cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
উপেন কাকতি
সংগীত জগতত
উপেন কাকতিৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ মূল প্ৰেৰণা আছিল তেখেতৰ ঘৰখন। তেখেতে সংগীতৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা পাইছিল মাক নলিনীপ্ৰভা কাকতিৰপৰা। পাছৰ জীৱনত তেখেতে চিকিৎসক হিচাপে কৰ্মব্যস্ত হৈ থকাৰ মাজতে সংগীত, সাহিত্যিক কৰ্মৰাজী কৰি গৈছিল। ১৯৬২ চনত চীন-ভাৰত যুদ্ধৰ সময়ত চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ অৱস্থাতে উপেন কাকতিয়ে ৰচনা কৰা 'ই যে ৰণাঙ্গনৰ কাহিনী' গীতটি প্ৰচাৰ হৈছিল। ইয়াৰ লগে লগেই সংগীত শিল্পী হিচাপে তেখেতৰ খ্যাতি বিয়াপিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই গীতটো পাছত তেখেতৰদ্বাৰা সংগীত পৰিচলিত 'বোৱাৰী' চলচ্চিত্ৰত সন্নিবিষ্ট কৰা হয়। বোলছবিত গীতটোত কণ্ঠদান কৰিছিল সমৰ হাজৰিকাই ।
উপেন কাকতিয়ে সংগীত পৰিচালক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে তেখেতৰ ভাতৃ খনীন কাকতি ৰচিত 'চেনেহ লুইতৰ সুঁতি' নাটকখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰি। বোলছবিৰ সংগীত পৰিচালক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে 'ৰশ্মিৰেখা'ৰ যোগেদি। 'ৰশ্মিৰেখা'ৰ এটা গীত ৰচনা কৰিছিল নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈয়ে। ইয়াৰ বাহিৰে আন কেউটা গানৰে গীতিকাৰ আৰু সুৰকাৰ আছিল উপেন কাকতি। এই বোলছবিৰ 'মন ক্ষণে ক্ষণে বিনায়' গীতটোৰ কণ্ঠদান কৰিছিল ভূপেন হাজৰিকাই।
‘ৰশ্মিৰেখা’ৰ উপৰিও উপেন কাকতিয়ে সংগীত পৰিচালনা কৰা আন চাৰিখন অসমীয়া বোলছবি হৈছে ‘বিশেষ এৰাতি’, ‘প্ৰাণ-গঙ্গা’, ‘ফাগুনী’ আৰু ‘বোৱাৰী’।
বোলছবি আৰু নাটকৰ বাহিৰেও উপেন কাকতিয়ে আন বহুতো গীত ৰচনা কৰি সুৰ দিছিল। সেইবোৰৰ আটাইখিনি বাণীবন্ধন হোৱা নাই। দেৰগাঁৱৰ আশে-পাশে বা অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ কিছু সংখ্যক শিল্পীৰ মুখত সেইবোৰ গীতবোৰ জীয়াই আছে।
বোলছবি পৰিচালনা
১৯৭৯ চনত উপেন কাকতিয়ে ড॰ লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ গল্প 'বিশেষ এৰাতি'ক চলচ্চিত্ৰ ৰূপ দিছিল। ৰাইজৰ দান-বৰঙনিৰে এই ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ছবিখনৰ পৰিচালনা আৰু সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল উপেন কাকতিয়ে।
মঞ্চ-জগতত
ডাঃ কাকতিয়ে মঞ্চ-নাট ৰচনা কৰাৰ লগতে মঞ্চ-নাট পৰিচালনাও কৰিছিল। ‘সম্ভ্ৰান্ত অতিথি’, ‘মাটিৰ তলৰ ধন’ আৰু ‘মানৱ ৰক্ষী’(চুবেদাৰ ফুকন) তেখেতৰ ৰচিত পূৰ্ণাংগ নাটক। 'সম্ভ্ৰান্ত অতিথি' নাটকখন ১৯৬৯ চনত ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰদ্বাৰা সম্পাদিত ‘আমাৰ প্ৰতিনিধি’ আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছিল। এই নাটকখন আছিল প্ৰহসনমূলক। তেখেতে ৰচনা কৰা একাংক নাটসমূহ হৈছে ‘সোণ নালাগে ৰূপ নালাগে’, ‘তেজ, মাটি আৰু মানুহ’, ‘ৰাজপথৰ সাধু’ আৰু ‘অমৃত যাত্ৰা’। ইয়াৰ ভিতৰত ‘তেজ, মাটি আৰু মানুহ’ আৰু ‘ৰাজপথৰ সাধু’ এই দুখন একাংক নাট ‘দেৰগাঁও ইউনাইটেড ষ্টেজ আৰ্টিষ্ট’ৰ শিল্পী সকলে এলাহাবাদত অনুষ্ঠিত ‘নিখিল ভাৰত চুটি নাটক প্ৰতিযোগিতা’ত পৰিবেশন কৰি সৰ্বভাৰতীয় ভিত্তিত দুবাৰকৈ পুৰস্কৃত হৈছিল। এই দুয়োখনৰে পৰিচালক আছিল উপেন কাকতি ।
উপেন কাকতি অভিনেতা হিচাপেও মঞ্চজগতৰ লগত জড়িত আছিল। সম্ভৱত ১৯৬৯ চনৰ দুৰ্গাপূজাত দেৰগাঁও টাউন ক্লাব ভৱনত মঞ্চস্থ হোৱা বিশ্ববিখ্যাত নাট্যকাৰ ছেক্সপীয়েৰৰ নাটক ‘অথেল’’ত ডাঃ কাকতিয়ে নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। দেৰগাঁও টাউন চৰাই নামঘৰৰ ভাওনাত গাঁৱৰ ভাৱৰীয়া সকলৰ লগত তেৱোঁ ভাওনাত অভিনয় কৰিছিল।
সাহিত্য জগতত
সংগীত আৰু নাটকৰ লগতে ডাঃ উপেন কাকতিয়ে উপন্যাসো লিখিবলৈ লৈছিল। উপেন কাকতিৰ প্ৰকাশিত উপন্যাস মুঠতে সাতখন। ‘মিঠা জেংৰাই’ উপন্যাসখন পুথি আকাৰে প্ৰকাশ পাইছিল। আনকেইখন ‘প্ৰাণ গংগাৰ পাৰ’, ‘পদুমৰে পানচৈ’, ‘দিল্লীঘাট’, ‘মন দুৰাচাৰ’, ‘সিপাৰে চিনাকি ঘাট’ আৰু ‘মাতৃ’ আলোচনীৰ পাতত প্ৰকাশ হৈছিল। ১৯৬৫ চনত ‘আমাৰ প্ৰতিনিধি’ত প্ৰকাশিত উপন্যাস ‘সিপাৰে চিনাকি ঘাট’ৰ পটভূমি আছিল মাজুলীৰ এখন বৈষ্ণৱ সত্ৰ আৰু বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰৰ গ্ৰাম্য জীৱন। উপন্যাসৰ বিষয়বস্তু আধ্যাত্মিক ভাৱ চিন্তাৰে ভৰপূৰ। তেখেতৰ ‘মন দুৰাচাৰ’ উপন্যাসখন প্ৰকাশ পাইছিল ১৯৭১ চনত ‘আমাৰ প্ৰতিনিধি’ৰ পাততে। উপন্যাসৰ পটভূমি গোলাঘাটৰ দৈয়াং বনাঞ্চলৰ এখনি গাঁও। ঔপন্যাসিকৰ মূল লক্ষ্য মানুহৰ জটিল মানসিকতাৰ সূক্ষ্ম বিশ্লেষণ। ১৯৭৩ চনত ‘আমাৰ প্ৰতিনিধি’তে তেখেতৰ ‘মাতৃ’ উপন্যাস প্ৰকাশ পায়। অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতৰ ইতিহাস ৰচোতা জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ‘জয়মতী’ বোলছবিৰ নায়িকা আইদেউ সন্দিকৈ আছিল এই উপন্যাসৰ নায়িকা। এই উপন্যাস ৰচনাৰ কালছোৱাতে তেখেতে ‘মন ক্ষণে ক্ষণে বিনায়’ গীতটি ৰচনা কৰিছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। তেখেতৰ আৰু এখন উপন্যাস ‘মৰম ইয়াতে শুইছে’ অসমাপ্ত হৈ ৰয়। কাকতি ৰচিত একমাত্ৰ গল্প সংকলনখন হৈছে ‘মন মেঘৰ অশ্ৰু’ । ডাঃ উপেন কাকতিয়ে তেখেতৰ উপন্যাস ‘মিঠা জেংৰাই’ৰ দ্বিতীয় সংস্কৰণ কৰাৰ কথা ভাবি সমল গোটাবলৈ মাজুলীৰ জেংৰাইমুখলৈ গৈছিল। এই যাত্ৰাতে দুৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত হৈ তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
ভক্তি ৰত্নাকৰ
ভক্তি ৰত্নাকৰ হৈছে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে সংস্কৃত ভাষাত ৰচনা কৰা এখনি এক-শৰণ ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ। এই মূল্যৱান গ্ৰন্থখনি শংকৰদেৱে কামৰূপ কোঁচ ৰাজ্যত থাকোঁতে ৰচনা কৰিছিল; গ্ৰন্থখনিত ভাগৱত পুৰাণৰ নৱধা-ভক্তি আৰু গীতাৰ এক-শৰণ তত্ত্বক আন আন ধৰ্মীয়গ্ৰন্থৰ ভক্তিমূলক শ্লোকৰ সহিতে আলোচনা কৰা হৈছে। গ্ৰন্থখনৰ মূঠ অধ্যায় ৪২টা, যাক মাহাত্ম্য বুলি কোৱা যায়। ভক্তিৰত্নাকৰত শংকৰদেৱে গীতা, ভাগৱতৰ উপৰিও সাত্বত তন্ত্ৰ, স্কন্ধ পুৰাণ, নাৰদীয় পুৰাণ, ভূজংগ প্ৰয়াত, প্ৰবোধ চন্দ্ৰোদয় আদি অনেক গ্ৰন্থৰ সাৰ সংগ্ৰহ কৰি সন্নিবিষ্ট কৰিছে। এইখনি গ্ৰন্থক পৰৰ্ৱতীকালত মাধৱদেৱৰ ভাগিনীয়েক ৰামচৰণ ঠাকুৰে অসমীয়া পদলৈ আৰু গোপালচৰণ দ্বিজে অসমীয়া গদ্যলৈ ভাঙনি কৰিছিল। গ্ৰন্থখনিত নৱধা ভক্তিৰ লগতেই নৰশৰীৰৰ মাহাত্ম্য, সাধুসংগ, ভাৰত প্ৰশংসা, ভক্তিৰ বেলেগ বেলেগ প্ৰকাৰৰ বিষয়ে মাহাত্ম্য আছে।
বাগ্‌ধ্বনি
বাগ্‌ধ্বনি বা ধ্বনি (Phone বা Speech sound) বুলিলে মানুহে কথা বতৰা পাতোঁতে মুখেৰে বায়ুৰ সোঁতৰ সহায়ত যি মাত উলিয়ায় সেই মাতৰ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ ভাগ বা খণ্ডবোৰকে বুজোৱা হয়। ধ্বনি, ধ্বনিগুণ আৰু লয়ৰ বিশ্লেষণাত্মক আলোচনাক ধ্বনিবিজ্ঞান (Phonetics) আৰু বৰ্ণবিজ্ঞানৰ (phonemics) অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। বাগ্‌বিজ্ঞানৰ আলোচনা পদ্ধতি ভাষা নিৰপেক্ষ হোৱা বাবে জগতৰ ভিন ভিন ভাষাৰ বিশ্লেষণত বা ব্যাকৰণত একেবোৰ পাৰিভাষিক শব্দৰ প্ৰয়োগ হ’ব পাৰে। সেয়েহে, ভাষাৰ লিখিত ৰূপদানত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ধ্বনিলিপি (International Phonetic Alphabet) স্বীকৃতি হ’ব পাৰিছে।
বৰ্তমান ভাষাত ধ্বনিৰ উচ্চাৰণ আৰু আখৰৰ মাজত বৰ্তমানে সামঞ্জস্য দেখা নাযায়। অসমীয়া ভাষাত আঠোটা বিশিষ্ট স্বৰধ্বনি আৰু একৈশটা বিশিষ্ট ব্যঞ্জন ধ্বনি ('ৱ' আৰু 'য়' এই দুটা অৰ্ধস্বৰ ধৰিলে তেইশটা ব্যঞ্জন বৰ্ণ) উচ্চাৰিত হয়।
বাগ্‌ধ্বনিৰ কোনো অৰ্থ নাই
ধ্বনি ভাষাৰ অপৰিহাৰ্য সামগ্ৰী। ধ্বনি বা ধ্বনি সমষ্টিৰে আমাৰ মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰোঁ যদিও, বাগ্‌ধ্বনিৰ কোনো অৰ্থ নাই। উদাহৰণস্বৰূপে-
অৰ্থবোৰ মানুহে লগাই দি লোৱা কথা; ধ্বনিবোৰৰ নিজস্ব গুণৰ পৰা অৰ্থ নিৰ্ণীত নহয়।
কেতিয়াবা এটা মাথোঁ ধ্বনিৰেও এটা আকৃতি বা শব্দ হ’ব পাৰে। যেনে- 'ই'। এই 'ই' এটা ধ্বনি। ধ্বনি হিচাপে ইয়াৰ কোনো অৰ্থ নাই। কিন্তু যেতিয়া এই 'ই' ধ্বনিটোৰে 'এই মানুহটো বা এই বস্তুটো' বুজোৱা হয় তেতিয়া এই 'ই'-টো অৰ্থযুক্ত হৈ পৰে, আৰু ই কেৱল ধ্বনি হৈ নাথাকি এটা আকৃতি বা ৰূপ বা শব্দত পৰিণত হয়।
নটৰাজ থিয়েটাৰ
ঐতিহাসিক বিৱৰণ
নটৰাজ থিয়েটাৰৰ স্ৰষ্টা অচ্যুত লহকৰৰ পিতৃ গৌৰীকান্ত লহকৰ ব্যৱসায়ী আছিল। তেওঁৰ মূল ব্যৱসায় আছিল যাত্ৰাপাৰ্টীত ব্যৱহৃত সাজ-পাৰ, বাদ্যযন্ত্ৰ আদিৰ দোকান। স্বাভাৱিকতে তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ বিভিন্ন শিল্পীৰ আহ-যোৱা হৈছিল আৰু অচ্যুত লহকৰ আৰু সদা লহকৰ তেওঁলোকৰ সান্নিধ্যলৈ আহিছিল। বজালী হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক ভৃগুপতি দত্ত আৰু শিক্ষক ধৰণিধৰ গোস্বামীৰ অনুপ্ৰেৰণাত অচ্যুত লহকৰ শিশু শিল্পীৰূপে সমাদৰ লাভ কৰিলেও তেওঁ মূলতঃ আকৃষ্ট হৈছিল মঞ্চৰ কাম-কাজৰ প্ৰতিহে। কলিকতাৰ পৰা ঘূৰি আহি যেতিয়া সদা লহকৰে আৰম্ভ কৰা 'নটৰাজ অপেৰা' দেখিলে, তেওঁ খুব আনন্দ পালে আৰু ইয়াক আৰু অধিক উন্নতকৰণৰ কাৰণে চিন্তা-চৰ্চা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে। ফলস্বৰূপে ১৯৬৩ চনত 'নটৰাজ থিয়েটাৰ'ৰ জন্ম হ'ল ।
বাগ্‌ধ্বনি
বাগ্‌ধ্বনি আৰু বৰ্ণ
মানুহে কথা বতৰা পাতোঁতে মুখেৰে বায়ুৰ সোঁতৰ সহায়ত যি মাত উলিয়ায় সেই মাতৰ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ ভাগ বা খণ্ডবোৰকে বাগ্‌ধ্বনি, বা চমুকৈ ধ্বনি বোলা হয় । আৰু মানুহে কথা কওঁতে যিবিলাক শব্দ উচ্চাৰণ কৰে, সিহঁতক লিখি প্ৰকাশ কৰিবলৈ প্ৰত্যেকটোৰে একোটা চিন ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। সেই চিনবিলাকক বৰ্ণ বোলা হয়। চলিত কথাত বৰ্ণক আখৰ বোলে।
নটৰাজ থিয়েটাৰ
জন্ম-কাহিনী
১৯৫৯ চনত পাঠশালাত সদানন্দ লহকৰে এক আধুনিক আৰু ব্যতিক্ৰমী যাত্ৰাপাৰ্টী নটৰাজ অপেৰা গঠন কৰে। এই দলটিয়ে ৰাজ্যৰ বিভিন্ন ঠাইত নাট প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ১৯৬০ চনত ই সম্পূৰ্ণ ভ্ৰাম্যমাণ পৰ্যায়লৈ ৰূপান্তৰিত হয় আৰু এই ভ্ৰাম্যমাণ যাত্ৰা ১৯৬২ চনলৈ বাহাল থাকে। পৰিৱৰ্তিত সমাজে 'নটৰাজ অপেৰা'ৰ এই ভ্ৰাম্যমাণ যাত্ৰাক আকোঁৱালি লৈছিল। 'নটৰাজ অপেৰা'ৰ এই কাম-কাজ দেখি অচ্যুত লহকৰে যাত্ৰাপাৰ্টীৰ এই ভ্ৰাম্যমাণ ৰূপটো আৰু কলিকতা, বোম্বাই আদি চহৰৰ থিয়েটাৰৰ ৰূপটো মিহলাই ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ ৰূপ দিয়াৰ বাবে চিন্তা কৰিলে। সেয়েহে চুইচ টিপিয়েই ষ্টেজত মাইক, ৰঙা-নীলা লাইট আদি জ্বলাই তেওঁ চমক দিয়াৰ চেষ্টা কৰিব ধৰিলে। লগতে শিল্পীসকলক আৰ্থিক সুৰক্ষা দিয়া আৰু নাট্য শিল্পক আধূলিকতা প্ৰদান কৰাৰ বাবে অচ্যুত লহকৰে ১৯৬৩ চনত 'নটৰাজ অপেৰা'ক নতুনত্ব প্ৰদান কৰি 'নটৰাজ থিয়েটাৰ'ৰ জন্ম দিয়ে।
বাগ্‌ধ্বনি
বিশিষ্ট ধ্বনি আৰু আখৰ
<br style="clear:both; " />
নটৰাজ থিয়েটাৰ
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ আখ্যা
নটৰাজ থিয়েটাৰে যদিও প্ৰথম ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ হিচাপে নাট্যপৰ্ব আৰম্ভ কৰিছিল, প্ৰথম অৱস্থাত কিন্তু কোনেও ইয়াক ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ হিচাপে কব বিচৰা নাছিল। ১৯৬৩-৬৪ বৰ্ষত গুৱাহাটীৰ জজ খেলপথাৰত গুৱাহাটী টাউন ক্লাৱৰ সাহায্যাৰ্থে নটৰাজক নিমন্ত্ৰণ কৰি অনা হৈছিল আৰু ইয়াতেই নটৰাজে পৰিৱেশন কৰা নাট উপভোগ কৰি সিংহপুৰুষ ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাদেৱে নটৰাজক 'নটৰাজ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ' হিচাপে আখ্যা দিছিল। নাটক চোৱাৰ দ্বিতীয় দিনাখন তেওঁ নিজৰ বাতৰি কাকতত এনেদৰে বাতৰি পৰিৱেশন কৰিছিল-"যাৰ নিজৰ শব্দ যন্ত্ৰ আছে, বৈদ্যুতিক কৌশল প্ৰয়োগ কৰা যন্ত্ৰপাতি আছে, নিজা মঞ্চ আছে, নিজা প্ৰেক্ষাগৃহ আছে, আনকি গাঁত খন্দাৰ পৰা কেৰাহি, বাল্টি সকলো আছে গতিকে এনে একক আৰু অনন্য থিয়েটাৰ পৃথিৱীৰ আন ঠাইত নাই বুলিয়েই বিশ্বৰ সৰ্বপ্ৰথম ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ বুলি নামকৰণ কৰা হ'ল। "
বাগ্‌ধ্বনি
বৰ্ণ, অক্ষৰ আৰু আখৰ
বৰ্ণমালাৰ বৰ্ণবোৰ একো একোটা চিহ্ন বিশেষ; এই বৰ্ণবোৰক আখৰ কোৱা হয়। শ্ৰৱণেন্দ্ৰিয়ৰে শুনা স্তৰত যিটো শ্ৰূয়মাণ বৰ্ণ, চাক্ষুষ অৰ্থাৎ দৃশ্যমান স্তৰত সেইটোৱেই আখৰ। বৰ্ণই প্ৰকাৰান্তৰে আখৰ, আৰু আখৰে প্ৰকাৰান্তৰে বৰ্ণ।
নটৰাজ থিয়েটাৰ
প্ৰথম বছৰৰ নাট্য পৰিক্ৰমা
১৯৬৩ চনৰ ২ অক্টোবৰ তাৰিখে পাঠশালা হৰিমন্দিৰ প্ৰাঙ্গনত নটৰাজ থিয়েটাৰে প্ৰথম নাট মঞ্চস্থ কৰে। হৰিমন্দিৰ প্ৰাঙ্গনৰ অস্থায়ী মঞ্চত ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰে মঞ্চস্থ কৰা প্ৰথমখন নাটক আছিল ফণী শৰ্মাৰ "ভোগজৰা"। এনেদৰে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰে পাঠশালাৰ পৰা ৰাজ্যৰ সকলো প্ৰান্তলৈ বিয়পি পৰিল।
বাগ্‌ধ্বনি
বৰ্ণ, অক্ষৰ আৰু আখৰ
অসমীয়া আখৰ শব্দটো সংস্কৃত অক্ষৰ শব্দৰ পৰা ওলাইছে যদিও দুয়োটা শব্দৰ অৰ্থ একে নহয়। অক্ষৰ শব্দই syllable বুজায়। এটা মাথোন হৃদস্পন্দন উচ্চাৰিত ধ্বনি বা ধ্বনিসমষ্টিকে অক্ষৰ বোলে।
নটৰাজ থিয়েটাৰ
ৰঙ্গমঞ্চ
প্ৰথম বৰ্ষত ভ্ৰাম্যমাণৰ ৰঙ্গমঞ্চখন চনন্ত (ট্ৰলী) আছিল। ঠেলি দিয়া ষ্টেজ বা ৰিভলভিং ষ্টেজৰ বিশেষত্ব আছিল এয়ে যে এখন মঞ্চত নাট চলি থকা সময়ত আনখন ষ্টেজত ছেটটো সজোৱা থাকে। ড্ৰপ পৰিলেই পূৰ্বৰ ষ্টেজখনক ঠেলা মাৰি আঁতৰাই আনখন ষ্টেজক আগৰখনৰ ঠাইত ৰখা হয়। ড্ৰপ আৰু আঁৰ কাপোৰৰৰ আঁৰত ষ্টেজৰ ছেটিং চলি থাকে বাবে দৰ্শকে ইয়াৰ একো উমঘাম নাপায়। ফলত নাটৰ মঞ্চায়নত কোনো যতি নপৰে আৰু কোনো ধৰণৰ বিৰতি নোলোৱাকৈ ধাৰাবাহিকভাৱে নাট চলি থাকে।
বাগ্‌ধ্বনি
বৰ্ণ, অক্ষৰ আৰু আখৰ
'বৰ্ণ', 'অক্ষৰ' আৰু 'আখৰ' এই তিনিওটা প্ৰকৃতপক্ষে বেলেগ। সংস্কৃত ভাষাত বৰ্ণসূচক আখৰবোৰে একো একোটা অক্ষৰৰো প্ৰতিনিধিত্ব কৰে; অৰ্থাৎ সংস্কৃতৰ আখৰবোৰ অক্ষৰো। উদাহৰণস্বৰূপে, স্বৰ বৰ্ণমালাৰ अ, आ, इ, ई আদি প্ৰত্যেকটোৱেই একো একোটা বৰ্ণ আৰু একো একোটা অক্ষৰ; অসমীয়া মতে ইহঁতৰ প্ৰত্যেকেই একো একোটা আখৰ; ইহঁত অৱশ্যে অক্ষৰো। ব্যঞ্জন বৰ্ণমালাৰ ক্ষেত্ৰত সুকীয়া। যেনে- ক (क), খ (ख), গ (ग), ঘ (घ) আদি প্ৰত্যেকেই একো একোটা অক্ষৰহে; কিয়নো ইহঁতৰ প্ৰত্যেকতে 'অ' -স্বৰ যুক্ত হৈ থাকে। যেনে- ক=ক্‌অ (क=क्अ), খ=খ্‌অ (ख=ख्अ), গ=গ্‌অ (ग=ग्अ), ঘ=ঘ্‌অ (घ=घ्अ) ইত্যাদি। ব্যঞ্জন বৰ্ণৰ আখৰবোৰত দুটাকৈ বৰ্ণ নিহিত হৈ থাকে। এটা হ’ল ব্যঞ্জন বৰ্ণ আৰু আনটো অ -স্বৰ বৰ্ণ।
নটৰাজ থিয়েটাৰ
প্ৰথম বৰ্ষৰ প্ৰেক্ষাগৃহ
প্ৰথম বৰ্ষৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ হলটো আজিৰ তুলনাত V আকৃতিৰ আছিল। যিহেতু প্ৰথম বৰ্ষত ষ্টেজ এখনহে আছিল, সেয়েহে হলটোৰ সমুখ ভাগটো ৪০ ফুটমান বহল আছিল আৰু পিছলৈ ই V আকৃতিত সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল। সেই হিচাপত একেবাৰে পিছমূৰটো দীঘলে ৯০ ৰপৰা ১০০ ফুটমান হৈছিলগৈ।
বাগ্‌ধ্বনি
বৰ্ণ, অক্ষৰ আৰু আখৰ
হলন্ত আখৰবোৰহে প্ৰকৃতপক্ষে সংস্কৃত ভাষাত একাকী বৰ্ণ; অৰ্থাৎ क এটা অক্ষৰ আৰু क् এটা বৰ্ণ।
নটৰাজ থিয়েটাৰ
প্ৰথম বৰ্ষৰ প্ৰেক্ষাগৃহ
একেদৰে চকীৰ ক্ষেত্ৰতো টিনৰ বা প্লাষ্টিকৰ চকী নাছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে কাঠৰ ফ'ল্ডিং চকীৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। আনহাতে প্ৰাৰম্ভিক বৰ্ষত নটৰাজ থিয়েটাৰৰ প্ৰেক্ষাগৃহত কোনো গেলাৰীৰ ব্যৱস্থা নাছিল।
বাগ্‌ধ্বনি
বৰ্ণ, অক্ষৰ আৰু আখৰ
অসমীয়াত क (ক) এটা অক্ষৰ, क् (ক্‌) এটা বৰ্ণ আৰু क (ক) আৰু क् (ক্‌) দুয়োটাই একে আখৰ।
নটৰাজ থিয়েটাৰ
প্ৰথম বৰ্ষৰ নাটসমূহ
নটৰাজ থিয়েটাৰত মঞ্চস্থ হোৱা প্ৰথম বৰ্ষৰ নাটসমূহ আছিল-
প্ৰথম বৰ্ষত মঞ্চস্থ কৰা আটাইকেইখন নাটকেই বিশেষকৈ হাইদৰ আলি আৰু জেৰেঙাৰ সতী নাটক দুখনে দৰ্শকৰ বিপুল সমাদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
বাগ্‌ধ্বনি
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ব্যাকৰণ শ্ৰেণী:ভাষাবিজ্ঞান
নটৰাজ থিয়েটাৰ
পৰৱৰ্তী বৰ্ষৰ কাৰ্যকলাপ
বজালীৰ সন্তান হৰেণ দাসৰ "ডায়মণ্ড চাৰ্কাচ'ৰ গেলাৰীৰ ধাৰণাৰ পৰা অচ্যুত লহকৰে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰতো গেলাৰীৰ পৰিকল্পনা কৰে আৰু তৃতীয় নাট্যবৰ্ষৰ পৰা নটৰাজ থিয়েটাৰত গেলাৰীৰ প্ৰৱৰ্তন কৰে। ১৯৬৩ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈ সুদীৰ্ঘ কাল অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত নাট মঞ্চস্থ কৰা নটৰাজ থিয়েটাৰে বহুকেইখন নাট নিবেদন কৰিছে। তাৰে ভিতৰত 'বেউলা', 'অঙ্গাৰ', 'জেৰেঙাৰ সতী', 'নন্দদুলাল', 'আনাৰকলি', 'বন্দীতা', 'খনা', 'সতি-সাবিত্ৰী', 'বিপ্লৱ ১৮৫৭', 'চোৰাব ৰুস্তম', 'বিক্ৰমাদিত্য', 'অজেয় ভিয়েটনাম', 'ভৰত মিলন' আদি প্ৰধান। ১৯৬৮-৬৯ বৰ্ষত নটৰাজ থিয়েটাৰে নটৰাজ চিনে থিয়েটাৰ পদ্ধতি আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৭৭-৭৮ বৰ্ষত নটৰাজ থিয়েটাৰে বিহাৰ, মধ্যপ্ৰদেশ আদিলৈও নাট মঞ্চস্থ কৰিবলৈ ওলাই গৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী: ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
জুবিন গাৰ্গ
জুবিন গাৰ্গ (Zubeen Garg) ভাৰতৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ কণ্ঠশিল্পী। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ এগৰাকী সংগীত পৰিচালক, গীতিকাৰ আৰু চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা। অসমীয়া, হিন্দী ভাষা, বঙালী, বড়ো, কোচ-ৰাজবংশী, কমতাপুৰী, গোৱালপাৰীয়া, চাহ বাগানীয়া, হাজং, মিচিং, কাৰ্বি, গাৰো, ৰাভা, ডিমাচা, টাই-আহোম, নেপালী, ভোজপুৰী, বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰী, ককবৰক, ওড়িয়া, তামিল, তেলুগু, কন্নড়, ইংৰাজী, আদি, গালো, মালয়ালম, মাৰাঠী আদি বিভিন্ন ভাষাত তেওঁ‌ কণ্ঠদান কৰিছে।
১৯৯২ চনত জুবিনৰ প্ৰথমটো এলবাম অনামিকা মুক্তি পায়। ইয়াৰ লগে লগেই জুবিন পেছাদাৰী সংগীত জগতখনত জড়িত হৈ পৰে। জুবিনে ঢোল, দোতাৰা, মেণ্ডলিনৰ দৰে বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱাৰ উপৰিও এজন কৃতী কীবৰ্ড প্লেয়াৰ।
বঙালী চিনেমা শুধু তুমিৰ কাৰণে জুবিনে ২০০৫ চনত শ্ৰেষ্ঠ সংগীত বঁটা লাভ কৰিছিল। হিন্দীৰ য়া আলি গীতটোৰ বাবে জুবিনে ২০০৭ চনত গ্ল’বেল ইণ্ডিয়ান ফিল্ম এৱাৰ্ড আৰু ষ্টাৰডাষ্ট এৱাৰ্ডত শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য সংগীত শিল্পীৰ বঁটা (পুৰুষ) লাভ কৰিছে। ইয়াৰ উপৰি Echoes of Silence (ইংৰাজী-খাচী)ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালক হিচাপে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা (ৰজত কমল) বঁটা লাভ কৰে। আধুনিক অসমীয়া সংগীতত নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰাৰ বাব ২০১৪ চনত জুবিন গাৰ্গলৈ ৰেনেছাঁ অসম বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
বংশ আৰু পৰিয়াল
১৯৭২চনৰ ১৮ নৱেম্বৰত মেঘালয়ৰ তুৰাত জুবিন গাৰ্গৰ জন্ম হয়। জুবিনৰ পিতৃৰ নাম হৈছে মোহিনী. এম. বৰঠাকুৰ আৰু মাতৃৰ নাম আছিল স্বৰ্গীয়া ইলি বৰঠাকুৰ। প্ৰথমতে জুবিনৰ নাম আছিল জুবিন বৰঠাকুৰ। প্ৰসিদ্ধ গীতিকাৰ জুবিন মেহতাৰ নামত জুবিনৰ নাম ৰখা হৈছিল আৰু গোত্ৰৰ নামটো তেওঁ‌ উপাধি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।
জুবিনৰ পৰিয়াল মূলতে শিৱসাগৰ জিলাৰ জাঁজীৰ। জুবিনৰ দেউতাক কৰ্মসূত্ৰে মেজিষ্ট্ৰেট আছিল আৰু চাকৰি জীৱনৰ প্ৰথমছোৱাত সঘনাই ইঠাই-সিঠাইলৈ বদলি হ'বলগীয়া হৈছিল। স়েয়েহে কণমানি জুবিনৰ ল'ৰালিকালছোৱা বহু ঠাইৰ অভিজ্ঞতাৰে ভৰা। জুবিনৰ পিতৃয়েও কপিল ঠাকুৰৰ ছদ্মনামত কবিতা আৰু গল্প লিখে। জুবিনৰ মাতৃ স্বৰ্গীয়া ইলি বৰঠাকুৰ এগৰাকী দক্ষ নৃত্যশিল্পী, অভিনেত্ৰী আৰু সুগায়িকা আছিল। তথাপি তেওঁ নিজৰ প্ৰতিভাক পেছা হিচাপে লোৱা নাছিল। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ‌ কণমানি জুবিনক ঘৰতেই সকলো কলা শিকোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। জুবিনে জীৱনৰ প্ৰথম গুৰু বুলি নিজৰ মাতৃকেই বিবেচনা কৰে। জুবিনৰ ভগ্নী দুগৰাকী: জংকী বৰঠাকুৰ আৰু পাল্মী বৰঠাকুৰ। জংকী এগৰাকী গায়িকা আৰু অভিনেত্ৰী আছিল। দূৰ্ভাগ্যজনকভাৱে ২০০২ চনত তেজপুৰত ঘটা এটা শোকাৱহ মটৰ দুৰ্ঘটনাত জংকীৰ মৃত্যু হয়। ইয়াৰ পিছতে জুবিনে জংকিৰ স্মৃতিত শিশু নামৰ এটা এলবাম মুক্তি দিয়ে। আনগৰাকী ভগ্নী পাল্মী ভাৰত নাট্যম নৃত্যশিল্পী। ২০০২ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰীত জুবিন গাৰ্গ ফেশ্বন ডিজাইনাৰ গৰিমা শইকীয়াৰ সৈতে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়।
শিক্ষা
জুবিনে জীৱনৰ প্ৰথম গুৰু বুলি নিজৰ মাতৃকেই বিবেচনা কৰে। গুৰু ৰবীন বেনাৰ্জীৰ পৰা জুবিনে তবলা শিক্ষাৰে সংগীত শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল। তাৰ পিছত গুৰু ৰমণী ৰায়ৰ ওচৰত অসমীয়া লোক সংগীত শিকি এই শিক্ষা অব্যাহত ৰাখিছিল। তেওঁ তামুলপুৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিক পাছ কৰিছিল। পাছত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে গুৱাহাটীলৈ স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ গুচি অহাৰ কাৰণে জুবিনেও যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বি.বৰুৱা কলেজলৈ বিদ্যায়তনিক ঠিকনা সলনি কৰিব লগা হৈছিল য'ত তেওঁ বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰীৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। কিন্তু সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনৰ লগত সম্পূৰ্ণৰূপে নিজকে নিয়োজিত কৰিব লগা হোৱাত তেওঁ কলেজীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰিব নোৱাৰিলে, তেওঁৰ স্নাতক শিক্ষা আধৰুৱা হৈ থাকিল।
কণ্ঠশিল্পীৰূপে পৰিচয়
১৯৯২ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অনুষ্ঠিত যুৱ মহোৎসৱত পাশ্চাত্য একক পৰিৱেশনত স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰাটোৱেই আছিল জুবিনৰ জীৱনৰ টাৰ্ণিং পইণ্ট। ইয়াতেই জুবিনে কণ্ঠশিল্পীৰূপে জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে সফলতা আৰু বিশ্বাসৰ সোৱাদ পায়। ঢোল, দোতাৰা, মেণ্ডলিনৰ দৰে বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱাৰ উপৰিও জুবিন এজন কৃতী কী-বৰ্ড প্লেয়াৰ। ১৯৯২ চনত প্ৰথম এলবাম অনামিকা মুক্তি হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ পেছাদাৰী সংগীত জগতখনত সোমাই পৰে। এই অগতানুগতিক এলবামটোয়ে অতি কম সময়তেই সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব ভাৰতত ই‌ন্‌ষ্টেণ্ট হিটৰূপে জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষত আৰোহন কৰিছিল আৰু আহি থকা একৈশ শতিকাৰ অসমীয়া সংগীতৰ দৃশ্যপটৰে নতুন সংজ্ঞা দাঙি ধৰিছিল। তাৰ পিছত, জুবিনে পিছলৈ আৰু ঘূৰি চাব লগা হোৱা নাই। নিজৰ নামতে প্ৰায় চল্লিশটাকৈ এলবামৰ উপৰিও ভালেকেইখন হিন্দীৰ লগতে বঙালী আৰু ২৪ খনতকৈ অধিক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালনাৰে জুবিনে সংগীত কেৰিয়াৰ অব্যাহত ৰাখিছে। তেওঁৰ শেহতীয়া বঙালী চিনেমা 'শুধু তুমি'ৰ কাৰণে ২০০৫ চনত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সংগীত বঁটা লাভ কৰিছে। যদিও জুবিনে নিজকে এজন সংগীতজ্ঞ বুলিহে গণ্য কৰে, তথাপিও এতিয়ালৈকে হিন্দী, তামিল, তেলুগু, পঞ্জাবী, ওড়িয়া, মাৰাঠী, নেপালী আদিকে ধৰি বিভিন্ন ভাষাত তেওঁ ৯,০০০-তকৈ অধিক গীত গাইছে। ফিজা, কাঁটে, মুড্ডা, ব্ৰাইডছ ৱাণ্টেড, গেংষ্টাৰ, প্যাৰ কে ছাইড ইফেক্ট ইত্যাদিৰ দৰে চলচ্চিত্ৰত হিন্দীত জুবিনৰ সংগীত আৰু কণ্ঠৰ কৰ্মৰাজিৰ নিদৰ্শন পোৱা যায়। ২০০০ চনত জুবিনে তেওঁৰ নিজা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ তুমি মোৰ মাথোঁ মোৰৰ কাহিনী লিখিছিল, পৰিচালনা আৰু অভিনয় কৰিছিল। ২০০৫ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা পোৱা আন এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ দীনবন্ধুত জুবিনে অভিনয় কৰাৰ উপৰিও সহ-প্ৰযোজনা কৰিছিল আৰু সংগীতেৰে সজাইছিল। তেওঁ সঞ্জয় ঝাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হিন্দী চিনেমা ষ্ট্ৰীংছৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল। তেওঁ কণ্ঠদান কৰা অন্যান্য ছবিসমূহ হ'ল- গেংষ্টাৰ, গুড বয় বেড বয়, প্যাৰ কে চাইড এফেক্টছ, বিগ ব্ৰাদাৰ, হামাৰি অধুৰি কাহানী আদি।
বিতৰ্ক
জুবিন গাৰ্গ কেইবাবাৰো বিতৰ্কৰ মাজত সোমাই পৰিছে। গান গাই থকা অৱস্থাত জখলা বগোৱাকে ধৰি মঞ্চত কৰা কেতবোৰ কাণ্ডৰ বাবে বাবে তেওঁক কেইবাবাৰো সমালোচনা কৰা হৈছে। ২০১১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত তেওঁ "অসম বন্ধ"ৰ বিৰুদ্ধে আৰক্ষী থানাত এজাহাৰ দাখিল কৰিছিল কিন্তু পিছলৈ সেয়া উঠাই লয়।
২০১১ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত গুৱাহাটীৰ জালুকবাৰীত অৱস্থিত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌহদত ড॰ ভূপেন হাজৰিকালৈ অন্তিম শ্ৰদ্ধাঞ্জলি নিবেদন কৰা হৈছিল। সেই অনুষ্ঠানটোত এটা হালধীয়া বৰণৰ গেঞ্জী, মূৰত এখন কাপোৰ ইত্যাদি ৰূপেৰে জুবিনে দেখা দিছিল। জুবিনৰ সেই পোছাকযোৰক লৈ সমগ্ৰ অসমজুৰি বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছিল। এই কাৰ্যৰ বাবে সমগ্ৰ অসমতে তীব্ৰ তৰ্কাতৰ্কি আৰম্ভ হ'ল। অৱশেষত জুবিন গাৰ্গে ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা বিচাৰি বিতৰ্কৰ শেষ কৰিছিল।
২০১৩ চনত নিষিদ্ধ ঘোষিত সংগঠন আলফাই অসমৰ গায়কসকলক বিহু মঞ্চত হিন্দী গীত পৰিৱেশন নকৰিবলৈ আদেশ কৰে। কিন্তু এই আদেশ অমান্য কৰি জুবিন গাৰ্গে লতাশিল বিহু মঞ্চত তেওঁৰ জনপ্ৰিয় হিন্দী গান "য়া আলী" পৰিবেশন কৰে। ইয়াৰ প্ৰতিক্ৰিয়াত আলফাৰ সৰ্বাধিনায়ক পৰেশ বৰুৱাই জুবিন গাৰ্গক "ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক আগ্ৰাসনৰ এজেণ্ট" বুলি অভিহিত কৰি তেওঁক সংঘাতৰ বাবে সাৱধান কৰি দিয়ে। এই ঘটনাত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে জুবিনক সমৰ্থন কৰি তেওঁক নিৰাপত্তা প্ৰদান কৰে। অৱশ্যে দুদিনমান পিছত এই বিবাদৰ মীমাংসা হয়।
জুবিন গাৰ্গ সম্পৰ্কত বিভিন্নজন
অসমৰ কবি-সাহিত্যিক-গীতিকাৰ হীৰেন ভট্টাচাৰ্য-ই জুবিন গাৰ্গৰ জনপ্ৰিয়তা সম্পৰ্কে কৈছে-
"জুবিন সঁচাই আচৰিত৷ ইমান কম বয়সতে, ইমান সোনকালে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰা দেখি আচৰিত হওঁ৷ জুবিন কোনো ৰেডিঅ'ৰ শিল্পী নহয়৷ দূৰদৰ্শনৰ শিল্পী নহয় বা তেনেধৰণৰ কোনো বেকগ্ৰাউণ্ডো নাই৷ জুবিনে যোগ্যতাৰ ভিত্তিত জনপ্ৰিয়তা পাইছে নি:সন্দেহে৷"
অসমীয়া এলবাম
• 3
হিন্দী আৰু বঙালী এলবাম
• 2
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি * শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সংগীতকাৰ
যুক্তি
প্ৰশ্ন-প্ৰমেয় ,সত্যাসত্য, ঘটনা-পৰিঘটনা-বিশ্বাস, নিয়মাচাৰৰ বিচাৰকে আদি কৰি যিকোনো কিবাৰ সজ্ঞান স্থিতিপ্ৰতিষ্ঠা, কাৰণ-বিচাৰ,সমিধান অথবা ভেদ-ভঙ্গৰ ক্ষমতা বা সেইমৰ্মে উপস্থাপিত নতুন ও অৱধাৰিত তথ্যোক্তিকে যুক্তি বোলা হয়। মানৱীয় প্ৰজ্ঞাচৰণৰ উদাহৰণ বা তাৰ দ্বাৰা আহৰিত বা বিকশিত ভিন্ন জ্ঞান-বিদ্যা যেনে দৰ্শন, বিজ্ঞান, ভাষা, গণিত আৰু কলাৰ লগত সততে জড়িত অথ যুক্তি মানৱীয় দৃষ্টিভঙ্গী বা তাৰ সংজ্ঞাৰ এক অপৰিহাৰ্য্য উপাদান। চিন্তন, সংগোচৰ আৰু বুদ্ধিৰ লগত যুক্তিৰ উতঃপোতঃ সম্পৰ্ক আছে। অন্তঃদৃষ্টি বা অভ্যাসৰ দৰে যুক্তিৰ দ্বাৰাও কাণ্ডজ্ঞানৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি। এইয়েনে যুক্তিৰ দ্বাৰাই সমূলক ব্যক্তিজনে নিজে যিকোনো কিবাৰ কাৰণ আৰু প্ৰতিফলৰ চিন্তা ,সত্যাসত্য নিৰূপন আৰু ভাল-বেয়াৰ বিচাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। সজ্ঞানে যিকোনো বিশ্বাস, আত্মচাৰ, লোকাচাৰ আৰু আনুষ্ঠানিকতাৰ পৰিবৰ্ত্তন আৰু তাৰ দ্বাৰা স্বতন্ত-নিৰ্ণয় আৰু আত্ম-নিৰ্ণয় যুক্তিৰ মাধ্যমেৰে সক্ষম ও সম্ভাৱিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দৰ্শন
তৃণমূল গণ পৰিষদ
তৃণমূল গণ পৰিষদ (Grassroot Peoples Association) ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ এটা ৰাজনৈতিক দল আছিল।
ইতিহাস
তৃণমূল গণ পৰিষদ(চমুকৈ তৃগপ-TGP) ২০০০ চনত অসম গণ পৰিষদ দলৰ বিভাজনৰ দ্বাৰা গঠন হৈছিল। সেই সময়ৰ প্ৰফুল্ল মহন্ত নেতৃত্বাধীন অসম চৰকাৰৰ গড়কাপ্তানী মন্ত্ৰী অতুল বৰাৰ নেতৃত্বত এই দলটো গঠন হৈছিল। দলটোৰ নিৰ্বাচনী প্ৰতীকচিহ্ন আছিল "কাপ-প্লে'ট"।
নিৰ্বাচন
২০০১ চনৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনত দলটোৱে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ সৈতে জোঁট গঠন কৰিছিল। বিহপুৰীয়া সমষ্টিৰ পৰা বৰ্ষীয়ান প্ৰেমধৰ বৰা এই নিৰ্বাচনত বিধায়ক ৰূপে অসম বিধানসঅভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।
২০০৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত অধ্যাপক দেবেন দত্তই গুৱাহাটী লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা তৃগপৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰাৰ্থী হিচাপে অৱতীৰ্ণ হৈ ১৪,৯৩৩ টা ভোট (মুঠ ভোটৰ ১.৬৯%) পাইছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী: অসমৰ ৰাজনৈতিক দল
নাগপুৰী ভাষা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা নাগপুৰী বা সাদৰী এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি মুখ্যতঃ ভাৰতৰ ঝাৰখণ্ড, ছত্তীশগঢ়, উৰিষ্যা আৰু বিহাৰ ৰাজ্যত কোৱা হয়। ই ঘাইকৈ ছোটা নাগপুৰ অঞ্চলৰ পশ্চিম আৰু কেন্দ্ৰীয় ভাগত ব্যৱহৃত। কোনো কোনোৱে এই ভাষাক ভোজপুৰীৰ উপভাষা আখ্যা দিয়ে।
এই ভাষা ছোটা নাগপুৰ অঞ্চলৰ সদন নামৰ এটি ভাৰতিয়-আৰ্য জনগোষ্ঠীৰ থলুৱা ভাষা। তাৰ উপৰিও ই এক সংযোগী ভাষা হিচাপে কুৰুখৰ দৰে দ্ৰাৱিড় আৰু খৰিয়া আৰু মুণ্ডাৰ দৰে অষ্ট্ৰ'এছিয়াটিক গণগোষ্ঠীসমূহে ব্যৱহাৰ কৰে। সেই জনগোষ্ঠীসমূহৰ কোনো কোনোৱে নাগপুৰীক নিজৰ মাতৃভাষা হিচাপেও গ্ৰহণ কৰিছে। ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত অসম, পশ্চিমবংগ আৰু বাংলাদেশলৈ বহুতো ছোটা নাগপুৰৰ লোকক লৈ যোৱা হৈছিল চাহ বাগানত কাম কৰিবলৈ। তেনে চাহ বাগানবোৰতো নাগপুৰীৰ এটি ৰূপ সংযোগী ভাষা হিচাপে প্ৰায় ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অসমৰ চাহ বাগান সমূহক সেই ভাষা ৰূপক বাগানীয়া বোলা হয়: বাগানীয়া নাগপুৰীৰ ওপৰত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰভাৱ পৰি গঢ় লৈ উঠিছে। ২০১১ চনৰ ভাৰতীয় লোকপিয়লৰ মতে, প্ৰায় ৫১ লাখ লোকে এই ভাষাক মাতৃভাষা জ্ঞান কৰে। তদুপৰি ২০০৭ চনৰ এক গৱেষণা অনুযায়ী, ৭০ লাখ লোকে এই ভাষা দ্বিতীয় ভাষা হিচাপে কয়।
ইতিহাস
নাগপুৰী ভাষাৰ উৎসক লৈ গৱেষক একমত নহয়। পিটাৰ শান্তি নৱৰংগীৰ মতে, নাগপুৰীয়া সদনী বা নাগপুৰীৰ উৎস এটি প্ৰাচীন প্ৰাকৃত ভাষা। অধ্যাপক কেশৰী কুমাৰ সিংহৰ মতে, নাগপুৰী এটি অপভ্ৰংশ আৰু মাগধী প্ৰাকৃতৰ পৰা অহা ("নাগপুৰী ভাষা এবং সাহিত্য" নামক গ্ৰন্থত)। শ্ৰৱণ কুমাৰ গোস্বামীৰ মতে, নাগপুৰী মাগধী নহয়, অৰ্ধমাগধী প্ৰাকৃতৰ পৰাহে অহা। তেওঁৰ মতে, নাগপুৰী অষ্টৰ পৰা একাদশ শতিকাত প্ৰথম গঢ় লৈ উঠিছিল আৰু চতুৰ্দশৰ পৰা পঞ্চদশ শতিকালৈ ই পূৰ্ণ ৰূপ গ্ৰহণ কৰিছিল। যোগেন্দ্ৰ নাথ তিৱাৰীৰ মতে, নাগপুৰী এটি প্ৰাচীন ভাষা যি ঝাৰখণ্ড বা নাগপুৰ অঞ্চলৰ নামাকৰণৰো আগৰে পৰা ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে: তেওঁৰ মতে ই ঝাৰখণ্ড প্ৰাকৃতৰ পৰা অহা। নাগপুৰী ভাষা ক'ৰ পৰা অহা, সেই প্ৰশ্ন লৈ বিবাদ দেখা যায়। নাগপুৰীৰ হিন্দী, অপভ্ৰংশ, প্ৰাকৃত আৰু সংস্কৃত আদিৰ সৈতে সামঞ্জস্য দেখা যায়।
নাগপুৰী ছোটা নাগপুৰ অঞ্চলৰ নাগবংশী ৰাজবংশৰ ৰাজভাষা আছিল ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়লৈকে। এই ভাষাত লিখা সাহিত্যৰ প্ৰমাণ সপ্তদশ শতিকাৰ পৰা পোৱা যায়। ১৯০৩ চনত ভাষাবিদ জৰ্জ গ্ৰিয়েৰ্ছনে নাগপুৰী ভাষাক ভোজপুৰীৰ নাগপুৰীয়া উপভাষা হিচাপে অভিহিত কৰিছিল নিজৰ "লিংগুইষ্টিক চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়া" নামৰ গ্ৰন্থত।
নাগপুৰীক পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা গোটৰ বিহাৰী ভাগত স্থান দিয়া হৈছে। নতুন গৱেষণাৰ মতে, ছোটা নাগপুৰ অঞ্চলৰ ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষাসমূহ, বা সদনী ভাষাসমূহ পৃথক ভাষা আৰু এই ভাষাসমূহৰ আন কোনো ভাষাতকৈ নিজৰ মাজতহে অধিক মিল আছে।
ভৌগোলিক বিতৰণ
নাগপুৰী ভাষা মুখ্যতঃ ছোটা নাগপুৰ অঞ্চলত কোৱা হয়। তলত ভৌগোলিক বিতৰণ দিয়া হৈছে: নাগপুৰী ভাষাৰ বিভিন্ন ৰূপ অসম, পশ্চিম বংগ, বাংলাদেশ আৰু নেপালৰ চাহ বাগানসমূহতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই ভাষা ভাষী লোক সেই অঞ্চলসমূহলৈ ব্ৰিটিছ ৰাজৰ দিনত শ্ৰমিক হিচাপে গৈছিল আৰু তাতেই স্থায়ীকৈ থাকিবলৈ ল'লে।
লিপি
ছোটা নাগপুৰ অঞ্চলত পোৱা আতাইতকৈ পুৰণি শিলালিপিসমূহত ব্ৰাহ্মী লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। সৰিডকেল শিলালিপি খুণ্টি জিলাত পোৱা গৈছে যি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩য় শতিকাৰ। নৱম শতিকাৰ অনেক কিলা, মন্দিৰ, ভূমিদান পত্ৰ আদি পোৱা গৈছে, যাৰে ভিতৰত মহামায়া মন্দিৰ (হপমুনি স্থিত), নৱৰতনগঢ় (গুমলা স্থিত) আৰু জগন্নাথ মন্দিৰ (ৰাঞ্চী স্থিত) অন্যতম। বৌদ্ধ শিলালিপিও খলৰী আৰু জহ্না ফল্সত পোৱা গৈছে আধুনিক শিলালিপিসমূহ দেৱনাগৰী লিপিত লিখা। সপ্তদশ শতিকৰ পৰা দেৱনাগৰী আতু কৈথী লিপিত নাগপুৰী সাহিত্য লিখা হৈছে। বৰ্তমানে মুখ্যতঃ দেৱনাগৰী লিপিয়েই ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
স্থিতি
নাগপুৰী ঐতিহাসিকভাৱে ছোটা নাগপুৰৰ নাগবংশী ৰাজবংশৰ আনুষ্ঠানিক ভাষা আছিল৷ ভাৰতৰ ঝাৰখণ্ড ৰাজ্যত নাগপুৰী ভাষাক অতিৰিক্ত চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হৈছে ৷ নাগপুৰীক ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্টম সূচীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ দাবী অনেকে কৰি আহিছে৷   একাংশ শিক্ষাবিদে হিন্দী উপভাষাসমূহক সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত পূৰ্ণাংগ ভাৰতীয় ভাষা হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ বিৰোধিতা কৰে। তেওঁলোকৰ মতে হিন্দী উপভাষাক পৃথক ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিলে হিন্দী ভাষা ভাষী লোকৰ আনুষ্ঠানিক সংখ্যা ক্ৰমান্বয়ে কম হৈ আহিব আৰু অৱশেষত হিন্দী ভাষা অস্তিত্বহীন হৈ পৰিব।
সাহিত্য
ৰাঁচীত প্ৰকাশিত হৈছে মাহেকীয়া নাগপুৰী আলোচনী গটিয়া আৰু জোহৰ সাহিয়া ৷ অসম, পশ্চিমবংগৰ তৰাঈ আৰু দুৱাৰছ জিলাতো কেইবাখনো আলোচনী প্ৰকাশ পাইছে।
১৫১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (ভাৰত)
১৫১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (National Highway 151, চমুকৈ NH 151) হৈছে ভাৰতৰ এটা ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ। এই ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটো অসমৰ কৰিমগঞ্জত আৰম্ভ হৈ ভাৰত-বাংলাদেশত গৈ শেষ হৈছে। এই ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটোৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য হৈছে 14 km।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ
বড়ো পিপুলছ প্ৰগ্ৰেছিভ ফ্ৰন্ট
বড়ো পিপুলছ প্ৰগ্ৰেছিভ ফ্ৰন্ট (চমুকৈ বি পি পি এফ-BPPF) ২০০৫ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত গঠন হোৱা এটা আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দল। ২০০৫ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে হোৱা বড়োলেণ্ড টেৰিটৰিয়েল এৰিয়াজ ডিষ্ট্ৰিক্টৰ নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰাৰ উদ্দেশ্য এই দলটো গঠন কৰা হৈছিল।
বিভাজন
এই দলটোৰ উলম্ব বিভাজন ঘটি দুটা গোটৰ গঠন হৈছিল। ৰবিৰাম নাৰ্জাৰীৰ নেতৃত্বত বি পি পি এফ(ৰ) আৰু হাগ্ৰামা মহিলাৰীৰ নেতৃত্বত বি পি পি এফ(হ) এই দুটা দল গঠন হয়।.
বি পি পি এফ(হ)
২০০৬ চনৰ এপ্ৰিলত অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত হাগ্ৰামা নেতৃত্বাধীন বি পি পি এফ-এ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সৈতে জোঁট গঠন কৰি ১১ জন বিধায়ক নিৰ্বাচিত কৰিবলৈ সক্ষম হয়। কংগ্ৰেছৰ সৈতে ই অসম চৰকাৰৰ শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
বি পি পি এফ(ৰ)
ৰবিৰাম নেতৃত্বাধীন বি পি পি এফ-এ অসম গণ পৰিষদৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰি বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল যদিও এখনো অসন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ'ল। শ্ৰেণী: অসমৰ ৰাজনৈতিক দল
শিমলুগুৰি, লখিমপুৰ
শিমলুগুৰি হৈছে ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ লখিমপুৰ জিলাৰ উত্তৰ লখিমপুৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত নাৰায়ণপুৰ উন্নয়ন খণ্ডৰ এখন গাঁও তথা গাঁও পঞ্চায়ত অঞ্চল। বৃহত্তৰ ৰাজগড় অঞ্চলৰ ই কেন্দ্ৰস্থল। অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ সীমান্তত অৱস্থিত এই গাওঁখনৰ পশ্চিমে শোণিতপুৰ জিলা, উত্তৰে অৰুণাচল প্ৰদেশ, দক্ষিণে ঢলপুৰ আৰু পূবে ৰঙটি অঞ্চল।
জনবসতি
মূলতঃ অসমীয়া ভাষী লোকৰ বসতি প্ৰধান শিমলুগুৰিত বড়ো, মিচিং আৰু নেপালী ভাষী লোকো বাস কৰে। এই গাঁৱত বাস কৰা প্ৰধান সম্প্ৰদায় সমূহ হৈছে- আহোম, বড়ো, নেপালী, মিচিং, চাহ জনগোষ্ঠী, বঙালী, বিহাৰী, মাৰোৱাৰী ইত্যাদি। বঙালী, বিহাৰী আৰু মাৰোৱাৰী সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকল ব্যৱসায় সূত্ৰে ইয়ালৈ আহি পাচত নিগাজিকৈ থিতাপি লয়। ধৰ্মীয় ভিত্তিত এই গাঁৱৰ প্ৰধান ধৰ্ম দুটা হৈছে- হিন্দু আৰু খ্ৰীষ্টিয়ান। অন্য ধৰ্মৰ লোকৰ সংখ্যা নগণ্য।
স্থলপথ
শিমলুগুৰি গাঁওখন উত্তৰ লখিমপুৰ চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৬৪ কিলো মিটাৰ আৰু ৫২ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথৰ পৰা প্ৰায় ১০ কিলো মিটাৰ নিলগত অবস্থিত। এই পথচোৱা গড়কপ্তানী বিভাগৰ পথেৰে সংযুক্ত।
ৰেলপথ
ইয়াৰ নিকটবৰ্তী ৰেল আস্থান হৈছে পথালি পাহাৰ।
বিমানপথ
ইয়াৰ নিকটবৰ্তী বিমান বন্দৰ হৈছে লীলাবাৰী।
নিচুকনি গীত
নিচুকনি গীত বুলিলে সাধাৰণতে কোমলমতি শিশুৰ মন ভুলাই ৰাখিবলৈ বা টোপনি নিয়াবলৈ গোৱা নাতিদীৰ্ঘ অথবা নাতিহ্ৰস্ব গীতকে বুজোৱা হয়। শিশুৰ মানসিক জগত খনৰ সৈতে সংগতি ৰাখি সহজ-সৰল ভাবে এই গীতবোৰ ৰচনা কৰা হয়।
নিচুকনি গীতৰ উৎস আৰু বৈশিষ্ট্য
নিচুকনি গীতৰ বৈশিষ্ট্য হ’ল যে এইবোৰক সহজে মনত ৰাখিব পাৰি। এইবোৰ গীতৰ বিভিন্ন কথাৰ মাজত কোনো অংগাংগী সম্পৰ্ক দেখা নাযায়। কেতিয়াবা একো একোটা গীত একোটা সৰু সাধু কথা বা লোক-কাহিনীৰ অৱতাৰণা কৰা দেখা যায়। শিশুৰ মনক বান্ধি ৰাখিব পৰাকৈ মোহনীয় সুৰ তথা অপূৰ্ব শব্দচয়নেৰে গীতবোৰ ৰচনা কৰা হয়। এনেবোৰ গীতত যুক্তিতকৈ অলীক কল্পনাকহে অধিক প্ৰাধান্য দিয়া হয়। অনাখৰী মানুহৰ কল্পনা, ধাউতি আৰু সৃষ্টিৰ হাবিয়াসতেই সৃষ্টি হয় নিচুকনি গীতৰ। নিচুকনি গীতবোৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট দৈৰ্ঘ্যৰ নহয়, প্ৰায়বোৰেই নাতিদীৰ্ঘ হয় আৰু ইয়াৰ কাৰণ হিচাপে ক’ব পাৰোঁ যে চুটি হ’লেহে এইবোৰে শিশুৰ মন গহনত অবিচ্ছিন্ন ভাবে দোলা দিব পাৰে। ভালদৰে নিৰীক্ষণ কৰিলে দেখা যায় যে কিছুমান নিচুকনি গীতত একো একোটা অৰ্ন্তনিহিত তাৎপৰ্যও থাকে। কেতিয়াবা দুই এটা নিচুকনি গীতত ইতিহাস তথা সমাজ-ব্যৱস্থাৰ সজীৱ চিত্ৰ দেখা পোৱা যায়।
নিচুকনি গীতৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ হৈছে "Lullaby"। এই শব্দটোৰ উৎস সম্পৰ্কে বহুতো তথ্য পোৱা যায়। তাৰ ভিতৰত এটা তথ্যৰ মতে ১০৭২ চনত তুৰ্কী লেখক মেহমুদ–আল-কাছগিৰিয়ে পোন প্ৰথম বাৰৰ বাবে তেওঁৰ "Diwanu-I-Lugat-Al-Turk" নামৰ গ্ৰন্থখনত "Balubalu" ৰ কথা উল্লেখ কৰে যাৰ অৰ্থ নিচুকনি গীত। আন এক তথ্য অনুসৰি হিব্ৰু ভাষাৰ "Lilith Bye, Lilith Abi (Lilith degon)" ৰ পৰাও ইয়াৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি কোৱা হৈছে। ইহুদী সকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে এজন শক্তিশালী অপদেৱতা যি ৰাতি ৰাতি শিশুৰ আত্মা (টোপনি)চুৰ কৰি ফুৰিছিল। সেই দেৱতাৰ কুদৃষ্টিৰ পৰা শিশুটিক আঁতৰাই ৰাখিবৰ বাবে ঘৰত তাবিজৰ লগতে ’’Lilith Abi’’ লিখি একেলগে ৰাখিছিল। এই শব্দটোৰ পৰাও ইংৰাজী ’’Lullaby’’ শব্দটোৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি ভবাৰ থল নথকা নহয়।
ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ নিচুকনি গীতৰ নামকৰণ
ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ প্ৰচলিত ভাষা সমূহৰ নিচুকনি গীতৰ নামকৰণত ভিন্নতা দেখা যায়। উদাহৰণ স্বৰূপে:
অসমীয়া নিচুকনি গীত বা ধাই নাম
বাৰীতে বগৰী ৰুব এ
বাৰীৰে বগৰী পকি সৰি যাব
আমাৰে মইনাই বুটলি খাব।
শিয়ালী এ নাহিবি ৰাতি
তোৰে কাণ কাটি লগামে বাতি
শিয়ালীৰ মুৰতে মৰুৱা ফুল
শিয়ালী পালেগৈ ৰতনপুৰ
অসমৰ বিভিন্ন জাতি জনজাতিৰ মাজতো নিচুকনি গীতৰ প্ৰচলন দেখা পোৱা যায়। তলত দুটামান উদাহৰণ উল্লেখ কৰা হ’ল-
ফেচুদোলা, মামাথেৰ বাৰীক গেলা
আম খালা, কাঠাল খালা
মামাথেৰ ঘৰোত কি পালা?
মাইমে বোলে চিঃ চিঃ ভাগিন আইছি বইহবা দি
নেদো পিৰা বহক মাটিত, কাঠপিপৰাই কামৰক কটিত।
ফুল দেখি চমাক খালা
ফুলোক লাগি মেললা হাত
ফুল গেল ওঠৰ হাত। (নলবাৰী জিলা)
আহ আহ জোন কাকা
তোৰ চাৰিপোণ মোৰ চাৰিপোণ
ঘুগৰা গাথো আহ
বৰ আইৰ হবাৰ বেলা
বৰে দিব বৰ কাপুৰ
আইৰে বাণ্ডিয়া শিয়াল
ঘৰ পিণ্ডাৰে থাক
বাবুৰ মা জলকে গেলে
বাবুৰ কাণ কাট। (চাহ জনজাতি)
আহ জোনাকী আহ
উৰি উৰি আহ
তৰা পাততে ভাত দিম
ইছা মাছৰ জোল দিম
তাৰ তলতে বান্ধি থ’ম
ৰাতিপুৱালৈ এৰি দিম। (কোচ সকলৰ নিচুকনি গীত)
প্ৰসংগ পুথি
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত
অষ্ট্ৰিয়াৰ নাৰী
১৯৭০ চনৰ মাজভাগৰ পৰা অষ্ট্ৰিয়াত মহিলাৰ আইনী অৱস্থাৰ উন্নতি ঘটিছিল। নাৰীৰ অধিকাৰৰ সন্দৰ্ভত অষ্ট্ৰিয়াত কেৱল সমঅধিকাৰ থকাতকৈ দুয়োটা লিংগৰ সম ব্যৱহাৰৰ ওপৰত অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হৈছে। এইদৰে অষ্ট্ৰিয়াৰ মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ চৰকাৰে লিংগ-নিৰ্দিষ্ট বোজাৰ বৈষম্যৰ ক্ষতিপূৰণৰ প্ৰচেষ্টাৰ দ্বাৰা লাভৱান হয়। কিন্তু ৰোমান কেথলিক ধৰ্মৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত পৰম্পৰাগত ভূমিকাৰ ধাৰণা এতিয়াও অষ্ট্ৰিয়াৰ সমাজত প্ৰচলিত।
ভোটাধিকাৰ
১৮৪৮ চনৰ বিপ্লৱৰ সময়ত মহিলাৰ ৰাজনৈতিক অংশগ্ৰহণ উন্নত কৰাৰ প্ৰথম প্ৰচেষ্টা উইনাৰ ডেম’ক্ৰেটিচাৰ ফ্ৰাউনভেৰেইনে কৰিছিল যদিও এই সংগঠনটো অল্পকালীন আছিল।
১৮৯৩ চনত Allgemeiner Österreichischer Frauenverein গঠন হোৱাৰ লগে লগে ভোটাধিকাৰৰ বাবে সংগ্ৰাম নতুনকৈ আৰম্ভ হয়।
১৯১৯ চনত হাবছবাৰ্গ ৰাজতন্ত্ৰ ভাঙি যোৱাৰ পিছত মহিলাৰ ভোটাধিকাৰ প্ৰদান কৰা হয়।
বিবাহ আৰু পাৰিবাৰিক জীৱন
ইউৰোপৰ আন দেশৰ দৰেই পৰম্পৰাগতভাৱে পত্নীৰ ওপৰত স্বামীৰ আইনী কৰ্তৃত্বৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিবাহ কৰা হৈছিল। ১৯৭০ চনৰ শেষৰ ফালে বিবাহিত মহিলাৰ স্বাধীনতা আইনগতভাৱে বাধাপ্ৰাপ্ত আছিল। ১৯৮৯ চনত অষ্ট্ৰিয়াই বৈবাহিক ধৰ্ষণক অবৈধ কৰি তুলিছিল। ব্যভিচাৰক অপৰাধমুক্ত কৰি ১৯৯৭ চনত অষ্ট্ৰিয়া শেষৰ পশ্চিমীয়া দেশসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈ পৰে। ২০০৪ চনত বৈবাহিক ধৰ্ষণ ৰাজ্যিক অপৰাধত পৰিণত হয় অৰ্থাৎ পত্নীৰ অভিযোগৰ অনুপস্থিতিতো ইয়াৰ বিৰুদ্ধে ৰাষ্ট্ৰই গোচৰ চলাব পাৰে, যাৰ পদ্ধতি অচিনাক্ত ধৰ্ষণৰ দৰেই।
বিগত বছৰসমূহত নতুন নতুন জীৱনশৈলীৰ উন্মেষ ঘটিছে, আৰু অবিবাহিত সহবাস বৃদ্ধি পাইছে-কিয়নো যুৱসমাজৰ অধিকসংখ্যকেই পৰম্পৰাগত পদ্ধতিক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে। ২০০৮ চনৰ ইউৰোপীয় মূল্যবোধৰ অধ্যয়ন (EVS)ত "বিবাহ এটা পুৰণি প্ৰতিষ্ঠান" শীৰ্ষক সিদ্ধান্তটোৰ লগত একমত হোৱা অষ্ট্ৰিয়াৰ উত্তৰদাতাৰ শতকৰা হাৰ আছিল ৩০.৫%, আৰু ২০১২ চনলৈকে ৪১.৫% সন্তানৰ জন্ম বিবাহ-বৰ্হিভূত আছিল। মুঠ প্ৰজননৰ হাৰ ১.৪৬ শিশু/মহিলা (২০১৫ চনৰ হিচাপত), আনহাতে প্ৰতিস্থাপনৰ হাৰ ২.১।
আন্তঃগাঁথনিৰ পৰিৱৰ্তন
১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে ভিয়েনাত পথচাৰীৰ যাতায়ত আৰু ৰাজহুৱা পৰিবহণৰ বেছিভাগেই মহিলাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল। ইভা কাইলে ১৯৯১ চনত “Who Owns Public Space – Women’s Everyday Life in the City”ৰ আয়োজন কৰিছিল৷ ইয়াৰ ফলত ভিয়েনাৰ নগৰ পৰিকল্পনাৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিল। চহৰখনে ৰূপায়ণ কৰা কিছুমান পৰিৱৰ্তনৰ ভিতৰত ফুটপাথ বহল কৰা আৰু কিছুমান বিশেষ অঞ্চলত পথচাৰীৰ বাবে ওভাৰপাছ সংযোজন কৰা আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
ভিয়েনাই ফ্ৰাউৱেন-ৱেৰ্ক-ষ্টাড্ট নামৰ প্ৰকল্পটো আৰম্ভ কৰিছিল, যিটো প্ৰকল্প আছিল মহিলা স্থপতিবিদসকলে মহিলাৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰাবলৈ প্ৰস্তুত কৰা গৃহ নিৰ্মাণৰ কাৰ্যসূচী। এই কমপ্লেক্সসমূহত ৰাজহুৱা পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ লগতে স্থানীয় সুবিধাসমূহ, যেনে-কিণ্ডাৰগাৰ্টেন আৰু ফাৰ্মাচীৰ সুবিধাও সহজে উপলব্ধ। ভিয়েনাৰ সফলতাৰ পিছত মহিলাসকলক সহায় কৰাৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দি একেধৰণৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱা হৈছিল।
আন্তঃগাঁথনিৰ পৰিৱৰ্তনে পথচাৰীৰ যাতায়ত যথেষ্ট বৃদ্ধি কৰাৰ কাম কৰিছিল। ফলত ৰাজপথবোৰ সম্ভাৱ্য অপৰাধৰ সাক্ষীৰে অধিকভাৱে ভৰি পৰিছিল। ইয়াৰ ফলত ৰাজহুৱা স্থানত সংঘটিত হোৱা সৰু সৰু অপৰাধৰ পৰিমাণ হ্ৰাস পাইছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
ৰাইজমেল
ৰাইজমেল সমূহ প্ৰাক ব্ৰিটিছ আৰু ব্ৰিটিছ ৰাজত্বৰ আৰম্ভনি কালচোৱাত অসমীয়া সাধাৰণ প্ৰজাৰ এক সামাজিক মঞ্চ আছিল। ১৭০৭ - ৬৯ ৰ কালচোৱাত মূলতঃ কৃষকৰ এক সামাজিক শক্তি হিচাবে উদ্ভৱ হৈ ১৮৯৪ চন মানলৈকে ই বৰ্তি আছিল। দৰং জিলাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মধ্য অসম পৰ্য্যন্ত এই ৰাইজমেল সমূহ দেখা গৈছিল। এইসমূহ অনিয়মীয়া সংগঠন আছিল আৰু ৰাইজৰ প্ৰয়োজন সাপেক্ষে গঠন বা আহবান কৰা হৈছিল। ইয়াৰ কোনো কেন্দ্ৰীয় নেতৃত্ব নাছিল আৰু ৰাইজৰ দ্বাৰা সমজুৱা স্বাৰ্থৰ হকে পৰিচালিত হৈছিল। ১৮২৮ - ৯৪ কালচোৱাত ফুলগুৰি, পথৰুয়াট, বজালী আদিত ব্ৰিটিছ শাসন প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে দেখা দিয়া বিভিন্ন কৃষক বিদ্ৰোহত এই ৰাইজমেল সমূহে বিশেষ অৰিহণা যোগাইছিল। এই সংগঠনসমূহৰ চৰিত্ৰ জাতি আৰু ধৰ্ম নিৰপেক্ষ আছিল আৰু কোঁচ, কলিতা, বামুন, হিন্দু, মুছলমান নিৰ্বিশেষে এইসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। প্ৰথমছোৱাত ৰজা আৰু ব্ৰিটিছ সকলেও এইসমূহক স্বীকৃতি দিছিল। মুখ্যতঃ কৃষিজীৱী প্ৰজাৰ এই সংগঠনসমূ্ত অসমৰ মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ অংশগ্ৰহণ আৰু সহযোগ সম্পৰ্কে অৱশ্যে বিতৰ্ক চলি আছে।
প্ৰাক ব্ৰিটিছ কাল
দৰং আহোমৰ তলতীয়া ৰাজ্য হৈ থকা অৱস্থাত ১৯৬৯ চনত অত্যাধিক কৰৰ প্ৰতিবাদ কৰি ৰাইজমেলৰ জৰিয়তে প্ৰায় ৪০০০ কৃষকে তৎকালীন আহোম ৰজা লক্ষ্মীনাথ সিংহক ৰাজধানী ৰংপুৰত আৱেদন কৰে আৰু ৰজাই এই কৰ বাতিল কৰিবলৈ আদেশ দিবলৈ বাধ্য হয়। গৌৰীনাথ সিংহৰ ৰাজত্বকালত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সময়ত আহোম ৰাজ্যৰ পৰা বিতাৰিত ভগনীয়াসকলে দৰঙীয়া লোকৰ ওপৰত কৰা আতিশয্যৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত পুনৰ ৰাইজমেলসমূহ সক্ৰিয় হৈ পৰে। বিভিন্ন গাঁৱৰ দুশ বৰমুৰীয়া মিলি গুৱাহাটীৰ বৰফুকনৰ সেৱাত থকা প্ৰায় ৬০০০ পাইকক ওভোটাই অনাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তদুপৰি মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ ক্ষেত্ৰত আহোম ৰাজত্বক বিৰোধিতা কৰাৰ সিদ্ধান্তৰে বিদ্ৰোহী মোৱামৰীবাৰ দৰে একেধৰনৰ দাবীত যুক্ত হ'ল।
পৰবৰ্তীকালত ৰাইজমেলসমূহ দৰং, নগাওঁ আৰু কামৰূপৰ কৃষকৰ সামাজিক জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগত পৰিণত হ'ল। বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় আৰু নৃগোষ্ঠীয় সমাজত বৰ্তি থকা গণতান্ত্ৰিক উপাদানসমূহৰ প্ৰাথমিক ৰূপে এই ৰাইজমেলসমূহৰ উথ্থানত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিক। তদুপৰি শংকৰদেৱৰ (১৪৪৯-১৫৬৮) নৱবৈষ্ণব আন্দোলনৰ উদাৰনৈতীক প্ৰভাবেও এই অঞ্চলত গণতান্ত্ৰিক জীৱনধাৰা গঢ়ি উঠাত অৰিহণা যোগাইছিল। এই অঞ্চলসমূহত আহোম ৰাজত্বৰ কটকটীয়া প্ৰভাৱ আৰু নিৰ্দেশনাৰ অভাৱেও ৰাইজৰ পথপ্ৰদৰ্শনৰ কাৰক হিচাবেও এই ৰাইজমেলসমূহে গুৰুত্ব লাভ কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ শাসনকাল
উপৰোক্ত পৰিস্থিতিত, উনবিংশ শতাব্দীৰ ব্ৰিটিছৰ শাসনকালতো ৰাইজৰ মাজত ৰা্‌ইজমেল জনপ্ৰিয় আৰু শক্তিশালী হৈ থাকিয়েই গ'ল। এখন চৰকাৰী প্ৰেৰণপত্ৰত (despatch) এইবুলি কোৱা হয় যে ব্ৰিটিছ শাসনৰ প্ৰথম পয়ত্ৰিশ বছৰত (১৮২৬-৬১) এই ৰাইজমেলবোৰ অসমৰ প্ৰশাসনৰ স্বীকৃত বৈশিষ্ট্য আছিল আৰু প্ৰশাসনো এইবোৰৰ প্ৰতি সদয় আছিল।
ৰাইজমেলসমূহ প্ৰশাসনৰ লগত প্ৰজাৰ সংযোগ ৰক্ষাৰো এটা মাধ্যম আছিল।
কৃষক বিদ্ৰোহত ৰাইজমেলৰ ভূমিকা
ব্ৰিটিছ শাসনৰ ভূমিনীতি, বৰ্ধিত ৰাজহ আদিৰ প্ৰতিবাদত প্ৰজা সংগঠিত হোৱাত ৰাইজমেলসমূহৰ বিশিষ্ট ভূমিকা আছিল। এই ৰাইজমেলসমূহৰ জৰিয়তে ৰাইজে আলোচনা বিলোচনা কৰি সংগঠিত হৈ ফুলগুৰি ধেৱা, পথৰুঘাটৰ ধেৱা আদি কৃষক বিদ্ৰোহ সংঘটিত কৰাৰ বাবে একজোট হৈছিল। এই ৰাইজমেলসমূহৰ জৰিয়তেই কামৰূপ, দৰং আৰু নগাওঁৰ বিভিন্ন স্থানলৈ এই বিদ্ৰোহ বিয়পিছিল। ৰাইজমেল সমূহৰ সৰিয়তেই ৰাইজে ব্ৰিটিছলৈ পত্ৰ পঠাই প্ৰতিবাদ জনাইছিল আৰু সাৱধানবাণী শুনাইছিল।
সাংগঠনিক আৰু আৰ্থ-সামাজিক বৈশিষ্ট্য
ৰাইজমেল সমূহৰ কোনো কেন্দ্ৰীয় নেতৃত্ব নাছিল, ৰাইজে যৌথভাৱে ইহঁতক পৰিচালনা কৰিছিল। ইয়াৰ অন্য এক চকুত লগা বৈশিষ্ট্য আছিল ধৰ্মনিৰপেক্ষতা। বিভিন্ন জনগোষ্ঠী আৰু ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ ইয়াৰ সৈতে জড়িত আছিল। যেনে বৰ্ণহিন্দু, মাছমৰীয়া আৰু লালুং (তিৱা) জনজাতীয় লোকসকল নগাওঁৰ ফুলগুৰি ৰাইমেলৰ মূল অংশ আছিল আৰু আনহাতেদি কামৰূপ আৰু দৰং জিলাত ।আইজমেলসমূহ গঠন হৈছিল বামুন আৰু সকলো ধৰ্মৰ বৰ্ণহিন্দু, মুছলমান, কছাৰী আৰু বড়ো জনজাতীয় লোকসকলৰ দ্বাৰা।
কাম-কাজৰ ধাৰাবাহিকতাৰ ফালৰপৰাও ৰাইজমেলসমূহ নিয়মিয়া সংগঠন নাছিল। সংকট বা জৰুৰীকালীন অৱস্থাত যেতিয়া ৰাইজৰ স্বাৰ্থ বিপদাপন্ন হৈছিল আৰু ৰাইজমেলৰ সেৱাৰ প্ৰয়োজন হৈছিল, তেতিয়াই এইবোৰ গঠিত হৈছিল।
উল্লেখযোগ্য যে সমসাময়িক মধ্যশ্ৰেণীৰ মানুহে ৰাইজমেলসমূহক ভাল দৃষ্টিৰে চোৱা নাছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
ফ্ৰিচ্ছ-ৱঘ-লৱেল উপপাদ্য
উপপাদ্যটিৰ মতে, যিকোনো বহু-চকলযুক্ত আৰ্হিত, কোনো সমাশ্ৰয়কৰ গুণাংক এটি এনে অন্য দ্বি-চলকযুক্ত আৰ্হিত লাভ কৰা সমাশ্ৰয়ণ গুণাংকৰ সমকক্ষ য'ত ফলাফলৰ অৱশিষ্টক সমাশ্ৰয়িত কৰা হয় সমাশ্ৰয়কৰ অৱশিষ্ট উপাদানেৰে, এক বিশেষ ধৰণেৰে।
উপপাদ্যৰ উদ্ধৃতি
এটি বহুল সমাশ্ৰয়ণ গণ্য কৰক য'ত k সমাশ্ৰয়ক আছে:
অন্য ৰূপত, উপপাদ্যটিক এনেদৰেও উদ্ধৃত কৰিব পৰা যায়:
য'ত X_1 আৰু X_2 হ'ল ক্ৰমে আৰু  মৌলকক্ষ আৰু য'ত \beta_1 আৰু \beta_2 অনুৰূপ, তেন্তে \beta_2ৰ প্ৰাককলন তলৰ সমাশ্ৰয়ণত লাভ কৰা প্ৰাককলনৰ সমকক্ষ:
য'ত M_{X_1}এ অভিক্ষেপ কৰে অভিক্ষেপণ মৌলকক্ষ ৰ প্ৰতিবিম্বৰ লাম্বিক পূৰকত। ইয়াৰ সমতুল্য, যে MX 1 এ অভিক্ষেপণ কৰে X1ৰ স্তম্ভ-সমষ্টিৰ লাম্বিক পূৰকত। বিশেষকৈ:
এই বিশেষ লাম্বিক অভিক্ষেপণ মৌলকক্ষক বিনাশকাৰী মৌলকক্ষ বোলা হয়।
সদিশ M_{X_1} Y হ'ল Yক X_1ৰ স্তম্ভসৱেৰে সমাশ্ৰয়িত কৰি লাভ কৰা অৱশিষ্টৰ সদিশ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
পল কালানিথি
পল সুধীৰ অৰুল কালানিথি (ইংৰাজী : Paul Sudhir Arul Kalanithi ; ১ এপ্ৰিল, ১৯৭৭ – ৯ মাৰ্চ, ২০১৫) এগৰাকী আমেৰিকান স্নায়ুশৈল্যচিকিৎসক আৰু লেখক আছিল। তেওঁ লিখা When Breath Becomes Air গ্ৰন্থখন তেওঁৰ জীৱন আৰু চতুৰ্থ পৰ্যায়ৰ সঞ্চাৰী হাঁওফাঁওৰ কৰ্কট ৰোগৰ বিষয়ে লিখা এখন স্মৃতিচাৰণমূলক গ্ৰন্থ। ২০১৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ৰেণ্ডম হাউছে মৰণোত্তৰভাৱে কিতাপখন প্ৰকাশ কৰিছিল। ই কেইবাসপ্তাহ ধৰি দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ অকাহিনী শাখাৰ বেষ্ট চেলাৰ তালিকাত আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৭৭ চনৰ ১ এপ্ৰিলত জন্মগ্ৰহণ কৰা পল কালানিথিয়ে নিউয়ৰ্কৰ ৱেষ্টচেষ্টাৰত বাস কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতৰ তামিলনাডু আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ পৰা অহা এটা খ্ৰীষ্টান পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। কালানিথিৰ জীৱন আৰু সুমন নামৰ দুজন ভাতৃ আছিল। জীৱন এগৰাকী কম্পিউটাৰ/ৰবটিক্স অভিযন্তা আৰু সুমন এগৰাকী স্নায়ু বিশেষজ্ঞ। কালানিথিৰ বয়স ১০ বছৰ থাকোতে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো নিউয়ৰ্কৰ ব্ৰংক্সভিলৰ পৰা এৰিজোনাৰ কিংমেনলৈ গুচি যায়। কালানিথিয়ে কিংমেন হাইস্কুলৰ পৰা শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল।
পিছলৈ কালনিথিয়ে ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰে আৰু ২০০০ চনত ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ, আৰু মানৱ জীৱবিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ষ্টেনফৰ্ডৰ পিছত তেওঁ কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰে। কেম্ব্ৰিজৰ অধীনস্থ ডাৰউইন কলেজৰ পৰা তেওঁ বিজ্ঞান আৰু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ইতিহাস আৰু দৰ্শনত এম ফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰে। যদিও তেওঁ প্ৰথমে ইংৰাজী সাহিত্যত পি এইচ ডি কৰাৰ কথা বিবেচনা কৰিছিল, কিন্তু পিছলৈ য়েল স্কুল অৱ মেডিচিনত অধ্যয়নৰ সিদ্ধান্ত লয়। ২০০৭ চনত তেওঁ য়েলৰ পৰা কৃতিত্বৰে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ট্যুৰেট চিনড্ৰমৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ বাবে ড° লুই এইচ নাহুম বঁটা লাভ কৰে। তেওঁক আলফা ওমেগা আলফা নেশ্বনেল মেডিকেল অনৰ চছাইটীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
য়েলত কালানিথিয়ে তেওঁৰ সহযোগী তথা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰী লুচি গডাৰ্ডক লগ পায়, যি পিছলৈ তেওঁৰ পত্নী হয়।
কেৰিয়াৰ
মেডিকেল স্কুলৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভৰ পিছত কালানিথিয়ে ষ্টেনফৰ্ডলৈ উভতি যায় আৰু ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অৱ মেডিচিনত স্নায়ুশৈল্যচিকিৎসাৰ আৱাসিক প্ৰশিক্ষণ আৰু স্নায়ুবিজ্ঞানৰ পোষ্ট ডক্টৰেট ফেল'শ্বিপ সম্পূৰ্ণ কৰে।
২০১৩ চনৰ মে' মাহত কালানিথিৰ মেটাষ্টেটিক ষ্টেজ ৪ হাঁওফাঁওৰ কৰ্কট ৰোগ ধৰা পৰে। ২০১৫ চনৰ মাৰ্চ মাহত ৩৭ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
কালানিথিয়ে লুচিৰ (নি গডাৰ্ড) সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ২০১৪ চনত পলৰ মৃত্যুৰ প্ৰায় আঠ মাহ পূৰ্বে তেওঁলোকৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান এলিজাবেথ একাডিয়াৰ ("কেডি") জন্ম হয়। লুচি ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এগৰাকী প্ৰশিক্ষাৰ্থী আৰু তেওঁ 'হোৱেন ব্ৰেথ বিকামছ এয়াৰ'ৰ উপসংহাৰ লিখিছিল।  তেওঁৰ যমজ ভগ্নী জোৱানা গডাৰ্ড 'এ কাপ অৱ জো' নামৰ ব্লগটোৰ সৃষ্টকৰ্তা।
যদিও কালানিথি এটা নৈষ্ঠিক খ্ৰীষ্টান পৰিয়ালত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল, তথাপি তেওঁ কৈশোৰকাল আৰু জীৱনৰ কুৰিৰ দশকত ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ পৰা আঁতৰি আন ধাৰণাসমূহৰ পক্ষত থিয় দিছিল। কিন্তু তেওঁ "খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ কেন্দ্ৰীয় মূল্যবোধসমূহ যেনে — ত্যাগ, মুক্তি, ক্ষমা" ধৰি ৰাখিছিল আৰু জীৱনৰ পিছৰ কালছোৱাত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ ঘূৰি আহিছিল। তেওঁৰ কিতাপখনত তেওঁ লিখিছে যে যদি তেওঁ যৌৱনকালত বেছি ধাৰ্মিক হ’লহেঁতেন, তেন্তে তেওঁ এজন যাজক হৈ পৰিলহেঁতেন।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
কুশল
নিৰ্মাণ
অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ে বোলছবিখন প্ৰযোজনা কৰে। ১৯৮৪ চনত তেতিয়াৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিতেশ্বৰ শইকীয়াই এই কাম হাতত লৈ জাহ্নু বৰুৱাক পৰিচালনাৰ দায়িত্ব দিয়ে । বৰুৱাই তেতিয়ালৈ মাত্ৰ তেওঁৰ প্ৰথমখন বোলছবি অপৰূপাহে পৰিচালনা কৰিছিল। কিন্তু তেতিয়াই কংগ্ৰেছ চৰকাৰে শাসন হেৰুৱায় আৰু এই প্ৰকল্প থমকি ৰয়। পুনৰ নব্বৈৰ দশকৰ প্ৰথমভাগত ৬০ লাখ টকাৰ বাজেটৰ এই প্ৰকল্প আৰম্ভ হয়। বৰুৱাই নিজে কোৱামতে তেওঁ বোলছবিখন নিৰ্মাণত মুঠ ছয় বছৰ কাম কৰে, ইয়াৰে পাঁচ বছৰ গৱেষণাত আৰু এক বছৰ শ্বুটিঙত। কম বাজেটৰ হোৱা বাবে ৰেল লাইন বিচ্ছিন্ন কৰাৰ দৃশ্য বোলছবিখনত নাই ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পেনোৰামালৈ নিৰ্বাচিত অসমীয়া ছবি শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
পিদাৰী
পিদাৰী বা পিটাৰী হিন্দুসকলৰ এগৰাকী দেৱী। তামিলনাডুত তেওঁৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়। স্থানীয় পৰম্পৰা অনুযায়ী ত্ৰিমূৰ্তিৰ অৰ্ধাংগিনী শক্তিৰ নটা দিশৰ (নৱশক্তি) ভিতৰত তেওঁক অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়। কিছুমান পৰম্পৰাত দেৱীগৰাকীক সৰ্প ধৰা দেৱী আৰু শিৱৰ পত্নী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
চিত্ৰায়ন
পিদাৰী এগৰাকী গ্ৰাম্য দেৱী আৰু তেওঁৰ গাত কালীৰ অধিকাংশ গুণ নিহিত হৈ আছে। তেওঁ হাতত কপালা, খড়্‌গ, পাশ আৰু ত্ৰিশূল ধাৰণ কৰে। পাশৰ সলনি কেতিয়াবা তেওঁৰ হাতত অঙ্কুশো দেখা যায়। তেওঁ ধাৰণ কৰা ডম্বৰুত এটা সৰ্পই মেৰিয়াই থাকে। তেওঁ ত্ৰিনয়ন ধাৰিণী। তেওঁৰ স্তনযুগলত কুণ্ডলীবদ্ধ হৈ সৰ্প থাকিব পাৰে। তেওঁৰ তীক্ষ্ণ দাঁত দুটা সামান্য বাহিৰ ওলাই থাকে। মালা হিচাপে তেওঁৰ গলত চূণৰ এক চিহ্ন বিৰাজমান। কালী দেৱীৰ স্বৰূপ হিচাপে তেওঁৰ সংগী হৈছে শিৱ। তেওঁৰ প্ৰিয় খাদ্য ইলুমিচ্চাই মলাই। গ্ৰাম্য ধাৰণা অনুসৰি তেওঁ শিৱ আৰু শক্তিৰ দ্বৈত ৰূপ অদাংঘা পিদাৰী।
কোনো কোনো সময়ত তেওঁক এটা শিলেৰেও প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হ’ব পাৰে। ইয়াক কোৱা হয় বীৰাক্কাল। তেওঁৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা মন্দিৰবোৰে পিদাৰী আম্মান নাম ধাৰণ কৰে। পিদাৰী দেৱীৰ কথা চোল ৰাজবংশৰ প্ৰত্নলিপিসমূহত বিৰাজমান। উক্কলৰ বিষ্ণু মন্দিৰৰ প্ৰত্নলিপিত দেৱী শত আৰু পিদাৰীৰ উল্লেখ পোৱা যায়। মহীশূৰৰ কলাৰাম্মা মন্দিৰৰ প্ৰত্নলিপিত পিদাৰী দেৱীৰ উল্লেখ আছে।
কিংবদন্তী
পিদাৰীয়ে নৱশক্তিৰ আন সংগীসকলৰ সৈতে এসময়ত গৌৰৱোজ্বল আছিল যদিও তেওঁলোকৰ অহংকাৰৰ বাবে তেওঁলোকক পৃথিৱীলৈ নিৰ্বাসিত কৰা হৈছিল। মানুহৰ কাম-কাজ চোৱাচিতা কৰা আৰু সুৰক্ষা দিয়াৰ দায়িত্বভাৰ তেওঁলোকৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকৰ সন্মানৰ অৰ্থে উৎসৱ পালন কৰা গাঁৱলীয়া লোকসকলে তেওঁলোকক পূজা কৰিছিল আৰু সেয়েহে তেওঁলোক গ্ৰামদেৱতা (গ্ৰামদেৱী) হৈ পৰিছিল।
পন্থা
পিদাৰীৰ পূজা কালী দেৱীৰ এক সত্তাৰ সৈতে থলুৱা মাতৃ দেৱীৰ সংশ্লেষণ হিচাপে বিকশিত হৈছিল। দেৱী কালীৰ সংবৰ্দ্ধন হিচাপে তান্ত্ৰিক পন্থাৰ প্ৰভাৱত থলুৱা সমৰ কলাৰ পৰা পিদাৰীৰ বিকাশ ঘটি গুৰুত্ব লাভ কৰিছিল আৰু তেওঁক কাল পিদাৰী নামেৰে জনা গৈছিল। বহু গাঁৱত অশুভ শক্তি দূৰ কৰি অসুৰক নাশ কৰিবলৈ দেৱীগৰাকীক আহ্বান কৰা হয়। খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম শতিকাৰ ভিতৰত এই পন্থাটো আঞ্চলিক সাহিত্যত প্ৰতিফলিত হৈছিল। ই মূলতঃ তামিলনাডুক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈছিল। ক্ৰমান্বয়ে তেওঁৰ পূজা-পাতলে প্ৰসাৰিত ৰূপ লাভ কৰে আৰু অষ্টম আৰু দ্বাদশ শতিকাৰ ভিতৰত পূব ভাৰতত চৰম শিখৰত উপনীত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
বৰাশগুণ
বৰাশগুণ (Griffon Vulture, বৈজ্ঞানিক নাম-Gyps fulvus) 'Accipitridae' পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত শগুণৰ এবিধ প্ৰজাতি৷ ইহঁতক পাহাৰী শগুণ নামেৰেও জনা যায় ।
বিৱৰণ
বৰাশগুণৰ দেহৰ আকাৰ ডাঙৰ, দীঘলে প্ৰায় ৯৩-১২২ ছে:মি: আৰু ওজন প্ৰায় ৭.১ কি:গ্ৰা: হোৱা দেখা যায়৷ ইয়াৰ মূৰ অংশ বগা, ডেউকা বহল আৰু নেজৰ পাখিবোৰ চুটি হোৱা দেখা যায়৷ ইয়াৰ ডিঙিত বগা দাগ আছে৷ বৰাশগুণৰ ঠোঁটৰ বৰণ হালধীয়া৷
বিতৰণ
ই সমগ্ৰ ইউৰোপ তথা এছিয়াত বিস্তৃত হৈ আছে৷
আচৰণ
বৰাশগুণৰ জীৱনকাল অতি বেছি ৪১.৪ বছৰ হ'ব পাৰে৷
খাদ্য
অন্যান্য শগুণৰ প্ৰজাতিসমূহৰ দৰেই বৰাশগুণো মৃতভক্ষী, অৰ্থাৎ ই মৰা শ খাই জীৱন নিৰ্বাহ কৰে৷ ই আকাশৰ ওপৰেদি মৰাশৰ সন্ধানত উৰি থাকে আৰু তলৰ অঞ্চল সমূহ নজৰত ৰাখে৷ ই সাধাৰণতে গোটত বাস কৰে৷ পাহাৰৰ থিয় গড়াত ই সমূহীয়াকৈ বাহ সাজে৷
প্ৰজনন
বৰাশগুণে এছিয়া, উত্তৰ আফ্ৰিকা, এছিয়া আদিৰ পৰ্বতসমূহত প্ৰজনন কৰে৷ এবাৰত ই এটাকৈ কণী পাৰে৷ পোৱালিয়ে পছন্দৰ স্থান বিচাৰি প্ৰবজন কৰে বুলিও জনা যায়৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শগুণ শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
অসম জাতীয় সন্মিলন
অসম জাতীয় সন্মিলন(Assam National Conference) ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ এটা ৰাজনৈতিক দল আছিল। অসম গণ পৰিষদৰ পৰা বিসম্বাদেৰে আতঁৰি যোৱা অসমৰ প্ৰাক্তন গৃহমন্ত্ৰী ভৃগু কুমাৰ ফুকনৰ নেতৃত্বত ১৯৯৮ চনত এই দলটো গঠন হৈছিল।
২০০১ চনত অসম জাতীয় সন্মিলনৰ সাধাৰণ সম্পাদক হেমন্ত বৰ্মন আৰু আন বহু সদস্যই ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলত যোগদান কৰে।
২০০১ চনৰ ৰাজ্য বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত অসম জাতীয় সন্মিলনে ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক গোটৰ অংশ ৰূপে ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদী কংগ্ৰেছ পাৰ্টী (এন চি পি)ৰ প্ৰতীকচিহ্নৰে নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। শ্ৰেণী: অসমৰ ৰাজনৈতিক দল
অসম ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টী
অসম ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টী ( Asom Bharatiya Janata Party ) ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ পৰা বিভাজিত হৈ আতঁৰি গঠন হোৱা অসমৰ এটা ৰাজনৈতিক দল আছিল। অসমৰ প্ৰাক্তন আৰক্ষী সঞ্চালক আৰু ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ জ্যেষ্ঠ নেতা হিৰণ্য কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ নেতৃত্বত ২০০১ চনত এই দলটো গঠন হৈছিল। ২০০১ চনৰ অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ অসম গণ পৰিষদৰ হৈতে হোৱা নিৰ্বাচনী মিত্ৰতাক বিৰোধিতা কৰি ভট্টাচাৰ্যৰ নেতৃত্বত দলটো গঠন হৈছিল।
অসম ফুটবল সন্থা
অসম ফুটবল সন্থা ভাৰতৰ ৩৬ খন ৰাজ্যিক ফুটবল সন্থাৰ অন্যতম যি সৰ্বভাৰতীয় ফুটবল ফেডাৰেচনৰ অন্তৰ্গত। অসম ফুটবল সন্থাই অসমৰ পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ৰ ফুটবলকে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। সন্থাৰ বৰ্তমানৰ সভাপতি নৱ কুমাৰ দলে আনহাতে অবৈতনিক সম্পাদক ড° চাংগ্ৰাং ব্ৰহ্ম।
অসম ফুটবলৰ গঠন প্ৰণালী
অসম ফুটবলৰ গঠন প্ৰণালী দুখন ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ লীগ প্ৰতিযোগিতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঠিত হৈছে। ইয়াৰ তলৰ পৰ্যায়ত জিলা ভিত্তিক লীগ পৰ্যায়ৰ খেল সমূহ অনুষ্ঠিত হয়।
গুৱাহাটী ক্ৰীড়া সন্থা
ইয়াৰোপৰি গুৱাহাটী ক্ৰীড়া সন্থাৰ এক বেলেগ ফুটবলৰ গঠন প্ৰণালী আছে গুৱাহাটী ভিত্তিক ক্লাব সমূহৰ বাবে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফুটবল শ্ৰেণী:ক্ৰীড়া সংস্থা শ্ৰেণী:অসমৰ ক্ৰীড়া সংগঠন
কেশৱ মহন্ত
কেশৱ মহন্ত (২০ জানুৱাৰী ১৯২৬ – ৩১ মাৰ্চ ২০০৬ ) অসমৰ এজন কবি, গীতিকাৰ আৰু শিক্ষাবিদ। জীৱনকালত তেখেতে প্ৰকৃতি আৰু মানৱতাক লৈ শতাধিক গীত ৰচনা কৰি যায়। বিভিন্ন বঁটা আৰু সন্মানৰ উপৰিও সাহিত্যৰাজীৰ বাবে তেখেতে ২০০১ চনত অসম চৰকাৰৰ পৰা সাহিত্যিক পেঞ্চনো লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
কেশৱ মহন্ত‍ই ১৯৫২ চনত জামুগুৰি উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিছাপে যোগদান কৰে। তাৰ পিছত ১৯৫৬ চনত গুৱাহাটী ডনবস্ক’ত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৫৯ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰকাশক-অনুবাদক হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৬০-১৯৬৩ লৈ কলিকতাত ছোভিয়েট দেশ কাৰ্যালয়ত "ছোভিয়েট দেশ" আলোচনীখনত মুখ্য সম্পাদক হিছাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ইয়াৰ পিছত ১৯৭২-১৯৭৭ চনত বি বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত অংশকালীন প্ৰৱক্তা হিচাপে কাম কৰে আৰু ১৯৮৪ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰকাশন বিষয়া হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ উপৰি "লুইত", "প্ৰৱাহ", "মিলন", "মুখপত্ৰ", "নতুন সাহিত্য" আদি আলোচনীৰো সম্পাদক ৰূপে তেখেতে কাম কৰিছিল।
২০০৬ চনৰ ৩১ মাৰ্চত গুৱাহাটীৰ নিগাজী পাম বাসগৃহত তেখেতে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
কৃষক বনুৱা পঞ্চায়ত
কৃষক বনুৱা পঞ্চায়ত (Assam Peasant and Labour Party) ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ এটা ৰাজনৈতিক সংগঠন আছিল। এই সংগঠনটোৱে ভাৰতৰ বিপ্লৱী কমিউনিষ্ট পাৰ্টি (Revolutionary Communist Party of India)ৰ মুক্ত গণ সংগঠন হিচাপে কাৰ্যকলাপ চলাইছিল। ১৯৪০ চনৰ ২ মে' তাৰিখে গুৱাহাটীত হোৱা এক সমাৰোহত এই দলটো গঠিত হৈছিল।