cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কামৰূপ ৰাজ্য
ৰাজনৈতিক ইতিহাস
সমুদ্ৰগুপ্তৰ এলাহাবাদ শিলাস্তম্ভত সীমামূৰীয়া ৰাজ্য হিচাপে কামৰূপ ৰাজ্যৰ প্ৰথম উল্লেখ আছিল। চতুৰ্থ শতিকাত গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ তলতীয়া কিন্তু সাৰ্বভৌম ৰাজ্য হিচাপে বৰ্তমানৰ গুৱাহাটীৰ ওচৰে-পাজৰে কামৰূপ ৰাজ্যৰ আৰম্ভণি হৈছিল। বৰ্তমানৰ নগাঁও জিলাৰ কপিলী নদীৰ উপত্যকাৰ দবকা ৰাজ্যৰ লগত ইয়াৰ প্ৰথম উল্লেখ আছে, কিন্তু পাছৰ বুৰঞ্জীত স্বাধীন অঞ্চল হিচাপে দবকাৰ পুনৰ উল্লেখ নাই। সম্ভৱতঃ তেনে বহু সৰু ৰাজ্যৰ এখন হিচাপে জন্ম লোৱা কামৰূপে বিস্তৃতি লভি গোটেই ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা আৰু আগলৈকো সামৰি লয়। এই ৰাজ্যখন ৰজা নৰকৰ মূলৰ তিনিটা মুখ্য বংশ‌ই শাসন কৰিছিল। নৰকে দানৱ ৰাজবংশৰ আদিবাসী ৰজা ঘটকাসুৰক পৰাস্ত কৰি তেওঁৰ বংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।
বৰ্মন ৰাজবংশ (৩৫০ খ্ৰীষ্টাব্দ–৬৫৫ খ্ৰীষ্টাব্দ)
পুষ্যবৰ্মনে (৩৫০-৩৭৪ খ্ৰীষ্টাব্দ) বহু শত্ৰুৰ লগত ৰণ লাগি বৰ্মন বংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁৰ পুত্ৰ সমুদ্ৰবৰ্মনক (৩৭৪-৩৯৮ খ্ৰীষ্টাব্দ)ক স্থানীয় শাসকবোৰে ৰজাৰূপে স্বীকৃতি দিছিল। পিছৰ ৰজাসকলেও ৰাজ্যখন সুস্থিৰ আৰু বিস্তাৰ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰাখে। নাৰায়ণ বৰ্মা (৪৯৪-৫১৮ খ্ৰীষ্টাব্দ) আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ ভূতি বৰ্মাই (৫১৮-৫৪২ খ্ৰীষ্টাব্দ) অশ্বমেধ যজ্ঞ কৰিছিল। ভাস্কৰবৰ্মনৰ দিনৰ নিধনপুৰ তাম্ৰলিপিৰ মতে এই সম্প্ৰসাৰণত বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ চিলেট অঞ্চলো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক সম্প্ৰসাৰণৰপৰা ভূতি বৰ্মনৰ ৰাজত্বৰ আৰম্ভণিলৈ ৰাজ্যখন মালৱাৰ ৰজা যশোধৰ্মনে (৫২৫-৫৩৫ খ্ৰীষ্টাব্দ) আক্ৰমণ কৰিছিল। পশ্চিম দিশৰপৰা হোৱা সেইটোৱেই আছিল প্ৰথম প্ৰধান আক্ৰমণ। কামৰূপ ৰাজ্যৰ ওপৰত এই আক্ৰমণত প্ৰভাৱ জনা নাযায়। কিন্তু ভূতি বৰ্মনৰ নাতি স্থিতবৰ্মনে (৫৬৬-৫৯০) গৌড়ৰ লগত বিজয়ী হোৱা আৰু দুটাকৈ অশ্বমেধ যজ্ঞ অনুষ্ঠিত কৰালৈ চাই এই ৰাজ্যই শক্তিশালী ৰূপ ঘূৰাই পোৱা বুজা যায়। তেওঁৰ পুত্ৰ সুপ্ৰস্থিত বৰ্মন (৫৯০-৬০০) পূব মালৱাৰ মহাসেনগুপ্তাৰ আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হয়। গৌড়ৰ আক্ৰমণৰ মাজতে সুস্থিতবৰ্মনৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ দুই পুত্ৰ সুপ্ৰস্থিতবৰ্মন আৰু ভাস্কৰবৰ্মনে হস্তীবাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়ে। তেওঁলোকক বন্দী কৰি গৌড়লৈ লৈ যোৱা হয়। সম্ভৱতঃ মিত্ৰতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ পিছত তেওঁলোকে নিজ ৰাজ্য ঘূৰাই পায়। সুপ্ৰস্থিতবৰ্মনে ৫৯৫-৬০০ খ্ৰীষ্টাব্দ সময়ছোৱাত ৰাজত্ব কৰিছিল আৰু উত্তৰাধিকাৰী অবিহনে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
প্ৰায় ৬৪৩ খ্ৰীষ্টাব্দত পৰিব্ৰাজক হিউৱেন চাং ভাস্কৰবৰ্মনৰ ৰাজ্যলৈ আহে। তেওঁ লিখি গৈছে যে কামৰূপ ৰাজ্যৰ পশ্চিম সীমান্ত আছিল কৰতোৱা নদী। তেওঁৰ ভ্ৰমণ অন্ত পৰোঁতে ভাস্কৰবৰ্মন তেওঁৰ লগতে কনৌজলৈ যায় আৰু প্ৰয়াগত (এলেহাবাদ) হৰ্ষবৰ্ধনে আয়োজন কৰা এক ধাৰ্মিক অনুষ্ঠানত অংশ লয়। তেওঁ প্ৰায় এবছৰ কাল কামৰূপ ৰাজ্যৰ পৰা আঁতৰত থাকে। অনুমান কৰা যায় যে ভাস্কৰবৰ্মনে চীনৰ লগতো সম্পৰ্ক বজাই ৰাখিছিল। কামৰূপ ৰাজ্যত জনপ্ৰিয় হৈ পৰা জিন ৰাজবংশ (২৬৫-৪২০) বিষয়ক এটা চীনা গীতৰ কথা তেওঁ হিউৱেন চাঙৰ আগত উল্লেখ কৰিছিল। চীনা বুৰঞ্জীৰ মতে হৰ্ষবৰ্ধনৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ চীনৰ পৰা ৱাং হুৱেন চ'ৰ নেতৃত্বত অহা এটা দলক সহায় কৰিছিল। কোনো উত্তৰাধিকাৰী অবিহনেই চিৰকুমাৰ ভাস্কৰবৰ্মনৰ মৃত্যু হয়।
ম্লেছ ৰাজবংশ (c655–c900 CE)
সন্তানহীন ভাস্কৰবৰ্মণৰ মৃত্যুৰ পিছত কিছু সংঘাতৰ মাজেৰে কামৰূপৰ শাসনৰ ভাৰ শালস্তম্ভ বংশ (৬৫৫-৬৭০ খ্ৰী.) আৰু ম্লেছ বংশৰ হাতলৈ যায়। এই বংশটোৰ সম্পৰ্ক নৰক ৰাজবংশ লগত আছিল যদিও পূৰ্বৰ বৰ্মণ ৰাজবংশৰ লগত ইয়াৰ কোনো সম্পৰ্ক নাছিল। এই বংশৰ ৰাজধানী আছিল হাৰুপেশ্বৰ (এতিয়াৰ তেজপুৰৰ ওচৰৰ দ-পৰ্বতীয়া)। এওঁলোকৰ শাসনব্যৱস্থা সামন্তীয় ধৰণৰ আছিল। ৰাজনৈতিক ক্ষমতা ৰজা আৰু দ্বিতীয় স্তৰৰ শাসক 'মহাসামন্ত' আৰু তৃতীয় স্তৰৰ শাসক 'সামন্ত'ৰ মাজত ভাগ হৈছিল। এই বংশৰ শেষ ৰজা আছিল ত্যাগ সিংহ (৮৯০-৯০০ খ্ৰী.)।
পাল ৰাজবংশ
শালস্তম্ভ বংশৰ শেষ ৰজা ত্যাগসিংহৰ কোনো সন্তান অবিহনে মৃত্যু হোৱাত শাসকীয় নেতাসকলে ভৌম পৰিয়ালৰ ব্ৰহ্মপালক (৯০০-৯২০ খ্ৰী.) ৰজা হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰে। এই প্ৰক্ৰিয়াটো বংগৰ পাল বংশৰ গোপালক নিৰ্বাচন কৰাৰ দৰেই আছিল। এই বংশৰ প্ৰথম ৰাজধানী আছিল হাৰুপেশ্বৰ আৰু পিছলৈ ৰত্নপালে গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ দুৰ্জয়লৈ ৰাজধানী স্থনান্তৰিত কৰে। পাল বংশৰ শ্ৰেষ্ঠ ৰজা হিচাপে গণ্য কৰা ধৰ্মপালৰ ৰাজধানী আছিল কামৰূপ নগৰ (এতিয়াৰ উত্তৰ গুৱাহাটী)। পাল বংশৰ শেষ ৰজা আছিল জয়পাল (১০৭৫-১১০০ খ্ৰী.)। এই সময়ছোৱাতে কামৰূপ ৰাজ্যক আক্ৰমণ কৰা হৈছিল আৰু গৌড়ৰ পাল ৰজা ৰামপালে কামৰূপৰ পশ্চিম অংশ অধিকাৰ কৰে।
কামৰূপ ৰাজ্যৰ অন্ত
শেষৰফালে পশ্চিম কামৰূপত বড়ো, কোচ আৰু মেছ জনগোষ্ঠীৰ নেতাসকলে শাসন কৰিছিল। মধ্য অসমত কছাৰী ৰাজ্য আৰু পূবফালে চুতীয়া ৰাজ্য বাঢ়ি আহিছিল। পিছলৈ শক্তিশালী ৰাজ্য স্থাপন কৰা আহোম জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে কছাৰী আৰু চুতীয়া ৰাজ্যৰ মাজত থিতাপি লোৱা আৰম্ভ কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য
ভাৰতৰ সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা
ভাৰতৰ সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা (Reservation in India) হৈছে ভাৰতৰ ঐতিহাসিকভাৱে বঞ্চিত গোটসমূহক শিক্ষা, নিয়োগ, চৰকাৰী আঁচনি, জলপানি আৰু ৰাজনীতিত প্ৰতিনিধিত্ব প্ৰদানৰ সাংবিধানিক সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা। ভাৰতীয় সংবিধানৰ বিধানৰ ভিত্তিত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ আৰু ভাৰতৰ ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ চৰকাৰে "সামাজিক আৰু শৈক্ষিকভাৱে পিছপৰা নাগৰিক"ৰ বাবে শিক্ষাৰ নামভৰ্তি, নিয়োগ, ৰাজনৈতিক সংস্থা, পদোন্নতি আদিৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ শতাংশত সংৰক্ষিত অংশ বা আসন নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ অনুমতি লাভ কৰে। সংৰক্ষণক প্ৰচলিত সমাজ ব্যৱস্থাৰ বৈষম্য দূৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। ইয়াক সংবিধানৰ যোগাত্মক বৈষম্য বুলিও কোৱা হয়। চৰকাৰী সেৱা আৰু প্ৰতিষ্ঠানত পৰ্যাপ্তভাৱে প্ৰতিনিধিত্ব নোহোৱা পিছপৰা জনগোষ্ঠী আৰু অনুসূচিত জাতি আৰু জনজাতিসকলৰ সামাজিক আৰু শৈক্ষিকভাৱে পিছপৰা অৱস্থা দূৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে ভাৰত চৰকাৰে আইনৰ জৰিয়তে চৰকাৰী আৰু ৰাজহুৱা খণ্ডৰ একক, ৰাজহুৱা আৰু ব্যক্তিগত শিক্ষানুষ্ঠানত পদ আৰু আসনৰ শতাংশ সংৰক্ষণ কৰিবলৈ কোটা ব্যৱস্থা ৰখা হৈছে। ভাৰতৰ সংসদত অনুসূচীত জাতি আৰু অনুসূচীত জনজাতিৰ প্ৰতিনিধিত্বৰ ক্ষেত্ৰতো সংৰক্ষণ নীতি সম্প্ৰসাৰিত কৰা হৈছে।
ৰাসায়নিক মৌল
বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো পদাৰ্থৰ প্ৰায় ১৫% মৌলৰ দ্বাৰা গঠিত: বাকীখিনি ডাৰ্ক মেটাৰ নামৰ ৰাসায়নিক মৌল নহয় কিন্তু এক অজ্ঞাত সংযুতিৰ দ্বাৰা গঠিত। ব্ৰহ্মাণ্ডত সৰ্বাধিক উপলব্ধ মৌলবোৰ হৈছে মহানাদৰ সময়তেই গঠন হোৱা, আটাইতকৈ পাতল হাইড্ৰ'জেন আৰু হিলিয়াম। পৰৱৰ্তী তিনিটা মৌল (লিথিয়াম, বেৰিলিয়াম আৰু ব'ৰণ) মহাজাগতিক ৰশ্মিৰ বিচ্ছুৰণৰ দ্বাৰা গঠিত হৈছিল। ছয়ৰ পৰা ছাবিশলৈকে প্ৰ'টনবোৰ তৰাত সৃষ্টি হৈছিল আৰু হৈ আছে। পৃথিৱীত অক্সিজেন, ছিলিকণ, আৰু আইৰণৰ পাচুৰ্যতাই ইয়াকে প্ৰতিফলিত কৰে। ছাবিশতকৈ সৰহ প্ৰ'টনৰ মৌলবোৰ ছুপাৰন'ভা বিস্ফোৰণত গঠন হয় আৰু মহাকাশলৈ বিচ্ছুৰিত হয়।
ভিন্ন মৌলবোৰ ৰাসায়নিক বন্ধনৰ দ্বাৰা লগলাগি যৌগ গঠন কৰে। বিশুদ্ধ খনিজৰ দৰে খুব কম সংখ্যক মৌলহে এককভাৱে পোৱা যায়। এনে কিছুমান সাধাৰণ "স্থানিক মৌল" হৈছে কপাৰ, ৰূপ, সোণ, কাৰ্বন (যেনে, কয়লা, গ্ৰেফাইট বা হীৰা) আৰু ছালফাৰ। সম্ভ্ৰান্ত গেছ আৰু সম্ভ্ৰান্ত‌ ধাতুৰ দৰে কিছুমান নিষ্ক্ৰিয় মৌলৰ বাদে, প্ৰায় সকলো মৌলকে পৃথিৱীত যৌগ হিচাপে পোৱা যায়। আনহাতে প্ৰায় ৩২ বিধ মৌলক এককভাৱে পোৱা যায়, ইয়াৰে বেচিভাগেই মিশ্ৰ অৱস্থাত থাকে, যেনে, বায়ুত নাইট্ৰ'জেন, অক্সিজেন, আৰ্গন আদি মিহলি হৈ থাকে আৰু স্থানিক কঠিন মৌলবোৰক সংকৰ ধাতু যেনে- লো আৰু নিকেল, হিচাপে পোৱা যায়।
প্ৰাৰম্ভিক মানৱ সম্প্ৰদায়ৰ আৰম্ভণিৰ পৰায়ে কাৰ্বন, ছালফাৰ, কপাৰ, সোণ আদিৰ দৰে স্থানীয় মৌলবোৰৰ আৱিষ্কাৰ আৰু ব্যৱহাৰৰ প্ৰচলন আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত সভ্য মানৱে আকৰিকৰ পৰা কপাৰ, টিন, সীহ, লো আদি ধাতু আহৰণ কৰিবলৈ শিকিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰসায়ন বিজ্ঞান
গীতাঞ্জলি (কাব্যগ্ৰন্থ)
গীতাঞ্জলি (গীতাঞ্জলি; Gitanjali) ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে বাংলা ভাষাত ৰচনা কৰা এখন কাব্যগ্ৰন্থ। এইখন ১৫৭টা গীতিকবিতাৰ সংকলন। এইবিলাক মূলত: ভক্তিমূলক ৰচনা আৰু কবি আৰোপিত সুৰত অধিকাংশই গীত হৈ আছে। ১৯০৮-০৯ চনত ৰচিত এই কবিতাবিলাক ১৯১০ চনত গীতাঞ্জলি গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশিত হয়।
১৯১২ চনত এই গ্ৰন্থৰ আংশিক ইংৰাজী অনুবাদ প্ৰকাশিত হয়। কবি স্বয়ং অনুবাদক আছিল। অনূদিত কবিতাবিলাক ‘চং অফাৰিংচ’ (Song Offerings) নামেৰে সংকলিত হয়। ইংৰাজী অনুবাদটোৱে পাশ্চাত্য বিদ্বান সমাজত যথেষ্ট খ্যাতি অৰ্জন কৰে। ২০১০ চনত গীতাঞ্জলিৰ প্ৰকাশৰ শতবৰ্ষ উপলক্ষে কলকাতা মেট্ৰোৰ নাকতলা ষ্টেচনটোৰ নাম “গীতাঞ্জলি মেট্ৰো ষ্টেচন” কৰা হয়।
ৰচনাৰ ইতিহাস
গীতাঞ্জলি কাব্যৰ উৎসৰ সন্ধান কৰিবলৈ গৈ ৰবীন্দ্ৰ বিশেষজ্ঞ সুকুমাৰ সেনে লিখিছে যে “উৎসৰ্গ” আৰু “খেয়াৰ”ৰ সময়ত প্ৰচুৰ গান লিখা হৈছিল। ইতিমধ্যে (১৩১৮ চনৰ মাজ অৱস্থাত) কনিষ্ঠ পুত্ৰ শমীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ (১৪৯৬-১৯০৭) আকস্মিক মৃত্যুত কবিধৰ্ম কিছুদিনৰ কাৰণে যেন বিচলিত হৈ উঠিল। তেতিয়া শোকবিদায়ৰ উৎসাহ হ’ল এক অভিনৱ ভক্তিৰস। সেইবোৰৰ মুখ্য প্ৰকাশ ঘটে গীতাঞ্জলিত (১৩১৭)। ৰবীন্দ্ৰনাথৰ জীৱনীকাৰ প্ৰভাতকুমাৰ মুখোপাধ্যায়ৰ মতে “প্ৰায়শ্চিত্ত” (১৯০৯) নাটক লিখোতে লিখোতে অনেকবোৰ গান লিখিছিল [ৰবীন্দ্ৰনাথে]। তাৰ কিছুমানৰ মাজত ‘গীতাঞ্জলি’ পৰ্বৰ পদধ্বনি শুনা গ’ল। জীৱনে এক গভীৰ ৰসৰ স্তৰত প্ৰবেশ কৰিছে, গানবিলাক তাৰেই ইংগিত”।
১৯০৮ চনৰ পূজাৰ সময়ত কবি শিলাইদহলৈ যায়। ছুটিৰ পৰা উভতি পাঁচ মাহ একাদিক্ৰমে শান্তিনিকেতনত বাস কৰে। এই সময়তে তেওঁৰ বিখ্যাত শান্তিনিকেতন উপদেশমালাৰ সূত্ৰপাত ঘটে। পিছৰ বছৰ বৰ্ষা আৰু শৰৎ কালত তেওঁ শিলাইদহলৈ আকৌ যায়। উভতি আহি তেওঁ কিছুদিন কলকাতাত কটায়। গীতাঞ্জলিৰ গানবিলাকো এই সময়তে শিলাইদহ, শান্তিনিকেতন আৰু কলকাতাত বহি ৰচনা কৰে। জনা যায় এই সময়ত কবি কঠোৰ নিৰামিষহাৰী আছিল। মহৰ্ষি দেবেন্দ্ৰনাথৰ ন্যাসপত্ৰৰ অনুজ্ঞা কঠোৰভাৱে মানি চলিছিল। এনেকি অসুস্থতাৰ সময়তো ডাক্তৰৰ নিৰ্দেশ অমান্য কৰি মাছ-মাংস ভক্ষণ কৰাৰ পৰা বিৰত আছিল।
ইংৰাজী অনুবাদ
গীতাঞ্জলিৰ কবিতা/গানসমূহৰ অনুবাদৰ আৰম্ভ ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে নিজেই কৰিছিল। ৫৩টা গীতৰ অনুবাদ ‘গীতাঞ্জলি: দ্য চং অফাৰিংচ’ গ্ৰন্থত সংকলিত হয়। ৰবীন্দ্ৰনাথে সকলোবোৰ কবিতা/গানৰ অনুবাদ নকৰিলে। গীতাঞ্জলিৰ আটাইবোৰ কবিতা/গানৰ অনুবাদ যিসকলে কৰিছে তাৰ মাজত আছে ব্ৰাদাৰ জেমচ্‌ আৰু ব্ৰিটিছ কবি ও অনুবাদক জো উইণ্টাৰ। তলত সোঁফালে গীতাঞ্জলি কাব্যৰ ১২৫ সংখ্যক গানটোৰ উল্লেখ কৰা হৈছে। এই কবিতাটোৰ ৰবীন্দ্ৰনাথে নিজেই কৰা ইংৰাজী অনুবাদটো সোঁকালে দিয়া হৈছে (Gitanjali, verse VII):
আমাৰ এ গান ছেড়েছে তাৰ সকল অলংকাৰ তোমাৰ কাছে ৰাখেনি আৰু সাজেৰ অহংকাৰ। অলংকাৰ যে মাঝে পড়ে মিলনেতে আড়াল কৰে, তোমাৰ কথা ঢাকে যে তাৰ মুখৰ ঝংকাৰ। তোমাৰ কাছে খাটে না মোৰ কবিৰ গৰব কৰা মহাকবি, তোমাৰ পায়ে দিতে চাই যে ধৰা। জীৱন লয়ে যতন কৰি যদি সৰল বাঁসি গড়ি আপন সুৰে দিবে ভৰি সকল ছিদ্ৰ তাৰ।
My song has put off her adornments. She has no pride of dress and decoration. Ornaments would mar our union; they would come between thee and me; their jingling would drown thy whispers. My poet's vanity dies in shame before thy sight. O master poet, I have sat down at thy feet. Only let me make my life simple and straight, like a flute of reed for thee to fill with music.
গীতাঞ্জলি: চং অফাৰিংচ
গীতাঞ্জলি: চং অফাৰিংচ (Gitanjali: Song Offerings) ইংৰাজী ভাষাত অনূদিত ৰবীন্দ্ৰনাথৰ প্ৰথম সংকলন গ্ৰন্থ। ইয়াৰ কবিতাসমূহ পাশ্চাত্যত খুব সমাদৃত হয়। কিন্তু গ্ৰন্থদুখনৰ নাম অভিন্ন হ’লেও ইংৰাজী গীতাঞ্জলিত বাংলা গীতাঞ্জলিৰ দৰে একচ্ছত্ৰী আধিপত্য নাই। ৰবীন্দ্ৰনাথে বাংলা গীতাঞ্জলিৰ ১৫৭টা গান/কবিতাৰ ভিতৰত মাত্ৰ ৫৩ টাকহে ইংৰাজী গীতাঞ্জলিত (Song offerings) স্থান দিছে। বাকী ৫০টা বাচি লৈছে গীতিমাল্য, নৈবেদ্য, খেয়া, শিশু, কল্পনা, চৈতালি উৎসৰ্গ, স্মৰণ আৰু অচলায়তনৰ পৰা। গীতিমাল্যৰ পৰা ১৬টা, নৈবেদ্যৰ পৰা ১৫টা, খেয়াৰ পৰা ১১টা, শিশুৰ পৰা ৩টা, কল্পনাৰ পৰা ১টা, চৈতালিৰ পৰা ১টা, উৎসৰ্গৰ পৰা ১টা, স্মৰণৰ পৰা ১টা আৰু অচলায়তনৰ পৰা ১টা কবিতা/গান লৈ তেওঁ ইংৰাজী গীতাঞ্জলিৰ বিন্যাস কৰিছে। অৰ্থাৎ ইংৰাজী গীতাঞ্জলিত তেওঁ মুঠ ৯খন গ্ৰন্থৰ কবিতা বা গানৰ সন্নিবেশ ঘটাইছে।
অনুবাদৰ ইতিহাস
১৯১২ চনৰ আৰম্ভণিতে ৰবীন্দ্ৰনাথৰ জাহাজেৰে লণ্ডন যোৱাৰ কথা আছিল। যাত্ৰাৰ আগতেই তেওঁ অৰ্শ ৰোগৰ কাৰণে অসুস্থ হৈ পৰে আৰু পদ্মা নদীত নাৱতেই বিশ্ৰাম লবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই সময়তে তেওঁ তেওঁৰ গীতাঞ্জলি কাব্যগ্ৰন্থৰ পৰা সহজে ইংৰাজী অনুবাদ আৰম্ভ কৰে। পৰৱৰ্তী কালত গীতাঞ্জলিৰ ৫২টা আৰু গীতিমাল্য, নৈবেদ্য, খেয়া প্ৰভৃতি আৰু নখন কাব্যগ্ৰন্থৰ পৰা ৫১টা সৰ্বমুঠ ১০৩টা কবিতাৰ অনুবাদ লৈ এটা পাণ্ডুলিপি তৈয়াৰ কৰে। এই পাণ্ডুলিপি লগত লৈ ৰবীন্দ্ৰনাথে ১৯১২ চনৰ ২৭ মেত বোম্বাই বন্দৰৰ পৰা বিলাত যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। যাত্ৰাকালত আৰু কিছু কবিতা অনুবাদ কৰি সংযোজন কৰে। ১৬ জুনত তেওঁ লণ্ডন পায় গৈ। এই সময়ত তেওঁৰ উইলিয়াম ৰোটেনষ্টানৰ লগত সাক্ষাৎ হয় আৰু তেওঁক পাণ্ডুলিপিটো দেখুৱায়। তেওঁ টাইপ কৰি পাণ্ডুলিপিটো কবি ইয়েটচ সহ আৰু কেইবাজনো কাব্যবোদ্ধাক প্ৰদান কৰে। ১৯১২ চনৰ শেষৰ ফালে লণ্ডনৰ ইণ্ডিয়া চোচাইটিৰ কতৃৰ্ত্বত গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ পায়। চং অফাৰিংচৰ নাম ভূমিকাত স্বয়ং কবি ইয়েটচে লিখে। এই ভূমিকাটো একাধাৰে আন্তৰিক আৰু যথেষ্ট প্ৰশস্তিমূলক আছিল।
নিজৰ অনুবাদত ৰবীন্দ্ৰনাথে খুব স্বাধীনতা গ্ৰহণ কৰিছিল। আক্ষৰিক বুলিয়ে নহয় বৰং ভাবানুবাদতো তেওঁ সুবিধা লৈছিল। কেতিয়াবা কবিতাংশ সংক্ষেপিত কৰিছিল বা কেতিয়াবা অকল ভাবাৰ্থ কৰিছিল। কেৱল কবিতাৰ ভাবসম্পদ অক্ষুণ্ণ ৰাখিছিল। পুস্তকাকাৰে প্ৰকাশৰ সময়ত কবি ইয়েতচে কিছু সম্পাদনাৰ কাম কৰিছিল। ইংৰাজী ভাষী সমালোচকসকলে সানন্দে তেওঁৰ অনুবাদৰ উৎকৰ্ষ স্বীকাৰ কৰিছে। তথাপিও এই উৎকৰ্ষৰ ঘটিছিল বুলি মানি লোৱা যায়। ৰবীন্দ্ৰনাথৰ জীৱনকালতে ইংৰাজী পাঠক ও সমালোচক আৰু ৰবি জীৱনীকাৰ এডৱাৰ্ড টম্পচনে মন্তব্য কৰিছে যে- “প্ৰথমৰ ফালে অনুবাদ আছিল নিখুঁত আৰু মনোৰম; শেষৰ ফালে অযত্ন আৰু নৈমিত্তিকভাৱেহে অনুবাদৰ কাম কৰা হৈছে”। তদুপৰি স্বকৃত অনুবাদ লৈ স্বয়ং ৰবীন্দ্ৰনথাৰ মনতেই দ্বিধা-দ্বন্দ্ব্ব আছিল। ইয়াৰোপৰি যোৱাৰ আগে আগে অসুস্থ হৈ পৰাত শিলাইদহত জিৰায়। তেতিয়া সময় কটাবলৈকে তেওঁ গীতাঞ্জলিৰ অনুবাদত হাত দিছিল। কিন্তু প্ৰিয় কবিতা সমূহৰ অনুবাদ তেওঁৰ নিজৰেই মনঃপুত হোৱা নাছিল: ভাৱ হৈছিল (যেনে: ‘Schol-boy exercise’)।
প্ৰকাশৰ ইতিহাস
১৯১২ চনত লণ্ডনৰ ইণ্ডিয়া চোচাইটিৰ কতৃৰ্ত্বত গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয়। এই সংস্কৰণৰ মুদ্ৰণ সংখ্যা আছিল ৭৫০। মূল্য চাৰে চাৰি চিলিং আৰু আমেৰিকাত এক ডলাৰ। ইয়াত কবি ইয়েটচৰ ভূমিকা আৰু ৰটেনষ্টেনৰ অংকিত কবিৰ এটা পেঞ্চিল স্কেচ প্ৰতিকৃতি সংযোজিত আছিল। পাছত মেকমিলান কোম্পানীয়ে এই গ্ৰন্থৰ দ্বিতীয় সংস্কৰণ একেলগে লণ্ডন আৰু নিউয়ৰ্কৰ পৰা প্ৰকাশ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে ১৯১৮ চনত মেকমিলান কোম্পানীয়ে প্ৰকাশ কৰা সংস্কৰণটোকে প্ৰমাণিত বুলি ধৰা হয়। ১৯১৯ চনত প্ৰকাশিত দি ৰেমিনিচেঞ্চৰ অনুবাদ গ্ৰন্থখনৰ শেষত দিয়া বিজ্ঞাপনৰ পৰা দেখা যায় যে তেতিয়ালৈকে ‘ছাৰ ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ’ৰ গীতাঞ্জলিৰ সাতত্ৰিছ সহস্ৰতম মুদ্ৰণ বজাৰত এৰি দিয়া হৈছে। এই সংকলন গ্ৰন্থখনৰ ভূমিকা লিখিছিল ইংৰাজী কবি ডব্লু বি ইয়েটচে।
পাশ্চাত্যত সমালোচনা
‘গীতাঞ্জলি: চং অফাৰিংচ’ৰ প্ৰকাশ হোৱাৰ পাছত লণ্ডনৰ কাকত-আলোচনীত আলোচনা-সমালোচনা মুদ্ৰিত হয়। লণ্ডনত ৰটেনষ্টাইনৰ বাসগৃহত যিদিনা কবি ইয়েটচে বন্ধু বান্ধৱসকলক গীতাঞ্জলি পাঠ কৰি শুনাইছিল সেইদিনা তাত কবি মেচিনক্লেয়াৰো উপস্থিত আছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথৰ কবিতাত অভিভূত হৈ তেওঁ নি:সংকোচে লিখিছিল-“ৰবীন্দ্ৰনাথৰ কবিতাত মানুহৰ সাধাৰণ আবেগমথিত নিবেদনৰ মিলন ঘটিছে এনেকুৱা এক সঙ্গীত অৰু ছন্দত যিটো চুইনবাৰ্নচুনবাৰ্নতকৈয়ো বেছি পৰিশীলীত। এনেকুৱা এক সঙ্গীত আৰু ছন্দ যিটো পশ্চিমীয়া শ্ৰোতাৰ বাবে অচিন্তনীয়। য’ত আছে শ্যেলীৰ অপাৰ্থিৱ চেতনা, অদ্ভুত সূক্ষ্মতা ও তীব্ৰতা আৰু সেইয়াও এনেকুৱা এক সহজ ৰীতিত যাক এই যাদুকৰী আবেশকো পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ স্বভাৱিক ৰূপবন্ধ যেন ভাৱ হয়। মিল্টন নহয়, তেওঁ মানুহৰ হৃদয়ৰ তুলনাত বহুত বেছি নিৰ্মম; ওৱৰ্ডছ্‌ওৱৰ্থো নহয়, তেওঁ বেছি সূক্ষ্ম আৰু অন্তৰ্লীন....এনেকি দান্তেও নহয় যদিও তেওঁ বাংলাৰ এই মৰমিয়াল কবিৰ খুব ওচৰাওচৰি।
ন'বেল পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্তি
১৯১৩ চনত তেওঁ এই গ্ৰন্থৰ কাৰণে সাহিত্যৰ ন'বেল পুৰস্কাৰ অৰ্জন কৰে। ইংৰাজী লেখক আৰু ৰয়েল চোচাইটিৰ সদস্য ষ্টাৰ্জ মুৰে নোবেল পুৰস্কাৰৰ বাবে ৰবীন্দ্ৰনাথক মনোনয়ন দিছিল। এই মনোনয়নে চুইদিছ একাডেমীক বিস্মিত কৰিছিল। তথাপি একাডেমীৰ সদস্য পাৰ হলষ্টৰ্স ৰবীন্দ্ৰনাথৰ ক্ষেত্ৰত উৎসাহী আছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথৰ প্ৰধান প্ৰতিদন্দী আছিল ফৰাচী লেখক এমিল ফগ। তদুপৰি আৰু এজন একাডেমীৰ সদস্য ভাৰ্নাৰ লন হেইডেনষ্টামে ৰবীন্দ্ৰনাথৰ হৈ এনেকুৱা প্ৰশস্তিপূৰ্ণ শক্তিশালী আৰু লিখিত বক্তব্য দিয়ে যে সকলো সংশয়ৰ অৱসান ঘটে আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথক নোবেল পুৰস্কাৰ দিয়াৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয়। ১৯১৩ চনৰ ১০ নবেম্বৰ বুধবাৰে সাহিত্যত নোবেল পুৰস্কাৰ ঘোষণা কৰা হয়। পাছদিনা ইংলণ্ডৰ বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত খবৰটো প্ৰচাৰ হয় কিন্তু কলকাতাত দেৰিকৈ পায়। ১৫ নবেম্বৰৰ সন্ধিয়া তাঁৰযোগে খবৰ আহে যে ৰবীন্দ্ৰনাথক সাহিত্যৰ নোবেল পুৰস্কাৰেৰে ভূষিত কৰা হৈছে। গীতাঞ্জলি (১৯১২) সহ সেই সময়ত সামান্য যি কিছু ৰবীন্দ্ৰৰচনাৰ অনুবাদে পাশ্চাত্য পাঠক মহলত পৰিচিতি লাভ কৰিছিল পুৰস্কাৰৰ ঘোষণাপত্ৰত সেইসকলোবোৰৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰে চুইদিছ একাডেমীয়ে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বঙালী গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:কবিতা শ্ৰেণী:সংকলন‎
আন্তৰ্জাতিক মান সংস্থা ৩১৬৬-১
বাহ্যিক সংযোগ
ISO 3166
ত্ৰিপুৰা
ত্ৰিপুৰা (Tripura) ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য। ই ভাৰতৰ সাতভনী ৰাজ্যৰ মাজত মাটিকালিৰ ফালৰপৰা তৃতীয়তম সৰু ৰাজ্য। ইয়াৰ মাটিকালি হৈছে ৪০৫১ বৰ্গ কিঃমিঃ। ইয়াক উত্তৰ, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম দিশৰপৰা বাংলাদেশে আগুৰি আছে। অসম আৰু মিজোৰাম ইয়াৰ উত্তৰ দিশত অৱস্থিত। ইয়াৰ ৰাজধানী হৈছে আগৰতলা।
আধুনিক কালৰ ত্ৰিপুৰা স্বাধীন ত্ৰিপুৰী সাম্ৰাজ্যৰ এক অংশহে। ব্ৰিটিছ ৰাজত্বৰ সময়ত ইয়াক "পাৰ্বত্য ত্ৰিপুৰা" (Hill Tippera) নামেৰে জনা গৈছিল। ১৯৪৯ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত হোৱা Tripura Merger Agreementৰ ফলত এই সাম্ৰাজ্যখন স্বাধীন ভাৰতৰ লগত মিলি যায়।
ইতিহাস
মহাভাৰতত আছুৰাৰ মায়া কাৰিকৰৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত তিনিখন চহৰক ত্ৰিপুৰা বুলি উল্লেখ কৰা আছে। অশোক ৰজাৰ ৰাজত্ব কালৰ পুৰাণা আৰু স্তম্ভ সমূহতো ত্ৰিপুৰাৰ নাম খোদিত থকা পোৱা যায়। ত্ৰিপুৰাৰ পুৰণি নাম কিৰাত দেশ বুলিও বিশ্বাস কৰা হয় আৰু ই কিৰাত সাম্ৰাজ্যৰ কথাকে বুজায়।
ত্ৰিপুৰী ৰজা (বুবাগ্ৰা) সকলে মাণিক্যৰ উপাধি গ্ৰহণ কৰি প্ৰায় ৩০০০ বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁলোকে ইয়াত ভাৰতবৰ্ষৰ লগত মিলিত হোৱাৰ আগলৈকে ৰাজত্ব কৰিছিল। বৰ্তমানৰ দক্ষিণ ত্ৰিপুৰা জিলাৰ উদয়পুৰ সেই সময়ৰ ৰাজধানী আছিল। ১৮শ শতিকাত ৰজা কৃষ্ণ মাণিক্যই ৰাজধানী পুৰণি আগৰতলা লৈ স্থানান্তৰিত কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত ১৯শ শতিকাত বৰ্তমানৰ আগৰতলালৈ স্থানান্তৰত কৰিছিল। ১৯শ শতিকাত ৰজা বীৰ চন্দ্ৰ মাণিক্য বাহাদুৰ দেৱবৰ্মাই "বিটিছ ইণ্ডিয়া"ৰ দৰে ৰাজ্যখনৰ শাসন পদ্ধতিত বিভিন্ন সংস্কাৰ কৰিছিল। ইয়াৰপৰাই আধুনিক ত্ৰিপুৰাৰ আৰম্ভণি বুলি ধৰা যায়।
ভূগোল
thumb|left|300px|শীত কালৰ সময়ত আগৰতলা
ত্ৰিপুৰা ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য। ইয়াৰ মাটিকালি হৈছে ১০,৪৯১.৬৯ বৰ্গ কিঃমিঃ (৪০৫০.৮৬ বৰ্গ মাইল)। ই ভাৰতবৰ্ষৰ (মাটিকালিৰ ফালৰপৰা) তৃতীয় ক্ষুদ্ৰতম ৰাজ্য। ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যখন উত্তৰ পৰা দক্ষিণলৈ ১৮৪ কিঃমিঃ (১১৪ মাইল) আৰু পূৱৰ পৰা পশ্চিমলৈ ১১৩ (৭০ মাইল) কিঃমিঃ বহল। ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যখন অক্ষাংশ ২২°৫৬' উঃ পৰা ২৪°৩২' উঃলৈ আৰু দ্ৰাঘিমাংশ ৯০°০৯' পূঃ ৰপৰা ৯২°১০' পূঃলৈ পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে। ইয়াক উত্তৰ, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম দিশৰপৰা বাংলাদেশে আগুৰি আছে। ইয়াৰ পূৱ দিশত মিজোৰাম ৰাজ্য আৰু উত্তৰ-পূৱত অসম অৱস্থিত। অসমৰ কৰিমগঞ্জ জিলা আৰু মিজোৰামৰ আইজল জিলা হৈ ত্ৰিপুৰালৈ যাব পাৰি।
অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা
২০০৪ চনত ত্ৰিপুৰাৰ মুঠ অভ্যন্তৰীণ উৎপাদন বৰ্তমান মূল্যৰ ২১০ কোটি আমেৰিকান ডলাৰ নিৰ্ধাৰিত হৈছে। ত্ৰিপুৰাৰ অধিকাংশ লোকেই কৃষিজীৱী আৰু ত্ৰিপুৰাৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৬৪ শতাংশই কৃষিৰ লগত জড়িত। ত্ৰিপুৰাত উৎপন্ন প্ৰধান শস্যসমূহ হ'ল ধান, তৈলবীজ, আলু ইত্যাদি। চাহ আৰু ৰবৰ খেতিও ৰাজ্যখনত কৰা হয়। ত্ৰিপুৰাৰ হস্তশিল্পও অত্যন্ত বিখ্যাত।
শাল, চেগুন সহ উৎকৃষ্ট মানৰ কাঠ ত্ৰিপুৰাৰ বনাঞ্চলত পোৱা যায়।
পৰিবহণ
thumb|200px|left|আগৰতলাৰ এটা ব্যস্ত পথ ৪৪ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথে ত্ৰিপুৰাক অসম আৰু সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ লগত সংযোগ স্থাপন কৰিছে।
ৰেলপথ
অসমৰ লামডিং আৰু শিলচৰ পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ থকা ব্ৰডগেজ ৰেলৱে লাইনৰ দ্বাৰা ভাৰতবৰ্ষৰ মূল ভূখণ্ডৰ লগত ত্ৰিপুৰা সংযুক্ত হৈ আছে। ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰধান ৰেল ষ্টেছনসমূহ হৈছে: আগৰতলা, ধৰ্মনগৰ আৰু কুমাৰঘাট।
জনগাঁথনি
ত্ৰিপুৰা হ'ল অসমৰ পিছতেই উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ দ্বিতীয় জনবহুল ৰাজ্য। ২০০১ চনৰ জনগণনা অনুসৰি ৰাজ্যৰ মুঠ জনসংখ্যা হৈছে ৩,৬৭১,০৩২। ইয়াৰে ১,৮৭১,৮৬৭ জন পুৰুষ আৰু ১,৭৯৯,১৬৫ গৰাকী মহিলা। জনঘনত্ব হৈছে প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৩৫০ জন। সমগ্ৰ দেশৰ জনসংখ্যাৰ ফালৰপৰা ত্ৰিপুৰাৰ স্থান ২২ তম। সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ জনসংখ্যাৰ ০.৩%। ত্ৰিপুৰাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৭.৭৫%, যিটো ৰাষ্ট্ৰীয় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৪.০৪%-তকৈ অধিক।
২০০১ চনৰ জনগণনা অনুসৰি ত্ৰিপুৰাৰ জনসংখ্যাৰ ৭০% বেংগলী জাতি আৰু বাকী ৩০% বিভিন্ন উপজাতি ও জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা গঠিত। জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত বিভিন্ন ভাষাভাষী উপজাতি আছেআৰু ইয়াৰ ভিতৰত সংখ্যাগৰিষ্ঠ হল ককবৰক ভাষী ত্ৰিপুৰী সম্প্ৰদায়। অন্যান্য সম্প্ৰদায়সমূহ হৈছে জামাতিয়া, ৰিয়াঙ, চকমা, হালাম, মুণ্ডা, কুকি আৰু গাৰো। বেংগলী লোকৰ সংখ্যা বেছি হোৱা বাবে ৰাজ্যখনত বাংলা ভাষাৰ প্ৰচলন বেছি। জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ মাজত ককবৰক ভাষাৰ প্ৰচলন বেছি। ইয়াৰ উপৰিও ইন্দো-ইউৰোপীয় ভাষাগোষ্ঠী আৰু চীনা তিব্বতী ভাষাগোষ্ঠীৰ অন্য কিছুমান ভাষা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰচলিত।
ধৰ্ম
ত্ৰিপুৰাৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠই হৈছে হিন্দু ধৰ্ম (৮৫.৬% )। ইয়াৰ বাহিৰেও মুছলিম (৭.৯%), খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম (৩.২%) আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ (৩.১%) লোক ৰাজ্যখনত আছে। ৰাজ্যখনৰ প্ৰায়বিলাক জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ লোকেই হিন্দু। মগ আৰু চাকমা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে হৈছে বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোক। লুছাই, কুকি আৰু গাৰো জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে হৈছে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী লোক।
শিক্ষা
ত্ৰিপুৰাৰ বিদ্যালয় সমূহ ৰাজ্য চৰকাৰ অথবা ব্যক্তিগত আৰু ধৰ্মীয় সংস্থান সমূহে পৰিচালনা কৰে। বিদ্যালয় সমূহ সাধাৰণতে ইংৰাজী আৰু বেংগলী মাধ্যমৰ। তথাপি ইয়াত কাকবৰক ভাষা আৰু স্থানীয় জনজাতিসকলৰ ভাষাও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিদ্যালয় সমূহ চি. আই. এছ. চি. ই. (CISCE), চি. বি. এছ. ই. (CBSE), এন. আই. অ'. এছ. (NIOS) অথবা ত্ৰিপুৰা বৰ্ড অফ চেকেণ্ডেৰী এডুকেশ্বন অধীনৰ।
কেইখনমান উল্লেখযোগ্য শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান হৈছে হলি ক্ৰ'ছ কলেজ, এম বি বি কলেজ, এন আই টি আগৰতলা, ত্ৰিপুৰা ইনষ্টিটিউট অফ টেকন'লজী, আগৰতলা গভৰ্ণমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, ত্ৰিপুৰা মেডিকেল কলেজ, ত্ৰিপুৰা ইনষ্টিটিউট অফ পাৰামেডিকেল চায়েঞ্চ, ত্ৰিপুৰা ইউনিভাৰ্চিটি, ইন্দিৰা গান্ধী নেচনেল অপেন ইউনিভাৰ্চিটি আৰু আই চি এফ এ আই ইউনিভাৰ্চিটি। এই সকলো শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আগৰতলা অথবা ইয়াৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলত অৱস্থিত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য শ্ৰেণী:উত্তৰ পূব ভাৰত শ্ৰেণী:সাতভনী ৰাজ্যসমূহ *
চন্দন ৰয়
চন্দন ৰয়(জন্ম:২০ ডিচেম্বৰ,১৯৯৫) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেতা। The Viral Fever ৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত পঞ্চায়ত (দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক) ৰ দ্বাৰা তেওঁ অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে। দীপক কুমাৰ গুপ্তাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ৱেব ছিৰিজ খনত ৰয়ে প্ৰবীণ অভিনেতা ৰঘুবীৰ যাদৱ, নীনা গুপ্তা, জীতেন্দ্ৰ কুমাৰ আদিৰ সৈতে বিকাশ শুক্লাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ৱেব ছিৰিজ খনত অভিনয় কৰাৰ পিছৰে পৰা তেওঁ দৰ্শক আৰু চলচ্চিত্ৰ সমালোচকৰ পৰা সমালোচনাত্মক মূল্যায়ন লাভ কৰিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
চন্দন ৰয়ৰ ঘৰ বিহাৰৰ মহনাৰৰ এখন গাঁৱত। স্কুলীয়া দিনত তেওঁ স্কুলৰ নাটক আৰু সামূহিক অনুষ্ঠানত অভিনয় কৰিছিল, যাৰ ফলত অভিনয়ৰ প্ৰতি তেওঁৰ আগ্ৰহ গঢ়ি উঠিছিল।  তাৰ পিছত ৰয়ে পাটনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণ যোগাযোগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ উদ্দেশ্যে পাটনালৈ যায়। পাটনাত তেওঁ কলেজৰ থিয়েটাৰ চাৰ্কিটৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হৈ পৰিছিল, বাটৰ নাট পৰিৱেশন কৰিছিল।  উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে তেওঁ ভাৰতীয় গণ সংযোগ প্ৰতিষ্ঠানত নামভৰ্তি কৰে আৰু ৰেডিঅ' আৰু টেলিভিছনত ডিপ্ল'মা লাভ কৰে।
কেৰিয়াৰ
ভাৰতীয় গণ সংযোগ প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী পোৱাৰ পিছত তেওঁ দৈনিক জাগৰণত সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰিছিল। তদুপৰি ভাৰতীয় গণ সংযোগ প্ৰতিষ্ঠানত থকা কালছোৱাত ৰয়ে দিল্লীত বাহৰুপ থিয়েটাৰ গ্ৰুপ, জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়, আৰু নেচনেল স্কুল অৱ ড্ৰামা আদিৰ সৈতে জড়িত আছিল।
জাগৰণত ডেৰ-দুবছৰ কাম কৰাৰ পিছত ৰয়ে চাকৰি এৰি ২০১৭ চনত মুম্বাইলৈ গুচি যায়।কিন্তু ২০১৯ চনত তেওঁ বিকাশ শুক্লাৰ চৰিত্ৰত পঞ্চায়তত অভিনয় কৰি দৰ্শক আৰু সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ লগতে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় অভিনেতা
ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী
ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী (त्रिापुरी) এগৰাকী হিন্দু দেৱী। ৰাজাৰাজেশ্বৰী, শোদাশী, কামাক্ষী, ললিতা আদি নামেৰেও তেওঁ পৰিচিত। পৰম দেৱী মহাদেৱীৰ এটা প্ৰধান স্বৰূপ হিচাপে তেওঁৰ পূজা কৰা হয়। হিন্দু ধৰ্মত দেৱীমুখী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰধানকৈ শক্তিবাদত এই দেৱীৰ পূজা হয়। দশ মহাবিদ্যাৰ ভিতৰতো তেওঁ অন্যতম। বহু শাক্ত গ্ৰন্থত তেওঁ বিভিন্ন নামেৰে উল্লেখ আছে। এই সমূহৰ ভিতৰত ললিতা, সহস্ৰনামা, সৌন্দৰ্য লহৰী আটাইতকৈ জনপ্ৰিয়। ব্ৰহ্মমাণ্ড পুৰাণৰ ললিতোপাখ্যানত তেওঁক আদি পৰশক্তি বুলি জনা যায়।
শক্তি ধৰ্মৰ শ্ৰীকুল পৰম্পৰা অনুসৰি ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী মহাবিদ্যাৰ ভিতৰত অগ্ৰণী, হিন্দু ধৰ্মৰ পৰম দেৱত্ব আৰু লগতে শ্ৰীবিদ্যাৰ প্ৰাথমিক দেৱী। ত্ৰিপুৰা উপনিষদে তেওঁক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ চূড়ান্ত শক্তি হিচাপে স্থান দিছে। ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱৰো উৰ্দ্ধত থাকি পালন কৰ্তা স্বৰূপে তেওঁক পৰম চেতনা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ব্যুৎপত্তি আৰু নামকৰণ
ত্ৰিপুৰা শব্দৰ অৰ্থ তিনি নগৰ বা তিন জগত, সুন্দৰী মানে ধুনীয়া নাৰী। অৰ্থাৎ ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী মানে ত্ৰিজগতৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া নাৰী। তেওঁক ত্ৰিপুৰা বুলি কোৱা হয় কাৰণ ই ত্ৰিভুজৰ সৈতে মিল থকা যি নেকি যোনিৰ প্ৰতীক আৰু তেওঁৰ এক বৃত্তাকাৰক্ষেত্ৰ গঠন কৰে। তেওঁৰ মন্ত্ৰত তিনিটা আখৰৰ থুপ থকাৰ বাবেও তেওঁক ত্ৰিপুৰা বুলি জনা যায়। আকৌ ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তা, সংৰক্ষক আৰু ধ্বংসকাৰী হিচাপে প্ৰকাশ পোৱাৰ বাবেও তেওঁক ত্ৰিপুৰা বুলি কোৱা হয়।
ইতিহাস আৰু পৰমপাৰা
শ্ৰীকুল (শ্ৰীৰ পৰিয়াল) পৰম্পৰা (সম্প্ৰদায়)ত ললিতা-ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী দেৱীৰ ৰূপত দেৱীৰ ওপৰত পূজা কেন্দ্ৰীভূত কৰা হৈছে। সপ্তম শতিকাৰ পিছতেই শ্ৰীকুল দক্ষিণ ভাৰতত এক শক্তিত পৰিণত হয় আৰু আজি ই দক্ষিণ ভাৰতৰ অঞ্চল যেনে কেৰালা, তামিলনাডু আৰু শ্ৰীলংকাৰ তামিল অঞ্চলত প্ৰচলিত শক্তিবাদৰ প্ৰচলিত ৰূপ।
শ্ৰীকুলৰ আটাইতকৈ পৰিচিত ভাগটো হৈছে শ্ৰীবিদ্যা, ই "শাক্ত তান্ত্ৰিক ধৰ্মৰ অন্যতম প্ৰভাৱশালী আৰু ধৰ্মতত্ত্বৰ অত্যাধুনিক আন্দোলন।" ইয়াৰ কেন্দ্ৰীয় প্ৰতীক শ্ৰীচক্ৰ সম্ভৱতঃ হিন্দু তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰ সকলোতকৈ বিখ্যাত দৃশ্যমান প্ৰতিচ্ছবি। ইয়াৰ সাহিত্য আৰু অনুশীলন আন যিকোনো শাক্ত সম্প্ৰদায়তকৈ অধিক পদ্ধতিগত বুলি কোৱা হয়।
শ্ৰীবিদ্যাই দেৱীক বহুলাংশে "সৌম আৰু সুন্দৰ [সৌন্দৰ্য]" ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰে (কালিকুলে "উগ্ৰ আৰু ভয়ংকৰ" দেৱী ৰূপ যেনে কালি বা দুৰ্গাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ বিপৰীতে)। তদুপৰি শ্ৰীকুলৰ সাধনাত দেৱীৰ প্ৰতিটো দিশ (সেয়া মাৰাত্মক হওক বা সৌম্য হওক) ললিতাৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়।
শ্ৰীকুলৰ নিপুণসকলে বেছিভাগ সময়তে ললিতাক বিমূৰ্ত শ্ৰীচক্ৰযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি পূজা কৰে, যিটোক তেওঁৰ সূক্ষ্ম ৰূপ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। শ্ৰীচক্ৰক দৃশ্যগতভাৱে হয় দ্বিমাত্ৰিক চিত্ৰ হিচাপে (সেয়া পূজাৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে সাময়িকভাৱে অংকন কৰা, বা স্থায়ীভাৱে ধাতুত খোদিত কৰা হ'ব পাৰে) বা শ্ৰীমেৰু নামেৰে জনাজাত ত্ৰিমাত্ৰিক, পিৰামিডৰ দৰে ৰূপত দেখুৱাব পাৰি।
শ্ৰীবিদ্যা পৰম্পৰাক আৰু অধিক ব্যাপকভাৱে দুটা ধাৰাত বিভক্ত কৰিব পাৰি, কৌল (এটা বামমাৰ্গ প্ৰথা) আৰু সময় (এটা দক্ষিণমাৰ্গ প্ৰথা)। কৌল বা কৌলাচৰ প্ৰথমবাৰৰ বাবে অষ্টম শতিকাত মধ্য ভাৰতত এক সুসংহত আচাৰ-ব্যৱহাৰ ব্যৱস্থা হিচাপে আবিৰ্ভাৱ হৈছিল, আৰু ইয়াৰ আটাইতকৈ পূজনীয় তত্ত্ববিদ হৈছে ১৮ শতিকাৰ দাৰ্শনিক ভাস্কৰাৰায়, যাক বহুতে "শাক্ত দৰ্শনৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিষ্ঠাক" বুলি গণ্য কৰে। philosophy."
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
গোলাপ বৰবৰা
গোলাপ বৰবৰা (Golap Borbora, জন্ম: ১৯২৫ – মৃত্যু: ২০০৬) অসমৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী। ১৯৭৮ চনত তেওঁৰ নেতৃত্বত গঠিত হোৱা চৰকাৰখনেই প্ৰথমখন কংগ্ৰেছ বিৰোধী চৰকাৰ।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯২৫ চনৰ ২৯ আগষ্টত গোলাঘাটত গোলাপ বৰবৰাই জন্ম গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল কমল বৰবৰা। তেওঁ ডিগবৈৰ অসম অইল কোম্পানীৰ কৰ্মচাৰী আছিল। গোলাপ বৰবৰা পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰথম সন্তান আছিল।
শিক্ষা
গোলাপ বৰবৰাই সৰু কালৰ শিক্ষা তিনিচুকীয়াৰ পৰা লাভ কৰিছিল। ১৯৪৪ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আই. এছ. ছি. পৰীক্ষা পাছ কৰে। কলিকতাত থকা সময়ছোৱাত তেওঁ সমাজবাদী আন্দোলনৰ পৰা আকৃষ্ট কলেজীয়া জীৱন সিমানতে সামৰণি মাৰে আৰু ১৯৪৭ চনত অসমলৈ ঘূৰি আহে।
ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৬৮ চনত গোলাপ বৰবৰা ৰাজ্যসভালৈ বিৰোধী দলৰ সদস্য হিচাপে প্ৰথম নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৭৪ চনলৈকে তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য আছিল। উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৰ শ্ৰমিক ইউনিয়নৰ তেওঁ কেইবাবছৰ ধৰি বিষয়ববীয়া আছিল।
১৯৭৪ চনৰ শেষৰফালে লোকনায়ক জয়প্ৰকাশৰ নেতৃত্বত দেশজুৰি আন্দোলন আৰম্ভ হৈছিল। গোলাপ বৰবৰাই এই আন্দোলনত সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৭৫ চনৰ ২৫ জুনত জৰুৰী অৱস্থা ঘোষণা কৰি জয়প্ৰকাশ, মোৰাৰজী দেশাইৰ লগতে তেওঁকো গ্ৰেপ্তাৰ কৰি বহুদিন জেলত ৰখা হ’ল।
জেলৰ পৰা ওলাই গোলাপ বৰবৰাক নৱগঠিত জনতা দলৰ সভাপতি পদ গ্ৰহণ কৰে। ১৯৭৮ চনৰ অসম বিধান সভা নিৰ্বাচনত এই দলটোৱে সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰি চৰকাৰ গঠন কৰে।
মুখ্যমন্ত্ৰী পদত
১৯৭৮ চনৰ মাৰ্চত অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত জনতা পাৰ্টিয়ে ৫৩ খন আসন লাভ কৰে। এইদৰে তেওঁৰ দলটো বিধান সভাৰ বৃহত্তম দল হিচাপে গণ্য হয়। ১৯৭৮ চনৰ ১২ মাৰ্চত গোলাপ বৰবৰাই মুখ্যমন্ত্ৰী ৰূপে শপত গ্ৰহণ কৰে। সেই বাৰেই প্ৰথমবাৰৰ বাবে কংগ্ৰেছ বিৰোধী দল এটাই চৰকাৰ গঠন কৰে।
জনহিতকৰ কাম
মুখ্যমন্ত্ৰী পদ গ্ৰহণ কৰি গোলাপ বৰবৰাই ভালেমান জনহিতকৰ কাম কৰে। যেনে-খেতিয়কৰ দহ বিঘালৈকে মাটিৰ খাজনা মাফ কৰি দিয়া, দশম শ্ৰেণীলৈকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাচুল মাফ, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দ্বিতীয়খন দলঙৰ আধাৰশিলা স্থাপন, জাগীৰোড আৰু কাছাৰত কাগজ কল প্ৰতিষ্ঠা, বনস্পতি কাৰখানা, বিজুলী জনসিঞ্চনৰ বাবে কেইবাটাও নতুন আঁচনি উল্লেখযোগ্য।
মৃত্যু
২০০৬ চনৰ ১৯ মাৰ্চত গুৱাহাটীত ৮৩ বছৰ বয়সত গোলাপ বৰবৰাৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শোণিতপুৰ জিলা
ভৌগোলিক অৱস্থিতি
শোণিতপুৰ জিলা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উত্তৰ দিশে মুঠ ৫৩২৪ বৰ্গ কিলোমিটাৰ আগুৰি আছে। আনহাতে জিলাখন ২৬° ৩০’N আৰু ২৭° ০১’N অক্ষাংশ আৰু ৯২° ১৬’E আৰু ৯৩° ৪৩’E দ্ৰাঘিমাংশ মাজত অৱস্থিত।
জিলাখনৰ চাৰিসীমা হ'ল -
উত্তৰে- অৰুণাচল প্ৰদেশ
পশ্চিমে- দৰং জিলা
মুঠ জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি জিলাখনৰ মুঠ জনসংখ্যা হৈছে ১,৯২৫,৯৭৫। ২০০১-২০১১ চনৰ ভিতৰত জনসংখ্যাৰ হাৰ হৈছে ১৫.৬৭% । আনহাতে প্ৰত্যেক ১০০০ মাইল দূৰত্বৰ ৯৪৬ গৰাকী মহিলা বাস কৰে। জিলাখনৰ শিক্ষিত হাৰ হৈছে ৬৯.৯৬%। আনহাতে জিলাখনৰ হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সংখ্যা হৈছে ১,২৮৭,৬৪৬ জন আৰু ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সংখ্যা ২৬৮,০৭৮ (১৫.৯৪) জন।
ইতিহাস
প্ৰশাসনিক দিশৰ পৰা জিলাখন সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰিবৰ বাবে ১৯৮৩ খ্ৰীষ্টাব্দত দৰং জিলাখনক দুখন জিলা হিচাপে ভাগ কৰি পেলোৱা হৈছিল। দৰং আৰু শোণিতপুৰক দুখন সুকীয়া জিলাৰূপে ঘোষণা কৰা পিছত তেজপুৰক শোণিতপুৰ জিলাৰ সদৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল। কালিকা পুৰাণৰ বিৱৰণ অনুসৰি বৰ্তমানৰ দৰং, শোণিতপুৰ আৰু উত্তৰ লখিমপুৰ জিলা কেইখন বাণৰজাৰ শাসনাধিষ্ঠিত অঞ্চল আছিল।
ভাষা
জিলাখনত বসবাস কৰা বৃহৎ সংখ্যক মানুহৰে মাতৃভাষা হ'ল অসমীয়া ভাষা। কিন্তু বহু ঠাইত মিশ্ৰিত ভাষাৰো ব্যৱহাৰ হয়। অন্যান্য কিছু সংখ্যক মানুহে কাৰ্বি ,বড়ো, নেপালী, বাংলা আৰু হিন্দী ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। আনহাতে চাহবাগানসমূহত বাস কৰা বৃহৎ সংখ্যক শ্ৰমিকৰ মাজত মিশ্ৰিত ৰূপত অসমীয়া ভাষাৰ ব্যৱহাৰ হোৱা দেখা যায়।
জিলাৰ সদৰ আৰু মহকুমা
শোণিতপুৰ জিলাৰ তিনিটা প্ৰধান মহকুমা হ'ল তেজপুৰ, বিশ্বনাথ আৰু গহপুৰ।
গহপুৰ ভাৰতৰ উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্য অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ এটা মহকুমা আৰু এখন ইতিহাস প্ৰসিদ্ধ নগৰ। ইয়াতেই স্বাধীনতা সংগ্ৰামী কণকলতা বৰুৱাৰ জন্ম হয়। নগৰখন ৫২ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথৰ দ্বাৰা অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৰাজধানী ইটানগৰৰ লগত সংযোগ হৈ আছে। লগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ দ্বাৰা মাজুলী আৰু যোৰহাটৰ লগতো সংলগ্ন হৈ আছে।
শোণিতপুৰৰ উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিসকল
কেইজনমান উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি নাম তলত উল্লেখ কৰা হ’ল। * বীষ্ণুলাল উপাধ্যায়
পৰ্যটনস্থল
তেজপুৰ চহৰৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত অৱস্থিত ঐতিহাসিক গড়। এই গড়টো তেজপুৰৰ বাণৰজাই নিৰ্মাণ কৰিছিল। শত্ৰুৰ পৰা নগৰখন সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ বাণাসুৰে সমগ্ৰ নগৰখনকে অগ্নিৰে বেৰি থৈছিল বুলি কালিকা পুৰাণত উল্লেখ আছে। কালিকা পুৰাণত উল্লেখ আছে যে শত্ৰুৰ পৰা নগৰখন সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ বাণাসুৰে সমগ্ৰ নগৰখনকে অগ্নিৰে বেৰি থৈছিল। সেয়ে এই গড়টোৰ নাম অগ্নিগড় হ'ল। অগ্নিগড়ৰ সংৰক্ষণৰ বাবে ১৯২৮ চনত তেজপুৰ পৌৰসভাৰ পৌৰপতি পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱায়ে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত থকা টিলাটোত এখনি উদ্যান প্ৰতিষ্ঠা কৰে। বৰ্তমান তেজপুৰ পাৰিপাৰ্শ্বিক সমিতিৰ তত্ত্বাৱধানত এখন উদ্যান পৰিচালনা কৰি থকা হৈছে।
তেজপুৰ নগৰৰ পৰা প্ৰায় পাঁচ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে দ-পৰ্বতীয়া নামৰ গাঁৱত অৱস্থিত। ১৯২১-১৯২২ চনত ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব জৰীপ বিভাগৰ খনন কাৰ্যৰ পৰা দ-পৰ্বতীয়াত শিলৰ মন্দিৰৰ ওপৰত আহোম যুগত শিল আৰু ইটাৰে নিৰ্মিত দেৱালয়ৰ গাঁথনি উদ্ধাৰ হয়। ঠাৱৰ কৰা হৈছে যে এই ঠাইত বাণ ৰজাই হৰি-হৰৰ মিলন ভূমিৰ স্মৃতি চিৰযুগমীয়া কৰি ৰাখিবৰ বাবে ’হৰি হৰাত্মক’ শিৱ প্ৰতিষ্ঠা কৰি মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰাইছিল। বৰ্তমানৰ শিলৰ দ্বাৰ এই মন্দিৰৰে ভগ্নাৱশেষ। কোনো কোনো প্ৰত্নতত্ত্ববিদে এয়া গুপ্ত যুগৰ আটাইতকৈ পুৰণি স্মৃতি চিহ্ন বুলি ক’ব খোজে। এই স্থান ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব জৰীপ বিভাগৰ দ্বাৰা সংৰক্ষিত কৰা হৈছে।
ঐতিহাসিক মঠ-মন্দিৰ
তেজপুৰ চহৰৰ উত্তৰ দিশত এটা সৰু টিলাৰ ওপৰত মহাভৈৰৱ মন্দিৰ অৱস্থিত। এই মন্দিৰত হিন্দুসকলৰ আৰাধ্য দেৱতা শিৱক নিতৌ পূজা অৰ্চনা কৰা হয়। কথিত আছে যে দ্বাপৰ যুগত শিৱভক্ত বাণাসুৰে এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। মন্দিৰৰ ভূমিৰ পৰিমাণ ১৫৯ কঠা ৩ লেচা। মন্দিৰৰ চাৰিওফালে সিঁচৰিত ভগ্ন শিলাখণ্ডসমূহৰ পৰা এইটো অনুধাৱন কৰিব পাৰি যে মূল মন্দিৰক কেন্দ্ৰ কৰি আন সৰু সৰু মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। কথিত আছে যে বাণৰজাৰ জীয়ৰী ঊষাই ইয়াতেই সদায় পূজা অৰ্চনা কৰিছিল। মূল মন্দিৰৰ ভিতৰত এটা বৃহৎ শিৱলিংগ আছে। এই লিংগটো ৰ উচচতা প্ৰায় ৩.২ মিটাৰ আৰু প্ৰস্থ প্ৰায় ২.৩ মিটাৰ। মহাভৈৰৱ মন্দিৰৰ এই শিৱলিংগ এছিয়া মহাদেশৰ বৃহত শিৱলিংগ সমূহৰ ভিতৰত লেখত ল’বলগীয়া।
thumb|150px|জ্যোতি ভাৰতীৰ সন্মুখৰ দৃশ্য ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ পিতৃগৃহ। এই 'পকী' বা জ্যোতি ভাৰতীৰ স্থাপত্য আৰু নিৰ্মাণশৈলী ৰাজস্থানী আৰু আহোম যুগৰ শৈলীৰ সংমিশ্ৰণত গঢ়ি উঠিছে। ইয়াতেই প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ 'জয়মতী'ৰ আখৰা হৈছিল। ১৮৭৮ চনত তেওঁৰ ককাদেউতাক হৰবিলাস আগৰৱালাই নিৰ্মাণ কৰা ঘৰটোৰ নাম পূৰ্বতে আছিল 'পকী'। সেই সময়ত তেজপুৰত একমাত্ৰ পকী ব্যক্তিগত বাসভৱন আছিল বাবেই এই ঘৰটোক 'পকী' নামেৰে জনা গৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত 'পকী'ক ব্যক্তিগত বাসভৱনৰ সলনি জ্যোতিভাৰতী নামেৰে এক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়। ইয়াত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ গীতৰ গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ড, তেওঁৰ হাতৰ আখৰ থকা কাগজ, বিভিন্ন তথ্য-পাতি, শোৱা পালেং আদি সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হৈছে।
শোণিতপুৰ জিলাত হিমালয়ৰ পাদদেশত অৱস্থিত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। ই অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পাকে ব্যাঘ্ৰ প্ৰকল্পৰ সীমান্তৱৰ্ত্তী এক উদ্যান আৰু এই দুয়োখনে মিলি প্ৰায় ১০০০ বৰ্গ কিমি অঞ্চল আগুৰি আছে। ১৯৯৮ চনৰ ৯ ছেপ্তমবৰত নামেৰি(২০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ)ক ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান ঘোষণাৰ চূড়ান্ত অনুজ্ঞা প্ৰদান কৰা হৈছিল। কাজিৰঙা তথা মানাহৰ পিছতে ঘোষিত ই এইখন অসমৰ তৃতীয়খন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। নামেৰি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ প্ৰাণীকুল বৈচিত্ৰ্যময়। ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনত তিনিশৰো অধিক বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ চৰাই চিৰিকিটি আৰু ছশৰো অধিক বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদ আছে বুলি জনা যায়।
উল্লেখনীয় শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
বিশ্ববিদ্যালয় :
মহাবিদ্যালয়:
উচ্চ মাধ্যমিক/উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়:
কাৰিকৰী শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান :
অনান্য শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান :
তথ্যসূত্ৰ
বিশ্বনাথ কলেজ অব এডুকেচন
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলা
যোৰহাট বিমানবন্দৰ
যোৰহাট বিমানবন্দৰ  ভাৰতবৰ্ষৰ অন্তৰ্গত অসম ৰাজ্যৰ  যোৰহাট জিলাত  অৱস্থিত এটা বিমান বন্দৰ। ই যোৰহাট নগৰৰ পৰা দক্ষিণ পশ্চিম দিশে ৭ কি মি দূৰত অৱস্থিত৷ এই বন্দৰটো ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰ নামেৰেও জনাজাত। ভাৰতীয় বিমানবন্দৰ প্ৰাধীকৰণৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ৷ এই বিমান বন্দৰটো ১৯৫০ চনৰ আগভাগত স্থাপন কৰা হৈছিল ৷ এইটো পূব ভাৰতৰ প্ৰথমটো বায়ুসেনাৰ বিমানঘাটি, প্ৰথমতে এই বিমান বন্দৰটোৰ পৰা নগালেণ্ড, অৰুণাচল প্ৰদেশলৈ বিমান সাহায্য যোগানৰ বাবে ব্যৱহাৰ হৈছিল ৷ বৰ্তমানে সেনাবাহিনীৰ দুখন সুসজ্জিত An-32 উৰাজাহাজ আৰু অৰুনাচল প্ৰদেশৰ কামেং, সোৱণশিৰি, চিয়াং, লোহিত আৰু টিৰাপ জিলালৈ মালবাহী বিমানৰ ব্যৱস্থা আছে ৷
ইতিহাস
যোৰহাটত বিমানঘাটি পতাৰ প্ৰধান কাৰণ আছিল দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ। ১৯৩৯ চনৰ ছেপ্তম্বৰ মাহত জাপানী সেনা বাহিনীয়ে ব্ৰহ্মদেশ অতিক্ৰম কৰি ভাৰতৰ দিশে অগ্ৰসৰ হৈছিল। ভাৰতীয় আৰু ব্ৰিটিছ সেনা বাহিনীয়েও তৎপৰ হৈ উঠিছিল। ‘ৰয়েল এয়াৰ ফ’ৰ্চ’ আৰু ‘ইণ্ডিয়ান এয়াৰফ’ৰ্চ’ আহি ৰৰৈয়াৰ মাটিত অন্বেষণ কৰছিলহি। পকিমূৰি চাপৰিৰ মাটি বিমান ঘাটিৰ বাবে উপযুক্ত বুলি বিবেচনা কৰি জিলা কৰ্তৃপক্ষৰ যোগেদি মাটি অধিগ্ৰহণ কৰা হৈছিল। সেই সময়ত ৰৰৈয়াত মুৰলিধৰ বৰুৱাৰ বাগিচাৰ টকলা অংশটো বিমান ঘাটিৰ বাবে কিনি লোৱা হৈছিল। দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে ৰৰৈয়া বিমান ঘাটিৰো সম্প্ৰসাৰণ হ’ব ধৰিছিল। এই অঞ্চলৰ অসমীয়া পৰিয়ালৰ পৰা মাটি কিনি এই ঘাটিটো সম্প্ৰসাৰণ কৰা হৈছিল।
অৱস্থিতি আৰু যোগাযোগ
ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰৰ স্থানাংক হৈছে26.43°N, 94.1°W । অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ সদৰ যোৰহাট চহৰৰ পৰা ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰলৈ দূৰত্ব হৈছে ৭ কিঃমিঃ।
যোৰহাট চহৰৰ পৰা ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰলৈ নিয়মীয়াকৈ টেক্সী আৰু স্থানীয় বাছ চলাচল কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিমানবন্দৰ শ্ৰেণী:যোৰহাট শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলা
কামাখ্যা দেৱালয়ৰ দেৱলীয়াৰ লেখ
কামাখ্যা মন্দিৰৰ নিত্য-নৈমিত্তিক পূজা সেৱা প্ৰভৃতি সুকলমে চাবলৈ বৰফুকনে ভিন্ন স্তৰৰ লোক নিয়োগ কৰাৰ বহল তালিকা নাও বৈচা ফুকনৰ অসম বুৰঞ্জীত পোৱা যায়। তালিকাখন এনেধৰণৰ- বৰ দেউৰী( দেৱালয়ত পূজা কৰা ব্ৰাহ্মণ), সৰু দেউৰী (বৰ দেউৰী অনুপস্থিতিত পূজা কৰা বাপু) পৰিচালক (নৈবেদ্য সজাই দিয়া লোক), আঠপৰীয়া (দিনে ৰাতিয়ে আঠপৰ পহৰা দিয়া লোক), তেলী (তেল যোগনীয়াৰ), মালী (ফুল আৰু মালা যোগান ধৰোঁতা, ধোৱা (দেৱলায়ৰ কাপোৰ- কানি ধোৱা লোক), নাপিত (পুৰোহিত আৰু আন সকলৰ দাড়ি চুলি কটা লোক), কমাৰ (লোৰ যতন নিৰ্মাণ কৰা লোক), কুমাৰ (মাটিৰ সাজ বাচন যোগনীয়া), চমাৰ (চূন যোগনীয়া), কালীয়া (কালী বাদক), ঢুলীয়া (ঢোল বাদক), বলীকটীয়া (বলি কটা লোক), গায়ন (গায়ক), পাখৌ জিয়া গায়ন,নাচনিয়াৰ (নৃত্যত পাৰদৰ্শী জন), নেগেৰিয়া (নাগাৰা বজোৱা লোক), খাতোৱাল (দেৱালয়ৰ খাতত থাকি শস্য যগোৱা), বাৰি চোৱা (দেৱালয়ৰ বাৰীত উপহাৰ দ্ৰব্যৰ খেতি কৰা লোক), বেলি চোৱা (বেলি চাই পূজাৰ কাল নিৰ্ধাৰণ কৰা লোক), চাউল কৰা (চাউল বচা লোক), মলখু বচা (পূজাৰ মলখু চাউল বাছি দিয়া লোক), আৰু পানী তোলা (দেৱালয়ৰ বাবে পানী পুখুৰীৰ পৰা তুলি অনা লোক)।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
নগাঁও জিলা
নগাঁও জিলা সাৰুৱা সমভূমি আৰু অৰণ্যানিৰে সমৃদ্ধ৷ জিলাখনৰ জলবায়ু সেমেকা আৰু আদ্ৰ৷ জিলাখনত ঠায়ে-ঠায়ে আৰু সীমামূৰীয়া অঞ্চলসমূহত বিল আৰু জলাহভূমি দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ জিলাখন ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰত অৱস্থিত৷ নানা তৰহৰ পশু-পক্ষী, বহুধাবিভক্ত জাতি-জনগোষ্ঠী আৰু সম্প্ৰদায়ৰ সমাৱেশে নগাঁও জিলাক বিবিধতা প্ৰদান কৰিছে৷ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰতিষ্ঠাতা, বৰগীত, অঙ্কীয়া নাট আদিৰ স্ৰষ্টা মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে পঞ্চদশ শতিকাত নগাঁৱৰে বৰদোৱাৰ অন্তৰ্গত আলিপুখুৰী নামৰ ঠাইত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল৷ এশিঙীয়া গঁড়ৰ বাবে বিখ্যাত, ইউনেস্কৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰত স্থানপ্ৰাপ্ত ভাৰতৰ অন্যতম ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান কাজিৰঙাৰ কিছু অংশ নগাঁৱতে অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে৷ ইয়াৰোপৰি লাওখোৱা অভয়াৰণ্য, চাপানালা জলপ্ৰপাত নগাঁও জিলাৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷ ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি নগাঁৱৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৮,৯২, ৫৫০৷
২০১৫ চনৰ ১৫ আগষ্টত অসম চৰকাৰে হোজাইক এখন নতুন জিলাৰ মৰ্যাদা দিয়ে৷ পূৰ্বতে হোজাই নগাঁৱৰ মহকুমা আছিল৷ বৰ্তমান নগাঁৱৰ মহকুমা দুটা৷ নগাঁও আৰু কলিয়াবৰ৷
কছাৰীসকলৰ শাসন
কালিকা পুৰাণৰ মতে, অসুৰবংশীয় মহাপৰাক্ৰমী ৰজা নৰকাসুৰ কামৰূপলৈ আহে আৰু স্থানীয় কিৰাত ৰজাক পৰাভূত কৰি প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ ৰাজ্য গঠন কৰে৷ সেইয়া খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০০০ চনমানৰ ঘটনা৷ ৰজা নৰকাসুৰৰ দিনতে নগাঁৱৰ কপিলী উপত্যকাত ত্ৰিপুৰা জাতিৰ ৰাজ্য আছিল৷ পাছত কছাৰীসকলৰ লগত যুঁজত হাৰি ত্ৰিপুৰা ৰজাই কপিলীৰ পৰা প্ৰস্থান কৰি বৰ্তমানৰ ডিমা হাছাও জিলাৰ মাইবঙত বসতি পাতেগৈ৷ তেতিয়াই কপিলী উপত্যকা কছাৰীসকলৰ অধীন হয়৷ ইয়াৰ পৰৱৰ্তী বহুবছৰৰ নগাঁৱৰ বুৰঞ্জীৰ তথ্য পাবলৈ নাই৷
বৰ্মন বংশৰ শাসনকালত
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৫০ চনমানত পুষ্য বৰ্মা নামৰ বীৰ এজনে নৰকাসুৰৰ বংশৰ বুলি পৰিচয় দি কামৰূপৰ সিংহাসন অধিকাৰ কৰে৷ নগাঁও জিলাৰ উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চল তেতিয়া এইজন ৰজাৰ অধীনলৈ আহে৷ প্ৰায় নৱম-একাদশ শতিকাত ঠাইখণ্ডলৈ পাল বা যোগী সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকল নগাঁৱলৈ আহে৷
ঊনৈশ শতিকাৰ নগাঁও
১৮২৬ চনলৈকে নগাঁওখন মানৰ অধীনত আছিল৷ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ কাৰ্যকৰীকণৰ পাছত নগাঁও ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ আহে৷ ১৮৩২ চনত নগাঁৱক পৃথক প্ৰশাসনিক গোট হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয়৷ অৱশ্যে কলং নদীৰ পাৰত থকা বৰ্তমানৰ নগাঁও চহৰত ব্ৰিটিছসকলে খোপনি পোতালৈকে দুটামান বছৰ প্ৰয়োজন হৈছিল৷ নগাঁৱৰ মুখ্য প্ৰশাসনিক কাৰ্যালয়ক প্ৰথমাৱস্থাত খাগৰিজান বুলি জনা গৈছিল৷ ১৮৯৩ চনত চহৰখন পৌৰনগৰীৰ ৰূপ পায়৷
পূৰ্বতে খাগৰিজান আৰু পাছলৈ পুৰণিগুদামত নগাঁৱৰ মুখ্য কাৰ্যালয় স্থাপিত হৈছিল৷ অঞ্চলটোত মাজেৰে উত্তৰ-পূব দিশৰ পৰা দক্ষিণ-পশ্চিম দিশলৈকে এটা খাল আছিল৷ খালটোৰ চৌপাশ খাগৰিৰে উপচি আছিল বাবে ঠাইখণ্ডক খাগৰিজান বুলি কোৱা হৈছিল৷
ভাষা
অসমীয়া হ'ল প্ৰধান ভাষা। ইয়াৰ উপৰিও হিন্দী,বাংলা,নেপালী,কাৰ্বি,বড়ো,উৰ্দু,আৰবী আদি ভাষাৰো প্ৰচলন আছে।
বিধানসভা আৰু লোকসভাৰ সমষ্টি
ইয়াৰ বিধানসভা সমষ্টি সমূহ হ'ল-
আনহাতে লোকসভা সমষ্টি হ'ল-নগাঁও আৰু কলিয়াবৰ। thumb|300px| অসমৰ গৌৰৱ [[এশিঙীয়া গঁড়, কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত ]]
উন্নয়ন খণ্ড
নগাঁও জিলাৰ তেৰখন উন্নয়ন-খণ্ড আছে৷ সেইসমূহ হৈছে-
পৌৰসভা
নগাঁৱৰ পৌৰসভা কেইখন হৈছে নগাঁও পৌৰসভা, কামপুৰ পৌৰসভা, ৰহা পৌৰসভা, আৰু ধিং পৌৰসভা ৷
ৰাজহ চক্ৰ
নগাঁও জিলাৰ অন্তৰ্গত সাতখন ৰাজহ চক্ৰ আছে৷ সেইকেইখন হৈছে-
বিশ্ববিদ্যালয়
মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা *
ব্ৰেইল্
ব্ৰেইল্‌  হৈছে অন্ধ বা চকুৰে কম দেখা লোকে ব্যৱহাৰ কৰা এটা স্পৰ্শীয় (tactile) লিখন পদ্ধতি। পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক এম্‌বছ কাগজত লিখা হয়। ব্ৰেইল্‌ ব্যৱহাৰকাৰীয়ে refreshable braille display-ৰ সহায়ত কম্পিউটাৰ স্ক্ৰীন বা আন ইলেক্‌ট্ৰনিক সঁজুলিত আখৰ পঢ়িব পাৰে। তেওঁলোকে স্লে'ট আৰু ষ্টাইলাছেৰে ব্ৰেইল্‌ লিখিব পাৰে বা পৰ্টেবল ব্ৰেইল্‌ ন'টটেকাৰৰ দৰে ব্ৰেইল্‌ ৰাইটাৰত টাইপ কৰিব পাৰে।
ফৰাছী স্ৰষ্টা লুই ব্ৰেইল্‌ৰ নামেৰে এই পদ্ধতিটোৰ নাম ৰখা হৈছে। সৰুকালত এক দুৰ্ঘটনাত তেওঁ দৃষ্টিশক্তি হেৰুৱাইছিল। ১৮২৪ চনত ১৫ বছৰ বয়সত নৈশ লিখনৰ সংশোধনেৰে ব্ৰেইলে ফৰাছী বৰ্ণমালাৰ এক সংকেত বিকাশ কৰে। ১৮২৯ চনত সংগীতৰ ন'টচন সামৰি তেওঁ এই পদ্ধতি প্ৰকাশ কৰে। ১৮৩৭ চনত প্ৰকাশিত দ্বিতীয় সংস্কৰণ আছিল আধুনিক যুগত বিকশিত প্ৰথম বাইনেৰী লিখন পদ্ধতি।
ব্ৰেইল্‌ চিহ্নসমূহ চাৰিচুকীয়া যাক cells বোলে আৰু ইয়াত উঠন raised dots কিছুমান থাকে। এই ডট্‌বোৰৰ সংখ্যা আৰু বিন্যাসে এটা আখৰক আনবোৰৰ পৰা পৃথক কৰে। বিভিন্ন ব্ৰেইল্‌ বৰ্ণমালাসমূহ ছপা শব্দৰ প্ৰতিলিপিকৰণ সংকেত হিচাপে বিকশিত হোৱা বাবে ভাষাভেদে মেপিং (আখৰৰ স্থান) বেলেগ বেলেগ হয়। ইয়াৰ উপৰি ইংৰাজী ব্ৰেইল্‌ত সংকেতৰ তিনিটা স্তৰ আছে।
ব্ৰেইল্‌ পাঠ্যত কেৱল ব্ৰেইল্‌ কোষবোৰেই নাথাকে। ইয়াত ছবি, গ্ৰাফ আদিও থাকিব পাৰে। এটা সম্পূৰ্ণ ব্ৰেইল্‌ কোষত দুটা শাৰীত তিনিটাকৈ ছটা উঠন ডট্‌ থাকে। ডট্‌বোৰৰ স্থান একৰ পৰা ছয়লৈকে নিৰ্দিষ্ট কৰা হয়। এক বা ততোধিক ডট্‌ ব্যৱহাৰ কৰি ৬৪টা ব্যৱস্থ সম্ভৱ। এটা কোষেৰে এটা আখৰ, সংখ্যা, যতি চিহ্ন, বা এটা শব্দও বুজাব পাৰি।
স্ক্ৰীন ৰিডাৰৰ প্ৰচলনে ব্ৰেইলৰ ব্যৱহাৰ কমাই আনিছে। কিন্তু বানান আৰু যতি শিকাবৰ বাবে অন্ধ বা দৃষ্টিশক্তিহীনৰ বাবে ব্ৰেইল্‌ শিক্ষা গুৰুত্বপূৰ্ণ।
অসমীয়া ব্ৰেইল্‌
ভাৰতীয় ব্ৰেইল্‌ পদ্ধতি অনুসৰি তলত দিয়া ধৰণে ব্ৰেইল্‌-ত অসমীয়া বৰ্ণসমূহ লিখা যায়:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:লিখন
শিল কপৌ
বিৱৰণ
শিল কপৌৰ দেহটো শকত, মজলীয়া আকাৰৰ আৰু দৈৰ্ঘ্য সাধাৰণতে ২৩-২৮ ছে:মি: হয়৷ দেহৰ পৃষ্ঠদিশ আৰু ডেউকা দুখন উজ্জল সেউজীয়া বৰণৰ হয়৷ নেজ ক’লা চানেকীয়া৷ মূৰ আৰু দেহৰ ওপৰঅংশ গাঢ় গুলপীয়া বৰণৰ হোৱা দেখা যায়৷ ইয়াৰ চকুযোৰ গাঢ় মটীয়া আৰু ঠোঁট উজ্জল ৰঙা৷
মতা শিল কপৌৰ ডেউকাত বগা দাগ আৰু মূৰত মুগা বৰণ থাকে, যিটো মাইকী শিল কপৌৰ ক্ষেত্ৰত দেখা পোৱা নাযায়৷ পোৱালি শিল কপৌ দেখাত মাইকী কপৌৰ দৰে হয়৷
টেক্স’নমি
শিল কপৌৰ যধেষ্ট সংখ্যক উপ-প্ৰজাতি দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ তাৰে অষ্ট্ৰেলিয়াত পোৱা তিনিবিধ উপ-প্ৰজাতি হৈছে, longirostris, chrysochlora আৰু natalis৷
বসতিস্থল
এই প্ৰজাতিটো বৰ্ষাৰণ্যসমূহত প্ৰধানকৈ দেখা যায়৷ ই কাঠনি, খেতি-পথাৰ আদিত বসবাস কৰে৷
আচৰণ
শিল কপৌক সাধাৰণতে অকলশৰে বা যোৰ পাতি বা কেতিয়াবা সৰু জাকত থকা দেখা যায়৷ ইহঁতে মাটিত সৰা ফল খাই চৰি ফুৰে, কেৱল জিৰণি ল’বৰ বাবেহে গছৰ থকা দেখা যায়৷ শিল কপৌৰ প্ৰধান খাদ্য হৈছে গছৰ গুটি, ফল-মূল আৰু বিভিন্ন উদ্ভিদ৷
শিল কপৌৰ মাত সৰু কোমল কুউ-উ-উ ধৰণৰ ৷
আলোকচিত্ৰ
<Gallery> File:Common Emerald Dove.JPG|কেৰেলাত এটা শিল কপৌ File:Chalcophaps indica -Memphis Zoo -female-8a.jpg|আমেৰিকাত এজনী মাইকী শিল কপৌ Image:Emerald Dove SMTC3.jpg|চানডিয়েগোৰ চিৰিয়াখানত এটা মতা শিল কপৌ File:Pacific Emerald Dove Daintree.jpg|অষ্ট্ৰেলিয়াত এটা শিল কপৌ </Gallery>
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পাৰ শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান শ্ৰেণী:চৰাই
বিশ্ব মানসিক স্বাস্থ্য দিৱস
বিশ্ব মানসিক স্বাস্থ্য দিৱস (১০ অক্টোবৰ) হৈছে মানসিক স্বাস্থ্য শিক্ষা, সজাগতা সৃষ্টি, আৰু মানসিক স্বাস্থ্য বা মানসিক ৰোগৰ প্ৰতি থকা সামাজিক সংকোচবোধৰ বিৰুদ্ধে জনমত গঢ়ি তোলাৰ উদ্দেশ্যে পালিত এক গোলকীয় দিৱস। ৱৰ্ল্ড ফেডাৰে'ছন ফৰ মেণ্টেল হেল্থৰ উদ্যোগত ইয়াক ১৯৯২ চনত পোনপ্ৰথমবাৰলৈ পালন কৰা হৈছিল । ১৫০ খনতকৈও অধিক দেশত ব্যাপ্তি আৰু সদস্যতা থকা ৱৰ্ল্ড ফেডাৰে'ছন ফৰ মেণ্টেল হেল্থ হৈছে মানসিক স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় বিষয়ৰ বিশ্বস্তৰীয় সংগঠন। প্ৰতিবছৰে অক্টোবৰ মাহৰ এই বিশেষ দিনটোত মানসিক স্বাস্থ্য সজাগতাৰ সহস্ৰাধিক প্ৰবক্তা-সমৰ্থকে এই বাৰ্ষিক সজাগতা সৃষ্টিকাৰী কাৰ্য্যক্ৰমণিকাত অংশ গ্ৰহণ কৰি মানসিক ৰোগ আৰু বিশ্বৰ ভিন্ন প্ৰান্তৰ নাগৰিকসকলৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।  কিছুমান দেশত ইয়াক মানসিক ৰোগ সজাগতা সপ্তাহৰ অংশ হিচাপে পালন কৰা হয়।
ইতিহাস
বিশ্ব মানসিক স্বাস্থ্য দিৱস প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৯২ চনৰ ১০ অক্টোবৰ তাৰিখে পালন কৰা হৈছিল। এইক্ষেত্ৰত ৱৰ্ল্ড ফেডাৰে'ছন ফৰ মেণ্টেল হেল্থৰ নামৰ সংস্থাটোৰ তদানীন্তন উপ-সচিব প্ৰধান ৰিচাৰ্ড হান্টাৰে মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৯৪ চন পৰ্য্যন্ত এই দিৱস পালনৰ কাৰ্য্যসূচীত মানসিক স্বাস্থ্য সম্পৰ্কে সজাগতাৰ উদগনি আৰু সাধাৰণ জনতাক মানসিক স্বাস্থ্য সম্পৰ্কে তথ্যসমৃদ্ধ কৰাৰ বাহিৰে কোনো বিশেষভাৱে নিৰ্ধাৰিত থী'ম বা কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তু নাছিল।
১৯৯৪ চনত বিশ্ব মানসিক স্বাস্থ্য দিৱসৰ সৈতে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বিশেষভাৱে নিৰ্ধাৰিত থী'ম সংযুক্ত কৰা হয়। ৱৰ্ল্ড ফেডাৰে'ছন ফৰ মেণ্টেল হেল্থৰ তদানীন্তন সচিব প্ৰধান ইউগেন ব্ৰ'ডীয়ে থীম সংযুক্ত কৰাৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল। সেইবছৰৰ দিৱসৰ থী'ম আছিল: "সমগ্ৰ বিশ্বতে মানসিক স্বাস্থ্য সংলগ্ন সেৱাসমূহৰ গুণগত উন্নয়ন সাধন"।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা(WHO)-ই ৱৰ্ল্ড ফেডাৰে'ছন ফৰ মেণ্টেল হেল্থৰ উদ্যোগত আয়োজিত বিশ্ব মানসিক দিৱসৰ কাৰ্য্যসূচীসমূহক পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়ায়। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই বিশ্বৰ ভিন ভিন দেশৰ স্বাস্থ্য মন্ত্ৰালয়সমূহ আৰু নাগৰিক সামাজিক সংস্থাসমূহৰ সৈতে থকা ইয়াৰ শক্তিশালী যোগসূত্ৰৰ ফলপ্ৰসু প্ৰয়োগেৰে মানসিক স্বাস্থ্য সম্বন্ধীয় বিষয়সমূহত সজাগতা সৃষ্টি কৰিবলৈ প্ৰয়াস চলায়। WHO-য়ে এই সম্পৰ্কীয় কাৰিকৰী উপাদানসমূহ আৰু সংযোগ সৃষ্টিকাৰী প্ৰচাৰ উপাদানসমূহৰ বিকাশৰ ক্ষেত্ৰতো সহযোগিতা আগবঢ়ায়।
২০১৮ চনৰ বিশ্ব মানসিক স্বাস্থ্য দিৱসৰ দিনটোতে যুক্তৰাজ্যৰ তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী টেৰেছা মে'ই জে'কী ড'ইল-প্ৰাইছক যুক্তৰাজ্যৰ প্ৰথমগৰাকী মানসিক স্বাস্থ্য, আত্মহত্যা প্ৰতিৰোধ আৰু ৰোগীৰ নিৰাপত্তা ইত্যাদি বিষয় পৰিচালনাৰ বাবে আত্মহত্যা প্ৰতিৰোধ বিভাগৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্ত কৰে। সেইবেলি যুক্তৰাজ্যৰ চৰকাৰে বিশ্বৰ সৰ্বপ্ৰথমখন গোলকীয় মানসিক স্বাস্থ্য শীৰ্ষ সন্মিলনৰ আয়োজক হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰিছিল।
References
শ্ৰেণী:স্বাস্থ্য শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
হিন্দী বিৰোধী আন্দোলন
হিন্দী বিৰোধী আন্দোলন বুলিলে ২০ শতিকাৰ মাজভাগত ভাৰতৰ কিছুমান বিশেষ অঞ্চলত উদ্ভৱ হোৱা এক উল্লেখযোগ্য সামাজিক-ৰাজনৈতিক আন্দোলনক বুজায়। এই প্ৰতিবাদৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল ভাৰতৰ একমাত্ৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে হিন্দী জাপি দিয়াৰ পৰা প্ৰতিহত কৰা। এই আন্দোলনে বিভিন্ন ভাষিক সম্প্ৰদায়ৰ পৰা ব্যাপক সমৰ্থন লাভ কৰাৰ লগতে ভাৰতৰ ভাষা নীতি গঢ় দিয়াত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
মূলতঃ জোৰ-জবৰদস্থিকৈ হিন্দী ভাষা চপোৱাৰ বিৰুদ্ধে অ-হিন্দীভাষীলোকসকলে আন্দোলন সংগঠিত কৰি আহিছে।
পৃষ্ঠভূমি
১৯৪৭ চনত ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ পৰা ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছত নৱগঠিত ভাৰত চৰকাৰে এক ঐক্যবদ্ধ ভাষিক নীতি প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচাৰিছিল। ১৯৫০ চনত গৃহীত ভাৰতৰ সংবিধানে হিন্দীক চৰকাৰী ভাষা আৰু ইংৰাজীক সহযোগী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল। ইয়াৰ মূল লক্ষ্য আছিল ইংৰাজীৰ ঠাইত হিন্দীক একমাত্ৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে ব্যৱহাৰত প্ৰাধান্য দিয়া। কিন্তু, এই পদক্ষেপে অহিন্দীভাষী অঞ্চলসমূহৰ মাজত উদ্বেগ আৰু আশংকাৰ সৃষ্টি কৰিছিল, যাৰ ফলত হিন্দী বিৰোধী প্ৰতিবাদৰ সৃষ্টি হৈছিল।
মাদ্ৰাজ হিন্দী বিৰোধী আন্দোলন (১৯৬৫)
এই প্ৰতিবাদ হিন্দী বিৰোধী আন্দোলনৰ ইতিহাসৰ এক বৃহৎ পৰিঘটনা আছিল। তামিলনাডু ৰাজ্য (তেতিয়া মাদ্ৰাজ নামেৰে জনাজাত)ত সংঘটিত হৈছিল আৰু ইয়াত ব্যাপক বিক্ষোভ আৰু নাগৰিকৰ অশান্তি দেখা গৈছিল। ভাৰত চৰকাৰে হিন্দীক যোগাযোগৰ প্ৰাথমিক ভাষা হিচাপে জাপি দিয়াৰ প্ৰচেষ্টাত এই আন্দোলনৰ সূচনা হয়। বিশিষ্ট সমাজ সংস্কাৰক তথা ৰাজনৈতিক নেতা পেৰিয়াৰ ই.ভি. ৰামাছামীৰ আত্মদহনৰ ফলত এই আন্দোলনে গতি লাভ কৰিছিল। প্ৰতিবাদৰ ফলত অৱশেষত ভাষা নীতি পুনৰীক্ষণ কৰা হয়, যাৰ ফলত তামিলনাডুত চৰকাৰী কামত ইংৰাজী ভাষাৰ ব্যৱহাৰ অব্যাহত ৰখাটো নিশ্চিত হয়।
কেইবাটাও আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দল আৰু নেতাই হিন্দীক একমাত্ৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে জাপি দিয়াৰ সক্ৰিয় বিৰোধিতা কৰিছিল। তামিলনাডুৰ দ্ৰাবিড় মুনেত্ৰা কাজাগাম (ডি.এম.কে)ৰ নেতৃত্বত চি.এন. আন্নাদুৰাইয়ে, মাদ্ৰাজ হিন্দী বিৰোধী আন্দোলনত বিশিষ্ট ভূমিকা পালন কৰিছিল।
বাংলা ভাষা আন্দোলন
হিন্দী বিৰোধী প্ৰতিবাদৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক নাথাকিলেও ভাৰতৰ ভাষা ৰাজনীতি গঢ় দিয়াত বাংলা ভাষা আন্দোলনে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল। ইয়াৰ সংঘটিত হৈছিল তেতিয়াৰ অবিভক্ত বংগদেশ আৰু বৰ্তমানৰ বাংলাদেশত। এই আন্দোলনে বাংলা ভাষাক স্বীকৃতি আৰু প্ৰচাৰৰ পোষকতা কৰিছিল। ১৯৫২ চনত সংঘটিত হোৱা বাংলাদেশৰ ভাষা আন্দোলন এই আন্দোলনৰ সময়ত এক উল্লেখযোগ্য পৰিঘটনা আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত বাংলা ভাষাক পূব পাকিস্তানৰ (পাছলৈ বাংলাদেশ) অন্যতম চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়াত ই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
প্ৰভাৱ আৰু ফলাফল
হিন্দী বিৰোধী প্ৰতিবাদে ভাৰতৰ ভাষা নীতিত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ভাৰত চৰকাৰে দেশৰ ভাষিক বৈচিত্ৰ্যক স্বীকাৰ কৰি ১৯৬৭ চনত চৰকাৰী ভাষা আইন সংশোধন কৰি চৰকাৰী উদ্দেশ্যত ইংৰাজীৰ ব্যৱহাৰ অব্যাহত ৰখাটো নিশ্চিত কৰাৰ লগতে ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ যোগাযোগৰ বাবে আঞ্চলিক ভাষাসমূহক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে। এই সিদ্ধান্তই ভাষিক বহুত্ববাদ ৰক্ষা কৰাত যথেষ্ট সহায় কৰিছিল আৰু ভাৰতৰ বিভিন্ন ভাষিক সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সৰ্বাংগীনতা আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ ভাৱ গঢ়ি তুলিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আন্দোলন
উত্তৰ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয় (স্বায়ত্বশাসিত)
উত্তৰ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয় (স্বায়ত্ত্বশাসিত) (North Lakhimpur College (Autonomous)) লখিমপুৰ (পূৰ্বৰ লক্ষ্মীমপুৰ) জিলাৰ সদৰৰ সমীপৱৰ্তী খেলমাটিত অৱস্থিত এখনি স্বায়ত্ত-শাসিত মহাবিদ্যালয়। ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ, মহাবিদ্যালয়খনি ১৯৫২ চনত স্থাপিত হৈছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ এক বিস্তীৰ্ণ অঞ্চলত উচ্চশিক্ষাৰ ধাৰাৰ সূচনাত এই মহাবিদ্যালয়ৰ বৰঙণি অনস্বীকাৰ্য। মহাবিদ্যালয়খন ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ (National Assessment and Accreditation Council)ৰ মূল্যাংকনত ৩.০৮ মানেৰে "এ" শ্ৰেণীৰ মহাবিদ্যালয় ৰূপে স্বীকৃত। ২০১৩ চনৰ ৩০ মে'ত উত্তৰ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ক বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ পৰা স্বায়ত্ত-শাসিত মহাবিদ্যালয়ৰ স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়। উল্লেখনীয় যে, এই মহাবিদ্যালয়েই বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ দ্বাৰা স্বায়ত্ত-শাসিত মহাবিদ্যালয়ৰ স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত অসমৰ প্ৰথমখন মহাবিদ্যালয়।
ইতিহাস
নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ উজনি অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰবৃহত্তৰ অঞ্চলৰ সকলোতকৈ পুৰণি আৰু অগ্ৰণী উচ্চ শিক্ষা অনুষ্ঠান। অসমৰ এক অন্যতম পিছপৰা আৰু ভিতৰুৱা অঞ্চল হিচাপে পৰিচিত উত্তৰ লখিমপুৰত ১৯৫২ চনৰ ৩ জুলাই তাৰিখে নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ স্থাপিত হৈছিল। এই বিশাল অঞ্চলৰ কেইবাজনো দূৰদৰ্শী আৰু সমাজহিতৈষী ব্যক্তিৰ সপোন আৰু প্ৰচেষ্টাৰ ফচল হ'ল নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ।
দৰ্শন
মহাবিদ্যালয়খনৰ মূল মন্ত্ৰ আৰু উদ্দেশ্য হৈছে আধুনিক শিক্ষা আৰু জ্ঞানৰ আলোকেৰে মানৱ সম্পদৰ বিকাশ সাধন। শিক্ষাৰ্থীক প্ৰতিযোগিতামূলক পৃথিৱীত আগবাঢ়ি যাব পৰাকৈ সময়োপযোগী উচ্চ মানসম্পন্ন শিক্ষা প্ৰদানৰ সমান্তৰাল ভাৱে সমাজ জীৱনৰ সকলো স্তৰতে শিক্ষাৰ্থীসকলক সামাজিক কৰ্তব্য আৰু দায়িত্ববোধ সম্পন্ন মানৱ সম্পদ হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলোৱা হয়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৰ্বাঙ্গীণ শৈক্ষিক আৰু বৌদ্ধিক বিকাশৰ প্ৰতি মহাবিদ্যালয়খনি দায়বদ্ধ। বহু সীমাবদ্ধতাৰ মাজতো সেয়ে মহাবিদ্যালয়খনি শিক্ষাৰ্থী আৰু শিক্ষকৰ সমন্বয়েৰে সম্ভৱপৰ সকলো উপাদানেৰে বিকাশৰ আৰু উন্নত ভৱিষ্যতৰ মূলনীতিৰে পৰিচালিত হৈ আহিছে।
পাঠ্যক্ৰমসমূহ
মহাবিদ্যালয় খনে কলা আৰু বিজ্ঞান বিভাগত উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু স্নাতক পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ উপৰিও মহাবিদ্যালয় খনত আন কিছুমান বৃত্তিমুখী পাঠ্যক্ৰমৰো ব্যৱস্থা আছে, বৰ্তমান মহাবিদ্যালয়খনত তলত দিয়া পাঠ্যক্ৰমসমূহৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়