cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়
চৌহদসমূহ
অন্যান্য চৌহদ সমূহ হ'ল: হাজৰা ৰোড চৌহদ, বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰেছ আৰু বুক ডিপো, বি.টি. ৰোড চৌহদ, বিহাৰীলাল কলেজ অফ হম চাইন্স কেম্পাছ, বিশ্ববিদ্যালয় স্বাস্থ্য সেৱা, হাৰিংঘাটা চৌহদ, ঢাকুৰীয়া লেক চৌহদ বিশ্ববিদ্যালয় পথাৰ আৰু টেণ্ট, মৈদান।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বিশ্ববিদ্যালয় শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
প্ৰভাত মুখাৰ্জী
প্ৰভাত মুখাৰ্জী (Prabhat Mukherjee, ১৯১৭-১৯৯৭) এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, অভিনেতা আৰু গ্ৰন্থ ৰচয়িতা আছিল। তেওঁ বঙালী, অসমীয়া, উৰিয়া আৰু হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিছে। মুখাৰ্জীৰ কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি আকাশবাণী যোগে। ১৯৫০ত বঙালী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় আৰম্ভ কৰে। ১৯৫৬ত প্ৰথম ছবি মা পৰিচালনা কৰিছিল। তেওঁৰ পত্নী অৰুন্ধতী দেৱীয়ে এই ছবিত ভুমূকি মাৰিছিল। মুখাৰ্জীয়ে পশুপতি চেতাৰ্জীৰ ষোড়শী (১৯৫৪) ছবিত অভিনেতা হিচাপে অৰুন্ধতীৰ সৈতে একেলগে কাম কৰিছিল। কিন্তু তেওঁলোকৰ যুগ্মজীৱন বেছিদিন নিটিকিল। ১৯৫৭ চনত অৰুন্ধতীয়ে বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত পৰিচালক তপন সিনহাক লগ পায় আৰু পিছলৈ অৰুন্ধতী দেৱী আৰু সিনহাই বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। ১৯৬০লৈকে মুখাৰ্জীয়ে আৰু তিনিখন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল।
২২ নৱেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
প্ৰভাত মুখাৰ্জী
১৯৫৯ত তেওঁ পৰিচালনা কৰা অসমীয়া ছবি পূবেৰুণে মুক্তি পায়। ছবিখন ১৯৬০ চনত বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়। তেওঁ ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্যও লিখিছিল। ১৯৬২ৰ পৰা ১৯৬৪লৈ মুখাৰ্জীয়ে কমেও পাঁচখন উৰীয়া ভাষাৰ ছবি নিৰ্মাণ কৰে। ইয়াৰে এখন দস্যু ৰত্নাকৰ (১৯৬২), যিখন উৰীয়া অভিনেতা প্ৰশান্ত নন্দৰ  প্ৰথম ছবি। ১৯৭২ চনত জম্মু আৰু কাশ্মীৰ চৰকাৰে প্ৰযোজনা কৰা মহজুৰ নামেৰে জনাজাত  কাশ্মীৰৰ জাতীয় কবি গোলাম আহমদৰ (১৮৮৫-১৯৫২) জীৱনভিত্তিক শ্বায়েৰ-ই-কাশ্মীৰ মহজুৰ পৰিচালনা কৰে। এইখন মুখাৰ্জীৰ প্ৰথম হিন্দী ছবি। নাম ভূমিকাত বলৰাজ সাহানীয়ে অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত মুখাৰ্জীয়ে পুনৰ বঙালী ভাষাৰ ছবিলৈ ঘূৰি অহাৰ মাজৰচোৱা সময়ত আৰু দুখন হিন্দী ছবিৰ কাম কৰে।
দ্বিতীয় বিবাহো ব্যৰ্থ হোৱাৰ পিছত মুখাৰ্জী শিৰডীলৈ যায়। সাই বাবাৰ শিকনিসমূহ গ্ৰহণ কৰি শিৰডীত মুক্তি নামেৰে বঙালী ভাষাত এখন গ্ৰন্থ লিখে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ওড়িয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
অসিত সেন (পৰিচালক)
অসিত সেন (Asit Sen; ২৪ চেপ্তেম্বৰ ১৯২২-২৫ আগষ্ট ২০০১) এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী আৰু চিত্ৰনাট্য লেখক। তেওঁৰ বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ আৰু তাহানিৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পূৰ্ব বংগৰ ঢাকাত জন্ম হৈছিল। তেওঁ অসমীয়া, বঙালী আৰু হিন্দী ভাষাৰ মুঠ ১৭খন ছবি পৰিচালনা কৰিছে। তেওঁৰ প্ৰথম পৰিচালিত ছবি অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত বিপ্লৱী। বঙালী ভাষাৰ দীপ জ্বলে যায় (১৯৫৯) আৰু উত্তৰ ফাল্গুনী (১৯৬৩), হিন্দী ভাষাৰ মমতা (১৯৬৬),অনোখী ৰাত (১৯৬৮),খামোচী (১৯৭০) আৰু চফৰ (১৯৭০) ছবিৰ বাবে তেওঁক বিশেষভাবে জনা যায়।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯২২ চনৰ ২৪ চেপ্তেম্বৰত অসিত সেনৰ জন্ম বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ বিক্ৰমপুৰৰ আটশাহী গাঁৱত। পৈতৃক নিবাস আছিল খামৰ খাৰা গাঁৱত। দেউতাক ৰবীন্দ্ৰ সেনে ৰেল বিভাগত চাকৰি কৰিছিল। মাকৰ নাম উৰ্মিলা দেৱী। অসিত সেনৰ এজন ভাতৃ অশোক আৰু চাৰিগৰাকী ভগ্নী- কমলা, অঞ্জলী, শিউলি আৰু গোপা। মোমায়েকৰ ঘৰ আটশাহী গাঁৱত তেওঁ শৈশৱ পাৰ কৰে। বিক্ৰমপুৰৰ ৰাধানাথ হাইস্কুলত তেওঁ অষ্টম শ্ৰেণীলৈ পঢ়াশুনা কৰি দেউতাকৰ কৰ্মস্থল অসমৰ নগাঁৱলৈ গুছি আহে আৰু তাৰ বঙালী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত এণ্ট্ৰেঞ্চ উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পিছত আই.এচ.চি. পঢ়িবলৈ কলকাতালৈ যায়। কলকাতাৰ বংগবাসী কলেজত পঢ়াৰ সময়ত তেওঁৰ সহপাঠী আছিল সলিল চৌধুৰী আৰু গৌৰীপ্ৰসন্ন মজুমদাৰ। বি.এচ.চি. পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁৰ চিনা-জনা হয় তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু পৰিচালক হৰিসাধন দাশগুপ্তৰ সৈতে। দাশগুপ্তৰ অনুপ্ৰেৰণাত তেওঁৰ ফটোগ্ৰাফীৰ প্ৰতি আগ্ৰহ জন্মে। চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী ৰামানন্দ সেন আছিল তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় মোমায়েক। মোমায়েকৰ সহায়ত তেওঁ নিজকে এজন চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁ ডি.কে. মেহতাৰ সহযোগী হিচাপে ভাৰত লক্ষ্মী প্ৰডাকচনত অংশগ্ৰহণ কৰে।
২০০১-ৰ ২৫ আগষ্টত কলকাতাত ৭৯ বছৰ বয়সত সেনৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ একমাত্ৰ সন্তান পাৰ্থ সেনক এৰি থৈ যায়।
কৰ্মজীৱন
মহাত্মা গান্ধীৰ নোৱাখালি আৰু পাটনা ভ্ৰমণক লৈ সেনে প্ৰথম এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে। ১৯৪৮ চনত অসমীয়া ভাষাত তেওঁৰ প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি বিপ্লৱী মুক্তি পায়। বঙালী ভাষাত তেওঁৰ প্ৰথম পৰিচালিত ছবি আছিল চলাচল (১৯৫৬); য’ত অৰুন্ধতী দেৱীয়ে অভিনয় কৰিছিল। ১৯৭০ চনত এইখনকে চফৰ নামেৰে ৰি-মেক কৰা হয়। ১৯৫৯ চনত মুক্তি পায় সুচিত্ৰা সেন অভিনীত দীপ জ্বলে যায়; যিখন ছবি পিছলৈ খামোচী নামেৰে হিন্দীত পুনঃনিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল ৰাজেশ খান্না আৰু ৱাহীদা ৰহমানে। হিন্দী ছবি মমতাও (১৯৬৬) শ্ৰেণী সংঘাটক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ নিৰ্মাণ কৰা তেওঁৰ এখন বঙালী ছবি উত্তৰ ফাল্গুনীৰ (১৯৬৩) পুনঃনিৰ্মাণ আছিল। ১৯৯৩ চনত তেওঁ নেচনেল ইঞ্চটিটিউট অফ ফিল্ম এণ্ড ফাইন আৰ্টছ্ত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু মৃত্যুৰ দিনলৈকে তেওঁ সেই দায়িত্বতে থাকে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী শ্ৰেণী:চিত্ৰনাট্য লেখক শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰুতিমালা দুৱৰা
শ্ৰুতিমালা দুৱৰা (Srutimala Duara)হৈছে এগৰাকী অসমৰ লেখিকা আৰু গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপিকা । লগতে শ্ৰুতিমালা দুৱৰা হৈছে এগৰাকী আবৃত্তিকাৰ আৰু অভিনেত্ৰী। তেওঁ ইংৰাজী ভাষাত সাহিত্য-চৰ্চা কৰা ভাৰতীয় লেখকসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী। শ্ৰুতিমালা দুৱৰাই অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়োটা ভাষাতে সাহিত্য চৰ্চা কৰে। শ্ৰুতিমালা দুৱৰা বহুকেইখন উপন্যাস, চুটিগল্প তথা শিশু গ্ৰন্থৰ লেখক। দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া, দ্য হিন্দু আৰু দ্য আছাম ট্ৰিবিউন কাকতত তেওঁ লিখা-মেলা কৰে।১৯৯৫ চনত শিশুসকলক উদ্দেশ্যি ৰচনা কৰা সাধুকথাৰ দেশ শীৰ্ষক তেওঁৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায়। ইফালে ১৯৯৬ চনত প্ৰকাশ পোৱা তেওঁৰ সাধুকথাৰ টোপোলা নামৰ গ্ৰন্থখন নেছনেল বুক ট্ৰাষ্টে ১৯৯০ ৰ পৰা ১৯৯৮ বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় শিশু সাহিত্য হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে। ২০১৫ চনত লায়ন্স ক্লাবে নাৰীশক্তি বঁটা আৰু ২০১৬ চনত ইণ্টাৰনেচনেল হিউমেন ৰাইটছ কাউন্সিল, অসম শাখাই ৱমেন অৱ দ্য ইয়েৰ বঁটাৰে শ্ৰুতিমালা দুৱৰাক বিভূষিত কৰে। শ্ৰুতিমালা দুৱৰা দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ, গুৱাহাটীৰ এগৰাকী ভাষ্যকাৰ।
কৰ্মজীৱন আৰু সাহিত্যিক জীৱন
শ্ৰুতিমালা দুৱৰাই অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়োটা ভাষাতে সাহিত্য চৰ্চা কৰে। শ্ৰুতিমালা দুৱৰাৰ প্ৰকাশিত ইংৰাজী চুটিগল্পৰ সংকলনসমূহৰ ভিতৰত দ্য ছানছেট এণ্ড আদাৰ ষ্টৰিজ হৈছে প্ৰথম সংকলন। এই গ্ৰন্থখন ১৯৯৮ চনত প্ৰকাশ পায়। যথাক্ৰমে ১৯৯৯ আৰু ২০০৪ চনত প্ৰকাশ পোৱা ৱেইটিং ফৰ দ্য লাষ্ট ব্ৰেথ আৰু দ্য ঝুলন ইভিনিং তেওঁৰ আন দুখন গল্প সংকলন। দুৱৰাই ২০০১ চনত তেওঁৰ প্ৰথমখন ইংৰাজী উপন্যাস ট্ৰেভেলিং উইথ ড্ৰীমছ প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়। ২০০৩ চনত তেওঁৰ দুখনকৈ উপন্যাস ক্ৰমে মায়াজ পাৰ্টি আৰু এছেজ ইন দ্য ছীজ প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ লগতে সাধুকথাৰ দেশ, সাধুকথাৰ বাগিচা আদি অসমীয়াত শিশু গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছে। শ্ৰুতিমালা দুৱৰা বৰ্তমান গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপিকাৰূপে কৰ্মৰত। তেওঁ নৰ্থ ইষ্ট ৰাইটাৰ ফৰামৰ সম্পাদিকা হিচাপে কৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত এ ভিজিট টু কাজিৰঙা এণ্ড শিৱসাগৰ শীৰ্ষক এটি প্ৰবন্ধ নৱম শ্ৰেণীৰ Beehive পুথিত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। তেওঁ দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ, গুৱাহাটীৰ এগৰাকী ভাষ্যকাৰ হিচাপেও পৰিচিত।
সাহিত্যৰাজি
চুটিগল্প
উপন্যাস
শিশুগ্ৰন্থ
আত্মজীৱনীমূলক ৰচনা
২০২২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত শ্ৰুতিমালা দুৱৰাই My Journey through Cancer নামৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থখনি প্ৰকাশ কৰে৷ কৰ্কট ৰোগৰ লগত তেওঁৰ সংগ্ৰামৰ কথা বিশেষ গ্ৰন্থখনত লিপিবদ্ধ হৈছে৷ গ্ৰন্থখনৰ প্ৰকাশক হৈছে WissenMonk Publishing.(ৱাইছেনমংক পাব্লিছিং)৷ উল্লেখ্য যে, শ্ৰুতিমালা দুৱৰা অভেৰিয়ান কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল৷
বঁটা
নেছনেল বুক ট্ৰাষ্টে ১৯৯০ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনৰ ভিতৰত শিশু সাহিত্যলৈ লেখিকাগৰাকীয়ে আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় শিশু সাহিত্য বঁ‌টা প্ৰদান কৰে। তেখেতৰ সাধুকথাৰ টোপোলা গ্ৰন্থখন শ্ৰেষ্ঠ শিশু সাহিত্য বিবেচিত হয়। ২০১৫ চনত লায়ন্স ক্লাবে নাৰীশক্তি বঁটা আৰু ২০১৬ চনত ইণ্টাৰনেচনেল হিউমেন ৰাইটছ কাউন্সিল, অসম শাখাই ৱমেন অৱ দ্য ইয়েৰ বঁটাৰে শ্ৰুতিমালা দুৱৰাক বিভূষিত কৰে।
মৃত্যু
২০২৩ চনৰ ২৭ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে দিনৰ ১১ বাজি ১৫ মিনিটত গুৱাহাটীত শ্ৰুতিমালা দুৱৰাৰ মৃত্যু হয়৷ তেখেত বিগত কিছুবছৰৰ পৰা অভেৰিয়ান কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ আছিল৷
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
বি. বিজয়কুমাৰ
'''বি. বিজয়কুমাৰ''' (B Vijayakumar; জন্ম: ১৯৭৮) একাধাৰে লিখক, অধ্যাপক, সম্পাদক৷ তেখেত জন্মসূত্ৰে তামিলনাডু ৰাজ্যৰ বাসিন্দা যদিও বৰ্তমান কৰ্মসূত্ৰে অসমত আছে৷ তেখেত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগৰ তামিল শাখাৰ এজন অধ্যাপক৷ অসম আৰু অসমীয়া ভাষাত তামিল ভাষা-সাহিত্যৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ হকে তেওঁ বহুকেইখন অনুবাদমূলক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছে৷ সেইদৰে অসমীয়া ভাষাৰ বিভিন্ন সাহিত্যৰাজিও তেওঁ তামিল ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে৷
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯৭৮ চনত নাগাপাট্টিনাম জিলাত৷ পিতৃৰ নাম কে. বালায়ন আৰু মাতৃৰ নাম বি.মানিয়াম্মল৷
শিশু কবিতা
প্ৰাথমিক মৌখিক পৰম্পৰা, লোককবিতা, নাৰ্চাৰী ৰাইম আদিত শিপাই থকা শিশু কবিতা অন্যতম পুৰণি কলা। শিশুৰ বাবে লিখা কবিতা আৰু প্ৰাপ্তবয়স্কৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত কবিতা দুয়োটাকে শিশুৱে সদায় উপভোগ কৰি আহিছে। পশ্চিমীয়া দেশত শৈশৱৰ প্ৰতি মানুহৰ ধাৰণা সলনি হোৱাৰ লগে লগে শিশুৰ কবিতা শিক্ষাৰ আহিলা হোৱাৰ পৰা মনোৰঞ্জনৰ এক প্ৰকাৰলৈ স্থানান্তৰিত হ’ল।
কবিতাৰ দ্বাৰা শিশুক গঢ় দিয়াৰ প্ৰথম আভাস লক্ষ্য কৰিছিল প্ৰখ্যাত সংকলনবিদ আৰু সাহিত্যিক ইতিহাসবিদ দ্য অপিছে। তেওঁ দেখিলে যে অষ্টাদশ শতিকাৰ মাজভাগৰ আগতে উৎসাহজনক বাক্যাংশৰ বাহিৰে শিশুৰ বাবে বেছি লিখা নাছিল। ১৮ শতিকাৰ বেলাডে শিশু কবিতাৰ আধুনিক ধাৰা আৰম্ভ কৰিছিল।
গীত আৰু লোককথা নৱ-প্ৰজন্মলৈ বিয়পি পৰাৰ লগে লগে সমগ্ৰ বিশ্বৰ মৌখিক পৰম্পৰাত কবিতা সাৰ্বজনীন। শিশু কবিতাৰ আটাইতকৈ পুৰণি ৰচনাসমূহ, যেনে: জুলু ইমিলোলোজেলো সাংস্কৃতিক মৌখিক পৰম্পৰাৰ অংশ।
চীনত চলনশীল প্ৰকাৰৰ আৱিষ্কাৰৰ লগে লগে টাং বংশক চীনা কবিতাৰ সোণালী যুগ বুলি জনা যায়। কিছুমান কবিয়ে শিশুৰ বাবে বিশেষভাৱে কবিতা লিখিবলৈ বাছি লৈছিল, প্ৰায়ে নৈতিক পাঠ শিকোৱাৰ বাবে। সেই যুগৰ বহুতো কবিতা, যেনে: "Toiling Farmers" আজিও শিশুক শিকোৱা হয়।
ইউৰোপত ছপাশাল আৱিষ্কাৰৰ আগতে লিখিত কবিতা অস্বাভাৱিক আছিল। প্ৰায়বোৰ শিশু কবিতা এতিয়াও মৌখিক পৰম্পৰাৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰ হৈছিল। কিন্তু কিছুমান ধনী শিশুৱে ছন্দত লিখা হাতেৰে বনোৱা পাঠ্যপুথি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ছপাশালৰ আৱিষ্কাৰৰ লগে লগে ইউৰোপীয় সাহিত্যৰ বিস্তাৰ ঘটে। শিশুৰ বাবে পুৰণি ছপা কবিতা প্ৰায় সকলো শিক্ষামূলক প্ৰকৃতিৰ। পোন্ধৰ আৰু ষোড়শ শতিকাত শিশুক লক্ষ্য কৰি লিখা সৌজন্যমূলক কিতাপে তেওঁলোকক ভাল আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু উপযুক্ত আচৰণ শিকাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ১৪৮৭ চনত প্ৰকাশিত লেছ কন্টেনেন্স দে লা টেবুল হৈছে এটা ফৰাচী উদাহৰণ; বেবীজ ব'ক আৰু কুইন এলিজাবেথ একাডেমী (১৫০০ চনত ছপা কৰা হৈছে) দুয়োটা ইংৰাজী উদাহৰণ।
নিউ ৱৰ্ল্ডত ছপা হোৱা প্ৰথম শিশুৰ কিতাপখন আছিল জন কটনৰ মিল্ক ফৰ বেবছ, ড্ৰ'ন আউট অৱ দ্য ব্ৰেষ্টছ অৱ বথ টেষ্টামেণ্টছ, চিফলি ফৰ দ্য স্পিৰিচুৱেল নুৰিচমেণ্ট অৱ বষ্টন বেবছ। ১৬৪৬ চনত প্ৰকাশিত এইখন শিশুৰ পিউৰিটান কেটেচিজম আছিল। প্ৰথম সংস্কৰণটো পদ্যত নাথাকিলেও পিছৰ সংস্কৰণসমূহ পুনৰ লিখি আমেৰিকাৰ পুৰণি শিশু কবিতালৈ পৰিণত কৰা হয়।
প্ৰাথমিক শিশু কবিতাৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হৈছে জন বুনিয়ানৰ এ বুক ফৰ বয়ছ এণ্ড গাৰ্লছ, প্ৰথম প্ৰকাশিত ১৬৮৬ চনত আৰু পিছলৈ সংক্ষিপ্ত কৰি পুনৰ প্ৰকাশ কৰা হয় ডিভাইন এম্বেলমছ। ইয়াত সাধাৰণ, প্ৰতিটো ছন্দত খ্ৰীষ্টান নৈতিকতাৰে লিখা, দৈনন্দিন বিষয়ৰ চুটি কবিতা আছে
অলিভাৰ হাৰ্ট
অলিভাৰ চাইমন ডি'আৰ্কি হাৰ্ট ( Oliver Simon D'Arcy Hart)  (জন্ম: ১৯৪৮) এজন ব্ৰিটিছ অৰ্থনীতিবিদ। তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এনড্ৰিউ ই. ফুৰাৰ আসনৰ অধ্যাপক। তেওঁ অৰ্থনীতিবিদ বেংগেট ৰবাৰ্ট হল্মষ্টৰ্মৰ সৈতে যুটীয়া ভাবে ছুইডেনৰ কেন্দ্ৰীয় বেংকে আগবঢ়োৱা ২০১৬ বৰ্ষৰ অৰ্থনীতি বিজ্ঞানৰ নোবেল স্মৃতি বঁটা লাভ কৰে।
জীৱনী
১৯৪৮ চনত অলিভাৰ হাৰ্ট ব্ৰিটেনত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতৃ ফিলিপ ডি'আৰ্কি হাৰ্ট এজন চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ গৱেষক আৰু মাতৃ ৰুথ মায়াৰ এগৰাকী স্ত্ৰী আৰু প্ৰসূতিৰোগ বিশেষজ্ঞ আছিল। তেওঁলোক ইহুদী বংশৰ আৰু তেওঁৰ পিতৃ সন্মানীয় মন্টেগো পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত।
হাৰ্টে প্ৰথমে ১৯৬৯ চনত কিংগছ কলেজ, কেম্ব্ৰিজৰ পৰা গণিত শাস্ত্ৰত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত ১৯৭২ চনত তেওঁ ৱাৰৱিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। শেষলৈ তেওঁ প্ৰিন্সটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৭৪ চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তেওঁ প্ৰথমে চাৰছিল কলেজ, কেম্ব্ৰিজৰ ফেল' নিৰ্বাচিত হয়। তাৰ পিছত তেওঁ লণ্ডন স্কুল অফ ইক'নমিক্সত অধ্যাপক হিচাপেযোগ দিয়ে। ১৯৮৪ ত তেওঁ আমেৰিকালৈ যায় আৰু মাচেচুছেটছ প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানত অধ্যাপনা কৰে। পিছলৈ তেওঁ ১৯৯৩ চনত হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিবলৈ লয়। তেওঁ প্ৰথম অৰ্থনীতি বিজ্ঞানৰ এনড্ৰিউ ই. ফুৰাৰ আসনৰ অধ্যাপক ৰূপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ডৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ ২০০০ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈ মুৰব্বী আছিল। তেওঁ আমেৰিকাৰ কলা আৰু বিজ্ঞান একাডেমীৰ ফেল', ডা ইক'মেট্ৰিক ছোচাইটি, আমেৰিকান বিত্ত সন্থা, ব্ৰিটিছ একাডেমীৰ ফেল' আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ সদস্য। তেওঁ আমেৰিকান আইন আৰু অৰ্থনীতি সন্থাৰ সভাপতি আৰু উপসভাপতি আছিল। তেওঁ লণ্ডন স্কুল অফ ইক'নমিকৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ অতিথি অধ্যাপক।
হাৰ্টে তেওঁৰ চুক্তি সূত্ৰৰ (contract theory) বাবে ২০১৬ চনৰ অৰ্থনীতি বিজ্ঞানৰ নোবেল স্মৃতি বঁটা লাভ কৰিলে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিবিদ
১২ ছেপ্টেম্বৰ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
চাংলাং জিলা
চাংলাং জিলা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা৷ এই জিলাৰ উত্তৰে টিৰাপ জিলা আৰু দক্ষিণে লোহিত জিলা৷ ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পাপুমপাৰে জিলাৰ পিছতে এই জিলা অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক জনবসতিপূৰ্ণ জিলা৷
ইতিহাস
এই জিলাখন ১৯৮৭ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰত টিৰাপ জিলাৰ একাংশ লৈ সৃস্টি কৰা হৈছিল৷
ভৌগোলিক অৱস্থান
চাংলাং জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ৪৬৬২ বৰ্গ কিলোমিটাৰL
এই জিলা ভাৰতৰ সৰ্বাধিক বৰষুণ হোৱা জিলাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম৷ জিলাখনৰ প্ৰধান উপত্যকা অঞ্চল হৈছে দিহিং উপত্যকা৷
অৰ্থনীতি
জিলাখনৰ অৰ্থনীতি বহুলাংশে নিৰ্ভৰ কৰে দিহিং নৈৰ জলসম্পদৰ ওপৰত৷ এই নৈৰ মাছ তিনিচুকীয়া, ডুমডুমা, ডিগবৈ আৰু ডিব্ৰুগড়লৈ চালান দিয়া হয়৷
প্ৰশাসনিক বিভাগ
চাংলাং জিলাত অৰুণাচল প্ৰদেশ বিধানসভাৰ পাঁচটা সমষ্টি আছে- বৰডুমচা (Bordumsa), মিআও (Miao), নামপং (Nampong), দক্ষিণ চাংলাং (Changlang South) আৰু উত্তৰ চাংলাং (Changlang North)৷ এই সকলোবোৰ অঞ্চল পূব অৰুণাচল প্ৰদেশ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷ চাংলাং জিলাত পাঁচাটা মহকুমা, পাঁচটা ব্লক আৰু পোন্ধৰটা চাৰ্কোল আছে৷
চাংলাং জিলাৰ পাঁচটা মহকুমা হৈছে- চাংলাং (Changlang), মানমাও (Manmao), জয়ৰামপুৰ (Jairampur), বৰডুমচা (Bordumsa) আৰু মিআও (Miao)৷
চাংলাং মহকুমা (চাংলাং ব্লক) চাৰিটা চাৰ্কোলত বিভক্ত- চাংলাং (Changlang; জনসংখ্যা: ১৪,৭১৮), খিমিয়াং (Khimiyang; জনসংখ্যা: ৩,৫০৬), নামট’ক (Namtok; জনসংখ্যা: ৩,০৮৫) আৰু য়াটডাম (Yatdam)।
মানমাও (Manmao) মহকুমা (মানমাও ব্লক)-ৰ অন্তৰ্গত চাৰ্কোল তিনিটা হৈছে- মানমাও (Manmao; জনসংখ্যা: ৩,৮১৪ ), ৰেণুক (Renuk) আৰু লিংগ’ক-লংটয় (Lyngok-Longtoi)৷
জয়ৰামপুৰ মহকুমা (নামপং ব্লক)-ৰ অন্তৰ্গত চাৰ্কোল তিনিটা হ’ল- নামপং (Nampong; জনসংখ্যা: ৪,৪২৪), জয়ৰামপুৰ (Jairampur; জনসংখ্যা: ৭,৮৩৬) আৰু ৰিমা-পুতক (Rima-Putak)।
বৰডুমচা মহকুমা (বৰডুমচা-দিয়োং ব্লক)-ৰ মাত্ৰ দুটা চাৰ্কোল আছে- বৰডুমচা (জনসংখ্যা: ২৫,৩৬৯) আৰু দিয়োং (জনসংখ্যা: ২৮,৯০৭ জন)৷
মিআও মহকুমা (খগম-মিআও ব্লক)-ৰ অন্তৰ্গত চাৰ্কোল তিনিটা হৈছে- মিআও (জনসংখ্যা: ২০,২৬৬), খাৰচাং (Kharsang; জনসংখ্যা: ৯,৫০৯) আৰু বিজয়নগৰ (Vijoynagar; জনসংখ্যা: ৩,৯৮৮)৷
জনসংখ্যা
right|thumb|টুট্চা জনগোষ্ঠীৰ লোকনৃত্য ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি চাংলাং জিলাৰ জনসংখ্যা ১,৪৭,৯৫১ জন৷ জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০ খন জিলাৰ ভিতৰত চাংলাং জিলাৰ স্থান ৫৯৮৷ এই জিলাৰ জনবসতিৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৩২ জন৷ ২০০১-২০১১ দশকত এই জিলাৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ১৭.৯৬%৷ এই জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯১৪ জন৷ জিলাখনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬১.৯%।
এই জিলাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক টুট্চা (Tutsa), টাংছা (Tangsa), নকটে (Nocte), চাকমা (Chakma), চিংফৌ (Singpho) আৰু লিচু (Lisu) জনজাতিৰ৷ ইয়াত কিছুসংখ্যক তিব্বতীয়, হাজং আৰু বড়ো লোকেও বাস কৰে৷
ভাষা
এই জিলাত ব্যৱহৃত ভাসাসমূহ চীন-তিব্বতীয় মূলৰ৷
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
এই জিলাৰ মিআও নগৰত নামডফা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান অৱস্থিত৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জিলা
প্ৰবীণ শইকীয়া
ড° প্ৰবীণ শইকীয়া একেধাৰে এগৰাকী প্ৰবন্ধকাৰ, কলা-সংস্কৃতিৰ গৱেষক, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, চিত্ৰশিল্পী, শিশুসাহিত্যিক আৰু পৰিৱেশ কৰ্মী৷
শিক্ষা আৰু শৈশৱ
ড° শইকীয়াই বেদেতীৰ (জামুগুৰি) নেহৰু হাইস্কুলৰ পৰা হাইস্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰাৰ পিছত নাৰায়ণপুৰৰ মাধৱদেৱ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিএ পাছ কৰে৷ ১৯৮২ চনত তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিভাগত এমএ উত্তীৰ্ণ হয়৷
১৯৮৭ চনত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এমফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
১৯৯৯ চনত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰে পৰা “খামতিসকলৰ ভাষা আৰু সমাজ: এটি অধ্যয়ন” বিষয়ত সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেখেতৰ গৱেষণা নিৰ্দেশক আছিল ড° সত্যেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামী৷
কৰ্মজীৱন
১৯৮২ এমএ পাছ কৰি উঠাৰ লগে লগে তেখেতে বিহপুৰীয়া মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তা হিচাপে যোগ দি ২০১৫ চনত সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷ তেখেত বিভাগীয় মুৰব্বী হিচাপেও কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেখেতৰ তত্ত্বাৱধানত দুগৰাকী গৱেষকে এমফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
গ্ৰন্থপঞ্জী
শিশু কবিতা, লিমাৰিক, গীত আদি বিষয়ত তেখেতৰ কেইবাখনো গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পাইছে৷ সঁফুৰা নামৰ শিশু আলোচনী আৰু প্ৰান্তিকৰ তেখেত এসময়ত নিয়মীয়া প্ৰবন্ধকাৰ আছিল৷
অলিম্পিকত ভাৰত
ভাৰতে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯০০ চনত অলিম্পিক ক্ৰীড়া সমাৰোহত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অকলশৰীয়াকৈ এথলীট নৰ্মান প্ৰিচাৰ্ডে এথলেটিকছত জয় কৰা দুটা ৰূপৰ পদকৰ সৈতে ভাৰত অলিম্পিকত পদক জয় কৰা প্ৰথম এছিয়ান ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
প্ৰথমে দেশখনে ১৯২০ চনত গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক ক্ৰীড়া সমাৰোহলৈ এটা দল প্ৰেৰণ কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা ভাৰতে প্ৰতিখন গ্ৰীষ্মকালীন খেলত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। ভাৰতে ১৯৬৪ চনৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা কেইবাখনো শীতকালীন অলিম্পিকতো অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
ভাৰতীয় খেলুৱৈসকলে ৩৫টা পদক জিকিছে আৰু ইয়াৰে সকলোবোৰ কেৱল গ্ৰীষ্মকালীন ক্ৰীড়াৰ। এছোৱা সময়ত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ফিল্ড হকী দল অলিম্পিক প্ৰতিযোগিতাত প্ৰভাৱশালী আছিল। দলটোৱে ১৯২৮ আৰু ১৯৮০ চনৰ ভিতৰত বাৰখন অলিম্পিকত এঘাৰটা পদক জয় কৰিছিল। এই এঘাৰটা পদকৰ ভিতৰত মুঠ ৮টা সোণৰ পদক আৰু ১৯২৮-১৯৫৬ চনৰ পৰা ক্ৰমাগত ছটা সোণৰ পদক অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে
ভাৰতে ১৯০০ চনৰ খেলৰ বাবে গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকলৈ প্ৰথম খেলুৱৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল, কিন্তু ১৯২০ চনলৈকে কোনো এটা ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় দলে গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰা নাছিল। ১৯২০ চনৰ সমাৰোহৰ আগতে, ছাৰ ডোৰাবজী টাটা আৰু বোম্বাইৰ ৰাজ্যপাল জৰ্জ লইডে আন্তৰ্জাতিক অলিম্পিক সমিতিত ভাৰতৰ প্ৰতিনিধিত্ব সুৰক্ষিত কৰাত সহায় কৰিছিল, যাৰ ফলত দেশখনে অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তাৰ পিছত ভাৰতে ১৯২০ চনৰ অলিম্পিকলৈ এটা দল প্ৰেৰণ কৰে, যাৰ ভিতৰত আছিল তিনিজন এথলীট, দুজন মল্লযোদ্ধা, আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে মেনেজাৰ সোহৰাব ভূট আৰু এ. এইচ. এ. ফাইজি। ইয়াৰ পিছত ১৯২০ ৰ দশকত ভাৰতীয় অলিম্পিক আন্দোলনৰ সূচনা কৰা হয়। এই আন্দোলনৰ প্ৰতিষ্ঠাপকসকলৰ অন্যতম আছিল ডোৰাবজী টাটা, এ. জি. নোহেৰেন (মাদ্ৰাজ শাৰীৰিক শিক্ষা মহাবিদ্যালয়), এইচ.চি বাক (মাদ্ৰাজ শাৰীৰিক শিক্ষা মহাবিদ্যালয়), মইনুল হক (বিহাৰ ক্ৰীড়া সংস্থা), এছ. ভূট (বোম্বাই অলিম্পিক সংস্থা), এ. এছ. ভাগৱত (ডেকান জিমখানা), আৰু গুৰু দত্ত সোন্ধি (পঞ্জাব অলিম্পিক সন্থা)। লেঃ কৰ্ণেল এইচ.এল.অ'. গেৰেট (চৰকাৰী মহাবিদ্যালয় লাহোৰ আৰু পঞ্জাব অলিম্পিক এছ'চিয়েচন) আৰু সাগ্নিক পোদ্দাৰে (ছেইণ্ট ষ্টিফেনছ স্কুলৰ) কেইখনমান প্ৰাৰম্ভিক ৰাষ্ট্ৰীয় খেল আয়োজন কৰাত সহায় কৰিছিল; আৰু বিশিষ্ট পৃষ্ঠপোষকসকলৰ ভিতৰত আছিল পাটিয়ালাৰ ভূপিন্দৰ সিং, নৱানগৰৰ ৰঞ্জিতসিংহজী, কাপুৰথালাৰ মহাৰাজ আৰু বৰ্ধমানৰ মহাৰাজৰ দৰে মহাৰাজ আৰু ৰাজকুমাৰ।
১৯২৩ চনত এক অস্থায়ী সৰ্বভাৰতীয় অলিম্পিক সমিতি গঠন কৰা হয় আৰু ১৯২৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ১৯২৪ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ বাবে এটা দল বাছনি কৰিবলৈ সৰ্বভাৰতীয় অলিম্পিক গেমছ (যি পিছলৈ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া সমাৰোহত পৰিণত হয়) অনুষ্ঠিত হয়। পেৰিছ অলিম্পিকত ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি দলটোত আছিল সাতজন এথলীট, সাতজন টেনিছ খেলুৱৈ আৰু দলৰ মেনেজাৰ হেৰী বাক।
১৯২৭ চনত অস্থায়ী ভাৰতীয় অলিম্পিক সমিতি আনুষ্ঠানিকভাৱে ভাৰতীয় অলিম্পিক সংঘলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়। ইয়াৰ মুখ্য কাম আছিল ভাৰতত ক্ৰীড়াৰ বিকাশৰ বাবে প্ৰচাৰ চলোৱা, ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া সমাৰোহৰ বাবে আয়োজক চহৰ বাছনি কৰা, আৰু এই সমাৰোহৰ পৰা বাছনি কৰা দলবোৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকলৈ প্ৰেৰণ কৰা। সেয়েহে ১৯২৮ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া সমাৰোহত সংঘই পৰৱৰ্তী গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ সাতগৰাকী খেলুৱৈ বাছনি কৰে আৰু সোন্ধিক মেনেজাৰ হিচাপে লয়। এই সময়ছোৱাত ভাৰতীয় হকী ফেডাৰেচন স্থাপন কৰা হৈছিল আৰু সংস্থাটোৱে গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকলৈ এটা হকী দল প্ৰেৰণ কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় হকী দলটোক ১৯৩২ চনৰ অলিম্পিকলৈ চাৰিজন এথলীট আৰু এজন সাঁতোৰবিদ আৰু ১৯৩৬ চনৰ অলিম্পিকলৈ চাৰিজন এথলীট, তিনিজন মল্লযোদ্ধা, এজন ওজন ভাৰ-উত্তোলকৰ সৈতে দলৰ মেনেজাৰ সোন্ধিৰ নেতৃত্বত তিনিজন বিষয়াৰ সৈতে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
ভাৰতীয় ফিল্ড হকী দলে ১৯২৮ চনৰ পৰা ১৯৩৬ চনলৈ অলিম্পিকত অভূতপূৰ্বভাৱে একেৰাহে তিনিবাৰলৈ খিতাপ জয় কৰি আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। ১৯২৮ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ ফাইনেলত ভাৰতে নেডাৰলেণ্ডক ৩-০ গ'লত পৰাস্ত কৰে। ১৯৩২ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰক ২৪-১ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰে যি অলিম্পিক ইতিহাসৰ সৰ্ববৃহৎ বিজয়ৰ ব্যৱধান। ১৯৩৬ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ ফাইনেলত তেওঁলোকে জাৰ্মানীক ৮- ১ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰে যি অলিম্পিকৰ ফাইনেলত এতিয়ালৈকে সৰ্ববৃহৎ বিজয়ৰ ব্যৱধান।
স্বাধীনতা-উত্তৰ কাল
১৯৪৮ চনৰ পৰা ভাৰতীয় অলিম্পিক সংঘৰ বিস্তৃতি তথা প্ৰসাৰৰ বাবে ভাৰতে প্ৰতিখন গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকলৈ প্ৰতিবিধ খেলৰ বাবে ইয়াৰ ক্ৰীড়া ফেডাৰেচনসমূহৰ দ্বাৰা বাছনি কৰি সৰ্বমুঠ ৫০ জনতকৈ অধিক খেলুৱৈৰ প্ৰতিনিধি দল প্ৰেৰণ কৰা আৰম্ভ কৰে। প্ৰতিনিধি দলটোৰ নেতৃত্ব দিছিল এজন চিফ-ডি-মিছনে। ভাৰতীয় ফিল্ড হকী দলে ১৯৪৮ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত গ্ৰেট ব্ৰিটেইনক ফাইনেলত পৰাস্ত কৰি সোণৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল। স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে এইটো ভাৰতৰ বাবে প্ৰথম সোণৰ পদক আছিল।.
১৯৫২ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ মল্লযোদ্ধা কে.ডি. যাদৱে স্বাধীন ভাৰতৰ হৈ প্ৰথমটো ব্যক্তিগত পদক জিকিছিল। ভাৰতীয় ফিল্ড হকী দলে ১৯৫৬ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত পাকিস্তানক ফাইনেলত পৰাস্ত কৰি একেলেথাৰিয়ে ষষ্ঠটো খিতাপ জয় কৰি নিজৰ আধিপত্য অব্যাহত ৰাখিছিল।
১৯৮০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতীয় হকী দলে তেওঁলোকৰ অভিলেখসংখ্যক অষ্টমটো অলিম্পিক স্বৰ্ণ জয় কৰিছিল। পৰৱৰ্তী তিনিটা গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতে খালী হাতেৰে উলটি আহিব লগা হৈছিল। ১৯৯৬ চনত আটলাণ্টাত অনুষ্ঠিত গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত টেনিছ খেলুৱৈ লিয়েণ্ডাৰ পেজে পুৰুষৰ একক শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে আৰু অলিম্পিকত ১৬ বছৰীয়া পদকবিহীন সময়ৰ পৰিসমাপ্তি ঘটায় আৰু ইয়াৰ লগতে ১৯৫২ চনৰ পিছত প্ৰথমটো ব্যক্তিগত পদক বিজয়ী খেলুৱৈ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
সাম্প্ৰতিক
২০০০ চনৰ চিডনী অলিম্পিকত দুবাৰকৈ বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপৰ স্বৰ্ণ পদক বিজয়ী কৰ্ণম মালেশ্বৰীয়ে মহিলাৰ ৬৯ কিলোগ্ৰাম ভাৰোত্তোলন শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে। এগৰাকী ভাৰতীয় মহিলাই লাভ কৰা এইটো প্ৰথম অলিম্পিক পদক আছিল।
২০০৪ চনৰ এথেন্স অলিম্পিকৰ তাৰকা শ্বুটাৰ ৰাজ্যৱৰ্ধন সিং ৰাথোড়ে পুৰুষৰ ডাবল ট্ৰেপ শ্বুটিংত ৰূপৰ পদক জয় কৰে।
২০০৮ চনৰ বেইজিং অলিম্পিকত অভিনৱ বিন্দ্ৰাই পুৰুষৰ ১০ মিটাৰ এয়াৰ ৰাইফল ইভেণ্টত স্বৰ্ণ জয় কৰি অলিম্পিক গেমছত ব্যক্তিগত স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় হিচাপে পৰিগণিত হয়। বিজেন্দ্ৰ সিঙে মিডলৱেট শ্ৰেণীত ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ সৈতে বক্সিংত দেশৰ প্ৰথমটো পদক লাভ কৰে।
২০১২ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত অভিলেখসংখ্যক ৮৩ জনীয়া ভাৰতীয় দলে খেলসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু মুঠ ছটা পদকৰ সৈতে দেশৰ বাবে এক নতুন শ্ৰেষ্ঠ স্থান অৰ্জন কৰে। স্বাধীনতাৰ পিছত মল্লযোদ্ধা সুশীল কুমাৰ একাধিক ব্যক্তিগত অলিম্পিক পদক (২০০৮ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ব্ৰঞ্জ আৰু ২০১২ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ৰূপ) লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় হিচাপে পৰিগণিত হয়।
ছাইনা নেহৱালে বেডমিণ্টনত দেশৰ প্ৰথমটো অলিম্পিক পদক লাভ কৰি মহিলাৰ একক শাখাৰ বেডমিণ্টনত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। মেৰী কম মহিলা ফ্লাইৱেট শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ সৈতে বক্সিংত পদক জয় কৰা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০১৬ চনত গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত, অভিলেখ সংখ্যক ১১৮জন খেলুৱৈয়ে প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। সাক্ষী মালিক মহিলাৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৫৮ কিলোগ্ৰাম শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ সৈতে অলিম্পিক পদক জয় কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা মল্লযোদ্ধা হিচাপে পৰিগণিত হয়। শ্বাটলাৰ পি. ভি. সিন্ধু অলিম্পিকত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা আৰু লগতে সৰ্বকনিষ্ঠ ভাৰতীয় অলিম্পিক পদক বিজয়ী।
২০২১ চনত জাপানৰ টকিঅ'ত অনুষ্ঠিত ২০২০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত সাইখোম মীৰাবাই চানুৱে ভাৰোত্তোলন মহিলাৰ ৪৯ কিলোগ্ৰাম শাখাত ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। পি ভি সিন্ধুৱে ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ মেচখনত চীনৰ হি. বিংজিয়াওক পোনপটীয়া ছেটত পৰাস্ত কৰে আৰু এনেদৰে দুটা ব্যক্তিগত অলিম্পিক পদক জয় কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়। আনহাতে ৪ আগষ্টত অনুষ্ঠিত বক্সিঙত মহিলাৰ ৱেল্টাৰৱেইট শাখাৰ ছেমিফাইনেলত তুৰস্কৰ বুজেনাছ চাৰ্মেলেনীৰ হাতত লাভলীনা বৰগোহাঁই ৫-০ ব্যৱধানত পৰাস্ত হয় যদিও ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিবৰ সক্ষম হয়। লাভলীনা বৰগোহাঁই অলিম্পিকত পদক লাভ কৰা অসমৰ প্ৰথমগৰাকী ব্যক্তি হৈ পৰে। নীৰজ চোপ্ৰাই জেভেলিন থ্ৰ'ত স্বৰ্ণ পদক জয় কৰে, ট্ৰেক আৰু ফিল্ডত স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় আৰু ব্যক্তিগত ক্ৰীড়াত স্বৰ্ণ পদক জয় কৰা দ্বিতীয় ভাৰতীয় হিচাপে পৰিগণিত হয়। পুৰুষৰ ফিল্ড হকীত ভাৰতে ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। ফিল্ড হকীত এই পদকটো ৪১ বছৰৰ ব্যৱধানৰ পিছত লাভ কৰে, আগতে মস্কোত শেষবাৰৰ বাবে ফিল্ড হকী দলে স্বৰ্ণৰ পদক লাভ কৰিছিল। মল্লযোদ্ধত ৰবি কুমাৰ দাহিয়াই ৰূপৰ পদক আৰু বজৰং পুনিয়াই ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে।  অলিম্পিকৰ ইতিহাসত ভাৰতৰ বাবে ৭টা পদকেৰে এয়া আছিল সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন।
তথ্য সংগ্ৰহ
* শ্ৰেণী:অলিম্পিক
স্বৰ্ণকুমাৰী দেৱী
পৰিয়াল আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
স্বৰ্ণকুমাৰী দেৱী আছিল দেবেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কন্যা সন্তানসকলৰ চতুৰ্থগৰাকী৷ ইয়াৰ লগতে তেখেত আছিল দ্বাৰকানাথ ঠাকুৰৰ নাতি৷ স্বৰ্ণকুমাৰী দেৱীৰ তিনিগৰাকী ভগ্নী সৌদামিনী, সুকুমাৰী আৰু শৰৎকুমাৰী তেওঁতকৈ আছিল বয়সত ডাঙৰ৷ আনহাতে বৰ্ণকুমাৰী আছিল কনিষ্ঠগৰাকী৷ সৌদামিনী বেথুন কলেজৰ প্ৰথমকেইগৰাকী শিক্ষাৰ্থীৰ মাজত অন্যতম৷ পৰিয়ালৰ বাকীকেইগৰাকী ছোৱালীয়েও তেখেতক অনুসৰণ কৰি শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল৷ কিন্তু স্বৰ্ণকুমাৰীয়ে মূলতঃ ঘৰতে শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল বুলি ক'ব পাৰি৷ তেখেত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰতকৈ পাঁচবছৰে জ্যেষ্ঠ আছিল৷
জৰাশংক ঠাকুৰবাড়ীত শিক্ষাক গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল৷ ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে আত্মজীৱনীত লিখিছে, "বিদ্যালয়ৰ তুলনাত আমি ঘৰতহে অধিক শিকোঁ৷" কম বয়সৰ পৰাই স্বৰ্ণকুমাৰীয়ে বাকীসকল ছোৱালীৰ লগত বন্ধুত্ব গঢ়ি তুলিব পৰাকৈ সক্ষম আছিল৷
বিবাহ আৰু সন্তান
দম্পতীটোৰ সন্তানকেইগৰাকী হৈছে-হিৰন্ময়ী দেৱী(১৮৭০-১৯২৫), জ্যোৎস্নানাথ ঘোষাল (১৮৭১-১৯৬২) আৰু সৰলা দেৱী চৌধুৰাণী (১৮৭২-১৯৪৫)৷ জ্যোৎস্নানাথ ঘোষালে ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ পশ্চিম ভাৰতত সেৱাদান কৰিছিল৷
সৃজনীমূলক প্ৰয়াস
স্বৰ্ণকুমাৰী দেৱীৰ প্ৰথমখন উপন্যাস হৈছে দ্বীপ নিৰ্বাণ৷ প্ৰকাশ হৈছিল ১৮৭৬ চনত৷ এটা বিশেষ সূত্ৰৰ মতে, হানা কেথেৰিন মুলেন্স হৈছে বাংলা ভাষাত উপন্যাস লিখা প্ৰথমগৰাকী মহিলা; যিখন প্ৰকাশ হৈছিল ১৮৫২ চনত৷  তেনে এক প্ৰেক্ষাপটত স্বৰ্ণকুমাৰী আছিল বাংলা ভাষাত উপন্যাস লিখা প্ৰথমগৰাকী বাংলা মহিলা৷
১৮৭৯ চনত স্বৰ্ণকুমাৰীয়ে সম্ভৱতঃ বাংলা ভাষাত প্ৰথমখন অপেৰা লিখে৷ নাম আছিল বসন্ত উৎসৱ৷
বঁটা আৰু সন্মান
কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে স্বৰ্ণকুমাৰী দেৱীক ১৯২৭ চনত জগততাৰিণী সোণৰ পদক প্ৰদান কৰে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীশ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিকশ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞশ্ৰেণী:সমাজকৰ্মীশ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
কে সৰস্বতী আম্মা
'''কে. সৰস্বতী আম্মা''' (K. Saraswathi Amma; ১৪ এপ্ৰিল ১৯১৯ – ২৬ ডিচেম্বৰ ১৯৭৫) এগৰাকী মালায়লম নাৰীবাদী লেখিকা। তেওঁৰ চুটিগল্পসমূহ আমেৰিকাৰ কেইবাটাও প্ৰকাশনে অনুবাদ কৰিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯১৯ চনৰ ৪ এপ্ৰিলত কেৰালাৰ ত্ৰিবান্দ্ৰমৰ ওচৰৰ কুন্নুমপূজা নামৰ এখন গাঁৱত কে সৰস্বতী আম্মাৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃ পথমানৱাপিল্লা আৰু মাতৃ কাৰ্তিয়ানী আম্মাৰ তৃতীয় আৰু কনিষ্ঠ কন্যা। ১৯৩৬ চনত ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ পৰীক্ষাত প্ৰথম হৈ উত্তীৰ্ণ হয়। দুবছৰৰ পাছত তেওঁৰ প্ৰথম গল্প সংকলন প্ৰকাশ পায়। কিন্তু এই সময়লৈকে পৰিয়ালৰ সৈতে থকা জটিল সম্পৰ্কই তেওঁক আৱেগিকভাৱে ক্লান্ত কৰি পেলাইছিল। ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ পঢ়া-শুনাত প্ৰভাৱ পৰিছিল। পিছলৈ ১৯৪০ চনত তেওঁ ত্ৰিবান্দ্ৰম চৰকাৰী কলা মহাবিদ্যালয়ত যোগদান কৰে।. ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি কে আৰ নাৰায়ণন আৰু মালায়লম ভাষাৰ ৰোমাণ্টিক কবি চাংগামপূজা কৃষ্ণ পিল্লাই তেওঁৰ কলেজীয়া সহপাঠী আছিল। ১৯৪৫ চনত তেওঁ ট্ৰেভাংকুৰত লোকেল ফাণ্ড অডিট বিভাগৰ চৰকাৰী চাকৰিত যোগদান কৰে।. এই চাকৰিত থকাৰ সময়তে তেওঁ ‘পন্নুমকুদম’ (সোণৰ পাত্ৰ) শীৰ্ষক চুটিগল্পটো লিখি উলিয়াইছিল।
সাহিত্যিক জীৱন
১৯৩৮ চনত কে সৰস্বতী আম্মাৰ প্ৰথম চুটিগল্প প্ৰকাশৰ পিছত ১২টা চুটিগল্পৰ সংকলন, এখন উপন্যাস আৰু এখন নাটক প্ৰকাশ পায়। ১৯৫৮ চনত পুৰুষনমৰিল্লাথা লোকাম শীৰ্ষক এখন প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায়। সেই সময়ত তেওঁক 'মানুহ ঘৃণা কৰা' বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল যদিও পিছৰ নাৰীবাদী পণ্ডিতসকলে তেওঁক প্ৰশংসা কৰিছে।
সৰস্বতী আম্মাৰ ৰচনাসমূহ বেছিভাগেই আছিল সামাজিক-ৰাজনৈতিক ব্যংগ। তেওঁৰ ৰচনাসমূহে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ জটিল সম্পৰ্কৰ সন্ধান কৰিছে। তেওঁ নাৰীপূজাক তীব্ৰ সমালোচনা কৰিছিল। তেওঁ লিখিছে, “পত্নীয়ে স্বামীক ব্যক্তি হিচাপে নহয়, আদৰ্শ হিচাপেহে পূজা কৰে; এগৰাকী নাৰীৰ স্বামীৰ প্ৰতি থকা ভক্তিৰ ভিত্তি সেই পুৰুষৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ আত্মগুৰুত্ব বৃদ্ধিৰ প্ৰয়াস। আংশিকভাৱে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰা সৰস্বতী আম্মাৰ কল্পকাহিনীৰ এটা নিৰ্বাচিত কল্পকাহিনী টেলছ অৱ এ ফৰগটেন ফেমিনিষ্ট নামেৰে প্ৰকাশ পাইছিল। প্ৰস্তাৱনাত জেন্সি জেমছে কৈছে, "গল্পটোত তেওঁ নাৰীৰ পুৰুষ আৰু প্ৰেমৰ বিষয়ে থকা ভ্ৰমবোৰ ছিন্নভিন্ন কৰি পেলাইছিল।" তেওঁ পিতৃতন্ত্ৰ আৰু পৰম্পৰাৰ ওপৰত তীব্ৰ আক্ৰমণ চলাইছিল।
জীৱন আৰু মৃত্যু
পুতেকে চাকৰি পাই আঁতৰি যোৱাৰ পিছত সৰস্বতী আম্মাই স্বাভাৱিক জীৱনৰ পৰা আঁতৰি আহিছিল।. ১৯৬১ চনত তেওঁৰ ভতিজাকৰ মৃত্যু হয়, যাৰ ফলত সৰস্বতী আম্মা বিধ্বস্ত হৈ পৰে। পিছৰ বছৰবোৰত ১৯৬৩ চনত মাকৰ মৃত্যু হয়, ১৯৬৭ চনত ভগ্নীয়ে আত্মহত্যা কৰে। ১৯৭৫ চনত কে. সৰস্বতী আম্মাৰ নিজ বাসগৃহতে মৃত্যু হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী লেখক
লংডিং জিলা
লংডিং জিলা (Longding district, Pron:/lɒŋˈdɪŋ/) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এখন জিলা। এই জিলাখন পূৰ্বৰ টিৰাপ জিলাৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলৰ একাংশ লৈ গঠন কৰা হৈছিল।
ভৌগোলিক অৱস্থান
লংডিং জিলাৰ দক্ষিণ আৰু পূবা-দক্ষিণাকৈ ম্যানমাৰ অৱস্থিত। এই জিলাৰ উত্তৰে অসম, পশ্চিমে নাগালেণ্ড ৰাজ্য আৰু উত্তৰ-পূব দিশত টিৰাপ জিলা অৱস্থিত। লংডিং জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ১২০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। এই জিলাৰ গড় উষ্ণতা ১৫ ডিগ্ৰীৰ পৰা ৩০ ডিগ্ৰীৰ ভিতৰত।
ইতিহাস
এই জিলাত ঐতিহাসিকভাৱে ৱাংচ’ লোকসকলে বাস কৰি আহিছে। ২০০৯ চনত ৭ আগষ্টৰ দিনা এই জিলা গঠনৰ বাবে আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰস্তাৱ কৰা হয়। ২০১১ চনৰ ২৬ ছেপ্টেম্বৰত এই জিলা গঠন হয়। আৰু ২০১২ চনৰ ১৯ মাৰ্চত নবাম টুকীয়ে জিলাখনৰ উদ্বোধন কৰে।
প্ৰশাসনিক বিভাগ
লংডিং জিলাত মুঠতে ছটা চাৰ্কোল আছে- লংডিং (Longding), কানুবাৰী (Kanubari), পংচাও (Pongchau), ৱাক্কা (Wakka), পুমাও (Pumao) আৰু লাওনু (Lawnu)। এই চাৰ্কোলসমূহৰ অন্তৰ্গত গাওঁ হৈছে- Longphong, Nianu, Niausa, Senua, Senua Noksa, Zedua, Nginu, Mintong, Chanu, Longchan, Chubam, Russa আৰু Rangluwa.
জনসংখ্যা
লংডিং জিলাৰ জনসংখ্যা ৫৬,৯৫৩ জন। এই জিলাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ অধিবাসী ৱাংচ’ (Wancho) জনজাতিৰ। তেওঁলোকৰ কলা-সংস্কৃতিৰ নগা লোকসকলৰ সৈতে যথেষ্ট সাদৃশ্য আছে। তেওঁলোকে জুম খেতি কৰি শস্য উৎপাদন কৰে। কিছু সংখ্যক লোক যদিও খ্ৰীষ্টান ধৰ্মান্তৰিত হৈছে, বহুতো স্থানীয় লোকে এতিয়াও পূৰ্বৰ দৰেই Animism অনুসৰণ কৰে। ৰাজ্যখনত বাস কৰা অন্যান্য জনজাতিবোৰ হৈছে ন'কটে (Nocte), ক’নিয়াক (Konyak) ইত্যাদি নগা জনজাতি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জিলা
ৰজনীকান্ত
ৰজনীকান্ত (জন্ম: ১২ ডিচেম্বৰ ১৯৫০, জন্ম নাম: শিৱাজী ৰাও গায়কোৱাড) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা, মেডিয়া চেলিব্ৰেটি আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰতীক। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী তামিল চলচ্চিত্ৰ কে. বালাচান্দেৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত অপূৰ্ৱ ৰাগাংগল (১৯৭৫) নামৰ চলচ্চিত্ৰ খনৰ জৰিয়তে অভিনয় জগতত প্ৰৱেশ কৰিছিল। কে. বাল্লাচান্দেৰক ৰজনীকান্তে তেওঁৰ মাৰ্গদৰ্শকৰ মৰ্যাদা দিয়ে।
তামিল চলচ্চিত্ৰত অলপদিনৰ বাবে ঋণাত্মক (antagonistic) চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত ৰজনীকান্ত ক্ৰমান্বয়ে এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত অভিনেতা স্বৰূপে স্বীকৃত হ'ল। ভাৰতীয় জনসাধাৰণৰ মাজত তেওঁ অদ্যাপি চলচ্চিত্ৰ বিগ্ৰহ (matinee idol) হিচাপে অতীৱ জনপ্ৰিয়। তেওঁৰ চালচলন আৰু চলচ্চিত্ৰসমূহত সুৰুচিপূৰ্ণ সংলাপ পৰিৱেশন জনসাধাৰণৰ মাজত তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু আকৰ্ষণৰ অন্যতম কাৰণ। ২০০৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত শিৱাজী নামৰ চলচ্চিত্ৰখনত অভিনয়ৰ বাবে ৰজনীকান্তক ২৬ কোটি টকা পাৰিশ্ৰমিক হিচাপে আগবঢ়োৱা হৈছিল আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে জেকী চানৰ পিছতেই এছিয়া মহাদেশৰ সকলোতকৈ বেছি পাৰিশ্ৰমিকপ্ৰাপ্ত অভিনেতা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
ভাৰতৰ কেইবাটাও আঞ্চলিক ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও ৰজনীকান্তে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰকে ধৰি অন্য দেশৰো চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ২০১৩ চনলৈকে তেওঁ ছবাৰ তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা জয় কৰিছে- চাৰিবাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বঁটা আৰু দুবাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বিশেষ বঁটা। তদুপৰি তেওঁক এবাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান প্ৰদান কৰা হৈছে। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা জীৱনযোৰা সাধনাৰ বাবে তেওঁ ২০১৯ চনৰ দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। অভিনেতা হোৱাৰ লগতে ৰজনীকান্ত এগৰাকী প্ৰযোজক আৰু চলচ্চিত্ৰ লেখক। অভিনয়ৰ কেৰিয়াৰৰ সমান্তৰাল ভাৱে ৰজনীকান্ত এগৰাকী লোকহিতৈষী দানী, আধ্যাত্মিক ব্যক্তি আৰু তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতত দ্ৰাৱিড়ীয় ৰাজনীতিতো প্ৰভাৱশালী।
শৈশৱ
১৯৫০ চনৰ ১২ ডিচেম্বৰত বৰ্তমানৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্য আৰু তাহানিৰ মহীশূৰ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত বেংগালুৰু চহৰত ৰজনীকান্তৰ জন্ম হয়। শৈশৱতে ৰজনীকান্তৰ নাম আছিল শিৱাজী ৰাও গায়কোৱাড। তেওঁৰ পিতৃ আছিল পুলিচ কনিষ্টবল ৰামোজীৱ ৰাও গায়কোৱাড (Ramoji Rao Gaikwad) আৰু মাতৃ জীজাবাই। পৰিয়ালৰ চাৰিজন সহোদৰৰ ভিতৰত ৰজনীকান্ত আটাইতকৈ কনিষ্ঠ আছিল। তেওঁৰ দুজন ভাতৃ আৰু এগৰাকী ভগ্নী আছিল। তেওঁৰ ন বছৰ বয়সতে মাতৃৰ মৃত্যু ঘটে। ইয়াৰ পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ যথেষ্ট সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হয়। এই সময়ছোৱাত ৰজনীকান্তে বিভিন্ন কাম যেনে কুলীৰ কাম আদি কৰি পেট প্ৰৱৰ্ত্তাবলগীয়াত পৰে। তেওঁ বেংগালুৰুৰ গৱিপুৰম আদৰ্শ চৰকাৰী বিদ্যালয় (Government Model Primary School)-ত কন্নড় মাধ্যমত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
১৯৬৬ ৰ পৰা ১৯৭৩ চনলৈকে তেওঁ বেংগালুৰু আৰু মাদ্ৰাছত বিভিন্ন ঠাইত কাম কৰে। পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ বাংগালোৰ ট্ৰেন্সপোৰ্ট চাৰ্ভিচ (Bangalore Transport Service, BTS)-ত বাছৰ কণ্ডাক্টৰ হিচাপে সংস্থাপন লাভ কৰে। এই সময়ছোৱাতে কন্নড় নাট্য পৰিচালক টপী মুনিআপ্পাই (Topi Muniappa) তেওঁক কেইখনমান নীতিশিক্ষামূলক নাটকত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ দিয়ে। ইয়াৰ ভিতৰত Duryodhana নামৰ নাটকখন উল্লেখযোগ্য। ১৯৭৩ চনত তেওঁৰ সহকৰ্মী আৰু বন্ধু ৰাজ বাহাদুৰ (Raj Bahadur)-ৰ প্ৰভাৱত পৰি ৰজনীকান্তে মাদ্ৰাছ ফিল্ম ইনষ্টিটিউট (Madras Film Institute)-ত ভৰ্ত্তি হয়। এইগৰাকীয়ে বন্ধুৱেই তেওঁক এই সময়ত অৰ্থনৈতিকভাৱেও সহায় কৰে। কোনো নাটকত কৰা ৰজনীকান্তৰ অভিনয় চাই তামিল চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক কে. বালাচ্ছেন্দাৰ (K. Balachander)-এ তেওঁক দিক্‌ নিৰ্দেশনা দিয়ে। পৰিচালক গৰাকীয়ে ৰজনীকান্তক তামিল ভাষা শিকিবলৈ উপদেশ দিয়ে আৰু ৰজনীকান্তেও এই উপদেশ তৎপৰতাৰে পালন কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক কেৰিয়াৰ (১৯৭৫-৭৭)
১৯৭৫ চনত ৰজনীকান্তে তামিল চলচ্চিত্ৰ অপূৰ্ৱ ৰাগাংগল (Apoorva Raagangal)-ৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰৰ জগতত প্ৰবেশ কৰে। কে. বালাচ্ছেন্দাৰে পৰিচালনা কৰা এই চলচ্চিত্ৰখনত মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল কমল হাছানে। এই চলচ্চিত্ৰত ৰজনীকান্তে শ্ৰীবিদ্যা (Srividya)-ৰ অত্যাচাৰী স্বামীৰ ৰূপত এটা সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। এই চলচ্চিত্ৰখনে পিছৰবছৰ তামিল ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি হিচাপে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ৰজনীকান্তৰ দ্বিতীয়খন ছবি হ'ল পুত্তুনা কানাগাল (Puttanna Kanagal)-এ পৰিচালনা কৰা আৰু ১৯৭৬ চনত মুক্তি পোৱা কথা সঙ্গমা (Katha Sangama) নামৰ কন্নড় ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰখন। ইয়াৰ পিছত তেওঁ কে. বালাচ্ছেন্দাৰে পৰিচালনা কৰা Anthuleni Katha নামৰ তেলুগু চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে। ইয়াত ৰজনীকান্তে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত কেইবছৰমান ৰজনীকান্তে সাধাৰণতে ঋণাত্মক চৰিত্ৰ কিছুমান যেনে Avargal-ত এজন ঋণাত্মক মনোভাৱৰ পতিৰূপে, Moondru Mudichu-ত এজন লম্পটৰূপে, 16 Vayadhinile-ত এজন খঙাল ব্যক্তিৰূপে অভিনয় কৰে। ১৯৭৭ চনত তেওঁ পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে Chilakamma Cheppindi নামৰ তেলুগু চলচ্চিত্ৰত মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰে।
পৰীক্ষণ আৰু সফলতা (১৯৭৮–৮৯)
১৯৭৮ চনত তামিল চলচ্চিত্ৰ বৈৰৱী (Bairavi)-ৰ জৰিয়তে ৰজনীকান্তে প্ৰথমবাৰৰ বাবে মূল নায়ক হিচাপে অভিনয় কৰে। এই চলচ্চিত্ৰখনৰ জৰিয়তেই তেওঁ চুপাৰষ্টাৰ খিতাপেৰে খ্যাত হৈ পৰে।  সেই সময়তেই মুক্তিপ্ৰাপ্ত Mullum Malarum নামৰ বোলছবিখন সমালোচকৰ দ্বাৰা উচ্চ প্ৰশংসিত হয়। এই ফিল্মখনৰ দ্বাৰাই J. Mahendran-ৰ পৰিচালক হিচাপে অভিষেক ঘটিছিল। কল্কি নামৰ আলোচনীখনত একে নামত প্ৰকাশিত এখন উপন্যাসিকাৰ আধাৰত উক্ত বোলছবিখনৰ কাহিনীভাগ লোৱা হৈছে।  এই ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ তামিল ছবিৰ ফিল্মফেয়াৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰাৰ উপৰিও ৰজনীকান্তে তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বিশেষ বঁটা লাভ কৰে।  Bhuvana Oru Kelvikkuri নামৰ চলচ্চিত্ৰখনৰ সফলতাৰ পিছত Muthuraman-এ ১৯৭৯ চনত Aarilirunthu Arubathu Varai নামৰ এখন অতিনাটকীয় ছবি নিৰ্মাণ কৰে। এই ছবিখনত ৰজনীকান্তে নায়ক হিচাপে অভিনয় কৰিছিল আৰু ছবিখনত নায়কে নিজৰ সহোদৰৰ বাবে সৰ্বস্ব পৰিত্যাগ কৰাৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে। ইয়াৰ পিছত Allauddinum Albhutha Vilakkum নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ ক্ষেত্ৰত অভিষেক ঘটে। সেই একে বৰ্ষতেই তেওঁ Dharma Yuddam নামৰ বোলছবিখনত অভিনয় কৰিছিল, য'ত তেওঁ এগৰাকী মানসিকভাৱে অসুস্থ ব্যক্তিৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে যি নিজৰ পিতৃ-মাতৃৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ লয়। ১৯৭৯ চনত ৰজনীকান্তে তেওঁৰ ৫০-তম বোলছবি Tiger-ত বিখ্যাত তেলুগু অভিনেতা এন টি ৰামা ৰাও (N. T. Rama Rao)ৰ সৈতে অভিনয় কৰিছিল। সেই সময়তেই মুক্তিপ্ৰাপ্ত কেইখন যুৱ-প্ৰজন্মৰ মনোৰঞ্জক ছবি হৈছে: Ninaithale Inikkum (১৯৭৯), তামিল-কন্নড় দ্বিভাষিক Priya, আৰু তেলুগু ছবি Amma Evarikkaina Amma। Priya-ৰ কাহিনীভাগ সুজাতা ৰংগৰাজনৰ এখন ডিটেকটিভ উপন্যাসৰ পৰা লোৱা হৈছিল। এই ছবিখনৰ আন এক বিশেষত্ব হৈছে যে- ভাৰতৰ বাহিৰত চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা ৰজনীকান্ত অভিনীত এইখনেই প্ৰথম ছবি। মূলতঃ দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াত ছবিখনৰ দৃশ্যগ্ৰহণ সম্পন্ন হৈছিল।
১৯৮০-ৰ দশকত ৰজনীকান্ত দক্ষিণ ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ জগতত এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত অভিনেতা হৈ পৰে। এইসময়ত তেওঁ হঠাতে চিনেমা জগতৰ পৰা অৱসৰৰ চিন্তা কৰে, কিন্তু পিছত মন সলনি কৰে। তেওঁ বলিউদৰ ডন (১৯৭৮) চলচ্চিত্ৰৰ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা তামিল চলচ্চিত্ৰ Billa-ৰ যোগেদি পুনৰ উভতি আহে। ইয়াত ৰজনীকান্তে দ্বৈত ভূমিকাত অভিনয় কৰে আৰু এইখনেই তেওঁৰ সফল আৰু জনপ্ৰিয় চলচ্চিত্ৰসমূহৰ প্ৰথমখন হৈ পৰে। শ্ৰীদেৱীৰ সৈতে তেওঁৰ যুগবন্দী ইয়াৰ পৰৱৰ্ত্তী কালত অভিনীত চলচ্চিত্ৰ যেনে Johnny আদিতো অক্ষুণ্ণ থাকে। ১৯৮১ চনত তেওঁ কন্নড় আৰু মালয়ালম দুয়োটা ভাষাতে সমান্তৰালভাৱে শ্বুটিং লোৱা গজনী নামৰ চিনেমাখনত অভিনয় কৰে। বৰ্তমানলৈকে এই দুয়োটা ভাষাতে ৰজনীকান্ত অভিনীত এইখনেই শেষৰখন চলচ্চিত্ৰ হৈ ৰ'ল।
ইয়াৰ পিছত ৰজনীকান্তে অভিনয় কৰা মুখ্য চলচ্চিত্ৰসমূহ হৈছে- তামিল চলচ্চিত্ৰ Naan Sigappu Manithan (১৯৮৫), Padikkathavan (১৯৮৫), Mr. Bharath (১৯৮৬), Velaikaran (১৯৮৭), Guru Sishyan (১৯৮৮) আৰু Dharmathin Thalaivan (১৯৮৮)। ১৯৮৮ চনত তেওঁ ব্লাডষ্টন নামৰ একমাত্ৰ ইংৰাজী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে।
বাণিজ্যিক জনপ্ৰিয়তা আৰু ষ্টাৰড'ম (১৯৯০-২০০১)
এই দশকটোত ৰজনীকান্তে নিজকে বাণিজ্যিক ভাৱে সফল এক মনোৰঞ্জক ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত মুক্তি পোৱা প্ৰায় সকলোবোৰ ছবিয়ে বক্স অফিচত হিট হৈছিল। তেওঁ দশকটো আৰম্ভ কৰিছিল Panakkaran (১৯৯০) নামৰ ছবি খনৰে। তেওঁ ইখনৰ পিছত সিখনকৈ হিন্দী ছবিতো অভিনয় কৰে। ১৯৯১ চনত মুক্তি পোৱা হাম নামৰ ছবিখনত তেওঁ অমিতাভ বচ্চনৰ সৈতে সহযোগী ভূমিকাত অভিনয় কৰে। ১৯৯১ চনত তেওঁ Thalapathi নামৰ ছবিখনত মণি ৰত্নমৰ সৈতে অভিনয় কৰে। তদুপৰি অন্য ভাষাৰ মূল ছবিৰ পৰা হিন্দী আৰু তেলুগু ভাষাত পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা ছবি কিছুমানতো ৰজনীকান্তে অভিনয় কৰে। তেওঁ Baashha (১৯৯৫) ছবিৰ বাবে সুৰেশ কৃষ্ণৰ সৈতে মিলি কাম কৰে আৰু এই ছবিখনো ভীষণ জনপ্ৰিয় হয়। এই ছবিখনেই ৰজনীকান্তক অন্য এজন খুউব জনপ্ৰিয় অভিনেতা হিচাপেই সীমাবদ্ধ নাৰাখি জনসাধাৰণৰ মাজত এক অতি উচ্চ স্থান (demigod) প্ৰদান কৰে। আমিৰ খানৰ সৈতে একেলগে অভিনয় কৰা হিন্দী ছবি Aatank Hi Aatank বৰ্তমানলৈকে মুখ্য ভূমিকা লোৱা তেওঁৰ শেষৰখন হিন্দী ছবি। তেওঁৰ Muthu নামৰ ছবিখন জাপানী ভাষালৈ Mutu: Odoru Maharaja নামেৰে ডাব কৰা প্ৰথমখন তামিল ছবি হিচাপে খ্যাত।   ১৯৯৫ চনত মুক্তি পোৱা বঙালী ছবি ভাগ্য দেবতা-ৰ যোগেদি ৰজনীকান্তে বঙালী চলচ্চিত্ৰ জগততো প্ৰবেশ কৰে।
সংগ্ৰাম, পুনৰুথান আৰু জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন (২০০২–১০)
এটা চমু বিৰতিৰ পিছত ৰজনীকান্তে ২০০২ চনত বাবা নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে ৰূপালী পৰ্দালৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰে। এই ছবিখনৰ কাহিনীও ৰচনা কৰিছিল ৰজনীকান্তে নিজেই। অনুৰাগীৰ আগ্ৰহ আৰু ব্যাপক প্ৰচাৰৰ মাজেৰে মুক্তি পোৱা এই ছবিখনত এজন গেংষ্টাৰৰ সংশোধনৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে। ইয়াত গেংষ্টাৰৰ সংস্কাৰপূৰ্ণ ৰূপটো হিন্দু সাধু মহাৱতাৰ বাবাজীৰ পুনঃঅৱতাৰ হিচাপে দেখুওৱা হৈছে আৰু তেওঁ ৰাজনৈতিক দুৰ্নীতিৰ বিপক্ষে যুঁজত অৱতীৰ্ণ হয়। ছবিখন অৱশ্যে বজাৰত বিশেষভাৱে সফল নহ'ল আৰু বিতৰকসকল উচ্চ হাৰৰ নিবিদাৰ ফলস্বৰূপে ব্যাপক ঘাটিৰ সম্মুখীন হয়। ৰজনীকান্তে বিতৰকসকলৰ ঘাটি হোৱা ধন নিজৰ পৰা ঘূৰাই দিয়ে। ছবিখনৰ সম্পৰ্কে বিভিন্ন মন্তব্য আছিল এনেধৰণৰ: "the bloom was off the rose" আৰু "the gold does not glitter any more"। তামিল ৰাজনৈতিক দল Pattali Makkal Katchi (চমুকৈ পি এম কে)-ৰ নেতা S. Ramadoss-এ এই ছবিখনত ৰজনীকান্তে ধূমপান কৰাৰ বাবে আৰু বিড়ি লৈ অভিনয় কৰাৰ বাবে তেওঁক গৰিহণা দিয়ে। ৰজনীকান্তে তামিল যুৱপ্ৰজন্মক ধূমপান আৰু মদ্যপানৰ প্ৰতি উৎসাহিত কৰা বুলি সমালোচিত হয়। বাবা ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হোৱা ছবিগৃহসমূহত পি এম কেৰ সদস্যই আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু ছবিখনৰ ফিল্ম ৰ'ল কাঢ়ি লৈ জ্বলাই দিছিল।
তেওঁ P. Vasu-ৰ সৈতে Kuselan নামৰ এখন ছবি নিৰ্মাণ কৰে। এই ছবিখন একেলগে তেলুগু ভাষাত Kathanayakudu নামেৰে নিৰ্মিত হৈছিল আৰু ইয়াত ৰজনীকান্ত নিজৰেই চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। এই চৰিত্ৰটো ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এক তাৰকা ছবিখনৰ মূল নায়কৰ শ্ৰেষ্ঠ বন্ধু ৰূপে বৰ্ণিত হৈছে। ৰজনীকান্তৰ ভাষ্য অনুসৰি এই ছবিখনত তেওঁৰ জীৱনৰ আগছোৱা কালৰ কাহিনী চিত্ৰায়িত হৈছিল। অৱশ্যে ছবিখনে বক্স অফিচত বিশেষ সফলতা নেদেখুৱালে আৰু ইয়াৰ ফলত বহু বিতৰক ঘাটিৰ সম্মুখীন হয়। ৰজনীকান্তে ঘোষণা কৰিছিল যে, তেওঁ Pyramid Saimira-ৰ সহযোগত Kuselan ছবিৰ বাবে হোৱা বিতৰকৰ ঘাটিৰ ক্ষতিপূৰণ দিব।
দুবছৰ পিছত ৰজনীকান্তে P. Vasu-ৰ চন্দ্ৰমুখী (২০০৫) ছবিখনৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হয়। এই ছবিখন চিৰসেউজ মালয়ালম বহুল জনপ্ৰিয় চলচ্চিত্ৰ Manichitrathazhu পুনৰ নিৰ্মাণ আছিল। এই ছবিখনে ২০০৭ চনলৈকে সৰ্বাধিক দিন ধৰি ছবিঘৰত প্ৰদৰ্শিত তামিল ছবিৰ অভিলেখ ভংগ কৰে। এই ছবিখন তুৰ্কী আৰু জাৰ্মান ভাষালৈ Der Geisterjäger নামেৰে ভাষান্তৰ বা ডাব কৰি উক্ত দেশকেইখনত মুক্তি দিয়া হৈছিল। চন্দ্ৰমুখী-ৰ মুক্তিৰ পিছত এ ভি এম প্ৰডাকছনছে S. Shankar পৰিচালনাত ৰজনীকান্তৰ দ্বাৰা অভিনীত তামিল চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্ববৃহৎ ছবি এখন নিৰ্মাণ কৰা সম্পৰ্কে বাতৰি ওলাইছিল। এই ছবিখন আছিল শিৱাজী আৰু দুবছৰ জোৰা চিত্ৰগ্ৰহণ আৰু প্ৰযোজনাৰ অন্ততঃ ছবিখন ২০০৭ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত মুক্তি দিয়া হৈছিল। মুক্তিৰ পিছত ই যুক্তৰাজ্য আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বক্স অফিচত শীৰ্ষৰ ১০খন শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ তালিকাভুক্ত হৈছিল। এই ছবিত অভিনয়ৰ বাবে ৰজনীকান্তক ২৬ কোটি টকা পাৰিশ্ৰমিক হিচাপে দিয়া হৈছিল আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁ এছিয়া মহাদেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বাধিক পাৰিশ্ৰমিকপ্ৰাপ্ত অভিনেতা হিচাপে পৰিগণিত হয়। শিৱাজী ছবিখনৰ প্ৰযোজনাৰ সময়তেই সৌন্দৰ্য ৰজনীকান্তে দেউতাকৰ কম্পিউটাৰৰ দ্বাৰা সৃষ্ট এনিমেছনৰ দ্বাৰা ৰূপেৰে কৃত Sultan: The Warrior এখন ছবি নিৰ্মাণৰ সম্পৰ্কে অৱগত কৰিছিল। এই ছবিখন ২০০৮ চনত মুক্তি দিয়াৰ কথা আছিল,  কিন্তু ছবিখনৰ প্ৰষোজনা পৰ্বতে কেণা লগাত ইয়াৰ প্ৰস্তুতি পৰৱৰ্তী কেবাবছৰো ধৰি অজ্ঞাত হৈয়ে ৰয়।
জনপ্ৰিয়তা
দক্ষিণ ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ জগতত ৰজনীকান্তক বৰ্তমান সময়ৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় তাৰকা বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ এনে জনপ্ৰিয়তাৰ প্ৰধান কাৰণ তেওঁৰ সংলাপ প্ৰক্ষেপণৰ একক ধৰণ আৰু দান-বৰঙনি (philanthropy)-ৰ বাবেই বুলি ধাৰণা কৰা হয়। তদুপৰি বহুতে ধাৰণা কৰে যে দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰসমূহত চুপাৰ হিৰ' ধৰণৰ কাৰ্যকলাপ থকা চৰিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবেও ৰজনীকান্ত প্ৰখ্যাত। ৰজনীকান্ত অভিনীত প্ৰায় প্ৰতিখন চলচ্চিত্ৰতে তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ এক অদ্বিতীয় একচন ষ্টাণ্ট থকা দেখা যায়।  সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱা তথ্য অনুসৰি কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণিতে অন্য বহুতো সহযোগী অভিনেতা অভিনেত্ৰী যেনে Gouthami Tadimalla আৰু নয়নতাৰা আদি কেৱল ৰজনীকান্তৰ সহযোগী হোৱাৰ বাবেই প্ৰখ্যাত হৈ পৰিছে। ইয়াৰ ফলত যিকোনো নতুন অভিনেতায়ে ৰজনীকান্তৰ সৈতে একেলগতে কাম কৰাৰ সুযোগ পাবৰ বাবে চেষ্টা কৰে।
২০০৬ চনত জাপানলৈ কৰা এক ভ্ৰমণত সেইসময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙে ৰজনীকান্তৰ Muthu নামৰ চলচ্চিত্ৰখনে দুখন দেশৰ সম্পৰ্কত পেলোৱা ধনাত্মক প্ৰভাৱৰ কথাৰ শলাগ লয়। চন্দ্ৰমুখী নামৰ চলচ্চিত্ৰখনে একেৰাহে ৮০০ দিন চলাৰ বাবে ভাৰতত আটাইতকৈ দীৰ্ঘদিন ধৰি চলা তামিল চিনেমাৰ খ্যাতি লাভ কৰে। শিৱাজী নামৰ চলচ্চিত্ৰখনো আটাইতকৈ বৃহৎ পৰিসৰত মুক্তি পোৱা ভাৰতীয় চিনেমাৰূপে খ্যাত। এই চলচ্চিত্ৰখনে যুক্তৰাজ্যৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় প্ৰথম দহখনৰ চলচ্চিত্ৰৰ এখন হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। চন্দ্ৰমুখী আৰু শিৱাজী, দুয়োখন চলচ্চিত্ৰই দক্ষিণ আফ্ৰিকাতো মুক্তি পাইছিল আৰু দুয়োখনেই বক্স অফিচত জনপ্ৰিয় হৈছিল। ২০১০ চনৰ ডিচেম্বৰত আহমেদাবাদৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিউট অব মেনেজমেণ্টে (Indian Institute of Management) ৰজনীকান্ত অভিনীত Enthiran চলচ্চিত্ৰখনৰ বাণিজ্যিক সফলতাক এক ক্ষেত্ৰ অধ্যয়ন (Case study) হিচাপে পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
"ৰজনীকান্তৰ কৌতুক" সমূহো তেওঁৰ গুণমুগ্ধসকলৰ মাজত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়। এই কৌতুকসমূহে বৰ্তমান এই কেইবাটাও মোবাইল এপ্লিকেশ্যনতো স্থান পাইছে।   তদুপৰি চি বি এছ ই পাঠ্যক্ৰমত জীৱনী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা ৰজনীকান্তেই একমাত্ৰ চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা। এই পাঠটোৰ শীৰ্ষক হৈছে From Bus Conductor to Superstar (বাছ কণ্ডাক্টৰৰ পৰা চুপাৰষ্টাৰলৈ)।
পৰিয়াল
১৯৮১ চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰজনীকান্তে ৩১ বছৰ বয়সত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ তিৰুপতিত লতা ৰংগচাৰীক বিয়া কৰায়। তেওঁলোকৰ দুগৰাকী কন্যা সন্তান আছে: ঐশ্বৰ্য ৰজনীকান্ত আৰু সৌন্দৰ্য ৰজনীকান্ত। তেওঁৰ পত্নী লতাই বৰ্তমান "The Ashram" এখন বিদ্যালয় চলাই আছে। তেওঁৰ ডাঙৰ জীয়ৰী ঐশ্বৰ্যই ২০০৪ চনৰ ১৮ নৱেম্বৰত তামিল অভিনেতা ধনুষক বিয়া কৰায় আৰু বৰ্তমান তেওঁলোকৰ Yathra আৰু Linga নামৰ দুটা পুত্ৰ সন্তান আছে। তেওঁৰ কনিষ্ঠা কন্যা সৌন্দৰ্য চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত পৰিচালক, প্ৰযোজক আৰু গ্ৰাফিক ডিজাইনাৰ হিচাপে কৰ্মৰত। ২০১০ চনৰ ৩ ছেপ্টেম্বৰত সৌন্দৰ্যৰ উদ্যোগপতি অশ্বিন ৰামকুমাৰৰ সৈতে বিবাহ সম্পন্ন হয়।
ধৰ্মীয় ধাৰণা
ৰজনীকান্ত হিন্দুত্ব আৰু আধ্যাতিকতাবাদৰ অনুগামী আৰু তেওঁ আধ্যাত্মিকতাত অতি বিশ্বাসী। পঢ়ুৱৈৰূপে তেওঁ এই বিষয়সমূহৰ গ্ৰন্থৰ অনুৰাগী। তেওঁ যোগ আৰু ধ্যানো অভ্যাস কৰে। ৰজনীকান্তে তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰসমূহ মুক্তিৰ আগেয়ে মন্দিৰ দৰ্শন কৰে। ২০০৭ চনত শিৱাজী-ৰ মুক্তিৰ পূৰ্বে তেওঁ তিৰুমালা ৱেংকটাশ্বৰ মন্দিৰ আৰু তাৰ পিছৰ বছৰ Kuselan মুক্তিৰ পূৰ্বে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ প্ৰশান্তি নিলয়মত সত্য সাই বাবাক দৰ্শন কৰিছিল। মাজে সময়ে ৰজনীকান্তে হিমালয়ৰ বিভিন্ন স্থানলৈ ধৰ্মীয় পৰিব্ৰজনৰ কাৰণেও পৰিভ্ৰমণ কৰে। তেওঁ প্ৰায়ে নিজৰ প্ৰিয় আধ্যাত্মিক ব্যক্তি হিচাপে ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস, স্বামী সৎচিদানন্দ, ৰাঘৱেন্দ্ৰ স্বামী, মহাৱতাৰ বাবাজী, আৰু ৰমন মহৰ্ষিৰ নাম উল্লেখ কৰে।
সমাজ সেৱা আৰু ৰাজনীতি
১৯৯৫ চনত ৰজনীকান্তে সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পি ভি নৰসিংহ ৰাওক লগ পাইছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলক সমৰ্থন কৰিবলৈ লয়। Kumudam নামৰ আলোচনীখনে চলোৱা এটা জনমত সমীক্ষাত এইদৰে প্ৰকাশ পাইছিল যে, ৰজনীকান্তৰ সমৰ্থনত কংগ্ৰেছ দলে তামিলনাডুৰ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত ১৩০খন পৰ্যন্ত আসন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ব পাৰে। ১৯৯৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ দলে তামিলনাডুত এ আই এ ডি এম কে দলৰ সৈতে জোঁট বান্ধিবলৈ লোৱা সিদ্ধান্তৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ৰজনীকান্তে মন সলনি কৰি ডি এম কে-তামিল মানিলা কংগ্ৰেছৰ জোঁটক সমৰ্থন কৰে। তামিল মানিলা কংগ্ৰেছৰ নিৰ্বাচনত চিহ্ন আছিল বাইচাইকেল আৰু আন্নামলাই নামৰ জনপ্ৰিয় ছবিখনত ৰজনীকান্তে চাইকেল চলাই থকাৰ আলোকচিত্ৰ এখন প'ষ্টাৰ হিচাপে প্ৰচাৰৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ৰজনীকান্তে কৈছিল "Even God cannot save Tamil Nadu if AIADMK returns to power"। ৰজনীকান্তে ডি এম কে-তামিল মানিলা কংগ্ৰেছৰ জোঁটক অকুণ্ঠ সমৰ্থন জনোৱাৰ লগতে তামিল জনগণ আৰু তেওঁৰ অনুগ্ৰাহীসকলক এই জোঁটৰ সপক্ষে ভোটদান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। ১৯৯৬ চনৰ নিৰ্বাচনত এই জোঁটে সম্পূৰ্ণ বিজয় সাব্যস্ত কৰে। ১৯৯৬ চনতেই অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় সংসদৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনতো ৰজনীকান্তে এই জোঁটক সমৰ্থন জনাইছিল।
২০০২ চনত ৰজনীকান্তে কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ তামিলনাডুৰ বাবে কাৱেৰী নদীৰ পানী এৰি নিদিবলৈ লোৱা সিদ্ধান্তৰ প্ৰতিবাদত দিনজোৰা অনশন কাৰ্যসূচী হাতত লৈছিল। তেওঁ এইবুলিও ঘোষণা কৰিছিল যে, প্ৰস্তাৱিত ভাৰতীয় নদীসমূহৰ সংযোগী আচঁনিৰ বাবে তেওঁ এক কোটি টকা আগবঢ়াব। তেওঁ সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী অটল বিহাৰী বাজপেয়ীক সাক্ষাৎ কৰিছিল আৰু এই প্ৰস্তাৱিত প্ৰকল্পৰ বাবে সমৰ্থন আদায় কৰিবলৈ বহু বিশেষজ্ঞৰে মত বিনিময় কৰিছিল। অৱশ্যে, তামিল চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ বেছিভাগ অন্য সদস্য আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ শিল্পী সংস্থা (ইংৰাজীত চমুকৈ SIFAA)-ই নিজৰ ঐক্য প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী হাতত লৈছিল। চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক Bharathi Raja-এ কৈছিল যে, ৰজনীকান্তৰ এই কাৰ্যৰ দ্বাৰা চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত বিভাজন অহাৰ উপক্ৰম হৈছিল আৰু তেওঁক "traitor who had a tacit understanding with the Karnataka government" বুলি আখ্যা দিছিল.
পিছলৈ ২০০৪ চনত, ৰজনীকান্তে এইবুলি কৈছিল যে, তেওঁ ব্যক্তিগত ভাৱে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ সপক্ষে ভোটদান কৰিব কিন্তু কোনো জোঁটৰ সপক্ষে তেওঁৰ সমৰ্থন আগনবঢ়ায়। সেই বছৰৰ নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টী নেতৃত্বাধীন জোঁট ধৰাশায়ী হৈছিল আৰু তামিলনাডুৰ ৩৯খন লোকসভা আসনৰ ভিতৰত এখনো আসন এই জোঁটে লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ'ল।
২০০৮ চনত SIFAA-ই Hogenakkal জলপ্ৰপাতৰ পানীৰ বিবাদৰ ক্ষেত্ৰত কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ স্থিতিৰ প্ৰতিবাদকল্পে আয়োজন কৰা অনশন ধৰ্মঘটত তেওঁ কৰ্ণাটকৰ ৰাজনীতিকসকলক ভৰ্ৎসনা কৰিছিল। লগতে তেওঁ ৰাজনীতিকসকলক নিজৰ ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবে জল প্ৰকল্পৰ বিষয়টোক জ্বলন্ত ৰূপ নিদি শীঘ্ৰে সমাধান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। তেওঁ কৰ্ণাটকৰ ৰাজনীতিকসকলক সত্যবাদী হ'বলৈ আহ্বান জনাই কৈছিল, "They cannot be fooled and will not remain silent if you continue to act in such manner"। কঠোৰপন্থী কন্নড় কৰ্মী তথা Kannada Chaluvali Vatal Paksha-ৰ নেতা Vatal Nagaraj-এ ইয়াৰ বাবে ৰজনীকান্তৰ পৰা ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা দাবী কৰিছিল আৰু ভাবুকি প্ৰদান কৰিছিল কৈছিল যে ৰজনীকান্তক কৰ্ণাটকত প্ৰৱেশৰ ক্ষেত্ৰত বাধা দিয়াৰ লগতে তেওঁৰ সকলো চলচ্চিত্ৰ কৰ্ণাটকত প্ৰচলনৰ ক্ষেত্ৰতো বাধা আৰোপ কৰা হ'ব। আন এক কন্নড় সংগঠন Karnataka Rakshana Vedike-ই একেধৰণৰ মতকেই পোষণ কৰিছিল। কৰ্ণাটকত তামিল চলচ্চিত্ৰ ৰক্ষাৰ্থে আৰু তামিলনাডুস্থিত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ কল্যাণৰ বাবে ৰজনীকান্তে TV9 Kannada নামৰ টিভি চেনেলৰ জৰিয়তে তেওঁৰ উক্তিৰ স্পষ্টীকৰণ দিয়াৰ লগতে তেওঁৰ মন্তব্যৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰে। Kuselan নামৰ চলচ্চিত্ৰখন কৰ্ণাটকত মুক্তি পোৱাৰ পিছত ৰজনীকান্তে কৰ্ণাটক চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগক নিষেধাজ্ঞা নাকচ কৰি ছবিখন মুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত সহযোগ কৰাৰ বাবে ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে। অন্যহাতে তামিল চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা R. Sarathkumar, Sathyaraj আৰু Radha Ravi-এ ৰজনীকান্তৰ ক্ষমা খোজা কাৰ্যক গৰিহণা দিয়ে। তেওঁলোকে ইয়াক "disgrace to Tamilians" আখ্যা দি এইবুলি কয়, "there was no need for him to apologise as his speech never provoked the sentiments of Kannadigas or the Kannada film industry"।