cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সহস্ৰাব্দ উন্নয়ন লক্ষ্য
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সহস্ৰাব্দ উন্নয়ন লক্ষ্য (Millennium Development Goals) হৈছে আঠটা লক্ষ্য যি বোৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সকলো ১৯১জন সদস্য ৰাষ্ট্ৰই ২০১৫ চনৰ ভিতৰত প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিবলৈ সন্মত হৈছিল। ২০০০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত স্বাক্ষৰিত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সহস্ৰাব্দ ঘোষণাত বিশ্ব নেতাসকলে দৰিদ্ৰতা, ক্ষুধা, ৰোগ, নিৰক্ষৰতা, পাৰিপাৰ্শ্বিক অৱনতি, আৰু মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। সহস্ৰাব্দ উন্নয়ন লক্ষ্যবোৰ এই ঘোষণাৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে, আৰু সকলোৰে নিৰ্দিষ্ট লক্ষ্য আৰু সূচক আছে।
সহস্ৰাব্দ উন্নয়ন লক্ষ্যসমূহবোৰ ইটোৰ লগত সিটো নিৰ্ভৰশীল; সকলো লক্ষ্যসমূহবোৰে স্বাস্থ্য প্ৰভাৱিত কৰে, আৰু স্বাস্থ্যই সকলো লক্ষ্যসমূহবোৰক প্ৰভাৱিত কৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে, উন্নত স্বাস্থ্যই শিশুক শিকিবলৈ আৰু প্ৰাপ্তবয়স্কসকলক উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম কৰে। উন্নত স্বাস্থ্য প্ৰাপ্তিৰ বাবে লিঙ্গ সমতা অত্যাৱশ্যকীয়। দৰিদ্ৰতা, ক্ষুধা আৰু পৰিবেশ নষ্টৰ হ্ৰাসে ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাই, কিন্তু উন্নত স্বাস্থ্যৰ ওপৰতো এইবোৰ নিৰ্ভৰ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘ শ্ৰেণী:প্ৰকল্প
লভিতা
লভিতা ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা ৰচিত চতুৰ্থখন সম্পূৰ্ণ নাট। ই এখন সামাজিক নাটক। ১৯৪৭ চনত ৰচিত এই নাটকখনত অসমৰ জনসাধাৰণৰ ওপৰত বিয়াল্লিছ চনৰ বিপ্লৱ আৰু অসমৰ ওপৰেদি বৈ যোৱা দ্বিতীয় মহাসমৰৰ ঢৌৱে কেনেদৰে প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিছিল তাৰ এক চিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰা হৈছে। ১৯৪৮ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হোৱা এই নাটকখন পাঁচটা অংকত বিভক্ত।
পটভূমি
লভিতাৰ কাহিনীভাগ ১৯৪২ চনৰ স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু দ্বিতীয় মহাসমৰৰ পটভূমিত ৰচিত হৈছে। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ মতে 'লভিতা'ৰ চৰিত্ৰৰ প্ৰথম ছোৱাৰ বাবে সমল গোটোৱা হৈছে ১৯৪১ চনৰ শেহত তেজপুৰৰ শালনি এয়াৰ ফিল্ডত হোৱা ঘটনা এটাৰ পৰা। তাত শালনি এয়াৰ ড্ৰমৰ লগালগি অসমীয়া গাঁও এখনত মিলিটেৰীৰ সহায়েৰে মানুহবোৰক তুলি দিয়া হৈছিল। তাৰে গাঁৱৰ এঘৰত ভেটিৰ পৰা আঁতৰি নাযাওঁ বুলি কেবাগৰাকীও তিৰোতাই গোৰ্খা চিপাহীৰ বন্দুকৰ আগতে বুকুপাতি থিয় হৈছিল। বন্দুক বৰতোপেৰে ভয়খুৱাই তেওঁলোকক আঁতৰ কৰিব নোৱাৰি শেহত জিলাৰ ডেপুটি কমিছনাৰে তাৰ কংগ্ৰেছৰ কৰ্তৃপক্ষৰ দ্বাৰা তেওঁলোকক বুজনি দিয়াইহে আঁতৰাবলৈ সমৰ্থ হৈছিল। গাঁৱলীয়া অসমীয়া ছোৱালীয়ে কেইবা ঠাইতো মিলিটেৰীৰ হাতত ধৰ্ষিতা হৈ পিছত সমাজত ঠাই নাপাই অলৈ তলৈ গৈ যুদ্ধৰ কামত ভৰ্ত্তি হোৱা ঘটনাও ঘটিছিল। ঢেকীয়াজুলি, গহপুৰ, বৰহমপুৰত অসমীয়া ছোৱালীয়ে দেশৰ বাবে জীৱন উছৰ্গাও কৰিছিল। কিছুমান অসমীয়া ছোৱালী নাৰ্ছ হৈ আৰু যুদ্ধৰ আন কামতো দেশ এৰি বিদেশলৈও গৈছিল। বহুতো অসমীয়া ল'ৰায়ো যুদ্ধত যোগ দি অসমীয়াৰ ছাত্ৰশক্তিৰ পৰিচয় দি ভাৰত উদ্ধাৰৰ বাবে সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৱে গঢ়া আই. এন. এত গৈ উচ্চ সামৰিক পদবী পাই আই. এন. এ.ৰ সৈতে অসমৰ সীমা আক্ৰমণ কৰিছিল। এই সত্য ঘটনাবোৰৰ ওপৰত ভেঁজা দিয়েই নাট্যকাৰে লভিতা নাটৰ চৰিত্ৰায়ণ কৰিছিল।
চৰিত্ৰসমূহ
জ্যোতিপ্ৰসাদে লভিতা নাটত কোনো নায়ক নায়িকা নাই বুলি কৈছে। অৱশ্যে নায়ক নাথাকিলেও লভিতাক সহজেই নায়িকা বুলি ক'ব পাৰি। লভিতাৰ চৰিত্ৰ বৰ্ণনা কৰোঁতে নাট্যকাৰে কোনো কাব্যিকতাক প্ৰশ্ৰয় দিয়া নাই। মাত্ৰ 'বগা আৰু শুৱনি' বুলি লভিতাৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে আৰু সেই চৰিত্ৰ নিৰ্মাণতো সকলো ৰোমাণ্টিক ভাৱবিলাস ত্যাগ কৰিছে। লভিতাৰ নাৰীসুলভ কমনীয়তা আৰু সহনশীলতাক বৰ্জন কৰি তাইৰ বৈপ্লৱিক সত্তাৰ ওপৰত বেছি গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। এঠাইত লভিতাই কৈছে ''"কি কলিকালৰ কথা কৈছা। গান্ধী মাহাত্মাইনো কি বেয়া কাম কৰিছে। আমাৰ দেশক গচকি গচকি সাত সাগৰৰ পাৰৰ ইংৰাজহঁতে ঢাহিমুহি খালে। সোপাকে সিহঁতৰ দেশলৈ কঢ়িয়াইছে। গান্ধীয়ে তেওঁ সিহঁতক আমাৰ দেশ এৰি দিবলৈহে কৈছে। আমাৰ মানুহক লোকৰ তলতীয়া বহতীয়া গোলাম হৈ নাথাকি নিজে নিজে স্বৰাজ কৰিবলৈহে কৈছে।" আকৌ একেজনী লভিতাই মই গান্ধীৰ বহীত নাম লিখোৱা নাই'' বুলি দাৰোগাৰ পৰা পিষ্টল কাঢ়ি লৈছে। এক কথাত ক'বলৈ গ'লে লভিতাই সমস্ত দেশৰ ইতিহাস কান্ধত লৈ আগবাঢ়িছে য'ত হা-হুমুনিয়াহৰ অৱকাশ নাই। লভিতাই অসীম সাহস আৰু ধৈৰ্যৰে প্ৰতিকূলতাৰ বিৰূদ্ধে যুঁজি দেশৰ বাবে প্ৰাণ আহুতি দিছে। লভিতা এক কথাত ত্যাগ আৰু সাহসৰ জ্বলন্ত শিখা। মানসিক দৃঢ়তা, প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা আৰু সাহসিকতাৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি স্বৰূপে অংকন কৰোঁতে লভিতাই এক আদৰ্শাত্মক স্তৰ পাইছে। জ্যোতিপ্ৰসাদে কাৰেঙৰ লিগিৰী আৰু ৰূপালীমতো এনে এক নাৰী চৰিত্ৰ অংকন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে যদিও লভিতাত সেই চেষ্টাই পূৰ্ণতা পাইছে। শ্বেইকছপীয়েৰৰ নাটৰ দৰেই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ নাটৰ চৰিত্ৰ জটিলতা আৰু অন্তৰ্দ্বন্দ্ব্ব অসমীয়া সাহিত্যত এক মৌলিক অৱদান।
শৈলী
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ নাটকসমূহ জাগৰণৰ নাটক, চেতনা উত্তৰণৰ নাটক। লভিতাত এজনী সাধাৰণ অসমীয়া গাভৰু গতানুগতিক জীৱনৰ পৰা খুন্দা খাই উফৰি আহি আত্ম আৱিষ্কাৰ আৰু আত্ম প্ৰত্যয়ৰ আধুনিক অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিছে। লভিতা নাটখন লিখাৰ বেলিকা জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰ নাট্যৰীতিৰ পৰা আঁতৰি আহিছে। বাস্তৱবাদী শৈলীৰে ৰচিত নাটখনত সমসাময়িক ঘটনাৱলী প্ৰতিফলিত হৈছে। এই ক্ষেত্ৰত পছিমীয়া সাহিত্যৰ বাস্তৱধৰ্মী, সমস্যামূলক, চিন্তাশীল নাটৰ প্ৰভাৱ পৰা বুলি কোৱা হৈছে। দৰাচলতে সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু ৰাজনৈতিক পৰিমণ্ডলৰ যিবোৰ প্ৰশ্নই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সৃষ্টি চেতনাক জৰ্জৰিত কৰি ৰাখিছিল তাৰ এক বিশ্লেষণ আৰু সমাধানৰ ইংগিতৰ প্ৰয়াস লভিতাত দেখা যায়। নাটকৰ পাতনিতে তেওঁ লিখিছে যে সচৰাচৰ যেনেকৈ নাটকত আখ্যান, প্লট, চৰিত্ৰাংকন থাকে সেইবোৰ লভিতা নাটত নাই। আখ্যান আছে যদিও তাক নাটকীয় ঘটনাৱলী গাঁঠিবলৈ সূত্ৰৰ দৰেহে লোৱা হৈছে। জ্যোতিপ্ৰসাদে ইয়াত কোনো চৰিত্ৰকে নায়ক বা নায়িকাৰ স্থান দিব খোজা নাই। তেওঁৰ মতে অসমীয়া জাতি, অসমীয়া সমাজেই নাটকৰ নায়ক। অসমীয়া সমাজে কেনেকৈ বেলেগ-বেলেগ জীৱন ক্ষেত্ৰত সেই ক্ষেত্ৰৰ মাজেদি ভাৰতত সাম্ৰাজ্যবাদী প্ৰভুত্ব ৰোধ কৰিবলৈ বিয়াল্লিছৰ বিপ্লৱৰ মাজেদি জাতিৰ সক্ষমতা বা অক্ষমতা দেখুৱাইছে লভিতাত তাৰেই নাট্যৰূপ দিয়া হৈছে। দৰাচলতে ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ পিছত উপজিয়ে হৈ আহো বিশ্ব নাগৰিক বুলি কোৱা জ্যোতিপ্ৰসাদে বিশ্ব নাগৰিক সম্পৰ্কীয় চিন্তা-চেতনাৰ বাস্তৱিক তাৎপৰ্য বুজি পাইছিল। লভিতাত গোটেই সমাজখনকেই নায়ক বুলি কোৱাৰ জৰিয়তে তেওঁ বিশ্ব-সমাজৰ প্ৰতিজন লোকেই যে নায়কৰ ভূমিকা লোৱাৰ সমকক্ষ তাকেই সূচাইছে। লভিতা নাটকৰ সৃষ্টিৰ নেপথ্যত থকা নাট্যকাৰৰ মূল বাসনা হৈছে এক নতুন সমাজ ব্যৱস্থাৰ সপোন। অসমীয়া জীৱনৰ সন্ধিক্ষণত অসমীয়াই নিজৰ স্বৰূপ চাবলৈ সুবিধা পাই নিজৰ নিজৰ চৰিত্ৰৰ সবলতা দুৰ্ব্বলতা জানি প্ৰতিজনে ভৱিষ্যতৰ সৈতে যুঁজিবলৈ সক্ষম হ'ব পৰাটোৱেই নাট্যকাৰৰ কামনা। বিশ্ব-মানৱৰ মুক্তিৰ স্বাৰ্থত লভিতাৰ জৰিয়তে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ নাটত যি মহাকাব্যিক নাট্যৰীতিৰ প্ৰৱেশ ঘটিছে তাত পৰম্পৰাগত নাটৰ কাহিনী-বিন্যাসৰ পৰিচ্ছন্নতা, চৰিত্ৰাংকন আদিয়ে গুৰুত্ব নাপায়। মহাকাব্যত যিদৰে কাৰো পক্ষপাতিত্ব নকৰাকৈ ঐতিহাসিক ঘটনাৱলীৰ নিৰ্মোহ বিৱৰণ ডাঙি ধৰা হয় ঠিক তেনেদৰে লভিতা নাটকতো দ্বিতীয় মহাসমৰৰ ধুমুহাই অসম তথা অসমৰ ৰাইজৰ ওপৰত কেনেদৰে প্ৰভাৱ পেলাইছিল তাৰ কাহিনী প্ৰকাশ পাইছে।
লভিতাৰ দ্বিতীয় অংকৰ দ্বিতীয় দৰ্শনৰ মঞ্চসজ্জা, সংলাপ তথা চৰিত্ৰাংকণ আজিৰ নাট্যকাৰৰ বাবে প্ৰেৰণাৰ উৎস। ইয়াত গাওঁবুঢ়াই সাম্ৰাজ্যবাদী শাসনত শোষিত-জৰ্জৰিত ভাৰতত চলি থকা মহাৰাণীৰ শাসনক প্ৰশংসা কৰিছে। আপাততঃ সৰল যেন লগা এই ব্যংগাত্মক টিপ্পনীয়ে নাট্যকাৰৰ পৰিপক্বতা আৰু মনোজ্ঞতাৰ সূচক।
সমালোচনা
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আন আন নাটৰ তুলনাত লভিতা মাটিৰ গোন্ধ সমৃদ্ধ, স্বাধীনতাৰ প্ৰতি থকা মানুহৰ স্বাভাৱিক দূৰ্বাৰ আকৰ্ষণেৰে উদ্বুদ্ধ তথা মহাকাব্যিক নাটৰ বিশালতাৰে মহীয়ান। কিন্তু ইয়াৰ পিছতো এই নাটখনিয়ে মঞ্চকলা তথা সাহিত্যকৃতি হিচাপে পলমকৈহে স্বীকৃতি পায়। ষাঠী সত্তৰ দশকলৈ অসমৰ নাট্যলোচনা কেৱল বিদ্যায়তনিক ক্ষেত্ৰতেই সীমাৱদ্ধ হৈ থকাকে ইয়াৰ কাৰণ বুলি কোৱা হৈছে। তদুপৰি নাটকৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলৰ আধুনিক ভাৱধাৰাৰ নাটকক লৈ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা চলোৱাৰ প্ৰৱণতা নাছিল। ধ্ৰুপদী নাট্যৰীতিৰ পৰা ৰোমাণ্টিক নাট্যৰ্ৰীতিত অভ্যস্ত হ'লেও লভিতাৰ দৰে বাস্তৱধৰ্মী নাটৰ ৰসস্বাদনৰ বাবে সাহিত্য পণ্ডিতসকল প্ৰস্তুত নাছিল। নাটখনিত জ্যোতিপ্ৰসাদে সময়ে সময়ে মহাত্মা গান্ধীৰ অহিংস নীতিক কটাক্ষ কৰা বহুতে সহজভাৱে ল'ব পৰা নাছিল। লভিতা নাটত সমসাময়িক ঘটনাৱলীৰ উমান পোৱা যায় যদিও ১৯৪১-৪২ চনৰ পটভূমিত নাটকখন ৰচিত হৈছে আৰু প্ৰধান চৰিত্ৰ লভিতাই তথা গাঁৱৰ ৰাইজে কমিউনিষ্ট কাৰ্যকলাপৰ বিষয়ে জনা বুলি কোৱা হৈছে কিন্তু সেই সময়ত অসমৰ গাঁৱে-ভূঁয়ে কমিউনিষ্ট কাৰ্যকলাপ সিমান ব্যাপক নাছিল।
তদুপৰি লভিতাৰ সংলাপসমূহৰ কিছুমান আৱেগৰ আধিক্যত অযথা দীঘল আৰু জটিল হৈ পৰা দেখা যায়। আনহাতে সংলাপবিহীন কিছুমান দৃশ্যৰ কঠিন মঞ্চায়নে প্ৰযোজনাৰ ক্ষেত্ৰত আহুকাল সৃষ্টি কৰা দেখা যায়।
মঞ্চ ৰূপায়ণ
লভিতা পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৪৭ চনৰ শাৰদীয় দুৰ্গা পূজাত ডিব্ৰুগড়ৰ আমোলাপট্টি নাট্যমন্দিৰ ৰংগমঞ্চত ডিব্ৰুগড় আৰ্ট প্লেয়াৰ্ছৰ দ্বাৰা মঞ্চস্থ কৰা হয়। দ্বিতীয় বাৰৰ বাবে লভিতা মঞ্চস্থ হয় ১৯৭৮ চনত ডিব্ৰুগড়তেই। বিজয় সংঘৰ দ্বাৰা ইণ্ডিয়া ক্লাব ৰংগমঞ্চত এই মঞ্চায়ন অনুষ্ঠিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
পূৰ্ণচন্দ্ৰ গোস্বামী
পূৰ্ণচন্দ্ৰ গোস্বামী অসমৰ এজন শিশু সাহিত্যিক, স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সমাজসেৱক, প্ৰকাশক, মুদ্ৰক আৰু সত্ৰাধিকাৰ। যোৰহাট জিলাৰ অন্তৰ্গত বৰবামচুঙীৰ ধলৰসত্ৰত ১৯১১ চনৰ ১৩ এপ্ৰিল তাৰিখে পূৰ্ণচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ জন্ম হয়। গোস্বামীয়ে চৈধ্যখন শিশু-গ্ৰন্থ লিখি অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ ভড়াল চহকী কৰি থৈ গৈছে। ভিন্নধৰ্মী সাধুকথা, কেইজনমান লোকৰ জীৱনী, নীতি শিক্ষা ইত্যাদি তেওঁৰ শিশু সাহিত্যৰ বিষয়বস্তু।
শিশু সাহিত্য সম্ভাৰ
তেখেতৰ মৃত্যুৰ পিছত সেই চৈধ্যখন গ্ৰন্থৰ একত্ৰ সংকলন ক্ষীৰোদ কুমাৰ গোস্বামী আৰু দুগ্ধচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ সম্পাদনাত ‘পূৰ্ণচন্দ্ৰ গোস্বামী শিশু-লেখা মালঞ্চ‘ নামেৰে প্ৰকাশ হৈছে।
সহায়ক গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
নাক
নাক হৈছে মেৰুদণ্ডীৰ দেহত থকা একপ্ৰকাৰৰ সংবেদক অংগ। নাকৰ ন্যাসৰন্ধ্ৰইদি শ্বাসক্ৰিয়াৰ বায়ু প্ৰৱেশ আৰু প্ৰস্থান কৰে। নাকৰ পাছফালে অলফেক্টৰি মিউকছা আৰু ছাইনাছ থাকে। নাসিকা গহ্বৰৰ পৰা বায়ু ফেৰিংছৰ মাজেৰে হাঁওফাঁওত প্ৰৱেশ কৰে।
বায়ু সৰবৰাহ
নাক হৈছে শ্বাস তন্ত্ৰৰ এটা অংশ। ই বায়ুৰ পৰা অক্সিজেন গ্ৰহন কৰা আৰু কাৰ্বন ডাই অক্সাইড নিস্কাসন কৰাৰ পথ হিচাপে কাৰ্য কৰে। বাহ্যিক পৃথিৱী আৰু দেহৰ মাজৰ সমন্বয় ৰক্ষাকাৰী হিচাপে ই আৰু ইয়াৰ সংলগ্ন গঠনসমূহে বায়ুৰ সৈতে জড়িত অন্য কিছুমান কামো কৰে; যেনে- গন্ধ লোৱা, দেহলৈ প্ৰৱেশ কৰা বায়ু গৰম কৰা/সেমেকা কৰা আদি। যিকোনো অবাঞ্চিত কণা হাঁওফাঁওত প্ৰৱেশ কৰাত বাধা দিবৰ বাবে নাকৰ ভিতৰফালে অসংখ্য নোম থাকে।
দিক্ নিৰ্ণয়
কুকুৰৰ সেমেকা নাক দিক নিৰ্ণয়ৰ বাবেও উপযোগী। চালত থকা সংবেদনশীল সংগ্ৰাহকে কোনো এটা গন্ধ কোন দিশৰ পৰা আহিছে, সেইটো নিৰ্ণয় কৰিব পাৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাণীৰ গঠন
ডলাৰ
ইতিহাস
ডলাৰৰ ইতিহাস আৰম্ভ হয় ১৫২০ চনত। সেই বছৰৰ ১৫ জানুৱাৰীত ব’হেমিয়া সাম্ৰাজ্যই জ’কিমস্থেলাৰত থলুৱাভাৱে আহৰণ কৰা ৰূপৰ মোহৰৰ প্ৰচলন কৰে। এই মোহৰবিলাকক জ’কিমস্থেলাৰ বুলি কোৱা হৈছিল। পিছলৈ ইয়াক চমুৱাই থেলাৰ বা টেলাৰ নামেৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। লাহে লাহে এই নামটো ভিন্ন ৰূপত বিভিন্ন ভাষালৈ বিয়পি পৰে: চেজ ভাষাত টলাৰ, হাংগেৰিয়ান ভাষাত টেলাৰ, দানিছ আৰু নৰৱেয়ান ভাষাত ৰিংচডেলাৰ, চুইডিছ ভাষাত ৰিকচডেলাৰ, আইচলেণ্ডিক ভাষাত ডালোৰ, ওলন্দাজ ভাষাত ৰিকচ ডালডেৰ বা ডেলাৰ আৰু ওলন্দাজ ভাষাৰ পৰা ইংৰাজীলৈ ডলাৰ।
পৰৱৰ্ত্তী কালৰ সিংহৰ প্ৰতিকৃতি সম্বলিত ওলন্দাজ মোহৰক লিউৱেনডালডেৰ বা লিউৱেনডেলাৰ অৰ্থাৎ সিংহ ডেলাৰ বুলি কোৱা হৈছিল। ওলন্দাজ গণৰাজ্যই এই মোহৰবোৰ ক্ৰমাৎ বাঢ়ি অহা ইয়াৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বাণিজ্যৰ সুবিধাৰ বাবে প্ৰচলন কৰিছিল। লিউৱেনডেলাৰ সমগ্ৰ মধ্যপ্ৰাচ্যতে প্ৰচলিত হোৱাৰ লগতে ভালেকেইখন জাৰ্মান আৰু ইটালিয়ান নগৰে ইয়াৰ অনুকৰণ কৰিছিল। আমেৰিকাৰ ১৩টা ক’লনিত ইয়াৰ প্ৰচলন আছিল। ক’লনিসমূহত প্ৰচলিত ফটা-চিটা নোটসমূহক ডগ ডলাৰ (dog dollars) বোলা হৈছিল। লিউৱেনডেলাৰ লায়ন ডলাৰ (lion or lyon dollar) হিচাপে জনপ্ৰিয় আছিল। ৰোমানিয়া আৰু বুলগেৰিয়াৰ বৰ্ত্তমানৰ প্ৰচলিত মুদ্ৰা হৈছে লায়ন (leu/leva)। ডলাৰৰ আধুনিক আমেৰিকান-ইংৰাজী যি উচ্চাৰণ সেয়া ১৭ শতিকাৰ ওলন্দাজ ডেলাৰৰ সৈতে মিলে। লায়ন ডলাৰৰ সৈতে একে ওজন আৰু আকৃতিৰ স্পেনিচ পেচ’ক স্পেনিচ ডলাৰ বোলা হৈছিল। ১৮ শতিকাৰ মাজভাগলৈ স্পেনিচ ডলাৰে লায়ন ডলাৰৰ ঠাই দখল কৰে আৰু ই স্পেনিচ ক’লনি আৰু ফিলিপাইনচত বিয়পি পৰে।
ডলাৰ চিহ্ন
ডলাৰৰ চিহ্ন "ps" সৰ্বপ্ৰথম ৭০ৰ দশকত ব্যৱসায় সংক্ৰান্তত স্পেনিচ আমেৰিকান পেচ’ৰ (স্পেনিচ ডলাৰৰ ব্ৰিটিছ উত্তৰ আমেৰিকাত প্ৰচলিত নাম) চমু ৰূপ হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছিল। ১৮ শতিকাৰ শেষভাগৰ আৰু ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ হাতেলিখা নথি আদিত দেখা যায় যে s আখৰটো সেই সময়লৈ p-ৰ ওপৰত লিখা গৈছিল আৰু চিহ্নটোৱে "$"-ৰ দৰে আকাৰ লৈছিল। ১৭৮৫ চনত আমেৰিকাই আমেৰিকান ডলাৰৰ প্ৰৱৰ্ত্তন কৰোঁতে এই নতুন চিহ্নটোক বাহাল ৰখাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়।
আমেৰিকাত প্ৰৱৰ্ত্তন
আমেৰিকান বিপ্লৱৰ সময়লৈ স্পেনিচ ডলাৰে বিশেষ গুৰুত্ব পাইছিল কিয়নো ক’লনিসমূহ আৰু কণ্টিনেণ্টেল কংগ্ৰেছে অনুমোদন কৰা কাগজৰ মুদ্ৰাসমূহ ই পুনৰ ঘূৰাই আনিছিল। ১৩টা ক’লনিৰ প্ৰত্যেকতে প্ৰচলিত স্পেনিচ ডলাৰে ভাৰ্জিনিয়াত (১৩টা ক’লনিৰ এটা) আইনী মৰ্যাদা পাইছিল।
১৭৯২ চনৰ ২ এপ্ৰিলত আমেৰিকান ট্ৰেজাৰীৰ সচিব আলেকজেণ্ডাৰ হেমিল্টনে ৰাষ্ট্ৰসমূহত প্ৰচলিত স্পেনিচ ডলাৰৰ মুদ্ৰাত ৰূপৰ পৰিমাণৰ বিষয়ে প্ৰতিবেদন দাখিল কৰে। ইয়াৰ পিছত ৩৭১ ৪/১৬ গ্ৰেইন (২৪.০৫৭ গ্ৰাম) ওজনৰ বিশুদ্ধ ৰূপ অথবা ৪১৬ গ্ৰেইনৰ মান্য ৰূপৰ এককত আমেৰিকান ডলাৰৰ সংজ্ঞা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয় ইয়াৰ লগতে কম মূল্যৰ মুদ্ৰাসমূহত ৰূপৰ পৰিমাণ এক ডলাৰৰ মুদ্ৰাত থকা পৰিমাণৰ সমানুপাতিক হিচাপে থিৰ কৰা হয়।
১৮৩৭ চনৰ জানুৱাৰীত এক আইনৰ যোগে ডলাৰত ৰূপৰ বাহিৰে থাকিবলগা ধাতুৰ পৰিমাণ ১৫% নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। ১৮৫৩ চনৰ ২১ ফেব্ৰুৱাৰীত কম মূল্যৰ মুদ্ৰাসমূহত ৰূপৰ পৰিমাণ হ্ৰাস কৰা হয়। পিছলৈ আমেৰিকান মুদ্ৰাত থাকিবলগা ধাতুৰ প্ৰকাৰ আৰু পৰিমাণ সন্দৰ্ভত বিভিন্ন আইন প্ৰনয়ণ কৰা হয় আৰু বৰ্তমান আমেৰিকান আইনত ডলাৰৰ কোনো আইনী সংজ্ঞা পোৱা নাযায়।
১৯৬৫ চনলৈ আমেৰিকান মুদ্ৰাৰ পৰা ৰূপ প্ৰায় আঁতৰাই পেলোৱা হয় আৰু ডলাৰ এক মুক্ত বিনিময়যোগ্য মুদ্ৰা হৈ পৰে। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই বৰ্ত্তমান সময়তো ৰূপৰ এক ডলাৰ মুদ্ৰা মুদ্ৰিত কৰে যদিও ই সাধাৰণ বিতৰণৰ বাবে নহয়।
ইংলেণ্ডত ব্যৱহাৰ
উইলিয়াম শ্বেইকছপীয়েৰৰ নাটকসমূহৰ বহ ঠাইত ডলাৰক মুদ্ৰা হিচাপে অভিহিত কৰা হৈছে। ১৬ আৰু ১৭ শতিকাত থিছল ডলাৰ নামেৰে জনাজাত একপ্ৰকাৰৰ মুদ্ৰা স্কটলেণ্ডত প্ৰচলিত আছিল।
১৮০৪ চনত ব্ৰিটিছ ৫ শ্বিলিং বা ক্ৰাউনকো কেতিয়াবা ডলাৰ বুলি কোৱা হৈছিল আৰু এই মুদ্ৰাসমূহৰ মূল আছিল স্পেনিচ ডলাৰ। ১৮১১ চনলৈকে এই মুদ্ৰাবোৰ প্ৰচলিত আছিল।
অন্যান্য ঠাইত ব্যৱহাৰ
১৯ শতিকা আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে চীনৰ চাহিদাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ইংলেণ্ড, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু জাপান আদি দেশে ৰূপৰ বাণিজ্যিক ডলাৰ মুদ্ৰিত কৰিছিল। এনে ডলাৰসমূহত চীনা আখৰ অংকিত থকাৰ লগতে ইয়াৰ ওজন দেশত ব্যৱহৃত মুদ্ৰাতকৈ ভিন্ন আছিল।
অন্যান্য দেশৰ ডলাৰ
১৮৭৩ চনৰ প্ৰথমভাগলৈ বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত ৰূপৰ মুদ্ৰাৰ প্ৰচলন আছিল। ১৮৭০ চনত আৰম্ভ হোৱা ফ্ৰান্স-জাৰ্মান যুদ্ধৰ বাবে জাৰ্মান সাম্ৰাজ্যই ১৮৭১ চনত ৰূপৰ থেলাৰ মুদ্ৰণ কৰাটো বন্ধ কৰে আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে বিশ্বত ৰূপৰ মূল্যৰ অৱনতি ঘটে। ইয়াৰ ফলত ইউ এছ মুদ্ৰা আইন ১৮৭৩-ৰ জন্ম হয় আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ বাস্তৱিকতে স্বৰ্ণ মান্যতাপ্ৰাপ্ত (gold standard) দেশলৈ পৰিৱৰ্তিত হয়। ইয়াৰ বিপৰীতে কানাডা আৰু নিউফাউণ্ডলেণ্ডে ইতিমধ্যে স্বৰ্ণ মান্যতা গ্ৰহণ কৰিছিল। ফলস্বৰূপে উত্তৰ আমেৰিকাৰ ডলাৰৰ মূল্য অন্যান্য ঠাইত যেনে লেটিন আমেৰিকা আৰু সুদুৰ প্ৰাচ্যত ব্যৱহৃত ৰুপৰ ডলাৰৰ তুলনাত বৃদ্ধি পায়। ১৯০০ চনলৈ ৰূপৰ ডলাৰৰ মূল্য স্বৰ্ণ ডলাৰৰ ৫০% লৈ হ্ৰাস পায়। ১৯৩১ চনত কানাডাই স্বৰ্ণ মান্যতা ত্যাগ কৰাৰ পিছতেই কানাডিয়ান ডলাৰ আৰু আমেৰিকান ডলাৰৰ সংযোগ ব্যৱধান আহি পৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মুদ্ৰা
ন
ন অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ ২০ নং আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে। 'ন'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'ন' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।
যুক্তবৰ্ণ (ন যোগ)
ন্ + ট = ন্ট = সুন্ট ন্ + ঠ = ন্ঠ = কান্ঠা ন্ + ড = ন্ড = প্লান্ড ন্ + ঢ = ন্ঢ = হান্ঢ ন্ + ত = ন্ত = অন্ত ন্ + থ = ন্থ = গ্ৰন্থ ন্ + দ = ন্দ = মন্দ ন্ + ধ = ন্ধ = অন্ধ ন্ + ন = ন্ন = অন্ন ন্ + ব = ন্ব = অন্বেষণ ন্ + ম = ন্ম = জন্ম ন্ + য় = ন্য = মান্য ন্ + স = ন্স = ফ্ৰান্স
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
মৃত সাগৰ
মৃত সাগৰ বা ডে'ড ছী পশ্চিম এছিয়াৰ ইজৰাইল আৰু জৰ্ডানৰ সীমান্ত অৱস্থিত লুণীয়া পানীৰ হ্ৰদ। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন জাতিৰ মাজত ‘মৃত সাগৰ’ বিভিন্ন নামেৰে পৰিচিত। আৰবী ভাষাত ইয়াৰ নাম 'বাহায়াৰেট লুট' (Buhayrat Lut), হিব্ৰু ভাষাত 'য়াম হা-মেলাহ' (Yam Ha-Melah) আৰু ৰোমান ভাষাত ই 'লাকাছ এছফালিটেছ' (Lacus Asphalites) নামে পৰিচিত। আন কোনো হ্ৰদৰে ইমানকেইটা বিচিত্ৰ নাম নাই।
পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ নিম্নতম স্থান (Lowest Point) মৃত সাগৰ সাধাৰণ সমুদ্ৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ৪০০ মিটাৰ (প্ৰায় ১,৩০০ ফুট) তলত অৱস্থিত। প্ৰায় ৭৪ কিলোমিটাৰ (৪৬ মাইল) দীঘল আৰু প্ৰায় ১৬ কিলোমিটাৰ (১০ মাইল) বহল এই হ্ৰদৰ কালি ১,০৪৯ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (৪০৫ বৰ্গ মাইল)। হ্ৰদটোৰ গভীৰতা অঞ্চলভেদে সুকীয়া; সৰ্বনিম্ন ৯ মিটাৰ (৩০ ফুট) আৰু সৰ্ব্বোচ্চ গভীৰতা ৪০০ মিটাৰ (১৩০০ ফুট) মৃত সাগৰৰ পানী অতি লুণীয়া। সাগৰৰ পানীত সাধাৰণতে ৪-৬ শতাংশ লোণ থাকে। মৃত সাগৰৰ পানীত লোণৰ এই পৰিমাণ ২৩-২৫ শতাংশ। উত্তৰৰ জৰ্ডান নদী আহি মৃত সাগৰত পৰিছে। এই জলভাগ কোনো নদীৰ মাধ্যমেৰে নিষ্কাষিত হোৱাৰ ব্যৱস্থা নাই; কিন্তু ইয়াৰ বাস্পীভৱনৰ হাৰ বেছি, --- বছৰি প্ৰায় ১,৪০০ মিলিমিটাৰ (৫৫ ইন্সি)। ক্ৰমাগত বাষ্পীভৱনৰ ফলত ইয়াৰ পানীত লোণৰ পৰিমাণ অত্যাধিক। ইজৰাইল আৰু জৰ্ডানে খেতি পথাৰৰ বাবে ব্যাপক হাৰত জৰ্ডান নদীৰ পানী টানি নিয়াৰ ফলতো মৃত সাগৰত মিঠা পানীৰ (Fresh Water) অভাৱ ঘটিছে। ইয়াৰ পৰিণতিত হ্ৰদটোৰ পানী অত্যন্ত লৱণাক্ত আৰু পানীৰ ঘনত্বও অতি বেছি। সেইকাৰণে ইয়াত সাঁতুৰিবলৈ সহজ। ইয়াত মানুহে অনায়াসে ওপঙি থাকিব পাৰে। আনকি ইয়াৰ পানীত ওপৰমুৱাকৈ শুই বাতৰিকাকতো পঢ়িব পাৰি। মৃত সাগৰৰ পানী অত্যন্ত লৱণাক্ত হোৱা বাবে কিছুমান সৰল প্ৰাণীৰ বাহিৰে মাছ, কাছ একো ইয়াত জীয়াই থাকিব নোৱাৰে। সেয়ে ইয়াক মৃত সাগৰ বা মৃত সাগৰ বোলা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হ্ৰদ
মিডনাইটছ চিলড্ৰেন
মিডনাইটছ চিলড্ৰেন (Midnight's Children) হৈছে ১৯৮১ চনত ৰচিত ছলমান ৰুশ্বদীৰ এখন উপন্যাস। উপন্যাসখনত ইংৰাজ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ পৰা স্বাধীনতাৰ সময়লৈকে হোৱা ভাৰতৰ ৰূপান্তৰ আৰু ভাৰত বিভাজনৰ কথা তুলি ধৰা হৈছে। ইয়াক উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক, উত্তৰ-আধুনিক তথা যাদুকৰী বাস্তৱবাদী ধাৰাৰ সাহিত্যৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰি। উপন্যাসখনৰ ধাৰাভাষ্যকাৰ ছালিম চিনাই হৈছে প্ৰকৃত ইতিহাসৰ ভিত্তিত ৰচিত কাহিনীটোৰ মুখ্য নায়ক। নায়কে প্ৰথম পুৰুষত কাহিনীভাগ বৰ্ণনা কৰিছে।
মিডনাইটছ চিলড্ৰেনে ১৯৮১ চনত বুকাৰ বঁ‌টা জেমছ টেইট ব্লেক মেমোৰিয়েল প্ৰাইজ লাভ কৰে ১৯৯৩ আৰু ২০০৮ চনত বুকাৰ বঁ‌টাৰ ২৫তম আৰু ৪০তম জয়ন্তী উদযাপনৰ সময়ত উপন্যাসখনে বুকাৰ অফ বুকাৰছ বঁ‌টা আৰু সৰ্বকালৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বঁ‌টা বিজয়ীৰ সন্মান লাভ কৰে। ২০০৩ চনত বিবিচিয়ে যুক্তৰাজ্যৰ সৰ্বাধিক-প্ৰিয় উপন্যাসসমূহৰ চলোৱা দ্য বিগ ৰীড নামৰ এক সমীক্ষাৰ তালিকাত উপন্যাসখনে স্থান লাভ কৰে। পেংগুইন বুকছে এই উপন্যাসখনক বিংশ শতিকাৰ মহৎ গ্ৰন্থৰ তালিকাত স্থান দিয়ে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
প্ৰথম খণ্ডটো চিনাই পৰিয়ালৰ কাহিনীৰে আৰম্ভ হৈছে আৰু ইয়াৰ ঘটনাক্ৰম ভাৰতৰ স্বাধীনতা আৰু বিভাজনৰ দিশে আগবাঢ়িছে। ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টৰ ঠিক মাজৰাতি ছালিমৰ জন্ম হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ আৱিষ্কাৰ কৰে যে উক্ত দিনটোত নিশা ১২ বজাৰ পৰা ১ বজাৰ ভিতৰত ভাৰতত জন্মলাভ কৰা সকলোবোৰ শিশুৱেই একোটা বিশেষ শক্তি লাভ কৰে। ছালিমে তেওঁৰ মনঃসংযোগৰ শক্তি ব্যৱহাৰ কৰি এখন বিশাল তথা সাংস্কৃতিক, ভাষিক, ধাৰ্মিক আৰু ৰাজনৈতিক ভিন্নতাৰে ভৰা দেশ হিচাপে ভাৰতে সন্মুখীন হোৱা বিষয়সমূহ প্ৰতিফলিত কৰি 'মিডনাইটছ চিলড্ৰেনছ কনফাৰেঞ্চ' গঠন কৰে। ছালিমে ভৌগোলিকভাৱে সিঁ‌চৰতি হৈ থকা শতাধিক শিশুৰ মাজত নিজৰ শক্তিৰ সহায়েৰে যোগাযোগৰ মাধ্যম হিচাপে কাম কৰে আৰু সিহঁ‌তে নিজৰ নিজৰ শক্তিসমূহৰ অৰ্থোদ্ধাৰ কৰাৰ যত্ন কৰে। যিসমূহ শিশোৱে মধ্যৰাতি অৰ্থাৎ ১২ বজাৰ ওচৰে-পাজৰে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল তেওঁলোকে অন্য শিশুতকৈ অধিক বলৱান একোটা শক্তিৰ অধিকাৰী আছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে শিৱ আৰু পাৰ্বতী নামৰ দুটি শিশু উল্লেখযোগ্য শক্তিৰ অধিকাৰী আৰু তেওঁলোকে কাহিনীটোত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
ইফালে ছালিমৰ পৰিয়ালে একাধিকবাৰ প্ৰব্ৰজন কৰে আৰু দেশখন কোঙা কৰি পেলোৱা কেইবাখনো যুদ্ধৰ মুখামুখি হয়। উক্ত সময়ছোৱাত ছালিমে স্মৃতিশক্তিৰ ক্ষয় ৰোগত ভোগে আৰু সুন্দৰবনত এক আতিভৌতিক নিৰ্বাসনৰ কাল পাৰ কৰে। সেই ঠাইত তেওঁ নিজৰ স্মৃতিশক্তি ঘূৰাই পায় আৰু নিজৰ বাল্যবন্ধুসকলকো পুনৰ লগ পায়। পিছলৈ তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীয়ে ঘোষণা কৰা জৰুৰীকালীন অৱস্থা আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ সঞ্জয় গান্ধীয়ে কৰা জামা মছজিদৰ উচ্ছেদৰ বিতৰ্কতো জড়িত হৈ পৰে। এছোৱা কাল ছালিমে ৰাজনৈতিক বন্দী হিচাপে পাৰ কৰে। তেওঁ নিজৰ পুত্ৰৰ বাবে তেতিয়াও যুৱাৱস্থাত থকা নিজৰ দেশখনৰ লগতে নিজৰ ব্যক্তিগত ইতিহাস লিপিবদ্ধ কৰে।
সঁ‌হাৰি
উপন্যাসখনে ১৯৮১ চনত বুকাৰ বঁ‌টা আৰু ইংলিছ স্পীকিং ইউনিয়ন লিটাৰেৰি এৱাৰ্ড লাভ কৰে। বুকাৰ বঁ‌টাৰ ২৫তম আৰু ৪০তম জয়ন্তী উপলক্ষে যথাক্ৰমে ১৯৯৩ আৰু ২০০৮ চনত উপন্যাসখনক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বুকাৰ বঁ‌টা (দ্য বেষ্ট অফ দ্য বুকাৰ) প্ৰদান কৰা হয়।
কেৱল যুক্তৰাজ্যতে উপন্যাসখনৰ ১০ লাখ কপিৰ বিক্ৰী হয়।
১৯৮৪ চনত ভাৰতৰ তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে উপন্যাসখনৰ অষ্টবিংশ অধ্যায়ৰ এটা বাক্যত উল্লেখ থকা এটা বাক্যৰ বাবে ব্ৰিটিছ আদালতত মানহানিৰ গোচৰ তৰে। উক্ত বাক্যটোত ইন্দিৰা গান্ধীৰ পুত্ৰ ফিৰোজ গান্ধীয়ে মাতৃ ইন্দিৰা গান্ধীৰ অৱহেলাই পিতৃ ফিৰোজ গান্ধীৰ মৃত্যুত অৰিহণা যোগোৱা বুলি দোষাৰোপ কৰাৰ কথা আছিল। ৰুশ্বদীয়ে মিডনাইটছ চিলড্ৰেনৰ উক্ত বাক্যশাৰী উঠাই লোৱাৰ বাবে মান্তি হোৱাত গোচৰটোৰ সিমানতে মীমাংসা হয়।
হৈ গুদু খেল
হৈ গুদু বা অঞ্চল বিশেষে ৰাণীৰ দু খেল অসমৰ এক অসমৰ পৰম্পৰাগত আৰু এসময়ৰ অতি জনপ্ৰিয় খেল৷ হৈ গুদু আৰু ৰাণীৰ দু খেল প্ৰায় একেধৰণেই খেলা হয়; মাত্ৰ সামান্য এটা পাৰ্থক্য আছে৷ সাধাৰণ হৈ গুদু খেলত আটাইবোৰ খেলুৱৈ বৃত্তৰ মাজত সোমাই থাকে আৰু প্ৰতিপক্ষই বৃত্তৰ চাৰিওকাষে ঘূৰি ঘূৰি চুবলৈ চেষ্টা কৰে৷ আনহাতে ৰাণীৰ দু খেলত আঁচৰ সিপাৰে আন এটা গোলাকাৰ বৃত্তৰ মাজত দলপতি বা ৰাণী সোমাই থাকে৷ সাধাৰণতে আদিতে এই খেল ল’ৰাৰ মাজতে খেলা হৈছিল যদিও পিছলৈ ল’ৰা-ছোৱালী উভয়েই পৃথকে পৃথকে এই খেল খেলিবলৈ লয়৷ এই খেলত আজিকালিৰ কাবাডী খেলৰ দৰে উশাহ বন্ধ কৰি হৈ গুদু হৈ গুদু বা কেৱল গুদু গুদু গুদু গুদু নাইবা হাউ গুদু নুগুদু মাগুৰ জালি, ঘোঁৰাৰ নাকে দিলোঁ তালি আদি উশাহ নেপেলোৱাকৈ গাই বৃত্তাকৰে ঘূৰে আৰু থিয় হৈ থকা বিপক্ষক হাতেৰে চুবলৈ যত্ন কৰে৷
খেলৰ নিয়ম
এই খেলৰ বাবে আহল-বহল মুকলি ঠাইৰ প্ৰয়োজন হয়৷ খেলস্থানত মাজতে এডাল আঁচ টানি দুভাগ কৰা হয় আৰু খেলুৱৈসকলো দুটা সমান ভাগত ভাগ হৈ ল’ব লাগে৷ কোনে আগতে খেলিব এটা পইচা ওপৰলৈ দলিয়াই দি চিত-পত চাই ঠিক কৰা হয়৷ আঁচৰ সিপাৰে প্ৰতিপক্ষৰ খেলুৱৈসকল থাকিব৷ প্ৰতিপক্ষই আঁচৰ ইপাৰৰ পৰা উশাহ এটা আৰম্ভ কৰি উশাহটো নসলোৱাৰ প্ৰমাণস্বৰূপে মুখেৰে হৈ গুদু হৈ গুদু আদি কৈ কৈ উশাহটো শেষ হোৱাৰ আগতেই আগৰ ঠাইলৈ উভতি আহিব লাগিব৷ ইয়াৰ মাজতে যদি তেওঁ প্ৰতিপক্ষৰ কাৰোবাক চুব পাৰে তেন্তে তেওঁ মৰা পৰিব বা আঁচৰ ভিতৰত থাকোঁতেই যদি তেওঁৰ উশাহ শেষ হয়, তেন্তে তেওঁ মৰা পৰিব৷ আনহাতে, ৰাণীৰ দু খেলত আঁচৰ ভিতৰত আন এটা বৃত্ত কৰা হয় য’ত ৰাণী বা দলপতি থাকে৷ তেওঁক বেৰি প্ৰতিপক্ষৰ খেলুৱৈসকল থাকে৷ আঁচৰ সিপাৰৰ পৰা ৰাণীৰ পক্ষই মুখেৰে গুদু গুদু বুলি উশাহ টানি ইপাৰে দৌৰি আহিব আৰু আন খেলুৱৈসকলক চুবলৈ চাব৷ বৃত্তৰ মাজত থকা ৰাণী নিজৰ দলৰ মাজলৈ পলাই অহাৰ চেষ্টা কৰিব, তেনে কৰোঁতে তেওঁ কাকো চুব নোৱাৰে৷ ৰাণীক বেৰি বিৰোধী দলৰ বাকী খেলুৱৈসকল থাকিব৷ তেওঁলোকে ৰাণীক আহিবলৈ নিদিয়াকৈ থাকিব৷ ৰাণীক ঘেৰি ৰখাসকলক মাৰিবলৈ ৰাণীৰ পক্ষই উশাহ আৰম্ভ কৰি দু দু দু দু বুলি খেদি যাব আৰু আঁচৰ সিপাৰে থকা খেলুৱৈক হাতেৰে চুই নিজৰ ঠাইলৈ উভতি আহিব৷ আঁচৰ ভিতৰত থাকোঁতে তেওঁ উশাহ শেষ হ’লে তেওঁ মৰা পৰিব৷
বৈশিষ্ট্য
উশাহ ধৰি ৰখাটোৱেই এই খেলৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য৷ তদুপৰি দলীয় সমন্বয় আৰু একাগ্ৰতাই খেল আকৰ্ষণীয় কৰি তোলে৷
শিকনীয় বিষয়
এইখেলৰ পৰা কেইবাটাও কথা শিকিব পাৰি৷ দলীয় সহযোগিতা আৰু শাৰিৰীক শক্তি আৰ্জিত হয়৷ উশাহ দীঘলীয়া কৰি ৰখাৰ গুণ আয়ত্ব কৰিব পাৰি৷ আত্মৰক্ষাৰ বাবে সচেতনতা গুণ আয়ত্ব কৰিব পাৰি৷ সুযোগৰ অপেক্ষাত থাকি ধৈৰ্য আয়ত্ব কৰিব পাৰি৷ এই খেলত যথেষ্ট শাৰিৰীক শক্তি প্ৰয়োজন হয়, সেয়ে নিজকে সুস্থ সবল কৰি খেলৰ উপযোগী কৰি ৰাখিবলৈ শিশুসকল অনুপ্ৰাণিত হয়৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
উজবেকিস্তান
উজবেকিস্তান (Ўзбекистон) মধ্য এছিয়াৰ এখন গণতন্ত্ৰ ৰাষ্ট্ৰ। ইয়াৰ পশ্চিম আৰু উত্তৰে কাজাখাস্তান, পূবে কিৰগিজস্তান, দক্ষিণ-পূবে তাজিকিস্তান, আৰু দক্ষিণে আফগানিস্তান আৰু তুৰ্কমেনিস্তান। উজবেকিস্তানৰ পশ্চিম অংশত দেশখনৰ প্ৰায় ৩৭% অঞ্চলৰে গঠিত স্বায়ত্ত্বশাসিত কোৰাকালপোগ প্ৰজাতন্ত্ৰ অৱস্থিত। উজবেকিস্তানৰ উত্তৰ-পূবা প্ৰান্তত অৱস্থিত তাশখণ্ড দেশখনৰ ৰাজধানী চহৰ আৰু শিল্প আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ। উজবেকিস্তানৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ জনগণ উজবেক জাতিৰ লোক। উজবেক ভাষা ইয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা।
১৯২৪ চনৰ পৰা ১৯৯১ লৈ উজবেকিস্তান ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ অধীন উজবেক ছোভিয়েট সমাজতান্ত্ৰীক প্ৰজাতন্ত্ৰ নামে জনাজাত আছিল। ১৯৯১ চনত ই স্বাধীনতা লাভ কৰে। ১৯৯২ চনত সংবিধান সংশোধন কৰা হয় আৰু ইয়াক ধৰ্মনিৰপেক্ষ আৰু গণতান্ত্ৰীক প্ৰজাতন্ত্ৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। কিন্তু ছোভিয়েট আমলত প্ৰচলিত কেন্দ্ৰীয় নিয়ন্ত্ৰণৰ বিভিন্ন ৰূপ আজিও দেশখনৰ আৰ্থ-সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত বিদ্যমান। যদিও সংবিধানত বহুদলীয় ব্যৱস্থাৰ আশ্বাস দিয়া আছে, দেশখনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ইছলম কাৰিমভে (উজবেক ভাষা: Islom Karimov) এক প্ৰকাৰৰ স্বৈৰশাসনৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছে। যাতে বিৰোধী সকলৰ প্ৰতি সহনশীলতা প্ৰদৰ্শিত কৰা নহয়। কাৰিমভ বজাৰ সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰতো ধীৰে চলা নীতি গ্ৰহণ কৰিছে। ফলত এতিয়াও অৰ্থনীতিৰ অনেক ক্ষেত্ৰত চৰকাৰৰ শক্তিশালী নিয়ন্ত্ৰণ আছে।
জাৰশাসিত উজবেকিস্তান
ৰুছ শাসন প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাৰ পূৰ্বে উজবেকিস্তান বুখাৰা আমিৰাত, খিভা খানাত আৰু কোকান্দ খানাতৰ মাজত বিভক্ত আছিল। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে উজবেকিস্তান ৰুচ সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত হয়। সেইসময় বহিটো ৰুছ নাগৰিক এই অঞ্চলত বসতি স্থাপন কৰে। ১৯১২ চনৰ হিচাপ অনুযায়ী, জাৰশাসিত উজবেকিস্তানত বসবাসকাৰী ৰুছীয়ান সকলৰ সংখ্যা আছিল ২,১০,৩০৬ জন। প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাত ৰুছ চৰকাৰে উজবেকিস্তানসহ মধ্য এছিয়াৰ পৰা সৈন্য সংগ্ৰহ কৰাৰ চেষ্টা চলোৱাত এই অঞ্চলব্যাপী বিদ্ৰোহে দেখা দিয়ে। ১৯১৭ চনত ৰুছ বিপ্লৱৰ ফলত ৰাছিয়াৰ জাৰতন্ত্ৰৰ পতন ঘটে আৰু ৰাছিয়াৰ গৃহযুদ্ধ আৰম্ভ হয়। এই অৱস্থাত ৰুছ চৰকাৰ উজবেকিস্তানৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱায়।
ছোভিয়েট উজবেকিস্তান
১৯২০ চনৰ মাজভাগত কেন্দ্ৰীয় এছিয়াত এশিয়ায় ৰুছৰ কৃতিত্ব পুনঃপ্ৰতিষ্ঠিত হয়। আৰু কিছু প্ৰতিৰোধৰ সত্ত্বেও উজবেকিস্তানসহ সমগ্ৰ মধ্য এছিয়া ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ১৯২৪ চনৰ ২৭ অক্টোবৰ তাৰিখে উজবেক ছোভিয়েট সমাজতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠিত হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত হিটলাৰৰ নেতৃত্বাধীন জাৰ্মানী ছোভিয়েট ইউনিয়ন আক্ৰমণ কৰাত ১৪,৩৩,২৩০জন উজবেক সৈন্য ছোভিয়েট ৰেড আৰ্মীৰ পক্ষে জাৰ্মানীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত অংশ গ্ৰহণ কৰে। ২,৬৩,০০৫জন উজবেক সৈন্য যুদ্ধৰ কালছোৱাত নিহত হয় আৰু ৩২,৬৭০জন নিৰুদ্দেশ হয়।
স্বাধীনতা
১৯৯১ চনৰ ৩১ আগষ্টত ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ পতনকালত উজবেকিস্তানে স্বাধীনতা ঘোষণা কৰে। ১ ছেপ্টেম্বৰক উজবেকিস্তানৰ জাতীয় স্বাধীনতা দিৱস ঘোষণা কৰা হয়।
ৰাজনীতি
উজবেকিস্তান ৰাষ্ট্ৰপতিশাসিত গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ। ইয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি একাধাৰে ৰাষ্ট্ৰ আৰু চৰকাৰৰ প্ৰধান। ৰাষ্ট্ৰৰ সকলো ক্ষমতা চৰকাৰৰ ওপৰত ন্যস্ত। আইন প্ৰণয়নৰ ক্ষমতা চৰকাৰ আৰু দ্বিকাক্ষিক আইনসভা উভয়ৰ ওপৰত ন্যস্ত। উজবেকিস্তানত চৰকাৰী পদপ্ৰাপ্তি কোনো ৰাজনৈতিক দলৰ সদস্যপদ নহয়, বৰং বংশ আৰু কোন গোত্ৰৰ, তাৰ ওপৰত হে বহুলভাৱে নিৰ্ভৰশীল।
ভূগোল
উজবেকিস্তানৰ ৮০% অঞ্চল সমতল মৰুভূমি। দেশখনৰ পূবভাগত প্ৰায় ৪,৫০০ মিটাৰ সুউচ্চ পৰ্বতমালা আছে। উজবেকিস্তানৰ দক্ষিণ-পূব প্ৰান্ত তিয়ান শান পৰ্বতমালা পশ্চিম পাদদেশ লৈ গঠিত। উজবেকিস্তানৰ উত্তৰে নিম্নভূমি কিজিল কুম নামৰ এক বিশাল মৰুভূমি আছে। ই দক্ষিণে কাজাখাস্তান পৰ্যন্ত প্ৰসাৰিত হৈ আছে। ফেগাৰ্ণা উপত্যকা উজবেকিস্তানৰ আটাইতকৈ উৰ্বৰ অঞ্চল। ই কিজিল কুম মৰুভূমিৰ ঠিক পূবত অৱস্থিত আৰু উত্তৰ, দক্ষিণ আৰু পশ্চিমে পৰ্বতমালাৰ দ্বাৰা বেষ্টিত। চিৰ দৰিয়া নদী এই অঞ্চলখনক কিজিল কুম মৰুভূমিৰ পৰা পৃথক কৰিছে। আমু দৰিয়া আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ নদী।
উজবেকিস্তানত প্ৰায়েই ভূমিকম্প হয়। ১৯৬৬ চনৰ এক প্ৰবল ভূমিকম্পত ৰাজধানী তাশখণ্ডৰ বেছি ভাগ অংশ ধ্বংস হৈছিল।
পৰ্যটন
উজবেকিস্তান প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্যৰ সভ্যতাক সংযুক্তকাৰী বিখ্যাত ৰেচম পথৰ ওপৰত অৱস্থিত। উজবেকিস্তানৰ যাদুঘৰ আৰু সংগ্ৰাহালয় সমূহত প্ৰায় ২০ লাখতকৈ বেছি প্ৰত্নতাত্বিক সম্পদ সংগ্ৰাহীত হৈ আছে। এইবোৰে মধ্য এছিয়াৰ প্ৰায় ৭০০০ বছৰ ধৰি বসবাসকাৰী বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ সংস্কৃতি আৰু ইতিহাসৰ সাক্ষ্য বহন কৰিছে। অনেক পৰ্যটকে এই সমৃদ্ধ ইতিহাস সম্বন্ধে জনাৰ উদ্দেশ্যে উজবেকিস্তান ভ্ৰমণ কৰে। উজবেকিস্তানৰ পাহাৰ পৰ্বতৰ শৃংগ আৰু তুষাৰাবৃত পাহাৰ সমূহত স্কি আৰু দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াৰ সুব্যৱস্থা আছে। উজবেকিস্তানৰ ২য় বৃহত্তম দহ চমৰকণ্ড ৰেচম পথৰ মধ্যস্থানত অৱস্থিত আৰু ই বিশ্বৰ প্ৰাচীনতম সহৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। আনুমানিক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭ম শতিকাত এই চহৰ প্ৰতিষ্ঠিত হয়। ইয়াৰ অধিবাসীসকল মূলত তাজিক। ৩২৯ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত মহান আলেকজেণ্ডাৰে ইয়াক জয় কৰে। চমৰকণ্ডৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ ৰেগিস্তান নামৰ অঞ্চল। ইয়াৰ আশে পাশে কেইবাটাও প্ৰাচীন মাদ্ৰাছা আদি। তদুপৰি ইয়াত অনেক বিখ্যাত মছজিদ আৰু স্মৃতিস্তম্ভ আছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:এছিয়াৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তী
কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তী (Kabiraj Chakravarty, ১৭-১৮ শতিকা) আহোম যুগৰ এগৰাকী শ্ৰেষ্ঠ কবি।কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীৰ প্ৰকৃত নাম ৰামনাৰায়ণ চক্ৰৱৰ্তী। কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তী আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহ, শিৱ সিংহ আৰু বৰৰজা ফুলেশ্বৰীৰ ৰাজসভাৰ ৰাজকবি আছিল। এখেতক কৱিৰাজ উপাধি কোনে প্ৰদান কৰিছিল জনা নাযায়। কৱিচন্দ্ৰৰ পিতৃ আছিল ৰামানন্দ আৰু মাতৃ গোৱিন্দপ্ৰিয়া। জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱে পিতাক ৰামানন্দক 'সৰস্বতী' উপাধিৰে বিভূষিত কৰিছিল। কৱিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে ৰুদ্ৰসিংহৰ নিৰ্দেশত 'গীত গোবিন্দ'ৰ পদ ভাঙনি কৰে। শিৱসিংহ আৰু ফুলেশ্বৰীৰ নিৰ্দেশানুসৰি মহাভাৰতৰ আদিপৰ্বৰপৰা 'দুষ্যন্ত চৰিত্ৰমালা' বা 'শকুন্তলা কাব্য' আৰু 'ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণ'ৰপৰা প্ৰকৃতি খণ্ডৰ 'শংখচূড় বধ'ৰ ভাঙনি কৰে। ১৭২৬ চনত 'শংখচূড় বধ'ৰ ৰচনা সমাপ্ত হৈছিল।
গীতগোবিন্দ
জয়দেৱৰ গীতগোবিন্দৰ পদানুবাদ গীতগোবিন্দ ত কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে নিজৰ নামত ভণিতা পেলোৱা নাই। কাব্যখনত কেৱল ভণে দ্বিজবৰে বুলি ভণিতা পেলোৱাৰহে উল্লেখ পোৱা যায়। এই সম্পৰ্কত সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্তত এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে- "ৰাজ প্ৰশস্তি আৰু ৰচনাভঙ্গীৰ অসামান্য সাদৃশ্যলৈ চাই গীতগোবিন্দও কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীৰে ৰচনা বুলি ক'ব পাৰি৷"
ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণ
কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণৰ কৃষ্ণ জন্মখণ্ড অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে। এই কৃষ্ণ জন্মখণ্ডত কৃষ্ণৰ জন্মৰ পৰা বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণলৈকে সকলো কথাৰ বৰ্ণনা আছে যদিও কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে অনুবাদ কৰোঁতে ৰাধা-কৃষ্ণৰ প্ৰেম আৰু ৰাসলীলাৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনাৰ ওপৰতহে অধিক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছে।
শংখচূড় বধ
ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্ত পুৰাণৰ প্ৰকৃতি খণ্ডত থকা শংখচূড় আৰু সতী তুলসীৰ কাহিনীটোক অৱলম্বন কৰি কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীয়ে শংখচূড় বধ কাব্য ৰচনা কৰে। এই কাব্যখন ১৬৪৮ শক (১৭২৬ খ্ৰীঃ) -ত ৰচনা কৰা হৈছিল। কাব্যখনত সতী তুলসীৰ পূৰ্বজন্মৰ বৃত্তান্ত, শংখচূড়ৰ লগত প্ৰণয় আৰু বিবাহ, শংখচূড়- মহাদেৱৰ যুদ্ধ, ছদ্মবেশী কৃষ্ণৰ দ্বাৰা তুলসীৰ সতীত্ব নাশ, শংখচূড়ৰ মৃত্যু আৰু তুলসীৰ বৈকুণ্ঠত কৃষ্ণৰ পত্নীত্ব প্ৰাপ্তিৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তুলসী গছ আৰু পাতৰ মাহাত্ম্য আৰু শালগ্ৰাম শিলাৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কেও শংখচূড় বধ কাব্যখনত পোৱা যায়।কাব্যখনত ঠায়ে ঠায়ে আদি ৰসৰ বিৱৰণ পোৱা যায়।কাব্যখনৰ শেষত ৰাজ প্ৰশস্তি আৰু ভণিতাও পোৱা যায়- "তাহান তনয় শিৱসিংহ নৃপ ভৈলা। সমুদ্ৰত হন্তে যেন শশধৰ হৈলা।। ... হেনয় ৰাজাৰ ভৈলা প্ৰিয়তম জায়া। কেতেকী পুস্পৰ বৰ্ণ যাৰ দেখি কায়া।। এহি হেতু ফুলেশ্বৰী নামক লভিলা। হৰক পাৰ্বতী যেন স্বামীক সেৱিলা।। ... হেন নৃপতিৰো মহিষীক আভা পায়া। কবিৰাজ বিপ্ৰে ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত্তক চায়া।। পদবন্ধে বিৰচিলা পুৰাণ প্ৰৱন্ধ। শংখচূড় নামে ৰাজা সিটো সত্যসন্ধ৷৷"
শকুন্তলা কাব্য
শকুন্তলা কাব্যখনৰ বিষয়বস্তু কবিয়ে মহাভাৰতৰ আদিপৰ্বৰ পৰা গ্ৰহণ কৰিছে যদিও কাব্যখনৰ আখ্যান ভাগ মহাভাৰতৰ নহয়। কবিয়ে কাব্যখনৰ মাত্ৰ জুমুঠিটোহে মহাভাৰতৰ পৰা গ্ৰহণ কৰিছে। আখ্যান ভাগৰ লগত কালিদাসৰ অভিজ্ঞানম শকুন্তলমৰ সাদৃশ্য আছে যদিও কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীৰ শকুন্তলা কাব্যৰ কাহিনী অভিজ্ঞান শকুন্তলমৰ পৰাও আঁতৰি আহিছে।মেনকাই মৃগী ৰূপ ধাৰণ কৰি দুষ্যন্তক কণ্ব মুনিৰ আশ্ৰমলৈ আকৰ্ষণ কৰি নিয়া, শকুন্তলাই বিৰহত দগ্ধ ৰজাক ঋষিসকলে চন্দ্ৰকেতু-কামকলাৰ আখ্যান কৈ সান্ত্বনা দিয়াৰ কথা কালিদাসৰ অভিজ্ঞান শকুন্তলমত পোৱা নাযায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
উৎপল দত্ত (লেখক)
উৎপল দত্ত এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সমালোচক। তেওঁ বিনোদনধৰ্মী মাহেকীয়া আলোচনী 'বিস্ময়' আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰজগত বিষয়ক সাংস্কৃতিক আলোচনী 'ৰূপকাৰ'ৰ সৈতে চলচ্চিত্ৰ সাংবাদিক আৰু সমালোচক হিচাপে জড়িত আছিল। পিছলৈ তেওঁ আকাশবাণী গুৱাহাটীত যোগদান কৰে। তেওঁৰ এখন গ্ৰন্থ '২৪ ফ্ৰেমছ' (২০০৮) আকাশবাণী গুৱাহাটীত অনুষ্ঠান হিচাপে প্ৰচাৰিত হৈছিল। তেওঁৰ কেইবাখনো গ্ৰন্থ প্ৰকাশিত হৈছে। তেওঁ চলচ্চিত্ৰম গোষ্ঠীৰ অধ্যক্ষ আৰু চলচ্চিত্ৰম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ সঞ্চালক।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
উৎপল দত্তই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলা শাখাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল পিছলৈ তেওঁ মাৰ্কেটিং মেনেজমেণ্টত পোষ্ট গ্ৰেজুৱেট ডিপ্লোমা লাভ কৰিছিল।
কৰ্ম জীৱন
তেওঁ 'নতুন অসমীয়া' সাপ্তাহিক বাতৰি-কাকতত সাংবাদিকতাৰে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। পিছলৈ তেওঁ 'ৰূপকাৰ' আলোচনীত আলোকচিত্ৰ শিল্পী আৰু সাংবাদিক হিচাপে যোগদান কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ 'বিস্ময়' আলোচনীৰ উপ সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰে। তেওঁ বিস্ময় প্ৰকাশনৰ মাহেকীয়া সাংস্কৃতিক আলোচনী 'ৰংঘৰ'ৰ সহযোগী সম্পাদক আছিল।
কিছু বছৰ তেওঁ চিনেমা ইণ্ডিয়া ইণ্টাৰনেচনেলৰ বিশেষ সংবাদদাতা হিচাপে অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। আকাশবাণী ৰাঁচীৰ কেন্দ্ৰ স্চালক হিচাপে তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহন কৰে। ইয়াৰ আগতে তেওঁ আকাশবাণীৰ অন্যান্য কেন্দ্ৰ যেনে: ডিব্ৰুগড়, নগাঁও, উইলিয়াম নগৰ, হাফলং, গুৱাহাটী আৰু ৰাঁচীৰ লগত জড়িত আছিল। অৱসৰৰ পাচত তেওঁ 'নীতিশাস্ত্ৰ গ্লোবেল চাৰভিচেজ'ত কিছুদিনৰ বাবে ’ৰাজনৈতিক উপদেষ্টা’ হিচাপে কাম কৰে। বৰ্তমান তেখেত অসম ডাউন টাউন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰিবেশ্য কলা শাখাৰ ডীন (অবৈতনিক) ৷
তেওঁ চলচ্চিত্ৰ সাংবাদিক পৱিত্ৰ কুমাৰ ডেকাৰ জীৱনৰ আধাৰত এখনি চুটিছবি 'বাই-লেন২' নিৰ্মাণ কৰিছে। এই ছবিখন দেশ-বিদেশৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱলৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ লগতে ২০১৩ চনত ইণ্ডিয়ান পেন'ৰমাটো নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁৰ দ্বিতীয় ছবি 'থ্ৰো ট্ৰাষ্ট এণ্ড ফিয়াৰ' সাহিত্যিক নিৰুপমা বৰগোহাঞিৰ জীৱন দৰ্শনৰ ওপৰত নিৰ্মিত। এই ছবি মিহিৰ গোস্বামীয়ে প্ৰযোজনা কৰিছিল। তেওঁৰ তৃতীয় ছবি 'বৰগীত - এটি দ্ৰুপদী ৰত্ন' অসমৰ বৰগীতৰ ওপৰত নিৰ্মিত। বহুবৃত্ত তেওঁৰ শেহতীয়া ছবি। ছবিখন ভাৰতৰ ইন্টাৰনেচনেল ফিল্ম ফেষ্টিভেলকে ধৰি বিভিন্ন দেশী বিদেশী চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল ৷ ৰাজস্থান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰিছিল ৷
তেওঁৰ প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি 'যি গল্পৰ শেষ নাই' প্ৰদ্যুৎ কুমাৰ ডেকা আৰু প্ৰশান্ত শইকীয়াৰ সৈতে পৰিচালনা কৰিছিল। তেওঁ চলচ্চিত্ৰম গোষ্ঠীৰ অধ্যক্ষ আৰু গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হোৱা চলচ্চিত্ৰম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ সঞ্চালক।
ব্যক্তিগত জীৱন
তেওঁ লেখিকা নম্ৰতা দত্তৰ সৈতে ১৯৯৫ চনত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোকে কন্যা ৰাগমালা দত্তৰ সৈতে গুৱাহাটীত বাস কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ সমালোচক
শিৱা কেশৱন
শিৱা কেশৱন (Shiva Keshavan; জন্ম: ২৫ আগষ্ট ১৯৮১) এগৰাকী ভাৰতীয় লুজ খেলুৱৈ। তেওঁ শীতকালীন অলিম্পিকত লুজ খেলত অংশগ্ৰহণ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি হোৱাৰ লগতে শীতকালীন অলিম্পিকত ১৯৯৮-ৰ পৰা ২০১৮-লৈ তেওঁ ছবাৰ ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তেওঁ পূৰ্বৰ ১৩১.৯ কিলোমিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা (৮২.০ মাইল প্ৰতি ঘণ্টা) ৰেকৰ্ডক ভাঙি ১৩৪.৩ কিলোমিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা (৮৩.৫ মাইল প্ৰতি ঘণ্টা)-ত এছিয়ান স্পীড ৰেকৰ্ড স্থাপন কৰে আৰু জাপানৰ নাগানোত অনুষ্ঠিত এছিয়ান লুজ কাপত সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে। ২০১২ চনত, তেওঁ ৪৯.৫৯০ ছেকেণ্ডত এক নতুন এছিয়ান ট্ৰেক ৰেকৰ্ড স্থাপন কৰে।
কেৰিয়াৰ
কেশৱনে সৰুতে স্কি কৰিছিল আৰু ১৯৯৫ চনত ১৪ বছৰ বয়সত জুনিয়ৰ নেচনেল স্কি চেম্পিয়নশ্বিপত অংশগ্ৰহণ কৰি জয়ী হৈছিল। ১৫ বছৰ বয়সত তেওঁ বিশ্ব চেম্পিয়ন গান্থাৰ লেমৰেৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত তেওঁৰ বিদ্যালয়ৰ এটা লুজ শিবিৰত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। কেশৱনক এজন প্ৰতিশ্ৰুতিশীল যুৱ খেলুৱৈ হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয় আৰু ১৯৯৮ চনৰ ১৬ বছৰ বয়সত নাগানো শীতকালীন অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰি আনুষ্ঠানিকভাৱে লুজত অলিম্পিকৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰা আটাইতকৈ কম বয়সীয়া ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হয়।
২০০২ চনত ইটালীৰ লুজ দলে কেশৱনক তেওঁলোকৰ প্ৰশিক্ষক আৰু প্ৰশিক্ষণৰ সুবিধাৰ সম্পূৰ্ণ ব্যৱহাৰৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল যদি তেওঁ ইটালীৰ পতাকাৰ তলত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰে, কিন্তু তেওঁ এই প্ৰস্তাৱ অগ্ৰাহ্য কৰে আৰু ভাৰতৰ হৈ প্ৰতিনিধিত্ব অব্যাহত ৰাখিব বিচাৰে বুলি জনায়। তেওঁ কয়, “মোৰ বাবে সপোন আছিল অলিম্পিকক মোৰ চহৰলৈ লৈ যোৱা, আৰু সেইটোৱেই একমাত্ৰ কাৰণ যাৰ বাবে মই খেলি আছোঁ। আমিও ইয়াত আছোঁ বুলি [বিশ্বক] দেখুৱাবলৈ।”
২০১৪ চনত ভাৰতীয় অলিম্পিক সংঘৰ নিলম্বনৰ পাছত কেশৱনে চ'চি শীতকালীন অলিম্পিকত স্বতন্ত্ৰ অলিম্পিক প্ৰতিযোগী হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰে। অৱশ্যে পাছলৈ চ'চি শীতকালীন অলিম্পিকৰ সময়ত ভাৰতীয় অলিম্পিক সংঘই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিৰ দ্বাৰা পুনৰ স্বীকৃত দেশৰ মৰ্যাদা লাভ কৰাৰ ফলত কেশৱনে ভাৰতীয় পতাকাৰ তলত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰে।
২০১৪ চনৰ নবেম্বৰৰ পৰা কেশৱনে ২০১৮ চনৰ পিয়ংচাং শীতকালীন অলিম্পিকৰ বাবে ডানকান কেনেডিৰ অধিনত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল। কেশৱনৰ কাৰিকৰী দক্ষতা ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁৰ স্লেজ উন্নত কৰিবলৈ ডানকনে কেশৱনৰ ব্যক্তিগত প্ৰশিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল।
কেশৱনে ২০১৮ চনত তেওঁৰ ষষ্ঠ তথা অন্তিম অলিম্পিকৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিছিল, য'ত তেওঁ পুৰুষৰ একক প্ৰতিযোগিতাত ৪০জন খেলুৱৈৰ ভিতৰত ৩৪তম স্থান লাভ কৰিছিল।
কেশৱনে প্ৰায়ে সাক্ষাৎকাৰত তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ বাবে বিত্তীয় সংগ্ৰামৰ বিষয়ে কয়। কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণিতে, তেওঁ তেওঁৰ খেলিবলৈ স্লেজ ধাৰ লৈছিল। ২০০২ চনৰ মণ্ট্ৰিয়েল শীতকালীন অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেওঁ চল্ট লেক চিটিলৈ যাত্ৰা কৰে। ২০০৬ চনত পুঁজি নোহোৱাৰ বাবে তেওঁ দুটা ছিজনৰ বাবে প্ৰতিযোগিতাত অংশ লোৱা নাছিল। কেশৱনে ২০১৪ চ'চি শীতকালীন অলিম্পিকত অংশ ল'বলৈ ধন আহৰণ ইণ্টাৰনেটত ক্ৰাউডফাণ্ডিং যোগে কৰে, তেওঁৰ ইউনিফৰ্মত ৫০,০০০ দাতাৰ নাম লিখা আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
শিৱা কেশৱনৰ জন্ম হয় ১৯৮১ চনৰ ২৫ আগষ্ট হিমাচল প্ৰদেশৰ মানালীত। তেওঁৰ পিতৃ কেৰালাৰ এগৰাকী ভাৰতীয় আৰু মাতৃ এগৰাকী ইটালিয়ান, ১৯৭০ দশকত হিমালয়ত বেকপেকিং কৰাৰ সময়ত তেওঁলোক দুয়ো লগ পাইছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে হিমাচল প্ৰদেশত এখন ইটালিয়ান ৰেষ্টুৰেণ্ট চলায়। কেশৱনে মানালীতে ডাঙৰ দীঘল হয় আৰু ছানাৱাৰৰ লৰেন্স স্কুলৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁ স্কুলৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন সহপাঠী নমিতা আগৰৱালাক বিয়া কৰায়, যি তেওঁৰ ক্ৰীড়া ব্যৱস্থাপকও। দম্পতীহালৰ এজনী কন্যা সন্তান আছে। তেওঁ ফ্লৰেন্স বিশ্ববিদ্যালয়ত মানৱবিজ্ঞান আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু ফ্লৰেন্স বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আন্তৰ্জাতিক সম্পৰ্কত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। প্ৰশিক্ষণৰ অফ-চিজনত তেওঁ ৰোজ গাৰ্ডেন নামৰ তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ ৰেষ্টুৰেণ্টত কাম কৰে।
কেশৱনে ভাৰতত শীতকালীন ক্ৰীড়াৰ প্ৰচাৰত সময় অতিবাহিত কৰে; ২০০৯ চনত কেশৱনে লুজ খেলাৰ কৰিবলৈ আগ্ৰহী যুৱ খেলুৱৈসকলৰ বাবে ভাৰতত এটা তৃণমূল পৰ্যায়ৰ শিবিৰ অনুষ্ঠিত কৰিছিল। জাপানত প্ৰশিক্ষণৰ বাবে জুনিয়ৰ নেচনেল লুজ দল গঠন কৰিবলৈ দহজনক নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰা প্ৰায় ২০০ ভাৰতীয় শিশোৱে তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণ শিবিৰত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছত কেশৱনে নতুন ভাৰতীয় শীতকালীন খেলুৱৈ উলিয়াই অনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লুজ খেলুৱৈ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
বৰুণ
বৰুণ (वरुण) হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ এগৰাকী বৈদিক দেৱতা আৰু তেওঁ আকাশ, জল, ন্যায় আৰু সত্যৰ সৈতে জড়িত। প্ৰাচীনতম বৈদিক সাহিত্য যেনে ঋকবেদ আদিত বৰুণৰ উল্লেখ পোৱা যায়। তামিল ভাষাৰ ব্যাকৰণৰ পুথি টোলকাপ্পিয়মত বৰুণক সমুদ্ৰ আৰু বৃষ্টিৰ অধিষ্ঠাতা দেৱতা কড়ালন বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে। তেওঁক সপ্তৰ্ষিৰ অন্যতম ঋষি কাশ্যপৰ পুত্ৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
হিন্দু পুৰাণসমূহৰ মতে বৰুণ সমুদ্ৰৰ দেৱতা। তেওঁৰ বাহন আৰু অস্ত্ৰ হৈছে ক্ৰমে মকৰ আৰু পাশ। তেওঁ পশ্চিম দিশৰ ৰক্ষক দেৱতা। কিছুসংখ্যক ৰচনাৰ মতে বৰুণৰ পিতৃ হৈছে বশিষ্ঠ মুনি।
জাপানী বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আখ্যানসমূহত বৰুণক ছুইটেন হিচাপে পোৱা যায়। জৈন ধৰ্মতো বৰুণৰ উপস্থিতি দেখা পোৱা যায়।
নামৰ উৎপত্তি
হিন্দু সংস্কৃতি অনুযায়ী বৰুণ শব্দৰ মূল হৈছে বৰ ক্ৰিয়া যাৰ অৰ্থ আৱৰি ৰখা বা বান্ধি/সামৰি ৰখা। উনা শব্দৰ সংযোগত ইয়াৰ অৰ্থ হয়গৈ যিজনে আৱৰি বা বান্ধি ৰাখে। পৃথিৱীক আৱৰি ৰখা নীতি বা ন্যায়ৰ সাগৰ বুজাবলৈ এই বৰুণ শব্দৰ শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
১৯৩৪ চনত জৰ্জ ডুমেজিলে গ্ৰীকসকলৰ ঔৰানচৰ সৈতে বৰুণৰ মূলৰ সম্পৰ্ক সম্পৰ্কে এক আলোচনা আগবঢ়ায়। তেওঁ কয় যে ঔৰানচ আৰু বৰুণ দুয়োটা শব্দৰে ইণ্ডো-ইউৰোপীয়ান মূল হৈছে উৰ যাৰ অৰ্থ হৈছে বান্ধি ৰখা। ঔৰানচে চাইক্লপচসকলক বান্ধি ৰখাৰ বিপৰীতে বৰুণে দুষ্টক বান্ধি ৰাখে। অৱশ্যে তেওঁৰ এই যুক্তি ব্যাপকভাৱে অগ্ৰাহ্য কৰা হয় আৰু ৱৰ্চৰ (সেমেকা হোৱা) পৰাহে (সংস্কৃত: বৰষুণ পৰা) বৰুণৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি ব্যাখ্যা কৰা হয়।
বেদ
ঋকবেদৰ প্ৰাচীনতম সূত্ৰসমূহৰ মতে বৰুণ হৈছে ন্যায় বা নৈতিকতাৰ ৰক্ষক। অনুতাপ নোহোৱাকৈ পাপকৰ্মত লিপ্ত হোৱাসকলক তেওঁ শাস্তি প্ৰদান কৰাৰ বিপৰীতে যিসকল অনুতপ্ত হয় তেওঁলোকক বৰুণে ক্ষমাদান কৰে। ঋকবেদৰ বহুকেইটা শ্লোকত বৰুণৰ উল্লেখ পোৱা যায়।  বেদসমূহত জল, নদী আৰু সমুদ্ৰৰ সৈতে বৰুণৰ সম্পৰ্কৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।
বৰুণ আৰু মিত্ৰ দেৱতাক একেলগে শপত লোৱা বা প্ৰতিজ্ঞা কৰাকে ধৰি সামাজিক নীতি আৰু পৰম্পৰাসমূহৰ অধিষ্ঠাতা হিচাপে স্থান দিয়া হয়। ঋকবেদত বৰুণ আৰু মিত্ৰ উভয়কে অসুৰ আৰু দেৱতা দুয়োটাৰে আখ্যা দিয়া হৈছে। ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিৰ উত্তৰকালত বৃত্ৰাসুৰক পৰাজিত কৰাৰ পিছত ইন্দ্ৰই অসুৰৰ নেতা বৰুণক দেৱতা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে।
যজুৰ্বেদত বৰুণক কবিৰাজসকলৰ পৃষ্ঠপোষক দেৱতা বুলি কোৱা হৈছে। অথৰ্ববেদতো তেওঁৰ বহুমুখী জ্ঞান আৰু ক্ষমতাৰ বৰ্ণনা আছে। ৮০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত ৰচিত বৃহদাৰণ্যক উপনিষদত উল্লেখ আছে যে বৰুণ পশ্চিম দিশৰ দেৱতা যি জলৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। কথোপনিষদৰ মতে অদিতি হৈছে ভূদেৱী। বৈদিক সাহিত্যসমূহত অদিতিক বৰুণ আৰু মিত্ৰৰ মাতৃ বুলি কোৱা হৈছে। পৰৱৰ্ত্তী কালৰ আখ্যানসমূহত অদিতিক সকলো দেৱতাৰ মাতৃ আৰু সেয়েহে বৰুণৰো মাতৃ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
যজুৰ্বেদ অনুসৰি বৰুণেই বিষ্ণু আৰু সেয়ে এই দুয়োজন দেৱতাক অৰ্চনা কৰা উচিত।
ৰামায়ণ
ৰামায়ণত বৰ্ণিত আখ্যান অনুসৰি ৰাৱনে হৰণ কৰি নিয়া সীতাক উদ্ধাৰ কৰিবৰ বাবে বিষ্ণুৰ অৱতাৰ ৰামে সমুদ্ৰ পাৰ হৈ লংকালৈ যাবলৈ তিনিদিন-তিনিৰাতি জলাধিপতি বৰুণৰ উপাসনা কৰে। বৰুণে ইয়াৰ সঁ‌হাৰি নিদিয়াত চতুৰ্থ দিনা পুৱা ক্ৰোধান্বিত হৈ ৰামে ভ্ৰাতৃ লক্ষ্মণক কয় যে দেৱতাসকলেও হিংসাৰ পৰিভাষাহে বুজি পায় আৰু শান্তিভাৱেৰে কৰা প্ৰাৰ্থনা আওকাণ কৰে।
ৰামে নিজৰ ধনু-কাঁ‌ড় উলিয়াই অগ্নিবাণ নিক্ষেপেৰে সাগৰ শুকুৱাই পেলাবলৈ উদ্যত হোৱাত বৰুণৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়। তেওঁ ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰি কয় যে সমুদ্ৰখন বিশাল আৰু তেওঁ প্ৰকৃতিৰ নিয়ম উলংঘা কৰিব নোৱাৰে। বৰুণে ৰামক সমুদ্ৰৰ ওপৰেৰে এক দলং নিৰ্মাণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে আৰু ৰামৰ বাহিনীক কোনো আমনি নিদিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। অৱশ্যে বেছিভাগ সূত্ৰৰ মতে বৰুণৰ সলনি সমুদ্ৰ দেৱতাইহে ৰামক সাক্ষাৎ কৰি এই কথা কয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
চিঙৰা
চিঙৰা বা ’চিংৰা’ (Chamosa) এবিধ জনপ্ৰিয় মুখৰোচক খাদ্য৷ ময়দাৰ ডাঠ প্ৰলেপেৰে ভিতৰত বিভিন্ন খাদ্যবস্তুৰ পূৰ দি তিনিকোণীয়াকৈ আকাৰ দি গৰম তেলত ডুবাই সোণালী ৰং হোৱাকৈ ভাজি এইবিধ খাদ্য তৈয়াৰ কৰা হয়৷ পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত চিঙৰাক এক জলপান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ ভোক নিবৃত্তিৰ লগতে মুখৰোচক চিঙৰা এটা সময়ত মধ্যপ্ৰাচ্যৰ পৰা ভাৰতত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু ৰাজ-আতিথ্য পাই সৰ্বসাধাৰণৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল৷ এই জনপ্ৰিয়তালৈ লক্ষ্য কৰি প্ৰতি বছৰে ৫ ছেপ্তেম্বৰ থাৰিখটো বিশ্ব চিঙৰা দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়৷
চিঙৰাৰ ইতিহাস যথেষ্ট পুৰণি৷ পাৰস্যৰ উপকূল অঞ্চলত সাম্ৰাজ্যবোৰ গঢ়ি উঠাৰ সময়তেই চিঙৰাৰ ইতিহাস আৰম্ভ হয় বুলিব পাৰি৷ দশম শতিকাৰ মধ্যপ্ৰাচ্যৰ ’পান’ আৰু ’ভোজন’ সম্পৰ্কীয় সাহিত্যত আৰু পাৰ্চী গ্ৰন্থসমূহত “ছানবোগাছ’’ আৰু “ছামছা’’ নামে বৰ্তমানৰ চিঙৰাৰ দৰে খাদ্যৰ উল্লেখ আছে৷ আন আন ঐতিহাসিক বিৱৰণবোৰতো ক্ষুদ্ৰ মাংসৰ টুকুৰা বা কীমাৰে পূৰ দিয়া ত্ৰিভূজাকৃতিৰ জলপান ’ছানবুছাক’ বা ’ছানবুছাজ’ৰ উল্লেখ পোৱা যায়৷ এইবিধ খাদ্য পৰিব্ৰাজকসকলে দীঘলীয়া ভ্ৰমণকালত লগত লৈ ফুৰিছিল আৰু সন্ধিয়া ’কেম্প ফায়াৰ’ৰ চাৰিওফালে বহি খাইছিল৷ পৰৱৰ্তীকালত ভাৰতলৈ কৰ্মসংস্থানৰ বাবে মধ্যপ্ৰাচ্যৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰা ৰান্ধনিসকলে চুলতান আমোলত এই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰিছিল৷ মহম্মদ বিন টোগলকৰ ৰাজদৰবাৰত অনুষ্ঠিত হোৱা ’বৰভোজ’ৰ বিষয়ে ইবন বটুতাই লিখা বৰ্ণনাত মুখৰোচক খাদ্য চিঙৰাৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে৷ তেতিয়া এইবিধ তিনিকোণীয়া খাদ্যক “ছাম্বুছাক’’ নামে জনা গৈছিল আৰু ইয়াৰ ভিতৰত পূৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, কীমা, মটৰগুটি, পেস্তা, আলমণ্ড আদি৷ চুফী পণ্ডিত আমিৰ খশ্ৰুৰ ৰচনাৰ এটি সাঁথৰত চামোচা বা চিঙৰাৰ উল্লেখ আছে৷ ইয়াৰ আগতে ইশাক ইবন-আল-মৌচিলি নামৰ নৱম শতিকাৰ এগৰাকী কবিয়ে তেওঁৰ কবিতাত ’ছানবুছাজ’ নামৰ এবিধ খাদ্যৰ উল্লেখ কৰিছিল৷ পণ্ডিত কূটনীতিবিদ আবুল ফজলৰ ৰচনাতো চামোচা বা চিঙৰাৰ বিষয়ে পোৱা যায়৷
দেশে দেশে চিঙৰা
ভাৰতত চিঙৰাই ৰজাঘৰীয়া সমাদৰ পাই সাধাৰণ মানুহৰ মাজত জনপ্ৰিয় মুখৰোচক খাদ্য হৈ পৰিল৷ আমি সাধাৰণতে দেখা আৰু খোৱা চিঙৰাবিধ অসম, [পশ্চিমবংগ]], বিহাৰ, উৰিষ্যা আৰু ঝাৰখণ্ডত অতি জনপ্ৰিয়৷ হায়দৰাবাদত চিঙৰা কিছু চেপেটা আকৃতিৰ৷ ইয়াত কেৱল মাংসৰ পূৰ থাকে আৰু এইবিধ চিঙৰাক লুকমি নামে জনা যায়৷ কৰ্ণাটকত পিঁয়াজ ভৰোৱা চিঙৰা আৰু পাঞ্জাবত আলু-মটৰৰ পূৰ দিয়া চিঙৰাৰ প্ৰচলন বেছি৷ গুজৰাটত কবি ভৰোৱা [পট্টি চিঙৰা]] অধিক জনপ্ৰিয়৷ পৃথিৱীৰ অন্যান্য ঠাইতো চিঙৰা জনপ্ৰিয় মুখৰোচক খাদ্য, অৱশ্যে আকাৰ আৰু উপকৰণত বিভিন্ন ঠাইত কিছু পৰিৱৰ্তন দেখা যায়৷ মধ্য প্ৰাচ্যত চিঙৰাত পূৰ হিচাপে পনীৰ৷ পিঁয়াজ, বনৌষধি, মছলা আৰু মাংসৰ কীমা দিয়া থাকে৷ ইজৰাইলৰ চিঙৰাত সিজোৱা আৰু পিটিকা কৰা বুট আৰু পাইন বাদাম থাকে৷ ইজৰাইল আৰু ব্ৰাজিলত মাংসভৰ্তি ’ছামুছা’ আৰু ’পেষ্টেই’ পোৱা যায়৷ উজবেকিস্তান আৰু কাজাখস্তানত উইঘূঁৰ শৈলীৰ চিঙৰাৰ প্ৰচলন আছে৷ উইঘূঁৰ চিঙৰাত ময়দাৰ ডাঠ প্ৰলেপ দি ভিতৰত ভেড়াৰ মাংস দিয়া থাকে৷ আফ্ৰিকাৰ পূব অঞ্চলত ৰমজান, ঈদ আৰু আন উৎসৱত ’চাম্বুচা’ নামে চিঙৰা খোৱা হয়৷ এইদৰে পৃথিৱীৰ বহু ঠাইত চিঙৰাৰ প্ৰচলন আছে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:খাদ্য শ্ৰেণী:মুখৰোচক
মেহতাব (অভিনেত্ৰী)
মেহতাব (Mehtab; ১৯১৩-১৯৯৭) এগৰাকী হিন্দী, উৰ্দু চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আছিল। ১৯২৮ চনৰ পৰা ১৯৬৯ চনলৈ তেওঁ চলচ্চিত্ৰ জগতত সক্ৰিয় হৈ আছিল। গুজৰাটৰ শশীনত জন্মগ্ৰহণ কৰা অভিনেত্ৰীগৰাকীৰ জন্মৰ নাম আছিল নাজমা। তেওঁৰ পিতৃ নবাব ছিদি ইব্ৰাহিম মহম্মদ ইয়াকুত খান তৃতীয় গুজৰাট ৰাজ্যৰ চুৰাটৰ ওচৰৰ শচীনৰ নবাব আছিল। ১৯২০ চনৰ শেষৰ ফালে ছেকেণ্ড ৱাইফ (১৯২৮),ইন্দিৰা বি এ (১৯২৯) আৰু জয়ন্ত (১৯২৯) আদি ছবিত সৰু সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। বীৰ কুনালত (১৯৩২) তেওঁ আশ্ৰফ খানৰ বিপৰীতে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পূৰ্বে কেইখনমান ছবিত চৰিত্ৰ-শিল্পী ৰূপে কৰে। প্ৰায় এটা দশক মূলতঃ একচনমুখী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ পিছত কিদাৰ শৰ্মাৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত চিত্ৰলেখা (১৯৪১) ছবিখনেৰে তেওঁ বিশিষ্ট স্থান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
তেওঁৰ আৰম্ভণিৰ সহ-শিল্পী আশ্ৰফ খানৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়; যাৰ সৈতে তেওঁৰ এটি পুত্ৰ সন্তান জন্ম হয়। পিছলৈ তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয় আৰু ১৯৪৬ চনত তেওঁ ছোহৰাব মোডীক বিয়া কৰায়। মোদীয়ে তেওঁক ঐতিহাসিক ছবি ঝান্সী কি ৰাণীৰ (১৯৫৩) মূল চৰিত্ৰৰ বাবে বাচনি কৰে। কিন্তু দৰ্শনীয় দৃশ্য আৰু আড়ম্বৰপূৰ্ণ চেট থকাৰ পিছতো বক্স অফিচত ছবিখনে মুখ থেকেচা খায়। মোডীৰ সময় বড়া বলৱানত (১৯৬৯) চৰিত্ৰ-শিল্পী হিচাপে অভিনয় কৰাৰ বাদে ১৯৫৩ চনৰ পিছত তেওঁ অভিনয় এৰি দিয়ে । ১৯৯৭ চনৰ ১০ এপ্ৰিলত মুম্বাইত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
কৰ্মজীৱন
ডব্লিউ এম খানৰ সৈতে মেহতাবে তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক ছবি কমাল-ই-শ্বামশ্বিৰত (১৯৩০) অভিনয় কৰে। ছবিখন তেওঁৰ মাকৰ এক্সেলচিয়াৰ ফিল্ম কোম্পানীয়ে প্ৰযোজনা কৰিছিল। এই সময়ছোৱাৰ তেওঁৰ আন আন ছবিসমূহৰ ভিতৰত আছে হামাৰা হিন্দুস্তান (১৯৩০), এইখন এখন নিৰ্বাক ছবি, য'ত ৰুবি মায়াৰ্ছ, জাল মাৰ্চেণ্ট আৰু মজহৰ খানে অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ সাৰদা ফিল্ম কোম্পানীৰ প্ৰযোজনাত, বিভিন্ন পৰিচালকৰ নিৰ্দেশনাত বহু কেইখনত ছবিত অভিনয় কৰে, মূলতঃ একচন ভূমিকাত।অৱশেষত ১৯৩২ চনত তেওঁ ইণ্ডিয়ান আৰ্ট প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত বীৰ কুনাল ছবিত আশ্ৰফ খানৰ বিপৰীতে নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে। এইজন অভিনেতা আশ্ৰফ খানৰ সৈতে তেওঁৰ বিয়া হৈছিল আৰু বিবাহ বিচ্ছেদো হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ভিন্ন ভিন্ন বেনাৰত অভিনয় কৰি যায়, যাৰ ভিতৰত আছে চন্দুলাল শাহৰ ৰঞ্জিত মোভীটোনৰ জয়ন্ত দেশাই পৰিচালিত আৰু বিলিমোৰিয়া অভিনীত ভোলা শিকা (১৯৩৩); বাবুভাই জানী পৰিচালিত আৰু নবীন চন্দ্ৰ অভিনীত ৰণচণ্ডী। লগতে তেওঁ ১৯৩৭ চনত জদ্দানবায়ে পৰিচালনা কৰা মোতী কা হাৰ আৰু জীৱন স্বপ্না নামৰ দুখন ছবিতো অভিনয় কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
মুছলমান মেহতাবে ১৯৪৬ চনৰ ২৮ এপ্ৰিলত পাৰ্চী ছোহৰাব মোদীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। মেহতাবৰ মতে এই বিবাহত মোডীৰ পৰিয়ালৰ অনুমোদন নাছিল। এইখন মেহতাবৰ দ্বিতীয়খন বিবাহ আছিল। লগতে আছিল পূৰ্বৰ স্বামী আশ্ৰফ খানৰ ফালৰ পৰা আঠ বছৰীয়া পুত্ৰ সন্তান ইছমাইল। মোডীৰ সৈতে বিয়াত বহিবলৈ তেওঁৰ চৰ্ত আছিল যে পুত্ৰ ইছমাইল তেওঁলোকৰ লগত থাকিব। মোদীয়ে তেওঁৰ প্ৰাক্তন স্বামীৰ সৈতে ইছমাইলৰ বিষয়ে কথা পাতিছিল আৰু সেইমতে ল’ৰাটো মেহতাবৰ সৈতে থাকিল। ৪৬ বছৰীয়া মোডী মেহতাবতকৈ বিশ বছৰে ডাঙৰ আছিল আৰু নাচিম বানুৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক শেষ কৰিছিলহে মাত্ৰ। মেহতাব আৰু মোদীৰ যুগ্মজীৱনৰ চিহ্ন স্বৰূপে মেহেল্লী নামৰ এটা সন্তান আছিল; যাক তেওঁলোকে পাৰ্চী হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। ১৯৮৪ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীত, ৮৫ বছৰ বয়সত ছোহৰাব মোদীৰ মৃত্যু হয়। ১৯৯৭ চনৰ ১০ এপ্ৰিলত মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত মেহতাবৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁক মুম্বাইৰ মেৰিন লাইনৰ বড়া কবৰস্তান সমাধিস্থ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:উৰ্দু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
চকৰি ফেঁটী বুৰঞ্জী
চকৰি ফেঁটী বুৰঞ্জী (Chakari Feti Burjanji) হৈছে আহোম ৰাজত্বৰ সময়ছোৱাত ৰচিত এখন বুৰঞ্জী। স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত ৰাজমন্ত্ৰী লাইথেপেনা বৰগোহাঁইৰ পুত্ৰ নুমলী বৰগোহাঁয়ে এইখন বুৰঞ্জী ৰচনা কৰিছিল। চকৰী ফেঁটীয়ে আক্ৰমণ কৰোঁতে কেতিয়াও পিছ নোহোঁহকে বা ভয় নকৰে। ঠিক সেইদৰে এইখন বুৰঞ্জীয়েও সঁচা কথা লিখিবলৈ পিছ হোঁহকা নাছিল। বুৰঞ্জীখনৰ নামটো এনে এটা ৰূপকৰ ওপৰত আধাৰিত বুলি কোৱা হয়।
সংক্ষিপ্ত বৰ্ণনা
চকৰি ফেঁটী বুৰঞ্জীয়ে গদাধৰ সিংহৰ দিনৰ পৰা ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনৰ ৰাজত্বলৈকে সামৰি লয়। অসমৰ বুৰঞ্জীবিদ আৰু সাহিত্যিক ড॰ লীলা গগৈয়ে এইখন বুৰঞ্জীৰ বিষয়ে শিৱসাগৰত বুৰঞ্জী চৰ্চা শীৰ্ষক প্ৰবন্ধ এটাত উল্লেখ কৰি গৈছে। প্ৰবন্ধটোৰ মতে- “বুৰঞ্জীখন গতানুগতিক ৰজাঘৰীয়া কাৰ্যকলাপৰ বিতং বিৱৰণ নহয়, অথবা যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ বিৱৰণো নহয়। বুৰঞ্জীখন আহোমসকলৰ খেল-মেল, ফৈদ আদিৰ বুৰঞ্জীৰ উপৰি নতুনকৈ আহোম সম্প্ৰদায়ভুক্ত কৰি উচ্চ মান-মৰ্যাদা আৰু বিষয়বাব পোৱাৰ ইতিহাসো ইয়াত সংৰক্ষিত হৈছে।” উল্লেখযোগ্য যে, এই বুৰঞ্জীতে সেইসময়ৰ ক্ষমতাশালী ৰাজবিষয়া কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা 'জলম বটা' আখ্যা দিয়া হৈছিল। অৰ্থাৎ, তেওঁক প্ৰকৃত আহোম নহয় বুলি কোৱা হৈছিল। এই কথাত অপমানবোধ কৰি বৰবৰুৱাই য'তে যিমান বুৰঞ্জী পালে সকলো জ্বলাই পেলালে। অসম বুৰঞ্জীত ইয়াকে বুৰঞ্জী দাহ বুলি জনা যায়। এনেদৰে জ্বলাই দিওঁতে অনেক সমল চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই গ'ল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:বুৰঞ্জী
প
প অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ একবিংশ আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে। 'প'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'প' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।
যুক্তবৰ্ণ (প যোগ)
প্ + ট = প্ট = কেপ্টেইন প্ + ত = প্ত = উত্তপ্ত প্ + ন = প্ন = স্বপ্ন প্ + য় = প্য = প্ৰাপ্য প্ + ৰ = প্ৰ = প্ৰাণ প্ + ল = প্ল = প্লাৱন প্ + স = প্স = লিপ্সা
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
মেৰুপ্ৰভা
মেৰুপ্ৰভা (Aurora) পৃথিৱীৰ দুই মেৰু অঞ্চলৰ (দৰাচলতে দুই চুম্বকীয় মেৰুৰ) ওপৰৰ বায়ুমণ্ডলত দেখা পোৱা ধেনুভিৰীয়া উজ্জ্বল আভা।
মেৰুপ্ৰভাৰ পোহৰ বগা, ৰঙা, সেউজীয়া, হালধীয়া আৰু নীলা হ'ব পাৰে। অৱশ্যে ৰঙা, সেউজীয়া ৰঙৰ প্ৰাধান্য কিছু বেছি। সুৰ্যৰ পৰা অহা আধানযুক্ত কণিকাবোৰে (বা মহাজাগতিক ৰশ্মিয়ে) পৃথিৱীৰ চৌম্বক ক্ষেত্ৰৰ প্ৰভাৱত সৰ্পিল পথেৰে মেৰুৰ ফালে গতি কৰে। এই গতিপথত সিহঁতে বায়ুমণ্ডলৰ অন্যান্য অণু-পৰমাণুবোৰক খুন্দিয়াই উত্তেজিত কৰে আৰু কেতিয়াবা আয়নিতো কৰে। এনে অনু-পৰমাণুবোৰে শক্তি বিকিৰণ কৰে আৰু এই বিকিৰিত শক্তিয়ে ভূ-চুম্বকৰ দুয়ো মেৰুৰ ফালে মনোমোহা পোহৰৰ সৃষ্টি কৰে।
মেৰুপ্ৰভা ভূ-পৃষ্ঠৰ ওপৰৰ প্ৰায় ৮০ কিলোমিটাৰ ওপৰৰ পৰা ৯৬০ কিলোমিটাৰ ওপৰলৈকে দেখা যায়। সৌৰ শিখা (Solar Flares) সৃষ্টি হোৱাৰ সময়ত সূৰ্যই সাধাৰণ অৱস্থাতকৈ বহু বেছি পৰিমাণৰ আধানযুক্ত কণিকা নিৰ্গত কৰে। ফলত সেই সময়ত মেৰুপ্ৰভা তীব্ৰ হৈ উঠা দেখা যায়। উত্তৰ মেৰুৰ ওচৰত দেখা মেৰুপ্ৰভাক সুমেৰু প্ৰভা (Aurora Borealis) আৰু দক্ষিণ মেৰুৰ ফালে দৃশ্যমান মেৰুপ্ৰভাক কুমেৰুপ্ৰভা (Aurora Australis) বুলি কোৱা হয়। ১৭৭৩ চনত কেপ্টেইন জেমছ কুকে মেৰু অভিযানৰ সময়ত মেৰুপ্ৰভা দেখি, পৃথিৱীৰ আন অংশৰ মানুহক এই সম্বন্ধে জানিবলৈ দিয়ে।
শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞান শ্ৰেণী:ভূগোল
মহাপুৰুষ (চলচ্চিত্ৰ)
মহাপুৰুষ হৈছে ২০১৪ চনৰ ২৯ আগষ্ট তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। 'জয়গুৰু চিনে প্ৰডাক্‌চন'ৰ বেনাৰত বোলছবিখনৰ প্ৰযোজনা দিলীপ কুমাৰ বৰুৱাৰ আৰু পৰিচালনা ব্ৰজেন বৰাৰ। পৰিচালক ব্ৰজেন বৰাই চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনী, চিত্ৰনাট্য, সংলাপ আৰু গীতৰ কথা ৰচনা কৰাৰ উপৰিও মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয়ো কৰে। চেলুলয়ডত নিৰ্মিত এইখন অন্তিম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। এই বোলছবিখন প্ৰায় এক দশকধৰি মুক্তিৰ অপেক্ষাত থাকি ২০১৪ চনত মুক্তি লাভ কৰে। ছবিখনত অনুকুল ঠাকুৰৰ ভাব-আদৰ্শ দেখুওৱা হৈছে। ঝাৰখণ্ডৰ দেওঘৰত অনুকুল ঠাকুৰৰ পৰিনাতি বিনকিদাই ছবিখনৰ শুভাৰম্ভ কৰিছিল।
সংগীত
মহাপুৰুষ চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালক অভি-ৰূপম আৰু গীতিকাৰ ব্ৰজেন বৰা। গীতসমূহত কণ্ঠদান কৰে জুবিন গাৰ্গ, মিতালী চৌধুৰী আদিয়ে।