cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰৱান এটকিনচন
তেওঁৰ অন্যান্য চলচ্চিত্ৰসমূহ হৈছে; জেমছ বণ্ডৰ ‘নেভাৰ চে নেভাৰ এগেইন’ (১৯৮৩), ‘ফ’ৰ ৱেডিং এণ্ড আ ফিউনাৰেল’ (১৯৯৪) - য’ত তেওঁ এজন মূৰ্খ পাদুৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল আৰু ‘দ্য লায়ন কিঙ’ (১৯৯৪)ত তেওঁ ৰঙা-ঠোঁটৰ হৰ্ণবিল ঝুঝুৰ মাতত কণ্ঠ দিছিল। ‘ৰুফাছ ইন লাভ একচুৱেলি’ (২০০৩) চলচ্চিত্ৰত এটকিনচনে এজন অলংকাৰ বিক্ৰেতাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ ফিল্ম এডাপ্টটেচন ‘মিষ্টাৰ বিন’ (১৯৯৭) আৰু ‘মিষ্টাৰ বিনচ হ’লিডে’ (২০০৭)ত মিষ্টাৰ বিনৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।  বিবিচিৰ কমেডি দ্য থিন বুল লাইন (১৯৯৫-১৯৯৬) আৰু আইটিভিৰ ‘মাইগ্ৰেট’ (২০১৬-২০১৭)ত এটকিনচনে মূখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল।
১৯৫৫ চনৰ ৬ জানুৱাৰীত ইংলেণ্ডৰ ডাৰহামৰ কনচেটত এটকিনচনৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাক এৰিক এটকিনচন এজন কৃষক আৰু কোম্পানী সঞ্চালক আছিল। ১৯৪৫ চনৰ ২৯ জুনত তেওঁ ইলা মেক বিয়া কৰায় আৰু ১৯৫৫ চনত ৰৱান এটকিনচনৰ জন্ম হয়। চাৰিজন ভাতৃৰ এটকিনচন আছিল চতুৰ্থজন। এটকিনচন এংগলিকানত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল  আৰু ডাৰহাম কৰিষ্টাৰ প্ৰিপ্ৰাইমেৰী স্কুলত পঢ়া-শুনা কৰিছিল আৰু পিছত ছেইণ্ট বীজ স্কুললৈ গৈছিল। ৰডনি, ৰৱান আৰু তেওঁলোকৰ ডাঙৰ ককায়েক ৰুপাৰ্ট কনচেটত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী টনী ব্লেয়াৰৰ সৈতে একেলগে ডাৰহাম কৰিষ্টাৰ স্কুললৈ গৈছিল । বিজ্ঞান শাখাৰ এ লেভেলত শীৰ্ষ শ্ৰেণী লাভ কৰাৰ পিছত, ৰৱানে নিউকেচেল বিশ্ববিদ্যালয়ত স্থান লাভ কৰে আৰু তাৰপৰা ১৯৭৫ চনত ইলেকট্ৰিকেল আৰু ইলেকট্ৰনিক ইঞ্জিনিয়াৰিঙত ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত কুইনচ কলেজ, অক্সফৰ্ডত তেওঁ ইলেকট্ৰিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিঙত এম এছ চি কৰে। একেখন কলেজৰপৰাই এটকিনচনৰ দেউতাকে ১৯৩৫ চনত মেট্ৰিক পাছ কৰিছিল আৰু ২০০৬ চনত ইয়াৰপৰাই ৰৱানে এজন ফেল’ৰ সন্মান লাভ কৰে।  তেওঁৰ এম এছ চিৰ গৱেষণাপত্ৰখন ১৯৭৮ চনত প্ৰকাশ পায়।
অভিনয়ৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ মনোযোগ দিয়াৰ আগতে এটকিনচনে ডক্টৰেট ৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৭৬ চনৰ আগষ্টত এডিনবাৰ্গ ফেষ্টিভেল ‘ফ্ৰিঞ্জ’ত অনুষ্ঠিত ‘দ্য অক্সফৰ্ড ৰিভিউ’ত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰে। তেওঁ ইতিমধ্যে ‘এক্সপেৰিমেণ্টেল থিয়েটাৰ ক্লাৱ (ইটিচি)’ৰ ৰিভিউ গোট ‘দ্য এচটেটেৰাছ’ৰ দ্বাৰা অক্সফৰ্ডত অনুষ্ঠিত অনুষ্ঠানৰ বাবে স্কেচ লিখিছিল আৰু পৰিৱেশন কৰিছিল। অক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয় ড্ৰামাটিক চছাইটি (অউডিএছ)ৰ বাবেও তেওঁ লিখিছিল।
২০০৩ চনত, ব্ৰিটিছ কমেডিৰ ৫০ জন শীৰ্ষৰ কমেডিয়ানৰ ভিতৰত এজন ৰূপে এটকিনছনক ‘দ্য অবজাৰ্ভাৰ’ত তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল, আৰু ২০০৫ চনত সহ-কৌতুক অভিনেতাসকলৰ এক জৰীপত শীৰ্ষ ৫০ জন কৌতুক অভিনেতাৰ ভিতৰত এজন ৰূপে তেওঁ স্বীকৃত হৈছিল। ১৯৭০ৰ দশকত অক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয় ড্ৰামাটিক চছাইটিত লগ পোৱা চিত্ৰনাট্যকাৰ ৰিচাৰ্ড কাৰ্টিছ আৰু সুৰকাৰ হাৱাৰ্ড গুডলৰ সৈতে কেৰিয়াৰৰ গোটেই সয়ছোৱাত তেওঁ কলাবৰেচন কৰিছিল। ১৯৮১ চনৰ বাফটাৰ উপৰিও ১৯৮১ চনত ‘ৰিভিউ’ত ৰোৱান এটকিনচনে ‘ৱেষ্ট এণ্ড থিয়েটাৰ’ত কৰা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে অলিভিয়েৰ বঁটা লাভ কৰে। নাটক আৰু সমাজলৈ আগবঢ়োৱা সেৱাৰ বাবে এটকিনচনক ২০১৩ চনৰ ‘জন্মদিন সন্মান’ (2013 Birthday Honours)ত ‘চি বি ই’ (CBE) হিচাপে নিযুক্ত কৰা হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অভিনয় শিল্পী
সুপ্ৰতিস্থিত বৰ্মা
সুপ্ৰতিস্থিত বৰ্মা (Supratisthita Varman) কামৰূপ ৰাজ্যৰ বৰ্মণ ৰাজবংশৰ দ্বাদশ ৰজা আছিল। এওঁ সুস্থিত বৰ্মাৰ পুত্ৰ আছিল। এওঁ ৫৯৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৬০০ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁৰ পিছত তেওঁৰ ভাতৃ ভাস্কৰ বৰ্মা উত্তৰাসুৰী হিচাপে ৰাজ সিংহাসনত বহিছিল।
লগতে পঢ়ক
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:পুৰণি আৰু মধ্যযুগীয় অসম শ্ৰেণী:বৰ্মণ ৰাজবংশ শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
শ্ৰী শ্ৰী বটদ্ৰৱা থান
বটদ্ৰৱা থান বা বৰদোৱা থান , চমুকৈ বৰদোৱা অসমৰ এখন পৱিত্ৰ তীৰ্থস্থান। নগাঁও চহৰৰ পৰা প্ৰায় ১৮ কিলোমিটাৰ নিলগৰ বৰদোৱা নামে ঠাইত এই তীৰ্থস্থান অৱস্থিত । মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ শৈশৱ, কৈশোৰ আৰু কৰ্মজীৱনৰ স্থলী হিচাপে অসমৰ জনমানসত বৰদোৱা বিশেষ মৰ্য্যদা আছে। এই বৰদোৱা তথা আলিপুখুৰীতে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্ম হৈছিল । ১৯ বছৰ বয়সতে ১৪৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে বৰদোৱাতে শ্ৰী শ্ৰী বটদ্ৰৱা থানখনৰ স্থাপন কৰিছিল । বটদ্ৰৱা থানৰ আন এক বিশেষত্ব হৈছে যে এইখন মহাপুৰুষজনাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা সৰ্বপ্ৰথম থান আৰু ইয়াত তেওঁ আৰম্ভ কৰা একশৰণ নাম ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল । ই থানখনে ২৮৬ বিঘা মাটিকালি আগুৰি আছে ।
ইতিহাস
অতীজতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ (ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী)পাৰৰ এই অঞ্চল বৰ দ - বৰডোবা বা ডোভাৰে পৰিপূৰ্ণ জলময় ঠাই আছিল বুলি জনা যায়। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ উপৰিপুৰুষ ভূঞাসকলে তাত আলি বান্ধি পুখুৰী খান্দি গাঁও পাতি বাস কৰিছিল। বৰ দ বা বৰডোবাৰে পৰিপূৰ্ণ কাৰণে মানুহৰ মুখত পৰি এই অঞ্চলটোৰ নাম বৰদোৱা হ'ল বুলি জনশ্ৰুতি আছে। আন এক কিংবদন্তি অনুসৰি কুণ্ডিল কুঁৱৰী ৰুক্মিণীয়ে তেওঁক হৰণ কৰি নিবলৈ অনুৰোধ জনাই বেদনিধি নামৰ এজন ব্ৰাহ্মণক শ্ৰীকৃষ্ণৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল। বেদনিধিক লগত লৈ শ্ৰীকৃষ্ণ দ্বাৰকাৰ পৰা কুণ্ডিল নগৰলৈ আহোঁতে তেওঁৰ ৰথ ইমান বেগেৰে চলিছিল যে ৰথৰ বেগত বেদনিধি মূৰ্চা গ'ল। শ্ৰীকৃষ্ণই তেতিয়া সেই ঠাইতে ৰথ ৰাখি বেদনিধিৰ গালে-মুখে পানী ছটিয়াই দিয়াত তেওঁৰ চেতনা ঘূৰি আহে। ইয়াৰ পাছত এজোপা বটবৃক্ষৰ ছাঁত খন্তেক জিৰণি লৈ শ্ৰীকৃষ্ণ ৰথত উঠোঁতে দিয়া তেওঁৰ ভৰৰ ফলত ঠাইডোখৰ 'বৰ দ' হৈ পৰে। তেতিয়াৰ পৰা এই অঞ্চল বৰদোৱা নামেৰে পৰিচিত হয় বুলি জনা যায় ।
আন এক কাহিনী অনুসৰি এসময়ত হেনো প্ৰচণ্ড খৰাং হৈছিল। খৰাঙত মানুহৰ বিলাই-বিপত্তিৰ সীমা নোহোৱাত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ এজোপা বটবৃক্ষৰ তলত ৰাতি নাম-কীৰ্তনৰ আয়োজন কৰিছিল। উল্লিখিত বটবৃক্ষজোপা আকৌ বিষ্ণুৰ গাৰ এডাল নোমৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা বুলি কোৱা হয়। সময়ত নাম-কীৰ্তন শেষ হ'ল আৰু সকলো ঘৰাঘৰি গ'ল। ইয়াৰ পাছত মাজৰাতি শংকৰদেৱে তেওঁৰ দুজন শিষ্য সৰ্বজয় আৰু বলোৰামক লগত লৈ বটবৃক্ষজোপাৰ তললৈ আহি যোগবলেৰে গংগাক আহ্বন কৰিবলৈ ধৰিলে। শংকৰৰ যোগবলত গংগা ধৰালৈ নামি আহে আৰু সেই জলধাৰাত বটবৃক্ষ দ্ৰৱিত হৈ সেই ঠাইতে এক মনোৰম সৰোবৰৰ সৃষ্টি হয়। আকাশৰ পৰা গংগা নমাই অনা বাবে এই সৰোবৰ আকাশীগংগা নামেৰে জনাজাত। 'বট দ্ৰৱ' হোৱা বাবে এই ঠাই বটদ্ৰৱা নামেৰেও সমধিক প্ৰসিদ্ধ। বৰ্তমান বৰদোৱা আৰু বটদ্ৰৱা দুয়োটা নাম সম অৰ্থত প্ৰয়োগ কৰা হয়।
সত্ৰ হিচাপে বৰদোৱা
বৰদোৱাতে শংকৰদেৱে প্ৰথম কীৰ্তন ঘৰ (নামঘৰ) সজাইছিল বুলি জনা যায় । ইয়াতেই শংকৰদেৱে প্ৰথম চিহ্নযাত্ৰা ভাওনা কৰি দেখুৱাই। ১৪৭০ চনত ২১ বছৰ বয়সত শংকৰদেৱে বৰদোৱাত ফাকুৱা আৰু দৌল উৎসৱৰ সূচনা কৰে । ১৫১৬-১৭ চন মানত শংকৰদেৱে নিৰাপত্তাজনিত কাৰণত বৰদোৱা ত্যাগ কৰে । শংকৰদেৱৰ পিছত ১৬৫৬ চনত শংকৰদেৱৰ পুত্ৰ হৰিচৰণ ঠাকুৰ, নাতিবোৱাৰী কনকলতা আৰু ভাগিন দামোদৰ আতাৰ উদ্যোগত বৰদোৱাক পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হয়। সত্ৰ পুনৰ উজ্জীৱিত হৈ উঠে। এনেদৰে শতাধিক বছৰ চলাৰ পিছত শংকৰদেৱৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ মাজত হোৱা বিবাদৰ পৰিণতিত বৰদোৱা সত্ৰ বৰহিছা (নৰোৱা সত্ৰ) আৰু সৰুহিছা (ফুলগুৰি সত্ৰ) নামে দুখন সত্ৰত বিভক্ত হয়। অৱশ্যে ১৯৫৮ চনত বৰহিছা আৰু সৰুহিছাৰ মধ্যস্থলত উমৈহতীয়া কীৰ্ত্তন ঘৰ সাজি আনুষ্ঠানিকভাৱে মুকলি কৰা হয়।
বিশেষত্ব
বৰদোৱা সত্ৰৰ ভিতৰত থকা পৱিত্ৰ আকাশীগংগা, দৌল মন্দিৰ, পাদশিলা গৃহ (ইয়াতে শিলত গুৰুজনাৰ ভৰিৰ পতাৰ চিহ্ন আছে বুলি জনবিশ্বাস আছে), মণিকূটসহ কীৰ্তন ঘৰ (নামঘৰ), সাঁচি গছ, টেম্বুৱানী জান, শংকৰদেৱ গৱেষণা কেন্দ্ৰ, শিলিখা গছ আদিয়ে সত্ৰখনৰ ঐতিহ্য বহন কৰিছে। ১৯৮৫ চনতে অসম চৰকাৰে ইয়াত এটি ক্ষুদ্ৰ সংগ্ৰহালয় স্থাপন কৰিছিল। শংকৰদেৱৰ সময়ৰ বহুতো সামগ্ৰী ইয়াত সংৰক্ষিত হৈ আছে। তাৰ ভিতৰত প্ৰাচীন বটদ্ৰৱা থানৰ মুখ্য দ্বাৰ, গুৰু আসনৰ ভগ্নাংশ, ৰাধা-কৃষ্ণৰ কাঠৰ যুগল মূৰ্তি, সেই সময়ৰ কাঠৰ শৰাই, কাঠৰ বাটি, চৰিয়া ইত্যাদি অন্যতম ।
প্ৰধান উৎসৱ / অনুষ্ঠান
বটদ্ৰৱা থানত দৈনন্দিন নাম-কীৰ্তনৰ উপৰিও কেইবাটাও উৎসৱ উলহ-মালহেৰে পালন কৰা হয়। শংকৰদেৱ - মাধৱদেৱ আৰু আন আন বৈষ্ণৱ গুৰুসকলৰ জন্ম-মৃত্যু তিথি, ফাকুৱা বা দৌল উৎসৱ, শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমী, নন্দোৎসৱ, ভাদ মাহৰ গুৰু কীৰ্তন, ভাওনা, অংকীয়া নাট আদি উদ্‌যাপন কৰা হয় । ফাকুৱা উপলক্ষে বৰদোৱাত এখন মেলাও অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:সত্ৰ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
ছেৰ্গেই আইজেনষ্টাইন
ছেৰ্গেই মিখালোভিচ্‌ আইজেনষ্টাইন (জানুৱাৰী ২৩, ১৮৯৮ - ফেব্ৰুৱাৰী ১১, ১৯৪৮), এজন ৰুছ দেশীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু চলচ্চিত্ৰ তাত্বিক। তেখেতক চলচ্চিত্ৰ সম্পদনাত ব্যৱহৃত মন্তাজ পদ্ধতিৰ জন্মদাতা বুলি কোৱা হয়। এখেতে পৰিচালনা কৰা 'ষ্ট্ৰাইক' (১৯২০), 'বেটেলছিপ পটেমকিন' (১৯২৫), 'অক্টোবৰ: পৃথিৱী কঁপোৱা দহটা দিন' (১৯২৭), 'আলেকজেণ্ডাৰ নেভ্‌সকি' (১৯৩৮) আৰু 'আইভান, দা টেৰিবল' (১৯৪৪, ১৯৫৮) আটাই কেইখন ছবিকে বিশ্বৰ চলচ্চিত্ৰৰ লেখত ল'বলগীয়া ছবিসমূহৰ ভিতৰত ধৰা হয়। তেখেতৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ শৈলীয়ে পাছৰ যুগৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণত প্ৰভাৱ ৰাখি গৈছে।
জীৱনী
thumb|upright|পিতৃ মাতৃৰ সতে আইজেনষ্টাইন|left আইজেনষ্টাইনৰ জন্ম হৈছিল লাটভিয়াৰ ৰাইগা (Riga) চহৰত। পিতৃৰ নাম আছিল মিখাইল আইজেনষ্টাইন আৰু মাতৃ আছিল জুলিয়া ইভানোভ্‌না কনেটস্কায়া। ১৯০৫ চনৰ বিপ্লবৰ সময়ত মাতৃয়ে ছেৰ্গেইক লৈ ছেইণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গলৈ আহে। পিতৃ আছিল এজন স্থপতিবিদ। তেখেতে ১৯১০ চনত ছেৰ্গেই আৰু মাকৰ সতে থাকিবলৈ লয়। সোনকালেই ছেৰ্গেই পিতৃ-মাতৃৰ বিবাহ-বিচ্ছেদ ঘটে আৰু মাকে পৰিয়ালৰ পৰা আঁতৰি ফ্ৰান্সত থাকিবলৈ লয়।
প্ৰথাগত শিক্ষাৰ বাবে আইজেনষ্টাইন পেট্ৰোগ্ৰাড-ৰ 'ইনষ্টিটিউট অৱ্‌ চিভিল ইঞ্জিনীয়াৰিং'-ত ভৰ্তি হয় আৰু এগৰাকী অভিযন্তা হৈ ওলায়। তাৰ পাছত তেওঁ 'লাল ফৌজ'ত যোগ দিয়ে। লাল ফৌজৰপৰাই তেওঁ এটা অপেছাদাৰী নাট্য দল গঢ়ি তোলে। লাল ফৌজৰ কামৰপৰা অব্যাহতি লৈ তেওঁ যোগ দিয়ে 'ফোৰ্গাৰ্ছ থিয়েটাৰ'ত (Forgger's Theatre) ডিজাইনাৰ হিচাপে। তাতেই তেওঁ লগ পায় 'ভ্ছেভোলোড এমিলিয়েভিৎচ্‌ মেয়াৰহ'ল্ড' (Vsevolod Emilievitch Meyerhold)-ক। মেয়াৰহ'ল্ড আছিল ৰাছিয়ান শিল্প-সংস্কৃতি জগতৰ এজন পথিকৃত ব্যক্তি। এখেতৰ অধীনতে আইজেনষ্টাইন কলা-সংস্কৃতিৰ প্ৰতি বিশেষ ভাৱে আকৃষ্ট হয়।
আপী ওজা
আপী ওজা অবিভক্ত কামৰূপ আৰু দৰং জিলাৰ বিভিন্ন ঠাইত প্ৰচলিত এক শ্ৰেণীৰ ওজা বিশেষ। সেই ওজাপালি দলটোত ওজা, দাইনাপালি আৰু পালি-আটায়ে ছোৱালী। ছোৱালীৰ যি ওজাপালি অনুষ্ঠান, সেয়ে কামৰূপত আপী ওজা আৰু দৰঙত লিকিৰী ওজাপালি ৰূপে খ্যাত। বিয়াহ গোৱা ওজাপালিৰ আদৰ্শতে এইবিধ ওজাপালিৰ বিকাশ। নলবাৰী ব্যাসকুছি,দক্ষিণ কামৰূপৰ বিভিন্ন স্থান আৰু দৰঙত এই দল দেখা পোৱা যায়। বিভিন্ন পূজা-পাতল আৰু সভা উপলক্ষে ৰামায়ণ মহাভাৰত আৰু ভিন্ন পুৰাণৰ পদ আবৃত্তি কৰি নৃত্য ভংগিমাৰে আপী ওজাই তেওঁলোকৰ পৰিৱেশ্য কলা পৰিৱেশ কৰাটো উল্লেখযোগ্য। আপী ওজাই হৰিচন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যৰ ভাষাত'ভমকা ফুলীয়া মেখেলা আৰু ডিঙিত মণিমালা পিন্ধি চুলি মেলি দলত থিয় দিয়ে আৰু আন্যান্য ওজা দৰে নৃত্য-গীত পৰিৱেশন কাৰ্যত দলটো পৰিচালনা কৰে। ৰেবানাথ শৰ্মাই জনাইছে যে আপী ওজাই নিজে তাল নবজায়। দাইনাপালি আৰু পালি কেইজনেহে দুই হাতেৰে তাল বজায়। কোনো কোনো ঠাইৰ আপী ওজাত আকৌ ওজা আৰু দাইনাপালিহে ছোৱালী, বাদ্যবাদক পালিবোৰ পুৰুষ। উত্তৰ কামৰূপৰ ব্যাসকুছি অঞ্চলৰ আপী-ওজা প্ৰখ্যাত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
ছেৰ্গেই আইজেনষ্টাইন
প্ৰথম ছবি: ষ্ট্ৰাইক
১৯২৩ চনত প্ৰযোজিত 'এনাফ চিমপ্লিচিটি' নাটকত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল কুৰি মিনিট দৈৰ্ঘ্যৰ এখন চলচ্চিত্ৰ। এই চলচ্চিত্ৰ টুকুৰাটো নিৰ্মাণ কৰিছিল আইজেনষ্টাইন। ইয়াৰ পাছতেই আইজেনষ্টাইনে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণত আগবাঢ়ে আৰু ১৯২৪ নিৰ্মাণ কৰে নিজৰ প্ৰথমখন পূৰ্ণ্য দৈৰ্ঘ্যৰ চলচ্চিত্ৰ 'ষ্ট্ৰাইক'। ষ্ট্ৰাইকৰ প্ৰযোজক আছিল মস্কোৰ 'গছ্‌কিনো ষ্টুডিঅ' (Goskino Studio)। ছবিখন ১৯২৫ চনত মুক্তি দিয়া হয়। সেই বছৰে পেৰিছৰ 'এক্সপ'জিছিও দেছাৰ্ট ডেকোৰাতিফ্‌ছ' (Exposition des Arts De'cpratifs)-এ ছবিখন পুৰস্কৃত কৰে। এক নায়ক বা নায়িকাৰ সলনি এটা ৰাইজৰ সমূহকে নায়ক হিচাপে লৈ কৰা এই চলচ্চিত্ৰখন এক চলচ্চিত্ৰৰ বিপ্লৱ বুলি কোৱা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ৰাছিয়াৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
চুকাফা বঁটা
চুকাফা বঁটা অসম চৰকাৰে প্ৰদান কৰা এক বঁ‌টা। সমাজৰ বিভিন্ন দিশলৈ উল্লেখনীয় বৰঙণি আগবঢ়োৱা ব্যক্তিক এই বঁ‌টা প্ৰদান কৰা হয়। ২০০৫ চনৰ পৰা এই বঁ‌টাৰ প্ৰচলন হয়। এই বঁটাত আছে দুই লাখ টকা, শৰাই, এৰী চাদৰ আৰু এখন প্ৰশস্তি পত্ৰ। এই বঁটা লাভ কৰা ব্যক্তিসকল হ’ল: নটৱৰ ঠক্কৰ (২০০৫), ৰতন থিয়াম (২০০৬), পদ্ম বৰকটকী (২০০৭), ড° যোগেন্দ্ৰ নাথ ফুকন (২০০৮), ৰংবং তেৰাং (২০০৯), ড° পুষ্প গগৈ (২০১০), টাবুৰাম টাইড (২০১১), খগেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া (২০১৪), বিমল বৰপাত্ৰগোহাঁই (২০১৭)।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পুৰস্কাৰ
অমৃতসৰৰ স্বৰ্ণমন্দিৰ
পঞ্জাবৰ সু্প্ৰাচীন নগৰ অমৃতসৰত আছে শিখসকলৰ মুখ্য গুৰুদ্বাৰ আৰু তীৰ্থ স্বৰ্ণমন্দিৰ৷ স্বৰ্ণমন্দিৰ ভাৰতৰ বৃহত্তম গুৰুদ্বাৰ৷ স্বৰ্ণ মন্দিৰতে আছে শিখ ধৰ্মৰ মূল ধৰ্মগ্ৰন্থ হাতে লিখা গ্ৰন্থ চাহিব৷ শিখসকলে গ্ৰন্থখন দেৱ জ্ঞান কৰে৷ স্বৰ্ণ মন্দিৰত পূজাৰ কোনো প্ৰথা নাই৷ গ্ৰন্থ চাহিবৰ অখণ্ড পাঠ চলে মাথোঁ৷ এই মন্দিৰৰ কাষতে আছে স্বৰ্ণ গম্বুজ বিশিষ্ট পাঁচ মহলীয়া আকাল তখত (Akal Takht),অৰ্থাৎ চিৰকালৰ দেৱতাৰ ভৱন৷ ইয়াতে ৰাতি গ্ৰন্থ চাহিব সুৰক্ষিত অৱস্থাত ৰখা হয়৷ তদুপৰি ইয়াত আছে শিখ ধৰ্মগুৰুসকলে ব্যৱহাৰ কৰা বিভিন্ন অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ৷
স্বৰ্ণমন্দিৰৰ নিৰ্মাণ কাহিনী
১৫৭৭ চনত চতুৰ্থ শিখ গুৰু ৰাম দাসে অমৃতসৰ নগৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বুলি জনা যায়৷ মোগল সম্ৰাট আকবৰে ৰাম দাসক এটা পুখুৰীসহ এডোখৰ মাটি দান কৰিছিল৷ ৰাম দাসে এই পুখুৰীকে 'অমৃতসৰ' (অৰ্থাৎ অমৃতৰ সৰোবৰ) নাম দি তাক এটা প্ৰকাণ্ড সৰোবৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে৷ এই সৰোবৰৰ নাম অনুসৰিয়েই নগৰখনৰ নামো অমৃতসৰ হয়৷ এই সৰোবৰৰ মাজতে ৰাম দাসৰ পুত্ৰ পঞ্চম শিখ গুৰু অৰ্জুনদেৱে ১৬০১ চনত হিন্দু আৰু মুছলমান স্থাপত্যৰ সমন্বয়ত এটা মন্দিৰ নিৰ্মান কৰে, নাম যাৰ হৰিমন্দিৰ৷ এই মন্দিৰৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰিছিল লাহোৰৰ পৰা অহা মুছলমান সন্ত হজৰত মিঞা মিৰে৷ ১৬০৪ চনত অৰ্জুনদেৱে সংকলিত কৰা শিখসকলৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ হাতে লিখা গ্ৰন্থ চাহিব হৰিমন্দিৰত স্থাপন কৰা হয়৷ এনেদৰে ক্ৰমান্বয়ে অমৃতসৰ আৰু হৰিমন্দিৰ শিখসকলৰ পবিত্ৰ তীৰ্থৰূপে গঢ়ি উঠে৷ ১৭৬১ চনত আফগান আক্ৰমনকাৰী আহম্মদ শ্বাহ দুৰানি ৰ আক্ৰমণত এই মন্দিৰটো ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হয়৷ ১৭৬৪ চনত মন্দিৰটো পুনৰ নিৰ্মাণ হয়৷ ১৮৩০ চনত মহাৰাজ ৰণজিৎ সিঙেমাৰ্বলেৰে মন্দিৰটো তিনিমহলীয়াকৈ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ তামৰ গম্বুজ আৰু চালখন ৪০০ কিল'গ্ৰাম সোনৰ পাটেৰে মেৰিয়াই দিয়ে৷ তেতিয়াৰে পৰা এই মন্দিৰটো স্বৰ্ণমন্দিৰ হিচাপে জনাজাত হয়৷ দৰবাৰ চাহিব নামেৰেও মন্দিৰটো প্ৰসিদ্ধ৷
মন্দিৰৰ নিৰ্মাণ শৈলী
অমৃতসৰসৰোবৰটোৰপৰা মন্দিৰলৈ ৬০ মিটাৰ (১৯৬ ফুট ) দীঘল মাৰ্বলেৰে বন্ধোৱা পথ এটা আছে৷ ইয়াৰ প্ৰবেশ পথত খোদিত কৰা হৈছে গুৰুমুখী ভাষাত লিখা গ্ৰন্থ চাহিবৰ উদ্ধৃতি৷ মন্দিৰৰ কাচখচিত বেৰবোৰ হিন্দু আৰু মুছলমান স্থাপত্যশৈলীৰ সোণ আৰু ৰং-বিৰঙৰ ফুলেৰে অলংকৃত৷ স্বৰ্ণ মন্দিৰৰ চাৰিওফালে চাৰিখন দুৱাৰ৷ ইয়াৰ অৰ্থ, এই মন্দিৰ সকলো জাতি আৰু সম্প্ৰদায়ৰ বাবে মুকলি৷ মন্দিৰটোৰ সমীপতে থকা এখন বাগিচাত আছে ৫০ মিটাৰ ওখ আঠকোণ বিশিষ্ট মন্দিৰ অটল চাহিব গুৰুদ্বাৰ৷ ১৯৮৪ চনৰ ৬ জানুৱাৰিত শিখ উগ্ৰপন্থীৰ সন্ধানত ভাৰতীয় সেনাই চলোৱা "অপাৰেশ্যন ব্লু ষ্টাৰ" অভিযানত মন্দিৰটোৰ যথেষ্ট ক্ষতি হয়৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:গুৰুদ্বাৰ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্য আংশিক তালিকা
গাভৰু খাঁ
গাভৰু খাঁ(১৬ শতিকা)ৰ পিতৃ আছিল ৰাম খাঁ। তেওঁ চতুৰ্ভুজ ঠাকুৰৰ কন্যা ভাৱপ্ৰিয়াক বিয়া কৰাইছিল। তেওঁ কংসাৰি কায়স্থ তথা বৈষ্ণৱ কবিসকলক পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল। চিলাৰায়ৰ আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ অভিযানৰ অন্যতম সেনাপতি আছিল এই গাভৰু খাঁ ।
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
ভাতৃবৎ জন্মৰ ক্ৰম আৰু পুৰুষৰ যৌন অভিমুখিতা
ভাতৃবৎ জন্মৰ ক্ৰম (Fraternal birth order) আৰু পুৰুষৰ যৌন অভিমুখিতা হৈছে জৈৱিকভাৱে জন্মৰ ক্ৰম আৰু যৌন অভিমুখিতাৰ এক সম্পৰ্ক। বিভিন্ন গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে একে মাতৃৰ সন্তানৰ ক্ষেত্ৰত যিমানেই পুৰুষ সন্তানৰ সংখ্যা অধিক হয় সিমানেই সৰুজন সহোদৰৰ যৌন অভিমুখিতা সমকামী হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি। ৰে ব্লেনচাৰ্ড আৰু এন্থনী বগাৰ্টে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৯০ চনত এই গুণকটো চিনাক্ত কৰিছিল আৰু ইয়াক ভাতৃবৎ জন্মৰ ক্ৰমৰ প্ৰভাৱ বুলি নাম দিছিল। বিজ্ঞানীসকলৰ মতে এই প্ৰভাৱৰ কাৰণ প্ৰসৱৰ পূৰ্বৰ জৈৱিক ব্যৱস্থা। কিয়নো এই সংযোগ কেৱল ডাঙৰ জৈৱিক ভাতৃ থকা পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰতহে থাকে, যিটো ডাঙৰ সতি-সন্ততি আৰু দত্তক ভাতৃ থকা পুৰুষৰ মাজত দেখা নাযায়। এই ব্যৱস্থাটো পুৰুষ ভ্ৰুণৰ প্ৰতি মাতৃৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া বুলি ভবা হয়, য’ত এণ্টিব’ডিয়ে বিকাশৰ সময়ত যৌন পাৰ্থক্যত ভূমিকা লোৱা বুলি ভবা পুৰুষ ৱাই-প্ৰ'টিনক নিষ্ক্ৰিয় কৰে। ইয়াৰ ফলত মগজুৰ কিছুমান অঞ্চল ‘মহিলাৰ সাধাৰণ’ ব্যৱস্থাৰে যৌন অভিমুখৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকিব পাৰে বা পুৰুষৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হ’ব। এই ধাৰণাটোৰ জৈৱৰাসায়নিক প্ৰমাণ ২০১৭ চনত চিনাক্ত কৰা হৈছিল, য'ত সমকামী পুত্ৰ থকা মাতৃসকলৰ বিশেষকৈ কেইবাজনো পুত্ৰ সন্তান থকা মাতৃসকলৰ NLGN4Y Y-প্ৰ'টিনৰ প্ৰতি এণ্টিব'ডিৰ মাত্ৰা বিপৰীতকামী পুত্ৰ থকা মাতৃসকলতকৈ অধিক হোৱা দেখা গৈছিল।
প্ৰতিজন অতিৰিক্ত পুৰুষৰ গৰ্ভাৱস্থাৰ লগে লগে ইয়াৰ প্ৰভাৱ অধিক শক্তিশালী হৈ পৰে আৰু পৰৱৰ্তী পুত্ৰ সমকামী হোৱাৰ সম্ভাৱনা ৩৮–৪৮% বৃদ্ধি পায়। ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে কেইবাবাৰো পুৰুষ গৰ্ভাৱস্থাৰ পিছত সকলো বা বেছিভাগ পুত্ৰই সমকামী হ’ব, বৰঞ্চ সমকামী পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ সম্ভাৱনা প্ৰথম জন্ম লোৱা পুত্ৰৰ বাবে প্ৰায় ২%ৰ পৰা দ্বিতীয়জন পুত্ৰৰ বাবে ৩%, তৃতীয়ৰ বাবে ৫%লৈ বৃদ্ধি পায়। দুটা গৱেষণাৰ অনুমানৰ ভিত্তিত ১৫%ৰ পৰা ২৯% সমকামী পুৰুষে এই প্ৰভাৱৰ বাবে যৌন অভীৰুচিৰ ঋণী, অৱশ্যে এই সংখ্যা অধিক হ’ব পাৰে কাৰণ পূৰ্বৰ গৰ্ভপাত আৰু স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ ফলত তেওঁলোকৰ মাতৃয়ে ৱাই-লিংকড এণ্টিজেনৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিব পাৰে। সাধাৰণতে ভবা হয় যে এই মাতৃৰ সঁহাৰি প্ৰথম জন্ম হোৱা সমকামী পুত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য নহ'ব আৰু তেওঁলোকৰ অভিমুখীতা জিন, প্ৰসৱৰ পূৰ্বে হৰম'ন আৰু অন্যান্য মাতৃৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বাবেও দায়ী হ'ব পাৰে যিয়ে মগজুৰ বিকাশকো প্ৰভাৱিত কৰে। কিন্তু ২০১৭ চনৰ এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে কোনো পুত্ৰ নথকা মাতৃসকলৰ পুৰুষ কোষৰ প্ৰতি এণ্টিব'ডি থাকে, যিটো সাধাৰণ আগতীয়া গৰ্ভপাতৰ ফলত হ'ব পাৰে, আৰু এইদৰে প্ৰথম জীৱিত পুত্ৰৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰভাৱক প্ৰৰোচিত কৰে। এই সঁহাৰি কিয় অটুট থাকে তাৰ বিভিন্ন বিৱৰ্তনৰ ব্যাখ্যা বিজ্ঞানীসকলে আগবঢ়াইছে।
সমকামী পুৰুষ আৰু জন্মৰ ক্ৰমৰ মাজত কোনো সম্পৰ্ক পৰ্যবেক্ষণ নকৰা কেইটামান অধ্যয়নক সাধাৰণতে পদ্ধতিগত ভুল আৰু নমুনা সংগ্ৰহৰ পদ্ধতিৰ বাবে সমালোচনাও কৰা হৈছে। জে মাইকেল বেইলীয়ে কৈছে যে মাতৃৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বাহিৰে আন কোনো যুক্তিযুক্ত অনুমান চিনাক্ত কৰা হোৱা নাই।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:যৌন অভিমুখিতা
লখিন্দৰ
লখিন্দৰ (Lakshindar) হৈছে প্ৰাচীন অসমীয়া মনসা কাব্য বা বঙালী সাহিত্যৰ সুবিখ্যাত মংগলকাব্য মনসামংগল, শিৱ পুৰাণ আদিৰ চৰিত্ৰ চান্দ সদাগৰৰ পুত্ৰ আৰু বেউলাৰ পতি। তেওঁ প্ৰাচীন ভাৰতৰ চম্পক নগৰৰ এজন খুব ধুনী তথা ক্ষমতাশালী বণিকৰ পুত্ৰ আছিল। চান্দ সদাগৰ, বেউলা-লখিন্দৰৰ উপাখ্যানৰ লগত সৰ্পদেৱী মনসাৰ কাহিনীও জড়িত হৈ আছে।
কিংবদন্তি
চান্দ সদাগৰৰ পুত্ৰ লখিন্দৰ আৰু তেওঁৰ সতীৰ্থ বণিক সাহাৰ কন্যা বেউলাৰ সমসাময়িক কালত জন্ম হয়। দুই শিশোৱে একেলগে ডাঙৰ দীঘল হয় আৰু সিহঁতক ইজনে সিজনৰ প্ৰতি উপযুক্ত বুলি গণ্য কৰে। লখিন্দৰৰ পিতৃ চন্দ্ৰবণিক বা চান্দ সদাগৰ আছিল হিন্দু দেৱতা শিৱৰ একনিষ্ঠ পূজাৰী। তেওঁ অন্য কোনো দেৱতাকে আৰাধনা নকৰে। ইপিনে শিৱৰ কন্যা মনসা দেৱী আছিল সৰ্পদেৱী, কিন্তু তেওঁক কোনেও পূজা অৰ্চনা নকৰিছিল।
তেওঁৰ পিতৃ শিৱই কৈছিল যে, যদি কোনো শিৱভক্ত বা শিৱৰ উপাসকে তেওঁৰ প্ৰথম মনসা পূজা কৰে তেন্তে মৰ্ত্যলোক (পৃথিৱী)ত তেওঁৰ পূজা প্ৰচলন সম্ভৱ। তেতিয়া মনসাই পূজাৰ আয়োজনৰ বাবে চান্দ সদাগৰক নিৰ্বাচন কৰে।
শিৱৰ উপাসক চান্দ সদাগৰে মনসা দেৱীৰ এই প্ৰস্তাৱ অস্বীকাৰ কৰে। তেতিয়া ক্ৰোধান্বিতা হৈ মনসাই চান্দ সদাগৰক শাপ দিয়ে যে, তেওঁ চান্দ সদাগৰৰ প্ৰতিটো সন্তাননকে বিনাশ কৰিব। মনসা দেৱীৰ এই শাপৰ কাৰণে চান্দ সদাগৰৰ এজন এজনকৈ প্ৰত্যেকটো সন্তানৰে সৰ্প দংশনত মৃত্যু হয়।
লখিন্দৰৰ বিবাহৰ সময়ত চান্দ সদাগৰে অধিক সতৰ্কতা অৱলম্বন কৰে। তেওঁ সাপে ছিদ্ৰ কৰিব নোৱাৰাকৈ বিশ্বকৰ্মাৰ দ্বাৰা এটি ঘৰ সজাইছিল যদিও মনসা দেৱীয়ে তেওঁৰ উদ্দেশ্য বাস্তৱত পৰিণত কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু লখিন্দৰক দংশন কৰে।
এসময়ত ভেলখন মনসাৰ পালনকৰ্তা মাতা নিতাৰ কাষলৈ যায়। তেনেতে ঐশ্বৰিক ক্ষমতাৰ বলত তেওঁ মৃত স্বামীৰ সৈতে স্বৰ্গত যাবলৈ সক্ষম হয়। মনসা দেৱীয়ে লখিন্দৰক পুন জীৱন দিয়ে যদিও বেউলাৰ শহুৰ চান্দ সদাগৰক মনসা দেৱীৰ পূজা কৰিবলৈ কয়। অৱশেষত চান্দ সদাগৰে মনসা দেৱীৰ পূজা কৰে।
বংশ পৰিচয়
চান্দ সদাগৰৰ পত্নীৰ নাম আছিল সনেকা। লখিন্দৰ তেওঁৰ পুত্ৰ আছিল আৰু সাহাৰ জীয়াৰী বেউলা আছিল চান্দ সদাগৰৰ বোৱাৰী তথা লখিন্দৰৰ পত্নী। পূৰ্বজন্মত বেউলা বাণাসুৰৰ জীয়েক ঊষা আৰু লখিন্দৰ প্ৰদ্যুম্নৰ পুত্ৰ তথা শ্ৰীকৃষ্ণৰ নাতি অনিৰুদ্ধ আছিল বুলি জনা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি‎
পানী শিঙৰি
শিঙৰি এবিধ জলজ উদ্ভিদ। পানী শিঙৰিৰ (Water caltrop)। অসমত পানী শিঙৰিৰ দুটা প্ৰজাতি পোৱা যায়। অসমীয়াত দুয়োবিধকে পানী শিঙৰি বা শিঙৰি বুলি কোৱা হয়। ইহঁতৰ বৈজ্ঞানিক নাম Trapa natans আৰু  Trapa bispinosa । দুয়োটা প্ৰজাতি একেটা বৰ্গ Trapaceae ৰ অন্তৰ্গত। শিঙৰিৰ পাত তৃণভোজী (Herbivore) মাছৰ আহাৰস্বৰূপ। Trapa natansৰ পাত মাছৰ বৰ প্ৰিয় খাদ্য। হিন্দীভাষী একাংশই ষঠ পূজাত কিছুমান নিয়মৰ বাবে শিঙৰি ব্যৱহাৰ কৰে। আহিন-কাতি মাহৰপৰাই শিঙৰি বজাৰত পোৱা যায়।
শিঙৰিৰ উৎপত্তি স্থান
thumb|right|200px| অসমৰ আৰ্দ্ৰভূমিসমূহত এই দুয়োবিধ প্ৰজাতি প্ৰাকৃতিকভাৱে কম-বেচি পৰিমানে পোৱা যায়। পশ্চিমবংগ,বিহাৰ আদি ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত ইয়াৰ ব্যৱসায়িক ভিত্তিত খেতি কৰা হয়। বিল, দলনি, পিটনি,ৰাস্তাৰ কাষৰ নৰ্দমা আদি স্থবিৰ বা ধীৰ গতিৰ পানীত শিঙৰি পোৱা যায়। দ্ৰতবেগী পানীত ইয়াক পোৱা নাযায়। পিটনি বা বিলত ইয়াক পোৱা যায় যদিও ফটফটীয়া পানীত শিঙৰি দেখা পোৱা নাযায়। শিঙৰি বৃদ্ধিৰ বাবে তুলনামূলকভাৱে বাম,পুষ্টিকাৰক দ্ৰব্য থকা পিটনি উপযুক্ত। শিঙৰি সাধাৰণতে আম্লিক পানীত হয় যদিও ৬.৭ ৰপৰা ৮.২ Ph আৰু CaCO3 এককালিনিটি ১২ - ১২৮ মিলিগ্ৰাম(প্ৰতি লিটাৰ) থকা পানীত ইয়াক পোৱা যায়।
শিঙৰি গছজোপাৰ বিৱৰণ
thumb|right|200px| শিঙৰি গছৰ কাণ্ড পানীত ওপঙি থাকে। গা-গছজোপা পানীৰ ওপৰ পৃষ্ঠত সমান্তৰালকৈ বাঢ়ি গৈ ডেৰ মিটাৰমান দীঘল হয়। শিপাবোৰ মিহি,দীঘল আৰু বহুতো ভাগত বিভক্ত। পাতবোৰ ৰম্বাছ আকৃতিৰ। পাতৰ কাষবোৰ খাঁজকটা। পাতৰ ঠাৰিডাল কোমল আৰু ফোঁপোলা। ঠাৰিৰ মাজৰ অংশ বেলুনৰ দৰে ফুলি থকা। পাতৰ মাজৰপৰা ওলোৱা ঠাৰিত ফুল ফুলে। এডাল ঠাৰিত কেৱল এপাহকৈ ফুল ফুলে। ফুলবোৰ উভয় লিংগী (একেপাহতে পুং আৰু স্ত্ৰীস্তৱক থাকে)। গৰ্ভাশয় দুটা ভাগত বিভক্ত। প্ৰতিপাহ ফুলৰ চাৰিটা ত্ৰিভূজাকৃতিৰ বেটুপাতে ফুলপাহ আবৰি থাকে। এই বেটুপাতসমূহেই বিকশিত হৈ সময়ত কাঁইটত পৰিণত হয়। প্ৰথম অৱস্থাত সেউজীয়া আৰু কোমল বেটুপাতবোৰ পূৰঠ হ'লে টান হয়। গৰ্ভধাৰণৰ পাছত ফুলবোৰ ঠাৰিডালৰ সৈতে পানীত হালি পৰে। ফলস্বৰূপে ফলৰ বিকাশ পানীৰ তলতে হয়। শিঙৰি প্ৰকৃততে দ্বিবীজপত্ৰী ।কিন্তু ইয়াৰ সক্ৰিয় বীজপত্ৰ এখন। বাৰিষাৰ প্ৰথমভাগত বোকাত পোত খাই থকা আগৰ বছৰৰ বীজবোৰ পানী পাই গজালি মেলে। জুলাইৰপৰা অক্টোবৰ মাহৰ ভিতৰত শিঙৰিৰ ফুল ফুলে। অক্টোবৰৰপৰা জানুৱাৰি মাহৰ ভিতৰত ফল লাগে। স্ব-পৰাগযোগৰ উপৰিও পতংগৰদ্বাৰাও পৰাগযোগ ঘটে। একৰপৰা তিনি মাহৰ ভিতৰত বীজবোৰ পূৰঠ হয়। একোটা বীজৰপৰা ১০-১৫ জোপা শিঙৰি গছ হয়।
শিঙৰি ফলটোৰ বিৱৰণ
প্ৰতিজোপা শিঙৰি গছত ১৫-২০টাকৈ ফল ধৰে। শিঙৰি ফলটো পূৰঠ হ'লে ক'লা ৰঙৰ হয়। বাকলিৰ ভিতৰ অংশ বেঙুনীয়া ৰঙৰ। বেঙুনীয়া ৰঙৰ তলত ঘেঁহু ৰঙৰ এটা তৰপো থাকে। বাকলি গুচাবলৈ যথেষ্ট টান। তাৰ তুলনাত সতেজ ফলৰ বাকলি গুচাবলৈ সহজ। বাকলি গুচাই পোৱা বীজৰ ৰং গাখীৰৰ দৰে বগা। বীজটো যথেষ্ট কোমল। ইয়াৰ সোৱাদ পথাৰত পোৱা চেঁচুৰৰ দৰে। ডায়েবিটিছ ৰোগীক খাবলৈ দিয়া মিঠাৰ লগত ইয়াক তুলনা কৰিব পাৰি। এই বীজবোৰ পুষ্টিকাৰক তথা সতেজ অৱস্থাত ইয়াক খাব পাৰি। পানীত উতলাই খাবলৈ বেছি সোৱাদ হয়। বাকলি গুচোৱাৰ পাছত বীজটো দেখাত ভোটা ত্ৰিভূজৰ আকাৰৰ হয়। প্ৰতিটো বীজৰ ওজন গঢ়ে ৮.৩৪ গ্ৰাম। কিন্তু কেতিয়াবা ১০ গ্ৰাম পৰ্যন্ত ওজনৰ বীজও পোৱা যায়। শিঙৰিবোৰ পাত্ৰত পানীত ডুবাই বীজৰ বাবে সঞ্চয় কৰিব পাৰি। কিন্তু এবাৰ পানীৰপৰা উলিয়াই শুকাবলৈ দিলে বীজবোৰৰ জীৱনী শক্তিৰ বিনষ্ট হয়।
শিঙৰি ফলৰ পুষ্টিকাৰিতা
পুষ্টিকাৰক খাদ্য হিচাপে ইয়াৰ জৈৱিক মূল্য ঘেঁহুতকৈ বেছি শিঙৰিত শৰ্কৰা আৰু প্ৰটিনৰ পৰিমাণ যথেষ্ট হোৱাৰ লগতে ঔষধি গুণযুক্তও। ইয়াক দেহৰ জ্বলা-পোৰা নিৰাময়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰস্ৰাৱৰ বিভিন্ন সমস্যা সমাধানৰ বাবেও ই উপযুক্ত। আইছক্ৰিমৰ ই এবিধ অনন্য উপকৰণ। শিঙৰি বীজ শুকুৱাই গুৰি কৰি শৰ্কৰা আৰু সুৰা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। The Wealth of India Raw Materials অত প্ৰকাশিত তথ্য অনুসৰি এইবিধ ফলত ৪.৭% প্ৰটিন, ২৩% কাৰ্বহাইড্ৰেট, বিভিন্ন ধৰণৰ খনিজ লৱণ, যেনে - পটাছিয়াম ৬০০ মিলিগ্ৰাম, আয়'ডিন ৫০.৬ মিলিগ্ৰাম/১০০ গ্ৰাম থাকে। তদুপৰি ইয়াত ভিটামিন -'এ', ভিটামিন -'ছি', থায়েমিন, ৰিবফ্লেডিন, নিক'টিনিক এছিড আদি পোৱা যায়। আনহাতে বাকলিৰপৰা প্ৰস্তুত কৰা গুৰিত প্ৰ'টিনৰ পৰিমাণ ৮%।
গিদাগাঠি হাজৰিকা
গিদাগাঠি হাজৰিকা(১৭ শতিকা) দক্ষিণপাটৰ হাজৰিকা আছিল। লালুকসোলা বৰফুকনৰ আদেশত তেৱেঁই জয়মতী কুৱঁৰীক জেৰেঙা পথাৰত শাস্তি দি হত্যা কৰিছিল। লালুকসোলা বৰফুকনৰ মৃত্যুৰ পিছত ভোটাই ডেকা আৰু মাধ তামুলীয়ে তেওঁক কলিয়াবৰৰ বৰফুকন পাতিছিল যদিও কিছুদিন পিছতেই তেওঁৰ ঠাইত বন্দৰ লালমাখক বৰখুকন পতা হৈছিল ।
পানী শিঙৰি
শিঙৰি ফলৰ পুষ্টিকাৰিতা
পিটনিবোৰত মাছ মৰা লোকৰ বাবে ই শত্ৰুস্বৰূপ।
গিদাগাঠি হাজৰিকা
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
পানী শিঙৰি
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:তৃণ
দেৱানন্দ হাজৰিকা
দেবানন্দ হাজৰিকা অসমৰ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ৰাজনীতিবিদ। ২০১৬ চনত অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত তেওঁ বিহপুৰীয়া সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
অসমৰ পোক - পৰুৱা
অসমৰ পোক পৰুৱা বুলিলে সাধাৰণতে অসমৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশত উপলব্ধ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ পতংগ আদিক বুজা যায়। অসমত যথেষ্ট পৰিমানে বৰষুন হয়। যাৰ ফলত বন-জংঘলৰ পৰিমাণ বেছি বাবেই এই ভূখণ্ডত পোক পৰুৱাৰ সংখ্যা আগণন। কিছুসংখ্যক পোক পৰুৱা নাম তলত  উল্লেখ কৰা হ'ল-
আনপোতনি, আমৰলি, আলহী পৰুৱা, উই, উই চিৰিঙা, উৰহ, ককা, কাকতি ফৰিং, কালিন্দী ভোমোৰা, কুকুৰ মাখি, কুণকুণি মাখি, কুঁজী বিচা, কুম জেলেকুৱা, কুমাৰণি, কেৰেলুৱা, খৰিকা গান্ধী, গগিনী, গান্ধী পোক, গুণগুণি, গোম চেলা, গুৰি পৰুৱা, গুবৰুৱা, চগা, চৰহা, চাম চৰিয়া, চিনাজোন, জেঠী, জেলুক, জেলেকীয়া, কেচু, জোক, টকৌ, টৌকা পৰুৱা, টোপোলাকটা, ডাঁহ ,ঢৰীয়া তামুলী পৰুৱা, তামুলী ফৰিং, তেলেনী পৰুৱা, দিনকণা, পইতাচোৰা, বগা পৰুৱা, বৰ কেৰেলুৱা, বৰ মকৰা, বাঘ মকৰা, বিছা পখিলা, বোন্দাকেচু, ভালুক মকৰা, ভুতুনী মহ, ভেনা মাখি, নজাৰলি, মহ, মাখি, মাটিছেলা, মোৱা পোক, ৰঙা পোক, লেকলৌ পৰুৱা, শুকানি পৰুৱা, শুকানি ফৰিং, শূল পোক, সোন পৰুৱা আদি।
গাগিনী ডেকা মহন্ত
গাগিনী ডেকা মহন্ত (?-১৭৭০)-ৰ জন্ম হৈছিল মায়ামৰা সত্ৰত। তেওঁৰ দেউতাক আছিল সন্তভুজ। সন্তভুজ অষ্টভুজ নামেৰেও জনাজাত আছিল। স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহ দেৰগাঁৱৰ পৰা ৰংপুৰলৈ যাওঁতে বাটতে ৰজাক সোধপোচ কৰাত দোষ কৰা বুলি ধৰি কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাই এওঁক অপমান কৰিছিল আৰু শাৰীৰিকভাৱে নিৰ্যাতন চলাইছিল। ইয়াৰ প্ৰতিৰোধ লোৱাৰ উদ্দেশ্যে নামঘৰ সাজিম বুলি মলৌ পথাৰত সকলো শিষ্যক গোট খুৱাই বাঘ মৰাণ, নাহৰখোৰা আদিৰ লগ হৈ ৰজাঘৰৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছিল। সেই অপৰাধতে ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ মৃত্যুৰ পিছত স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মীসিংহৰ সৈন্যৰ হাতত পিতা-পুত্ৰ দুয়োৰে মৃত্যু হৈছিল ।
গিয়াচুদ্দিন
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
গাগিনী ডেকা মহন্ত
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
সাঁচিপাত
250px|thumb|right|সাঁচিপাতত লিখা পুথি সাঁচিপাত হৈছে "সাঁচিগছ"(Aquilaria agallocha)ৰ ছালৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা মধ্যযুগীয় অসমত ব্যৱহৃত এক লেখন সামগ্ৰী । মূলতঃ এইবোৰ আছিল হাতেলিখা পুথি (manuscript) । ঐতিহাসিক দৃষ্টিকোণৰে অসমত সাঁচিপাতৰ ব্যৱহাৰ প্ৰায় সপ্তম-অষ্টম খ্ৰীষ্টীয় শতিকাৰপৰাই আৰম্ভ হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হৈছে  । অসমৰ সাহিত্যৰ প্ৰথম চানেকিস্বৰূপ চৰ্যাপদসমূহ এনে সাঁচিপাততেই লিখিত বুলি ঐতিহাসিকভাৱে স্বীকৃত । পৰৱৰ্তী সময়ত খ্ৰীষ্টীয় ১৫-১৬ শতিকাত মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱ আৰু তেৰাসৱৰ অনুগামীসকলৰ তত্বাৱধানত অসমৰ চুকে কোণে সিঁচৰিত হৈ থা সত্ৰসমূত বিভিন্ন ধৰ্মপুথি, চৰিতপুথি আদি সাঁচিপাতত লিখিত হ'বলৈ ধৰে । এই পুথিসমূহ আজিও সত্ৰসমূহৰ সংগ্ৰহালয়ত সংগ্ৰহীত আৰু সংৰক্ষিত হৈ আছে ।
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ মূলতঃ নাট্য পৰিবেশনৰ এক মাধ্যম। এই নাট্য দলসমূহে এখন ঠাইৰপৰা আন এখন ঠাইলৈ নাটক প্ৰদৰ্শন কৰি ফুৰে। নাটকৰ লগত জড়িত অভিনেতা-অভিনেত্ৰী, কলা-কুশলীৰ লগতে সমগ্ৰ মঞ্চ, পেক্ষাগৃহ আৰু দৰ্শকৰ বাবে চকী আদিও ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰে নিজেই মজুত ৰাখি পৰিবহণ কৰে। ভ্ৰাম্যমাণৰ সামগ্ৰিক পৰিচালনা চাৰ্কাচ দলৰ লগতহে ৰিজাব পাৰি। ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ দৰে অনুষ্ঠান অসমৰ বাহিৰে পৃথিৱীৰ কোনো অংশতে পোৱা নাযায় বুলি কোৱা হয়। বৰ্তমান অসমত কেইবাটাও ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ দলে বছৰি নাট্য প্ৰদৰ্শন কৰি ফুৰিছে।
সাঁচিপাত
তৈয়াৰ কৰা প্ৰণালী
সাঁচিপাতৰ বাবে প্ৰথমে ১৫-১৬ বছৰ বয়সৰ সাঁচিগছ নিৰ্বাচন কৰি লোৱা হয় । এডাল পোন্ধৰ -বিশ বছৰীয়া পূৰঠ সাঁচিগছৰপৰা বহুকাল ধৰি বাকলি পাই থাকিব পাৰি । প্ৰথমে সাঁচিগছৰ বাকলিবোৰ চাৰি-পাছহাতমান ওখকৈ কাটি আনি বাকলিৰ ভিতৰৰ বগা ফালটো বাহিৰলৈ দি নুৰিয়াই  বান্ধি সাদিনৰপৰা দহ বাৰদিনমানলৈ ৰ'দত শুকাবলৈ দিয়া হৈছিল । বাকলিবোৰ শুকাই পোন হোৱাৰ পাছত বাহিৰ ফালটো শিলেৰে ঘঁহি ঘঁহি নিমজ কৰি এৰাতিমান নিয়ৰত থৈ দিয়া হৈছিল । তাৰ  পাছত আকৌ ঘঁহি-মাজি দুয়ো পিঠিৰ খহটা হৈ থকা অংশবোৰ মিহি কৰি তুলিছিল । তাৰপৰা দীঘলে তিনি-চাৰি বেগেতমান আৰু বহলে এক-দুই বেগেতমান জোখত এখন এখনকৈ কাটি উলিয়াইছিল ।এই এখন এখনকৈ কাটি লোৱা সাঁচিপাতবোৰ বহু সময় ফটফটীয়া চেঁচা পানীত তিয়াই পিছত ৰ'দত ভালকৈ শুকুৱাই লৈ আকৌ শিলেৰে ঘঁহি ঘঁহি নিমজ কৰা হৈছিল । পিছত বটি লোৱা মাটিমাহেৰে পাতবোৰৰ ওপৰত লেও দি  বা ঘঁহি ঘঁহি মিহি আৰু বগা কৰি লোৱা হৈছিল । এই বগা সাঁচিপাতবোৰ হেঙুল আৰু হাইতালেৰ (দুবিধ বিহ) ৰঙেৰে বোলাই সোণবৰণীয়া কৰা হৈছিল । সেইবাবে এই পুথি পোকে কাটি নষ্ট কৰিব নোৱাৰিছিল । তাৰোপৰি পুথি থোৱা পেৰাও আছিল সৰল বা আগৰ কাঠৰ । মাটিমাহৰ লেও আৰু ৰং দিয়াৰ পাছত আকৌ পাতবোৰ ৰ'দত শুকুৱাই লোৱা হৈছিল ।এই সাঁচিপাত বহুকাললৈ ভালে থাকে । ।
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
ভ্ৰাম্যমাণৰ জন্ম
thumb|right|upright|ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ জনক অচ্যুত লহকৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ পিতৃপুৰুষ বুলি কোৱা হয় অচ্যুত লহকৰক। বৰপেটাত ১৮৬০ চন মানত তিথিৰাম বায়ন নামৰ এজন নৃত্য-বাদ্য বিশাৰদে প্ৰথমে অসমীয়া কলা-কুশলীৰে গঠিত যাত্ৰাদল গঠন কৰি অসমৰ বিভিন্ন স্থানত প্ৰদৰ্শন কৰি ফুৰিছিল। তেখেতৰ নাটক কেইখন আছিল 'দুৰ্য্যোধনৰ উৰু-ভংগ', 'ৰাম বনবাস' আৰু 'ৰাধিকাৰ মান ভঞ্জন'; ইয়াৰে প্ৰথমখন নাট আছিল বঙালী নাট্যকাৰৰ আৰু শেষৰ দুখন আছিল প্ৰসন্নলাল চৌধুৰীৰ ককাকদেউতা গোবিন্দৰাম চৌধুৰী। ১৮৬০ চনৰপৰা আৰম্ভ কৰি ১৯৩০ চন পৰ্য্যন্ত ঘাইকৈ কামৰূপ আৰু গোৱালপাৰা জিলাত কেবাটাও এনে যাত্ৰা পাৰ্টি বা অপেৰা দল গঢ়ি উঠিছিল।
সাঁচিপাত
মহী বা চিয়াঁহী তৈয়াৰ কৰা প্ৰণালী
কেঁচা শিলিখা, চৰুছাই, বৰা চাউলৰ ছাই, আমলখি ছাল, থেৰেজু ছাল, পাণ, কেহাৰাজ, লোৱাচুৰ, মাটিৰ চাকিৰ এঙেৰুৱা, আমছাল আৰু গৰুমুত । এইবোৰ বস্তু একেলগে গোটাই লোহাৰ কেৰাহীত সিজাই মাটিৰ চৰু এটাত নিয়ৰত থৈছিল ।এনেকৈ থোৱা চৰুটোৰ বাহিৰত ঘামি ঘামি যি ৰস ওলাইছিল সেয়ে মহী ।
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
ভ্ৰাম্যমাণৰ জন্ম
১৯১০ চনত পাঠশালাত নাট্যকাৰ অভিনেতা সন্তৰাম চৌধুৰীয়ে 'পাঠশালা থিয়েটাৰ পাৰ্টি' গঠন কৰি নাট্যদলৰ লগতে মঞ্চ আৰু মঞ্চাভিনয়ৰ সা-সঁজুলি কঢ়িয়াই লৈ যোৱাৰ প্ৰথা প্ৰথমে অৱলম্বন কৰিছিল। ১৯৩০ চনত ব্ৰজনাথ শৰ্মাই গঠন কৰা কহিনুৰ অপেৰা পাৰ্টি বিপুল ভাৱে জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু সমগ্ৰ অসম ভ্ৰমণ কৰি নাট্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। কহিনুৰ অপেৰাই স্বয়ংনিৰ্ভৰশীল ভাৱে পৰিভ্ৰমণকাৰী নাট্যনুষ্ঠান গঠন কৰাত বিশেষ বৰঙনি যোগাইছিল। কহিনুৰ অপেৰাতে অসমত প্ৰথমবাৰৰ বাবে সহ-অভিনয়ৰ পাতনি মেলা হৈছিল বুলি জনা যায়। (বৰ্তমানে কহিনুৰ অপেৰাৰ আগেয়েও অসমত সহ-অভিনয়ৰ আৰম্ভ হৈছিল বুলি জানিব পৰা গৈছে।) এই কহিনুৰ অপেৰা পাৰ্টিৰ আলমতে আৰু কেবাটাও অপেৰা পাৰ্টি গঢ়ি উঠিছিল। তেনে এটা অপেৰা পাৰ্টি আছিল পুৰণি কামৰূপ জিলাৰ অন্তৰ্গত (বৰ্তমানৰ বৰপেটা জিলা) বজালী অঞ্চলৰ পাঠশালা নিবাসী সদানন্দ লহকৰৰ। তেখেতৰ অপেৰা দলটোৰ নাম আছিল নটৰাজ অপেৰা। স্থাপন কৰা হৈছিল ১৯৫৯ চনত।
সাঁচিপাত
কলম প্ৰস্তুত কৰা প্ৰণালী
অসমত পোৱা এবিধ বনৰীয়া ঢেকীয়াৰ পাতৰ ঠাৰিটোক জোঙা কৰি কলমৰ ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল । ঢেকীয়া বিধৰ নাম আছিল কাপ ঢেকীয়া । ।
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
ভ্ৰাম্যমাণৰ জন্ম
সদানন্দ লহকৰৰ জেষ্ঠ্য ভাতৃ অচ্যুত লহকৰে 'নটৰাজ অপেৰা'ক নতুন ৰূপ দিবলৈ গৈ বৰ্তমানৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ ৰূপ দিয়ে। অচ্যুত লহকৰে নিজৰ অনুলিখিত আত্মজীৱনীত উল্লেখ কৰিছে যে অপেৰাৰ কিছুমান ধাৰা তেখেতে ভাল নাপাইছিল আৰু সেইকেইটা সলনি কৰিবলৈ যাওঁতেই এটা নতুন অনুষ্ঠানৰ জন্ম হ'ল। তেখেতে ভাল নোপোৱা বিষয় কেইটা আছিল: পুৰুষৰ দ্বাৰা নাৰী চৰিত্ৰৰ অভিনয়, ভাষাৰ ভুল উচ্চাৰণ, সুৰত গঁথা সংলাপ আৰু অনূদিত নাটকৰ পয়োভৰ, য'ত অসমৰ পটভূমি ব্যৱহাৰ কৰা নহৈছিল। তেখেতে বিচাৰিছিল আধুনিক গদ্য সাহিত্যৰ ৰীতিত নাটকৰ বচন হওক আৰু নাটক হওক মৌলিক লগতে হওক অসমৰ পটভূমিৰ।
সাঁচিপাত
বাহ্যিক সংযোগ
http://www.harekrsna.com/sun/features/09-07/features782.htm
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
ভ্ৰাম্যমাণৰ জন্ম
তাৰ বাহিৰেও এই অনুষ্ঠানটোৰ যোগেদি তেখেতে শিল্পীৰ পেছাদাৰী দিশটো টনকিয়াল কৰি ৰখাত গুৰুত্ব দিছিল। সেই বাবেই ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰে প্ৰথমৰ পৰাই বাণিজ্যিক ভিত্তিত নাট্য-প্ৰদৰ্শন কৰাত গুৰুত্ব দিছিল তেখেতে আত্মজীৱনীত উল্লেখ কৰিছে। সেয়ে তেখেতে পোহৰ নিক্ষেপনৰ কাৰচাজী, শব্দযন্ত্ৰত ব্যৱহাৰত নতুনত্ব আৰু অন্যান্য চমকদাৰী কলা-কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি ভ্ৰাম্যমাণক যাত্ৰা-অপেৰাতকৈ পৃথক কৰি দেখুওৱাত গুৰুত্ব দিছিল।
সাঁচিপাত
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:লিখন সঁজুলি শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
ভ্ৰাম্যমাণৰ জন্ম
সমগ্ৰ অসম পৰিভ্ৰমণ কৰি নাটক দেখুৱাবলৈ যাওঁতে সম্ভাৱ্য অসুবিধা আদিলৈ চাই তেখেতে অস্থায়ী আৰু কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিব পৰা মঞ্চ, প্ৰেক্ষাগৃহ, দৰ্শক বহাৰ আসন আদিও লৈ ফুৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল, যাৰ বাবেই ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ এটা অনন্য অনুষ্ঠান হিচাপে গঢ় লৈ উঠিল।
প্ৰথম প্ৰদৰ্শনী আৰু ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ নামকৰণ
১৯৬৩ চনৰ ২ অক্টোবৰত পাঠশালা নগৰৰ হৰিমন্দিৰ প্ৰাংগনত সজা অস্থায়ী প্ৰক্ষাগৃহত প্ৰথম বাৰৰ বাবে ভ্ৰাম্যমাণৰ নাটক মঞ্চস্থ কৰা হৈছিল। নাটক আছিল ফণী শৰ্মাৰ 'ভোগজৰা'। তেতিয়ালৈ অৱশ্যে ইয়াক ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ নাম দিয়া হোৱা নাছিল। প্ৰথম বছৰেই সিংহপুৰুষ ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই গুৱাহাটীৰ টাউন ক্লাবৰ সাহায্যাৰ্থ নটৰাজ থিয়েটাৰক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল আৰু বাতৰি কাকতত "বিশ্বৰ সৰ্বপ্ৰথম ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ" বুলি ডাঙৰ হৰফেৰে বিজ্ঞাপন দিছিল। তেতিয়াৰেপৰাই এই অনুষ্ঠান 'ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ' বুলি জনাজাত হয়।
নটৰাজে থিয়েটাৰে প্ৰথম বৰ্ষত নিবেদন কৰা নাটকসমূহ আছিল: উত্তম বৰুৱাৰ 'জেৰেঙাৰ সতী', ফণী শৰ্মাৰ 'ভোগজৰা', অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকাৰ 'টিকেন্দ্ৰজিৎ' আৰু অনূদিত নাটক 'হায়দৰ আলি'। বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, ড: কৃষ্ণকান্ত লহকৰ, ধৰণী গোস্বামী উপদেষ্টা আছিল। নাটক কেইখনৰপৰিচালনা কৰিছিল চন্দ্ৰ চৌধুৰীয়ে। গজেন বৰুৱা, আদ্য শৰ্মা আৰু ত্ৰৈলোক্য দত্তই ৰূপাঙ্কন কৰিছিল। আলোক পৰিচালনা আছিল অচ্যুত লহকৰৰ নিজা।
প্ৰথম অৱস্থাৰ মঞ্চ
প্ৰথমে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ আজি-কালিৰ দৰে দুখন মঞ্চৰ ব্যৱহাৰ নাছিল। নাটক পৰিবেশন হোৱা মঞ্চ আছিল এখনেই। কিন্তু ছেট আদি দুখন চকা লগোৱা মঞ্চত সজোৱা হৈছিল, আৰু সেই দুখন মঞ্চৰ তলত চকা লগোৱা আছিল। এখন মঞ্চত অভিনয় চলি থাকোঁতে আনখন মঞ্চত ছেট সজাই সাজু কৰি ৰখা হৈছিল আৰু ড্ৰপ-চিন পৰাৰ লগে লগে অভিনয় চলি থকা মঞ্চখন ঠেলি আঁতৰাই ছেট সাজু কৰি ৰখা মঞ্চখন ড্ৰপচিনৰ আঁৰত ৰখা হৈছিল। এই সুবিধাৰ বাবে এটা দৃশ্যৰপৰা আন এটা দৃশ্যলৈ যোৱাৰ সময়ৰ ব্যৱধান একে বাৰে কমি গৈছিল। প্ৰথম অৱ্স্থাত টায়াৰৰ চকা ব্যৱ্হাৰ কৰা হৈছিল যদিও পাছলৈ লোৰে নিৰ্মিত বিশেষ ধৰণৰ চকা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
নটৰাজৰ দ্বিতীয় বছৰ
নটৰাজ থিয়েটাৰৰ প্ৰথম বছৰৰ নাটক জনপ্ৰিয় হৈছিল যদিও ব্যৱসায়িক ভাৱে লাভাৱান্বিত হোৱা নাছিল। কিন্তু দ্বিতীয় বছৰ নটৰাজ থিয়েটাৰে হাতত লোৱা 'বেউলা' নামৰ নাটকখন প্ৰভুত জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু সিয়েই ভ্ৰাম্যমাণৰ বাণিজ্যিক দিশটো টনকিয়াল কৰি ৰখাত সহায় কৰিছিল। অচ্যুত লহকৰৰ মতে 'বেউলা'ই ভ্ৰাম্যমাণক জীয়াই ৰাখিছিল। উল্লেখনীয় যে 'বেউলা' নাটকখন একেৰাহে চল্লিচ বছৰ ধৰি নটৰাজ থিয়েটাৰত প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল।
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ সফলতা আৰু বিকাশ
নটৰাজ থিয়ৈটাৰৰ বিপুল জনপ্ৰিয়তালৈ চাই ধীৰে ধীৰে অসমত অন্য থিয়েটাৰ দলৰ জন্ম হ'বলৈ ধৰে আৰু বৰ্তমান ই অসমৰ এক বিশেষ সাংস্কৃইতক অনুষ্ঠান হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। নটৰাজ থিয়েটাৰৰ সফলতাৰ পাছত আৰাধনা থিয়েটাৰ (প্ৰযোজক: সদানন্দা লহকৰ), কহিনুৰ থিয়েটাৰ (প্ৰযোজক: ৰতন লহকৰ), আৱাহন থিয়েটাৰ (প্ৰযোজক: কৃষ্ণ ৰয়), ভাগ্যদেৱী থিয়েটাৰ (প্ৰযোজক: শৰৎ মজুমদাৰ) আৰু বহুতো থিয়েটাৰ দলৰ জন্ম হৈছে আৰু বৰ্তমানেও ভ্ৰাম্যমাণ থিয়টাৰ অসমত এক জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠান হিচাপে পৰিগণিত হৈ আহিছে।
বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মঞ্চ উদ্ভাৱন (যেনে: থিয়েটাৰ-স্কোপ, অলছোম); পোহৰৰ বা অন্য কাৰিকৰী কৌশল আদিও নিত্য নতুন ভাৱে পৰিবেশন কৰাৰ চেষ্টা কৰা হয়। কিছুমান নাটকত মাজতে কিছুমান দৃশ্য চিনেমা হিচাপেও প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল। পাছলৈ এখন এখন মঞ্চৰ সলনি দুখন মঞ্চত নাটক প্ৰদৰ্শন ৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। বৰ্তমানেও নাটক প্ৰদৰ্শনৰ বাবে দুখন মঞ্চই ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ বছৰেকীয়া কাৰ্য্য-ক্ৰমণিকা
ভ্ৰাম্যমাণৰ এটা বছৰ আৰম্ভ হয়, এপ্ৰিল-মে মাহৰপৰা। তাৰ আগতেই নাট্যকাৰৰ লগত যোগাযোগ কৰি নাট ৰচনা কৰি স্থিৰ কৰা হয় আৰু কলা-কুশলী সকলক ঠিকা-ভিত্তিত বৰ্ষটোলৈ নিযুক্তি দিয়া হয়। জুন-জুলাই মাহৰপৰা নাটকৰ আখৰা আৰম্ভ হয়। সাধাৰণতে চাৰিটা-নিশাৰ বাবে নাটক লোৱা হয়, অৱশ্যে কেতিয়াবা কোনোবাখন নাটকৰ জনপ্ৰিয়তালৈ চাই, কোনোবাখন নাটক বাদ দিয়াও হয়। আগষ্ট মাহৰ দ্বিতীয় পক্ষৰপৰা থিয়েটাৰ বিলাকে নিজৰ নাট্য-প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ কৰে।
নাটক প্ৰদৰ্শনৰ সূচীও আগৰ বছৰেই সাজু হৈ থাকে। কোনো অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ আমন্ত্ৰণ মৰ্মে সাধাৰণতে চাৰিটা নিশাৰ বাবে নাট্য-প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। বিভিন্ন অঞ্চলৰ বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানৰ লগত যোগাযোগ কৰি নাটক প্ৰদৰ্শনৰ তাৰিখ ঠিক কৰি থোৱা হয়। এই কামৰ বাবে প্ৰতিটো ভ্ৰাম্যমাণ দলৰে বিশেষ প্ৰতিনিধি থাকে। ভ্ৰমণ কৰিবলগীয়া ঠাইবোৰ আগেয়েই পকা কৰি থোৱা হয় বাবে ভ্ৰাম্যমাণৰ ব্যৱসায়ত সুবিধা হয়। আগৰ দিনৰ যাত্ৰা-পাৰ্টি বা অপেৰা বোৰে এনেকুৱা বছৰেকীয়া কাৰ্যসূচী লৈ নাটক মঞ্চস্থ কৰা নাছিল। বিভিন্ন উৎসৱ-পাৰ্ৱনৰ সময়তহে তেওঁলোকে বেলেগ বেলেগ ঠাইলৈ গৈ নাটক প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ভ্ৰাম্যমাণেই বছৰ জোৰা (আচলতে আঠ মাহ) নাটক প্ৰদৰ্শনৰ ধাৰা প্ৰচলন কৰে।
সাধাৰণতে চাৰি নিশাৰ বাবে নাটক প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। কেতিয়াবা কিছুমান নাটকৰ একেদিনাই দুটা দৰ্শনীও প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। দৰ্শকে টিকট লৈ প্ৰবেশ কৰিব লাগে। থিয়েটাৰ দলটোৱে নিজৰ প্ৰাপ্য মাননি লোৱাৰ পাছত ৰৈ যোৱা লাভৰ অংশ আমন্ত্ৰণ কৰি অনা অনুষ্ঠানটোৱে পায়। সাধাৰণতে প্ৰেক্ষাগৃহ আৰু মঞ্চৰ দুটাকৈ ছেট ৰখা হয়, আৰু এখন ঠাইত নাটকৰ প্ৰদৰ্শন কৰি থকাৰ সময়ত আন এখন ঠাইত দ্বিতীয়টো ছেট সাজি লোৱা হয়। ওচৰ ঠাই হ'লে একে ৰাতিয়েই মঞ্চ উঠাই আনখন ঠাইত পতা হয়।
ভ্ৰাম্যমাণৰ নাট প্ৰদৰ্শন ১৩ এপ্ৰিললৈ চলে। ইয়াৰ আগতেই দ্বিতীয় বছৰৰ বাবে নাটক বাছনি কৰা, অভিনেতা, অভিনেত্ৰী, কলা-কুশলী নিৰ্বাচন কৰি নিজৰ দললৈ অনাৰ কাম সম্পন্ন কৰা হয়, আৰু নাট্য-দলটোৰ আন এটা নাট্য-বৰ্ষ আৰম্ভ হয়।
ভ্ৰাম্যমাণৰ নাট প্ৰদৰ্শনৰ কিছুমান খুঁটি-নাটি
মূল নাটকৰ আগে আগে প্ৰায়েই এখন চুটি নৃত্য-নাটিকা প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। এইখনত নাচেই প্ৰধান। সংলাপ অংশ সাধাৰণতে নেপথ্যৰপৰা কোৱা হয়, আৰু অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়ে সংলাপৰ মাইম কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
* শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্যোগ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাট্যকলা
তৰুণ গগৈ
তৰুণ গগৈ (Tarun Gogoi; ১ এপ্ৰিল, ১৯৩৬ — ২৩ নৱেম্বৰ, ২০২০) হৈছে অসমৰ সবাতোকৈ দীৰ্ঘকালীন সময়ৰ বাবে শাসনাধিস্থ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী। তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ এজন আগশাৰীৰ নেতা আছিল। তেওঁৰ দলে অভিলেখসহ একেৰাহে তিনিবাৰকৈ অসমৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত বিজয় সাব্যস্ত কৰে। ২০০১ চনৰ পৰা ২০১৬ চনলৈ তেওঁ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাবে দায়িত্ব লয়।
২০২০ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰ তাৰিখে ক'ভিডৰ উত্তৰকালীন সমস্যা আৰু শৰীৰৰ একাধিক অংগ অচল হৈ পৰাৰ বাবে গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত গগৈৰ দেহাৱসান ঘটে। তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে ২০২১ চনত তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩৬ চনৰ ১ এপ্ৰিলত যোৰহাট জিলাৰ ৰঙাজান চাহ বাগিচাত এটা আহোম পৰিয়ালত তৰুণ গগৈৰ জন্ম হয়। গগৈয়ে যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা আৰু জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা কলা বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এল.এল.বি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ আসাম বাৰ কাউন্সিল (Assam Bar Council)ত এজন অধিবক্তাৰূপে কৰ্ম-জীৱনৰ পাতনি মেলে। তেওঁ Assam Small-Scale Industries Development Corporationৰ চেয়াৰমেন পদটো অধিষ্ঠিত আছিল।
১৯৭২ চনত তেওঁ ডলী গগৈৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ দুটা সন্তান আছে।
ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৬৮ চনত তৰুণ গগৈ যোৰহাট পৌৰসভালৈ সদস্য হিচাবে নিৰ্বাচিত হয়।
১৯৭৬ চনত সেই সময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ অধীনত তেওঁ সদৌ ভাৰত কংগ্ৰেছ (ই) কমিটি (All India Congress Committee (AICC))ৰ যুটীয়া সম্পাদক হিচাবে নিৰ্বাচিত হয়। ইয়াৰ পিছত ১৯৮৫-১৯৯০ বৰ্ষৰ বাবে তেওঁ প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধীৰ অধীনত সদৌ ভাৰত কংগ্ৰেছ (ই) কমিটি ৰ সাধাৰণ সম্পাদক হিচাবে নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৯১-১৯৯৬ বৰ্ষৰ তেওঁ সেই সময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পি ভি নৰসিংহ ৰাওৰ নেতৃত্বাধীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ খাদ্য দপ্তৰৰ ৰাজ্যিক (স্বতন্ত্ৰ) মন্ত্ৰীৰ পদ লাভ কৰে।
১৯৮৬-১৯৯০ বৰ্ষত তৰুণ গগৈ অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ (ই) কমিটি (Assam Pradesh Congress Committee (APCC)ৰ সভাপতি পদত আছিল। ১৯৯৬ চনত তেওঁ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ইয়াৰ সভাপতি হিচাবে নিৰ্বাচিত হয়।
অসম বিধানসভা
অসম বিধানসভা (Assam Legislative Assembly) ভাৰতবৰ্ষৰ অন্তৰ্গত অসম ৰাজ্যৰ এখন এককক্ষীয় সভা। অসমৰ ৰাজধানী দিশপুৰত ইয়াৰ অৱস্থিতি। অসম বিধানসভা মুঠ ১২৬ জন বিধানসভা সদস্যৰে গঠিত। এই সদস্য সকলক পোনপটীয়াভাৱে অসমৰ বিভিন্ন এক আসন বিশিষ্ট নিৰ্বাচনী সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত কৰা হয়। অসম বিধানসভাৰ সম্পূৰ্ণ কাৰ্যকাল ৫ (পাঁচ) বছৰ কিন্তু যিকোনো সময়তে অনাস্থা প্ৰস্তাৱ নতুবা ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন প্ৰৱৰ্তনৰ দ্বাৰা এই সভা ভঙ্গ কৰিব পাৰি।
তৰুণ গগৈ
সাংসদ হিচাবে
তৰুণ গগৈ ছবাৰকৈ ভাৰতৰ লোকসভালৈ সাংসদ হিচাবে নিৰ্বাচিত হৈছে। প্ৰথমতে তেওঁ ১৯৭১ চনৰ পৰা ১৯৮৫ চনলৈকে যোৰহাটৰ পৰা সাংসদ হিচাবে একেৰাহে পঞ্চম, ষষ্ঠ আৰু সপ্তম লোক সভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। পাছত তেওঁ কলিয়াবৰৰ পৰা দশম লোক সভা (১৯৯১-১৯৯৬)লৈ হিচাবে নিৰ্বাচিত হয়। ইয়াৰ পিছত কলিয়াবৰ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৯৯৮ চনত দ্বাদশ আৰু ১৯৯৯ চনত ত্ৰয়োদশ লোকসভা (১৯৯৮-২০০২)লৈ সাংসদ হিচাবে নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁৰ পিছত কলিয়াবৰ সমষ্টিৰ সাংসদ তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ দীপ গগৈ। বৰ্তমান তেওঁৰ পুত্ৰ গৌৰৱ গগৈ কলিয়াবৰ লোকসভাৰ সাংসদ হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰি আছে।
অসম বিধানসভা
ইতিহাস
১৯৩৫ চনৰ ২ আগষ্টত ব্ৰিটিছ সংসদত ভাৰত চৰকাৰ অধিনিয়ম ১৯৩৫ (Government of India Act 1935)গৃহীত হয়। এই অধিনিয়মৰ উপবন্ধ অনুসৰি ১৯৩৭ চনত অসম প্ৰদেশৰ বাবে দ্বিকক্ষীয় বিধানমণ্ডল প্ৰনয়ন কৰা হয়। বিধানমণ্ডলৰ নিম্ন কক্ষ, অসম বিধানসভাৰ প্ৰথম বৈঠক বহে ছিলঙৰ সভা কক্ষত ১৯৩৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ ৭ তাৰিখে। ছিলং সেই সময়ৰ সংযোজিত অসমৰ ৰাজধানী আছিল। বিধানসভাৰ সদস্য সংখ্যা আছিল ১০৮। এই আটাইকেইজন সদস্যই আছিল নিৰ্বাচিত। উচ্চ সদন বিধান পৰিষদৰ (Legislative Council) সদস্য সংখ্যা আছিল ২১ বা ২২ জন। ভাৰত বিভাজনৰ পাছত অসমৰ চিলেট জিলা পূব পাকিস্তানত (বৰ্তমানৰ বাংলাদেশ) অন্তৰ্ভুক্ত হ'ল। স্বাভাৱিকতে বিধানসভাৰ আসনৰ সংখ্যা ৭১খনলৈ নামিল। অৱশ্যে স্বাধীনতাৰ পাছত আসনৰ সংখ্যা পুনৰ ১০৮খন হ'ল। ১৯৪৭ চনত বিধান পৰিষদৰ (উচ্চ সদন) অৱলুপ্তি ঘটাই অসমৰ বিধান মণ্ডল এককক্ষীয় কৰা হয়। স্বাধীনতা-উত্তৰ কালচোৱাত অসমৰ বিভাজন ঘটি বহুকেইখন নতুন ৰাজ্যৰ সৃষ্টি হয়। ১৯৬৩ চনত নাগালেণ্ড গঠিত হয়। ১৯৭১ চনত ভাৰতৰ সংসদত গৃহীত হোৱা এখন আইনযোগে মেঘালয়ক পূৰ্ণাংগ ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়। মিজোৰাম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশো অসমৰপৰা আঁতৰি যায়। মেঘালয় গঠনৰ পাছত ছিলং অসম আৰু মেঘালয় দুয়োখন ৰাজ্যৰ যুটীয়া ৰাজধানী হয়। ১৯৭২ চনত অসম চৰকাৰে দিশপুৰলৈ ৰাজধানী স্থানান্তৰৰ সিদ্ধান্ত লয়। ১৯৭৩ চনৰ ১৬ মাৰ্চত দিশপুৰৰ অস্থায়ী ৰাজধানীত অসম চৰকাৰৰ প্ৰথম অধিবেশন অনুষ্ঠিত হয়। ১৯৫২ চনত স্বাধীনতা-উত্তৰ ভাৰতত প্ৰথম নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়। সেয়েহে ১৯৫২ চনত গঠিত হোৱা বিধানসভাখনক স্বাধীনোত্তৰ অসমৰ প্ৰথম বিধানসভা বুলি কোৱা হয়। সেই লেখেৰে ২০১১ চনলৈকে অসমত ১৩খন বিধানসভা গঠন কৰা হ'ল।
ৰাজ্যৰ বিভাজন আৰু সমষ্টিৰ পুনৰ্গঠনৰ বাবে অসম বিধানসভাৰ আসনৰ সংখ্যা সময়ে-সময়ে পৰিবৰ্তন হৈ আহিছে। অসম বিধানসভাৰ আসনৰ সংখ্যা এনে ধৰণৰ
তৰুণ গগৈ
বিধায়ক হিচাবে
তৰুণ গগৈ বৰ্তমানলৈকে পাঁচবাৰ অসম বিধানসভালৈ বিধায়ক হিচাবে নিৰ্বাচিত হৈছে। ১৯৯৬ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনলৈকে তেওঁ মাৰ্ঘেৰিটা বিধানসভা সমষ্টিৰ বিধায়ক আছিল। ২০০১, ২০০৬, ২০১১ আৰু ২০১৬ চনৰ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত বিজয়ী হৈ তেওঁএকেৰাহে চাৰিবাৰকৈ তিতাবৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা বিধায়ক হিচাবে নিৰ্বাচিত হৈ আহিছে।
অসম বিধানসভা
অসম বিধানসভাৰ অধ্যক্ষসকলৰ তালিকা
অসম বিধানসভাৰ অধ্যক্ষসকলৰ তালিকা তলত উল্লেখ কৰা হ’ল :
তৰুণ গগৈ
মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাবে
২০০১ চনৰ ১৭ মে' তাৰিখে তৰুণ গগৈয়ে অসমৰ ত্ৰয়োদশ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ পিছত ২০০৬ আৰু ২০১১ চনত তিতাবৰ সমষ্টিৰ পৰা তেওঁ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাবে নিৰ্বাচিত হয়।
অসম বিধানসভা
অসম প্ৰদেশ
thumb|right|300px|অসম বিধানসভা ভৱন
তৰুণ গগৈ
অসুস্থতা আৰু মৃত্যু
২০২০ চনৰ ২৬ আগষ্ট তাৰিখে তৰুণ গগৈক ক'ভিড-১৯ ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ বাবে চিকিৎসালয়ত ভৰ্ত্তি কৰোৱাৰ লগতে ৰক্ত প্লাজমা সংস্থাপন প্ৰদান কৰা হয়। ২০২০ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰ তাৰিখে ক'ভিডৰ উত্তৰকালীন সমস্যা আৰু শৰীৰৰ একাধিক অংগ অচল হৈ পৰাৰ বাবে গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত গগৈৰ দেহাৱসান ঘটে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰীত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি
অসমৰ মাছ
অসমৰ নদ-নদী, খাল-বিল, পুখুৰী, জলাশয় আদি বিভিন্ন ধৰণৰ সৰু বৰ মাছেৰে ভৰপূৰ।
মাছৰ প্ৰকাৰ
বাকলি থকা ডাঙৰ মাছৰ ভিতৰত সচৰাচৰ পোৱা মাছবোৰ হ’ল- ৰৌ, বাহু, মিৰিকা, চিতল, মালি, ইলিচ/ইলিহি, খৰীয়া, পিঠিয়া, শ’ল, শাল, শিলঘৰীয়া, নাদনী আদি। অলপ মজলীয়া আকাৰৰ মাছবোৰ হ’ল-ভাঙন, গৰৈ, চেঙা,চেঙেলী, বামী, তোৰা, গেদগেদী, কুচীয়া, বৰলীয়া, কলীয়াজৰা, কুঢ়ি, গঙাটোপ, কাৱৈ, মিছা, কান্ধূলি আদি। বাকলি নথকা ডাঙৰ মাছবোৰৰ ভিতৰত বৰালি, লিঠা, আৰি, কচ, নেৰীয়া আদি দেখিবলৈ পোৱা যায়। মজলীয়া আকাৰৰ বাকলি নথকা মাছবোৰ হ’ল-মাগুৰ, শিঙি, শিঙৰা, পাভ, আদি। সৰু আকাৰৰ মাছবোৰ হ'ল পুঠি, খলিহনা, মোৱা, বটীয়া, চন্দা, পাটিমুতুৰা, মিছা মাছ, খালৈভাঙী, দনিকণা, চেলকণা, গেঠু, ৰাণী, আদি। বাকলি থকা মাছবোৰৰ কিছুমানৰ বাকলি ডাঙৰ ডাঙৰ আৰু কিছুমানৰ সৰু সৰু। বাকলি থকা মাছবোৰৰ ভিতৰত সৰু বাকলি থকা মাছবোৰৰ কাঁইট ডাঙৰ বাকলি থকা মাছতকৈ বেছি। বাকলি নথকা মাছৰ কাঁইট সাধাৰণতে কম। ইয়াৰ উপৰিও বিভিন্ন ধৰণৰ 'কাৰ্প' (carp)- কমন কাৰ্প, গল্ডেন কাৰ্প, গ্ৰাছ কাৰ্প, বিগ হেড ক্ৰাপ, আদি মাছো বৰ্তমান অসমৰ পুখুৰীসমূহত দেখিবলৈ পোৱা যায়।
আলোকচিত্ৰ
মাছবোৰৰ আকাৰৰ ধাৰণাটো ছবি তোলা মাছটোৰ আকাৰৰ আধাৰত দিয়া হৈছে। এই ধাৰণাটো সেই শ্ৰেণীটোৰ এটা গড় ধাৰণা বুলিব পাৰি।
খেৱালি জাল (আচ্ ৰা)
হাতেৰে বহলকৈ মেলি পানীলৈ দলিয়াই দিয়া হয়। পিছত লাহেকৈ পাৰলৈ চপাই আনোতে জালৰ মূৰত থকা সৰু সৰু জেপবোৰত মাছবোৰ লাগি ধৰে।
টঙি জাল
জালখন টঙিৰে বহলকৈ মেলি পানীত পাতি থোৱা হয়। মাজে মাজে পানীৰপৰা দাঙি জালত উঠা মাছবোৰ ধৰা হয়। কেতিয়াবা এনে জালত তুঁহগুৰিৰ লাৰু একোটাও দিয়া হয়।
ফাঁচি জাল
পানীৰ সোঁত বৈ থকা অঞ্চলত পাতি থোৱা হয়। জালত মাছবোৰ ফাঁচ খাই লাগি ধৰে।
জাকৈ
তিনিকোণীয়া মাছ ধৰা বাঁহৰ সঁজুলি। বিশেষকৈ তিৰোতা আৰু গাভৰুসকলে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বেচিকৈ কৰে। পানীৰ মাজেদি চলাই চলাই ওপৰলৈ দাঙি দাঙি মাছ ধৰা হয়।
জুলুকি
বাঁহৰ সঁজুলি। ওখ প্ৰায় দুফুট। প্ৰথমে বাঁহৰ কামি চাঁচি লৈ কামিবোৰ ওপৰৰপৰা আধাফুটমান এৰি তলৰডোখৰ ৩ বা ৪ ভাগ কৰি গোল গোল কাঠিৰ নিচিনাকৈ চাঁচি লোৱা হয়। তাৰ পাছত কামি আৰু কাঠিবোৰ ইডালৰ লগত সিডাল ক্ৰমান্নয়ে বেত বা তাঁৰেৰে বান্ধি গাঁঠি গোলাকৃতি কৰি লোৱা হয়। এনেকৈ গাঁঠি যাওঁতে ওপৰফালে সৰু আৰু তলফালে ক্ৰমান্নয়ে বহল কৰি অনা হয়। ওপৰৰফালৰ গোলাকৃতিৰ ব্যাসাৰ্ধ প্ৰায় ৮ ছে.মি. আৰু তলফালৰ গোলাকৃতিৰ ব্যসাৰ্ধ প্ৰায় ২৫ ছে.মি.। ওপৰফালে ধৰিবৰ সুবিধাৰ বাবে এটা মুঠনি দিয়া হয়। জুলুকিৰে সাধাৰণতে সৰু মাছ চাব মাৰি মাছ ধৰা হয়। ইয়াৰ বাবে প্ৰথমে গোবৰ আৰু তুঁহগুৰিৰ মিশ্ৰণেৰে বল আকৃতিৰ লাৰু বান্ধি লোৱা হয়। এই লাৰুবোৰ নদী বা পথাৰৰ আঁঠুৱনী পানীত সৰু খুটি এটাৰে পুতি থৈ অহা হয়। লাৰুটোৰ অৱস্থিতি জানিবৰ বাবে খুটিটো এক আঙুলমান পানীৰ ওপৰত ওলাই থকাকৈ পোতা হয়। ইয়াৰ পাছত মাছে লাৰুটো খাবলৈ অহালৈ ১০/১৫ মিনিটমান অপেক্ষা কৰা হয়। তাৰ পাছত লাহেকৈ গৈ লাৰুটো আৰু মাছখিনি জুলুকিৰে চাব মাৰি ঢাকি ধৰা হয়। তাৰ পাছত জুলুকিৰ ওপৰফালে হাত ভৰাই খেপিয়াই মাছখিনি সংগ্ৰহ কৰা হয়।
চেপা
পানীৰ সৰু সোঁত বৈ থকা ঠাইত পাতি থোৱা হয়।
পল
বাঁহৰ সঁজুলি। জুলুকিতকৈ বহল। ওখ প্ৰায় ২ ফুট। পল সাজিৰ বাবে প্ৰথমে বাঁহৰ কাঠি গোল গোলকৈ চাঁচি লোৱা হয়। তাৰ পাছত কাঠিবোৰ ইডালৰ লগত সিডাল ক্ৰমান্নয়ে বেত বা তাঁৰেৰে বান্ধি গাঁঠি গোলাকৃতি কৰি লোৱা হয়। এনেকৈ গাঁঠি যাওঁতে ওপৰফালে সৰু আৰু তলফালে ক্ৰমান্নয়ে বহল কৰি অনা হয়। ওপৰৰফালৰ গোলাকৃতিৰ ব্যাসাৰ্ধ প্ৰায় ৯ ছে.মি. আৰু তলফালৰ গোলাকৃতিৰ ব্যসাৰ্ধ প্ৰায় ৩৫ ছে.মি.। ওপৰফালে ধৰিবৰ সুবিধাৰ বাবে এটা মুঠনি দিয়া হয়। পলৰে সাধাৰণতে ডাঙৰ মাছ চাব মাৰি মাছ ধৰা হয়। পলৰে মাছ ধৰিবৰ বাবে বহুতো লোক একেলগে নদী বা বিলত নামে আৰু পলৰে ইফালে সিফালে চাব মাৰে। এনেদৰে চাব মাৰি ফুৰোতে কোনোবা পাকত ডাঙৰ মাছ পলটোৰ মাজত সুমুৱাই পৰে।
খালৈ
মাছ থোৱা বাঁহৰ সঁজুলি। দেখিবলৈ কলহটোৰ দৰে, পেটটো পেতুৱা আৰু মুখখন সৰু।
বৰশী
লো-ৰ আঁকুটা লগা মাছ ধৰা সঁজুলি।
খোঁকা
দীঘল মাছ ধৰা বাঁহৰ সঁজুলি। মুখখন বহল পিছলৈ ঠেক, দীঘল(১০০/১১০ ছে.মি.) আৰু বন্ধ। পানীৰ সৰু সোঁত বৈ থকা ঠাইত পাতি থোৱা হয়। মাছবোৰ সোঁতৰ কোবত খোকাৰ বহল মুখখনৰে সুমুৱাই পিছৰ ঠেক অংশত লাগি ধৰেগৈ।
ঠুহা
বাঁহৰ কাঠিৰে এবিধ ঠেক মাছ ধৰা যতন।
বান
বাঁহৰ কাঠি গাঁঠি সজা হয়। বাঁহৰ বেৰাৰ নিচিনা। ওখ প্ৰায় ২/৩ ফুট। সৰু নদীসমূসৰ সোঁতত পাতি থোৱা হয়। বানৰ পাছফালে ধেনুভিৰিয়াকৈ এখন জালি বা কাপোৰ বান্ধি থোৱা হয়। সোঁতৰ কোবত ভাঁহি অহা মাছবোৰ বানত লাগি বাধাপ্ৰাপ্ত হৈ জঁপিয়াই বানৰ পাছফালে পাতি থোৱা কাপোৰত পৰেগৈ। পাছত তাৰপৰাই মাছবোৰ ধৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় তালিকা আৰু প্ৰবন্ধ শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা শ্ৰেণী:মাছ
অম্ল
অম্ল হৈছে একপ্ৰকাৰৰ ৰাসায়নিক পদাৰ্থ। ইয়াৰ দ্ৰৱৰ সোৱাদ টেঙা আৰু ই নীলা লিটমাছ কাগজ ৰঙা কৰে। ই ক্ষাৰৰ লগত বিক্ৰিয়া কৰে আৰু কিছুমান নিৰ্দিষ্ট ধাতুৰ সৈতে বিক্ৰিয়া কৰি লৱন সৃষ্টি কৰে। অম্ল আৰু ক্ষাৰৰ বিক্ৰিয়াক প্ৰশমন বিক্ৰিয়া বোলে, ইয়াৰ ফলত সাধাৰণতে পানী আৰু লৱনৰ সৃষ্টি হয়। জলীয় অম্লৰ pH ৭ তকৈ কম হয়। এটা বা ততোধিক ধনাত্মকভাৱে আহিত হাইড্ৰ'জেন কেটায়নৰ সৈতে এটা ঋণাত্মকভাৱে আহিত আয়ন (এনায়ন)ৰ বিক্ৰিয়াৰ ফলত অজলীয় অম্লৰ সৃষ্টি হয়। pHৰ মান কম হোৱা মানে আম্লিকতা বেচি হোৱা, সেইদৰে দ্ৰৱত ধনাত্মক হাদ্ৰ'জেন আয়নৰ ঘনত্ব বেচি হোৱা। অম্লৰ গুণ থকা ৰসায়ন বা পদাৰ্থক আম্লিক বোলে।
অম্লৰ তিনিটা সংজ্ঞা আছে: আৰ্হেনিয়াছৰ সংজ্ঞা, ব্ৰ'ণষ্টেড-ল'ৱৰী সংজ্ঞা, আৰু লেৱিছৰ সংজ্ঞা। আৰ্হেনিয়াছৰ সংজ্ঞা অনুহৰি যিবোৰ পদাৰ্থ পানীত দ্ৰৱিভূত হ'লে হাইড্ৰ'জেন আয়ন (H+), বা হাইড্ৰণিয়াম আয়ন (H3O+) বৃদ্ধি হয়, সেইবোৰক অম্ল বোলে। ব্ৰ'ণষ্টেড-ল'ৱৰী সংজ্ঞাটো অলপ ব্যতিক্ৰম: প্ৰ'টন দাতা হিচাপে কাৰ্য কৰা পদাৰ্থবোৰেই অম্ল। এই সংজ্ঞা মতে, সহজতে প্ৰ'টন আঁতৰাব পৰা যিকোনো যৌগকে অম্ল বুলিব পৰা যায়, যেনে O-H বা N-H সংযুক্ত এলক'হল আৰু এমিনবোৰ। লেৱিছৰ সংজ্ঞামতে এযোৰ ইলেক্ট্ৰন গ্ৰহণ কৰি সহযোজী বান্ধনি সৃষ্টি কৰা পদাৰ্থবোৰেই অম্ল। উদাহৰণ স্বৰূপে, সকলো ধাতৱ কেটায়ন, বৰণ ট্ৰাইফ্ল'ৰাইড আৰু এলুমিনিয়াম ট্ৰাইক্ল'ৰাইডৰ দৰে ইলেক্ট্ৰন-অভাৱী অনুবোৰ।
অম্লৰ কিছুমান সাধাৰণ উদাহৰণ হৈছে, হাইড্ৰ'ক্ল'ৰিক এচিড (পাকস্থলীত পাচক উৎসেচকৰ কাৰ্যক্ষমতা বৃদ্ধি কৰা পাচক ৰসত থকা হাইড্ৰ'জেন ক্ল'ৰাইডৰ এটা দ্ৰৱ), এচিটিক এচিড (ইয়াৰ লঘু দ্ৰৱ হৈছে ভিনেগাৰ), ছালফিউৰিক এচিড (গাড়ীৰ বেটেৰীত ব্যৱহৃত), আৰু টাৰটেৰিক এচিড (বেকিং পাউডাৰত থাকে)। গতিকে কব পাৰে যে অম্লবোৰ কঠিন, জুলীয়া নাইবা গেছীয় পদাৰ্থৰ পৰা আহৰণ কৰিব পৰা দ্ৰৱ বা বিশুদ্ধ পদাৰ্থ।
শ্ৰেণী:ৰাসায়নিক যৌগ
ৰবীন বৰ
ৰবীন বৰ (Rabin Bar) অসমৰ গুৱাহাটীৰ এগৰাকী চিত্ৰশিল্পী। ২০০৮ চনত ৰবীন বৰে 'জি টিভি' ৰ 'চাব্বাছ ইণ্ডিয়া' শীৰ্ষক অনুষ্ঠানটোত অংশ লৈ এক মিনিটত ৫০খন ছবি আঁকি এক অভিলেখ স্থাপন কৰে। এওঁ আনকি সোঁহাত, বাঁওহাত, ভৰি আৰু মুখেৰে দুৰন্ত গতিত ছবি আঁকিব পাৰে। তেওঁ একেলগে একে সময়তে দুয়োখন হাত আৰু ভৰিৰে তিনিখন বেলেগ বেলেগ ছবি আঁকিব পাৰে। দুয়োটা চকুত কাপোৰ বান্ধি প'ট্ৰেৰ্ইট আঁকে। তদুপৰি তুলিকা ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ কেৱল আঙুলিৰ তিনি বা পাঁচ মিনিটত তৈলচিত্ৰ অংকন কৰে। কেনভাছ স্পৰ্শ নকৰাকৈ ৰঙীন পাউডাৰ, ফাকুগুৰি মুখেৰে ফুৱাই কেনভাছত এবষ্ট্ৰেক্ট আৰ্ট সৃষ্টি কৰে।
গুঞ্জানন বৰুৱা
গুঞ্জানন বৰুৱা(১৮৬৩-১৯৩৬)ৰ জন্ম হৈছিল শিৱসাগৰত। ১৮৮৩ চনত তেওঁ শিৱসাগৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কলিকতালৈ যায়। ১৮৮৯ চনত কলিকতাৰ পৰা বি.এল. ডিগ্ৰী লৈ আহি শিৱসাগৰতে ওকালতি আৰম্ভ কৰে। কলিকতাৰ প্ৰখ্যাত এ.এচ.এল ক্লাবৰ প্ৰতিষ্ঠাতাসকলৰ এজন আছিল। তেওঁ ঘনশ্যাম বৰুৱা আৰু ৰত্নধৰ বৰুৱাৰ সৈতে একেলগে William Shakespeareৰ ‘কমেডি অৱ এৰৰ্চ’ The Comedy of Errors, নাটখন ‘ভ্ৰমৰংগ’ নাম দি অসমীয়ালৈ ভাঙনি কৰিছিল। ইয়াৰোপৰি ‘মাৰ্চেণ্ট অৱ ভেনিচ’ The Mercant of Venice নাটখনো নিজাকৈ অনুবাদ কৰিছিল ।
ৰবীন বৰ
মিৰাক'লাছ ড্ৰয়িং শ্ব
ৰবীন বৰে তেওঁৰ কেইজনমান ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু সহযোগী শিল্পীৰে অসম আৰু অন্যান্য ৰাজ্যৰ মঞ্চত চিত্ৰশিল্পৰ অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিছিল। এই অনুষ্ঠানৰ নামকৰণ কৰা হৈছে 'মিৰাক'লাছ ড্ৰয়িং শ্ব'। এনে অনুষ্ঠানত তেওঁ ঘণ্টাত ১০০ ৰ পৰা ১২০খন চিত্ৰ অংকন কৰি দেখুৱাইছিল।
গুঞ্জানন বৰুৱা
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
ৰবীন বৰ
অন্যান্য দক্ষতা
ৰবীন বৰে কলম-পেঞ্চিল কাগজৰপৰা এবাৰো নোতোলাকৈ একেপাকতে একোখন ছবি আঁকিব পাৰে। এটা চাউল বা দাইলত আঁকিব পাৰে এখন সম্পূৰ্ণ ছবি। তিনি মিনিটত পানী ৰঙৰ চিত্ৰ অংকন আন এটা উল্লেখনীয় দিশ। লগতে যিকোনো ব্যক্তিয়ে কৰি দিয়া অৰ্থহীন আঁক-বাক তেওঁ অৰ্থপূৰ্ণ চিত্ৰলৈ পৰিবৰ্তন কৰিব পাৰে। তদুপৰি অসমীয়া, হিন্দী, বঙালীৰ যিকোনো এটা কবিতাৰ পংক্তি শুনি তাৰ লগত মিলাই অৰ্থৱহভাৱে তেওঁ এঘণ্টা পৰ্যন্ত কবিতা গাই যাব পাৰে।
বৰ্তমান অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ আছে। তেওঁ চিত্ৰৰ বাদেও ক্ৰাফট মাটি, ছিমেণ্ট আদিৰ ভাস্কৰ্য কৰে।
চেলুলাৰ জে'ল
চেলুলাৰ জে'ল (Cellular Jail) ভাৰতৰ আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জৰ ৰাজধানী পৰ্ট ব্লেয়াৰত অৱস্থিত এখন প্ৰসিদ্ধ জে'ল। ইয়াৰ নিৰ্মাণ আৰম্ভ হয় ১৮৯৬ চনত৷ ৷ প্ৰায় ৬০০ বন্দীক ছেলুলাৰ জে'ল নিৰ্মাণৰ কামত লগোৱা হৈছিল আৰু ১৯০৬ চনত ইয়াৰ নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হৈছিল৷ এই কাৰাগাৰ নিৰ্মাণত খৰচ পৰিছিল ৫,১৭,৩৫২ টকা৷ ১৯৭৯ চনত ছেলুলাৰ জে'লক ৰাষ্ট্ৰীয় স্মাৰকৰূপে (National Memorial) ঘোষণা কৰা হয়৷ ছেলুলাৰ জে'লক কলীয়া পানী বুলিও কয় ৷