cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
হেৰী পটাৰ বিশ্বৰ যাদুপ্ৰাণীসমূহ
জে কে ৰাউলিঙৰ হেৰী পটাৰ বিশ্বৰ যাদুপ্ৰাণীসমূহৰ তালিকাখন বিচিত্ৰ আৰু বাৰেভচহু অলেখ জীৱ-জন্তুৰে ভৰপূৰ। সাতখন গ্ৰন্থৰ এই শৃংখলাটিত হেৰী পটাৰ আৰু তাৰ বন্ধুসকলে বিভিন্ন অভিযানতেই হওক বা যাদু প্ৰাণীৰ তত্ত্বাৱধান শ্ৰেণীতেই হওক নানান জীৱ-জন্তুৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়া হয়। এই জীৱজন্তুসমূহক বুজি পাবলৈ ৰাউলিঙে ফেণ্টাষ্টিক বীষ্টছ এণ্ড হোৱেৰ টু ফাইণ্ড ডেম শীৰ্ষক এক সহায়ক গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছে। ইয়াৰে অধিকাংশই গ্ৰীক আখ্যান আৰুইংৰাজী তথা স্কাণ্ডিনেভিয়ান সাধুকথাৰ মাজৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। এই জন্তুসমূহক লৈ প্ৰচলিত লোককথা সমূহো ৰাউলিঙে সাঙুৰি লৈছে। বিবিচি ৰেডিঅ' ফোৰৰ এক সাক্ষাত্‍কাৰত ৰাউলিঙে ষ্টিফেন ফ্ৰাইক কয় "যেতিয়া মই এটা জন্তুৰ কথা উল্লেখ কৰোঁ,মই জানো যে ই এটা কিংবদন্তিৰ এক অংশ,আৰু মই ইয়াৰ বিষয়ে যিমান পাৰোঁ তথ্য আহৰণৰ চেষ্টাত লাগোঁ। মই তাৰ গোটেইখিনি ব্যৱহাৰ নকৰোঁ কিন্তু ইয়ে মোক জন্তুটো কাহিনীত ব্যৱহাৰ কৰাত বহুলাংশে সহায় কৰে।" অৱশ্যে শৃংখলাটিত আমাৰ সমাজত বিচাৰি পোৱা বহুতো জীৱ-জন্তুৰ কথাও আছে। উদাহৰণস্বৰূপে যাদু বিশ্বত চিঠি-পত্ৰ অনা নিয়া কৰিবলৈ সকলোৱে ফেঁচাৰ ব্যৱহাৰ কৰে।
নিয়ন্ত্ৰণ আৰু শ্ৰেণীবিভাজন
যাদু মন্ত্ৰালয়ৰ যাদুপ্ৰাণীৰ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু দমন বিভাগ এই প্ৰাণীসমূহৰ চোৱা-চিতা আৰু নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে দায়িত্বশীল। ইয়াৰ তিনিটা শাখা আছে দানৱ শাখা,জীৱ শাখা আৰু আত্মা শাখা। ফেণ্টাষ্টিক বীষ্টৰ মতে যিবোৰ প্ৰাণীয়ে যাদু সমাজৰ নীতি-নিয়ম আৰু সেই নীতিসমূহ সাকাৰ কৰাত নিজৰ দায়িত্বৰ কথা বুজি যায়,তেওঁলোক হ'ল জীৱ। মানুহ,গব্লিন,হেগ,ভেম্পায়াৰ আদি এই শাখাৰ অন্তৰ্গত। এই সূত্ৰ মতে পিক্সি,পৰী,জিনোম,অশ্বনৰ,লেপ্ৰচন,মাৰপিপল আদি অধিকাংশ প্ৰাণী দানৱ বিভাগৰ অন্তৰ্গত। আকৌ এনিমেগী তথা কুকুৰনেছীয়া মানুহৰ কথাটি অলপ জটিল কাৰণ য'ত কুকুৰনেছীয়া মানুহবোৰে পূৰ্ণচন্দ্ৰৰ দিনা কুকুৰনেছীয়া বাঘ হ'বলৈ বাধ্য,এনিমেগীবোৰে নিজ ইচ্ছামতে জন্তুৰ ৰূপ ল'ব পাৰে। সেয়েহে কুকুৰনেছীয়া মানুহ দানৱ আৰু জীৱ উভয় শাখাৰে অধীন। তদুপৰি ঘৰুৱা ভূত,দৈত্য,বেনশ্বী,ভিলা,বাওনা,ডিমেনটৰ আদিৰো শ্ৰেণী বিভাজন অস্পষ্ট। ভূত সম্বন্ধীয় ওজৰ বোৰ আত্মা শাখাৰ অস্পিচেছৰ অধীনত বিবেচনা কৰা হয়।
বাচিলিস্ক
হেৰী পটাৰ বিশ্বত বাচিলিস্ক হৈছে এক দৈত্যকায় সৰীসৃপ। ইয়াৰ মূল ইউৰোপিয়ান কিংবদন্তিৰ কাল্পনিক ৰূপটোতকৈ ই ডাঙৰ আৰু ই ৫০ ফুটলৈকে দীঘল হোৱাৰ লগতে শত বছৰ জীয়াই থাকিব পাৰে। সৰ্পমুখীয়া লোকৰ বাদে বাচিলিস্কক আনে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে, আৰু প্ৰথমটো বাচিলিস্ক হাৰ্প' দ্য ফাউল নামৰ এজন ক'লা যাদুকৰে সৃষ্টি কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। হাৰ্প'ৱে কুকুৰাৰ কণী এটা ভেকুলীক উমনি দি সফলতাৰে এই কাৰ্য সম্পন্ন কৰিছিল। মতা বাচিলিস্কৰ মূৰত এটা উজ্জ্বল ৰঙা বৰণৰ জঁ থাকে। বাচিলিস্কে নিজৰ বিষ আৰু চকু দুইটাৰেই হত্যা কৰিব পাৰে কিয়নো ইয়াৰ চকুলৈ পোনপটীয়াকৈ চালেই চাওঁতা প্ৰাণীটোৰ মৃত্যু ঘটে। পৰোক্ষভাৱে, যেনে কেমেৰাৰ লেন্স, আইনা বা পানীত প্ৰতিবিম্ব আদিৰ যোগে যিয়ে ইয়াৰ চকুলৈ যিয়ে চাই তেওঁ মেডুছাৰ দৃষ্টিত হোৱাৰ দৰে জঠৰ হৈ পৰে। ভূতসমূহে পোনপটীয়াকৈ চালেও সিহঁত জঠৰহে হয় কাৰণ ইহঁত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে মৰিব নোৱাৰে। ফিনিক্সৰ চকুপানী বাচিলিক্সৰ বিষক্ৰিয়াৰ একমাত্ৰ জনাজাত ঔষধ। মকৰাবোৰ বাচিলিস্কৰ পৰা আঁতৰি থাকে কিয়নো ইহঁত মাৰাত্মক শত্ৰু। বাচিলিস্কে কেৱলমাত্ৰ মতা কুকুৰাৰ ডাকলৈহে ভয় কৰে, কিয়নো এয়া শুনা পালে তাৰ মৃত্যু হয়।
হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য চেম্বাৰ অফ ছিক্ৰেটছত বাচিলিস্ক হৈছে গোপন কোঠাত বাস কৰা এটা দৈত্য। যেতিয়া ছাত্ৰ অৱস্থাৰ টম ৰিডল অৰ্থা লৰ্ড ভ'লডেমৰ্টে গোপন কোঠাটো খোলে, তেতিয়া বাচিলিস্কটোৱে কান্দুৰী মিৰটলক হত্যা কৰে আৰু ডায়েৰী এখনত সোমাই থকা ৰিডলৰ স্মৃতি আৰু আত্মাই জিনি ৱিজলীক অধিগ্ৰহণ কৰি তাইৰদ্বাৰা গোপন কোঠাটো খোলালৈকে প্ৰাণীটো তাত পঞ্চাশ বছৰ ধৰি লুকাই থাকে।
এই গ্ৰন্থখনত ভ'লডেমৰ্টৰ এটা হ'ৰক্ৰাক্সে ইয়াক পুনৰ মুকলি কৰি দিয়ে, আৰু ই মাগোলৰ ঘৰত জন্মা বিভিন্নজনক হত্যাৰ চেষ্টা কৰে যদিও সৌভাগ্যক্ৰমে তেওঁলোক অস্থায়ীভাৱে জঠৰহে হয়। হ'ৰক্ৰাক্সটোৱে জিনিক ৰুবিয়াছ হেগৰিডে পালন কৰা কুকুৰাবোৰ মাৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। যেতিয়া হেৰীয়ে গোপন কোঠাটোৰ অৱস্থিতি আৱিষ্কাৰ কৰে তেতিয়া ৰিডলে নিজৰ পৰিচয় উদঙাই দি বাচিলিস্কটোক হেৰীক মাৰিবৰ বাবে এৰি দিয়ে। আনফালে হ'ৰক্ৰাক্সটোৱে জিনিৰ জীৱনীশক্তি ক্ৰমান্বয়ে শুহি নিবলৈ ধৰে। তেনেতে ফ'কছ আহি বাচিলিস্কটোৰ চকু ফুটুৱাই হেৰীক সহায় কৰে আৰু বাছনি টুপীটো আনি হেৰীক দিয়ে। টুপীটোৰ পৰা গডৰিক গ্ৰীফিন্দৰৰ তৰোৱালখন উলিয়াই লয় আৰু বাচিলিস্কটোৰ মুখত সুমুৱাই দি তাক বধ কৰে।
বাচিলিস্কৰ দাঁতবোৰ আৰু তৰোৱাখনে ইয়াৰ বিষবোৰ শুহি লয় আৰু এই তৰোৱালখনে ভ'লডেমৰ্টৰ হ’ৰক্ৰাক্সবোৰ ধ্বংস কৰিব পৰা ক্ষমতা লাভ কৰে। বাচিলিস্কটো মৰাৰ পিছতেই হেৰীয়ে বিষদাঁত এটাৰে ফুটাই টম ৰিডলৰ ডায়েৰীৰূপী এটা হ'ৰক্ৰাক্স বিনষ্ট কৰে। হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ডেথ্লী হেল'জত, গ্ৰিপহুকৰ হাতত তৰোৱালখন হেৰুওৱাৰ পিছত ৰণ ৱিজলী আৰু হাৰমাইনি গ্ৰেইঞ্জাৰ গোপন কোঠাটোলৈ যায় আৰু বিষদাঁত এটাৰে হেল্গা হাফল্পাফৰ পিয়লাৰূপী আন এটা হ'ৰক্ৰাক্স ধ্বংস কৰে। ৰণ ৱিজলী, নেভাইল লংবটম আৰু এলবাছ ডাম্বলডোৰে বাচিলিস্কৰ বিষযুক্ত গ্ৰীফিন্দৰৰ তৰোৱালখন ক্ৰমে লকেটটো, নাগিনী আৰু গ'ণ্টৰ আঙুঠিটো ধ্বংস কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে।
বগাৰ্ট
ব'গাৰ্ট হৈছে ৰূপ সলনি কৰিব পৰা এক জীৱ যি চিকাৰে আটাইতকৈ ভয় কৰা বস্তুটোৰ ৰূপ লয়। ব্ৰিটিছ আখ্যানসমূহত ব'গাৰ্টক অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰা হাউচ এল্ফ নাইবা পিটনিত থকা এবিধ অপকাৰী জীৱ হিচাপে বৰ্ণোৱা হৈছে। ৰাউলিঙৰ ব'গাৰ্টসমূহ স্কটলেণ্ড দেশীয় যাদুকৰী প্ৰাণী ব্ৰ'লেচান সদৃশ। ব'গাৰ্টসমূহে আন্ধাৰ, বন্ধ ঠাই যেনে নিৰ্জন কোঠালী বা আলমাৰীসমূহত লুকাই থাকি ভাল পায়। (হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য অৰ্ডাৰ অফ দ্য ফিনিক্সত মেড-আই মুডিয়ে তেওঁৰ যাদুকৰী চকুৰে চাই বহাকোঠাৰ ড্ৰয়াৰত এটা ব'গাৰ্ট থকাৰ কথাটো নিশ্চিত কৰে। )
হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য প্ৰিজনাৰ অফ আজকাবানত ৰিমাছ লুপিনে ক'লা যাদুৰ বিপক্ষে প্ৰতিৰক্ষাৰ শ্ৰেণীত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক এটা ব'গাৰ্টৰ ওচৰলৈ দুই-তিনিজনকৈ গোট বান্ধি যাবলৈ শিকায়, যাতে ব'গাৰ্টে কাক ভয় খুৱাব তাক লৈ অসুবিধাত পৰে। ব'গাৰ্ট এটাৰ সৈতে যুঁজিবলৈ 'ৰিডিকুলাছ' মন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় যাৰ সহায়ত ইয়াক কম ভয়ানক নাইবা এক হাঁহিউঠা ৰূপ দিব পাৰি, যি ব'গাৰ্টটোক দুৰ্বল কৰি তোলে।
ব'গাৰ্টে লোৱা ৰূপটোৱে তলৰ চৰিত্ৰসমূহৰ আটাইটকৈ ডাঙৰ ভয়টো সূচায়:
অশ্বনৰ
হেৰী পটাৰ বিশ্বত অশ্বনৰ বা চেণ্টুৰ হৈছে এক বনৰীয়া জীৱ যাৰ বুদ্ধিমত্তা মানুহতকৈ অধিক। তেওঁলোকৰ মুখমণ্ডল আৰু পেটলৈকে দেহাংশ মানুহৰ সদৃশ, কিন্তু তলছোৱা ঘোঁৰাৰ দৰে। সচেতন হোৱা স্বত্বেও ইহঁতে সচেতন জীৱৰ মান্যতা নিবিচাৰে আৰু নিজকে মানুহৰ কাৰ্য-কলাপৰ পৰা সম্পূৰ্ণকৈ আঁতৰাই ৰখাটো পছন্দ কৰে। মানুহৰ সৈতে সহযোগ কৰিব বিচৰা অশ্বনৰক, যেনে হগৱাৰ্টছত ভৱিষ্য কথন পঢ়াবলৈ সন্মত হোৱা ফিৰেঞ্জ, বিৰোধী হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু আন অশ্বনৰবিলাকে আক্ৰমণ কৰে। মানুহৰ কাৰ্য-কলাপত ফিৰেঞ্জৰ আগ্ৰহৰ বাবে আন অশ্বনৰসমূহে হিংসাত্মক পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰে আৰু হেগৰিডে হস্তক্ষেপ নকৰা হ'লে ফিৰেঞ্জক হত্যা কৰাৰো সম্ভাৱনা আছিল। যাদু মন্ত্ৰণায়ৰ এক অশ্বনৰ সংযোগ কাৰ্যালয় আছে, কিন্তু কোনো অশ্বনৰে কেতিয়াও এয়া ব্যৱহাৰ কৰা নাই। অশ্বনৰসমূহ আৰোগ্য বিধান আৰু জ্যোতিৰ্বিদ্যাত সুদক্ষ আৰু অৱশ্যম্ভাৱী ঘটনাৰ বিষয়ে জানিবলৈ নক্ষত্ৰসমূহৰ গতিবিধি লক্ষ্য কৰি বহু সময় কটায়। ইহঁত অৰণ্যত একো একোটা জাক বান্ধি থাকে। ইহঁতে ধনু-কাঁড়তকৈ উন্নত কোনো প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰে। অশ্বনৰসমূহ গৰ্বিত আৰু প্ৰাদেশিক জীৱ, আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে কথা হওঁতে উচ্চখাপৰ বুদ্ধিমত্তাৰ প্ৰয়োজন হয়। সন্মান প্ৰদৰ্শনৰ অভাৱৰ ফলত এনে হিংসাত্মক ঘটনাৰ উদ্ভৱ হ'ব পাৰে যিদৰে ডল'ৰিছ আমব্ৰিজে ফল ভোগ কৰিছিল। অন্তিম গ্ৰন্থখনত নিষিদ্ধ অৰণ্যৰ অশ্বনৰৰ জাকটোৱে হগৱাৰ্টছৰ যুদ্ধৰ সময়ত অৰ্ডাৰ অফ দ্য ফিনিক্সৰ ফলীয়া হৈ যুঁজ কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰকেইখনত চেণ্টুৰসমূহক জন্তুসদৃশ মুখাৱয়বেৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। অৱশ্যে ফিৰেঞ্জৰ প্ৰতি হগৱাৰ্টছৰ মহিলা জনসংখ্যাৰ আকৰ্ষণে সূচায় যে গ্ৰন্থকেইখনে অশ্বনৰসমূহক এনে ৰূপত চিত্ৰিত কৰিছে যি অধিক পৰম্পৰাগত।
নাম উল্লিখিত অশ্বনৰ চৰিত্ৰসমূহ:
ডিমেণ্টৰ
thumb ডিমেণ্টৰ হৈছে এবিধ আত্মাবিহীন জীৱ। ইহঁত আত্মা শুহনকাৰী জীৱ আৰু দীৰ্ঘ সময় ধৰি ইহঁতৰ সংস্পৰ্শত থাকিলে মানুহে নিজৰ মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱায়। লৰ্ড ভ'লডেমৰ্টৰ পুনৰুত্থানৰ সময়লৈকে ডিমেণ্টৰসমূহ যাদু জগতৰ কাৰাগাৰ আজকাবানৰ ৰখীয়া আছিল।
গ্ৰন্থকেইখনত ডিমেণ্টৰসমূহ সাধাৰণতে মানুহৰ আকৃতিৰ, ৩ মিটাৰ (১০ ফুট) ওখ, কিন্তু ক'লা কাপোৰেৰে আবৃত, যাৰ মাজৰপৰা ধোঁৱাৰঙী হাত দুখনহে দেখা পোৱা যায়। এই প্ৰাণীবোৰৰ চকু নাথাকে, আৰু মুখখনৰ ঠাইত এটা গাঁতহে আছে। লেখিকাৰ মতে, অতি আন্ধাৰ, ঠাইত ডাঠ, শীতল কুঁৱলীৰ সৃষ্টি কৰি কাঠফুলাৰ দৰে ইহঁতৰ বৃদ্ধি হয়। দুৱাৰ খুলিব পৰাৰ দৰে ইহঁতৰ কিছু যাদুকৰী ক্ষমতা আছে (এটাই হাতৰ ঠাঁৰেৰে হেৰীক নিলগাই ৰখা এখন দুৱাৰ খোলে) আছে আৰু লক্ষণীয়ভাৱে আধাৰহীনভাৱে ভাহি ফুৰিব পাৰে (চলচ্চিত্ৰকেইখনত উৰি ফুৰে)। ভাহি ফুৰিব পৰা গুণ আৰু ভূত সদৃশ অৱয়ব থকা স্বত্বেও ডিমেণ্টৰৰ এটা শৰীৰ আছে। যদিও ইহঁত সজ্ঞান থকা যেন প্ৰতীয়মান হয়, এই কথা দ্ব্যৰ্থতাৰ মাজতে আছে।
দৃষ্টিহীন হোৱাৰ বাবে ডিমেণ্টৰে আবেগ-অনুভূতিৰ পম খেদি চিকাৰ কৰে। ইহঁতে মানুহৰ যোগাত্মক আবেগ, আনন্দ আৰু ভাল স্মৃতিসমূহ ভক্ষণ কৰি মানুহজনক তেওঁৰ অতি বেয়া স্মৃতিসমূহৰ মাজলৈ থেলি দিয়ে। ডিমেণ্টৰৰ উপস্থিতিয়ে পৰিৱেশটো শীতল আৰু আন্ধাৰ কৰি তোলে, আৰু এই পৰিৱেশ উপস্থিত ডিমেণ্টৰৰ সংখ্যাৰ সৈতে বাঢ়ি গৈ থাকে।
মানৱীয় আবেগৰ সৈতে সংযুক্ত হোৱা স্বত্বেও এই কথা প্ৰতীয়মান হয় যে ডিমেণ্টৰসমূহে এজন মানুহৰপৰা আন এজন মানুহৰ পাৰ্থক্য ধৰিব নোৱাৰে, কিয়নো আজকাবানৰপৰা বাৰ্টি ক্ৰাউচ জুনিয়ৰৰ পলায়নৰ ঘটনাত দেখুওৱা মতে সিহঁতে যুৱ ক্ৰাউচ আৰু তেওঁৰ মাতৃৰ আবেগিক পাৰ্থক্যসমূহ চিনাক্ত কৰিব পৰা নাই। জন্তুৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰাটোও ডিমেণ্টৰৰ বাবে কঠিন কিয়নো ইহঁতৰ আবেগসমূহ মানুহতকৈ আদিমতৰ। এই বিশেষ দুৰ্বলতাই এনিমেগাছ (জন্তুৰ ৰূপ ল'ব পৰা যাদুকৰ) ছিৰিয়াছ ব্লেক এটা কুকুৰৰ ৰূপ লৈ আজকাবানৰ পৰা পলায়ন কৰে।
যোগাত্মক আবেগ-অনুভূতিসমূহ ভক্ষণ কৰাৰ উপৰিও ডিমেণ্টৰসমূহে এটা 'চুম্বন'ৰ জৰিয়তে চিকাৰৰ মুখেৰে তেওঁৰ আত্মাটো শুহি পেলাব পাৰে। এই পদ্ধতিৰে তিনিটা ডিমেণ্টৰে হেৰীক প্ৰায় পৰাভূত কৰিবলৈকে লৈছিল; প্ৰথম অপচেষ্টাটো চলিছিল ছিৰিয়াছ ব্লেকৰ সৈতে নিষিদ্ধ অৰণ্যত, দ্বিতীয়টোত হেৰী আৰু ডাডলিক আক্ৰমণ কৰা হৈছিল, আৰু তৃতীয় আক্ৰমণটো সংঘটিত হৈছিল হেৰী আৰু বন্ধুবৰ্গ শ্ৰিকিং শ্বেকলৈ যোৱাৰ চেষ্টা কৰোঁতে। ভয়ানক প্ৰাণীবিধৰ এনে চুম্বনৰ পিছত চিকাৰটো চিন্তাশক্তি লোপ পাই এটা খালী শামুকৰ খোলাসদৃশ হৈ পৰে যাৰ আৰোগ্যৰ কোনো আশা নাথাকে। ডিমেণ্টৰৰ চুম্বনৰ পিছত জীয়াই থকাটো মৃত্যুতকৈও অধম বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
মৰণশীল নোহোৱাৰ বাবে ডিমেণ্টৰবোৰক আঁতৰ কৰাৰ পদ্ধতি বৰ কম: কিন্তু হেৰীয়ে নিজক সুৰক্ষা দিয়াৰ লগতে ইহঁতক খেদাই পঠিয়াবলৈ প্ৰাণৰক্ষক যাদুৰ প্ৰয়োগ কৰে। ইহঁতৰ সৈতে সাধাৰণ সংস্পৰ্শৰ প্ৰাথমিক চিকিৎসা হিচাপে চকলেট উপযোগী যি এজন ব্যক্তিৰ এণ্ডৰফিন সীমাৰ ওপৰত যাদুশক্তিবিহীন, মানসিক প্ৰভাৱকে সূচায়। ডিমেণ্টৰসমূহ মাগোলে দেখা নাপায় যদিও ই তেওঁলোকৰ ওপৰতো সমানে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে।
ভূত
ভূতসমূহে পাৰ্শ্ব চৰিত্ৰ হিচাপে থাকি প্ৰধানতঃ মুখ্য চৰিত্ৰসমূহৰ উপদেষ্টাৰ কাম কৰে আৰু এনেকৈয়ে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। ভূত সম্পৰ্কে পৰম্পৰাগত ধাৰণাৰ বিপৰীতে হেৰী পটাৰ শৃংখলাৰ ভূতসমূহ ভয়লগাবিধৰ নাইবা সাধাৰণতে হোৱাৰ দৰে বিকট দৰ্শনো নহয়। ইয়াৰ ভূতসমূহ ৰূপালী বৰণৰ আৰু ইষৎ স্বচ্ছ। ইহঁত উৰি ফুৰিব পৰাৰ লগতে দেৱাল নাইবা আন কোনো কঠিন বস্তুৰ মাজেৰে পাৰ হ’ব পাৰে, কিন্তু তথাপি ইহঁতৰ জীৱন্ত বস্তুৰ দ্বাৰা কায়িকভাৱে প্ৰভাৱিত হ’ব পৰা অথবা জীৱন্ত বস্তুক প্ৰভাৱিত কৰিব পৰাৰ ক্ষমতা নাই। ভূতৰ আহাৰৰ মেজখন গেলা-পঁচা বস্তুৱেহে শোভা কৰে কিয়নো পঁচিবলৈ ধৰা সামগ্ৰীয়ে ইহঁতৰ সোৱাদ ল’ব পৰাৰ ক্ষমতা বঢ়াই তোলে। ভূত এটাক স্পৰ্শ কৰিলে বা ইয়াৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গ’লে বৰফচেঁচা পানীৰে গা ধোৱা যেন অনুভৱ হয়। ভূতৰ ওপৰত যাদু আৰু অভিশাপে কম পৰিমাণে প্ৰভাৱ পেলায়।
হেৰী পটাৰ বিশ্বত কেৱল যাদুকৰ আৰু যাদুকৰীসকলহে ভূতলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব পাৰে। প্ৰায় মূৰছিগা নিকে হেৰীক এই বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰি কৈছে যে, “যাদুকৰসকলে তেওঁলোকৰ এটা প্ৰতিফলন পৃথিৱীত এৰি যাব পাৰে, সেই ঠাইবোৰত বিচৰণ কৰি ফুৰিবৰ বাবে য’ত এদিন তেওঁ ঘূৰি ফুৰিছিল ... মই মৃত্যুলৈ ভয় কৰিছিলো। মই পৃষ্ঠভাগত থাকি যাবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লো। কেতিয়াবা মই আচৰিত হওঁ মোৰ প্ৰয়োজন আছিল নে ... বাৰু, সেয়া ইয়াতো নাই তাতো নাই ... ইয়াত আছে তাত নাই...” মৃত্যুৰ পিছত এনে এটা অস্তিত্ব বাছি লোৱাৰ পিছত বহুতো ভূতে খাদ্য গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰাৰ কথাত দুখী হৈ থাকে। তদুপৰি ইহঁতে বিষণ্ণতা আৰু দুখবোধৰ প্ৰতি এক আকৰ্ষণ পুহি ৰাখে।
ভূতবোৰ নিজৰ অৱস্থা সম্পৰ্কে বৰ স্পৰ্শকাতৰ। যেতিয়া মন্ত্ৰণালয়ে ইহঁতক কায়িকভাৱে বোধশক্তিসম্পন্ন জীৱ হিচাপে চিহ্নিত কৰে তেতিয়া ইহঁতে দাবী কৰে যে ইহঁত বোধশক্তিহীন আৰু তেতিয়া ভূতসমূহে ইহঁতৰ কাৰ্যকলাপ আৰু ভৌতিক বিচৰণথলীসমূহৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে এক ভিন্ন "আত্মা শাখা" শাখা লাভ কৰে।
উল্লিখিত ভূত চৰিত্ৰসমূহ:
হাউচ-এলফ
হাউচ-এলফ হৈছে একপ্ৰকাৰৰ চুটি-চাপৰ (হিবাৰ্নো-ব্ৰিটিছ লোককথাৰ ব্ৰাউনি বা হ’বগ'ব্লিন ওপৰত কিছু পৰিমাণে আধাৰিত) প্ৰাণী আৰু ইহঁতক যাদুকৰসকলে ভৃত্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। দীঘল, ক্ষীণ আঙুলি আৰু জোখতকৈ ডাঙৰ মূৰ আৰু টেনিছ বলৰ দৰে চকুৰে সৈতে ইহঁতৰ উচ্চতা প্ৰায় ২-৩ ফুট। হাউচ-এলফসমূহৰ কাণ দুখন বাদুলীৰ কাণৰ দৰে জোঙা আৰু ইহঁতৰ কণ্ঠস্বৰ তীক্ষ্ণ তথা টেংটেঙীয়া। ইহঁতৰ নামবোৰ সাধাৰণতে পোহনীয়া জীৱৰ দৰে হয় আৰু কোনো উপাধি নাথাকে। পোনপটীয়াকৈ কথা নাপাতি তৃতীয় পুৰুষত বাৰ্ত্তালাপ কৰাতেই সাধাৰণতে ইহঁত অভ্যস্ত। হাউচ-এলফসমূহ সাধাৰণতে বাধ্য, নমনীয় আৰু আজ্ঞাৱহ; আৰু ভৃত্য হৈ থকা কালত ইহঁতে কিছুমান পেলনীয়া কাপোৰ যেনে পুৰণি গাৰু গিলিপ নাইবা চাহৰ টাৱেল আদি ব্যৱহাৰ কৰে। ইংৰাজ লোককথাৰ হ’বগ’ব্লিনৰ দৰে হাউচ-এলফ এটাৰ গৰাকীয়ে ইয়াক এপদ কাপোৰ দি গোলামিৰ পৰা মুক্তি দিব পাৰে। বাটাৰবিয়েৰ হাউচ-এলফৰ বাবে বিষাক্ত।
গ’ব্লেট অফ ফায়াৰত এই কথা কোৱা হৈছে যে যিবোৰ হাউচ-এলফক মুকলি কৰি দিয়া হয় সিহঁতক সাধাৰণতে আন এটা নতুন পৰিয়াল বিচাৰি ল’বলৈ কোৱা যায়। যাদু মন্ত্ৰণালয়ৰ যাদুকৰী প্ৰাণীসমূহৰ ন্যায়াধিকৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ বিভাগত হাউচ-এলফৰ পুনঃস্থাপনৰ এক কাৰ্যালয় আছে। এলফসমূহ অনন্তকাললৈ গৰাকীৰ প্ৰতি ইমান বাধ্য হৈ থাকে যে উদাহৰণস্বৰূপে মেলফ’য় পৰিয়ালক সেৱা আগবঢ়োৱা ডবিয়ে মুক্ত হোৱাৰ পিছতো পৰিয়ালটোৰ বিষয়ে বেয়া মন্তব্য কৰোঁতে প্ৰতিবাৰে নিজকে আঘাত কৰাৰ চেষ্টা কৰে। ক্ৰীচাৰৰ মতে “এটা হাউচ-এলফৰ বাবে সবাতোকৈ ডাঙৰ আইন হৈছে গৰাকীৰ আদেশ। ” এলফবোৰে গৰাকীৰ কথা বিনা বাক্যব্যয়ে মানিব লাগে যদিও নিজকে নাইবা নিজৰ বন্ধুক ৰক্ষা কৰিবলৈ গৰাকীৰ আদেশৰ মাজতে কোনো সুৰুঙা উলিয়াই কিছুমান আদেশ অমান্য কৰাৰ কথাও জনা যায়। ইহঁতৰ বশ্য, বাধ্য স্বভাৱৰ বাবে কোনো কোনো যাদুকৰ পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ হাউচ-এলফবোৰ্ক অত্যাচাৰো কৰে। বিশেষকৈ ক,লা যাদুকৰৰ পৰিয়ালসমূহে বেছিকৈ এনে কাম কৰা দেখা যায়। উদাহৰস্বৰূপে মেলফ’য়ে ডবিক নিজকে আঘাত কৰিবলৈ বাধ্য কৰায়, ব্লেক পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ এলফবোৰৰ বয়স বেছি হ’লে শিৰশ্ছেদ কৰে। আনকি সমাজৰ অতিকৈ নিষ্ঠুৰ যাদুকৰসকলৰ বাবে এলফবোৰে বৰ্ত্তমানৰ গৰাকীৰ পৰা মুকলি হ’বলৈকে ভয় কৰে। ডবিয়েই এই ব্যৱস্থাটোৰ প্ৰথম ব্যতিক্ৰম; কিন্তু এয়া মাথোঁ স্বইচ্ছাৰে প্ৰদান কৰা সেৱা, বেতনভোগ্য খাটনি আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰ তথা পোছাকৰ ক্ষেত্ৰত নিজা পছন্দলৈকেহে বিস্তৃত। হ’গৱাৰ্টছত থকা কালছোৱাত হাৰমাইনি গ্ৰেইঞ্জাৰে এলফসমূহৰ সৰ্বাত্মক কল্যাণৰ বাবে এক সংস্থা স্থাপন কৰিছিল যদিও নিজৰ সহপাঠী আৰু হ’গৱাৰ্টছৰ হাউচ-এলফবোৰৰ নিৰাশাজনক সঁহাৰিহে লাভ কৰিছিল। প্ৰকাৰান্তৰে হাউচ-এলফবোৰক মুক্ত কৰাবলৈ বুলি হাৰমাইনিয়ে এলফৰ জোখৰ কাপোৰ কিছুমান গ্ৰীফিন্দৰ হাউচৰ ক’মনৰূমত এৰি আহোঁতে ডবিয়ে পিছত আহি হেৰীক কৈছিল যে আন এলফবোৰে এই কথাটো ইমানেই অপমানজনক বুলি ল’লে যে গ্ৰীফিন্দৰ টাৱাৰটো চাফ-চিকুণ কৰিবলৈ স্বইচ্ছাৰে ডবিহে থাকিলগৈ। ৰাউলিঙৰ মতে হাৰমাইনিয়ে পিছত যাদু মন্ত্ৰণালয়ৰ যাদুকৰী প্ৰাণীসমূহৰ ন্যায়াধিকৰণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণ বিভাগত কৰ্মৰত হয় আৰু তেনেদৰেই হাউচ-এলফবোৰৰ অধিকাৰৰ হকে কাম কৰি যায়। গ্ৰন্থকেইখনত শেষবাৰৰ বাবে হাউচ-এলফবোৰৰ আৱিৰ্ভাব ঘটিছিল হ’গৱাৰ্টছৰ যুদ্ধত য’ত ক্ৰীচাৰৰ নেতৃত্বত এলফবোৰে খলনায়ক বাহিনীৰ বিপক্ষে যুঁজ কৰিছিল।
ডেথ্লী হেল’জত ডাম্বলডোৰে হেৰীক কৈছে, “হাউচ-এলফৰ বিষয়ে ভ’লডেম’ৰ্টে একোৱেই নাজানে আৰু নুবুজে। একোৱেই। যে সিহঁতৰ তেওঁতকৈয়ো বেছি শক্তি আছে, এনে এক শক্তি যি সকলোধৰণৰ যাদুৰ সীমাৰ বাহিৰত, এয়া এক সত্য যিটো তেওঁ কাহিনীও বুজি নাপালে। ”
ক্ৰুকশ্বেংকছ
তৃতীয় গ্ৰন্থখনৰ পৰা ষষ্ঠ গ্ৰন্থলৈ ক্ৰুকশ্বেংকছক হাৰমাইনি গ্ৰেইঞ্জাৰৰ পোহনীয়া মেকুৰী(আধা মেকুৰী আধা নিজল)হিচাপে পোৱা যায় যি দেখিবলৈ পাৰ্চিয়ান মেকুৰীৰ দৰে। ৰাউলিঙৰ মতে নিজল এক মেকুৰী সদৃশ প্ৰাণী যি অতি বুদ্ধিমান আৰু অসাধুতাৰ প্ৰতি সংবেদনশীল যি গুণৰ ফলত ক্ৰুকশ্বেংকছে স্কেবাৰ্জক পিটাৰ পেটিগ্ৰিউ আৰু ক’লা কুকুৰটোক ছিৰিয়াছ ব্লেক বুলি চিনি পায়। ৰাউলিঙে এয়াও স্পষ্ট কৰি দিছে যে ক্ৰুকশ্বেংকছ ইচ্ছাধাৰী প্ৰাণী নহয়।
ডবী
ডবী হ’ল মেলফয় পৰিয়ালৰ ঘৰুৱা ভূত যাক প্ৰথমবাৰ দ্বিতীয়খন গ্ৰন্থত হেৰীক বিদ্যালয়লৈ নাযাবলৈ বাৰে বাৰে অনুৰোধ কৰি থকা দেখা যায়। ডবীয়ে আকৌ হগৱাৰ্টছ এক্সপ্ৰেছৰ গোপন প্লেটফৰ্মৰ পথ ৰূদ্ধ কৰি হেৰীৰ বিদ্যালয় গমনত বাধা জন্মায়। হেৰীক ঘৰলৈ পঠিয়াবলৈ এবাৰ এখন কুইড্ডিছ খেলত ডবীয়ে এটা ব্লাজাৰ বলক যাদু কৰি হেৰীক আঘাত দিয়ে। ডবীয়েই এইকথাটি প্ৰকাশ কৰে যে যদি কোনো মালিকে পোহনীয়া ভূতক কাপোৰ উপহাৰ দিয়ে,তেন্তে সি স্বাধীন হৈ পৰে। দ্বিতীয় গ্ৰন্থৰ শেষত হেৰীয়ে বুদ্ধি কৰি ডবীক মেলফয় পৰিয়ালৰ পৰা মুক্তি দিয়ে আৰু ডবীয়ে ইয়াৰ বাবে আমৃত্যু হেৰীৰ সহায়ক হৈ ৰয়।
ডেডলী হ’ল’জত ডবীক শেষবাৰৰ বাবে দেখা পোৱা যায় য’ত এবেৰফ’ৰ্থ ডাম্বলড’ৰে তাক হেৰীহঁতক মেলফয় মেনৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ পঠিয়াই আৰু এই প্ৰক্ৰিয়াত তাৰ মৃত্যু ঘটে।
ডবীৰ নামটো ইংৰাজী সাধুকথাৰ এক চৰিত্ৰৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত যিয়ে শৃংখলাটিৰ চৰিত্ৰটিৰ দৰেই ঘৰুৱা কাম কাজ কৰে আৰু যি শিশুৰ প্ৰতি দয়াশীল।
চলচ্চিত্ৰত টবী জ’নছে ডবীৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠদান কৰে। আইজিএনে ডবীক তেওঁলোকৰ প্ৰিয় হেৰী পটাৰ চৰিত্ৰৰ তালিকাত চতুৰ্বিংশতিতম স্থান দিয়ে আৰু তাৰ মৃত্যুক শৃংখলাটিৰ এক হৃদয়স্পৰ্শী ঘটনা আখ্যা দিয়ে। নেক্সটমুভিডটকমৰ এক ভোটদান অনুষ্ঠানত ডবীয়ে শৃংখলাটিৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় যাদুকৰী জীৱ আখ্যা পায়।
ফ'কছ
ফ'কছ হ’ল এলবাছ ডাম্বলডোৰৰ পোহনীয়া ফিনিক্স চৰাই। ফিনিক্স চৰাইৰ বৈশিষ্ট্য এয়ে যে জীৱনৰ শেষত চৰাইটি জুইত জাহ যাই আৰু সেই ছাইৰ পৰা নতুন পক্ষী এটিৰ জন্ম হয়। ফিনিক্স পক্ষীৰ পাখি যাদুদণ্ড নিৰ্মাণত ব্যৱহৃত হয়(হেৰী আৰু ভ’লডেমৰ্ট দুয়োৰে যাদুদণ্ডত ফ’কছৰ একোটাকৈ পাখি আছে)। সিহঁতৰ চকুপানীত আঘাত নিৰাময়কাৰী শক্তি থাকে। ফ’কছে নিজৰ লগতে আনকো জুই একুৰাৰ জৰিয়তে এঠাইৰ পৰা আন এঠাইলৈ স্থানান্তৰ কৰিব পাৰে।
চেম্বাৰ অৱ ছিক্ৰেট্ছত ডাম্বলডোৰৰ প্ৰতি আনুগত্য দেখুওৱাৰ প্ৰতিদান স্বৰূপে ফ’কছে গোপন কক্ষত গৈ উপস্থিত হয়। ফ’কছে বাছিলিস্কৰ চকুদুটা ফুটাই দিয়ে আৰু তাৰ বিষদৃষ্টি ধ্বংস কৰে। শেষত ফ’কছে হেৰীৰ হাতত বাছিলিস্কে কৰা আঘতটি চকুপানীৰে ঠিক কৰে আৰু দৈত্যটিৰ মৃত্যুৰ পিছত হেৰী,ৰণ,হাৰমাইনী আৰু গিল্ডেৰয় লকহাৰ্টক উদ্ধাৰকৰি লৈ যায়। .গবলেট অৱ ফায়াৰত হেৰী আৰু ভ’লডেমৰ্টৰ মাজত যুদ্ধ হওঁতে "ওলোটা মন্ত্ৰ প্ৰভাৱ" ('প্ৰায়ৰি ইনকেণ্টাম') ঘটে কাৰণ দুয়োৰে দণ্ডত ফ’কছৰ পাখি আছিল।
ডাম্বলডোৰৰ মৃত্যুৰ পিছত ফ’কছে এটা দুখভৰা গীত গোৱা শুনা যায় আৰু ইয়াৰ পিছত তাক আৰু দেখা নাযায়। এক সাক্ষাতকাৰত ৰাউলিঙে কয় যে ইয়ে ডাম্বলডোৰৰ অভাৱ সূচায়। ফ’কছ পিছত হেৰীৰ ওচৰলৈ উভতি আহে নে সোধাত ৰাউলিঙে কয় যে নাহে কাৰণ ফ’কছৰ মালিকীস্বত্বৰ পৰিৱৰ্তন নহয়।
ফিৰেঞ্জ
ফিৰেঞ্জ হ’ল এক অশ্বনৰ যিয়ে অৰ্ডাৰ অৱ ফিনিক্সৰ পৰা হগৱাৰ্ট্ছত জ্যোতিষবিদ্যাৰ শিক্ষক হিচাপে কাম কৰে। কিতাপত তেওঁক এক অতি নীলা চকুৰ পখৰা চেণ্টুৰ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ফিৰেঞ্জৰ প্ৰথম আৱিৰ্ভাব ঘটে ফিল’ছ’ফাৰ্ছ ষ্ট’নৰ শেষৰ ফালে য’ত তেওঁ নিষিদ্ধ অৰণ্যত হেৰীক ভ’লডেমৰ্টৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। ইয়াৰ পিছৰ ফিৰেঞ্জক অৰ্ডাৰঅৱ ফিনিক্সত দেখা যায় য’ত ডাম্বলড’ৰে তেওঁক ছিবিল ট্ৰেল’নীৰ ঠাইত জ্যোতিষবিদ্যাৰ শিক্ষক নিযুক্ত কৰে। ডেডলী হ’ল’জত ফিৰেঞ্জে হগৱাৰ্টছৰ হৈ ভ’লডেমৰ্ট আৰু প্ৰাণভক্ষী বাহিনীৰসৈতে যুঁজে। যুদ্ধত তেওঁ পিঠিত আঘাত পায় যদিও প্ৰাণ ৰক্ষা পৰে। আৰু কিতাপত নাথাকিলেও ৰাউলিঙে কয় যে মানুহৰ লগত সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰা বাবে প্ৰথমতে ৰুষ্ট হৈ থাকিলেও পিছলৈ তেওঁৰ দলটিয়ে তেওঁক আদৰি লয়।
এই চৰিত্ৰটি ৰাউলিঙৰ ইংৰাজী শিক্ষক ষ্টীভ এড্ডীৰ ভিত্তিত লিখিত যিয়ে ৰাউলিঙক কল্পকাহিনী লিখিবলৈ নিৰুত্সাহিত কৰিছিল।
ফিল’ছ’ফাৰ্ছ ষ্ট’নত ৰেই ফেৰণে ফিৰেঞ্জৰ চৰিত্ৰত কণ্ঠদান কৰে।
গ্ৰীপহুক
গ্ৰীপহুক এজন ধনগুলৈ যিয়ে দ্বিতীয় যাদুবিশ্ব যুদ্ধলৈ গ্ৰিংগটছত কাম কৰিছিল। প্ৰথম গ্ৰন্থখনত গ্ৰীপহুকে হেৰী আৰু হেগৰিডক অভ্যন্তৰীণ সুৰংগেৰে 713 নং বাকচলৈ লৈ যায়। তাৰ পিছত আকৌ ডেডলী হ’ল’জত হেৰী,ৰণ আৰু হাৰমাইনীৰ সৈতে গ্ৰীপহুককো বন্দী হিচাপে দেখা যায়। পিছত ডবীয়ে হেৰী,ৰণ আৰু হাৰমাইনীৰ সৈতে গ্ৰীপহুককো ৰক্ষা কৰে আৰু এক সুৰক্ষিত স্থানলৈ লৈ যায়। হেৰীয়ে গ্ৰিংগটছৰ বেলাট্ৰিস্ক লেষ্ট্ৰেঞ্জৰ বাকচৰ পৰা এটা হ’ৰক্ৰাক্স আনিবলৈ গ্ৰীপহুকৰ সহায় বিচাৰে আৰু গ্ৰীফিন্দৰৰ তৰোৱালৰ বিনিময়ত সহায় কৰিবলৈ মান্তি হয়। কিন্তু শেষত সিহঁতক চকুত ধূলি মাৰি তৰোৱালখন লৈ সি পলাই সাৰে। চলচ্চিত্ৰত শেষত আন ধনগুলৈ বোৰৰ লগত তাকো মৃত অৱস্থাত দেখা যায় আৰু গ্ৰীফিন্দৰ তৰোৱালখন হাতৰ পৰা অদৃশ্য হৈ যায়। গ্ৰীপহুকে এই তৰোৱালখন ধনগুলৈবোৰৰ বুলি দাবী কৰিলেও শেষত নেভাইলে কথা কোৱা টুপীটোৰ পৰা তৰোৱালখন উলিয়াই আনে আৰু নাগিনীক বধ কৰে।
ফিল’ছ’ফাৰ্ছ ষ্ট’নত ভাৰ্ণ ট্ৰয়াৰ আৰু ডেডলী হ’ল’জত ৱাৰৱিক ডেভিছে গ্ৰীপহুকৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে।
হেডৱিগ
thumb|upright=0.7| হেডৱিগ হ’ল হেৰী পটাৰৰ পোহনীয়া ফেঁচা যাক ৰুবিয়াছ হেগ্ৰিডে হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ফিল’ছ’ফাৰ্ছ ষ্ট’নত হেৰীক এঘাৰ বছৰীয়া জন্মদিনৰ উপহাৰ হিচাপে দিয়ে। হিষ্ট্ৰি অৱ মেজিক কিতাপত এই নামটো পায় হেৰীয়ে ফেঁচাজনীক হেডৱিগ নামটি দিয়ে। গোটেই শৃংখলাটিত হেডৱিগে চিঠি অনা-নিয়া কৰা কাম কৰে আৰু গৰমৰ বন্ধত যেতিয়া হেৰী লগ-বন্ধুবিহীন হৈ ডাৰ্চলীহঁতৰ ঘৰত বন্দী হৈ থকা সময়খিনিত হেৰীক সংগ দিয়ে। সেই সময়ত হেডৱিগেই যাদু বিশ্বৰ লগত হেৰীৰ সংযোগৰ একমাত্ৰ পথ। কিতাপকেইখনত থকা মতে হেডৱিগে হেৰীক পূৰামাত্ৰাই বুজি পায় আৰু হেৰীয়েও হেডৱিগক। পঞ্চম গ্ৰন্থখনত হেডৱিগক ডলৰ্ছ আম্ব্ৰিজে বাধা প্ৰদান কৰোঁতে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয় যদিও প্ৰফেছৰ গ্ৰাবলী-প্লাংকে তাইক ঠিক কৰে। সপ্তম গ্ৰন্থখনত এক ডেথ ইটাৰে কৰা আক্ৰমণৰ পৰা হেৰীক বচাবলৈ যাওঁতে হেডৱিগৰ মৃত্যু হয়। ৰাউলিঙৰ মতে হেডৱিগে হেৰীৰ সৰলতাক প্ৰতিনিধিত্বকৰে।
যদিও হেডৱিগ এটা মাইকী ফেঁচা, চিনেমাসমূহত এটা মতা ফেঁচাহে দেখুওৱা হয়।
জন ৱিলিয়ামছৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশিত ‘‘হেডৱিগছ থীম’’ নামৰ সংগীত গোটেই চিত্ৰ শৃংখলাৰ শীৰ্ষ সংগীত হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়।
বাগোদী
বাগোদী গাঁৱৰ ইতিবৃত্ত
বাগোদী গাওঁখন নগাওঁ জিলা পৰিষদৰ এলেকাধীন। বাগোদী গাওঁ পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত। বাগোদী গাৱৰ উত্তৰত আছে ৰঙিয়া নদীৰ পাম আৰু ভৈৰাগুৰী, দক্ষিণত ১নং | বেছিমাৰী গাওঁ,হাঁহচৰা আৰু দেৱাদী গাওঁ, পূৱত ১নং বেছিমাৰী গাওঁ,২ নং বেছিমাৰী গাওঁ আৰু ৰঙিয়া নদীৰ পাম আৰু পশ্চিমত কঁাহিকুছি আৰু ভৈৰাগুৰী গাওঁ। বাগোদী গাঁৱত প্ৰায় ২৪০০জন মানুহ আছে | গাওঁখনৰ প্ৰায় ৯৭% মানুহ স্বাক্ষৰ | মানুহৰ প্ৰধান জীৱিকা হৈছে চাকৰি আৰু কৃষি | বৰ্তমানে কিছু সংখ্যক ব্যৱসায়ীও ওলাইছে |
বাগোদী গাওঁখন পত্তনৰ পিছৰে পৰা বিভিন্ন সময়ত | গাওঁখনত বিভিন্ন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান গঢ়ি উঠিছে | এই অনুষ্ঠানবোৰ গঢ়লৈ উঠোঁতে অঞ্চলবাসীৰ অবদান অপৰিসীম | বাগোদী গাঁৱত তেতিয়াৰ লোকেল ব'ৰ্ডৰ সভাপতি স্বৰ্গীয় ধনীৰাম তালুকদাৰৰ নেতৃত্বত ১৯২৫ চনত ১৮৮ নং বাগোদী প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন হয় ১৯৪০ চনত স্বৰ্গীয় মফিজ উদ্দিন সৰকাৰৰ নেতৃত্বত বাগোদী বালিকা প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন হৈছিল | ১৯৪০ চনত বাগোদী এম,ই স্কুল স্থাপিত হয়।
১৯২৬ চনত বাগোদী অঞ্চলৰ ৰাইজ মিলি বাগোদী গাৱত এখন বজাৰ সহাপন কৰিছিল |
পিছত ১৯৪৬ চনত বজাৰখন বৰ্তমানৰ স্থানলৈ হানান্তিত কৰিছিল। ১৯৫১ চনত বাগোদী শান্তি ক্লাৱ এণ্ড লাইব্ৰেৰী স্থাপিত হয় |১৯৭৭ চনত বাগোদী হুছেইন তমিজ উপ-স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ স্থাপিত হয়| ১৯৮৬ চনত এখন PHC ৰ আধাৰ শিলা স্থাপন। কৰাৰ পিছতো এতিয়ালৈকে হৈ উঠা নাই | PHcৰ নামত এতিয়াও ১০ বিঘা মাটি আবণ্টন দিয়া আছে | ১৯৬১ চনত বাগোদী হাই স্কুলখন স্থাপিত হয়।
১৯৬৪ চনত বাগোদী জামে মছজিদথন স্থাপিত হয় |
১৯৮২ চনত বাগোদী পশ্চিমপাৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়খন স্থাপিত হয় | কোন শিক্ষাৰ বাবে বাগোদীত ল'ৰা-ছোৱালীৰ বাবে পৃথক পৃথক ভাবে দুখন হাফিজীয়া মাদ্ৰছা স্থাপন হৈছে। আশীৰ দশকত গাওঁখনত এখন ৰাজ্যিক পশু চিকিৎসা কেন্দ্ৰ স্থাপিত হয় | গাওঁখনত এখন জাতীয় বিদ্যালয়ে স্থাপিত হৈছে | বাগোদীত এখন ডাক ঘৰো আছে |
সাংস্কৃতিক দিশত বাগোদী গাঁৱৰ নাম আছে। ১৯৪১/৪২ চনত বাগোদীত শিক্ষক আব্দুল গণিৰ পৰিচালনাত সৰ্ব প্ৰথম যাত্ৰা নাটক শ্বহীদ কাৰবালা অনুষ্ঠিত হৈছিল | ১৯৫৬-৫৭ চনত ৪৭ নং চেঙা বিধান সভা সমষ্টিৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক স্বৰ্গীয় দানেশ আলী আহমেদৰ ৰচনা আৰু পৰিচালনাৰে "আমাদেৰ সংসাৰ" সামাজিক নাটকথন। মঞ্চসহ হৈছিল | ৮০ দশকৰ পৰা বাগোদী যুব সংঘৰ দ্বাৰা নিবেদিত নাটক আজিলৈকে অব্যাহত আছে | এই গাৱৰ স্থানীয় লিখক, নাট্যকাৰ পিয়াৰ আলী আহমেদৰ ৰচিত "প্ৰেম জনমে জনমে", "জাৰজ" আদি সামাজিক নাটক বিভিন্ন সময়ত মঞ্চসহ হৈ আহিছে।
বাগোদী গাঁৱৰ পূৰ্বৰ তথ্যপাতি মতে গাওঁখনৰ নাম বাগুদি আছিল| কালক্ৰমে বাগুদিৰ পৰা বাগোদী নাম হ'ল || "বাগুদি" নামৰ ইতিহাস জনা নাযায় |কিন্তু সাহিত্যৰ শব্দৰ সংজ্ঞা আৰু পূৰ্বপুৰুষ সকলৰ ভঁাকৰ বচনৰ জৰিয়তে বাগুদি শব্দৰ উৎপত্তি ৰচনাত্মক কৰিব পাৰি | সাহিত্যৰ শব্দ বিশ্লেষণত "বাগুদি" মানে বা-বাঘ-গু-গৰু-দি-দে বা দিয়া অৰ্থাৎ বাঘক গৰু দি থাক |
হাবি-জংগল, নল-খাগৰি, লতা জাতীয় উদ্ভিদেৰে পৰিপূৰ্ণ সেউজীয়া বনাঞ্চলৰ ৰাণী আছিল বাগোদী। ইয়াৰ ভিতৰতে আশ্ৰয় লৈছিল নানান জীৱ-জন্তু| তাৰ ভিতৰত বাঘৰ সংখ্যাই আছিল অধিক |দিন-দুপৰত মানুহ-গৰু ওলাব নোৱাৰিছিল | সাউতকৰি বাঘে ধৰিছিল| সম্ভৱত অত্যধিক বাঘ থকা কাৰণেই মুখ বাগৰি বাগৰি বাঘদি। হ'ল | বাঘদিৰ পৰা বাঘদি আৰু বাঘদিৰ পৰা বাগোদী হ'ল | নতুবা "বাউসী" শব্দৰ পৰাও পৰিশোধিতহৈ বাগোদী হ'ব পাৰে | যিহেতু এই অঞ্চল বাউসী পৰগনাৰ অধীনত আছিল।
বাগোদী গাঁৱত কামৰূপৰ বিখ্যাত বৰুৱা বংশৰ পৰিয়াল | এটাই বাস কৰিছিল | এই বংশৰ এজন বৰুৱাৰ ঘৰত তিনি ফালে বিষ্ণুৰ প্ৰকৃতি অংকিত এটা ধান বনা পখলি আছিল সেই পথলিটো তেওঁলোকৰ পূৰ্ব পুৰুষৰ দিনৰে পৰা চলি আহিছিল | প্ৰবাদ আছে যে পথলা গোহাই প্ৰভুৰ কূপ দৃষ্টিত পৰি একেদিনাই বৰুৱাৰ গোটেই পৰিয়াল ধ্বংস হৈছিল |
পিছত বৰুৱাই খংৰ বশবৰ্তীহৈ পলিটো ওচৰৰে ছাগমাৰা বিলত কোনেও নোপোৱাকৈ পেলাই দিছিল | ১৮৯৭ চনৰ ১২ জুনৰ বৰ ভূঁইকপৰ সময়ত বাগোদী গাওঁথন তললৈ বহি গৈছিল | ফলত গাওঁখনৰ প্ৰায় ভাগ বাসিন্দাই ওচৰৰ বৰবিলা গাৱলৈ উঠি গৈছিল | পিছত সংস্কৃত পণ্ডিত স্বৰ্গীয় দীননাথ শৰ্মা আৰু পালা ধৰীয়া বাৰ্তীয়াৰ নেতৃত্বত গাওঁবাসীয়ে বৰবিলা গাঁৱৰ বৰ্তমানৰ ঠাইত পথলিটো স্থাপন কৰি এটা কীৰ্তন ঘৰ নিৰ্মাণ কৰে এই পথলা গোহাইৰ প্ৰকৃত জন্মস্থান কিন্তু বাগোদী।
বৰ ভূঁইকপৰ পিছত প্ৰায় ১০-১১ বছৰ মানৰ ভিতৰত গাওঁখন হাবি-জংগল, নল-খাগড়ি, লতা জাতীয় উদ্ভিদেৰে অটব্য অৰণ্যত পৰিণত হৈছিল |
পিছত আমাৰ পূৰ্ব পুৰুষসকলে বন-জংগল ছাফা কৰি বৰ্তমানৰ বাগোদী গাওঁখনৰ পত্তন দিছিল |
বিহপুৰীয়া (নগৰ)
বিহপুৰীয়া নামৰ উৎপত্তি
বিহপুৰীয়া বুলিলে কেৱল একে নামৰ নগৰখনকে নুবুজাই এক বিস্তীৰ্ণ অঞ্চল বুজোৱা হয়। সবল ঐতিহাসিক প্ৰামাণ্যৰ অভাৱৰ হেতু এই নামৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে জনশ্ৰুতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কেইবাটাও মতবাদ আছে। এক জনশ্ৰুতি অনুসৰি এই অঞ্চলৰ পূৰ্বৰ লোকসকল বিহু উৎসৱৰ নাম গোৱাত পটু আছিল বাবেই ইয়াৰ নাম বিহুপুৰীয়া আৰু পৰৱৰ্তী কালত তাৰ পৰাই বিহপুৰীয়া হ'লগৈ। অষ্টাদশ শতিকাৰ আৰম্ভনিতে যেতিয়া মোৱামৰীয়াসকলে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। মোৱামৰীয়াসকলৰ এটা অংশ বৰ্তমানৰ বিহপুৰীয়া অঞ্চলৰ এক আদিমবাসী গোট হিচাপেও জনা যায়, আৰু শক্তিমন্ত এই জনগোটৰ মাজত কেইবাজনো 'বীৰপুৰুষ'ৰ জন্ম হোৱা বাবে এই অঞ্চলৰ নাম বীৰপুৰ হয়গৈ। এই বীৰপুৰ নামেই মুখবাগৰি বিহপুৰ বা বিহপুৰীয়া হয় বুলি একাংশৰ মত। আন এক মতবাদ মতে অষ্টাদশ শতিকাৰ মাজভাগতে ডফলাসকলে এই অঞ্চলত উপদ্ৰৱ কৰাত আহোম স্বৰ্গদেউৱে ইয়ালৈ সেনা পঠিয়ায়। ডফলাক দমন কৰি সেনা গড়গাঁৱলৈ ঘূৰি যায়। যুঁজৰ পিছত মোৱামৰীয়াসকল আৰু ডফলাসকলৰ মাজত মিত্ৰতা হয়। ডফলাসকলে পিছত যুঁজৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বিহকাঁড়ৰ বাবে বিহৰ-পুৰীয়া তৈয়াৰ কৰি মোৱামৰীসকলক দিছিল। এই ভিত্তিতেই এই স্থানৰ নাম বিহপুৰীয়া বুলি সকলোৱে উল্লেখ কৰে। ইয়াৰ প্ৰমাণ হিচাপে বিহপুৰীয়া নগৰৰ সমীপতে ডফলা পথাৰ গাওঁখন আছে। মোৱামৰীসকলে ডফলাৰ লগত তেওঁলোকৰ মিত্ৰতাৰ চিনস্বৰূপে বিহপুৰীয়াৰ উপকন্ঠত ডফলাৰ কটকী ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰা ঠাইখিনি বৰ্তমান কটকীবৰী হিচাপে জনা যায়।
বৰ্তমানৰ বিহপুৰীয়া নগৰৰ দক্ষিণ প্ৰান্তত সোনোৱাল কছাৰী আৰু ঠেঙাল কছাৰী গাঁওসমূহ আছে। কালিকাপুৰাণত উল্লেখ থকামতে সোনোৱালসকলৰ আদি বাসস্থান সৌমাৰপীঠৰ উত্তৰ-পূৱৰ কুকুৰী বেবেজীয়া। প্ৰাচীন কালত ইয়াত বিশ্বপুৰ নামৰ কছাৰী ৰজাৰ নগৰ থকাৰ পৰাই ঠাইডোখৰৰ নাম বিহপুৰ বা বিহপুৰীয়া হয় বুলিও ঠাৱৰ কৰা হয়।
জনসংখ্যা
২০০১ চনৰ ভাৰতবৰ্ষৰ লোকপিয়ল অনুসৰি বিহপুৰীয়া নগৰৰ জনসংখ্যা আছিল ১০,৮৬৭। ইয়াৰে পুৰুষৰ শতকৰা হাৰ ৫৭% আৰু মহিলাৰ ৪৭%। বিহপুৰীয়াৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৭% (পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮২% আৰু মহিলাৰ ৭৩%)। সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় হাৰ ৫৯। ৫% তকৈ ওপৰত আছিল। সেই একে লোকপিয়লৰ তথ্য অনুসাৰে বিহপুৰীয়াৰ ৬ বছৰৰ তলৰ শিশু মুঠ জনসংখ্যাৰ ১১%।
বিহপূৰীয়াৰ বৈশিষ্ট্যমূলক স্থানসমূহ
বিহপুৰীয়া নগৰৰ দাঁতিকাষৰীয়া ঠাইসমূহত বিভিন্ন ধৰণৰ পৌৰাণিক থান আছে। ইয়াৰ ভিতৰত বিহপুৰীয়াৰ বদতিঘাটৰ সমীপত মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে এবাৰ পদাৰ্পণ কৰা চাঙিনীথান অৱস্থিত। নগৰৰ সমীপতে পূৱডিক্ৰং পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত নাহৰআটি গাঁৱত শংকৰদেৱৰ অন্যতম শিষ্য শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধ দেৱৰ থান অৱস্থিত। এই থানৰ অন্যতম আকৰ্ষণ বিন্দু হৈছে এই থানত থকা বান্দৰ। এই থানৰ উপৰিও ঐতিহাসিক বৃহৎ আকাৰৰ কন্দলী পুখুৰীৰ অন্যতম পৰ্যটন স্থল। পৌৰাণিক মতবাদ অনুসৰি এই পুখুৰীত এখন সোণৰ নাও আছিলি। যিখন নাও ডিক্ৰং নদীয়ে সেই পুখুৰীৰ পাৰ খঢ়হাই সেই সোণৰ নাওখন লৈ যায় আৰু যি স্থানেৰে এই নাওৱে গতি কৰিলে সেই স্থানত এটা জানৰ সৃষ্টি হল। যিটো জান বৰ্তমান নাওজান নামেৰে বিখ্যাত।
উমাকান্ত শৰ্মা
উমাকান্ত শৰ্মা (Umakanta Sarmah) এগৰাকী ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, কবি, নাট্যকাৰ আৰু অনুবাদক আছিল। তেখেতে ১৯১৪ চনৰ ২৮ নৱেম্বৰত নলবাৰী জিলাৰ ককয়া গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰে। ২০০৫ চনৰ ১৪ এপ্ৰিলৰ দিনা তেওঁৰ দেহাৱসান ঘটে।
শিক্ষা
তেখেতে নলবাৰীৰ গৰ্ডন স্কুল, কটন মহাবিদ্যালয়, কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়, আৰু আমেৰিকাৰ ইলিনয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আনুষ্ঠানিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৪৮ চনত অসম প্ৰাথমিক শিক্ষা ব’ৰ্ডৰ সচিব পদত নিযুক্ত হয়। পাছত শ্বিলঙৰ ছেইণ্ট এডমণ্ডজ কলেজ, সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয় আৰু বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত কিছুকাল অধ্যাপনা কৰে। তাৰ পাছত তেখেতে অসমৰ শিক্ষা বিভাগৰ উপ-সচিব, যুটীয়া শিক্ষাধিকাৰ আৰু শিক্ষাধিকাৰ আদি পদত কাৰ্যনিবাহ কৰি ১৯৭৫ চনত অবসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:নলবাৰী জিলাৰ প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তি
উচ্চাকাংক্ষা
উচ্চাকাংক্ষা (Ussakansya) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। এই উচ্চাকাংক্ষা প্ৰবন্ধ সংকলনখন ১৯৯৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ কৰে ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট’ৰচ্‌ প্ৰকাশনে।
বিৱৰণ
গ্ৰন্থখন ১১টা পাঠত ভাগ কৰি লেখকে প্ৰথম পাঠত এখন গাঁৱৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ ন-দহ বছৰীয়া এজন ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰৰ পৰাই আৰম্ভ কৰিছে য’ত তেওঁৰ স্কুলীয়া দিনত হোৱা অভিজ্ঞতা আলোচনা কৰিছে। দ্বিতীয় পাঠটোত মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ সাহিত্য বিষয়ৰ শিক্ষকজনে 'উচ্চাকাংক্ষা'ৰ অৰ্থ খুব সহজ-সৰল ভাষাৰে শিকায়। তৃতীয় পাঠত ইংৰাজ ঔপন্যাসিক ছাৰ ৱাল্টাৰ স্কটৰ উদ্ধৃতিৰে নিৰক্ষৰ লোকসকলো যে অজ্ঞানী নহয় সেই কথা লিখিছে। চতুৰ্থ পাঠত ছক্ৰেটিছে নিজৰ সন্তানক কেনেকুৱা হোৱাটো বিচাৰিছিল আৰু আব্ৰাহাম লিংকনে ডাঙৰ ল'ৰাজনক পাঠশালাত ভৰ্তি কৰোৱাৰ সময়ত শিক্ষকলৈ লিখা চিঠিখন সবিস্তাৰে বৰ্ণনা কৰিছে। পঞ্চম পাঠত অশেষ ধৈৰ্যৰ সহায়েৰে জীৱনত কৃতকাৰ্যতা অৰ্জন কৰা কেইজনমান মানুহে যেনে— বোপদেৱ, ড° টমাছ কুপাৰ, টমাছ কাৰ্লাইল, টমাছ আলভা এডিছন, গিমাৰ্ডিনি, অৰ্জুন, উইলিয়াম কেৰীৰ সঁচা কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে। ষষ্ঠ পাঠত এজন হতাশাগ্ৰস্ত ডেকাই লেখকৰ ওচৰত উপদেশ বিচাৰি আহোঁতে তেখেতে ফ্লেমষ্টডৰ কাহিনী কৈ কিদৰে উৎসাহিত কৰিলে তাকে লিপিবদ্ধ কৰিছে। সপ্তম পাঠত লিও টলষ্টয়, জৰ্জ ৱাশ্বিংটন, আব্ৰাহম লিংকনৰ নিচিনা মহান মনীষীসকলে কেনেদৰে শিষ্টাচাৰ মানি চলিছিল আৰু শিষ্টাচাৰ নহ'লে মানুহে জীৱনত যে উন্নতি কৰিব নোৱাৰে সেই কথা কৈছে। অষ্টম পাঠত কিতাপ পঢ়াৰ উপৰি আজৰি সময়খিনি সুচিন্তিতভাৱে কামত লগালে যে উপকৃত হ’ব পাৰি সেই কথা কৈছে। নৱম পাঠত প্ৰতিজন মানুহৰে সমাজ তথা আন মানুহৰ প্ৰতি থকা দায়িত্বৰ কথা উদাহৰণসহ লিখিছে। দশম পাঠত জীৱ-জন্তু, গছ-গছনি, মাছ-কাছ আদি সকলো জীৱৰ কাৰণেও মানুহে কৰিবলগীয়া বহুত থাকে সেই কথা লিখিছে। একাদশ পাঠত প্ৰত্যেকজন মানুহে একান্তভাৱে পালন কৰিবলগীয়া কৰ্তব্যৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে। যেনে— নিজৰ প্ৰতি, পৰিয়ালৰ প্ৰতি, সমাজৰ প্ৰতি আৰু প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ প্ৰতি।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
ভাল পাব নাজানিলো
ভাল পাব নাজানিলো (Bhal Pabo Najanilu) হৈছে ২০১৩ চনৰ ২০ চেপ্টেম্বৰত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ৷ ঋতুৰং মাল্টিমিডিয়াৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এই চলচ্চিত্ৰখনৰ প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা ঋতুৰাজ দত্তৰ। সংগীত পৰিচালনা আচুৰ্য বৰপাত্ৰ আৰু মৃণ্ময় মৃত্তিকৰ। ছবিৰ নায়ক এজন আঢ্যৱন্ত যুৱক আৰু আইনৰ ছাত্ৰ। ঘৰুৱা সমস্যা আৰু প্ৰেমৰ দোমোজাত পৰি তেওঁ কিদৰে সিদ্ধান্ত লৈ আগবাঢ়িবলগীয়া হয় আৰু তেওঁ প্ৰেমক কিদৰে উপলব্ধি কৰে তাকে ছবিখনত উপস্থাপন কৰা হৈছে।
সংগীত
আচুৰ্য বৰপাত্ৰ আৰু মৃণ্ময় মৃত্তিকৰ কথা, সুৰ আৰু সংগীতত কণ্ঠদান কৰিছে জুবিন গাৰ্গ, অংগৰাগ মহন্ত, দীক্ষু আৰু প্ৰিয়ংকা ভৰালীয়ে। সংগীত ব্যৱস্থাপনা দীপকেশ বুঢ়াগোহাই, বুবু আৰু তৰুণ তন্ময়ৰ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:২০১৩ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
ৰামচন্দ্ৰ নাৰায়ণ দণ্ডেকাৰ
ৰামচন্দ্ৰ নাৰায়ণ দণ্ডেকাৰৰ (১৭ মাৰ্চ, ১৯০৯ - ১১ ডিচেম্বৰ, ২০০১) (रामचंद्र नारायण दांडेकर; Ramchandra Narayan Dandekar) জন্ম ১৯০৯ চনৰ ১৭ মাৰ্চত মহাৰাষ্ট্ৰৰ শতৰা নামে ঠাইত হৈছিল। তেখেত প্ৰাচীন ভাৰতীয় শিক্ষা আৰু সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা, প্ৰাচ্য অধ্যয়ন আদিৰ ক্ষেত্ৰত বিশিষ্ট অৱদান আগবঢ়োৱাৰ লগতে ভাৰততত্বৰ বিভিন্ন দিশত পাণ্ডিত্বপূৰ্ণ বহুতো প্ৰবন্ধ ৰচনা আৰু সম্পাদনা কৰে।
শিক্ষা
পুনাৰ ডেক্কান মহাবিদ্যালয় আৰু জাৰ্মানীৰ হিডেলবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলেজীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি বোম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংস্কৃত আৰু প্ৰাচীন ভাৰতীয় সংস্কৃতি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।
কৰ্মজীৱন আৰু লাভ কৰা সন্মান
তেখেতে পুনা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ফাৰ্গুচন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল। তেখেত দেশী-বিদেশী বহুতো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অলেখ পুৰস্কাৰ আৰু উপাধিৰ সন্মান লাভ কৰিছিল। পুনা বিশ্ববিদ্যালয়, বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয় আৰু হিডেলবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। সম্পূৰ্ণানন্দ সংস্কৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ‘বাচস্পতি’ উপাধি লাভ কৰে। স্বধ্যালয়া মণ্ডলে ‘বিদ্যাভূষণ’, অযোধ্যাৰ সংস্কৃত কাৰ্যালয়ে ‘প্ৰাচ্যবিদ্যালংকা’ আৰু বাৰাণসীৰ অখিল ভাৰতীয় পণ্ডিত মহাপৰিষদে ‘মহামহোপধ্যায়’ উপাধি প্ৰদান কৰে। ১৯৬২ চনত ভাৰত চৰকাৰে পদ্মভূষণ আৰু ১৯৯২ চনত অসম চৰকাৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা প্ৰদান কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমিৰ ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক
দৰং জিলা
দৰং জিলা: (Darrang District) হৈছে ভাৰতবৰ্ষৰ অসম ৰাজ্যৰ ৩১খন জিলাৰ ভিতৰত এখন জিলা। প্ৰশাসনিক জিলাখনৰ সদৰ স্থান আৰু একমাত্ৰ মহকুমাৰ হৈছে মঙ্গলদৈ। দৰং জিলাৰ দুখন পৌৰ নগৰ হৈছে মংগলদৈ আৰু ছিপাঝাৰ। ১৯৮৩ চনত অবিভক্ত দৰং জিলাৰ বিভাজন হয় আৰু তেজপুৰ মহকুমাক লৈ শোণিতপুৰ জিলা গঠন হয়। পূৰ্বৰ মঙ্গলদৈ মহকুমাক দৰং জিলা নাম দিয়া হয়। ২০০৪ চনত পুনৰ দৰং জিলাৰ এটা অংশৰ পৰা ওদালগুৰি জিলা গঠন কৰা হয়। দৰং জিলাই বৰ্তমান ৩৪৮১ বৰ্গ কিলোমিটাৰ ঠাই অধিকাৰ কৰি আছে।
নামৰ ইতিবৃত্ত
প্ৰাচীনকালত ভাৰতৰ উত্তৰ পূব প্ৰান্তৰ লৌহিত্যৰ উত্তৰ ফালে থকা প্ৰাকৃতিক সীমাৰ ভিতৰৰ ভূ-ভাগক দৌৰঙ্গ বা দ্যোৰঙ্গ বুলিছিল। স্বগীয় দীন কৰুণাময় হৰিপদ দেৱগোস্বামীদেৱে আগবঢ়োৱা ব্যাখ্যা অনুসৰি 'দ্যোৰ' শব্দৰ অৰ্থ দেৱতাৰ আৰু 'ৰঙ্গ'ৰ অৰ্থ আনন্দ বা সুখৰ ঠাই। কালক্ৰমত এই ভূ-খণ্ডই দৰঙ্গ বা দৰং নামেৰে জনাজাত হল। আনহাতে স্বৰ্গীয় দিনেশ্বৰ শৰ্মা ৰ দৰে পণ্ডিত সকলে দৰং শব্দটো সংস্কৃত শব্দ দ্বাৰম অৰ্থাত পদূলি বা দ্বাৰ'ৰ পৰা আহিছিল এনে মত পোষণ কৰে। প্ৰাচীন কালত এই ভূ-খণ্ডৰ উত্তৰ আৰু পশ্চিম দিশত গিৰিপথৰ মাজেৰে গমনা-গমনৰ বাবে ওঁঠৰখন এনে দুৱাৰ আছিল। তাৰ পৰা নেপাল, চীন আদিলৈ যাতায়াত আছিল। ড॰ বাণীকান্ত কাকতিৰ মতে দৰং শব্দতো অষ্ট্ৰিক ভাষাৰ পৰা অহা। আন এজন ভাষাতাত্ত্বিক গ্ৰিয়াৰ্ছন চাহাবে তেওঁৰ গ্ৰন্থ 'ডি লেংগুইষ্টিক চাৰ্ভে অৱ ইণ্ডিয়া'ত দৰং শব্দটো বড়োমূলীয় বুলি মত পোষণ কৰিছে।
আন একাংশৰ মতে প্ৰাচীন কালত দৰঙত বেহা বেপাৰৰ বাবে চীন, নেপাল, ভুটান আদি ঠাইৰ সৈতে সম্পৰ্ক আছিল। সেই বাবে নামটো দ্বাৰ শব্দৰ পৰা অপ্ৰভংশ হোৱা বুলি বহুতে বিশ্বাস কৰে।
ইতিহাস
অবিভক্ত দৰং জিলাৰ পৰা ১৯৮৩ চনত শোণিতপুৰ জিলা আৰু ২০০৪ চনত ওদালগুৰি জিলা পৃথক হয় ।
ভৌগোলিক তথ্য
দৰং জিলাৰ ভূ অৱয়বৰ পৰা ইয়াক সমভূমি অঞ্চল বুলিব পাৰি। এই জিলাৰ উত্তৰে ওদালগুৰি জিলা আৰু দক্ষিণ সীমাত মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰ বৈ গৈছেl পূবে শোণিতপুৰ জিলা আৰু পশ্চিমে কামৰূপ জিলাl জিলাখনৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মুখ্য উপনৈ সমূহ হ’ল- বৰনদী, নোৱানৈ, কুলশীক নৈ,মঙ্গলদৈ নৈ আৰু ধনশিৰি নৈ।
দৰং জিলাৰ জলবায়ু বেছ আনন্দদায়ক। শীতকালত জিলাখনৰ উত্তৰ ভাগত অন্য অংশতকৈ বেছি শীতল হয় কিয়নো এই অংশত ওডালগুৰি জিলাৰ হাবি-বননি আৰু পাহাৰ-পৰ্বতে আগুৰা। গড় উষ্ণতা ১০ ৰ পৰা ৩০ ডিগ্ৰী চেণ্টিগ্ৰেড। ২১২০ মিলি হ’ল বাৰ্ষিক বৰষুণৰ পৰিমাণ।
দৰং জিলা ২০ ডিগ্ৰী 9 মিনিট উত্তৰৰ পৰা ২৬ ডিগ্ৰী ৯৫ মিনিট উত্তৰ অক্ষাংশলৈ আৰু ৯১ ডিগ্ৰী ৪৫ মিনিট পূৱৰ পৰা ৯২ ডিগ্ৰী ২২ মিনিট পূৱ দ্ৰাঘিমাৰ মাজত অৱস্থিত মধ্য অসমৰ এখন জিলা। জিলা সদৰ মঙ্গলদৈ। ৬টা ৰাজহ চক্ৰত খণ্ডিত জিলাখনৰ মাটিকালি ১৪২০.৫১ বৰ্গ কি.মি. । ২০০১ চনৰ পৰিসংখ্যা মতে জিলাখনৰ মুঠ জনসংখ্যা ৭,৫৯,৭১২জন আৰু শিক্ষিতৰ হাৰ ৫৫ শতাংশ।
ওৰাং ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ কিছু অংশ দৰং জিলাত অৱস্থিত।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোক পিয়ল তথ্য মতে প্ৰকৃত জনসংখ্যা ৯০৮,০৯০ জনৰ বিপৰীতে ২০০১ চনৰ লোক পিয়ল মতে ৭৫৯৮৫৮ জন। ইয়াৰে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সংখ্যা ক্ৰমে ৪৭২১৩৮ আৰু ৪৩৫৯৫৬ যদিও ২০০১ চনৰ পিয়ল মতে ৩৯২৩৬২ আৰু ৩৬৭৪৯৬ গৰাকী জনা যায়। জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ২০১১ চনত ১৯.৫১ % বিপৰীতে ২০০১ চনত ২২.১৮ % হৈছিল। ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কি.মি ৪৯১ জনৰ এতিয়াৰ সলনি ২০০১ চনৰ লোক পিয়ল মতে ৪১১জন আছিল। অসম ৰাজ্যৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ দৰং জিলাৰ অংশ ২০১১ চনৰ পিয়লত ২.৯১ শতাংশ যি ২০০১ চনত ২.৮৫ শতাংশ আছিল। লিংগ অনুপাত (প্ৰতি ১০০০ জন) ২০১১ চনত ৯২৩জন আৰু ২০০১ চনত ৯৩৭জন পিয়ল মতে জনা যায়। ০-৬ বছৰৰ শিশুৰ লিংগ অনুপাত ২০১১ চনত ৯৪১ জন, সেই সংখ্যা ২০০১ চনত ৯৭৭জন আছিল। ২০১১ চনত গড় শিক্ষিতৰ হাৰ ৬৪.৫৫ % আৰু ইয়াৰে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ হাৰ ক্ৰমে ৬৮.৩৬ আৰু ৬০.৪০ যি আগৰ দহকত গড় শিক্ষিতৰ হাৰ ৫৪.৩১, পুৰুষ আৰু মহিলাৰ হাৰ যথাক্ৰমে ৬১.৭০ আৰু ৪৬.৩৪ আছিল। মুঠ শিশু জনসংখ্যা(০-৬ বছৰ) ২০১১ চনৰ লোক পিয়ল মতে ১৪৯৬২৬জন যি ২০০১ চনৰ মতে ১৪৬৮১৮জন আছিল। লৰা- ছোৱালীৰ (০-৬ বছৰ ) পৰিসংখ্যা ক্ৰমে ৭৭০৯৬, ৭২৫৩০ যিতো সংখ্যা ৭৪২৭৪, ৭২৫৪৪জন পূৰ্বৰ দহকত (২০০১ লোক পিয়লত) আছিল। ২০১১ চনৰ লোক পিয়লত পুৰুষ আৰু মহিলা শিক্ষিত ক্ৰমে ২৭০০৩৬জন আৰু ২১৯৫২৩ জনী, (২৬৩৭৪৪ জন, ২০৬৫২১জনী ২০০১ চন মতে)। মুঠ শিক্ষিতৰ পৰিসংখ্যা ক্ৰমে ২০১১/২০০১ চন মতে ৪৮৯৫৫৯ আৰু ৪৭০২৬৬।
ভাষা
দৰং জিলাত সাধাৰণতে অসমীয়া, বাংলা, বড়ো, নেপালী, হিন্দী, ইংৰাজী আদি ভাষা প্ৰচলিত। ইয়াৰ উপৰি দৰং জিলাত দৰঙীয়া ভাষা নামেৰে স্থায়ী ভাষাৰ যথেষ্ট প্ৰচলন আছে। দৰং জিলাৰ স্থায়ী বাসিন্দাসকলে এই ভাষাতে অধিক কথা বতৰা পাতে। এই ভাষাৰ শব্দ হৈছে - ঝিয়া-লিকিৰা (ল'ৰা-ছোৱালী)। লগতে ঠাই লৈ যেনে - দেওমৰনৈ, দুনী,ঠেকেৰাবাৰী, মহলীয়াপাৰা, গড়গড়ী, বৈৰাগী পাৰা, ব্যাসপাৰা আদি অঞ্চলৰ লৰাসমূহৰ মাজত ঠাৰভাষা নামে একপ্ৰকাৰৰ ভাষা প্ৰচলিত আছে। ইয়াৰ বিভিন্ন অঞ্চল সমূহৰ ভাষা শৈলীৰ প্ৰতি দৃষ্টি প্ৰদান কৰিলে এই কথা ধৰা পৰে।
সংস্কৃতি
অতীজৰে পৰা পৰম্পৰাগত ভাবে দৰং জিলা বিশেষকৈ মঙ্গলদৈ অঞ্চলৰ জনসাধাৰণৰ মাজত প্ৰৱৰ্তন হৈ অহা গীত আৰু কথাৰ ৰূপত মানুহৰ মুখে মুখে বাগৰি প্ৰকাশ লাভ কৰা ব্যাসৰ ওজাপালি, সুকন্নানী ওজাপালি, দেওধনী নৃত্য, বৰঢুলীয়া, ঢেপাঢুলীয়া, কালীয়া, খুলীয়া ভাউৰীয়া, বিয়া গীত, নাঙেলী গীত, মহৌখুন্দা গীত, আইনাম, অপেশ্বৰীৰ নাম, চেওঁচাপৰি নাম,থিয়ানাম, আৰু চেৰাঢেক আদিয়ে হ’ল দৰঙী কলা-কৃষ্টি ৰুপে খ্যাত। দৰঙী কলা-কৃষ্টিত সাধাৰণতে ব্যক্তি মনৰ ভাব চিন্তা আৰু অনুভূতি আদি প্ৰকাশিত হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে লোক জীৱনৰ আশা নিৰাশা, হৰ্ষ বিষাদ, ভয় ভক্তি, প্ৰেম প্ৰণয় আনন্দ উৎসৱ, লোক বিশ্বাস, চিন্তাধাৰা আৰু সহজ সৰল জীৱন পদ্ধতি আদি লোক জীৱনৰ সমগ্ৰতা প্ৰকাশ হৈ আছে।
বিধানসভা আৰু লোকসভা সমষ্টি
দৰং জিলাত মুঠ চাৰিটা বিধানসভা সমষ্টি আৰু এটা লোকসভা সমষ্টি আছে। সেইসমূহ হৈছে -
১) ৬৫ নং কলাইগাঁও বিধানসভা সমষ্টি।
২) ৬৬ নং ছিপাঝাৰ বিধানসভা সমষ্টি।
৩) ৬৭ নং মঙ্গলদৈ বিধানসভা সমষ্টি।
৪) ৬৮ নং দলগাঁও বিধানসভা সমষ্টি।
১) মংগলদৈ লোকসভা সমষ্টি
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:দৰং জিলা
আংগামী নগা
আংগামী উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যত বসবাস কৰা এটা স্থানীয় নগা জনজাতি। তেওঁলোকক ভাৰতীয় সংবিধানৰ পঞ্চম সূচী অনুসৰি অনুসূচিত জনজাতিৰূপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। এই জনজাতিৰ লোকসকলে ফেব্ৰুৱাৰী মাহত পালন কৰা ‘চেক্ৰেনী’ (Sekrenyi) নামৰ উৎসৱটোৰ বাবে প্ৰখ্যাত।
বিভাগ
আংগামীসকলৰ মূল বাসস্থান বৰ্তমানৰ কহিমা জিলা যদিও মূলতঃ চাৰিটা বিভাগ দেখা পোৱা যায়।
পূৰ্বৰ পূব আগামীসকল বৰ্তমান পৃথক হৈ চাকেঁচাঙ (Chakhesang) নামৰ জনজাতি গঠন কৰিছে।
সংস্কৃতি
সামাজিক শ্ৰেণীবিভাজন আংগামী সমাজত দেখা পোৱা নাযায়। পৰম্পৰাগতভাৱে, সতি-সন্ততিৰ মাজত সম্পত্তিৰ সমানে ভাগ কৰি দিয়া হয়। পৰিয়ালৰ আটাইতকৈ নুমলীয়া পুত্ৰই পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰ ’কিথ’কি’ (Kithoki ) লাভ কৰে। তেওঁলোকক বৃদ্ধাৱস্থাত চোৱাচিতা কৰাৰ দায়িত্বও ইয়াৰ লগতে তেওঁ পালন কৰে।
ধৰ্ম
আংগামীসকল পৰম্পৰাগতভাৱে যুদ্ধপ্ৰিয় জনজাতি আছিল। পূৰ্বতে আংগামী পুৰুষসকলে শত্ৰু গাৱঁৰ সৈতে যুদ্ধ কৰি আৰু মূৰ কাটি সময় অতিবাহিত কৰিছিল। ১৮৭৯ চনত বিট্ৰিছ চৰকাৰে তেওঁলোকৰ অঞ্চলসমূহ হস্তগত কৰি এনে যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ অন্ত পেলায়। খ্ৰীষ্টান ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ ফলশ্ৰুতিত প্ৰায়ভাগ আংগামী লোকে ধৰ্মান্তৰিত হৈ পূৰ্বৰ ৰীতি-নীতি ত্যাগ কৰে। খ্ৰীষ্টানধৰ্মী আংগামীসকল মূলসুঁতি পাঁচটা- বেপ্টিষ্ট, খ্ৰীষ্টান ৰিভাইভেল, ৰোমান কেথ’লিক, পেণ্টিক’ষ্টেল আৰু সপ্তম দিনীয়া এডভেণ্টিষ্ট (Seventh-day Adventist)। অৱশ্যে খ্ৰীষ্টানধৰ্মী আংগামীসকলৰ প্ৰায় ৮০% ই বেপ্টিষ্ট। বৰ্তমান প্ৰায় ৯৮% আংগামী লোকেই খ্ৰীষ্টান ধৰ্মী যদিও পূৰ্বৰ এনিমিষ্ট ধৰ্ম জীয়াই ৰখা অন্তিম নগা জনজাতিবোৰৰ এটা এই আংগামীসকল। এই এনিমিষ্ট আংগামীসকলে পালন কৰা ধৰ্মক ’ফুটছানা’ (Pfutsana religion) বুলি জনা যায়। ১৯৯১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই ধৰ্মাৱলম্বী আংগামীৰ সংখ্যা আছিল ১৭৬০ জন, কিন্তু দহবছৰৰ পিছত এই সংখ্যা ৮৮৪ লৈ হ্ৰাস পায়। বৰ্তমান এই ধৰ্মী লোকসকল কহিমাৰ দক্ষিণে নখন গাঁৱত সিঁচৰতি হৈ আছে।
শিৱ
শিৱ (शिव; আক্ষৰিক অৰ্থ "শুভ" বা "মঙ্গল") এজন হিন্দু দেৱতা। তিনি ত্ৰিমূৰ্তিৰ (হিন্দুসকলৰ মতে তিনিটা বিশেষ প্ৰাথমিক দৈৱসত্তা) অন্যতম। ত্ৰিমূৰ্তিৰ শিৱ হৈছে ধ্বংসৰ প্ৰতীক। হিন্দুধৰ্মৰ শৈৱ শাখা সম্প্ৰদায়ৰ মতে, শিৱই হ’ল সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰ। যিসকল হিন্দুধৰ্মাবলম্বীয়ে শিৱকেই প্ৰধান দেৱতা বুলি জ্ঞান কৰে তেখেতৰ পূজা কৰে, তেখেতসকল "শৈৱ" নামে পৰিচিত। বিষ্ণু-পূজক বৈষ্ণৱ বা দেৱী-পূজক শাক্তসকলৰ অনুসৰি শৈৱধৰ্মও হিন্দুধৰ্মৰ অন্যতম প্ৰধান শাখাসম্প্ৰদায়।
শিৱক সাধাৰণত বিমূৰ্ত শিৱলিঙ্গৰ ৰূপত পূজা কৰা হয়। অন্য মূৰ্তিসমূহৰ মাজত ধ্যানমগ্ন অৱস্থাত বা মায়াসুৰৰ পিঠিত উঠি তাণ্ডৱ নৃত্যৰত অৱস্থাৰ মূৰ্তি (নটৰাজ মূৰ্তি) অধিক প্ৰচলিত। শিৱ দুই প্ৰধান হিন্দু দেৱতা গণেশ আৰু কাৰ্তিকৰ পিতৃ।
শাওণ মাহ আৰু শিৱ আৰাধনাৰ মাহাত্ম্য
শাওণ মাহত শিৱপূজাৰ হেতুু সমগ্ৰ উপাসক তথা ভক্তগণে যি ৰুদ্ৰ মন্ত্ৰ আওৰাই সেইটো হৈছে,
"ঔঁ নমঃ ভাগৱতে ৰুদ্ৰায়ে।"
এই ৰুদ্ৰ মন্ত্ৰ জপ কৰিলে মনলৈ শান্তি আহে, জীৱনত সুখ সমৃদ্ধি বৃদ্ধি হয় আৰু দুখ কষ্ট দূৰ হয় বুলি বিশ্বাস আছে। শিৱক ভগৱান হিচাপে  দয়া আৰু সহানুভূতিৰ গৰাকী বুলি মানে। তেওঁ ভক্তসকলক আৰু  উপাসকক দুষ্ট অপশক্তিৰ পৰা পৰিত্ৰাণ কৰে। মানুহৰ মন অন্তৰৰ  লোভ,মোহ,খং এইবিলাক ভগৱান শিৱই নাশ কৰে,দমন কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। প্ৰকৃততে "শিৱ" শব্দই  বহন কৰে মানুহৰ অন্তৰআত্মাক। ই মানুহৰ ভিতৰৰ আত্মসত্তাক বুজায়। "ঔম নমঃ শিবায়" মন্ত্ৰ দৈনিক জপ কৰিলে মানুহৰ অন্তৰ আত্মা সুস্থ, বিশুদ্ধ হৈ উজ্জ্বলি উঠে। শঠতা কপততা আৰু হীন ভাবনা দূৰতে বিদূৰ হয়।
সাধাৰণ অৰ্থত শিৱ মানে  বিমূৰ্ত শিৱলিঙ্গৰ এক  ধাৰণা। জনমানসত শিৱলিঙ্গৰহে সাধাৰণতে পূজা অৰ্চনা কৰা হয়। তদুপৰি শিবৰ অনন্য এক মূৰ্ত্তি,  মায়াসুৰৰ পিঠিত উঠি তাণ্ডৱ নৃত্যৰত অৱস্থাবিশেষ  যাক নটৰাজ মূৰ্তি বুলি কোৱা হয়  সেই মূৰ্তিটোৰো পূজা কৰা হয়। শিৱ পুৰাণত আছে -- "পৃথিবীত কিমান লিঙ্গ আছে সেয়া হিচাপ কৰা নাযায়। কিয়নো পৃথিবীকে ধৰি এই গোটেই জগত লিঙ্গময় মাত্ৰ।   এই দৃশ্যমান জগত ভগৱান শিৱৰেই স্বৰূপ হয়। কেৱল পৃথিৱীতেই নহয় স্বৰ্গ আৰু পাতালতো শিৱ লিঙ্গ আছে। কিয়নো দেৱতা অসুৰ আৰু মনুষ্য সকলোৱে মহাদেৱ শিৱৰ পূজা কৰে। গোটেই ত্ৰিলোকত শঙ্কৰ ভগৱান ব্যাপ্ত হৈ আছে আৰু ত্ৰিলোকত কৃপা কৰিবৰ বাবে সকলো তীৰ্থ স্থানত লিঙ্গ ৰূপত বিৰাজ কৰিছে।" শিৱ  শব্দৰ মূল অৰ্থ হৈছে কল্যাণ। সেয়েহে ভক্তগণে সচৰাচৰ "ওম নমঃ শিবায়" মন্ত্ৰ জপ কৰা দেখা যায়। আনহাতে  লিঙ্গ শব্দটো প্ৰকৃততে এক  সংস্কৃত শব্দ  আৰু যাৰ অৰ্থ হৈছে চিহ্ন। গতিকে প্ৰচলন আছে যে যেনেকৈ বিভিন্ন বস্তুৰ চিহ্ন থাকে, মহাদেৱ শিৱৰ চিহ্নকোো শিৱলিঙ্গৰে সূচিত কৰা যায়। তথ্য অনুসৰি প্ৰাচীন শাস্ত্ৰ 'লিঙ্গ পুৰাণত' কিন্ত শিৱ লিঙ্গৰ কোনো ৰং নাই বুলি কোৱা হৈছে। পৌৰাণিক শাস্ত্ৰৰ মতে শিৱ লিঙ্গৰ তিনিটা ভাগ। একেবাৰে তলৰ ভাগটোক ব্ৰহ্মা-পীঠ, মধ্য ভাগ বিষ্ণু-পীঠ আৰু একেবাৰে ওপৰৰ ভাগ শিৱ পীঠ। এই ত্ৰিমূৰ্তি ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱৰ পীঠ মানে সকলো দেৱী দেৱতাৰ মন্দিৰ স্থল।
শিৱৰ পবিত্ৰ সংখ্যা হল পাঁচ আৰু মনকৰিবলগীয়া কথাটো হৈছে সৰ্বাপেক্ষা তেওঁৰ আৰাধনাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্ত্ৰসমূহৰ এটা "নমঃ শিৱায়" পাঁচটি আখৰৰ দ্বাৰা গঠিত।
কথিত আছে যে, শিৱৰ শৰীৰ পাঁচটি মন্ত্ৰৰ দ্বাৰা গঠিত যাক  কোৱা হয় পঞ্চব্ৰহ্মণ। এই পাঁচোটি মন্ত্ৰৰ নিজস্ব নাম আৰু মূৰ্তিতত্ত্ব বৰ্তমান:
শিৱৰ মূৰ্তি এই পাঁচোটি ৰূপ পঞ্চাননৰ আকাৰত কল্পিত হয়। বিভিন্ন শাস্ত্ৰত এই পাঁচোটি ৰূপ পঞ্চভূত, পঞ্চ জ্ঞানেন্দ্ৰিয় আৰু পঞ্চ কৰ্মেন্দ্ৰিয়ৰ লগত সংযুক্ত। এই পাঁচোটি ৰূপৰ বৰ্ণনা প্ৰসঙ্গত পণ্ডিতসকলৰ মাজত মতবিৰোধ আছে। ষ্টেলা ক্ৰ্যামৰিকে এই সম্মিলনৰ সামগ্ৰিক অৰ্থ সম্পৰ্কে মন্তব্য কৰিছে: Through these transcendent categories, Śiva, the ultimate reality, becomes the efficient and material cause of all that exists.
উল্লেখনীয় যে এই জগতত যিমান শিৱ লিঙ্গ আছে সেই বিলাকৰ ভিতৰত বাৰ জ্যোতিৰলিঙ্গ সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ। ইতিহাসবিদ পুৰুষোত্তম নাগেশ অ'কে তেখেতৰ 'বৈদিক বিশ্ব ৰাষ্ট্ৰ কা ইতিহাস' (  वैदिक विश्व राष्ट्र का इतिहास (१ ते ४ भाग),हिंदी साहित्य सदन नवी दिल्ली)  নামৰ কিতাপ খনৰ ২১ নম্বৰ অধ্যায়ত বাৰ জ্যোতিৰলিঙ্গক প্ৰাচীন ভাৰতৰ 'নিউক্লিয়াৰ ৰিয়েক্টৰ' বুলি কৈছে। তেখেতে কিতাপ খনত ভাৰতবৰ্ষৰ মেপ আঁকি দেখুৱাই দিছে।
ভাৰতৰ ৰেডিঅএক্টিভিটি মেপখন মন কৰিলে দেখা যাব যে ভাৰত চৰকাৰৰ নিউক্লিয়াৰ ৰিয়েক্টৰ সমূহ বাদ দি প্ৰাাকৃতিক ৰূপত আটাইতকৈ বেছি ৰেডিঅএক্টিভটি থকা অৰ্থাৎ আটাইতকৈ বেছি বিকিৰণ হোৱা  ঠাই সমূহতে  জ্যোতিৰলিঙ্গ  আছে। নিউক্লিয়াৰ ৰিয়েক্টৰ সমূহৰ আকাৰ শিৱ লিঙ্গৰ দৰে কাৰণ বৈজ্ঞানিক ভাবে এইটোৱেই একমাত্ৰ আকাৰ যি প্ৰচণ্ড শক্তিক প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰে। উদাহৰণ হিচাপে Bhabha Atomic Research Center ৰ কথা কব পাৰি। এই Center ৰ আকাৰটো সাইলাখ শিৱলিঙ্গৰ দৰে আকৃতিৰ।
বেদ শাস্ত্ৰৰ আদিত উল্লিখিত মতে শিৱ লিঙ্গ হৈছে এক উৰ্জাৰ প্ৰতীক অৰ্থাৎ অনন্ত শক্তিৰ প্ৰবাহ। সেয়ে শিৱ লিঙ্গৰ ওপৰত এক পাত্ৰ বান্ধি ৰাখি অকণমান অকণমান কৈ অনবৰতে পানী পৰি থাকিবলৈ দিব  লাগে ই অহৰহ যাতে ঠাণ্ডা হৈ থাকে। নিউক্লিয়াৰ ৰিয়েক্টৰ সমূহতো ব্যৱহৃত পানী দূৰলৈ উলিয়াই পঠোৱা হয় সেইদৰে শিৱ লিঙ্গত দিয়া পানী যাতে কাৰো গাত নালাগে তাৰবাবে দূৰলৈ উলিয়াই দিয়া হয়। পানী লিঙ্গত পৰিলে ৰিএক্টিভেত হৈ যায়। প্ৰাচীন প্ৰবাদ অনুসৰি  শিৱ লিঙ্গৰ পানী ওলাই যাবলৈ  দিয়া বাটটোৰ আগেদি প্ৰদক্ষিণ কৰিব নালাগে বুলি নিয়ম কৰি গৈছে। সেয়ে শিৱ লিঙ্গত আধা পৰিক্ৰমা কৰিব লাগে বুলি বিশ্বাস আছে।
ডেনিছ বিজ্ঞানী Neils Bohr য়ে ব্যাখ্যা আগবঢ়াই কৈছিল যে,"সকলো বস্তু  Proton, Neutron, Electron ৰ অনু পৰমাণুৰ সংযোজন। সেইদৰে শিৱ লিঙ্গও  Proton, Neutron, Electron ৰ সংযোজন।" সেইবাবে প্ৰাচীন ঋষিমুনি সকলে Proton, Neutron, Electron ক বিষ্ণু, মহেশ আৰু ব্ৰহ্মা বুলি প্ৰতিকী অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। অৰ্থাৎ:
পৱিত্ৰ শাওণ মাহত শিৱলিঙ্গৰ পূজা অৰ্চনা অৰ্থাৎ অনন্ত শক্তিক শ্ৰদ্ধাৰ্ঘ অৰ্পণ কৰাক বুজায়। বছৰৰ ১২তা মাহৰ ভিতৰত শাওঁণ মাহটো শিৱ পূূূূজাৰ বাবে আটাইতকৈ উত্তম বুলি বিবেচিত কৰা হয়। কিয়নো প্ৰবাদ আছে যে শাওঁণ মাহতে সমুদ্ৰ মন্থন কৰা হৈছিল। যেতিয়া দেৱতা আৰু দানবৰ দ্বাৰা এই মন্থন কৰা হৈছিল সেই সমুদ্ৰ মন্থন কৰোঁতে ওলোৱা কালকুট বিষ মহাদেৱে শাওঁণ মাহতে পান কৰিছিল,আৰু সমগ্ৰ জগতক সেই তীব্ৰ হলাহল বিষৰ প্ৰভাৱৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল। সেই হলাহল বিষ পান কৰাৰ পাছত শিৱৰ দেহত এক সহিব নোৱাৰা উত্তাপৰ সৃষ্টি হৈছিল। যাৰবাবে  ব্ৰহ্মা আৰু অন্যান্য সকলো দেৱতাগণে মিলি শিৱৰ দেহৰ জ্বলন কমাবলৈ তেওঁৰ দেহত জলাভিষেক কৰিছিল। তেতিয়াৰপৰা শাওঁণ মাহত.. মহাদেৱক জলাভিষেক.. নিয়ম কৰাৰ আৰম্ভ হল। শিৱৰ দৰে সেই অনন্ত শক্তিক উপাসনা আৰু অৰ্চনাৰে পৃথিৱীৰ অপশক্তিৰ মষিমূৰ কৰি চৌদিশেে শুভ শক্তিৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ বাবে এই মাহটোত ভক্তগণে শিব আৰাধনাত মগ্ন হয়। শিৱক আৰাধনা কৰা এই যাত্ৰা ১৮৮০ চনৰ পৰা আৰম্ভ হয় বুলি জনাযায়। এই যাত্ৰাক কাৱৰ যাত্ৰা, আৰু ভক্তসকলক কাৱাৰিয়া বুলি কোৱা হয়। তেওঁলোকে বিভিন্ন নদীৰ পৰা জল কঢ়িয়াই শিৱলিঙ্গত ঢালে আৰু জগতৰ কল্যাণ কামনা কৰে।
ব্যুৎপত্তি আৰু অন্যান্য নাম
সংস্কৃতত শিৱ (দেৱনাগৰী: शिव, ) শব্দটো এটা বিশেষণ, যাৰ অৰ্থ "শুভ, দয়ালু আৰু মহৎ।" ব্যক্তিনাম হিচাপে এই শব্দটিৰ অৰ্থ "মঙ্গলময়।" ৰূঢ় ৰুদ্ৰ শব্দটিৰ পৰিৱৰ্তে অপেক্ষাকৃত কোমল নাম হিচাপে এই শব্দটি ব্যবহৃত হয়। বিশেষণ হিচাপে শিৱ শব্দটি কেৱলমাত্ৰ ৰুদ্ৰই নহয়, অন্যান্য বৈদিক দেৱদেৱীসকলৰ অভিধা ৰূপে ব্যৱহৃত হৈয়ো থাকে। ঋগ্বেদত ইন্দ্ৰৰ একাধিক স্থানত নিজৰ বৰ্ণনাত এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছে।
সংস্কৃত শৈৱ শব্দটোৰ অৰ্থ "শিৱ সংক্ৰা্ন্তীয়।" এই শব্দটো হিন্দুধৰ্মৰ এটা অন্যতম প্ৰধান শাখাসম্প্ৰদায় আৰু সেই সম্প্ৰদায়ৰ মতাবলম্বীসকলৰ নাম হিচাপে ব্যৱহৃত হয়। শৈৱধৰ্মৰ কেইবাটাও প্ৰথা আৰু ধৰ্মবিশ্বাসৰ বিশেষণ ৰূপেই এই শব্দটো ব্যৱহৃত হৈ থাকে।
শিৱৰ নাম সম্বলিত শিৱ সহস্ৰনাম স্তোত্ৰৰ অন্তত পাঠান্তৰ পোৱা যায়। মহাভাৰতৰ ত্ৰয়োদশ পৰ্ব অনুশাসনপৰ্ব-ৰ অন্তৰ্গত পাঠটো এই ধাৰাৰ মূলৰচনা হিচাপে বিবেচিত হয়। মহান্যাসত শিৱৰ এটা দশ সহস্ৰনাম স্তোত্ৰৰো সন্ধান পোৱা যায়। শতৰুদ্ৰীয় নামে পৰিচিত শ্ৰীৰুদ্ৰম্ চমকম্ স্তোত্ৰটোত শিৱক নানা নামেৰে বন্দনা কৰা হৈছে।
ঐতিহাসিক বিবৰ্তন
ভাৰত, নেপাল আৰু শ্ৰীলঙ্কাৰ সমগ্ৰ হিন্দুসমাজতেই শিৱৰ পূজা প্ৰচলিত। কোনো কোনো ঐতিহাসিকৰ মতে, একাধিক ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ৰ ধাৰণা একক মূৰ্তিত একীভূত হৈ শিৱৰ আধুনিক ৰূপটোত দান কৰিছে। তথাপি শিৱৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্যসমূহ কিভাবে একক দেৱতাত সম্মিলিত হ’ল, সেই সম্পৰ্কত বিস্তাৰিত তথ্য পোৱা নাযায়। অ্যাক্সেল মাইকেলচে শৈৱধৰ্মৰ এই সম্মিলিত জটিল প্ৰকৃতিটোৰ ব্যাখ্যা কৰিবলৈ গৈ কৈছে যে:
<blockquote class="toccolours" style="float:none; padding: 10px 15px 10px 15px; display:table; "> বিষ্ণুৰ দৰে, শিৱও এজন উচ্চস্থানীয় দেৱতা। তেখেতৰ নামানুসৰি "শৈৱধৰ্ম" নামৰ ধৰ্মীয় মত আৰু সম্প্ৰদায়ৰ নামকৰণ হৈছে। বৈষ্ণৱধৰ্মৰ দৰেই এই শব্দটোৰ দ্বাৰাও এনে এক ঐক্যমতক বুজোৱা যায় যি ধৰ্মানুশীলন বা দাৰ্শনিক আৰু আধ্যাত্মিক মতবাদৰ মাজত স্পষ্টৰূপে প্ৰতীয়মান নহয়। তদুপৰি ধৰ্মানুশীলন আৰু মতবাদক পৃথকে ৰখাই কৰ্তব্য।
পশুপতি ভাস্কৰ্য
thumb|[[মহেঞ্জোদাৰো|মহেঞ্জোদাৰোত প্ৰাপ্ত পশুপতি ভাস্কৰ্য]] মহেঞ্জোদাৰোত খননকাৰ্য চলোৱাৰ সময়ত এক প্ৰাচীন ভাস্কৰ্যৰ আৱিষ্কাৰ হয়, য’ত খোদিত চিত্ৰটোৱে "আদি-শিৱ"-ৰ ("proto-Shiva") এক সম্ভাব্য প্ৰতিকৃতিৰূপে সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে। উপবিষ্ট, সম্ভবত: ইথিফেলিক, জন্তু-জানোৱাৰেৰে পৰিবেষ্টিত এই মূৰ্তিটোক পশুপতি নামেৰে অভিহিত কৰা হয়। চাৰজন মাৰ্শাল আৰু অন্যান্যসকলে এই ছবিত আঁঠু কাঢ়ি বহা "যোগ ভঙ্গিমা" দেখি ইয়াক শিৱৰ আদিৰূপ বুলি দাবী কৰে। যদিও গেভিন ফ্লাড আৰু জন কি আদি প্ৰমুখ গৱেষকে এই দাবীক অস্বীকাৰ কৰিছে।
ৰুদ্ৰ
আধুনিক শিৱৰ লগত বৈদিক দেৱতা ৰুদ্ৰৰ নানা মিল পৰিলক্ষিত হয়। হিন্দুসমাজত ৰুদ্ৰ আৰু শিৱক একেই ব্যক্তি বুলি ধৰা হয়। ৰুদ্ৰ আছিল বজ্ৰবিদ্যুৎসহ ধুমুহাৰ দেৱতা; তেওঁক এজন ভয়ানক, ধ্বংসকাৰী দেৱতা হিচাপে কল্পনা কৰা হয়।
upright|thumb|left|তিনিমুখী শিৱ, [[গান্ধাৰ, খ্ৰীষ্টিয় দ্বিতীয় শতাব্দী]]
তথাপি প্ৰাচীন দেৱতা ৰুদ্ৰৰ লগত শিৱৰ এই সমত্বাৰোপ সৰ্বজনীনভাবে স্বীকৃত নহয়। অ্যালেক্স মাইকেলচৰ ব্যাখ্যা অনুযায়ী: