cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
বাবৰি শাক
বিৱৰণ
বাবৰি শাকৰ গছ ১০০ৰ পৰা ১২০ চেণ্টিমিটাৰ পৰ্যন্ত দীঘল হয়। কাণ্ডবোৰ থিয় আৰু কুমলীয়া। সাৰুৱা মাটিত প্ৰচুৰ পৰিমাণে ডাল-পাত গজি জোপোহা হয়। ইয়াৰ পাতবোৰ খাঁজ কটা। পুলি অৱস্থাত কমকৈ আৰু ডাঙৰ হ'লে খাঁজবোৰ বেছি স্পষ্ট হয়। ফুলৰ ৰঙ সাধাৰণতে হালধীয়া, কিছুমান হালধীয়া কেন্দ্ৰ বিশিষ্ট বগা পাহীৰ ফুল ফুলাও দেখা যায়। ডেইজি আৰু চন্দ্ৰমল্লিকা ফুলৰ সৈতে ইয়াৰ ফুলবোৰৰ যথেষ্ট মিল দেখা যায়। ফুলৰ মধ্য অংশত এটা চকৰি থাকে, চকৰিৰ চাৰিওফালে পাপৰিবোৰ লাগি থাকে। পাপৰিসহ একোটা ফুলৰ ব্যাস ৪-৫ চেণ্টিমিটাৰ পৰ্যন্ত হয়। ফুলৰ বীজবোৰ ক্ষুদ্ৰ আকাৰৰ।
বিস্তৃতি
বাবৰি শাকৰ উৎপত্তি ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চল আৰু পূব এচিয়া। ইউৰোপ, উত্তৰ আফ্ৰিকা আৰু এচিয়াৰ বিভিন্ন দেশত বাবৰি শাকৰ বিস্তৃতি দেখা যায়। জাপান, কোৰিয়া, ভিয়েটনাম, থাইলেণ্ড, ভাৰত, উত্তৰ আমেৰিকা আদি অঞ্চলত বাবৰি শাকৰ খেতি কৰা হয়। ভাৰতৰ দিল্লী, কৰ্ণাটক, নাগপুৰ, উত্তৰ-পূৱ অঞ্চল যেনে পশ্চিম বংগ, অসমত এই শাকৰ খেতি সীমাবদ্ধ হৈ পৰিছে।
খাদ্য হিচাপে বাবৰি শাক
শাক হিচাপে বাবৰি এবিধ পুষ্টিকৰ খাদ্য। বাবৰি শাকৰ সহায়ত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ব্যঞ্জন বনাব পৰা যায়। অসমত প্ৰধানকৈ বাবৰি শাক আলু, মাছ বা কণীৰ সৈতে ভাজি খোৱা হয়। বাবৰি শাকত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ খাদ্যপ্ৰাণ থকা বাবে এই শাকৰ আঞ্জা স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰী। চীনত ভাজি, জাপান আৰু কোৰিয়াত বাবৰি শাকৰ চুপ বনাই খোৱা হয়। সাধাৰণতে ফুল ফুলাৰ পিছত বাবৰি শাক খাবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। এই শাকৰ ফুল আৰু পাতৰ এটা বিশেষ গোন্ধ আছে এই ফুল আৰু পাত শুকুৱাই ইয়াক গৰম পানীত উতলাই চীন দেশত এই পানীয় জ্বৰ বা ইনফ্লুৱেঞ্জা ৰোগীক খাবলৈ দিয়ে। বাবৰি শাকে তেজৰ কলেষ্টৰেলৰ মাত্ৰা কামত সহায় কৰে। চিফিলিচ আৰু গনোৰিয়া ৰোগৰ বাবেও বাবৰি শাক উপকাৰী। বাবৰিশাক কৃমি নাশক। এই শাকবিধৰ খাবৰ বাবে যোগ্য অংশত যথেষ্ট পৰিমাণে খনিজ, ভিটামিন সহ পটাছিয়াম (৬১০ মিগ্ৰা/১০০ গ্ৰাম) আৰু প্ৰতি ১০০ গ্ৰাম শাকত ৩.৪ কেৰোটিন থাকে। ইয়াৰ উপৰিও, উদ্ভিদ বিধত বিভিন্ন এণ্টিঅক্সিডেণ্ট (কাণ্ড, পাত আৰু মূল কলাত) থাকে যাৰ মানৱ স্বাস্থ্যৰ বাবে সম্ভাৱ্য দীৰ্ঘম্যাদী লাভালাভ আছে। অৱশ্যে বাবৰি শাকৰ বিষাক্ত (ডিঅক্সিন) গুণো পোৱা গৈছে। চি. কৰোনাৰিয়াম ভাৰ. স্পাটিওচমে এক লাভজনক মানৱ অন্ত্ৰৰ বেক্টেৰিয়া লেক্টোবেচিলাছ কেচি-ৰ বিকাশ প্ৰতিহত কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:তৃণ শ্ৰেণী:শাক
বৰপেটা ৰোড
ভৌগোলিক বিৱৰণ
বৰপেটা ৰোডৰ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা গড় উচ্চতা প্ৰায় ৫০ মিটাৰ (১৬৫ ফুট)৷
আন্ত:গাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি বৰপেটা ৰোডৰ মুঠ জনসংখ্যা ৫৭,০০০ জন৷ ইয়াৰে ৫২% পুৰুষ আৰু ৪৮% মহিলা৷ মুঠ জনসংখ্যাৰ ১১% ছয় বছৰৰ অনুৰ্ধৰ৷ বৰপেটা ৰোড ৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৪% ৷ ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ পৃথককৈ ক্ৰমান্বয়ে ৫৭% আৰু ৫৩%৷
যাতায়ত ব্যৱস্থা
গুৱাহাটীৰ পৰা বৰপেটালৈ দূৰত্ব ১৩৫ কি:মি:(৮৪ মাইল) আৰু ৰে'লেৰে এই দূৰত্ব ১১৩ কি:মি:(৭০ মাইল) ৷ গুৱাহাটী চহৰলৈ বৰপেটাৰ পৰা ৰে'ল আৰু বাছেৰে আহিব পাৰি ৷
শিক্ষা
বিদ্যালয়- মহাবিদ্যালয়-
উল্লেখযোগ্য স্থান
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
তথ্যসূত্ৰ
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:বৰপেটা জিলা
ভেঁৰজান-বৰাজান-পদুমনি অভয়াৰণ্য
ভেঁৰজান-বৰাজান-পদুমনি অভয়াৰণ্য  (Bherjan-Borajan-Padumoni Wildlife Sanctuary) অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাত অৱস্থিত এখন বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য৷ ই প্ৰায় ৭.২২ বৰ্গকিলোমিটাৰ জুৰি বিস্তৃত হৈ আছে৷
ভৌগোলিক বিৱৰণ
তিনিচুকীয়া জিলাৰ তিনিটা ব্লক জুৰি এই অভয়াৰণ্যখন বিস্তৃত হৈ আছে৷ এই ব্লক তিনিটা হৈছে- ভেঁৰজান, বৰাজান আৰু পদুমনি৷
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
এই অভয়াৰণ্যৰ জৈৱবৈচিত্ৰ্য অতি সমৃদ্ধ৷ বিশেষকৈ এই বনাঞ্চল হলৌ বান্দৰ, লাজুকী বান্দৰ, মলুৱা বান্দৰ তথা টুপীমূৰীয়া বান্দৰ আদিৰ বাবে অতি উত্তম বাসস্থান বুলি ধাৰণা কৰা হয়৷. অন্যান্য উল্লেখযোগ্য প্ৰাণী তথা চৰাই-চিৰিকটি সমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল-
স্তন্যপায়ী প্ৰাণী:
লাজুকী বান্দৰ, অসমীয়া বান্দৰ,গাহৰি নেজীয়া বান্দৰ, সেন্দুৰী বান্দৰ, নাহৰফুটুকী বাঘ, বনৰীয়া গাহৰি ইত্যাদি৷
চৰাই-চিৰিকটি:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু অভয়াৰণ্য
ইটালীয় ৱিকিপিডিয়া
ইটালীয় ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ # সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত ইটালীয় ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
ইটালীয় ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
সংসাৰ (বৌদ্ধ ধৰ্ম)
বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু হিন্দু ধৰ্মত সংসাৰ (संसार, saṃsāra) হৈছে জন্ম, স্বাভাৱিক অস্তিত্ব আৰু মৃত্যুৰ অন্তহীন চক্ৰ। সংসাৰক দুঃখ জ্ঞান কৰা হয়: ই কষ্টকৰ, অবহনক্ষম আৰু দুখদায়ক। ই টান আৰু অবিদ্যাৰ ফলত হোৱা কৰ্মৰ দ্বাৰা বৰ্তি থাকে। সংসাৰত পুনৰ্জন্ম মানুহৰ ৰূপতেই হ'ব বুলি কোনো নিশ্চিতি নাই। ই ৬ গতিৰ যিকোনো এটাত হ'ব পাৰে। এই ৬ গতিৰ ৩ ভাল আৰু ৩ বেয়া। ভাল জগতকেইখন হ'ল স্বৰ্গ, দেৱ আৰু মানৱ। বেয়া জগতকেইখন হ'ল পশু, ভূত আৰু নৰক।
সংসাৰৰ অন্ত তেতিয়া হয় যেতিয়া কোনো ব্যক্তিয়ে নিৰ্বাণ লাভ কৰে। নিৰ্বাণ লাভ কৰিবলৈ টান ত্যাগ কৰিব লাগিব। নিৰ্বাণ প্ৰাপ্তিত টান "উৰি যায়" আৰু বাস্তৱৰ অস্থায়ীত্ব তথা অনত্তা জ্ঞান লাভ হয়।
পদ্ধতি
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মতে, যদিও জীৱ পুনৰ্জন্মৰ এক অন্তহীন চক্ৰত থাকে, এনে কোনো সনাতন আত্মা নাই যি এটি জীৱনৰ পৰা আন জীৱনলৈ যায়। এই দৃষ্টিভংগীয়ে বৌদ্ধ সংসাৰক হিন্দু আৰু জৈন সংসাৰতকৈ পৃথক কৰে। এই তত্ত্বক বৌদ্ধ শাস্ত্ৰসমূহত অনত্তা (পালি শাস্ত্ৰসমূহত) বা অনাত্মন্‌ (সংস্কৃত শাস্ত্ৰসমূহত) বোলা হয়। অনত্তাৰ তত্ত্বৰ মতে, আত্মনৰ অস্তিত্ব নাই।
পুৰণি বৌদ্ধ শাস্ত্ৰৰ পৰা অনুমান কৰিব পৰা যায় যে আত্মনৰ অস্তিত্বহীনতা বা অনত্তাৰ ধাৰণা প্ৰস্তুত কৰাৰ পাছত, গৌতম বুদ্ধই এই কথা বুজাবলৈ অলপ কষ্ট অনুভৱ কৰিছিল যে পুনৰ্জন্মত আছলতে কি পুনৰ্জীৱিত হয়। পাছলৈ, প্ৰথম সহস্ৰাব্দীৰ পালি পণ্ডিত বুদ্ধঘোষৰ আৰু অন্যান্য বৌদ্ধ পণ্ডিতে যুক্তি দাঙি ধৰিলে যে আত্মাৰ অস্তিত্বহীনতাই ধাৰাবাহিকতাৰ অস্তিত্বহীনতা নুবুজায়। ৬ জগতৰ এটিৰ পৰা আনত হোৱা পনৰ্জন্ম ঠিক তেনেদৰেই হয় যিদৰে এটি মমবাটিৰ পৰা আন মমবাটিলৈ জুইৰ শিখা স্থানান্তৰ কৰিব পৰা যায়। বুদ্ধঘোষে পুনৰ্জন্মৰ প্ৰক্ৰিয়াক এই ধৰণে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যে এটি "পুনৰ্জন্ম সংযোজিত কৰা বিজ্ঞান" আছে, যাক পতিসন্ধি বোলা হয়।
বৌদ্ধ পৰম্পৰা ভেদে সংসাৰৰ যান্ত্ৰিক বিৱৰণ সলনি হোৱা দেখা যায়। থেৰবাদৰ মতে, পুনৰ্জন্ম তৎক্ষণাত সংঘটিত হয়। তাৰ বিপৰীতে, তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মতে মৃত্যু আৰু পুনৰ্জন্মৰ মাজত এক অন্তৱৰ্তী অৱস্থা আছে, যাক তিব্বতী ভাষাত বাৰ্ড' আৰু সংস্কৃত ভাষাত অন্তৰাভৱ বোলা হয়। ই ৪৯ দিনলৈকে থাকিব পাৰে। মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মতে, সংসাৰ আৰু নিৰ্বাণ একেই। প্ৰাচীন ভাৰতীয় মহাযান বৌদ্ধ পণ্ডিত নাগাৰ্জুনে বুজাইছিল, "সংসাৰৰ কোনো বস্তুৱেই নিৰ্বাণতকৈ বেলেগ নহয়, নিৰ্বাণৰ কোনো বস্তুৱেই সংসাৰতকৈ বেলেগ নহয়। যি নিৰ্বাণৰ সীমা, সেয়াই সংসাৰৰো সীমা, দুয়োৱে মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাই।"
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
এশিঙীয়া গঁড়
গঁড় (বৈজ্ঞানিক নাম: Rhinoceros unicornis) এটি স্তন্যপায়ী জন্তু। ইয়াক একচৰ, একশৃংগ, খড়্গী আদি নামেৰেও জনা যায়। পৃথিৱীত বৰ্তমান ৩০০০ মানহে গঁড় আছে আৰু ইয়াৰে প্ৰায় ২০০০ অসমত অৱস্থিত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, পবিতৰা অভয়াৰণ্য আৰু মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত পোৱা যায়।
বিস্তৃতি
এশিঙীয়া গঁড় প্ৰধানকৈ বাংলাদেশ, ভূটান, ভাৰত আৰু নেপালত দেখা পোৱা যায়। ভাৰতত একালত এই গঁড় ব্ৰহ্মপুত্ৰ, গংগা আৰু সিন্ধু নদীৰ উপত্যকাৰ বনাঞ্চলত উভৈনদী আছিল যদিও বৰ্তমান কেৱল অসম, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু পশ্চিমবংগত সীমিত সংখ্যক গঁড় আছেগৈ। অসমৰ কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, ওৰাং ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, পবিতৰা বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য আদিৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ ঘাঁহনি অঞ্চলত বৃহৎ সংখ্যক এশিঙীয়া গঁড় দেখা পোৱা যায়।
দৈহিক গঠন
এশিঙীয়া গঁড়ৰ ওজন প্ৰায় ১৮০০-২৭০০ কিলোগ্ৰাম, উচ্চতা ১.৭৫-২ মিটাৰ আৰু দৈৰ্ঘ্য ৩-৩.৮ মিটাৰ। ইয়াৰ ছালখন ধোঁৱা বৰণীয়া, নোমবিহীন, দেখাত যুদ্ধত ব্যৱহাৰ কৰা বৰ্মৰ দৰে কঠিন। তথ্য অনুসৰি এশিঙীয়া গড়ৰ ছাল ৪ ছেমি পৰ্য্যন্ত ডাঠ হ’ব পাৰে। এই গঁড়ৰ খড়্গ মাথোঁ এটা। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ২০-৬১ ছেমি আৰু ওজন ৩ কিলোগ্ৰাম পৰ্য্যন্ত হয়। এই খড়্গ ভাঙিলে পুনৰ গজিব পাৰে।
আচৰণ
এশিঙীয়া গঁড় মূলতঃ অৰ্ধ জলচৰ। ইহঁতে জলাশয় আৰু পিতনিত চৰি ভাল পায়। ই সাধাৰণতে অকলশৰীয়াকৈ থাকে। কেৱল পোৱালি আৰু মাকেহে একেলগে চৰা দেখা যায়। মতা এশিঙীয়া গঁড়ে নিজৰ ভৌগোলিক পৰিসীমা (territory) ৰক্ষা কৰি চলে আৰু ইয়াৰ ভিতৰত অন্য মতা গঁড়ে প্ৰবেশ কৰিলে হিংস্ৰতাৰে আক্ৰমণ কৰে। মাইকী গঁড়ে অৱশ্যে বিনাবাধাই এনে পৰিসীমাৰ বাহিৰ-ভিতৰ হ’ব পাৰে। এশিঙীয়া গঁড়ে একে ঠাইতে মল ত্যাগ কৰে আৰু এই মলৰ দ’মৰ যোগেদি অন্য প্ৰাণীক নিজৰ ভৌগোলিক পৰিসীমাৰ সংকেত দিয়ে। ইহঁতে সাধাৰণতে এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ যাবলৈ একেটা বাট ব্যৱহাৰ কৰে আৰু ভৰিৰ তলুৱাত থকা গ্ৰন্থিৰ পৰা ওলোৱা গোন্ধৰে চিন ৰাখি যায়। এই বাটটোক ‘দণ্ডী’ বুলি কোৱা হয়। ইহঁতৰ শ্ৰবণ আৰু গোন্ধ শক্তি তীব্ৰ কিন্তু দৃষ্টিশক্তি তেনেই দুৰ্বল।
মাইকী এশিঙীয়া গঁড় চাৰি বছৰ বয়সত আৰু মতা গঁড় নবছৰ বয়সত প্ৰজননৰ বাবে সাজু হয়। প্ৰায় ১৫-১৬ মাহ গৰ্ভধাৰণ কৰি মাইকী গঁড়ে একোটা পোৱালিৰ জন্ম দিয়ে। পোৱালিৰ ওজন প্ৰায় ৫৮-৭০ কিলোগ্ৰাম হয় আৰু জন্মৰ পিচত প্ৰতিদিনে পোৱালিটোৰ ওজন ১-২ কিলোগ্ৰামকৈ বাঢ়ে। প্ৰথম বছৰটো পোৱালি মাকৰ লগে লগে থাকে। এশিঙীয়া গঁড়ৰ আয়ুস সাধাৰণতে ৩০-৪৫ বছৰ। ই প্ৰধানকৈ ঘাঁহ, গছৰ পাত, জলচৰ উদ্ভিদ আদি খাই জীয়াই থাকে।
স্থিতি তথা সংৰক্ষণ
এশিঙীয়া গঁড়ক আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকা (IUCN Red List)-ত অসুৰক্ষিত (vulnerable) বুলি গণ্য কৰা হৈছে। বিস্তীৰ্ণ ঘাঁহনি আৰু পিতনি অঞ্চলৰ ধ্বংসপ্ৰাপ্তি তথা চোৰাং চিকাৰ ইয়াৰ মূল কাৰণ বুলি অভিহিত কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:তৃণভোজী প্ৰাণী শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীক
কেঁচু
কেঁচু (Earth-Worm; বৈজ্ঞানিক নাম: Lumbricus terrestris) এবিধ অমেৰুদণ্ডী বলয়ী প্ৰাণী। ইহঁতে সাধাৰণতে কোমল, বেছি পৰিমাণে হিউমাচ থকা চহ কৰা মাটিত ৩০-ৰপৰা ৪৫ ছেণ্টিমিটাৰ দ গাত কৰি বাস কৰে। কলগছ, বন্ধাকবি, আৰু শাক-পাচলিৰ পাতৰ তলতো ইহঁতক দেখা যায়। পঁচা পাত, জাবৰ, সৰু প্ৰাণীৰ মৃতদেহ ইহঁতৰ খাদ্য।
প্ৰজনন প্ৰক্ৰিয়া
কেঁচু এবিধ উভয়লিংগ Hermaphrodites (say her-maff-row-die-ts)প্ৰাণী। অৰ্থাত একোটা কেঁচুৰ পু আৰু স্ত্ৰী দুয়োটা জননেন্দ্ৰিয় থাকে। সেইবাবে প্ৰত্যেকটো কেঁচুৱেই কণী পাৰিব পাৰে। কেঁচুৰ দেহত থকা প্ৰমেলখা (clitellum)ত ইহঁতৰ প্ৰজনন অংগ অৱস্থিত। প্ৰজননৰ সময়ত প্ৰমেলখাৰ ৰং উজ্জ্বল গোলাপী বা সুমথিৰা ৰঙী হয়। প্ৰজননৰ সময়ত এখন পাতলীয়া আৱৰণে দুয়োটা কেঁচুৰ সংলগ্ন অংশটো আৱৰি ৰাখে। এই আৱৰণটোৰ ভিতৰেই কণীবোৰ নিসিক্ত হয় আৰু কেঁচুকেইটা বিচিন্ন হোৱাৰ পাছত ক'কন(cocoon) আকৃতিত আৱৰণটো বন্ধ হৈ কণীবোৰক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে। এই ক'কনবিলাক মাটিৰ লগতে মিহলি হৈ থাকে। উষ্ম বাতাবৰণত প্ৰায় ১৫ দিনমানতে কণীৰপৰা পোৱালি হয়। কিন্তু শীতল বাতাবৰণত দুইৰপৰা তিনিমাহ পৰ্যন্ত লাগে। পোৱালি অৱস্থাত ক'কনৰ ভিতৰত থকা এলবুমেনকে (Albumen) খাদ্য হিচাবে গ্ৰহণ কৰে। কেঁচুৰ আয়ুস ৩ ৰ পৰা ৫ বছৰ পৰ্যন্ত।
খাদ্য প্ৰণালী
গেলা-পচা সকলো জৈৱিক বস্তুৱেই কেঁচুৰ খাদ্য। কেঁচুৱে মাটিৰ লগত মিহলি হৈ থকা সকলো পচা বস্তুকেই মাটিৰে সৈতে গ্ৰহণ কৰে। পাচত খাদ্যৰ বাবে লাগতিয়াল অংশসমূহ শৰীৰৰ ভিতৰত গ্ৰহণ কৰি অলাগতিয়াল মাটিখিনি পায়ুৰ দ্বাৰা বাহিৰলৈ উলিয়াই দিয়ে। এই মাটখিনিকে কেঁচুমটা (Earthworm castings) বোলা হয়। এই কেঁচুমটাবোৰ উদ্ভিদৰ উত্কৃষ্ট সাৰ।
কেঁচুৰ উপকাৰিতা
কেঁচুৱে উৰ্বৰ মাটি কেঁচুমটা হিচাবে ওপৰলৈ উলিয়াই আনে। কেঁচুৰ খাদ্যনলীৰ মাজেৰে এই মাটিবোৰ ওলাই অহা বাবে যথেষ্ট পৰিমাণে নাইট্ৰজেন জাতীয় পদাৰ্থ মিহলি হৈ মাটিখিনি সাৰুৱা কৰি তোলে। কেঁচুৱে খন্দা গাঁতবোৰেৰে মাটিৰ ভিতৰলৈ বায়ু আৰু পানী সোমাই যোৱাত সহায় কৰে আৰু শস্যৰ কুমলীয়া শিপাবোৰ মাটিৰ তললৈ সহজে বাঢ়ি যোৱাত সহায় কৰে। এনেবোৰ কাৰণৰ বাবে কেঁচুক কৃষকৰ বন্ধু বুলি কোৱা হয়। কেঁচুৰ দ্বাৰাই কেঁচুসাৰ(Vermicompost) নামৰ এবিধ উত্তম জৈৱিক সাৰ তৈয়াৰ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বলয়ী প্ৰাণী
বহুমূত্ৰ ৰোগ
বহুমূত্ৰ বা মধুমেহ (Diabetes বা Diabetes mellitus) হৈছে এটি হৰম’নজনিত ৰোগ। এইবিধ ৰোগ সাধাৰণতে চল্লিছোৰ্ধ বয়সৰ লোকৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা ৰোগ যদিও শিশু আৰু গৰ্ভৱতী মহিলাও এই ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱা দেখা যায়। মানব শৰীৰৰ পাচনতন্ত্ৰৰ লগত জড়িত অগ্ন্যাশয়ে যথেষ্ট পৰিমাণে ইনচুলিন তৈয়াৰ কৰিব নোৱাৰিলে অথবা শৰীৰে উৎপন্ন ইনচুলিন ব্যৱহাৰত ব্যৰ্থ হলে এই ৰোগ হয়। এই ৰোগ চিকিৎসাৰ দ্বাৰ আৰোগ্য বা নিয়ন্ত্ৰণ হয় যদিও ইয়াৰ চিকিৎসা বহু দীঘলীয়া। এই ৰোগত আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ নানা ধৰণৰ জটিলতা, দেহৰ কোষৰ লগতে অংগসমূহো বিকল হ’ব পাৰে।
শ্ৰেণী বিভাজন
চিকিৎসা বিজ্ঞানীসকলৰ মতে ডায়েবেটিচ ৰোগ দুই প্ৰকাৰৰ-
টাইপ-১ ৰোগীয়ে বাহিৰৰ পৰা ইন্‌চুলিন গ্ৰহণ কৰিব লগা হয় বাবে ইন্‌চুলিন নিৰ্ভৰশীল ডায়েবেটিচ ৰোগী বুলি কোৱা হয়। কিন্তু টাইপ-২ শ্ৰেণীৰ ডায়েবেটিচ ৰোগীয়ে বাহিৰৰ পৰা ইন্‌চুলিন গ্ৰহণ কৰিব লগা নহয় যদিও এই প্ৰকাৰৰ ৰোগীয়ে নিজৰ শৰীৰত নিঃসৰণ হোৱা ইন্‌চুলিনৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰিবলৈ বা নিঃসৰিত ইন্‌চুলিনৰ সঠিক ব্যৱহাৰৰ বাবে ঔষধ খাই থাকিব লাগে। ইয়াৰ উপৰিও গৰ্ভাৱস্থাত কোনো কোনো মহিলাৰ একপ্ৰকাৰৰ ডায়েবেটিচ ৰোগ হয়। ইয়াক গেষ্টেচনেল (Gastetional) ডায়েবেটিচ ৰোগ বুলি কোৱা হয়। অৱশ্যে প্ৰসৱৰ পাছত এনে ডায়েবেটিচ নিজে নিজে ভাল হৈ যায়।
বহুমূত্ৰ ৰোগৰ লক্ষণসমূহ
সাধাৰণতে ডায়েবেটিচ ৰোগৰ লক্ষণসমূহ হ’ল: এনেবোৰ লক্ষণে দেখা দিলে তৎক্ষণাত চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে। মন কৰিব লগা কথা যে ৰোগৰ আৰম্ভণিতে এই লক্ষণসমূহক গুৰুত্ব নিদিয়াৰ পৰিণতিতেই ৰোগীৰ শৰীৰত ডায়েবেটিচ ৰোগে জটিল ৰূপ ধাৰণ কৰিবলৈ সুবিধা পায়। কিন্তু আৰম্ভণিতে ৰোগ নিৰ্ণয় হ’লে, চিকিৎসকৰ দ্বাৰা ৰোগীৰ অৱস্থা সংকটজনক নোহোৱাকৈ ৰাখিব পাৰি।
সকলো মানুহে জীৱনত কম বেছি পৰিমাণে পৰিশ্ৰম কৰিব লাগে আৰু পৰিশ্ৰম কৰিবলৈ শৰীৰক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়। এই শক্তি কাৰ্বোহাইড্ৰেট বা শৰ্কৰা জাতীয় খাদ্যৰ পৰা পোৱা যায়। ভাত, ৰুটি, আলু, চেনি ইত্যাদি হ’ল কাৰ্বোহাইড্ৰেট বা শৰ্কৰা জাতীয় খাদ্য। এইবোৰ খাদ্য গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত ইয়াৰ শৰ্কৰা ভাগ তেজত জমা হয় আৰু অগ্নাশয় গ্ৰন্থিয়ে নিঃসৰণ কৰা ইন্‌চুলিন নামৰ হৰম’ন বিধে তেজৰ শৰ্কৰা (Sugar) ভাগ শৰীৰে অৰ্থাত্‌ কোষে গ্ৰহণ কৰাত সহায় কৰি দিয়ে। এনেদৰে ইন্‌চুলিনৰ সহায়ত কাৰ্বহাইড্ৰেট গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা শৰীৰত শক্তি উৎপন্ন হয় আৰু শৰীৰ কাৰ্য্যক্ষম হৈ উঠে। কিন্তু ডয়েবেটিচ ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত অগ্নাশয় গ্ৰন্থিয়ে ইন্‌চুলিন হৰম’ন নিঃসৰণ কৰাত অনিয়মীয়া হোৱা বাবে খাদ্যৰ পৰা তেজত জমা হোৱা শৰ্কৰা ভাগ শৰীৰে গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰা হয় আৰু তেজত জমা হোৱা এই কাৰ্বহাইড্ৰেট বা শৰ্কৰা প্ৰসাৱৰ দ্বাৰা শৰীৰৰ পৰা ওলায় যায়। এনেদৰে শৰীৰ শৰ্কৰাৰ অভাৱত ভুগিব লগা হয় আৰু ইয়াৰ অভাৱত শৰীৰ শক্তিহীনতাত ভুগিব লগা হয়। ৰোগ কিছুদিন আগবঢ়াৰ লগে লগে চকুৰ দৃষ্টিশক্তিও কমিবলৈ ধৰে আৰু লাহে লাহে শৰীৰত ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কমি যায়। শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কমি যোৱাত বিভিন্ন ৰোগ ব্যাধিয়ে আগুৰি ধৰে। এনেদৰে ৰোগ ক্ৰমে জটিল হৈ গৈ থাকে।
সংক্ৰমণ
ডায়েবেটিচ যিহেতু গ্ৰন্থিৰ ৰোগ, গতিকে ই বংশগত কাৰণতে হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি থাকে। কিয়নো বংশগতিৰ জৰিয়তে পিতৃ পুৰুষৰ বেছিভাগ গুণেই উত্তৰ পুৰুষলৈ প্ৰবাহিত হয়। বংশগত কাৰণৰ উপৰিও বৰ্তমান যুগৰ মানুহে গ্ৰহণ কৰা আধুনিক জীৱন শৈলীকো ডায়েবেটিচ ৰোগৰ অন্যতম কাৰণ হিচাপে বিজ্ঞানীসকলে চিনাক্ত কৰিছে। আমাৰ সু-স্বাস্থ্যৰ বাবে শৰীৰৰ অন্তৰ্ভাগত চলা সকলো শৰীৰ ক্ৰিয়া যেনে: ৰক্ত-সঞ্চালন, ৰেচন, শ্বাস-প্ৰশ্বাস, হৰম’ন গ্ৰন্থিৰ হৰম’ন নিঃসৰণ কাৰ্য্য ইত্যাদি সঠিকভাৱে চলাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। শৰীৰ ক্ৰিয়াসমূহ এক স্বয়ংক্ৰিয় পদ্ধতিত চলি থাকে। দেখা গৈছে মানুহৰ চিন্তাধাৰা যোগাত্মক দিশত ধাবিত হ’লে মগজুৰ ক্ৰিয়া সুস্থিৰ অৱস্থাত থাকে আৰু এনে অৱস্থাত শৰীৰ কাৰ্য্যসমূহ সঠিকভাৱে চলি থাকে। কিন্তু বিভিন্ন কাৰকৰ প্ৰভাৱত যেনে: খং বা ক্ৰোধ, মানসিক উদ্বিগ্নতা আদি ঋণাত্মক কাৰকৰ প্ৰভাৱত মানুহৰ মগজুৰ ক্ৰিয়া বা মানসিক অৱস্থা অস্থিৰ হৈ পৰিলে শৰীৰ ক্ৰিয়া সমূহত বিসঙ্গতিয়ে দেখা দিয়ে আৰু বিভিন্ন ৰোগৰ সৃষ্টি হয়। আধুনিক জীৱন শৈলী মানেই হৈছে- ভোগবাদী মানসিকতা। ভোগবাদী মানসিকতাৰ বাবে আমাৰ জীৱনত উদ্বিগ্নতাৰ সৃষ্টি হয় আৰু তাৰ ফলত মগজুৱে শৰীৰৰ অন্তঃক্ষৰা গ্ৰন্থিসমূহৰ কৰণ কৰ্ম পৰিচালনা কৰাত বিসঙ্গতিয়ে দেখা দিয়ে। ফলস্বৰূপে অন্তঃক্ষৰা গ্ৰন্থিৰ হৰম’ন নিঃসৰণ প্ৰক্ৰিয়া অনিয়মীয়া হয় বাবে এনে হৰম’নজনিত ৰোগৰ উত্‌পত্তি হয়। চিকিত্‌সা বিজ্ঞানী সকলৰমতে অগ্নাশয় বা পেন্‌ক্ৰিয়াছ গ্ৰন্থিত থকা এক বিশেষ ধৰণৰ কোষে ইন্‌চুলিন নিঃসৰণ কৰে। এই কোষবোৰক বিটা-কোষ (B-Cell) নামকৰণ কৰা হৈছে। প্ৰকৃততে এই বিটা কোষবোৰ ধ্বংস হোৱাৰ ফলতে ইন্‌চুলিন নিঃসৰণ প্ৰক্ৰিয়া বিসঙ্গতিপূৰ্ণ হৈ পৰে। শাৰীৰিক শ্ৰম নকৰাকৈ অতিভোজন কৰাটোও ডায়েবেটিচ ৰোগৰ অন্য এক কাৰণ বুলি বিজ্ঞানীসকলে ঠাৱৰ কৰিছে।
চিকিৎসা
বৰ্তমান যুগত চিকিৎসা বিজ্ঞানে আশাতীতভাৱে উন্নতি কৰিছে যদিও ডায়েবেটিচ ৰোগৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষভাৱে একো উন্নত চিকিৎসা উদ্ভাৱন কৰাটো পৰিলক্ষিত হোৱা নাই। অৱশ্যে শেহতীয়া খবৰ মতে এদল আমেৰিকাৰ বিজ্ঞানীয়ে চলোৱা গৱেষণাত পুৰুষৰ শুক্ৰস্থলীৰ পৰা আহৰণ কৰা ষ্টেম চেল বা শিপা কোষৰ দ্বাৰা অগ্নাশয়ৰ ধ্বংস প্ৰাপ্ত বিটা কোষৰ নিচিনাকৈ ইন্‌চুলিন নিঃসৰণ কৰোৱাত কৃতকাৰ্য্যতা লাভ কৰিছে। আকৌ কানাডাৰ এড্‌মণ্টন চহৰত অনুষ্ঠিত ডায়েবেটিচ ৰোগৰ বিশেষজ্ঞসকলৰ সন্মিলনত এগৰাকী সদ্যমৃত স্বাভাৱিক অৱস্থাযুক্ত অগ্নাশয় থকা ব্যক্তিৰ দেহৰ পৰা স্বাভাৱিক ধৰণৰ বিটা কোষবোৰ উঠাই নি ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ দেহত সংস্থাপনেৰে ইন্‌চুলিন নিঃসৰণ প্ৰক্ৰিয়া পুনৰ জীৱিত কৰাৰ বিষয়ে চিন্তা চৰ্চা কৰা হয়। বিজ্ঞানীসকলৰ এনে গৱেষণা আৰু চিন্তাই ভৱিষ্যতে ডায়েবেটিচ ৰোগীলৈ আশাৰ ৰেঙনি কঢ়িয়াই অনাৰ সম্ভাৱনা আছে।
নিয়ন্ত্ৰণ
প্ৰকৃততে ডায়েবেটিচ ৰোগৰ চিকিৎসা ব্যৱস্থাত ৰোগীক সম্পূৰ্ণৰূপে আৰোগ্য কৰাতকৈ ৰোগৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি ৰখাৰহে চিকিৎসা চলে। নিয়মিত ভাৱে চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰি থাকিলে ডায়েবেটিচ নিয়ন্ত্ৰণত থাকে যদিও ৰোগী সকলে এক দোদুল্যমান অৱস্থাত জীৱন কটাবলগীয়া হয়। ইয়াৰ চিকিৎসা পদ্ধতি দীঘলীয়া হোৱাত বহুতো ৰোগীয়ে চিকিৎসা গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়া চলাই লৈ যোৱাটো টান হৈ পৰে। ইয়াৰ ফলতে ৰোগীৰ অৱস্থা সংকটজনক হৈ পৰে বা মৃত্যু মুখত পৰে। ডায়েবেটিচ যিহেতু হৰম’ন জনিত ৰোগ আৰু হৰম’ন নিঃসৰণ কাৰ্য্য মগজুৰ নিৰ্দেশতে পৰিচালিত হয়, গতিকে উদ্বিগ্নতা, ক্ৰোধ বা খং আদি ঋণাত্মক কাৰকে এনে ৰোগৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি কৰিব পাৰে।
ডায়েবেটিচ ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে যিদৰে চিকিৎসালয় স্থাপন কৰা হৈছে, তাৰ সমান্তৰাল ভাবে জনসাধাৰণৰ মাজত এই ৰোগ সম্পৰ্কে সজাগতা সৃষ্টি কৰিব পাৰিলেহে ডায়েবেটিচ ৰোগক প্ৰতিৰোধ কৰাটো সম্ভৱ হৈ উঠিব। এই ক্ষেত্ৰত মানুহৰ মন অস্থিৰ কৰি তুলিব পৰা জীৱন শৈলী পৰিহাৰ কৰি এক সু-শৃংখলাবদ্ধ জীৱন যাপনৰ যোগেদি ডায়েবেটিচৰ নিচিনা মহাব্যাধিক দূৰতে বিদূৰ কৰিব পৰা যায় বুলি আশা কৰিব পাৰি।
ভাৰতবৰ্ষত বহুমূত্ৰ ৰোগৰ প্ৰভাৱ
ভাৰতবৰ্ষত যোৱা দুটামান দশকৰ পৰা ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ সংখ্যা দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছে। এক সমীক্ষামতে ২০০০ চনত বিশ্বত ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ সংখ্যা আছিল প্ৰায় ১৭১ নিযুত। কিন্তু ২০৩০ চনলৈ এই পৰিসংখ্যা বিশেষজ্ঞসকলে দুগুণলৈ বৃদ্ধি পোৱাৰ আশংকা ব্যক্ত কৰিছে। পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইৰ মানুহৰে এইবিধ ৰোগ হয় যদিও ভাৰতৰ দৰে উন্নয়নশীল দেশৰ মানুহ এই ৰোগত বেছি আক্ৰান্ত হোৱা দেখা যায়। ইণ্টাৰনেচনেল ডায়েবেটিচ ফেডাৰেচনে প্ৰকাশ কৰা মতে ভাৰতবৰ্ষত বৰ্তমান প্ৰায় ৫০.৮ নিযুত লোকেই ডায়েবেটিচ ৰোগত ভুগি আছে। ডায়েবেটিচ ৰোগীৰ এই পৰিসংখ্যাত ভাৰতৰ স্থান প্ৰথম। সেয়ে, ভাৰতবৰ্ষক ডায়েবেটিচৰ ৰাজধানী বুলি কোৱা হয়। বৰ্তমান ভাৰতত বিভিন্ন ঠাইত ব্যক্তিগত খণ্ডত ডায়েবেটিচ ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে বহুতো চিকিৎসালয় স্থাপন কৰা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আন্তঃশ্ৰাৱী ৰোগ
ড॰ ভূপেন হাজৰিকা আঞ্চলিক চৰকাৰী চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠান
ড॰ ভূপেন হাজৰিকা আঞ্চলিক চৰকাৰী চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠান (Dr. Bhupen Hazarika Regional Government Film and Television Institute) পূৰ্বৰ জ্যোতি চিত্ৰবন চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ একমাত্ৰ চলচ্চিত্ৰ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান। প্ৰথম অৱস্থাত এই প্ৰতিষ্ঠানটো গুৱাহাটীৰ কাহিলীপাৰাত অৱস্থিত জ্যোতি চিত্ৰবন ফিল্ম ষ্টুডিঅ'ৰ এক অংশ আছিল। জ্যোতি চিত্ৰবন ষ্টুডিঅ'ৰ নামকৰণ কৰা হৈছিল প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ স্মৃতিত। ১৯৬৮ চনত  এই ষ্টুডিঅ' মুকলি কৰা হৈছিল। ১৯৯৯ চনত জ্যোতি চিত্ৰবনত আনুষ্ঠানিক ভাৱে 'জ্যোতি চিত্ৰবন চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান' বুলি অভিহিত কৰি চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শনৰ সংশ্লিষ্ট বিষয়ৰ শিক্ষা প্ৰদানৰ এক অনুষ্ঠানৰ  গঢ় দিয়া হয়। ২০১১ চনত ই জ্যোতি চিত্ৰবনৰ পৰা পৃথক হৈ সুকীয়া অনুষ্ঠান ৰূপে স্বীকৃতি পায়। অসম আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলত এইখন চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন বিষয়ক প্ৰশিক্ষণৰ একমাত্ৰ শিক্ষানুষ্ঠান। আন্তৰ্জাতিক খ্যাতি সম্পন্ন সুধাকণ্ঠ ভূপেন হাজৰিকাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ নামেৰে এই প্ৰতিষ্ঠানৰ নতুনকৈ নামকৰণ কৰা হয়। বৰ্তমান ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় কামৰূপ জিলাৰ চাংচাৰিত অৱস্থিত।
ইতিহাস
অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ কেইগৰাকীমান পুৰোধা ব্যক্তি যেনে- বিষ্ণু ৰাভা, ফণী শৰ্মা, ভূপেন হাজৰিকা, ক্ষীৰদাকান্ত বিষয়া, বিজনী ৰাজ্যৰ ৰাণী সবিতা দেৱী আদি তথা অসমৰ জনসাধাৰণৰ দাবীত অসম চৰকাৰে গুৱাহাটী কাহিলীপাৰাৰ নৰকাসুৰ পাহাৰৰ নামনি অংশত ১০ একৰ মাটিত ১৯৬১ চনত জ্যোতি চিত্ৰবন নামেৰে চলচ্চিত্ৰ ষ্টুডিঅ' প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। এখন ফ্ল’ৰেৰে ১৯৬৮ চনত ষ্টুডিঅ’টো কাৰ্যক্ষম হৈ উঠে। ১৯৭৩ চনত ষ্টুডিঅ’টো জ্যোতি চিত্ৰবন (ফিল্ম ষ্টুডিঅ’) ছ’চাইটি নামেৰে এখন চৰকাৰ নিয়ন্ত্ৰিত পঞ্জীভূক্ত সমিতিৰ অধীনলৈ অনা হয়।
কুৰি শতিকাৰ শেষৰ ফালে আঞ্চলিক চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত কাৰিকৰী জ্ঞানসম্পন্ন লোকৰ বৰ্দ্ধিত চাহিদাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি জ্যোতি চিত্ৰবন (ফিল্ম ষ্টুডিঅ’) ছোচাইটিৰ গভৰ্ণিং ব়ডীয়ে চলচ্চিত্ৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান এটা গঢ়িবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। সেই  মৰ্মেই প্ৰয়োজনীয় চৰকাৰী অনুমতি পোৱাৰ পিছত ১৯৯৯ চনৰ শিল্পী দিৱসৰ দিনা অৰ্থাৎ ১৭ জানুৱাৰীত জ্যোতি চিত্ৰবন চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠান (JCFTI) নামেৰে প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠানটোৰ আৰম্ভণি কৰা হয়।
জ্যোতি চিত্ৰবন ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ মাতৃ-সংগঠন হোৱা হেতুকে প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠানটো চলাই ৰাখিবলৈ ষ্টুডিঅ’টোৰ সা-সঁজুলি, যন্ত্ৰপাতি, বা অন্যান্য সুবিধাসমূহ প্ৰদান কৰা হৈছিল। ২০১১ চনত ইয়াক জ্যোতি চিত্ৰবন ষ্টুডিঅ’ৰ পৰা পৃথক কৰি জ্যোতি চিত্ৰবন চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠান (RGFTI) নামেৰে এক সুকীয়া চৰকাৰী অনুষ্ঠানৰুপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। ২০১৬ চনত ইয়াক ড॰ ভূপেন হাজৰিকা আঞ্চলিক চৰকাৰী চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন প্ৰতিষ্ঠান নামেৰে পুনৰ নামকৰন কৰা হয়।
সৰ্বমুঠ ৫০ জনৰ আসন প্ৰাপ্ত এই অনুষ্ঠানৰ বাবে অসম আৰু ছিকিমকে ধৰি উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ছাত্ৰৰ বাবে আসন সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা আছে।
পাঠ্যক্ৰম
বৰ্তমানে ড° ভূপেন হাজৰিকা আঞ্চলিক চৰকাৰী চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শনৰ প্ৰতিষ্ঠানে নিম্নোক্ত চাৰিটা পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়াইছেঃ
১৯০০ চনত দেশভিত্তিক জনসংখ্যাৰ তালিকা
এই তালিকাখন ১৯০০ চনৰ জনসংখ্যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আনুমানিকভাৱে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। সাম্প্ৰতিক কালৰ আনুমানিক তথ্যৰ বাবে জনসংখ্যা অনুসৰি দেশসমূহৰ তালিকা'' চাওক। এই তালিকা খনত ১৯০০ চনৰ আৰম্ভনিত পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশৰ জনসংখ্যাৰ তথ্য সমূহ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দেশৰ তালিকা শ্ৰেণী:জনগাঁথনি
মেহৰগড়
মেহৰগড় (Mehrgarh) পাকিস্তানৰ বেলুচিস্তান প্ৰদেশৰ কচ্ছি সমভূমিত অৱস্থিত নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ (৭০০০-২৫০০/২০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) এক আবাসিক ক্ষেত্ৰ। সিন্ধু নদীৰ উপত্যকা অঞ্চলৰ পশ্চিম অংশ আৰু বৰ্তমানৰ পাকিস্তানৰ ব’লান পাছৰ কাষতেই মেহৰগড় অৱস্থিত। এই পুৰাতাত্বিক ক্ষেত্ৰখন ১৯৭৪ চনত আৱিষ্কৃত হয় আৰু সেই বছৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ১৯৮৬ চনলৈকে এই ঠাইত প্ৰথম পৰ্যায়ৰ খননকাৰ্য চলোৱা হয়। দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ খননকাৰ্য ১৯৯৭ চনৰ পৰা ২০০০ চনলৈকে চলে আৰু এই গোটেই সময়ছোৱাত ছটা টিলাৰ ওপৰত পুৰাতাত্বিক অৱশেষ পোৱাৰ লগতে প্ৰায় ৩২,০০০টা ভগ্নাৱশেষ উদ্ধাৰ কৰা হয়। মেহৰগড়ৰ সবাতোকৈ পুৰণি আবাসস্থলীৰ ভিতৰত ৪৯৫ একৰ (২ বৰ্গ কি:মি:) জুৰি বিস্তৃত হৈ থকা পুৰাতাত্বিক ক্ষেত্ৰখনৰ উত্তৰ-পূব কোণত অৱস্থিত এখন সৰু কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল গাঁৱকে ধৰা হয়। এই গাঁওখন ৭০০০-ৰ পৰা ৫৫০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ ভিতৰৰ। মেহৰগড়ত সমগ্ৰ দক্ষিণ এচিয়াৰ ভিতৰতে প্ৰাচীনতম কৃষি আৰু পশুপালনৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।   মেহৰগড়ৰ মানৱ সভ্যতাৰ গোটেই সময়ৰেখাডালক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭০০০-ৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০০-ৰ উত্তৰকাললৈকে মুঠ আঠোটা ভাগ বা স্তৰত ভগোৱা হৈছে।
স্থাপত্য আৰু প্ৰযুক্তি
মেহৰগড়ৰ প্ৰাথমিক কালছোৱাৰ নিবাসীসকলে তেওঁলোকৰ ঘৰবোৰ মাটিৰে নিৰ্মিত ইটাৰে সাজিছিল। তেওঁলোকে শস্যসমূহ আছুতীয়া ভঁৰালত ৰাখিছিল। বিভিন্নধৰণৰ সা-সঁজুলিত তাম আৰু এছফাল্টৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। কৃষিজাত শস্যসমূহৰ ভিতৰত বাৰ্লি, একাধিক প্ৰজাতিৰ ঘেঁহু, বগৰীজাতীয় ফল আৰু খেজুৰেই আছিল প্ৰধান। পোহনীয়া জীৱ-জন্তুৰ ভিতৰত ভেড়া, ছাগলী আৰু গৰু-ম’হ উল্লেখযোগ্য। ৫০০০-২৬০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ কালছোৱাত মেহৰগড়ৰ লোকসকলে শিলাকুটি, চামৰা উৎপাদন, পাওৰুটী উৎপাদন আৰু ধাতুশিল্পত বিশেষ গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। মেহৰগড়েই সম্ভৱতঃ দক্ষিণ এচিয়াৰ ভিতৰত কৃষিৰ প্ৰাচীনতম কেন্দ্ৰ। মেহৰগড়ত উদ্ধাৰ হোৱা প্ৰায় ৬০০০ বছৰ পুৰণি চকৰীৰ আকৃতিৰ অলংকাৰক সাঁচত ঢলা পদ্ধতি বা ল’ষ্ট-ৱেক্স কাষ্টিংৰ প্ৰাচীনতম উদাহৰণ বুলিব পাৰি। এই অলংকাৰ বিশুদ্ধ তামেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
সুকুমাৰ কলা
মেহৰগড়ত দক্ষিণ এচিয়াৰ ভিতৰতে প্ৰাচীনতম চিৰামিকেৰে নিৰ্মিত মানৱ প্ৰতিমূৰ্তি উদ্ধাৰ কৰা হৈছে। এই মূৰ্তিসমূহ মেহৰগড়ৰ সভ্যতাৰ প্ৰতিটো স্তৰতে, আনকি মাটিৰ পাত্ৰ নিৰ্মাণ কালছোৱাৰো আগৰে পৰা বিদ্যমান আছিল। ইয়াৰে সবাতোকৈ পুৰণি প্ৰতিমাসমূহ সৰল আৰু ইয়াত কোনো সুস্পষ্ট বৈশিষ্ট্য দেখা নাযায়। সময়ৰ লগে লগে এই প্ৰতিমাসমূহৰ নিৰ্মাণশৈলীৰ বিকাশ ঘটে আৰু ৪০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব মানলৈ কেশবিন্যাস আৰু সুগঠিত স্তন প্ৰতিমাসমূহৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ সংযোজন হৈ উঠে। এই কালছোৱালৈকে প্ৰতিমূৰ্তিসমূহৰ আটাইবোৰেই আছিল নাৰীৰ। সময়ৰেখা অনুযায়ী ষষ্ঠ স্তৰটোৰ পৰাহে পুৰুষৰ প্ৰতিমাৰ উপস্থিতি লক্ষ্য কৰা হয় আৰু সময় বাগৰাৰ লগে লগে ইয়াৰ সংখ্যাও বৃদ্ধি পায়। শিশুক ধাৰণ কৰি থকা ৰূপত নিৰ্মাণ কৰা বহুসংখ্যক নাৰী প্ৰতিমাক মাতৃ দেৱী বা মাদাৰ গডেছ হিচাপে চিহ্নিত হৈছে। অৱশ্যে কিছুসংখ্যক বিদ্বানে সঠিককৈ মাতৃ দেৱীৰ সৈতে এই প্ৰতিমাসমূহক স্পষ্টকৈ চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰা কিছু দোমোজাৰ বাবে এইসমূহক কোনো ধৰ্মীয় মতবাদ সম্পৰ্কত তাৎপৰ্যপূৰ্ণ হ’ব পাৰে বুলিহে মত প্ৰকাশ কৰিছে।
দ্বিতীয় স্তৰৰ পৰাই মৃৎশিল্পৰ যুগ আৰম্ভ হৈছিল। তৃতীয় স্তৰত কুমাৰৰ চাকৰ উদ্ভাৱন হয় আৰু ইয়াৰ পিছতেই অনন্য আৰ্হি আৰু জন্তুৰ আকৃতিৰ সংযোজনে মৃৎশিল্পক এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰে। চতুৰ্থ স্তৰত সৰল নক্সাসমূহ অতিক্ৰম কৰি নাৰীমূৰ্তিৰ লগতে অন্যান্য জটিল অৱয়বৰ আৱিৰ্ভাৱ ঘটে। ষষ্ঠ স্তৰত আঁহত পাতৰ আৰ্হিৰ সাজ-সজ্জা দেখিবলৈ পোৱা যায়। ষষ্ঠ আৰু সপ্তম স্তৰত পোৰা মৃৎশিল্পৰ বিভিন্ন কৃত্ৰিম পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। মেহৰগড়ত মৃৎশিল্পৰ উদ্যোগৰ বাবে সংৰক্ষিত স্থান এটাৰো সন্ধান পোৱা গৈছে। অষ্টম স্তৰত ব্ৰঞ্জ আৰু তামৰ ব্যৱহাৰ তথা অধিক হাৰৰ উৎপাদনে মৃন্ময় পাত্ৰৰ নক্সাসমূহত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল।
মৃতকৰ সমাধি
মেহৰগড়ত দুই ধৰণৰ সমাধি পোৱা যায়। প্ৰথমটো হৈছে একক সমাধি য’ত ঠেক মাটিৰ বেৰৰ ভিতৰত এটা দেহ সমাধিস্থ কৰা হয়। একাধিক লোকৰ সমাধিৰ ভিতৰত পূবৰ পৰা পশ্চিমমুৱাকৈ ৰাখি ছজন লোকক সমাধিস্থ কৰা পাতলীয়া মাটিৰ বেৰা পোৱা গৈছে। ডাঙৰ জাৰ বা কলহৰ ভিতৰত শিশুৰ হাড় উদ্ধাৰ হৈছে (১০০০-৩৩০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)।
ধাতুৰ ব্যৱহাৰ
ধাতুৰ ভিতৰত তামৰ ব্যৱহাৰ হোৱাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:প্ৰাচীন বিশ্ব শ্ৰেণী:সিন্ধু সভ্যতা
সাধনা সৰগম
সাধনা সৰগম (Sadhana Sargam; জন্ম: ৭ মাৰ্চ ১৯৬৯) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়িকা। তেওঁ মূলতঃ হিন্দী, বঙালী, নেপালী, তেলেগু আৰু তামিল ভাষাৰ ছবিৰ নেপথ্য কণ্ঠৰ বাবে পৰিচিত। ২০০২ চনত তামিল ছবি আঝাগিত পাট্টু চোলি শীৰ্ষক গীতটো গাই শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁৰ কৃতিত্বৰ তালিকাত এটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা (দক্ষিণ), পাঁচটা মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, চাৰিটা গুজৰাট ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু এটা উৰিষ্যা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা অন্তৰ্ভূক্ত হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৰত্নগিৰি জিলাৰ বন্দৰ চহৰ ডাভোলত এটা মাৰাঠী সংগীতজ্ঞ পৰিয়ালত সাধনাই জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। মাতৃ নীলা ঘানেকাৰ এগৰাকী শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠশিল্পী আৰু সংগীত শিক্ষয়িত্ৰী আছিল। কল্যাণজী-আনন্দজীৰ সংগীত ব্যৱস্থাপনা কৰা অনিল মহিলে তেওঁক সংগীত পৰিচালক যুটীটোৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিছিল আৰু জি পি চিপ্পীৰ তৃষ্ণাত(১৯৭৮) কিশোৰ কুমাৰে গোৱা পম পৰম্পম, বলে জীৱন কি সৰগমত তেওঁ শিশু কোৰাছ শিল্পী হিচাপে সুযোগ লাভ কৰিছিল। ৪ বছৰ বয়সতে তেওঁ সৱাই গন্ধৰ্ব সংগীত মহোৎসৱত কণ্ঠদান কৰে।
৬ বছৰ বয়সতে দূৰদৰ্শনত এক অনেক ঔৰ একতা গীতটো গাইছিল; যিটো গীতত বসন্ত দেশায়ে সুৰাৰোপ কৰিছিল। গীতটো গোৱাৰ স্মৃতিৰ বিষয়ে সৰগমে কয়, “মোৰ মা-দেউতাই মোক ৰেকৰ্ডিঙৰ বাবে লৈ গৈছিল। তাৰবাদে মোৰ বেছি মনত নাই। এতিয়া শুনিলে ই সপোন সপোন যেন লাগে। ” সৰগমে মুম্বাইৰ গোৰেগাঁৱৰ এ বি গোৰেগাঁওকাৰ ইংলিছ স্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল।
১০ বছৰ বয়সত তেওঁ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বৃত্তি লাভ কৰে আৰু পণ্ডিত যছৰাজৰ অধীনত ৭ বছৰ সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে। সৰুৰে পৰা তেওঁ বসন্ত দেশাইৰ তথ্যচিত্ৰ, শিশু ছবি আৰু মঞ্চ অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। মাকে তেওঁক লঘু গায়কীৰ ক্ষেত্ৰখনত বিচৰণ কৰাটো বিচাৰিছিল। সেয়েহে দেশাই মাকক পৰামৰ্শ দিছিল যে সৰগম শাস্ত্ৰীয় আৰু লঘু সংগীত দুয়োটাই আয়ত্ব কৰিব পৰাকৈ দক্ষ আৰু দুয়োটাৰে সৈতে সম্পৰ্ক ৰখা উচিত। দেশায়েই তেওঁ পণ্ডিত যশৰাজৰ অধীনত শিকিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ তকদীৰ, পিঘলতা আসমান, ৰাজ তিলক, কৰিশ্মা কুদৰত কা আদি ছবিত গীত গায়। কিন্তু জানবাজ (১৯৮৬) ছবিৰ হৰ কিচিকো নেহী মিলতা গীতটোৰ যোগেদিহে তেওঁ চকুত পৰিছিল।
খুদগৰ্জৰ পিছত তেওঁ খূন ভৰী মাংগ্ত (১৯৮৮) কণ্ঠদান কৰে। তাৰপৰা তেওঁ অনু মালিক, ৰাহুল দেৱ বৰ্মন, আনন্দ মিলিন্দৰ দৰে আন পৰিচালকৰ বাবে আৰু কম পৰিমাণে লক্ষ্মীকান্ত–প্যাৰেলালৰ অধীনত গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰে। সংগীত পৰিচালক ৰাজেশ ৰোশনৰ অধীনত তেওঁ বহু কেইটা হিট গান উপহাৰ দিযে, যাৰ ভিতৰত আছে জব কয় বাত বিগড় যায়ে (জুৰ্ম), ৰাধা বিনা হায় (কিষণ কানহাইয়া), আৰু দৰিয়া দিল। বি.আৰ. চোপ্ৰাৰ জনপ্ৰিয় দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক মহাভাৰতৰ (১৯৮৮) বহু কেইটা গীত তেওঁ গাইছে।
She got a boost from Tridev (Kalyanji – Anandji – Viju Shah) in 1989 in which she worked on "Main Teri Mohabbat Mein" and "Gajar Ne Kiya Hai Ishara".[8] ১৯৮৯ চনত কল্যাণজী-আনন্দজীয়ে সংগীত পৰিচালনা কৰা ত্ৰিদেৱ ছবিয়ে তেওঁক আগবাঢ়ি যোৱাত সহায় কৰিছিল। ইয়াত তেওঁ মেঁই তেৰী মুহব্বত মেঁ আৰু গজৰ নে ক্যা হ্যায় ইছাৰাত কণ্ঠ দিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মাৰাঠী ব্যক্তি শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:মালায়ালম চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
অসম চৰকাৰ
অসম চৰকাৰ ভাৰতবৰ্ষৰ অসম ৰাজ্য আৰু ইয়াৰ ৩৩খন জিলাৰ সৰ্বোচ্চ শাসনতান্ত্ৰিক কৰ্তৃপক্ষ। এই চৰকাৰ ৰাজ্যপালসহ শাসনবিভাগ, আইনবিভাগ আৰু বিচাৰবিভাগৰ সৈতে গঠিত। ৰাজ্যপালজন হৈছে ৰাজ্যৰ সাংবিধানিক মুৰব্বী তেওঁক ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে নিযুক্তি দিয়ে ৫ বছৰৰ বাবে। জগদীশ মুখী হৈছে অসমৰ বৰ্তমানৰ ৰাজ্যপাল। আনহাতে মুখ্যমন্ত্ৰী হৈছে চৰকাৰ প্ৰধান, তেখেতৰ হাততেই ৰাজ্যৰ প্ৰকৃত শাসনক্ষমতা ন্যস্ত থাকে। বৰ্তমানৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা। অসমৰ মুঠ ১২৬ জন বিধান সভাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ সদস্যসকলক তেওঁ নেতৃত্ব প্ৰদান কৰে।
মন্ত্ৰীসকল
১০ মে', ২০২১ ত শপত গ্ৰহণ কৰা মন্ত্ৰীসকল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসম চৰকাৰ শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতি শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰ
সংযুক্ত মুক্তি বাহিনী, অসম
সংযুক্ত মুক্তি বাহিনী অসম (United Liberation Front of Asom), চমুকৈ আলফা (ULFA) অসমৰ সাৰ্বভৌমত্ব দাবী কৰা ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিষিদ্ধ ঘোষিত এটি সংগঠন। ১৯৯০ চনত সংগঠনটোক উগ্ৰপন্থীৰ শাৰীত ৰাখি নিষিদ্ধ ঘোষিত কৰা হয়। অৱশ্যে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগঠনটোক পৰ্য্যায়ক্ৰমে অন্যান্য গোটসমূহৰ শাৰীত ৰখা হৈছে। আলফাই নিজে দাবী কৰা মতে ১৯৭৯ চনৰ ৭ এপ্ৰিলত আহোম ৰাজত্বৰ চিন স্বৰূপ শিৱসাগৰস্থিত বিখ্যাত ৰংঘৰৰ বাকৰিত সংগঠনটোৰ জন্ম হয়। সংগঠনৰ প্ৰাক্তন সদস্য তথা প্ৰচাৰ সচিব সুনীল নাথৰ মতে আলফাই নগালেণ্ডৰ সংগঠন এন.এছ.চি.এনৰ লগত ১৯৮৩ চনত তথা ম্যানমাৰৰ কে.আই.এৰ লগত ১৯৮৭ চনত সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। ১৯৯০ চনৰ আশে পাশে আলফাই সশস্ত্ৰ কাৰ্যকলাপ আৰম্ভ কৰে। ভাৰতীয় সেনাই ১৯৯০ চনত সংগঠনটোৰ বিৰুদ্ধে সেনা অভিযানৰ সূচনা কৰে। বৰ্তমানেও চুৰ্চুৰীয়াকৈ এই অভিযান চলি আছে। যোৱা দুটা দশকত আলফা আৰু ভাৰতীয় সেনাৰ সংঘৰ্ষৰ ফলত আনুমানিক ১৮০০০ জনতকৈও অধিক সংখ্যক ব্যক্তিৰ মৃত্যু হৈছে। কিন্তু যোৱা ২০০৯ চনৰ ডিচেম্বৰৰ ৫ তাৰিখে সভাপতি আৰু সহ অধিনায়ক পদৰ অধিকাৰী দুজনে আত্মসমৰ্পণ কৰে।
ইতিহাস
অসমত চলি থকা বিদেশী খেদা আন্দোলনৰ সময়তে আলফাৰ জন্ম হৈছিল। ৭ এপ্ৰিল ১৯৭৯ চনত জন্ম হোৱা আলফাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সকল আছিল পৰেশ বৰুৱা, অৰবিন্দ ৰাজখোৱা, অনুপ চেতিয়া, প্ৰদীপ গগৈ, ভদ্ৰেশ্বৰ গোহাঁই আৰু বুদ্ধেশ্বৰ গগৈ। এখন সামাজিক, ভৌগোলিক আৰু অৰ্থনৈতিকভাৱে স্বাধীন অসম গঢ়াৰ সপোন লৈ আহোম ৰাজত্বৰ এক অন্যতম কীৰ্তিস্তম্ভ শিৱসাগৰস্থিত ৰংঘৰৰ তলৰ মহলাত আলফাৰ জন্ম হৈছিল।
জন্মৰ এটা দশকৰ ভিতৰতে আলফাই এটা শক্তিশালী সংগঠনৰ ৰূপত দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। সেইসময়ত আলফাৰ প্ৰতি অসমৰ জনসাধাৰণৰ সঁহাৰি আছিল। যাৰ ফলত আলফা অৰ্থনৈতিকভাৱে সৱল হৈ সামৰিক কৰ্মকাণ্ডবোৰ কৰাত সফল হৈ উঠিছিল। ১৯৯০ চনৰ আগভাগত আলফাই সামৰিক কৰ্মকাণ্ডবোৰ প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীৰ আৰু ৰাজনৈতিক বিৰোধীক হত্যা, ৰেল বগৰোৱা আদিবোৰেৰে বঢ়াই তোলে। ১৯৯০ চনৰ পৰাই আলফাই পূৰ্ণ শক্তিৰে নিজৰ উগ্ৰপন্থী কাৰ্য্যকলাপবোৰ কৰা আৰম্ভ কৰে।
আলফা, নিজ ভাষ্যমতে
আলফা এটা "বিপ্লৱী ৰাজনৈতিক সংগঠন" যি সংগঠিত হৈছে ভাৰত চৰকাৰে অসমত চলোৱা ৰাজ্যিক সন্ত্ৰাসবাদ আৰু অৰ্থনৈতিক সংকট দূৰ কৰি এখন "সাৰ্বভৌম" আৰু "স্বাধীন অসম"ৰ গঢ়াৰ "মুক্তি সংগ্ৰাম"ত। ই নিজকে বিচ্ছিন্নতাবাদী সংগঠন বুলি মানি ল’ব নোখোজে, কাৰণ তেওঁলোকে দাবী কৰে যে অসম কেতিয়াও ভাৰতৰ অংগ নাছিল আৰু এইটো মাত্ৰ ১৮২৬ চনত ইংৰাজ চৰকাৰৰ জেনেৰেল ছাৰ আৰ্কিবল্ড কেম্পবেল আৰু বাৰ্মাৰ লিগেইংৰ ৰাজ্যপাল মহা মিন হ্লা ক্যাও টিনৰ মাজত হোৱা "ইয়াণ্ডাবু সন্ধি"ৰ ফলাফল। সন্ধি মতে ইংৰাজ থাকি গ’ল ইয়াণ্ডাবু গাঁৱত, ৰাজধানী আভাৰ পৰা মাত্ৰ ৫০ কিঃমিঃ দূৰৈত। আৰু সন্ধিৰ আন এটা চুক্তি মতে বাৰ্মা সকলে কোনো আলোচনা নকৰাকৈয়েই এই সীমাৰেখা মানিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
চুক্তিমতে, বাৰ্মীজসকল মান্তি হ’ল (১) অসমকে আদি কৰি মণিপুৰ, ৰাখিনে(আৰাকান) আৰু তানিনথাই(টেনচ্ছেৰিম, চালৱীন নদীৰ দক্ষিণ উপকূল) (২) কাছাৰ আৰু জয়ন্তীয়াত সকলোধৰণৰ কাৰ্য্যকলাপ বন্ধ কৰা (৩) চাৰিটা কিস্তিত ইংৰাজক দহ লাখ পাউণ্ড শোধাব লাগিব (৪)ৰাজধানী আভা আৰু কলকাতাৰ মাজত প্ৰশিক্ষিত প্ৰতিনিধিৰ বিনিময় (৫) আৰু এটা বাণ্যিজিক চুক্তি।
আলফাই আৰু দাবী কৰে যে অসমৰ জনসাধাৰণে বহুত সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈ আছে কিন্তু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয়ৰ সমস্যাটো প্ৰধান আৰু সেইবাবে আলফাই জাতি ধৰ্ম বৰ্ণ নামানি প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ বিচাৰে "স্বাধীন মনৰ সংগ্ৰামী অসমীয়া জনতা"ক।
আলফা, ভাৰত চৰকাৰৰ ভাষ্যমতে
ভাৰত চৰকাৰে আলফাক এটা উগ্ৰপন্থী সংগঠন বুলি শ্ৰেণীভুক্ত কৰি ১৯৯০ চনত বেআইনী কাৰ্য্যকলাপ (সাৱধানতা) আইনৰ অধীনত নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰিছে। তাৰ সমসাময়িকভাৱে ভাৰত চৰকাৰে আলফাৰ বিৰুদ্ধে সামৰিক অভিযান আৰম্ভ কৰে। প্ৰথম ১৯৯০ চনত অপাৰেচন বজৰঙ, ১৯৯১ চনত অপাৰেচন ৰাইন' আৰু ২০০৩ চনত অপাৰেচন অল ক্লিয়াৰ আৰু অপাৰেচন ৰাইন’ (দ্বিতীয়)। ইউনিফাইড কমাণ্ডৰ অধীনত এতিয়াও আলফাৰ ওপৰত দমনমূলক অভিযান চলি আছে।
ভাৰত চৰকাৰে আলফাৰ ওপৰত পাকিস্তানৰ আই.এছ.আই আৰু বাংলাদেশৰ ডি.জি.এফ.আইৰ লগত সম্পৰ্কৰ, আৰু ভাৰতৰ বিৰূদ্ধে এখন কূটনৈতিক শীতল যুদ্ধৰ আৰম্ভ কৰা অভিযোগ কৰিছে।
হত্যাকাণ্ডবোৰ
আলফাৰ সামৰিক দিৱস, ১৬ মাৰ্চ ২০০৩ চনত ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথৰ ওপৰত এখন বাছত ঘটোৱা এটা আই.ই.ডিৰ বিস্ফোৰণত ছয়জন সাধাৰণ জনতা নিহত আৰু আৰু ৫৫ জন আহত হয়।
১৯৯১ চনত এজন ৰাচিয়ান অভিযন্তা আৰু এজন ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ ব্যক্তিক অপহৰণ কৰি হত্যা কৰে। ১৯৯৭ চনত সঞ্জয় ঘোষক হত্যা কৰা হয়। আটাইতকৈ ডাঙৰ চৰকাৰী মানুহ হিচাবে আলফাই হত্যা কৰে অসম গণ পৰিষদৰ মন্ত্ৰী নগেন শৰ্মাক ২০০০ চনত। ১৯৯৭ চনত মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তৰ ওপৰত আলফাই এটা অসফল হত্যাকাণ্ডৰ চেষ্টা চলায়। আলফাৰ লক্ষ্মীপথাৰত থকা জঙ্ঘলৰ মাজৰ এটা পৰিত্যক্ত কেম্পত এটা গণ কবৰ উদ্ধাৰ হয়। ইয়াৰ বাহিৰেও আলফাই চেগা-চোৰোগাকৈ চৰকাৰী প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে আক্ৰমণ চলাই আহিছে।
২০০৩ চনত আলফাক অভিযুক্ত কৰা হয় অসমত থকা বিহাৰৰ শ্ৰমিক হত্যাৰ বাবে, যিটো বিহাৰৰ মাজেদি যোৱা এগৰাকী মণিপুৰী যুৱতীৰ ওপৰত কৰা উৎপীড়নৰ প্ৰতিবাদ স্বৰূপে আৰম্ভ হৈছিল। এই ঘটনাই অসমত এটা বিহাৰী বিৰোধী আবেগৰ জন্ম দিয়ে, আৰু সেই সময়তে আলফাই কেইবাটাও প্ৰজন্ম ধৰি বসবাস কৰা বিহাৰী সম্প্ৰদায়ৰ লোককেইজনমানক হত্যা কৰে, যিটোৱে সমগ্ৰ অসমতে বিশেষ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰে।
বিহাৰী বিৰোধী হত্যাকাণ্ডৰ বিষয়ে অধিক তথ্য
২০০৩ চনৰ ৰেলৱে মকৰল পৰিষদৰ ডি গোটৰ কিছুমান পদবীৰ বাবে উত্তৰ-পূৱ সীমান্ত ৰেলৱে বিভাগে আয়োজন কৰা সাক্ষাৎকাৰত ভাগ ল’বলৈ অহা কেইজনমান বিহাৰী অংশগ্ৰহণকাৰীক বেত্ৰাঘাত কৰা হয় আৰু সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠিত কৰাত কিছু সংখ্যক লোকে বাধা প্ৰদান কৰে। তাৰ প্ৰতিবাদ স্বৰূপে বিহাৰৰ কিছু কিছু ষ্টেচনত উত্তৰ পূবৰ যাত্ৰীক অশালীন ব্যৱহাৰ আৰু মাৰপিট কৰা হয়। এই সময়খিনিতে আলফাই কিছুমান হিন্দীভাষীলোকক হত্যা কৰে।
২০০৪ চনৰ ১৫ আগষ্টত এটা বিস্ফোৰণত প্ৰায় ১৫ জন মানুহ নিহত হয় য’ত কিছু সংখ্যক শিশুও আছিল। বিস্ফোৰণৰ দায়িত্ব আওপকীয়াকৈ স্বীকাৰ কৰে আলফায়। এয়া প্ৰত্যক্ষ জনতাৰ ওপৰত চলোৱা আলফাৰ প্ৰথম কূটাঘাট আছিল।
আকৌ ২০০৭ চনৰ জানুৱাৰীত প্ৰায় ৬২ জন বিহাৰী শ্ৰমিকক আলফাই হত্যা কৰে। ইয়াৰোপৰি আলফাৰ বোমা বিস্ফোৰণত অসমীয়া লোকৰো মৃত্যু হয়। কেন্দ্ৰ চৰকাৰে এই কাণ্ডবোৰৰ বাবে কঠোৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰি ২৮ নং বেটেলিয়নক একপক্ষীয় যুদ্ধ বিৰতিৰ বাবে বাধ্য কৰায়।
২০০৭ চনৰ মাৰ্চৰ ১৫ তাৰিখে আলফাই নিজৰ সামৰিক দিৱসত গুৱাহাটীত এটা বিস্ফোৰণ সংঘটিত কৰে, য’ত ৬ জন আহত হয়।
অৰ্থনৈতিক
আলফাই দেশৰ বৃহৎ অৰ্থনৈতিক সম্বলবোৰ যেনে খাৰুৱা তেল পৰিবাহী নলী, মালবাহী ৰেল আৰু চৰকাৰী অট্টালিকা আদিৰ দৰে ঠাইত হোৱা বোমা বিস্ফোৰণৰ দায়িত্ব স্বীকাৰ কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত ৭ আগষ্ট ২০০৫ৰ কাণ্ডও অন্তৰ্ভুক্ত।
আলফাৰ উল্লেখযোগ্য আক্ৰমণবোৰৰ ভিতৰত ডিগবৈৰ তেল ভাণ্ডাৰৰ বিস্ফোৰণৰ কথা কব পাৰি। তাৰ ফলত তেল কোম্পানীটো কোটিটকীয়া লোকচানৰ সন্মুখীন হয়। সেই দিনাই সংগঠনটোৱে এডাল গেছ পৰিবাহী পাইপ ধ্বংস কৰে।
ৰাজনৈতিক গতিবিধি
১৯৮৫ চনৰ পাছত আৰু ১৯৯০ চনৰ আগত আলফাই ৰাজনৈতিক গতিবিধিৰ বাবে সংবাদ পত্ৰত স্থান লাভ কৰিছিল।
স্থানীয় সংবাদ পত্ৰৰ যোগেদি ৰাইজৰ মাজত প্ৰচাৰ চলাই গৈছিল আলফাই, সততে চলিত ৰাজনৈতিক ঘটনাত আলফাৰ নিজৰ স্থিতি ৰাষ্ট্ৰীয়তা সম্বন্ধে কেন্দ্ৰীভূত কৰিছিল। লগতে জনতাৰ বাৰ্তালাপত সাধাৰণ জনতাৰ স’তে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। শেষৰ দুটা নিৰ্বাচন আলফাই বৰ্জন কৰাৰ আহ্বান কৰে। যদিও ই সফল নহ’ল।
ধনদাবী
আলফাই আৰম্ভণীতে কেইটামান বেঙ্ক ডকাইতিৰ যোগেদি ধন আহৰণ কৰিছিল। কিন্তু পিছলৈ আলফাই ব্যৱসায়ীসকলৰ পৰা ধনদাবী কৰা আৰম্ভ কৰে। লগতে ৰাজনীতিক সকলকো। ১৯৯৭ চনত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে "টাটা টি"ক আলফাৰ সাংস্কৃতিক সম্পাদক প্ৰণতি ডেকাক চিকিৎসা কৰা মুম্বাইৰ এখন চিকিৎসালয়ৰ বিল পৰিশোধ কৰাৰ অপৰাধত অভিযুক্ত কৰে।
অন্য গতিবিধিবোৰ
আলফাই বাংলাদেশত কেইবাটাও কেম্প চলোৱা বুলি তথ্যসমূহৰ পৰা জনা যায়। ইয়াত সদস্যসকলক প্ৰশিক্ষণ আৰু ভাৰতীয় প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীৰ পৰা লুকুৱাই আশ্ৰয় দিয়া হৈছিল। ৰয়েল ভূটান আৰ্মী আৰু বিশেষ সীমান্ত বাহিনীৰ সহযোগত ২০০৩ চনৰ অপাৰেছনৰ আগলৈকে ভূটানত আলফাই কেম্প চলাইছিল বুলি জনা যায়। ভূটানৰ এই কেম্পবোৰত পৰিয়াল কৰি থকা আৰু পৰিয়াল কৰি নথকা আলফা সদস্যসকল আছিল।
আলফাই এন.এছ.চি.এন (খাপলাং), এন.ডি.এফ.বি আৰু কে.এল.অ’ৰ লগত ওচৰ সম্পৰ্ক বজাই ৰাখে। ভাৰতীয় সেনাৰ সূত্ৰ মতে "আলফাই আই.এছ.আইৰ সহযোগত জেহাদী যুদ্ধ কৰি আছে। এটা কথাত কোনো সন্দেহ নাই যে আলফাৰ নেতাসকল দেশৰ বাহিৰত থাকে আৰু আই.এছ.আইৰ নিৰ্দেশত কাম কৰে। "
লগতে চাওক
১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে ভাৰত চৰকাৰে আলফাৰ পৰা সদস্যসকলক আঁতৰোৱাৰ বাবে পদক্ষেপ লয়। আলফাৰ সহ অধিনায়ক হীৰক জ্যোতি মহন্তৰ ১৯৯১ চনত মৄত্যুৰ পাছত। হীৰক জ্যোতি মহন্ত‍ই খুব শক্তিশালীভাৱে যিকোনো ধৰণৰ আত্মসমৰ্পণৰ বিপক্ষে শক্তিশালীভাৱে ঠিয় দিছিল। কিন্তু তেখেতৰ মৄত্যুৰ পাছত আত্মসমৰ্পণৰ বিপক্ষে ঠিয় দিবলৈ কোনো শক্তিশালী মানুহ আগবাঢ়ি নাহিল। ১৯৯২ চনত আলফাৰ বহুতো নেতা আৰু সদস্য‌ই আত্মসমৰ্পণ কৰে। সেই আত্মসমৰ্পণকাৰী আলফাসকলক লগত অস্ত্ৰ ৰাখিবলৈ অনুমতি দিয়া হ’ল যাতে পুৰণি কোনো সতীৰ্থৰ আক্ৰোশমূলক আক্ৰমণৰ পৰা বাচি থাকিব পাৰে। তেওঁলোকক বেংকৰ ৠণো কোনো দায়বদ্ধতা নোহোৱাকৈ স্বাৱলম্বীতাৰ বাবে আগবঢ়োৱা হ’ল। এই আত্মসমৰ্পণকাৰী আলফাসকলকে কোৱা হ’ল "ছালফা"।
৮,৭১৮ জনে ১৯৯১ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনৰ ভিতৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে। ৩,৪৩৫ জনে ১৯৯৮ৰ পৰা ২০০৫ৰ ভিতৰত। ২০১২ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত বৄহৎ আত্মসমৰ্পণটো ঘটে। য’ত ৬৭৬ জনে গুৱাহাটীত অস্ত্ৰ সমৰ্পন কৰি অসমৰ মন্ত্ৰীৰ পৰা গোলাপ ফুল উপহাৰ লয়।
আলোচনা
২০০৪ চনত আলফাই প্ৰথম চৰ্ত দুটা ত্যাগ কৰি ভাৰত চৰকাৰক আলোচনাৰ বাবে আমন্ত্ৰণ কৰে। কিন্তু ভাৰত চৰকাৰে "সাৰ্বভৌমত্ব"ক আলোচনাৰ বিষয় হিচাপে ল’বলৈ অস্বীকাৰ কৰে। তথাপিও আলোচনাৰ সপক্ষে কিছুমান প্ৰদক্ষেপ ল’বৰ বাবে আলফাই "পিপ’লছ কনছালটিভ গ্ৰুপ (পিচিজি)" নামৰ এটা গোট ২০০৫ চনত গঠন কৰি দিয়ে। পিচিজিক ভাৰত চৰকাৰে আদৰণি জনায়। ২০০৫ চনত প্ৰথম লানি আলোচনা আৰম্ভ হয়। 'ইণ্ডিয়া টাইমছ’ৰ উদ্ধৃতি মতে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ বাসভৱনত অনুষ্ঠিত হোৱা তিনিখলপীয়া আলোচনাত ১১জনীয়া দ’লটোক নেতৃত্ব দিয়ে অসমৰ বিখ্যাত লেখিকা মামণি ৰয়চম গোস্বামীয়ে। আগবাঢ়ি যোৱা আলোচনাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো প্ৰায় ২০০৬ চনৰ আগষ্টলৈকে সন্তুলিত হৈ আছিল। কিন্তু সেই আলোচনাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক ২৩ চেপ্তেম্বৰত আলফাই নিজে ভাঙি আকৌ উগ্ৰবাদী কাৰ্যকলাপ আৰম্ভ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগঠন শ্ৰেণী:নিষিদ্ধ ঘোষিত সংগঠন
বৰ্ণালী দাস
বৰ্ণালী দাস (Barnali Das) এগৰাকী অসমৰ যুৱ-জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী৷ তেওঁ তেওঁৰ নিজা অধ্যয়নৰ দ্বাৰা মহাকাশত সূৰ্যতকৈ ডাঙৰ আৰু উষ্ণ আঠটা তৰাৰ বিশেষ বৈশিষ্ট্য ধৰা পেলাবলৈ সক্ষম হয়৷
জন্ম আৰু পৰিচয়
বৰ্ণালী দাসৰ জন্ম ১৯৯৩ চনত বৰপেটা জিলাৰ পাটাছাৰকুছিৰ সৰিহ চাকলা গাঁৱত৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম মুনিন্দ্ৰ নাথ দাস, এগৰাকী প্ৰবক্তা আৰু মাতৃৰ নাম শিৰণ কলিতা, এগৰাকী অৱসৰপ্ৰাপ্ত শিক্ষয়িত্ৰী৷ বৰ্ণালী দাস এওঁলোকৰ দ্বিতীয় সন্তান৷ তেওঁৰ স্বামীৰ নাম সুৰজিৎ মণ্ডল৷ তেওঁ পশ্চিমবংগৰ আৰু এগৰাকী মহাকাশ বিজ্ঞানী৷ বৰ্তমান আমেৰিকাৰ নিউজাৰ্ছিত তেওঁ সূৰ্যৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰি আছে৷ বৰ্ণালী দাস আৰু সুৰজিৎ মণ্ডল দুয়ো একেটি শিক্ষানুষ্ঠানতে উচ্চশিক্ষা লাভ কৰিছিল৷
শিক্ষা
১৯৯৭ চনত পাটাছাৰকুছিৰ শংকৰদেৱ শিশু নিকেতনত প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ হয়৷ ২০০৯ চনত সেই বিদ্যালয়ৰ পৰাই হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত ৰাজ্যৰ ভিতৰতে চতুৰ্থ স্থান পাই উত্তীৰ্ণ হয়৷ ২০১১ চনত পাঠশালাৰ “কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ জুনিয়ৰ কলেজ’’ৰ পৰা ৰাজ্যৰ ভিতৰত পঞ্চম স্থান দখল কৰি উচ্চতৰ মাধ্যমিক স্তৰ উত্তীৰ্ণ হয়৷ ২০১৪ চনত দিল্লীৰ “হংসৰাজ কলেজ’’ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ২০১৬ চনত কানপুৰৰ “ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান’’ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
কৃতিত্ব
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰি থকা সময়ত বৰ্ণালী দাসে “NCRA-TIFR(National Centre For Radio Astrophysics-Tata Institute of Fundamental Research)ত VSRP ৰ অধীনত প্ৰকল্প এটাত কাম কৰে আৰু তাৰপাছতেই তেওঁ NCR-TIFRত পি,এইছ,ডি কৰাৰ সুযোগ পায়৷ ২০১৮ চনত তেওঁ পূৰ্ণাংগ ৰূপত গৱেষণাৰ কামত নিয়োজিত হৈ সফলতা লাভ কৰিছিল ২০২১ চনত৷ ড° পুনম চন্দ্ৰাৰ তত্তাৱধানত গৱেষণা কৰিছিল৷
গৱেষণাৰ বিষয়
বৰ্ণালী দাসৰ গৱেষণাৰ মূল বিষয় আছিল, সূৰ্যতকৈ উত্তপ্ত আৰু বৃহৎ চুম্বকীয় গুণৰ তৰাৰ “ৰেডিঅ তৰংগ’’ বিকিৰণৰ বৈশিষ্ট্য ধৰা পেলোৱা৷ প্ৰকৃততে এটি তৰাৰ উষ্ণতাৰ ওপৰত তৰাটিৰ ৰং নিৰ্ভৰ কৰে৷ এই তৰাবোৰে নিজৰ জীৱনকালত নিজ কেন্দ্ৰত হিলিয়াম উৎপন্ন কৰে৷ এই সময়খিনি হ’ল "Main Sequence Phase''৷ এই বৈশিষ্ট্যৰ তৰাৰ পৰা ২০০০ চনত বিশেষ ধৰণৰ ৰেডিঅ তৰংগ ধৰা পৰাৰ পিছত এক দশকৰো অধিক কাল তেনে বিকিৰণ দ্বিতীয় এটাৰ পৰা ধৰা পৰা নাছিল৷ গতিকে, এনে বিকিৰণক লৈ ধাৰণা হৈছিল যে, ই অতি বিৰল পৰিঘটনা৷ বৰ্ণালী দাসে ইয়াৰ সন্ধান কৰি ইতিপূৰ্বে আৱিষ্কাৰ কৰা ১১টি উত্তপ্ত তৰাৰ বিশেষ ৰেডিঅ তৰংগ বিকিৰণৰ বৈশিষ্ট্য ৮টি তৰাৰ ক্ষেত্ৰত আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহিলা বিজ্ঞানী
হিন্দু ধৰ্মত যমুনা
যমুনা (Yamuna) হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ এক পৱিত্ৰ নদী আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ আটাইতকৈ পৱিত্ৰ নদী গংগা (গঙ্গা) দেৱীৰ মুখ্য উপনদী। নদীখনক যমুনা নামৰ হিন্দু দেৱী হিচাপে পূজা কৰা হয়। যমুনাক প্ৰাৰম্ভিক গ্ৰন্থসমূহত য়ামি বুলি জনা যায়, আনহাতে পৰৱৰ্তী সাহিত্যত তেওঁক কালিন্দী বুলি কোৱা হয়। হিন্দু শাস্ত্ৰত, তেওঁ সূৰ্যদেৱতা সূৰ্য আৰু সঞ্জনা দেৱীৰ কন্যা। তেওঁক মৃত্যুৰ দেৱতা যমৰ যমজ ভগ্নী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ কৃষ্ণ দেৱতাৰ সৈতে অষ্টভাৰ্যাৰ এগৰাকী হিচাপেও জড়িত, তেওঁৰ সহধৰ্মিনী হিচাপেও আৰু নদী হিচাপে তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক জীৱনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। যমুনাৰ পানীত গা ধোৱা বা খোৱাটোৱে পাপ আঁতৰ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য
যমুনা হিন্দু ধৰ্মৰ অন্যতম পৱিত্ৰ নদী। যমুনা হিন্দু ধৰ্মৰ আটাইতকৈ পৱিত্ৰ নদী গংগাৰ পিছত দ্বিতীয় স্থানত আছে। গংগা আৰু পৌৰাণিক সৰস্বতী নদী, ত্ৰিবেণী সঙ্গমৰ সৈতে তেওঁৰ সঙ্গম অতি পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান। নদীৰ পাৰত থকা অন্যান্য তীৰ্থস্থানসমূহৰ ভিতৰত আছে যমুনাৰ উৎস যমুনোত্ৰী, মথুৰা আৰু বেটশ্বৰ। মহাভাৰতত যমুনা গঙ্গাৰ ৭ টা উপনদীৰ ভিতৰত এটা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। পাপ মুক্ত কৰিবলৈ ইয়াৰ পানী খোৱাটো বৰ্ণনা কৰা হৈছে। মহাকাব্যখনত এই নদীখনক যজ্ঞ (বলিদান), কৃচ্ছ্ৰতা আৰু আনকি জৰাসন্ধৰ পৰাজিত মন্ত্ৰী হামছাৰ দ্বাৰা আত্মহত্যাৰ দৰে ঘটনাৰ পটভূমি হিচাপে বহুবাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে।
বিভিন্ন পুৰাণত যমুনাত গা ধোৱাৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰা হৈছে। পদ্ম পুৰাণত দুজন ভাতৃৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিসকলে আমোদ আৰু কামনাৰ জীৱন যাপন কৰিছিল আৰু সৎ পথ ত্যাগ কৰিছিল। তেওঁলোকে অৱশেষত দৰিদ্ৰতাত ডুব গৈছিল আৰু ডকাইতিৰ আশ্ৰয় লৈছিল আৰু অৰণ্যত জন্তুৰ দ্বাৰা হত্যা কৰা হৈছিল। তেওঁলোক দুয়ো ৰায়ৰ বাবে যমৰ আদালতত উপস্থিত হৈছিল। যেতিয়া ডাঙৰ ভায়েকক নৰকৰ শাস্তি দিয়া হৈছিল, সৰুজনক স্বৰ্গ প্ৰদান কৰা হৈছিল। আচৰিত হৈ সৰু ভায়েকে ইয়াৰ কাৰণ সুধিলে, কিয়নো দুয়ো একে জীৱন যাপন কৰিছিল। যমেই বৰ্ণনা কৰিছিল যে সৰু ভায়েকে যমুনাৰ পাৰত থকা ঋষিৰ আশ্ৰমত বাস কৰিছিল আৰু দুমাহ ধৰি পৱিত্ৰ নদীত গা ধুইছিল। প্ৰথম মাহটোৱে তেওঁক পাপমুক্ত কৰিছিল আৰু দ্বিতীয়মাহটোৱে তেওঁক স্বৰ্গত স্থান দিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
অৰ্ধপৰিবাহী
যিবিলাক পদাৰ্থৰ বৈদ্যুতিক পৰিবাহীতাৰ মান পৰিবাহী পদাৰ্থৰ বৈদ্যুতিক পৰিবাহীতাতকৈ বেছি আৰু অপৰিবাহী পদাৰ্থৰ বৈদ্যুতিক পৰিবাহীতাতকৈ কম হয়, সে‌ইবিলাক পদাৰ্থক অৰ্ধপৰিবাহী (ইংৰাজী: Semi-conductors) বুলি কোৱা হয়। অৰ্থা‌ৎ অৰ্ধপৰিবাহীৰ বৈদ্যুতিক পৰিবাহীতাৰ মান ১০৩-ৰ পৰা ১০-৮ চিমেন প্ৰতি চেণ্টিমিটাৰৰ ভিতৰত হয়। ৰেডিঅ’, কম্পিউটাৰ, টেলিফোন আৰু অন্যান্য বহুতো আধুনিক ইলেক্ট্ৰনিক সা-সজুলিৰ ভেটি হৈছে অৰ্ধপৰিবাহী পদৰ্থবোৰ। এ‌ই সজুলিবোৰত ব্যৱহৃত ট্ৰেনজিষ্টৰ, পোহৰ বিকৰণ কৰিব পৰা ডায়ড(light-emitting diode)কে ধৰি বিভিন্ন ধৰণৰ ডায়ড, চিলিকন নিয়ন্ত্ৰিত ৰেক্টিফায়াৰ, ডিজিটেল আৰু এনালগ সংযুগ্ম বৰ্তনী (integrated circuit) আদি সজুলি অৰ্ধপৰিবাহী ব্যৱহাৰ কৰি নিৰ্মাণ কৰা হয়। একেদৰে অৰ্ধপৰিবাহী সৌৰ ফ’ট’ভল্টে‌ইক পেনেলৰ দ্বাৰা সূৰ্যৰ পোহৰ শক্তিক প্ৰত্যক্ষভৱে বৈদ্যুতিক শক্তিলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিব পৰা হৈছে। ধাতবীয় পৰিবাহী পদৰ্থবোৰত ইলেক্ট্ৰনৰ গতিৰ কাৰণে বিদ্যু‌ৎ প্ৰৱাহৰ সৃষ্টি হয়। আনহাতে অৰ্ধপৰিবাহী পদৰ্থবোৰত বিদ্যু‌ৎ প্ৰৱাহ ইলেক্ট্ৰনৰ গতি নাইবা ধনাত্মক ভাৱে আহিত হ’লৰ কাৰণে সৃষ্টি হয়। সাধাৰণতে অৰ্ধপৰিবাহী পদৰ্থবোৰ স্ফটিকীয় গোটা পদাৰ্থ হয়, কিন্তু ‌‌‌‌অনিয়তাকাৰ আৰু তৰল অৰ্ধপৰিবাহীও পোৱা যায়।
ব্যৱসায়িকভাৱে চিলিকনক সধাৰণতে অৰ্ধপৰিবাহী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিন্তু জাৰ্মেনিয়াম,গেলিয়াম আৰ্চেনাইড আৰু চিলিকন কাৰ্বাইড আদি পদাৰ্থও অৰ্ধপৰিবাহী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিশুদ্ধ অৰ্ধপৰিবাহীত খুব কম পৰিমানে অন্য কিছুমান বিশেষ পদাৰ্থ যোগ কৰি পৰিবাহীতা আৰু অন্যান্য কিছুমান ধৰ্ম‌ নিয়ন্ত্ৰিতভৱে সলনি কৰিব‌ পাৰি। বিশুদ্ধ অৰ্ধপৰিবাহীত যোগ দিয়া এ‌ই পদৰ্থবোৰক “ড’পেণ্ট” বোলা হয়। স্ফটিকীয় চিলিকনত গলিত অৱস্থাত ব’ৰ’ণ, ফচফৰাচ আদি অশুদ্ধি যোগ কৰি গোট মাৰিবলৈ দি ড’পেণ্ট যোগ কৰা হয়। এ‌ই প্ৰক্ৰিয়াটোক “ড’পিং” বোলা হয় ।
শক্তি পটী আৰু বিদ্যুৎ পৰিবহীতা
ইলেক্ট্ৰনৰ শক্তি কিছুমান ‘শক্তিস্তৰ’ৰ হিচাপত থাকে। স্ফটিক পদাৰ্থবোৰত কে‌ইবাটাও শক্তি স্তৰ লগ লাগি কিছুমান শক্তিৰ পটী সৃষ্টি কৰে। স্ফটিক পদাৰ্থবোৰত ইলেক্ট্ৰনৰ শক্তি এনে নিৰ্দিষ্ট পটীৰ ভিতৰতহে থাকে। প্ৰতিটো শক্তি পটীত ইলেক্ট্ৰনৰ অসংখ্য বিচ্ছিন্ন কোৱাণ্টাম স্তৰ থাকে। কম শক্তিযুক্ত (নিক্লিয়াচৰ ওচৰৰ) সৰহ সংখ্যক স্তৰে‌ই এটা নিৰ্দিষ্ট পটীলৈকে ইলেক্ট্ৰনৰ দ্বাৰা পূৰ্ণ হৈ থাকে। এ‌ই নিৰ্দিষ্ট পটীটোক যোজ্যতা পটী বোলা হয়। যোজ্যতা পটীৰ ওপৰৰ পটীটোক পৰিবহন পটী বোলা হয়। পৰিবহন পটীত থকা ইলেক্ট্ৰনবোৰ নিউক্লিয়াচৰ প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু ইহঁতে বিদ্যুৎ পৰিৱহনত ভাগ লয়। যোজ্যতা পাটী আৰু পৰিৱহন পটীৰ মাজৰ শক্তিৰ ফাঁকটোক নিষিদ্ধ পটী বোলা হয়।
শক্তি পটীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আমি পৰিবাহী, অৰ্ধপৰিবাহী আৰু অপৰিবাহী পদাৰ্থৰ ধাৰণা ল’ব পাৰোঁ।
পৰম শূণ্য উষ্ণতাত অৰ্ধপৰিবাহীৰ পৰিবহণ পটীত কোনো ইলেক্ট্ৰন নাথকে আৰু যোজ্যতা পটী পূৰ্ণ হৈ থাকে। সেয়েহে পৰম শূণ্য উষ্ণতাত অৰ্ধপৰিবাহীবোৰে অপৰিবাহীৰ দৰে আচৰণ কৰে। কিন্তু উষ্ণতা বঢ়াৰ লগে লগে নিষিদ্ধ পটী সৰু হৈ আহে আৰু যোজ্যতা পটীৰ কিছুমান ইলেক্ট্ৰনে প্ৰযোজনীয় শক্তি শক্তিআহৰণ কৰি পৰিবহণ পটীলৈ যায়, ফলত উষ্ণতা বঢ়াৰ লগে লগে অৰ্ধপৰিবাহীৰ পৰিবাহীতা বৃদ্ধি পায়। যোজ্যতা পটীৰ পৰা ইলেক্ট্ৰন পৰিবহণ পটীলৈ গতি কৰাৰ ফলত যোজ্যতা পটীত কিছুমান শূণ্য ঠাইৰ সৃষ্টি হয়। এ‌ইবোৰক 'হ’ল' বোলা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অণুবিদ্যুত
ভাপ ইঞ্জিন
ভাপ ইঞ্জিনহৈছে এবিধ তাপ ইঞ্জিন যিয়ে ভাপক কাৰ্যকাৰী তৰল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি(Working fluid) যান্ত্ৰিক কাৰ্য কৰে । প্ৰায় ২000 বছৰৰ আগতেই গৰম পানীৰ ভাপৰ সহায়ত বিভিন্ন গতি সৃষ্টি কৰিছিল যদিও ব্যৱহাৰযোগ্য কোনো সজুঁলি পোৱা নাযায় । ১৬০৬ চনত স্পেনিছ উদ্ভাৱক জিৰ'নিম' দি আয়ানজ্‌ বুমণ্টে(Jerónimo de Ayanz y Beaumont) প্ৰথম ভাপ ইঞ্জিনৰ পেটেণ্ট কৰিছিল ।
শ্ৰেণী:যন্ত্ৰ
মোৰাৰজী দেশাই
মোৰাৰজী দেশাই (Morarji Desai, জন্ম:১৮৯৬ - মৃত্যু:১৯৯৫) ভাৰতৰ চতুৰ্থ প্ৰধানমন্ত্ৰী আছিল। তেওঁ ১৯৭৭চনৰ ২৪ মাৰ্চৰ দিনা প্ৰতিষ্ঠা হোৱা নতুন চৰকাৰখনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনৰ অশোক হলৰ এক গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ অনুষ্ঠানত শপত গ্ৰহণ কৰে। মোৰাৰজী দেশায়ে তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱনত ৩০ বছৰৰো অধিক কাল বিৰোধীৰ জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল, তথাপিও কেতিয়াও হাতশক আশ্ৰয় দিয়া নাছিল, গান্ধীবাদী আদৰ্শৰে সদায় নিষ্কলুষ জীৱন যাপন কৰি জনহিতকৰ কামত জীৱন উচ্ছৰ্গা কৰিছিল। ভাৰত চৰকাৰে ১৯৯১ চনত তেওঁক ভাৰতৰ সৰ্ব্বোচ্চ সন্মান ভাৰত-ৰত্ন সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
মোৰাৰজী দেশাইৰ জন্ম হয় ১৮৯৬ চনৰ ২৯ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে গুজৰাটৰ বুলছৰৰ ওচৰৰ ভাদেলী নামে ঠাইত। তেওঁৰ পিতৃ ৰাণ ছৌদি দেশাই এজন স্কুলৰ শিক্ষক আছিল। স্কুলীয়া জীৱনতে মাত্ৰে ১৫ বছৰ বয়সতে তেওঁৰ পিতৃৰ বিয়োগ হয়। তেওঁৰ ১৫ বছৰ বয়সতেই এজন ৰাজহ বিষয়াৰ এঘাৰ বছৰীয়া জীয়েক গাজাৰাবেনৰ সৈতে বিবাহ পাশতো আবদ্ধ হৱ লগীয়া হয়। তেওঁৰ পুত্ৰৰ নাম আছিল কান্তি দেশাই আৰু জীয়েকৰ নাম আছিল ইন্দু দেশাই। বিয়ালৈ তিনিদিন থাকোঁতেই মোৰাৰজী দেশাইৰ পিতাকে ঘৰৰ কুঁৱাত জঁপিয়াই আত্মহত্যা কৰিছিল। সেই একেটা কুঁৱাতে তেওঁৰ বিমাতায়ো আত্মহত্যা কৰিছিল। পিতৃৰ অবিহনে কিশোৰ মোৰাৰজীৰ ওপৰতে পত্নীৰ উপৰিও মাক, তিনিজন ভায়েক, চাৰিজনী ভনীয়েক আৰু আইতাকৰ ভৰঁ-পোষণৰ দায়িত্বৰ ভাৰ আহি পৰিছিল। লৰালিকালৰ স্বভাৱ আছিল তেওঁৰ কাপুৰুষৰ দৰে। কোনোৱে তেওঁক ভয় দেখুৱালে সেইজনৰ ওচৰত সহজতে আত্মসমৰ্পণ কৰিবলৈ বেছি সময় নালাগিছিল।
শিক্ষা
কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ সন্তান মোৰাৰজী দেশায়ে মাত্ৰ ১০ টকা বৃত্তিসহ প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ উচ্চ শিক্ষা অৰ্জন কৰিবলৈ মুম্বাই (বোম্বাই)লৈ যায়। মুম্বাইৰ উইলছন মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্তি হৈ বিজ্ঞান বিষয়ত অধ্যয়ন কৰে, তাত তেওঁ বিনামূলীয়াকৈ হোষ্টেলত থকাৰ সুবিদা পাইছিল আৰু এ আই এছ চিৰ বৃত্তিও লাভ কৰিছিল। তেওঁ পোৱা বৃত্তিৰ টকাখিনিও বিধৱা মাকৰ খৰচৰ বাবেহে পঠাইছিল। টকা-পইচাৰ নাটনি হোৱাৰ কাৰণে যিমানদূৰ পাৰে কম খৰচতে চলিবলৈ যত্ন কৰিছিল। তেওঁ স্নাতক উপাধি লাভ কৰাৰ পিছত মুম্বাই প্ৰভিন্সিয়েল চিভিল ছাৰ্ভিছত নিযুক্ত হয়। ১৯১৮ চনৰ পৰা তেওঁ আহমদাবাদত ডেপুটী কালেক্টৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
কিন্তু মোৰাৰজী দেশাই আছিল স্বাধীন মনা। সেয়ে তেওঁ বেছিদিনলৈ চাৰকাৰী চাকৰি জীৱন পচন্দ নকৰিলে। সেই সময়ত দেশত স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ প্ৰবল ঢৌৰ জোৱাৰ উঠিছিল। সুপ্ত ভাৰতবাসীক জাগ্ৰত কৰাৰ মানসেৰে মহাত্মাই বক্তৃতাৰ উপৰিও অনেক কাকতত প্ৰচাৰ চলাইছিল, সেইবোৰেই মোৰাৰজী দেশাইকো আকৰ্ষিত কৰিছিল। সেয়ে তেওঁ চাকৰি বাদ দি হাজাৰ হাজাৰ মুক্তিকামী জনাতৰা সৈতে তেৱোঁ থিয় দিলে ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সপোন ৰচি। ১৯৩০ চনত তেওঁ চৰকাৰী চাকৰি উস্তাফা দিছিল।