cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
দ্য গড অৱ স্মল থিংছ
সংক্ষিপ্ত কাহিনীভাগ
কাহিনীৰ পটভূমি হ’ল বৰ্তমান কেৰালাৰ কোট্টায়ম জিলাৰ আয়মেনাম চহৰ। উপন্যাসৰ কাহিনীভাগ আৰম্ভ হয় ১৯৬৯ চনত যেতিয়া যমজ ভাই-ভগ্নী এস্থাপেন আৰু ৰাহেল সাত বছৰীয়া হৈ থাকে আৰু শেষ হয় ১৯৯৩ চনত যেতিয়া ৩১ বছৰীয়া এস্থা আৰু ৰাহেলৰ পুনৰ্মিলন ঘটে। ইংৰাজীৰ লগতে মালায়ালম শব্দৰ সঘন প্ৰয়োগ ঘটোৱা এই উপন্যাসখনে কেৰালাৰ সাম্যবাদী আন্দোলন,জাতিভেদ প্ৰথা,ছিৰিয়ান খ্ৰিষ্টিয়ান সকলৰ জীৱন ধাৰণ প্ৰণালী আদি বিভিন্নকথা সামৰি লয়।
খঙাল দেউতাক ‘পাপাচি’ আৰু ৰুগীয়া,তিতামুখীয়া মাক ‘মামাচি’ৰ পৰা কোনোমতে আঁতৰি থাকিবলৈ প্ৰয়াস কৰি থকা অম্মু আইপে এবাৰ গৰমৰ বন্ধত কলিকতালৈ যায় আৰু আয়েমেনামলৈ উভতি অহাৰ সলনি চাহ-বাহিচাত কাম কৰা মানুহ এজনৰ লগত পলাই যায়। কিন্তু সুৰামত্ত স্বামীৰ শাৰীৰিক অত্যাচাৰ,নিজৰ ওপৰৱালাৰ ওচৰত অম্মুক গতাই দিয়াৰ চেষ্টা আদিৰ ফলত ৰাহেল আৰু এস্থাৰ জন্মৰ পিছত অম্মুৱে পুনৰ আয়েমেনামলৈ ঘূৰি আহি মাক-দেউতাক আৰু ভাই চাকোৰ লগত থাকিবলৈ লয়। চাকোৱে আকৌ অক্সফ’ৰ্ডত থকা কালত মাৰ্গাৰেট নামৰ এক ইংৰাজ ছোৱালীৰ লগত বিয়াত বহে আৰু তেওঁলোকৰ ছ’ফি নামৰ ছোৱালী এজনীৰ জন্ম হয়। কিন্তু মাৰ্গাৰেটেৰ আন এজন মানুহৰ লগত প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক থকাৰ কথা গম পোৱাত চাকোৱে পুনৰ ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে আৰু পাপাচিৰ মৃত্যুৰ পিছত মাকৰ আচাৰ কোম্পানী “পেৰাডাইজ পিকল্ছ এণ্ড প্ৰিজাৰ্ভছ” চম্ভালিবলৈ লয়। পাপাচিৰ ভনীয়েক বেবী কোচম্মা বা নৱোমী আইপো সেইখন ঘৰতে থাকে। যুৱতীকালত তেওঁ এজন ধৰ্মযাজকৰ প্ৰেমত পৰি তেওঁৰ কাষ চাপিবলৈ ৰোমান কেথলিক হয়। কিন্তু তেওঁৰ চেষ্টা ব্যৰ্থ হয় আৰু বেবী কোচম্মা আজীৱন অবিবাহিতা হৈ থাকে। কিতাপখনত কোচম্মাক আনৰ দুখত সুখী হোৱা এক চৰিত্ৰ হিচাপে দেখুওৱা হৈছে যিয়ে অম্মু আৰু শিশুহালক কষ্ট দিয়াৰ প্ৰয়াস কৰি থাকে। যেতিয়া মাৰ্গাৰেটৰ দ্বিতীয় পতিৰ মৃত্যু হয়,চাকোৱে দুয়োকে খ্ৰিষ্টমাছত আয়েমেনামলৈ মাতে। সিহঁত অহাৰ আগদিনা অম্মুহঁতে এখন চিনেমা চাবলৈ যাই য’ত এজন চৰবতৰ দোকানীয়ে,এস্থাৰ ভাষাত ‘কমলাৰস আৰু নেমুৰসৰ মানুহ’জনে সুযোগ পাই এস্থাৰ ওপৰত উত্পীড়ন চলাই যিয়ে এস্থাক ভয়ভীত কৰি তোলে। মাৰ্গাৰেটক আনিবলৈ বিমানবন্দৰলৈ যাওঁতে ৰাহেলে বাটত ভেলুথাক দেখা যেন পাই।
ভেলুথা আছিল দলিত সম্প্ৰদায়ৰ এক যুৱক যাৰ পৰিয়ালটোৱে বছৰ বছৰ ধৰি আইপ পৰিয়ালত কাম কৰি আহিছে। এক সুদক্ষ কাঠমিস্ত্ৰী ভেলুথাৰ লগত অপ্ৰত্যাশিতভাৱে ৰাহেল আৰু এস্থাৰ এক অন্তৰংগতা গঢ়ি উঠে। তাক দেখি অম্মুৱেও ভেলুথাৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰে আৰু “দিনত ল’ৰা-ছোৱালীহালে ভাল পোৱা মানুহজনক তাই ৰাতি ভাল পোৱা” হৈ পৰে।
অ-সৰলৰৈখিক বৰ্ণনা
দ্য গড অৱ স্মল থিংছৰ কাহিনীভাগে এক সৰলৰেখাত গতি কৰি নাথাকে। বৰঞ্চ সোৱঁৰণী আৰু দীঘলীয়া উপকাহিনীবোৰে আইপ পৰিয়ালৰ কাহিনীটো গঢ় দিছে। কিবা কিবি ঘটনাৰ লগত সংগতি ৰাখি ৰাহেলে কথাবোৰ যিভাৱে মনত পেলাইছে কথাবোৰ সেইভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। পোনপটীয়াকৈ নহ’লেও ৰাহেলেই উপন্যাসখনত আঁত-ধৰোঁতা হিচাপে কাম কৰিছে।
কৌশল
যিহেতু উপন্যাসখনত অনুভৱৰ ওপৰত বেছিযোৰ দিয়া হৈছে,ৰয়ে শিশুমনৰ দৃষ্টিভংগী আৰু সৰলমনা স্বভাৱ দেখাবলৈ বিভিন্ন কৌশল অৱলম্বন কৰিছে। তাৰ বাবে মাজে মাজে তেওঁ কিছুমান শব্দত বৰফলাৰ আখৰ ব্যৱহাৰ কৰিছে। ডাঙৰে কোৱা কথা কিছুমান তেওঁ শিশুহালৰ মুখেৰে নতুন ধৰণে,শব্দবোৰৰ ভঙা পতা কৰি,নতুন উচ্চাৰণেৰে কোৱাইছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইংৰাজী গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:উপন্যাস
তাৰাবাই ভোঁচলে
তাৰাবাই ভোঁচলে (Tarabai; ১৬৭৫ – ১৭৬১) ১৭০০ চনৰ পৰা ১৭০৮ লৈকে ভাৰতৰ মাৰাঠা সাম্ৰাজ্যৰ শাসক আছিল। তেওঁ ছত্ৰপতি ৰাজাৰাম ভোঁচলে (Rajaram I)-ৰ ৰাণী আৰু মাৰাঠা সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক শিৱাজীৰ বোৱাৰী আৰু দ্বিতীয় শিৱাজীৰ মাতৃ আছিল। স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত মাৰাঠা অঞ্চলৰ মোগল দখলৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিৰোধ জীয়াই ৰখাত তেওঁৰ ভূমিকা অতুলনীয়। লগতে থলুৱা সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণৰ বাবে কৰা তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাক ব্যাপকভাৱে প্ৰশংসা কৰা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
তাৰাবাই মোহিতে বংশৰ পৰা আহিছিল আৰু বিখ্যাত মাৰাঠা জেনেৰেল হামবিৰাও মোহিতেৰ কন্যা আছিল। ১৭০০ চনৰ মাৰ্চত ৰাজাৰাম প্ৰথমৰ মৃত্যুত, তেওঁ তেওঁৰ নৱজাতক পুত্ৰ, শিৱাজী দ্বিতীয়ক ৰাজৰামৰ উত্তৰাধিকাৰী আৰু নিজকে ৰিজেণ্ট হিচাপে ঘোষণা কৰে।
মাৰাঠা বাহিনীৰ কমাণ্ডাৰ
ৰিজেণ্ট হিচাপে, তেওঁ ঔৰংগজেবৰ বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ দায়িত্ব লৈছিল। তাৰাবাই অশ্বাৰোহৰণ কৌশলত দক্ষ আছিল আৰু যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁৰ নেতৃত্বত বহুতো কৌশলগত পদক্ষেপ লোৱা হৈছিল। তেওঁৰ নেতৃত্তত মোগলৰ বিৰুদ্ধে হোৱা যুঁজ বহুদিনলৈ অব্যাহত আছিল। যদিও সাময়িক যুদ্ধবিৰতিৰ কথা চলিছিল, তাৰাবায়ে প্ৰতিৰোধ অব্যাহত ৰাখিছিল। ১৭০৫ চনৰ ভিতৰত, মাৰাঠাসকলে নৰ্মদা নদী পাৰ হৈছিল আৰু মালৱাত সৰু প্ৰৱেশ কৰিছিল। ১৭০৬ চনত, তাৰাবাইক মোগল বাহিনীয়ে ৪ দিনৰ বাবে বন্দী কৰিছিল কিন্তু তেওঁ এজন মোগল সৈনিকক নিজৰ খাৰুসহ কিছু ব্যয়বহুল গহনা দি বন্দীসালৰ পৰা পলায়ন কৰিছিল। তেওঁ দিয়া গহনাৰ মূল্য ১০ নিযুত টকা বুলি অনুমান কৰা হৈছিল। ১৭০৭ চনত ঔৰঙ্গাবাদৰ ঝুলদাবাদত মৃত্যু হোৱা মোগল সম্ৰাট ঔৰংগজেবৰ মৃত্যুৰ খবৰ পাই মাৰাঠা দেশখন সকাহ পাইছিল।
বিশিষ্ট ভাৰতীয় বুৰঞ্জীবিধ যদুনাথ চৰকাৰে মত প্ৰকাশ কৰিছিল যে ১৭০০–১৭০৭ চনৰ সময়ছোৱাত মহাৰাষ্ট্ৰৰ পথপ্ৰদৰ্শক আৰু নিৰ্দেশক কোনো মন্ত্ৰী নাছিল কেৱল ৰাণী তাৰাবাই মোহিতে আছিল। তেওঁৰ প্ৰশাসনিক প্ৰতিভা আৰু চৰিত্ৰৰ শক্তিয়ে মাৰাঠা সাম্ৰাজ্যক ভয়ংকৰ সংকটৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।
শাহুৰ সৈতে যুদ্ধ
মাৰাঠা সাম্ৰাজ্যক বিভক্ত কৰিবলৈ, মোগলসকলে তাৰাবাইৰ ভতিজাক শ্বাহুজীক কিছুমান চৰ্তত কাৰাগাৰৰ পৰা মুকলি কৰি দিছিল। শ্বাহুজীীয়ে লগে লগে মাৰাঠা ৰাজনীতিৰ নেতৃত্বৰ বাবে তাৰাবাই আৰু দ্বিতীয় শিৱাজীক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল। শ্বাহুৱে অৱশেষত তেওঁৰ আইনী স্থিতি আৰু পেশ্বা বালাজী বিশ্বনাথৰ কূটনীতিৰ সহায়ত তাৰাবাইক একাষৰিয়া কৰি তেওঁৰ নিজৰ স্থিতি শক্তিশালী কৰি তুলিছিল। তাৰাবায়ে ১৭০৯ চনত কোলাপুৰত এটা প্ৰতিদ্বন্দ্বী আদালত স্থাপন কৰিছিল কিন্তু ৰাজৰামৰ আনগৰাকী বিধৱা ৰাজাচাবাইৰ দ্বাৰা এই প্ৰস্তাব নাকছ কৰা হৈছিল। ৰাজাচাবায়ে তেওঁৰ নিজৰ পুত্ৰ সম্ভাজী দ্বিতীয়ক সিংহাসন অৰ্পণ কৰিছিল। তাৰ পিছতেই তাৰাবাই আৰু তেওঁৰ ল'ৰাক সম্ভাজী দ্বিতীয়য়ে বন্দী কৰিছিল। ১৭২৬ চনত শিৱাজী দ্বিতীয়ৰ মৃত্যু হৈছিল। পিছত ১৭৩০ চনত তাৰবাই আৰু ছত্ৰপতি শ্বাহুৰ মাজত কিছু মিটমাট হৈছিল, আৰু তাৰাবায়ে ৰাজনৈতিক শক্তি অবিহনে সতাৰা নামৰ চহৰত বাস কৰিবলৈ গুছি গৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাসক
য়শ্বিনৰী অহচুমি
য়শ্বিনৰী অহচুমি (Yoshinori Ohsumi; 大隅 良典; জন্ম: ৯ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৪৫) এজন জাপানী কোষ জীৱবিজ্ঞানী আৰু অট'ফেগী বিশেষজ্ঞ। অট'ফেগী (autophagy) মানে শৰীৰৰ কোষসমূহ নিজে নিজে ধংস হোৱা প্ৰৱণতা। তেওঁ জাপানৰ বিখ্যাত গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান টকিঅ' প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ অধ্যাপক। ২০১২ চনত মৌলিক বিজ্ঞান বিষয়ত তেওঁ ক্য'ট' পুৰস্কাৰ(Kyoto Prize) লাভ কৰিছিল। অট'ফেগীৰ প্ৰক্ৰিয়াসমূহৰ আৱিষ্কাৰ বাবে ২০১৬ চনত য়শ্বিনৰী অহচুমিয়ে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৪৫ চনৰ ৯ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে জাপানৰ ফুকুৱকাত য়শ্বিনৰী অহচুমিৰ জন্ম হয়। তেওঁ ১৯৬৭ চনত টকিঅ' বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছলৈ একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৭৪ চনত তেওঁ ডক্টৰ অফ চাইন্স(DSc) উপাধি লাভ কৰে। ১৯৭৪-৭৭ কালছোৱাত তেওঁ নিউয়ৰ্ক নগৰৰ ৰকএফেল্লাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত গৱেষক হিচাপে কাম কৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৭৭ চনত তেওঁ য়শ্বিনৰীয়ে টকিঅ' বিশ্ববিদ্যালয়লৈ সহযোগী গৱেষক হিচাপে ঘূৰি আহে। তেওঁ তাত সহযোগী গৱেষক হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৮৬ চনত তেওঁ তাত প্ৰবক্তা হিচাপে কাম কৰাৰ সুবিধা পায়। তাৰপিছত পদোন্নতিৰ যোগেৰে ১৯৮৮ চনত সহযোগী অধ্যাপক পদ লাভ কৰে। ১৯৯৬ চনত তেওঁ জাপানৰ অকাজাকি নগৰত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় মৌলিক জীৱবিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত (National Institute for Basic Biology) যোগদান কৰে। তাত তেওঁ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ২০০৪ চনৰ পৰা ২০০৯ চনলৈ তেওঁ জাপানৰ হায়ামাত অৱস্থিত উচ্চ শিক্ষাৰ স্নাতক বিশ্ববিদ্যালয়তো(Graduate University for Advanced Studies) অধ্যাপক ৰূপে জড়িত থাকে। ২০০৯ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় মৌলিক জীৱবিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান আৰু উচ্চ শিক্ষাৰ স্নাতক বিশ্ববিদ্যালয়ত সন্মানীয় এমিৰিটাছ অধ্যাপক(emeritus professor) হিচাপে পৰিগণিত হয়। লগতে টকিঅ' প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ অন্তৰ্গত উচ্চ গৱেষণা সন্থাৰ অধ্যাপক ৰূপেও কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে। ২০১৪ চনত অৱসৰ গ্ৰহণৰ পিছত তেওঁ টকিঅ' প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ উদ্ভাৱনী গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানত অধ্যপক ৰূপে সেৱা আগবঢ়ায়।
বৰ্তমান তেওঁ টকিঅ' প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ উদ্ভাৱনী গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ কোষ জীৱবিজ্ঞান গৱেষণা গোটৰ মুৰব্বী হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰি আছে।
অট'ফেগীৰ প্ৰক্ৰিয়াসমূহৰ আৱিষ্কাৰৰ বাবে ২০১৬ চনত য়শ্বিনৰী অহচুমিয়ে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:জাপানৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞানী শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
প্ৰথম খবৰ
প্ৰথম খবৰ ‍(ইংৰাজী: Pratham Khabar) অসমীয়া ভাষাৰ এটা নিউজ পোৰ্টেল। ২০১৭ চনৰ ১৫ এপ্ৰিলত আৰম্ভ কৰা এই নিউজ পোৰ্টেলটোৱে ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন খবৰ প্ৰকাশ কৰি আহিছে। স্থানীয় সংবাদৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰাজ্যখনৰ ৰাজনৈতিক খবৰলৈ প্ৰখম খবৰত প্ৰকাশ হৈ আহিছে। নিউজ পোৰ্টেলটোৰ সম্পাদক হৈছে ৰুবুল দাস।
সমীক্ষা
প্ৰথম খবৰে সময়ে সময়ে বিভিন্ন সমীক্ষা চলাই আহিছে। এই পৰ্যন্ত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় হোৱা সমীক্ষাটো হৈছে অসমীয়া টেলিভিচনৰ জনপ্ৰিয় এংকৰৰ সমীক্ষা। ১৮জন এংকৰক লৈ চলোৱা সমীক্ষাটোত ঋতুস্মিন শৰ্মাই শ্ৰেষ্ঠ এংকৰৰ সন্মান লাভ কৰে।
সাহিত্য
সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰথম খবৰৰ নাম উল্লেখনীয়। ৱেব পোৰ্টেলটোত নিৰ্মালি সন্দিকৈৰ কলমত চলি আছে 'আৰ্লেং' শীৰ্ষক ধাৰাবাহিকখন। আনহাতে নিয়মীয়াভাৱে অন্য মননশীল গল্প-কবিতা আদিও ছাইটটোত প্ৰকাশ পায়। প্ৰথম খবৰৰ উদ্যোগত প্ৰথমবাৰৰ বাবে কবি নবকান্ত বৰুৱাৰ জন্মদিন ২৯ ডিচেম্বৰত কবিতাৰ দিন উদযাপন কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰিছে। অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰপৰা অহা নবীন-প্ৰবীণ কবিসকলে অংশগ্ৰহণ কৰিব এই অনুষ্ঠানত।
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় ৱেবছাইট
শিৱ পুৰাণ
শিৱপুৰাণ হিন্দু ধৰ্মৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থৰ পুৰাণ ধাৰাৰ আঠাইশখন প্ৰধান গ্ৰন্থৰ ভিতৰত অন্যতম। এই পুৰাণখন শৈৱবাদৰ সাহিত্যৰ অংশ। ই মূলতঃ হিন্দু দেৱতা শিৱ আৰু দেৱী পাৰ্বতীৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীত। সেয়ে হ'লেও ই সকলো দেৱতাৰ উল্লেখ আৰু শ্ৰদ্ধা কৰিছে।
শিৱপুৰাণে দৃঢ়তাৰে কয় যে ই এসময়ত বাৰখন সংহিতাত উল্লেখ কৰা এক লাখ পদেৰে গঠিত আছিল। অৱশ্যে পুৰাণত আৰু কোৱা হৈছে যে ৰোমাহৰ্ষণক শিকোৱাৰ আগতে ব্যাস ঋষিয়ে ইয়াক সংক্ষিপ্ত কৰিছিল। বৰ্তমানে থকা পাণ্ডুলিপিসমূহ বহুতো ভিন্ন সংস্কৰণ আৰু বিষয়বস্তুত বিদ্যমান। এটা ডাঙৰ সংস্কৰণত সাতটা খণ্ড (দক্ষিণ ভাৰত) থকাৰ বিপৰীতে আন এটাত ছটা খণ্ড আছ। আনহাতে তৃতীয় সংস্কৰণটোত ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মধ্যযুগীয় বংগ অঞ্চলত পোৱা গৈছে য'ত পূৰ্ব-খণ্ড (পূৰ্বৰ খণ্ড) আৰু উত্তৰ-খণ্ড (পৰৱৰ্তী অংশ) নামৰ দুটা বৃহৎ খণ্ড পোৱা গৈছে। প্ৰথম সংস্কৰণ দুটাত কিছুমান খণ্ডৰ শিৰোনাম একে আৰু আন কিছুমানৰ শিৰোনাম ভিন্ন। হিন্দু সাহিত্যৰ অন্যান্য পুৰাণৰ দৰেই শিৱপুৰাণ সম্ভৱতঃ এনে এক গ্ৰন্থ আছিল যাক দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে নিয়মিতভাৱে সম্পাদনা, পুনৰ্গঠন আৰু সংশোধন কৰা হৈছিল। ক্লাউছ ক্লষ্টাৰমেয়াৰে অনুমান কৰিছে যে ইয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি পাণ্ডুলিপিটো সম্ভৱতঃ খ্ৰীষ্টীয় দশমৰ পৰা একাদশ শতিকাৰ আশে-পাশে ৰচনা কৰা হৈছিল। বৰ্তমান বিদ্যমান শিৱপুৰাণৰ পাণ্ডুলিপিৰ কিছুমান অধ্যায় সম্ভৱতঃ চতুৰ্দশ শতিকাৰ পিছত ৰচনা কৰা হৈছিল।
শিৱপুৰাণত শিৱকেন্দ্ৰিক ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান, পৌৰাণিক কাহিনী, দেৱতাৰ মাজৰ সম্পৰ্ক, নৈতিকতা, যোগ, তীৰ্থ স্থান, ভক্তি, নদী আৰু ভূগোল আদি বিষয়ৰ অধ্যায় আছে। এই গ্ৰন্থখন খ্ৰীষ্টীয় ২য় সহস্ৰাব্দৰ আৰম্ভণিতে শৈৱ ধৰ্মৰ আঁৰৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ আৰু ধৰ্মতত্ত্বৰ ঐতিহাসিক তথ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎস। শিৱপুৰাণৰ আটাইতকৈ পুৰণি তথা বিদ্যমান অধ্যায়সমূহত উল্লেখযোগ্য অদ্বৈত বেদান্ত দৰ্শন আছে, আৰু ই ভক্তিৰ ঈশ্বৰবাদী উপাদানসমূহৰ সৈতে মিশ্ৰিত হৈ আছে।
ঊনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাত বায়ুপুৰাণক কেতিয়াবা শিৱপুৰাণ বুলিও আখ্যা দিয়া হৈছিল। কোনো কোনো সময়ত ইয়াক সম্পূৰ্ণ শিৱপুৰাণৰ অংশ হিচাপে প্ৰস্তাৱিত কৰা হৈছিল। অধিকসংখ্যক পাণ্ডুলিপিৰ আৱিষ্কাৰৰ লগে লগে আধুনিক পণ্ডিতসকলে দুয়োখন গ্ৰন্থক পৃথক বুলি গণ্য কৰে। বায়ুপুৰাণক খ্ৰীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকাৰ আগৰ কোনোবা এটা সময়ত ৰচিত অধিক পুৰণি গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কিছুসংখ্যক পণ্ডিতে ইয়াক মহাপুৰাণ বুলি তালিকাভুক্ত কৰিছে। আনহাতে কিছুসংখ্যকে ইয়াক উপপুৰাণ বুলি উল্লেখ কৰিছে।
তাৰিখ
শিৱপুৰাণৰ তাৰিখ আৰু লেখকৰ বিষয়ে জানিব পৰা হোৱা নাই। এই বিষয়ে কোনো প্ৰামাণিক তথ্য উপলব্ধ নহয়। ক্লষ্টাৰমেয়াৰৰ লগতে হাজৰাৰ দৰে পণ্ডিতসকলে অনুমান কৰিছে যে বৰ্তমানে বৰ্তি থকা থকা পাণ্ডুলিপিখনৰ আটাইতকৈ পুৰণি অধ্যায়বোৰ সম্ভৱতঃ খ্ৰীষ্টীয় ১০ৰ পৰা ১১ শতিকাৰ আশে-পাশে ৰচনা কৰা হৈছে। ই কাৰ্বন ডেটিং প্ৰযুক্তিৰ পৰীক্ষাত থিয় দিব পৰা নাই বাবে ইয়াক কেতিয়া ৰচনা কৰা হৈছিল তাৰ তথ্য জানিবৰ বাবে পুথিখনত উল্লিখিত কথাৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰিবলগা হয়। বৰ্তমান উপলব্ধ শিৱপুৰাণৰ পাণ্ডুলিপিসমূহৰ কিছুমান গ্ৰন্থ আৰু অধ্যায় সম্ভৱতঃ পিছলৈ ৰচনা কৰা হৈছিল। ইয়াৰে কিছুমান চতুৰ্দশ শতিকাৰ পিছত কৰা ৰচনা। হিন্দু সাহিত্যৰ অন্যান্য পুৰাণৰ দৰেই শিৱপুৰাণতো শতিকাজুৰি নিয়মিতভাৱে সম্পাদনা, পুনৰ্গঠন আৰু সংশোধন কৰা হৈছিল।
হাজৰাই কৈছে যে ১৯ শতিকাত প্ৰকাশিত বোম্বে পাণ্ডুলিপিখন বিৰল, আৰু সম্ভৱতঃ পূব আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ পৰা প্ৰকাশিত অন্যান্য সংস্কৰণতকৈ পুৰণি।
বিভিন্ন পাণ্ডুলিপি
এই গ্ৰন্থখনৰ একাধিক সংস্কৰণ আছে। ১৮৯৬ চনত কলিকতাৰ বঙাবাসী প্ৰেছৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত বোম্বাই ১৮৮৪ চনৰ পাণ্ডুলিপিৰ পৰ্যালোচনাত ছটা সংহিতা (অংশ) আছে:
সহায়ক গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্য
ইংমাৰ বাৰ্গমেন
আৰ্নষ্ট ইংমাৰ বাৰ্গমেন (Ernst Ingmar Bergman) (১৪ জুলাই, ১৯১৮ – ৩০ জুলাই, ২০০৭) ছুইডেনৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত পৰিচালক, লেখক, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, নাটক আৰু টেলিভিছন-ৰো পৰিচালক। তেখেতক সৰ্বকালৰ অতি কুশলী আৰু প্ৰভাৱশালী পৰিচালকৰ শাৰীত স্থান দিয়া হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ছুইডেনৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
টাই অধ্যয়ন আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান
টাই অধ্যয়ন আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ মৰাণহাটত অৱস্থিত টাই ভাষা শিক্ষণ আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান। ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত প্ৰতিষ্ঠানখন সম্পূৰ্ণ স্বায়ত্ত্ব শাসিত প্ৰতিষ্ঠান। প্ৰতিষ্ঠান খনে টাই ভাষাৰ এবছৰীয়া ডিপ্লোমা পাঠ্যক্ৰম আৰু তিনিমহীয়া তাই ভাষা কোৱা চাৰ্টিফিকেট পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। টাই অধ্যয়ন আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানখন ২০০১ চনত স্থাপন কৰা হৈছিল।
আন্তঃগাঁথনি
তাই অধ্যয়ন আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানখন অত্যাধুনিক আন্তঃগাঁথনিৰে সজ্জিত। ইয়াত এখন পুথি ভঁৰাল, এখন ডকুমেণ্টেচন কেন্দ্ৰ আৰু আৰ্কাইভ, এখন কনফেৰেন্স হল, এখন চেমিনাৰ হল আদি আছে। কাৰ্যালয়ৰ লগতে সৌন্দৰ্য বৰ্ধনৰ বাবে পানীৰ ফোৱৰায়ো আছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানসমূহ শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:টাই-আহোম ভাষা
সোঁতৰ বিপৰীতে
সোঁতৰ বিপৰীতে(Sutar Biporite) হৈছে অসমৰ লেখক, শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক ড০ অনিমা গুহৰ এখন প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ। ২০০৮ চনৰ অক্টোবৰ মাহত কোনো প্ৰকাশনে নহৈ ব্যক্তিগতভাৱে প্ৰথম প্ৰকাশ কৰে গুৱাহাটীৰ শিলপুখুৰীৰ ডঃ হেমন্ত কুমাৰ শৰ্মা আৰু মঞ্জুলাই। প্ৰকাশকদ্বয়ে এই প্ৰবন্ধ সংকলনখনিৰ কোনো মূল্য ৰখা নাছিল, বিনামূলীয়াকৈ প্ৰকাশ কৰি মানুহৰ মাজলৈ বিলাই দিছিল। কিতাপখনৰ মুঠ পৃষ্ঠা সংখ্যা ৮১। লেখকে গ্ৰন্থখনৰ আৰম্ভণিতে লিখিছে, "মানৱ সমাজক ছিৰাছিৰ কৰি শান্তি বিঘ্নিত কৰা সকলো ধৰণৰ বৈষম্যৰ উৎপাটন কৰি সমাজ ৰূপান্তৰৰ মহৎ প্ৰচেষ্টাত আত্মনিয়োগ কৰা অতীত, বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতৰ প্ৰতিজন উচ্চমনা,মানবদৰদী পুৰুষ-নাৰীলৈ শ্ৰদ্ধাৰে 'সোঁতৰ বিপৰীতে' আগবঢ়ালো"। কিতাপখনত কি আছে আৰু এইখন প্ৰকাশ কৰি বিনামূলীয়াকৈ বিতৰণ কৰাৰ বিষয়ে লেখিকাৰ একলমত অনিমা গুহে লিখিছে," 'অসমীয়া খবৰ' বাতৰিকাকতখনত আমাৰ নিয়মীয়া স্তম্ভত সোঁতৰ বিপৰীতে সাঁতোৰা কেইগৰাকীমান মহিলাৰ বিষয়ে লিখিছোঁ। আমাৰ উদ্দেশ্য এওঁলোকৰ আদৰ্শেৰে নাৰী সমাজক অনুপ্ৰাণিত কৰা। আজি একাংশ মহিলা যথেষ্ট আধুনিকমনস্ক হৈছে যদিও অধিকাংশই সমাজৰ ৰক্ষণশীল বেহুৰ পৰা ওলাই আহিব পৰা নাই।মঞ্জুলাৰ স'তে নাৰী মুক্তিকামী সকলো পুৰুষ-মহিলাই বিচাৰে নাৰীয়ে নিজকে চিনি পাওক, যুক্তিবাদী- বিজ্ঞানমনস্ক হওক, অন্ধবিশ্বাস-কুসংস্কাৰমুক্ত হওক,সমাজ গঠনত আগভাগ লওক, আত্মবিশ্বাসী হওক,ভাবিবলৈ শিকক যে পুৰুষৰ তুলনাত কোনো বিষয়তে তেওঁলোক হীন নহয়। আমাৰ এই ক্ষুদ্ৰ প্ৰচেষ্টাক কটন কলেজিয়েট স্কুলৰ ইংৰাজীৰ বিষয়-শিক্ষয়িত্ৰী মেধাবী মঞ্জুলাই আদৰণি জনায়ে ক্ষান্ত থকা নাই। তেওঁৰ সুযোগ্য ভ্ৰাতৃ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত শাস্ত্ৰ বিভাগৰ ৰীডাৰ ডঃ হেমন্ত কুমাৰ শৰ্মাৰে আলোচনা কৰি আমাৰ নিয়মীয়া স্তম্ভত প্ৰকাশিত তেৰগৰাকী সোঁতৰ বিপৰীতে সাঁতোৰা স্মৰণীয় তথা বৰণীয় মহিলাৰ চমু জীৱনী পুস্তিকা আকাৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ দুয়ো বায়েক-ভায়েকে মনস্থ কৰিছে। তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্য ইমান মহৎ যে প্ৰকাশিত পুথিখনৰ কোনো মূল্য ধাৰ্য কৰা হোৱা নাই। বিনামূলীয়াকৈ, ঘাইকৈ মহিলাৰ মাজত, এইখন বিতৰণ কৰিব যাতে মহিলাৰ মনত আত্মবিশ্বাস বাঢ়ে।"প্ৰকাশকৰ একাষাৰত মঞ্জুলাই এনেদৰে লিখিছে, "পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজৰ দুৰ্গম পথ অতিক্ৰম কৰিবলৈ নাৰীক যি সাহসৰ প্ৰয়োজন সেই সাহস আমি ব্যতিক্ৰমী পুৰুষ-নাৰীৰ জীৱনাদৰ্শৰ পৰাও পাব পাৰো। ঊনৈশ শতিকাত সোঁতৰ বিপৰীতে সাঁতুৰি কাদম্বিনী চিকিৎসক হৈছিল। কাদম্বিনীক চিকিৎসক হোৱাত সহায় কৰিছিল তেওঁৰ পিতৃ ব্ৰজ কিশোৰ বসু তথা তেওঁৰ প্ৰগতিশীল স্বামী দ্বাৰকানাথ গাংগুলিয়ে। নাৰীমুক্তি, স্ত্ৰীশিক্ষা আৰু নাৰীৰ অধিকাৰৰ বাবে যিসকল পুৰুষে আত্মোৎসৰ্গ কৰিছে তেওঁলোক 'নাৰীৰ পৰম সুহৃদ'।সকলো ধৰণৰ সামাজিক বৈষম্য ওফৰাই,সমাজ ৰূপান্তৰৰ মহৎ প্ৰচেষ্টাত যিসকল নাৰী-পুৰুষে জীৱন উছৰ্গা কৰিছে, তেওঁলোকৰ প্ৰতি সন্মান আৰু কৃতজ্ঞতা জনোৱাৰ উদ্দেশ্যে অনিমা বাইদেউৰ অনুমতি লৈ তেওঁ লিখা তেৰটা প্ৰবন্ধ পুস্তিকা আকাৰে প্ৰকাশ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লওঁ।"
বিৱৰণ
কিতাপখনত আৰম্ভণিতে ড০ অনিমা গুহৰ সংক্ষিপ্ত জীৱন-আলেখ্য শীৰ্ষক এটি টোকা যুগুত কৰি লিখিছে অনিল কুমাৰ শৰ্মাই। কিতাপখনত মুঠ ১৩ টা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট আছে। সেইসমূহ হ'ল-
লেখকৰ চমু পৰিচয়
ড° অনিমা গুহ একাধাৰে এগৰাকী সমাজ-কৰ্মী, শিক্ষাব্ৰতী, নাৰীবাদী লেখক তথা সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ। তেওঁ বুৰঞ্জীবিদ অমলেন্দু গুহৰ সহধৰ্মিনী আৰু প্ৰগতিশীল বিচাৰধাৰাত বিশ্বাসী। নাৰীৰ অধিকাৰৰ বাবে গঠিত নিৰ্যাতন বিৰোধী মঞ্চৰ সভাপতি ৰূপে তেওঁৰ কাম-কাজ সমূহে যথেষ্ট চৰ্চা লাভ কৰিছিল। দুই দশকতকৈও অধিক কাল তেওঁ অসমত মহিলাৰ সম-অধিকাৰৰ আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দি আহিছে। কোনো শিক্ষাসদী অনুষ্ঠানৰ লগত প্ৰত্যক্ষ ভাৱে জড়িত নহ'লেও তেওঁ ভালেমান গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ত গৱেষণা কৰিছে। ১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈ অনিমা গুহ কাউন্সিল অৱ চায়েণ্টিফিক এণ্ড ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল ৰিচাৰ্ছৰ পুল-অফিছাৰ আছিল। অসমৰ নাৰীৰ অধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ আন্দোলনৰ তেওঁ এগৰাকী গুৰিধৰোঁতা। ২০০২ চনৰ ১৩ জুলাই তাৰিখে গুৱাহাটীৰ নেটৱৰ্ক ট্ৰেভেলছৰ আস্থানত বৰ্ণালী নামৰ শিশুটিৰ লগত যি অমানৱীয় কাৰ্য সংঘটন হয় তাৰ প্ৰতিবাদত গুৱাহাটীত পঁচপন্নটা নাৰী আৰু সমাজিক-সাংস্কৃতিক সংগঠন লগ-লাগি নিৰ্যাতন বিৰোধী ঐক্য মঞ্চ নামৰ এটি অৰাজনৈতিক অনুষ্ঠান গঠন হয়। অনিমা গুহ এই সংঘৰ সভাপতি আছিল। তেওঁৰ কাৰ্যকালত সংঘৰ কাম-কাজ যথেষ্ট চৰ্চালৈ আহিছিল। গুহই নাৰীৰ হকে সদায় মাত মাতি আৰু কাম কৰি আহিছে।কুৰি শতিকাৰ ষাঠি-সত্তৰ দশকৰপৰা গুহই লেখা-মেলা কৰিছে। নব্বৈ দশকৰপৰা তেওঁ নিয়মীয়াকৈ লিখিছে। বিশেষকৈ নাৰী কেন্দ্ৰিক সমস্যা আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকাৰৰ বাবে তেওঁ লিখা-মেলা কৰি যথেষ্ট সমাদৰ পাইছে। সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ ১৯৭৮ চনত হোৱা নগাঁও অধিৱেশনলৈ তেওঁ বক্তা হিচাপে আমন্ত্ৰিত হৈছিল। ১৯৯৫ চনত বিশ্বনাথ অধিৱেশন আৰু ২০০০ চনত গোৱালপাৰাত অনুষ্ঠিত অধিৱেশনলৈও তেওঁ নিমন্ত্ৰিত হৈছিল।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
চোৰাত
বিভিন্ন ভাষাত নাম
এছিয়াৰ বিভিন্ন ভাষাত চোৰাত গছৰ ভিন্ন নাম পোৱা যায়।
বিস্তৃতি
চোৰাৰ সেমেকা চিৰসেউজীয়া বনাঞ্চলত সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৩০০-৮৫০ মিটাৰ উচ্চতাত উৎপন্ন হয়। কেতিয়াবা অৱশ্যে ১২০০ মিটাৰ পৰ্য্যন্ত উচ্চতালৈকে এই গছ দেখা পোৱা যায়।
এই গছ ভাৰতৰ দাক্ষিণাত্য অঞ্চল, বিহাৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰা শ্ৰীলংকা, ম্যানমাৰ, ভূটান, থাইলেণ্ড, মালয়েছিয়া আৰু চীনৰ কিছু অংশত পোৱা যায়।
বিৱৰণ
চোৰাত গছৰ উচ্চতা প্ৰায় পাঁচ মিটাৰ পৰ্য্যন্ত হ’ব পাৰে। ই ডাঙৰ ডাঙৰ গছ-গছনিৰ তলত থকা চেঁচুকীয়া ঠাইত একেলগে সৰহীয়াকৈ বা নিলগা-নিলগিকৈ একেডোখৰ সেউজীয়া হাবিত উৎপন্ন হয়। নতুনকৈ উৎপন্ন হোৱা কুমলীয়া ঠাল-ঠেঙুলি আৰু পাতৰ উপৰিভাগত চুটি চুটি শুঙে বিকাশ লাভ কৰে। এই পাত ব ঠাৰি গাত লাগিলে ভীষণ খজুৱতি হয়।
এই গছৰ গা-গছৰ বাকলি বগা আৰু মিহি। পাতবোৰ ধপলা-ধপল। ডাঠ চানেকীয়া কোমল পাতৰ গুৰিভাগে ঘূৰণীয়াকৈ ঠাৰিৰফালে চাপ খোৱাৰ আকৃতি প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু আগৰফালে ক্ৰমে চিয়াঁ হৈ অৱশেষত জোঙা হৈ পৰে। পাতৰ উপৰিভাগত বিকশিত হোৱা শুংবিলাক চুটি চুটি হোৱাৰ বাবে খালি চকুৰে মনিব নোৱাৰি।
চোৰাতগছত জাৰকালি ফুল ফুলে। ফুলৰ বৰণ বগা চানেকীয়া হয়। ফুলবোৰ পুৰঠ হ’লে উৎপত্তি হোৱা ফল বগা আৰু মঙহাল হয়।
ব্যৱহাৰ
তদুপৰি চোৰাত গছ মেলেৰিয়া, গ্ৰহণী, মূত্ৰাশয়ৰ ৰোগ আদিৰ বাবে উত্তৰ-পূবৰ নিছি, আপাটানি, আদিবাসী, কাৰবি, ডিমাছা, খাছি আদি জনগোষ্ঠীয়ে ঔষধ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।
চোৰাত গছৰ কাণ্ডৰ পৰা ওলোৱা সূতা কাপোৰ তৈয়াৰ কৰাতো ব্যৱহাৰ হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
ডাইনী বল
thumb|হুইটবি সংগ্ৰহালয়ত প্ৰদৰ্শিত এটা ডাইনী বল। ডাইনী বল হ’ল কাঁচৰ ফুটা গোলক। ঐতিহাসিকভাৱে ১৭ আৰু ১৮ শতিকাৰ ইংলেণ্ডত দুষ্ট আত্মা, ডাইনী, দুষ্ট মন্ত্ৰ, দুৰ্ভাগ্য আৰু বেয়া আত্মাক দূৰ কৰিবলৈ কুটিৰৰ খিৰিকীত ডাইনী বল ওলোমাই থোৱা হৈছিল।
আজিও সমগ্ৰ ছাচেক্সতে ডাইনী বলৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰ কৰা হয়, ইংলেণ্ড আৰু ইংৰাজী কাউণ্টি ইষ্ট ছাচেক্স আৰু ৱেষ্ট ছাচেক্সত দুষ্ট আত্মাক প্ৰতিহত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মহান অন্ধবিশ্বাস অব্যাহত ৰাখিছে। এই পৰম্পৰা বহিঃৰাজ্যৰ ব্ৰিটিছ উপনিবেশসমূহলৈও লৈ যোৱা হৈছিল, যেনে নিউ ইংলেণ্ডৰ পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ উপনিবেশসমূহলৈ আৰু উপকূলীয় অঞ্চলসমূহত জনপ্ৰিয় হৈ আছে। ব্যৱহৃত ডাইনী বলৰ উদাহৰণ সৰু সৰু গ্ৰাম্য গাঁৱৰ পৰা আৰম্ভ কৰি উপকূলীয় চহৰ আৰু চহৰলৈকে সমগ্ৰ কাউণ্টিৰ ঘৰৰ খিৰিকীত দেখা যায়। যেনে দোকানৰ খিৰিকীতো দেখা যায়, প্ৰায়ে বিক্ৰীৰ বাবে নহয়। কাৰণ ইয়াৰ মূল্য ইমানেই বেছি।
উৎপত্তি
ডাইনী বলৰ উৎপত্তি এনে সংস্কৃতিৰ মাজত হৈছিল য’ত ক্ষতিকাৰক যাদু আৰু ইয়াক চৰ্চা কৰাসকলক ভয় কৰা হৈছিল। ঘৰখনৰ সুৰক্ষাৰ বাবে বস্তুৰ লগত জড়িত বহুতো লোক প্ৰথাৰ ভিতৰত এইবোৰ অন্যতম। ডাইনী বল শব্দটো হয়তো ঘড়ীৰ বলৰ দুৰ্নীতি কাৰণ ইয়াক দুষ্ট আত্মাক আঁতৰাই ৰাখিবলৈ, ৰক্ষা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। পূবৰ খিৰিকীত ওলোমাই থ’ব পাৰি, ফুলদানিৰ ওপৰত ৰাখিব পাৰি বা ৰছীৰে ওলোমাই থ’ব পাৰি (মেণ্টেলপিছ বা ৰাফ্টাৰৰ পৰাৰ দৰে)। খিৰিকীত লাঠিৰ ওপৰত বা বাসিন্দাসকলে বেয়াক দূৰ কৰিব বিচৰা কোঠাত ওলোমাই থ’বও পাৰে।
অন্ধবিশ্বাসী ইউৰোপীয় নাৱিকসকলে নিজৰ ঘৰখন সুৰক্ষিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ডাইনী বলৰ তাবিজ শক্তিক মূল্য দিছিল। ১৯ শতিকাত আমেৰিকাত ডাইনী বলৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছিল আৰু ডাঙৰ, অধিক অস্বচ্ছ ভিন্নতা প্ৰায়ে বাগিচাত গেজিং বল নামেৰে পোৱা যায়। এই নামটো ইহঁতক ভৱিষ্যদ্বাণী আৰু চিঞৰ-বাখৰৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে য’ত এজন ব্যক্তিয়ে ভৱিষ্যতৰ পৰিঘটনা চাবলৈ বা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ চাবলৈ চেষ্টা কৰিবলৈ সপোনময়ভাৱে ইহঁতৰ ফালে চাই থাকে। কিন্তু গেজিং বলৰ ভিতৰৰ ভিতৰত কোনো সূতা নাথাকে। কাঁচৰ ষ্টুডিঅ’সমূহে পৰম্পৰাগতভাৱে নতুন ষ্টুডিঅ’ত সৃষ্টি কৰা প্ৰথম বস্তু হিচাপে ডাইনী বল নিৰ্মাণ কৰে।
উদ্দেশ্য
ডাইনী বলৰ উদ্দেশ্যৰ সৈতে জড়িত কেইবাটাও ভিন্নতা আছে। লোককথা অনুসৰি ডাইনী বলে নিজৰ উজ্জ্বল ৰঙেৰে দুষ্ট আত্মাক প্ৰলোভিত কৰিছিল; তাৰ পিছত বলৰ ভিতৰৰ সূতাবোৰে আত্মাটোক ধৰি ৰাখিব আৰু ইয়াক পলায়ন কৰাত বাধা দিব। আন এটা পৰম্পৰা অনুসৰি ডাইনীৰ বল বা গোলাকাৰ দাপোনে ডাইনীক কোঠাত থাকিবলৈ বাধা দিছিল, কাৰণ ডাইনীসকলৰ কথিতভাৱে কোনো প্ৰতিফলন নাছিল বা নিজৰ প্ৰতিফলন দেখাটো সহ্য কৰিব পৰা নাছিল। তথাপিও আন এটা ভিন্নতাই কয় যে দুষ্ট চকুক আঁতৰাই পেলাবলৈ ডাইনী বল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, চকুৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি আৰু ঘৰটো আৰু ইয়াৰ বাসিন্দাসকলৰ ক্ষতি ৰোধ কৰে।
সপ্তদশ শতিকাত ডাইনী বল আৰু ডাইনী বটলত পবিত্ৰ পানী বা নিমখ ভৰোৱা হৈছিল। নিমখ শুকান কৰি ৰাখিবলৈ চিমনিত নিমখ থকা বল ওলোমাই থোৱা হৈছিল। নিমখ এটা বহুমূলীয়া সামগ্ৰী আছিল আৰু বল বা বটল ভাঙি পেলোৱাটো দুৰ্ভাগ্য বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
ধৰণসমূহ
অজাৰ্ক পৰ্বতমালাত আন এক প্ৰকাৰৰ ডাইনী বল ক’লা চুলিৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় যিটো মৌমাখিৰ মোমৰ সৈতে গুটিয়াই মাৰ্বলৰ সমান কঠিন ঘূৰণীয়া গুটি এটা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু গালিত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অজাৰ্ক লোককথাত কাৰোবাক হত্যা কৰিব বিচৰা ডাইনীয়ে এই চুলিৰ বলটো লৈ উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত ভুক্তভোগীৰ ওপৰত দলিয়াই দিব; কোৱা হয় যে যেতিয়া অজাৰ্কছৰ কোনোবা এজনক ডাইনীৰ অভিশাপত হত্যা কৰা হয়, তেতিয়া এই ডাইনী বলটো মৃতদেহৰ ওচৰত পোৱা যায়।
খ্ৰীষ্টমাছৰ অলংকাৰ
পেট্ৰিক লি-ফাৰ্মৰে ১৯৩৩ চনত জাৰ্মানীৰ বপাৰ্ডত খ্ৰীষ্টমাছ গছত ডাইনী বল ওলোমাই থোৱা গেছথফ (গেষ্ট হাউচ)ৰ মালিকৰ কন্যাসকলৰ কথা উল্লেখ কৰিছে, যিয়ে আধুনিক বাবলৰ সৈতে এটা সম্পৰ্ক থকাৰ কথা সূচায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস শ্ৰেণী:লোককথা
অসমত মহাত্মা
বিষয়
জাতিৰ পিতা মহাত্মা গান্ধী চাৰিবাৰকৈ অসম ভ্ৰমণলৈ আহিছিল। প্ৰথমবাৰ ১৯২১ চনৰ আগষ্ট মাহত, অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত অসমলৈ আহোঁতে গান্ধীয়ে গুৱাহাটী, তেজপুৰ, নগাঁও, যোৰহাট, ডিব্ৰুগড়, শিলচৰ ভ্ৰমণ কৰি ছিলেট হৈ কলিকতালৈ গৈছিল। দ্বিতীয়বাৰ তেওঁ আহিছিল ১৯২৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত। সেইবাৰ তেওঁ গুৱাহাটীৰ পাণ্ডুত অনুষ্ঠিত কংগ্ৰেছ অধিবেশনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৩৪ চনত হৰিজন ছফৰলৈ ওলাওঁতে গান্ধীয়ে অসমকো ভ্ৰমণ তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল আৰু এই ভ্ৰমণ কালত গান্ধীয়ে যোৰহাটৰ গান্ধীবাদী নেতা কৃষ্ণনাথ শৰ্মাৰ পৰিয়ালৰ ব্যক্তিগত নামঘৰটি হৰিজনসকলৰ বাবে মুকলি কৰিছিল। অস্পৃশ্যতা দূৰীকৰণ আন্দোলনত ই আছিল এক যুগান্তকাৰী পদক্ষেপ। সেই সময়ত গান্ধী যোৰহাটৰ উপৰিও ধুবুৰী, বৰপেটা, তেজপুৰ, গুৱাহাটী, নগাঁও, গোলাঘাট, শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া আদি ঠাইলৈ গৈছিল। ১৯৪৬ চনত অসমলৈ অহা মহাত্মাৰ বয়স আছিল ৭৭ বছৰ। তেওঁৰ স্বাস্থ্য ক্ৰমে পৰি আহিছিল। এয়া আছিল মহাত্মাৰ শেষ অসম ভ্ৰমণ। এই চাৰিওটা ভ্ৰমণ কালতে বিভিন্ন কাকত আলোচনীত গান্ধীৰ ভ্ৰমণ সম্পৰ্কীয় বাতৰি প্ৰকাশ হৈছিল। তাৰোপৰি বিভিন্ন সংস্থা-সংগঠনে তেওঁক স্বাগতম তথা অভিনন্দন জনাই বিভিন্ন পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰিছিল আৰু গান্ধীয়েও বিভিন্ন ৰাজহুৱা সভাত বক্তৃতা প্ৰদান কৰাৰ লগতে অসম তথা অন্য ৰাজ্যৰ তেওঁৰ সুহৃদলৈ এই ভ্ৰমণকালতে  অসমৰ পৰা পত্ৰাদি প্ৰেৰণ কৰিছিল।  এই সকলোবোৰ সমল আছিল অসমৰ ৰাজনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক ইতিহাসৰ নিৰ্ভৰযোগ্য দলিল। সেয়ে অসমৰ বিভিন্ন জিলাৰ ভিন ভিন ঠাইলৈ গৈ অমিয়কুমাৰ দাস আৰু লীলাধৰ বৰুৱাই এই তথ্য-পাতিবোৰ সংগ্ৰহ কৰি একো বাদ নপৰাকৈ কিতাপখনত ইয়াক সন্নিৱিষ্ট কৰিছিল। অসম ৰাজ্যিক গান্ধী জন্ম-শতবাৰ্ষিকী উদযাপন সমিতিৰ সিদ্ধান্ত মতে অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ তৰফৰ পৰা প্ৰকাশ কৰা পাঁচখন কিতাপৰ ভিতৰত অসমত মহাত্মা অন্যতম।
লেখক পৰিচয়
লেখক অমিয়কুমাৰ দাস এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজ সংস্কাৰক, গান্ধীবাদী নেতা, শিক্ষাবিদ আৰু লেখক আছিল। তেওঁ অসম চৰকাৰৰ কেবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ বিভাগ যেনে− শিক্ষা, শ্ৰম আৰু অসামৰিক যোগান দপ্তৰৰ মন্ত্ৰীও আছিল। তেওঁ মহাত্মা গান্ধীৰ আত্মজীৱনী 'The Story of My Experiments with Truth' কিতাপখন 'মোৰ সত্য অন্বেষণৰ কাহিনী' নাম দি অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল। দেশৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা সেৱাৰ প্ৰতি সন্মান জনাই ভাৰত চৰকাৰে ১৯৬৩ চনত তেওঁক দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰিছিল।
লীলাধৰ বৰুৱা অসম ৰাজ্যিক গান্ধী জন্ম-শতবাৰ্ষিকী উদযাপন সমিতিৰ সাধাৰণ সম্পাদক আছিল।
সম্পাদকৰ চমু পৰিচয়
অসমত মহাত্মা কিতাপখনৰ সম্পাদক চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক। "মহাৰথী" উপন্যাসৰ বাবে তেওঁসাহিত্য অকাডেমি বঁটা আৰু ২০০২ চনত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা লাভ কৰিছিল। শইকীয়া অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সচিব তথা "অসমীয়া" (বাতৰি কাকত), "প্ৰকাশ" আৰু "গৰীয়সী" আলোচনীৰ সম্পাদক আছিল। ১৯৯৯ আৰু ২০০০ চনত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
ভানুমতী (দুৰ্যোধনৰ পত্নী)
ভানুমতী মহাকাব্য মহাভাৰতৰ বিৰোধী বাহিনীৰ মুখ্য নেতা দুৰ্যোধনৰ পত্নী আছিল। মূল মহাকাব্যখনত ভানুমতীৰ উল্লেখ নাই যদিও পৰৱৰ্তী সংস্কৰণসমূহত দুৰ্যোধনৰ পত্নী হিচাপে ভানুমতীৰ নাম উল্লেখ কৰা হৈছে। ভানুমতীৰ লক্ষ্মণ কুমাৰ নামৰ এজন পুত্ৰ আৰু লক্ষ্মণা নামৰ এজনী কন্যা আছিল। মহাভাৰতত উল্লেখ কৰা মতে দুৰ্যোধনে ভানুমতীক যথেষ্ট ভাল পাইছিল।
মহাভাৰতত, দুৰ্যোধনৰ পত্নীৰ কথা তিনিবাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে। শান্তি পৰ্বত দুৰ্যোধনে ৰজা চিত্ৰাঙ্গদাৰ জীয়েকক তেওঁৰ পৰম মিত্ৰ কৰ্ণৰ সহায়ত তেওঁৰ স্বয়ম্বৰৰ পৰা অপহৰণ কৰিছিল। পিছত, স্ত্ৰী পৰ্বত ভানুমতীৰ শাহু গান্ধাৰীয়ে তেওঁৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।
মহাভাৰতত ভানুমতীৰ কথা কেতিয়াও পোনপটীয়াকৈ উল্লেখ কৰা হোৱা নাই। শল্য পৰ্বত, দুৰ্যোধনে তেওঁৰ পুত্ৰ লক্ষ্মণ কুমাৰৰ মাতৃৰ ভাগ্যৰ বাবে দুখ প্ৰকাশ কৰিছে। স্ত্ৰী পৰ্বত, গান্ধাৰীয়ে (দুৰ্যোধনৰ মাতৃ) তেওঁৰ বোৱাৰীৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। শান্তি পৰ্বত, ঋষি নাৰদে দুৰ্যোধন আৰু কৰ্ণৰ বন্ধুত্বৰ বিষয়ে এটা কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে। ইয়াত, কৰ্ণই তেওঁৰ বন্ধুক কলিঙ্গ ৰজা চিত্ৰাংগদাৰ জীয়েকক তেওঁৰ স্বয়ম্বৰৰ পৰা অপহৰণ কৰাত সহায় কৰাৰ কথা কৈছে। যিহেতু মহাকাব্যখনত দুৰ্যোধনৰ পত্নীৰ কোনো নাম উল্লেখ কৰা নাই, তেওঁৰ নাম লোককাহিনীৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হৈছে।
বিবাহ
দুৰ্যোধনক কলিঙ্গৰ ৰজা চিত্ৰাঙ্গদাৰ জীয়ৰীৰ স্বয়ম্বৰলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল। দুৰ্যোধন তেওঁৰ পৰম মিত্ৰ কৰ্ণক লগত লৈ ৰাজাপুৰা চহৰলৈ গৈছিল। উক্ত অনুষ্ঠানটোত শিশুপাল, জৰাসন্ধ, ভীষ্মক, বক্ৰ, কপটাৰমন, নীল, ৰুক্মি, শৃঙ্গ, অশোক, শতধনৱান আদি বহুতো কিংবদন্তি শাসকে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অনুষ্ঠানটো আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত, ৰাজকুমাৰীয়ে হাতত বৰমালা লৈ স্বয়ম্বৰ সভাত প্ৰৱেশ কৰিছিল। তেওঁৰ চাৰিওকাষে তেওঁৰ দাসী আৰু দেহৰক্ষীসকল আছিল। যেতিয়া স্বয়ম্বৰ সভাত অংশগ্ৰহণ কৰা ৰজাসকলৰ নাম আৰু তেওঁলোকৰ বংশৰ বিষয়ে অৱগত কৰা হৈছিল, তেওঁ দুৰ্যোধনৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰি গৈছিল। ইতিমধ্যে দুৰ্যোধন ৰাজকুমাৰীৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ পৰিছিল সেয়ে তেওঁৰ প্ৰত্যাখ্যান স্বীকাৰ কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল আৰু অন্য ৰজাসকলক প্ৰত্যাহ্বান জনাই জোৰ কৰি ভানুমতীক ৰথত তুলি লৈ গৈছিল। কৰ্ণই তেওঁৰ বন্ধুক সুৰক্ষা দিবলৈ বাকী ৰজাসকলৰ সৈতে যুদ্ধত লিপ্ত হৈছিল। কৰ্ণই অতি সহজে তেওঁলোকক অনুসৰণ কৰা ৰজাসকলক পৰাস্ত কৰিছিল আৰু আন ৰাজকীয় প্ৰাৰ্থীসকলে কৰ্ণৰ যুদ্ধ কৰাৰ দক্ষতা দেখি তেওঁলোকক অনুসৰণ কৰা বাদ দি উভতি গৈছিল। হস্তিনাপুৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত, দুৰ্যোধনে তেওঁৰ ককাদেউতাক ভীষ্মই তেওঁৰ ভাতৃ বিচিত্ৰবৰ্মাৰ বাবে কাশীৰ তিনিগৰাকী ৰাজকুমাৰীক অপহৰণ কৰাৰ উদাহৰণ দি তেওঁৰ এই কাৰ্য্য ন্যায়সঙ্গত বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। অৱশেষত, ৰাজকুমাৰীয়েও দুৰ্যোধনৰ পত্নী হবলৈ সন্মতি প্ৰদান কৰিছিল।
দুৰ্যোধনৰ মৃত্যুৰ পিছত গান্ধৰীৰ উল্লেখৰ সৈতে ভানুমতীৰ কাহিনীৰ সমাপ্তি ঘটিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ অন্য কোনো পুৰুষক বিয়া কৰোৱাৰ কোনো কথা মহাভাৰতৰ ক’তো একো উল্লেখ কৰা হোৱা নাই।
স্থানীয় কাহিনী আৰু লোককথা
ভানুমতী মূল মহাভাৰতৰ এটা সৰু চৰিত্ৰ যদিও, তেওঁৰ বিষয়ে বহুতো স্থানীয় কাহিনী আৰু লোককথা পোৱা যায়।
বি. সৰোজা দেৱী
ভাইৰাপ্পা সৰোজা দেৱীৰ (Bhairappa Saroja Devi) জনপ্ৰিয় নাম হৈছে '''বি. সৰোজা দেৱী''' (জন্ম:৭ জানুৱাৰী ১৯৩৮) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে তামিল, তেলেগু, কানাড়া আৰু হিন্দী ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰিছে৷ তেখেতে প্ৰায় দুইশতাধিক ছবিত যোৱা ছয় দশতকৈও অধিক কাল অভিনয় কৰিছে৷
ভানুমতী (দুৰ্যোধনৰ পত্নী)
কৰ্ণৰ সৈতে পাশা খেল
ভানুমতী সম্পৰ্কে মহাভাৰতত উল্লেখ নথকা এটা জনপ্ৰিয় তামিল লোককথা পোৱা যায়। এদিন দুৰ্যোধন কোনো কৰ্মত ব্যস্ত থকাৰ বাবে কৰ্ণক ভানুমতীৰ যত্ন ল'বলৈ আৰু সন্ধিয়াৰ বাবে মনোৰঞ্জন দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। সময় অতিবাহিত কৰিবলৈ, কৰ্ণ আৰু ভানুমতীয়ে পাশা খেল খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। খেলখন অতি আকৰ্ষণীয় হৈ পৰিছিল। লাহে লাহে কৰ্ণ খেলত জয়ী হবলৈ ধৰিছিল। ইফালে, দুৰ্যোধন সোনকালে উভতি আহি কোঠাত প্ৰৱেশ কৰিছিল। স্বামীক ভিতৰলৈ অহা দেখি ভানুমতীয়ে সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি লগে লগে থিয় হৈছিল। কৰ্ণ দুৱাৰৰ ফালে পিঠি দি বহিছিল বাবে দুৰ্যোধন সোমাই অহা কথা নাজানিছিল আৰু ভানুমতী খেলত পৰাজয় হোৱা বাবে খেল এৰিব বিছাৰিছে বুলি ভাবিছিল।
বন্ধু আগমনৰ কথা অনুভৱ কৰাৰ আগতে কৰ্ণই ভানুমতীৰ শালখন ধৰি টানি দিছিল। ফলত ভানুমতীৰ মুক্তাৰ অলংকাৰবোৰ মজিয়াত সিঁচৰতি হৈ পৰিছিল। শালৰ সৈতে তাইৰ ওৰণিও পিছলি পৰিছিল আৰু গাৰ পোছাক অসংযত হৈ পৰিছিল। কৰ্ণৰ এনে কাৰ্যত ভানুমতি হতভম্ব হৈ পৰিছিল আৰু স্বামীয়ে কেনে প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱাব সেই চিন্তাত জঠৰ হৈ পৰিছিল।
ভানুমতীৰ ভয়াৰ্ত দৃষ্টি অনুসৰণ কৰি কৰ্ণই ঘূৰি চাই দুৰ্যোধনক তেওঁলোক দুয়োকে সাৱধানে লক্ষ্য কৰি থকা দেখিছিল। বন্ধুৰ পৰা তেওঁ সন্মুখীন হ'ব লগা ক্ৰোধ আৰু অনিবাৰ্য শাস্তিৰ কথা ভাবি তেওঁ লাজ, অপমান আৰু অপৰাধবোধ কৰি থিয় দিছিল। তেওঁ নিশ্চিত আছিল যে দুৰ্যোধনে লগে লগে তেওঁলোকৰ ওপৰত অনৈতিকতাৰ অভিযোগ তুলিব। অৱশ্যে, তেওঁলোক দুয়োকে আচৰিত কৰি দুৰ্যোধনে কৰ্ণলৈ চাই তেওঁৰ পত্নীক সম্বোধন কৰি কৈছিল, "মই কেৱল মণিবোৰ বুটলিম নে সেইবোৰ গুঁঠিও দিব লাগিব?"
বি. সৰোজা দেৱী
১৭ বছৰ বয়সত সৰোজা দেৱীয়ে কানাড়া ছবি মহাকৱি কালিদাসা (১৯৫৫)ত অভিনয় কৰি ছবি জগতত দীৰ্ঘস্থায়িত্বৰ ইংগিত দিয়ে৷ তেলেগু ছবিত, তেখেতে পাণ্ডুৰাংগা মহাত্যামৰ জৰিয়তে অভিষেক কৰে আৰু ১৯৭০ৰ দশকৰ অন্তিম সময়লৈকে তেখেতে বহুকেইখন তেলেগু ছবি উপহাৰ দিয়ে৷ ১৯৫৮ চনৰ তামিল ছবি নাদোডি মন্ননৰ জৰিয়তে তেখেত তামিল ভাষাৰ এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেত্ৰীৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে৷ ১৯৬৭ চনত বৈবাহিক জীৱনৰ পাতনি মেলিও সৰোজা দেৱীয়ে ১৯৭৪ চনলৈকে দ্বিতীয়গৰাকী চাহিদাসম্পন্ন অভিনেত্ৰী হিচাপে কৰ্মৰত হৈ থাকে৷ ১৯৫৮ চনৰ পৰা ১৯৮০ৰ দশকলৈকে তেখেতে তেলেগু আৰু কানাড়া ছবিৰ জগতৰ শীৰ্ষত আৰোহণ কৰি থাকে৷ ১৯৫৯ চনত সৰোজা দেৱীয়ে হিন্দী ছবি পেয়গামত অভিনয় কৰে৷ তেখেতে ৭০ৰ দশকলৈকে হিন্দী ছবিত অভিনয় কৰে৷
ভানুমতী (দুৰ্যোধনৰ পত্নী)
কৰ্ণৰ সৈতে পাশা খেল
ভানুমতী আৰু কৰ্ণ হতবাক হৈ ইজনে সিজনলৈ নিঃশব্দে চাই ৰৈছিল, তেওঁলোক দুয়োজনে দুৰ্যোধনক ভুল বুজাৰ বাবে মনে মনে লজ্জিত হৈছিল। দুৰ্যোধনৰ তেওঁৰ ৰাণীৰ প্ৰতি তেওঁৰ যিমান বিশ্বাস আৰু প্ৰেম আছিল, আৰু তাতকৈও অধিক বিশ্বাস আছিল তেওঁৰ বন্ধু কৰ্ণৰ ওপৰত। এক মুহূৰ্তৰ বাবেও তেওঁ সন্দেহ কৰা নাছিল যে তেওঁ ভাতৃ জ্ঞান কৰা মিত্ৰ কৰ্ণই কেতিয়াবা তেওঁক বিশ্বাসঘাতকতা কৰিব। তেওঁ কেৱল নিঃশব্দে মুক্তাবোৰ বুটলি দিছিল। এই কাহিনীটো ব্যাসৰ মহাভাৰতত নাই, কিন্তু কৰ্ণ আৰু দুৰ্যোধনৰ প্ৰকৃত বন্ধুত্বৰ দৃষ্টান্ত দিবৰ বাবে প্ৰায়ে উল্লেখ কৰা হয়।
সুপ্ৰিয়াৰ বিবাহ
অন্য এটা কাহিনীত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে ভানুমতীৰ সুপ্ৰিয়া নামৰ এগৰাকী অতি ঘনিষ্ঠ দাসী আছিল। কাহিনী মতে, যেতিয়া দুৰ্যোধন আৰু কৰ্ণই ভানুমতীক অপহৰণ কৰিছিল, সুপ্ৰিয়াইও তেওঁলোকক অনুসৰণ কৰিছিল। পিছত, যেতিয়া ভানুমতীয়ে দুৰ্যোধনক স্বামী বৰণ কৰিছিল, সুপ্ৰিয়াই কৰ্ণক তেওঁৰ স্বামী হিচাপে বাছনি কৰিছিল আৰু কৰ্ণৰ সৈতে বিবাশ পাশত আবদ্ধ হৈছিল।
বি. সৰোজা দেৱী
ক্ৰমাগতভাৱে ১৬১ খন ছবিত বি. সৰোজা দেৱীয়ে মুখ্য অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে৷ ১৯৫৫ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈকে প্ৰায় ২৯ বছৰৰ সময়ত তেখেত এই অসাধাৰণ কৃতিত্বৰ অধিকাৰীনী হয়৷ ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা ১৯৬৯ চনত সৰোজা দেৱীয়ে পদ্মশ্ৰী আৰু ১৯৯২ চনত পদ্মভূষণ সন্মান লাভ কৰে৷ ইয়াৰ লগতে তেখেতে বাংগালোৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কালাইমমাণিৰ পৰা সন্মানীয় ডক্তৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
ভানুমতী (দুৰ্যোধনৰ পত্নী)
শল্যৰ কণ্যা
ইণ্ডোনেচিয়াত প্ৰচলিত এটা লোককাহিনী অনুসৰি, ভানুমতী হৈছে নকুল আৰু সহদেৱৰ খুৰাক শল্যৰ জীয়ৰী। সেই দিশৰ পৰা তেওঁলোক ভানুমতীৰ সম্পৰ্কীয় ভাই-ভনী। কাহিনী অনুসৰি, ভানুমতীয়ে অৰ্জুনক বিয়া কৰাব বিচাৰিছিল কিন্তু তেওঁ দেউতাকৰ ইচ্ছা অনুসৰি দুৰ্যোধনক বিয়া কৰাইছিল। যিহেতু দুৰ্যোধন শল্যৰ জোঁৱাই আছিল, সেয়ে তেওঁ কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত পাণ্ডৱক সহায় কৰাৰ পৰিৱৰ্তে কৌৰৱ পক্ষক সমৰ্থন কৰিছিল।
বি. সৰোজা দেৱী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩৮ চনৰ ৭ জানুৱাৰীত কৰ্ণাটকৰ মহীশূৰ প্ৰদেশত সৰোজা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল৷ তেখেতৰ পিতৃ আছিল ভায়ৰাপ্পা, যিয়ে আৰক্ষী বাহিনীত কাম কৰিছিল৷ আনহাতে মাতৃ ৰুদ্ৰমা আছিল এগৰাকী গৃহিণী৷ সৰোজা তেওঁলোকৰ চতুৰ্থটি সন্তান আছিল৷ সৰোজাই পিতৃৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰি নৃত্যৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷ আৰু তেখেতৰ কথা মতেই অভিনয়ক নিজৰ বৃত্তি হিচাপে নিৰ্বাচন কৰে৷ পিতৃৰ লগত তেখেত প্ৰায়েই ফিল্ম ষ্টুডিঅ'লৈ গৈছিল৷ মাতৃয়ে সৰোজাৰ বেশভূষাৰ বাবে এক নিৰ্দিষ্ট নিয়ম বান্ধি দিছিল৷ ১৩ বছৰ বয়সত বি.আৰ. কৃষ্ণমূৰ্তিয়ে এখনি অনুষ্ঠানত সৰোজাক গীত গাই থকা অৱস্থাত প্ৰত্যক্ষ কৰে৷ অৱশ্যে সৰোজাই সেই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে৷
কৰ্মজীৱন
১৯৫৫ চনত সৰোজা দেৱীয়ে প্ৰথমখন উল্লেখযোগ্য ছবিত অভিনয় কৰে৷ বহুলভাৱে সফলতা অৰ্জন কৰা এই অভিষেককাৰী ছবিখনৰ নাম আছিল মহাকৱি কালিদাসা৷ ছবিখনত তেখেতে সহকাৰী-অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে৷ ছবিখনে কানাড়া ভাষাত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে৷
৭০'ৰ দশকত সৰোজা দেৱী দক্ষিণ ভাৰতীয় নাৰীসমাজত এগৰাকী ফেছন আইকন হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ উঠে৷ বহুতেই তেখেতৰ বেশভূষা, কেশসজ্জা, আ-অলংকাৰ আদি অনুকৰণ কৰিবলৈ ধৰে৷ বিশেষকৈ ১৯৬৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছবি এংগা ভিট্টু পিল্লাইত সৰোজাই পিন্ধা শাৰী আৰু অলঙ্কাৰ-পাতি আলোচনী-পত্ৰিকাৰ জৰিয়তে জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল৷
সুদীৰ্ঘ কেৰিয়াৰত সৰোজা দেৱীয়ে যদিও ৰোমাণ্টিকধৰ্মী চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল, পাছলৈ অৰ্থাৎ ৭০ আৰু আশীৰ দশকত তেখেতে আৱেগবিহ্বল আৰু সামাজিক ছবিক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে৷
গুণমুগ্ধ আৰু ছবি-প্ৰযোজকসকলৰ পৰা উৎসাহ লাভ কৰি সৰোজা দেৱীয়ে ১৯৯৩ চনত শিৱাজী গণেশানৰ বিপৰীতে পৰমবৰিয়ম নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ ইয়াৰ পিছত কেইখনমান ছবিত তেখেতে সহকাৰী অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰে৷
১৯৯৮ আৰু ২০০৫ চনত দুবাৰকৈ সৰোজা দেৱীয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ বিচাৰক হিচাপে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷
তেখেতৰ শেহতীয়া চলচ্চিত্ৰ-কৰ্ম হৈছে-নটস্বৰভাৱমা৷ ছবিখন ২০১৯ চনত মুক্তি হয়৷
২০০৮ চনত সৰোজা দেৱীক ভাৰত চৰকাৰে ৬০সংখ্যক স্বাধীনতা দিৱসৰ প্ৰাক্-ক্ষণত "জীৱনজোৰা সাধনাৰ বঁটা" প্ৰদান কৰে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:দাক্ষিণাত্যৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
ভূপেন হাজৰিকাৰ কৰ্মৰাজি
ড॰ ভূপেন হাজৰিকা একাধাৰে গায়ক, সুৰকাৰ, গীতিকাৰ, সংগীত পৰিচালক, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক তথা লেখক আছিল। তেওঁ অসমীয়াৰ লগতে বঙালী, হিন্দী, ইংৰাজী আদি বিভিন্ন ভাষাত সংগীত ৰচনা আৰু কণ্ঠদান কৰিছিল। এই প্ৰবন্ধত ভূপেন হাজৰিকাৰ কৰ্মসমূহ তালিকাবদ্ধ কৰা হৈছে।
গ্ৰন্থপঞ্জী
*
লে'ভ লাণ্ডাউ
লে'ভ ডেভিড'ভিচ লাণ্ডাউ (২২ জানুৱাৰী ১৯০৮ – ১ এপ্ৰিল ১৯৬৮) এগৰাকী ছ'ভিয়েট পদাৰ্থ বিজ্ঞানী। তেওঁ তাত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ বহু ক্ষেত্ৰলৈ মৌলিক অৱদান আগবঢ়াইছিল। তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ অৱদানসমূহৰ ভিতৰত কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞানৰ ঘনত্ব মেট্ৰিস্ক পদ্ধতিৰ আৱিষ্কাৰ (যুটীয়াভাৱে), দ্বিচুম্বকত্বৰ কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান তত্ত্ব, অতিতাৰল্যৰ তত্ত্ব, দ্বিতীয় মাত্ৰাৰ দশা অৱস্থান্তৰৰ তত্ত্ব, অতিপৰিবাহিতাৰ গিঞ্জবাৰ্গ-লাণ্ডাউ তত্ত্ব, ফাৰ্মি তৰলৰ তত্ত্ব, প্লাজমা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত লাণ্ডাউ ডেম্পিংৰ বিৱৰণ, কোৱাণ্টাম ত্বৰিৎবলবিজ্ঞানৰ লাণ্ডাউ মেৰু আৱিষ্কাৰ, নিউট্ৰিন'ৰ দ্বি-উপাদান তত্ত্ব আদি উল্লেখযোগ্য। অতিতাৰল্যৰ এক গাণিতিক তত্ত্ব বিকাশৰ বাবে তেওঁ ১৯৬২ চনত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰে। এই তত্ত্ব অনুসৰি ২.১৭ কেলভিন তাপমাত্ৰাৰ তলত তৰল হিলিয়াম ২-ৰ আচৰণক বুজিব পৰা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰাছিয়াৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ৰয়েল ছ'ছাইটিৰ বিদেশী সদস্য শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
অঞ্জলী ভৰদ্বাজ
অঞ্জলী ভৰদ্বাজ (Anjali Bhardwaj, জন্ম-১৯৭৩) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী৷ তেখেতে স্বচ্ছতা আৰু দায়বদ্ধতা-জড়িত সামাজিক বিষয়সমূহত মাত মাতি আহিছে৷ অঞ্জলী ভৰদ্বাজ নাগৰিকৰ তথ্যৰ অধিকাৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অভিযানৰ (NCPRI) সহ-আহ্বায়ক৷ আনহাতে সতৰ্ক নাগৰিক সংগঠনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য৷ ইয়াৰোপৰি তথ্যৰ অধিকাৰ, লোকপাল, অভিযোগ নিষ্পত্তিকৰণ, খাদ্যৰ অধিকাৰ আদি বিষয়ৰ লগত তেখেত জড়িত৷ ২০২১ চনত আমেৰিকাৰ ৰাজ্যিক বিভাগে তেখেতক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দুৰ্নীতিনিবাৰক চেম্পিয়ন বঁটাৰে সন্মানীত কৰিছে৷
কৰ্ম
১৯৯৯ চনৰ পৰাই অঞ্জলী ভৰদ্বাজ ভাৰতৰ তথ্য অধিকাৰ আন্দোলনৰ লগত জড়িত হৈ আছে৷ দায়বদ্ধতা আৰু স্বচ্ছতাৰ বিষয়ত তেখেত অতি সৰৱ৷ তেখেত "এনচিপিআৰআই"ৰ সহ-আহ্বায়ক৷ তেখেতৰ দীৰ্ঘম্যাদী প্ৰয়াসৰ দুটামান পৰিণতি হৈছে ২০০৫ চনৰ তথ্যৰ অধিকাৰ আইনৰ প্ৰৱৰ্তন, ২০১১ চনৰ হুইছল ব্লোৱাৰ্ছ প্ৰতিৰক্ষা আইন, ২০১১ ২০১৩ চনৰ লোকপাল আৰু লোকায়ুক্ত আইন, আৰু অভিযোগ নিষ্পত্তিকৰণৰ বিধেয়ক৷
অঞ্জলী ভৰদ্বাজ সতৰ্ক নাগৰিক সংগঠনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য৷ ২০০৩ চনত স্থাপিত হোৱা বিশেষ সংগঠনটোৱে তথ্য জনাৰ অধিকাৰ আইন ব্যৱহাৰ কৰি ভাৰত চৰকাৰৰ দায়বদ্ধতাজনিত বিষয়সমূহ উন্নততৰ কৰাত গুৰুত্ব দিয়ে৷ সংগঠনে প্ৰস্তুত কৰা বিধায়কসকলৰ প্ৰদৰ্শনভিত্তিক ৰিপ'ষ্ট কাৰ্ড মিডিয়াৰ জৰিয়তে ৰাজহুৱা কৰা হয়৷
অঞ্জলী ভৰদ্বাজে আৰটিআই মূল্যাংকন আৰু ওকালতি গোট (RAAG)ৰ লগতো জড়িত৷ ২০০৮ চনত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱা এই গোটটোৱে আৰটিআই আইনৰ কাৰ্যকৰীতা সন্দৰ্ভত সমকালীন মূল্যাংকন কৰে৷
মিডিয়া
স্বচ্ছতা আৰু দায়বদ্ধতাৰ বিষয়সমূহত অঞ্জলী ভৰদ্বাজে ব্যাপকভাৱে লিখা-মেলা কৰে৷ তেনেধৰণৰ কিছু বিষয় হৈছে:
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
সত্যকাম বৰঠাকুৰ
সত্যকাম বৰঠাকুৰ (Satyakam Borthaur; একাধাৰে কবি, প্ৰবন্ধাৰ, সম্পাদক, অধ্যাপক ৷ তেখেত বৰ্তমান ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰাধাপ্যক৷ তেখেতে ইতিমধ্যেই চাৰিখনকৈ কবিতা পুথি প্ৰকাশ কৰিছে আৰু বহুকেইখন প্ৰবন্ধ পুথি লিখি উলিয়াইছে৷ সেইদৰে তেওঁ এঘাৰখনতকৈয়ো অধিক পুথি সম্পাদনা কৰিছে৷ সাহিত্য অকাদেমিৰ অসমীয়া উপদেষ্টা পৰিষদৰ সদস্য হিচাপেও বৰঠাকুৰে সেৱা আগবঢ়াইছিল৷
জন্ম আৰু শিক্ষা
তেখেতৰ জন্ম হয় ডিব্ৰুগড়ৰ দুলীয়াজান চহৰত ১৯৭৬ চনৰ ২৯ মে তাৰিখে ৷ পিতৃ স্বৰ্গীয় বাবুল বৰঠাকুৰ অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডৰ এগৰাকী কৰ্মচাৰী আছিল৷ মাতৃ বিমলা বৰঠাকুৰ৷ দুলীয়াজানৰ উপকণ্ঠ মধুপুৰ তিনিআলি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত টিপলিংঘাট উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ তাৰ পাছত দুলীয়াজান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷ ১৯৯৮ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত কটন মহাবিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷ তাৰ পাছত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰাধ্যাপক নৱকুমাৰ সন্দিকৈৰ তত্ত্বাৱধানত ‘‘চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ উপন্যাসৰ নাৰী চৰিত্ৰঃ এক সমীক্ষাত্মক অধ্যয়ন’’ শীৰ্ষক বিষয়ত ২০০৫ চনত পি.এইচ.ডি. ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷
বৃত্তি
তেওঁ সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে ২০০০ চনত দুলীয়াজান মহাবিদ্যালয়ত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰি ২০০৯ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ ৰীডাৰ হিচাপে যোগদান কৰে৷ ২০১৬ চনত একেটা বিভাগতে তেওঁ প্ৰাধ্যাপক ৰূপে নিযুক্ত হয়৷ তেওঁ ২০২১ চনলৈকে বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ সাংবাদিকতা আৰু গণসংযোগ বিভাগৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত সঞ্চালক আৰু অধ্যক্ষ হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰি আহিছিল
সামাজিক জীৱন
শিক্ষকতাৰ লগতে তেওঁ ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ কাকতৰ সংবাদ সেৱাৰ সৈতেও কিছুদিন জড়িত আছিল৷ তেওঁৰ লেখা গৰীয়সী, সাতসৰী, প্ৰকাশ, প্ৰান্তিক, অসমীয়া প্ৰতিদিন, দৈনিক জনমভূমি, আমাৰ অসম, জনসাধাৰণ (অধুনালুপ্ত), The Assam Tribune আদি কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ পাই আহিছে৷ তদুপৰি তেওঁৰ গৱেষণাপত্ৰ ভালেমান ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তৰাষ্ট্ৰীয় মানসম্পন্ন গৱেষণাপত্ৰত প্ৰকাশ পাই আহিছে৷ তেওঁ ইতিমধ্যে দেশৰ আগশাৰীৰ অনুষ্ঠান যেনে- দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়, মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়, ইষ্টাৰ্ণ জ‘নেল কালচাৰেল চেণ্টাৰ (ক’লকাতা), নালচাৰ (হায়ৰাবাদ), সাহিত্য অকাদেমি আদিত বিদ্যায়তনিক অনুষ্ঠানৰ সমল ব্যক্তি হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উপৰি এথেন্স ইনষ্টিটিউত ফ’ৰ এচুকেচন এণ্ড ৰিচাৰ্চৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে ২০০৯ চনত এথেন্সত অনুষ্ঠিত বিদ্যায়তনিক আলোচনাচক্ৰত ভাষণ প্ৰদান কৰে৷ তদুপৰি বিদ্যায়তনিক অধ্যয়নৰ বাবে বাংলাদেশ ভ্ৰমণ কৰে৷ এথেন্স ইনষ্টিটিউত ফ’ৰ এচুকেচন এণ্ড ৰিচাৰ্চৰ বিদ্যায়তনিক সদস্য আৰু সাহিত্য অকাদেমিৰ অসমীয়া উপদেষ্টা পৰিষদৰ সদস্য হিচাপেও সেৱা আগবঢ়াইছিল৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
কূটনীতি
কূটনীতি (Diplomacy) হৈছে আলোচনা, মীমাংসা আৰু অন্যান্য অহিংস উপায়েৰে বিদেশী চৰকাৰ বা আন্তঃচৰকাৰী সংগঠনৰ সিদ্ধান্ত আৰু আচৰণ প্ৰভাৱিত কৰাৰ পদ্ধতি। কূটনীতিয়ে সাধাৰণতে বিভিন্ন বিষয়ৰ সন্দৰ্ভত পেছাদাৰী কূটনীতিবিদসকলৰ মধ্যস্থতাৰ জৰিয়তে কৰা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্কক বুজায়।
কূটনীতি হৈছে বৈদেশিক নীতি আৰু গোলকীয় শাসনৰ মুখ্য সঁজুলি যি বিশ্বৰ বাকী অংশৰ সৈতে এখন দেশৰ বাৰ্তালাপক নিৰ্দেশনা দিয়া বহল লক্ষ্য আৰু ৰণনীতিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চুক্তি, মিত্ৰতা আৰু বৈদেশিক নীতিৰ অন্যান্য প্ৰকাশ সাধাৰণতে কূটনৈতিক আলোচনা আৰু প্ৰক্ৰিয়াৰ ফলাফল। কূটনীতিবিদসকলে চৰকাৰী বিষয়াসকলক পৰামৰ্শ দি এখন দেশৰ বৈদেশিক নীতি গঢ়ি তোলাত সহায় কৰিব পাৰে।
আধুনিক কূটনৈতিক পদ্ধতি, প্ৰথা আৰু নীতিবোৰ মুখ্যতঃ সপ্তদশ শতিকাৰ ইউৰোপীয় ৰীতি-নীতিৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল। বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে, কূটনীতি পেছাদাৰী হৈ পৰিছিল; ১৯৬১ চনত বিশ্বৰ বেছিভাগ সাৰ্বভৌম ৰাষ্ট্ৰই অনুমোদন জনোৱা কূটনৈতিক সম্পৰ্কৰ ভিয়েনা সন্মিলনে কূটনৈতিক প্ৰক্ৰিয়া, পদ্ধতি আৰু আচৰণৰ বাবে এক গাঁথনি প্ৰদান কৰে। বৰ্তমানে বেছিভাগ কূটনীতি স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত বিষয়া, যেনে: দূত আৰু ৰাষ্ট্ৰদূতৰ দ্বাৰা এক বৈদেশিক পৰিক্ৰমা কাৰ্যালয়ৰ জৰিয়তে পৰিচালনা কৰা হয়। কূটনীতিবিদসকলে কূটনৈতিক মিছনৰ, যি সচৰাচৰ হৈছে কনচুলেট আৰু দূতাবাস, জৰিয়তে কাম কৰে, য'ত তেওঁলোকক সহায় কৰে সহায়ক কৰ্মচাৰীসকলে; সেয়েহে কেতিয়াবা কূটনৈতিক আৰু কনচুলাৰ কৰ্মী আৰু বৈদেশিক মন্ত্ৰালয়ৰ বিষয়াসকলৰ বাবে কূটনীতিবিদ শব্দটো বহল অৰ্থত প্ৰয়োগ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
*
গৰিমা হাজৰিকা
গৰিমা হাজৰিকা অসমৰ এগৰাকী শাস্ত্ৰীয় নৃত্য পটিয়সী। তেওঁ সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্য বিশাৰদ। ভাৰতৰ বিভিন্ন আগশাৰীৰ মহানগৰীত নৃত্য পৰিৱেশন কৰি হাজৰিকাই সুনাম অৰ্জন কৰিছে। তেখেতে কেইবাখনো নৃত্য-নাটিকা ৰচনা কৰিছে। হাজৰিকা ৰচিত আৰু পৰিচালিত চেতনা নামৰ নৃত্য-নাটিকাখনে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত সমাদৰ লাভ কৰিছে। গুৱাহাটী মহানগৰীত মিতালী কলাকেন্দ্ৰ স্থাপন কৰি তেওঁ সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্যৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰত ব্যস্ত হৈ আছে। তেওঁ সেন্দূৰ আদি কেইবাখনো অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত কলা নিদেৰ্শনা আৰু কৰিঅ'গ্ৰাফীৰ কাম কৰিছে।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৩৯ চনত গুৱাহাটী মহানগৰৰ উজানবজাৰ অঞ্চলত গৰিমা হাজৰিকাৰ জন্ম হয়। সৰুৰেপৰাই শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ প্ৰতি গৰিমাৰ আকৰ্ষণ আছিল। তেওঁ সত্ৰীয়া নৃত্য আৰু ওডিছী শিকিছিল আৰু দুয়োটা নৃত্যশৈলীতে পাৰ্গত হৈ পৰিছিল। অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি তেওঁ ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্য পৰিৱেশন কৰি দৰ্শকৰ ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত ১৯৫৭চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰতিনিধি ৰূপে গৰিমা হাজৰিকাই দিল্লীত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় যুৱ মহোৎসৱত পৰিৱেশন কৰা সত্ৰীয়া নৃত্যই বিশেষ সুনাম অৰ্জন কৰিছিল। গৰিমা হাজৰিকাই কেইবাখনো নৃত্য-নাটিকা ৰচনা আৰু পৰিচালনাও কৰিছে। হাজৰিকা ৰচিত আৰু পৰিচালিত চেতনা নামৰ নৃত্য-নাটিকাখনে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত নাম কৰিছিল। কলা নিৰ্দেশক আৰু ক'ৰিঅ'গ্ৰাফাৰ ৰূপেও তেওঁ কাম কৰিছে। ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নৃত্য-নাটিকাৰ ক্ষেত্ৰতো গৰিমা হাজৰিকাই বহুবোৰ পৰিৱৰ্তন আনি চৰ্চিত হৈছে। তেওঁ কেইবাখনো অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰো কলা-নিৰ্দেশনা আৰু কৰিঅ'গ্ৰাফীৰ কাম কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত সেন্দূৰ চলচ্চিত্ৰ উল্লেখযোগ্য।
অৱদান
কলা-নিৰ্দেশনা আৰু নতুন প্ৰজন্মক শুদ্ধ ৰূপত সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ প্ৰয়াসেৰে গৰিমা হাজৰিকাই নিজা উদ্যোগত গুৱাহটীত মিতালী কলাকেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল। সুদীৰ্ঘ পঁচিশ বছৰ জুৰি এই কেন্দ্ৰৰ জৰিয়তে তেওঁ নতুন চামক সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দি আছে। ২০ মে', ২০১৬ চনত মাছখোৱা সাংস্কৃতিক প্ৰকল্পত মিতালী কেন্দ্ৰৰ ৰূপালী জয়ন্তী অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয় আৰু এই অনুষ্ঠানত বিশেষ ভাবে সক্ষম শিশুসকলৰ বাবে এটি বিশেষ নৃত্যৰ কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত হৈছিল। এই জয়ন্তীৰ অংশ হিচাপে তেওঁলোকে সত্ৰীয়া আৰু ওডিছী নৃত্যৰ কৰ্মশালা আৰু কৰিঅ'গ্ৰাফী আৰু কষ্টিউম ডিজাইনিঙৰ কৰ্মশালা আয়োজন কৰি নতুন সকলৰ বাবে এটি শিকনৰ বাট খুলি দিছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক সমাজৰ প্ৰতি দায়িত্ববোধ শিকাবলৈও মিতালী কলাকেন্দ্ৰ বদ্ধপৰিকৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া নৃত্যশিল্পী
ৰামধাৰী সিং দিনকৰ
ৰামধাৰী সিং দিনকৰ (২৩ চেপ্তেম্বৰ, ১৯০৮ - ২৪ এপ্ৰিল, ১৯৭৪) আছিল হিন্দী সাহিত্যৰ এগৰাকী মুখ্য লেখক, কবি তথা নিবন্ধকাৰ। আধুনিক যুগৰ শ্ৰেষ্ঠ 'বীৰ ৰস'ৰ কবি ৰূপে তেওঁ স্থাপিত। বিহাৰ প্ৰদেশৰ বেগুসৰায় জিলাৰ সিমৰিয়া ঘাতত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেখেতে পাটনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইতিহাস, দৰ্শনশাস্ত্ৰ আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞান শিক্ষা আহৰণ কৰিছিল। তেখেতে বঙালী, ইংৰাজী আৰু উৰ্দু ভাষাৰো অধ্যয়ন কৰিছিল।
দিনকৰ স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে এজন বিদ্ৰোহী কবিৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল আৰু স্বাধীনতাৰ পাছত ৰাষ্ট্ৰকবি নামে জনা গৈছিল। তেওঁ আছিল ছায়াবাদোত্তৰ কবিসকলৰ প্ৰথম প্ৰজন্মৰ কবি। তেওঁৰ কবিতাত এফালে বিদ্ৰোহ, আক্ৰোশ আৰু ক্ৰান্তিৰ প্ৰভাৱ আৰু আনফালে কোমল প্ৰেমময় অনুভূতিৰ অভিব্যক্তি পৰিলক্ষিত হয়। এই দুই প্ৰবৃত্তিৰ চৰম উত্কৰ্ষ তেখেতৰ কুৰুক্ষেত্ৰ আৰু উৰ্বষী নামৰ কাব্যত পোৱা যায়।
তেখেতৰ কাব্যৰচনা উৰ্বষীয়ে ভাৰতীয় জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ কৰে আৰু কুৰুক্ষেত্ৰ নামৰ কাব্যখনে বিশ্বৰ ১০০টা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কাব্যৰ ভিতৰত ৭৪ স্থান লাভ কৰে।
জীৱন পৰিচয়
দিনকৰৰ জন্ম ১৯০৮ চনৰ ২৩ চেপ্তেম্বৰত বিহাৰৰ অন্তৰ্গত মুংগেৰৰ সিমৰিয়া নামে ঠাইত হৈছিল। পাটনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি.এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ এখন বিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। ১৯৩৪ চনৰ পৰা ১৯৪৭ চনলৈ বিহাৰ চৰকাৰৰ সেৱাত উপ-পঞ্জীয়ক আৰু প্ৰচাৰ বিভাগৰ উপনিৰ্দেশক পদত কাম কৰিছিল। ১৯৫০ চনৰ পৰা ১৯৫২ চনলৈ মুজফ্ফৰ কলেজত হিন্দী বিভাগৰ প্ৰধান অধ্যক্ষ আছিল, ভাগলপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য্যৰ পদত কাম কৰিছিল আৰু তাৰ পাছত ভাৰত চৰকাৰৰ হিন্দী উপদেষ্টা হৈছিল।
মুখ্য কৃতিত্বসমূহ
ৰামধাৰী সিং দিনকৰে সামাজিক আৰু আৰ্থিক সাম্যতা আৰু শোষণৰ বিৰুদ্ধে কবিতা ৰচনা কৰিছিল। তেখেত আছিল এজন প্ৰসিদ্ধ প্ৰগতিবাদী আৰু মানৱতাবাদী কবি যিয়ে ঐতিহাসিক চৰিত্ৰসমূহ আৰু ঘটনাবোৰক ওজস্বী আৰু প্ৰখৰ শব্দৰে প্ৰকাশ কৰিছিল। তেখেতৰ মহান ৰচনাবোৰৰ ভিতৰত ৰশ্মিৰথী আৰু পৰশুৰাম কী প্ৰতিক্ষা উল্লেখযোগ্য। উৰ্বষীৰ বাহিৰেও দিনকৰৰ বেছিভাগ ৰচনাই 'বীৰ ৰস'ৰে ওতপ্ৰোত। ভূষণৰ পাছতেই তেখেতক বীৰ ৰসৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কবি হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
সন্মান
কুৰুক্ষেত্ৰৰ বাবে তেখেতেকাশী নগৰী প্ৰচাৰণী সভা, উত্তৰ প্ৰদেশ চৰকাৰ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা সন্মান লাভ কৰে। সংস্কৃতি কে চাৰ অধ্যায়ৰ বাবে তেখেতে ১৯৫৯ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। ভাৰতৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি ডা ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদে তেখেতক ১৯৫৯ চনত পদ্মবিভূষণেৰে সন্মানিত কৰে। ভাগলপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তেতিয়াৰ কুলাধিপতি আৰু বিহাৰৰ ৰাজ্যপাল জাকিৰ হুচেইনে তেখেতক ডক্টৰেট উপাধিৰে সন্মানিত কৰে। ১৯৬৮ চনত ৰাজস্থান বিদ্যাপীঠে তেখেতক "সাহিত্য-চূড়ীমণি"ৰে সন্মানিত কৰিছিল। ১৯৭২ চনত কাব্যৰচনা উৰ্বষীৰ বাবে তেখেতক জ্ঞানপীঠ বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। ১৯৫২ চনত তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু একেৰাহে তিনিবাৰকৈ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য আছিল।
মৰণোত্তৰ সন্মান
১৯৮৭ চনৰ ৩০ চেপ্তেম্বৰত তেখেতৰ ত্ৰয়োদশ মৃত্যুতিথিত তেতিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি জৈল সিংহই শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিছিল। ১৯৯৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেখেতৰ স্মৃতিত ডাক টিকটৰ সূচনা কৰিছিল। কেন্দ্ৰীয় তথ্য তথা সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰী প্ৰিয়ৰঞ্জন দাস মুঞ্চীয়ে তেখেতৰ জন্মশতাব্দীত ৰামধাৰী সিং দিনকৰ-ব্যক্তিত্ব আৰু কৃতিত্ব পুৰস্কাৰৰ সূচনা কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:হিন্দী কবি শ্ৰেণী:হিন্দী গল্পকাৰ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
মুখতাৰ বেগম
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
মুখতাৰ বেগমৰ জন্ম হৈছিল ১৯০১ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অমৃতসৰত। মুখতাৰ ঘৰখনৰ ডাঙৰ ছোৱালী আছিল আৰু ভনীয়েক ফৰিদা খানমৰ উপৰিও আৰু তিনিজন ভায়েক আছিল।
তেওঁ পাটিয়ালা ঘৰানা ক্লাছিক মিউজিক স্কুলত সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ লয়। তাত ওস্তাদ মিঞা মেহেৰবান খান নামৰ এজন শিক্ষকে তেওঁৰ গান ভাল পাইছিল আৰু তেওঁ ওস্তাদ আছিক আলী খানৰো শিক্ষক আছিল। গতিকে মেহেৰবান খানে তেওঁক সাত বছৰ বয়সৰ পৰাই হিন্দুস্তানী কণ্ঠ শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে।
কৰ্মজীৱন
১৯৩০ চনত তেওঁ কলকাতালৈ যায় আৰু তেওঁ মঞ্চনাট আৰু থিয়েটাৰত কাম কৰে; যিবোৰ বিখ্যাত উৰ্দু নাট্যকাৰ আৰু কবি আঘা হাছাৰ কাশ্মীৰীয়ে লিখিছিল। মুখতাৰ বেগম বম্বেলৈও গৈছিল আৰু তাতো তেওঁ থিয়েটাৰত কাম কৰিছিল। থিয়েটাৰৰ পিছত তেওঁ ১৯৩১ চনৰ পৰা নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। নল দময়ন্তী, দিল কি প্যাস, আঁখ কা নচা আৰু মুফ্লিছ আছিককে ধৰি হিন্দী, পাঞ্জাবী আৰু উৰ্দু তিনিওটা ভাষাৰ ছবিতে তেওঁ অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ প্ৰেম কি আগ আৰু ভেশম নামৰ দুখন ছবিৰ বাবে গীতো ৰচনা কৰিছিল।
কলিকতাত তেওঁ নুৰ জাহান আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক লগ পাইছিল আৰু তেওঁ নুৰ জাহান আৰু তেওঁৰ ভনীয়েকহঁতক ছবি আৰু থিয়েটাৰত যোগদান কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল। তেওঁ নুৰ জাহানহঁতক কিছুমান প্ৰযোজকৰ সৈতে আৰু স্বামী আঘা হাছাৰ কাশ্মীৰীৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিছিল।
মুখতাৰ বেগমে পৰিয়ালৰ সৈতে দেশ বিভাজনৰ পিছত পাকিস্তানলৈ গুচি যায় আৰু তেওঁ লাহোৰত বসতি স্থাপন কৰে। তাত তেওঁ ৰেডিঅ' আৰু টেলিভিছনৰ বাবে গজল গোৱা অব্যাহত থাকিল।
পৰৱৰ্তী জীৱন
তেওঁ উৰ্দু কবি, নাট্যকাৰ আৰু নাট্যকাৰ আঘা হাছাৰ কাশ্মীৰীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। পক্ষাঘাতগ্ৰস্ততা আৰু দীৰ্ঘদিনীয়া ৰোগত ভূগি ১৯৮২ চনৰ ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত কৰাচীত ৮০ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। কৰাচীৰ ছ’চাইটিৰ কবৰস্থানত তেওঁৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰা হয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পাঞ্জাবী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:উৰ্দু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ব্যক্তি
পতঞ্জলিৰ যোগসূত্ৰ
পতঞ্জলিৰ যোগসূত্ৰ (योगसूत्र) হৈছে যোগ তত্ত্ব আৰু অনুশীলনৰ ওপৰত সংস্কৃত সূত্ৰৰ এক সংকলন। ব্যাস আৰু কৃষ্ণমাচাৰ্য্যৰ মতে ই ১৯৫খন আৰু বি.কে.এছ. আয়েংগাৰকে ধৰি অন্যান্য পণ্ডিতসকলৰ মতে ১৯৬খন সূত্ৰৰে গঠিত। যোগসূত্ৰসমূহ খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম শতিকাসমূহত সংকলিত কৰা হৈছিলো। ভাৰতৰ পতঞ্জলি ঋষিয়ে বহু পুৰণি পৰম্পৰাৰ পৰা যোগ সম্পৰ্কীয় জ্ঞান সংশ্লেষণ আৰু সংগঠিত কৰিছিল।
যোগসূত্ৰসমূহ অষ্টাংগ অৰ্থাৎ সমাধিৰ শিখৰত উপনীত হোৱা অভ্যাসৰ আঠটা উপাদানত আৰু ধ্যান-ধাৰণাৰ কোনো বস্তুৰ ওপৰত মনৰ একাগ্ৰতাৰ বাবে জনাজাত। এই অষ্টাংগ হৈছে যম (সংযম), নিয়ম (পৰ্যবেক্ষণ), আসন (যোগ ভংগিমা), প্ৰাণায়াম (শ্বাস নিয়ন্ত্ৰণ), প্ৰত্যহাৰ (ইন্দ্ৰিয়ৰ প্ৰত্যাহাৰ), ধাৰণ (মনৰ একাগ্ৰতা), ধ্যান আৰু সমাধি (শোষণ)। কিন্তু ইয়াৰ মূল লক্ষ্য হৈছে কৈৱল্য, চেতন পুৰুষক প্ৰকৃতিৰ পৰা পৃথক বুলি বিবেচনা কৰা, জ্ঞানমূলক ব্যৱস্থা, আৰু পুৰুষক প্ৰকৃতিৰ বিভ্ৰান্তিকৰ অশুচিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰা।
যোগসূত্ৰসমূহ পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতিৰ সাংখ্য-ধাৰাসমূহৰ ওপৰত নিৰ্মিত আৰু ইয়াক প্ৰায়ে সূত্ৰসমূহৰ পৰিপূৰক হিচাপে দেখা যায়। ইয়াৰ কিছুমান পৰিভাষা অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সৈতে ইয়াৰ ওতপ্ৰোত সম্পৰ্ক আছে। তথাপিও সেই সময়ত প্ৰচলিত ভক্তি পৰম্পৰা আৰু বৈদিক ৰীতি-নীতিৰ বিপৰীতে সাংখ্য, যোগ, বেদান্তৰ লগতে জৈন ধৰ্ম আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মই প্ৰাচীন ভাৰতত তপস্যা পৰম্পৰাৰ এক বহল প্ৰবাহৰ বিভিন্ন প্ৰকাশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বুলি ধাৰণা কৰিব পাৰি।