cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
প্ৰহ্লাদ
পৰৱৰ্ত্তী জীৱন
নিজৰ সু-আচৰণৰ জৰিয়তে প্ৰহ্লাদে কেতিয়াও হাতত অস্ত্ৰ তুলি নোলোৱাকৈয়ে ত্ৰি-লোক(স্বৰ্গ-মৰ্ত্য-পাতাল)ত সহজ বিজয় সাব্যস্ত কৰিছিল, আৰু আনকি দেৱৰাজ ইন্দ্ৰইও স্বৰ্গৰ পৰা পলায়ন কৰিছিল। ইন্দৰই তেতিয়া ছলনা কৰি প্ৰহ্লাদক তেওঁৰ সু-আচৰণৰ শক্তি দান হিচাপে বিচাৰিলে, আৰু এই ছলনাত পৰি প্ৰহ্লাদে তিনি লোকৰ নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাবলগা হ'ল।
অসুৰগণে তেওঁলোকৰ ৰজা প্ৰহ্লাদৰ পুণ্যৱান প্ৰকৃতিৰ সুবিধা লৈ দেৱগণে কৰা প্ৰৱঞ্চনাত খৰ্গহস্ত হৈ স্বৰ্গত আক্ৰমণ চলালে। অসুৰৰ ত্ৰাসত ভীতিগ্ৰস্ত হৈ দেৱগণে মৰ্ত্যৰ মানৱকুলৰ অধীশ্বৰ যযাতি, ৰাজি আৰু কাকুস্থৰ সহায় ল'ব লগাত পৰিল, আৰু তেওঁলোকৰ সাহায্যৰে অসুৰগণক পৰাস্ত কৰিলে।
নিজৰ শাসনকালত প্ৰহ্লাদে প্ৰতিদিনে কেইবাসহস্ৰ ব্ৰাহ্মণক আপ্যায়ন কৰিছিল। এদিন ভুলবশতঃ তেওঁ এগৰাকী ব্ৰাহ্মণক আপ্যায়ন কৰিবলৈ পাহৰিল। ইয়াতেই কোপিত হৈ ব্ৰাহ্মণে প্ৰহ্লাদক এইবুলি অভিশাপ দিলে যে, তেওঁ বিষ্ণুৰ উপাসনা পাহৰি অধৰ্মৰ পথিক হ'ব। এই বুলিও কোৱা হ'লে বিষ্ণুয়ে নিজে প্ৰহ্লাদক পৰাভূত কৰিলেহে সেই শাপ ভংগ হ'ব।
সমুদ্ৰ-মন্থনৰ সময়তো প্ৰহ্লাদ উপস্থিত আছিল আৰু দেৱতাসকলৰ বিৰুদ্ধে তাৰকামায়া যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হৈছিল।
প্ৰহ্লাদৰ পুত আছিল বিৰোচন। বিৰোচনৰ পুত্ৰ আছিল মহাবলী। দেৱগণে বিৰোচনৰ মহান বদান্যৰ অপব্যৱহাৰ কৰি তেওঁক নিধন কৰোৱালে। প্ৰহ্লাদে নিজে তেওঁৰ নাতিল'ৰা বলীক ডাঙৰ দীঘল কৰিবলগাত পৰিল। পৰৱৰ্তী কালত বিষ্ণুৰ পৰামৰ্শ মতে প্ৰহ্লাদ আৰু বলীয়ে সুতল লোকত বসবাস কৰিছিল।
দেৱতাসকলৰ পৰা অসুৰগণক বচাবৰ বাবে প্ৰহ্লাদৰ অনুৰোধমৰ্মেই শুক্ৰাচাৰ্যই ভগৱান শিৱৰ পৰা মৃতসঞ্জীৱনী আনিছিল।
এটা দীৰ্ঘ জীৱনৰ সমাপ্তিত প্ৰহ্লাদৰ বৈকুণ্ঠপ্ৰয়ান হ'ল। প্ৰহ্লাদৰ আজো-নাতি আছিল সহস্ৰ-হস্তধাৰী বাণ, আৰু এই বাণেই যুদ্ধত কৃষ্ণৰ দ্বাৰা পৰাভূত হৈছিল।
ধৰ্মীয় গ্ৰন্থাৱলীত উল্লেখ
ভাগৱত গীতাৰ দশম অধ্যায়ৰ ত্ৰিংশতম শ্লোক অনুসাৰে শ্ৰীকৃষ্ণই নিজৰ বিৱৰণ ডাঙি ধৰিবলৈ গৈ প্ৰহ্লাদৰ প্ৰসংগত এইদৰে কৈছে: অনুবাদ: "সমস্ত দৈত্যকুলৰ মাজত ময়ে সেই ভক্ত প্ৰহ্লাদ, পৰাক্ৰমশালী শক্তিত ময়ে সময়, প্ৰাণীকুলত ময়ে সিংহ আৰু পক্ষীকুলত ময়ে গৰুড়। "
তীৰ্থস্থান
ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তেলঙ্গানা আৰু উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ নিম্নোক্ত স্থানসমূহত ভক্ত প্ৰহ্লাদ অথবা নৰসিংহৰ উপাসনাৰ সৈতে জড়িত তীৰ্থস্থান অৱস্থিত।
সাংস্কৃতিক সংযোগ
অসমত নৱ-বৈষ্ণৱবাদৰ প্ৰৱৰ্ত্তক শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে তেওঁৰ দ্বাৰা বিৰচিত কীৰ্তন পুথিত প্ৰহ্লাদৰ আখ্যানটি প্ৰহ্ৰাদ চৰিত (অৰ্থাত্‍ প্ৰহ্লাদ চৰিত) হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছে । ওড়িশা ৰাজ্যৰ গঞ্জম জিলাত প্ৰচলিত এক বিশেষ লোক-নাট্য কলাত নৰসিংহ আৰু হিৰণ্যকশিপুৰ আখ্যানটো প্ৰহল্লাদ নাটক (প্ৰহ্লাদ নাটক হিচাপেও উচ্চাৰিত) হিচাপে পৰিৱেশিত হয়। এই লোক-কলা অষ্টাদশ শতিকাৰ পৰাই প্ৰচলিত হৈ আহিছে। সেইসময়ত জ্বলন্তৰ ৰাজ্যৰ ৰজা ৰামকৃষ্ণ চোতৰয়ে সংলাপ আৰু গীত ৰচনা কৰি নাট্য পৰিৱেশনৰ আৰম্ভ কৰিছিল।
জনপ্ৰিয় পৰিৱেশনা
ভক্ত প্ৰহ্লাদৰ আখ্যানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ভাৰতৰ বিভিন্ন ভাষাত একাধিক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মিত হৈছে। অসমীয়া ভাষাও ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। ১৯৫৮ চনত ভক্ত প্ৰহ্লাদ নামৰ অসমীয়া বোলছবিখন নিৰ্মিত হৈছিল।
মানসিক বিসংগতি
‌মানসিক বিসংগতি হৈছে একপ্ৰকাৰৰ, মানসিক অথবা আচৰণগত সমস্যা। মানসিক বিসংগতি থকা ব্যক্তিয়ে সাধাৰণ জীৱন যাপন কৰিব নোৱাৰে নাইবা সাধাৰণ জীৱন যাপনৰ ক্ষমতা হেৰুৱাই পেলায়। বিভিন্ন ধৰণৰ মানসিক বিসংগতি দেখা পোৱা যায়, আৰু এনে বিসংগতিৰ লক্ষণো বিভিন্ন ধৰণৰ হয়।
মানসিক বিসংগতিৰ কাৰণবোৰ স্পষ্ট নহয়। এজন ব্যক্তিৰ অনুভৱ, কাৰ্য, চিন্তাধাৰা, আদিৰ ভিত্তিত এনে বিসংগতিৰ বৰ্ণনা কৰা হয়। ই মানুহৰ মগজুৰ লগত জড়িত আৰু মানসিক স্বাস্থ্যৰ লগত সম্পৰ্কৃত। মানসিক বিসংগতিৰ বৈজ্ঞানিক অধ্যয়নক মনোৰোগ বিজ্ঞান বোলে।
মানসিক ৰোগৰ চিকিৎসালয় ভিত্তিক সেৱা, অথবা সামাজিক অনুষ্ঠান, আৰু মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ, মনোবিজ্ঞানী আৰু সামাজিক চিকিৎসা কৰ্মীৰ বিভিন্ন অভীক্ষাৰ দ্বাৰা মানসিক বিসংগতিৰ চিকিৎসা কৰা হয়। ইয়াৰ বাবে প্ৰায়ে নিৰীক্ষণ আৰু প্ৰশ্নকৰণৰ সহায় লোৱা হয়। বিভিন্ন মানসিক স্বাস্থ্য কৰ্মীৰ দ্বাৰা চিকিৎসা প্ৰদান কৰা হয়। এনে দুটা প্ৰধান উপায় হৈছে Psychotherapy আৰু psychiatric medication। অন্যান্য চিকিৎসা পদ্ধতিবোৰ হৈছে সামাজিক বাৰ্তালাপ, দলীয় সেৱা আৰু আত্ম সহায়। কিছুক্ষেত্ৰত অনৈচ্ছিক কাৰাবাস অথবা চিকিৎসাৰো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অৱসাদ প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ বিভিন্ন ধৰণৰ আঁচনি কাৰ্যকৰী কৰা হৈছে।
সাধাৰণ মানসিক বিসংগতিত, অৱসাদ (যাৰ দ্বাৰা বিশ্বজুৰি প্ৰায় ৪০০ নিযুত লোক প্ৰভাৱিত), dementia ( বিশ্বজুৰি প্ৰায় ৩৫ নিযুত লোক প্ৰভাৱিত), আৰু schizophreniaক, (বিশ্বজুৰি দ্বাৰা প্ৰায় ২১ নিযুত লোক প্ৰভাৱিত) অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান
জোঙাল বলহু
জোঙাল বলহু (Jungal Balahu); ১৩৬৫-১৩৮৫ চনৰ আশে-পাশে মধ্যযুগীয় উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ এজন তিৱা ৰজা আছিল। ৰাজ্যখন অসম ৰাজ্যৰ বৰ্তমানৰ ৰহাত আছিল। তেওঁ তিৱা জনগোষ্ঠীৰ লোক সকলক শাসন কৰিছিল। জোঙাল বলহু গড়ত তেওঁৰ এটা প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৪১৫-১৪৪০ চনত জোঙাল বলহু মৃগংক নামেৰেও পৰিচিত আছিল। তেওঁ ১৩৬৫-১৩৮৫ চনৰ কামতা ৰাজ্যৰ গংগাৱতী আৰু অৰিমত্তৰ পুত্ৰ। বড়ো-ভূঞাৰ শাসন কালত চন্দ্ৰপ্ৰভা/খোঞ্চৰী আৰু প্ৰতাপ সিংহ/মায়ামত্তৰ পুত্ৰ আছিল। এই কথা দেও লাংখুই গ্ৰন্থত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ১৩০৫-১৩২৫ চনত প্ৰতাপ সিংহ/প্ৰতাপ ধ্বজ আহোম বংশৰ পৰা কামতা ৰাজ্যৰ শাসক আছিল।   তেওঁ অসমৰ ৰহাৰ ওচৰৰ ছহৰীত নিজৰ ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
কমতা ৰাজ্যৰ শেষৰজন ৰজা
তেওঁৰ ৰাজধানী নগাঁও জিলাৰ মৌজাত আছিল। নগাঁৱৰ ৰহাৰ ওচৰত জোঙাল বলহুৰ গড় নামে এটি পুৰণি গড় এতিয়াও দেখিবলৈ পোৱা যায়। জোঙাল বলহুৰ ৰাজ্যৰ ওচৰত তিৱা কছাৰী বিলাকৰ ৰাজ্য আছিল। সেয়ে কছাৰী সকলৰ লগত তেওঁৰ প্ৰায়ে কাজিয়া হৈছিল। এনে এখন কাজিয়াতে তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল।
জোঙাল বলহুৰ নামৰ লগত নগাঁও জিলাৰ কেইবাখনো ঠাইৰ নাম জড়িত হৈ আছে। কছাৰীৰ লগত কোনো এখন যুঁজত হাৰি এওঁ পলাই গৈছিল। পলাই যাওঁতে কলঙৰ পাৰৰ ৰহাত জঙ্গল বলাহু পানী পিবলৈ ‘বহিছিল’ অৰ্থাৎ জিৰাইছিল, পানীৰে ভটিয়াই যাওঁতে হেনো জাগীৰ ওচৰত ‘জাগিছিল’, অৰ্থাৎ পানীৰ পৰা তীৰত উঠিছিল। অৱশেষত কাজলি মুখত হেনো কাজলি বাঁহৰ কাঁড়ৰ আঘাতত তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰে। আন কিছুমানৰ মতে, আৰিমত্তৰ ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰি আৰিমত্তক বধ কৰাৰ পিছত হেনো আৰিমত্তৰে আন এজন পুতেক ৰত্নসিংহৰ হাতত জোঙাল বলহুৰ মৃত্যু হয়। নগাওঁ জিলাত জোঙাল বলহুক লৈ বুঢ়া মেথাসকলৰ মাজত এটি গীত শুনিবলৈ পোৱা যায়। গীতটি দীঘলীয়া। কালৰ বুকুত হেৰাই যাবলৈ ধৰা গীতটি লোকসংস্কৃতিৰ অনুসন্ধানকাৰী ৰুদ্ৰ ডেকাই সংগ্ৰহ কৰি ১৯৮০ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ সপ্তচত্বাৰিংশ ৰহা অধিবেশনৰ স্মৃতি গ্ৰন্থ "ৰহাৰ ৰহদৈ"ত স্থান দিছিল। তেখেত ১৯৪৩ চনৰ পৰা ১৯৪৬ চনলৈ "নিখিল ভাৰত শিপিনী সঙ্ঘ"ৰ কৰ্মী হিচাপে ধৰমতুল,জাগি,মায়ং আদি অঞ্চলবোৰ ঘূৰি ফুৰুতে গঞাৰ মুখৰ পৰা জোঙাল বলহুৰ বিষয়ে অনেক ফকৰা যোজনা আৰু এই গীতটো সংগ্ৰহ কৰিছিল। গীতটো সাত খলপিয়া গড় বান্ধি ৰাজত্ব কৰা জোঙালৰ বিৰত্বৰ কথাৰে আৰম্ভ হৈ জোঙালৰ মৃত্যৰ কৰুণ কাহিনীৰে সমাপ্ত হৈছে।
টোকা
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
চুদানী ৱিকিপিডিয়া
চুদানী ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ চুদানী সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান  প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত চুদানী ৱিকিপিডিয়াৰ  টা প্ৰবন্ধ,  গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক  আৰু  টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
চুদানী ৱিকিপিডিয়া
সুস্মিতা বেনাৰ্জী
চৈয়দা কমলা (পূৰ্বৰ নাম: সুস্মিতা বেনাৰ্জী বা সুস্মিতা বন্দোপাধ্যায়; মৃত্যু: ৪ অথবা ৫ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৩) এগৰাকী বঙালী লেখিকা। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল কলকাতাত। তেওঁ ১৯৯৭ চনত 'কাবুলীৱালাৰ বাঙালী বৌ' (A Kabuliwala's Bengali Wife; কাবুলীৱালাৰ বঙালী স্ত্ৰী) নামৰ বিখ্যাত স্মৃতি কাহিনী লিখিছিল। এই গ্ৰন্থখনত তেওঁ বিবাহ সূত্ৰে আফগানিস্তানৰ বোৱাৰী হোৱাৰ পিছত তালিবানৰ শাসনকালত আফগানিস্তানত হোৱা তেওঁৰ অভিজ্ঞতা সম্পৰ্কে বৰ্ণনা কৰিছে। এই সঁচা কাহিনীভাগৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই Escape from Taliban নামৰ এখন বলিউডৰ চলচ্চিত্ৰ মুক্তি পাইছিল। ২০১৩ চনৰ ৪ ছেপ্টেম্বৰৰ সন্ধ্যা অথবা ৫ ছেপ্টেম্বৰৰ কাহিলী পুৱা ৪৯ বছৰ সময়ত তেওঁ আফগানিস্তানৰ পক্তিকা প্ৰভিন্সৰ নিজা ঘৰৰ সম্মুখত সন্দেহযুক্ত তালিবান উগ্ৰবাদীৰ হাতত নিহত হয়।
জীৱন
ছৈয়দা কমলা ভাৰতৰ কলকাতা (তেতিয়াৰ কলিকতা)ৰ এটা হিন্দু ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্ম হৈছিল। ১৯৮৮ চনৰ ২ জুলাই তাৰিখে তেওঁ আফগানী ব্যৱসায়ী জানবাজ খানক গোপনে কলকাতাত বিয়া কৰায়। অন্য ধৰ্মৰ ব্যক্তিৰ সৈতে হোৱা বিবাহ পৰিয়ালত গ্ৰহণযোগ্য নোহোৱাৰ ভয়ত এই বিবাহ গোপনে ৰাখিছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে যেতিয়া তেওঁক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিলে তেওঁ খানৰ সৈতে আফগানিস্তানলৈ পলাই গুচি যায়। আফগানিস্তান গৈ পাই তেওঁ স্বামীক শয্যাত তেওঁৰ গুলগুটি নামৰ প্ৰথম পত্নীৰ সৈতে আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু তেতিয়াহে তেওঁ জ্ঞাত হয় যে তেওঁৰ স্বামী ইতিমধ্যে বিবাহিত। বাকৰুদ্ধ হোৱা স্বত্তেও তেওঁ পাতিয়া গাৱঁত থকা খানৰ পুৰণি ঘৰত তিনিজন দেওৰ আৰু তেওঁলোকৰ পত্নী, গুলগুটি আৰু গুলগুটিৰ সন্তানৰ সৈতে থাকিবলৈ লয়। পিছত খানে কলকাতাত নিজৰ ব্যৱসায় চলাবলৈ ঘূৰি আহে যদিও ছৈয়দা আহিব নোৱাৰিলে। ছৈয়দা এগৰাকী প্ৰশিক্ষিত নাৰীৰোগ বিষয়ৰ নাৰ্ছ আছিল। সেয়ে তেওঁ গাঁৱৰ মহিলাসকলৰ সহায়ৰ উদ্দেশ্যে এখন ক্লিনিক স্থাপন কৰে।
আফগানিস্তানত তালিবানৰ ক্ষমতা বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে ছৈয়দাই দেশখনত মৌলবাদীৰ প্ৰভাৱত হোৱা অত্যাচাৰ প্ৰত্যক্ষ কৰিবলৈ ধৰে। ২০০৩ চনৰ এটা সাক্ষাৎকাৰত ছৈয়দাই কৈছিল যে, বিশেষকৈ মহিলাসকলৰ অৱস্থা দিনে দিনে শোচনীয় হৈ পৰিছিল। মহিলাসকলক কেৱল নিজৰ পৰিয়ালৰ বাদে আন পুৰুষৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰা হৈছিল, তেওঁলোকক ঘৰৰ বাহিৰলৈ যাবলৈ বাধা দিয়া হৈছিল। বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয়সমূহ বন্ধ কৰি দিয়া হৈছিল। তালিবানৰ মানুহে ১৯৯৫ চনৰ মে' মাহত তেওঁৰ ক্লিনিকখন আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু ইয়াৰ অপৰাধত তেওঁক কঠোৰ শাৰীৰিক শাস্তি প্ৰদান কৰে।
ছৈয়দাই আফগানিস্তানৰ পৰা পলাবলৈ কৰা চেষ্টা দুবাৰ বিফল হৈছিল। তেওঁ ধৰা পৰিছিল আৰু গাৱঁৰ ঘৰত তেওঁক গৃহবন্দী কৰি ৰখা হৈছিল। তেওঁৰ বিৰুদ্ধে এক ফটোৱা জাৰি কৰা হৈছিল আৰু ১৯৯৫ চনৰ ২২ জুলাই তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যুদণ্ডৰ দিন স্থিৰ কৰা হৈছিল। গাৱঁৰ এজন মুখীয়ালৰ সাহাৰ্যত তেওঁ গাৱঁৰপৰা পলায় আৰু এইদৰে পলাওঁতে তেওঁ এ.কে.-৪৭ ৰাইফলেৰে তিনিটা তালিবানৰ মানুহক হত্যা কৰিছিল। শেষত তেওঁ কাবুলত উপস্থিত হৈ তাৰ পৰা বিমানেৰে ১৯৯৫ চনৰ ১২ আগষ্ট তাৰিখে কলকাতাত আহি উপস্থিত হয়।
তেওঁ ভাৰতত ২০১৩ চনলৈকে থাকি কেইবাখনো গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছিল। আফগানিস্তানলৈ ঘূৰি গৈ তেওঁ পক্তিকা প্ৰভিন্সত স্বাস্থ্য কৰ্মী হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু ইয়াৰ লগতে তাৰ মহিলাসকলৰ অৱস্থা চিত্ৰায়নৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিল।
মৃত্যু
আফগান পুলিচৰ তথ্য অনুসাৰে, সন্দেহযুক্ত তালিবান উগ্ৰবাদীয়ে পক্তিকা প্ৰভিন্সত থকা ছৈয়দাৰ ঘৰত ৪ ছেপ্টেম্বৰৰ নিশা বলপূৰ্বক ভাৱে প্ৰৱেশ কৰে। সিহঁতে ছৈয়দাৰ স্বামীক বান্ধি থৈ ছৈয়দাক লগত লৈ উধাও হয়। প্ৰভিন্সৰ ৰাজধানী শাৰানাৰ সমীপৱৰ্তী দাঁতিকাষৰীয়া এলেকাৰ এখন মাদ্ৰাছাৰ ওচৰত পিছদিনা কাহিলী পুৱা তেওঁৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ হয়। আৰক্ষীৰ সূত্ৰ অনুসাৰে ছৈয়দাৰ হত্যাৰৰ কাৰণ কেইবাটাও হ'ব পাৰে- তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহ, সেই অঞ্চলত তেওঁৰ সমাজসেৱা, অথবা তেওঁৰ ভাৰতীয় পৰিচয়ৰ বাবেও হত্যাৰ বলি হ'ব পাৰে। তালিবানে অৱশ্যে এই হত্যাৰ দায়িত্ব অস্বীকাৰ কৰিছে।
গ্ৰন্থ
ছৈয়দাই ১৯৯৫ চনত 'কাবুলীৱালাৰ বাঙালী বৌ' (A Kabuliwala's Bengali Wife) নামৰ এখন গ্ৰন্থ লিখি উলিয়াইছিল। এই গ্ৰন্থত তেওঁৰ এজন আফগান ব্যৱসায়ী জানবাজ খানৰ সৈতে হোৱা প্ৰেম বিবাহ, ১৯৮৯ চনত তেওঁৰ আফগানিস্তান যাত্ৰা, তালিবানী প্ৰশাসনৰ আমোলত তেওঁৰ দুৰ্দশা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ কলকাতালৈ পলায়ন- এই সকলো কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে। ২০০৩ চনত এই কাহিনীভাগৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি Escape from Taliban নামৰ এখন চলচ্চিত্ৰ বলিউডত নিৰ্মিত হৈছিল।
তেওঁ 'তালিবানী অত্যাচাৰ- দেশে ও বিদেশে' (Taliban atrocities in Afghanistan and Abroad), 'মোল্লা ওমৰ, তালিবান ও আমি' (Mullah Omar, Taliban and I, ২০০০), 'এক বৰ্ণ মিথ্যা নয়' (Not a Word is a Lie, ২০০১) আৰু 'সভ্যতাৰ শেষ পূণ্যবাণী' (The Swansong of Civilisation) নামৰ গ্ৰন্থকেইখনো ৰচনা কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
ছাইনা নেহৱাল
ছাইনা নেহৱাল (Saina Nehwal; জন্ম: ১৭ মাৰ্চ, ১৯৯০) ৰাজীৱ গান্ধী খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী এগৰাকী ভাৰতীয় বেডমিণ্টন খেলুৱৈ। এৱেঁই হৈছে অলিম্পিকৰ বেডমিণ্টন প্ৰতিযোগিতাত পদক দখল কৰা ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা তথা ৱৰ্ল্ড জুনিয়'ৰ বেডমিণ্টন চেম্পিয়নশ্বিপত খিতাপ দখল কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা। ২০০৯ চনৰ ২১ জুন তাৰিখে, ছাইনা নেহৱালে জাকাৰ্টাত শীৰ্ষ বাছনিৰ খেলুৱৈ চীন দেশৰ ৱাঙ লিনক পৰাস্ত কৰি "ইন্দোনেছিয়ান অপেন" খিতাপ দখল কৰিছিল। এই লক্ষ্যত উপনীত হোৱা প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় খেলুৱৈ হিচাপে ছাইনাই নিজৰ নাম ইতিহাসত খোদিত কৰিছিল।
২০১০ চনৰ ২০ জুনত "ছিংগাপুৰ অপেন"ত বিজয়ী হৈ ছাইনাই খেলুৱৈ জীৱনৰ দ্বিতীয়টো ছুপাৰ ছিৰিজ খিতাপ দখল কৰিছিল। একেটা বৰ্ষতে, ২৭ জুন, ২০১০ত "ইন্দোনেছিয়ান অপেন"ৰ খিতাপ দখল কৰি হেট্ৰিক অৰ্জন কৰে। ইয়াৰ ফলত ছাইনা তৃতীয় বাছনি আৰু পিছত দ্বিতীয় বাছনিলৈ উন্নীত হৈছিল। সেই বছৰৰ শেষভাগত ১২ ডিচেম্বৰ, ২০১২ত "হংকং ছুপাৰ ছিৰিজ"ৰ খিতাপো দখল কৰিছিল। সমগ্ৰ ২০১১ বৰ্ষটোত দুৰ্বল প্ৰদৰ্শনৰ পাছত, বছৰটোৰ শেষভাগত ছুপাৰ ছিৰিজৰ ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰি ভাৰতীয় বেডমিণ্টন ইতিহাসৰ প্ৰথম গৰাকী খেলুৱৈ হিচাপে পৰিগণিত হয়। ছেমি ফাইনেলত ছাইনাই দুবাৰ অল ইংলেণ্ড চেম্পিয়ন আৰু পঞ্চম বাছনিৰ টিনে বাউনক পৰাস্ত কৰি ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰিছিল। ২০১৫ চনৰ ৭ মাৰ্চ তাৰিখে ছাইনাই অল ইংলেণ্ড অ'পেন বেডমিণ্টন চেম্পিয়নশ্বিপৰ ফাইনেলত কেৰ'লিনা মাৰিনৰ হাতত তিনিটা ছেটত পৰাস্ত হয়।.
ছাইনা নেহৱালে পূৰ্বতে দ্ৰোণাচাৰ্য্য বঁটা বিজয়ী এছ এম আৰিফৰ পৰা আৰু তাৰ পাছত ২০১৪ চনৰ চেপ্তেম্বৰলৈকে পূৰ্বৰ অল ইংলেণ্ড চেম্পিয়ন আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰশিক্ষক পুল্লেলা গোপিচান্দৰপৰা প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। ছাইনা বৰ্তমান ভাৰতৰ জাতীয় চেম্পিয়ন আৰু তেওঁ বৰ্তমান প্ৰাক্তন ভাৰতীয় বেডমিণ্টন চেম্পিয়ন আৰু জাতীয় প্ৰশিক্ষক ইউ বিমল কুমাৰৰ ওচৰত প্ৰশিক্ষণ লৈ আছে। ইণ্ডিয়ান বেডমিণ্টন লীগত ছাইনাই হায়দৰাবাদ হটশ্বট্‌ছ দলৰ হৈ খেলে।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
ছাইনা নেহৱালৰ পৰিয়াল জাত সম্প্ৰদায়ৰ। ১৯৯০ চনৰ ১৭ মাৰ্চ তাৰিখে, ভাৰতবৰ্ষৰ হাৰিয়ানাৰ হিছাৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত ধিন্দাৰত ছাইনাৰ জন্ম হৈছিল। ছাইনাৰ বেডমিণ্টনৰ পৃথিৱীৰ প্ৰভাৱ পিতৃ ড॰ হৰবীৰ সিঙ আৰু মাতৃ ঊষা নেহৱালৰপৰা পৰিছিল। ছাইনাৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়ো পূৰ্বৰ হাৰিয়ানাৰ বেডমিণ্টনৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈ আছিল।
মিজোৰামৰ মুখ্যমন্ত্ৰীসকলৰ তালিকা
মিজোৰামৰ মুখ্যমন্ত্ৰীসকলৰ তালিকা তলত দিয়া হৈছে।
ছাইনা নেহৱাল
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বেডমিণ্টন খেলুৱৈ শ্ৰেণী:অলিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয় শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
মিজোৰামৰ মুখ্যমন্ত্ৰীসকলৰ তালিকা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মিজোৰাম φ
কৰ্মচাৰী, ৰাজহুৱা অভিযোগ আৰু পেঞ্চন মন্ত্ৰালয়
কৰ্মচাৰী, ৰাজহুৱা অভিযোগ আৰু পেঞ্চন মন্ত্ৰালয় (Ministry of Personnel, Public Grievances and Pensions) ভাৰত চৰকাৰৰ অধীনৰ এক মন্ত্ৰালয়। এই মন্ত্ৰালয়ে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ লগত জড়িত বিষয় বিশেষকৈ নিযুক্তি, প্ৰশিক্ষণ, কেৰিয়াৰ বিকাশ, কৰ্মচাৰীৰ কল্যাণৰ লগতে অৱসৰৰ পিছৰ বিষয়সমূহৰ লগত জড়িত। দায়িত্বশীল জনমুখী আধুনিক প্ৰশাসনৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ সৈতে জড়িত এই মন্ত্ৰালয় ৰাজহুৱা অভিযোগসমূহৰ কেন্দ্ৰীয় সংস্থা। ব্যৱসায়িক আবণ্টন নিয়মে মন্ত্ৰালয়লৈ আবণ্টিত কাৰ্যক পৰিভাষিত কৰে। সাধাৰণতে এই মন্ত্ৰালয়ৰ নেতৃত্ব ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে প্ৰদান কৰে। বিভাগীয় ৰাজ্যিকমন্ত্ৰীয়ে তেওঁক প্ৰতিবেদন কৰে।
কন্নড় ৱিকিপিডিয়া
কন্নড় ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ কন্নড় সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান  প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত কন্নড় ৱিকিপিডিয়াৰ  টা প্ৰবন্ধ,  গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক  আৰু  টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
কন্নড় ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
মহাকৰ্ষণ
মহাকৰ্ষণ (ইংৰাজী: gravitation) হৈছে এক প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনা, যাৰ দ্বাৰা ভৌতিক পদাৰ্থসমূহে ইয়াৰ ভৰৰ সমানুপাতিক এক বলৰ জৰিয়তে আন পদাৰ্থক আকৰ্ষণ কৰিব পাৰে। দৈনন্দিন জীৱনত মহাকৰ্ষণ এক অতিকে পৰিচিত পৰিঘটনা, ইয়ে ভৰযুক্ত বস্তুৰ ওজনৰ কাৰক, আৰু যেতিয়া কোনো এটা বস্তু ওপৰৰ পৰা এৰি দিয়া হয় তেতিয়া বস্তুটো ঘূৰি আহি মাটিত পৰাৰ কাৰণো এই মহাকৰ্ষণেই । মহাকৰ্ষণৰ ফলতেই বিশৃংখলিত (ইংৰাজী: dispersed) পদাৰ্থ সংগঠিত (ইংৰাজী: coalesce) হ'ব পাৰে আৰু সংগঠিত পদাৰ্থ অক্ষত (ইংৰাজী: intact) অৱস্থাত থাকিব পাৰে । এই প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰাই পৃথিৱী আৰু সূৰ্যকে ধৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলোবোৰ পদাৰ্থ আৰু বস্তু বৰ্তি আছে ।  মহাকৰ্ষণৰ প্ৰভাৱতেই সূৰ্যৰ চৰিওফালে পৃথিৱীকে ধৰি অন্যান্য গ্ৰহসমুহে নিৰ্দিষ্ট কক্ষপথত প্ৰদক্ষিণ কৰি আছে, সেই একেই প্ৰক্ৰিয়াৰে চন্দ্ৰই পৃথিৱীৰ চৌপাশে পৰিভ্ৰমণ কৰে।   সাগৰত জোৱাৰৰ সৃষ্টি,  প্ৰাকৃতিক তাপ পৰিচলন ( যাৰ জৰিয়তে ঘনত্ব নতি (বা নতিমাত্ৰা) (ইংৰাজী: density gradient) আৰু মধ্যাকৰ্ষণৰ প্ৰভাৱত তৰল প্ৰবাহিত হয়), উত্তাপনৰ জৰিয়তে সংগঠিত তৰা আৰু গ্ৰহৰ অৰ্ন্তভাগৰ উচ্চ উষ্ণতা, আৰু পৃথিৱীত সংঘটিত আন বহুতো পৰিঘটনাৰ মূলতে হৈছে মহাকৰ্ষণ ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞান
ঘটোৎকচ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান গুৱাহাটী
ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান গুৱাহাটী (Indian Institute of Technology Guwahati, भारतीय प्रोद्योगिकी संसथान गुवाहाटी, IIT Guwahati, IITG) হৈছে ভাৰতৰ ষষ্ঠখন ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান। এই প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ প্ৰতিষ্ঠানখন ভাৰত চৰকাৰে অসমৰ গুৱাহাটীত প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান গুৱাহাটীক এখন "ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠান" ৰূপে স্বীকৃতি দিছে ।
ইতিহাস
১৯৯৪ চনত ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান গুৱাহাটী স্থাপন কৰা হয় যদিও ১৯৯৫ চনৰ পৰাহে শিক্ষাদান আৰম্ভ কৰা হয় ১৯৯৫ চনত ইয়াত বেচেলৰ অফ টেকনল'জীৰ প্ৰথম বাৰ্ষিকৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ নামভৰ্তি কৰা হয়। আন আন ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ নিচিনাকৈ ইয়াত JEEৰ (Joint Entrance Examination) যোগেদি বি. টেক. পাঠ্যক্ৰমৰ নামভৰ্তি কৰোৱা হয় । ১৯৯৮ চনত প্ৰথম বাৰৰ বাবে GATEৰ (Graduate Aptitude Test in Engineering) যোগেদি এম. টেক. (Master of Technology) পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে নামভৰ্তি কৰা হয়।
চৌহদ
ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান গুৱাহাটী, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰপাৰে উত্তৰ গুৱাহাটীৰ আমিনগাঁৱত অৱস্থিত। ৭০০ একৰ (২.৮ বৰ্গ কিঃমিঃ) জুৰি ইয়াৰ চৌহদ বিস্তৃত হৈ আছে। গুৱাহাটী মহানগৰৰ পৰা ইয়ালৈ প্ৰায় ২০ কিঃমিঃ। চৌহদৰ একাষে ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু আনফালৰ পৰা পাহাৰে আগুৰি আছে।
বিভাগ সমূহ
ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান গুৱাহাটীত থকা বিভাগসমূহ হৈছে:
প্ৰতিষ্ঠানটোৰ উপৰোক্ত বিভাগসমূহে বি.টেক, বি.ডিজাইন, এম.ডিজাইন, এম.টেক, পি.এইচ.ডি., এম.এ (Development Studies) আৰু এম.এচচি.ৰ পাঠ্যক্ৰম প্ৰদান কৰে।
স্থান
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত, আই আই টি গুৱাহাটীয়ে ২০১১ বৰ্ষৰ QS World University Rankingsত ৫৫১-৬০০তম স্থান আৰু ২০১২ বৰ্ষৰ QS Asian University Rankingsত ৮৯তম স্থান লাভ কৰিছে ২০১২ বৰ্ষৰ ভাৰতৰ অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয় সমূহৰ মাজত ইণ্ডিয়া টুডে-য়ে দশম স্থান, আউটলুক ইণ্ডিয়া য়ে অষ্টম স্থান আৰু ডাটাকুৱেষ্ট -য়ে ২০১১ বৰ্ষৰ ৭তম স্থান প্ৰদান কৰিছে। ২০০৯ চনত মিণ্ট চলোৱা এটা সমীক্ষাত চৰকাৰী মহাবিদ্যালয় সমূহৰ ভিতৰত ষষ্ঠ স্থান প্ৰদান কৰিছে
গৱেষণা কেন্দ্ৰ
আই আই টি গুৱাহাটীত মুঠ ছটা গৱেষণা কেন্দ্ৰ আছে। সেইকেইটা হৈছে:
ছাত্ৰাবাস
আই আই টি গুৱাহাটী হৈছে সম্পূৰ্ণ আৱাসিক চৌহদ। সকলো ছাত্ৰ-ছাত্ৰী চৌহদৰ ভিতৰত থকা ছাত্ৰাবাসত থাকে। উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নদী আৰু ইয়াৰ উপনদী সমূহৰ নাম অনুসৰি ছাত্ৰাবাস সমূহৰ নাম ৰখা হৈছে। ছাত্ৰাবাস সমূহৰ নাম হৈছে: মানস, দিহিং, কামেং, কপিলী, বৰাক, চিয়াং, উমিয়াম, দিবং, দিচাং, লোহিত আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ। আটাইতকৈ ডাঙৰ ছাত্ৰাবাস হৈছে ব্ৰহ্মপুত্ৰ। ইয়াত একেলগে ১১৪০ জন ছাত্ৰ থকাৰ ব্যৱস্থা আছে। ছাত্ৰী-নিৱাস দুটাৰ নাম হৈছে- ধনশিৰি আৰু সোৱণশিৰি । ইয়াৰ উপৰিও বিবাহিত স্নাতকোত্তৰ মহলাৰ ছাত্ৰৰ বাবে এটা ছাত্ৰাবাস আছে।
বাৰ্ষিক উৎসৱসমূহ
প্ৰত্যেক বছৰে আই আই টি গুৱাহাটীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু প্ৰশাসনে কেইবাটাও উৎসৱ আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য দুটা উৎসৱ হৈছে Techniche আৰু Alcheringa।
Techniche
Techniche হৈছে আই আই টি গুৱাহাটীৰ প্ৰযুক্তিবিদ্যা সম্বন্ধীয় উৎসৱ। প্ৰতি বছৰে তিনিদিন ধৰি এই উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হয়। ইয়াত বিভিন্ন বিদ্বান লোক আৰু ভাৰতৰ বিভিন্ন বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক বাৰ্তালাপ ‌আৰু আলোচনা কৰাৰ সুবিধা দিয়া হয়। পি. চিদাম্বৰম, কিৰণ বেদী, এইচ. চি. বৰ্মা, মাইক ফিনকে, জন চি. মেথাৰৰ দৰে প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তিসকলে ইয়াত ভাগ লৈছে।
Alcheringa
Alcheringa হৈছে আই আই টি গুৱাহাটীৰ বাৰ্ষিক সাংস্কৃতিক উৎসৱ। সাধাৰণতে ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহত তিনি দিন-চাৰি ৰাতি ধৰি এই উৎসৱ অনুষ্ঠিত হয়। ২০১১ বৰ্ষত ভাৰতৰ প্ৰায় ১৫০খন মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰায় ৪০,০০০ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল ।
অন্যান্য প্ৰতিযোগিতাসমূহ
ইয়াৰ উপৰিও, ভাৰতৰ বিভিন্ন আই আই টি সমূহৰ মাজত প্ৰতি বছৰে শীত কালত খেল-ধেমালি Inter-IIT Sports Meetৰ আয়োজন কৰা হয়। প্ৰতি বছৰে এই প্ৰতিযোগিতা বিভিন্ন আই আই টিত অনুষ্ঠিত হয়। ২০০৬ চনত, প্ৰথম বাৰৰ বাবে আই আই টি গুৱাহাটীত ৪২তম আই আই টি খেল-ধেমালি প্ৰতিযোগিতাৰ অনুষ্ঠিত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:গুৱাহাটী
ভীষ্মক
ভীষ্মক ৰজাই অসমৰ পূব মূৰে কুণ্ডিল ৰাজ্যত ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজধানীৰ নাম কুণ্ডিল নগৰ আছিল। বৰ্তমানৰ শদিয়াতে আগৰ কুণ্ডিল নগৰ আছিল বুলি মানুহে বিশ্বাস কৰে। ভীষ্মক ৰজাৰ ৰুক্ম প্ৰভৃতি পাঁচজন পুত্ৰ আৰু ৰুক্মিণী নামেৰে এগৰাকী কন্যা আছিল। বৰ্তমানৰ কুণ্ডিলপানী নামৰ নদীয়ে কুণ্ডিল ৰাজ্যৰ স্মৃতি সোঁৱৰাই দিয়ে।
তেওঁৰ ৰুক্মবীৰ, ৰুক্মবাহু, ৰুক্মমালী ৰুক্মকেশ, আৰু ৰুক্মধ্বজ নামে পাঁচজন পুত্ৰ আৰু ৰুক্মিণী নামে এগৰাকী পৰামা সুন্দৰী কণ্যা আছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
কহিনুৰ থিয়েটাৰ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
মালিনী চিব
মালিনী চিব (Malini Chib; জন্ম: ১৯৬৬) মস্তিষ্কৰ পক্ষাঘাত ৰোগত আক্ৰান্ত এগৰাকী ভাৰতীয় প্ৰতিবন্ধী অধিকাৰ কৰ্মী আৰু লেখক। চিবে মাত্ৰ এটা আঙুলিৰে টাইপ কৰি দুবছৰৰ ভিতৰত ৱান লিটল ফিংগাৰ নামৰ কিতাপ এখন লিখিছিল।
জীৱনী
মালিনীয়ে ১৯৬৬ চনত ভাৰতৰ কলকাতাত জন্মগ্ৰহণ কৰে। জন্মৰ সময়ত অক্সিজেনৰ অভাৱ হোৱাত মস্তিষ্কৰ পক্ষাঘাতত আক্ৰান্ত হয়। জন্মৰ পিছত মাক-দেউতাকে তেওঁৰ উন্নত চিকিৎসা সেৱাৰ বাবে ইংলেণ্ডলৈ গুচি যায়। ভায়েক নিখিলৰ জন্মৰ পিছত পৰিয়ালটো পুনৰ ভাৰতলৈ গুচি আহে। যিহেতু কোনো বিদ্যালয়ে তেওঁক ছাত্ৰী হিচাপে ল’ব নোৱাৰে, সেয়েহে মাক মিথু আলুৰে “দ্য চেণ্টাৰ ফৰ স্পেচিয়েল এডুকেশ্যন” নামৰ এখন বিদ্যালয় আৰম্ভ কৰিছিল। পিছলৈ মালিনীয়ে ইংলেণ্ডলৈ গৈ চেৰিব্ৰেল পালচি ৰোগীৰ বাবে থকা থমাছ ডেলাৰু স্কুলত পঢ়ে। তাৰপৰা মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ কলেজত স্নাতক ডিগ্ৰী লয় আৰু লিংগ অধ্যয়নত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয় লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয় ইনষ্টিটিউট অফ এডুকেচনৰ পৰা। চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা সোনালী বসু তেওঁৰ সম্বন্ধীয় ভনীয়েক।
কৰ্মজীৱন
চিবৰ প্ৰথম গ্ৰন্থ আৰু আত্মজীৱনী ৱান লিটল ফিংগাৰ। গ্ৰন্থখন ২০১০ চনৰ ডিচেম্বৰত ছেজ পাব্লিচিঙে প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। ২০১৫ চনত আই ফিল নৰ্মেল ইনছাইড শীৰ্ষক এটা অধ্যায় লিখিছিল। বাহিৰত, মোৰ শৰীৰটো নহয়! আশা হান্সে সম্পাদনা আৰু ছেজ পাব্লিছিঙে প্ৰকাশ কৰা “ডিচেবিলিটি, জেণ্ডাৰ এণ্ড দ্য ট্ৰেজেক্টৰীজ অফ পাৱাৰ” নামৰ সংকলনখনত তেওঁ “আই ফিল নৰ্মেল ইনচাইড, আউটচাইড ব’জী ইজণ্ট্”।
চিব ADAPT (Able Disable All People Together) নামৰ সংগঠনটোৰ অংশ এডাপ্ট ৰাইট গ্ৰুপৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সহ-অধ্যক্ষ। "সক্ষম" আৰু "অক্ষম" উভয়কে একেলগে লৈ সকলোকে সামৰি লোৱা এখন সমাজ নিৰ্মাণৰ বাবে কাম কৰাৰ বিশ্বাস লৈ এই ৰাইট গ্ৰুপটো গঠন কৰা হৈছিল। তেওঁ লাইব্ৰেৰী এণ্ড মিডিয়া চাৰ্ভিচেছৰ মুৰব্বীও। বিশেষভাৱে সক্ষম যুৱক-যুৱতীসকলৰ সংস্থাপনৰ বাবে এখন জীৱিকা মেলাৰ আয়োজনতো নিজৰ দক্ষতা বিনিয়োগ কৰিছিল। তেওঁ ব্যক্তি, কৰ্প’ৰেট, অভিভাৱক, পেছাদাৰী আৰু প্ৰতিবন্ধী কৰ্মীসকলৰ বাবে সৱলীকৰণ আৰু সংবেদনশীলতা পাঠ্যক্ৰমো পৰিচালনা কৰে।
বঁটা
২০১১ চনত ভাৰতৰ সামাজিক ন্যায় আৰু সৱলীকৰণ মন্ত্ৰালয়ে চিবক বিশেষভাৱে সক্ষম ব্যক্তিৰ সবলীকৰণৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰদান কৰে। ২০১৭ চনত বিশ্ব চেৰিব্ৰেল পালচি দিৱস উপলক্ষে চিবক অষ্ট্ৰেলিয়াৰ চেৰিব্ৰেল পালচি এলায়েন্সে বিশেষভাবে সক্ষম ব্যক্তিসকলৰ ব্যক্তিসকলৰ অধিকাৰ আৰু প্ৰাপ্য নিশ্চিত কৰাৰ বাবে “গ্ল’বেল চেৰিব্ৰেল পালচি দে” বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।
জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত
২০১৪ চনত চিবৰ জীৱনৰ আধাৰত সোণালী বসুৱে পৰিচালনা কৰা মাৰ্গাৰেট উইথ এ স্ট্ৰ মুক্তি পায়; যিখন ছবি সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ উপৰিও ব্যৱসায়িকভাবে সফল হৈছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় প্ৰতিবন্ধী অধিকাৰ কৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
পাৰ্চী
পাৰ্চীসকল ভাৰতীয় উপমহাদেশত বাস কৰা দুটা প্ৰধান জৰথুষ্ট্ৰীয় সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত অন্যতম। জনবিশ্বাস অনুসৰি প্ৰায় ১০০০ বছৰ আগতে ইৰাণৰ পৰা পশ্চিম ভাৰতলৈ আহিছিল। ৬৩৩-৬৫৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত যেতিয়া পাৰচিয়াক মুছলমান খিলাফতত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, তেতিয়া তেওঁলোকে পাৰস্যৰ পৰা ভাৰতীয় উপমহাদেশলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। পাৰ্চীসকলৰ জনগোষ্ঠীয় ধৰ্ম হৈছে জৰথুষ্ট্ৰবাদ ধৰ্ম। কিচ্ছা এ সাঞ্জান মতে পাৰ্চীসকলে সাঞ্জান সাম্ৰাজ্যৰ পৰা গুজৰাটলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। পাৰ্চী ভাষাক স্থানীয়ভাৱে ‘ফাৰ্চী’ বুলি কোৱা হয়, যিটো পাৰ্চী ভাষাৰ আৰবী ৰূপ। পূৰ্বৰ পাৰ্চী সাম্ৰাজ্যৰ ইৰাণ, আফগানিস্তান, তাজিকিস্তান আদি অঞ্চলত এই ভাষাৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰ হয়।
সংজ্ঞা আৰু পৰিচয়
এনচাইক্লোপিডিয়া ব্ৰিটানিকাৰ মতে পাৰ্চী পুৰোহিতসকলে ভাৰতত থকা একাংশ অনুগামীক জৰথুষ্ট্ৰবাদ ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত কৰিছিল। জৰথুষ্ট্ৰবাদী পাৰ্চীসকলৰ বংশধৰে মুছলমানৰ ধৰ্মীয় নিৰ্যাতনৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ভাৰতলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। ইহঁতে মূলতঃ মুম্বাইত আৰু বেছিভাগেই মুম্বাইৰ দক্ষিণে থকা কেইখনমান চহৰ আৰু গাঁৱত বাস কৰে। কিন্তু কৰাচী (পাকিস্তান) আৰু চেন্নাইৰ ওচৰৰ কিছুমান অঞ্চলত সংখ্যালঘু হিচাপে বাস কৰে। বেংগালুৰু, পুনেতো পাৰ্চীসকলৰ এক বৃহৎ সম্প্ৰদায় আছে। কলিকতা আৰু হায়দৰাবাদতো কেইটামান পাৰ্চী পৰিয়াল বাস কৰে। পাৰ্চীসকলৰ প্ৰব্ৰজনৰ সঠিক তাৰিখ জানিব পৰা হোৱা নাই। ঐতিহাসিকভাৱে পাৰ্চীসকলে প্ৰথমে পাৰ্চী উপসাগৰীয় হৰমুজত স্থায়ীভাৱে বসতি স্থাপন কৰিছিল। কিন্তু মুছলমানে পাৰস্য বিজয়ত আতংকিত হৈ অষ্টম শতিকাত ভাৰত অভিমুখে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। আচলতে এই প্ৰব্ৰজন হয়তো দশম শতিকাৰ শেষৰ ফালে হৈছিল। তেওঁলোকে প্ৰথমে দিউ কঠীয়াৱাৰত থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল যদিও পিছত দক্ষিণ গুজৰাটলৈ গুচি যায়। য'ত ইহঁতে প্ৰায় ৮০০ বছৰ ধৰি সৰু কৃষি সম্প্ৰদায় হিচাপে জীয়াই আছে।
উৎস
প্ৰাচীন পাৰস্যত জৰথুষ্ট্ৰ ঋষিয়ে ধৰ্মীয় মতবাদ প্ৰচাৰ কৰিছিল যে পৃথিৱীত ভাল আৰু বেয়া দুটা শক্তি আছে। এই শক্তি দুটা ইটোৱে সিটোৰ সমান। কিন্তু ইজনে সিজনৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আৰু সদায় যুঁজত লিপ্ত। ভাল শক্তি বা পোহৰৰ পথত আহি নিজকে অপশক্তিৰ কু-প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত কৰি ৰখাটো প্ৰতিজন মানুহৰ কৰ্তব্য। জীৱনকালত মানুহে যি পথ অনুসৰণ কৰে, সেই পথেই মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ ভাগ্য নিৰ্ণয় কৰিব। যিসকলে আশা বা ধাৰ্মিকতা আৰু সত্যৰ পথ অনুসৰণ কৰে তেওঁলোকৰ স্বৰ্গত বাসস্থান হ’ব। নৰক হ’ব ড্ৰুজ বা দুষ্ট পথ গ্ৰহণ কৰাসকলৰ বাসস্থান। বাকীসকলে হামিষ্টাগানত থকা দুটা স্থানৰ মাজভাগ দখল কৰিব। জৰথুষ্ট্ৰবাদৰ মতে ভাল-অশুভ শক্তিৰ মাজত চূড়ান্ত সংঘাত আৰু এক বৃহৎ বিপৰ্যয়ৰ জৰিয়তে এদিন পৃথিৱীৰ অন্ত পৰিব। তেতিয়া সকলো পুনৰুত্থিত লোকে চিৰন্তন স্বৰ্গত প্ৰৱেশ কৰিব, যদিও তাৰ আগতে তেওঁলোকে জুইৰ নদী পাৰ হ’ব লাগিব, য’ত সকলো পাপ জ্বলাই ধ্বংস হ’ব। জৰদস্তি ধৰ্মৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থ হ'ল জেন্দ আবেস্তা।
ভাৰত উপমহাদেশত আগমন
কিচ্ছা এ সাঞ্জান নামৰ কিতাপখনৰ মতে জাদি ৰানা নামৰ এজন ভাৰতীয় শাসকে জৰদস্তিসকলক তেওঁৰ ৰাজ্যত বসতি স্থাপন কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল। কিন্তু বিনিময়ত তেওঁলোকক সেই ৰাজ্যৰ ভাষা আৰু (মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত) সাজ-পোছাক (শাৰী) গ্ৰহণ কৰিবলৈ কোৱা হয়। এই চৰ্ত দুটা মানি লৈ দলটোৱে ভাৰতত বসবাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁলোকৰ এই বসতি পাছলৈ সাঞ্জান নামৰ এখন চহৰত পৰিণত হয়। কোৱা হয় যে তেওঁলোকে পাৰস্যত থকা তেওঁলোকৰ জন্মস্থান সাঞ্জান নগৰৰ নামেৰে এই বসতিস্থলৰ নাম ৰাখিছিল। বৰ্তমান তুৰ্কমেনিস্তান ৰাজ্যৰ মাৰভ অঞ্চলৰ লগত সংলগ্ন প্ৰাচীন চহৰ সাঞ্জান। প্ৰায় পাঁচ বছৰৰ পিছত ইৰাণৰ বৃহত্তৰ খোৰাছান অঞ্চলৰ পৰা আন এটা জৰথুষ্ট্ৰ দল ভাৰতলৈ আহিছিল। এই গোটটোৱে লগত লৈ আহিছিল কিছুমান ধৰ্মীয় সামগ্ৰী (আলাত)। এই দুটা গোটক কেতিয়াবা সামূহিকভাৱে খোৰাস্তানী বা কোহিস্তানী অৰ্থাৎ পাহাৰীয়া মানুহ বুলিও কোৱা হৈছিল। তেওঁলোকৰ পিছত ইৰাণৰ শাৰী অঞ্চলৰ পৰা আন এটা জৰথুষ্ট্ৰবাদ গোট ভাৰতলৈ অহা বুলি কোৱা হয়।
ধৰ্মীয় সংস্কাৰ,আচাৰ-ব্যৱহাৰ
পাৰ্চী সম্প্ৰদায়ে পালন কৰা জৰথুষ্ট্ৰবাদ ধৰ্মৰ প্ৰধান আচাৰ-অনুষ্ঠানসমূহ হ’ল- বিশুদ্ধতা আৰু অশুদ্ধি অধ্যাদেশ (নাছু), দীক্ষা (নৱজোট), দৈনিক প্ৰাৰ্থনা, অগ্নি মন্দিৰ পূজা, বিবাহ, চূড়ান্ত সংস্কাৰ আৰু সাধাৰণ ধৰ্মীয় উপাসনা।
বিশুদ্ধতা আৰু প্ৰদূষণ
পবিত্ৰতা বা পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাক জৰদস্তি ধৰ্মত পবিত্ৰ আৰু শুভ বুলি গণ্য কৰা হয়। আনহাতে অশুদ্ধিক  অশুভ বুলি গণ্য কৰা হয়।
নৱজ্যোত
এই ধৰ্মীয় প্ৰক্ৰিয়া যাৰ দ্বাৰা জৰথ্ৰুষ্ট শিশুৱে আনুষ্ঠানিকভাৱে নিজৰ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে আৰু ধৰ্মীয় দীক্ষাত দীক্ষা লাভ কৰে।
বিবাহ
পাৰ্চী সমাজে বিবাহক যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰে। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে ঈশ্বৰে দিয়া ৰাজ্যৰ সম্প্ৰসাৰণ তেওঁলোকৰ দায়িত্ব আৰু এই সম্প্ৰসাৰণত তেওঁলোকে নিজেই প্ৰজনন কৰি ভূমিকা ল’ব পাৰে।
উচ্চ শিক্ষিত পাৰ্চী মহিলাসকলে পলমকৈ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু বহুক্ষেত্ৰত একেবাৰেই নহয়। সমীক্ষা অনুসৰি ৯৭% পাৰ্চী মহিলা সুশিক্ষিত, ৪২% বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতক, আৰু আন ২৯% বৃত্তি বা পেছাত নিয়োজিত যিয়ে সন্তোষজনক আয়ৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে। পাৰ্চী বিবাহ অনুষ্ঠানৰ কথা কওঁতে নৱজোট অনুষ্ঠানৰ লগত তুলনা আহে।  কাৰণ দুয়োৰে চিনাকি কৰাই দিয়া হয় চাফাই গা ধোৱা। গা ধোৱাৰ পিছত ফুলেৰে সজোৱা গাড়ীত দৰা-কইনা বিয়াৰ অনুষ্ঠানত উপস্থিত হয়। উক্ত অনুষ্ঠানত দুয়োপক্ষৰ পুৰোহিতসকলো উপস্থিত থাকে আৰু সক্ৰিয় ভূমিকা পালন কৰে। দৰা-কইনাক মুখামুখিকৈ বহিলেও মাজত এখন চাদৰ ৰখা হয়।  দুয়োৰে মূৰত এটা ঊল সাতবাৰ পেচোৱা হয় আৰু সিহঁতক বান্ধোনত বান্ধি ৰখা হয়। তাৰ পিছত দৰা-কইনাই ইজনে সিজনৰ ওপৰত ভাত পেলায়। ইয়াৰ প্ৰতীকী অৰ্থ হৈছে ইজনে সিজনৰ ওপৰত কৰ্তৃত্ব প্ৰতিষ্ঠা কৰা। এইবোৰ শেষ হ’লেই বিবাহৰ ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি আৰম্ভ হয়।  বৰ আৰু কইনাই ওচৰাওচৰিকৈ আসন গ্ৰহণ কৰে। আৰু পুৰোহিতজন তেওঁলোকৰ সন্মুখত বহে।
অন্তিম সংস্কাৰ
যিহেতু জৰথুষ্ট্ৰবাদ ধৰ্মই মৃতদেহক অশুদ্ধ বা অশুদ্ধ বুলি গণ্য কৰে, সেয়েহে পাৰ্চীসকলে যাতে কোনো ধৰণৰ লৌকিক বস্তু মৃতদেহৰ সংস্পৰ্শলৈ আহি অশুদ্ধ বা অশুদ্ধ হ’ব নোৱাৰে তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰে। তেওঁলোকৰ ঘৰত মৃতদেহ ৰখাৰ বাবে এটা নিৰ্দিষ্ট কোঠা সংৰক্ষিত হৈ থাকে। পৰিয়ালৰ কোনোবা এজনৰ মৃত্যু হ’লে তেওঁৰ মৃতদেহ দাহ নোহোৱালৈকে সেই কোঠাটোতে ৰখা হয়। মৃত্যুৰ পিছত সকলো ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান এই কোঠাতে কৰা হয়। দাহ কৰাৰ পূৰ্বে এজন পুৰোহিতক ঘৰলৈ মাতি অনা হয়। তেওঁ মৃতকৰ পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্তৰ বাবে মন্ত্ৰ পাঠ কৰে।
তথ্যপঞ্জী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
উত্তৰাঞ্চলীয় সামি ৱিকিপিডিয়া
উত্তৰাঞ্চলীয় সামি ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ উত্তৰাঞ্চলীয় সামি সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত উত্তৰাঞ্চলীয় সামি ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
উত্তৰাঞ্চলীয় সামি ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
গঙা চিলনীৰ পাখি (চলচ্চিত্ৰ)
গঙা চিলনীৰ পাখি (Ganga Chilonir Pakhi) ১৯৭৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন ক'লা-বগা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ছবিৰ পৰিচালনা আৰু সঙ্গীত আছিল পদুম বৰুৱাৰ। পদুম বৰুৱা পৰিচালিত এইখন একমাত্ৰ কথাছবি। মুক্তিৰ পিছত গঙা চিলনীৰ পাখিয়ে দৰ্শকৰ বিশেষ সঁহাৰি লাভ কৰা নাছিল। কিন্তু পিছলৈ ই ধ্ৰুপদী ছবিৰ মৰ্যাদা পাইছিল। ছবিখনত কোনো চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাছিল যদিও ইয়াত বৰগীত, নাম-প্ৰসংগ, বিয়া নাম, টোকাৰী গীত, মহগোৱালৰ গীতৰ সম্পূৰ্ণ নতুবা অংশবিশেষৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল। গঙা চিলনীৰ পাখি চলচ্চিত্ৰৰ চিনেমাট'গ্ৰাফী ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ।
ছবি নিৰ্মাণৰ আঁৰৰ কথা
গঙা চিলনীৰ পৰিচালক পদুম বৰুৱা কৈশোৰ কালতে প্ৰথম অসমীয়া ছবি জয়মতী চাই চলচ্চিত্ৰ শিল্পৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈছিল। স্কুলীয়া জীৱনত তেখেত কলকাতাৰ নিউ থিয়েটাৰ আৰু পুণেৰ প্ৰভাত কোম্পানীয়ে নিৰ্মাণ কৰা কিছু সংখ্যক ছবি চোৱাৰ সৌভাগ্য হৈছিল। প্ৰমথেশ বৰুৱা, দেৱকী বসু আৰু ভি শান্তাৰামৰ কেমেৰাৰ কাম, শব্দৰ নাটকীয় প্ৰয়োগ আৰু আকৰ্ষণীয় সম্পাদনাই তেখেতক অতিশয় আনন্দ আৰু সম্তুষ্টি প্ৰদান কৰিছিল। জয়মতীয়ে তেখেতৰ মনত চলচ্চিত্ৰৰ বীজ অংকুৰিত কৰিছিল যদিও জয়মতী নিৰ্মাণৰ চাৰি দশকৰ পাছত আঠ বছৰৰ কঠোৰ সংগ্ৰামৰ অন্তত তেখেতে তেখেতৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ ছবি 'গঙা চিলনীৰ পাখি' নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ছবিৰ কাহিনী
লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ উপন্যাস 'গঙা চিলনীৰ পাখি'ৰ কাহিনীৰ আধাৰত এই চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। সোণাই নৈৰ পাৰৰ ভোগৰামে ঘৈণীয়েক, ল'ৰা-ছোৱালী দুটা, মাক আৰু ভনীয়েক বাসন্তীক লৈ কোনোমতে জীৱন-নিৰ্বাহ কৰি আছিল। দূৰণিৰ কোনোবা গাঁৱৰ পৰা আহি সেই গাঁৱতে থিতাপি লোৱা হোমিওপেথিক ডাক্তৰ ধনঞ্জয়ৰ ভোগৰামৰ ঘৰখনলৈ আহ-যাহ কৰোঁতে বাসন্তীৰ লগত ভালপোৱাৰ সম্পৰ্কই গঢ় ল'লে। ইফালে নিৰ্বাচন আছিল। নিৰ্বাচনক কেন্দ্ৰ কৰি ভোগেশ্বৰ আৰু ধনঞ্জয়ৰ মাজত মনোমালিন্য হ'ল। নিৰ্বাচনৰ যোগেদি বেচ কিছু পইচা ঘটি ভোগেশ্বৰৰ অৱস্থা গজগজীয়া হ'ল। বাসন্তীৰ সৈতে ধনঞ্জয়ৰ বিয়াখন আৰু হৈ নুঠিল। ধনঞ্জয়ে তাইক পলুৱাই নিবলৈ জা-যোগাৰ কৰিছিল যদিও ঘৰখনৰ কথা ভাবি অৱশেষত তাই কানুনগোৰ পুতেক মথুৰাৰ সৈতে হোমৰ গুৰিত বহিল।
ঘটনাক্ৰমে বাসন্তীৰ পূৰ্বৰ প্ৰেমৰ কথা মথুৰাৰ কাণত পৰিল। দুয়োৰো মাজত আৰম্ভ হ'ল অশান্তি। এই অশান্তিজৰ্জ্বৰ পৰিস্থিতিৰ মাজতে হঠাৎ মটৰ দুৰ্ঘটনাত পতিত গৈ মথুৰা ঢুকাই থাকিল। অকালতে বিধৱা হোৱা বাসন্তীয়ে কেইদিনমান পিছত কেঁচুৱা এটা জন্ম দিলে যদিও সেইটো নাবাচিল। এদিন তাইৰ খবৰ ল'বলৈ ধনঞ্জয় আহিল। তাইৰ মনত আশাৰ সঞ্চাৰ হ'ল।
ঘৰুৱা কাম-কাজত সহায় কৰা মনবৰীৰ হাতত তাই ধনঞ্জয়লৈ চিঠি এখন লিখি পঠিয়ালে। চিঠিত লিখিলে যে সিহঁতে এতিয়াও বুঢ়াকাল পোৱা নাই। জীৱনৰ এই দীঘলীয়া কালচোৱা কেনেকৈ পাৰ কৰিব? ইয়াৰ কিবা ব্যৱস্থা নাইনে? ধনঞ্জয়ে মনবৰীক লগেলগে উত্তৰ নিদি চিন্তা কৰি দুদিন পিছত নিজে গৈ জনাব বুলি ক'লে। কিন্তু ধনঞ্জয়ৰ পৰা কোনো খবৰ নাপাই দুদিনমান পিছত বাসন্তীয়ে পুনৰ মনবৰীক তেওঁৰ তালৈ পঠিয়ালে। মনবৰীয়ে তালৈ গৈ গম পালে যে ঘৰ-মাটিয়ে সোপাকে বেচি ধনঞ্জয় এই গাঁও এৰি গুছি গৈছে। কলৈ গৈছে কোনেও নাজানে। লগতে কৈ গৈছে যে তেওঁ হেনো সোণাই নৈৰ পাৰলৈ আৰু কেতিয়াও নাহে।
কলা-কুশলী
(তথ্যছকত উল্লেখ নথকা সকল)
দৰ্শকৰ সঁহাৰি
ছবিখনৰ প্ৰতি দৰ্শকৰ বিশেষ সঁহাৰি দেখা নগ'ল। গঙা চিলনীৰ পাখি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লৈ পদুম বৰুৱা অৰ্থসংকটত ভুগিছিল আৰু পিছলৈ পত্নীৰ সোণৰ আ-অলংকাৰ বিক্ৰী কৰি সেই টকা ছবি নিৰ্মাণত ব্যয় কৰিছিল। টকাৰ অভাৱৰ বাবে তেওঁ চিনেমাখনত চাব-টাইটেল অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব নোৱাৰিলে। সেয়ে কেইবাটাও চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত চিনেমাখনক ভাগ ল'বলৈ দিয়া নহ'ল। ছবিখনে কোনো বঁটা-বাহন লাভ নকৰিলেও পিছলৈ গৈ ই অসমীয়া ধ্ৰুপদী ছবিৰ মৰ্যাদা পাইছিল। চলচ্চিত্ৰ সমালোচক চিদানন্দ দাসগুপ্ত আৰু সতীশ বাহাদুৰে গঙা চিলনীৰ পাখিক প্ৰথম অসমীয়া বাস্তৱধৰ্মী ছবি বুলি অভিহিত কৰিছিল। ছবিৰ বিষয়বস্তু সম্পৰ্কে হীৰেণ গোঁহায়ে লিখিছে- মানুহৰ সপোন চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ হোৱা এই গল্পত সামাজিক বিৱৰ্তনৰ মৰ্মান্তিক ব্যৰ্থতা হৃদয়স্পৰ্শী ৰুপত প্ৰতিফলিত হৈছে। এয়া মাথোঁ গাঁও বনাম নগৰৰ বিষয় নহয়, বৰঞ্চ এয়া হ’ল এখন পূৰ্ণাঙ্গ সমাজৰ সম্ভাৱনীয়তাৰ দুখজনক অকাল মৃত্যুৰ গল্প।
চলচ্চিত্ৰ
এটা জাতি/যুগ বা প্ৰজন্মই চলচ্চিত্ৰক নিজা বৈশিষ্টপূৰ্ণ ৰূপত তুলি ধৰে আৰু চলচ্চিত্ৰয়ো এখন সমাজক প্ৰভাৱান্বিত কৰাৰ ক্ষমতা ৰাখে। একে সময়তে সমাজৰ দাপোন আৰু পৰিবৰ্তনৰ কাৰক হিচাপে কাম কৰিব পৰাৰ ক্ষমতাৰ বাবে চলচ্চিত্ৰক এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কলা জ্ঞান কৰা হয়। চলচ্চিত্ৰই সফল মনোৰঞ্জনৰ আৰু জ্ঞানৰ ক্ষমতাশালী বাহক হিচাপে কাম কৰিব পাৰে। চলচ্চিত্ৰই একেসময়তে ছবি, শব্দ, সংলাপ সকলো সাঙুৰি লয় বাবে ই যোগাযোগৰ এটা বিশেষ প্ৰভাৱশালী মাধ্যম হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। বহুতো চলচ্চিত্ৰই স্থান, কাল-ৰ পৰিধি ভাঙি বিশ্বব্যাপি জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। চলচ্চিত্ৰ কাহিনী-ভিত্তিক, শৈক্ষিক বা এবষ্ট্ৰাক্ট (abstract) যিকোনো বিধৰ হ'ব পাৰে।
চলচ্চিত্ৰ মূলতে এলানি ক্ৰমিক স্থিৰচিত্ৰ। প্ৰতিখন স্থিৰ ছবিক 'ফ্ৰেম' (Frame) বোলা হয়। এই ক্ৰমিক স্থিৰ ছবিসমূহক ইখনৰ পাছত সিখনকৈ খৰ গতিৰে দেখুৱাই গ'লে আমাৰ চকুৰ দৃষ্টি জড়তাৰ বাবে ইখনৰ পাচত সিখন অহাটো ধৰিব নোৱাৰি। আন এটা পৰিঘটনা 'বিটা গতি'-ৰ বাবে (beta movement) ক্ৰমে সলনি হৈ থকা এই ছবিসমূহ প্ৰত্যক্ষ কৰিলে গতিৰ ভ্ৰমৰ সৃষ্টি হয়, অৰ্থাৎ স্থিৰ চিত্ৰৰ ক্ৰমটোৱে গতি কৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
'চলচ্চিত্ৰ' নে 'বোলছবি', সেই সম্বন্ধে অলপ মতান্তৰ আছে। অসমীয়া ভাষাত 'বোলছবি' শব্দটোৰ প্ৰথম প্ৰয়োগ কৰিছিল পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱাই৷ অৰ্থগত দৃষ্টিৰে চাবলৈ গ'লে 'চলচ্চিত্ৰ' শব্দটোৱে প্ৰকৃত অৰ্থ বহন কৰে। চলি থকা চিত্ৰই হৈছে চলচ্চিত্ৰ। বোলছবি বা কথাছবি, অৰ্থাৎ কথা কোৱা ছবি, শব্দকেইটা প্ৰচলন হৈছিল চলচ্চিত্ৰত শব্দৰ সংযোজন হোৱাৰ পাছত। চলচ্চিত্ৰৰ বাবে শব্দ অপৰিহাৰ্য নহয় বাবে বোলছবি বা কথাছবি শব্দটোৱে সম্পূৰ্ণ অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে। ইংৰাজী চিনেমা আৰু ফিল্ম এই শব্দ দুটাও অসমীয়া ভাষী ৰাইজৰ মাজত বহুলভাৱে প্ৰচলিত। ইংৰাজীত 'মুভি' বুলিও কোৱা হয়। ফিল্ম শব্দটো প্ৰথমে ব্যৱহাৰ হৈছিল কাৰণ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰথমে ফটোগ্ৰাফিক ফিল্মৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত 'মুভি' (movie) শব্দটো, আৰু ইউৰোপ মহাদেশত 'ফিল্ম' (Film) শব্দটো বহুলভাৱে প্ৰচলিত। অন্যান্য নাম যেনে 'পিক্‌চাৰ', 'ফটো প্লে', 'ফ্লিক' আদিও বহুলভাৱে প্ৰচলিত।
বিষয় অনুসৰি চলচ্চিত্ৰক মূলতঃ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি: 'কাহিনী চিত্ৰ' (feature film) আৰু 'তথ্যচিত্ৰ' (documentary)। কাহিনী চিত্ৰত এটা কাহিনী কোৱা হয়, আৰু তথ্যচিত্ৰত কোনো এটা বিষয়ৰ ওপৰত প্ৰবন্ধ ধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।
চলচ্চিত্ৰৰ ইতিহাস
thumb|[[চাৰ্লি চেপলিন-ৰ 'দা বণ্ড' ছবিৰ এটা টুকুৰা (১৯১৮)]]
নাটক, নৃত্য আদিৰ দৰে পৰিবেশন কলাৰ কেবাটাও উপাদান চলচ্চিত্ৰৰো অভিন্ন অংগ, যেনে: চিত্ৰনাট্য (নাটক), সাজ-সজ্জা, পৰিচালনা, অভিনেতা, সংগীত আৰু দৰ্শক। মূলতঃ প্ৰযুক্তিৰ অভাৱতেই এই ঐতিহাসিক কলাবিলাকক 'ৰেকৰ্ড' কৰি পাছত প্ৰদৰ্শন কৰাৰ সুবিধা নাছিল। চলচ্চিত্ৰই মূলতঃ এই অসুবিধাটোকে দূৰ কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰৰ যোগে যিকোনো পৰিবেশন কলাকে সাঁচি থৈ আকৌ চাব পৰা হ'ল। অৱশ্যে ধীৰে ধীৰে চলচ্চিত্ৰ কেৱল এটা সাঁচি থোৱা মাধ্যম হৈ নাথাকি নিজা শিল্পসত্তা এটাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হয়। বৰ্তমান চলচ্চিত্ৰ এটা স্বয়ংসম্পূৰ্ণ শিল্প।
ফটো তুলিবলৈ 'চেলুলয়ড'ৰ 'ফিল্ম' আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ পাছতহৈ প্ৰকৃত চলচ্চিত্ৰৰ জন্ম হয়। চেলুলয়ডৰ ফিল্ম দীঘল কৰিবপৰা গৈছিল বাবে তাত একেলগে কেবা হাজাৰ স্থিৰ চিত্ৰ একেলগে সুমুৱাব পৰা গৈছিল। ফিল্ম ব্যৱহাৰ হোৱাৰ আগতে ফটো তুলিবলৈ কাঁচৰ প্লেট ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ১৮৭৮ চনত ইংৰাজ ফটোগ্ৰাফাৰ ইডৱাৰ্ড মাইব্ৰিজ-এ (Eadweard Muybridge) আমেৰিকাত এটা দৌৰি থকা ঘোঁৰাৰ ২৪খন ক্ৰমিক ছবি তোলে। এই ছবিসমূহত ঘোঁৰা এটাৰ দৌৰাৰ সময়ত হোৱা অংগ সঞ্চালনৰ ২৪টা ক্ৰমিক ছবি আছিল। এয়েই আছিল চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম আৰম্ভণি। অৱশ্যে তেতিয়াও ইয়াক চলচ্চিত্ৰ বোলা হোৱা নাছিল। পাছত এই ছবি সমূহ কাগজত 'প্ৰিণ্ট' কৰি এটা ঘূৰি থকা ডাঙৰ বৰ্তুলাকাৰ আধাৰত একাদিক্ৰমে আঠা লগাই মানুহক দেখুওৱা হৈছিল। চাব লাগিছিল সৰু ফুটা এটাৰ মাজেৰে। তেনেদৰে চাই পঠিয়ালে ঘোঁৰাটোক আকৌ দৌৰি থকা দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল। এই সঁজুলিটো ব্যৱসায়িক ভাৱে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। আৰু পইচা সুমুওৱা সেইটো চাব পৰা ব্যৱস্থা আছিল। এয়েই আছিল চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰাৰম্ভিক ৰূপ। thumb|left|Roundhay Garden Scene-ৰ এখন স্থিৰ চিত্ৰ, চলচ্চিত্ৰগ্ৰহণ কেমেৰাৰে তোলা প্ৰথমখন চলচ্চিত্ৰ। ফটো তুলিছিল লুই দি প্ৰিন্স-এ (Louis Le Prince, চন ১৮৮৮
প্ৰখ্যাত আৱিষ্কাৰক থমাছ আলভা এডিছন-এ (Thomas Alva Edison) গতিশীল বস্তুৰ ক্ৰমিক ছবি তুলিব পৰা যন্ত্ৰ এটাৰ আৱিষ্কাৰত মনোনিবেশ কৰে। এই কামৰ বাবে ১৮৮৮ চনত তেওঁ সহযোগী উইলিয়াম ডিকছন-ক (William K.L. Dickson) দায়িত্ব দিয়ে। দুয়োজনে ক্ৰমিক ছবি তোলাৰ বাবে কাইনেট'গ্ৰাফ (Kinetograph) আৰু সেই ছবি চলন্ত অৱস্থাত চোৱাৰ বাবে কাইনেট'স্কোপ (Kinetoscope) নামৰ এবিধ যন্ত্ৰ উদ্ভাৱন কৰে। ১৮৯৪ চনত 'কাইনেট'স্কোপ' যন্ত্ৰ বজাৰত মুকলি কৰা হয়। এই যন্ত্ৰত এটা ফুটাৰে চলন্ত ছবি ছোৱাৰ ব্যৱস্থা আছিল। সেয়ে এবাৰত এজন ব্যক্তিয়ে ছবি দৰ্শন কৰিব পাৰিছিল। এই অসুবিধা আঁতৰ কৰিবলৈ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আৱিষ্কাৰকে সেই ছবি পৰ্দাত ডাঙৰকৈ প্ৰক্ষেপ কৰিব পৰা ব্যৱস্থা সাজি উলিয়ায়। থমাছ এৰ্মাট (Thomas Armat) নিৰ্মিত এনে এটা যন্ত্ৰৰ আধাৰত এডিছনে নিজাকৈ এটা প্ৰজেক্টৰ (Projector) নিৰ্মাণ কৰে আৰু নাম দিয়ে ভিটাস্কোপ (Vitascope)।
ডাঙৰকৈ পৰ্দাত প্ৰক্ষেপ কৰি বহু মানুহে একলগে চাব পৰাকৈ প্ৰথমে চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল ১৮৯৬ চনত। নিউ য়ৰ্ক চহৰৰ 'ক'ষ্টাৰ আৰু বিয়াল-ৰ সংগীত প্ৰেক্ষাগৃহ'ত (Koster and Bial's Music Hall) এপ্ৰিল মাহৰ ২৩ তাৰিখে এই প্ৰদৰ্শনীৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল।
১৮৯৪ চনত ডিক্‌ছনে চলচ্চিত্ৰৰ লগত শব্দৰ সংযোগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু নিৰ্বাক ছবিকেই ৰাইজে বিপুলভাৱে আদৰি লৈছিল। প্ৰথম অৱস্থাত একোটা দৃশ্যৰ চলচ্চিত্ৰ ৰূপ দি দেখুওৱা হৈছিল যদিও, সোনকালেই চলচ্চিত্ৰই কাহিনী ক'বলৈ আৰম্ভ কৰে। কাহিনী এটা দৰ্শকক ক'বলৈ কেবাটাও দৃশ্য সম্বলিত চলচ্চিত্ৰৰ জন্ম হয়। দৃশ্যৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ হিচাপত কেমেৰা আগুৱাই বা পিছুৱাই, বা কেমেৰাৰ কোণ সলনি কৰি নতুন ধৰণৰ দৃশ্য দেখুওৱাৰ প্ৰয়াস আৰম্ভ কৰা হয়। এনেদৰেই ধীৰে ধীৰে চলচ্চিত্ৰৰ ব্যাকৰণ গঢ় লৈ উঠে। স্ৰথম অৱস্থাৰ ছবিঘৰত নিৰ্বাক ছবিৰ লগত পিয়ানো বা অৰ্গেন বজোৱা হৈছিল। অৱশ্যে তাৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল প্ৰজেক্টৰৰ ঘৰ-ঘৰ শব্দটো নোহোৱা কৰি ৰখাটোহে। সোনকালেই অৱশ্যে দৃশ্যাংশৰ লগত সংগতি ৰাখি বেলেগ সংগীত বজাবলৈ আৰম্ভ কৰা হয়। কিছুমান ছবিঘৰত এটা পৰিপূৰ্ণ অৰ্কেষ্ট্ৰাই ছবিৰ লগত সংগীত দিছিল। ১৯২০ চনৰপৰা চলচ্চিত্ৰৰ লগত চলচ্চিত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰিব লগা সংগীতৰ স্বৰলিপিও নিৰ্মাতাৰ ফালৰপৰাই প্ৰস্তুত কৰি পঠিয়াই দিছিল।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ বাবে ইউৰোপত চলচ্চিত্ৰৰ কাম লেহেমীয়া হৈ পৰে, আনহাতে এই সময়ছোৱাতে আমেৰিকাত নিৰ্মিত দুখন নিৰ্বাক ছবিয়ে চলচ্চিত্ৰক এটা মৰ্য্যদাপূৰ্ণ শিল্পৰ শাৰীত বহুৱাবলৈ সক্ষম হয়। ডি. ডব্লু. গ্ৰিফিথ-ৰ (D. W. Griffith) 'দা বাৰ্থ অৱ এ নেছন' ('The Birth of a nation') আৰু 'ইনট'লাৰেন্স' (Intolerance), এই দুখন ছবিয়ে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ শেলীত বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱ পেলাবলৈ সক্ষম হয়। প্ৰধম বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত ইউৰোপতো কেবা গৰাকী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাই নতুন নতুন পৰীক্ষা নিৰীক্ষাৰে চলচ্চিত্ৰ শিল্পক এটা স্বয়ংসম্পূৰ্ণ কলাৰ ৰূপ দিয়ে। এওঁলোকৰ ভিতৰত তিনিগৰাকী বিশেষ ভাৱে উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি আছিল--ছেৰ্গেই আইজেনষ্টাইন, ফ্ৰেডেৰিক উইলহেল্ম মাৰ্নো আৰু ফ্ৰিজ লেং। প্ৰায় একে সময়তে আমেৰিকাত চাৰ্লি চেপলিন আৰু বাষ্টাৰ কীটন-এ চলচ্চিত্ৰক বিপুলভাৱে জনপ্ৰিয় কৰি তোলাৰ উপৰিও নতুন নতুন অৱদানেৰে সমৃদ্ধ কৰি থৈ যায়।
১৯২৪ চনৰপৰা চলচ্চিত্ৰত শব্দৰ প্ৰয়োগ আৰম্ভ হয়। ১৯২৭ চনত নিৰ্মিত 'দা জেজ ছিংগাৰ' (The Jazz Singer) নামৰ ছবিখনক প্ৰথম সবাক ছবি বোলা হয় যদিও তাৰ আগতেও চলচ্চিত্ৰত শব্দৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল পৰীক্ষনীয় হিচাপে। এনিমেছন ছবিত শব্দৰ প্ৰথম প্ৰয়োগ হয় ১৯২৪ চনত মেক্স ফ্লেইছাৰৰ ষ্টুডিঅ'ৰপৰা নিৰ্মিত 'কোকো ছং কাৰ টিউনছ' (Ko-ko Song Car-Tunes) নামৰ ছবিখনৰপৰা। শব্দ সম্বলিত চলচ্চিত্ৰক 'টকীং পিক্‌চাৰ' (Talking Picture) বা চমুকৈ 'টকী' (Talkie) বোলা হৈছিল। বোলছবি বা কথাছবি বুলিলে প্ৰকৃত অৰ্থত 'টকী'ক বুজোৱা হয়। শব্দ সম্বলিত চলিচত্ৰক মানুহে বিপুল ভাৱে আদৰি লৈছিল। সেয়ে সোনকালেই নিৰ্বাক ছবিৰ নিৰ্মাণ প্ৰায় বন্ধ হৈ যায়।
ইমানদিনলৈ চলচ্চিত্ৰ আচল মাত্ৰ ক'লা-বগা ৰঙত। ক্ৰমান্বয়ে চলচ্চিত্ৰত 'স্বাভাৱিক ৰঙ'ৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছে। স্বাভাৱিক ৰঙ বোলোতে পিছে বাস্তৱ পৃথিৱীৰ ৰঙৰ নিচিনা বুজোৱা হোৱা নাছিল। কেমেৰাৰ ৰঙৰ সৈতে ছবি তোলা পদ্ধতিকহে 'স্বভাৱিক ৰঙ' বোলা হৈছিল। ক'লা-বগা ৰীলত ৰঙ দি বা অন্য উপায়েৰে ছবিত ৰঙ দিয়াটোক 'স্বাভাৱিক ৰঙ' বোলা নহৈছিল। নামত 'স্বাভাৱিক ৰঙ' হ'লেও পিছে প্ৰথম অৱস্থাৰ ৰঙীন ছবিবোৰত স্বভাৱিক ৰঙ দেখা নগৈছিল। তিনি তৰপীয়া ৰঙীন ছবি তোলাৰ ব্যৱস্থা থকা 'টেক্‌নিকালাৰ' (Tchnicolor) পদ্ধতি আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ পাছত হে কিছু পৰিমাণে স্বাভাৱিক ৰঙ দেখা গৈছিল। এই পদ্ধতিৰে ১৯৩৪ চনত কেবাখনো ছবি আংশিক ভাৱে ৰঙীন কৰি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৯৩৫ চনত নিৰ্মাণ হোৱা 'বেকী ছাৰ্প' (Becky Sharp) আছিল প্ৰথমখন সম্পূৰ্ণ ৰঙীণ ছবি। চলচ্চিত্ৰক শব্দৰ প্ৰয়োগক দৰ্শকে বিপুল উৎসাহেৰে আদৰি লৈছিল যদিও, ৰঙৰ সংযোজনে ইমান বিপুল সঁহাৰি পোৱা নাছিল। সেয়ে ৰঙীন ছবিৰ লগতে ক'লা-বগাৰ ছবিৰ নিৰ্মাণো বহুত দিনলৈ চলি আছিল। বৰ্তমানেও ক'লা-বগা ছবি পৰীক্ষামূলক ভাৱে নিৰ্মাণ কৰা হয়। অৱশ্যে সেয়া বিষয়বস্তুৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিহে।
১৯৫০-ৰ দশকৰ প্ৰথম ভাগত আমেৰিকাত প্ৰথম ক'লা-বগা দূৰদৰ্শনৰ প্ৰচলন ঘটে। দূৰদৰ্শনে চলচ্চিত্ৰৰ ব্যৱসায়ত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰৈ। তেতিয়াই ক'লা-বগা দূৰদৰ্শনৰ বিপৰীতে ৰঙীন ছবি নিৰ্মাণ কৰি চলচ্চিত্ৰক আকৌ জনপ্ৰিয় কৰি তোলাৰ প্ৰয়াস কৰা হয়। সেই সময়ৰেপৰা ৰঙীন ছবিৰ নিৰ্মাণ বৃদ্ধি পায়। ১৯৬০-ৰ দশকত ৰঙীন টিভিৰ প্ৰসাৰ ঘটে। তেতিয়াৰে পৰা ক'লা-বগা ছবিৰ নিৰ্মাণ আমেৰিকাত বন্ধ হোৱাৰ নিচিনাই হৈ পৰে। ভাৰতীয় আৰু বিশেষকৈ অসমীয়া ভাষাৰ ছবি ১৯৭০-ৰ দশকলৈ ক'লা-বগা আছিল। ইয়াৰ বাবে অৱশ্যে খৰচৰ কথাটোহে মুখ্য আছিল।
প্ৰথম সময়ৰ (১৯৬০ চনলৈ) চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ মূল কেন্দ্ৰ আছিল ষ্টুডিঅ'সমূহ। ষ্টুডিঅ'বিলাকে মাহিলী দৰমহা দি শিল্পী, কলা-কুশলী ৰাখিছিল, আৰু তেওঁলোকৰ দ্বাৰা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। ৬০-ৰ দশকৰপৰা এই ব্যৱস্থা উঠি গৈ এখন ছবিৰ বাবে মাননি ভিত্তিত শিল্পী, কলা-কুশলী সংগঠিত কৰা আৰম্ভ কৰা হয়। এই প্ৰচেষ্টাত পৰিচালকে নিজা খেয়াল-খুচী মতে ছবি নিৰ্মাণৰ সুবিধা পায়। সেয়ে এই কালতে পাৰম্পৰিক ধাৰাৰ ছবিৰ বাহিৰে 'নতুন ধাৰা' (New Wave), 'সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰ' (Parallel Cinema) আদি বিভিন্ন ধাৰাৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৯৯০-ৰ দশকত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণত ডিজিটেল প্ৰযুক্তিৰ প্ৰবেশ ঘটে। এই সময়চোৱাৰপৰা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কাৰীকৰি কলা-কৌশল বিশেষ ভাৱে সলনি হয়।
তত্ত্ব
চলচ্চিত্ৰ তত্ত্বই চলচ্চিত্ৰ অধ্যয়নৰ বাবে কিছুমান 'ধাৰণা' গঢ় দিয়াৰ প্ৰয়াস কৰে। চলচ্চিত্ৰ তত্ত্বৰ প্ৰথম আৰম্ভণি ঘটে 'ৰিকিঅ'টো কেনুড'ৰ 'দা বাৰ্থ অৱ দা চিক্স্‌থ আৰ্ট' ('The Birth of the Sixth Art', Ricciotto Canudo) নামৰ কিতাপখনত। ৰুড্লফ আৰ্নহাইম, বেলা বালাজ, আৰু ছিগফ্ৰাইড ক্ৰকাৰ (Rudolf Arnheim, Bela Balazs, and Siegfried Kracauer)-এ 'গাঠনিক চলচ্চিত্ৰ তত্ত্ব'-ৰ (Formalist Film Theory) পোষকতা কৰে। এই তত্ত্ব অনুসৰি বাস্তৱৰ লগত পাৰ্থক্যই চলচ্চিত্ৰ শিল্পৰ মূল কলাত্মক ভেঁটি। কিন্তু আন্দ্ৰে বাজিন-এ (Andre Bazin) এই তত্ত্বৰ বিৰোধিতা কৰি কয় যে চলচ্চিত্ৰৰ কলাত্মক ভিত্তি হৈছে বাস্তৱক পুনৰ-নিৰ্মাণ কৰাত হে বাস্তৱৰ লগত পাৰ্থক্য অনাত নহয়। বাজিনৰ তত্ত্বক 'বাস্তৱবাদী তত্ত্ব' (Realist Theory) বোলা হয়। চলচ্চিত্ৰৰ নতুন পণ্ডিতসকলে চলচ্চিত্ৰৰ মনোবৈশ্লেষণিক তত্ত্ব, গাঠনিক তত্ত্ব, নাৰীবাদী তত্ত্ব আদি কেইবাটাও নতুন ধাৰণাৰ জন্ম দিছে। আনহাতে এই তাত্বিক ধাৰণাবোৰৰ সলনি চলচ্চিত্ৰৰ কলাক 'জীৱন দৰ্শনৰ এক প্ৰতিফলন' বুলি কব খোজে। 'ৱিটজেনষ্টাইন' (Wittgenstein) এই ধাৰণাৰ মূল প্ৰতিষ্ঠাপক।
চলচ্চিত্ৰৰ ভাষা
চলচ্চিত্ৰৰ এটা নিজস্ব ভাষা থকা বুলি কোৱা হয়। জেম্‌ছ মোনাকো-ৰ (James Monaco) ৰছিত 'হাউ টু ৰিড এ ফিল্ম' ('How to Read a Film') গ্ৰন্থত চলচ্চিত্ৰৰ ভাষাৰ আলোচনা কৰা হৈছে। প্ৰখ্যাত পৰিচালকে ইংমাৰ বাৰ্গমেন-এ (Ingmar Bergman) ৰাছিয়ান পৰিচালক 'আন্দ্ৰেই টাৰক'ভস্কি' (Andrei Tarokvsky) ames Monaco]]-ক প্ৰচুৰ প্ৰশংসা কৰি কৈছিল যে টাৰক'ভস্কিয়ে চলচ্চিত্ৰক এটা নিজস্ব ভাষা দিবলৈ সক্ষম হৈছিল, আৰু এই ভাষা জীৱনৰে এটা প্ৰতিফলন হৈ চলচ্চিত্ৰক জীৱনৰে এটা সপোনৰ ৰূপ দিবলৈ সক্ষ হৈছিল (...for me is the greatest [director], the one who invented a new language', true to the nature of film, as it captures life as a reflection, life as a dream.") চলচ্চিত্ৰৰ ভাষাৰ এটা সৰু উদাহৰণ স্বৰূপে আগবঢ়াব পাৰি যে দুজন অভিনেতাৰ এজনৰ সোঁফাল দেখুৱাই কিছু সময় পাছত আনজনৰ বাওঁফালটো দেখুৱাই আৰু এই ক্ৰমৰ পুনৰাবৃত্তি কৰি দুয়োজনৰ মাজত কথোপকথন চলি থকাৰ ধাৰণা দৰ্শকক দিব পাৰি। সেইদৰে এজন অভিনেতাৰ কপালৰ ওচৰলৈ ক্ৰমান্বয়ে কেমেৰা জুম কৰি নি আৰু প্ৰায় একে দেখাত আন এজন কম বয়সীয়া অভিনেতাৰ চিত্ৰ দেখুৱাই অভিনেতাজনৰে জীৱনৰ স্মৃতি বুলি দৰ্শকক বুজাব পাৰি। এই ধাৰণাবিলাক এতিয়া তেনেই সাধাৰণ যেন লাগিলেও এয়েই আছিল প্ৰথম অৱস্থাৰ চলচ্চিত্ৰৰ ব্যাকৰণ আৰু এই কৌশলবোৰ আৱিষ্কাৰ কৰি তাক বৰ্তমানৰ ৰূপ দিবলৈ বহুতো বছৰৰ সাধনাৰ প্ৰয়োজন হৈছিল।
মন্তাজ
'মন্তাজ' চলচ্চিত্ৰ সম্পাদনাৰ এটা কৌশল। নিৰ্বাক যুগত ক্ৰমবিহীন দুটা দৃশ্যক একেলগে দৰ্শাই দৃশ্যটোৰ অৰ্থ সলনি কৰি দিবলৈ বা দৃশ্যাংশৰ আবেদন অধিক তীব্ৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সবাক ছবি অহাৰ পাছত একে প্ৰক্ৰিয়াকে কেতিয়াবা দৃশ্যৰ লগত মিল নথকা শব্দ প্ৰয়োগ কৰি বা আন বহুতো কৌশলেৰে প্ৰয়োগ কৰা হৈছে। 'ছোলে' বোলছবিৰ গব্বৰ সিঙৰ চৰিত্ৰটোৱে গাঁৱৰপৰা বাহিৰলৈ পঢ়িবলৈ যোৱাৰ সময়ত কিশোৰ এজনক হত্যা কৰাৰ দৃশ্যটো নেদেখুৱাই তাৰ ঠাইত হাতত পৰি থকা মাখি এটা মৰাৰ দৃশ্য দেখুৱাই সমাপ্ত কৰা হয়। মাখি মৰাৰ দৃশ্যটো যদিও মূল কাহিনীৰ লগত লগত সংগতিহীন, তথাপিও সেই দৃশ্যাংশৰ অৰ্থটো মাখি মৰা কাৰ্য্যই সম্পূৰ্ণ কৰে। অৱশ্যে এই দৃশ্যটোত সৰু ঘটনাটো ঘটনাকালত ঘটি যোৱা এটা সৰু খুঁটি-নাটি হিচাপে দেখুওৱা হৈছে। আজিকালিৰ চলচ্চিত্ৰত মন্তাজক প্ৰায়েই ছবিৰ কাহিনীৰ খুঁটি-নাটিৰ লগত সংলগ্ন দৃ্শ্য ব্যৱহাৰ কৰি কৰা হয়। মন্তাজৰ সফল প্ৰয়োগৰ বাবে ছেৰ্গেই আইজেনষ্টাইনৰ ছবিসমূহ অগ্ৰনী আছিল বুলি কোৱা হয়।
চলচ্চিত্ৰ সমালোচনা
চলচ্চিত্ৰ সমালোচনাই চলচ্চিত্ৰৰ বিশ্লেষণ আৰু মূল্যায়নক সাঙুৰি লয়। চলচ্চিত্ৰ সমালোচনা মূলতে দুই প্ৰকাৰৰ: বিদ্যায়তনিক আৰু সংবাদভিত্তিক। বিদ্যায়তনিক সমালোচনাত চলচ্চিত্ৰৰ ধ্যান-ধাৰণা, ব্যাকৰণ আদিৰ ওপৰত অধ্যয়ন কৰা হয় আৰু সাধাৰণতে চলচ্চিত্ৰৰ পণ্ডিত, ছাত্ৰ আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণকাৰীৰ মাজতে সীমাবদ্ধ থাকে। আনহাতে সংবাদভিত্তিক সমালোচনাত কোনো এখন চলচ্চিত্ৰৰ সমালোচনা আগবঢ়োৱা হয়, য'ত পঢ়ুৱৈ হয় সাধাৰণ ৰাইজ আৰু ঘাইকৈ সমালচনা কৰা ছবিখনৰ ভাল, বেয়া দিশবোৰ আঙুলিয়াই দিয়া হয়। সংবাদভিত্তিক সমালোচনা বহুলকৈ বাতৰি-কাকত বা অন্যান্য গণ-সংযোগৰ মাধ্যমত প্ৰকাশ কৰা হয়।
সংবাদভিত্তিক সমালোচকক বহুতে সমালোচক বুলি নকৈ চলচ্চিত্ৰ পৰ্য্যালোচক (film reviewer) বুলিহে ক'ব খোজে। প্ৰকৃত সমালোচকে চলচ্চিত্ৰৰ বিদ্যায়তনিক দিশত বেছি গুৰুত্ব দিয়ে। তেওঁলোকে একোখন ছবিৰ ওপৰত মন্তব্য দিয়াতকৈ (নতুন দিগ-দৰ্শক ছবিৰ বাহিৰে) চলচ্চিত্ৰই কেনেকৈ সমাজক প্ৰভাৱান্বিত কৰে, আৰু তাৰ ওলোটাটো, চলচ্চিত্ৰৰ নিৰ্মাণৰ গাঠনিগত সাল-সলনি ইত্যাদিৰ ওপৰত আলোচনা কৰে। বিদ্যায়তনিক আলোচনা বাতৰি কাকতৰ দৰে বহুল প্ৰচাৰিত গণ-মাধ্যমত প্ৰকাশ নহৈ গৱেষণা-পত্ৰ হিচাপেহে প্ৰকাশিত হয়। এনে সমালোচক সাধাৰণতে বিদ্যায়তনিক প্ৰতিষ্ঠানৰ অংগ হয়।
চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ
right|thumb| লুমিয়েৰ ভাতৃদ্বয়ৰদ্বাৰা নিৰ্মিত 'লুমিয়ৰ কলঘৰৰপৰা প্ৰস্থানৰত কৰ্মীবৃন্দ' ( La Sortie des usines Lumière à Lyon) চলচ্চিত্ৰৰ এটা ফ্ৰেম। চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰু প্ৰদৰ্শন এটা লাভজনক ব্যৱসায়। প্ৰথম আৰম্ভণিৰ পৰাই চলচ্চিত্ৰ জনসাধাৰণৰ মাজত বিপুল ভাৱে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে, সেয়ে অতি সোনকালেই চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ এটা লাভজনক ব্যৱসায় হিচাপে গঢ় লৈ উঠে। ১৮৯০-ৰ দশকত 'লুমিয়েৰ ভাতৃদ্বয়ে' ( Auguste আৰু Louis Lumière) আৱিষ্কাৰ কৰে 'চিনেমাটোগ্ৰাফ' (Cinématographe) নামৰ এবিধ বিশেষ যন্ত্ৰ। এই যন্ত্ৰটো মূলতে এটা চলচ্চিত্ৰৰ কেমেৰা হ'লেও ইয়াৰ সহায়ত কেমেৰাৰ ফিল্ম পৰিস্ফূটন কৰাৰ উপৰিও প্ৰজেক্টৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি পৰ্দাত চাব পৰা গৈছিল। কিছু সংখ্যকৰ মতে এই যন্ত্ৰৰ মূল আৱিষ্কাৰক আছিল 'লিঅ'ন ব'লি' (Léon Bouly)। তেখেতে ১৮৯২ চনত এই যন্ত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল যদিও ধনৰ অভাৱত তাক পেটেণ্ট কৰিব নোৱাৰিলে। তেখেতৰপৰাই লুমিয়েৰ ভাতৃদ্বয়ে এই যন্ত্ৰ কিনি লয় আৰু নিজৰ নামত পেটেণ্ট লয় ১৩ ফেব্ৰুৱাৰী ১৮৯৫ চনত। তেওঁলোকে এই যন্ত্ৰৰদ্বাৰাই প্ৰথম ছবি তোলে ১৯ মাৰ্চ, ১৮৯৫ চনত।
প্ৰথম লোৱা ছবি আছিল তেওঁলোকৰ কলঘৰৰপৰা ওলাই গৈ থকা শ্ৰমিক সকলৰ গতিশীল ছবি। ছবিখনৰ নাম আছিল 'লুমিয়ৰ কলঘৰৰপৰা প্ৰস্থানৰত কৰ্মীবৃন্দ' ( La Sortie des usines Lumière à Lyon)। লুমিয়েৰ ভাতৃদ্বয়ে এই ছবিখন প্ৰথমে ব্যক্তিগত ভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰে ১৮৯৫ চনৰ ২২ মাৰ্চত। একেখন ছবিৰে প্ৰথম ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শন কৰা হয় একে চনৰ ২৮ ডিচেম্বৰ তাৰিখে পেৰিছৰ এখন কাফেত (Salon Indien du Grand Café)। লুমিয়েৰ ভাতৃদ্বয়ৰ এই ছবিখনকে প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ বুলি সাধাৰণ ভাৱে অভিহিত কৰা হয় যদিও চলচ্চিত্ৰৰ ছবি তোলা বিশেষ কেমেৰা ব্যৱহাৰ কৰি তোলা প্ৰথমখন চলচ্চিত্ৰ আছিল 'লুই লে প্ৰিন্স'ৰ ( Louis Le Prince) ১৮৮৮ চনত নিৰ্মিত 'ৰাউণ্ডহে গাৰ্ডেন চিন' (Roundhay Garden Scene)।
প্ৰথম নিৰ্মিত ছবিৰ প্ৰতি ৰাইজৰ সঁহাৰিলৈ চাই লুমিয়েৰ ভাতৃদ্বয়ে ঠায়ে ঠায়ে ভ্ৰমি চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকে প্ৰথমে গৈ ঠাইখনৰে কিছুমান চলচ্চিত্ৰ তুলি লৈ সেই বিলাকো প্ৰদৰ্শনত সংযোগ কৰিছিল। এনেদৰেই তেওঁলোকে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰতি বহুতকে আকৰ্ষিত কৰি তোলে আৰু তেওঁলোকৰ যন্ত্ৰৰ বিক্ৰীও বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰে। ১৮৯৮ চনত নিৰ্মিত 'অবেৰামেৰ্জ' পেছন প্লে' (Oberammergau Passion Play)-ক প্ৰথম কাহিনী ভিত্তিক চলচ্চিত্ৰ বুলি কোৱা হয়। এইখন আচলতে বাভাৰিয়াৰ একে নামৰ গাঁৱ এখনত যীচু খ্ৰীষ্টৰ কাহিনী দৰ্শাই কৰা এখন নাটক। সোনকালেই কাহিনী চিত্ৰৰ নিৰ্মাণ বাঢ়ি আহে। আৰু ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তাই নাটক আৰু অপেৰাৰ জনপ্ৰিয়তাক চেৰ পেলাবলৈ সক্ষম হয়। লগে লগেই ব্যৱসায়ভিত্তিত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰম্ভ কৰা হয়। প্ৰথম অৱস্থাৰ ষ্টুডিঅ' বিলাকত মাহিলী দৰমহাৰ ভিত্তিত অভিনেতা, কলা-কুশলী ৰখা হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ দ্বাৰা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰি ৰাইজলৈ আগবঢ়োৱা হৈছিল।