cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
শ্বানে নুজুল
আভিধানিক/বাক্যভিত্তিক
চবাবৰ দুটা নিম্নস্তৰৰ কাৰ্য্যৰ এটা প্ৰদৰ্শন ২:৪৪ পদৰ ব্যাখ্যাত দেখা যাব পাৰে :"২:৪৪ তোমালোকে লোকসকলৰ ওপৰত সঠিক আচৰণৰ আজ্ঞা দিয়েনে, আৰু নিজেই পাহৰি যায়নে, আৰু তথাপিও তোমালোকে শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন কৰিছানে? তোমালোকে বুজি নাপাবানে?" আল-ৱাহিদী (কতাব ২২) আৰু আল-ছুয়ুতি (লুবাব ১৯) দুয়োজনেই উত্থাপন কৰা এটা চাবাব দাবী কৰিছে যে এই আয়াতটো মদিনাৰ সেই ইহুদীসকলৰ বিষয়ে অৱতীৰ্ণ হৈছিল যিসকলে নিজৰ ধৰ্মান্তৰিত সম্পৰ্কক মহম্মদৰ আদৰ্শ মানি চলিবলৈ আহ্বান জনাইছিল যদিও তেওঁলোকে নিজেই ভণ্ডামিৰে অস্বীকাৰ কৰিছিল ( এনে ইহুদী ভণ্ডামি এটা সাধাৰণ কোৰআনৰ বিতৰ্কমূলক মটিফ)। এইদৰে ছাবাবে "য়েই" সৰ্বনামৰ অৰ্থ নিৰ্ধাৰণ কৰে, আৰু লগতে "সঠিক আচৰণ" (বীৰ) শব্দটোক মহম্মদৰ চুন্নাহ হিচাপে এটা গ্লছ প্ৰদান কৰে।
পেৰিকোপাল
কোৰআনৰ আয়াত ব্যৱস্থাৰ এটা তত্ত্বই আয়াতসমূহৰ বিষয়ভিত্তিক/সাময়িক ক্ৰম (আয়ত) প্ৰস্তাৱ কৰে। এইটো, কোৰআনৰ ইংগিতমূলক সাহিত্য শৈলীৰ সৈতে সংযুক্ত (যেনে "কোৰআনৰ 'তেওঁলোক' যি সঘনাই পাঠত অস্পষ্ট কৰি ৰখা হৈছে।" ) কিন্তু পেৰিকোপাল সীমা স্থাপন কৰাটো কঠিন কৰি তোলে। এটা পদই আগৰ পদৰ দ্বাৰা আৰম্ভ কৰা অৰ্থৰ এককটো আগবঢ়াই লৈ যায় নেকি, নে নতুন পদৰ আৰম্ভণি কৰে? ছাবাব-উপাদান এনে সীমা স্থাপন আৰু তললৈ টানি উলিয়াবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিদৰে ২:১১৪-২:১১৫ পদৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ ব্যৱহাৰে দেখুৱাইছে:":২:১১৪ আৰু যিজনে আল্লাহৰ ইবাদত কৰা ঠাইত আল্লাহৰ নাম উদযাপন কৰাটো নিষেধ কৰে, তেওঁতকৈ বেছি অন্যায় কোন?-যাৰ উদ্যম (আচলতে) তেওঁলোকক ধ্বংস কৰা? ভয়ৰ বাহিৰে এনেবোৰ নিজেই তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰৱেশ কৰাটো উপযুক্ত নাছিল। তেওঁলোকৰ বাবে এই জগতত আৰু আগন্তুক জগতত অপমানৰ বাহিৰে আন একো নাই, যিটো অতিশয় যন্ত্ৰণা। এটা ৰিপৰ্টত "এই আয়াতটো [Q.2:115] Q.2:114 ৰ ধাৰাবাহিকতা বুলি কোৱা হৈছে যিটো মছজিদ ধ্বংস সম্পৰ্কীয় আৰু এইদৰে এই আয়াত, ১১৫, ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে যে মছজিদ ধ্বংস কৰাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে কোনোবাই আৰু নোৱাৰে।" ফেচ এ কিবলা". অৱশ্যে বেছিভাগ চাবাব-বস্তুই প্ৰশ্ন ২:১১৫ক বিভিন্ন ক্ষীণকৰণকাৰী পৰিস্থিতিত কিবলাৰ দিশত প্ৰদান নকৰা প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰসংগত স্থান দিয়ে, যাৰ ফলত ইয়াক প্ৰশ্ন ২:১১৪ৰ পৰা বিভক্ত কৰা হয়।
আখ্যানবিজ্ঞানসন্মত
আছবাবৰ কাৰ্য্য আখ্যানগত পৰ্যায়ত অতি পোনপটীয়া, য'ত দিয়া প্ৰসংগই কাহিনী এটাৰ চৰিত্ৰ, তেওঁলোকৰ প্ৰেৰণা আৰু পৰিৱেশৰ পৰিস্থিতি চিনাক্ত কৰে যিয়ে তেওঁলোকৰ আচৰণক প্ৰভাৱিত কৰে।
ইয়াৰ এটা বিস্তৃত উদাহৰণ হ’ল ইবনে ইছাক (আল-ৱাহিদী, কিতাব ২২)ৰ ওপৰত আৰোপ কৰা ছাবাব Q.2:258 আৰু Q.2:260 আয়াতৰ বাবে, য’ত ইব্ৰাহিমৰ নিমৰোদৰ সৈতে হোৱা মুখামুখিৰ বিশদ বিৱৰণ দিয়া হৈছে। যিহেতু ছাবাবে আয়াতবোৰ কিয় অৱতীৰ্ণ হৈছিল সেই বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰা নাই, কেৱল ইয়াৰ ভিতৰৰ কাহিনীটোৱেই, যদিও, এই প্ৰতিবেদনখনে পিছলৈ আল-ছুয়ুতিয়ে স্থাপন কৰা ছাবাব চিনাক্তকৰণৰ মাপকাঠী অনুসৰি আখবাৰৰ উদাহৰণ হিচাপে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিব।
আখ্যানগত ছাবাব আল-নুজুলৰ বহুত বেছি (অ)বিখ্যাত উদাহৰণ হ'ল তথাকথিত চয়তানী আয়াতৰ কাণ্ড। ইয়াত প্ৰশ্ন ২২:৫২ আৰু প্ৰশ্ন ৫৩:১৯-২৩ পদক একক আখ্যানত বোৱা হৈছে। মহম্মদে নিজৰ লোকসকলৰ সৈতে মিলন ঘটাবলৈ আকাংক্ষা কৰি চয়তানক চুৰাট আল-নাজম (৫৩) আবৃত্তিত কেইবাটাও আয়াত আন্তঃপ্ৰৱেশ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে আৰু পৌত্তলিক দেৱী আলাত, মানাত আৰু আল-উজ্জাৰ কাৰ্যকাৰিতাক স্বীকাৰ কৰে। মক্কাৰ পৌত্তলিকসকলে ইয়াৰ দ্বাৰা ইমানেই সন্তুষ্ট যে তেওঁলোকে লগে লগে মুছলমানসকলৰ ওপৰত কৰা অত্যাচাৰ বন্ধ কৰি দিয়ে, ইমানেই যে এবিচিনিয়ান শৰণাৰ্থীৰ এটা দলে ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ আৰম্ভ কৰে। তথাপিও মহম্মদক পিছলৈ মক্কান পৌত্তলিক ধৰ্মৰ প্ৰতি এই ৰেহাই দিয়াৰ বাবে গেব্ৰিয়েল ফেৰেস্তাই কঠোৰ শাস্তি দিয়ে, যিটো সময়ত ঈশ্বৰে তেওঁক সান্ত্বনা দিবলৈ Q.22:52 প্ৰকাশ কৰে আৰু লগতে Q.53:19-23 পদৰ প্ৰকৃত সংস্কৰণসমূহো প্ৰকাশ কৰে য'ত দেৱীসকল আছে তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰা:"22:52 আমি কেতিয়াও আপোনাৰ আগত কোনো ৰাছুল বা নবী পঠোৱা নাছিলো, কিন্তু, যেতিয়া তেওঁ কোনো ইচ্ছাৰ ফ্ৰেমৱৰ্ক কৰিছিল, তেতিয়া চয়তানে তেওঁৰ ইচ্ছাত কিছু (অসাৰতা) পেলাই দিছিল: কিন্তু চয়তানে যি কোনো বস্তু (অসাৰ) পেলাই দিয়ে, ঈশ্বৰে বাতিল কৰিব, আৰু আল্লাহে নিশ্চিত কৰিব (আৰু প্ৰতিষ্ঠা) তেওঁৰ নিদৰ্শন: কাৰণ আল্লাহ জ্ঞান আৰু জ্ঞানেৰে পৰিপূৰ্ণ" ":৫৩:১৯ তোমালোকে লাট দেখা পাইছানে। আৰু উজ্জা, ই চাবাব ৱাহিদী (কিতাব, ১৭৭–১৭৮)ত পোৱা যায়।
ঐতিহাসিক/নৃতাত্ত্বিক
এই উদ্দেশ্যে বহুতো "নৃতাত্ত্বিক" আছবাবৰ অস্তিত্ব আছে, Q.2:158 ৰ বাবে আগবঢ়োৱা আছবাববোৰে বিশেষকৈ এই স্তৰৰ ব্যাখ্যাত ইহঁতৰ কাৰ্য্যৰ উদাহৰণ দিয়ে:"২:১৫৮ চোৱা! ছাফা আৰু মাৰৱা আল্লাহৰ প্ৰতীকসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। গতিকে যিসকলে ঋতুত ঘৰলৈ যায় বা আন সময়ত, তেওঁলোকক ঘূৰাই ঘূৰাই তেন্তে তেওঁলোকৰ মাজত কোনো পাপ নহয়। আৰু যদি কোনোবাই নিজৰ ভালৰ প্ৰতি নিজৰ অনুপ্ৰেৰণা মানি চলে,- নিশ্চিত হওক যে আল্লাহ সেইজন যিয়ে চিনি পায় আৰু জানে।" পদটোত ছাফা আৰু মাৰৱাৰ পাহাৰৰ মাজত প্ৰদক্ষিণ কৰাৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে; আল-ৱাহিদীয়ে উল্লেখ কৰা আছবাব দুটা দুয়োটাই এই আচাৰ-অনুষ্ঠান সম্পৰ্কীয় বিতৰ্ক (প্ৰশ্ন ২:১৫৮ৰ প্ৰকাশৰ অনুষ্ঠান) জাহিলী দৃশ্যৰ উল্লেখ কৰি বৰ্ণনা কৰিছে। প্ৰথম ছাবাবত উল্লেখ আছে যে পৌত্তলিক আৰবসকলে এই কাম কৰিছিল (উৰ-ইছলামিকভাৱে অনুমোদিত) অনুষ্ঠান, কিন্তু যে তেওঁলোকে ইয়াক মূৰ্তিপূজাৰ সৈতে ইমানেই মিশ্ৰিত কৰিছিল যে প্ৰথম মুছলমানসকলে ইয়াক পৰিত্যাগ কৰিবলৈ হেঁচা দিছিল যেতিয়ালৈকে Q.2:158 প্ৰকাশ নহয়। দ্বিতীয় ছাবাবে বিৰোধী নৃতাত্ত্বিক তথ্য প্ৰদান কৰে, য’ত কোৱা হৈছে যে এই প্ৰথা মহম্মদে পৌত্তলিকসকলে তেওঁলোকৰ মূৰ্তিৰ প্ৰতি বলিদান দিয়াৰ বিৰোধিতা কৰি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল.
এই আছবাববোৰৰ কোনো আইনী প্ৰাদুৰ্ভাৱ নাই; ইহঁতে কেৱল কৌতূহলৰ বিষয় এটা নিষ্পত্তি কৰিবলৈহে কাম কৰে লগতে ইছলামিক যুগৰ সৈতে আগতে অহাৰ বিপৰীতমুখীতা কৰা, স্পষ্টভাৱে প্ৰথমটোৰ লাভৰ বাবে। এই আৱশ্যকতাই, লগতে বহুখিনি সামগ্ৰী পৰস্পৰ বিৰোধী হোৱাৰ বাবেই এনে আছবাবক ইছলামিক মতাদৰ্শ আৰু পৰিচয়ৰ বিকাশৰ পুনৰ্গঠনৰ বাবেহে উপযোগী কৰি তোলে, ইছলামিক প্ৰাক-ইছলামিক আৰব অতীতৰ পৰিৱৰ্তে।
আইন
আইনী ব্যাখ্যা হৈছে কেইবাটাও কাৰণত ব্যাখ্যাৰ আটাইতকৈ হাৰ্মেনিউটিকেলি জটিল স্তৰ। এটা হ’ল প্ৰতিটো ৰায়ক ইছলামিক পবিত্ৰ আইনৰ কৰ্পাছৰ প্ৰতি সন্মান জনাই বিবেচনা কৰিব লাগিব। যদি ৰায়দানটোৱে আন কোনোবা এটাৰ বিৰোধিতা কৰে, তেন্তে ইয়াৰ ফয়েলটো বাতিল/শমন কৰা হয়নে, নে নিজেই বাতিল/শমন কৰা হয়? ফয়েল সদায় এটা বিশেষ পদ্য বা পেৰিকোপ নহ’বও পাৰে, কিন্তু একাধিক ৰায়ৰ পৰা সংশ্লেষিত এটা নীতি হ’ব পাৰে। দ্বিতীয়টো, তাতোকৈ মৌলিক জটিলতাটো নিহিত হৈ আছে কোনবোৰ পদৰ আইনী বিষয়বস্তু আছে সেইটো নিৰ্ণয় কৰাত। আপাত দৃষ্টিত নিষেধাজ্ঞামূলক পদ এটাক ব্যাখ্যাৰ দ্বাৰা কেৱল বিতৰ্কমূলক কৰি তুলিব পাৰি, আনহাতে আপাত দৃষ্টিত নিষেধাজ্ঞাহীন পদ্য এটাৰ প্ৰকৃত আইনী আমদানি থাকিব পাৰে। শেষত আছে ন্যায়িক মুদ্ৰাস্ফীতি/মুদ্ৰাস্ফীতিৰ বিষয়টো (পিছৰটোক তাখচী বুলি কোৱা হয়) য'ত ব্যাখ্যাৰ দ্বাৰা ৰায়দানৰ পৰিসৰ/প্ৰযোজ্যতা আমূলভাৱে বৃদ্ধি বা হ্ৰাস হ'ব পাৰে।
শেষত, ন্যায়িক মুদ্ৰাস্ফীতিৰ উদাহৰণ হিচাপে, কোৰআন ২:১০৪:"২:১০৪ হে বিশ্বাসীসকল! অস্পষ্ট আমদানি [ৰ'ইনা] শব্দ নকওক, কিন্তু সন্মানৰ কথা কোৱা; আৰু (তেওঁৰ কথা) শুনা: বিশ্বাস নথকাসকলৰ বাবে কঠোৰ শাস্তি।" ব্যাখ্যাকাৰীসকলে আগবঢ়োৱা আছবাবে সম্ভৱতঃ অনুবাদ কৰা ৰায়না শব্দটোৰ অৰ্থ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰে, কিন্তু তেওঁলোকে সাধাৰণতে ইয়াক কোনো ধৰণৰ অভিশাপ বা উপহাস হিচাপে চিনাক্ত কৰে যিটো ইহুদীসকলে মুছলমানসকলক প্ৰতাৰণা কৰি নিজৰ শুভেচ্ছাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। যিকোনো ক্ষেত্ৰতে::আল-জাছাছে আয়াতটোৰ আইনী তাৎপৰ্য্যক কেৱল ৰ'ইনা কোৱাৰ বাহিৰেও যোৱা বুলি ভাবে; ইহুদীসকলে (বা আৰবসকলে) আনক উপহাস কৰিবলৈ এই শব্দটো কৈছিল, ছাবাবৰ মতে- সেয়েহে উপহাস কৰাৰ অনুমতি নাই; নতুবা double entendres ৰ অনুমতি দিয়া হোৱা নাই।এই উদাহৰণসমূহে যথেষ্ট পৰিমাণে প্ৰমাণ কৰে যে, সমৰ্থনকাৰী ব্যাখ্যামূলক সাহিত্য (যেনে হাদীছ, চাবাব-উপাদান) প্ৰায়ে কোনো বিশেষ কোৰআনৰ আয়াত/পেৰিকোপৰ আইনী অৰ্থ নিৰ্ধাৰণ কৰাত নিৰ্ণায়ক। কোৰআনৰ কেঁচা, মধ্যস্থতাবিহীন পাঠ্যক পৰম্পৰাগত ইছলামিক আইনৰ ভিতৰত কোনো প্ৰথাৰ পক্ষত বা বিপক্ষত সহমতৰ প্ৰমাণ হিচাপে আবেদন কৰাটো এইদৰে প্ৰায় সদায় অসাৰ কচৰৎ।
জয়দেৱ
জয়দেৱ দ্বাদশ শতিকাৰ সময়ছোৱাৰ এজন সংস্কৃত কবি। বসন্ত কালত গোপী ৰাধাৰ সৈতে কৃষ্ণৰ প্ৰেমৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লিখা তেওঁৰ মহাকাব্য গীতা গোবিন্দমৰ বাবে তেওঁ সু-পৰিচিত। ৰাধা কৃষ্ণতকৈ মহৎ বুলি মত উপস্থাপন কৰা এই মতাদৰ্শক হিন্দু ধৰ্মৰ ভক্তি আন্দোলনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
জীৱনী
জন্ম অনুসৰি এজন ব্ৰাহ্মণ, জয়দেৱৰ জন্ম তাৰিখ আৰু স্থান অনিশ্চিত। গীতাগোবিন্দৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে তেওঁৰ জন্ম "কেন্দুবিল্ব" গাঁৱত হৈছিল। ওড়িশা, বংগ আৰু মিথিলাৰ পণ্ডিতসকলে এই ঠাইখনক নিজৰ অঞ্চলৰ এখন বৰ্তমানৰ এখন গাঁৱৰ সৈতে বিভিন্ন ধৰণে চিনাক্ত কৰিছে, য'ত ওড়িশাৰ পুৰীৰ ওচৰৰ কেন্দুলী সাসান, বীৰভূমি জিলাৰ জয়দেৱ কেন্দুলী আৰু মিথিলা (বিহাৰ)ৰ ঝাংঝাৰপুৰৰ ওচৰৰ কেন্দুলী গাঁও। শেহতীয়া গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে এই বিষয়ত এতিয়াও পণ্ডিতসকলৰ মাজত মতানৈক্য আছে। জয়দেৱে যিহেতু যাযাবৰী জীৱন কটাইছিল, সম্ভৱতঃ এটা সময়ত তেওঁ পুৰীলৈ গৈছিল আৰু তাতেই পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁ পদ্মাৱতী নামৰ এগৰাকী নৃত্যশিল্পীক বিয়া কৰাইছিল যদিও সেই কথা আদিম ধাৰাভাষ্যকাৰ আৰু আধুনিক পণ্ডিতসকলে সমৰ্থন নকৰে।
লক্ষ্মণসেনৰ সভাত
thumb|right|200px|গীতগোবিন্দমৰ পাণ্ডুলিপি লক্ষ্মণসেনৰ সভাত জয়দেৱৰ আগমনৰ কথা প্ৰসংগত এটা কাহিনী আছে। এদিন লক্ষ্মণসেনৰ সভালৈ এজন বিখ্যাত সংগীতজ্ঞ আহি নিজকে শ্ৰেষ্ঠ বুলি উপস্থাপন কৰিলে। ৰজাই তেওঁৰ দাবী মানি লৈ বিজয়ৰ পত্ৰ লিখিব বিচাৰিলে। এই খবৰটো শুনি জয়দেৱৰ পত্নী পদ্মাৱতীয়ে ৰাজ্যসভালৈ আহি স্বামীৰ লগত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা নকৰাকৈ প্ৰশংসাপত্ৰ নিদিবলৈ অনুৰোধ জনায়। ৰজাই জয়দেৱক সভালৈ আনিলে। তথাকথিত সংগীত শিল্পীজনৰ গীতত গছৰ সকলো পাত সৰি পৰিল। সকলোৱে সংগীত শিল্পীগৰাকীক ধন্য মানিলে। জয়দেৱে ক’লে যে গছজোপাত থকা পাতবোৰ আকৌ দেখুৱাওক। সংগীত শিল্পী গৰাকীয়ে নিজৰ অক্ষমতা প্ৰকাশ কৰে। যেতিয়া জয়দেৱে গাই গ’ল, লগে লগে গছজোপাৰ পাতবোৰ আকৌ আগৰ দৰে হৈ উঠিল। সকলোৱে জয়দেৱৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব স্বীকাৰ কৰিলে।
সাহিত্যিক অৱদান
প্ৰাচীন ওড়িয়া ভাষাত ৰচিত জয়দেৱৰ কেতবোৰ কবিতা উৰিষ্যাৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ে প্ৰকাশ কৰিছে য'ত ৰাধা-কৃষ্ণৰ প্ৰেম বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু গীতাগোবিন্দমত ব্যৱহৃত ধাৰণাবোৰৰ সৈতে একেধৰণৰ ধাৰণা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। জয়দেৱক বহুলভাৱে ওডিছি সংগীতৰ অন্যতম সংগীতজ্ঞ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। প্ৰতি নিশা বদসিংহাৰ বা পুৰীৰ জগন্নাথ মন্দিৰৰ শেষ অনুষ্ঠানৰ সময়ত জয়দেৱৰ গীতগোবিন্দম গোৱা হয়। পৰম্পৰাগত ওডিছি ৰাগ আৰু তালত উপস্থাপন কৰা হয়। স্বয়ং মন্দিৰত গান গোৱা জয়দেৱৰ সময়ৰ পৰা এই পৰম্পৰা অখণ্ডভাৱে অব্যাহত আছে। কবিৰ সময়ৰ পিছত প্ৰামাণিক ওডিছি ৰাগ আৰু তাল অনুসৰি গীতগোবিন্দম গোৱাটো মন্দিৰত বাধ্যতামূলক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল, যিটো মহৰী বা দেৱদাসীসকলে সম্পন্ন কৰিবলগীয়া হৈছিল, পদ্ধতিগতভাৱে শিলালিপিত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল।
জয়দেৱৰ দুটা গীত শিখ ধৰ্মৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থ গুৰু গ্ৰন্থ চাহাবত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
স্তৱকসমূহ সংস্কৃত আৰু পূবৰ অপভ্ৰংশৰ মিশ্ৰণেৰে লিখা হৈছে। পুৰী ভ্ৰমণৰ সময়ত জয়দেৱৰ ৰচনাই গুৰু নানকৰ ওপৰত কেনেদৰে গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল সেই কথা বৰ্ণনা কৰা লিপিও আছে।
মেজি
thumb|right|খৰিৰ মেজি
মেজি হৈছে মাঘ বিহুত জ্বলাবলৈ তৈয়াৰ কৰা কাঠ বা খেৰৰ ওখ দ'ম। বহু ঠাইত এনে মেজি কলগছৰ শুকান পাত, নৰা আদিৰে তৈয়াৰ কৰে আৰু বহু ঠাইত কাঠ-বাঁহ আদিৰেও তৈয়াৰ কৰা দেখা যায়। মাঘ বিহুৰ উৰুকাৰ নিশা মেজি জ্বলাই ভেলাঘৰত ভোজ ভাত খাই আনন্দ কৰে আৰু পিছদিনা বৰ মেজি জ্বলাই অগ্নি দেৱতাক পূজা কৰাৰ ৰীতি প্ৰচলিত আছে। ইয়াৰ পৰা বিভিন্ন অপায়-অমঙ্গল দূৰ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
মেজি শব্দৰ উৎস
মাঘ বিহুৰ দুটা প্ৰধান অংশ হৈছে মেজি আৰু উৰুকা। মেজি শব্দটো উজনি অসমত সৃষ্টি হোৱা শব্দ। এই শব্দটো বড়ো-কছাৰী মূলীয় প্ৰাচীন চুতীয়া ভাষাৰ "মিডি-য়ে-জি"ৰ (মিডি=দেৱতা/পূৰ্বপুৰুষ, য়ে=জুই , জি=উৰি যোৱা ) পৰা সৃষ্টি হৈছিল। আনহাতে "উৰুকা" শব্দটো চুতীয়া ভাষাৰ "উৰুকুবা"ৰ(অৰ্থ=শেষ হোৱা) পৰা অহা বুলি জনা যায় কাৰণ পুহ মাহৰ এই অন্তিম দিনটোতে শস্য চপোৱাই শেষ হয়।
প্ৰচলিত লোকবিশ্বাস আৰু মেজি
ব'হাগ বিহুৰ দৰে মাঘ বিহুতো বিভিন্ন লোকবিশ্বাস জডিত আছে বা সেইবোৰক পৰম্পৰাগত ভাৱে পালন কৰি অহা হৈছে।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা (জন্ম ১ মাৰ্চ,১৯৩১-মৃত্যু ১৭ জানুৱাৰী,২০১৪) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া গণিতজ্ঞ। কটন কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰীৰ পৰীক্ষাত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰা আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰা ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই ওৰেটো জীৱন গণিত শিক্ষাক লৈয়ে ব্যস্ত আছিল।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
নলবাৰী জিলাৰ কমাৰকুছি গাঁৱত এটা দুখীয়া পৰিয়ালত ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩১ চনৰ ১ মাৰ্চত। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম দুৰ্লভ চন্দ্ৰ ডেকা আৰু মাতৃৰ নাম মাহিন্দ্ৰীবালা ডেকা।
মেজি
প্ৰচলিত লোকবিশ্বাস আৰু মেজি
ফাগুন মাহত বৰদৈচিলা মাকৰ ঘৰলৈ যায় বুলি চহা সমাজত বিশ্বাস আছে। বৰদৈচিলা মাকৰ ঘৰলৈ যাওঁতে বাৰীৰ গছ-বিৰিখৰ গুটিবোৰ যাতে লৈ নাযায়, তাৰ প্ৰতিৰোধৰ বাবে পুহ মাহতে অথাৎ মাঘ বিহুৰ উৰুকাৰ দিনা বাৰীৰ, বিশেষকৈ গুটি লগা গছ-বিৰিখবোৰ ধানখেৰ বা নৰাৰে বান্ধি থয। (চহা সমাজে মাঘ মাহক ‘মতামাহ’ বুলি বিশ্বাস কৰে। সেয়ে মাঘ মাহত ভঁৰা্লঘৰ নুচুৱে, পপুহতে ধান মাৰি উলিয়াই থয়; ঘৰ নাসাজে, অত্যন্ত নোৱাৰি ঘৰ সাজিলেও মূধচ নোচোৱাকৈ থৈ দিয়ে, ফাগুণতহে মূধচ চায়। বিয়া বাৰুৰ দিন ঠিক নকৰে; মাঘত ঢেঁকী চুব নাপায়, সেয়ে পুহতে ধান ঢেঁকীত বানি মাঘ মাহটোৰ কাৰণে চাউল উলিয়াই থয়, পূৰঠ যেন লগা কলঠোকা পুহতে কাটি থয়; পাণ ছিঙি কলগছৰ বুকুত ভৰাই থয়। একেটা কাৰণতে মাঘমাহত গছ নাবান্ধি পুহতে বান্ধি থয়। )
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
জন্ম আৰু পৰিয়াল
তেখেতৰ সহধৰ্মিনীৰ নাম নমিতা ডেকা। তেওঁলোকৰ দুই সন্তানৰ নাম হৈছে পুত্ৰ সীমান্ত ডেকা আৰু কন্যা মৌচুমী ডেকা।
শিক্ষা জীৱন
১৯৪১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই কমাৰকুছিৰ উত্তম চন্দ্ৰ বৰুৱা এম ভি স্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত এম ভি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৪৪ চনত বৰভাগ কালাগ হাইস্কুলত নামভৰ্তি কৰে। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত ১৯৪৮ চনত বৰভাগ কালাগ হাইস্কুলৰ পৰা ষ্টাৰসহ প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ কটন কলেজত বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰে।প্ৰথমে উজানবজাৰত মেছ কৰি থাকি পিছলৈ কলেজৰ ২ নং হোষ্টেলত থাকিবলৈ লয়। ১৯৫০ চনত তেওঁ প্ৰথম বিভাগত আই এছ চি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
মেজি
প্ৰচলিত লোকবিশ্বাস আৰু মেজি
বিহুৰ দিনা পুৱা জ্বলোৱা মেজিত দিবৰ বাবে নিয়া মাহকৰাই মেজিত উৎসগা কৰি তাৰে এটা অংশ ঘৰলৈ লৈ আনে আৰু সেইবোৰ আম-কঁঠাল, কলকল-নাৰিকল, তামোল-লাও আদি গুটি লগা গছত গুটি বেছিকৈ লাগিবলৈ ছটিয়াই দিয়ে। ভঁৰালৰ ধান সুৰক্ষিত অৱস্থাত থাকিবৰ বাবে আৰু যাতে কোনেও বাণ মাৰিব বা অপায়-অমংগল ঘটাব নোৱাৰে, তাৰ বাবেও ভঁৰাল আৰু ঘৰত সেইবোৰ ছটিওৱাৰ লগতে সমৃদ্ধিৰ কথাও ভৱা হয়। একে বিশ্বাসতে মেজিৰ আধাপুৰা খৰি আনি বাৰীৰ চাৰি চুকত পোতা হয়।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
শিক্ষা জীৱন
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই পদাৰ্থবিদ্যা ভাল পাইছিল আৰু তাতেই অনাৰ্ছ লব বুলি ভাবিছিল। কিছুদিন ক্লাছো কৰিছিল।কিন্তু সেই সময়ত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণী গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত খোলা নাছিল।গতিকে স্নাতকোত্তৰৰ বাবে কলিকতা বা অন্য ঠাইলৈ যাব লাগিব আৰু তাৰ বাবে ডেকাৰ আৰ্থিক অৱস্থা উন্নত নাছিল।তেতিয়া তেখেতৰ উচ্চ শিক্ষা বি এছ চিতেই যতি পৰিব বুলি শংকা কৰি তেওঁ গণিতত অনাৰ্ছ লয় যাতে এম এছ চি পঢ়াৰ বাট মুকলি হৈ থাকে।গণিতত অনাৰ্ছ লোৱাৰ আন এটা কাৰণ আছিল লাইব্ৰেৰীৰ সুবিধা।গণিতত অনাৰ্ছ লোৱা শিক্ষাৰ্থীৰ সংখ্যা কম বাবে পুথিভঁৰালৰ অংকৰ কিতাপ তেওঁ প্ৰায় অকলেই ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিছিল। কটন কলেজৰ পৰাই গণিতৰ অনাৰ্ছত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই ১৯৫২ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই ইঞ্জিনিয়াৰিং পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও টকা-পইচাৰ অভাৱত গুৱাহাটীতে গণিত পঢ়াটোকেই থিৰাং কৰে।সেই সময়ত অংকৰ শাখাত তিনিজন শিক্ষক আছিল, ভি ভি থাৱানি, জ্যোতিপ্ৰসাদ মেধি আৰু শিবেন্দ্ৰনাৰায়ণ বৰুৱা। তেওঁলোকৰে থাৱানি আছিল মুৰব্বী অধ্যাপক আৰু পৰিসংখ্যা বিভাগো চাব লাগে।ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই নামভৰ্তি কৰা বৰ্ষতে নামভৰ্তিৰ অলপ আগত জ্যোতিপ্ৰসাদ মেধি মানচেষ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে আৰু শিৱেন্দ্ৰনাৰায়ণ বৰুৱাই কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ৰাওনা হৈছিল। সেয়ে তেওঁলোক কেবাজনো বন্ধু লগ লাগি কিতাপ কিনি পঢ়িবলৈ লৈছিল।পুথিভঁৰালৰ পৰাও কিতাপ আনি পঢ়িছিল। পিছলৈ সূৰ্য্যনাৰায়ণ আৰু কে ৰাজেন্দ্ৰ সিঙ নামৰ দুজ নতুন শিক্ষকে যোগদান কৰাত তিনিও মিলি স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীৰ বিষয়বস্তু শেষ কৰি দিয়ে।১৯৫৪ চনৰ শেষৰ ফালে ডেকাহঁত পৰীক্ষাত বহে আৰু বাৰজনৰ মাত্ৰ চাৰিজনেহে পৰীক্ষা সম্পূৰ্ণকৈ দিয়ে। এনেদৰে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতৰ স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাই প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰে ১৯৫৫ চনত।
মেজি
প্ৰচলিত লোকবিশ্বাস আৰু মেজি
মাঘ বিহুত আলু নাখালে পাছৰ জন্মত গাহৰি হৈ আলু খান্দি খাই ফুৰিব লাগে বুলি বিশ্বাস আছে। সেয়ে মেজি পুৱাঁবৰ দিনা মেজিৰ জুইতে মিৰি আলু, গৰীয়া আলু, মোৱাচীনা আলু পুৰি খোৱাৰ নিয়ম কোনো কোনো অঞ্চলত বতি আছে।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
কৰ্ম জীৱন
স্নাতক ডিগ্ৰীৰ পৰীক্ষা দি উঠি ডেকাই কিছুদিন গংগা পুখুৰী হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰিছিল। আকৌ এম এছ চি পৰীক্ষাৰ ফলাফল ঘোষণাৰ আগেয়ে নলবাৰী কলেজৰ অধ্যক্ষ ত্ৰৈলোক্যনাথ গোস্বামীৰ আহ্বান ক্ৰমে কিছুদিন নলবাৰী কলেজত শিক্ষকতা কৰিছিল।  পৰীক্ষাৰ ফল ঘোষণাৰ পিছত তেওঁ কটন কলেজত যোগদান কৰে।তাত ছয়মাহ চাকৰি কৰে। তাৰ পিছত ১৯৫৬ চনৰ ২ জানুৱাৰীত মাত্ৰ তিনি মাহৰ বাবে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। তিনিমাহ পূৰ হোৱাৰ পিছত তেখেতে অসম চৰকাৰৰ উদ্যোগ বিভাগত পৰিসংখ্যাবিদৰ চাকৰি কৰে। ছমাহ পিছত ছেপ্তেম্বৰৰ ২৬ তাৰিখে পুনৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে।
তেখেতে অসম মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদতো কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
মেজি
মেজি সজাৰ পৰম্পৰা
মাঘ বিহু ইংৰাজী বছৰৰ লেখেৰে বছৰৰ প্ৰথম আৰু অসমীয়া মাহৰ লেখেৰে বছৰৰ শেষ বিহু। চহা কৃষকৰ গভীৰ আশা আৰু প্ৰত্যয়ৰ লগতে প্ৰয়োজনৰ ভাতমুঠি যেতিয়া পথাৰৰ পৰা ভঁৰাললৈ আহে, তেতিয়াই তেওঁলোকৰ মনত সীমাহীন আনন্দই বিৰাজ কৰে। আশা কৰা বস্তুটো হাতলৈ অহাৰ আনন্দৰ পৰিণতিৰ ফলস্বৰূপেই এই বিহুৰ আয়োজন। পুহ আৰু মাঘ মাহৰ সংক্ৰান্তিত পালন কৰা এই বিহুৰ আন এটা নাম- ভোগালী বিহু। সম্ভৱত: আকালৰ অৱসান ঘটাই আৰু ভোগৰ দিনত অহাৰ বাবেই পৰৱতী সময়ত এই উৎসৱক ‘ভোগালী বিহু’ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল। মুলত: চহা কৃষকে আশা কৰা মতে ধান মুঠি নিজৰ হাতলৈ অহাৰ আনন্দ আৰু শীতক বিদায় দিয়াৰ উদেশ্যই এই বিহু পালন কৰা হয়। পোৱাৰ আনন্দ আৰু শীতক বিদায় দিয়াৰ বাবে পালন কৰা এই উৎসৱটোৰ উৎস সৰ্ম্পকে বিভিন্ন পণ্ডিতৰ বিভিন্ন মত যদিও ইয়াত অনাৰ্যৰ অৱদান সকলোতকৈ বেছি। চীনৰ তিব্বতীয়-বৰ্মীয় লোক সকলে লচাৰ নামৰ এটা উৎসৱ পালন কৰে য'ত মেজি জ্বলোৱা হয়। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ তাই লোক সকলে মকৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা বুদ্ধৰ নামত মেজি সাজি জ্বলাই। লোক বিশ্বাসৰ মতে এই দিনটোতে বুদ্ধদেৱে নিজৰ মৃত্যুৰ আগজাননী দিছিল। সেইবাবে মাঘ বিহুৰ পাছৰ পুৰ্ণিমাত মেজি সাজি, ভোজভাত খাই এই উৎসৱ পালন কৰিছিল বুলি জনা যায়।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
উচ্চ শিক্ষা আৰু গৱেষণা
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত লাভ কৰা অভিলেখ সৃষ্টিকাৰী গুণাংকই ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাৰ গাণিতিক জ্ঞানৰ গভীৰতাৰ পৰিচয় দিয়ে। সকলো কথাকে খৰচি মাৰি তন্ন তন্নকৈ পঢ়া আছিল তেখেতৰ বৈশিষ্ট্য। তেখেতে নিজা খৰচত বিলাতলৈ গৈ ইম্পেৰিয়েল কলেজৰ পৰা এৰʼনেটিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিঙত এম এছ চি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।  ইয়াৰ বাবে তেওঁ চাকৰিত সোমোৱাৰ পৰাই পইচা গোটাইছিল আৰু পৈত্ৰিক স্থাৱৰ সম্পত্তি চৰকাৰক বন্ধক দি শিক্ষালোণ লৈছিল।
মেজি
মেজি সজাৰ পৰম্পৰা
মাঘ বিহুত মেজি সজাৰ নিয়ম আৰু পৰম্পৰা ঠাইবিশেষে বেলেগ বেলেগ। উজনি অসমত আৰু মধ্য অসমৰ কোনো কোনো ঠাইত বাঁহ আৰু কাঠ খৰিৰে মেজি সজা হয় যদিও গুৱাহাটীকে ধৰি নামনি অসম আৰু মধ্য অসমৰ কিছু অঞ্চলত শুকান কলপাত আৰু খেৰ-নৰা বা বিৰিণা আদিৰে মেজি সাজি জ্বলোৱা নিয়ম আছে।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
উচ্চ শিক্ষা আৰু গৱেষণা
গণিতজ্ঞ প্ৰভুলাল ভাটনাগৰৰ তত্ত্বাৱধানত ডেকাই ডক্টৰেট ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰিছিল। বিলাতৰ পৰা আহিয়েই ডেকাই বাংগালোৰৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ চায়েন্সত যোগ দি ভাটনাগৰৰ লগতে পঢ়া-শুনা কৰিছিল।তাত ছয়মাহ থাকি পুনৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগত থাকিবলগীয়া হেতুকে ডেকাই ভাটনাগৰৰ তত্ত্বাৱধানত গুৱাহাটীৰ পৰাই ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেতৰ গৱেষণা পত্ৰৰ বিষয়বস্তু আছিল Rotating fluid।
মেজি
মেজি সজাৰ পৰম্পৰা
খৰিৰে মেজি সজাৰ পদ্ধতি দীঘলীয়া। বিহুৰ পোন্ধৰ-বিছ দিন আগৰ পৰাই খৰি গোটোৱাৰ কাম আৰম্ভ হয়। শিৱসাগৰ জিলাত চাৰিজোপা বা এজোপা কলগছেৰে সজোৱা মেজিটো প্ৰস্তুত কৰি উলিওৱাৰ বাবে চুবুৰিটোৰ)একেটা নামঘৰতে খোৱা)প্ৰতিঘৰৰপৰা এডোখৰকৈ খৰি আনি নামঘৰৰ কাষৰ পথাৰত গোটোৱা হয়। মেজিৰ বাবে প্ৰথমে খৰিডাল নামঘৰীয়া, সাধু বা সাতোলাৰ ঘৰত কটা হয়। নামঘৰৰ মুৰব্বীজনে গাৱঁৰ আন বয়োজেষ্ঠ্যৰ সহযোগত আশীৰ্বাদ দি গছজোপাত এঘাপ মাৰি দিয়ে। তাৰ পাছত ডেকাসকলে বাকী কাম সমাধা কৰে। ঘৰে ঘৰে গৈ খৰি কাটি আনি গোটোৱাৰ পাছত সেইবোৰ ফালি শুকাবলৈ দিয়া হয় আৰু বিহুৰ উৰুকাৰ দিনা আবেলিলৈ মেজি সাজে। সাধাৰণতে এজোপা বা চাৰিজোপা মধ্যমীয়া কলগছেৰে সজা মেজিটো প্ৰথমে যোগ চিনৰ আহিত প্ৰায় এফুট বহল আৰু চাৰি-পাঁচ ইঞ্চিমান দকৈ খান্দি লোৰৰ চাৰি চুকত চাৰিজোপা কলগছ পুতে। কলগছজোপাৰ পূব আৰু পশ্চিম দিশত, কলগছৰ বাহিৰত, দুডাল কাঠৰ গড দি গছজোপাৰ ভিতৰৰ ফালে যোগ চিনৰ আহিতে খৰিবোৰ জপা হয়। জুইৰ তাপত কলগছজোপা যাতে বাহিৰৰ ফালে আঁতৰি বা হাউলি নাযায়, তাৰ বাবে প্ৰতি তিনি-চাৰি জাপ খৰিৰ অন্তৰে অন্তৰে কুমলীয়া বাহঁৰ টঙালেৰে চাৰিওজোপা কলগছ সাঙুৰি পেটাবান্ধ দিয়া হয়। মেজি জ্বলি থকা অৱস্থাতে ফুটি ডাঙৰ শব্দ হ’বৰ বাবে খৰিবোৰৰ মাজে মাজে কুমলীয়া গোটা বাহোঁ ভৰাই দিয়া হয়।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
সাহিত্য চৰ্চা আৰু গ্ৰন্থ
অসমীয়া ভাষাত বিশ্বৰ গণিতৰ ইতিহাস সম্পৰ্কীয় প্ৰথমখন কিতাপ গণিতৰ কথাৰ লেখক হৈছে ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা। ১৯৬৮ চনত অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই গ্ৰন্থখনত বিংশ শতিকাৰ আদি ভাগলৈকে গণিতশাস্ত্ৰৰ ক্ৰমোন্নতি সম্বন্ধে উল্লেখ আছে। বিজ্ঞান জেউতি, গণিত বিকাশ এই দুই আলোচনীত তেওঁ বহুতো জনপ্ৰিয় প্ৰবন্ধ লিখি থৈ গৈছে। তেনে কিছুমান প্ৰবন্ধ হৈছে আসন্ন মান, ভুল নে ভ্ৰম-ভ্ৰমৰংগ ইত্যাদি।
মেজি
মেজি সজাৰ পৰম্পৰা
কোনো কোনো ঠাইত পানীহিলৈৰ ব্যৱস্থা কৰে। মাত্ৰ কলগছ দি সজাৰ মেজিৰ ক্ষেত্ৰত কলগছজোপাৰ মাজতে পুতি, মেজিত জপা খৰিবোৰ ধৰি ৰাখিবৰ বাবে চাৰিওফালে চাৰিটা গোটা বাহঁ বা তামোল গছ কাটি আনি পুতি দিয়া দেখা যায়। খৰিৰ মেজি সজাৰ উল্লিখিত বিৱৰণটোৰ কিছু ইফাল সিফাল কৰি যোৰহাট, গোলাঘাট, দেৰগাঁও, ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া, লখিমপুৰ, ধেমাজি আদিটো খৰিৰ মেজি সজা দেখা যায়। গোলাঘাটৰ মহুৰামুখ আদি ঠাইত কলগছেৰে মেজি সজাৰ পৰিৱতে গোলাঘাট টাউন আৰু ইয়াৰ আশে আশে চাৰিটা গোটা বাহঁ বা তামোল পুতি ওপৰত উল্লেখ কৰাৰ দৰে খৰি জাপি মেজি সাজে।
মেৰাপানীত মেজিটোৰ ওপৰত, এডাল সৰু বাহঁত ধেনু-কাডঁক ভীষ্মৰ প্ৰতীক হিচাপে লোৱা হয়। ডিব্ৰুগড় জিলাৰ মানকটা আদি ঠাইত কেৱল ৱাঁহেৰে মেজি সজা দেখা যায়। জিলাখনৰ কোনো ঠাইত কলগছ পুতি খৰিৰ মেজি সাজে। যোৰহাটতো চাৰিটা বাহঁৰ খুটা বা তামোলৰ খুটাঁ পুতি খৰিৰ মেজি সাজে বুলি জনা গৈছে। আগৰ দিনত খৰিৰ অভাৱ নাছিল বাবে মেজিবোৰ বহু ওখকৈ(দহ পোন্ধৰ ফুট) সজা হৈছিল। মেজি কোনে কিমান ওখকৈ সাজিব পাৰে, তাৰো অঘোষিত(আনন্দৰ) প্ৰতিযোগিতা চলিছিল। মেজিবোৰ ওপৰলৈ ক্ৰমান্বয়ে সৰুকৈ সজা হৈছিল। উজনিৰ খৰিৰ মেজিৰ পৰিৱতে নগাৱঁৰ কোনো কোনো ঠাইত মৰিগাঁও, গুৱাহাটী আৰু কামৰূপ, নলবাৰী, বৰপেটা, শোণিতপুৰ আদিত শুকান কলপাত, খেৰ, নৰা বা বিৰিণাৰে মেজি সজাৰ নিয়ম আছে। এই মেজি সাজিবৰ বাবে কলপাত, বিৰণা, খেৰ বা নৰাৰ উপৰিও গোটা বাহঁ আৰু বা কামী প্ৰয়োজন হয়। নলবাৰী জিলাত প্ৰথমে মূল বাহঁটো থিয়কৈ পুতি সেইটোক কেন্দ্ৰ কৰি, তাৰ পৰা চাৰি-পাচঁ ফুট আতঁৰত, সমান দূৰত্বত, বৰ্গক্ষেত্ৰাকাৰে হাঁদ-ছটা বাহঁ অলহ হেলনীয়াকৈ(যাতে বাহঁকেইটাৰ আগলৈ মূল বাহঁটোৰ আগত লাগে। )পুতি ওপৰফালে মূল বাহঁটোৰ আগত বন্ধা হয়। ইয়াৰ প্ৰতিটো বাহঁৰ আগত ডাল-পাত থাকে। চাৰিওফালে পোতা বাহঁকেইটাৰ মোজত, মূল বাহঁটোৰ চাৰিওফালে অৱশিষ্ট দীঘল-চুটি আন বাঁহ বা আগ, জেং আৰু ডাল-পাত অথবা আন সৰু-সুৰা খৰিৰ লগতে শুকান কলপাতেৰে প্ৰথমে মেজিটোৰ ভিতৰৰ অংশ পূৰোৱা হয়। তাৰ পাছত সেইবাৰৰ ওপৰত নৰা বা খেৰ জাপি দি দৌলৰ দৰে সুন্দৰকৈ সজাই তোলা হয়।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
আমোদজনক ঘটনা
প্ৰকাশিত আটাইকেইখন পুথিৰ টোপোলা এটা লৈ ডেকাই এদিন কটন কলেজৰ অধ্যক্ষক কলেজত লগ ধৰি পুথিৰ টোপোলাটো আগবঢ়াইছিল। অধ্যক্ষই টোপোলাটো গ্ৰহণ কৰি ক'লে- "ছাৰ বেয়া নাপাব,অৰিহণাখিনি আজি দিব নোৱাৰিম। আপুনি আহিব নালাগে। মই আপোনাৰ ঘৰত দি অহাৰ ব্যৱস্থা কৰিম। দিলীপে আপোনাৰ ঘৰত দি আহিবগৈ।" লগে লগে ডেকাই উত্তৰ দিলে- "হেঃ আপুনি কিয়?মইতো বেচিবলৈ অহা নাই। কটন কলেজৰ পুথিভঁৰালত কিতাপখিনি দিবলৈহে আহিছোঁ।"
মেজি
মেজি সজাৰ পৰম্পৰা
কোনো কোনো অঞ্চলত কেৱল শুকান কলপাতেৰে অথবা নৰাৰে মেজি প্ৰস্তুত কৰে। নগাঁও, মৰিগাওঁ আদিত আকৌ প্ৰথমে গোটা বাঁহ পুতি লৈ তাক কেন্দ্ৰ কৰি তাৰ চাৰিওফালে বাহঁৰ কামিৰে, দৌল আকৃতিৰ এটা জঁকা তৈয়াৰ কৰি, তাত নৰা বা বিৰিণা বান্ধি দি মেজি সাজাৰ নিয়ম আছে। কোনো কোনো ঠাইত মেজিটো ধুনীয়া দেখাবলৈ মূৰত বিৰিণাৰে এপাহ ফুল সাজি লগাই দিয়ে। এই খেৰৰ মেজিবোৰ দহৰ পৰা বিছফুট পৰ্যন্ত ওখকৈ সজা হয়।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
বৰঙণি
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা আছিল এজন প্ৰচাৰবিমুখ ব্যক্তি। জীৱনৰ কষ্টোপাৰ্জিত ধন তেওঁ বিভিন্ন স্থানত দান কৰিছিল। মাতৃৰ নামত নিজে পঢ়ি অহা স্কুল বৰভাগ কালাগ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত মাহিন্দ্ৰীবালা আইকণবালা মেম'ৰিয়েল প্ৰাইজ ট্ৰাষ্ট ব'ৰ্ড গঠন কৰি দিয়ে। দেউতাক দুৰ্লভ চন্দ্ৰ ডেকাৰ স্মৃতিৰ উদ্দেশ্যে অসম বিজ্ঞান সমিতিক তেওঁ দিয়া দানেৰে দুৰ্লভ চন্দ্ৰ ডেকা বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। তেখেতৰ ইচ্ছানুসৰি পৰিয়ালে তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত গুৱাহাটী অন্ধ বিদ্যালয়ত তেওঁৰ ভগ্নীৰ নামত এটা দান দিয়ে। ইয়াৰ দ্বাৰা কৃতী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আইকণবালা বঁটা দিয়ে। খুৰাক কল্যাণ ডেকাৰ নামত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত দিয়া এটা দানেৰে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতক মহলাৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত গণিতৰ মেজৰত সৰ্ব্বোচ্চ গুণাংক লাভ কৰা পৰীক্ষাৰ্থীজনক বঁটা দিয়া হয়।
মেজি
মেজি সজাৰ পৰম্পৰা
নামনি অসমৰ খেৰৰ মেজিৰ চৰে শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড় আদিৰ কোনো কোনো ঠাইত মূল কাঠৰ মেজিটোৰ কাষতে এটা দীঘল বাহঁত নৰা বা শুকান কলপাত বান্ধি এটা মেজি সজা হৈছিল। ইয়াক মেজিৰ ককায়েক বোলা হৈছিল। উৰুকাৰ সন্ধিয়া প্ৰীতিভোজ খোৱাৰ পাছত এই মেজি জ্বলাই সকলোৱে জুই পুৱায়।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
বৰঙণি
ডেকাৰ সহধৰ্মিণী নমিতা ডেকাইও গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগত এটা দান দিয়ে।এই দানেৰে প্ৰতিবছৰে ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা স্মাৰক বক্তৃতাৰ আয়োজন কৰা হয় আৰু স্নাতকোত্তৰ মহলাৰ গণিত বিভাগৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰা শিক্ষাৰ্থীজনক দহ হাজাৰ টকীয়া এটা পুৰস্কাৰ দিয়া হয়।
মেজি
মেজি সজাৰ পৰম্পৰা
আনহাতে ৰাতি মেজি ৰাখিবলৈ কাষতে এটা ভেলাঘৰো সজা হৈছিল। এই ভেলাঘৰতে ডেকাসকলে গোটেই ৰাতি জুই পুঁৱাই মেজি ৰখে। কাহিলীপুৱাতে ভেলাঘৰ জ্বলাই, সেই জুইৰে গা গৰম কৰি গা ধুবলৈ যায় আৰু তিতাই-তিয়নিয়ে আহি ৰাতি চুৰ কৰি আনি, মোটাকৈ বান্ধি থোৱা শুকান জেওৰা খৰিৰে মেজি জ্বলায়।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
অন্যান্য
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকাৰ বিষয়ে তেওঁৰ সহপাঠী বন্ধু ভূগোলবিজ্ঞানী মহম্মদ তাহেৰে লিখিছে- "মেদবহুলতাহীন, কৃশ আৰু সৰুফুটীয়া মানুহ আছিল ডেকাদেৱ। দেখাত বৰ ভব্য-গব্য যেন নেলাগিছিল আৰু সাজ-পাৰতো বৰ চৌখিন নাছিল তেওঁ। কিন্তু এই 'সাধাৰণ' যেন লগা মানুহজনৰ মাজত লুকাই আছিল এক অনিৰুদ্ধ ব্যক্তিত্ব, এজন মহান পণ্ডিত। ডেকাদেৱ দুৰ্ভগীয়া যে তেওঁ অসমৰ সমাজত জন্মিল। অসমৰ বাহিৰে অন্য কোনো ঠাইতে-ইউৰোপ, আমেৰিকাততো কথা নাই-জন্মাহেঁতেন তেওঁৰ খ্যাতি বহুতো অধিক মাত্ৰাত জিলিকি পৰিলহেঁতেন।"
মেজি
মেজি সজাৰ পৰম্পৰা
সামাজিকস্তৰত বা লোকাচাৰৰ দিশৰ পৰা অনুসন্ধান কৰিলে বুজা যায়, খেতি চপোৱাৰ সময়ত বন্য পশুৰ উপদ্ৰৱ বৃদ্ধি পায়। হাতী-মহে আহি জনপদ সমূহত অত্যাচাৰ কৰে আৰু পকা ধান আৰু শস্য বিনষ্ট কৰে। যাৰ ফলত গৰখীয়া বা খেতিয়কে জুই জ্বলায় আৰু পানীহিলৈ ফুটায় ধাননি আৰু পথাৰসমূহ ৰক্ষা কৰে। পিছলৈ ইয়ে বিৱৰ্তন বা ৰূপান্তৰ ঘটি উৰুকাৰ নাম পায়।
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা
অন্যান্য
ভূপতি চন্দ্ৰ ডেকা অধ্যাপক হিচাপে নিৰ্জু, শান্ত প্ৰকৃতিৰ আছিল। আভ্যন্তৰীণ মূল্যায়নৰ বাবে কৰা টিউটৰিয়েল ক্লাছত সৰু সৰু আখৰেৰে ব্লেক-ব'ৰ্ডত দুটামান অংক লিখি দিয়ে আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কৰিবলৈ দি কাষে কাষে আহি চাই ফুৰে। লগতে কয়-"আপোনালোকে প্ৰশ্ন সুধিব। মই উত্তৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰিম।" এদিন কেইজনমান ছাত্ৰই ক'লে-"ছাৰ, আমাক 'আপুনি' বুলিলে অস্বস্তি বোধ কৰোঁ, 'তুমি' বুলি মাতিব।" তেখেতে ক'লে-"হ'ব দিয়ক, আপোনালোকক 'তুমি' বোলা হ'ব।"
মেজি
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিহু
বাঁহ
বাঁহ গছ (Bambuseae) এবিধ ঘাঁহ জাতীয় বৰ ওখ গছ। বাঁহ গছ পৃথিৱীৰ ভিতৰত খুব কম সময়ত ক্ষীপ্ৰতাৰে বৃদ্ধি হোৱা গছসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। এই গছ দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশসমূহত অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰমূল্য উল্লেখনীয়। দক্ষিণ এছিয়া আৰু পূব এছিয়াত ইয়াক গৃহ নিৰ্মান, কাগজ, ঘৰুৱা সামগ্ৰী, খাদ্যৰ উত্‍স আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অসমৰ হাবিত ২৬ বিধ বাঁহ প্ৰজাতি পোৱা যায় আৰু ইহঁত গ্ৰেমিনি বা পয়েছি গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত। বাঁহ গছ ২৪ ঘণ্টাত ৪৭.৫ ইঞ্চিলৈকে বৃদ্ধি হয়।
প্ৰজাতি
অৰ্থনৈতিক গুৰুত্বসম্পন্ন বাঁহ প্ৰজাতিবোৰৰ ভিতৰত জাতি বাঁহ, ভলুকা বাঁহ, বিজুলী বাঁহ, কাক বাঁহ, দলৌ বাঁহ, বৰবাঁহ, বজালবাঁহ আদি।
বাঁহ গছৰ ব্যৱহাৰ
ব্যৱহাৰিক মূল্যৰ কথালৈ লক্ষ্য কৰি বাঁহ উদ্ভিদক সততে "সেউজীয়া সোণ" বুলি অভিহিত কৰা হয়। বাঁহৰ গাজটোৰ পৰা এছাৰি ডাললৈকে গছজোপাৰ আটাইবোৰ অংশই বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ হয়। বাঁহৰ কাঠি-কামীৰে জেউৰা-জপনা, পাচি-খৰাহী, জাপি, টেবুল, চকী, মাছ ধৰা সামগ্ৰী যেনে - জাকৈ, খালৈ, প'ল-জুলুকি আদি তৈয়াৰ কৰা হয়। বাঁহ ঘৰ বনোৱা কামতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তাঁতশালৰ প্ৰায়বিলাক সামগ্ৰীয়েই বাঁহৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। বাঁহ গছৰ পৰা কাগজ তৈয়াৰ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:তৃণ *
অনুপমা ভট্টাচাৰ্য
অনুপমা ভট্টাচাৰ্য (Anupama Bhattacharjya; ১৯ আগষ্ট ১৯২৮-৩০ জানুৱাৰী ২০২২) অসমৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু মঞ্চজগতৰ এগৰাকী গুৰিধৰোঁতা অভিনেত্ৰী। অসমৰ “মীনা কুমাৰী” হিচাপে খ্যাত ভট্টাচাৰ্যই চল্লিশৰ জগতৰ পৰা আজিলৈকে মঞ্চ, অনাতাঁৰ, বোলছবি আৰু দূৰদৰ্শনত অভিনয় কৰি আহিছে।
জন্ম আৰু শৈশৱ
১৯২৮ চনৰ ১৯ আগষ্টত শিৱসাগৰৰ আমোলাপট্টিৰ প্ৰখ্যাত বেজবৰুৱা পৰিয়ালত অনুপমা ভট্টাচাৰ্যৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ গোপাল বেজবৰুৱা আৰু মাতৃ গুণদা বেজবৰুৱা। তেওঁৰ তিনিজনী বাই ভনী আৰু এজন ভাতৃ আছিল। বংশসূত্ৰে ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা তেওঁৰ ককা (দেউতাকৰ খুড়াক) আৰু বকুলবনৰ কবি আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা তেওঁৰ মোমায়েক আছিল। দেউতাকৰ কঠোৰ অনুশাসন আৰু ব্ৰাহ্মণীয় কঠোৰ সামাজিক ৰীতি নীতিৰ মাজেৰে তেওঁৰ শৈশৱ কাল পাৰ হয়। ঘৰুৱা কামকাজত নিচা থকাৰ উপৰিও নাচ-গান অভিনয়তো তেওঁৰ খুব ৰাপ আছিল। বিশেষকৈ চিনেমা চাবলৈ তেওঁ খুব ভাল পাইছিল। ঘৰৰ পৰা মনে মনে গৈ তেওঁ বহুবাৰ হলত চিনেমা চাবলৈ গৈছিল। বিশেষকৈ মীনা কুমাৰী থকা চিনেমা তেওঁ বাদ দিয়া নাছিল। এবাৰ অৱশ্যে তেওঁ ধৰা পৰিছিল আৰু দেউতাকে গম পোৱাত দেউতাকে মাকক দুৱাৰ খুলি দিবলৈ মানা কৰিছিল যদিও মাকে খুলি দিয়াত সেইবাৰলৈ ৰক্ষা পৰে। তেওঁ ফুলেশ্বৰী গাৰ্লছ হাইস্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
বিবাহ আৰু সাংসাৰিক জীৱন
ইয়াৰ পিছত ‘‘ছিৰাজ’’ত অভিনয় কৰি থাকোঁতে ছিৰাজৰ সংগীত পৰিচালক শিৱপ্ৰসাদ ভট্টাচাৰ্যৰ সৈতে তেওঁ পুনৰ বিয়াত বহে। তেওঁলোকৰ ৰুণুমী নামৰ কন্যাসন্তান এটিৰ জন্ম হয়। কিন্তু ১৯৫৩ চনত শিৱপ্ৰসাদ ভট্টাচাৰ্যৰ মৃত্যু হয় আৰু ২২ বছৰ বয়সতে তেওঁ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে বিধৱা হয়। কাৰোপৰা একো সহায় নাপাই নাটকত অভিনয় কৰি তেওঁ সন্তানক ডাঙৰ দীঘল কৰিবলৈ বাধ্য হয়। এক সংগীত শিল্পী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰা তেওঁৰ পুত্ৰীয়েও বিয়াৰ কিছু বছৰ পিছত দুজনী কন্যা সন্তান জন্ম দি মৃত্যুমুখত পৰে। জীয়ৰীৰ মৃত্যুৰ পিছত ভট্টাচাৰ্যই তেওঁৰ কিছুমান জনপ্ৰিয় গীত “অ চিকুণ বিহুটি” নামেৰে মুকলি কৰে।
অভিনয় জীৱন
স্বামীহাৰা হৈ ঘৰত থকা অৱস্থাতে ফণী শৰ্মাই ছিৰাজত অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ লৈ আহে। সামাজিক বাধা নিষেধ নামানি ভট্টাচাৰ্যই অভিনয় কৰিবলৈ ওলাই আহে। তাৰেই ফলস্বৰূপে সমাজে তেওঁলোকৰ ঘৰখনক এঘৰীয়া কৰে। চিৰাজত তেওঁ ফাতেমাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। চিৰাজৰ চিত্ৰগ্ৰহণৰ সময়তেই ইয়াৰ সংগীত পৰিচালক শিৱপ্ৰসাদ ভট্টাচাৰ্যৰ লগত বিবাহ সম্পন্ন হয়।
অনুপমা ভট্টাচাৰ্যই নিমিলা অংক,নতুন পৃথিৱী,মানৱ আৰু দানৱ,ছিৰাজ,সৰাপাত,ৰাংঢালী,মন আৰু মৰম,বিপ্লৱী আদিকে ধৰি প্ৰায় ১৪খন ছবিত অভিনয় কৰে। নটৰাজ থিয়েটাৰত দুবছৰৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হৈ তেওঁ চিৰাজউদ্দোলা,কিয়,ভোগজৰা,কাশ্মীৰ কুমাৰী'' আদি নাটকত অভিনয় কৰে। তদুপৰি তেওঁ অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰতো ঘোষিকা হিচাপে আৰু নাট্যশিল্পী হিচাপে কাম কৰে।
মৃত্যু
২০২২ বৰ্ষৰ ৩০ জানুৱাৰীত আবেলি ৫.৫০ বজাত জিএমচিএইচত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
আৰতি ছাৰিন
আৰতি ছাৰিন(Arti Sarin) ভাৰতীয় নৌসেনাত সেৱা আগবঢ়োৱা এগৰাকী পতাকা বিষয়া। বৰ্তমান তেওঁ চিকিৎসা সেৱাৰ সঞ্চালক প্ৰধান (নৌসেনা) হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে। ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ এয়াৰ মাৰ্শ্বাল পদবীত চিকিৎসা সেৱাৰ সঞ্চালক প্ৰধান (নৌসেনা) হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ সঞ্চালক আৰু অধিনায়ক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ভাৰতীয় সশস্ত্ৰ বাহিনীত তিনি তাৰকা ৰেংকলৈ উন্নীত হোৱা তেওঁ ষষ্ঠগৰাকী মহিলা। ভাৰতীয় নৌসেনাত চাৰ্জন ভাইচ এডমিৰেল পুনিতা আৰোৰা আৰু শ্বিলা এছ মাথাইৰ পিছতে ভাইচ এডমিৰেল পদবী লাভ কৰা তৃতীয়গৰাকী মহিলা বিষয়া।
ভাৰতীয় সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ তিনিওটা শাখাতে সেৱা আগবঢ়োৱাৰ বাবে সাৰিন বিৰল গৌৰৱৰ অধিকাৰী। ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত লেফটেনেণ্টৰ পৰা কেপ্তেইনলৈকে, ভাৰতীয় নৌসেনাত চাৰ্জন লেফটেনেণ্টৰ পৰা চাৰ্জন ভাইচ এডমিৰেললৈকে আৰু ভাৰতীয় বায়ুসেনাত এয়াৰ মাৰ্শ্বাল হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল।
প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা
ছাৰিনৰ জন্ম হৈছিল নৌসেনাৰ এটা পৰিয়ালত। তেওঁৰ দেউতাক আছিল নৌসেনাৰ এজন বিষয়া যিয়ে ৪১ বছৰ ধৰি কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ভাতৃ ৰাজেশেও ৩০ বছৰ নৌসেনাত সেৱা আগবঢ়াইছিল। ৰাজেশে এগৰাকী চাবমেৰিনাৰ, তিনিখন চাবমেৰিন আৰু এখন ফ্ৰিগেটৰ কমাণ্ডিঙৰ উপৰিও কমোডৰ কমাণ্ডিং চাবমেৰিন (পূব) হিচাপেও কাম কৰিছিল। তেওঁৰ ভাইবোৱাৰী ৰাজেশৰ পত্নীও নৌসেনাৰ ডাক্তৰ আছিল।
ছাৰিনে বিশাখাপট্টনমৰ টিম্পানী স্কুলত পঢ়িছিল। ইয়াৰ পিছত পুনেৰ সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় (এ এফ এম চি)ত যোগদান কৰে। এ এফ এম চিত তেওঁ এম বি বি এছ সম্পূৰ্ণ কৰে।
সামৰিক কেৰিয়াৰ
১৯৮৫ চনৰ ২৬ ডিচেম্বৰত সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ চিকিৎসা সেৱাত কমিছন লাভ কৰা ছাৰিনে ১৯৯২ চনত স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি এ এফ এম চিৰ পৰা ৰেডিঅ’লজীত ডাক্তৰ অৱ মেডিচিন ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ মুম্বাইৰ টাটা মেম'ৰিয়েল চেণ্টাৰৰ পৰা ৰেডিয়চন অংক'লজীত ডিএনবি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পেনচিলভেনিয়াৰ পিটচবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ত গামা নাইফ চাৰ্জাৰীৰ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল।
ছাৰিনে বিশাখাপট্টনমৰ প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণা আৰু উন্নয়ন সংস্থা (ডি আৰ ডি অ’)ৰ প্ৰতিৰক্ষা পৰীক্ষাগাৰ নৌ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি পৰীক্ষাগাৰ (এন টি এছ এল)ত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ প'ৰ্ট ব্লেয়াৰৰ নৌসেনা চিকিৎসালয় আইএনএইচএছ ধনবন্তৰী, বিশাখাপট্টনমৰ আইএনএইচএছ কল্যাণী, কোচিৰ আইএনএইচএছ সঞ্জীৱনী আৰু মুম্বাইৰ আইএনএইচএছ আছবিনীত সেৱা আগবঢ়াইছে।
ছাৰিন ৰেডিঅ’থেৰাপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰীক্ষা ব’ৰ্ড আৰু মহাৰাষ্ট্ৰ স্বাস্থ্য বিজ্ঞান বিশ্ববিদ্যালয় (এম ইউ এইচ এছ) নাচিকৰ পৰীক্ষক। ইয়াৰ উপৰিও মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়, পুনে বিশ্ববিদ্যালয় আৰু এম ইউ এইচ এছত এম ডি ৰেডিঅ’লজি এণ্ড ডি এন বি ৰেডিয়চন অংক’লজীৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কাম কৰি আহিছে। ভাৰতীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনীত তেওঁৰ কেইবাটাও প্ৰকাশন আছে আৰু ক্ৰমে লিভাৰ ৰোগ আৰু সহায়ক প্ৰজননৰ কিতাপৰ অধ্যায়ত অৰিহণা যোগাইছে।
ছাৰিনে দিল্লীৰ আৰ্মি হাস্পতাল (ৰিচাৰ্চ এণ্ড ৰেফাৰেল), পুনেৰ কমাণ্ড হাস্পতাল চাউদাৰ্ণ কমাণ্ড, এ এফ এম চি আৰু আই এন এইচ এছ আছভিনিৰ অধ্যাপক আৰু বিভাগৰ মুৰব্বী (এইচ অ' ডি) ৰেডিয়চন অংক'লজী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে। প্ৰশাসনিক নিযুক্তিত তেওঁ আই এন এইচ এছ আছভিনিৰ জ্যেষ্ঠ পঞ্জীয়ক (চিকিৎসা অধীক্ষক) আৰু প্ৰধান চিকিৎসা বিষয়া নৌ ডকয়াৰ্ড (মুম্বাই) হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে। ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ সময়ত চাৰ্জন ক'ম'ডৰ হিচাপে ছাৰিনে উদ্ভাৱনীমূলক সমাধানৰ ডিজাইন আৰু বিকাশৰ তদাৰক কৰিছিল আৰু দক্ষিণ নৌসেনাৰ কমাণ্ডত কোৱাৰেণ্টাইনৰ সুবিধা স্থাপন কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
ভাৰতীয় নৌসেনাৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া চাৰ্জন ৰিয়াৰ এডমিৰেল চি এছ নাইডু, এভিএছএম, ভিএছএম, ৩৮ বছৰ নৌসেনাত কৰ্মৰত হেপাটোবিলিয়াৰী চাৰ্জনৰ সৈতে ছাৰিন বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। ২০২০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই দম্পতীহালে নৌসেনাৰ কমাণ্ডৰ কমাণ্ড মেডিকেল অফিচাৰ (চিএমঅ’) হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ছাৰিনে দক্ষিণ নৌসেনাৰ কমাণ্ডৰ চিএমঅ' হিচাপে কাম কৰাৰ সময়ত নাইডু পূব নৌসেনাৰ কমাণ্ডৰ চিএমঅ' আছিল। তেওঁলোকৰ ৰোহন নামৰ এজন পুত্ৰ আছে।
বঁটা আৰু সজ্জা
২০০১ চনত ছাৰিনক নৌসেনাৰ মুৰব্বী প্ৰশংসা কাৰ্ড, ২০১৩ চনত জেনেৰেল অফিচাৰ কমাণ্ডিং-ইন-চিফ প্ৰশংসা, ২০১৭ চনত সেনাবাহিনীৰ মুৰব্বী প্ৰশংসা আৰু ২০২১ চনত বিশিষ্ট সেৱা পদক প্ৰদান কৰা হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৌ-সেনা বিষয়া
ঢেঁকী
ঢেঁকী হৈছে চাউল, মচলা আদি গুৰি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এবিধ কাঠৰ আহিলা। অসমত অতীজৰে পৰা ঢেঁকীৰ প্ৰচলন হৈ আহিছে। অসমীয়াৰ লগতে বিভিন্ন অইন বহুতো জাতি জনজাতিৰ লোকেও ঢেঁকী ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। অসমৰ বাদেও ইয়াৰ দাঁতি কাষৰীয়া ৰাজ্য পশ্চিম বংগ আৰু বাংলাদেশতো ইয়াৰ ব্যাপক প্ৰচলন দেখা যায়। অসমৰ সাহিত্য সংস্কৃতিৰ লগত ঢেঁকী ওত:প্ৰোত ভাৱে জড়িত হৈ আছে। ঢেঁকীৰ বিষয়ে অসমীয়া সমাজ জীৱনত প্ৰচলিত ফকৰা যোজনা বিধেই হ’ল ‘অচিন কাঠৰ থোৰা নলগাবা’। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই তেজীমলা সাধুত ঢেঁকীৰ উল্লেখ কৰিছে। অসমত প্ৰচলিত বিহু গীত সমূহতো ঢেঁকীৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
গঠন
150px|thumb|left|ঢেঁকীথোৰা আৰু খুবলি 150px|thumb|right|ঢেঁকীথোৰা আৰু খুবলি ঢেঁকীৰ বিভিন্ন অংশক বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়। অঞ্চল আৰু জনগোষ্ঠীয় সমাজভেদে এই অংশবিলাকৰ নাম ভিন্ন হোৱা দেখা যায়। প্ৰায় পাঁচ হাত মান দীঘল আয়তাকাৰ কাঠৰ টুকুৰাৰ আগফালে এটা ফুটা কৰি তাত ভাল কাঠৰ দীঘলীয়া টুকুৰা এডাল লগোৱা হয়, যাক ঢেঁকীথোৰা বোলা হয়। এই থোৰা ডাল সাধাৰণতে মজবুত কাঠৰ হ’ব লাগে। থোৰাটোৰ একেবাৰে মূৰত আঙুঠি সদৃশ এডোখৰ লো লগোৱা থাকে যাক গুল বুলি কোৱা হয়। থোৰাটোৱে য'ত ধান খুন্দে তাক খুবলি বোলা হয়। ঢেঁকীৰ একেবাৰে পাছফালৰ যিখিনি অংশ ভৰিৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয় সেই অংশক ঢেঁকী নেজ বোলে । সেইখিনিৰ পৰাই অলপ আঁতৰতে এডাল শলাৰে ঢেঁকীৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰা হয় যাক আকৰ শলা ,আখল শলা বা বা মলুৱা বাৰি বুলি কোৱা হয়। এই শলা ডাল দুয়োফালে দুযোৰ Y আকৃতিৰ সৰু কাঠৰ বা বাঁহৰ কলি কটা খুটাত বহুৱাই ৰখা হয় ।  এই খুটা যোৰক কঁতৰা বোলা হয়। ইয়াৰ উপৰি মূল ঢেঁকীৰ অংশ নহ'লেও গুৰি কৰি থকা অংশখিনি খুবলিত ওলোৱা-সোমোৱা কৰিবলৈ এডাল দীঘল মাৰি অকলশৰীয়া ঢেঁকী দিওঁতা জনে ব্যৱহাৰ কৰে, যাক বঢ়নি মাৰি বোলে। আনহাতে, সান্দহ, চিৰা আদি খুচৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা চেপেটা মাৰি ডালক খচ্‌ৰা বাৰি বা উখনি মাৰি বোলা হয়। ঢেঁকী নেজৰ সৈতে বন্ধা চালিৰ জৰী ডালক ঢেঁকী জৰী বোলে। ঢেঁকী দিওঁতে ভাৰসাম্য ৰাখিবলৈ হাতেৰে ধৰা জৰী ডালক সতিনী জৰী বোলা হয়।
ব্যৱহাৰ
পূৰ্বতে বহুতেই ধান, যৱ, ঘেহু ইত্যাদি খুন্দি চাউল, আটা, চিৰা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ঢেঁকীৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল । আধুনিক যুগত সেই কাম যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা কৰা হয়। কিন্তু অতীজৰে পৰা বৰ্তমান সময়লৈকে চাউল খুন্দি পিঠাগুৰি তৈয়াৰ কৰা কাৰ্যত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ঢেঁকীৰ সৈতে জড়িত লোকাচাৰ
ঢেঁকীৰ সৈতে যুক্ত কিছু সংখ্যক লোকাচাৰৰ প্ৰচলন অসমীয়া সমাজত আছে। যেনে:
লোকবিশ্বাস
অসমৰ লোকজীৱনত ঢেঁকী আৰু ঢেঁকীশাল সম্পৰ্কীয় বহু বিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আহিছে। এনে কিছুসংখ্যক লোকবিশ্বাসৰ অন্তৰালত যুক্তিবাদী চিন্তা নিহিত হৈ থকা যেন লাগিলেও অধিকাংশ বিশ্বাস সৰল জনজীৱনৰ দৈনন্দিন অভিজ্ঞতাৰ পৰাই উদ্ভূত যেন লাগে। উদাহৰণ স্বৰূপে, একে কাঠেৰে ঢেঁকী, থোৰা, গাঁৰিশালি, কটৰা, শলা আৰু ৰান্ধনীশালত ব্যৱহৃত হেতা, তলীয়া পাগমাৰি তৈয়াৰ কৰি ল’লে গৃহস্থৰ ঘৰৰ লোকসকলৰ পেটৰ অসুখ নহয়। পৰম্পৰা অনুসৰি শিলিখা গছৰ কাঠেৰে ঢেঁকী তৈয়াৰ কৰা হয়। শিলিখা ঔষধি গুণসম্পন্ন বৃক্ষ হোৱা বাবে ইয়াৰে তৈয়াৰী আহিলাপাতি খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ কাৰ্যত ব্যৱহাৰ কৰিলে মানুহ ৰোগাক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা কম হয়। এয়া লোকজীৱনৰ দৈনন্দিন অভিজ্ঞতাৰ পৰা উদ্ভূত জ্ঞান। ঢেঁকী সম্পৰ্কীয় অন্যান্য বিশ্বাস সমূহ হৈছে – সন্ধিয়া আৰু ভাত খোৱাৰ ঢেঁকীত ধান বানিব নাপায়। ঢেঁকীত খুন্দি প্ৰস্তুত কৰা খাদ্য সামগ্ৰীৰ কিছু অংশ নিজে খাব লাগে, অন্যথা গাৰ বিষ বা অন্য বেমাৰ-আজাৰ হ’ব পাৰে। ঢেঁকীত বহিলে পথাৰৰ ৰোৱা পোকে খায় বুলিও বিশ্বাস আছে। একক পৰিয়ালত আৰু একে চৰুতে ৰন্ধা-বঢ়া কৰি খোৱা যৌথ পৰিয়ালত দুটা ঢেঁকী থাকিলে গৃহস্থৰ সমৃদ্ধি সাধন নহয় বুলি থকা বিশ্বাসে সৰল লোকমনৰ দূৰদৰ্শী চিন্তাকে নিৰ্দেশ কৰে। কুলাৰ বুকুত চালনী, খুবলীৰ বুকুত থোৰা, ঢেঁকীৰ লগত বাঢ়নী মাৰি নথ’লে মাকৰ বুকুত সন্তান নাথাকে জাতীয় স্পৰ্শকাতৰ বিশ্বাসৰ প্ৰচলনো আমাৰ সমাজত আছে।
অসমীয়া লোক-বিশ্বাসসমূহৰ ভিতৰত ঢেঁকী-নাঙল চুৰ কৰা প্ৰথা এটা অন্যতম। খৰাং বতৰত খেতিয়কসকলে এটোপাল বৰষুণৰ বাবে ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰি গাঁৱৰ যি ঘৰত পূবা - পশ্চিমাকৈ ঢেঁকী থাকে (যাক ‘সূৰুয মুখী ঢেঁকী’ বোলা হয়), সেই ঢেঁকী চুৰ কৰি পথাৰ, নদীৰ পাৰৰ বালিত বা আন মুকলি ঠাইত ওপৰলৈ মূৰ কৰি থোৰাটো সূৰ্যৰ ফালে দি থিয়কৈ পুতি ৰাখে। প্ৰবাদ মতে, ঢেঁকীক ইন্দ্ৰ দেৱতাই দেখিব নোৱাৰে। সেয়েহে ঢেঁকীক মাৰিবলৈ ইন্দ্ৰই বজ্ৰ প্ৰয়োগ কৰে। এই বজ্ৰ মেঘৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হয় আৰু আকাশত মেঘ আহিলেই বৰষুণ হয়। ইয়াক কিছুমান লোকে ঢেঁকী পোতা নাম দিয়ে।
কিছু পৌৰাণিক উপকথাৰ মতে ভগৱান শ্ৰী বিষ্ণুৰ পৰম ভক্ত তথা ভগৱান শ্ৰী ব্ৰহ্মদেৱৰ মানস পুত্ৰ দেৱৰ্ষি নাৰদৰ বাহন হৈছে ঢেঁকী। প্ৰবাদ মতে এই ঢেঁকীৰ ওপৰতেই উঠি হেনো নাৰদে স্বৰ্গ-মৰ্ত্য-পাতাল এই তিনিও লোক ভ্ৰমণ কৰি ফুৰিছিল।
লোক সাহিত্যত ঢেঁকী
ঢেঁকী সম্পৰ্কীয় বহু প্ৰবচন, যোজনা-পটন্তৰৰ প্ৰচলন আমাৰ সমাজত আছে। যেনে: ‘ঢেঁকীয়ে স্বৰ্গলৈ গ’লেও ধান বানে’, ‘মাকতকৈ জীয়েক কাজী, ঢেঁকীথোৰাৰে বটে পাঁজি’ আদি। সাধুকথাতো ঢেঁকীৰ উল্লেখ পোৱা যায়। যেনে: মাহীমাকে ঢেঁকীশালত তেজীমলাক ঢেঁকী দিবলৈ লগাই খুন্দি পেলোৱাৰ কথা বুঢ়ী আইৰ সাধুত পোৱা যায়। ‘এদঁতীয়া হাতী, ধান খায় পাচি পাচি’ৰ দৰে সাঁথৰৰ সৃষ্টি ঢেঁকীক লৈয়েই হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও বিহুনাম বিলাকতো ঢেঁকী আৰু ঢেঁকীৰ সৈতে জড়িত কাম-কাজৰ উল্লেখ পোৱা যায়। যেনে:
ঢেঁকীৰ লগত নাৰী সমাজৰ সম্পৰ্ক
পূৰ্বতে কৃষিজীৱি পৰিয়ালত দৈনিক ব্যৱহৃত চাউল প্ৰতিদিনে গৃহিনীসকলে ঢেঁকীত ধান বানি উলিয়াই থোৱাৰ নিয়ম আছিল। বিহু, বিয়া-বিবাহৰ সময়ত ঢেঁকীশালত নাৰীসকলৰ ব্যস্ততা বাঢ়ে। বিধে বিধে জা-জলপান খুন্দি তেওঁলোকে ৰান্ধনিশালৰ চাং-হেন্দালি ভৰাই থয়। পটু গৃহিনীসকলে উৎসৱ পাৰ্বনৰ বাহিৰে অন্য সময়তো চেগ বুজি জা-জলপান খুন্দি থয়। ঘৰৰ সকলোকে নানা বিধৰ জা-জলপান যতনাই দিয়াৰ উপৰি তাৰে আলহী অতিথিৰ আপ্যায়নো কৰে। আইনাম, বিয়ানাম, বিহুনাম গুণগুণাই জীয়াৰী বোৱাৰীয়ে মন মুকলি কৰাৰো সুযোগ ঢেঁকীশালতে পায়। আইনাম, বিয়ানামৰ দৰে অসমীয়া লোক সাহিত্যৰ সৃষ্টি হয়তো অনাখৰী নাৰীসকলৰ মুখত ঢেঁকীশালতেই হৈছিল। ঢেঁকী আছিল অতীজত নাৰীসমাজত শাৰীৰিক ব্যায়ামৰ আহিলা, ঢেঁকীশালখন এক ব্যায়ামাগাৰ।
পালেং শাক
পালেং শাক (Spinacia oleracea) এমাৰান্থেচি পৰিয়ালভুক্ত এক প্ৰকাৰৰ সপুষ্পক উদ্ভিদ আৰু জনপ্ৰিয় শাক । ইয়াৰ আদিবাস মধ্য আৰু দক্ষিণ-পশ্চিম এছিয়া। পালেং এবিধ একবৰ্ষজীৱী উদ্ভিদ। পালেং গছ ৩০ চেঃমিঃ পৰ্যন্ত ওখ হয়। অসমত শীতকালত ইয়াৰ খেতি কৰা হয়। ইয়াৰ পাত একান্তৰ, সৰল, ডিম্বাকাৰ বা ত্ৰিভূজাকাৰ। পাতবোৰৰ আকাৰ ২-৩০ চেঃমিঃ দীঘল আৰু  ১-১৫ চেঃমিঃ বহল হব পাৰে। গছৰ  গুৰিৰ দিশৰ পাতবোৰ ডাঙৰ আৰু ওপৰৰ দিশৰৰ পাতবোৰ সৰু হয়। ফুলবোৰ হালধীয়া আভাযুক্ত বগা, ৩-৪ মিঃমিঃ ব্যাসবিশিষ্ট হয়। ইয়াৰ  ফল সৰু, কঠিন, দানাকৃতিৰ আৰু গুচ্ছকাৰ। ফলৰ আকাৰ প্ৰায় ৫-১০ মিঃমিঃ; যত বহি বীজ থাকে। গা-গছ লেহুকা আৰু পাতত পানীৰ পৰিমাণ বেছি। গোটেই গছজোপা উজ্জ্বল সেউজীয়া ।
চীন দেশত পালেং শাকৰ বৰ্ণনাৰ প্ৰাচীনতম নিদৰ্শন পোৱা গৈছে । তাত কোৱা হৈছে যে, এই শাক নেপালৰ পৰা চীন দেশত অনা হৈছিল (সম্ভবতঃ ৬৪৭ খৃঃ)।
পুষ্টি উপাদান
পালেং শাক অত্যন্ত পুষ্টিকৰ। ই শীতকালত পোৱা আটাইতকৈ পুষ্টিকৰ শাক। পালেং শাকত শৰ্কৰা, প্ৰটিন আৰু স্নেহ পদাৰ্থৰ ওপৰি প্ৰচুৰ পৰিমাণে ভিটামিন আৰু খনিজ লৱণ পোৱা যায়। প্ৰতি ১০০ গ্ৰাম কেচা পালেংত ভিটামিন এৰ সমতুল্য বিটা কেৰে'টিন ৪৬৯ μg আৰু লুটিন জিজেন্থিন ৫৬২৬ μg, ভিটামিন এ 9400 IU, ভিটামিন বিৰ সমতুল্য থায়েমিন ০.০৭৮ mg, ৰাইব'ফ্লাভিন ০.১৮৯ mg, নিয়াচিন ০.৭২৪ mg,ফ'লেট 194 μg আৰু ভিটামিন বি ০.১৯৫ mg, ভিটামিন চি ২৮ mg, ভিটামিন ই ২ mg ভিটামিন কে ৪৮৩ μg পোৱা যায়। সেইদৰে কেলচিয়াম ৯৯ mg, লো ২.৭১ mg, মেগনেছিয়াম ৭৯ mg, মেংগানিজ ০.৮৭৯ mg, ফচফৰাচ ৪৯ mg, পটাছিয়াম ৫৫৮ mg, চডিয়াম ৭৯ mg আৰু যিংক ০.৫৯ mg পোৱা যায়। লোৰ এক প্ৰধান উৎস হৈছে পালেং। সেয়ে ৰক্তহীনতাত ভোগা ৰুগীক পালেং শাক খাবলৈ দিয়া হয়। এইবোৰৰ ওপৰিও ইয়াত আছে প্ৰচুৰ এন্টিঅক্সিডেন্ট। সতেজ আৰু অল্পসিদ্ধ কৰি খালে বেছি এন্টিঅক্সিডেন্ট লাভ কৰা যায়।
ভিটামিন-বি৯ ১৯৪১ চনত পোনপ্ৰথমে পালেং শাকত আবিষ্কৃত হৈছিল
thumb| পালেং শাক
ব্যৱহাৰ
পালেং এবিধ সুস্বাদু তথা পুষ্টিকৰ শাক। সাধাৰণতে শীতকালত ইয়াৰ শাক ভাজি অথবা জুল কৰি খোৱা হয়। পালেং শাকৰ জুল বা চুপ বেছ জনপ্ৰিয় । অসমত ঘাইকৈ মাছ আৰু টেঙাৰে পালেং শাক খোৱা হয়। ৰৌ মাছ আৰু পালেং শাক অসমৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় ব্যঞ্জন । সেইদৰে উত্তৰ ভাৰতীয় পালেং-পনীৰ(पालक पनिर) পৃথিৱী বিখ্যাত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত শ্ৰেণী:শাক
লতাকটা ৰণ
লতাকটা ৰণ বুলিলে আহোম স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত মণিপুৰলৈ চলোৱা অসফল প্ৰথম অভিযানক বুজোৱা হয়। চুখ্ৰংফা বা ৰুদ্ৰ সিংহৰ চতুৰ্থ পুত্ৰ চুৰাম্‌ফাই ৰাজেশ্বৰ সিংহ নাম লৈ ১৭৫১ চনত ৰাজপাটত উঠে। মানৰ আক্ৰমণত ৰাজ্য হেৰুওৱা মণিপুৰৰ ৰজা জয় সিংহ‌ই ১৭৬৫ চনত স্বৰ্গদেউক সহায়ৰ বাবে অনুৰোধ কৰে। বিষয়াসকলৰ লগত আলোচনা কৰি স্বৰ্গদেৱে জয় সিংহক সহায় কৰিবলৈ মান্তি হ'ল। এদল সৈন্য গোটোৱা হ'ল কিন্তু বহুকেইজন বিষয়াই গা বেয়াৰ অজুহাতত দলৰ নেতৃত্ব ল'বলৈ অপাৰগতা প্ৰকাশ কৰিলে। তেওঁলোকক বিষয়বাবৰ পৰা আঁতৰাই সম্পত্তি জব্দ কৰা হ'ল। অৱশেষত হৰনাথ ফুকনক সেনাপতি পাতি সৈন্যদলটোৱে চৰাইদেউৰ দক্ষিণেদি মণিপুৰলৈ অভিযান আৰম্ভ কৰিলে। কিন্তু পথত ইমানেই ডাঠ হাবি আছিল যে তেওঁলোকে পথ মোকলাওঁতেই বহু শক্তি আৰু সময় যায়। বহু সৈন্য আহাৰৰ অভাৱত, নগাৰ আক্ৰমণত আৰু সৰ্পদংশনত মৃত্যু ঘটে। ৰজাৰ কাণত এই কথা পৰাত তেওঁ সৈন্যদলটোক ঘূৰি আহিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। মণিপুৰৰ দুৰ্গম পথেদি লতা কাটি আহোম সৈন্য আগবাঢ়িব লগা হোৱা বাবে এই অসফল অভিযানক "লতাকটা ৰণ" বোলা হয়।
১৭৬৮ চনৰ নৱেম্বৰত দ্বিতীয় এদল সৈন্য কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱাৰ নেতৃত্বত ৰহা আৰু কছাৰী ৰাজ্যৰ মাজেৰে পঠিওৱা হয়। মূল দলটো ৰহাত হয় আৰু দহ হাজাৰ সৈন্য জয় সিংহৰ লগত মিৰাপ নদীলৈকে আগবাঢ়ি যায়। জয় সিংহ‌ই নগাৰ এটি দল গঠন কৰি মানে সিংহাসনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা কেলেম্বাক খেদি পঠিয়ায়। কৃতজ্ঞতাৰ চিনস্বৰূপে জয় সিংহ‌ই ৰাজেশ্বৰ সিংহক বহু উপহাৰ দিয়াৰ লগতে জীয়েক কুৰংগনয়নীক তেওঁলৈ বিয়া দিয়ে। কুঁৱৰীৰ লগত অহা বহু মণিপুৰী লোক দিছৈৰ ওচৰত থাকিবলৈ লোৱাত এই ঠাই মগলুহাট বা মণিপুৰী বজাৰ নামেৰে জনাজাত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য শ্ৰেণী:যুদ্ধ
অসমৰ শাক-পাচলিৰ তালিকা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য * শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় তালিকা আৰু প্ৰবন্ধ
বগা বালিমাহী
thumb|Motacilla alba বগা বালিমাহী, (White Wagtail, বৈজ্ঞানিক নাম-Motacilla alba) এটা সৰু আকাৰৰ বালিমাহী চৰাইৰ প্ৰজাতি৷ ই ঘাইকৈ ইউৰোপ, এছিয়া আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকাত প্ৰজনন কৰে৷ বগা বালিমাহী পতংগভোজী৷ ইহঁতে প্ৰধানকৈ জলাশয় বা পানীৰ অন্যান্য উৎসৰ আশে পাশে চৰে৷
বিৱৰণ
The White Wagtail is a slender bird, 16.5–19 cm (6½–7½ in) in length (East Asian subspecies are longer, measuring up to 21 cm (8¼ in), with the characteristic long, constantly wagging tail of its genus. Its average weight is 25 g and the maximum lifespan in the wild is ca. 12 years. The nominate subspecies Motacilla alba alba is basically grey above and white below, with a white face, black cap and black throat. he call of the White Wagtail is a sharp chisick, slightly softer than the version given by the Pied Wagtail. The song is a pleasant twittering, more regular in White than Pied, but with little territorial significance, since the male uses a series of contact calls to attract the female.
বিতৰণ
This species breeds throughout Eurasia up to latitudes 75°N, only being absent in the Arctic from areas where the July isotherm is less than 4 °C. It also breeds in the mountains of Morocco and western Alaska.
বাসস্থান
It occupies a wide range of habitats, but is absent from deserts.
আচৰণ
The most conspicuous habit of this species is a near-constant tail wagging, a trait that has given the species, and indeed the genus, its common name. In spite of the ubiquity of this behaviour, the reasons for it are poorly understood.
খাদ্য
The exact composition of the diet of White Wagtails varies by location, but terrestrial and aquatic insects and other small invertebrates form the major part of the diet. These range from beetles, dragonflies, small snails, spiders, worms, crustaceans, to maggots found in carcasses and, most importantly, flies in the order Diptera. Small fish fry have also been recorded in the diet.
প্ৰজনন
White Wagtails are monogamous and defend breeding territories. The breeding season for most is from April to August, with the season starting later further north. Both sexes are responsible for building the nest, with the male responsible for initiating the nest building and the female for finishing the process. The nest is set into a crevice or hole; traditionally in a bank next to a river or ditch, but the species has also adapted to nesting in walls, bridges and buildings. One nest was found in the skull of a walrus. They species will nest in association with other animals, particularly where available the dams of beavers and also inside the nests of Golden Eagles. Around 3–8 eggs are laid, with the usual number being 4–6. Its eggs are cream-coloured, often with a faint bluish-green or turquoise tint, and heavily spotted with reddish brown; they measure, on average, 21×15 mm (0.83×0.59 inches). Both parents incubate the eggs, although the female generally does so for longer and incubates at night. The eggs begin to hatch after 12 days (sometimes as late as 16 days). Both parents feed the chicks until they fledge at around 14 days, and the chicks are fed for another week after fledging.
স্থিতি
This species has a large range, with an estimated extent of more than 10 million km² (3.8 sq mi). The population size is unknown, but it is believed to be large, as the species is described as "common" in at least parts of its range. Population trends have not been quantified, but the species is not believed to approach the thresholds for the population decline criterion of the IUCN Red List (i.e. declining more than 30% in ten years or three generations). For these reasons, the species is evaluated as Least Concern. The population in Europe appears to be stable.
পাশ্বায়ী ভাষা
পাশ্বায়ী ভাষা (پشه اې ژبه) এটি দাৰ্দিক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি উত্তৰ-পূব আফগানিস্তানৰ কপীচ, লঘমন, ননগঢ়ৰ, নূৰিস্তান, কুনাৰ আৰু কাবুল অঞ্চলত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
২০০৩ চনৰ আগলৈকে এই ভাষাৰ কোনো লিখিত ৰূপ নাছিল। এই ভাষাৰ উপভাষাসমূহৰ চাৰি মুখ্য প্ৰকাৰ আছে, যি পৰস্পৰৰ মাজত বোধগম্য নহয়। এই প্ৰকাৰসমূহৰ মাজত কেৱল ৩০%হে শাব্দিক সামঞ্জস্য আছে।
এই ভাষাৰ ব্যাকৰণ এখন ডক্টৰেল গৱেষণাগ্ৰন্থ হিচাপে ২০১৪ চনত লিখা গৈছিল।
ইলিয়াদ (অসমীয়া গ্ৰন্থ)
ইলিয়াদ হৈছে প্ৰদীপ শইকীয়াৰ দ্বাৰা অসমীয়ালৈ অনূদিত হোমাৰৰ 'দ্যা ইলিয়াদ' মহাকাব্যৰ কাহিনীৰ পুনৰ কথন। ২০১৩ চনৰ মে মাহত এই গ্ৰন্থখনক প্ৰকাশ কৰে বনলতা প্ৰকাশনে।
গ্ৰন্থখনৰ কাহিনীভাগ
এবাৰ ৰজা পেলিউছৰ ৰাজকীয় বিবাহ উৎসৱলৈ অলিম্পাছৰ সকলো দেৱ-দেৱীকে নিমন্ত্ৰণ কৰে যদিও পেলিউছে অমিল-অসূয়া-অনৈক্য আৰু কন্দলৰ দেৱী হেতু আৰিছৰ ভনী এৰিছক নেমাতে। ক্ষোভে-দুখে জৰ্জড়িত হৈ এৰিছেও তাৰ পোটক তুলিবলৈ মন কৰি এটা সোণৰ আপেল খোলা দুৱাৰেদি বিবাহৰ ঘৰৰ ভোজমেল হৈ থকা বিশাল কক্ষৰ মজিয়াইদি বগৰাই দিয়ে আৰু তাত লিখা থাকে “সকলোতকৈ সুন্দৰী গৰাকীৰ প্ৰতি”। সুন্দৰী গৰাকীৰ বিচাৰ-বিবেচনাৰ পিছত মূল দাবীদাৰ দেৱী কেইগৰাকী হ’ল- আফ্ৰোদাইতী, হেৰা আৰু পালাছ এথেনা। তিনিও গৰাকী দেৱীৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ সুন্দৰী বিচাৰৰ বাবে বিশ্বজগতৰ নৰ-দেৱতা সকলোৰে অধিপতি জ্যুছৰ আগত যায় যদিও বিষয়টো নিষ্পত্তি নহয় বৰং তেওঁ তিনিও গৰাকীকে পেৰিছৰ ওচৰলৈহে যাবলৈ কয়।
তিনিও গৰাকী দেৱীয়েই পেৰিছক অৱগত কৰাই প্ৰলোভিত কৰিবলৈ ধৰিলে। দেৱৰাণী হেৰাই ক’লে যে- যদি তেওঁক সোণালী আপেলটো দিয়ে তেন্তে পেৰিছক তেওঁ সমগ্ৰ ইউৰোপ আৰু এছিয়া মহাদেশৰ সম্ৰাট কৰিব। যুদ্ধৰ দেৱী মিনাৰ্ভাই ক’লে যে- ট্ৰজানসকলৰ দ্বাৰাই তেওঁ সমগ্ৰ গ্ৰীক বাহিনী পৰাস্ত কৰি তেওঁক গ্ৰীচৰৰ অধিপতি কৰিব। ভেনাচে ক’লে যে যদি সেই সোণালী আপেলটো তেওঁক দিয়ে তেন্তে এই বিশ্বজগতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠা সুন্দৰ নাৰী গৰাকী তেওঁক উপহাৰ দিব। তিনিওৰে প্ৰলোভন প্ৰবল— কোনটো বেছি কোনটো কম বিচাৰ কৰা কঠিন। কিন্তু ৰাজপুত্ৰ হ’লেও পেৰিছ আছিল দুৰ্বলচিতীয়া লোক। লগতে অলপ কাপুৰুষো আৰু তেওঁ যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ কথাত বৰ উৎসাহিত নাছিল। সেই বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠা সুন্দৰীক পাব বুলি দেৱী আফ্ৰোদিতিৰ হাততে অৰ্পণ কৰিলে সোণালী আপেল। পৰিসৰ সেই কাব্যই সূচনা কৰিলে ইলিয়াদৰ মহাযুদ্ধ। ভয়ানক ধৰণে বিতুষ্টা হৈ অন্তৰ্ধান হ’ল মহাক্ৰোধী দেৱৰাণী হেৰা আৰু মিনাৰ্ভায়।
প্ৰতিযোগিতাত বিজয়িনী হোৱা প্ৰেমৰ দেৱী মোহনীয় ভেনাচে বৰ ভাল পালে পেৰিছক। সেই যুগৰ বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠা সুন্দৰী আছিল হেলেন। হেলেনৰ পিতৃ আছিল স্বয়ং জ্যুছ দেৱতা।
সুন্দৰী লেডা নামে এক ৰাজকুমাৰী গৰ্ভত জ্যুছে জন্ম দিছিল হেলেনক। হেলেন দুজন ভ্ৰাতৃ আছিল কেষ্টৰ আৰু পলাক্স। যৌৱনকালত হেলেন এনে অতুলনীয়া সুন্দৰী হ’ল যে, তেওঁৰ ৰূপৰ খ্যাতি দেশে-বিদেশে ৰৈ-বৈ যাবলৈ ধৰিলে। হেলেনৰ মাতৃ লেডাৰ মানুহ স্বামী ৰজা টিণ্ডাৰিউছৰ ৰাজপ্ৰাসাদত সমগ্ৰ গ্ৰীচৰ সৰু-বৰ সকলো ৰাজ্যৰ ৰজা ৰাজকুমাৰ এজনো বাদ নপৰাকৈ আহি উপস্থিত হ’লহি ৰূপৱতী হেলেনৰ পাণিপ্ৰাৰ্থী হৈ। জ্ঞানী টিণ্ডাৰিউছে অনুমান কৰিলে যে সেইসকলৰ মাজত এজনক যদি হেলেনৰ বাবে উপযুক্ত বুলি ভাবি নিৰ্বাচন কৰে তেন্তে বাকী সকলো লগলাগি তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিব।
সকলো পাণিপ্ৰাৰ্থী ৰজা-ৰাজকুমাৰে আহোঁতেই শপত খাব লাগিব যে যিয়েই হেলেনক বিয়া কৰাব তেওঁক মিত্ৰ বুলি গণ্য কৰিব। যদি হেলেনক কোনো দুৰাত্মাই অপহৰণ কৰিবলৈ যত্ন কৰে অথবা হেলেনক বিবাহ কৰোৱাৰ বাবে যদি তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ পতি বিপদগ্ৰস্ত হ’ব লগাত পৰে তেন্তে প্ৰত্যেকে অকুণ্ঠচিত্তে হেলেনক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ স্বামীক সহায় কৰিবলৈ সকলোৱে সাজু হ’ব লাগিব।
সকলো পাণিপ্ৰাৰ্থী ৰজা-ৰাজকুমাৰে ভাবিলে যে তেনে ধৰণে শপত খোৱা তেওঁৰ নিজৰ বাবেই সুবিধাজনক। কাৰণ প্ৰত্যেকৰ মনতে দৃঢ় বিশ্বাস আছিল যে প্ৰাৰ্থী হিচাপে তেৱেঁই নিৰ্বাচিত হ’ব হেলেনৰ বাবে। সেইবাবে প্ৰত্যেকেই দ্বিৰুক্তি নকৰি সেই শপত গ্ৰহণ কৰিছিল। সমগ্ৰ গ্ৰীচৰ ৰাজপুৰুষসকলে সেই শপতত বান্ধ খালে। অৱশেষত টিগুৰিউছে প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচন কৰিলেগৈ থিব্‌ছৰ ৰজা আট্ৰিউছনন্দন এগেমেম্‌ননৰ ভায়েক মেনিছক।
আফ্ৰোদাইতীয়ে বিবাহিত হেলেনক চৰ্ত অনুযায়ী স্পাৰ্টালৈ যায় আৰু হেলেনক লৈ আহে পেৰিছৰ বাবে।