৰে। তেওঁ বাল্লিয়াৰ আসনখন গ্ৰহণ কৰে।
প্ৰধান মন্ত্ৰী হিচাপে
চন্দ্ৰ শেখৰ সাতটা মাহৰ বাবে প্ৰধান মন্ত্ৰী হৈছিল, যিটো আছিল চৰণ সিঙৰ পাছতেই দ্বিতীয়টো চুটি কাৰ্যকাল। সেই সময়ছোৱাত গৃহ পৰিক্ৰমা আৰু প্ৰতিৰক্ষা বিভাগটোও তেঁৱেই চলাইছিল। অৱশ্যে, ১৯৯১ চনৰ ৬ মাৰ্চত কংগ্ৰেছে তেওঁলোকৰ সমৰ্থন উঠাই লোৱা বাবে চন্দ্ৰ শেখৰৰ চৰকাৰে সম্পূৰ্ণ বাজেট ঘোষণা কৰাত ব্যৰ্থ হ'ল। যাৰ পৰিণতিস্বৰূপে চন্দ্ৰ শেখৰে সেইদিনাই প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ কাৰ্যালয় ত্যাগ কৰিবলগা হ'ল।
মৃত্যু
২০০৭ চনৰ ৮ জুলাই তাৰিখে চন্দ্ৰ শেখৰে মৃত্যু বৰণ কৰে। তেওঁ কিছুসময়ৰ পৰা মাল্টিপল মাইল'মাত ভুগি আছিল আৰু মে' মাহৰ পৰা দিল্লীস্থ এপ'লো হাস্পতালতো চিকিৎসাধীন হৈ আছিল।
চামাদি
চামাদি তিৱাসকলৰ সমাজ সংস্কৃতিত এটি অপৰিহাৰ্য অংগ। তিৱা সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনত চামাদিৰ গুৰুত্ব অসীম। প্ৰাচীন কালৰে পৰা তিৱা সকলৰ মাজত চামাদিৰ পৰম্পৰা প্ৰচলিত। তিৱা ভাষাৰ 'চামাদি' শব্দটিৰ অৰ্থ 'ডেকাচাং'। ডেকাচাং শব্দটি জনজাতীয় সমাজ আৰু সংস্কৃতিক পৰম্পৰাত ইয়াৰ আভিধানিক অৰ্থতকৈ বেছি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। 'ডেকাচাং' কেৱল এখন চাং নহয় বা কেৱল ডেকাসকলৰ অৱসৰ বিনোদনৰ এটা গৃহ নহয়, ই এটা বিশেষ অনুষ্ঠান - যাৰ যোগেদি জনজাতীয় লোকসকলে অতি সুপৰিকল্পিতভাৱে সমাজ সংগঠন আৰু পৰিচালনা কৰে। তিৱা সমাজৰ যিকোনো সমস্যাৰ স'তে চামাদি তথা ইয়াৰ বিষয়ববীয়াসকল জড়িত। গাওঁ এখনৰ সকলো ৰাজহুৱা সমস্যা, দুৰ্যোগ আদিৰ সমাধানত চামাদিৰ বিশেষ ভূমিকা আছে। আনহাতে, তিৱা সমাজৰ বহু উৎসৱ-পাৰ্বণ উদযাপনৰ সুপৰিকল্পিত আঁচনি সাধাৰণতে চামাদিৰ বিষয়াসকলৰ জৰিয়তেই কৰা হয়।
তিৱা জনগোষ্ঠীৰ চমু পৰিচয়
তিৱাসকল ভাৰতীয় কিৰাত গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত। অন্য প্ৰকাৰে তেওঁলোক ইন্দো-মংগোলীয় নৃগোষ্ঠীয়। তেওঁলোক লালুং নামেৰেও পৰিচিত যদিও নিজকে তিৱা বুলি চিনাকি দিবলৈ ভাল পায়। তিৱাসকল অসমৰ আদিম অধিবাসী। তিৱা সকলৰ নিজস্ব ভাষা সংস্কৃতি আছে। এওঁলোক তিব্বতবৰ্মী গোষ্ঠীৰ লোক। এওঁলোকৰ আদি বাসস্থান আছিল তিব্বত মালভূমি। গুণাভিৰাম বৰুৱাই অসম বুৰঞ্জীত তিৱা বা লালুং লোকসকলেই অসমৰ আদিম অধিবাসী বুলিছে। তেখেতৰ মতে " এই দেশৰ লোক সকলক প্ৰধানকৈ তিনি শ্ৰেণীত ভগাব পাৰি। প্ৰথম আৰ্য অৰ্থাৎ আৰ্যাবৰ্ত বা ভাটীৰফালৰ পৰা আহি বাস কৰিছেহি যাৰ ভাষা সংস্কৃতমূলক। দ্বিতীয় অনাৰ্য অৰ্থাৎ যিসকল আৰ্য সন্তান নহয়, যি এই দেশত আদিৰে পৰা বসবাস কৰি আছে বা পাছত দেশলৈ আহিছে আৰু যাৰ স্বতন্ত্ৰ ভাষা আছিল বা আছে। ইয়াৰ মাজত এই দেশৰ মিকিৰ কছাৰী লালুং আহোম প্ৰভৃতি পৰে। তৃতীয় মিশ্ৰ জাতি অৰ্থাৎ আৰ্য আৰু অনাৰ্য জাতিৰ দ্বাৰা উৎপন্ন হোৱা জাতি অধিকাংশ কোচ আৰু চুতীয়া প্ৰভৃতি জাতি ইয়াৰ অন্তৰ্গত। " সেই কছাৰীৰ এক উপজাতি। লালুং সকল প্ৰায় সমভূমিত থাকে। মধ্য অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণপাৰে নগাঁও মৰিগাঁও, কামৰূপৰ দক্ষিণ পূব অঞ্চল, কাৰ্বি আংলং জিলা আদি আৰু মেঘালয়ৰ দাঁতি কাষৰীয়া অঞ্চলে তিৱাসকলৰ আদিভূমি, যি বৰ্তমান লালুং স্বায়ত্ত্ব শাসিত অঞ্চল হিচাপে চিহ্নিত। ধেমাজি, তিতাবৰ আৰু নাহৰকটীয়াতো তিৱালোকৰ বসতি আছে।
চামাদিৰ নিৰ্মাণ
চামাদি নিৰ্মাণত তিৱাসকলে চাংঘৰ পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰে। ই চাংযুক্ত এটা উদং ঘৰ, ইয়াৰ কোনো বেৰ খোৰ নাথাকে। যিখিনি ঠাইত চামাদি নিৰ্মাণ কৰা হয় সেই ঠাইডোখৰ প্ৰথমতে পৰিষ্কাৰ কৰি চাঁচি লৈ গোবৰ পানীৰে লিপি লোৱা হয়। সন্ধিয়াপৰত কলপাতত এযোৰ তামোল পাণ আৰু চাউল, তামৰ পইচা এটা দি সেই স্থানত থাপনা পতা হয়। থাপনাৰ ওচৰতে 'জু' (সাজপানী) এলোটা আৰু বাঁহৰ সৰু চুঙা কেইটামান ৰখা হয়। থাপনাৰ চাউলৰ ওপৰত এটা আঙুঠি আৰু তাৰ ওপৰত কুকুৰাৰ কণী দি থাপিব লাগে। ইয়াৰ পিছত শলিতা জ্বলাই লোটাৰ পৰা জু অলপ কলপাতত বাকি দিয়াৰ পিছত তামৰ পইচা দি ফা-মহাদেউ আৰু চাৰিভাই চাৰিকৰাৰ স্তুতি কৰি চামাদি নিৰ্মাণৰ ঠাইটুকুৰা মাগে। এনেদৰে পূজা কৰি ৰাতিয়েই তাৰপৰা গুচি আহে। পিছদিনা পুৱাই গৈ স্থানডোখৰ নিৰীক্ষণ কৰা হয়। তাত যদি বাঘ অথবা চৰাই চিৰিকতিৰ খোজ দেখা পোৱা যায়, তেনেহ'লে সেই ঠাই চামাদি নিৰ্মাণৰ উপযুক্ত হ'য়। অন্যথা একে নিয়মেৰে আন ঠাই বাচি ল'ব লাগিব। চামাদি ঘৰ সাধাৰণতে গাঁৱৰ সোঁমাজতে সজা হয়। তিৱা সকলৰ 'চামাদি'ত তিৰোতা মানুহ উঠাটো নিষিদ্ধ। আনকি সৰু সৰু ছোৱালীয়েও কদাপি তাত নুঠে। তিৱা সমাজত প্ৰচলিত জনশ্ৰুতিমতে এই চামাদি মহাদেৱ আৰু তেওঁৰ লগৰীয়াসকলৰ অৱসৰ বিনোদনৰ গৃহ আৰু বাসগৃহ, নৃত্যগীতৰ উৎস লগতে মানুহে বাস কৰা আদিম ঘৰৰ নমুনা।
অপূৰ্ব কুমাৰ শইকীয়া
অপূৰ্ব কুমাৰ শইকীয়া হৈছে অসমীয়া ভাষাৰ এজন গল্পকাৰ। তেওঁ পেচাত এজন চিকিৎসক। তেখেতে ‘বেংছতা’ শীৰ্ষক গল্প সংকলনৰ বাবে ২০২০ বৰ্ষৰ অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
জন্ম
তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯৬২ চনৰ ২১ অক্টোবৰত। জন্ম স্থান নগাঁও জিলাৰ ডিফলু সত্ৰত।
শিক্ষা
গুৱাহাটী মেডিকেল কলেজৰপৰা এম.বি.বি.এছ.আৰু এম.এছ.(চকু বিশেষজ্ঞ)
চাকৰি জীৱন
মুখ্য চিকিৎসা বিষয়া ই.এছ. আই. চি. মডেল হাস্পতাল, খানাপাৰা, গুৱাহাটী।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
অপাৰেচন বজৰং
অপাৰেচন বজৰং হৈছে ১৯৯০ চনৰ ২৮ নৱেম্বৰত ভাৰতীয় সেনাবাহিনীয়ে আলফাৰ বিৰুদ্ধে চলোৱা এটা অভিযান। লক্ষীপথাৰৰ লাংকাচি আৰু দিমৰুহোলা গাঁৱত সেনাৰ এই অভিযান চলিছিল। সেই সময়ত অসমত অসম গণ পৰিষদৰ চৰকাৰ চলি আছিল। যদিও অপাৰেচনৰ আগে আগে চৰকাৰখন ভাঙি দি ৰাষ্ট্ৰপতিৰ শাসন প্ৰৱৰ্ত্তন কৰা হৈছিল।
আঁৰৰ কাহিনী
তদুপৰি আলফাই ১৯৮৯-৯০ৰ ভিতৰত বহুকেইটা হত্যাকাণ্ড সংঘটিত কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত আছিল উদ্যোগপতি স্বৰাজ পালৰ ভায়েক সুৰেন্দ্ৰ পাল, ডিব্ৰুগড়ৰ আৰক্ষী অধীক্ষক দৌলত সিং নেগী, অইল ইণ্ডিয়াৰ প্ৰৱন্ধক পি কে ডি ৰামামূৰ্তী, কামৰূপ চেম্বাৰ অৱ কমাৰ্চৰ অধ্যক্ষ জি এল হৰলালকা আৰু হিন্দুস্তান ফাৰ্টিলাইজাৰ কৰ্প’ৰেচনৰ প্ৰৱন্ধক ডি চলিহা। তদুপৰি আলফাই গুৱাহাটী শোধনাগাৰৰ সাধাৰণ প্ৰৱন্ধক এইচ কে এল দাসক অপহৰণ কৰিছিল যদিও পিছত এৰি দিয়ে।
পৰিকল্পনা
ৰিছাৰ্চ এণ্ড এনালাইছিছ ৱিং, ইণ্টেলিজেন্স ব্যুৰ’ আৰু ভাৰতীয় সেনাৰ চোৰাচোৱাং সংস্থাই একেলগে মিলিত হৈ ডুমডুমাত থকা চাহবাগানৰ কৰ্মীসকল উলিয়াই আনিবলৈ পৰিকল্পনা প্ৰস্তুত কৰে। লণ্ডন, কলকাতা আৰু ডুমডুমাৰ মাজত ক্ষিপ্ৰ যোগাযোগৰ বাবে দিল্লীত এটা নিয়ন্ত্ৰণ কক্ষ স্থাপন কৰা হ’ল। ৮ নৱেম্বৰৰ দিনা এখন বয়িং বিমানেৰে চাহবাগানৰ কৰ্মী আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালসকলক ডুমডুমাৰ পৰা উলিয়াই অনা হ’ল।
কলিকতা জিলা
কলিকতা জিলা (Kolkata district) হৈছে ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ এখন জিলা, যাৰ মুখ্য কাৰ্যালয় কলিকতাত অৱস্থিত।
অপাৰেচন বজৰং
পৰিকল্পনা
ছেপ্তেম্বৰ মাহতেই ভাৰত পাকিস্তান সীমান্তত কাম কৰি থকা লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল অজয় সিঙক ৰাজ্যখনৰ আইন শৃঙ্খলা পৰিস্থিতি নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ তেজপুৰলৈ বদলি কৰি অনা হৈছিল। ১৮ নৱেম্বৰ, ১৯৯০ৰ দিনা তেখেতক কলকাতালৈ মাতি নি অপাৰেচনৰ পৰিকল্পনাৰ বিষয়ে কোৱা হ’ল। উল্লেখযোগ্য যে এই অভিযানৰ পৰা অসম আৰক্ষীক সম্পূৰ্ণ নিলগাই ৰখা হৈছিল।
অভিযান
২৬ নৱেম্বৰৰ দিনা ৩০ হাজাৰ ভাৰতীয় সেনা অসম অভিমুখে ৰাওনা হ’ল। সেইদিনাই অসম গণ পৰিষদ চৰকাৰখন ভংগ কৰা হ’ল। আলফাক ইতিমধ্যে সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠন হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল।
কলিকতা জিলা
টোকা
<references group="lower-alpha"/>
অপাৰেচন বজৰং
অভিযান
৯ জুন, ১৯৯০ত ধৰা পৰা তিনিজন আলফা সদস্যৰ পৰা সেনাই ডিব্ৰুগড় আৰু তিনিচুকীয়াৰ আলফা শিবিৰৰ সম্ভেদ পাইছিল। ২৮ নৱেম্বৰৰ পুৱতি নিশা প্ৰায় ডেৰ বজাত ডিব্ৰুগড় জিলা সমিতিৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয়ত প্ৰথমটো আক্ৰমণ চলে। অৱশ্যে আগতীয়া উমান পোৱা বাবে তাৰে সদস্যসকলে আক্ৰমণটো ভেটা দিবলৈ সক্ষম হয়। দুজনমান সদস্য আহত হয় যদিও কোনো নিহত নহ’ল। শিবিৰত থকা ৭০জন সদস্যই কেইবাটাও ভাগত ভাগ হৈ পলাই সাৰিবলৈ সক্ষম হয়। তাৰে ৭ দিন পিছত চৰাইপুঙত থকা দ্বিতীয়টো শিবিৰত আক্ৰমণ চলিছিল যদিও তাত থকা সদস্যসকল পলাই সাৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। সেনাই আলফাৰ শিবিৰসমূহ ধ্বংস কৰিছিল। ৪ ডিচেম্বৰৰ দিনা তিনিচুকীয়াৰ কাষৰ লক্ষীপথাৰত এটা গণকবৰ উদ্ধাৰ হৈছিল য’ত ১৫টা গলিত মৃতদেহ পোৱা হৈছিল। সেই মৃতদেহকেইটা আলফাই অপহৰণ কৰা চাহবাগানৰ কোনোবা কৰ্মচাৰীৰ মৃতদেহ বুলি সন্দেহ কৰা হৈছিল।
পিছৰ ঘটনা
২৮ জানুৱাৰী, ১৯৯১ত আলফাই যিকোনো মধ্যস্থতাকাৰীৰ যোগেদি অভিযান সমাপ্ত কৰাব বিচাৰিছিল যদিও কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে আলফাৰ বিৰুদ্ধে অভিযান অব্যাহত ৰাখে। ৪ মাৰ্চ, ১৯৯১ত আলফাই একপক্ষীয় যুদ্ধবিৰতি ঘোষণা কৰে। লগতে মে’ত হবলগীয়া বিধানসভা নিৰ্বাচনত হস্তক্ষেপ নকৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। আলফাৰ সভাপতি অৰবিন্দ ৰাজখোৱাই পূৰ্বৰ ভুলৰ বাবে অসমবাসীৰ ওচৰত ক্ষমা মাগে। ২০ এপ্ৰিলৰ দিনা অপাৰেচন বজৰঙৰ সামৰণি মৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ অসম শ্ৰেণী:সামৰিক অভিযান
কোম্পানী আইন ২০১৩
কোম্পানী আইন ২০১৩ (Companies Act 2013) হ’ল ভাৰতীয় কোম্পানী আইন সম্পৰ্কিত এখন সংসদ আইন যিয়ে এটা প্ৰতিষ্ঠানৰ সংযোজন, এটা কোম্পানিৰ দায়িত্ব, পৰিচালক আৰু পৰিসমাপ্তি বা অৱসান (dissolution) -ক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। এই আইনখনৰ মুঠ অধ্যায়ৰ সংখ্যা ২৯টা, কোম্পানী আইন ১৯৫৬ ৰ ধাৰাৰ সংখ্যা ৬৫৮ৰ বিপৰীতে এই আইনখনৰ ধাৰাৰ সংখ্যা হ’ল ৪৭০টা আৰু অনুচ্ছেদৰ সংখ্যা ৭টা। বৰ্তমান এই আইনত কেৱল ৪৩৮ (৪৭০-৩৯+৭) টা ধাৰা আছে। কোম্পানী বিল ২০১২, খনক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ২০১৩ চনৰ ২৯ আগষ্ট তাৰিখে সন্মতি জ্ঞাপন কৰাৰ পিছত ২০১৩ চনৰ ৩০ আগষ্ট তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰৰ ৰাজপত্ৰত জাননী হিচাপে জাৰি কৰা হয়। অৱশেষত এইখনেই কোম্পানী আইন ২০১৩ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।
আইনখন স্তৰে স্তৰে কাৰ্যত বলবৎ কৰা হয়। ২০১৩ চনৰ ১২ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা আইনখনৰ কিছু ব্যৱস্থাৱলী বাস্তৱায়িত কৰা হয়। আকৌ কেইবাটাও ব্যৱস্থাৱলী ২০১৪ চনৰ ১ এপ্ৰিল আৰু ৬ জুনৰ পৰা কাৰ্যকৰী হয়।
আগৰ কোম্পানী আইন ১৯৫৬ মতে ব্যক্তিগত কোম্পানীৰ সৰ্বাধিক সদস্যৰ সংখ্যা আছিল ৫০জন আৰু ২০১৩ চনৰ কোম্পানী আইনৰ ধাৰা ২(৬৮) মতে ব্যক্তিগত কোম্পানীৰ সৰ্বোচ্চ সদস্যৰ সংখ্যা হ’ল ২০০ জন।
অৰ্থ আৰু সংজ্ঞা
আমেৰিকাৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ মাৰ্চালে (Chief Justice of U.S.A. Marshall) কোম্পানীৰ সংজ্ঞা দি কৈছে- “কোম্পানী বা নিগম হৈছে অদৃশ্য অস্পৰ্শণীয় আৰু মাথোন আইনগত অস্তিত্বৰে গঠিত এক কৃত্ৰিম ব্যক্তি। আইনৰ দ্বাৰা সৃষ্ট অনুষ্ঠান হিচাপে ইয়াৰ গঠন আৰু নিগমবদ্ধকৰণৰ চনদে প্ৰকাশ কৰা অথবা ইয়াৰ কাৰ্যকলাপত আৱশ্যক হোৱা সা-সম্পত্তি ই ধাৰণ কৰে।” (“A corporation is an artificial being, invisible, intangible, and existing only in contemplation of law. Being the mere creature of law, it possesses only those properties which the charter of its creation confers upon it, either expressly, or as incidental to its very existence.”)
বিশেষ বৈশিষ্ট্য
২০১৩ চনৰ ২৯ আগষ্ট তাৰিখে কোম্পানী আইন ২০১৩ খনে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পৰা সন্মতি লাভ কৰে। এই আইনখন সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতেই প্ৰচলন কৰা হয়। কোম্পানী আইন ২০১৩ ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈশিষ্ট্যসমূহ হ’ল:
কোম্পানী আইন ২০১৩ৰ সংশোধনী
ভাৰতবৰ্ষত কোম্পানীৰ ব্যৱসায় সহজ-সৰল কৰি তুলিবলৈ, সমগ্ৰ বিশ্বৰ অনুশীলীৰ পৰা নিগমীয় আইন-কানুন পৃথক্কৰণ কৰাৰ উদ্দেশ্য সন্মুখত ৰাখি ২০১৩ চনত প্ৰণয়ন কৰা কোম্পানী আইনখন ভাৰত চৰকাৰে সংশোধন কৰাৰ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে। নতুনকৈ প্ৰণয়ন কৰিব বিচৰা আইনখন আছিল কোম্পানী (সংশোধিত) আইন ২০১৫। উক্ত সংশোধন আইনখন ভাৰত চৰকাৰৰ ৰাজপত্ৰত ২০১৫ চনৰ ২৬ মে তাৰিখে জাননী প্ৰকাশ কৰা হয় আৰু আইনখন ২০১৫ চনৰ ২৯ মে তাৰিখৰ পৰা কাৰ্যকৰী কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আইন শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কোম্পানী আইন
ধীৰনাৰায়ণ
ধীৰনাৰায়ণ (Dhirnarayana) চুতীয়া ৰাজ্যৰ এজন ৰজা আছিল। তেওঁ আছিল চুতীয়াসকলৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী ৰজা। পিতৃ পুৰন্দৰ পালৰ মত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ ধীৰনাৰায়ণে ১৫০০ খ্ৰীঃত সধয়াপুৰীৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে ধীৰনাৰায়ণ এজন ন্যায় পৰায়ণ আৰু সাহসী ৰজা হোৱা বাবে ৰাজ্যৰ সীমা লুইত অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰে দিহিং নদীলৈকে বিস্তাৰ কৰিছিল। উত্তৰপাৰে উত্তৰ লখিমপুৰ পাৰ হৈ বিশ্বনাথলৈকে সীমা আছিল। সীমাৰ সিপাৰে অৰ্থাৎ পশ্চিমে ভূঞাসকলে ৰাজত্ব কৰিছিল। ভুঞা সকলৰ লগত মাজে সময়ে সীমাৰ বিবাদ চলি আছিল। এই ভূঞা সকল ধীৰনাৰায়ণৰ ৰাজত্ব কালচোৱাত পৰাধীন কৰি ৰাখিছিল।
আহোমৰ সৈতে বিবাদ
সধায় পুৰৰ ৰজা মহাপৰাক্ৰমী আছিল। 'প্ৰচণ্ড দুৰ্দান্ত বাহুৰে' শত্ৰু দমন কৰি ৰাজশ্ৰী খিতাপ লাভ কৰিছিল। ঢকুৱাখনা কোঁৱৰ গাঁৱত উদ্ধাৰ হোৱা তামৰ ফলিত সেই কথা লিখাৰ উপৰিও ১৪৪৪ শকত ৰস্মীকৰ বিপ্ৰক এহেজাৰ পুৰা মাটি বলৰকগুণ সহ প্ৰজাই বাস কৰি থকা হিপুৱাল নামৰ ঠাইখিনি প্ৰদান কৰিছিল। অৱশ্যে এই ঠাইখণ্ডৰ স্থিতি স্পষ্ট নহয় যদিও 'হিপুৱাল'গোৱাল গাঁওখনো হ'ব পাৰে।
সেইসময়ত আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী ' চৰগুৱা'ত আছিল। ৰাজ্যখন দিহিং আৰু দিখৌৰ মাজত আছিল। ৰজা চুহুংমুং দিহিঙ্গীয়া ফৈদৰ আছিল। সেইবাবে স্বৰ্গদেৱক দিহিঙ্গীয়া ৰজা বুলিছিল। 'শ্ৰী শ্ৰী স্বৰ্গ নাৰায়ণ' খিতাপ সৰ্বপ্ৰথমে তেওঁ গ্ৰহণ কৰে| সেই "স্বৰ্গদেৱ '। শকেৰে বছৰ লেখ-গণনা আৰম্ভ কৰে। ১৫১২ খ্ৰীঃত চুহুংমুঙে ৰাজ্য জয়ৰ পৰিকল্পনা কৰে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ হাবুঙৰ পশ্চিম অঞ্চল পানবাৰী অধিকাৰ কৰিছিল।
চেতনাৰ স্পন্দন
চেতনাৰ স্পন্দন(Setonar Spondon) হৈছে অসমীয়া শিক্ষাবিদ, লেখক, সমালোচক ময়ূৰ বৰাৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। ২০১৪ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত আঁক-বাক প্ৰকাশনৰ পৰা প্ৰথম প্ৰকাশ পোৱা কিতাপখনৰ মূল্য ডেৰশ টকা। কিতাপখন তেওঁ ড° হিৰণ্য কুমাৰ নাথলৈ আগবঢ়াই এনেদৰে লিখিছে, "মোৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ছেম হিউষ্টন ষ্টেট ইউনিভাৰ্ছিটীৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ অধ্যাপক ড° ড° হিৰণ্য কুমাৰ নাথৰ হাতত তুলি দিলোঁ এই গ্ৰন্থ...।"
বিৱৰণ
কিতাপখনত কেনে প্ৰবন্ধৰ অন্তৰ্ভুক্তি কৰা হৈছে সেই বিষয়ে লেখকে দুৱাৰডলিত কিছু কথা শীৰ্ষক একলমত এনেদৰে লিখিছে, "বিভিন্ন বন্ধ বা আন্দোলনৰ মাজত ডাঙৰ হোৱা বৰ্তমান সময়ৰ বেছিভাগ অসমীয়াৰে ৰাজনৈতিক সচেতনতা কিছু পৰিমাণে আছে। কিন্তু যোৱা দুটা দশকত আমাৰ সমাজখনৰ কেতবোৰ নিৰুৎসাহজনক কথাই প্ৰমাণ কৰিছে কেৱল ৰাজনৈতিক চেতনাবোধৰ জৰিয়তে এটা জাতিয়ে প্ৰকৃতাৰ্থত মেৰুদণ্ড পোন কৰি চলিবলৈ সক্ষম নহয়। ৰাজনৈতিক চেতনাবোধৰ লগে লগে আমাৰ তেজত থাকিব লাগে ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক চেতনাবোধ। দ্বিধাগ্ৰস্ততাক প্ৰশয় নিদি মোৰ সীমিত জ্ঞান আৰু অভিজ্ঞতাৰে ক'ব বিচাৰিম যে সাম্প্ৰতিক কালত অসমীয়াভাষী হিন্দু লোকসকল হিন্দী বলয় আৰু পশ্চিমবংগৰ পৰা আমদানিকৃত জকমকীয়া ধৰ্ম সম্বন্ধীয় আৰু সাংস্কৃতিক ঢৌৰ মাজত বিলীন হ'বলৈ উপক্ৰম হোৱাৰ মূল কাৰণ হ'ল ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক চেতনাশূন্যতা। সেয়েহে আমাৰ ৰাজনৈতিক সংগ্ৰামবোৰো বাৰে বাৰে উজুটি খাইছে। এনেবোৰ বিষয় লৈয়ে যোৱা এক-ডেৰটামান বছৰত লিখা কেতবোৰ নিৰ্বাচিত প্ৰবন্ধক এইখন গ্ৰন্থত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।" প্ৰবন্ধসমূহ হ'ল-
ধীৰনাৰায়ণ
আহোমৰ সৈতে বিবাদ
সেই সময়ত হাবুং অঞ্চল চুতীয়া ৰাজ্যৰ ভিতৰুৱা আছিল। হাবুঙত চুতীয়াৰ ৰাজ্যৰ বিশেষ প্ৰভাৱ থকাৰ প্ৰমাণ দিয়ে সেই অঞ্চলত উদ্ধাৰ হোৱা ভূমি দানৰ তাম ফলি বিলাকক। গৌৰী নাৰায়ণ বা ৰত্নধ্বজ পালৰ ৰাজত্ব সময়ৰ পৰা চুতীয়া ৰাজ্য পতনলৈকে তিনিশৰো অধিক বছৰ কাল ৰাজত্ব কৰিছিল।
চেতনাৰ স্পন্দন
লেখকৰ পৰিচয়
ময়ূৰ বৰা হৈছে এজন অসমীয়া লেখক আৰু সমালোচক। একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকত বাতৰিকাকত আৰু আলোচনীৰ মাধ্যমেৰে প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ দ্বাৰা সাহিত্যকৰ্মক সমৃদ্ধ কৰা অসমীয়া নতুনচাম লেখকৰ ভিতৰত এজন ময়ূৰ বৰা। তেখেতে ২০১৮ চনলৈকে ১৪খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে। ইয়াৰে দুখন গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰা। তেওঁ ইংৰাজীলৈ এখন গল্প সংকলনো অনুবাদ কৰিছে। ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক দিশত চলি থকা ভণ্ডামি, অন্ধবিশ্বাস, জাতিবাদ প্ৰথা, আৰু সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ জ্বলন্ত সমস্যা তথা সাম্প্ৰতিক সময়ৰ দুৰ্নীতি আদি তেওঁৰ লেখাৰ মূল বিষয়বস্তু। প্ৰথাগত চিন্তা আৰু ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিনিষ্ঠ প্ৰশ্ন উত্থাপন, জাতিৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু ঐতিহাসিক সমলৰ সন্ধান আদি বৈশিষ্ট্যবোৰো ময়ূৰ বৰাৰ প্ৰবন্ধৰ অন্যতম শক্তি। বৰ্তমানলৈকে তেওঁ সৰ্বমুঠ ১৬খন গ্ৰন্থৰ লেখক।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
ধীৰনাৰায়ণ
আহোমৰ সৈতে বিবাদ
১৫৫৩ খ্ৰীঃএটা সাধাৰণ ঘটনাৰ পৰাই চুতীয়া আৰু আহোমৰ মাজত দিখৌমনখত যুদ্ধ হৈছিল। সুকুমাৰ মহন্ত নামৰ ব্যক্তিজনৰ গূহত পোৱা "অসম বুৰঞ্জী'খনৰ মতে "দিহিঙত আহোম ৰাজ্যৰ কেইজনমান লোকে নাও মেলি মাছ ধৰি আনোতে চুতীয়াৰ মাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱাই ক'লে -"আমাৰ পানীৰ মাছ, ক'ৰ মানুহে নিয়ে নাও মেলি ধৰগৈ।" তেওঁৰ আদেশ পাই চুতীয়া মানুহ আগবাঢ়ি যোৱাত দুয়ো পক্ষৰ জোতা পোতা লাগে আৰু মাছটো হাততে চিগে। চুতীয়া মানুহকো লণ্ড ভণ্ড কৰি আহোমে দুটা চুতীয়া মানুহ ধৰি নিয়ে। এইকথা মাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱাই খুণ্ড ৰজাৰ জোঁৱায়েকক জনালে - লুণ্ডা-মুুণ্ডা মানুহবোৰ,গাতো কলীয়া কাপোৰ,দেখোঁতেও এক বিধ দেখি আমাৰ দুটাকো ধৰি নিলে,মাছো কাঢ়ি নিলে,গাকো লণ্ড ভণ্ড কৰিলে। বিবাদৰ কথাবোৰ কথাবোৰ চুতীয়া ৰজা ধীৰনাৰায়ণে জানিব পাৰি যুদ্ধ কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে। সেই অনুসৰি এদল সৈন্য দিখৌ মুুখলৈ পঠালে। সেই খবৰ পাই আহোম ৰজাৰ দুজন ৰাইলুঙিয়া গোঁহাইৰ নেতৃত্বত নৌ আৰু স্থল বাহিনী পঠায়।
আহোম সৈন্যৰ লগত কনচেং বৰপাত্ৰগোঁহাইও গৈছিল। চুতীয়া সেনাৰ নেতৃত্ব দিছিল মাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱা,বৰহুলৈ বৰুৱা আৰু ডেলাই বৰাই। এই যুদ্ধত চুতীয়াৰ চাৰিহাজাৰ সৈন্য মৰিল। এহেজাৰ বন্দী হ'ল। কনচেং বৰপাত্ৰগোঁহাইয়ে বন্দী সৈন্যবোৰক পিচত বধ কৰিলে। এই যুদ্ধত আহোমে দিহিংমুখ আৰু  মানদাং অঞ্চল দখল কৰি তাত নগৰ পাতিলে।
যুদ্ধত কেৱল চুতীয়া সৈন্যই মৰিল এনে নহয় আহোমৰো বহু সৈন্য বধ হৈছিল।এই ক্ষতি পূৰণ হ'বলৈ কেইবাবছৰ সময় লাগিছিল। ১৫১৭ খ্ৰীঃত ৰজা ধীৰনাৰায়ণে পৰাজয় গ্লানি মোচনৰ বাবে চেষ্টা চলায়। মুংকুৰ (নৰা) ৰজা চাও-কা ফাৰ সহায় বিচাৰিলেট। ১৫২০ খ্ৰীঃত ধীৰনাৰায়ণে  মুংখ্ৰাম দূৰ্গ উদ্ধাৰৰ বাবে আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰে। চুতীয়া সৈন্যই ডৰুৱাকটাত কোঠ মাৰি স্থল আৰু নৌ-বাহিনীৰে আক্ৰমণ কৰে। মন্ত্ৰী কাচিতৰাই আক্ৰমণ কৰাত আহোম সেনাপতি খেনমুঙৰ মূত্যু হয়। ফলত আহোম সৈন্য ছেদেলি-ভেদেলি হৈ পলাল। কাচিতৰাই দিহিংমুখত থকা মুংখ্ৰাম দূৰ্গ অবৰোধ কৰে। যুদ্ধত আহোমৰ সৈন্য অজস্ৰ মৰা পৰিল। যুদ্ধত জয়ী হৈ ধীৰ নাৰায়ণে তাত  শাসনৰ সু-ব্যৱস্থাৰ কৰিলে। চেঁচাঁমুখত সৈন্যক কোঠ মাৰি থাকিবলৈ আদেশ কৰিলে।
ৰজা ধীৰনাৰায়ণে যুদ্ধ জয়ৰ আনন্দ উল্লাসত যজ্ঞ পাতিলে। ব্ৰাহ্মণক দান দক্ষিণা কৰিলে। তাম্ৰপত্ৰ কৰি ভূমি দান কৰিলে। ইয়াৰ পিচতে নিজ কন্যা সাধনীক বিয়া দিয়ে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:চুতীয়া ৰাজবংশ
অসমৰ বিদ্যুৎ প্ৰকল্পসমূহৰ তালিকা
টোকা
চন্দ্ৰপুৰ তাপ বিদ্যুৎ কেন্দ্ৰটি "অসম শক্তি উৎপাদন নিগম লিমিটেড (পূৰ্বৰ অসম ৰাজ্যিক বিদ্যুৎ পৰিষদ)"এ ২০০৮ চনৰে পৰা ৭৪-২৬ ব্যক্তিগত-ৰাজহুৱা ভাগৰ ভিত্তিত ব্যক্তিগত খণ্ডৰ যোগেদি উন্নয়ন কৰি পুনৰ চলাচল কৰোঁৱাবৰ বাবে চেষ্টা চলাই আহিছে যদিও এতিয়ালৈকে সেই কাম আৰম্ভ হোৱা নাই ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্যোগ
গুৱাহাটী কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰ
গুৱাহাটী কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰ (Guwahati Central Jail) হৈছে অসমৰ গুৱাহাটী চহৰৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত এখন কাৰাগাৰ। অসমত অৱস্থিত ৩১খন কাৰাগাৰৰ ভিতৰত গুৱাহাটী কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰ অন্যতম। মুখ্য কাৰাগাৰ এলেকাৰ ১১ একৰ (০.০৪৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ) সহ ২৮ একৰ (০.১১ বৰ্গকিলোমিটাৰ) জুৰি বিস্তাৰিত হৈ থকা কাৰাগাৰখন মুঠ ১০০০জন কাৰাবন্দীৰ বাবে (৯০০জন পুৰুষ কয়দী আৰু ১০০ গৰাকী মহিলা কয়দীৰ ক্ষমতাৰে) নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
= ইতিহাস = গুৱাহাটীত প্ৰথমে ১৮৮১ চনত ফাঁচি বজাৰত ৫০০ কাৰাবন্দীৰ ক্ষমতা যুক্ত এখন কাৰাগাৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এইখন কাৰাগাৰ ২০১০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত সৰুসজাইলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল আৰু ১০০০ বন্দীৰ সক্ষমতা বিশিষ্ট কাৰাগাৰলৈ উন্নীত কৰা হৈছিল। ৮০৫জন কয়দী স্থানান্তৰ কৰি ২০১২ চনৰ এপ্ৰিল মাহত নতুন কাৰাগাৰখন মুকলি কৰা হৈছিল। জিলা কাৰাগাৰখন গুৱাহাটীৰ মধ্যভাগত অৱস্থিত।
= অনশন - ধৰ্মঘট = ২০২০ চনৰ ২৯ জুনত যেতিয়া কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতি (কে.এম.এছ.এছ.) ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক কৃষক নেতা অখিল গগৈয়ে ২০০ দিনৰ কাৰাবাস সম্পূৰ্ণ কৰে, কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত ১২০০জন কয়দীয়ে অনশন ঘোষণা কৰে; লগতে গগৈৰ মুক্তিৰ দাবীত আৰু কৰ্তৃপক্ষৰ ওচৰত কভিড-১৯ সম্পৰ্কীয় আবেদন উপস্থাপন কৰে।
= উল্লেখযোগ্য কাৰাবন্দী =
শ্বাৰ্জিল ইমাম নামৰ এজন কৰ্মীক ২০২০ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীত দিল্লী আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল, যাৰ ওপৰত অভিযোগ কৰা হৈছিল যে তেওঁৰ ভাষণে জামিয়া মিলিয়া ইছলামিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত ৰায়তৰ নেতৃত্ব দিয়া লোকসকলৰ মাজত শত্ৰুতা বৃদ্ধি কৰিছিল।
=তথ্যসূত্ৰ=
শ্ৰেণী:অসমৰ কাৰাগাৰ
টমাছ হাৰ্ডি
টমাছ হাৰ্ডি (ইংৰাজী: Thomas Hardy, ২ জুন ১৮৪০ - ১১ জানুৱাৰী ১৯২৮)ভিক্টোৰিয়ান যুগৰ এজন প্ৰখ্যাত ঔপন্যাসিক, কবি আৰু নাট্যকাৰ। ৰমন্যাসিক কবি আৰু ঔপন্যাসিক উইলিয়াম ওৱৰ্ডছৱৰ্থ ও চাৰ্লস ডিকেন্স ৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। হাৰ্ডিৰ লেখাত তৎকালিন ক্ষয়িষ্ণু গ্ৰাম্য সমাজৰ দিশটোত বেছিকৈ আলোকপাত কৰিছিল। টমাছ হাৰ্ডি প্ৰথম অৱস্থাত নিজেকে এজন কবি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছল। অৱশ্যে এজন ঔপন্যাসিক হিচাপেহে তেওঁ ব্যাপক জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।