cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
হনুমান
হনুমান (हनुमान) হিন্দু শাস্ত্ৰ গ্ৰন্থত বৰ্ণিত দেৱতা। তেওঁ পৱন দেৱৰ পুত্ৰ। হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ ৰামায়ণত হনুমানৰ বিস্তাৰিত বৰ্ণনা পোৱা যায়। এই ধৰ্মগ্ৰন্থত তেওঁক মহাবলশালী, পৰাক্ৰমী, পৰম চতুৰ দেৱতাৰূপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁক ভগৱান শ্ৰীবিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ শ্ৰীৰামৰ পৰম ভক্ত বুলি জনা যায়। শৈশৱ কালত তেওঁ ৰক্তিম বৰণীয়া সূৰ্যক ফল বুলি বিবেচনা কৰি ভক্ষণ কৰাৰ বাবে আকাশমাৰ্গত যাত্ৰা কৰিছিল। সূৰ্যদেৱ হনুমানৰ অভিসন্ধি উপলদ্ধি কৰি গদাৰে হনুমানক প্ৰহাৰ কৰি ভূতলশায়ী কৰিছিল।
মহাভাৰত গ্ৰন্থত হনুমানৰ বৰ্ণিত কাহিনী
thumb|left|upright|সূৰ্যক ভক্ষণ কৰাৰ অভিলাষত হনুমান হনুমান অমৰত্ব প্ৰাপ্ত কৰিছিল গতিকে তেওঁ অমৰ। ফলস্বৰূপ মহাভাৰত ধৰ্মগ্ৰন্থত হনুমানৰ উপস্থিতি পৰিলক্ষ্যিত হয়। উল্লেখনীয় যে উক্ত ধৰ্মগ্ৰন্থত হনুমানক শান্ত, জ্ঞানী তথা অভিজ্ঞ বুলি প্ৰকাশ কৰা হৈছে।
ভীম নিজ বাহুবলৰ অত্যন্ত অহংকাৰ কৰিছিল। ভীমৰ অহংকাৰ চূৰ্ণ কৰাটোৱে আছিল হনুমানৰ মূল উদ্দেশ্য। পাণ্ডবৰ অজ্ঞাতবাসৰ সময়ত হনুমান এদিন অসুস্থ তথা বৃদ্ধৰ বেশত ভীমৰ পথৰুদ্ধ কৰি শুই আছিল। ভীম তেওঁক অতিক্ৰম কৰাৰ প্ৰচেষ্টা কৰাৰ সময় হনুমান তেওঁক নেজ আঁতৰাই নিজ গন্তব্য স্থানত যোৱাৰ আদেশ কৰছিল। ভীম নিজ বাহুবল প্ৰয়োগ কৰি হনুমানৰ নেজ বিন্দু পৰিমাণো আতৰাবলৈ অক্ষম হৈছিল। অৱশেষত ভীম নিজ বাহুবলৰ অহংকাৰ পৰিত্যাগ কৰি হনুমানৰ শৰণাপন্ন হৈছিল।
অৰ্জুন নিজ ধনুৰ্ধৰ বিদ্যাৰ অহংকাৰ কৰিছিল। সেতুবন্ধ ৰামশ্বৰমত অৱস্থানৰ সময়ত অৰ্জুন দৰ্পসহকাৰে কৈছিল যে তীৰযোজন বিদ্যাৰ প্ৰয়োগত ভগৱান শ্ৰীৰাম সেতু নিৰ্মাণ কৰছিল। বান্দৰৰ সহায়তা লোৱাৰ প্ৰয়োজন নাছিল। হনুমান ক্ষুদ্ৰ বান্দৰৰ বেশত উপস্থিত থাকি অৰ্জুনক অনুৰূপ সেতু বন্ধনৰ বাবে অনুৰোধ কৰিছিল। অৰ্জুন তীৰযোজন বিদ্যাৰ প্ৰয়োগ কৰিও উক্ত কাৰ্যসমাধা কৰিবলৈ অক্ষম হৈছিল। অৱশেষত হনুমান নিজ বাস্তৱ ৰূপত প্ৰকট হোৱাত অৰ্জুন তেওঁৰ শৰনাপন্ন হৈছিল। অৱশ্যে তেওঁ আশীৰ্বাদ স্বৰূপ অৰ্জুনৰ ৰথশীৰ্ষত অধিষ্ঠিত থকাৰ আশ্বাস প্ৰদান কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
লেছবিয়ান
thumb|লেছবিয়ান দম্পতী
thumb|300x300px|চাইমন চলমনে ১৮৬৪ চনত আঁকা মিটিলিনৰ এখন বাগিচাত ছাফু আৰু এৰিনা thumb|লেছবিয়ান প্ৰতীক ভেনাচ আইকন
লেছবিয়ান (Lesbian) মানে হৈছে সমকামী মহিলা যি অন্য মহিলাৰ প্ৰতি প্ৰেম, শাৰীৰিক আৰু আবেগিকভাৱে আকৰ্ষিত হয়। চিকিৎসা বিজ্ঞান আৰু বৈজ্ঞানিক গৱেষণাই প্ৰকাশ কৰিছে যে একে লিংগৰ আকৰ্ষণ, অনুভৱ আৰু ব্যৱহাৰ সম্পূৰ্ণ স্বাভাৱিক আৰু ই মানৱ অভিমুখীতাৰ এটা সাধাৰণ প্ৰকাৰ। বৰ্তমান বৃহৎ সংখ্যক চিকিৎসাবিজ্ঞান আৰু মনোবিজ্ঞানৰ গৱেষণাই প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাইছে যে গে' বা লেছবিয়ান হোৱাটো মানসিকভাৱে আৰু সামাজিকভাৱে সাধাৰণ। ভাৰতত বৰ্তমান সমকামী সম্পৰ্ক বৈধ। আৰু সমকামিতা ভিত্তিত বৈষম্য দেশজুৰি নিষিদ্ধ কৰা হৈছে।
পৰিচয়
সমকামী নাৰী সকলে নিজকে লেছবিয়ান বুলি পৰিচয় দিয়ে। বহু লেছবিয়ান যি একে নাৰীৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয় তেওঁলোকে জীৱনত কামিং আউট বুলি কোৱা এটা অৱস্থাৰ সন্মুখীন হয়। য'ত কোনো এগৰাকী লেছবিয়ানে নিজৰ প্ৰেম তথা যৌন অভিমুখিতাৰ বিষয়ে সমাজৰ আগত খোলাকৈ প্ৰকাশ কৰে। সাধাৰণতে প্ৰথমে কুমলীয়া বয়সত নিজৰ পৰিয়ালৰ নাইবা বান্ধৱীৰ আগত নিজক প্ৰকাশ কৰা দেখা যায় আৰু পাছলৈ সমাজৰ আগত নিজক প্ৰকাশ কৰি কামিং আউট হোৱা দেখা যায়। সাধাৰণতে, কামিং আউট তিনিটা অৱস্থাৰ মাজেৰে যায়। প্ৰথমটো হ'ল নিজক জনা অৱস্থা য'ত লেছবিয়ানগৰাকীয়ে একে লিংগৰ সম্পৰ্কত আহিবলৈ দৃঢ় হয় (ইয়াক ওলাই অহা বা আন্তৰিক সিদ্ধান্ত বুলিও কোৱা হয়); দ্বিতীয় অৱস্থাত লেছবিয়ানগৰাকীয়ে নিজৰ পৰিয়াল, বান্ধৱী বা সহকৰ্মী আদিৰ আগত নিজকে লেছবিয়ান বুলি প্ৰকাশ কৰে; তৃতীয় অৱস্থাত অইন লেছবিয়ানৰ সৈতে সামাজিক ভাবে সম্পৰ্কত আহি তেওঁৰ সৈতে একেলগে বাস কৰে।
শব্দতত্ত্ব
লেছবিয়ান শব্দটো ইংৰাজী ভাষাৰ পৰা আহিছে। ১৯৪৭ চনত লেছবিয়ান শব্দটি পোন-প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হয়। লেছবিয়ান শব্দটো গ্ৰীচ দেশৰ লেছব' নামৰ দ্বীপমালাৰ পৰা আহিছে। কথিত আছে যে, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাত এই দ্বীপৰ ছাঁফো নামৰ এগৰাকী কবি/শিক্ষয়িত্ৰীয়ে মহিলাৰ সমকামী যৌন জীৱনক লৈ কাব্য ৰচনা কৰি 'কবিতা উৎসৱ' পালন কৰিছিল। প্ৰথমে লেছবিয়ান বুলিলে 'লেছব' দ্বীপৰ অধিবাসী' বুজালেও, পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত নাৰীৰ সমকামিতাৰ লগত এই শব্দ যুক্ত হৈ পৰে।
সমকামিতা
সমকামিতা বুলিলে সমলিংগৰ ব্যক্তিৰ প্ৰতি "প্ৰেম, আৱেগিক আকৰ্ষণ, যৌন আকৰ্ষণ অথবা যৌন আচৰণ"ক বুজায়। যৌন অভিমুখীতা হিচাপে সমকামিতা বুলিলে মূলত সমলিংগৰ ব্যক্তিৰ প্ৰতি "স্নেহ বা প্ৰণয়ঘটিত এক ধৰণৰ যৌন প্ৰৱণতা"ক বুজায়। এই ধৰণৰ সম্পৰ্কৰ ভিত্তিত গঢ় লৈ উঠা ব্যক্তিগত বা সামাজিক পৰিচিতি বা এই ধৰণৰ আচৰণ আৰু সমজাতীয় ব্যক্তিসকলক লৈ গঠিত সম্প্ৰদায়কো এই শব্দৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশ কৰা হয়। " উভকামিতা আৰু বিপৰীতকামিতাৰ লগত সমকামিতা যৌন অভিমুখীতাৰ(Sexual Orientation) তিনটা প্ৰধান ভাগৰ অন্যতম হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। বিজ্ঞানীসকলে সমকামিতাৰ প্ৰকৃত কাৰণ এতিয়ালৈকে ঠাৱৰ কৰিব পৰা নাই। কিন্তু তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে, জিনগত, হৰমনগত আৰু পৰিৱেশগত কাৰকসমূহৰ এক জটিল আন্তঃক্ৰিয়াৰ ফলত এই অৱস্থা সৃষ্টি হয়। ইয়াত মানুহৰ ইচ্ছা-অনিচ্ছাৰ লগত কোনো সম্পৰ্ক নাই। তেওঁলোকে জীৱবিজ্ঞান নিৰ্ভৰশীল তত্ত্ব সমূহক বেছি সমৰ্থন কৰে। ইয়াৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কিছুমান হল জিন, মাতৃগৰ্ভৰ পৰিৱেশ আৰু এই দুই প্ৰভাৱৰ মেলবন্ধন অথবা এই গোটেই সমূহৰ লগত সামাজিক প্ৰভাৱৰ মেলবন্ধন।  যৌন অভিমুখীতা নিৰ্ধাৰণত সন্তানপালন বা শৈশৱৰ অভিজ্ঞতাৰ কোনো ভূমিকা আছে নে নাই এতিয়ালৈকে প্ৰমাণ হোৱা নাই। কোনো কোনোৱে সমকামী যৌন আচৰণক অপ্ৰাকৃতিক বুলিলেও বৈজ্ঞানিক গৱেষণাত দেখা গৈছে যে, সমকামিতা মানৱ যৌনতাৰ এটি সাধাৰণ আৰু প্ৰাকৃতিক প্ৰকৰণ আৰু অন্য কোনো প্ৰভাৱৰ অস্তিত্বক এৰি ই কোনো নেতিবাচক মনস্তাত্ত্বিক প্ৰতিক্ৰিয়া সৃষ্টি নকৰে। যৌন অভিমুখীতা পৰিৱৰ্তনৰ বিভিন্ন কৰ্মসূচীৰ কাৰ্যকাৰিতা সম্পৰ্কে যথেষ্ট প্ৰমাণ নাই। মহিলা সমকামীসকলক বুজাবলৈ আটাইতকৈ বেছি ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ হল লেছবিয়ান (Lesbian) আৰু পুৰুষ সমকামীৰ ক্ষেত্ৰত গে (Gay) ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যদিও গে শব্দটো সমকামী মহিলা আৰু পুৰুষ উভয়ক বুজাবলৈ সাধাৰণভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিভিন্ন কাৰণত স্বঘোষিত সমকামীৰ সংখ্যা আৰু মুঠ জনসংখ্যাৰ মাজত সমকামী সম্পৰ্কত আৱদ্ধ মানুহৰ অনুপাত নিৰ্ণয় কৰা টান। এই কাৰণ সমূহৰ ভিতৰত প্ৰধান হল সমকামভীতি আৰু বিপৰীতকামবাদৰ সমৰ্থনজনিত বৈষম্যেৰ বাবে সমকামী সকলে তেওঁলোকৰ যৌনতা মুকলিকৈ স্বীকাৰ নকৰে। অন্যান্য প্ৰাণী সমূহৰ মাজতো সমকামী আচৰণৰ নিদৰ্শন নথিভুক্ত হৈছে। অনেক সমকামী মানুহে স্থায়ী পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কত আৱদ্ধ আছে। সাম্প্ৰতিক কালত লোকপিয়লৰ ফৰ্ম, ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতি ইত্যাদিৰ অনুকূল অৱস্থাত তেওঁলোকৰ আত্মপ্ৰকাশৰ পথ নিৰাপদ হৈছে। মূল মনস্তাত্ত্বিক গঠনৰ দিশৰ পৰা এই সম্পৰ্ক সমূহ বিপৰীতকামী সম্পৰ্কৰ সমান। সমকামী সম্পৰ্ক আৰু কাৰ্যকলাপ ঠাই ভেদে শাস্তি আৰু নিন্দা - উভয়ৰ নিদৰ্শন আছে, কেওল প্ৰকাশৰ ভংগিমা আৰু সংশ্লিষ্ট সংস্কৃতিজনিত তাৰতম্য দেখা যায়। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষভাগৰ পৰা সমকামী সকলৰ অধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ উদ্দেশ্যে বিশ্বব্যাপী আন্দোলন আৰম্ভ হৈছে। এই অধিকাৰ সমূহৰ ভিতৰত প্ৰধান হল সমলৈংগীক বিবাহ, এলজিবিটি দত্তক গ্ৰহণ আৰু এলজিবিটি সন্তানপালন, কৰ্মক্ষেত্ৰত বৈষম্যবিৰোধী আইন আৰু সমানাধিকাৰ, যৌন অভিমুখীতা আৰু সামৰিক পৰিষেবা, স্বাস্থ্য পৰিষেবাত সমানাধিকাৰ, আৰু অপ্ৰাপ্তবয়স্ক সমকামীসকলৰ নিৰাপত্তাৰ স্বাৰ্থত এণ্টি-বুলিং আইন প্ৰণয়ন ইত্যাদি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যৌন অভিমুখিতা শ্ৰেণী:এলজিবিটি শ্ৰেণী:সমকামিতা
নীলিমা খাতুন
নীলিমা খাতুন অসমৰ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী। তেখেতে অসমীয়া ছবি, অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ আৰু গ্ৰামফোনত গীত গোৱাৰ উপৰিও মঞ্চতো গীতৰ অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিছে। কুৰি শতিকাৰ সত্তৰ, আশীৰ দশকত তেখেতে ছবি আৰু অনাতাঁৰত গোৱা বহুকেইটা গীত শ্ৰোতাৰ মাজত প্ৰভূত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। তেখেতে শিক্ষকতাৰ বৃত্তি গ্ৰহণ কৰে আৰু এগৰাকী কৃতি শিক্ষক ৰূপে ৰাজ্যিক শিক্ষক বঁটাও লাভ কৰে।
শৈশৱ আৰু কৰ্মজীৱন
নীলিমা খাতুনৰ জন্ম হয় অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ ৰঙিয়াত। তেখেতৰ দেউতাক আছিল ভাৰতীয় ৰেলৰ এগৰাকী কৰ্মচাৰী। খাতুনে হাইস্কুলীয়া শিক্ষা ৰঙিয়া হাই মাদ্ৰাছা (পিছলৈ ৰঙিয়া মাদ্ৰাছা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়) আৰু কলেজীয়া শিক্ষা ৰঙিয়া মহাবিদ্যালয়ত গ্ৰহণ কৰে। তাৰপিছত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনৈতিক বি়জ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়। ১৯৭৭ত তেখেতে গুৱাহাটীৰ লাখটকীয়াৰ বাসিন্দা, বৃত্তিত অভিযন্তা আফতাব হুছেইনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
সঙ্গীত জীৱন
এটা সাক্ষাৎকাৰত কণ্ঠশিল্পী নীলিমা খাতুনে সৰুৰে পৰা এগৰাকী অনাতাঁৰ শিল্পী হোৱাৰ আশা পুহি ৰখাৰ কথা ব্যক্ত কৰে। ঘৰখনতো এটা সঙ্গীতৰ পৰিবেশে বিৰাজ কৰিছিল। তেখেতৰ সঙ্গীতৰ আদিগুৰু তেখেতৰ মাতৃ, যিয়ে খাতুনক দীপালী বৰঠাকুৰৰ গীতসমূহ শিকাইছিল। তেখেতৰ সঙ্গীতৰ গুৰুসকলৰ অন্যতম আছিল সুবীৰ মুখাৰ্জী, নিৰোদ চৰকাৰ আৰু বীৰেন ফুকন। ১৯৭০ৰ পৰা তেখেত আকাশবাণীৰ নিয়মীয়া কণ্ঠশিল্পী হৈ পৰে। তেখেতে ৫খন অসমীয়া ছবিতো কণ্ঠদান কৰে। সেইকেইখন হ’ল- হৃদয়ৰ প্ৰয়োজন, সোণতৰা, পৰিণাম, ওপজা সোণৰ মাটি আৰু তুমিয়ে মোৰ কল্পনাৰ।
নীলিমা খাতুনৰ কেইটামান জনপ্ৰিয় গীত-
মৃণাল কলিতা
মৃণাল কলিতা (Mrinal Kalita) অসমৰ এগৰাকী শিশু-সাহিত্যিক, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু নিৱন্ধকাৰ। তেওঁ গুৱাহাটীৰ পাণ্ডু মহাবিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগৰ অধ্যাপক। তেওঁৰ তিনিখন গল্প সংকলন, দুখন উপন্যাস, গণিত বিষয়ক ৰচনা পুথি আৰু এখন ভিন্নধৰ্মী ৰচনাৰ পুথিৰ উপৰিও এখন প্ৰবন্ধ সংকলন প্ৰকাশ পাইছে। কলিতাৰ গল্প প্ৰকাশ, গৰীয়সী আদি আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছে। তাৰোপৰি তেখেত আমাৰ অসম, নিয়মীয়া বাৰ্তা, দৈনিক জনমভূমি আদি দৈনিক বাতৰিকাকতৰো স্তম্ভ-লেখক। কাকতত ধাৰাবাহিক ৰূপে প্ৰকাশ হোৱা কলিতাৰ 'অকপটে' আৰু 'মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ' দুটি জনপ্ৰিয় শিতান।
জন্ম আৰু শিক্ষা
অসমৰ কামৰূপ(গ্ৰাম্য) জিলাৰ বামুন্দিত মৃণাল কলিতাৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃ ধীৰেন্দ্ৰ চন্দ্ৰ কলিতা আৰু মাতৃ কুসুম কলিতা। মৃণাল কলিতা এজন কৃতী ছাত্ৰ আছিল। তেওঁ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত অসমৰ ভিতৰত প্ৰথম আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিজ্ঞান শাখাত পঞ্চম স্থান লাভ কৰি উৰ্ত্তীণ হৈছিল। স্নাতক পৰীক্ষাত, গণিত বিষয়ত কটন কলেজৰপৰা তেওঁ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি বছৰটোৰ শ্ৰেষ্ঠ স্নাতকৰ সম্মান লাভ কৰিছিল। সমান্তৰালভাৱে কটন মহাবিদ্যালয় সপ্তাহ আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় সপ্তাহত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যিকৰ সম্মানো লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
মৃণাল কলিতা পেছাত এগৰাকী অধ্যাপক। তেওঁ গুৱাহাটীৰ পাণ্ডু মহাবিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগৰ অধ্যাপক ৰূপে কৰ্মৰত। ছাত্ৰাৱস্থাৰেপৰা সাহিত্য চৰ্চা কৰি অহা কলিতা মূলতঃ গল্পকাৰ ৰূপে পৰিচিত। সৰল ভাষা আৰু বিষয়-বস্তুৰ বৈচিত্ৰ্য় কলিতাৰ গল্পৰ বৈশিষ্ট্য। অনুশীলন, অযান্ত্ৰিক অনুশীলন, মৃত্যুৰ সিপাৰে কলিতাৰ গল্প-সংকলন। কলিতাৰ গল্প বঙালী, উড়িয়া আৰু ইংৰাজী ভাষালৈ অনূদিত হৈছে। তেখেতৰ 'বকুল ফুলৰ দৰে' বহুপঠিত উপন্যাসখন বৰ্তমানলৈকে সোতৰটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে। গ্ৰন্থ আকাৰে প্ৰকাশৰ আগেয়ে উপন্যাসখন বাৰ ওঠৰ নামৰ কিশোৰ-কিশোৰীৰ বাবে প্ৰকাশিত আলোচনীখন ধাৰাবাহিক ৰূপে প্ৰকাশ হৈ আছিল। অসমৰ বিভিন্ন কাকত-আলোচনীৰ স্তম্ভ-লেখক ৰূপে কলিতাৰ যথেষ্ট সংখ্যক নিৱন্ধ আৰু আত্ম-জীৱনীমূলক ৰচনা প্ৰকাশ পাইছে। এই ৰচনা আৰু নিৱন্ধসমূহৰ একত্ৰিত সংকলন 'গডফাদাৰৰ হাত আৰু চয়তানৰ মগজু' আৰু 'অকপটে'। জীয়ৰী ৰিবৰিবক লৈ কলিতাই 'ৰিবৰিব মুনমীহঁতৰ শেষ নোহোৱা কাহিনী' নাম দি এটি কাহিনী সংকলন শিশুসকলৰ বাবে লিখি উলিয়াইছে ।
স্বীকৃতি
২০১১ চনত, কলিতাই সাহিত্য অকাডেমি ৰ আমন্ত্ৰণ ক্ৰমে কেৰালা সাহিত্য অকাডেমিৰ প্ৰেক্ষাগৃহত 'মাই ৱৰ্ল্ড মাই ৰাইটিং' শীৰ্ষক বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছিল। ২০২১ চনত জুলাইত কমনৱেল্থ ফাউেণ্ডশ্যনৰ কমনৱেল্থ ৰাইটাৰচ্ নামৰ অনুষ্ঠানটোৰ আলোচনী ‘Adda’ত তেখেতৰ ‘অযান্ত্ৰিক’ নামৰ গল্পটোৰ পল্লৱী কোঁৱৰে কৰা অনুবাদ ‘Not a Machine’ প্ৰকাশ হৈছে৷ কলিতাৰ গল্প অসম ৰাজ্যিক শিক্ষা পৰিষদৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তৰ্গত হৈছে আৰু তেওঁৰ গণিত বিষয়ক গৱেষণা পত্ৰ ভাৰত, আমেৰিকা, নেদাৰলেণ্ড আৰু বুলগেৰিয়াৰ ৰিচাৰ্ছ জাণালত প্ৰকাশ পাইছে। ২০২১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ ৩০ তাৰিখে ‘বকুল ফুলৰ দৰে’ গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমিৰ ‘শিশু সাহিত্য বঁটা’ লাভ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া শিশু সাহিত্যিক শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি শিশু সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
অসমীয়াত্বৰ জ্যোতি
বিৱৰণ
গ্ৰন্থখনৰ প্ৰাক্‌কথনত লেখকে লিখিছে, "কেৱল ৰাজপথৰ সংগ্ৰামেই এটা জাতিৰ সন্মুখত আহি পৰা সকলো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নিৰ্ধাৰণ কৰিব নোৱাৰে। সাংস্কৃতিক আৰু বৌদ্ধিক জাগৰণৰ সংগ্ৰামখনো একেই উদ্যমেৰে চলাই নিব নোৱাৰিলে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মই খুব সোণকালতে আমাৰ প্ৰজন্মৰ লগতে আমাৰ আগৰ প্ৰজন্মৰ কিছু লোককো দূষিব। সেইবাবেই অসমীয়াত্বৰ ধাৰণাটোৱে প্ৰদান কৰিব পৰা পোহৰমুখী সম্ভাৱনীয়তাসমূহক নিৰাৱেগভাৱে লিৰিকি বিদাৰি চোৱাতো দৰকাৰ। গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট অধিকাংশ লেখাৰ মাজেদি তেনে এক প্ৰয়াসকে কৰিবলৈ মই যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা চলাইছোঁ।" লগতে তেওঁ লিখিছে, "ইয়াত সন্নিৱিষ্ট বহুত সংখ্যক লেখা কাকত-আলোচনীত পূৰ্বতে প্ৰকাশ পাইছে যদিও পৰিৱৰ্তিত পৰিস্থিতিত কেইটামান লেখাক কিছু নতুন ৰূপ দিয়া হৈছে।" ইয়াত মুঠ ৩২টা প্ৰবন্ধ আছে। সেইসমূহ হ'ল-
লেখকৰ পৰিচয়
ময়ূৰ বৰা হৈছে এজন অসমীয়া লেখক আৰু সমালোচক। একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকত বাতৰিকাকত আৰু আলোচনীৰ মাধ্যমেৰে প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ দ্বাৰা সাহিত্যকৰ্মক সমৃদ্ধ কৰা অসমীয়া নতুনচাম লেখকৰ ভিতৰত এজন ময়ূৰ বৰা। তেখেতে ২০১৮ চনলৈকে ১৪খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে। ইয়াৰে দুখন গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰা। তেওঁ ইংৰাজীলৈ এখন গল্প সংকলনো অনুবাদ কৰিছে। ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক দিশত চলি থকা ভণ্ডামি, অন্ধবিশ্বাস, জাতিবাদ প্ৰথা, আৰু সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ জ্বলন্ত সমস্যা তথা সাম্প্ৰতিক সময়ৰ দুৰ্নীতি আদি তেওঁৰ লেখাৰ মূল বিষয়বস্তু। প্ৰথাগত চিন্তা আৰু ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিনিষ্ঠ প্ৰশ্ন উত্থাপন, জাতিৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু ঐতিহাসিক সমলৰ সন্ধান আদি বৈশিষ্ট্যবোৰো ময়ূৰ বৰাৰ প্ৰবন্ধৰ অন্যতম শক্তি। বৰ্তমানলৈকে তেওঁ সৰ্বমুঠ ১৬খন গ্ৰন্থৰ লেখক।
লগতে চাওক
চিৰদিন অসমীয়া
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
অনুপমা বসুমতাৰী
অনুপমা বসুমতাৰী (Anupama Basumatary) হৈছে অসমৰ এগৰাকী লেখক, সাহিত্যিক আৰু কবি।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯৬০ চনৰ ৫ জুলাই তাৰিখে গোৱালপাৰা জিলাৰ দৰংগিৰি অঞ্চলত অনুপমা বসুমতাৰী জন্ম হয়।
চাকৰি জীৱন
ভাৰতীয় জীৱন বীমা নিগমৰ এগৰাকী কৰ্মচাৰী।
তুলসীদাস
thumb|তুলসীদাস তুলসীদাস বা গোস্বামী তুলসীদাস হৈছে এজন হিন্দু বৈষ্ণৱ কবি। ভক্তি সাহিত্যৰ ৰামভক্তি ধাৰাৰ প্ৰধান কবিসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম। তেওঁ সংস্কৃত বাল্মীকি ৰামায়ণৰ তেওঁ অৱধি ভাষালৈ কৰা ৰামচৰিত-মানসৰ অনুবাদৰ বাবে প্ৰধানকৈ প্ৰখ্যাত। তুলসীয়ে জীৱনৰ অধিক কাল বাৰানসীৰ আশী ঘাটৰ সমীপত কটায়। তেওঁৰ সাধনাৰ স্থানখিনি বৰ্তমান তুলসী ঘাট নামে প্ৰখ্যাত। বাৰানসীৰ এই ঘাটৰ নাতি দূৰৈত তেওঁৰ স্মৃতিত তুলসী-মানস মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। বাৰানসীৰ সংকট মোচন হনুমান মিন্দৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰা বুলি জনা যায়।
জন্ম আৰু শৈশৱ
গোস্বামী তুলসীদাসৰ জন্ম হয় ১৫৫৪ চনত। তেওঁৰ জন্মস্থান সম্পৰ্কে যথেষ্ট বিতৰ্ক আছে। অযোধ্যা, ৰাজাপুৰ, চিত্ৰকূট আদি ঠাই তুলসীদাসৰ জন্মস্থান বুলি দাবী কৰে। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল আত্মৰাম শুক্ল ডুবে, মাতৃৰ নাম হুলাচী আৰু প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁৰ নিজৰ নাম আছিল ৰাম ব’লা। তেওঁৰ শহুৰ আছিল দীনবন্ধু পাঠক নামৰ এজন ব্যক্তি আৰু তেওঁৰ পৰিবাৰৰ নাম আছিল ৰত্নাৱলী। তুলসীদাসৰ পুত্ৰৰ নাম আছিল তাৰক। ১৬২৩ চনত তুলসীদাসে মৃত্যুবৰণ কৰে। তুলসীদাসে নিজৰ জীৱনৰ বিষয়ে প্ৰত্যক্ষভাৱে একো লিখা নাছিল। ধাৰণা কৰা হয় যে তেওঁক নিজ পিতৃ-মাতৃয়ে পৰিত্যাগ কৰিছিল। আৰু যিজন যাযাবৰ ভিক্ষু তেওঁক তুলিতালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল (তওঁৰ দিহা-পৰামৰ্শতে তুলসীদাসে আধ্যাত্মিক জ্ঞান লাভ কৰিছিল।
অবিনাশ ৰয় নামৰ এজনে লিখা তুলসীপ্ৰকাশ’নামৰ গ্ৰন্থখনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰামদত্ত ভৰদ্বাজে লিখিছে, ‘তুলসীৰ মাত্ৰ দহ মাহ বয়সতে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ ঢুকাইছিল। তেওঁৰ শৈশৱকালটো আছিল সম্পূৰ্ণ যন্ত্ৰণাদায়ক আৰু কষ্টকৰ। জীয়াই থাকিবৰ বাবে তেওঁ ভিক্ষা কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ অৱশ্যে বেচ সম্ত্ৰান্ত আছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ লগতে তুলসীৰ খুড়াকজনৰ মৃত্যুৰ পিচত তুলসী হৈ পৰিছিল ঘাতমাউৰা, যাৰ উপাৰ্জনৰ কোনো উৎস নাছিল। কিন্তু তেওঁৰ আইতাক জীয়াই আছিল, আৰু আইতাকেই তুলসীক ভগৱান ৰামৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিবলৈ শিক্ষা দিছিল। মুখত ভগৱান ৰামৰ নাম লৈয়েই তুলসীয়ে ভিক্ষা কৰিবলৈ গৈছিল।
এইখিনিৰ পৰা সিদ্ধান্ত লব পৰা যায় যে তুলসীৰ শৈশৱকালটো সুখৰ আৰু আৰামদায়ক নাছিল। শিশু অৱস্থাতে তেওঁ এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ ঘূৰি ফুৰিব লাগিছিল। সম্ভৱতঃ শৈশৱকালতে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ পৰা আঁতৰিবলগীয়া হৈছিল।
পাৰিবাৰিক জীৱন
প্ৰচলিত মত অনুসৰি তুলসীৰ পৰিবাৰ ৰত্নাৱলীৰ অনুপ্ৰেৰণাতে তুলসীয়ে অঘৰী তপস্বীৰ জীৱন বাছি লৈছিল। সাধাৰণ মানুহে ৰত্নাৱলীক অতি উচ্চ আসনত ৰাখে আৰু তেওঁৰ বিষয়েও কেইবাখনোগ্ৰন্থ ৰচনা কৰা হৈছে। বেণীমাধৱ দাসৰ ‘মূল গোসাঁইচৰিত”ত উল্লেখ আছে যে তুলসীৰ তেওঁৰ প্ৰতি থকা অধিক প্ৰেমভাবৰ বাবে সৃষ্টি হোৱা খঙৰ ভমকত ৰত্নাৱলীয়ে এবাৰ কৈছিল, ‘এই মঙহ আৰু হাড়ৰ জঁকাটোৰ বাবে থকা তোমাৰ সমৰ্পণমূলক ভাবৰ যদি আধাও ৰামৰ বাবে দিলাহেঁতেন তেতিয়াহলে তুমি নিশ্চয়কৈ পৃথিৱীৰ অন্তহীন জন্ম আৰু মৃত্যুৰ ৰহস্যকলৈ থকা মানুহৰ ভয় অতিক্ৰম কৰিব পাৰিলাহেঁতেন। এই শৰীৰত বন্দী আত্মাই উপলব্ধি কৰা দুখ আৰু শোকৰ অন্ত পেলাব পাৰিলাহেঁতেন। ’ তুলসীৰ জীৱন সম্পকৰ্কীয় কেইবাখনো জীৱনীয়ে ৰত্নাৱলীৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ গভীৰ একাত্মতাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। তুলসীয়ে নিজেও তেওঁৰ বিবাহিত জীৱনৰ বিষয়ে প্ৰৰোক্ষভাৱে কিছু ইংগিত দিছে যদিও এই বিষয়ে পণ্ডিতসকলৰ মাজত শংকাৰ অৱকাশ আছে।
তুলসীদাসৰ ৰচনা
গোস্বামী তুলসীদাসে হিন্দী ৰামকাৱ্য ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰত মহত্ত্বপূৰ্ণ স্থান অধিকাৰ কৰিছে। হিন্দী ৰামভক্তিধাৰাত বহুকেইজন কবি আছে যদিও তুলসীদাসৰ বাবে ৰাম ভক্তিধাৰাই সাহিত্যিক মহত্ত্ব লাভ কৰিছে। তুলসীদাসৰ ৰচনাৰ ভিতৰত ৰামচৰিত-মানস, বৰৱৈ ৰামায়ণ, ৰামগীতাৱলী, বিনয়পত্ৰিকা, কবিতাৱলী, ৰামাজ্ঞাপ্ৰশ্ন, জানকীমংগল আৰু দোহাৱলী আদি অন্য়তম। এইবিলাকৰ ভিতৰত অধিক প্ৰসিদ্ধ আৰু জনপ্ৰিয় ৰামচৰিতমানসেই এখন পূৰ্ণাংগ কাব্য। বাকীবিলাকত ৰামকথাৰ অংশবিশেষহে বৰ্ণনা কৰা আছে। ধৰ্মীয় আৰু সাহিত্যিক উভয় দৃষ্টিতেই ‘ৰামচৰিত- মানস মহত্ত্বপূৰ্ণ। ৰামভক্তিৰ বিকাশতো এই গ্ৰন্থৰ অৱদান অনন্য। তুলসী-ৰামচৰিতমানসত নানা ঠাইৰপৰা ৰামকথাৰ বিভিন্ন সম্ভাৰ প্ৰয়োগ কৰিছে। ৰাম-চৰিতমানসত তুলসীদাসে স্বকীয় কৱিসুলভ কলা-কৌশল খটুৱাই ৰাম- ভক্তিৰ এক সুন্দৰ ৰূপ সৃষ্টি কৰিছে। বাণ্মীকীয় ৰামায়ৰ বাহিৰেও অন্য ৰামায়ণ সাহিত্যৰ দ্বাৰা কবিজন প্ৰভৱিত হোৱা কাৰণে তেওঁৰ বিভিন্ন ৰচনাত একেটা কাহিনীকে বিভিন্ন ধৰণে পোৱা যায়। ৰামচৰিত-মানসৰ কাহিনী ভাগত ঘাইকৈ সংস্কৃত অধ্যাত্ম ৰামায়ণ আৰু জয়দেৱৰ প্ৰসন্নৰাঘৱ নাটকৰ প্ৰভাৱ পৰিছে। ছাৰ জৰ্জ গ্ৰিয়েৰছনে তুলসীদাসৰ ৰামচৰিত মানসৰ বিষয়ে কৈছে যে গোটেই ইংলেণ্ডখনত বাইবেলখনৰ যিমান প্ৰভাৱ, বেংগল, পঞ্জাব, হিমালয়, বিন্ধ্য আৰু মধ্য প্ৰদেশত এই ৰামায়ণখনৰ প্ৰভাৱ ততোধিক। একে মতামত গ্ৰিফিথ নামৰ এজন বিদ্বানৰ মতেও ভাৰতৰ উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলবিলাকত তুলসীদাসৰ ৰামায়ণৰ প্ৰভাৱ, জনপ্ৰিয়তা আৰু সন্মান ইংলেণ্ডত বাইবেলৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু প্ৰভাৱতকৈও বেছি। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ভাষালৈ ৰামচৰিত মানসৰ অনুবাদ হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি শ্ৰেণী:ভক্তি আন্দোলন
নন্দোৎসৱ
শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্ম আৰু জাতকৰ্মক লৈ সমগ্ৰ অসমত তিনিটা উৎসৱ প্ৰচলিত: জন্মাষ্টমী, নন্দোৎসৱ আৰু পঁচতি। জন্মাষ্টমীৰ পিছদিনা ৰাতিপুৱাৰেপৰা সত্ৰ আৰু নামঘৰত অনুষ্ঠিত হয় নন্দোৎসৱ। ল'ৰা-ছোৱালীসকলে সেইদিনা বোকা ভাওনা বা পেক যাত্ৰা কৰে। অৱশ্যে বোকাৰ লগত গোবৰ অথবা আনদ্ৰব্য মিশ্ৰণ কৰাৰ নিয়ম নাই। তিৰোতাসকলক বোকা দিয়া নহয়। কোনো কোনো কীৰ্তন-ঘৰৰ চোতালত পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে মিঠাতেল ঢালি ঠাইডোখৰ পিছল কৰি লৈ ইজনে-সিজনক পিছলাই পেলাই ধেমালি কৰে। দক্ষিণ কামৰূপৰ ৰাজাপুখুৰী সত্ৰত পালন কৰা নন্দোৎসৱ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। তাত কীৰ্তন-ঘৰৰ চোতালৰ মাটি চহাই বোকা কৰি ৰাইজ বোকাত লুতুৰি-পুতুৰি হৈ তাল-নাগাৰাৰ চেৱে চেৱে নৃত্য কৰে- ব্ৰজবাসীসকলে কৰা হৰ্ষোল্লাসৰ স্মৃতি মনত পেলায়। নন্দোৎসৱৰ বোকা-ভাওনাৰ অনুৰূপ অনুষ্ঠান গুজৰাটতো দেখা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
পঁচতি উৎসৱ
পঁচতি শব্দৰ সাধাৰণ অৰ্থ হ'ল: ল'ৰা-ছোৱালী ভূমিষ্ঠ হোৱাৰ পাঁচ দিনৰ দিনা কৰা জন্ম কৃত্য। পিছে পঁচতি বুলিলে আমি সাধাৰণ শিশুৰ জন্মৰ পঞ্চম দিৱসৰ উৎসৱক নুবুজোঁ; বুজোঁ চিৰশিশু শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমীৰ পাঁচদিনৰ পাছত উদ্যাপিত উৎসৱটোকহে। জন্মাষ্টমীৰ পৰৱৰ্তী দিনটো নন্দোৎসৱৰূপে জনা যায়; কাৰণ সেইদিনা নন্দৰ পুৰীত উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। পঁচতি নন্দোৎসৱৰ পৰৱৰ্তী উৎসৱ। সাধাৰণতে পঁচতি উৎসৱ জন্মাষ্টমীৰ পাঁচদিনত পাতিব লাগে কোনো কোনো ঠাইত নন্দোৎসৱ অথবা তাৰ পাছদিনাই এই উৎসৱ উদ্‌যাপন কৰা দেখা যায়।
পঁচতি আইসকলৰ উৎসৱ। নাট-ভাওনাৰ ভালেখিনি লক্ষণ ইয়াত বিদ্যমান। ইয়াৰ নায়িকা যশোদা। গৰ্গমুনি, পুতনা, গোপ- গোপী আদি পাৰ্শ্ব চৰিত্ৰ। যশোদাৰ ভাও লোৱা তিৰোতাগৰাকী ব্ৰতত থকা প্ৰয়োজন। তেওঁ পুত্ৰৰ সৈতে ৰঙ্গমঞ্চৰ একাষত বহে। ছয়জনী সৰু ছোৱালীয়ে হাতত চাউল, আৰু লাড়ু লৈ ৰঙ্গমঞ্চলৈ আহি যশোদাৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰি তেওঁৰ মূৰত চাই ছটিয়ায়। নন্দ জায়াই এবাৰ প্ৰদক্ষিণৰ গোপী এজনীৰপৰা ফল এটি গ্ৰহণ কৰি সেই কৃষ্ণলৈ আগবঢ়ায়। হাতত পুথি-পাঁজি লৈ শ্ৰীকৃষ্ণৰ নামকৰণ উপলক্ষে গৰ্গমুনিয়ে প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে তিৰোতাসকলে শ্ৰীকৃষ্ণৰ গালৈ হালধি পানী ছটিয়াবলৈ আৰম্ভ কৰে। তিৰোতাসকল হালধিৰ পানীত তিতি জুৰুলি জুপুৰি হয়। ইমানতে শেষ হয় আগ পঁচতি উৎসৱ। আবেলি আৰম্ভ হয় পিছ পঁচতিৰ। পুতনাবধ এই অংশৰ এই আকৰ্ষণ বিন্দু।
পুৰণি অসমীয়া সাহিত্যত পঁচতি উৎসৱৰ আলমত দুখনি নাট পোৱা যায়। তাৰে। এখনৰ ৰচয়িতা হ'ল কামৰূপৰ ওপৰভাগ মৌজাৰ কঁহাৰজাৰ (ঝাৰ) গাঁৱৰ দ্বিজ ৰমাকান্ত। নাটখনিত আদ্য দশমৰ প্ৰভাৱ মচিব নোৱাৰা। দ্বিতীয়খনি পঁচতিৰ ৰচয়িতা হ'ল- মাধৱ দত্ত। নাটখনিৰ বিষয় বস্তুত আছে- শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্ম, দৈৱকী বসুদেৱৰ স্তুতি, জন্মোৎসৱ আৰু পুতনা বধ। ড॰ বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাৰ মতে, পঁচতি গোৱা দস্তুৰটো প্ৰাক শংকৰ যুগৰেপৰা চলি অহা। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে ইয়াত নতুন ৰহণ চৰায়। অসমৰ সত্ৰসমূহত এই পঁচতি উৎসৱ উলহ-মালহেৰে পালন কৰা হয়।
ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ নামকৰণৰ লগত জড়িত এই পঁচতি বা বোকা ভাওনা উপলক্ষে এটা গাঁত খান্দি তাত বোকা সৃষ্টি কৰি সৰু সৰু ল'ৰাবোৰে নাৰিকল দলিয়াই টনা-টনি কৰি আনন্দ কৰে। লগতে সৰু সৰু ল'ৰাবোৰে কৃষ্ণৰ ভাও লৈ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। তদুপৰি থানৰ ভকতসকলে পুৰাণখ্যাত নন্দ, যশোদা আদি বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ ভাও লয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
কোণ্ডাপল্লি কোটেশ্বৰম্মা
কোণ্ডাপল্লি কোটেশ্বৰম্মা (Kondapalli Koteswarmma ; ৫ আগষ্ট, ১৯১৮ – ১৯ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৮) এগৰাকী ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট নেত্ৰী, নাৰীবাদী, বিপ্লৱী আৰু লেখিকা আছিল। ১৯১৮ চনত পামাৰুত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
খুৰাকৰ লগত তেওঁৰ অতি কম বয়সত বিয়া হৈছিল যদিও দুবছৰৰ পিছত স্বামীৰ মৃত্যু হৈছিল। মাত্ৰ ৯ বছৰ বয়সতে তেওঁ বৈধ্ব্যৰ সাজ পৰিধান কৰিবলগীয়া হৈছিল। তেওঁ গৃহ চহৰতে পৰাই স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু লগতে সংগীতৰো প্ৰশিক্ষণো লৈছিল।। ১০ বছৰ বয়সত বিভিন্ন সভা আৰু মণ্ডলীত দেশপ্ৰেমমূলক গীত গাই স্বাধীনতা সংগ্ৰামত সক্ৰিয় অংশ লৈছিল। ১৯ বছৰ বয়সত কোণ্ডাপল্লি সীতাৰামায়াৰ সৈতে পুনৰ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ বহু সামাজিক বাধাৰ সন্মুখীন হৈছিল কাৰণ তেতিয়াৰ দিনত বিধৱাৰ পুনৰ বিবাহ সমাজে গ্ৰহণ কৰা নাছিল। বিয়াৰ পিছত স্বামীৰ সৈতে জোন্নাপাড়ুত কিছু বছৰ বাস কৰে। এই সময়ছোৱাত গুড়িবাডাত কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ কাম কৰিছিল। বিজয়াৱাড়ালৈ যোৱাৰ পিছত তেওঁ বিভিন্ন সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ লগতে মহিলা সংগঠনৰ বাবেও কাম কৰে।
কৰ্ম আৰু পৰৱৰ্তী জীৱন
তেওঁ স্বামী আৰু পুচাপল্লী সুন্দৰায়াৰ দৰে ব্যক্তিৰ সৈতে ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ বাবে সক্ৰিয়ভাৱে কাম কৰিছিল। তেলেংগানা বিদ্ৰোহত সক্ৰিয়ভাৱে অৱদান আগবঢ়াইছিল। পৰিয়াল আৰু সন্তানৰ পৰা আঁতৰি আত্মগোপন কৰি বন্দৰ, এলুৰু, পুৰী, ৰাইচুৰত কেইবছৰমান পাৰ্টিৰ বাবে কাম কৰিছিল। বিদ্ৰোহৰ পাছত কম সময়ৰ ভিতৰত কমিউনিষ্ট পাৰ্টি দুটা ভাগত বিভক্ত হয়। ৩৫ বছৰ বয়সত তেওঁ মেট্ৰিকৰ বাব পঢ়িবলৈ হায়দৰাবাদলৈ যায়। গল্প লিখি আৰু ৰেডিঅ’ৰ বাবে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰি উপাৰ্জন কৰা অলপীয়া টকাৰে তেওঁ সেই সময়খিনিত জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। ইমান সামান্য উপাৰ্জনেৰে চলি থকা অৱস্থাতো প্ৰতিমাহে দহ টকাকৈ দলৰ পুঁজিলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল। মেট্ৰিক সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত কাকিনাডাৰ পলিটেকনিক কলেজত মেট্ৰ’ন হিচাপে যোগদান কৰাৰ পিছত কাকিনাদাৰ সাহিত্যিক অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। পিছলৈ তেওঁ ৰাজ্যৰ বিভিন্ন মহাবিদ্যালয়ত কাম কৰিছিল। তেওঁ এহাল পুত্ৰ-কন্যা চন্দ্ৰশেখৰ আৰু কৰুণাৰ মাক আছিল। জীয়েক কৰুণা ডাক্তৰ আছিল আৰু চন্দ্ৰশেখৰে ৱাৰংগলৰ আঞ্চলিক অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল। অভাৱনীয় পৰিস্থিতিত দুয়োৰে মৃত্যু হয়। এই বছৰবোৰত তেওঁৰ স্বামীয়ে ভাৰতত পিপ’লছ ৱাৰ পাৰ্টি প্ৰতিষ্ঠা কৰি দলৰ হৈ সক্ৰিয়ভাৱে কাম কৰিছিল। কিন্তু পিছত নিজৰ দলৰ পৰা বহিষ্কাৰ হৈ কাৰাবাস খাটিবলগীয়া হয় আৰু মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ৮৭ বছৰ বয়সত নাতিনীয়েৰ (কৰুণাৰ কন্যা) ঘৰত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। কোটেশ্বৰম্মা কিছুবছৰ বিজয়াৱাড়াত থাকি পিছলৈ হায়দৰাবাদৰ চন্দ্ৰ ৰাজেশ্বৰ ৰাও বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ গুচি যায়।
সাহিত্যিক কৰ্ম
কোটেশ্বৰম্মাই আজিলৈকে বহু কেইখন গ্ৰন্থ, প্ৰবন্ধ আৰু গীত লিখিছে। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কিছু গ্ৰন্থ- আম্মা চেপ্পিনা আইদু গিয়ালু (১৯৭২),অশ্ৰু সমীক্ষানম (১৯৯১),সংঘমিত্ৰা কথালু (১৯৯১)। তেওঁৰ আত্মজীৱনী নিৰ্জন বাৰাধি (২০১২) হায়দৰাবাদ বুক ট্ৰাষ্টে প্ৰকাশ কৰিছিল। ইয়াক The Sharp Knife of Memory নামেৰে ইংৰাজীলৈ আৰু অন্যান্য ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী লেখক শ্ৰেণী:তেলুগু ব্যক্তি
লি ৱেনলিয়াং
লি ৱেনলিয়াং (Li Wenliang; ১২ অক্টোবৰ ১৯৮৬ – ৭ ফেব্ৰুৱাৰী ২০২০) এগৰাকী চীনা চকুৰোগ বিশেষজ্ঞ আছিল। ৱুহান কেন্দ্ৰীয় চিকিৎসালয়ৰ চিকিৎসক লিয়ে ২০১৯ৰ ডিচেম্বৰত তেওঁৰ সহকৰ্মীসকলক চাৰ্চ (Severe acute respiratory syndrome) সদৃশ ৰোগ অথবা পিছলৈ COVID-19 নামেৰে চিহ্নিত হোৱা ৰোগবিধৰ সম্ভাব্য বিস্তাৰৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিছিল। ২০২০ৰ ৩ জানুৱাৰীত ৱুহান পুলিচে তেওঁক চমন জাৰী কৰি ইণ্টাৰনেটত ভুৱা মতামত প্ৰচাৰ কৰা বুলি সতৰ্ক কৰি দিছিল। লি পুনৰ কামলৈ উভতি আহিছিল। তেওঁৰ তালৈ ক'ৰ'ণা ভাইৰাছ (COVID-19) সংক্ৰমিত এজন ৰোগী আহিছিল, যিয়ে প্ৰকৃততে গ্লুক'মা ৰোগৰহে চিকিৎসা কৰিব আহিছিল। এই ৰোগীজনৰ পৰাই লিৰ দেহলৈও ক'ৰ'ণা সংক্ৰমিত হৈছিল আৰু ২০২০ৰ ৭ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল। পিছলৈ চৰকাৰীভাবে তেওঁক নিৰ্দোষ ঘোষণা কৰা হয় আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ ওচৰত ক্ষমা-প্ৰাৰ্থনা জনায়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
লিৰ জন্ম ১৯৮৬ চনৰ ১২ অক্টোৱৰত বেইঝেনৰ লিয়াওনিঙৰ এটা মাঞ্চু পৰিয়ালত হৈছিল। তেওঁ বেইঝেন হাইস্কুলত ভৰ্তি হৈছিল আৰু উৎকৃষ্ট ফলাফলেৰে স্নাতক হৈছিল। ২০০৪ চনত নেচনেল কলেজ প্ৰবেশ পৰীক্ষাত ৬০৯ নম্বৰ স্থান লাভ কৰে আৰু ৱুহান ইউনিভাৰ্চিটি স্কুল অৱ মেডিচিনত এজন ক্লিনিকেল মেডিচিন ছাত্ৰ হিচাপে সাত বছৰীয়া একীকৃত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰমত ভৰ্তি হয়। দ্বিতীয় বাৰ্ষিকত তেওঁ চীনা কমিউনিষ্ট পাৰ্টীত যোগদান কৰে। তেওঁৰ টিউটৰে কৈছিল যে তেওঁ এজন পৰিশ্ৰমী আৰু সৎ ছাত্ৰ আছিল। তেওঁৰ কলেজ সহপাঠীবোৰে কৈছিল যে তেওঁ এজন বাস্কেটবলৰ অনুৰাগী আছিল।
কৰ্মজীৱন
২০১১ চনত শিক্ষাগ্ৰহণ সমাপ্ত কৰি লিয়ে তিনি বছৰ জিয়ামেন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জিয়ামেন আই চেণ্টাৰত কাম কৰে। জিয়ামেনতে পূৰ্বতে ইণ্টাৰ্ণ কৰা এজনে কৈছিল যে লি ৰোগীসকলৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট ধৈৰ্যশীল আছিল। আনকি ৰোগীসকলে তেওঁৰ কথা মনোযোগেৰে নুশুনিলে বা তেওঁৰ কথা বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰিলেও লি অসন্তুষ্ট নহৈছিল। A former intern at Xiamen said that Li was so patient with his patients that he had never shown any dissatisfaction to them even when they failed to hear or understand what he said. His colleagues described him as an ordinary person, who was once scolded by his director, who would feel distressed when sorting out piles of medical records, and who was once cheated when buying Apple products.
In 2014, Li became an ophthalmologist at Wuhan Central Hospital in Wuhan, China.
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:চীনৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰীত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি
২২ ফেব্ৰুৱাৰী
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফেব্ৰুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধি
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধি  বা চমুকৈ আই এম এফ হৈছে ১৮৮খন সদস্য ৰাষ্ট্ৰৰে গঠিত এক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থা। সংস্থাটোৰ প্ৰধান কাৰ্যালয় আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৱাশ্বিংটন ডি চিত অৱস্থিত। মুদ্ৰাৰ বিষয়ত গোলকীয় সহযোগিতা বৃদ্ধি, বিত্তীয় স্থিৰতা, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বেহা-বেপাৰত সহযোগ, ৰোজগাৰ বৃদ্ধি, দীৰ্ঘম্যাদী অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন আৰু বিশ্বত দৰিদ্ৰতা হ্ৰাসকৰণ সংস্থাটোৰ মূল উদ্দেশ্য। ১৯৪৪ চনত ব্ৰেটন ৱুডছ কনফাৰেঞ্চত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ধন আদায় ব্যৱস্থাটোৰ পুনৰ্গঠনৰ উদ্দেশ্যেৰে ২৯খন সদস্য ৰাষ্ট্ৰৰে গঠিত হোৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধিয়ে ১৯৪৫ চনতহে আনুষ্ঠানিক ৰূপ পায়। সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহে এক সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাৰ যোগেদি এটা নিধিলৈ বৰঙনি আগবঢ়াইছিল আৰু প্ৰায়োজনীয়তাত ভোগা দেশসমূহে এই নিধিৰ পৰা ঋণ গ্ৰহণ কৰিব পাৰিছিল। ২০১০ চনত সেই সময়ৰ বিনিময় হাৰৰ হিচাপত নিধিটোত প্ৰায় ৭৫৫.৭ বিলিয়ন আমেৰিকান ডলাৰ জমা আছিল।
উক্ত নিধি আৰু অন্যান্য কাৰ্যাৱলীৰ জৰিয়তে আই এম এফে সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ হকে কাম কৰে। সংস্থাটোৰ আৰ্টিকলছ অফ এগ্ৰীমেণ্টত উল্লেখ থকা মতে ইয়াৰ উদ্দেশ্যসমূহ হৈছে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সহযোগিতা বৃদ্ধি, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বেহা-বেপাৰ,ৰ্বেলেঞ্চ অফ পেমেণ্টৰ সমতা স্থাপনৰ অৰ্থে সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহক বিত্তৰ যোগানকে ধৰি ৰোজগাৰ আৰু বিনিময় হাৰৰ স্থিৰতা।
ইতিহাস
১৯৪৪ চনত মূলতে ব্ৰেটন ৱুডছ ব্যৱস্থাৰ এক অংশ হিচাপে আই এম এফ স্থাপন কৰা হৈছিল। মহা মন্দাৱস্থাৰ সময়ত ৰাষ্ট্ৰসমূহে পতনমুখী অৰ্থনীতিসমূহৰ অৱস্থা উন্নীত কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে বেহা-বেপাৰৰ বাধা-নিষেধ বঢ়াই তোলে। ফলস্বৰূপে জাতীয় মুদ্ৰাসমূহৰ মান নিম্নগামী হোৱাৰ লগতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বাণিজ্যৰ অৱনতি ঘটে।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিত্তীয় সহযোগৰ পতনে এক উন্নীতকৰণ পদক্ষেপৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ জন্ম দিয়ে। ইয়াৰ ফলত ৪৫খন দেশৰ চৰকাৰে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউ হেম্পশ্বায়াৰস্থিত ব্ৰেটন ৱুডছত এক আলোচনাত মিলিত হয় আৰু আই এম এফৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মুদ্ৰা নিধিৰ সকলো সদস্য ৰাষ্ট্ৰ স্বতন্ত্ৰ নহয় আৰু সেয়ে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্যও নহয়। ইয়াৰ ভিতৰত এৰুবা, কিউৰাকাও, হংকং, মাকাও আৰু ক’ছ’ভ’ উল্লেখযোগ্য।
প্ৰাক্তন সদস্যৰ ভিতৰত আছে কিউবা আৰু চীন। অৱশ্যে চীনশাসিত টাইৱান আই এম এফৰ সূচীভুক্ত।
কিউবাৰ বাহিৰেও ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্যৰ ভিতৰত আই এম এফৰ সদস্যভুক্ত নোহোৱা দেশসমূহ হৈছে এণ্ডোৰা, লাইকটেনষ্টাইন, মোনাকো, নাওৰো আৰু উত্তৰ কোৰিয়া।
চেক’শ্লাভিয়াক ১৯৫৪ চনত বৰ্খাস্ত কৰা হৈছিল যদিও ১৯৯০ চনত দেশখনত পুনৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
টোকা আৰু তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থা শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘ
সমপ্ৰেমী নাটকৰ তালিকা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:এলজিবিটি শ্ৰেণী:সমকামিতা
শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ অধিৱেশন
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সন্মিলন শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
মৌচুমী কন্দলী
মৌচুমী কন্দলী (Moushumi Kandali) এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক আৰু অধ্যাপক। ১৯৯৮ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ লাম্‌বাদা নাচৰ শেষত নামৰ প্ৰথমখন গল্প সংকলনৰ বাবে কন্দলীয়ে ২০০০ চনত মুনীন বৰকটকী বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ গল্পৰ লগতে শিল্প কলাৰো গৱেষক আৰু লেখক। তেওঁ তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কালচাৰেল ষ্টাডিজ বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক।
শিক্ষা
কন্দলীয়ে গুৱাহাটীৰ কটন মহাবিদ্যালয়ত স্নাতক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৯৮ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দৰ্শন বিসয়ত সোণৰ পদকসহ স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত ২০০১ চনত তেওঁ বৰোদাৰ এম এছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলাৰ ইতিহাস আৰু নন্দনতত্ব বিষয়তো স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে। তেওঁ উক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰাই চাৰুকলা বিষয়ত ডক্টৰেট উপাধিও লাভ কৰে।
কৰ্মৰাজি
১৯৯৩ চনত কটন কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে অসমীয়া আলোচনী প্ৰান্তিকত কন্দলীৰ জোনাকত ঢেঁকীয়াবোৰ শীৰ্ষক প্ৰথমটো গল্প প্ৰকাশিত হৈছিল। ১৯৯৮ চনত লাম্‌বাদা নাচৰ শেষত নামৰ তেওঁৰ প্ৰথমখন গল্প সংকলন প্ৰকাশ পায়। তেওঁ জাৰ্মানীৰ ফ্ৰেংকফ'ৰ্ট, বাৰ্লিন, মিউনিখ, লাইপজিগ, হালে, আউচবাৰ্গ আদি ঠাইত গল্প পাঠ কৰাৰ লগতে অসম আৰু ভাৰতৰ কলা-সংস্কৃতি, সাহিত্য আদি বিষয়ত আলোকপাত কৰিছে। কন্দলীৰ কলা সম্পৰ্কীয় বহুসংখ্যক প্ৰবন্ধ বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু অসমীয়া ভাষাৰ স্থানীয় কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছে। তেওঁ কৰা চালভাদ'ৰ দালিৰ গ্ৰন্থ Diary of A Genius-ৰ অনুবাদ এক ধীমানৰ আত্মজীৱনী নামেৰে প্ৰকাশ পায়। ২০০৮ চনত সাহিত্য অকাডেমীয়ে প্ৰকাশ কৰা মিচিং লোক কবিতাৰো তেওঁ ইংৰাজী অনুবাদ (Listen My Flower-bud : Mishing Oral Poetry of Assam) কৰিছে। তেওঁৰ গল্প ইংৰাজীৰ লগতে জাৰ্মান, হিন্দী, বাংলা, নেপালী, উড়িয়া, কাচী আদি ভাষালৈ অনুদিত হৈছে। ২০২২ চনত The Black Magic Women নামেৰে তেওঁৰ গল্পৰ ইংৰাজী অনুবাদ পেংগুইনৰ বেনাৰত প্ৰকাশিত হয়।
প্ৰকাশিত গ্ৰন্থসমূহ
গল্প
প্ৰবন্ধ
অনুবাদ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মুনীন বৰকটকী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
উত্তৰ কাছাৰ পাৰ্বত্য স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ
উত্তৰ কাছাৰ পাৰ্বত্য স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ বা ডিমা হাছাও স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ অসমৰ এটা স্বায়ত্বশাসিত প্ৰশাসনীয় বিভাগ। সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসূচী অনুসৰি ডিমা হাছাও জিলাৰ স্থানীয় প্ৰশাসন আৰু এই জিলাৰ পাৰ্বত্য জনজাতি সকলৰ উন্নয়নৰ বাবে এই পৰিষদ গঠন কৰা হৈছে। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় হাফলঙত অৱস্থিত। পৰিষদৰ মুঠ সদস্যৰ সংখ্যা ৩০ গৰাকী। ইয়াৰে ২৮ গৰাকী সদস্যৰ বাবে নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়। বাকী দুগৰাকী সদস্য অসম চৰকাৰে মনোনীত কৰে।
উত্তৰ কাছাৰ পাৰ্বত্য স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদৰ এগৰাকী অধ্যক্ষ আৰু এগৰাকী মুখ্য কাৰ্যবাহী সদস্য থাকে। ইয়াৰ লগতে ১০ গৰাকী কাৰ্যবাহী সদস্য থাকে। বৰ্তমান পৰিষদৰ অধ্যক্ষ ৰাণু লাংথাছা আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী সদস্য দেৱলাল গাৰ্লোচা।
সমষ্টিসমূহ
উত্তৰ কাছাৰ পাৰ্বত্য স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদৰ অন্তৰ্গত সমষ্টি সমূহ হ'ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ প্ৰশাসন শ্ৰেণী:অসমৰ স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ
পোহৰ মন্ত্ৰ
পোহৰ মন্ত্ৰ, যাক অমোঘপাশ (অবিফল ৰছী ফান্দ) মন্ত্ৰ বুলিও কোৱা হয়, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ শিংগন আৰু কেগন পন্থাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্ত্ৰ যদিও বৌদ্ধধৰ্মৰ অন্যান্য বজ্ৰযান পন্থাত ইয়াৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হোৱা নাই। ইয়াক আমোঘপাশকল্পৰাজ-সূত্ৰ (চীনা অনুবাদ তাইশো ত্ৰিপিটক, সংস্কৰণ সংখ্যা-১০৯২) বা বুদ্ধ বৈৰোচনৰ মহান শুদ্ধিৰ অবিফল ৰছী ফান্দৰ মন্ত্ৰৰ সূত্ৰৰ পৰা লোৱা হৈছে আৰু ইয়াক তলত দিয়া ধৰণে জপ কৰা হৈছে:
চীনৰ মহাপ্ৰাচীৰ
চীনৰ মহাপ্ৰাচীৰ (Great Wall of China) শিল আৰু মাটিৰে নিৰ্মিত এক দীঘল প্ৰাচীৰ। এই মহাপ্ৰাচীৰ "গ্ৰেট ৱাল অফ চাইনা" নামেৰে বিশ্ব বিখ্যাত। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫ম শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় ১৬শ শতিকা লৈকে চীনৰ উত্তৰ সীমান্ত সুৰক্ষিত কৰিবলৈ এই মহাপ্ৰাচীৰ নিৰ্মাণ আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰা হৈছিল। অতীতত চীনদেশত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭ম শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰা কেইবাখনো দেৱাল নিৰ্বাচিত স্থানসমূহত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।  পিছলৈ চীনৰ প্ৰথম সম্ৰাট কিন ছি হুয়াঙে (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২২০-২০৬) এই দেৱালবোৰ সংযোজিত কৰিছল। কিন্তু কিন ছি হুয়াঙৰ অধীনত নিৰ্মাণ কৰা দেৱালৰ সামান্য অবশিষ্টহে এতিয়া আছে। পিছলৈ বহুতো ৰাজবংশই ক্ৰমান্বয়ে সীমান্তৰ দেৱালৰ একাধিক প্ৰসাৰ, নিৰ্মাণ আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰি গৈছে। দেৱালখনৰ আটাইতকৈ পৰিচিত অংশবোৰ মিং ৰাজবংশৰ (১৩৬৮-১৫৪৪) সময়তে নিৰ্মিত হৈছিল।
পোহৰ মন্ত্ৰ
অধ্যাপক মাৰ্ক উন্নোৰ মতে এই মন্ত্ৰৰ অনুবাদ মোটামুটিভাৱে হ’ল- "মহান মুদ্ৰা [বা বুদ্ধ] ৰ নিৰ্দোষ, সৰ্বব্যাপী আলোকৰ প্ৰশংসা হওক। মোৰ ওচৰলৈ ৰত্ন, পদ্ম আৰু উজ্জ্বল পোহৰ ঘূৰাই দিয়ক।"প্ৰথম অৱস্থাত পূব এছিয়াৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ গ্ৰন্থসমূহত এই মন্ত্ৰটোৰ বিষয়ে কম উল্লেখ পোৱা গৈছিল আৰু যদিও কুকাইয়ে নৱম শতিকাত জাপানলৈ এই সূত্ৰটো আনিছিল, তথাপিও তেওঁ ইয়াক তান্ত্ৰিক পদ্ধতিত কেতিয়াও ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি কোনো তথ্য নাই। ঐতিহাসিক ৰেকৰ্ডসমূহে দেখুৱাইছে যে হেইয়ান যুগত ক্ৰমান্বয়ে ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি পাইছিল, ত্ৰয়োদশ শতিকালৈকে যেতিয়া ইয়াক মধ্যযুগীয় জাপানী বৌদ্ধধৰ্মত ম্য়ো'এ জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল, আৰু পিছলৈ শিংগন সন্ন্যাসী এইচন আৰু নিন্শো'ই তেওঁলোকৰ মন্ত্ৰণালয়ত জনপ্ৰিয় কৰিছিল। মন্ত্ৰ আৰু নেম্বুত্ছু(বুদ্ধনামাবৃত্তি) দুয়োটাকে প্ৰায়ে মধ্যযুগীয় বৌদ্ধসকলে কোনোবা এটা সময়ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল, প্ৰায়ে একে সেৱাতে। পোহৰ মন্ত্ৰৰ বাবে এটা সাধাৰণ প্ৰথা আছিল সূত্ৰত ব্যাখ্যা কৰা শিক্ষাৰ ভিত্তিত কোনো মৃত ব্যক্তিৰ শৰীৰত বা তেওঁলোকৰ সমাধিৰ ওপৰত এই মন্ত্ৰেৰে আশীৰ্বাদ দিয়া বিশুদ্ধ বালি ছটিয়াই দিয়া। বিশ্বাস আছিল যে যিজন ব্যক্তিয়ে বহুত বেয়া কৰ্ম জমা কৰিছে, আৰু নৰকত সম্ভাৱ্য পুনৰ্জন্মক তৎক্ষণাত মুক্ত হ’ব আৰু অমিতাভবুদ্ধৰ বিশুদ্ধভূমিত অনুকূল পুনৰ্জন্মৰ অনুমতি দিব। এই প্ৰথাক জাপানী ভাষাত দোশা-কাজি dosha-kaji (土砂加持) বুলি জনা যায়।
চীনৰ মহাপ্ৰাচীৰ
প্ৰতিৰক্ষাৰ উপৰিও, মহাপ্ৰাচীৰৰ অন্যান্য উদ্দেশ্য হৈছে সীমান্ত নিয়ন্ত্ৰণ; যাৰ দ্বাৰা চিল্ক ৰোডৰ কাষত পৰিবহন কৰা সামগ্ৰীৰ ওপৰত শুল্ক আৰোপ কৰা, বাণিজ্য আৰু প্ৰব্ৰজন নিয়ন্ত্ৰণ। মহাপ্ৰাচীৰৰ পথটোৱে পৰিবহন কৰিডৰ হিচাপেও কাম কৰিছিল। তদুপৰি প্ৰহৰীস্তম্ভ, ট্ৰুপ-বেৰেক, গেৰিচন ষ্টেচন নিৰ্মাণ, ধোঁৱা বা জুইৰ জৰিয়তে সংকেত দিয়াৰ সামৰ্থ্যৰ দ্বাৰা মহাপ্ৰাচীৰৰ প্ৰতিৰক্ষামূলক বৈশিষ্ট্য বৃদ্ধি হৈছিল।
পোহৰ মন্ত্ৰ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
চীনৰ মহাপ্ৰাচীৰ
এই বিশাল প্ৰাচীৰৰ বিভিন্ন অংশ বিভিন্ন চৈনিক ৰাজবংশৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত। সামূহিকভাৱে এই দেৱাল পূবৰ লিয়াওডঙৰ পৰা পশ্চিমৰ লপ হ্ৰদলৈকে, উত্তৰৰ বৰ্তমানৰ চীন-ৰাছিয়ান সীমান্তৰ পৰা দক্ষিণৰ তাও নদীলৈকে (তাওহে) বিস্তাৰিত; মংগোলীয় ষ্টেপৰ কাষত প্ৰায়ে বৰ্ণনা কৰা এটা আৰ্কৰ সৈতে মুঠ ২০,০০০ কিলোমিটাৰতকৈও (১২,০০০ মাইল) অধিক বিস্তৃত। বৰ্তমান এই প্ৰাচীৰৰ প্ৰতিৰক্ষামূলক ব্যৱস্থাক ইতিহাসৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় স্থাপত্য ৰচনা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়।
প্ৰাৰম্ভিক দেৱালসমূহ
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮ম আৰু ৫ম শতিকাৰ ভিতৰত চীনাসকল বসন্ত আৰু শৰৎ কালৰ দেৱাল নিৰ্মাণৰ কৌশলৰ সৈতে পৰিচিত আছিল। এই সময়ছোৱাত কিন, ৱেই, ঝাও, কিউই, হান, ইয়ান আৰু ঝংশান ৰাজ্যসমূহে তেওঁলোকৰ নিজৰ সীমা ৰক্ষাৰ বাবে ব্যাপক দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰিছিল । তৰোৱাল আৰু বৰ্শা আদিৰ দৰে সৰু অস্ত্ৰৰ আক্ৰমণৰ পৰা নিজকে বচাবলৈ দেৱালবোৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই দেৱালবোৰ বেছিভাগ শিলৰ মাটি আৰু গ্ৰেভেলৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। কিনৰ ৰজা ঝেঙে তেওঁৰ বিৰোধীসকলক হৰুৱাই খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২২১ চনত কিন ৰাজবংশৰ প্ৰথম সম্ৰাট ("কিন ছি হুয়াং") হিচাপে চীনক একত্ৰিত কৰিছিল। কেন্দ্ৰীভূত শাসন জাপি দিবলৈ আৰু জমিদাৰসকলৰ পুনৰুত্থান প্ৰতিহত কৰিবলৈ তেওঁ পূৰ্বৰ ৰাজ্যসমূহৰ মাজত সাম্ৰাজ্যবিভাজন কৰা দেৱালৰ অংশবোৰ ধ্বংস কৰাৰ নিৰ্দেশ দিছিল। অৱশ্যে উত্তৰৰ জিয়ংনু লোকসকলৰ বিৰুদ্ধে সাম্ৰাজ্যক অৱস্থিত কৰিবলৈ তেওঁ সাম্ৰাজ্যৰ উত্তৰ সীমান্তৰ বাকী থকা দুৰ্গসমূহক সংযোগ কৰিবলৈ নতুন দেৱাল নিৰ্মাণৰ নিৰ্দেশ দিছিল। দেৱাল নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত "নিৰ্মাণ আৰু বিকাশ" এক কেন্দ্ৰীয় পথপ্ৰদৰ্শক নীতি আছিল। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে যে চীনাসকলে এই দেৱালবোৰ স্থায়ীভাৱে সীমা স্থিৰ কৰিবলৈ নিৰ্মাণ কৰা নাছিল। নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বৃহৎ পৰিমাণৰ সামগ্ৰী পৰিবহন কৰাটো কঠিন আছিল, সেয়েহে নিৰ্মাতাসকলে সদায় স্থানীয় সম্পদ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পৰ্বতমালাত পোৱা শিলবোৰ পৰ্বতমালাৰ ওপৰত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, আনহাতে সমভূমিত নিৰ্মাণৰ বাবে মাটি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। কিন দেৱালৰ সঠিক দৈৰ্ঘ্য আৰু গতিপথ সূচিত কৰা কোনো ঐতিহাসিক তথ্য নাই। প্ৰাচীন দেৱালবোৰৰ বেছিভাগেই শতিকা জুৰি খহি গৈছে, আৰু আজি খুব কম অংশই ৰৈ গৈছে। নিৰ্মাণৰ মানৱীয় ব্যয় অজ্ঞাত যদিও কিছুমান লেখকে অনুমান কৰিছে যে কিন দেৱাল নিৰ্মাণ কৰোঁতে লাখ লাখ শ্ৰমিকৰ মৃত্যু হৈছিল। পিছলৈ হান,  উত্তৰ ৰাজবংশ আৰু চুই সকলোৱে উত্তৰৰ আক্ৰমণকাৰীৰ বিৰুদ্ধে আত্মৰক্ষা কৰাৰ বাবে মহাপ্ৰাচীৰৰ অংশবোৰ মেৰামতি, পুনৰ নিৰ্মাণ বা সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল। টাং আৰু চং ৰাজবংশসমূহে অঞ্চলটোত কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰচেষ্টা চলোৱা নাছিল। বহুতো ৰাজবংশ যি হান নাছিল, তেওঁলোকেও সীমান্ত বেৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল: জিয়ানবেই শাসিত উত্তৰ ৱেই, খিতান শাসিত লিয়াও, জুৰ্চেন জিন আৰু টাংগুট-প্ৰতিষ্ঠিত পশ্চিম জিয়া আদি ৰাজবংশই শতিকাজুৰি উত্তৰ চীনৰ বিস্তীৰ্ণ অঞ্চল শাসন কৰিছিল। তেওঁলোকে সকলোৱে প্ৰতিৰক্ষামূলক দেৱাল নিৰ্মাণ কৰিছিল, কিন্তু সেইবোৰ বৰ্তমানৰ চীনৰ মহাপ্ৰাচীৰ উত্তৰে অৱস্থিত আছিল; বিষেশকৈ মংগোলিয়া আৰু মংগোলিয়াৰ আভ্যন্তৰীণ প্ৰদেশত।
মিং যুগ
চতুৰ্দশ শতিকাত মিঙৰ অধীনত মহাপ্ৰাচীৰৰ ধাৰণাটো পুনৰুজ্জীৱিত হৈছিল, বিশেষকৈ টুমুৰ যুদ্ধত ইৰাটছৰ দ্বাৰা মিং সেনাৰ পৰাজয়ৰ পিছত। মিঙে ক্ৰমাগত যুদ্ধৰ পিছত মংগোলীয় জনজাতিসকলৰ ওপৰত স্পষ্ট আধিপত্য অৰ্জন কৰাত ব্যৰ্থ হৈছিল আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি চলি অহা সংঘৰ্ষই সাম্ৰাজ্যৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। মিঙে চীনৰ উত্তৰ সীমান্তত দেৱাল নিৰ্মাণ কৰি যাযাবৰ জনজাতিসকলক বাহিৰত ৰাখিবলৈ এক নতুন ৰণনীতি গ্ৰহণ কৰিছিল। অৰ্ডোছ মৰুভূমিত স্থাপিত মংগোলসকলৰ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু স্থাপত্য স্বীকাৰ কৰি দেৱালখনে হালধীয়া নদীৰ বাঁক অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ পৰিৱৰ্তে মৰুভূমিৰ দক্ষিণ প্ৰান্ত অনুসৰণ কৰিছিল। আগৰ দুৰ্গবোৰৰ বিপৰীতে মাটিৰ পৰিৱৰ্তে ইটা আৰু শিলৰ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা মিঙৰ নিৰ্মাণশৈলী অধিক শক্তিশালী আৰু বিস্তৃত আছিল। দেৱালখনত ২৫,০০০লৈকে প্ৰহৰীস্তম্ভ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয়।. যিহেতু মংগোলসকলৰ অভিযান বছৰ বছৰ ধৰি সময়ে সময়ে অব্যাহত আছিল; মিঙসকলে দেৱালবোৰ মেৰামতি আৰু শক্তিশালী কৰাৰ বাবে যথেষ্ট সম্পদ নিয়োজিত কৰিছিল। বেইজিঙৰ মিং ৰাজধানীৰ ওচৰৰ অংশবোৰ বিশেষভাৱে শক্তিশালী আছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্থাপত্য
মেষ সংক্ৰান্তি
মেষ সংক্ৰান্তি (Mesha Sankranti) সৌৰ চক্ৰ বৰ্ষৰ প্ৰথম দিন আৰু হিন্দু চন্দ্ৰ-সৌৰ দিনপঞ্জী সমূহৰ সৌৰ নৱবৰ্ষ। হিন্দু দিনপঞ্জীত এক চন্দ্ৰ নৱবৰ্ষও উদযাপন কৰা হয় আৰু ই ধৰ্মীয়ভাৱে অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ। হিন্দু দিনপঞ্জীৰ চৈত্ৰ মাহৰ শুক্লা প্ৰতিপদ তিথিত উদযাপিত এই নৱবৰ্ষ ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত অমন্ত আৰু পূৰ্ণিমন্ত সিন্ধাত অনুসৰি বিভিন্ন তাৰিখত পৰে। যদিও সৌৰ দিনপঞ্জী ব্যৱহাৰ কৰা অন্যান্য সম্প্ৰদায় সকলৰ বাবে মেষ সংক্ৰান্তি হৈছে নৱবৰ্ষৰ দিন। সৌৰচক্ৰ বৰ্ষ অসমীয়া, ওডিয়া, পাঞ্জাৱী, মালায়ালম, তামিল আৰু বঙালী দিনপঞ্জীৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ।
প্ৰাচীন সংস্কৃত গ্ৰন্থ অনুসৰি মেষ সংক্ৰান্তিয়ে নিৰ্দিষ্ট সৌৰ চলাচলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ই ভাৰতীয় দিনপঞ্জীৰ বাৰটা সংক্ৰান্তিৰ অন্যতম। ভাৰতীয় জ্যোতিষ গ্ৰন্থ অনুসৰি মেষ সংক্ৰান্তিত সূৰ্যয়ে মেষ ৰাশিলৈ প্ৰৱেশ কৰে।
ভাৰতীয় উপমহাদেশত অনুসৰণ কৰা সৌৰ আৰু চন্দ্ৰসৌৰ কেলেণ্ডাৰত এই দিনটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। মেষ সংক্ৰান্তি সাধাৰণতে গ্ৰেগৰীয়ান কেলেণ্ডাৰৰ ১৩ বা ১৪ এপ্ৰিলত পৰে। এই দিনটো হিন্দু, শিখ আৰু বৌদ্ধ উৎসৱৰ আধাৰ। অঞ্চলভেদে কেইবাটাও উৎসৱ পালন কৰা হয়। যেনে বৈশাখী, বহাগ বিহু আৰু বসক উল্লেখযোগ্য।
থাইলেণ্ড, লাওচ, কম্বোডিয়া, ম্যানমাৰ, শ্ৰীলংকা, উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ কিছু অংশ, ভিয়েটনাম আৰু চীনৰ জিচুয়াংবান্নাৰ সমতুল্য বৌদ্ধ কেলেণ্ডাৰ আধাৰিত নৱ বৰ্ষ উৎসৱৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। সামূহিকভাৱে ইয়াক চংক্ৰন বুলি কোৱা হয়।
নামৰ উৎপত্তি
মেষ সংক্ৰান্তি শব্দটো দুটা সংস্কৃত শব্দৰ সমষ্টি। সংক্ৰান্তিৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "এটা স্থানৰ পৰা আন ঠাইলৈ যোৱা, স্থানান্তৰ, পথ পৰিৱৰ্তন, প্ৰৱেশ।" বিশেষকৈ সূৰ্য বা গ্ৰহৰ প্ৰসংগত সংক্ৰান্তি শব্দ প্ৰয়োগ কৰা হৈছে। আনহাতে মেষৰ অৰ্থ হৈছে ভেড়া বা মেষ নক্ষত্ৰ। মেষ সংক্ৰান্তি শব্দটোৱে জ্যোতিষ শাস্ত্ৰৰ প্ৰাচীন সংস্কৃত গ্ৰন্থ আৰু পৰৱৰ্তী গ্ৰন্থ যেনে সূৰ্য্য সিদ্ধন্তত বিকশিত সময় ৰখা প্ৰক্ৰিয়াৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি এক নিৰ্দিষ্ট দিনৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
উদযাপন
আঞ্চলিক দিনপঞ্জীসমূহ সাধাৰণতে চন্দ্ৰ আৰু সৌৰ দুই ধৰণে গণনা কৰা হয়। চন্দ্ৰ দিনপঞ্জী পালন কৰা সকলে চন্দ্ৰৰ গতিপথৰ ওপৰত আধাৰিত আৰু প্ৰতি মাহে পূৰ্ণিমাৰ পৰা অমাবস্যালৈ গণনা কৰা হয়। চন্দ্ৰ দিনপঞ্জী ধৰ্মীয় কেলেণ্ডাৰৰ আধাৰ আৰু চৈত্ৰ মাহৰ শুক্লা প্ৰতিপদ তিথিত বছৰটো আৰম্ভ কৰে। বহুতো অঞ্চলত চন্দ্ৰ বৰ্ষপঞ্জী আৰম্ভ হোৱাৰ সৈতে স্থানীয় নতুন বছৰ আৰম্ভ কৰে। মহাৰাষ্ট্ৰৰ গুড়ি পড়ৱা, সিন্ধী সম্প্ৰদায়ৰ বাবে চেটি চান্দ আৰু কাশ্মীৰত নৱৰেহ ইয়াৰ উদাহৰণ। গুজৰাটত নতুন বছৰ দেৱালীৰ পিছত কাৰ্তিকৰ চন্দ্ৰ মাহৰ সৈতে আৰম্ভ হয়।
চন্দ্ৰসৌৰ কেলেণ্ডাৰৰ সৌৰ উপদানে ৰাশি সমূহত সূৰ্যৰ প্ৰৱেশ সমূহ চিহ্নিত কৰে। এই দিনপঞ্জী অনুসৰি নতুন বছৰ মেষ সংক্ৰান্তিত আৰম্ভ হয় সেয়েহে দিনটোক বৈশাস সংক্ৰান্তি বুলিও কোৱা হয়। এই দিনটো সমগ্ৰ ভাৰতৰ লোকসকলে পালন কৰে। আনকি চন্দ্ৰ বৰ্ষপঞ্জী ব্যৱহাৰ কৰি নতুন বছৰ আৰম্ভ কৰা অঞ্চলবোৰতো এই দিন উদযাপন কৰা দেখা যায়। অৱশ্যে কিছুমান অঞ্চলত এইদিনা আঞ্চলিক নতুন বছৰো আৰম্ভ কৰে। যেনে পশ্চিম বংগত প্ৰচলিত বংগাব্দ আৰু অসমত শকাব্দ আৰু ভাস্কৰাব্দ।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
বিজয়া চক্ৰৱৰ্তী
বিজয়া চক্ৰৱৰ্তী (Bijoya Chakravarty, জন্ম: ৭ অক্টোবৰ, ১৯৩৯) হৈছে অসমৰ এগৰাকী ৰাজনীতিক। ১৯৯৯ চনত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিজেপিৰ হৈ নিৰ্বাচনত প্ৰাৰ্থীত্ব আগবঢ়াইছিল। অটল বিহাৰী বাজপেয়ী প্ৰধানমন্ত্ৰী পদত থকা সময়ত তেওঁ জলসম্পদ বিভাগৰ কেন্দ্ৰীয় ৰাজ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে ২০২১ চনত চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰিছে।
জন্ম, প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু পৰিয়াল
১৯৩৯ চনৰ ৭ অক্টোবৰ তাৰিখে যোৰহাটৰ বালিগাঁৱত বিজয়া চক্ৰৱৰ্তীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল। চক্ৰৱৰ্তী এগৰাকী প্ৰগাঢ় লেখিকাও। তেওঁ ভালেমান চুটি গল্প, কবিতা লিখিছে। তেওঁ এসময়ত সাংবাদিকতাও কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰীয়, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়, সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক বিষয়ত ভালেমান প্ৰবন্ধ লিখিছিল। ১৯৬৪ৰপৰা ১৯৬৮লৈ অসমৰ এখন আগশাৰীৰ ইংৰাজী বাতৰি কাকত দ্য আছাম ট্ৰিবিউনত সেইসময়ৰ পৰিস্থিতিক লৈ চক্ৰৱৰ্তীৰ ভালেমান লেখা প্ৰকাশ পাইছিল । ১৯৭৬-৮১লৈ অল আছাম ৱ'মেন ৰাইটাৰছ এচ'চিয়েছনৰ সভানেত্ৰী পদত আছিল। ১৯৬৫ চনৰ ১ জুন তাৰিখে তেওঁ জীতেন চক্ৰৱৰ্তীৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ দুটি সন্তান। জীয়ৰী সুমন হৰিপ্ৰিয়াও এগৰাকী ৰাজনীতিক, তেওঁ ২০১৬ চনত হাজো বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা অসম বিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ২০১৭ চনত তেওঁলোকৰ পুত্ৰ ৰাণাজিৎ চক্ৰৱৰ্তীৰ ৪৯ বছৰ বয়সত চিকিৎসাধীন অৱস্থাত মৃত্যু হয়।
অন্যান্য
১৯৫৫-৫৬ত তেওঁ জে বি মহাবিদ্যালয় ছাত্ৰ সন্থাৰ সাধাৰণ সম্পাদিকা হয়। ১৯৬৫-৬৭ চনত তেওঁ প্ৰজা চ'ছিয়েলিষ্ট পাৰ্টীৰ সৈতে সংযুক্ত আছিল। ১৯৭০ৰ পৰা ১৯৭৩ লৈ তেওঁ মঙ্গলদৈৰ জিলা মইনা পাৰিজাতৰৰ সভানেত্ৰী হৈ আছিল। ইয়াৰ পাছত তেওঁ ১৯৭৮ৰ পৰা ১৯৮৪ লৈ মঙ্গলদৈ জিলা টেবুল টেনিছ এচ'চিয়েছনৰ সভানেত্ৰী হয়। ১৯৭৯ৰপৰা ১৯৮৪ লৈ তেওঁ মঙ্গলদৈ ৰিক্সা ঠেলা এচ'চিয়েছনৰ, ১৯৭৫ৰ পৰা ১৯৮৫ লৈ মঙ্গলদৈ হৰিজন সংস্থাৰ ৰাজ্যিক সভানেত্ৰী হয়।
হাৰ্মিচ
হাৰ্মিচ (Hermes) হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ এগৰাকী দেৱতা আৰু দ্বাদশ অলিম্পিয়ানৰ অন্যতম। হাৰ্মিচক দেৱতাসকলৰ বাৰ্তাবাহকৰূপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ মনৱ বাৰ্তাবাহক, ভ্ৰমণকাৰী, চোৰ, বণিক আৰু বক্তাসকলৰ ৰক্ষাকৰ্তা।  তেওঁ মানৱ আৰু দেৱতা উভয়ৰে জগতত নিজৰ পাখিলগা পাদুকাযোৰৰ সহায়ত ক্ষিপ্ৰতাৰে আৰু মুক্তভাৱে বিচৰণ কৰি ফুৰিব পাৰে। মৃত্যুৰ পিছত আত্মাসমূহক পাতালপুৰীলৈ বাট দেখুৱাই নিয়াৰ দায়িত্বও হাৰ্মিচৰ ওপৰত ন্যস্ত।
কিংবদন্তিসমূহত হাৰ্মিচক দেৱতাসকলৰ দূত বা বাৰ্তাবাহক হিচাপে দেখা পোৱা যায় আৰু তেওঁক জ্যুচ আৰু মায়াৰ পুত্ৰ হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। তেওঁক দৈৱিক চাতুৰ্যকাৰ আখ্যা দিয়া হয়।
চিহ্ন
হাৰ্মিচৰ সৈতে জড়িত সামগ্ৰী বা চিহ্নসমূহ হৈছে হাৰ্মা (মূৰ আৰু পুৰুষাংগৰ সৈতে এক ভাস্কৰ্যবিশেষ), ডাকোৱা কুকুৰা, কাছ, ধনৰ মোনা, পাখিলগা পাদুকা, পাখিলগা শিৰোস্ত্ৰাণ, পাম গছ (নাৰিকলজাতীয় গছ), ছাগলী, ৪ সংখ্যা, বিভিন্নপ্ৰকাৰৰ মাছ আৰু ধূপ। অৱশ্যে হাৰ্মিচৰ মুখ্য চিহ্ন হৈছে সৰ্পদণ্ড। তেওঁৰ চিহ্নসমূহত ইট্ৰুস্কান দেৱতা টাৰ্মচৰ প্ৰভাৱ আছে।
ৰোমান সমকক্ষ
ৰোমান কিংবদন্তিত হাৰ্মিচক মাৰ্কিউৰি নামেৰে জনা যায়। লেটিন ভাষাত ইয়াৰ অৰ্থ বা বেপাৰ বা বণিজ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
নাদিয়া মুৰাদ
নাদিয়া মুৰাদ বাছি তাহা (نادیە موراد, نادية مراد; জন্ম : ১৯৯৩) ইৰাক দেশৰ এগৰাকী য়াযিদি কুৰ্দিছ মানৱ অধিকাৰকৰ্মী।   তেওঁ ইছলামিক ষ্টেট অফ ইৰাক এণ্ড দা লেভেণ্টৰ দ্বাৰা অপহৰণ কৰি তিনি মাহৰ বাবে বন্দী অৱস্থাত আছিল।  তেওঁক "যৌন নিৰ্যাতনক যুদ্ধৰ অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বন্ধ কৰা অৱদান"ৰ প্ৰতি স্বীকৃতি জনাই ডেনিছ মুকৱেগেৰ সৈতে যুটীয়া বাবে ২০১৮ চনৰ শান্তিৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁ নাদিয়াছ ইনিচিয়েটিভ নামৰ এটি সংস্থা গঠন কৰে। এই সংস্থাটোৱে জিন'ছাইড, মাচ এট্ৰচাইটিছ আৰু মানৱ সৰবৰাহৰ ভুক্তভোগী শিশু আৰু মহিলাক শুশ্ৰূষা আৰু পুনৰবাসত সহায় কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শান্তিৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ইৰাকৰ ব্যক্তি
ৰূপমতী
ৰাণী ৰূপমতী (Roopmati) এগৰাকী কবি আৰু মালৱাৰ চুলতান বাজ বাহাদুৰ পত্নী আছিল। ৰূপমতীক বিশেষভাৱে মালৱাৰ লোককাহিনীসমূহত উল্লেখ কৰা হৈছে। এই লোককাহিনীসমূহত চুলতান আৰু ৰূপমতীৰ মাজত প্ৰেমৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ৰূপমতীৰ সৌন্দৰ্যই মাণ্ডু জয় কৰিবলৈ আদম খানক আংশিকভাৱে প্ৰয়োচিত কৰিছিল। যেতিয়া আদম খান দুৰ্গলৈ গৈছিল তেওঁ বাজ বাহাদুৰৰ সৰু বাহিনীৰ সৈতে যুঁজ কৰিছিল। এই যুঁজত বাজ বাহাদুৰ পৰাজিত হৈছিল আৰু ৰাণী ৰূপমতীয়ে বিষ খাই আত্মহত্যা কৰিছিল। এনেদৰে সংগীত, কবিতা, ৰোমাণ্টিক উপন্যাস, যুদ্ধ আৰু মৃত্যুৰ মাজত বিয়পি পৰা প্ৰেম কাহিনীৰ সমাপ্তি ঘটে। এই প্ৰেম সম্পৰ্কীয় কিছুমান কিংবদন্তি হিচাপে গণ্য কৰা হয় যদিও আনসকলে ইয়াক সঁচা বুলি বিবেচনা কৰে।
জীৱন
বাজ বাহাদুৰ মাণ্ডুৰ অন্তিম স্বতন্ত্ৰ শাসক আছিল। তেওঁ সদায় সংগীতৰ এজন মহান অনুৰাগী আছিল। এদিনাখন চিকাৰত বাজ বাহাদুৰে সুযোগক্ৰমে এগৰাকী ভেড়া গৰখীয়া ছোৱালীক লগ পাইছিল। ভেড়া গৰখীয়া গৰাকীয়ে তেওঁৰ বন্ধুবৰ্গৰ সৈতে খেলি আৰু গান গাই আছিল। তেওঁৰ যাদুকৰী সৌন্দৰ্য আৰু স্বৰ মাধুৰ্যৰ শৰত বিন্ধ হৈ চুলতানে ৰূপমতীক তেওঁৰ সৈতে ৰাজধানীলৈ যাবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল। ৰূপমতীয়ে এটা চৰ্তত মাণ্ডুলৈ যাবলৈ সন্মত হৈছিল যে তেওঁৰ প্ৰিয় আৰু পূজনীয় নদী নৰ্মদা তেওঁ বাস কৰা প্ৰাসাদৰ পৰা দেখা পোৱা যাব লাগিব। এইদৰে মাণ্ডুত ৰেৱা কুণ্ড নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
দুৰ্ভাগ্যবশতঃ এই মুছলমান ৰাজকুমাৰ আৰু হিন্দু ভেড়া গৰখীয়াৰ প্ৰেম বিফল হৈছিল। মহান মোগল সম্ৰাট আকবৰে মাণ্ডু আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু ৰূপমতী আৰু বাজ বাহাদুৰক ধৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। আকবৰে আদম খানক মাণ্ডুক ধৰিবলৈ পঠিয়েছিল আৰু বাজ বাহাদুৰে তেওঁৰ তাকৰিয়া সেনাবাহিনী লৈ তেওঁক প্ৰত্যাহ্বান জনায়। মোগল সেনাৰ সৈতে বাজ বাহাদুৰৰ সৈন্য ছেদেলি-ভেদেলি যায় আৰু মাণ্ডু সহজে পৰাজিত হয়।
বাজ বাহাদুৰে সহায়ৰ আশাকৰি চিত্তোৰগড়লৈ পলাই গৈছিল। মাণ্ডু অহাৰ লগে লগে ৰূপমতীৰ সৌন্দৰ্য দেখি আদম খান আচৰিত হৈছে। ৰাণী ৰূপমতীয়ে মোগল বাহিনীৰ দ্বাৰা গ্ৰেপ্তাৰ পৰিহাৰ কৰিবলৈ নিৰ্ভীকভাৱে বিষ খাই আত্মহত্যা কৰিছিল আৰু এনেদৰে তেওঁলোকৰ প্ৰেম কাহিনী শেষ হয়।
ৰাণী ৰূপমতীৰ কবিতা
১৫৯৯ চনত শ্ৰাফ-উদ-দিন মিৰ্জাৰ কৰ্মচাৰী আহমাদ-উল-উমৰি তুৰ্কোমানে পাৰ্চীত ৰাণী ৰূপমতীৰ কাহিনী লিখিছিল। তেওঁ তেওঁৰ ২৬টা কবিতা সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু এই আটাইকেইটাক তেওঁৰ লিখাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। মূল পাণ্ডুলিপিখন তেওঁৰ নাতি ফুনাদ খানৰ ওচৰত আছিল আৰু তেওঁৰ বন্ধু মীৰ জাফৰ আলীয়ে ১৬৫৩ চনত পাণ্ডুলিপিটোৰ এটা প্ৰতিলিপি তৈয়াৰ কৰিছিল। মীৰ জাফৰ আলীৰ প্ৰতিলিপি অৱশেষত দিল্লীৰ মেহবুব আলীৰ হাতলৈ গৈছিল আৰু ১৮৩১ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত দিল্লীৰ এগৰাকী মহিলাৰ ওচৰলৈ গৈছিল। ভূপাল জামাতাৰ ইনায়ত আলীয়ে পাণ্ডুলিপিটো তেওঁৰ পৰা আগ্ৰালৈ আনিছিল। এই পাণ্ডুলিপিটো পিছত চি. ই. লুৱাৰ্ডলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। লুৱাৰ্ডে পোৱাৰ পিছত ১৯২৬ চনত এল.এম ক্ৰম্পে ইয়াক 'লেডি অফ দা লটাছ: ৰূপমতী, কুইন অফ মাণ্ডু: এ ষ্ট্ৰেঞ্জ টেল অফ ফেথফুলনেছ' (পদ্মনাৰী: ৰূপমতী, মাণ্ডুৰ ৰাণী: বিশ্বস্ততাৰ এক অদ্ভুত কাহিনী) শীৰ্ষক শিৰোনামৰে ইয়াক ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে। পাণ্ডুলিপিখনত ৰূপমতীৰ বাৰটা ডোহা, দহটা কবিতা আৰু তিনিটা সায়েৰৰ সংগ্ৰহ আছে।
ৰেৱা কুণ্ড আৰু ৰাণী ৰূপমতী মণ্ডপ
মাণ্ডুত নিৰ্মাণ কৰা ৰেৱা কুণ্ড হৈছে এক জলাশয়। ৰূপমতীৰ প্ৰাসাদলৈ পানী যোগান ধৰাৰ বাবে কৃত্ৰিম পানী প্ৰণালীৰ বাবে বাজ বাহাদুৰে এয়া তৈয়াৰ কৰিছিল। ইয়াক বৰ্তমান এক পৱিত্ৰ স্থান হিচাপে সন্মান কৰা হয়। বাজ বাহাদুৰ প্ৰাসাদটো ১৬ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে নিৰ্মাণ কৰা কৰিছিল। ইয়াৰ বিশাল দৰবাৰ আৰু হলৰ সৈতে উচ্চ অট্টালিকাবোৰৰ বাবে বিখ্যাত যি মনোৰম পৰিৱেশৰ এক ভয়ংকৰ দৃশ্য প্ৰদান কৰে। ৰাণী ৰূপমতী মণ্ডপক সেনা পৰ্যবেক্ষণ পদ হিচাপে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ই অধিক ৰোমাণ্টিক উদ্দেশ্যৰ বাবে ৰূপমতীৰ এক নিৰ্জন ঘৰ হিচাপেও ব্যৱহৃত হৈছিল। পাহাৰৰ ওপৰৰ এই সুন্দৰ মণ্ডপৰ পৰা ৰাণীয়ে তেওঁৰ মৰমৰ প্ৰাসাদ আৰু প্ৰিয় নৰ্মদা নদীৰ প্ৰবাহিত গতি চাব পাৰিছিল। দক্ষিণৰ ওপৰত থকা ৰাণী ৰুপমতীৰ দ্বৈত মণ্ডপে নৰ্মদা উপত্যকাৰ এক সুন্দৰ দৃশ্য বহন কৰে।
গ্ৰন্থৰাজি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী
সীমান্ত শেখৰ
সীমান্ত শেখৰ (Simanta Shekhar, জন্ম: ১৮ মে' ১৯৮২) এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ আৰু সংগীত প্ৰযোজক। তেওঁ বৰ্তমান অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) নিগম পৰিসীমিতৰ অধ্যক্ষ। সীমান্ত শেখৰৰ সংগীত শৈলী মূলতঃ লোক সংযোজন আৰু ইণ্ডি-পপেৰে গঠিত আৰু তেওঁৰ অসমীয়া একক এলবাম গীতৰ বাবে সুপৰিচিত। তেওঁৰ প্ৰথমটো ৰেকৰ্ডিং কৰা মূলসুঁতিৰ গীত 'তৰা দৈ' জনপ্ৰিয় হিট হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৮২ চনৰ ১৮ মে' তাৰিখে অসমৰ নলবাৰী জিলাৰ টিহুত সীমান্ত বৰ্মন হিচাপে সীমান্ত শেখৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ দয়া ৰাম বৰ্মন আৰু মাতৃ আৰাতি বৰ্মন।  স্কুলীয়া দিনৰ পৰাই তেওঁ গায়ক হ’ব বিচাৰিছিল। তেওঁ টিহু হাইস্কুলৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল আৰু তাৰপিছত তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ফাৰ্মাচিউটিকেল ছায়েন্স বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। প্ৰথম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁ গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
২০১৩ চনত কোক ষ্টুডিঅ’ (ভাৰত)ৰ পঞ্চম খণ্ডত সীমান্ত শেখৰে বিখ্যাত ট্ৰেক ‘ঝুমূৰ’ত, সহযোগী গায়ক পাপন আৰু দুলাল মানকিৰ সৈতে কণ্ঠ দিছিল আৰু লগতে অভিনয় কৰিছিল। পখিলাকে আদি কৰি তেওঁ কেইবাখনো অসমীয়া বোলছবিত অভিনয় কৰিছে। শেখৰৰ সংগীতৰ বহুখিনি সফল আৰু জনপ্ৰিয় বুলি বিবেচিত হৈছে। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গীতসমূহ হৈছে: গাঞ্জা লিয়া, লৈ আনিছোঁ কেমেৰা, মুৰ বেবে, ডেগাৰ মাৰি মৰি যাম, বিউটি বেটেৰা, মোৰ বাবে তুমি, জিলেলে জিলেলে আৰু বিহুৰ সৈতে সংযোজন কৰা দেখা এক খ্যাব ইত্যাদি।
সীমান্ত শেখৰে বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইৰ কনচাৰ্টত কণ্ঠদান কৰিছে। ইউনাইটেড আছাম এছ'চিয়েচন অৱ দ্য ইউনাইটেড কিংডমৰ দ্বাৰা আয়োজিত বাৰ্ষিক দুদিনীয়া অনুষ্ঠানত গীত পৰিবেশন কৰিবলৈ তেওঁক নিমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল। সহজ পৰব- বাংলা মূল সংগীত উৎসৱটো যোগদান কৰিছিল। তেওঁ গুৱাহাটীৰ ফাৰ্ষ্ট ডাইৰেক্ট হেয়াৰ ইমপ্লাণ্টেচন ক্লিনিকৰ দৰে কামকো সমৰ্থন কৰিছে। সা ৰে গা মা পা বাংলা গ্ৰেণ্ড ফাইনেলত তেওঁ বিহু আৰু বলীউডৰ সংযোজন উপস্থাপন কৰিছিল আৰু বাংলা অনুৰাগীক আকৰ্ষণ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
সীমান্ত শেখৰে প্ৰীতি কংগনাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। প্ৰীতি কংগনা এগৰাকী প্ৰাক্তন মডেল আৰু জনপ্ৰিয় অসমীয়া অভিনেত্ৰী। তেওঁলোকৰ এজন পুত্ৰ আৰু তেওঁৰ নাম কাব্যিক শেখৰ। তেওঁলোকে গুৱাহাটীত বসবাস কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শনি (দেৱতা)
জ্যোতিৰ্বিদ্যা
এটা গ্ৰহ হিচাপে সংস্কৃত ভাষাত ৰচিত ভাৰতীয় জ্যোতিৰ্বিদ্যাৰ গ্ৰন্থসমূহত শনিৰ উল্লেখ পোৱা যায়। ইয়াৰ ভিতৰত পঞ্চম শতিকাত ৰচিত আৰ্যভট্টৰ গ্ৰন্থ আৰ্যভট্টীয়, ষষ্ঠ শতিকাত ৰচিত লতদেৱৰ ৰোমাকা আৰু বৰাহমিহিৰৰ পঞ্চ সিদ্ধান্ত আৰু সপ্তম শতিকাত ৰচিত ব্ৰহ্মগুপ্তৰ খণ্ডখাদ্যক আদি উল্লেখযোগ্য। এই শাস্ত্ৰসমূহত শনিক এটা গ্ৰহ হিচাপে বৰ্ণনা কৰাৰ লগতে ইয়াৰ তূলনামূলক গ্ৰহীয় গতিৰ অনুমান কৰা হৈছে। পঞ্চমৰ পৰা দশম শতিকাৰ ভিতৰত ৰচিত সূৰ্য সিদ্ধান্তত বিভিন্ন গ্ৰহ আৰু ইয়াৰ সৈতে জড়িত আখ্যানসমূহৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে