cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
বাৰদোলী সত্যাগ্ৰহ
সংগ্ৰাম
পেটেলে তেতিয়া বাৰদোলী তালুকাৰ সকলো কৃষকক তেওঁলোকৰ কৰ পৰিশোধ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। পাৰিখ, ব্যাস আৰু পাণ্ডিয়াৰ সহায়ত তেওঁ বাৰদোলীক কেইবাটাও ক্ষেত্ৰত বিভক্ত কৰিছিল আৰু প্ৰত্যেকেই এজন নেতা আৰু স্বেচ্ছাসেৱকৰ সৈতে বিশেষভাৱে নিযুক্তিত আছিল। পেটেলে চৰকাৰী বিষয়াসকলৰ গতিবিধিৰ ওপৰত তথ্যবাহক হিচাপে কাম কৰিবলৈ কিছুমান কৰ্মীক চৰকাৰৰ ওপৰত নজৰ ৰাখিবলৈ কৈছিল।
সৰ্বোপৰি পেটেলে কৃষকসকলক সম্পূৰ্ণ অহিংস হৈ থাকিবলৈ আৰু বিষয়াসকলৰ পৰা কোনো উচটনি বা আক্ৰমণাত্মক কাৰ্যকলাপৰ প্ৰতি শাৰীৰিকভাৱে সঁহাৰি নিদিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। তেওঁ তেওঁলোকক আশ্বাস দিছিল যে সেই বছৰৰ সকলো কৰ বাতিল নোহোৱালৈকে আৰু সকলো জব্দ কৰা সম্পত্তি আৰু ভূমি তেওঁলোকৰ সঠিক মালিকক ঘূৰাই দিয়ালৈকে সংগ্ৰাম সমাপ্ত নহ'ব।
চৰকাৰে ঘোষণা কৰিছিল যে ই বিদ্ৰোহক কঠোৰতাৰে দমন কৰিব। কৰ পৰিদৰ্শকৰ সৈতে উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ পৰা পাঠানসকলৰ দল একত্ৰিত কৰি গাওঁবাসীসকলৰ সম্পত্তি জব্দ কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোকক সন্ত্ৰাসিত কৰা হৈছিল। পাঠান আৰু সংগ্ৰাহকসকলৰ পুৰুষসকলে নিজকে ঘৰবোৰত জোৰ কৰি প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু গৰুসহ সকলো সম্পত্তি জব্দ কৰিছিল।
চৰকাৰে জব্দ কৰা ঘৰ আৰু মাটিবোৰ নিলাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। কিন্তু গুজৰাট বা ভাৰতৰ আন কোনো ঠাইৰ এজনো ব্যক্তি সেইবোৰ ক্ৰয় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি অহা নাছিল। পেটেলে প্ৰতিখন গাঁৱতে নজৰ ৰাখিবলৈ স্বেচ্ছাসেৱক নিযুক্ত কৰিছিল। সম্পত্তিবোৰ নিলাম কৰিবলৈ অহা বিষয়াসকলক দেখাপোৱাৰ লগে লগে স্বেচ্ছাসেৱকজনে তেওঁৰ বিগুল নামৰ পেঁপা বজাব। কৃষকসকলে গাওঁ এৰি জংঘলত লুকাই থাকিব। বিষয়াসকলে গোটেই গাওঁখন খালী পাব। তেওঁলোকে কেতিয়াও জানিব পৰা নাছিল যে কোনো নিৰ্দিষ্ট ঘৰৰ গৰাকী কোন।
অৱশ্যে বোম্বেৰ পৰা কিছুমান ধনী লোকে জব্দ কৰা মাটি কিনিবলৈ আহিছিল। সেইসময়ত এখন গাঁৱে কৰ পৰিশোধ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে এক সম্পূৰ্ণ সামাজিক বৰ্জনৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। আত্মীয়সকলে গাওঁখনৰ পৰিয়ালবোৰৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক ছেদ পেলাইছিল। কৰ ধৰ্মঘটৰ সৈতে জব্দ কৰা ভূমি ক্ৰয় কৰা ভূমিমালিকসকলৰ বিৰুদ্ধে সামাজিক বৰ্জন প্ৰয়োগ কৰাৰ আন উপায়বোৰৰ ভিতৰত তেওঁলোকৰ বাবে শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা অন্যতম উল্লেখযোগ্য উপায় আছিল।
প্ৰতিবাদকাৰী কৃষকসকলৰ সৈতে হোৱা ভয়ানক আচৰণৰ বাবে বোম্বে আৰু সমগ্ৰ ভাৰতত বিধান পৰিষদৰ সদস্যসকল খং উঠিছিল। ভাৰতীয় সদস্যসকলে তেওঁলোকৰ কাৰ্যালয়ৰ পৰা পদত্যাগ কৰিছিল আৰু কৃষকসকললৈ মুকলি সমৰ্থন প্ৰকাশ কৰিছিল। ব্ৰিটিছ ৰাজৰ কাৰ্যালয়ৰ বহুতে চৰকাৰক তীব্ৰ সমালোচনা কৰিছিল।
ফলাফল
১৯২৮ চনত অৱশেষত বোম্বে চৰকাৰৰ এজন পাৰ্চী সদস্যৰ দ্বাৰা এক চুক্তি তৈয়াৰ কৰা হয়। এই চুক্তি অনুসৰি জব্দ কৰা ভূমি আৰু সম্পত্তি পুনৰুদ্ধাৰ কৰা, সেই বছৰৰ বাবে ৰাজহ পৰিশোধ বাতিল কৰিবলৈ আৰু পৰৱৰ্তী বছৰৰলৈকে ২২% বৃদ্ধি বাতিল কৰিবলৈ সন্মত হৈছিল। চৰকাৰে বিষয়টোৰ বাবে মেক্সৱেল-ব্ৰুমফিল্ড আয়োগ নিযুক্ত কৰিছিল। জৰীপৰ পিছত কৰ বৃদ্ধি মাত্ৰ ৬.০৩% হ'ব বুলি সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল। অৱশ্যে কৃষকসকলৰ মৌলিক সমস্যাবোৰ সমাধান নোহোৱাকৈ ৰখা হৈছিল আৰু বন্ধকী শ্ৰমিক অব্যাহত আছিল।
কৃষকসকলে তেওঁলোকৰ বিজয় উদযাপন কৰিছিল কিন্তু পেটেলে সকলো ভূমি আৰু সম্পত্তি প্ৰতিজন কৃষকক ঘূৰাই দিয়া আৰু কাকো বাদ দিয়া নিশ্চিত কৰিবলৈ কাম কৰি গৈছিল। যেতিয়া চৰকাৰে কিছুমান মাটি ক্ৰয় কৰা লোকসকলক সেইবোৰ ঘূৰাই দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল বোম্বেৰ ধনী সহানুভূতিশীল লোকসকলে সেইবোৰ ক্ৰয় কৰিছিল আৰু মাটিবোৰ সঠিক মালিকসকলক ঘূৰাই দিছিল।
স্মৰণ
বাৰদোলী সত্যাগ্ৰহৰ বিজয়ৰ গতিয়ে দেশজুৰি স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ পুনৰুত্থানত সহায় কৰিছিল। ইয়াৰ পিছতে ১৯৩০ চনত কংগ্ৰেছে ভাৰতৰ পূৰ্ণ স্বৰাজ ঘোষণা কৰিছিল আৰু গান্ধীয়ে লৱণ সত্যাগ্ৰহ আৰম্ভ কৰিছিল।
পেটেলে গান্ধীৰ শিক্ষা আৰু কৃষকসকলৰ অদম্য সংকল্পক কৃতিত্ব দিয়ে আৰু সমগ্ৰ দেশৰ মানুহে তেওঁৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ নেতৃত্বক স্বীকৃতি দিয়ে। বাৰদোলীৰ মহিলাসকলে তেওঁক প্ৰথমবাৰৰ বাবে চৰ্দাৰ উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। গুজৰাটী আৰু বেছিভাগ ভাৰতীয় ভাষাত চৰ্দাৰৰ অৰ্থ হৈছে মুখ্য বা নেতা। বাৰদোলী সত্যাগ্ৰহৰ পিছতে চৰ্দাৰ পেটেল ভাৰতৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ নেতা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
ফ্ৰী ইণ্ডিয়া: চৰ্দাৰ পেটেল - বাৰদোলীৰ নায়ক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন
সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী
সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী (বা সৌমিত্ৰ চট্টোপাধ্যায়, Soumitra Chatterjee) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা। অস্কাৰ বিজয়ী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক সত্যজিৎ ৰায়ৰ সৈতে কৰা সহযোগিতামূলক কামৰ বাবে তেওঁক জনা যায়। সত্যজিৎ ৰায়ৰ সৈতে চেটাৰ্জীয়ে চৈধ্যখন চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিছে। শিল্পকলাৰ বাবে প্ৰদান কৰা ফ্ৰান্সৰ সৰ্বোচ্চ পুৰস্কাৰ Ordre des Art et des Lettres লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথমজন ভাৰতীয়। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ পুৰস্কাৰ দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটাও তেওঁ লাভ কৰিছে।
সত্যজিৎ ৰায়ৰ অপু শৃংখলাৰ তৃতীয়খন ছবি অপুৰ সংসাৰৰ (The world of Apu, ১৯৫৯) জৰিয়তে সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জীয়ে চলচ্চিত্ৰ জগতত খোজ পেলায়। এই চলচ্চিত্ৰখনত তেওঁ জ্যেষ্ঠ অপুৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰপাছত তেওঁ কেইবাখনো উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। এইসমূহৰ ভিতৰত অভিযান (The Expedition, ১৯৬২), চাৰুলতা (The lonely wife, ১৯৬৪), অৰণ্যেৰ দিনৰাত্ৰি (Days and Nights in the Forest, ১৯৬৯), অশনি সংকেত (Distant Thunder, ১৯৭৩), সোণাৰ কেল্লা, জয়বাবা ফেলুনাথ, হিৰক ৰাজাৰ দেশে, ঘৰে-বাইৰে (The Home and The World, ১৯৮৪), গণশত্ৰু (Enemy of the People, ১৯৮৯) উল্লেখযোগ্য। তেওঁ ২০১৬ চনলৈকে ২১০-ৰো অধিক চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
২০১২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক চলচ্চিত্ৰ জগতত জীৱনযোৰা সাধনাৰ বাবে দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটাৰে বিভূষিত কৰে। তেওঁ দুটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু সাতটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা অৰ্জন কৰিছে। ২০০৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে চেটাৰ্জীয়ে পদ্মভূষণ বঁ‌টা লাভ কৰে।
২০২০ চনৰ ১৫ নৱেম্বৰত কলকাতাত ক'ভিড-১৯ ৰোগত সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জীৰ মৃত্যু হয়।
জন্ম আৰু শৈশৱ
সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জীৰ জন্ম ১৯৩৫ চনত পশ্চিমবংগৰ কলিকতা চহৰৰ মিৰ্জাপুৰ ষ্ট্ৰীটত হৈছিল। জীৱনৰ প্ৰথম দহটা বছৰ তেওঁ পশ্চিমবংগৰ নদিয়া জিলাৰ কৃষ্ণনগৰ অঞ্চলত কটাইছিল। এইখিনি সময়তে তেওঁ নাট্যকাৰ দ্বীজেন্দ্ৰলাল ৰায়ৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। এই কৃষ্ণনগৰ অঞ্চলত যথেষ্ট সৰু সৰু থিয়েটাৰ গ্ৰুপ আছিল আৰু তেওঁৰ ককাক আৰু দেউতাকো এই গ্ৰুপসমূহৰ লগত জড়িত আছিল। চেটাৰ্জীয়ে এই নাট্যগোষ্ঠীসমূহত অভিনয় কৰা আৰম্ভ কৰিছিল। দৰ্শকৰ পৰা পোৱা প্ৰশংসা আৰু উৎসাহে তেওঁক অভিনয়ৰ প্ৰতি অধিক আকৰ্ষিত কৰিবলৈ ধৰিলে।
সৌমিত্ৰ আৰু তেওঁৰ পৰিয়াল হাওৰালৈ গুছি গৈছিল। সৌমিত্ৰই হাওৰা জিলা স্কুলত অধ্যয়ন কৰে। বঙালী সাহিত্যত অনাৰ্চসহ তেওঁ কলিকতাৰ চিটি কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ বঙালী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীও লাভ কৰে। পঢ়ি থকা কালছোৱাত তেওঁ বঙালী নাট্যজগতৰ প্ৰখ্যাত পৰিচালক-অভিনেতা অহিন্দ্ৰ চৌধুৰীৰ পৰা অভিনয়ৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ‌
অভিনয়ৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰাৰ লগতে চেটাৰ্জীয়ে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ' তো ঘোষক হিচাপে কাম কৰে। এইখিনি সময়তে তেওঁ‌ সত্যজিৎ ৰায়ৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। ৰায়ে সেইসময়ত অপৰাজিত (1956) ৰ বাবে এখন নতুন মুখৰ সন্ধানত আছিল যদিও বিশ বছৰীয়া চেটাৰ্জীক সেই চৰিত্ৰটোৰ কাৰণে যথেষ্ট ডাঙৰ যেন দেখিছিল। ৰায়ে চেটাৰ্জীৰ কথা মনত ৰাখিলে আৰু দুবছৰৰ পাছত জ্যেষ্ঠ অপু চৰিত্ৰৰ কাৰণে তেওঁক নিৰ্বাচিত কৰিলে। আনহাতে সেইখিনি সময়ত কাৰ্তিক চট্টোপাধ্যায়ৰ নীলাচলে মহাপ্ৰভু (1957) নামৰ চলচ্চিত্ৰখনৰ কাৰণে চেটাৰ্জী নিৰ্বাচিত হোৱা নাছিল।
সত্যজিৎ ৰায়ৰ সৈতে কৰা কাম (১৯৫৯-১৯৯০)
চেটাৰ্জীয়ে সত্যজিৎ ৰায়ৰ জলসাঘৰ (১৯৫৮) চলচ্চিত্ৰৰ শ্বুটিং চাবলৈ গৈছিল। তেওঁক ইতিমধ্যে ৰায়ে তেওঁৰ পৰৱৰ্ত্তী ছবিৰ শীৰ্ষ চৰিত্ৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰিছে বুলি চেটাৰ্জী সেইসময়ত অজ্ঞ আছিল। যেতিয়া চেটাৰ্জীয়ে শ্বুটিংস্থলী এৰি যাব খুজিছিল। সত্যজিত ৰায়ে তেওঁ মাতি অভিনেতা ছবি বিশ্বাসৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিয়ে আৰু কয় যে, তেওঁৰ পৰৱৰ্ত্তী ছবি অপুৰ সংসাৰত চেটাৰ্জীয়ে অপুৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিব। অপু চৰিত্ৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈও চেটাৰ্জীৰ বিশ্বাস নাছিল যে তেওঁ সঁচা‌কৈয়ে অভিনয়ত কেৰিয়াৰ গঢ়িব পাৰিব। কাৰণ তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে তেওঁৰ কোনো ফটোজেনিক চেহেৰা নাই। তথাপিও তেওঁ যেতিয়া ১৯৫৮ চনৰ ৯ আগষ্টত চলচ্চিত্ৰখনৰ বাবে প্ৰথম শ্বটটো দিলে আৰু সকলো যেতিয়া ঠিকে ঠাকে থাকিল চেটাৰ্জী আত্মবিশ্বাসী হৈ উঠিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা- বিশেষ জুৰী বঁটা (পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি) বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰীত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
ৰাষ্ট্ৰীয় ডাক টিকট সংগ্ৰহালয়, নতুন দিল্লী
right|thumb|নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ডাক টিকট সংগ্ৰহালয় ভাৰতৰ নতুন দিল্লীৰ ডাক ভৱনত থকা ৰাষ্ট্ৰীয় ডাক টিকট সংগ্ৰহালয়টো (National Philatelic Museum, New Delhi) ডাক বিভাগৰ দ্বাৰা পৰিচালিত। সংগ্ৰহালয়টো "দিল্লী ঐতিহ্য গৱেষণা আৰু ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান"ৰ ড° আনন্দ বৰ্ধনে ৰূপাঙ্কণ কৰিছিল, তেওঁ "ভাৰতীয় সংগ্ৰহালয় সংস্থা"ৰ সচিবও। সংগ্ৰহালয়টোত কেইবাটাও ফ্ৰেম প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে য'ত স্বাধীনতাৰ পিছৰ যুগৰ ডাক টিকটৰ প্ৰদৰ্শনে যিকোনো দৰ্শনাৰ্থীক ইয়াৰ আকৰ্ষণেৰে প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে। ফ্ৰেমবোৰ বিভিন্ন শাখাত সুন্দৰভাৱে সজ্জিত কৰা হৈছে যেনে শ্বীটলেটৰ বাবে শাখা, বিভিন্ন থীমৰ বাবে শাখা, বিভিন্ন দেশৰ ষ্টাম্পৰ বাবে শাখা।
সংগ্ৰহালয়টোৱে বিভিন্ন বিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ সৈতে নিয়মীয়াকৈ ডাক টিকট সংগ্ৰহৰ কৰ্মশালাৰ আয়োজন কৰে। সংগ্ৰহালয়টোত এখন স্মাৰক দোকানো আছে য'ত বিভিন্ন ধৰণৰ ডাক টিকটৰ সামগ্ৰী যেনে ষ্টেম্প, ইয়েৰ পেক, ষ্টাম্প এলবাম, পিকচাৰ পোষ্টকাৰ্ড, "ৰাষ্ট্ৰীয় ডাক টিকট সংগ্ৰহালয়"ৰ নিষ্ক্ৰিয় চিত্ৰ, আৰু উপহাৰ সামগ্ৰী আদি প্ৰদান কৰা হয়।
সংগ্ৰহালয়টো নতুন দিল্লীৰ "সংসদ মাৰ্গ"ৰ ওচৰৰ (কনাট্‌ প্লেচত অৱস্থিত, আৰু কোনো মাচুল অবিহনে দৰ্শনাৰ্থীসকলৰ বাবে সপ্তাহত গোটেই দিনত ৰাতিপুৱা ১০:০০ বজাৰ পৰা সন্ধিয়া ০৫:০০ বজালৈ মুকলি ৰখা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংগ্ৰহালয় শ্ৰেণী:ডাক সেৱা
চুন্নু জলপ্ৰপাত
ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ ব্লুমফিল্ড চাহ বাগিচাত অৱস্থিত চুন্নু জলপ্ৰপাত, যাক ৰক গাৰ্ডেন বুলিও কোৱা হয়। জলপ্ৰপাতটোৰ চাৰিওফালে এখন সুন্দৰ শিলৰ বাগিচা আছে যিয়ে স্থানীয় লোক আৰু পৰ্যটক উভয়কে আকৰ্ষণ কৰে।
স্থান আৰু প্ৰৱেশ
চুন্নু জলপ্ৰপাতটো দাৰ্জিলিং হিমালয়ান ৰেলৱেৰ পৰা প্ৰায় ৬ কিলোমিটাৰ দূৰত বৰবোটেই ৰক গাৰ্ডেনত অৱস্থিত। গোৰ্খা পাহাৰ পৰিষদৰ পৰ্যটন বিভাগে নিৰ্মাণ কৰা এই বাগিচাখনক ৰক বটল, টিন, প্লাষ্টিক গাৰ্ডেন নামেৰে নামকৰণ কৰা হয় কাৰণ বেগবোৰ বিভিন্ন স্তৰৰ কটা শিলৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। পশ্চিম বংগৰ ৭৩৪১০২ নম্বৰৰ ব্লুমফিল্ড টি গাৰ্ডেনৰ ওচৰত এই জলপ্ৰপাতটো অৱস্থিত।
ৰক গাৰ্ডেন
চুন্নু জলপ্ৰপাতক ৰক গাৰ্ডেন বুলিও জনা যায় আৰু ই দাৰ্জিলিঙৰ অন্যতম প্ৰধান আকৰ্ষণ। ইয়াত বাগিচা, দলং, আৰু গভীৰ অৰণ্যৰ একাধিক প্ৰাকৃতিক দৃশ্য আছে। ৰূপালী বগা ধাৰাটোৱে পাহাৰৰ পৰা ঢৌ খেলি ৰক গাৰ্ডেনৰ মাজেৰে বৈ গৈছে, য’ত দৰ্শকে গৰমৰ দিনত বহি পিকনিক উপভোগ কৰিব পাৰে। আগন্তুক পৰ্যটকসকলক চালে শেহতীয়াকৈ এই ঠাইখন বংগৰ অন্যতম প্ৰধান পৰ্যটন আকৰ্ষণ হিচাপে সংযোজন কৰা হৈছে।
গংগা মায়া পাৰ্ক
গংগা মায়া পাৰ্ক, ৰক গাৰ্ডেনৰ পৰা প্ৰায় ৩ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত। জিএনএলএফ আন্দোলনৰ সময়ত আৰক্ষীৰ গুলীচালনাৰ বলি হোৱা এজন নিৰীহ ভুক্তভোগীৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা এই পাৰ্কখনত এটা সৰু হ্ৰদ আছে। য’ত, নাও চলোৱাৰ সুবিধা উপলব্ধ, তদুপৰি পৰ্যটকৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে স্থানীয় গোৰ্খা লোকনৃত্যও প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
আৰুণি কাশ্যপ
আৰুণি কাশ্যপ (Aruni Kashyap; জন্ম: ৯ জুন, ১৯৮৪) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক আৰু অনুবাদক। সমালোচকৰ দ্বাৰা বহুলভাৱে প্ৰশংসিত 'The House With a Thousand Stories' শীৰ্ষক উপন্যাসখনৰ লেখক আৰুণি। এই উপন্যাসখনৰ জৰিয়তে লেখকে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অসমত অব্যাহত থকা মানৱ অধিকাৰ উলংঘনৰ বিষয়টোৰ প্ৰতি দীৰ্ঘদিনীয়া ৰাষ্ট্ৰীয় মৌনতাৰ ওৰ পেলাবলৈ সক্ষম হয়।
জীৱনী
আৰুণি কাশ্যপৰ জন্ম হৈছিল উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ মহানগৰ গুৱাহাটীত আৰু তাতেই তেওঁ ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। তেওঁ দিল্লীৰ ছেইণ্টি ষ্টিফেনছ কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ বহুপঠিত অসমীয়া উপন্যাস 'থেংফাখ্ৰী তহচিলদাৰৰ তামৰ তৰোৱাল' আৰুণিয়ে 'The Bronze Sword of Tengphakhri Tehsildar' নামেৰে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। আৰুণিৰ প্ৰথম উপন্যাস 'The House with A Thousand Stories' ২০১৩ চনৰ ২০ জুন তাৰিখে পেংগুইন ইণ্ডিয়া প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত হৈছিল। কল্প-সাহিত্যৰ লগতে আৰুণি কাশ্যপে সামাজিক-ৰাজনৈতিক বিষয়সমূহৰ ওপৰত সঘনাই নিৱন্ধ লিখে। তেওঁৰ নিৱন্ধ The Guardian, UK, Open Democracy আৰু Tehelka-ৰ দৰে কাকত আৰু আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছে। আৰুণিৰ কবিতা Indian Literature (Sahitya Akademi), Postcolonial Text, The Daily Star (Bangladesh) আৰু Muse India-ত প্ৰকাশিত হৈছে। তেওঁ তেহেলকা, দ্য আসাম ট্ৰিবিউন, সাদিন, সাতসৰী, দৈনিক জনসাধাৰণ আদি আলোচনী আৰু কাকতত বহু বিষয়ৰ প্ৰবন্ধ, ৰচনা আৰু চুটি গল্পও প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অন্যতম শক্তিশালী উদীয়মান সাহিত্যিক প্ৰতিভা হিচাপে পৰিচিত। তেওঁৰ ছপা (প্ৰিণ্ট) আৰু সতাঁৰ (অনলাইন) এই দুয়ো মাধ্যমতে প্ৰকাশিত ৰচনাৰাজিয়ে পাঠকৰ সমাদৰ লাভ কৰাৰ লগতে সমালোচকৰো দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে।
The House With a Thousand Stories
'The House With a Thousand Stories' উপন্যাসখনত নব্বৈ দশকৰ শেষৰভাগত উত্তৰ-পূব ভাৰতত সংঘটিত ভাৰতীয় ইতিহাসৰ এটা নৃশংস আৰু অকথিত অধ্যায় বৰ্নিত হৈছে। এই সময়ছোৱাত উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলত ভাৰতীয় শাসনব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰি মূৰ ডাঙি উঠা উগ্ৰবাদী কাৰ্যকলাপৰ সমান্তৰালভাৱে শ শ লোকক বিনাবিচাৰে হত্যা কৰা হৈছিল। অসমত এই হত্যাকাণ্ডসমূহ সংঘটিত হৈছিল ১৯৯৮-২০০১ চনৰ সময়ছোৱাত এই জঘন্য কাণ্ড অসমৰ গুপ্তহত্যা হিচাপে কুখ্যাত। স্বাধীন ভাৰতৰ ইতিহাসত মানৱ অধিকাৰ উলংঘনৰ এই নিৰ্লজ্জ খণ্ডটোক প্ৰেক্ষাপটলৈ অনা এই উপন্যাসখন সাম্প্ৰতিক সময়ৰ ভাৰতৰ অন্যতম সাহসী কৰ্ম হিচাপে বহুল আলোচিত হৈছে। উপন্যাসখনৰ প্ৰসংগত এইদৰে কোৱা হৈছে যে, "adept juggling of the personal with the political." উপন্যাসখন ২০২১ চনত 'এখন ঘৰ আৰু এজাক জোনাকী পৰুৱা' নামেৰে অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে খামমুন ফুকনে।
২০০২ চনৰ কথা। গুৱাহাটী মহানগৰীৰ এটা আঢ্যৱন্ত পৰিয়ালত ডাঙৰ দীঘল হোৱা চেমনীয়া নগৰীয়া ল'ৰা পাবলুয়ে নিজৰ পেহীয়েকৰ বিয়া উপলক্ষে সিহঁতৰ পূৰ্বপুৰুষৰ গাৱঁলৈ গৈছে। গাৱঁলীয়া পৰিবেশৰ মায়ঙলৈ এয়া পাবলুৰ দ্বিতীয় যাত্ৰা। ইয়াৰ আগেয়ে ১৯৯৮ চনত সি দেউতাকৰ এজন পৰম মিত্ৰৰ শেষকৃত্য অনুষ্ঠানত ভাগ ল'বলৈ কেইদিনমানৰ বাবে আহিছিল। বিয়াৰ প্ৰস্তুতিৰ কাম আগবঢ়াৰ লগে লগে পেহীয়েকহঁতৰ মাজত সঘনাই লগা খকা-খুন্দা, মৃত্যুপথৰ যাত্ৰী আইতাক, তাৰ সম্পৰ্কীয় ভাই-ভনীবোৰৰ নিজৰ নিজৰ প্ৰেমাস্পদৰ সৈতে পলাই যাবলৈ কৰা পৰিকল্পনা ইত্যাদি নানানটা কথাৰ লগতে ওৰ নপৰা বলিয়া পৰচৰ্চা- এইবোৰৰ বিষয়ে গম পাই পাবলুয়ে আমোদ পোৱাৰ লগতে মাজে মাজে হতচকিতও হৈছে। পৰম্পৰা আৰু আধুনিকতাৰ উত্ৰাৱল প্ৰদৰ্শনৰ সমান্তৰালভাৱে আছে উগ্ৰবাদ আৰু উগ্ৰপন্থা নিৰ্মূলৰ বাবে সেনাই চলোৱা অশোভনীয় নৃশংস পদক্ষেপবোৰ। বিয়াৰ আগৰ এই দিনকেইটাতে পাবলুৰ জীৱনৰ প্ৰথম প্ৰেম হয়, আগেয়ে কেতিয়াও নেদেখা বিভিন্ন ৰীতিৰ সৈতে পৰিচত হয়, পৰিয়ালৰ মাজত চলা গোপন ষড়যন্ত্ৰবোৰৰ বিষয়ে অৱগত হয়। অৱশেষত সেই বিয়া এক অকথিত দূৰ্ভাগ্যজনক অধ্যায়লৈ পৰ্যবসিত হয়গৈ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক
বিশ্ব গ্ৰন্থ দিৱস
বিশ্ব গ্ৰন্থ দিৱস বা বিশ্ব গ্ৰন্থ আৰু কপিৰাইট দিৱস বা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কিতাপৰ দিন প্ৰতি বছৰে ২৩ এপ্ৰিল তাৰিখে গোটেই বিশ্বতে পালন কৰা এক দিৱস। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘ শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু সংস্কৃতি সংস্থায়ে গ্ৰন্থ অধ্যয়ন, প্ৰকাশৰ আৰু কপিৰাইটৰৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে এই দিৱসৰ পাতনি মেলিছিল। ১৯৯৫ চনৰ ২৩ এপ্ৰিল তাৰিখে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে বিশ্ব গ্ৰন্থ দিৱসৰ আৰম্ভণি হৈছিল। এইদিনা বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত বিভিন্ন কাৰ্যসূচী মাধ্যমেৰে গ্ৰন্থ আৰু ইয়াৰ আনুষংগিক বিষয় সমূহৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ কাৰ্যপন্থা হাতত লোৱা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
মিয়া লাভ
মিয়া লাভ (Mia Love), সম্পূৰ্ণ নাম Ludmya Bourdeau "Mia" Love  এগৰাকী আমেৰিকান ৰাজনীতিবিদ, আমেৰিকাৰ উটা ষ্টেটৰ সাংসদ। তাৰোপৰি তেখেত উটাৰ চাৰাটংগা স্প্ৰিংছ (Saratong Springs)ৰ প্ৰাক্তন মেয়ৰ। ১৯৭৫ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত  আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্ৰুকলিনত জন্ম লাভ লৰা শ্ৰীমতী লাভ ৰিপাব্লিকান দলৰ পৰা সংসদলৈ নিৰ্বাচিত প্ৰথম কৃষ্ণাংগ মহিলা  আৰু হাইটি বংশোদ্ভূত আমেৰিকান।
মিয়া লাভে কম সময়তে লাভ কৰা ক্ৰমবৰ্ধমান জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে তেওক বহুতে 'ৰিপাব্লিকান দলৰ বাৰাক অ'বামা' বুলি অভিহিত কৰে, যদিও তেও ৰাজনৈতিক ভাৱে অ'বামাৰ কিছু নীতিৰ কঠোৰ সমালোচক বুলি জনা যায়।
বাল্যকাল আৰু শিক্ষা
১৯৭০ চনত হাইটিত হোৱা ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ, মিয়া লাভৰ পিতৃ মাতৃ ক্ৰমে জাঁ-মেক্সিন বাৰ্ডেউ আৰু মেৰী আমেৰিকালৈ পলাই আহে। তেঁওলোকে নিজৰ দুটি সন্তান হাইটিতে এৰি আহিছিল। তেওলোকে ব্ৰুকলিনত বসবাস কৰিব লয় আৰু ১৯৭৫ চনত মিয়াৰ জন্ম হয়। মিয়াই কানেক্টিকাটৰ নৰৱাক বিদ্যালয়ৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা আৰম্ভ কৰে আৰু পিছলৈ হাৰ্টফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰ ফাইন আৰ্টচত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। মিয়াৰ দেউতাকে পৰিয়াল চলাবৰ বাবে ফেক্টৰীত দিনে নিশাই পৰিশ্ৰম কৰিব লগা হৈছিল। হাৰ্টফৰ্ডত পঢ়ি থকা সময়তে মিয়াই হাৰ্ট স্কুলৰ  মিউজিক থিয়েটাৰৰ অংশ হৈ পৰিছিল আৰু পিছলৈ ছে'ণ্ট কৰ্প, ইক'পাছ কৰ্পৰেচন আৰু কণ্টিনেণ্টেল এয়াৰ লাইনছত চাকৰি কৰিছিল।
চিটি কাউন্সিল
মিয়া লাভে ২০০৩ চনত ছাৰাটংগা স্প্ৰিংছৰ ৰ চিটি কাউন্সিল এটা সদস্যপদ লাভ কৰে। ৬ বছৰ কাউন্সিলৰ সদস্যপদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ পাছত তেখেতে তাৰ মেয়ৰৰ পদলৈ নিৰ্বাচিত হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৯৮ চনত মিয়া লাভ উটালৈ আহে আৰু সেই সময়তে বিভিন্ন মঞ্চত পাৰ্ফৰমিং আৰ্টৰ লগত জড়িত জেচন লাভৰ সৈতে চিনাকী হয়, আৰু সেই বছৰেই ডিচেম্বৰ মাহত তেওলোক বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।. তেওলোকৰ তিনিটি সন্তান আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
নিচি জনগোষ্ঠী
প্ৰায় ৩ লাখ জনসংখ্যাৰে, এওঁলোক অৰুণাচল প্ৰদেশৰ আটাইতকৈ জনবহুল জনগোষ্ঠী হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি আদি জনগোষ্ঠীসমূহ ইয়াৰ ঠিক পাছতেই দ্বিতীয় স্থানত আছে। নিচি ভাষা চীন-তিব্বতী পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত যদিও ইয়াৰ উৎপত্তি বৰ্তমানেও বিতৰ্কিত।
নিচিসকলৰ বহুবিবাহ কৰাত আপত্তি নাই। স্ত্ৰীয়ে বিৰোধিতা কৰাতকৈ স্বামীক অধিক তিৰোতা আনিবলৈ উৎসাহহে যোগাইছিল। কৃষিকৰ্ম কৰাৰ পৰা ঘৰৰ সকলোবোৰ কাম-কাজ কৰাত এগৰাকী তিৰোতাৰ অশেষ কষ্ট হয় বাবে তেওঁলোকে সেই গা-ধন দিহে বিয়া পাতিব লাগে। সেই কাৰণে মেথোন নথকা বা ক্ৰয় কৰিবলৈ সামৰ্থ্য নথকা বহুতো দুখীয়া মানুহে জীৱনত বিয়া নপতাকৈও থাকে। এই প্ৰথা অৱশ্যে আধুনিকীকৰণ আৰু লগতে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰসাৰৰ লগে লগে কমি আহিছে।
ব্যুৎপত্তি
নিচি ভাষাত, নি "এজন মানুহ" আৰু চি শব্দটোৱে "উচ্চভূমি"ক বুজায়। অৰ্থাৎ নিচি মানে উচ্চভূমিত বসবাস কৰা লোক। সম-সাময়িক আহোম আৰু ব্ৰিটিছ নথি-পত্ৰত নিছিসকলক ডাফলা জনগোষ্ঠী বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু স্বাধীনোত্তৰ কালৰ ইতিহাসবিদসকলেও একেটা শব্দকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই পৰিভাষা আজিকালি অৱশ্যে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়।
পূৰ্বতে নিচিসকল ‘ডফলা’ বুলি জনাজাত আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকে নিচি নামেৰেহে নিজকে পৰিচয় দিবলৈ লয়। ‘ডফলা’ নামটোৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে বিভিন্নজনৰ মুখত বিভিন্ন ধৰণৰ জনশ্ৰুতি শুনিবলৈ পোৱা যায়। কোনো এক জনশ্ৰুতি মতে, কোনোবা ভৈয়ামৰ মানুহে কেতিয়াবা কোনো স্থানত লগালগি হ’লে তেওঁলোকৰ নাম কি বুলি সোধোতে আনৰ ভাষা নজনা নিচি মানুহে বোধহয় কৈছিল- ‘তে দপলা’ অৰ্থাৎ (পাহাৰলৈ দেখুৱাই) ‘সৌ তাতে থকা’। যি সুধিছিল তেওঁ তাৰ প্ৰকৃত অৰ্থ নুবুজি নিজৰ ধাৰণাৰে ‘তে দপলা’ মানে ‘ডফলা’ বুলি বুজি ল’লে আৰু তেনেকৈয়ে তাৰ লিখিত ৰূপ পালে।
ইফালে, উজনি অসমত অসমীয়াত কেতিয়াবা খৰিবোৰ ফালোতে চটাছট কৰিলো যদিও ‘ডফলা-ডফল’ হৈ থাকিল বুলি কোৱা শুনা যায়। অৰ্থাৎ ডাঠ আৰু মঙহাল হৈ থাকিল।
অৰ্থনীতি
নিচিসকল প্ৰধানতঃ কৃষিজীৱী। ঝুমখেতি কৰিয়েই তেওঁলোকে জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰি আহিছে। যদিও সম্প্ৰতি সেই ব্যৱস্থাৰ আমূল পৰিৱৰ্তন সাধিত হৈছে। সময় আৰু সুবিধা অনুযায়ী বৰ্তমান তেওঁলোকে শালিখেতিৰ কৃষিকাৰ্যও কৰা পৰিলক্ষিত হয়। নিচিসকলে ধান, মাৰুৱা, আলু-কচু, গোমধানৰ খেতিৰ বাদেও ৰঙালাও আদি শাক-পাচলিৰ খেতি কৰে। ধান আৰু মাৰুৱাৰ পৰা সুস্বাদু পানীয় তৈয়াৰ কৰি তেওঁলোকে দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহাৰ কৰে।
সাজ-পোছাক
পুৰুষসকলৰ কাপোৰ দুবিধ হাতৰ আঁচলবিহীন চাৰ্ট (লেটাম) আৰু ডাঠ কপাহী কাপোৰৰ পৰা তৈয়াৰী ক’লা-বগা ৰেখা (প’মো)যুক্ত, নীলা আৰু ৰঙাৰ সৈতে উল্লাসিতভাৱে ৰেখাযুক্ত আৰু ডিঙি আৰু কান্ধত কপাহ বা উলৰ মেণ্টেল বান্ধি থোৱা. ভিন্ন আকাৰ আৰু ৰঙৰ গুটিৰে তৈয়াৰী ডোঙাও পিন্ধা হয়, মূলতঃ সজ্জাৰ উদ্দেশ্যে আৰু পিন্ধাজনৰ অৱস্থা দেখুৱাবলৈ। ইয়াৰ উপৰিও ইহঁতে নিছি ভাষাত মেচেট বা দাও (উৰ্যু) (চুটি তৰোৱাল) আৰু দা (চিঘি) বাঁহৰ আৱৰণত লৈ ফুৰে যিবোৰ বেছিভাগেই জন্তুৰ নোমেৰে ঢাকি থোৱা থাকে।  তেওঁলোকৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰত লোহাৰ মূৰ থকা বৰশী, ডাঙৰ তৰোৱাল (উৰ্যু), আৰু ধনু আৰু কাঁড় থাকে যিবোৰৰ টিপত বিষ (উম-য়ু) থাকে।  যুদ্ধৰ সময়ত বুকু আৰু পিঠি দুয়োটাতে ছাব্বে ম’হৰ ছালৰ পৰা তৈয়াৰী ঢালেৰে ঢাকি দিয়া হয় আৰু তাৰ ওপৰত তেওঁলোকে থলুৱা আঁহৰ ক’লা পোছাক পিন্ধে।
নীছি মহিলাসকলে সাধাৰণতে ডাঠ বা সাধাৰণ কাপোৰৰ হাতৰ আঁচলবিহীন মেণ্টেল পিন্ধে, ইয়াৰ ওপৰৰ অংশটো স্তনৰ ওপৰত টানকৈ টাক কৰি থাকে আৰু বগলীৰ পৰা পোৱালিৰ মাজলৈকে শৰীৰটোক আৱৰি ধৰে। সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।  কঁকালত এটা ফিতা বান্ধি থোৱা আছে।  কঁকালত ধাতুৰ ডিস্ক, গুটি আৰু বেতৰ গাৰ্টাৰেৰে গঠিত গিৰ্ডল পিন্ধা হয়।  ইহঁতৰ চুলিখিনি মাজত ফালি, গুজি থোৱা হয় আৰু নাকৰ ঠিক ওপৰত চিগনন হিচাপে বান্ধি থোৱা থাকে।  তেওঁলোকৰ অলংকাৰসমূহৰ ভিতৰত আছে বহুৰঙী গুটিৰ হাৰ, পিতলৰ শিকলি, ধাতুৰ ঘণ্টা, বিশাল পিতল বা ৰূপৰ কাণফুলি আৰু বিভিন্ন ধাতুৰ গধুৰ ব্ৰেচলেট।
উৎসৱ-পাৰ্বণ
নিচি জনজাতিৰ তিনিটা প্ৰধান উৎসৱ হৈছে: নিয়’ক’ম, লংতে য়াল’, য়ুল’।
নিয়’ক’ম
নিচিসকলৰ প্ৰধান উৎসৱ নিয়’ক’ম। এই নিয়’ক’ম উৎসৱ প্ৰত্যেক বছৰে ফেব্ৰুৱাৰীত উদ্‌যাপন কৰা হয়। নিচিসকলৰ বিশেষকৈ উৎসৱসমূহ কৃষিপ্ৰধান। নিয়’ক’ম উৎসৱ নতুন ঝুম খেতি আৰম্ভ কৰাৰ প্ৰাক্‌কালত উদ্‌যাপন কৰা হয়। ৰাইজে নিয়’ক’ম উৎসৱ উৎসাহ-উদ্দীপনাৰে, শান্তি-সম্প্ৰীতিৰে পৰম্পৰাগত ব্যৱহাৰিক নীতি-নিয়মেৰে পালন কৰে। অতীতৰ পৰা চলি অহা নীতি-নিয়ম অনুসৰি, নিয়’ক’ম উৎসৱ প্ৰতিটো পৰিয়ালে পৃথকে পৃথকে পালন কৰিছিল। ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি কাৰ্যসমূহ এজন নিৰ্দ্দিষ্ট পূজাৰীয়ে কৃষি পথাৰত পূজা কৰি প্ৰথম বীজ ৰোপণ কৰিছিল। পিছত গাঁৱৰ ৰাইজ একত্ৰিত হৈ এখন নিৰ্দ্দিষ্ট সামাজিক পথাৰত এই উৎসৱ আনন্দ-উল্লাসেৰে পালন কৰে। কালক্ৰমত সাম্প্ৰতিক সময়ৰ এটা নিৰ্দ্দিষ্ট তাৰিখত, এটা নিৰ্দ্দিষ্ট স্থানত এই উৎসৱ উদ্যাপন কৰা হয় আৰু এই উৎসৱৰ নতুন নাম দিয়া হয় ‘নিয়’ক’ম য়াল’। এই উৎসৱ ৰাইজৰ উল্লাস-উদ্দীপনাৰ মাজেৰে তিনি-চাৰি দিন ধৰি চলে। উৎসৱৰ দিনকেইটাত পূৰ্ব নিৰ্দ্ধাৰিত মতে বলি প্ৰদান কৰিবলগীয়া বিভিন্ন জন্তু সাজু কৰি ৰখা হয়। মুখ্য পুৰোহিতেহে বলিৰ বিধান দিয়ে। প্ৰধান পুৰোহিত আৰু সংগী পুৰোহিতে নিৰ্দ্দিষ্ট পূজা স্থানত ধৰ্মীয় মন্ত্ৰ পাঠ কৰি বলি প্ৰদান কৰে। বলি প্ৰদান কৰা জন্তুসমূহৰ গালৈ চাউলৰ গুড়ি আলং (Rice-beer) ছটিয়াই মন্ত্ৰ পাঠ কৰি পুৰোহিতে বিভিন্ন দেৱ-দেৱীৰ লগতে আত্মাসমূহকো পূজা কৰে।
য়ুল
নিচি সমাজৰ কুশল মংগলৰ কাৰণে উদ্‌যাপন কৰা অন্য এটা উৎসৱ হৈছে য়ুল’ উৎসৱ। উল্লেখ্য যে এই উৎসৱ উদ্‌যাপনৰ সময় গাঁৱৰ মুখ্য পুৰোহিতে নিৰ্দ্দিষ্ট কৰে। এই অনুষ্ঠানত মেথোন বলি দিয়া নিয়ম আছে। বলি দিয়া মেথোনৰ তেজ বাঁহৰ চুঙাত ভৰাই পুৰোহিতে নিজৰ ঘৰৰ সন্মুখত ওলোমাই ৰাখে। সেই প্ৰতীক চিহ্নৰে প্ৰধান পুৰোহিতৰ ঘৰৰ বাকী মানুহৰ ঘৰতকৈ পৃথক ৰূপত ৰাখে।
ধৰ্ম
ন্যোকুম হৈছে নিছি জনগোষ্ঠীয়ে পালন কৰা উৎসৱ, যʼত তেওঁলোকে পূৰ্বপুৰুষক স্মৰণ কৰে।
১৯৫০ চনৰ পৰা অৰুণাচল প্ৰদেশত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলে কাম আৰম্ভ কৰিছিল। কিন্তু, ১৯৭০ চনলৈকে চৰকাৰে ধৰ্মান্তৰকৰণ কাৰ্য্যকলাপ সীমিত কৰি ৰাখিছিল। ২০১১ চনৰ এক সমীক্ষা অনুসৰি নিছি জনগোষ্ঠীৰ মাজত খ্ৰীষ্টান (৩১%), তাৰ পিছতে হিন্দু ধৰ্ম (২৯%), বাকী বহুতেই এতিয়াও প্ৰাচীন থলুৱা ডনি-প'ল' (সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰ) ধৰ্ম অনুসৰণ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জনগোষ্ঠী
মৰুদ্যান
thumb ভূগোলৰ মতে '''মৰুদ্যান হৈছে মৰুভূমি বা অৰ্ধ-মৰুভূমিৰ পৰিৱেশত থকা এক উৰ্ব্বৰ এলেকা (প্ৰায়ে খেজুৰৰ দৰে উদ্ভিদ গজে)। মৰুদ্যানে জন্তু আৰু উদ্ভিদক বাসস্থানো প্ৰদান কৰে। মৰুভূমিত বতাহৰ অবনমন (Deflation) কাৰ্যৰ ফলত মৰুপৃষ্ঠৰ একো-একোটা অংশৰ উচ্চতা কমি ভূ-গৰ্ভস্থ (Groundwater) জলৰাশিৰ সংস্পৰ্শত আহি তেনে অবনমিত অংশত পানী জমা হয়। কালক্ৰমত তেনে পানী জমা হোৱা অবনমিত অংশৰ চাৰিওকাষে সেউজ আৱৰণৰ সৃষ্টি হয়। মৰুভূমিৰ এনে পানী থকা সেউজ আৱৰণযুক্ত অৱনমিত অংশকে মৰুদ্যান বোলা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভূগোল
পাৰ্থ চট্টোপাধ্যায়
ড॰ পাৰ্থ চট্টোপাধ্যায় (Dr. Partha Chattopadhyay) বঙালী সাহিত্য আৰু সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰখনৰ সৈতে জড়িত এজন ব্যক্তি। পাৰ্থ চট্টোপাধ্যায়ৰ জন্ম হয় ১৯৩৯ চনত পশ্চিমবঙ্গৰ উত্তৰ ২৪ পৰগণা জিলাৰ গোবৰডাঙ্গা গাঁৱত।
কৰ্মজীৱন
১৯৬০ চনত তেওঁ কমনওৱেলথ্‌ বৃত্তি পাই সাংবাদিকতা পঢ়াৰ কাৰণে ইংলেণ্ডলৈ যায়। ১৯৭৮ চনত জেফাৰছন ফেল’শ্বিপ পাই তেওঁ আমেৰিকাৰ হাৱাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইষ্ট-ওৱেষ্ট চেণ্টাৰত গৱেষণা কৰিবলৈ যায়। তেওঁ বিশ্বৰ ৩৫খন দেশত একাধিকবাৰ ভ্ৰমণ কৰিছে। ১৯৮২ চনত ইন্দিৰা গান্ধীৰ লগত তেওঁ বিশ্ব পৰিক্ৰমা কৰে।
১৯৫৯-১৯৯৮ চনলৈকে ড॰ পাৰ্থ চট্টোপাধ্যায় সক্ৰিয় সাংবাদিকতাৰ লগত জড়িত আছিল। বেছিভাগ সময় তেওঁ অতিবাহিত কৰে আনন্দবাজাৰ পত্ৰিকা গোষ্ঠীৰ লগত। চাৰিবছৰ তেওঁ সাপ্তাহিক পৰিৱৰ্তন পত্ৰিকাৰ সম্পাদক আছিল। ১৯৭৬-১৯৮৭ চনলৈকে তেওঁ কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ত সাংবাদিকতা পঢ়াইছিল। ১৯৯৮-২০০২ চনলৈকে তেওঁ শিলচৰৰ অসম কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়ত সাংবাদিকতাৰ প্ৰধান অধ্যাপক আছিল।
ড॰ চট্টোপাধ্যায়ে গল্প, উপন্যাস, ভ্ৰমণ কাহিনী, নাটক, প্ৰবন্ধ মিলাই ৮৫খন কিতাপ লিখিছে। ১৯৮৩ চনৰ পৰা তেওঁ ম’টিভেছনমূলক সাহিত্য লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে এই কিতাপবোৰ বঙালী সাহিত্যত বেষ্ট-ছেলাৰ হৈ উঠে। একে সময়তে তেওঁ যুৱ সমাজৰ মাজত আত্মবিশ্বাস উভোতাই অনাৰ কাৰণে লাইফ পজিটিভ আন্দোলন আৰম্ভ কৰে আৰু বিভিন্ন ঠাইত আত্মবিশ্বাস কৰ্মশালা পৰিচালনা কৰিবলৈ লয়। ড॰ চট্টোপাধ্যায় এতিয়া কলকাতা নিবাসী।
পুৰস্কাৰ
সাহিত্য আৰু সাংবাদিকতাৰ কাৰণে তেওঁ বহুবাৰ পুৰস্কৃত আৰু সম্বৰ্ধিত হৈছে।
গ্ৰন্থসমূহ
{{columns-list|3| (অনুবাদিত)
গল্প সংকলন
(অনুবাদিত) }}
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
টেভাগা আন্দোলন
টেভাগা বিদ্ৰোহ (Tebhaga movement) আছিল বংগত হোৱা এক কৃষক বিদ্ৰোহ৷ ১৯৪৬-৪৭ চনত হোৱা এই বিদ্ৰোহৰ নেতৃত্ব দিছিল সৰ্বভাৰতীয় কিষাণ সভাই৷ এওঁলোক আছিল কমিউনিষ্ট পাৰ্টি অৱ ইণ্ডিয়াৰ কৃষক সদস্যসকলে৷ সেই সময়ত অংশীদাৰীসকলে (Sharecropper) তেওঁলোকৰ শস্যৰ আধা অংশ জমিদাৰসকলক দিবলৈ চুক্তিবদ্ধ হৈছিল। টেভাগাৰ অৰ্থ হৈছে-তৃতীয়াংশত ভাগ-বতৰা কৰা৷ এই আন্দোলনৰ দাবী আছিল ঘৰৰ মালিকৰ অংশটো এক-তৃতীয়াংশলৈ হ্ৰাস কৰা। ১৯৪৬-৫০ চনৰ সময়ছোৱাত ২৪খন পৰগানাৰ বিভিন্ন অংশত এই আন্দোলন বিকশিত হৈছিল আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে বৰ্গাদাৰী আইন প্ৰণীত হৈছিল৷ ১৯৫০ চনৰ বৰ্গদাৰী আইনে বৰ্গদাৰসকলক কৃষিভূমিৰ অধিকাৰ হিচাপে অধিক কৃষিঅংশ দিয়াৰেই পোষকতা কৰিছিল যদিও এই আইন বলবৎ হোৱা নাছিল৷ ভূমিৰ নিৰ্ধাৰিত সীমাতকৈও অধিক অংশ ধনী জমিদাৰসকলেই অধিকাৰ কৰি ৰাখিছিল৷ ১৯৬৭ চনত পশ্চিম বংগত কৃষকৰ বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হয় আৰু এই বিদ্ৰোহে ভূমি সংৰক্ষণ আইনৰ অকাৰ্যকাৰিতাৰ বিৰুদ্ধে তীব্ৰ আন্দোলন গঢ়ি তোলে৷ এই আন্দোলন আৰম্ভ হয় সোণাৰপুৰ গাঁও পঞ্চায়তৰ পৰা৷ ১৯৭৭ চনত বাঁওপন্থী চৰকাৰৰ নেতৃত্বত সমগ্ৰ পশ্চিমবংগতে ভূমিনীতিৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ সংশোধন প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয়৷ প্ৰয়োজনতকৈ অধিক মাটি জমিদাৰৰ কৱলৰ পৰা মুক্ত কৰি কৃষকৰ মাজত ভগাই দিয়া হয়৷ পৰ্যায়ক্ৰমে "অপাৰেছন বাৰ্গা"ৰ জৰিয়তে কৃষকসকলৰ ভাড়াতীয়া অধিকাৰ সুৰক্ষা কৰাৰো এটি প্ৰক্ৰিয়াই পাতনি মেলে৷
হৰে কৃষ্ণ কোণাৰ নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে ধনী মাটিৰ মালিকসকলে 'বেনামী'ৰ ৰূপত থৈ দিয়া অতিৰিক্ত ভূমি মোকলাই অনাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে৷ তেনেকুৱা কৃষিভূমিৰ পৰিমাণ মোটামুটি ৪,০০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ বা দহ লাখ একৰ৷ এই মাটি ৰাজ্যখনৰ ২৪ লাখ ভূমিহীন আৰু দৰিদ্ৰ কৃষকৰ মাজত ভগাই দিয়া হয়৷ এই কাৰ্যত বিনয় চৌধুৰীৰ নেতৃত্বই সহায় কৰে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিদ্ৰোহ
চেনাব নদী
চেনাব নদী (Chenab River) হৈছে ভাৰত আৰু পাকিস্তানত প্ৰবাহিত এক মুখ্য নদী, আৰু ই পঞ্জাব অঞ্চলৰ ৫খন মুখ্য নদীৰ ভিতৰত এখন। ই ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ লহোৱাল আৰু স্পিতি জিলাৰ হিমালয়ৰ পৰা আৰম্ভ হৈ জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ জম্মু অঞ্চলৰ মাজেৰে পাকিস্তানৰ পঞ্জাবৰ সমভূমিলৈ প্ৰবাহিত হয় আৰু শেষত সিন্ধু নদীত মিলিত হয়। সিন্ধু পানী চুক্তিৰ চৰ্তাৱলীৰ অধীনত চেনাবৰ পানী পাকিস্তানক আৱণ্টন কৰা হৈছে।
চেনাব নদীখন ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ লহোৱাল আৰু স্পিতি জিলাৰ কিল'ঙৰ পৰা ৮ কিমি দক্ষিণ-পশ্চিমত অৱস্থিত তাণ্ডী নামৰ ঠাইত চন্দ্ৰা আৰু ভাগা নামৰ দুখন নদীৰ সংমিশ্ৰণৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নদী শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ নদী
২৩ এপ্ৰিল
২৩ এপ্ৰিল দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ১১৩ তম (অধিবৰ্ষত ১১৪ তম) দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ২৫২টা দিন বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা--
মাংসসাৰ
মাংসসাৰ বা প্ৰ'টিন হৈছে একপ্ৰকাৰৰ বৃহৎ জৈৱযৌগ। এক বা একাধিক এমিন' এচিডৰ দীঘল শৃংখলৰ দ্বাৰা ইহঁতৰ গঠন হয়। প্ৰ'টিনে জীৱ দেহত পৰিপাকীয় বিক্ৰিয়াৰ অনুঘটক, DNA পুনৰোৎপাদন, উদ্দীপনাৰ প্ৰতি সঁহাৰি, এটা অংশৰ পৰা আন অংশলৈ অনুৰ পৰিবহণকে ধৰি বিভিন্ন কাৰ্য সংঘটিত কৰে। বিভিন্ন প্ৰ'টিনৰ এমিন' এচিডৰ সাজোনৰ ভিন্নতা থাকে, যিটো সিহঁতৰ জীনৰ নিউক্লিয়টাইড সজ্জাই নিৰ্ধাৰণ কৰে, আৰু ইযাৰ ফলতেই প্ৰ'টিনে সিহঁতৰ বিশেষ ত্ৰি-অক্ষীয় গঠন লাভ কৰে যিয়ে সিহঁতৰ কাৰ্য নিৰ্ণয় কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জৈৱ যৌগ
কোষ বেৰ
কোষ বেৰ বা কোষ প্ৰাচীৰ বুলিলে কোষৰ সেই অংশক বুজাই যি উদ্ভিদকোষৰ আটাইতকৈ বাহিৰৰ ফালে থাকে। কোষৰ কোষপ্ৰৰস যি কঠিন ছেলুল'জ নিৰ্মিত নিৰ্জীৱ আবৰণীৰ দ্বাৰা আবৃত হৈ থাকে তাকে কোষ বেৰ বা কোষ প্ৰাচীৰ বোলে। উদ্ভিদৰ উপৰিও শেলাই, ভেঁকুৰ আৰু বেক্টেৰিয়াৰো কোষ প্ৰাচীৰ আছে। ১৬৬৫ চনত বিজ্ঞানী ৰবাৰ্ট হুকৰ অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰত যি কোষ দেখা গৈছিল, সেয়া প্ৰকৃততে কোষ বেৰ আছিল।
গঠন
উদ্ভিদকোষৰ কোষ বেৰত তিনিটা স্তৰ থাকে: প্ৰাথমিক প্ৰাচীৰ, গৌণ প্ৰাচীৰ, তৃতীয় স্তৰৰ প্ৰাচীৰ। কোষ বেৰৰ প্ৰধান ৰাসায়নিক উপাদান ছেলুল'জ যি গ্ল'ক'জ‌ৰ পলিমাৰ। প্ৰাথমিক কোষপ্ৰাচীৰত পেকটিক পদাৰ্থ আৰু গৌণ প্ৰাচীৰত লিগনিন, ছুবেৰিন ইত্যাদি থাকে। ইয়াৰোপৰি কোষ প্ৰাচীৰত হেমিছেলুল'জ, প্ৰ'টিন, লিপিড আৰু প্ৰচুৰ পানী থাকে। আশেপাশে অৱস্থিত দুখন কোষপ্ৰাচীৰ মধ্যপৰ্দাৰ দ্বাৰা সংযুক্ত হৈ থাকে। মধ্যপৰ্দা পেকটিক এচিড, পেকটিন আৰু প্ৰ'পেকটিনৰ দ্বাৰা গঠিত। মধ্যপৰ্দাৰ মাজে মাজে সৰু নলাকাৰ গাঁতৰ সৃষ্টি হয় যিবোৰক পিট বা কূপ বোলে।
কোষৰ ভিতৰৰ আৰু বাহিৰৰ তৰলৰ ঘনত্বৰ বাবে সৃষ্টহোৱা চাপ সহ্য কৰিব পৰাকৈ কোষ বেৰ যথেষ্ট সহনশীল হোৱা অতি প্ৰয়োজন। উদ্ভিদৰ কোষ বেৰৰ ব্যাসাৰ্ধ ০.১ ৰ পৰা কেইবা µm পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে।
কাৰ্য
উদ্ভিদ কোষৰ বাহিৰৰ আবৰণ হিচাপে কোষ বেৰে নিম্নোক্ত কাৰ্য সম্পাদন কৰে। যেনে-
কোষৰ অন্য আৱৰণ
বহুতো প্ৰটিষ্টা আৰু বেক্টেৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰত কোষ বেৰৰ বাদেও বাহ্যিক অথবা আভ্যন্তৰিণভাৱে অন্য আৱৰণী গঠন দেখিবলৈ পোৱা যায়।  বহুতো শেলাইৰ কোষৰ বাহিৰফালে এক্স'পলিচেকেৰাইডেৰে গঠিত মিউকিলেজ ছীট বা এনভেলপ থাকে। ডায়েটমে তাৰ চাৰিওকাষৰ পানীৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা ছিলিকাৰ দ্বাৰা গঠন কৰা ফ্ৰুষ্টুল নামৰ এক আৱৰণ সৃষ্টি কৰে; ৰেডিঅ'লেৰিয়ান, ফৰমিনিফেৰাণ আৰু ছিলিক'ফ্লেজেলেট আদিয়েও লৱণৰ দ্বাৰা এক প্ৰকাৰৰ কংকালৰ সৃষ্টি কৰা দেখা যায়। হেলিমেডা, ডাছিক্লেডালেছৰ দৰে বহুতো সেউজীয়া শেলাই, কৰলিনালেছৰ দৰে ৰঙা শেলাইৰ কোষ কেলচিয়াম কাৰ্বনেটত দ্বাৰা গঠিত কংকালত সুমুৱাই থাকে। প্ৰত্যেক ক্ষেত্ৰতে, এই বেৰবোৰ কঠিন আৰু অজৈৱিক। এইবোৰ কোষৰ অজীৱিত উপাদান। চিলিয়েট আৰু কোৱান'ফ্লেজেলেটৰ দৰে বহুতো সোণালী শেলাইৰ কোষৰ বাহিৰত ল'ৰিকা নামৰ এক সুৰক্ষা প্ৰদানকাৰী আৱৰণ থাকে। কিছুমান ডাইন'ফ্লেজেলেটৰ থিকা নামৰ ছেলুলজেৰ ফলকেৰে নিৰ্মিত আৱৰণ আৰু ক'ক্কলিথফৰিডৰ ক'ক্কলিথ লাকে।
মেট'জ'ৱাৰ এক্সট্ৰাচেলুলাৰ মেট্ৰিস্ক (extracellular matrix (ECM)) থাকে। কোষলৈ ইয়াৰ ৰাসায়নিক সংযুতি ভিন্ন হয়, কিন্ত ইয়াত থকা কলাজেন অতি প্ৰয়োজনীয় প্ৰ'টিন।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কোষ
ইন্দ্ৰধনু (দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ)
ইন্দ্ৰধনু অসমৰ চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক টিভি চেনেল। ২০১৭ চনৰ ৮ এপ্ৰিলত আনুষ্ঠানিক ভাৱে এই টিভি চেনেলৰ সম্প্ৰচাৰণ আৰম্ভ হৈছিল। গুৱাহাটীৰ প্ৰাইড ইষ্ট এন্টাৰতেইনমেণ্ট প্ৰাইভেট লিমিটেড নামৰ ব্যক্তিগত প্ৰতিষ্ঠান এই চেনেলটোৰ গৰাকী। ই অসম তথা সমগ্ৰ উত্তৰপূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম তথা একমাত্ৰ চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক উপগ্ৰহৰ দ্বাৰা পৰিচালিত টিভি চেনেল।  এই টিভি চেনেলত অসমীয়া, বাংলা, হিন্দী আৰু আন আন আঞ্চলিক ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু চুটি চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
চলচ্চিত্ৰৰ লগতে ইয়াত অসমীয়া, বাংলা, হিন্দী আৰু আন আন আঞ্চলিক ভাষাৰ গীতো প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
আদিবাসী (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। আদিবাসী শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:
মাছৰ টেঙা
মাছৰ টেঙা (Maasor tenga; Sour fish curry) অসমীয়া লোকসকলৰ মাজত পৰম্পৰাগতভাৱে চলি অহা টেঙা উপকৰণেৰে ৰন্ধা মাছৰ একপ্ৰকাৰৰ ব্যঞ্জন। মাছৰ সৈতে বিভিন্ন টেঙাজাতীয় ফল আৰু পাচলি মিহলাই মাছৰ টেঙা ব্যঞ্জন প্ৰস্তুত কৰা হয়। সাধাৰণতে গৰমৰ দিনত মাছৰ টেঙা জোল খোৱাৰ ৰীতি প্ৰচলিত। এই ব্যঞ্জন সাধাৰণতে ভাতৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। সমগ্ৰ অসমতে এই ব্যঞ্জনবিধ জনপ্ৰিয় বুলি গণ্য কৰা হয়।
উপকৰণ
মাছৰ টেঙা ৰান্ধিবলৈ অসমীয়া লোকসকলে সৰু বা ডাঙৰ দুয়োবিধ মাছেই ব্যৱহাৰ কৰে। সাধাৰণতে কুঁঢ়ি, কান্ধূলি, ৰৌ, কাৱৈ আদি মাছৰ সৈতে এই ব্যঞ্জন উৎকৃষ্ট বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ লগত টেঙা উপাদান হিচাপে সাধাৰণতে টেঙামৰা পাত, মধুসোলেং, থেকেৰা, কণ বিলাহী, তেঁতেলী আদিৰে আঞ্জা ৰান্ধে। কৰ্দৈ, বগৰী, অমৰা, জলফাই, চাঙেৰী টেঙা, ঔটেঙা আদি ফলো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত কাজিনেমুৰ ৰসো টেঙা গুণ আৰু সুগন্ধিৰ বাবে যোগ কৰা হয়।
কেঁচা তেঁতেলী প্ৰধানকৈ ডাঙৰ মাছৰ মূ্ৰৰ সৈতে ৰান্ধি খোৱা হয়। বুঢ়া বৰালি মাছ তেঁতেলীৰ লগত খোৱাৰ বিষয়ে ডাকৰ বচনত উল্লেখ পোৱা যায়। আলু সিজাই থেকেৰাৰ লগত টেঙা জোল ৰান্ধি উতল অহাৰ পিছত যিকোনো বাকলি থকা মাছ ভাজি তাত দি ব্যঞ্জনবিধ ৰন্ধা হয়। বিলাহীৰ সৈতে সৰু বা ডাঙৰ মাছৰ জোল ৰান্ধি খোৱা হয়। আনহাতে পকা শুকান বগৰী খুন্দি তাক মাছৰ লগত টেঙাৰ জোল কৰি খোৱা হয়।
পদ্ধতি
মাছৰ টেঙা ৰান্ধিবলৈ মাছবোৰ টুকুৰা কৰি ভাজি লোৱা হয়। ইয়াৰ পিছত তেলত পিঁ‌য়াজ, নহৰু, কেঁ‌চা জলকীয়া আদি দি টেঙা উপকৰণ যেনে বিলাহী, কৰ্দৈ আদি দি জোল ৰন্ধা হয়। পিছত ইয়াত ভজা মাছখিনি যোগ কৰি উতলিবলৈ দিয়া হয়। এনেদৰে কিছুসময় উতলোৱাৰ পিছত মাছৰ টেঙা ভাতৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়।
কেসৰী (বাতৰিকাকত)
বাল গঙ্গাধৰ তিলকে দুখন সংবাদপত্ৰ চলাইছিল, তাৰ ভিতৰত মাৰাঠীত 'কেসৰী' আৰু ইংৰাজীত 'মাহৰাত্ত' (কেসৰী-মাৰাঠা ট্ৰাষ্ট দ্বাৰা পৰিচালিত); যি পুণেৰ নাৰায়ণ পথ কেসৰী ৱাদাৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছিল। বাতৰিকাকতসমূহ মূলত চিপলুঙ্কাৰ, আগৰকৰ আৰু তিলকৰ সহযোগী প্ৰচেষ্টাত আৰম্ভ হৈছিল৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বাতৰি কাকত
মাছৰ টেঙা
সাহিত্যত উল্লেখ
অসমীয়া লোকসাহিত্যত মাছৰ টেঙা ব্যঞ্জনৰ উল্লেখ পোৱা যায়। ডাকৰ বচনৰ ৰন্ধন প্ৰকৰণত মাছৰ বিভিন্ন ব্যঞ্জনৰ লগতে মাছৰ সৈতে টেঙা উপাদানেৰে ৰন্ধা প্ৰকৰণৰ বিষয়ে উল্লেখ পোৱা যায়।
পকা তেতেলী বুঢ়া বৰালী। বিস্তৰ কৰি দিবাহা জালি॥
বাঢ়ি দিবা টেঙাৰ ঝোল।
অৰ্থাৎ, পকা তেতেলী আৰু পৈণত বয়স পোৱা বৰালী মাছৰ ব্যঞ্জন ইমানেই সোৱাদযুক্ত হয় যে খোৱাৰ সময়ত খাওঁতাজনে মূৰ তুলিবৰ আহৰি নাপায়।
চেঙ্গা চেঙ্গলী জামিৰৰ ৰসে। কাহুদি দিয়া জেবে পৰিসে॥
মুখৰ অৰুচি দূৰক যায়। আচোক নৰ দেবো মোহ পাই॥
অৰ্থাৎ, চেঙা আৰু চেঙেলী মাছ জামিৰৰ (এবিধ টেঙা) ৰস দি ৰান্ধি কাহুদিৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰিলে ই মুখৰ অৰুচি দূৰ কৰে। কচ বচ চিতলৰ আদ খান।
নেমু লোণ দি বুঝি পৰিমাণ॥
অৰ্থাৎ, কচ, বচ, চিতল আদি মাছ নেমুটেঙাৰ লগত ৰান্ধি খাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে।
বাৰ ভূঞা
বাৰ ভূঞা ( মধ্যযুগীয় অসম আৰু বংগৰ এচাম শাসনকৰ্তা আৰু জমিদাৰ আছিল। ভূঞাৰ অৰ্থ ভূঁই বা ভূমিৰ অধিকাৰী। তেওঁলোকে আনৰ পৰা প্ৰায় স্বাধীনতা বজাই ৰাখি নিজ মাজতে গোট কৰিছিল। এই ভূপতিসকল কোনো বিশেষ জনগোষ্ঠী, ধৰ্ম বা জাতিৰ নাছিল।
বাহিৰা শক্তিয়ে আক্ৰমণ কৰিলে তেওঁলোকে সাধাৰণতে একেলগে তাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ কৰিছিল। শান্তিৰ সময়ত সকলোৱে নিজা নিজা সাৰ্বভৌমত্ব বজাই ৰাখিছিল। তাৰ মাজতে শক্তিশালী ৰজাৰ আৱিৰ্ভৱ হ'লে তেওঁলোকে আনুগত্য প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁলোকে চকলা নামৰ গাঁৱৰ সমষ্টিত শাসন কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সকলোতকৈ প্ৰতাপীজনে নিজকে ৰজা বুলিছিল।
সিবিলাকৰ বাৰজন বাৰ ঠাইত প্ৰখ্যাত হৈ উঠিছিল; সেই কাৰণে সিবিলাকক "বাৰভূঞা" বোলা যায়। বাৰঘৰ কায়স্থ ভূঞাত বাজেও দুঘৰ বামুণ ভূঞা আছিল। আন বুৰঞ্জীবিদৰ মতে শাসনকৰ্তাৰ সংখ্যা বাৰজনতকৈ বেছি আহিল আৰু বাৰ শব্দই "বহুতো" বুজাইছিল। গতিকে ভূঞা-ৰাজ বুলিলে নিজা নিজা শাসন বুজাইছিল, আৰু বাৰ ভূঞা বুলিলে তেওঁলোকৰ বিশেষ গোটক বুজাইছিল। বংগত তেওঁলোকে ভাটিৰ অঞ্চলক বাৰটা প্ৰাশাসনিক গোট বা দ্বাদশ বাংলাত ভগাইছিল। বৰ্তমানৰ অসম, উত্তৰ বংগ আৰু বাংলাদেশৰো সৰহভাগেৰে গঠিত কামৰূপ ৰাজ্যৰ ভাঙোনৰ সময়ছোৱাতে বাৰ ভূঞাৰ উৎপত্তি হৈছিল। শালস্তম্ভ বংশৰ নৱম শতিকাৰ ৰজা বলবৰ্মন (তৃতীয়)ৰ ৰাজত্বকালতে মাটি ভগাই লোৱাৰ কাৰ্য খুব দেখিবলৈ পোৱা হৈছিল। মধ্য কামৰূপৰ পতন হোৱাৰ পাছত সৰু সৰু দলপতিৰ প্ৰথা অব্যাহত থাকে।
অসমত বাৰভূঞাসকলে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ দক্ষিণপাৰে কছাৰী ৰাজ্যৰ পশ্চিমফালে আৰু উত্তৰপাৰে চুতীয়া ৰাজ্যৰ পশ্চিমৰ অঞ্চল অধিকাৰ কৰিছিল। ইয়াত নগাঁও, দৰং আৰু শোণিতপুৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। বংগৰ আক্ৰমণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকে অস্ত্ৰ ধৰিছিল আৰু ১৪৯৮ চনৰ পাছত আলাউদ্দিন হুছেইন শ্বাহৰ প্ৰশাসনৰ বাকী ৰোৱা অংশক পৰাস্ত কৰিছিল। তেওঁলোকে কোচ ৰাজ্যৰ উত্থানতো বাধা দিছিল যদিও ব্যৰ্থ হয়। তাৰ পাছত দ‌‌‌ক্ষিণপাৰে তেওঁলোকৰ অঞ্চল কচাৰী ৰাজ্য আৰু কমতা ৰজ্যৰ মাজৰ সংকুচিত হৈ পৰে। উত্তৰ পাৰতো আহোম ৰাজ্যৰ প্ৰভাৱ বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰে। বংগত বৰিসালৰ চন্দ্ৰদ্বীপ ৰাজ্য বসু ৰাজ পৰিয়ালে শাসন কৰিছিল। ইয়াৰ শেষৰজন ৰজা ৰবীন্দ্ৰ নাৰায়ণ বসুৱে বংগৰ বিভাজনৰ সময়ত কলকাতালৈ পলাই যায়। তেওঁলোকৰ স্থান ইতিমধ্যেই জমিদাৰলৈ অৱনমিত হৈছিল।
অসমৰ বাৰ-ভূঞা
অসমৰ বাৰ-ভূঞা সকলক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিব পৰা যায়। প্ৰথমটো ভাগ হৈছে আদি বা পুৰণি ভূঞা আৰু আনটো হৈছে ১৪ শতিকাত অহা বাৰ-ভূঞা। শংকৰদেৱৰ আদি পুৰুষ এই দ্বিতীয় ভাগৰ আছিল।
আদি ভূঞা
আদি ভূঞা বা পুৰণি ভূঞা সকলৰ উৎপত্তিৰ কথা বিশেষভাৱে জনা নাযায়। একমাত্ৰ ১৭ শতিকাৰ শেষ ভাগত লিখা বিতৰ্কিত গ্ৰন্থ "আদি-চৰিত"ত হে এই সকলৰ উৎপত্তিৰ এটা আখ্যান দিয়া হৈছে। কিন্ত এইখন গ্ৰন্থ প্ৰায় বোৰ ইতিহাসবিদে গ্ৰহণ নকৰে আৰু জালি বুলি গণ্য কৰে।
এই গ্ৰন্থখনত উল্লেখ কৰা মতে আদি-ভুঞা সকলৰ উৎপত্তি কমতাপুৰৰ ৰজা আৰিমত্তৰ ৰাজসভাৰ সমুদ্ৰ নামৰ মন্ত্ৰী এজনৰ পৰা হৈছিল। প্ৰতাপপুৰা (কামৰূপৰ বুৰঞ্জী মতে প্ৰতাপসিংহ/ৰামচন্দ্ৰ) নামৰ এজন ৰজাই ৰত্নপীঠৰ (যোগিনী তন্ত্ৰৰ মতে কামৰূপ ৰাজ্যৰ পশ্চিম অংশ) ৰত্নপুৰত ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁৰ পুত্ৰ মায়ামত্তয়ে নিজৰ ৰাজ্যখন দুয়ো পুত্ৰ নাগমত্ত আৰু আৰিমত্তৰ মাজত ভাগ কৰি দিছিল। আৰিমত্তয়ে ৰাজ্যৰ পুব ভাগ শাসন কৰিছিল, যʼত তেওঁৰ মন্ত্ৰী সমুদ্ৰয়ে তেওঁৰ বাবে এখন নতুন ৰাজধানী নিৰ্মাণ কৰি দিছিল। নাগমত্তেয়ে ৰত্নপীঠৰ ৰত্নপুৰৰ পৰা পশ্চিম ভাগ ৰাজত্ব কৰিছিল। কিছু বছৰৰ পাছত নাগমত্তৰ মৃত্যু হয় আৰু আৰিমত্তয়ে নিজৰ পিতৃক হত্যা কৰি সমগ্ৰ ৰাজ্য নিজৰ অধীনলৈ লয়। "কামৰূপৰ বুৰঞ্জী" নামৰ গ্ৰন্থখনৰ পৰা জনা যায় যে আৰিমত্তয়ে কমতাপুৰৰ ৰজা দুৰ্ল্লভেন্দক পৰাস্ত কৰি কমতাপুৰৰ ৰজা হৈছিল আৰু পুনৰ কামৰূপলৈ আহি পিতৃক সত্যা কৰি বৈদ্যৰগড় নামে এখন পাট নিৰ্মাণ কৰিছিল। তাৰ পাছত তেওঁ বিশ্বনাথৰ প্ৰতাপ গড়ৰৰ লৈকে ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰি কামৰূপ লৈ ঘূৰি আহি ৰাজপাট খাইছিল।
আৰিমত্তয়ে সমুদ্ৰক ৰাজ্যৰ এটা অংশ ৰাজত্ব কৰিবলৈ দিছিল আৰু সমুদ্ৰৰ পুত্ৰ মনোহৰক আন অংশ। সমুদ্ৰ আৰু মনোহৰৰ মৃত্যুৰ পাছত সমগ্ৰ অঞ্চলটো মনোহৰৰ পুত্ৰী লক্ষ্মীৰ হাতলৈ গৈছিল। লক্ষ্মীৰ দুই পুত্ৰ আছিল, সান্তনো আৰু সুমন্ত । সান্তনো আৰু সুমন্ত দুয়োৰে বাৰজন পুত্ৰ আছিল। এই সকলকে বৰ বাৰ-ভূঞা (লস্কৰ, কাব্যশী, পদ্ম, ৰাই, সলাল, চুকা/সকা, টেটন, ধ্বজ/ধয়া, উজীৰ, সৰল, ৰমাই আৰু তমাই) আৰু সৰু বাৰ-ভূঞা (কন্বজ্বৰা/কনৌজ্বৰা, ৰঘূ, মুকুন্দ,কদম্ব, সুৰথ, সুন্দৰা,সুশামা, গৌড়বাজ, ৰত্ন, মহাৰথ, লেপ আৰু কেপ) কোৱা হৈছিল। সৰু বাৰ-ভূঞা সকল ৰামপুৰলৈ(বৰ্তমানৰ নগাঁৱত অৱস্থিত) স্থানান্তৰিত হৈছিল। বৰ বাৰ-ভূঞা সকল পূৰ্বৰ ঠাইতে থাকি সেই ঠাইক নিজৰ মাতৃৰ নামত লক্ষ্মিপুৰ/লক্ষিমপুৰ( বৰ্তমানৰ দৰঙত অৱস্থিত) দিয়ে। পুৰ্বতে এই ঠাইক ৰঙ্গ-গ্ৰাম কোৱা হৈছিল ।
গ্ৰন্থখনত উল্লেখ থকাৰ মতে আদি ভূঞা সকলে চুতীয়া আৰু কছাৰী দুয়ো ৰাজ্যৰ লগত যুদ্ধ কৰি নিজৰ ভূমি ৰক্ষা কৰিছিল। গ্ৰন্থখনত দিয়াৰ মতে এবাৰ বৰ বাৰ-ভূঞায়ে আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিছিল, কিন্তু যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ বাৰজন বৰ-ভূঞাক বন্দী কৰি শদিয়াৰ শ্যামা কালিৰ মন্দিৰলৈ(তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰ) বলি দিবলৈ পঠিওৱা হৈছিল। কিন্তু, কাহিনীটোৰ মতে, গোসানীয়ে ভূঞা সকলৰ বলি ল'বলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে আৰু সেই বাবে আহোম ৰজাই সকলোকে সপত কোৱাই এৰি দিলে। গ্ৰন্থখনৰ মতে ইয়াৰ পাছত বাৰ ভূঞাৰ সহযোগত আহোম ৰজায়ে কছাৰী ৰজা আৰু চুতীয়া ৰজা, ধীৰনাৰায়ণক পৰাস্ত কৰি হত্যা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
অৱশ্যে এই ঘটনাটো সত্য প্ৰমাণিত নহয় বুলি ভবা হয় কাৰণ চুতীয়া ৰজাক ১৫২৪ চনত পৰাস্ত কৰাৰ পাছত হে শদিয়াখন বা শদিয়াৰ কালি মন্দিৰটো আহোম ৰজাৰ অধীনলৈ আহিছিল। হয়টো এই ঘটনা পৰৱৰ্তী কালৰ চুতীয়া বিদ্ৰোহ (১৫২৭-১৫২৯ চনৰ) বা কছাৰী দমন(১৫৩৬ চনৰ) হয়। সম্ভৱতঃ এই বৰ বাৰ-ভূঞাসকলৰ বিদ্ৰোহক দমন কৰি আহোম ৰজাই চুতীয়া বিদ্ৰোহ দমন কৰিবলৈ বা কছাৰী ৰজাক পৰাস্ত কৰিবলৈ এইসকলৰ সহায় লৈছিল। আদি-চৰিতত উল্লেখ থকাৰ মতে এই কাৰ্যত প্ৰসন্ন হৈ আহোম ৰজাই বাৰ-ভূঞাসকলক উত্তৰ কোলৰ বাৰখন সৰু প্ৰদেশ(যেনে কলাবাৰী, গহপুৰ, কলংপুৰ, নাৰায়ণপুৰ, ইত্যাদি) আহোমৰ হৈ ৰাজত্ব কৰিবলৈ দিছিল। ইয়াৰে লস্কৰ পৰিয়ালৰ জয় ভূঞা আৰু উজীৰ পৰিয়ালৰ মাহি ভূঞা এসময়ত শক্তিশালী হৈ উঠিছিল আৰু আহোম ৰজা জয়ধ্বজ সিংহই এই সকলৰ সকল চুক্তি কৰিব লগীয়া হৈছিল। গ্ৰন্থখনত লিখা হৈছে যে সৰু বাৰ-ভূঞাসকলে বৰ বাৰ-ভূঞাসকলৰ লগত কল্পতৰু-শাস্ত্ৰ নামৰ এখন গ্ৰন্থৰ বাবে দ্বন্দ্ব কৰি ৰামপুৰৰ দক্ষিণলৈ আঁতৰি আহিছিল।
আহোম যুগৰ বুৰঞ্জীসমূহৰ অনুসৰি চুতীয়া ৰাজ্যৰ পতনৰ পাছত আহোম ৰজা চুহুংমুঙে সকলো আদি ভূঞাক বস কৰি সিহঁতক অধিকাংশক উজনি অসমৰ উত্তৰ কোললৈ(বৰ্তমানৰ লক্ষিমপুৰ, বিশ্বনাথ জিলা) স্থানান্তৰিত কৰিছিল। হৰকান্ত বৰুৱাৰ "আসাম বুৰঞ্জী" আৰু কাশীনাথ তামুলী ফুকনৰ "আসাম বুৰঞ্জী পুথি"ৰ অনুসৰি চুতীয়াক পৰাস্ত কৰাৰ পাছত বাৰ-ভূঞাক বস কৰি চুহুংমুঙে সিহঁতৰ ল'ৰা কিছুমানক তামুলী আৰু পাচনী পাতি লৈছিল। "সাতসৰী বুৰঞ্জী"ৰ মতে চুহুংমুঙ ৰজাই প্ৰথমতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ ৰৌটা ভাঙি ভূঞাক দমন কৰি বিস্তৰ মানুহ পাই ভূঞা সকলক নিবন্ধ কৰি মেলি দিছিল। তাৰ পাছত সলাত গড় (বৰ্তমানৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰৰ বিশ্বনাথ-কুকুৰাকতা অঞ্চল) বান্ধি উত্তৰ-দক্ষিণৰ ৰাজ(ভূঞা) মাৰি লৈছিল। এই কথা টাই ভাষাৰ "আহোম বুৰঞ্জী" গ্ৰন্থখনতো উল্লেখ কৰা হৈছে   । ইয়াৰ পাছত উল্লেখ কৰা হৈছে যে ভূঞা সকলে ৰজাৰ ৰাজচʼৰালৈ অহা যোৱা কৰি আছিল আৰু উত্তৰ-কোল, দিহিং, ইত্যাদি অঞ্চলত থাকি পুখুৰী, দৌল, ইত্যাদি নিৰ্মাণ কৰি থৈ গৈছিল। "পুৰণি অসম বুৰঞ্জী" খনত উল্লেখ থকাৰ মতে দিহিঙীয়া ৰজায়ে ৰটা-টেমনি মাৰি বাৰভূঞাক উত্তৰ কোলত পাতিছিল। এই ভূঞা সকলৰ মাজত বাৰ মুখ্য ভূঞা আছিল উতৈ, তমাই, ৰাই, সঁকাই, কৌষিক, উজিৰ, লস্কৰ, চোমদাৰ, সনাতন, কেহো, ৰামভট আৰু ভকতভূঞা। এই সকলৰ তলত চাৰিজন কৈ সৰু মূৰীয়া ভূঞা আছিল। "অসম বুৰঞ্জী (SM)"ৰ অনুসৰি এই সকল ভূঞাৰ উতৈ আৰু তমাই নামৰ দুই ভূঞায়ে বগা হাতীত উঠি নিজকে ৰজা ঘূষণা কৰাত, আহোম ৰজাই দুয়োকে ধৰি দেওঘৰলৈ নি কাটিলে আৰু অন্য ভূঞাৰ (লস্কৰ, লালোয়া, উতাবৰ, কহিক/কৌষিক, চোমদাৰ, উজীৰ, তমাই, চপা, সোণাবৰ, ভেদাই) ভাই-ভতিজাক খাটনীয়াৰৰূপে ভেঁটাই ল'লে ।
"পুৰণি অসম বুৰঞ্জী" খনত উল্লেখ থকাৰ মতে চুহুংমুঙৰ ৰজাৰ ৰাজত্ব কালৰ শেষৰ ফালে তুৰ্বকক পৰাস্ত কৰাৰ পাছত ৰটা-টেমনিত বাকি থকা কিছু ভূঞায়ে(মদনগিৰি, ধৰ্ম্মাই, ৰামচন্দ্ৰগিৰি, দন্দৰ দলৈ, তামূলীদলৈ, বৰচোমদাৰ, দলিদখান) আহোম ৰজাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰিছিল আৰু কলং নৈৰ ওচৰত গোট খাই যুদ্ধলৈ সাজু হৈছিল। কিন্তু চুহুংমুঙে এই সকলৰ বিদ্ৰোহ দমন কৰিছিল আৰু সকলোকে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰলৈ লয় অনা হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
বাংলাদেশৰ জাতীয় পতাকা
১৯৭১ চনত বাংলাদেশৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত প্ৰায় একেই ধৰণৰ এখন পতাকা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল যাৰ মাজত ৰঙা বৃত্তৰ ভিতৰত হালধীয়া ৰঙৰ এখন মানচিত্ৰ আছিল। ১৯৭২ চনৰ ১২ জানুৱাৰীত পতাকাখনৰ পৰা মানচিত্ৰখন আঁতৰোৱা হয়। পতাকাৰ উভয়ফালে সঠিকভাৱে মানচিত্ৰখন ফুটাই তোলাৰ অসুবিধাই আছিল পতাকাখনৰ পৰা মানচিত্ৰখন আঁতৰোৱাৰ অন্যতম কাৰণ।
ইতিহাস
১৯৭১ চনৰ স্বাধীনতা যুদ্ধত ব্যৱহৃত পতাকাৰ উপৰত ভিত্তি কৰি এই পতাকা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়, তেতিয়া মধ্যৰ ৰঙা বৃত্তত বাংলাদেশৰ মানচিত্ৰ আছিল, পৰৱৰ্তী সময়ত পতাকাক সহজ কৰি, মানচিত্ৰ খন বাদ দিয়া হয়। বাংলাদেশৰ জাতীয় পতাকা, জাপানৰ জাতীয় পতাকাৰ লগত মিল আছে, কিন্তু পাৰ্থক্য হৈছে বাংলাদেশৰ সেউজীয়াৰ ঠাইত, জাপানীসকলে বগা ব্যবহাৰ কৰে। ৰঙা বৃত্তটো একাষে অলপ চাপি আছে, যেতিয়া পতাকা উৰি থাকে তেতিয়া যেন ই পতাকাৰ মাজত থকা যেন দেখা যায়।
১৯৭০ চনৰ ৭ জুনত তৎকালীন পূৰ্ব পাকিস্তানৰ ৰাজধানী ঢাকাৰ পল্টন ময়দানত অনুষ্ঠিত ছাত্ৰসকলৰ এক সামৰিক কুচকাওয়াজত বঙ্গবন্ধু শেখ মুজিবুৰ ৰহমানৰ অংশ গ্ৰহণৰ কথা আছিল। এই লক্ষ্যৰে ছাত্ৰসকলৰ দ্বাৰা এক জয়বাংলা বাহিনী, বা 'ফেব্ৰুৱাৰী ১৫ বাহিনী' গঠন কৰা হয়। ছাত্ৰ নেতাসকলে এই বাহিনীৰ এক পতাকা তৈয়াৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। এই লক্ষ্যৰে ১৯৭০ চনৰ ৬ জুনত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাৰ্জেণ্ট জহুৰুল হক হলৰ (তৎকালীন ইকবাল হল) ১০৮ নং কক্ষত ছাত্ৰলীগ নেতা আ স ম আবদুৰ ৰব, শাহজাহান ছিৰাজ, কাজী আৰেফ আহমদ, মাৰ্ছেল মনিৰুল ইছলাম পতাকাৰ পৰিকল্পনা সম্পৰ্কে বৈঠক বহে। এই বৈঠকত আৰু উপস্থিত আছিল ছাত্ৰলীগ নেতা স্বপন কুমাৰ চৌধুৰী, জগন্নাথ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ (তৎকালীন জগন্নাথ কলেজ) ছাত্ৰলীগ নেতা নজৰুল ইছলাম, কুমিল্লা জিলা ছাত্ৰলীগৰ সাধাৰণ সম্পাদক তথা কেন্দ্ৰীয় ছাত্ৰনেতা শিৱনাৰায়ন দাস, প্ৰকৌশল বিশ্ববিদ্যালয় ছাত্ৰলীগৰ সাধাৰণ সম্পাদক হাছানুল হক ইনু আৰু ছাত্ৰনেতা ইউছুফ ছালাউদ্দিন আহমেদ।
সভাত কাজী আৰেফৰ প্ৰাথমিক প্ৰস্তাৱনাৰ উপৰত ভিত্তি কৰি আলোচনাৰ শেষত সেউজীয়া ভূমিৰ উপৰত ৰঙা সূৰ্যৰ মাজত হালধীয়া ৰঙেৰে বাংলাৰ মানচিত্ৰ খচিত পতাকা তৈয়াৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত হয়। কামৰুল আলম খান (খসৰু) তেতিয়া ঢাকা নিউ মাৰ্কেটৰ এক বিহাৰী দৰ্জিৰ দোকানৰ পৰা ডাঙৰ এটুকুৰা সেউজীয়া কাপোৰৰ মাজত ৰঙা বৃত্ত এটা ছিলাই কৰি আনে; ইয়াৰ পিছত ইউছুফ ছালাউদ্দিন আহমেদ আৰু হাছানুল হকে ইনু প্ৰকৌশল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কায়েদে আজম হল (বৰ্তমানে তিতুমীৰ হল)ৰ ৩১২ নং কক্ষৰ এনামুল হকৰ ওচৰৰ পৰা মানচিত্ৰৰ কিতাপ আনি ট্ৰেছিং পেপাৰত পূৰ্ব পাকিস্তানৰ মানচিত্ৰ অংকণ কৰে। ছাত্ৰনেতা শিবনাৰায়ণ দাসে শেষত তেওঁৰ নিপুন হাতেৰে মানচিত্ৰখন ৰঙা বৃত্তৰ মাজত আঁকে।
১৯৭১ চনৰ ২ মাৰ্চত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ত বাংলাদেশৰ ইতিহাসত প্ৰথম জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰেছিল ছাত্ৰ নেতা আ.স.ম. আব্দুৰ ৰবে। তেওঁ সেই সময়ত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ ইউনিয়নৰ উপ-সভাপতি আছিল। পূৰ্ব পাকিস্তানৰ চিহ্ন চন্দ্ৰ তৰা ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ এই নতুন প্ৰতীক তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। চিআইএ ৱৰ্ল্ড ফেক্টবুক অনুযায়ী বাংলাদেশৰ সেউজীয়া প্ৰকৃতি বুজাবলৈ পতাকাত সেউজীয়া ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
শেখ মুজিবুৰ ৰহমানে মাৰ্চ ২৩ তাৰিখে তেওঁৰ বাসভৱনত, স্বাধীনতা ঘোষণাৰ আগেয়ে পতাকা উত্তোলন কৰেছিল। পৰবৰ্তী সময়ত ১৯৭২ চনত শেখ মুজিবুৰ ৰহমানৰ চৰকাৰে শিবনাৰায়ণ দাসৰ ডিজাইনকৃত পতাকাৰ মাজৰ মানচিত্ৰখন বাদ দি পতাকাৰ মাপ, ৰঙ আৰু তাৰ ব্যাখ্যা সম্বলিত এক প্ৰতিবেদন দিবলৈ কামৰুল হাছানক দায়িত্ব দিয়ে। কামৰুল হাছানৰ দ্বাৰা পৰিমাৰ্জিত ৰূপটোৱে বৰ্তমান বাংলাদেশৰ জাতীয় পতাকা।
অনুভৱ তুলসী
অনুভৱ তুলসী (Anubhav Tulasi) একাধাৰে কবি, অনুবাদক, চিনেমা সমালোচক, গল্পকাৰ, সম্পাদক। বিংশ শতিকাৰ শেষৰপৰা সাম্প্ৰতিক সময়লৈকে অসমীয়া কবিতাৰ ক্ষেত্ৰখনত তেওঁ অৱদান আগবঢ়াই আহিছে। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৮৪ চনত ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে। ১৯৮৩ চনৰপৰা ২০১৮ চনলৈকে শুৱালকুছি বুদৰাম মাধৱ সত্ৰাধিকাৰ মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে চাকৰি কৰি অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ প্ৰথম কবিতাপুথি ‘নাজমা’। বৰ্তমানলৈকে তেওঁৰ ২০খন কবিতাপুথি প্ৰকাশ পাইছে। ত্ৰিশখনতকৈ অধিক পুথিৰ ৰচয়িতা অনুভৱ তুলসীৰ কবিতা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়, কটন বিশ্ববিদ্যালয় আৰু লক্ষীমপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ অসমীয়া বিভাগৰ পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়, পেংগুইন, নৰ্থ ইষ্টাৰ্ণ পাৰ্বত্য বিশ্ববিদ্যালয়, সাহিত্য অকাডেমি, নেশ্যনেল বুক ট্ৰাষ্ট আদিৰ পৰা প্ৰকাশিত সম্মানজনক গ্ৰন্থত তেওঁৰ কবিতা অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। তুৰস্কৰ ইস্তানবুল,, আমেৰিকাৰ অষ্টিন, গ্ৰীচৰ এথেন্স আৰু বাংলাদেশ ঢাকাত অনুষ্ঠিত বিশ্ব কবিতা আৰু সাহিত্য মহোৎসৱত কবিতা পাঠৰ বাবে তেওঁ আমন্ত্ৰিত হৈছে। জাৰ্মানী, ফৰাচী, হাঙ্গেৰী, উজবেক আদি ভাষালৈও তেওঁৰ কবিতা অনুবাদ হৈছে। অনুভৱ তুলসীয়ে মুনীন বৰকটকী বঁটা, কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সংস্কৃতি দপ্তৰৰ জ্যেষ্ঠ ফেলশিপ সন্মান, অন্তৰ্লিপি সাহিত্য বঁটা, সাহিত্য জ্যোতি বঁটা, অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ শতবৰ্ষীয় সাহিত্য সম্মান, পৰনাথ বিদ্যাবিনোদ স্মৃতি সাহিত্য পুৰস্কাৰ,নলবাৰী সাহিত্য সভাৰ ‘জমিৰুদ্দিন আহমদ বঁটা”, অসম সাহিত্য সভাৰ অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী বঁটা’ আদি পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে।
বাংলাদেশৰ জাতীয় পতাকা
পতাকাৰ মাপ
গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী বাংলাদেশৰ পতাকা বিধিমালা, ১৯৭২ চন অনুযায়ী জাতীয় পতাকাৰ মাপৰ সুনিৰ্দিষ্ট বিৱৰণ নিম্নলিখিত:
অনুভৱ তুলসী
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
অনুভৱ তুলসীৰ জন্ম হয় ১৯৫৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ ৩ তাৰিখে, নগাঁও জিলাত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম লক্ষ্মীকান্ত শইকীয়া আৰু মাতৃ লাৱণ্য শইকীয়া।
বাংলাদেশৰ জাতীয় পতাকা
পতাকা ব্যৱহাৰৰ মাপ
ব্যাখ্যা: পতাকাৰ দৈৰ্ঘ্য ১০ ফুট হলে প্ৰস্থ হ'ব ৬ ফুট, ৰঙা বৃত্তৰ ব্যাসাৰ্ধ হ'ব ২ ফুট, পতাকাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ ৪.৫ ফুট ওপৰত প্ৰস্থৰ প্ৰায় মাজভাগত অঙ্কিত আনুপাতিক ৰেখাৰ ছেদবিন্দু হ'ব ৰঙা বৃত্তৰ কেন্দ্ৰবিন্দু।
অনুভৱ তুলসী
শিক্ষা
অনুভৱ তুলসীয়ে প্ৰাথমিক আৰু হাইস্কুলীয়া শিক্ষা লাভ কৰে ক্ৰমে ৫১ নং তুলসীমুখ নিম্ন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু মাধবদেৱ উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয়ত। পৰৱৰ্তী সময়ত কটন কলেজৰপৰা (১৯৭৪-৭৬) বিজ্ঞান শাখাত প্ৰাক বিশ্ববিদ্যালয়, নগাঁও কলেজৰপৰা ১৯৭৬-৭৯ চনত স্নাতক আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ১৯৮১-৮৪ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
বাংলাদেশৰ জাতীয় পতাকা
চৰকাৰী বাসভৱন
নিন্মলিখিত ব্যক্তিসমূহৰ চৰকাৰী বাসভৱনত ‘পতাকা’ উত্তোলন কৰা হয়:
মটৰগাড়ী তথা জলজাহাজ
নিন্মলিখিত ব্যক্তিসমূহৰ মটৰগাড়ী তথা জলজাহাজত ‘পতাকা’ উত্তোলন কৰাৰ অধিকাৰ আছে :
অনুভৱ তুলসী
বৃত্তি
শুৱালকুছিৰ শুৱালকুছি বুদম মাধব সত্ৰাধিকাৰ মহাবিদ্যালয় (SBMS College, Sualkuchi)ত তেওঁ ইংৰাজী বিভাগত অধ্যাপনা কৰে (১৯৮৩-২০১৮)
বাংলাদেশৰ জাতীয় পতাকা
উত্তোলন
নিম্নলিখিত দিৱসসমূহ উপলক্ষে বাংলাদেশৰ সমূহ চৰকাৰী তথা বেচৰকাৰী ভৱনসমূহত তথা বিদেশত অৱস্থিত কূটনৈতিক মিছনৰ কাৰ্যালয় তথা কনচুলাৰ পোষ্টসমূহত বাংলাদেশৰ পতাকা উত্তোলন কৰা হয়:
অৰ্ধনমিত
নিম্নলিখিত দিৱসসমূহত ‘পতাকা’ অৰ্ধনমিত ৰখা হয়:
অনুভৱ তুলসী
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
বাংলাদেশৰ জাতীয় পতাকা
তথ্যসূত্ৰ
<div class="reflist columns references-column-count references-column-count-2" style="-moz-column-count: 2; list-style-type: decimal;">
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশ শ্ৰেণী:পতাকা
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ বিভাজিত দলসমূহ
ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ ভাৰতৰ এটা মুখ্য ৰাজনৈতিক দল। ১৯৪৭ চনত দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰে পৰা দলটোৰ যথেষ্ঠবাৰ বিভাজিত হোৱা দেখা যায়। ইয়াৰে কিছুমান বিভাজিত গোটে স্বাধীন দল হিচাপে ৰাজনৈতিক কাৰ্য-কলাপ চলাই আছে; আন কিছুমান বৰ্তমান বিলুপ্ত। আকৌ কিছুমান গোট মূল দলৰ সৈতে বা আন দলৰ সৈতে চামিল হৈ গৈছে।
তথ্য উৎস
https://eci.nic.in/eci_main/mis-Political_Parties/Constitution_of_Political_Parties/ConstitutionOfINC.pdf
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজনীতি শ্ৰেণী:ভাৰত সম্পৰ্কীয় তালিকা
নাউৰু
নাউৰুৰ আদি বাসিন্দাসকল হৈছে মাইক্ৰ'নেছীয় আৰু পলিনেছীয় মূলৰ লোক। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষভাগত জাৰ্মানীয়ে ইয়াক দখল কৰে। প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত ই অষ্ট্ৰেলিয়া, নিউজিলেণ্ড আৰু যুক্তৰাজ্যৰ অধীনৰ এক লিগ অফ নেছন মেণ্ডেট বা প্ৰশাসনিক অঞ্চলত পৰিণত হয়। কিন্তু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময় জাপানে নাউৰু দখল কৰে। যুদ্ধৰ শেষত ই পুনৰ অধীনস্থ প্ৰশাসনিক অঞ্চল পৰিণত হয়, আৰু অৱশেষত ১৯৬৮ চনত পূৰ্ণ স্বাধীনতা লাভ কৰে।
নাউৰু এক ফছফেট-শিলাৰ দ্বীপ। পূৰ্বতে ইয়াত ফছফেট আহৰণৰ বাবে অত্যধিক খনন কাৰ্য চলিছিল আৰু এয়াই আছিল নাউৰুৰ অৰ্থনীতিৰ মূল উৎস। পিছে ২০১১ চনৰ তথ্য অনুসৰি দ্বীপটোত ফছফেটৰ পৰিমাণ প্ৰায় শেষ হৈ আহিছে আৰু ইয়াৰ খনন অৰ্থনৈতিক ভাবে লাভজনক হৈ ৰোৱা নাই। এই ফছফেট আহৰণৰ ফলত নাউৰুৰ পৰিবেশত বিপৰ্যয়ৰ সূচনাও হৈছে, লগতে ফছফেটৰ খনন কম হৈ অহাৰ বাবে নাউৰু অৰ্থনৈতিক ভাবে দুৰ্বল হৈ পৰিছে। সেয়ে অৰ্থ উপাৰ্জনৰ বাবে নাউৰুৰ চৰকাৰে বিভিন্ন অপ্ৰচলিত পদ্ধতিৰ আশ্ৰয় লৈছে। যেনে, ১৯৯০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ পৰা নাউৰু কলাধন বৈধ কৰাৰ কেন্দ্ৰত পৰিণত হয়। ইয়াৰোপৰি বিদেশী বিনিয়োগক আকৰ্ষণৰ অৰ্থে নাউৰুত কৰৰ পৰিমাণ একেবাৰে নগণ্য কৰি দিয়া হৈছে। নাউৰুৱে অষ্ট্ৰেলিয়া চৰকাৰৰ অনুদানো গ্ৰহণ কৰিছে। তাৰ বিনিময়ত নাউৰুক অষ্ট্ৰেলিয়াই ইয়াৰ ৰাজনৈতিক আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থীবোৰৰ কাৰাগাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। অষ্ট্ৰেলিয়াৰ ওপৰত নাউৰুৰ অত্যধিক নিৰ্ভৰশীলতাৰ বাবে বহুতেই নাউৰুক অষ্ট্ৰেলিয়াৰ পৰোক্ষভাবে-অধীন ৰাষ্ট্ৰ (client state) ৰূপে গণ্য কৰে।
ইতিহাস
নাউৰুত প্ৰথমে অন্ততঃ ৩,০০০ বছৰ পূৰ্বে মাইক্ৰ'নেছীয় আৰু পলিনেছীয় লোকসকলে বসতি স্থাপন কৰিছিল। নাউৰুত ঐতিহাসিকভাবে ১২টা গোষ্ঠী বা উপজাতি আছিল। নাউৰুৰ জাতীয় পতাকাটোৰ ১২টা বিন্দুৰ তৰাই এইসকলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। সেইসময়ত নাউৰুৰ অধিবাসীসকলে মিনপালন আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁলোকে লুণীয়া পানীৰ ইবিজা নামৰ মাছবিধৰ পোনা ধৰি বুদা লেগুন নামৰ মিঠা পানীৰ উপহ্ৰদত মিনপালনৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই মাছ তেওঁলোকৰ খাদ্যৰ এক নিৰ্ভৰযোগ্য উৎস আছিল। ইয়াৰ লগতে অন্যান্য স্থানীয়ভাবে উপলব্ধ ফল যেনে নাৰিকল আৰু পেনডেনাচ নামৰ ফল খাদ্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। "নাউৰু" নাম উৎপত্তি সম্ভৱতঃ নাউৰুয়ান ভাষাৰ শব্দ এনাউৰু-ৰ পৰা হৈছে, যাৰ অৰ্থ "মই সাগৰৰ পাৰলৈ যাওঁ। "