cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নীল আৰ্মষ্ট্ৰং
নীল এল্‌ডে'ন আৰ্মষ্ট্ৰং (Neil Alden Armstrong; জন্ম: ৫ আগষ্ট ১৯৩০ - মৃত্যু: ২৫ আগষ্ট ২০১২) আমেৰিকাৰ এগৰাকী মহাকাশচাৰী (নাচা এষ্ট্ৰনাট কৰ্প্‌চ), টেষ্ট পাইলট, এৰ'স্পেচ ইঞ্জিনীয়াৰ, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক আৰু আমেৰিকাৰ নৌসেনাৰ উড্ডয়ক (aviator) আছিল। তেওঁ চন্দ্ৰত খোজ কঢ়া প্ৰথম মানৱ আছিল। মহাকাশচাৰী হোৱাৰ আগেয়ে তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নৌ বাহিনীত অফিচাৰ আছিল। এই পদতে তেওঁ কোৰিয়াৰ যুদ্ধতো অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। যুদ্ধৰ পাচত তেওঁ টেষ্ট পাইলট হিচাবে আমেৰিকাৰ নেশ্যনেল এডভাইজৰী কমিটি ফৰ এৰ'নটিক্‌চ-অৰ হাই স্পীড ফ্লাইট ষ্টেশ্যন (বৰ্তমান ড্ৰাইডেন ফ্লাইট ৰিচাৰ্চ চেন্টাৰ)-অত কাম কৰে আৰু ৯০০ তকৈও অধিক উৰণৰ অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰে। তেওঁ পাৰডিউ বিশ্ববিদ্যালয় (Purdue University)ৰপৰা স্নাতক আৰু চাউথ কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয় (University of Southern California)ৰপৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
১৯৬২ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ বায়ুসেনাৰ (U.S. Air Force) 'অচিৰেই মহাকাশত মানৱ' (Man In Space Soonest) আৰু (X-20 Dyna-Soar) -অৰ 'মানৱ মহাকাশ উৰণ' (human spaceflight) প্ৰকল্পৰ অধীনত আৰ্মষ্ট্ৰঙে 'নাচা মহাকাশচাৰী গোট'ত (NASA Astronaut Corps) যোগদান কৰে।
তেওঁৰ প্ৰথম মহাকাশ যাত্ৰা আছিল ১৯৬৬ চনত, NASA-ৰ জেমিনী-৮ -অৰ কমাণ্ড পাইলট হিচাবে। তেওঁ এই যাত্ৰাৰ দ্বাৰাই আমেৰিকাৰ প্ৰথম নাগৰিক মহাকাশচাৰী হিচাবে পৰিগণিত হয়। এই অভিযানতে তেওঁ পাইলট ডেভিড স্কটৰ সৈতে প্ৰথম মানৱবাহী মহাকাশযানৰ ডকিং আৰু বাৰ্থিং (docking) সম্পন্ন কৰে।
মিশ্যন কমাণ্ডাৰ হিচাবে আৰ্মষ্ট্ৰঙৰ দ্বিতীয় আৰু অন্তিম মহাকাশযাত্ৰা আছিল ১৯৬৯ চনৰ এপ'ল' ১১-অৰ চন্দ্ৰাৱতৰণ যাত্ৰা। এই যাত্ৰাত তেওঁ আৰু বাজ এলড্ৰিন চন্দ্ৰত অৱতৰণ কৰি 2½ ঘন্টাৰ অনুসন্ধান কৰে। এই সময়ছোৱাত সহযাত্ৰী মাইকেল কলিন্স-এ মহাকাশযানৰ কক্ষতে থাকি কমাণ্ড মডিউল পৰিচালনা কৰিছিল। কলিন্স আৰু এলড্ৰিনৰ লগতে আৰ্মষ্ট্ৰঙক আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ৰিচাৰ্ড নিক্সন-এ আমেৰিকা যুক্টৰাষ্ট্ৰৰ (Presidential Medal of Freedom), ১৯৭৮ চনত জিমি কাৰ্টাৰ-এ Congressional Space Medal of Honor আৰু ২০০৯ চনত Congressional Gold Medal প্ৰদান কৰে।
২৫ আগষ্ট, ২০১২ তাৰিখে কৰ'নাৰী ধমনী বন্ধ হৈ হোৱা জটিলতাৰ ফলত ৮২ বছৰ বয়ষত চিনচিনাটি, অ'হায়'ত আৰ্মষ্ট্ৰঙৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মহাকাশচাৰী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
অহল্যা (চুটিছবি)
অহল্যা হৈছে ২০১৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন বঙালী ভাষাৰ ভাৰতীয় চুটিছবি। সুজয় ঘোষে পৰিচালনা কৰা চুটিছবিখনত ৰামায়ণত বৰ্ণিত ইন্দ্ৰ, অহল্যা আৰু গৌতম মুণিৰ এটি কাহিনীক আধুনিকীকৰণ কৰি অন্যধৰণেৰে তুলি ধৰিছে। সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী, ৰাধিকা আপ্টে আৰু তোটা ৰয় চৌধুৰীয়ে চুটিছবিখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰসমূহত অভিনয় কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চুটিছবি
ভল্‌গাৰ পৰা গংগা
ভল্‌গাৰ পৰা গংগা (From Volga to Ganga) গ্ৰন্থখন পণ্ডিত তথা ভ্ৰমণ কাহিনী লেখক ৰাহুল সাংকৃত্যায়নে ১৯৪৩ চনত লিখা ২০টা ঐতিহাসিক কল্পকাহিনীৰ সংকলন 'বোল্‌গাচে গংগা'ৰ অসমীয়া অনুবাদ। এই গ্ৰন্থখনৰ অনুবাদক শক্তিনাথ বৰুৱা।
সাংকৃত্যায়নে ৰাছিয়া, কোৰিয়া, জাপান, চীন আদি বিভিন্ন দেশ ভ্ৰমণ কৰিছিল, য’ত তেওঁ এই দেশসমূহৰ ভাষা আয়ত্ত কৰিছিল আৰু সাংস্কৃতিক অধ্যয়নৰ কৰ্তৃপক্ষ আছিল। গল্পবোৰত সামূহিকভাৱে ইউৰেছিয়াৰ স্তৰৰ পৰা ভল্‌গা নদীৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চললৈ আৰ্যসকলৰ প্ৰব্ৰজনৰ অনুসন্ধান কৰা হৈছে; তাৰ পিছত হিন্দুকুশ আৰু হিমালয় আৰু উপ-হিমালয় অঞ্চলৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ গতিবিধি; আৰু ভাৰতৰ উপমহাদেশৰ ভাৰত-গংগা সমভূমিলৈ এই সকলৰ বিস্তাৰ। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬০০০ত আৰম্ভ হোৱা এই গ্ৰন্থখনৰ কামৰ অন্ত পৰে ১৯৪২ চনত।
প্ৰকাশনৰ ইতিহাস আৰু অনুবাদ
১৯৩৮ চনত সংকৃত্যায়নে প্ৰথম উপন্যাস জিনে কে লিয়ে ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ ১৯৪১-৪২ চনত ভাগৱত শৰণ উপাধ্যায়ৰ ঐতিহাসিক কাহিনীৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশ লোৱাৰ বাবে হাজৰিবাগ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত বন্দী হৈ থকা অৱস্থাত তেওঁ ২০টা চুটিগল্প ৰচনা কৰে। ১৯৪৩ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা এই গ্ৰন্থখন আধুনিক ভাৰতীয় সাহিত্যৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ হিন্দী গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
অসমীয়াৰ বাদেও এই গ্ৰন্থখন মাৰাঠী, বাংলা, ইংৰাজী, কানাড়া, তামিল, মালয়ালম, তেলেগু, পাঞ্জাবীকে ধৰি বহু ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে আৰু এইসমূহৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ প্ৰকাশ হৈ ওলাইছে। ইয়াৰ উপৰিও ৰাছিয়ান, চেক, পোলিছ চীনা, আৰু বহুতো বিদেশী ভাষালৈয়ো গ্ৰন্থখনৰ অনুবাদ হয়। এই গ্ৰন্থখন বৰ্তমান ভাৰতীয় সাহিত্যৰ ইতিহাসত এখন ক্লাছিক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ১৯৫৪ চনত প্ৰথম বাংলা অনুবাদ প্ৰকাশ পায়। ১৯৪৯ চনত প্ৰথম কান্নাই মুথাইয়াহে তামিল অনুবাদটি প্ৰকাশ কৰে।
৩৫১পৃষ্ঠাৰ অসমীয়া সংস্কৰণটি প্ৰথম বাৰলৈ ১৯৬৮ চনৰ জুলাই মাহত পুথিঘৰ প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত হয়। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰচ্ছদ অংকন কৰিছে তপোন চট্টোপধ্যায়ে। গ্ৰন্থখনৰ ভাৰতীয় মূল্য ২৫০ টকা।
কাহিনী সমূহ
ভল্‌গাৰ পৰা গংগা হৈছে পিছলৈ আৰ্য নামেৰে পৰিচয় লাভকৰা ইণ্ডো–ইউৰোপীয় লোকসকলৰ ইতিহাসৰ আলমত লিখা ৮০০০বছৰৰ প্ৰায় ১০ হাজাৰ কিলোমিটাৰ পৰিসৰৰ ইতিহাসৰ ২০টা গল্পৰ এক সংকলন। এই গল্প কেইটা হৈছে-
প্ৰথম কাহিনী "নিশা" খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় ৬০০০ চনত ককেচিয়াত (দক্ষিণ ৰাছিয়া) বাস কৰা গুহাবাসীৰ বিষয়ে। এই কাহিনীটোৱে আমাক মানৱ জীৱনৰ ৩৬০ পুৰুষৰ আগৰ অৱস্থালৈ লৈ যায়। সেই কালত ভাৰত, পাৰস্য, ইউৰোপৰ জাতিসমূহ একেটা গোষ্ঠীৰে আছিল। সেই সময়ত সমাজ বা ইয়াৰ পূৰ্বসূৰী আছিল মাতৃতান্ত্ৰিক আৰু সেয়ে কাহিনীটোৰ নামকৰণ কৰা হৈছে পৰিয়ালৰ নেত্ৰী ‘নিশা’ৰ নামেৰে। যদিও ২০টা গল্পৰ সকলোবোৰেই স্বাধীন, তথাপিও ইয়াক যি ক্ৰমত সজাই তোলা হৈছে, সেইটোৱে এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰে। ইয়াত মাতৃতান্ত্ৰিক সমাজৰ পৰা (প্ৰথম দুটা গল্প) পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজলৈ (বাকীবোৰ) ক্ৰমান্বয়ে পৰিৱৰ্তন, স্বাধীনতাৰ পৰা দাসত্ত্বলৈ, দাসত্ত্বক গ্ৰহণ কৰাৰ পৰা ইয়াৰ ঘৃণা আৰু ইয়াৰ দৰে ক্ৰমান্বয়ে পৰিৱৰ্তন হোৱা দেখা যায়। মানুহ নতুনকৈ উন্নিত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ প্ৰতি সতৰ্ক আছিল ইয়াৰ ফলতেই পুৰণি শিলৰ সঁজুলিবোৰ দ্ৰুতগতিত সলনি হৈ আহিছিল। চতুৰ্থটো গল্প – "পুৰুহুত" (তাজিকিস্তান ২৫০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)ত সেই সময়ছোৱাত কেনেকৈ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ দৌৰ আৰম্ভ হৈছিল আৰু উত্তৰবাসীৰ ক্ষতিসাধন কৰি দক্ষিণৰ লোকসকলে কেনেকৈ বহু ধন-সম্পত্তি সংগ্ৰহ কৰিছিল, সেই বিষয়ে কোৱা হৈছে।
ষষ্ঠ গল্প "অংগিৰা" (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৮০০) সেই একেই নামৰ এজন ব্যক্তিৰ বিষয়ে যিজনে আৰ্য জাতিটোক তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত সংস্কৃতিৰ বিষয়ে (বৈদিক ঋষিৰ পূৰ্বসূৰী) শিক্ষা দি আন জাতিৰ ওচৰত নিজৰ পৰিচয় হেৰুৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব বিচাৰিছে। অষ্টম কাহিনী প্ৰবাহণটো (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭০০, পাঞ্চালা) উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে নিজৰ ন্যস্ত স্বাৰ্থৰ বাবে ধৰ্মৰ লগত হেতালি খেলা আৰু মানুহক কমেও ২০০০ বছৰ ধৰি অন্ধকাৰত ৰখাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা আছে। চাণক্য আৰু আলেকজেণ্ডাৰৰ সময়ত ভাৰতীয়, মধ্যপ্ৰাচ্য আৰু গ্ৰীকসকলে কিমান সহজে আৰু সঘনাই ইজনে সিজনৰ লগত মিহলি হৈ পৰিছিল সেয়া চাণক্যৰ এজন দাৰ্শনিক সহপাঠী পাৰস্য আৰু গ্ৰীচ ভ্ৰমণ কৰি শিকি অহা দশম কাহিনী নাগদত্ত পঢ়িলেই কেনেকৈ এথেন্স মেচিডোনিয়াৰ হাতত পৰিছিল বুজিব পাৰি। একাদশ গল্পটোত (প্ৰভা, ৫০ খ্ৰীষ্টাব্দ) গ্ৰীক নাটক কলাক অতি সুন্দৰ আৰু প্ৰামাণিকভাৱে ভাৰতীয় সংস্কৃতিত গ্ৰহণ কৰা বিখ্যাত নাট্যকাৰ অশ্বঘোষ আৰু তেওঁৰ প্ৰেৰণা সম্পৰ্কীয়। ১৫ নং কাহিনীটো বাবা নূৰদীনত(১৩০০ খ্ৰীষ্টাব্দ), চুফী ধৰ্মৰ উত্থানৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। সপ্তদশ গল্প ৰেখা ভগতত (১৮০০ খ্ৰীষ্টাব্দ) ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বৰ্বৰ শাসন আৰু ই ভাৰতৰ কিছু অংশলৈ কঢ়িয়াই অনা অৰাজকতাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে। শেষৰটো কাহিনীত ("সুমেৰ", ১৯৪২ খ্ৰীষ্টাব্দ) এজন ছাত্ৰ সুমেৰুৱে জাপানীসকলৰ বিৰুদ্ধে ছোভিয়েট ৰাছিয়াই জয়লাভ কৰাৰ উদ্দেশ্যে যুঁজিবলৈ আগবাঢ়ি যোৱাৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে। তেওঁৰ মতে এই জাতিটোৱেই মানৱতাৰ বাবে বাকী থকা একমাত্ৰ আশা।
মূল লেখকৰ বিষয়ে
উত্তৰ প্ৰদেশৰ আজমগড় জিলাৰ এটি ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত ১৮৯৩ চনৰ ৯ এপ্ৰিল তাৰিখে জন্মগ্ৰহণ কৰা কেদাৰনাথ পাণ্ডেই আঠ বছৰ বয়সতেই কাশীত গৈ সংস্কৃত, আৰবী আৰু ফাৰ্চী ভাষা অধ্যয়ন কৰিবলৈ লয়। সেই সময়ৰে পৰা তেওঁ আৰ্য সমাজৰ লগত বিশেষভাৱে জড়িত হৈ পৰি এই সমাজৰ এজন আচাৰ্য হয়। কিছুদিনৰ পিছত তেওঁ সিংহললৈ যায় আৰু বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে আকৃষ্ট হৈ বৌদ্ধ ভিক্ষুত্ব গ্ৰহণ কৰে আৰু তেতিয়াই তেওঁৰ নতুন নামকৰণ হয় – ৰাহুল সাংকৃত্যায়ন।
ভাৰতীয় স্বাধীনতা কৰ্মী, লেখক আৰু হিন্দীত লিখা বহুভাষী আছিল। ভ্ৰমণ কাহিনীক ‘সাহিত্যিক ৰূপ’ প্ৰদান কৰাত তেওঁ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁ আছিল ভাৰতৰ অন্যতম ভ্ৰমণকাৰী পণ্ডিত, জীৱনৰ পঞ্চল্লিশটা বছৰ নিজৰ ঘৰৰ পৰা আঁতৰত ভ্ৰমণ কৰিয়েই তেওঁ পাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ এই ভ্ৰমণবোৰ অধ্যয়নমূলক আছিল।
তেওঁ মাৰ্ক্সবাদী ধাৰণাসমূহৰ দ্বাৰা বহুলভাৱে প্ৰভাৱিত হৈছিল। এই গ্ৰন্থখনৰ শেষৰ তিনিটা গল্পত এই প্ৰভাৱ সহজেই অনুভৱ কৰিব পাৰি। মংগল সিঙে (১৮ নং গল্পৰ নায়ক) ব্যক্তিগতভাৱে মাৰ্ক্স আৰু এংগেলছক চিনি পায় আৰু তেওঁ আচৰিত হৈছে যে মাৰ্ক্সে ভাৰতৰ বিষয়ে ইমানখিনি কেনেকৈ জানে। তেওঁ নিজৰ প্ৰিয় এন্নেক বুজাই দিয়ে যে কেনেকৈ বিজ্ঞান ভাৰতৰ বাবে অপৰিহাৰ্য কিন্তু দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে ভাৰতীয়সকলে বিশ্বাসক ইয়াৰ ওপৰত ৰাখে। ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহত তেওঁ কঠোৰ আচৰণ বিধিৰে ব্ৰিটিছসকলৰ সৈতে যুঁজিবলৈ আগবাঢ়ি যায় আৰু তিনিবছৰৰ বাবে কাৰাবাস খাটিব লগা হয়। ১৯৬৩ চনৰ ১৪ এপ্ৰিলত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অনূদিত গ্ৰন্থ
ভাৰতৰ অভয়াৰণ্যসমূহ
বাহ্যিক সংযোগ
* শ্ৰেণী:ভাৰত সম্পৰ্কীয় তালিকা
ভূপেন্দ্ৰ সংগীত
ভূপেন হাজৰিকাই নিজে লিখা আৰু কণ্ঠদান কৰা গীতসমূহকে ভূপেন্দ্ৰ সংগীত বোলে। এজন গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, গায়ক আৰু সংগীত পৰিচালক হিচাবে সংগীত জগতলৈ ড॰ ভূপেন হাজৰিকাই বিপুল অৱদান দি গৈছে। সংগীতজ্ঞ হিচাবে তেখেতৰ জনপ্ৰিয়তা তেখেতৰ নিজৰ ৰাজ্য অসম, ওচৰ চুবুৰীয়া ৰাজ্য পশ্চিমবঙ্গ আৰু নিজ দেশ ভাৰতৰ উপৰিয়ো বাংলাদেশতো অভিলেখকাৰী। লোকশিল্পী ভাবে আত্মপ্ৰকাশ কৰা ড॰ হাজৰিকাই সংগীতৰ বিশেষ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নোহোৱাকৈয়ে নিজৰ প্ৰতিভাৰ বলতে ১৫০০-তকৈও অধিক গান ৰচনা কৰি শ্ৰোতাৰ বিপুল সঁহাৰি লাভ কৰিছিল। অসমীয়া, বঙালী, হিন্দী, ইংৰাজী আৰু অসম আৰু ওচৰ চুবুৰীয়া জনজাতিসকলৰ ভাষাত সংগীত ৰচনা কৰি, সুৰ দি আৰু গাই গৈছে। তেখেতৰ সংগীতে বয়স, সময়, স্থান আৰু জাতি-ধৰ্মৰো বাধা চেৰাই এক সৰ্বজনীন জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। সেয়ে অনেকে তেওঁক "গণশিল্পী"ৰ মৰ্য্যদা দিয়ে।
অনুপ্ৰেৰণা
ল'ৰালিৰ প্ৰথম গীত পৰিৱেশন কৰা মঞ্চতে সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ পৰা আশীৰ্বাদপুষ্ট আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদ-বিষ্ণুৰাভাৰ দৰে ব্যক্তিত্বৰ নিকট সান্নিধ্য লাভ কৰা ভূপেন হাজৰিকা হৈছে এজন আন্তৰ্জাতিক খ্যাতিসম্পন্ন শিল্পী। তেজপুৰত থকা কালছোৱাতে ভূপেন হাজৰিকাই লগ পাইছিল অসমীয়া সংস্কৃতি জগতৰ অন্যতম খনিকৰ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা আৰু নটসূৰ্য ফণী শৰ্মাক। এখেতসকলৰ সান্নিধ্যই হাজৰিকাৰো সাংস্কৃতিক জীৱনৰ বৰভেটি গঢ়ে।
নিজৰ কণ্ঠ, কথা সুৰ তথা গায়ন শৈলীৰে দেশে বিদেশে গীত পৰিৱেশন কৰি ড॰ হাজৰিকাই হাজাৰ হাজাৰ জনতাক আপ্লুত কৰিছিল। তেখেতৰ গীতত আছে সময় আৰু সমাজৰ কথা, তেখেতৰ গীতত আছে সম্প্ৰীতি আৰু সমন্বয়ৰ কথা আৰু আছে দেশ আৰু জাতিৰ কাহিনী – লোক জীৱনৰ প্ৰতিচ্ছবি। দুৰন্ত শিল্পীজনৰ সৃষ্টিয়ে অসমীয়া আধুনিক সংগীতক এক বিশেষ স্থানলৈ উন্নীত কৰাৰ লগতে গীতসমূহ বৰ্তমান এক উচ্চ স্তৰৰ সাহিত্য হৈ পৰিছে। শিল্পীগৰকীয়ে লোক জীৱনৰ সুৰ বিচাৰি, মানুহে মানুহৰ বাবে অলপ আস্থা বিচাৰি পাহাৰ ভৈয়াম একাকাৰ কৰি সাত সাগৰ তেৰনদী পাৰ হৈ সমন্বয়ৰ বান্ধোনেৰে বান্ধিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল।
গীতৰ বিষয়-বৈচিত্ৰ্য
ওপজা মাটিৰ পৰা বিশ্বখনৰ য'লৈকে ভূপেন হাজৰিকা গৈছিল তাৰেই আকাশ-বতাহ, সমাজ, সভ্যতা, সংস্কৃতি সকলোকে আকোঁৱালি লৈ গীত ৰচি মৃত্যুপৰ্যন্ত গাই গৈছিল। তেওঁৰ গীত সমূহত দেশ-জাতিৰ মানুহক ভালপোৱাৰ কথা, বৰলুইতৰ দুয়োপাৰ উজ্জ্বলাই তোলাৰ কথা, খাটি খোৱা মানুহৰ জীৱনৰ সংগ্ৰামৰ কথা, প্ৰেম তথা একতাৰ এনাজৰীৰে জাতি-জনগোষ্ঠীক বান্ধি ৰখাৰ কথা জানিব পাৰি। ইতিহাস, বিজ্ঞান, ভূগোল, ৰাজনীতি, সমাজনীতি প্ৰতিটো বিষয় তেওঁৰ গীতত মূৰ্তমান। জীৱন যুঁজত ভাগৰি নপৰা সঁচা মানুহৰ কাহিনী যিদৰে তেওঁৰ গীতত বৰ্ণিত হৈছে, একেদৰে প্ৰতিধ্বনিত হৈছে সকলোধৰণৰ সামাজিক বৈষম্য, গাতপাতৰ সংকীৰ্ণতা, অন্যায়-অবিচাৰৰ বিৰুদ্ধে, অন্যায় অবিচাৰৰ বিৰুদ্ধে জাগি উঠাৰ উদত্ত আহ্বান। ড॰ হাজৰিকাই জীৱন আৰু জগতক অতি সূক্ষ্মৰূপত অধ্যয়ন আৰু নিৰীক্ষণ কৰিছিল। তেখেতৰ গীতবোৰ বিষয়বিহীন কল্পনা নহয়, প্ৰতিটো গীতৰ মাজতে আছে একো একোটা বাৰ্তা। বিষয়বস্তুৰ এনে বিশালতা আৰু বৈচিত্ৰ্য অনুসৰি সুধাকণ্ঠজনৰ গীতসমূহক এনেদৰে শ্ৰেণীবিভাগ কৰিব পাৰি:
কাব্যিক সৌন্দৰ্য
ভূপেন হাজৰিকাৰ প্ৰত্যেকটো গীতেই সমাজৰ বিভিন্ন দিশৰ একো একোখন ছবি দাঙি ধৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। মাটি, মানুহ আৰু প্ৰকৃতিৰ স্বৰূপ উপলব্ধিৰে বিশ্ব মানৱৰ সপোনক গীতৰ বলিষ্ঠ প্ৰক্ষেপণেৰে তেওঁ জনগণৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতসমূহ বিশ্। এষণ কৰিলে সততে কেইটিমান দিশ চকুত পৰে। সেয়া হ'ল:
দেশপ্ৰেম আৰু সম্প্ৰীতি
ভূপেন হাজৰিকাৰ সৰহভাগ গীত দেশপ্ৰেম আৰু সম্প্ৰীতিৰ ফল্গুধাৰাই তিয়াই ৰাখিছে। শংকৰদেৱক লৈয়েই তেওঁ কুসুম্বৰ পুত্ৰ শ্ৰীশংকৰ গুৰুয়ে,ধৰিলে নামৰে তান বুলি জীৱনৰ প্ৰথম গীতটি ৰচনা কৰিছিল। তাৰ মাজতেই তেওঁৰ ব্যক্তি প্ৰেম আৰু দেশপ্ৰেমৰ প্ৰথমটো বীজ অংকুৰিত হৈছে। অসমৰ গাঁৱৰ সৌন্দৰ্যত মুগ্ধ ড॰ হাজৰিকাই গাঁৱৰ মান ৰাখিবলৈ প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হৈ গীতৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰিছে:
অসমৰ মাটিয়ে তেওঁক শীতলাই ৰাখিছে। অসম দেশৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ ড॰ হাজৰিকাই কৈছে,
ভূপেন হাজৰিকাই কেৱল অসমখনকে ভালপোৱা নহয়, তেওঁ দেশৰ সকলো গুণী-জ্ঞানী প্ৰতিজন ব্যক্তিক ভাল পাইছিল। শংকৰদেৱৰ মানৱী ধৰ্ম, বীৰ লচিতৰ সাহস, লোকপ্ৰিয় গোপীনাথ বৰদলৈৰ মুক্তিৰ মহাপ্ৰৱাহ তেওঁৰ গীতত অনুৰণিত হৈ আছে। তেওঁ জন্মভূমিৰ দুখ দেখি দুখি মনেৰে গাইছিল,
তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল যে অসমৰ সকলো জনগোষ্ঠী, সকলো ভাষাৰ সম্প্ৰীতিৰ ডোলেহে দেশৰ অস্তিত্ব ৰখাত সহায় কৰে। সেয়ে তেওঁ গাইছে –
দেশক ৰক্ষা কৰা জোৱানৰ মৃত্যুত ড॰ হাজৰিকাৰ অন্তৰে কান্দি উঠিছিল। '৬২ চনৰ ভাৰত-চীন মাজত হোৱা যুদ্ধত হোৱা জোৱানৰ মৃত্যুৱে তেওঁৰ অন্তৰত গভীৰ দুখৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ব'মডিলালৈ গৈ তেওঁ মৃত সৈনিকক দেখি লিখিছে, “এইখন মৃতকৰ স্থান...প্ৰচণ্ড শীত...বৰফে ঢকা আঢ়ৈকুৰি ছটা মৃতদেহ কামেং সীমান্তত পৰি আছে...আলচ কৰি অদৃশ্য সীমাৰ লেঠা মাৰিলেই হয় – তাকে নকৰি একেবাৰে তেজপুৰলৈ চোঁচা মৰাত আমাৰ এই উক্তি...”। দুখৰ অনুভৱেৰে তেওঁ লিখিছিল,
সম্প্ৰীতি এনাজৰীত তেওঁ পাক খাই আছিল। তেওঁ উপলব্ধি কৰিব পাৰিছিল যে পাহাৰ-ভৈয়ামৰ মিলনতহে বিজ্ঞানে জোৱাৰ আনিব পাৰিব, সমাজে মহান মানৱতাক সাৱটি ধৰিব পাৰিব। সেয়ে তেওঁ মুক্তকণ্ঠে গাইছিল:
নদীৰ ভূমিকা
ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতত বৰ্ণাঢ্য ৰূপত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে। কেতিয়াবা নদীক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ তেওঁ গীত ৰচিছে, কেতিয়াবা পটভূমি হিচাপে, কেতিয়াবা প্ৰতীক হিচাপে, কেতিয়াবা অলংকাৰ হিচাপে নদীক গীতত স্থান দিছে। নদী প্ৰধান দেশৰ নাগৰিক হিচাপে, নদীপ্ৰধান ৰাজ্য অসম তেওঁৰ মাতৃভূমি হোৱাৰ হেতু তেওঁৰ গীতত নদীয়ে প্ৰাধান্য পোৱাটো স্বাভাৱিক। ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটত আত্মাৰে বৰ অসমক ভালপোৱা ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতত নদীৰ ভূমিকা বিদ্যমান। অকল ভাৰতৰ নদীয়েই যে তেওঁৰ গীতত ঠাই পাইছে এনে নহয়, পৃথিৱীৰ য'লৈকে গৈছে তাৰে নদীৰ লগত তেওঁৰ আত্মীয়তা গঢ় লৈ উঠিছে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নতুবা লুইতৰ স্মৃতিৰে সিক্ত হৈ তেওঁৰ গীতৰ মাজেদি আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে। নদীৰ প্ৰতি থকা সহজাত আকৰ্ষণৰ কাৰণেই হয়তো পৃথিৱীৰ কেইবাখনো বৃহৎ নদীয়ে তেওঁৰ গীতৰ কথাত ঠাই পাইছে। তেওঁৰ বাবে নদী জীৱন-জীৱিকা, মিলনৰ সেতু, একতাৰ মূলমন্ত্ৰ, বিপ্লৱৰ সাক্ষী, সংগ্ৰামৰ প্ৰেৰণা, গ্ৰহণ আৰু বৰ্জনৰ আদৰ্শ আৰু সম্প্ৰীতিৰ এনাজৰী আছিল।
উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ জনগোষ্ঠীয় জীৱন আৰু জনমানস
ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল বহু জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মিলনভূমি। পাৰস্পৰিক একতা আৰু আদান-প্ৰদানেৰে পূৰ্বতে এক হৈ 'বৰ অসম' নামেৰে সমন্বয়ৰ চানেকি হৈ জিলিকা থকা সাতোখন ৰাজ্যৰ জাতি-জনগোষ্ঠীসমূহৰ সমৃদ্ধ সংস্কৃতি, পৰম্পৰা, জনজীৱন, সৰল মানসে ভূপেন হাজৰিকাক এনেদৰে বিমুগ্ধ কৰি তুলিছিল যে তেওঁ প্ৰত্যেক জনগোষ্ঠীৰ লোকৰ সৈতে আত্মিক সম্পৰ্ক অনুভৱ কৰিছিল। সেইসকলৰ মাজৰে এজন হৈ তেওঁ প্ৰতিখন জনগোষ্ঠীয় জীৱনৰ সমাজ-সংস্কৃতি, সহজ-সজীৱ লোকজীৱনৰ একোখিনি অতি আকৰ্ষণীয় ছবি পৰিস্ফুট হৈ উঠা দেখিবলৈ পোৱা যায়। উত্তৰ-পূবৰ হৃদস্পন্দন বৰলুইতক 'মহামিলনৰ তীৰ্থ' আখ্যা দিয়া এইজন জনতাৰ শিল্পীয়ে গীতেৰে, সুৰেৰে, চিন্তাৰে, কাৰ্যৰে, হৃদয়েৰে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ যাউতিযুগীয়া সম্প্ৰীতিকে কামনা কৰিছিল।
নাৰীমন
ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতৰ ভাববস্তু ভিন্ন, বাৰে ৰহনীয়া। শিশুমনৰ, প্ৰকৃতিচেতনাৰ, মৃত্যুৰ, মানৱতাবাদৰ, বিদ্ৰোহৰ, সমন্বয়ৰ আদি বিবিধ ভাবৰ গীত তেখেতে গাইছিল। তেখেতৰ নাৰীমনৰ প্ৰকাশক যিখিনি গীত – সেই গীতসমূহকো বিবিধ ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি, যেনে নাৰী-প্ৰেমিকাৰূপে, দেশমাতৃৰূপে, প্ৰকৃতিৰূপে – নদীৰূপে, বৰদৈচিলাৰূপে, জনজাতীয় ভনীৰূপে আদি নানা ৰূপত নাৰীক কল্পনা, বিবিধ ৰূপৰ নাৰীৰ ছবি তেখতেৰ গীতত প্ৰষ্ফূটিত হৈছে। ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতত অসমৰ বিভিন্ন জাতি জনগোষ্ঠীৰ নাৰীৰ চিত্ৰণ আছে। 'শ্বিলঙৰ মনালিছা লিংডো' শীৰ্ষক গীতত মনালিছা লিংডোৰ মধুৰ সোঁৱৰণিয়ে তেওঁৰ জীৱন ৰঙাই তুলিছিল। গৌৰীপুৰীয়া গাভৰু, ৰাধাপুৰ বাগিচাৰ ৰাধিকা, ৰতনপুৰ বাগিচাৰ লচমী, ৰূপচী নৈৰ পাৰৰ চাওঁতালী গাভৰুৰ ছবি গীতত মনোমোহাকৈ আঁকিছে।
বন-ৰৌ
বন-ৰৌ(Pangolin) আফ্ৰিকা আৰু এছিয়া মহাদেশত দেখিবলৈ পোৱা এবিধ চাৰিঠেঙীয়া জন্তু ।
দৈহিক গঠন
জেঠী সদৃশ প্ৰকাণ্ড দেহটো ৰৌ-মাছৰ দৰে বাকলিৰে আবৃত । ইয়াৰ নেজ বৰ দীঘল আৰু কাণ সৰু । দেহৰ আকাৰ ৩০ – ১০০ ছে.মি.লৈকে হোৱা দেখা যায় ।
বিতৰণ
আফ্ৰিকাৰ পূৱ, মধ্য আৰু দক্ষিণ ভাগ, ছুদান, ভাৰত আৰু দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াত এইবিধ জন্তু পোৱা যায় ।
বসতিস্থল
বেছিভাগ বন-ৰৌ/কেমটাই মাটিত বাস কৰে কিন্তু কিছুমান বনৰৌ গছতো বাস কৰে । ইহঁতে সাধাৰণতে শুকান, বালীঅহীয়া ঠাইত থাকি ভাল পায় ।
আচৰণ
ইহঁত নিশাচৰ; সাধাৰণতে অকলে থাকি ভাল পায় আৰু কেৱল মিলনৰ সময়তহে যোৰ পাতি থাকে । ঘ্ৰাণশক্তি বৰ বেছি আৰু ইয়াৰ সহায়তে খাবলৈ পোক-পতঙ্গ বিচাৰি উলিয়ায় । দাঁত নাই যদিও আঠা লগা জিভাখনেৰে পোক-পতঙ্গ ধৰিব পাৰে ।
ইহঁতক কোনোবা শত্ৰুয়ে আক্ৰমণ কৰিলে বল এটাৰ দৰে নিজৰ দেহাটো মেৰিয়াই লয় আৰু কেতিয়াবা দেহত থকা বাকলিৰে শত্ৰুক আক্ৰমণ কৰে । ইহঁতে বেয়া গন্ধ থকা জুলীয়া দ্ৰব্য নিঃসৰণ কৰিব পাৰে ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সৰ্বভোজী শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
ভূপেন হাজৰিকাৰ সাহিত্য
ব্যক্তিগত প্ৰতিভাৰে বিশ্ববিয়পা খ্যাতি লাভ কৰা বিশাল ব্যক্তিত্বৰ সংগীতৰ মহাসাধক ভূপেন হাজৰিকা জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষ স্তৰত উপনীত হৈ জাতি-ধৰ্ম বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে আবাল বৃদ্ধ-বণিতাৰ মৰম, দয়া আৰু কৰুণা আদায় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ব্যক্তিগত জীৱনৰ বহুতো তিতা-টেঙা অভিজ্ঞতাৰে মানুহৰ মনৰ গভীৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ এইগৰাকী চিন্তানায়ক সক্ষম হৈছিল। অসমৰ বিভিন্ন বাতৰি কাকত-আলোচনীত লিখি যোৱা চিন্তা উদ্ৰককাৰী প্ৰবন্ধ, কবিতা, গীত কবিতা আদিয়ে তেওঁৰ চিন্তাৰ সূক্ষ্মতা, বিচিত্ৰতা আৰু বিক্ষিপ্ততাৰ আভাস দাঙি ধৰে। অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য, সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন দিশলৈ তেওঁৰ বৰঙণি অনন্য।
প্ৰবন্ধ
বিভিন্ন সামাজিক, সাংস্কৃতিক, বৌদ্ধিক কাৰণত; বিভিন্ন প্ৰৱঞ্চনাৰ প্ৰতিবাদত; নায্য প্ৰাপ্যৰ দাবীত অসমখন বহ্নিমান হৈ উঠিছিল। তেওঁ লুইতৰ দুয়োপাৰে বহ্নিমান হোৱাৰ কাৰণসমূহ বিশ্লেষণ কৰি আৰু সেই বহ্নি নুমুওৱাৰ উপায় সম্পৰ্কে আলোচনা কৰি ৰচনা কৰা বহুতো চিন্তাপ্ৰসুত প্ৰবন্ধপাতি বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছিল। মাতৃভূমিৰ ওপৰত ৰচিত প্ৰবন্ধ সমূহৰ বিষয়ে স্বয়ং ভূপেন হাজৰিকাৰ মন্তব্য এনেধৰণৰ – "লুইতৰ পাৰে পাৰে উমি উমি জ্বলি থকা মনজুইবোৰৰ খবৰ মই ৰাখিছিলোঁ, ৰাখোও। বাস্তৱ স্পৰ্শ কৰি সাংবাদিকৰ দৰেই ঘটনাসমূহ অমৰ কৰিবলৈ চষ্টা কৰিছিলোঁ। মুহূৰ্তবোৰ তপত আছিল। উত্তাপ বোধহয় আজিও আছে।"
বৰ লুইতৰ দুয়োপাৰে অন্যায়-অনাচাৰ, অবিচাৰ দেখি ড॰ হাজৰিকাৰ কলম শক্তিশালী হৈ নিগৰিছিল। তেওঁৰ ''জুই! জুই!! জুই!!! নুমুৱাব কোনে?; শৰতত শাৰদীয় ভাব আছে জানো?; অসমৰ বুদ্ধিজীৱী নিমাত কিয়?; অসমত একতাৰ মৃত্যু হ'ল; অসমৰ অৰ্থনীতিত ত্ৰাস; কেন্দ্ৰৰ ৰাজনৈতিক পাশাখেল আদি প্ৰবন্ধই বিপন্ন অসমৰ অৰ্থনীতি, দুৰ্দশাগ্ৰস্ত সমাজনীতি, কেৰোণযুক্ত ৰাজনীতিৰ জীয়া ছবিখনকে মুৰ্ত কৰি তুলিছে। বৰ্তমান দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে ৰাইজ একগোট হোৱাৰ প্ৰচেষ্টা চলিছে, সেই দুৰ্নীতি সমস্যা পুলিয়ে পোখাই নিঃশেষ কৰিবলৈ হাজৰিকাই '৬৭চনতে চিন্তা কৰি 'আমাৰ প্ৰতিনিধি'ত দুৰ্নীতি বন্ধ কৰক; লাচিত সেনা গঠন কৰক শীৰ্ষক প্ৰবন্ধটো ৰচনা কৰিছিল। এনেদৰেই তেওঁ নিজকে এজন চিন্তাশীল আৰু দূৰদৰ্শী লেখক ৰূপে চানেকি দিছিল। তেওঁ কেতিয়াও আশা হেৰুওৱা নাছিল। গীতেৰে যুদ্ধ কৰিবও পাৰি, জিকিবও পাৰি'' শীৰ্ষক প্ৰবন্ধটো তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত আন এটা উল্লেখযোগ্য প্ৰবন্ধ।
ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰ প্ৰবন্ধ-পাতিবোৰ ৰচনাৰ প্ৰেক্ষাপট কেৱল অসম বা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলেই নাছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ লগতে বিদেশৰো বিভিন্ন সামাজিক, ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটক লৈ এওঁ কলম চলাই নিছিল। যাযাবৰী শিল্পীজনে বিশ্বৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে ভ্ৰমি ফুৰোঁতে নানা দেশৰ নানা ভেশৰ সৈতে চিনাকি হৈ তাৰ সোৱাদ অতি সাৱলীল আৰু ব্যতিক্ৰমী গদ্যৰে অসমীয়া পাঠকক দিবলৈয়ে বিভিন্ন কাকত-আলোচনীৰ পাতত এই ধাৰাৰ অনেক প্ৰবন্ধ লিখিছিল। যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ গাঁও অঞ্চলত পোৱা শিক্ষা প্ৰবন্ধত আমেৰিকাৰ গাঁও অঞ্চলৰ শিক্ষাৰ পদ্ধতি আৰু ইয়াৰ ফলপ্ৰসূতাৰ কথা, মাৰ্কিন গণতন্ত্ৰ কেৰোণ শীৰ্ষক প্ৰবন্ধটোত আমেৰিকাত বিৰাজ কৰা বৈষম্য, অসমতাৰ কথা; গুৱাটেমালা জাগে একলশৰে প্ৰবন্ধত ক্ষুদ্ৰ ৰাষ্ট্ৰ গুৱাটেমালাই যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ আক্ৰমণাত্মক নীতি ওফৰাই দিয়াৰ ওফৰাই দিয়াৰ কথা; ৰণাংগনৰ বিষয়ে প্ৰবন্ধত পাক-ভাৰত যুদ্ধ সম্পৰ্কীয় কথা আদিৰ দৰে অনেক এই ধৰণৰ সাময়িক চিন্তা প্ৰকাশ পাইছে। এইবোৰৰ বাহিৰেও বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধ, চীনৰ সামাজিক-সাংস্কৃতিক প্ৰেক্ষাপট, ভাৰতৰ জাতীয় সংহতি, সংসদত হোৱা কেলেংকাৰী, ৰাছিয়াত পেৰেষ্ট্ৰাইকা আৰু গ্ৰাছনষ্টৰ প্ৰভাৱ, তালিবান আদি সম্পৰ্কেও অতি বিচক্ষণতাৰে তেওঁ প্ৰবন্ধসমূহ ৰচনা কৰিছিল। এইবোৰে ড॰ হাজৰিকাক অসমীয়া হৈও এজন ভাল ভাৰতীয় আৰু বিশ্ব নাগৰিক হিচাপে বিশ্বপ্ৰেমিক হিচাপেও প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। এনেদৰে বিশ্বৰ সমস্যাৰ সম্পৰ্কত দূৰদৰ্শিতাৰে চিন্তা কৰিব পৰা বাবেই ড॰ হাজৰিকাৰ বিচৰণ ক্ষেত্ৰ লাইতৰ পৰা গৈ মিছিছিপি পাইছিলগৈ বুলি ভবাৰো অৱকাশ আছে। ইংৰাজীত ৰচিত Meaning For Millions আৰু India of my Dreams শীৰ্ষক লেখা দুটাও উল্লেখযোগ্য প্ৰবন্ধ।
মই এটি যাযাবৰ
মই এটি যাযাবৰ হ'ল ভূপেন হাজৰিকাৰ অনুলিখিত আত্মজীৱনী। ইয়াৰ গদ্য অতি আলফুলীয়া। গোটেই আত্মজীৱনীখনৰ ভাষা এনেকুৱা যে পঢ়ি যাওঁতে ভাব হয় – তেওঁ এটা গান গাই আছে, গানৰ মাজে মাজে কথা কৈ আছে।
ইংৰাজী গ্ৰন্থ সম্ভাৰ
Transcripted by Surjya Hazarika, English Translation by Jivral Burman English Translations by Prasanta Bordoloi and Jivraj Burman
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য শ্ৰেণী:ভূপেন হাজৰিকা
গীতা দত্ত
গীতা দত্ত (Geeta Dutt, জন্ম গীতা ঘোষ ৰায়চৌধুৰী; ২৩ নৱেম্বৰ ১৯৩০ – ২০ জুলাই ১৯৭২) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী আছিল। তেওঁ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ফৰিদপুৰত (বৰ্তমান বাংলাদেশত) জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ বঙালী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰত গীত গোৱাৰ উপৰিও অসংখ্য অচলচ্চিত্ৰীয় আধুনিক বঙালী গীতো গাইছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
গীতা দত্ত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ফৰিদপুৰ জিলাৰ ইদিলপুৰ গাঁৱৰ (বৰ্তমান বাংলাদেশৰ চৰিয়তপুৰ জিলা) চহকী জমিদাৰ পিতৃৰ দহটা সন্তানৰ এজনী আছিল। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩০ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰত। তেওঁলোকৰ পৰিয়াল তেওঁলোকৰ সা-সম্পত্তি এৰি থৈ আহি চল্লিশৰ দশকৰ প্ৰথমভাগতে কলকাতা আৰু অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। ১৯৪২ত তেওঁৰ মাক-দেউতাক বোম্বেৰ এটা এপাৰ্টমেণ্টলৈ গুছি গৈছিল। গীতা তেতিয়া বাৰ বছৰীয়া আৰু বঙালী হাইস্কুলত তেওঁ পঢ়াশুনা কৰিছিল।
সঙ্গীত-জীৱন
কে. হনুমান প্ৰসাদে গীতা দত্তক তেওঁৰ তত্ত্বাৱধানত ৰাখি প্ৰশিক্ষিত কৰিছিল। পিছতে হনুমান প্ৰসাদে গীতাক ছবিত গীত গোৱাৰ সুবিধা কৰি দিছিল। ১৯৪৬ত ষোল বছৰ বয়সত তেওঁ হনুমান প্ৰসাদে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ধৰ্মমূলক ছবি ‘ভক্ত প্ৰহ্লাদ’ত প্ৰথম গীত গোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে। তেওঁক দুটা গীতৰ দুশাৰীকৈ গাবলৈ হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
বাজী ছবিখনৰ গীত বাণীবদ্ধ কৰাৰ সময়ত তেওঁ ডেকা আৰু উঠি অহা পৰিচালক গুৰু দত্তক লগ পায়। প্ৰথমে তেওঁলোকৰ প্ৰেম আৰু তাৰপিছত ১৯৫৩ৰ ২৬ মে’ত বিয়া হৈ যায়। তেওঁলোকৰ তিনিটা সন্তান জন্ম পাইছিল- তৰুণ (১৯৫৪-১৯৮৫), অৰুণ (১৯৫৬-২০১৪) আৰু নীনা (জন্ম ১৯৬৪)। ১৯৫৭ত গুৰু দত্তই গীতাৰ সৈতে গৌৰী নামৰ ছবি এখনৰ কাম হাতত লয়, যিখন ভাৰতৰ প্ৰথম চিনেমাস্কোপ ছবি হ’লহেঁতেন। কিন্তু মাত্ৰ কেইদিনমানৰ শ্বুটিঙৰ পিছতে এই প্ৰকল্প স্থবিৰ হৈ পৰে। গুৰু দত্তৰ ৱাহীদা ৰহমানৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক আৰম্ভ হৈছিল যাৰবাবে গীতা দত্তই মদ্যপান কৰিবলৈ লৈছিল। বৈবাহিক জীৱনৰ কেণা লগাত ই তেওঁৰ কৰ্মক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
১৯৫৮ত শচীন দেৱবৰ্মণৰ লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে মতানৈক্য হোৱাত গীতা দত্তৰ হতুৱাই তেওঁৰ গীতৰ গৰিষ্ঠাংশ গোৱাবৰ মন মেলিলে। কিন্তু ব্যক্তিগত সমস্যাৰ বাবে উপযুক্তভাবে অভ্যাস কৰিব নোৱাৰাত দেৱবৰ্মণে বিচৰা ধৰণে গীতাই গাব নোৱাৰিলে। ইয়াৰ পিছৰে পৰা দেৱবৰ্মণ আৰু আন এজন সঙ্গীত পৰিচালক ও.পি.নায়াৰে আশা ভোঁচলেৰ সৈতে কাম কৰা আৰম্ভ কৰে।
১৯৬৪ চনত অত্যধিক মদপান আৰু শ্লিপিং টেবলেট সেৱন কৰা বাবে গুৰু দত্তৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ এই মৃত্যুক বহুতে আত্মহত্যা বুলি ভাবে। কাৰণ ইয়াৰ আগতো তেওঁ দুবাৰ আত্মহত্যাৰ চেষ্টা কৰিছিল। ) গীতাই তেতিয়া প্ৰবল স্নায়ৱিক ৰোগত ভুগি আছিল। যথেষ্ট আৰ্থিক সংকটেও তেওঁক জুৰুলা কৰিছিল। তেওঁ পুনৰ সঙ্গীতৰ জগতখনত খোপনি পুতিবলৈ চেষ্টা চলাইছিল। তেওঁ দুৰ্গা পূজা উপলক্ষে মুক্তি দিয়া গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ডৰ কাম কৰাৰ উপৰিও মঞ্চানুষ্ঠানত ভাগ লৈছিল। বঙালী ছবি ‘বহু বৰণ’ত (১৯৬৭) তেওঁ মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৭১ত মুক্তি পোৱা কানু ৰায়ে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ‘অনুভৱ’ ছবিত গীত গাইছিল আৰু এয়াই আছিল তেওঁৰ শেষ পৰিবেশন।
১৯৭২ চনৰ ২০ জুলাইত ৪১ বছৰ বয়সত লিভাৰ চিৰোচিচ ৰোগত বোম্বেত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
আমাৰ প্ৰতিনিধি
“আমাৰ প্ৰতিনিধি’’ কলিকতাৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা বিবিধ বিষয় সন্নিৱিষ্ট, অসমীয়া ভাষাৰ এখন মাহেকীয়া আলোচনী৷ আলোচনীখন আৰম্ভ হৈছিল ১৯৬০ চনত কলিকতাৰ “শ্ৰীভূমি পাব্লিছিং কোম্পানী’’ৰ তত্ত্বাৱধানত৷ ন-পুৰণি প্ৰগতিশীল লেখকৰ চিন্তাশীল প্ৰবন্ধ, গল্প, নাটক, কবিতাৰে সমৃদ্ধ “আমাৰ প্ৰতিনিধি’’য়ে ঘাইকৈ নতুনচাম লেখকক অগ্ৰাধিকাৰ দিছিল৷ এই আলোচনীখনৰ প্ৰথমগৰাকী সম্পাদক আছিল, পদ্ম বৰকটকী৷ কলিকতাৰ উপৰি অসমৰ গুৱাহাটীতো “আমাৰ প্ৰতিনিধি’’ৰ এটা কাৰ্যালয় আছিল৷
আমাৰ প্ৰতিনিধিৰ আৰু অৰুণ পুৰকায়স্থ
অৰুণ পুৰকায়স্থ কলিকতাৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত গ্ৰন্থ প্ৰকাশক৷ “শ্ৰীভূমি পাব্লিছিং কোম্পানী’’ অৰুণ পুৰকায়স্থৰে প্ৰতিষ্ঠান৷ তেওঁ অসমৰ কাছাৰ জিলাৰ লোক আছিল৷ পুৰকায়স্থৰ উদ্গনিতে অসমৰ কেইবাগৰাকীও লেখকৰ গ্ৰন্থই প্ৰকাশৰ মুখ দেখা পাইছিল আৰু ৰহস্য চিৰিজ “দস্যু ভাস্কৰ’’ৰো প্ৰকাশকো আছিল এইগৰাকী ব্যক্তিয়েই৷ ইয়াৰ পিছত তেওঁ “আমাৰ প্ৰতিনিধি’’ নামৰ আলোচনীখন উলিওৱাৰ কথা মনলৈ আনে আৰু সেইসময়ত কলিকতাত থকা পুৰকায়স্থৰ ঘনিষ্ঠ ব্যক্তি সাহিত্যিক পদ্ম বৰকটকীক সম্পাদকৰ দায়িত্ব দিয়ে৷
আমাৰ প্ৰতিনিধি আৰু পদ্ম বৰকটকী
পদ্ম বৰকটকীৰ সম্পাদনাত প্ৰথম বছৰ এটা আৰু দ্বিতীয় বছৰত দুটা সংখ্যা প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছত আলোচনীখন মাহেকীয়া হিচাপে উলিওৱাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়৷ সেইসময়ত ভূপেন হাজৰিকা, ৰত্ন ওজা, হেমাং বিশ্বাস, ত্ৰৈলোক্য দত্ত আদি কেইবাগৰাকী শিল্পী সাহিত্যৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি কলিকতাত থকাগুণে বৰকটকীৰ এইক্ষেত্ৰত সুবিধা হৈছিল আৰু তেওঁ এই লোকসকলক “আমাৰ প্ৰতিনিধি’’ৰ লগত জড়িত কৰাৰ উপায় চিন্তা কৰি “শিল্পীৰ পৃথিৱী’’ আৰু “অকণিৰ আমাৰ প্ৰতিনিধি’’ নামে দুটা শিতান খোলে আৰু তাত ক্ৰমে ভূপেন হাজৰিকা আৰু ৰত্ন ওজাক সম্পাদনাৰ দায়িত্ব দিয়ে৷ পদ্ম বৰকটকীৰ কৌশলী বুদ্ধি আৰু পুৰকায়স্থৰ ব্যৱসায়িক দূৰদৰ্শিতাৰ ফলত “আমাৰ প্ৰতিনিধি’’ বৰ জনপ্ৰিয় আলোচনীত পৰিণত হৈছিল৷ সেইসময়ত আমাৰ প্ৰতিনিধিৰ লেখক সকলৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য আছিল, ড° বিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা, ড° প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামী, ডিম্বেশ্বৰ নেওগ, চৈয়দ আব্দুল মালিক, বেণুধৰ শৰ্মা, হেমাঙ্গ বিশ্বাস, কেশৱ মহন্ত আদি সাহিত্যিক সকল৷
আমাৰ প্ৰতিনিধি আৰু ভূপেন হাজৰিকা
কেইটামান বছৰ আমাৰ প্ৰতিনিধি প্ৰকাশ হোৱাৰ পিছত হঠাৎ পদ্ম বৰকটকী আমেৰিকালৈ যাবলগীয়া হোৱাত সাময়িকভাবে ভূপেন হাজৰিকাৰ ওপৰতে সম্পাদকৰ দায়িত্ব দিয়া হ’ল৷ পিছলৈ ভূপেন হাজৰিকাই স্থায়ী সম্পাদক নিয়োজিত হয় ৷ তেওঁ পুলক গগৈ আৰু পৱিত্ৰ কুমাৰ ডেকাক সম্পাদনা কাৰ্যত অন্তৰ্ভুক্ত কৰি ল’লে৷ সেইসময়ত পবিত্ৰ কুমাৰ ডেকা “আছাম ত্ৰিবিউন’’ত চাকৰি কৰি থকাৰ বাবে পৱিত্ৰ কুমাৰ ডেকাই গুৱাহাটীত থাকিয়েই “আমাৰ প্ৰতিনিধি’’ৰ কাম কৰাটো আৰু মাহিলী ২৫০টকা মাননি দিয়াটো ঠিক হ’ল৷ আমাৰ প্ৰতিনিধিত কেবাটাও আকৰ্ষণীয় শিতান খোলা হ’ল৷ শিল্পীৰ পৃথিৱী, সহস্ৰজনে মোক প্ৰশ্ন কৰে, ৰসেশ্বৰ হাজৰিকাৰ চিঠি, বিজ্ঞান চ’ৰা, অৰ্থশাস্ত্ৰীৰ চ’ৰা, মহিলা চ’ৰা আদি জনপ্ৰিয় হৈ উঠিল৷ পূজা সংখ্যা, বিহু সংখ্যা আলোচনীৰ বিক্ৰী বৃদ্ধি হ’ল৷ “নাটঘৰ/ছবিঘৰ’’ শিতানত আলোচনা কৰা “বাটৰ নাট’’ ৰূপায়ন অসমীয়া নাট জগতৰ এক নতুন পদক্ষেপ আছিল৷
আমাৰ প্ৰতিনিধিৰ সমাপ্তি
১৯৬৯ চনৰ পৰা ১৯৮০ চনলৈ আমাৰ প্ৰতিনিধি চলাৰ পিছত আলোচনীখনৰ বিক্ৰী হঠাত বন্ধ হৈ যোৱাত প্ৰকাশকে লোকচান ভৰিবলগীয়া হ’ল আৰু আলোচনীখনৰ প্ৰকাশ বন্ধ কৰি দিয়া হ’ল৷ অসম আন্দোলন চলি থকাৰ সময়তে আলোচনীখনৰ “অৰ্থশাস্ত্ৰী চ’ৰা’’ত ড° অমলেন্দু গুহৰ “আইনৰ চকুত বিদেশী কোন’’ আৰু “অসম নমৰে আমিও নমৰোঁ’’ শীৰ্ষক লেখা দুটা পঢ়ি তেনে লেখাই আন্দোলনটোক বিপথে পৰিচালিত কৰিব বুলি কৌশলেৰে আলোচনীখনৰ বিক্ৰী বন্ধ কৰি দিয়া হ’ল৷ আন্দোলনৰ সময়ত ব’হাগ বিহু সংখ্যাৰ বহু পাৰ্ছেল এজেণ্টসকলে গ্ৰহণ নকৰি ওভোতাই পঠিওৱাৰ ফলত, স্বত্বাধিকাৰীয়ে যথেষ্ট লোকচানৰ সম্মুখীন হয় আৰু আলোচনীখনৰ প্ৰকাশ বন্ধ কৰি দিয়ে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী
নোৰা পোলী
নোৰা মাৰ্গাৰেট পোলী (Nora Margaret Polley, ২৯ জুলাই ১৮৯৪-১৯৮৮) গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা প্ৰথম মহিলা আছিল, যেতিয়া তেওঁ ১৯২৪ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত টেনিছ প্ৰতিযোগিতাত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল।
জন্ম পৰিচয়
নোৰা পোলীৰ জন্ম ভাৰতৰ বেংগলত হৈছিল, ৰেকৰ্ডে দেখুৱায় যে, তেওঁ ১৯০১ চনত ইষ্টবোৰ্ণৰ বৰ্ডিং স্কুললৈ যোৱাৰ আগতে স্কটলেণ্ডত বাস কৰি আছিল, পিছত ১৯১৫ চনত সিডনী ট্ৰেপছ পোলীৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল, যি ১৯০২ চনৰ পৰা ভাৰতীয় সেনাত সেৱা কৰি আছিল আৰু পিছত মেজৰ পদলৈ পদোন্নত হৈছিল।
পোলীয়ে ফ্ৰান্সৰ পেৰিছত অনুষ্ঠিত হোৱা ১৯২৪ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত মহিলা একক আৰু মিশ্ৰিত ডাবলছ টেনিছ দুয়োটা প্ৰতিযোগিতাত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল। তেওঁ কানেছৰ এখন প্ৰতিযোগিতাত ছেমি ফাইনেলত উপনীত হৈ অনুষ্ঠানটোৰ বাবে সাজু হৈছিল। অলিম্পিক মহিলা এককত তেওঁ দ্বিতীয় ৰাউণ্ডত গ্ৰীক খেলুৱৈ লেনা ভালাওৰিটৌ-স্কাৰামাগাক প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰাৰ আগতে প্ৰথম ৰাউণ্ড এটাত তেওঁ বাই গৈছিল যদিও তেওঁ অৱশেষত তিনিটা ছেটত জয়লাভ কৰিছিল; তৃতীয় ৰাউণ্ডত তেওঁ স্পেনিছ খেলুৱৈ লিলি এলভাৰেজৰ বিৰুদ্ধে খেলিছিল যদিও দুৰ্ভাগ্যবশতঃ তেওঁ সম্পূৰ্ণৰূপে আউটপ্লে হৈছিল আৰু পোন ছেটত ০–৬, ৩–৬ ত পৰাস্ত হৈছিল। তেওঁ ভাৰতৰ পৰা যোৱা চিডনী জেকবৰ সৈতে টীমআপ কৰে আৰু মিশ্ৰিত ডাবলছত প্ৰথম ৰাউণ্ডত জয়লাভ কৰিছিল, পিছত দ্বিতীয় ৰাউণ্ডত তেওঁলোকে এডউইন মেকক্ৰিয়া আৰু মেৰী ৱালিছৰ আইৰিছ যোৰক তিনিটা ছেটত পৰাজয় কৰিছিল।
অলিম্পিকৰ পিছত একে গ্ৰীষ্মকালতে, পোলীয়ে ইংলেণ্ড ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু টুনব্ৰিজ ৱেলছ টেনিছ টুৰ্ণামেণ্টকে ধৰি ইংলেণ্ডৰ দক্ষিণত আৰু কেইটামান টুৰ্ণামেণ্ট খেলিছিল, আৰু বেক্সহিল-অন-চিৰ এটা অনুষ্ঠানত খেলিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ আৰু কোনো ৰেকৰ্ড পোৱা নাযায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ টেনিছ খেলুৱৈ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী
আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা
আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা (Ananda Chandra Agarwala) (১৮৭৪-১৯৪০) এজন প্ৰসিদ্ধ কবি, অনুবাদক, প্ৰশাসক, ইতিহাসবিদ আৰু লিখক আছিল । জোনাকী যুগৰ অসমীয়া লেখকসকলৰ ভিতৰত এখেত অন্যতম। তেখেতক ‘ভাঙনি কোঁৱৰ’ নামেৰেও জনা যায়। আগৰৱালা দেৱে ১৯১৬ চনত ৰায়চাহাব উপাধি আৰু ১৯২১ চনত ৰায়বাহাদুৰ উপাধি লাভ কৰিছিল। তেওঁ তেজপুৰ পৌৰসভাৰ সভাপতিও আছিল। ছাত্ৰ অৱস্থাতে তেওঁ কেইজনমান বন্ধুৰ লগলাগি "ধৰ্ম সঙ্গীত" নামে পুথি ৰচনা কৰিছিল। ১৯০৬ চনত তেওঁ "পুলিচ মেনুৱেল" ৰচনা কৰিছিল । অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা বিশেষ অৱদানৰ কাৰণে তেখেতক ১৯৩৪ চনত মঙ্গলদৈত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয়। তেওঁ অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধনী সভাৰ এজন সক্ৰিয় সদস্য আছিল আৰু জোনাকী কাকতৰ নিয়মীয়া লিখক আছিল ।
জন্ম আৰু শিক্ষা
১৮৭৪ চনত অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত তেজপুৰৰ বৰঙাবাৰীত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল । পিতৃৰ নাম আছিল কাশীৰাম আগৰৱালা। বৰঙাবাৰী পাঠশালা আৰু তেজপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি তেখেতে কলিকতা মেট্ৰ’প’লিটান কলেজৰপৰা এফ এত উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। কলিকতাত থকা অৱস্থাত তেওঁ অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধনী সভাৰ এজন সক্ৰিয় সদস্য হয় আৰু জোনাকী কাকতত নিয়মীয়া লিখিবলৈ লয়। সাহিত্য চৰ্চাৰ কামত লাগি থাকি তেওঁৰ পঢ়া আধৰুৱা হয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডিগ্ৰী নোলোৱাকৈয়ে ঘৰলৈ উভতি আহে।
কৰ্মজীৱন
শিৱসাগৰৰ বেজবৰুৱা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে চাকৰি জীৱনৰ পাতনি মেলি তেখেতে পিছলৈ ছাব-ইন্সপেক্টৰ, ইন্সপেক্টৰ, শিলচৰ আৰক্ষী প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰৰ অধ্যক্ষ, গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড়ৰ সহ আৰক্ষী অধীক্ষক আদি পদত কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৩০ চনত আৰক্ষী অধীক্ষকৰ পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ মাজতে তেখেতে জোনাকী আৰু বিজুলী আলোচনীৰ লগত জড়িত হৈ পৰে আৰু অসমীয়া সাহিত্য ক্ষেত্ৰত প্ৰভুত বৰঙণি যোগায়। ১৯৩৪ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ মঙ্গলদৈ অধিবেশনত আগৰৱালাদেৱে সভাপতিত্ব কৰিছিল ।
সাহিত্যিক জীৱন
জোনাকীৰ পাতত আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ সাহিত্যিক তথা কাব্যিক চেতনা বিকাশ হ’লেও প্ৰকৃততে স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকাৰ সময়তেই ছাত্ৰ সকলে গঢ়ি তোলা এক বৈঠকত মাধৱ চন্দ্ৰ বৰদলৈয়ে সভাপতিৰ দায়িত্ব ৰূপায়ন কৰিছিল। গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা যে এই সভাতেই আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাই নিজে ৰচিত ‘নৱবৰ্ষ’ আৰু ‘অসম’ নামৰ দুটা কবিতা পাঠ কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ কেতিয়াও থমকি ৰ’ব লগা হোৱা নাই।
এক সাংস্কৃতিক তথা বৌদ্ধিক পৰিৱেশত ডাঙৰ হোৱা আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ জীৱনত মাতৃৰ প্ৰভাৱ আছিল অপৰিসীম। তেওঁৰ ধৰ্মপ্ৰাণ মাতৃয়েই হ’ল আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ আদি গুৰু।
মৃত্যু
১৯৩৯ চনত তেজপুৰত আগৰৱালাদেৱৰ মৃত্যু হয়।
সাহিত্যকৰ্ম
তেখেতৰ প্ৰকাশিত পুথিসমূহ হৈছে- আনহাতে "কোমল পাঠ" (১৯১০) আৰু "অসমীয়া আদি পাঠ" (১৯২০), তেখেতে ৰচনা কৰা দুখন পাঠ্যপুথি ।
কবিতা সংকলন
অপ্ৰকাশিত সাহিত্য কৰ্মৰ ভিতৰত পদুমণি, জনক জীয়ৰী, অৰুন্ধতী আদি অন্যতম। বিদেশী কবিতা অনুবাদ কৰি জাতে-পাতে অসমীয়া কৰি তোলাত তেখেতৰ ব্যুৎপত্তিৰ বাবে তেখেতক ‘ভাঙনি কোঁৱৰ’ বুলি অভিহিত কৰা হয় ।
সীতানাথ ব্ৰহ্মচৌধুৰী
সীতানাথ ব্ৰহ্মচৌধুৰী (Sitanath Brahmachoudhury) অসমীয়া সাহিত্য আৰু বড়ো সাহিত্যজগতৰ এজন প্ৰসিদ্ধ লিখক, কবি, সমাজ সেৱক তথা ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সক্ৰিয় সদস্য আছিল । ১৯৬৪ চনত তেখেতে বঙাইগাঁৱ মহাবিদ্যালয়ৰ স্থাপন কৰিছিল ।
চমু জীৱনী
৮ অক্টোবৰ, ১৯০৮ চনত কোকোৰাঝাৰ জিলাৰ ভালুকমাৰী গাঁৱত তেখেতৰ জন্ম হয় । ১৯৩০ চনত শিৱসাগৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত প্ৰথম বিভাগত উৰ্ত্তীণ হয় । পাছত কটন কলেজৰ পৰা বি এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৩৯ চনত বঙাইগাঁৱৰ বীৰবনৰা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰি তাতেই শিক্ষকতা আৰম্ভ কৰিছিল । ১৯৪৬ চনত ধুবুৰী লোকেল ব'ৰ্ডৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাম কৰাৰ পিছত ১৯৫২ চনত লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৮১ (তিনিচুকীয়া অধিবেশন) আৰু ১৯৮২ (ডিফু অধিবেশন) চনত তেখেতে দুবাৰ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে । ১৯৮২ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰত তেখেতৰ মৃত্যু হয় ।
ৰাজনৈতিক জীৱন
সীতানাথ ব্ৰহ্মচৌধুৰীয়ে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত সক্ৰিয়ৰূপে জড়িত আছিল। ১৯৫২ চনৰ প্ৰথম লোকসভা নিৰ্বাচনত তেখেত গোৱালপাৰা গাৰো পাহাৰ সমষ্টিৰ পৰা কংগ্ৰেছৰ হৈ লোকসভাৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল ।
প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ
প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰ ভিতৰত কদম কলি, আবেগৰ চকুলো, ফুলেশ্বৰী দৈমাৰী আদি অন্যতম।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি
পংকজ ত্ৰিপাঠী
জন্ম আৰু শিক্ষা
১৯৭৬ চনত বিহাৰৰ গোপালগঞ্জ জিলাৰ এক হিন্দু ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত পংকজ ত্ৰিপাঠীৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম বাৰাণশ ত্ৰিপাঠী আৰু মাতৃৰ নাম হেমৱন্তী দেৱী। ত্ৰিপাঠীৰ পিতৃ এগৰাকী কৃষক আৰু পুৰোহিত আছিল। শৈশৱতে ত্ৰিপাঠীয়ে নিজৰ গাঁ‌ৱত হোৱা নাটকসমূহত মহিলাৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল আৰু গাঁ‌ওবাসীৰ প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এই কথাটোৱ তেওঁক পৰৱৰ্তী সময়ত অভিনয়ত মনোনিৱেশ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। ইয়াৰপাছত তেওঁ পাটনালৈ যায় আৰু ইনষ্টিটিউট অৱ্ হোটেল মেনেজমেণ্ট,হাজিপুৰত পঢ়িবলৈ লয়। কলেজীয়া দিনত ত্ৰিপাঠী সক্ৰিয়ভাৱে ৰাজনীতি আৰু নাটকৰ লগত জড়িত আছিল। অভিনয়ত সফলতা লাভ কৰিব নোৱাৰিব বুলি ভাৱি ত্ৰিপাঠীয়ে এখন পঞ্চতাৰকাযুক্ত হোটেলত কাম কৰিবলৈ লয়। সাত বছৰ এনেকৈ কাম কৰাৰ পাছত তেওঁ দিল্লীলৈ যায় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ পৰা ২০০৪ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।
অভিনয় জীৱন
ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰাৰ পাছতে তেওঁ নিজকে সাজু কৰি মুম্বাইলৈ আহে। সেই সময়ত তেওঁ‌ কিছুমান সৰু সৰু চৰিত্ৰ কৰিবলৈ পায়। তেওঁ অভিনয় কৰা প্ৰথমখন চলচ্চিত্ৰ ৰাণত তেওঁৰ চৰিত্ৰটোৰ মাত্ৰ দুটা দৃশ্য আছিল আৰু চৰিত্ৰটোৰ কোনো নাম নাছিল। ত্ৰিপাঠীয়ে এক সাক্ষাৎকাৰত উল্লেখ কৰামতে তেওঁ‌ অভিনয়ৰ বাবে কৰা সংগ্ৰামখনত তেওঁ কেতিয়াও সহানুভূতিৰ দৃষ্টিৰে নাচাইছিল। তেওঁৰ দৃঢ়বিশ্বাস আছিল যে সফলতা আহিবই। ২০১২ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত গেংছ অৱ্ ৱাছেপুৰ নামৰ চলচ্চিত্ৰ ছিৰিজ খনৰ জৰিয়তে তেওঁ চিত্ৰপ্ৰেমী আৰু চিত্ৰসমালোচকৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। এই চিনেমাখনত অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ আঠ ঘণ্টা পৰ্যন্ত অ'ডিচন দিব লগাত পৰিছিল।
অভিনয় জীৱনৰ আৰম্ভণিতে অধিকাংশ ঋণাত্মক বা ভিলেইন চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰা ত্ৰিপাঠী বাস্তৱ জীৱনত এগৰাকী ৰসিক মানুহ। তেওঁ এক সাক্ষাৎকাৰত উল্লেখ কৰামতে জনসাধাৰণে তেওঁ কৰা ঋণাত্মক চৰিত্ৰবোৰক প্ৰশংসা কৰিলে তেওঁ‌ অলপ অস্বস্তিবোধ কৰে। ত্ৰিপাঠীয়ে উল্লেখ কৰা মতে পৰ্দাত ৰূপায়ণ কৰা প্ৰতিটো চৰিত্ৰৰ জৰিয়তেহে আচলতে এগৰাকী অভিনেতাৰ অভিনয় কলাৰ বিকাশ সাধন হয়। তেওঁ কয়, "মই কৰা প্ৰতিটো ঋণাত্মক চৰিত্ৰতে মই চৰিত্ৰটোৰ মানৱীয় দিশটো প্ৰকাশ কৰিবলৈ যত্ন কৰো। কিয়নো বাস্তৱত কোনো ব্যক্তিয়েই ভিলেইন নহয় বা কোনো ব্যক্তিয়েই হিৰ'ও নহয়। প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়েই ভাল-বেয়াৰ এক ধূসৰিত অৱস্থাত জীয়াই থাকে। " মাচান চলচ্চিত্ৰখনৰ তেওঁ অভিনয় কৰা সদ্ধ্যা জী নামৰ চৰিত্ৰটোৰ লগত তেওঁৰ ব্যক্তিত্বৰ মিল আছে বুলি ত্ৰিপাঠীয়ে উল্লেখ কৰে।
২০১৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত গুৰগাঁ‌ও নামৰ চলচ্চিত্ৰখনত তেওঁ প্ৰথমবাৰলৈ প্ৰধান চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ২০১৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত তেওঁ আন এখন ছবি নিউটনে অকাডেমী বঁ‌টাৰ শ্ৰেষ্ঠ বিদেশী ভাষাৰ শিতানত ভাৰতৰ হৈ আনুষ্ঠানিক প্ৰৱেশ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
২০১৮ চনত মিৰ্জাপুৰ নামৰ এখন ৱেবছিৰিজটো তেওঁ অভিনয় কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা- জুৰীৰ বিশেষ উল্লেখ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
লিখন শৈলী
সাহিত্যত লিখন শৈলী বা লিখাৰ শৈলী(Writing Style) হৈছে কোনো ব্যক্তি, যুগ, বিদ্যালয় বা জাতিৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ভাষাত চিন্তা প্ৰকাশ কৰাৰ ধৰণ। ব্ৰাইয়ান ৰেইৰ মতে, শৈলী হৈছে এক বহল চিন্তা, যিয়ে "পাঠকৰ সৈতে, পাঠ্য, লেখকসকলে কৰা ব্যাকৰণগত পছন্দ, কিছুমান প্ৰসংগত নীতি-নিয়ম মানি চলাৰ গুৰুত্ব আৰু আন কিছুমানত সেইবোৰৰ পৰা বিচ্যুত হোৱাৰ গুৰুত্ব, প্ৰকাশৰ সামাজিক পৰিচয়, আৰু দৰ্শকৰ ওপৰত বিশেষ যন্ত্ৰৰ আৱেগিক প্ৰভাৱ।" বৰ্ণনা কৰিব পাৰে। এইদৰে, শৈলী হৈছে এনে এটা শব্দ যিয়ে একে সময়তে ব্যক্তিৰ লিখাৰ অভ্যাসৰ একক দিশ বা এক বিশেষ নথি-পত্ৰ আৰু যিবোৰ দিশক বুজাব পাৰে ব্যক্তিগত লেখকৰ বহু ওপৰলৈ যাব লাগে। বানান, ব্যাকৰণ আৰু বিৰাম চিহ্নৰ প্ৰয়োজনীয় উপাদানসমূহৰ বাহিৰেও লিখাৰ শৈলী হৈছে শব্দৰ বাছনি, বাক্য গঠন আৰু অনুচ্ছেদৰ গঠন, যিবোৰ অৰ্থ ফলপ্ৰসূভাৱে প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।  পূৰ্বৰবোৰক নিয়ম, উপাদান, প্ৰয়োজনীয় বস্তু, যান্ত্ৰিকতা বা হাতপুথি বুলি কোৱা হয়; পিছৰবোৰক শৈলী বা অলংকাৰ বুলি কোৱা হয়। এজন লেখকে কি কৰে সেই বিষয়ে নিয়মবোৰ; শৈলী হৈছে লেখকে কেনেকৈ কৰে তাৰ ওপৰত। প্ৰতিষ্ঠিত ইংৰাজী ব্যৱহাৰৰ পৰা আহৰণ কৰা নিয়মসমূহ মানি চলিলেও এজন লেখকৰ এটা ধাৰণা কেনেকৈ প্ৰকাশ কৰিব লাগে তাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট নমনীয়তা থাকে। কিছুমানে কৈছে যে লিখা শৈলীৰ কথাটো হ’ল-
কিছুমানে কৈছে যে লিখাৰ শৈলীৰ ব্যৱহাৰ এনেদৰে কৰা উচিত নহয়:
শব্দৰ বাছনি
অভিধান ব্যৱহাৰৰ পৰামৰ্শসমূহৰ ভিতৰত আছে : অভিধানৰ ব্যৱহাৰ, আৰু অতিৰিক্ততা   আৰু ক্লিচে (Cliche) এৰাই চলা।   এনে পৰামৰ্শ শৈলী গাইডত পোৱা যায়।
বাক্য গঠনৰ বাছনি
বাক্য গঠনৰ বাছনি অৰ্থ কেনেকৈ প্ৰকাশ কৰা হয়, বাক্যাংশ, শব্দ বাছনি আৰু সুৰৰ সৈতে জড়িত। এই আৰু অন্যান্য বিষয়সমূহৰ পৰামৰ্শ শৈলী গাইডসমূহত পোৱা যাব।
দফা বা অনুচ্ছেদৰ গঠনৰ পছন্দ
অনুচ্ছেদবোৰে হয়তো এটা উন্মোচিত ধাৰণা প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। অনুচ্ছেদবোৰ বৃহত্তৰ থিছিছৰ প্ৰকাশৰ বিশেষ পদক্ষেপ হ’ব পাৰে। এটা অনুচ্ছেদৰ ভিতৰত থকা বাক্যবোৰে ইটোৱে সিটোক বিভিন্ন ধৰণে সমৰ্থন আৰু সম্প্ৰসাৰণ কৰিব পাৰে। অনুচ্ছেদ ব্যৱহাৰৰ পৰামৰ্শৰ ভিতৰত থাকিব পাৰে অসংলগ্নতা, চপ্পনি, বা দীঘলীয়া বতাহৰ পৰা আঁতৰি থকা, আৰু কঠিন নিৰ্মাণ; আৰু ষ্টাইল গাইডত পোৱা যাব।
উদাহৰণ
“বহুতে কয় যে ঈশ্বৰৰ বিষয়ে আমি ভাবিচিন্তি একো ঠিক কৰিব নোৱাৰোঁ, সেইদেখি সেই বিষয়ে মূৰ ঘমোৱাটো বৃথা। গ্ৰীচৰ চক্ৰেটিচেও ইযাকে কৈছিল। কিন্তু মূৰ নঘমাও বুলি থাকোঁ কেনেকৈ? কোনোবাই পাৰে নে থাকিব? কোনেও নোৱাৰে। এদিন নহয় এদিন, আজি নহয় কাইলৈ,ইশ্বৰ-চিন্তাত আমি মূৰ ঘমাবই লাগিব। তুমি ঈশ্বৰৰ অংশ জ্ঞানময় জীৱ। অজ্ঞানৰ ঢাকোনে তোমাক ঢাকি ৰাখিবলৈ যিমানকে চেষ্টা কৰক, তুমি সেই অন্ধকাৰ আবৰণ ভেদ কৰি উঠিবলৈ প্ৰাণপণে যত্ন কৰিবাই কৰিবা। কাৰণ তোমাত পৰমাত্মাৰ অংশ আছে। পাৰ্থিৱ বস্তুৰ আৱৰণ ঠেলি সহধৰ্ম্মী অংশই পূৰ্ণ পৰমাত্মাৰে মিলিবলৈ, ইশ্বৰৰ অভিমুখী হৈ চলিবলৈ সংগ্ৰাম কৰি থাকিবই ̶ যেতিয়ালৈকে সি নিৰ্দ্দিষ্ট স্থান নাপায়গৈ।”--তত্ত্ব-কথা - লেখক : লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সাহিত্য শ্ৰেণী:সমালোচনা
অৰ্জুন
অৰ্জুন (Arjuna) হ'ল মহাভাৰতৰ এটি কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ। পঞ্চ-পাণ্ডৱৰ তৃতীয়জন অৰ্জুন। অৰ্জুনৰ পিতৃৰ নাম পাণ্ডু আৰু মাতৃৰ নাম কুন্তী। মহাভাৰতীয় সাহিত্যত অৰ্জুনক অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ধনুৰ্ধৰ যোদ্ধা হিচাপে দাঙি ধৰা হৈছে। শ্ৰী কৃষ্ণক ৰথৰ সাৰথি হিচাপে লৈ তেওঁ কৌৰৱৰ বিৰুদ্ধে মহাভাৰতৰ কুৰুক্ষেত্ৰ ৰণত পাণ্ডৱৰ জয়ত মুখ্য ভূমিকা লৈছিল। অৰ্জুন আছিল দেৱৰাজ ইন্দ্ৰৰ মানস সন্তান। গুৰু দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ তত্ত্বাৱধানত অৰ্জুনে বিশেষভাৱে শিক্ষাগ্ৰহণৰ সুবিধা পাইছিল আচাৰ্য্যপুত্ৰ অশ্বত্থামাৰ লগত। সেয়েহে তেওঁ আন ৰাজকুমাৰ সকলোতকৈ বেছি আগুৱাই যোৱাৰ পথ প্ৰশস্ত হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত এই বিদ্যাৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি অৰ্জুনে নিজকে বিশ্বপ্ৰসিদ্ধ ধনুৰ্দ্ধৰ যোদ্ধা হিচাপে পৰিচয় দিবলৈ সক্ষম হৈছিল। অৰ্জুন এজন অতিমহাৰথী আছিল যি অকলে ১২জন মহাৰথীৰ সমান।
অৰ্জুনে দ্ৰৌপদীৰ লগতে পত্নী হিচাপে কৃষ্ণভগ্নী সুভদ্ৰা, মণিপুৰৰ ৰাজকন্যা চিত্ৰাংগদা আৰু চিত্ৰাংগদাৰ সখী উলূপীক গ্ৰহণ কৰিছিল। সুভদ্ৰাৰ পুত্ৰ অভিমন্যুৱে কুৰুক্ষেত্ৰ যুঁজত বীৰত্বৰে যুঁজি মৃত্যুক আঁকোৱালি লোৱাৰ পিছত অভিমন্যুৰ সন্তান পৰীক্ষিত পৰৱৰ্তী সময়ত পাণ্ডৱৰ মহাপ্ৰয়াণৰ পিছত ৰাজসিংহাসনত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত
যুদ্ধত অৰ্জুনে কেইবাজনো মহাবীৰ যোদ্ধাক পৰাস্ত তথা বধ কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত ভীষ্ম, কৰ্ণ, জয়দ্ৰথ, ভগদত্ত আদি প্ৰধান।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ভাগৱত পুৰাণৰ চৰিত্ৰ
পৰিকল্পনা
সংগঠন আৰু ৰাজহুৱা নীতিৰ ক্ষেত্ৰত পৰিকল্পনা (Planning) কৰা হ'ল সাংগঠনিক আঁচনি প্ৰস্তুত কৰা আৰু প্ৰতিপালন কৰা এটা প্ৰক্ৰিয়া তথা কিছুমান যোগ্যতাৰ ভিত্তিত নিৰ্দিষ্ট ভৱিষ্যতৰ সৃষ্টিৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা কাৰ্যৰ ওপৰত চিন্তা কৰা এটা মানসিক প্ৰক্ৰিয়া। এক কথাত ই বুদ্ধিমন্ত আচৰণৰ এটা মৌলিক গুণ। পৰিকল্পনাৰ সৃষ্টি আৰু পুনঃসংস্কাৰ তথা অন্য পৰিকল্পনাৰ লগত অনুকূল কৰাৰ কাৰণে এই মানসিক প্ৰক্ৰিয়াৰ অতি প্ৰয়োজন। ই অগ্ৰগতিৰ আগতীয়া ধাৰণা আৰু উদ্ভৱ হ'ব পৰা পৰিস্থিতিৰ লগত কেনেকৈ সন্মুখীন হ'ব পৰা যাব তাৰ প্ৰস্তুতিৰ আভাস দিয়ে। পৰিকল্পনা কৰা বুলিলে কোনো লক্ষ্যত উপনিত হ'বলৈ আৰু কোনো ৰণনীতি গ্ৰহণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে নথি-পত্ৰ তৈয়াৰ কৰা বা সভা আহ্বান কৰাকো বুজায়। ইয়াৰ বাহিৰেও ৰাজনৈতিক বা অৰ্থনৈতিক পটভূমি, য'ত যেনেকৈ ব্যৱহাৰ হয়, পৰিকল্পনা কৰাৰ অৰ্থ ভিন্ন। <!-- Planning in organizations and public policy is both the organizational process of creating and maintaining a plan; and the psychological process of thinking about the activities required to create a desired goal on some scale. As such, it is a fundamental property of intelligent behavior. This thought process is essential to the creation and refinement of a plan, or integration of it with other plans, that is, it combines forecasting of developments with the preparation of scenarios of how to react to them. An important, albeit often ignored aspect of planning, is the relationship it holds with forecasting. Forecasting can be described as predicting what the future will look like, whereas planning predicts what the future should look like.
The term is also used for describing the formal procedures used in such an endeavor, such as the creation of documents, diagrams, or meetings to discuss the important issues to be addressed, the objectives to be met, and the strategy to be followed. Beyond this, planning has a different meaning depending on the political or economic context in which it is used.
Two attitudes to planning need to be held in tension: on the one hand we need to be prepared for what may lie ahead, which may mean contingencies and flexible processes. On the other hand, our future is shaped by consequences of our own planning and actions.
The counterpart to planning is spontaneous order.
Overview
Planning is a process for accomplishing purposes. It is a blue print of business growth and a road map of development. It helps in deciding objectives both in quantitative and qualitative terms. It is setting of goals on the basis of objectives and keeping in the resources.
What should a plan be?
A plan should be a realistic view of the expectations. Depending upon the activities, a plan can be long range, intermediate range or short range. It is the framework within which it must operate. For management seeking external support, the plan is the most important document and key to growth. Preparation of a comprehensive plan will not guarantee success, but lack of a sound plan will almost certainly ensure failure.
Purpose of a plan
Just as no two organizations are alike, neither are their plans. It is therefore important to prepare a plan keeping in view the necessities of the enterprise. A plan is an important aspect of business. It serves the following three critical functions:
Importance of the planning process
A plan can play a vital role in helping to avoid mistakes or recognize hidden opportunities. Preparing a satisfactory plan of the organization is essential. The planning know the business and that they have thought through its development in terms of products, management, finances, and most importantly, markets and competition.
Planning helps in forecasting the future, makes the future visible to some extent. It bridges between where we are and where we want to go. Planning is looking ahead.
The objectives
The objectives are general parts of the planning process. They are the end-results towards which all business activities are directed. They are needed in every aspect where performance and result directly and vitally affect the survival and success of the firm. In other words, the objective of the firm justifies its existence.
Newman and Summer stated that "For managerial purposes, it is useful to think of objectives as the results we want to achieve. Objective covers firm's long-range plans specific departmental goals and short-term individual assignment also".
The policies
Policies are specific guidelines and constraints for managerial thinking on decision-making and action. Policies provide the framework within which decision-makers are expected to operate while making organizational decisions. They are the basic guides to be consistent in decision-making.
Essentials of planning
Planning is not done off hand. It is prepared after careful and extensive research. For a comprehensive business plan, management has to: Clearly define the target/goal in writing. It should be set by a person having authority. The goal should be realistic, specific, acceptable to the organization, and easily measurable. Identify all the main issues which need to be addressed. Review past performance. Decide budgetary requirement. Focus on matters of strategic importance. What are requirements and how will they be met? What will be the likely length of the plan and its structure? Identify shortcomings in the concept and gaps. Strategies for implementation. Review periodically. Define strategies and activities.
In organizations
Planning is also a management process, concerned with defining goals for future organizational performance and deciding on the tasks and resources to be used in order to attain those goals. To meet the goals, managers may develop plans such as a business plan or a marketing plan. Planning always has a purpose. The purpose may be achievement of certain goals or targets. The planning helps to achieve these goals or target by using the available time and resources. To minimize the timing and resources also require proper planning. The concept of planning is to identify what the organization wants to do by using the four questions which are "where are we today in terms of our business or strategy planning? Where are we going? Where do we want to go? How are we going to get there?..."
In public policy
Planning refers to the practice and the profession associated with the idea of planning an idea yourself (land use planning, urban planning or spatial planning). In many countries, the operation of a town and country planning system is often referred to as "planning" and the professionals which operate the system are known as "planners".
The dark side of planning
The "dark side of planning" is a term used by planning scholars to distinguish actual planning from ideal planning. The term was coined by Oxford professor Bent Flyvbjerg (1996: 383) based on research of how political power influences rationality in planning (Flyvbjerg 1991, 1998). Flyvbjerg defined the dark side of planning as the real rationalities that planners employ in planning practice, as opposed to the ideal rationalities of the benevolent planners that often inhabit planning textbooks. Yiftachel (1995) similarly talked about a "dark side of modernism" in his studies of how planning is used for control and oppression of minorities. Taken together, and independently of each other, these works introduced the "dark side" as a concept and an empirical phenomenon in planning theory and planning research. Later works have further developed the concept in efforts to better understand what actual planners do when they plan (Allmendinger and Gunder 2005; Flyvbjerg and Richardson 2002; Gunder 2003; Pløger 2001; Roy 2008; Tang 2000; Yiftachel 1998, 2006).
Flyvbjerg's definition of the dark side of planning draws and expands upon Ludwig von Rochau's distinction between politics and Realpolitik (real, practical politics), made famous by Otto von Bismarck and signaling the advent of modern political science. Flyvbjerg (1996) argues that distinguishing between rationality and real rationality is as important for the understanding of planning as distinguishing between politics and Realpolitik is for the understanding of politics. The real rationalities of planners are called "dark" because it turns out that what planners do in actual practice often does not stand the light of day, i.e., actual planning practice often violates generally accepted norms of democracy, efficiency, and equity and thus of planning ethics.
-->
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:শিক্ষা *
ফাৰহান আখতাৰ
ফাৰহান আখতাৰ (জন্ম ৯ জানুৱাৰী, ১৯৭৪) এগৰাকী ভাৰতীয় কথাছবি পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, প্ৰযোজক, অভিনেতা, গায়ক, গীতিকাৰ আৰু দূৰদৰ্শনৰ অনুষ্ঠান সঞ্চালক। তেওঁৰ পিতৃ জাভেদ আখতাৰ আৰু মাতৃ হানী ইৰাণী। সৰুৰে পৰাই হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্ৰভাৱ লাভ কৰা ফাৰহান আখতাৰে লমহে (১৯৯১) আৰু হিমালয় পুত্ৰ (১৯৯৭) চলচ্চিত্ৰৰ সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে বলিউডত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
ফাৰহান আখতাৰে ৰিতেশ চিধৱানীৰ সৈতে লগ হৈ এক্সেল এণ্টাৰটেইনমেণ্ট নামেৰে এটা প্ৰযোজনা সংস্থা খোলে আৰু ২০০১ চনত দিল চাহতা হে শীৰ্ষক প্ৰথমখন তেওঁ নিজে পৰিচালনা কৰা হিন্দী চলচ্চিত্ৰই মুক্তি লাভ কৰে। আধুনিক প্ৰজন্মটোক প্ৰতিফলিত কৰা এই চলচ্চিত্ৰখনে সমালোচকৰ বিশেষ দৃষ্টি লাভ কৰাৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈও সক্ষম হৈছিল। ২০০৪ চনত লক্ষ্য আৰু সেইবছৰতে ব্ৰাইড এণ্ড প্ৰেজুডিছ শীৰ্ষক হলীউডৰ এখন ছবিৰ গানৰ কথা ৰচনা কৰি হলীউডতো খোজ পেলায়। ২০০৬ চনত তেওঁ ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ডন আৰু এইড্‌ছ ৰোগ সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে পজিটিভ নামেৰে এখন চুটি ছবিও পৰিচালনা কৰিছিল।
কেৰিয়াৰ
১৭ বছৰ বয়সতে তেওঁ য়ছ চোপ্ৰাৰ লমহে ছবিৰ চিত্ৰগ্ৰহণ আৰু পৰিচালনাৰ সহায়ক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু পাছত স্ক্ৰিপ্ট শ্বপ শীৰ্ষক এটি বিজ্ঞাপন প্ৰযোজনা সংস্থাত অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু প্ৰায় ৩ বছৰ কাল তাত কাম কৰে। ১৯৯৭ চনত পংকজ পৰাশৰৰ পৰিচালনাত মুক্তি পোৱা ছবি হিমালয় পুত্ৰ-ৰ সহকাৰী হিচাপে কাম কৰিছিল।