cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
মাতৃ
অ-জৈৱিক মাতৃ
জৈৱিক পিতৃ-মাতৃৰ বাহিৰেও আন এগৰাকী মহিলাই মাতৃত্বৰ দাবী তুলিব পাৰে, বিশেষকৈ যদিহে তেওঁ সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰাত মুখ্য সামাজিক ভূমিকা পালন কৰে। এয়া সাধাৰণতে এগৰাকী দত্তক মাতৃ বা মাহীমাক (শিশুৰ দেউতাকৰ জৈৱিকভাৱে সম্পৰ্কিত আন সঙ্গী)। শিশুৰ প্ৰাথমিক মাতৃৰ উপৰিও জৈৱিকভাৱে নিজ সন্তান নথকা মহিলা এগৰাকীয়ে বা নিজ সন্তান থকাৰ পিছতো আন শিশুৰ বিকাশত যত্ন প্ৰদান কৰা বা লালন-পালন কৰা মহিলা এগৰাকীৰ ক্ষেত্ৰত "আন মাতৃ" শব্দটো কিছুমান প্ৰসংগত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিভিন্ন ৰূপত সন্তান তুলি লোৱা ব্যৱস্থাটোৰ প্ৰচলন সম্পৰ্কীয় ঐতিহাসিক প্ৰমাণ আছে। আনকি মানৱ সভ্যতাৰ পূৰ্বেও এই ব্যৱস্থাৰ প্ৰচলন থকাৰ অনুমান কৰা হয়। বিংশ শতিকাত উদ্ভৱ হোৱা আধুনিক গ্ৰহণ প্ৰণালীবোৰ ব্যাপক আইন আৰু নিয়মৰ দ্বাৰা পৰিচালিত।
আইনী দৃষ্টিকোণৰ পৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত সন্তান তুলিলোৱা ব্যৱস্থাটো তুলনামূলকভাৱে সহজ (অন্যান্য পশ্চিমীয়া দেশৰ তুলনাত)। ২০০১ চনত ১,২৭,০০০ তকৈও দত্তক গ্ৰহণেৰে আমেৰিকাৰ পৰিসংখ্যা বিশ্বব্যাপী মুঠ দত্তক গ্ৰহণৰ প্ৰায় আধা আছিল।
ছাৰোগেছি
হৈছে এক আইনী চুক্তিৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত ব্যৱস্থা যাৰ দ্বাৰা এগৰাকী মহিলাই (ছাৰোগেট মাতৃ) নিজৰ গৰ্ভত আন এটা দম্পতীৰ হৈ এটা সন্তান বহন আৰু প্ৰসৱ কৰিব পাৰে। দুই প্ৰকাৰৰ ছাৰোগেছি আছে: আংশিক (জেনেটিক), আৰু সম্পূৰ্ণ (গৰ্ভধাৰণ)। আংশিক ছাৰোগেছিত চাৰোগেট মাতৃৰ বংশানু শিশুটোৰ গাত থাকে, কিয়নো গৰ্ভধাৰণ সাধাৰণতে পিতৃৰ শুক্ৰাণু আৰু ছাৰোগেট মাতৃৰ ডিম্বাণু সংযোগ কৰি কৃত্ৰিমভাৱে গৰ্ভধাৰণ ঘটোৱা হয়। সম্পূৰ্ণ ছাৰোগেছিত, শিশুটোৰ মূল অভিভাৱক এহাল পৃথক দম্পতী আৰু আইভিএফ (In vitro fertilisation) প্ৰজনন কৌশলৰ জৰিয়তে ছাৰোগেট মাতৃৰ গৰ্ভত কৃত্ৰিমভাৱে দম্পতীহালৰ শুক্ৰাণু আৰু ডিম্বাণুৰ সংযোগ ঘটোৱা হয়।
সমকামী সম্পৰ্কত মাতৃত্ব
সমকামী সম্পৰ্কত সমকামী আৰু উভকামী মহিলাৰ (বা সঙ্গী বিহীন মহিলা) মাতৃ হোৱাৰ সম্ভাৱনা শেহতীয়াকৈ প্ৰযুক্তিগত বিকাশৰ ফলত বৃদ্ধি পাইছে। আধুনিক লেচবিয়ান অভিভাৱকত্বৰ বিষয়টো বিষমকামী সম্পৰ্কত থকা মহিলাসকলৰ দ্বাৰাই উদ্ভৱ হৈছিল যি পিছলৈ নিজকে সমকামী বা উভকামী বুলি আবিষ্কাৰ কৰিছিল। পৰিৱৰ্তনশীল সামাজিক মনোভাৱে অ-বিষমকামী সম্পৰ্কক অধিক গ্ৰহণযোগ্যতা প্ৰদান কৰিছে। এনে মহিলাসকলৰ মাতৃ হোৱাৰ আন এটা উপায় হ'ল সন্তান তুলি লৈ প্ৰতিপালনৰ দ্বায়িত্ব গ্ৰহণ কৰা বা পালন কৰা। লগতে স্ব-গৰ্ভধাৰণ আৰু নিদানিকভাৱে সহায়ক দাতাৰ জৰিয়তে গৰ্ভধাৰণৰ দৰে কৃত্ৰিম গৰ্ভধাৰণৰ বিকল্প সমূহো প্ৰচলিত। বৰ্তমানৰ মহিলাৰ উন্নত উৰ্বৰতা প্ৰযুক্তিৰ ফলত, বিষমকামী সম্পৰ্কত নথকা অধিক মহিলাই ইন ভিট্ৰো ফাৰ্টিলাইজেচনৰ জৰিয়তে মাতৃত্বৰ অধিকাৰ গ্ৰহণ কৰিব পাৰিছে।
ধৰ্মীয়
বিশ্বৰ প্ৰায় সকলো ধৰ্মই ধৰ্মীয় আইনৰ জৰিয়তে বা ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত সেৱা আগবঢ়োৱাৰ ক্ষেত্ৰত মাতৃসকল মাহাত্ম্যৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ কাম বা ভূমিকা নিৰ্ধাৰণ কৰে। মাতৃ আৰু মহিলাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ধৰ্মীয় আইনৰ বহুতো উদাহৰণ আছে।
মাতৃসম্পৰ্কে নিৰ্দিষ্ট ধৰ্মীয় আইন বা শাস্ত্ৰীয় নীতি থকা বিশ্বৰ প্ৰধান ধৰ্মসমূহৰ ভিতৰত আছে: খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম, ইহুদী ধৰ্ম, আৰু ইছলাম ধৰ্ম। মাতৃত্বক সন্মান জনোৱাৰ কিছুমান উদাহৰণৰ ভিতৰত আছে কেথলিকসকলৰ বাবে মেডোনা বা ব্লেচড ভাৰ্জিন মাদাৰ মেৰী, আৰু হিতোপদেশ কিতাপত মাতৃ হিচাপে সক্ৰিয় নাৰীত্বৰ একাধিক ইতিবাচক উল্লেখ।
হিন্দু সকলৰ ধৰ্মীয় ঐশ্বৰিক দেৱী সকল আৰু প্ৰাচীন গ্ৰীক প্ৰাক-খ্ৰীষ্টান বিশ্বাসৰ ডিমিটাৰকো মাতৃ বুলি কোৱা হয়।
কলা
সমগ্ৰ ইতিহাসত মাতৃ আৰু সন্তানৰ সম্পৰ্কক প্ৰায়ে শৈল্পিক কামৰ বিষয় হিচাপে চৰ্চা কৰি অহা হৈছে, সেই অনুসৰি চিত্ৰ, ভাস্কৰ্য বা লিখনি আদিত মাতৃ আৰু সন্তান এক চৰ্চিত আৰু জনপ্ৰিয় বিষয়।
চতুৰ্থ শতিকাৰ ৰ'ডছ দ্বীপত থকা কবৰ সমূহত শিশুৰ সৈতে তেওঁলোকৰ মাতৃসকলক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
ফ্ৰান্সৰ চিত্ৰকলাত মাতৃ আৰু সন্তানৰ সম্পৰ্ক সম্পৰ্কীয় চিত্ৰকলাৰ এক দীঘলীয়া পৰম্পৰা আছে।
অষ্টদশ শতিকাত, এই কাৰ্য্যবোৰে মাতৃ আৰু শিশুৰ মাজৰ সম্পৰ্কক মূৰ্ত কৰি তোলাৰ লগতে এক গভীৰ পাৰিবাৰিক সম্পৰ্কক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পৰিয়াল শ্ৰেণী:মাতৃত্ব
জসীমউদ্দিন
জসীমউদ্দিনৰ জন্ম হয় ১৯০৪ চনৰ ১ জানুৱাৰীত বাংলাদেশৰ ফৰিদপুৰ জিলাৰ অম্বিকাপুৰ গাঁঁৱত। তেওঁৰ পিতা মৌলভি আনসাৰ উদ্দিন আছিল এজন স্কুল শিক্ষক। তেওঁৰ লিখনীৰে বাংলা লোক সাহিত্যৰ ভাণ্ডাৰ সমৃদ্ধশালী কৰাৰ বাবে তেওঁক পল্লীকবি বুলিও কোৱা হয়। ১৯৩১ চনত জসীমউদ্দিনে কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম. এ পাছ কৰে। ১৯৩৮ চনত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাংলা বিভাগত প্ৰভাষক হিচাপে যোগদান কৰি আনুষ্ঠানিকভাৱে কৰ্ম জীৱনৰ আৰম্ভণি ঘটে। ১৯৪৭ চনৰ শেষৰ পিনে পাকিস্তান চৰকাৰৰ অতিৰিক্ত লোকসংগীত প্ৰচাৰ হিচাপে যোগ দিয়ে। তেওঁৰ লিখা কবিতা সংকলনৰ মাজত অন্যতম "নক্সা কাঁথাৰ মাঠ", "বালুচৰ", "ধানখেত" অন্যতম। ১৯৫১ চনত তেওঁৰ লিখা "মাটিৰ কান্না" ৰুছ ভাষাত অনূদিত হয়। ১৯৭৬ চনত জসীমউদ্দিনৰ স্বতন্ত্ৰ বাংলাদেশৰ সৰ্বোচ্চ নাগৰিক সন্মান "২১শে পদক"ত ভূষিত কৰা হয়। ১৯৭৬ চনত ১৩ মাৰ্চ চনত পল্লীকবিৰ দেহাৱসান ঘটে।
শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
অৰ্চনা শৰ্মা (উদ্ভিদ বিজ্ঞানী)
অৰ্চনা শৰ্মা (১৬ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৩২ - ১৪ জানুৱাৰী ২০০৮) এগৰাকী ভাৰতীয় উদ্ভিদ বিজ্ঞানী, কোষ বংশগতিবিজ্ঞানী, কোষ জীৱবিজ্ঞানী আৰু কোষবিষবিজ্ঞানী। তেওঁ বিশেষকৈ অযৌন প্ৰজনন কৰা উদ্ভিদৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ অধ্যয়ন, প্ৰাপ্ত বয়স্ক কোষকেন্দ্ৰৰ আৱেশিত কোষ বিভাজন, উদ্ভিদৰ বিভিন্ন কলাৰ পলিটেনিৰ শ্ৰেণীবিভাজন, সপুষ্পক উদ্ভিদৰ কোষৰ ভিত্তিত শ্ৰেণীবিভাজন আৰু পানীত আৰ্চেনিকৰ প্ৰভাৱ অধ্যয়নৰ বাবে জনাজাত। ১৯৭৫ চনত তেওঁ উদ্ভিদ বিজ্ঞানলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ক্ষেত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। ১৯৮৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৩২ চনৰ ১৬ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেত অৰ্চনা শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা ৰাজস্থানত গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ বিকানেৰত বিজ্ঞান স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি উচ্চশিক্ষাৰ বাবে কলকাতালৈ যায়। ১৯৫১ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উদ্ভিদ বিজ্ঞান বিভাগৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৫৫ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গৱেষণা কৰি পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৬০ চনত কোষ বংশগতিবিজ্ঞান, মানৱ বংশগতি আৰু পৰিৱশীয় উৎপৰিৱৰ্তনৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি ডিএছচি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডিএছচি ডিগ্ৰী লাভ কৰা অৰ্চনা শৰ্মা দ্বিতীয় গৰাকী মহিলা।
কৰ্মজীৱন
১৯৬৭ চনত অৰ্চনা শৰ্মাই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। ১৯৭২ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কোষ উচ্চ অধ্যয়ন আৰু ক্ৰম'জম গৱেষণা কেন্দ্ৰত বংশগতি বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক পদত অধিষ্ঠিত হয়। ১৯৮১ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উদ্ভিদ বিজ্ঞান বিভাগৰ মুৰব্বী পদলৈ পদোন্নতি লাভ কৰে। তেওঁৰ তত্ত্বাৱধানত প্ৰায় ৭০ গৰাকী গৱেষকে কোষ বংশগতি, মানৱ বংশগতি আৰু পৰিৱেশীয় উৎপৰিৱৰ্তনৰ গৱেষণা কৰি পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
তেওঁ বিশেষকৈ অযৌন প্ৰজনন কৰা উদ্ভিদৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ অধ্যয়ন, প্ৰাপ্ত বয়স্ক কোষকেন্দ্ৰৰ আৱেশিত কোষ বিভাজন, উদ্ভিদৰ বিভিন্ন কলাৰ পলিটেনিৰ শ্ৰেণীবিভাজন, সপুষ্পক উদ্ভিদৰ কোষৰ ভিত্তিত শ্ৰেণীবিভাজন আৰু পানীত আৰ্চেনিকৰ প্ৰভাৱ অধ্যয়নৰ বাবে জনাজাত। তেওঁৰ ক্ৰম'জমৰ ভিত্তিত সপুষ্পক উদ্ভিদৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ অধ্যয়নে ইহঁতৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ নতুন পদ্ধতি আৰম্ভ কৰে। তেওঁ মানৱ বংশগতি আৰু জনসংখ্যাৰ ভিতৰত বংশগতিগত বহুৰূপিতা অধ্যয়ন কৰিছিল।
তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগ, ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা গৱেষণা পৰিষদ, ভাৰত চৰকাৰৰ পৰিৱেশ বিভাগ, বৈদেশিক বৈজ্ঞানিক উপদেষ্টা কমিটি ইত্যাদিৰ লগত জড়িত আছিল। তেওঁ জৈৱ প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিভাগৰ মানৱক্ষমতা উন্নয়ন টাস্ক ফৰ্চৰ অধ্যক্ষৰ পদটো অধিষ্ঠিত আছিল।
তেওঁ আঁচনি প্ৰস্তুতকৰণৰ বিভিন্ন কমিটিৰ অংশ আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
তেওঁ শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা বিজয়ী বিজ্ঞানী অৰুণ কুমাৰ শৰ্মাৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁক "ভাৰতীয় কোষবিজ্ঞানৰ পিতৃ" বুলিও অভিহিত কৰা হয়।
২০০৮ চনৰ ১৪ জানুৱাৰী তাৰিখে অৰ্চনা শৰ্মাৰ মৃত্যু হয়।
বঁটা আৰু সন্মান
বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে অৰ্চনা শৰ্মায়ে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে। উল্লেখযোগ্য সমূহ হ'ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী‎ শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা বিজয়ী
গামখাৰু
গামখাৰু হৈছে অসমীয়া পুৰুষ-মহিলা উভয়ে সৌন্দৰ্য বৰ্ধনৰ বাবে হাতত পিন্ধা খাৰু বিশেষ। গামখাৰু অসমীয়া গহনাৰ এবিধ পুৰণি অলংকাৰ। পুৰণি দিনত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ সাধাৰণ আছিল যদিও বৰ্তমান বিহুৰ সময়তহে নাচনীৰ হাতত গাম খাৰু দেখা যায়। অসমীয়া পুৰুষ-মহিলা উভয়ে হাতত পৰিধান কৰা বিভিন্ন অলংকাৰৰ ভিতৰত আঙঠি আৰু খাৰুৱে প্ৰধান। সেই সমূহৰ ভিতৰত উকা সোণৰ গামখাৰু, উকা ৰূপৰ গামখাৰু, বাখৰুৱা গামখাৰু, সোণৰ চাৰিপতীয়া গামখাৰু, গেজেৰাখাৰু, বাখৰ পতা খাৰু, কংকণ সোণৰ চাৰি পতীয়া ডলা, সোণৰ পেচন্দাৰ, কলক, বাজু আদি লগতে আঙঠিৰ ক্ষেত্ৰত- উকা আঙঠি, হীৰাপতি আঙঠি, বাবৰি ফুলীয়া আঙঠি, পদুম ফুলীয়া আঙঠি, ভাটৌ ঠোঁটীয়া আঙঠি, বাখৰামি আঙঠি, ম’ৰানেজীয়া আঙঠি আদিয়ে প্ৰধান।
ইতিহাস
গামখাৰু পুৰণি কালত অসমৰ জনজাতীয় মুখিয়াল সকলে পিন্ধিছিল। বুৰঞ্জীত অসমৰ মিচিং, চুতীয়া (নৰাই গাম), ডফলা (কাবাকৰা গাম) , চিংফৌ (বিচা গাম) , মিচিমি , ইত্যাদি জনগোষ্ঠীৰ মুখিয়াল/গাঁও-বুঢ়া সকলক "গাম" (গ্ৰাম শব্দৰ অপভ্ৰংশ) বুলি কোৱা হৈছে। গামে পিন্ধা খাৰু বাবে ইয়াৰ নাম গামখাৰু হয়। পূৰ্বতে পুৰুষে পিন্ধা এই খাৰু বিশেষ বৰ্তমান সময়ত মহিলা সকলেহে পৰিধান কৰা দেখা যায়।
ৰূপাংকৰণ আৰু পদ্ধতি
গামখাৰুৰ লগতে অন্যান্য অসমীয়া গহনা তৈয়াৰ কৰা পদ্ধতিটো দক্ষিণ-পূৱ এচিয়াৰ পাৰম্পৰিক পদ্ধতিৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা। বিভিন্ন সঁজুলি সমূহ যেনে:হাঁতুৰী, ভাটী, নিয়াৰি, ডাইচ, ফলি, কৰ্ষণী, কাঁটি, নোৱনি, লেপ, থিনা/ঠিনা, বাখৰ আদিৰ সহায়ত হাতেৰে এই গহনা বিশেষ তৈয়াৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে গহনাৰ জঁকাটো ৰূপ ধাতুৰ সহায়ত তৈয়াৰ কৰি তাৰ ওপৰত সোণৰ পাতল আৱৰণ দিয়া হয়। ইয়াৰ বাবে সোণ গলাই 'স্প্ৰে' যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা গহনাৰ ওপৰত এটা নিৰ্দিষ্ট অনুপাতত প্ৰলেপ দিয়া হয়। এই পদ্ধতিটোক সোণপানী চৰোৱা বুলিও কোৱা হয়। সাধাৰণতে অসমীয়া গহনাৰ আকাৰ-আকৃতি বা ৰূপাংকৰণ জৈৱিক বৈচিত্ৰ্য আৰু অসমীয়া বাদ্যযন্ত্ৰৰ আকৃতিৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। প্ৰধানকৈ কেৰু, জাংফাই আৰু গামখাৰু জনজাতীয় পাৰম্পৰিক আৰ্হিত তৈয়াৰ কৰা হয়।
প্ৰকাৰ
গাম খাৰু বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ আছে। সেইসমূহ হ’ল:
সৰু আকাৰৰ গামখাৰুক উজনি অসমৰ লোকে মুঠি খাৰু বুলি কয়। কিন্তু নামনি অসমত মুঠি খাৰুবিধ বেলেগ। গামখাৰু পাতলকৈ আৰু ভিতৰ ফালে ৰূপৰ প্ৰলেপ এটা দি দুই ধৰণে বনোৱা হয়। পাতলকৈ বনালে কম খৰচী। বৰপেটাত তৈয়াৰ কৰা ৰূপত সোণ পানী চৰোৱা গামখাৰুৰ দৰ আৰু সুলভতাৰ বাবে গোটেই অসমত এনেবিধ গামখাৰুৰ প্ৰচলন বেছি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ অলংকাৰ
জগদীশ মুখী
জগদীশ মুখী (Jagdish Mukhi) এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু অসমৰ ২৮তম ৰাজ্যপাল। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ সদস্য। অসমৰ ৰাজ্যপাল নিযুক্ত হোৱাৰ আগতে তেওঁ আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জৰ উপ-ৰাজ্যপাল হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। ইয়াৰ আগতে তেওঁ দিল্লী চৰকাৰৰ বিত্ত, পৰিকল্পনা, অৱকাৰী আৰু কৰ আৰু উচ্চ শিক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪২ চনৰ ১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে দ্বাজল,ডেৰা গাজি খানত এক পঞ্জাবী পৰিয়ালত জগদীশ মুখীৰ জন্ম হৈছিল। চাৰি বছৰ বয়সত ১৯৪৭ ৰ দেশ বিভাজনৰ বাবে তেওঁৰ পৰিয়াল ভাৰতলৈ গুচি আহি সহনাত নিগাজীকৈ থাকিবলৈ লয়।
তেওঁ ১৯৫৬ চনত ৰাজস্থানৰ অলৱাৰ জিলাৰ ৰাজ ঋষি কলেজৰ পৰা বাণিজ্য শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত ১৯৬৭ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ বাণিজ্যৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ হোৱাৰ আগলৈ তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত ছহিদ ভগৎ সিং কলেজত অধ্যাপক ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৯৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহৰ তেওঁ কুৰুক্ষেত্ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিত্ত বিভাগত পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৭০ চনত তেওঁ প্ৰেম গ্ৰভাৰৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁ এগৰাকী সমাজ সেৱিকা আৰু মহিলা জাগৃতি সংঘৰ সদস্যা। তেওঁৰ এজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যা আছে।
বিমলেন্দ্ৰ নিধি
বিমলেন্দ্ৰ নিধি নেপালৰ প্ৰাক্তন উপ-প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু গৃহমন্ত্ৰী। তেওঁ নেপালৰ শাসনাধিষ্ঠ নেপালী কংগ্ৰেছৰ বৰ্তমানৰ উপ-সভাপতি। তেওঁক তেওঁৰ মূল নামৰ সৈতে বিমলজী বা নিধিজী বুলিও জনা যায়।
নেপালৰ এজন প্ৰতিষ্ঠাপক মহেন্দ্ৰ নাৰায়ণ নিধি আৰু প্ৰেম সগৰী নিধিৰ ঘৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰা বিমলেন্দ্ৰ নিধি হৈছে পৰিয়ালটোৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ। নিধি পৰিয়ালটো ধনুছাৰ নাগাৰাইন পৌৰসভাৰ বাসিন্দা।
কংগ্ৰেছৰ উপ-সভাপতি হিচাপে বিমলেন্দ্ৰ নিধিক তেওঁৰ দলৰ সভাপতি আৰু নেপালৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্বেৰ বাহাদুৰ দেওবাৰ নেপালীঘনিষ্ঠ বিশ্বাসী বুলি গণ্য কৰা হয়।
বুঢ়াগোহাঞি
বুঢ়াগোহাঞি বা বুঢ়াগোহাঁ‌ই (আহোম ভাষা:𑜋𑜧𑜨 𑜇𑜨𑜂𑜫 𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫) হৈছে আহোম ৰাজতন্ত্ৰৰ প্ৰধান পৰামৰ্শদাতা বিষয়া বা ডাঙৰীয়া। বুঢ়াগোহাঁ‌ইজনক সাতঘৰীয়া আহোম বংশৰ পৰা চাওফাই নিৰ্বাচন কৰিছিল। চুকাফাৰ দিনৰে পৰাই বৰগোহাঞিৰ লগতে বুঢ়াগোহাঞিৰ পদবীটোৰ প্ৰচলন আছিল। নাবালক বা অকৰ্মণ্য ৰজা বা শাসকবিহীন অৱস্থাত বৰগোহাঞি আৰু বৰপাত্ৰগোহাঞিকে ধৰি অন্যান্য বিষয়াসকলেৰে মিলি বুঢ়াগোহাঁ‌য়েই প্ৰকৃতাৰ্থত শাসনভাৰ চলাইছিল। সাধাৰণ অৱস্থান ডাঙৰীয়াজনে দিখৌ নৈৰ উত্তৰপাৰৰ পৰা শদিয়া পৰ্যন্ত শাসন কৰিছিল।
গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:উপাধি
হেম বৰুৱা (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
অসমৰ একাধিক ব্যক্তিক হেম বৰুৱা নামেৰে জনা যায়৷ হেম বৰুৱাই তলৰ ব্যক্তিসকলক বুজাব পাৰে:
শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
পৈশাচী (ভাষা)
পৈশাচী হৈছে প্ৰাচীন কালৰ প্ৰাকৃত আৰু সংস্কৃত ব্যাকৰণত উল্লেখ কৰা ভাৰতৰ মধ্যৱৰ্তী ৰাজ্যসমূহৰ লিপিবদ্ধ ৰূপত বহুলাংশে উপলব্ধ নোহোৱা এক সাহিত্যিক ভাষা। ইয়াক সাধাৰণতে প্ৰাকৃতসমূহৰ সৈতে একগোট কৰা হয়। প্ৰাকৃতৰ লগত ইয়াৰ কিছু ভাষিক সাদৃশ্য আছে যদিও ব্যাকৰণবিদসকলে কেৱল সাহিত্যিক ভাষা হোৱাৰ লগতে ইয়াৰ প্ৰাচীনতাবাদৰ বাবে এই ভাষাক এতিয়াও কথিত প্ৰাকৃত বুলি গণ্য কৰা নাই।
পৰিচয়
নামটোৰ ব্যুৎপত্তিৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে এই ভাষা পিশাচে কোৱা ভাষা। দণ্ডিনৰ কাব্যাদৰ্শৰ দৰে সংস্কৃত কাব্যৰ গ্ৰন্থসমূহত ইয়াক ভূতভাষা নামেৰেও জনা যায়। ভূতভাষা নামটোক দুই ধৰণে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি। প্ৰথমটো হ'ল ই এটা "মৃত ভাষা" (অৰ্থাৎ কোনো জীৱিত বক্তা নথকা) আৰু দ্বিতীয়টো হৈছে "মৃতকসকলে কোৱা ভাষা" (অৰ্থাৎ ভূতৰ ভাষা)। ইয়াৰে প্ৰথম ব্যাখ্যাটো অধিক বাস্তৱিক আৰু দ্বিতীয়টো অধিক কল্পনাপ্ৰসূত। প্ৰথম ব্যাখ্যাটো সমৰ্থন কৰাৰ প্ৰমাণ হৈছে যে পৈশাচীৰ সাহিত্য খণ্ডিত আৰু অতিশয় বিৰল। অৱশ্যে ই হয়তো এসময়ত সচৰাচৰ ব্যৱহৃত ভাষা আছিল।
আচাৰ্য্য হেমচন্দ্ৰাচাৰ্য্যৰ দ্বাৰা ৰচিত ব্যাকৰণৰ গ্ৰন্থখনত ছটা ভাষা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে: সংস্কৃত, "মান্য" প্ৰাকৃত (প্ৰায় মহাৰাষ্ট্ৰী প্ৰাকৃত), সৌৰসেনী, মাগধী, পৈশাচী বা কালিকাপৈশাচী আৰু অপভ্ৰংশ (সাংস্কৃতিকভাৱে সেই সময়ত গুজৰাট আৰু ৰাজস্থান অঞ্চলত প্ৰচলিত আৰু গুজৰাটী ভাষাৰ পূৰ্বসূৰী)।
ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ তিব্বতী ইতিহাসবিদ বুটন ৰিঞ্চেন ড্ৰুবে লিখিছিল যে আদিকালৰ বৌদ্ধ শিক্ষাক্ষেত্ৰসমূহ পবিত্ৰ ভাষা বাছনিৰ দ্বাৰা ইটো সিটোৰ পৰা পৃথক কৰা হৈছিল। মহাসাংঘিকসকলে প্ৰাকৃত ব্যৱহাৰ কৰিছিল, সৰ্বাষ্টিবাদিনসকলে সংস্কৃত ব্যৱহাৰ কৰিছিল, স্থবীৰাবাদিনসকলে পৈশাচী ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু সম্মিতীয়সকলে অপভ্ৰংশ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
সাহিত্য
লুপ্ত হৈ গ'লেও পৈশাচী ভাষাত ৰচিত আটাইতকৈ অধিক পৰিচিত গ্ৰন্থখন হৈছে গুণাধ্যৰ বৃহৎকথা (আক্ষৰিক অৰ্থত "বৃহৎ কাহিনী")। ই পদ্যৰে লিখা কাহিনীৰ এক বৃহৎ সংকলন। সংস্কৃতত হোৱা বৃহৎকথাৰ অভিযোজন, যেনে সোমদেৱৰ একাদশ শতিকাৰ কথাসৰিৎসাগৰ আৰু ক্ষেমেন্দ্ৰৰ বৃহৎকথাৰ পৰাও গ্ৰন্থখন জনাজাত। সোমদেৱ আৰু ক্ষেমেন্দ্ৰ দুয়োজনেই কাশ্মীৰৰ আছিল আৰু তাত বৃহৎকথা জনপ্ৰিয় বুলি কোৱা হৈছিল।
গ্ৰীয়েৰচনৰ মতে পৈশাচী ভাষা বায়ৱ্য (উত্তৰ-পশ্চিম) অঞ্চলত কোৱা হৈছিল। ই সম্ভৱতঃ পাহাৰীয়া লোকসকলৰ কথিত ভাষা আছিল আৰু নগৰাঞ্চলৰ শিক্ষিত লোকসকলে তুচ্ছাৰ্থত ইয়াক পৈশাচী আখ্যা দিছিল।
বৰৰুচিৰ দ্বাৰা ৰচিত বুলি খ্যাত প্ৰাকৃত ভাষাৰ ব্যাকৰণ গ্ৰন্থ প্ৰাকৃত প্ৰকাশত পৈশাচী প্ৰাকৃত সন্দৰ্ভত এটা অধ্যায় আছে। এই গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰা হৈছে যে পৈশাচীৰ ভিত্তি হৈছে সৌৰসেনী ভাষা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাষা
অসম জাতীয় পৰিষদ
নিৰ্বাচনী প্ৰদৰ্শন
২০২১ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ বাবে ৰাইজৰ দলে অসম জাতীয় পৰিষদৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰি একেলগে প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিছিল। এই দল হৈছে সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা আৰু অসম জাতিয়তাবাদী যুৱ ছাত্ৰ পৰিষদৰ এটা শাখা। আসন ভাগ-বতৰা চুক্তি অনুসৰি অসম জাতীয় পৰিষদে ৬৮ খন আসনত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিছিল আৰু ৰাইজৰ দলে অসমৰ ২৯ খন আসনত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰে। এই নিৰ্বাচনত অসম জাতীয় পৰিষদৰ এজনো প্ৰাৰ্থী বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হব নোৱাৰিলে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনৈতিক দল
সাংখ্য দৰ্শন
পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতি
সাংখ্য দৰ্শন দ্বৈতবাদী।  এই দৰ্শনত ব্ৰহ্মাণ্ড দুই পৃথক বাস্তৱতাৰে গঠিত, পুৰুষ (চেতনা) আৰু প্ৰকৃতি। জীৱ সেই অৱস্থা য'ত পুৰুষ কোনো ৰূপত প্ৰকৃতিৰে বান্ধ খাই থাকে। এই মিশ্ৰণেই বুদ্ধি আৰু অহংকাৰক জন্ম দিয়ে। ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতিৰ ভিন ভিন ধৰণৰ সংলগ্নকৰণৰ গোট। ভাৰসাম্য নথকা অৱস্থাত কোনো এক তত্ত্ব আনতকৈ অধিক প্ৰভাৱশালী হয়, যিয়ে বান্ধোনৰ সৃষ্টি কৰে,বিশেষকৈ মনৰ। এই বান্ধোনৰ অন্তই কৈৱল্য।
ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব
ঈশ্বৰৰ অস্তিত্বক সাংখ্য দৰ্শনত প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষ ৰূপত দাবী কৰা নহয়, সাংখ্য দাৰ্শনিকসকলে তেনে কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা বোধ নকৰে। সাংখ্য দৰ্শনত ঈশ্বৰৰ অন্তিম কাৰণক মান্যতা প্ৰদান কৰা নহয়। যদিও সাংখ্য দৰ্শনত বেদক প্ৰমাণৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা হয়, পল ডিউচেনৰ মতে এই দৰ্শনত ঈশ্বৰৰ অস্তিত্বত বিশ্বাস কৰা নহয়। গৱেষকসকলৰ মতে, সাংখ্য আৰু যোগ দৰ্শনৰ এক মূল পাৰ্থক্য ই যে, যোগত এক "ব্যক্তিগত, পিচে নিষ্ক্ৰিয়, আৰাধ্য" বা "ব্যক্তিগত ঈশ্বৰ"ক মান্যতা প্ৰদান কৰা হয়। পিচে, ৰাধানাথ ফুকনে নিজৰ 'সাংখ্যা কাৰিকা অৱ ঈশ্বৰকৃষ্ণা'ৰ অনুবাদত তৰ্ক আগবঢ়াইছে যে যিয়ে অপ্ৰকটক অচেতন গণ্য কৰে, তেখেতসকলে সাংখ্য দৰ্শনক ঈশ্বৰত অবিশ্বাসী বুলি ভুলকৈ ভাবে। সাংখ্য দৰ্শন, ফুকনৰ মতে যোগৰ দৰেই ঈশ্বৰত বিশ্বাসী।
গুণ
সাংখ্য দৰ্শন নিজৰ 'গুণ'ৰ ধাৰণাৰ বাবে জনাজাত। এই দৰ্শনত গুণ তিনি প্ৰকাৰৰ, সত্ত্ব- ভাল, প্ৰেম, ঊজ্বলতা আৰু ধনাত্মক্ ৰজস- কাৰ্য, বিশৃংখলতা, ৰাগ আৰু আৱেগ; তমস- আন্ধাৰ, অজ্ঞানতা, ধ্বংস, আলস্য আৰু ঋণাত্মক। এই তিনি গুণেই কোনো বস্তুৰ চৰিত্ৰ আৰু জীৱনত অগ্ৰগতি নিৰ্ণয় কৰে। এই ধাৰণাক ভাৰতীয় দৰ্শনৰ বিভিন্ন ধাৰাত আলোচনা কৰা হৈছে, বিকশিত কৰা হৈছে আৰু সলোৱা হৈছে। সাংখ্য দাৰ্শনিক লেখসমূহে হিন্দু নীতিশাস্ত্ৰৰ কেইবাটাও সূত্ৰৰ বিকাশত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দৰ্শন শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
পুৰুষত্ব
পুৰুষত্ব (Masculinity) হৈছে ল'ৰা বা পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰকাশ হোৱা বৈশিষ্ট্য, চৰিত্ৰ আৰু প্ৰৱণতাৰ এক সংহতি। পুৰুষত্ব সামাজিকভাৱে প্ৰকাশিত, কিন্তু সামাজিক আৰু জৈৱিক প্ৰভাৱৰ দ্বাৰা গঠিত হয়,  যদিও ই জীৱবিজ্ঞানৰ পুৰুষ লিংগতকৈ পৃথক। পুৰুষ আৰু মহিলা দুয়োৰে ক্ষেত্ৰত পুৰুষত্বৰ লক্ষণ আৰু আচৰণ দেখা যায়। পুৰুষ আৰু নাৰী দুয়োটা চৰিত্ৰৰ প্ৰভাৱ থকাসকলক এণ্ড্ৰোজিনিয়াছ বুলি কোৱা হয়। নাৰীবাদী দাৰ্শনিকসকলে ভাবে যে লিংগৰ অস্পষ্টতাই লিংগৰ পাৰ্থক্য জটিল কৰিব পাৰে।
সাহস, স্বাধীনতা, সংকল্প আদি হৈছে পুৰুষত্বৰ গুণ।  এই গুণবোৰ ঠাই ভেদে আৰু পৰিৱেশৰ পৰা পৃথক হ'ব পাৰে আৰু সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক সমস্যাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হ'ব পাৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পুৰুষ
য়ামিন হাজৰিকা
য়ামিন হাজৰিকা (Yamin Hazarika, ১৯৫৬ - ২৫ জুলাই ১৯৯৯) এগৰাকী ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া আছিল। তেওঁ অসম তথা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম মহিলা আইপিএছ বিষয়া। তেওঁক ১৯৭৯ চনত তেওঁ দিল্লী আন্দামান নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জ কেডাৰৰ আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া হিচাপে নিযুক্ত হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৬ চনত গুৱাহাটীৰ লাখটকীয়াৰ ৰূপহী আলিত য়ামিন হাজৰিকাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ মহম্মদ চিৰাজুল হাজৰিকা আৰু মাতৃ শ্বামীম হাজৰিকা। পাঁচগৰাকী সন্তানৰ ভিতৰত য়ামিন দ্বিতীয় সন্তান আছিল। তেওঁৰ ককাদেউতাক ইকৰাম ৰচুল ঔপনিবেশিক সময়ত আবকাৰী অধীক্ষক আছিল আৰু চিলেটত কৰ্মৰত আছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত জড়িত থকাৰ বাবে তেওঁক চাকৰিৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। হাজাৰিকাৰ মাতৃ শ্বামীম গুৱাহাটীৰ প্ৰথম মহিলা গাড়ী চালকসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল। ভাৰতৰ পঞ্চম ৰাষ্ট্ৰপতি ফকৰুদ্দিন আলি আহমেদ তেওঁলোকৰ সম্বন্ধীয় আছিল।
শিক্ষা
য়ামিন হাজাৰিকাই গুৱাহাটীৰ চেইণ্ট মেৰী কনভেণ্টত স্কুলত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ শ্বিলঙৰ পাইন মাউণ্ট কনভেণ্টৰ পৰা চিনিয়ৰ কেমব্ৰিজ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তাৰ পিছত তেওঁ উচ্চশিক্ষাৰ বাবে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ কলেজত ইতিহাস পঢ়িবলৈ দিল্লীলৈ ৰাওনা হৈছিল।
ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা পিছত হাজাৰিকাই গুৱাহাটীত আইনৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। এইসময়তে তেওঁ ১৯৭৭-৭৮ বৰ্ষ আৰু তাৰ পিছত ১৯৭৮-৭৯ বৰ্ষৰ কেন্দ্ৰীয় লোকসেৱা আয়োগৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
ইউপিএছচি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ ৰাজ্যিক আৰক্ষী সেৱালৈ নিযুক্ত হৈছিল। তেওঁ ১৯৭৯ চনৰ দিল্লী আন্দামান নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জ কেডাৰৰ আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া আছিল। হাজৰিকায়ে পঞ্জাবৰ ফিল্লাউৰত অৱস্থিত মহাৰাজ ৰঞ্জিত সিং পঞ্জাব আৰক্ষী একাডেমীত আৰক্ষীৰ প্ৰশিক্ষণ সমাপ্ত কৰিছিল। ইয়াতে তেওঁ তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ স্বামী হাৰিয়ানা কেডাৰৰ ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া ৰাজীৱ সাগৰক লগ পাইছিল।
তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ সুৰক্ষা বাহিনীৰ অংশ আছিল। হাজাৰিকাক দিল্লীৰ চাণক্যপুৰীত সহকাৰী আৰক্ষী আয়ুক্ত হিচাপে কিছুসময় নিযুক্ত কৰা হৈছিল। তাৰ পিছত তেওঁক দিল্লীৰ মহিলা কোষৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধ বিভাগৰ আৰক্ষী উপায়ুক্ত পদলৈ উন্নীত কৰা হৈছিল। ১৯৯৮ চনত তেওঁক তিনি মাহৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘ শান্তিৰক্ষণ বাহিনীৰ অংশ হিচাপে বচনিয়ালৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
হাৰিয়ানা কেডাৰৰ আইপিএছ বিষয়া ৰাজীৱ সাগৰৰ সৈতে য়ামিন হাজৰিকাৰ বিবাহ হৈছিল। বিবাহৰ কিছুবছৰ পিছত ধৰ্ম ভিন ভিন হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়। তেওঁলোকৰ এগৰাকী কন্যা হুমা এজন এজন পুত্ৰ বিক্ৰম আছিল। বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছত য়ামিন হাজৰিকায়ে দুই সন্তান আৰু সংসাৰৰ দায়িত্বৰ লগতে আৰক্ষী সেৱাৰ দায়িত্বও সুচাৰুভাৱে পৰিচালনা কৰিছিল।
মৃত্যু
১৯৯৮ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ শান্তিৰক্ষণ বাহিনীৰ অংশ হিচাপে বচনিয়াত থাকোঁতে তেওঁ লিউকেমিয়াত আক্ৰান্ত হৈছিল। ভাৰতলৈ উভতি আহি হাজাৰিকাই মুম্বাইৰ টাটা মেমৰিয়েল চেণ্টাৰ আৰু দিল্লীৰ সৰ্বভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত চিকিৎসা লাভ কৰিছিল। ১৯৯৯ চনৰ ২৫ জুলাই তাৰিখে কৰ্কট ৰোগত মাত্ৰ ৪৩ বছৰ বয়সতে তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰে।
প্ৰতিবছৰে তেওঁৰ স্মৃতিত য়ামিন হাজৰিকা বঁটা আগবঢ়োৱা হয়। ২০১৫ চনৰ পৰা মহিলা পেছাদাৰীসকলৰ এক সমূহৰ দ্বাৰা প্ৰতি বছৰে এই বঁটা প্ৰদান কৰি অহা হৈছে।
কুটিল লিপি
ষষ্ঠ শতিকাৰ পৰা নৱম শতিকালৈকে উত্তৰ ভাৰতত প্ৰচলিত উত্তৰ-ব্ৰাহ্মী লিপিৰ পৰা বিকশিত হোৱা গুপ্তলিপিৰ পৰিৱৰ্তিত ৰূপকে কুটিল লিপি বা সিদ্ধমাতৃকা লিপি বুলি কোৱা হয়। অৰ্থাৎ গুপ্তলিপিৰ পৰা কুটিল লিপি উদ্ভৱ হয়৷ পৰিৱৰ্তিত গুপ্তলিপিবিলাকৰ স্বৰমাত্ৰাবোৰৰ আকাৰ কুটিল বা বেঁকা হোৱা কাৰণে ইয়াক কুটিল লিপি বুলি অভিহিত কৰা হয়। এনে লিপিৰ আখৰবোৰ বেছি ভাগতে মূৰটো 'V'ৰ সদৃশ আৰু স্বৰৰ মাত্ৰাবোৰ বেছি একা-বেঁকা আৰু দীঘল।
ৰাখাল দাস বন্দোপাধ্যায়ৰ মতে, সিদ্ধমাতৃকা বা কুটিল লিপিৰ পৰাই পূৱ ভাৰতৰ সকলো লিপিৰ উদ্ভৱ হৈছে। সেইদৰে কুটিল লিপিৰ পৰাই কামৰূপ লিপি বা পুৰণি অসমীয়া লিপিৰ উৎপত্তি হৈছে। সম্ৰাট হৰ্ষবৰ্ধনৰ দিনত কুটিল লিপিয়ে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে আৰু সেই সময়তে ভাৰতৰ বাহিৰতো এই লিপিয়ে প্ৰসিদ্ধ লাভ কৰে।
অসমীয়া লিপিত কুটিল লিপিৰ প্ৰভাৱ স্পষ্ট। অসমীয়া ভাষাৰ "গ, জ, ড, ঢ, ণ, থ, দ, ব, ৰ, ল, ৱ, শ, ষ, স, হ, অ, ই, উ" আদি আখৰসমূহৰ সৈতে কুটিল লিপিৰ সাদৃশ্য দেখা যায়। তদুপৰি সংযুক্ত বৰ্ণৰ বিচাৰ কৰিলেও কুটিল লিপিৰ লগত অসমীয়া লিপিৰ এটা সু-সম্পৰ্ক ধৰা পৰে।
খ্ৰীষ্টাব্দ সপ্তম শতিকাৰ কামৰূপৰ ৰজা ভাস্কৰ বৰ্মাৰ ৰাজত্বকালৰ কামৰূপী লিপিত কুটিল লিপিৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল। দৃষ্টান্তস্বৰূপে, নগাজৰী খনিকৰ গাঁৱত উদ্ধাৰ হোৱা শিলালিপি, উমাচল শিলালিপি, ডুবি তাম্ৰশাসন, নালন্দাৰ মৃণ্ময় মোহৰ আদিৰ আখৰত কুটিল লিপিৰ প্ৰভাৱ আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লিপি
কোয়েল মল্লিক
কোয়েল মল্লিক (Koel Mallick) (জন্ম: ২৮ এপ্ৰিল, ১৯৮২) বঙালী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এগৰাকী বিখ্যাত ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী।
ব্যক্তিগত আৰু শিক্ষা জীৱন
কোয়েলে পশ্চিমবঙ্গৰ কলকাতাত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ বিখ্যাত বঙালী অভিনেতা ৰঞ্জিত মল্লিক আৰু মাতৃৰ নাম দীপা মল্লিক। তেওঁ মডাৰ্ণ হাইস্কুল নামে এখন উচ্চ মাধ্যমিক বালিকা বিদ্যালয়ত স্কুলীয়া জীৱন অতিবাহিত কৰি পাচত কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ গোখলে বালিকা মেমোৰিয়েল কলেজৰ পৰা মনোবিজ্ঞান বিষয়ত বি.এছ.চি (অনাৰ্চ) উপাধি লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
চীনা সাম্যবাদী বিপ্লৱ
চীনা সাম্যবাদী বিপ্লৱ, যাক গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীনত মুক্তি যুদ্ধৰ নামেৰেও জনা যায়, চীনা সাম্যবাদী দল আৰু সভাপতি মাও চে টুঙৰ নেতৃত্বত হোৱা সংঘাট যাৰ ফলস্বৰূপে গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীনৰ গঠন হ'ল ১৯৪৯ চনৰ অক্টোবৰ মাহৰ ১ তাৰিখে। এই বিপ্লৱৰ সূচনা ১৯৩৭ চনৰ পৰা ১৯৪৫ চনলৈ হোৱা চীন-জাপান যুদ্ধৰ পাছতেই ১৯৪৬ চনৰ পৰা হৈছিল। এই বিপ্লৱ চীনা গণ যুদ্ধৰ অংশ, যি ১৯৪৫ চনৰ পৰা ১৯৪৯ চনলৈ সংঘটিত হৈছিল।
ঐতিহাসিক পটভূমি
চীনা সাম্যবাদী বিপ্লৱৰ হ্ৰস্ব আৰু দীৰ্ঘকালীন কাৰণৰ বিষয়ে ইতিহাসবিদৰ মাজত ঐক্যমতৰ অভাৱ। গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীনত ইতিহাসবিদসকলে ১৯৪৯ চনৰ এই বিপ্লৱৰ গুড়ি চীনা সমাজত সেই সময়ত দেখা দিয়া অসমতা আৰু ঔপনিৱেশিক আগ্ৰাসন বুলি মত পোষণ কৰে। ঘৰ ভাড়াৰ উচ্চ দৰ, ধনৰ উচ্চ সূদৰ দৰ আৰু বিভিন্ন কৰে গাওঁ প্ৰধান আৰু ভূমিৰ মালিকৰ সংখ্যালঘু গোটৰ হাতত প্ৰায় সম্পত্তি তুলি ধৰিছিল। এজন পাশ্চাত্য ইতিহাসবিদৰ মতে "গাঁৱত ১০% লোকৰ হাতত দুই তৃতীয়াংশ ভূমি আছিল"। এই ইতিহাসবিদৰ দলে এই কথাও দাবী কৰে যে পাশ্চাত্য আৰু জাপানী ঔপনিৱেশিক হেঁচা, কানি উৎপাদনক লৈ হোৱা যুদ্ধ, অসম সন্ধি, বক্সাৰ বিদ্ৰোহ আদিয়ে চীনত জাতীয়তাবাদ, শ্ৰেণী সচেতনতা আৰু বাম্পন্থৰ বীজ সিঁচিছিল।
আভ্যন্তৰীণ অসন্তুষ্টি আৰু বিদেশী হেঁচাই চিং বংশৰ শাসনক দুৰ্বল কৰি তুলিছিল। নতুনকৈ আধুনীকৃত হোৱা সামৰিক বিষয়াসমূহৰ পৰা শ্বিনহাই বিপ্লৱৰ উদয় হ'ল। এই বিপ্লৱৰ ফলস্বৰূপে চীন দেশত দুহাজাৰ বছৰীয়া ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অন্ত পৰিল আৰু চীন গণৰাজ্যৰ গঠন হ'ল। প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধৰ সময়তে ৰাছিয়াত বলছেভিক বিপ্লৱৰ মাধ্যমেৰে সাম্যবাদী দল ক্ষমতালৈ আহিছিল। এই কথাকেই অনুসৰণ কৰি চৰমপন্থী চীনা বুদ্ধিজীৱী কিছুমানে চীনা সাম্যবাদী দল গঠন কৰিলে। তাৰ সমকক্ষভাৱে, চান য়াৎ-চেনে চীনা জাতীয়তাবাদী দল গঠন কৰিলে।
ফঁৰাচী ইতিহাসবিদ লুচিয়েন বিয়ানক'ই উপৰ্যুক্তি চীনা ইতিহাসবিদৰ যুক্তিক প্ৰশ্ন কৰে। তেওঁৰ মতে, ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু সামন্তবাদে সম্পূৰ্ণকৈ চীনা সাম্যবাদী বিপ্লৱৰ কাৰণক বুজাব নোৱাৰে। তেওঁ যুক্তি দাঙি ধৰে, যে ১৯৩৭ চনত ঔপনিৱেশিক জাপানে চীন আক্ৰমণ কৰা পূৰ্বে চীনা সাম্যবাদী দলৰ বিশেষ জনপ্ৰয়তা বা সাফল্য নাছিলেই। জাপানৰ সৈতে যুদ্ধৰ পূৰ্বে চীনৰ কৃষক বিপ্লৱৰ বাবে সাজু নাছিল। সেয়ে অৰ্থনৈতিক কাৰণ মুখ্য কাৰণ নাছিল, বিয়ানক'ৰ মতে। জাতীয়তাবাদহে গুৰুত্বপূৰ্ণ।
চীনা সাম্যবাদী দলৰ গঠন
১৯২১ চনত চীনা সাম্যবাদী দলৱ গঠন হৈছিল। চাৰি মে'ৰ আন্দোলনত এই কাৰ্য সম্পন্ন কৰা হৈছিল। মাও চে টুঙে এই ঘটনাক চীনত সাম্যবাদৰ জন্ম আখ্যা দিছিল। এই জাপান বিৰোধী দেশপ্ৰেমী আন্দোলনৰ ফলস্বৰূপে বুদ্ধিজীৱী আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰী অনুপ্ৰাণিত হ'ল। তদুপৰি, এই আন্দলনৰ ফলতেই চীনা সাম্যবাদী দল আৰু তেতিয়ালৈ ইতিমধ্যে অস্তিত্বত থকা চীনা জাতীয়তাবাদী দল প্ৰথমে বন্ধু, আৰু পাছলৈ পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ শত্ৰু হৈ পৰিল।
প্ৰথমে 'প্ৰথম ঐক্যবদ্ধ মঞ্চ'ৰ লেহেমীয়া বিকাশ হ'ল, যি চীনা জাতীয়তাবাদী দল বা কুৱ'মিণ্টাঙৰ সৈতে এক বন্ধুত্ব আছিল। ১৯২৭ চনত চীনা জাতীয়তাবাদী দলৰ নেতা আছিল চিয়াং কাই-শ্বেক। তেওঁৰ নেতৃত্বত চীনা সাম্যবাদী দলৰ সদস্যসমূহ আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়ে হ'ল। ১৯২৭ চনৰ পাছত সাম্যবাদীসকল গ্ৰাম্য অঞ্চললৈ পলাই গ'ল। তেওঁলোকে স্থানীয়ভাৱে সংগঠন কৰিলে, আৰু জিয়াংশ্বি ছ'ভিয়েটৰ দৰে অনুষ্ঠান সৃষ্টি কৰিলে। এই ছ'ভিয়েট তেওঁলোকে নিজৰ দখলতেই ৰাখিছিল, তেতিয়ালৈকে যেতিয়া জাতীয়তাবাদীসকলৰ হেঁচাত 'লং মাৰ্চ' কৰিবলৈ সাম্যবাদীসকল বাধ্য নহ'ল। জাপানৰ চীন আক্ৰমণ আৰু দখলৰ সময়ত সাম্যবাদীসকলে জাপান অধিকৃত অঞ্চলসমূহত অনেক গুপ্ত ঠিকনাৰ নিৰ্মাণ কৰিলে আৰু তাকেই নিজৰ মুখ্যালয় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিলে।
চীনা গণ যুদ্ধ
শীঘ্ৰে জাতীয়তাবাদী আৰু সাম্যবাদীসকলৰ মাজত গণ যুদ্ধ আৰম্ভি কৰিলে। ছ'ভিয়েট সংঘই পৰোক্ষভাৱে সাম্যবাদী দলৰ সহায় কৰিছিল, আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্টই জাতীয়তাবাদী দলৰ। উত্তৰ আৰু উত্তৰ-পশ্চিম চীনত সাম্যবাদীসকলৰ দখল আছিল। চিয়াং কাই-শ্বেকে মাঞ্চুৰিয়া অঞ্চল দখল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তাৰ বাবেই লিয়াওশ্বিৰ যুদ্ধ হৈছিল। য'দিও জাতীয়তাবাদী সেনাৰ প্ৰশিক্ষণ ভাল আছিল,  যুদ্ধৰ অন্তত সাম্যবাদীসকলে এক নিৰ্ণায়ক জয় লাভ কৰিলে।
ফল
১৯৪৯ চনত ১ অক্টোবৰ তাৰিখে মাও চে টুঙে টিয়ানানমেন স্কুৱেৰত গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীনৰ গঠনৰ ঘোষণা কৰিলে। জাতীয়তাবাদী নেতাসকল টাইৱান দ্বীপলৈ পলাবলৈ বাধ্য হ'ল। বৰ্তমানেও গণপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীনে টাইৱানক নিজৰ বুলি দাবী কৰে, আৰু চীন গণৰাজ্যই চীনৰ মূলভূমিক নিজৰ বুলি দাবী কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিপ্লৱ
ষ্টেট বেংক অফ ছিক্কিম
ষ্টেট বেংক অফ ছিক্কিম ছিক্কিম চৰকাৰৰ অধীনৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় ছিক্কিমৰ ৰাজধানী গেংটকত অৱস্থিত। ই ছিক্কিমত বিত্তীয় সেৱা আগবঢ়ায় আৰু ছিক্কিম চৰকাৰৰ ৰাজ্যিক কোষাগাৰৰ কাম-কাজ চোৱা-চিতা কৰে।
ভাৰতৰ আন বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠানৰ দৰে ষ্টেট বেংক অফ ছিক্কিমক ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকে নিয়ন্ত্ৰণ নকৰে। ই সম্পূৰ্ণ স্বতন্ত্ৰ আৰু ৰাজ্যিক চৰকাৰৰ অধীনত।
ইতিহাস
ছিক্কিম ভাৰতত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ আগতে ১৯৬৮ চনত ষ্টেট বেংক অফ ছিক্কিম প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। ছিক্কিম সম্ৰাজ্যৰ ষ্টেট বেংক অফ ছিক্কিম প্ৰক্লেমেছন এক্ট ১৯৬৮ মতে ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। প্ৰথমে ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় গেংটকৰ এম. জে. মাৰ্গত আছিল। বৰ্তমান ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয়খনে মুখ্য শাখা হিচাপে কাম কৰে। আৰম্ভণিতে ইয়াৰ কেৱল এটা শাখা আছিল। ২০১৮ চনৰ মতে ইয়াৰ মুঠ শাখাৰ সংখ্যা হৈছে ৪৬খন আৰু ইয়াৰ তিনিটা ৰাজহ কেন্দ্ৰ আছে।
অনলাইন বেংকিং
পূৰ্বতে ছিক্কিম ষ্টেট বেংকৰ অনলাইন বেংকিংৰ সুবিধা নাছিল। ২০১৭ চনৰ এপ্ৰিলত পোনপ্ৰথম বাৰৰ বাবে ইয়াৰ দুটা শাখাত কেন্দ্ৰীয় অনলাইন বাস্তৱ সময়ত আদান-প্ৰদান বেংকিং বা চমুকৈ ক'ৰ বেংকিং আৰম্ভ কৰা হয়। এবছৰৰ ভিতৰতে এই সুবিধা প্ৰায় সকলো শাখালৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয়। ২০১৮ চনৰ ৮ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ছিক্কিমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে বছৰজোৰা সোণালী জয়ন্তী সামৰণি অনুষ্ঠানত ক'ৰ বেংকিং আনুষ্ঠানিক ভাৱে উদ্বোধন কৰে।.
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বেংক শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী সংস্থা
মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ড
thumb|300px|[[ৰাজঘাট সমাধি পৰিসৰ|ৰাজঘাট - স্মৃতিসৌধটো মহাত্মা গান্ধীৰ সমাধিস্থলত নিৰ্মিত]] frame|right|[[মহাত্মা গান্ধী|মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ডত জড়িত অভিযুক্ত: শঙ্কৰ কিস্তায়িয়া, গোপাল গডছে, মদনলাল পাওয়া,দিগম্বৰ ৰামচন্দ্ৰ বেঁজ, নাৰায়ণ আপ্তে, বিনায়ক দামোদৰ ছাভাকৰ, নাথুৰাম গডছে, বিষ্ণু ৰামকৃষ্ণ কাৰকাৰে]] ১৯৪৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত নতুন দিল্লীৰ বিড়লা হাউছৰ প্ৰাংগনত (এতিয়া গান্ধী স্মৃতি) হত্যা কৰা হৈছিল। তেওঁৰ হত্যাকাৰী আছিল নাথুৰাম গডছে। নাথুৰাম গডছে হিন্দু ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদৰ অধিবক্তা, হিন্দু মহাসভাৰ সদস্য, আৰু হিন্দু ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদী অৰ্ধ-স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ (আৰএছএছ) এজন পূৰ্বসদস্য আছিল। গডছেই চিন্তা কৰিছিল যে ১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত গান্ধীজীয়ে মুছলমানক যথেষ্ট সমৰ্থন কৰিছিল। সাক্ষীসকলৰ মতে, গান্ধীয়ে ৫ বজালৈ ঘৰৰ পিছফালে লনৰ ওপৰলৈ উপনীত হয়। তেতিয়া তেওঁ প্ৰতি সন্ধিয়া সকলো ধৰ্মৰ প্ৰাৰ্থনা সভা অনুষ্ঠিত কৰি আছিল। গান্ধীয়ে বেদি লৈ খোজ কাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে গডছে ভীৰৰ পৰা ওলাই আহি গান্ধীৰ সন্মুখত থিয় হয়, আৰু শূন্য পৰিসৰৰ পৰা গান্ধীৰ বুকুত আৰু পেটত তিনিটা গুলি নিক্ষেপ কৰে (অস্ত্ৰৰ পৰা নিক্ষেপিত গুলী ব্যক্তিজনক পোনপটীয়াকৈ আঘাত কৰিব পাৰে)। গান্ধী মাটিত পৰি যায়। তেওঁক বিড়লা হাউছৰ পৰা তেওঁৰ ঘৰলৈ ঘূৰাই লৈ যোৱা হৈছিল, তাৰ কিছুসময়ৰ পিছত এজন প্ৰতিনিধি আহি তেওঁৰ মৃত্যুৰ কথা ঘোষণা কৰে।
মণিছাল
মণিছাল ( বৈজ্ঞানিক নাম: Sapindus mukorossi;  বঙালী: ৰিঠা; মিচিং: হাইটা-গুটি; কাৰবি: ডাক্ ডাক্ আৰং; কাছাৰ:হাইঠাল, ফুআঠাই, খাচিয়া: দিয়েং স্পিয়েং ৰাহ; তাই-আহোম: টুন্-মাক-চাক; বড়ো:মণিছাল ) চেপিন্দেচি (Sapindaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ মজলীয়া আকাৰৰ পৰ্ণপাতী বনৰীয়া গছ। ইয়াৰ ফলক ইংৰাজীত Indian soapberry বা washnut বুলি কোৱা হয়।
বিস্তৃতি
মণিছাল ভাৰতবৰ্ষৰ থলুৱা উদ্ভিদ। এই গছ ভাৰত আৰু নেপালৰ হিমালয়ৰ পাদদেশত সাগৰ-পৃষ্ঠৰ পৰা ৪০০০ ফুট উচ্চতালৈকে প্ৰাকৃতিকভাৱে বিস্তৃত হৈ আছে। এই গছ কম সাৰুৱা মাটিতো উৎপন্ন হ’ব পাৰে।
ব্যৱহাৰ
thumb|left|মণিছালৰ ফল thumb|মণিছালৰ গুটি|alt= মণিছাল গছৰ গুটিৰ ব্যৱহাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ। ইয়াৰ গুটিত চেপ’নিন (saponin) নামৰ এটা যৌগ থাকে যি প্ৰাকৃতিকভাৱে পৰিষ্কাৰকৰণ (cleansing) ত সহয় কৰে। সেয়ে মণিছালৰ গুটিৰে চুলি, চাল আৰু কাপোৰকানি পৰিষ্কাৰ কৰা হয়।
এটা গৱেষণাই প্ৰকাশ কৰিছে যে, মাইগ্ৰেইন বা ছালৰ বিভিন্ন ৰোগ নিৰাময়তো মণিছালৰ গুটিৰ উপযোগীতা আছে।
তদুপৰি তেলৰ খনিৰ পৰা তেল উলিওৱাতো মণিছালৰ গুটিৰ সম্ভাৱনীয় ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে তথ্য পোৱা গৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
উৰুগুৱেৰ নাৰী
উৰুগুৱেৰ নাৰীসকল (Women in Uruguay) হ’ল উৰুগুৱেত জন্মগ্ৰহণ কৰা, বাস কৰা আৰু উৰুগুৱেৰ পৰা অহা মহিলা। উৰুগুৱেৰ আইন অনুসৰি উৰুগুৱেৰ মহিলাসকলৰ ক্ষমতা, কৰ্তৃত্ব আৰু বিশেষাধিকাৰৰ সমান অধিকাৰ আছে।" কিন্তু বাস্তৱত মহিলাসকলে এতিয়াও "উচ্চ অৰ্থনৈতিক, পেছাদাৰী, ৰাজনৈতিক, সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় পদবী" দখল কৰা নাই। ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনৰ সৈতে সম্পৰ্কিতভাৱে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাসকলে প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিছে যে ২০১২ চনত আন্তঃসংসদীয় সংঘই (আই পি ইউ) কৰা এক অধ্যয়নত উৰুগুৱেক "সংসদত মহিলাৰ প্ৰতিনিধিত্বৰ ক্ষেত্ৰত ১৮৯খন দেশৰ ভিতৰত ১০৩ নম্বৰ" স্থানত উল্লেখ কৰা হৈছে। উৰুগুৱেৰ নিম্ন ৰেংকিঙৰ কাৰণ হৈছে আংশিকভাৱে মহিলাৰ ৰাজনৈতিক অংশগ্ৰহণ কম৷ ২০১৪ চনৰ হিচাপত সংসদৰ সদস্যসকলৰ মাত্ৰ ১৬%হে মহিলা।
উল্লেখযোগ্য নাৰী
উৰুগুৱেৰ এগৰাকী বিশিষ্ট মহিলা হৈছে প’লিনা লুইচি। উৰুগুৱে দেশৰ নাৰীবাদী আন্দোলনৰ এগৰাকী নেত্ৰী আছিল লুইছি। তেওঁ ১৯০৯ চনত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু অতি সন্মান লাভ কৰে। তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা সন্মিলনত উৰুগুৱেক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু সমগ্ৰ ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰিছিল। মহিলাৰ অধিকাৰৰ ওপৰত তেওঁৰ মতামত প্ৰকাশ কৰে আৰু ১৯১৯ চনত পৌলিনাই উৰুগুৱেত মহিলাৰ অধিকাৰৰ বাবে বাহিনী আৰম্ভ কৰে। ১৯২২ চনৰ ভিতৰত প্যান-আমেৰিকান কনফাৰেন্স অৱ উইমেনে পৌলিনা লুইছিক এই সভাৰ সন্মানীয় উপ-সভানেত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে আৰু উৰুগুৱেই মহিলাসকলক ভোটাধিকাৰ নিদিয়ালৈকে তেওঁ এগৰাকী কৰ্মী হৈয়েই থাকে।
ঘৰুৱা হিংসা
উৰুগুৱেত ঘৰুৱা হিংসা এটা অতি গুৰুতৰ সমস্যা, বিশেষকৈ তথাকথিত আৱেগৰ অপৰাধ, যিবোৰ ২০১৭ চনলৈকে দণ্ডবিধিৰ ৩৬ নং অনুচ্ছেদৰ অধীনত সহ্য কৰা হৈছিল (ব্যভিচাৰৰ দ্বাৰা উত্তেজিত আবেগ) – Artículo 36. (La pasión provocada por el adulterio). ২০১৭ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত ফৌজদাৰী আইনৰ ৩৬ নং অনুচ্ছেদ সংশোধন কৰি আৱেগৰ অপৰাধ আঁতৰোৱা হয়। ২০১৩ চনৰ পৰাই এই ব্যৱস্থাটো ফৌজদাৰী আইনৰ পৰা আঁতৰোৱাৰ বাবে ৰাজনৈতিক প্ৰচেষ্টা চলি আছিল।
২০০৬ চনৰ আগতে ধৰ্ষণৰ অপৰাধীসকলে যদি আক্ৰমণৰ পিছত ভুক্তভোগীক বিয়া কৰায় তেন্তে শাস্তিৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰিছিল। ঘৰুৱা হিংসাৰ বিৰুদ্ধে উৰুগুৱেৰ আইন হৈছে ২০০২ চনত প্ৰণয়ন কৰা লে নং ১৭.৫১৪।
২০১৮ চনৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এক অধ্যয়ন অনুসৰি লেটিন আমেৰিকাত বৰ্তমান বা পূৰ্বৰ সংগীয়ে মহিলাক হত্যা কৰাৰ হাৰ ডমিনিকান ৰিপাব্লিকৰ পিছতে উৰুগুৱেৰ স্থান।
গৰ্ভপাত
আন লেটিন আমেৰিকাৰ দেশৰ তুলনাত উৰুগুৱেৰ গৰ্ভপাত আইন অতি উদাৰ। ২০১২ চনত উৰুগুৱেই কিউবাৰ পিছত লেটিন আমেৰিকাৰ দ্বিতীয়খন দেশ হিচাপে পৰিগণিত হয় যিয়ে ঐচ্ছিক গৰ্ভপাতক বৈধতা প্ৰদান কৰে (গৰ্ভাৱস্থাৰ প্ৰথম ১২ সপ্তাহত)।
ৰাজনীতিত নাৰী
লেটিন আমেৰিকাৰ আন বেছিভাগ দেশৰ দৰে ৰাজনীতিত মহিলাৰ বিশেষ উপস্থিতি নাই। লেটিন আমেৰিকাৰ ৰাজনীতিত মহিলাৰ শতকৰা হাৰৰ তালিকাত উৰুগুৱে অন্যতম।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
বিনোদিনী নীলকণ্ঠ
বিনোদিনী ৰমনভাই নীলকণ্ঠ (Vinodini Ramanbhai Nilkanth, ৯ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯০৭ – ২৯ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৮৭) আছিল এগৰাকী গুজৰাটী লেখিকা, অনুবাদিকা আৰু অধ্যাপিকা। তেখেতে উপন্যাস, প্ৰবন্ধ-নিবন্ধ, চুটি গল্প, সাংবাদিক স্তম্ভ, আৰু শিশু সাহিত্য ৰচনা কৰি থৈ গৈছে।
পৰিয়াল, শিক্ষা আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
বিনোদিনী নীলকণ্ঠৰ জন্ম হৈছিল গুজৰাটৰ ৰাজধানী আহমেদাবাদত। তেখেতৰ পিতৃ আছিল ৰমনভাই নীলকণ্ঠ। ৰমনভাই নীলকণ্ঠ আছিল এগৰাকী গুজৰাটী ঔপন্যাসিক আৰু ৰাজনীতিবিদ। ৰমনভাইৰ লিখনিশৈলীত হাস্যৰসৰ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল। তেখেতে আহমেদাবাদৰ মেয়ৰ হিচাপেও কিছুদিন কৰ্মনিৰ্বাহ কৰিছিল। আনহাতে মাতৃ বিদ্যাগৌৰী নীলকণ্ঠ আছিল এগৰাকী সমাজ-সংস্কাৰক আৰু শিক্ষাবিদ। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰা গুজৰাটৰ প্ৰথম দুগৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত বিদ্যাগৌৰী অন্তৰ্ভুক্ত। আনগৰাকী আছিল সাৰদা মেহতা। বিনোদিনী নীলকণ্ঠৰ ককাদেউতাক মহিপটৰাম ৰূপৰাম নীলকণ্ঠ আছিল এগৰাকী সমাজ সংস্কাৰক আৰু লেখক। তেখেতৰ আইতাকো আছিল এগৰাকী সমাজ সংস্কাৰক, যিয়ে নিজৰ স্বামীৰ সংস্কাৰমূলক কৰ্মবোৰত সহযোগিতা আগবঢ়াইছিল। উল্লেখনীয় যে, বিদ্যাগৌৰী ৰমনভাইৰ দ্বিতীয়া পত্নী আছিল। পিতৃ-মাতৃৰ উপৰি বিনোদিনীৰ ভগ্নী সৰোজিনী মেহতায়ো কেইখনমান গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি লেখিকাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।
মহালক্ষ্মী ট্ৰেইনিং কলেজস্থিত প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা বিনোদিনীয়ে প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে চৰকাৰী উচ্চ বিদ্যালয়ত পঢ়িবলৈ যায়। ১৯২৮ চনত তেখেতে ইংৰাজী বিষয়ত কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেতেৰ মুখ্য বিষয় আছিল ইংৰাজী আৰু গৌণ বিষয় আছিল গুজৰাটী। ১৯৩০ চনত বিনোদিনীয়ে উচ্চতৰ শিক্ষাৰ বাবে মিছিগান বিশ্ববিদ্যালয়লৈ গমন কৰে। সেইখন বিশ্ববিদ্যালয়ত তেখেতে সমাজ বিজ্ঞান আৰু শিক্ষাত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
আহমেদাবাদত থকা বনিতা বিশ্ৰাম নামৰ প্ৰতিষ্ঠানখনৰ বিনোদিনী নীলকণ্ঠ আছিল প্ৰধান। আহমেদাবাদৰে পৌৰ বালিকা উচ্চ বিদ্যালয়ত তেখেতে প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেত এছ.এন.ডি.টি. মহিলা পাঠশালা (এছ.এন.ডি.টি. মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়)ৰ অধ্যাপক হিচাপে জড়িত হয়। ইয়াৰ উপৰি তেখেতে বাতৰিকাকততো প্ৰবন্ধাদি লিখে। গুজৰাট বিদ্যা সভাৰ কাৰ্যকৰী সমিতিত বিনোদিনী নীলকণ্ঠই এগৰাকী সদস্যা হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰে।
কৰ্মৰাজি
কিশোৰী অৱস্থাতে বিনোদিনীয়ে এখনি ৰচনাৰ সংকলন প্ৰকাশ কৰে।
সাংবাদিক লেখা-মেলা
১৯৪৯ চনৰ পৰা তেখেতে গুজৰাটী সমাচাৰ নামৰ বাতৰিকাকতত ঘৰ ঘৰণি জ্যোতি নামৰ এটা স্তম্ভ লিখিবলৈ লয়। তেখেতৰ এই স্তম্ভলেখা পাছলৈ (১৯৫৫, ১৯৫৮, ১৯৬৪, ১৯৬৯) পাঁচটাকৈ খণ্ডত প্ৰকাশিত হৈছিল। প্ৰথম চাৰিটা খণ্ডৰ নাম আছিল ঘৰ ঘৰনী জ্যোতি। তেখেতৰ দেহাৱসানৰ পিছত অন্তিমটো খণ্ড ঘৰ দ্বিদী নামেৰে ১৯৮৭ চনত প্ৰকাশিত হয়।
বঁটা
তেখেতৰ দিল দাৰিৱনা মোতি (১৯৫৮) শীৰ্ষক গল্প-সংকলনটিয়ে 'গুজৰাটী সাহিত্য সভা' বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয় আৰু আংগুলিনো স্পৰ্শ (১৯৬৫) নামৰ সংকলনটিয়ে গুজৰাটী চৰকাৰী পুৰস্কাৰেৰে সন্মানীত হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:গুজৰাটী ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
গুপ্ত লিপি
গুপ্তলিপি হ'ল উত্তৰ-ব্ৰাহ্মীলিপিৰ এটি পৰিৱৰ্তিত লিপি। চতুৰ্থ আৰু পঞ্চম শতিকাৰ গুপ্ত ৰজাসকলৰ সময়ত প্ৰসাৰ লাভ কৰা লিপিকে 'গুপ্তলিপি' বুলি অভিহিত কৰা হয়। গুপ্তলিপিৰ পৰা কুটিল লিপিৰ বিকাশিত ঘটে। গুপ্ত আখৰৰ লগত অসমীয়া আধুনিক 'স', 'ম', 'শ্ৰী' আৰু 'য' -ৰ সম্পৰ্ণ সাদৃশ্য আছে। সেইদৰে 'ব' আৰু 'হ' আখৰ দুটাৰ গঢ়ো প্ৰায় গুপ্ত আখৰেৰে সৈতে সদৃশ। সেইদৰে উমাচল শিলালিপি আৰু নগাজৰী খনিকৰ গাঁৱৰ লিপিত পোৱা আখৰবোৰক গুপ্তলিপিৰ আখৰবোৰৰ সৈতে ৰিজাই চালে এই শিলালিপি দুখনৰ প্ৰায়বোৰ আখৰেই গুপ্তলিপিত পোৱা আখৰৰ সৈতে একেটা ৰূপত পোৱা যায়। শিলা লেখ দুখনৰ ই, ক, খ, গ, চ, জ, ড, ণ, ত, দ, ধ, ন, প, ব, ভ, ম, য, ৰ, ল, ৱ, শ, ষ, স, হ আৰু ৰা, জা, ণা, ধি, কী, গু, কৃ আদিৰ ৰূপ গুপ্ত আখৰৰ সৈতে একে। ভাস্কৰ বৰ্মাৰ তাম্ৰশাসন কেইখনৰ কিছু আখৰ, যেনে -আ, ক, তু, ব, য, ৰ, ল, স আদিৰ সৈতে গুপ্তলিপিৰ সাদৃশ্য প্ৰকট হয়। গতিকে পৰিশেষত ক'ব পাৰি যে গুপ্তলিপিৰ অৱদানৰ ফলেই হ'ল আধুনিক অসমীয়া লিপি, যি ক্ৰমবিকাশৰ স্তৰ ভেদি বৰ্তমান অৱস্থা লাভ কৰিছে।
শ্ৰেণী:লিপি
ৰুণু দেৱী
ৰুণু দেৱী হ’ল অসমৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু মঞ্চজগতৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ অভিনেত্ৰী। সংগ্ৰাম লগ্নে আজি নামৰ একাংকিকা নাট এখনৰ জৰিয়তে শিশু অৱস্থাতে অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলা দেৱীয়ে পঞ্চাশৰো অধিক মঞ্চ নাট,ষাঠিৰো অধিক অনাতাঁৰ নাট,সন্ধ্যাৰাগ,কোলাহল,মেঘমুক্তি আদি উচ্চ প্ৰশংসিত অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ আৰু বিভিন্ন ধৰাবাহিকত অভিনয় কৰাৰ লগতে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰটো অভিনয় কৰিছে। ইয়াৰে কোলাহল ছবিৰ বাবে দেৱীয়ে অসম চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী আৰু হেঙুল থিয়েটাৰৰ ‘গডমাদাৰ”ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠা অভিনেত্ৰীৰ মুনলাইট মিডিয়া বঁটা লাভ কৰে।
জন্ম আৰু শিক্ষাগ্ৰহণ
১৯৫৭ চনৰ ২১ ছেপ্তেম্বৰত গুৱাহাটীত ৰুণু দেৱীৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাক আছিল ভোলানাথ শৰ্মা আৰু মাক কিৰণ বালা দেৱী। পিতৃৰ চাকৰি সূত্ৰে গুৱাহাটীত জন্ম হ’লেও দেৱীৰ শৈশৱ্কাল প্ৰথমতে ডিব্ৰুগড়,তাৰ পিছত গোৱালপাৰা,তাৰ পিছত তিনিচুকীয়া আৰু শেষত নামৰূপত অতিবাহিত হয়। নামৰূপৰ অসম ৰাজ্যিক বিদ্যুত পৰিষদ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা দেৱীয়ে মেট্ৰিক পৰীক্ষা পাছ কৰে। পিছলৈ সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু স্নাতক ডিগ্ৰীৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
মঞ্চজগত
পিতৃ চাকৰি সূত্ৰে গোৱালপাৰাত থাকোঁতে ‘’সংগ্ৰাম লগ্নে আজি’’ নামৰ একাংকিকা নাট এখনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অভিনয় কৰি দেৱীয়ে শ্ৰেষ্ঠ শিশু শিল্পীৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। নামৰূপলৈ অহাৰ পিছত দেৱীয়ে অসমৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ প্ৰখ্যাত ব্যক্তি কিছুমানক লগ পাই আৰু অভিনয় জগতৰ লগত ওতপ্ৰোত ভাৱে জড়িত হৈ পৰে। সেই সময়তে শম্ভু গুপ্তাৰ স্তব্ধবিহংগ(১৯৭১) আৰু সেন্দূৰৰ ৰং মাধুৰ্য(১৯৭২) নাটকত অভিনয় কৰি তেওঁ সদৌ অসম ভিত্তিত শ্ৰেষ্ঠা অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে। সন্দিকৈ কলেজত নাম ভৰ্তি কৰাৰ পিছত দেৱীয়ে এক বহল সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰৰ লগত নিজকে জড়িত কৰাৰ সুযোগ পাই আৰু আৱৰণ,শিপা,আথেল’ আদি নাটত অভিনয় কৰে। অগ্নিপৰীক্ষা নামৰ নাটখনৰ পূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত অভিনেত্ৰী গৰাকী হঠাত অসুস্থ হৈ পৰাত দেৱীয়ে নামমাত্ৰ অনুশীলনেৰে নাটকখনত অভিনয় কৰে আৰু প্ৰশংসা লাভ কৰে। ১৯৭৬ চনত ৰবীন্দ্ৰ ভৱনত অৰুণ শৰ্মাৰ আহাৰ নাটখনত একেলগে পাঁচটা চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি দেৱীয়ে সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে। ১৯৯৮ চনত মেক্সিম গৰ্কীৰ মাদাৰ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত অৰুণ শৰ্মাৰ মা ত তেওঁৰ অভিনয় বহুলভাৱে সমাদৃত হয়।
কথাছবি
১৯৭৫ চনত ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ নিয়তি কথাছবিৰ জৰিয়তে ৰুণু দেৱীয়ে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ সন্ধ্যাৰাগত অভিনয় কৰে। অনিৰ্বাণ,অপৰূপা,মেঘ,মেঘমুক্তি আদিত অভিনয় কৰাৰ পিছত দেৱীয়ে বহাগৰ দুপৰীয়াত আগৰ চৰিত্ৰসমূহৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত এক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি প্ৰশংসিত হয়। ১৯৮৮ চনত দেৱীয়ে এন্দুৰ গল্পৰ আধাৰত ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া নিৰ্মিত কোলাহলত অভিনয় কৰে। এই অভিনয়ৰ বাবে দেৱীয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰ বাবে বাছনিত উঠে যদিও পিছলৈ পৰাজিত হয়। লণ্ডনৰ দ্য গাৰ্ডিয়ান কাকতত চলচ্চিত্ৰ সমালোচক ডেৰেক মেলেকমে এই অভিনয়ৰ প্ৰশংসা কৰে। ইয়াৰ পিছত দেৱীয়ে লাজ,কইনা মোৰ ধুনীয়া,কদম তলে কৃষ্ণ নাচে আদি ছবিত অভিনয় কৰে।
ভ্ৰাম্যমাণ
১৯৮২-৮৩ চনত কহিনুৰ থিয়েটাৰৰ ক্লিঅ’পেট্ৰা নাটৰ জৰিয়তে দেৱীৰ ভ্ৰাম্যমাণ প্ৰৱেশ ঘটে। এই নাটৰ নাম ভূমিকাত দেৱীৰ অভিনয় প্ৰশংসিত হয়। ইয়াৰ পিছত দেৱীয়ে গডমাদাৰ,জয় পৰাজায়,গোসাঁই থানৰ চাকি আদি নাটত অভিনয় কৰে।
সামাজিক কাম-কাজ
ৰুণু দেৱী এগৰাকী অভিনেত্ৰী হোৱাৰ উপৰিও কণ্ঠশিল্পী আৰু নৃত্যশিল্পী হিচাপেও পৰিচিত। ২০০৬ চনত দেৱীয়ে প্ৰজ্ঞাঞ্জলী নামৰ এক সামাজিক-সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান গঠন কৰে যাৰ জৰিয়তে বিভিন্ন কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
দৰিদ্ৰতা
দৰিদ্ৰতা (Poverty) হৈছে এজন ব্যক্তিৰ মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত ভৌতিক সম্পত্তি বা উপাৰ্জন নোহোৱাৰ স্থিতি। দৰিদ্ৰতাত সামাজিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক উপাদান অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব পাৰে। পূৰ্ণ দৰিদ্ৰতা (absolute poverty) হৈছে খাদ্য, কাপোৰ আৰু আশ্ৰয়ৰ দৰে প্ৰাথমিক ব্যক্তিগত প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় উপায়ৰ সম্পূৰ্ণ অভাৱ। পূৰ্ণ দৰিদ্ৰতাৰ সংজ্ঞা ব্যক্তিজনৰ স্থায়ী অৱস্থান বা যুগৰ ভিত্তিত সলনি নহয়। আনহাতে, আপেক্ষিক দৰিদ্ৰতা (relative poverty) হ'ল যেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে আনৰ তুলনাত একে সময় আৰু স্থানত নিম্নতম স্তৰৰ জীৱন ধাৰণৰ মানদণ্ড পূৰণ কৰিব নোৱাৰে। সেয়েহে, আপেক্ষিক দৰিদ্ৰতাৰ সংজ্ঞা এখন দেশৰ পৰা আন এখন দেশলৈ বা এখন সমাজৰ পৰা আন এখনলৈ পৃথক হয়।
২০১৯ চনলৈকে, পৃথিৱীৰ বেছিভাগ লোকে দৰিদ্ৰতাত বাস কৰে: (ক্ৰয় ক্ষমতা সমতা ডলাৰৰ মাপত) ৮৫% লোক প্ৰতিদিনে ৩০ আমেৰিকান ডলাৰতকৈ (প্ৰায় ২,২০০ টকা) কম পৰিমাণত জীৱন নিৰ্বাহ কৰে, দুই-তৃতীয়াংশ ই প্ৰতিদিনে ১০ ডলাৰতকৈ (প্ৰায় ৭৪০ টকা) কম পৰিমাণত জীৱন নিৰ্বাহ কৰে, আৰু ১০% প্ৰতিদিনে ১.৯০ ডলাৰতকৈ (প্ৰায় ১৪০ টকা) কম পৰিমাণত জীৱন নিৰ্বাহ কৰে (অত্যধিক দৰিদ্ৰতা)।
বহুতো চৰকাৰ আৰু বেচৰকাৰী সংগঠনে পৰ্যাপ্ত উপাৰ্জন কৰিবলৈ অক্ষম লোকসকলক মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তা প্ৰদান কৰি দৰিদ্ৰতা হ্ৰাস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। দুৰ্নীতি, কৰ পৰিহাৰ, ঋণ আৰু ঋণৰ চৰ্ত, স্বাস্থ্য সেৱা আৰু শৈক্ষিক পেছাদাৰীসকলৰ মগজু নিষ্কাশন (brain drain) আদিৰ ফলত এনে সেৱা প্ৰদান কৰাৰ চৰকাৰৰ প্ৰচেষ্টা বাধাগ্ৰস্ত হ'ব পাৰে। মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তা অধিক সুলভ কৰাৰ বাবে উপাৰ্জন বৃদ্ধি কৰাৰ ৰণনীতিত সাধাৰণতে সমাজ কল্যাণ, অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা আৰু বিত্তীয় সেৱা প্ৰদান অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। আনহাতে, মধ্য-আয়ৰ দেশসমূহৰ আটাইতকৈ দৰিদ্ৰ নাগৰিকসকলে তেওঁলোকৰ দেশৰ বৰ্ধিত সম্পদৰ পৰ্যাপ্ত অংশ লাভ কৰাত যথেষ্ট পৰিমাণে ব্যৰ্থ হৈছে।
সংজ্ঞা আৰু ব্যুৎপত্তি
দৰিদ্ৰতা শব্দটো পুৰণি (নৰ্মান) ফৰাচী শব্দ poverté (আধুনিক ফৰাচী: pauvreté), লেটিন paupertās pauper (দুখীয়া)ৰ পৰা আহিছে।
ৰাষ্ট্ৰসংঘ: মৌলিকভাৱে দৰিদ্ৰতা হৈছে পছন্দ আৰু সুযোগৰ অভাৱ যাৰ বাবে মানৱ মৰ্যাদা উলংঘা হয়। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল সমাজত ফলপ্ৰসূভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ মৌলিক ক্ষমতাৰ অভাৱ। এটা পৰিয়ালৰ খোৱা-বোৱা আৰু কাপোৰ পিন্ধাবলৈ পৰ্যাপ্ত নথকা, যাবলৈ স্কুল বা ক্লিনিক নথকা, খাদ্য খেতি কৰিব পৰা মাটি বা জীৱিকাৰ বাবে চাকৰি নথকা, ঋণৰ সুবিধা নথকা আদিয়ে দৰিদ্ৰতা সৃষ্টি কৰে। দৰিদ্ৰতাই ব্যক্তি, পৰিয়াল আৰু সম্প্ৰদায়ক নিৰাপত্তাহীনতা আৰু শক্তিহীনতাত ভোগায়।
বিশ্ব বেংক: দৰিদ্ৰতা মানুহৰ মংগলৰ ক্ষেত্ৰত এক বঞ্চনা, আৰু ই বহু মাত্ৰাক সামৰি লৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত কম আয় আৰু মৰ্যাদাৰে জীয়াই থকাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় মৌলিক সামগ্ৰী আৰু সেৱাসমূহ লাভ কৰিব নোৱাৰাটোও অন্তৰ্ভুক্ত। দৰিদ্ৰতাই স্বাস্থ্য আৰু শিক্ষাৰ নিম্ন মাত্ৰা, বিশুদ্ধ পানী আৰু অনাময় ব্যৱস্থাৰ দুৰ্বল সুবিধা, অপৰ্যাপ্ত শাৰীৰিক সুৰক্ষা, অধিকাৰৰ অভাৱ, আৰু নিজৰ জীৱন উন্নত কৰাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত ক্ষমতা আৰু সুযোগৰ অভাৱ আদিকো সামৰি লয়।
পৰম দৰিদ্ৰতা
প্ৰায়ে ‘পৰম দৰিদ্ৰতা’ বা ‘অতি দৰিদ্ৰতা’ৰ সমাৰ্থক নিৰপেক্ষ দৰিদ্ৰতাই এনে এটা নিৰ্দিষ্ট মানদণ্ডক বুজায় যিটো সময়ৰ লগে লগে আৰু দেশৰ মাজত সামঞ্জস্যপূৰ্ণ। এই নিৰ্ধাৰিত মানদণ্ডই সাধাৰণতে "খাদ্য, বিশুদ্ধ খোৱাপানী, অনাময় ব্যৱস্থা, স্বাস্থ্য, আশ্ৰয়, শিক্ষা আৰু তথ্যকে ধৰি মৌলিক মানৱ প্ৰয়োজনীয়তা সমূহ পূৰণ কৰিব নোৱাৰা এটা অৱস্থা বুজায়। ই কেৱল আয়ৰ ওপৰত নহয়, সেৱাৰ সুবিধাৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে।" দৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ তলৰ আয় থকা কোনো লোক যাৰ মৌলিক প্ৰয়োজন খিনি পূৰ কৰাৰো সক্ষমতা নাথাকে তাক প্ৰাথমিক দৰিদ্ৰতা বুলিও কোৱা হয়।
এনে জীৱন ধাৰণৰ মানদণ্ড পূৰণৰ বাবে ১৯৯০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে "এদিনত এক ডলাৰ (ডলাৰ এ ডে)" দৰিদ্ৰ সীমাৰেখা প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল। যিবোৰ ৰাষ্ট্ৰই আমেৰিকান ডলাৰক মুদ্ৰা হিচাপে ব্যৱহাৰ নকৰে, সেইবোৰৰ বাবে "দিনটোত ডলাৰ"ৰ অৰ্থ হ'ল বিনিময় হাৰৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত স্থানীয় মুদ্ৰাৰ সমতুল্য পৰিমাণতকৈ এদিনৰ উপাৰ্জন কম। এই কাৰকটো ক্ৰয় ক্ষমতাৰ সমতা (purchasing power parity) হাৰৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। ক্ৰয় ক্ষমতাৰ সমতাৰ দ্বাৰা আমেৰিকাত ডলাৰে কিনিব পৰা একেবোৰ বস্তু কিনিবলৈ কিমান স্থানীয় মুদ্ৰাৰ প্ৰয়োজন সেয়া বিচাৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে, ইয়াৰ অৰ্থ হ'ব বিনিময় হাৰ ব্যৱহাৰ কৰাতকৈ কম স্থানীয় মুদ্ৰা।
১৯৯৩ চনৰ পৰা ২০০৫ চনলৈকে বিশ্ব বেংকে ১৯৯৩ চনৰ আমেৰিকান ডলাৰৰ সৈতে মুদ্ৰাস্ফীতিৰ সামঞ্জস্য স্থাপন কৰাৰ পিছত এনে ক্ৰয় ক্ষমতা সমতা ভিত্তিত প্ৰতিদিনে ১.০৮ ডলাৰ বুলি নিৰপেক্ষ দৰিদ্ৰতাক সংজ্ঞায়িত কৰিছিল।
এটা নিৰ্দিষ্ট ডলাৰৰ পৰিমাণ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ চৰম দৰিদ্ৰতাৰ অন্যভাৱেও সংজ্ঞা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে আয়ৰ ৮০% তকৈ অধিক খাদ্যৰ বাবে ব্যয় কৰাৰ বিপৰীতে নূন্যতম কেলৰি গ্ৰহণৰ ৮০% তকৈ কম লাভ কৰাকো বুলি চৰম দৰিদ্ৰতা মানদণ্ডত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। এই স্তৰক কেতিয়াবা অতি দৰিদ্ৰতা বুলিও কোৱা হয়।
আপেক্ষিক দৰিদ্ৰতা
আপেক্ষিক দৰিদ্ৰতা (Relative poverty)ৰ দ্বাৰা দৰিদ্ৰতাক সামাজিকভাৱে সংজ্ঞায়িত আৰু সামাজিক প্ৰেক্ষাপটৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ মূল কাৰণ হ'ল মৌলিক বুলি বিবেচিত মানুহৰ প্ৰয়োজনীয়তাসমূহ কোনো বস্তুনিষ্ঠ পৰিমাপ নহয়। এই দৰিদ্ৰতা সমাজৰ ৰীতি-নীতিৰ লগত সলনি হ’ব পাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, মুকলি পথাৰত সৰু তম্বু এটা তৰি থকা আৰু তাতোকৈ ভালকৈ ঘৰ এটাত থকাৰ অৰ্থনৈতিক সামৰ্থ্য নথকা এজন ব্যক্তিক সেই অঞ্চলৰ প্ৰায় সকলোৱে আধুনিক ইটাৰ ঘৰত থাকিলে আপেক্ষিক দৰিদ্ৰতাত কটোৱা বুলি গণ্য কৰা হয়। কিন্তু সেই অঞ্চলৰ বাকী সকলোৱেও যদি মুকলি পথাৰৰ সৰু তম্বুত থাকে (উদাহৰণস্বৰূপে, যাযাবৰী জনগোষ্ঠীত) তেন্তে ব্যক্তিজন আপেক্ষিকভাৱে দৰিদ্ৰ নহয় বুলি ধৰা হয়।
গৌণ দৰিদ্ৰতা
গৌণ দৰিদ্ৰতা (Secondary poverty)ই সেইসকল লোকক সামৰি লয় যাৰ আয় অনুসৰি পোনেই দৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ তলত স্থান নাপায়, কিন্তু তেওঁলোকে নিজৰ উপাৰ্জন অপ্ৰয়োজনীয় আনন্দ, যেনে মদ্যপানৰ বাবে ব্যয় কৰে, যাৰ ফলত কাৰ্যক্ষেত্ৰত তেওঁলোক দৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ তললৈ নামি যায়। গৌণ দৰিদ্ৰতাত অৰিহণা যোগোৱা কাৰকসমূহৰ ভিতৰত আছে: মদ, জুৱা, ধঁপাত আৰু ড্ৰাগছ। দ্ৰব্যৰ অপব্যৱহাৰ (Substance abuse)ৰ অৰ্থ হ'ল দৰিদ্ৰসকলে সাধাৰণতে তেওঁলোকৰ আয়ৰ প্ৰায় ২% নিজৰ সন্তানক শিক্ষা দিয়াৰ বাবে ব্যয় কৰে কিন্তু অধিক শতাংশ মদ আৰু ধঁপাত (উদাহৰণস্বৰূপে, ইণ্ডোনেছিয়াত ৬% আৰু মেক্সিকোত ৮%) খৰচ কৰে।
বিশ্বব্যাপী প্ৰাদুৰ্ভাৱ
চেন আৰু ৰাভালিয়নৰ মতে উন্নয়নশীল দেশসমূহৰ প্ৰায় ১.৭৬ বিলিয়ন লোকে প্ৰতিদিনে ১.২৫ ডলাৰৰ ওপৰত আৰু ১.৯ বিলিয়ন লোকে প্ৰতিদিনে ১.২৫ ডলাৰৰ তলত জীৱন কটায়। ২০০৫ চনত উন্নয়নশীল বিশ্বৰ প্ৰায় ৪.০৯ বিলিয়ন লোকে প্ৰতিদিনে ১.২৫ ডলাৰৰ ওপৰত আৰু ১.৪ বিলিয়ন লোকে প্ৰতিদিনে ১.২৫ ডলাৰৰ তলত আয় কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল (১৯৮১ আৰু ২০০৫ চনৰ দুয়োটা তথ্য মুদ্ৰাস্ফীতি সমন্বিত ভিত্তিত)। নিৰপেক্ষ দৰিদ্ৰতাত জীৱন কটোৱা বিশ্বৰ জনসংখ্যাৰ অংশ ১৯৮১ চনত ৪৩%ৰ পৰা ২০১১ চনত ১৪%লৈ হ্ৰাস পায়। ১৯৮১ চনত বিশ্বৰ দৰিদ্ৰ লোকৰ মুঠ সংখ্যা ১.৯৫ বিলিয়নৰ পৰা ২০১১ চনত ১.০১ বিলিয়নলৈ হ্ৰাস পাইছে। অৰ্থনীতিবিদ মেক্স ৰ’জাৰে সেয়ে অনুমান কৰিছে যে দৰিদ্ৰ লোকৰ মোটামুটি সংখ্যা ২০০ বছৰৰ আগৰ সৈতে প্ৰায় একে।
২০১২ চনৰ তথ্য অনুসৰি, দিনটোত ১.২৫ ডলাৰৰ দৰিদ্ৰ সীমাৰেখা ব্যৱহাৰ কৰিলে দেখা যায় যে বিশ্বৰ ১.২ বিলিয়ন লোকে দৰিদ্ৰতাত জীৱন কটায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
প্ৰজাতি (জীৱবিদ্যা)
প্ৰজাতি (Species) হ'ল জীৱবৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিভাজনৰ এটা ভিত্তি গোট আৰু প্ৰধান বৰ্গীয় স্থান। সাধাৰণতে, প্ৰজাতি শব্দই নিজৰ মাজতেই প্ৰজনন কৰিব পৰা আৰু প্ৰজনন ক্ষম সন্ততি জন্ম দিয়া এটা বৃহৎ গোটক বুজায়। প্ৰজাতিৰ এই সংজ্ঞাটো প্ৰৰ্যাপ্ত যদিও, বহু ক্ষেত্ৰত ডি এন এৰ সাদৃশ্য, দৈহিক গঠন, পৰিৱেশ সমন্ধীয় স্থান আদি বিভিন্ন পৰিভাষাৰ দ্বাৰা প্ৰজাতি এটা সংজ্ঞাবদ্ধ কৰা হয়, এনে ধৰণৰ জটিলতাবোৰকে প্ৰজাতিগত সমস্যা বুলি কোৱা হয়। স্থানীয় ভাবে আহৰণ কৰা বিভিন্ন বিশেষত্বৰ বাবে প্ৰজাতি এটাক উপ-প্ৰজাতিৰ (উদ্ভিদবিদ্যাত প্ৰকাৰভেদ) দৰে গৌণ গোটতো ভাগ কৰা হয়।
সকলো প্ৰজাতিকে এটা দ্বৈৰাশিক নাম দিয়া হয়, তাৰে প্ৰথম অংশটোক গণবাচক নাম বোলে। প্ৰজাতিটো যিটো গণৰ অন্তৰ্ভুক্ত সেই গণৰ নামটোৱেই হ'ল গণবাচক নাম। দ্বিতীয় অংশটোক প্ৰজাতিগত নাম (কেৱল প্ৰাণীবিজ্ঞানত ব্যৱহৃত) বা প্ৰজাতিগত উপাধি (epithet, উদ্ভিদবিজ্ঞান আৰু প্ৰাণীবিজ্ঞানত ব্যৱহৃত) বোলে। উদাহৰণ স্বৰূপে Boa constrictor হ'ল Boa গণৰ অন্তৰ্গত চাৰিটা প্ৰজাতিৰ ভিতৰৰে এটা প্ৰজাতিৰ নাম। জীৱবিজ্ঞানৰ তত্ত্ব আৰম্ভ আৰু পৰীক্ষা কৰাৰ বাবে আৰু জৈৱবিচিত্ৰতা নিৰ্ধাৰণত প্ৰজাতি শব্দৰ ব্যৱহাৰ যোগ্য সংজ্ঞা আৰু প্ৰজাতি চিনাক্তকৰণৰ এটা নিৰ্ভৰযোগ্য পদ্ধতি অতি প্ৰয়োজনীয়, আনহাতে ব্যাপক পৰ্যায়ৰ অধ্যয়নৰ বাবে পৰিয়ালৰ দৰে অন্য বৰ্গীয় স্থানবোৰ বিবেচনা কৰা হয়। সাধাৰণতে, জীৱাশ্মৰ পৰাহে জ্ঞাত বিলোপ্ত প্ৰজাতিৰ বৰ্গীকৰণ কৰাটো অতিশয় জটিল কাৰ্য, সেইবাবে জীৱাশ্ম ভিত্তিক অধ্যয়নত পৰিয়ালৰ দৰে উচ্চ বৰ্গীয় স্থান সমূহহে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বেক্টেৰিয়া আৰু আৰ্কিয়াক বাদ দি পৃথিৱীত প্ৰায় ৮.৭ নিযুত প্ৰজাতি আছে ঠাৱৰ কৰা হৈছে, যিটো পূৰ্বতে ২ ৰ পৰা ১০০ নিযুত বুলি অনুমান কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিন্যাস শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
কছবা উপজিলা
কছবা উপজিলা বাংলাদেশৰ ব্ৰাহ্মণবাৰিয়া জিলাৰ এটি প্ৰশাসনিক অঞ্চল আৰু উপজিলা। ই বাংলাদেশৰ পূব-কেন্দ্ৰীয় অংশত অৱস্থিত।
অৱস্থান আৰু আয়তন
কছবা উপজিলাৰ আয়তন ২০৯.৭৬ বৰ্গ কিমি (৫১, ৮৩২.৮ একৰ)।
ইতিহাস
'কছবা' পাৰ্চী শব্দ যাৰ অৰ্থ হৈছে উপনগৰ বা টাউনশ্বিপ। ভাৰতত মুছলমান শাসনকালত, ১৩৩৮ চনত, আলাউদ্দিন হোছেইন শ্বাহে কছবা ৰেল ষ্টেচনৰ পশ্চিম ফালে কৈলাগড় নামৰ এটা দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰিছিল। প্ৰথমতে, দুৰ্গটোৰ চাৰিওফালে সৰু সৰু বসতি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। পিছলৈ সৰু চহৰ কছবা ক্ৰমান্বয়ে বিকশিত হয়। কৈলাগড় কিল্লাৰ ধ্বংসাৱশেষ ৰেল ষ্টেচনৰ পশ্চিম ফালে পোৱা গৈছিল।
প্ৰশাসনিক ক্ষেত্ৰ
কছবাৰ প্ৰশাসন ১৯০৮ চনত আৰক্ষী থানা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু ১৯৮৩ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰত উপজিলালৈ উন্নীত কৰা হৈছিল।
কছবা উপজিলাত বৰ্তমান এখন পৌৰসভা আৰু ১০খন ইউনিয়ন আছে। সমগ্ৰ উপজিলাৰ প্ৰশাসনিক কাৰ্যসমূহ কছবা আৰক্ষী থানাৰ অধীনত আছে।
কছবা পৌৰসভাক ৯টা ৱাৰ্ড আৰু ৩৪টা মহল্লাত বিভক্ত কৰা হৈছে।
কছবা উপজিলাত ১০টা ইউনিয়ন আছে।
ৰাজহুৱা তথ্য
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, কছবা উপজিলাত মুঠ জনসংখ্যা আছিল ৩,১৯,২২১জন আৰু পৰিয়ালৰ সংখ্যা আছিল ৬০,৯১৯। এই উপজিলাৰ প্ৰতি ১০০ গৰাকী মহিলাৰ (৫২.৪%) বিপৰীতে, পুৰুষৰ সংখ্যা হৈছে ৯১ (৪৭.৬%)। মুঠ জনসংখ্যাৰ ৪২.৪% হৈছে শিশু (০-১৪ বছৰ)। জনসংখ্যাৰ বেছিভাগেই ইছলাম ধৰ্মৰ অনুগামী (৯৫.৭%)। বাকী ৪.৩% হিন্দু ধৰ্মৰ অনুগামী। কছবা উপজিলাৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ হৈছে ৫০.৭% (৭+)। প্ৰথম বিবাহত পুৰুষৰ গড় বয়স হৈছে ২৪.৪ বছৰ আৰু মহিলাৰ গড় বয়স ১৯.৮ বছৰ।
উপজিলা পৰিষদ
কছবা উপজিলা পৰিষদৰ অধ্যক্ষ হৈছে মোঃ ৰাশেদুল কাওছাৰ ভূঞা জীৱন।