cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰীমা দাস
ৰীমা দাস এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা। তেওঁ ২০১৭ চনত মুক্তি লাভ কৰা ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্ছ বোলছবিৰ বাবে বিশেষ ভাবে জনাজাত। তেওঁৰ এই বোলছবি খনে প্ৰায় ৮০খন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱলৈ প্ৰদৰ্শিত হৈছে আৰু ৪৪টা ভিন্ন শিতানত পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে। এই বোলছবি খনে শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ স্বৰ্ণ কমল, ৰীমা দাসলৈ শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনা, ভণিতা দাসলৈ শ্ৰেষ্ঠ শিশু শিল্পী আৰু মল্লিকা দাসলৈ শব্দ গ্ৰহণৰ ৬৫তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়ৰ পিছত শ্ৰেষ্ঠ বোলছবিৰ স্বৰ্ণ কমল লাভ কৰা ভিলেজ ৰকষ্টাৰ দ্বিতীয়খন অসমীয়া ভাষাৰ ছবি। ভিলেজ ৰকষ্টাৰছে ২০১৮ চনৰ একাডেমী পুৰস্কাৰৰ বিদেশী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ শিতানত মনোনয়ন পাবৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ আধিকাৰীক প্ৰবিষ্টি লাভ কৰিছে। অস্কাৰলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ আধিকাৰীক প্ৰবিষ্টি লাভ কৰা এইখন প্ৰথম অসমীয়া ছবি।
২০১৮ চনত জিকিউ (GQ) আলোচনীয়ে ৰীমা দাসক ৫০ গৰাকী প্ৰভাৱশালী যুৱ ভাৰতীয়ৰ শাৰীলৈ সন্মানিত কৰিছে। ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ ৩ তাৰিখে কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তৃতীয় সমাৱৰ্তন উৎসৱত ৰীমা দাসক ডক্টৰেট ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰা হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৮২ চনত কামৰূপ জিলাৰ ছয়গাঁৱৰ এক মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত ৰীমাৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ এজন শিক্ষক। ৰীমায়ে তেওঁৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা ছয়গাঁৱতে গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ গুৱাহাটীৰ কটন কলেজৰ পৰা সমাজ শাস্ত্ৰ বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ পুণে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সমাজ শাস্ত্ৰ বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। সৰুৰে পৰা ৰীমা অভিনয়ৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত আছিল। মাত্ৰ ছয় বছৰ বয়সতে তেওঁ প্ৰথম বাৰৰ বাবে মঞ্চত অভিনয় কৰিছিল।
কৰ্ম জীৱন
পঢ়া শেষ হোৱাৰ পিছত তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ ৰাষ্ট্ৰীয় যোগ্যতা পৰীক্ষা (National Eligibility Test, NET)-ত উত্তীৰ্ণ হয়। কিন্তু অভিনয়ৰ প্ৰতি থকা ৰাপৰ বাবে তেওঁ মুম্বাই গুচি আহে। সৰু সুৰা অভিনয়ৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰি ৰীমায়ে দুই এখন নাটকত অভিনয় কৰে। তাৰে ভিতৰত পৃথ্বি থিয়েটাৰত অভিনয় কৰা মুন্সী প্ৰেমচন্দৰ "গোদান" অন্যতম। কিন্তু সোনকালে তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে অভিনয় তেওঁৰ পেছা হব নোৱাৰে। সেই সময়ত তেওঁ বিশ্ববিখ্যাত ছবি নিৰ্মাতা সত্যজিৎ ৰায়, মাজিদ মাজিদি আদিৰ ছবি চাই ছবি পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰৰ ফালে আকৰ্ষিত হয়। তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ এটা কেমেৰা কিনে আৰু কোনো আনুষ্ঠানিক ছবি নিৰ্মাণৰ শিক্ষা অবিহনে ছবি নিৰ্মাণৰ মন বান্ধি অসমলৈ ঘূৰি আহে। ছবি নিৰ্মাণৰ সাধাৰণ শিক্ষাখিনি তেওঁ ইণ্টাৰনেটত ভিডিঅ' চাই আৰু কিতাপ পঢ়ি লাভ কৰে।
ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্ছৰ পূৰ্বছোৱা
অসমলৈ আহি তেওঁ পোন প্ৰথমে "প্ৰথা" নামৰ চুটি ছবি নিৰ্মাণ কৰে। এই ছবি খনে চুটি ছবি মহোৎসৱ এখনত প্ৰদৰ্শিত হোৱাত উৎসাহ পাই তেওঁ তেওঁৰ প্ৰথম ছবি "অন্তৰ্দৃষ্টি" নিৰ্মাণ কৰে। এই ছবি খনে প্ৰাগ চিনে বঁটাত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবি আৰু প্ৰথম গুৱাহাটী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ নিজেও অভিনয় কৰা এই বোলছবিখন লৈ তেওঁ সন্তুষ্ট নহল। আৰু তেওঁ তেওঁৰ দ্বিতীয় ছবি ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্ছ নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ কৰিলে।
ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্ছৰ পিছৰছোৱা
সম্পূৰ্ণ চাৰি বছৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ অন্তত ২০১৭ চনত টৰোণ্টো আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্ছে মুক্তি লাভ কৰে। লগে লগে তেওঁৰ খ্যাতি গোটেই বিশ্বতে বিয়পি পৰে। তেওঁ কোনো পেশাদাৰী অভিনেতা নোহোৱাকৈ কেৱল গাঁৱৰ ল'ৰা ছোৱালীৰ সৈতে কোনো সহযোগী নোহোৱাকৈ নামমাত্ৰ বাজেটতে নিৰ্মাণ কৰা ছবিখন বহু ক্ষেত্ৰতে বিৰল। উল্লেখযোগ্য যে এই ছবিখনৰ পৰিচালনা, প্ৰযোজনা, সম্পাদনা, চিত্ৰগ্ৰহণ, চিত্ৰনাট্য ৰচনা ইত্যাদি সকলো কাম তেওঁ অকলেই সমাধা কৰিছিল। সহযোগী হিচাপে আছিল কেৱল ভগ্নী মল্লিকা দাস। এই ছবিখনে দেশ বিদেশৰ প্ৰায় ৮০খন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈ সমাদৰ লাভ কৰাৰ উপৰিও ৪৪টা বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২০১৮ চনত অসম ডাউনটাউন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পঞ্চম সমাৱৰ্তন অনুষ্ঠানক তেওঁক সন্মানীয় ডি.লিট ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰা হয়।
তৰা'ছ হাছবেণ্ড
২০২২ চনত ৰীমা দাসে 'তৰা'ছ হাছবেণ্ড' (Tora's Husband) নামৰ তৃতীয়খন ছবি প্ৰযোজনা, পৰিচালনা কৰে৷ ইয়াৰ লগতে ছবিখনৰ সম্পাদনা, দৃশ্যগ্ৰহণৰ দায়িত্বও তেখেতে চম্ভালে৷ ২০২২ চনৰ ১১ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে টৰণ্টো আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ অনুষ্ঠিত হয়৷ ইয়াৰ পিছত একেটা বছৰতে বুছান আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত এছিয়ান প্ৰিমিয়াৰ সম্পন্ন হয়৷ একেটা বছৰতে কলিকতাতো ছবিখনৰ ভাৰতীয় প্ৰিমিয়াৰ হৈ যায়৷ ছবিখন ৰীমা দাসে কভিড-১৯ত মৃত্যুবৰণ কৰা তেখেতৰ পিতৃ ভাৰত চন্দ্ৰ দাসলৈ উছৰ্গা কৰিছে৷
মাল্তী মাই লাভ
২০২৩ বৰ্ষৰ এছিয়ান প্ৰজেক্ট মাৰ্কেট (APM)ৰ বাবে বুছান আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ (বিআইএফএফ)ৰ ৩০টা প্ৰকল্পৰ ভিতৰত ৰীমা দাসৰ শেহতীয়া প্ৰকল্প ‘মাল্তী মাই লাভ’ (Malti My Love) অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। এছিয়াৰ সৰ্ববৃহৎ চলচ্চিত্ৰ বিনিয়োগ আৰু সহ-প্ৰযোজনা বজাৰ এপিএম-এ এইবাৰৰ সংস্কৰণৰ বাবে ৩০টা প্ৰকল্প নিৰ্বাচন কৰিছে। ৫০খন দেশৰ পৰা দাখিল হোৱা মুঠ ৩৯৯টা প্ৰকল্পৰে এই বছৰটো দ্বিতীয় সৰ্ববৃহৎ প্ৰতিযোগিতা বুলি অভিহিত হৈছে ৷ ৰীমা দাসৰ উক্ত সৃষ্টি প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ কাহিনীৰে সমৃদ্ধ৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসমৰ চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী‎ শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেত্ৰী‎ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
লালুকসোলা বৰফুকন
লালুকসোলা বৰফুকন (পদবীত থকা সময় ১৬৭২–১৬৮০) আহোম সাম্ৰাজ্যৰ এজন বৰফুকন আছিল। তেওঁ নিজে ৰজা হোৱাৰ আকাংক্ষাত শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত অসমে জয় কৰা গুৱাহাটী পৰিত্যাগ কৰিছিল। ১৬৭২ চনত কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ লাচিত বৰফুকনৰ দেহাৱসানৰ পিছত স্বৰ্গদেৱ চুন্যৎফা ওৰফে উদয়াদিত্য সিংহই লালুকসোলাক বৰফুকন হিচাপে নিযুক্তি দিছিল। ১৬৮০ চনত ফুকন আৰু বৰুৱাসকলৰ দ্বাৰা তেওঁক হত্যা কৰা হয়।
মোগলৰ সৈতে সন্ধি
১৬৭৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ পুত্ৰ আজম শ্বাহে গুৱাহাটীকে ধৰি নামনি অসম মোগলৰ হাতত এৰি দিবলৈ কৈ লালুকসোলা বৰফুকনলৈ কটকী পঠায় আৰু অস্বীকাৰ কৰিলে ভয়াৱহ পৰিণতি হ'ব বুলি সকীয়াই দিয়ে। ইফালে আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ বিপক্ষে নিজৰ শক্তি বঢ়াবৰ বাবে লালুকসোলাই মোগলৰ সহায় বিচাৰিবলৈ থিৰাং কৰে। তেওঁ চুতাম্লাৰ ৰাজত্বকালত মোগলৰ লগ হোৱাৰ বাবে পলাই গৈ মোগল ৰাজ্যত থিতাপি লৈ থকা নিজৰ মোমায়েক বাদুলীলৈ কটকী পঠিয়ায়। চিঠিত তেওঁ লিখে যে যদিহে বৰফুকনক অসমৰ ৰজা পতা যায় তেন্তে তেওঁ গুৱাহাটীৰ গড় মোগলক এৰি দিবলৈ ইচ্ছুক। আজম শ্বাহ এই প্ৰস্তাৱত মান্তি হয় আৰু গুৱাহাটী মোগলক গতাই দিলে অতিৰিক্ত চাৰি লাখ টকা দিবলৈকো ৰাজী হয়। সেইমতে চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰীত মনচুৰ খান আৰু বাদুলী ফুকনে গুৱাহাটীৰ দুৰ্গ চমজি লয়।
ক্ষমতা লাভ
পৰৱৰ্ত্তী সময়ত লালুকসোলা বৰফুকনে আগৰ ৰজা চুদৈফাক আঁতৰাই চুলিক্‌ফাক ৰজা পাতে আৰু আহোম ৰাজবংশৰ কোঁ‌ৱৰসকলৰ অংগক্ষত কৰোৱাই তেওঁ‌লোকক ৰজা হোৱাৰ অনুপযুক্ত কৰি তোলে। অচিৰেই তেওঁ‌ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকন হিচাপে নতুন বিষয়বাব লাভ কৰি সৰ্বোচ্চ ক্ষমতা লাভ কৰে।
মৃত্যু
১৬৮০ চনৰ (১৬০২ শক) ২৪ নৱেম্বৰত বুঢ়াগোহাঁ‌ই আৰু অন্যান্য বিষয়াৰ সহযোগত ভোটাই ডেকা, মাধৱ তামূলী আৰু আঘোণা কছাৰীয়ে ৰাতি শুই থাকোঁ‌তেই লালুকসোলা বৰফুকনক হত্যা কৰে। তেওঁ‌ৰ তিনিজন পুত্ৰৰো প্ৰাণনাশ কৰাৰ লগতে ভায়েক মৰঙী বৰবৰুৱাক হাতীশালত বন্দী কৰি থোৱা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
কল্পকাহিনীত কথা কোৱা প্ৰাণী
পৌৰাণিক কাহিনী আৰু লোককথা, শিশু সাহিত্য, আধুনিক কমিক বুক আৰু এনিমেটেড কাৰ্টুনত কথা কোৱা জীৱ-জন্তু এটা সাধাৰণ উপাদান। কাল্পনিক কথা কোৱা প্ৰাণীবোৰ প্ৰায়ে নৃগোষ্ঠীয়, মানুহৰ দৰে গুণৰ অধিকাৰী (যেনে: দ্বিপদীৰ ৰূপত খোজ কঢ়া, কাপোৰ পিন্ধা, ঘৰত বাস কৰা)। বাস্তৱিক প্ৰাণী হওক বা কল্পনাপ্ৰসূত প্ৰাণী, কথা কোৱা জীৱ-জন্তুৱে সাহিত্যত নৈতিকতা শিকোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামাজিক ধাৰাবাহিকতা প্ৰদানলৈকে বহুতো উদ্দেশ্য পালন কৰে। বাস্তৱিক কথা কোৱা জীৱ-জন্তুবোৰ প্ৰায়ে উপকথা, ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ, থলুৱা গ্ৰন্থ, প্ৰান্তৰ বয়সৰ আগমনৰ কাহিনী, প্ৰকৃতিবাদী কল্পকাহিনী, প্ৰাণীৰ আত্মজীৱনী, পশুৰ ব্যংগ, আৰু পোহনীয়া জন্তু আৰু পোহনীয়া জীৱ-জন্তুৰ বিষয়ে লিখা ৰচনাত পোৱা যায়। ইয়াৰ বিপৰীতে সাধুকথা, কল্পবিজ্ঞান, খেলনা কাহিনী, কল্পনাপ্ৰসূত ধাৰাত কল্পনাপ্ৰসূত আৰু অধিক মানৱৰূপী প্ৰাণী হিচাপে প্ৰায়ে পোৱা যায়।
কল্পকাহিনীত কথা কোৱা প্ৰাণীৰ উপযোগিতা
কথা কোৱা জীৱ-জন্তুৰ ব্যৱহাৰে গল্পকাৰসকলক মানুহৰ আচৰণৰ সৈতে প্ৰাণীটোৰ মৌলিক বৈশিষ্ট্যসমূহ সংযুক্ত কৰিবলৈ, উপমা প্ৰয়োগ কৰিবলৈ আৰু শিশুৰ লগতে প্ৰাপ্তবয়স্ককো মনোৰঞ্জন দিবলৈ উৎসাহিত কৰে। শিশুৰ বাবে নৈতিকতাৰ পাঠৰ চিত্ৰণ, যুৱ পাঠকৰ মনত বিস্ময়ৰ সৃষ্টি কৰা, আৰু সামাজিক ধাৰাবাহিকতা সন্নিৱিষ্ট কৰাৰ আহিলা হিচাপে কাল্পনিক ৰচনাত জীৱ-জন্তুক বিভিন্ন ধৰণে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰি কথা কোৱা জীৱ-জন্তুবোৰক ব্যংগাত্মক উদ্দেশ্যত, বেং আৰু টোডৰ দৰে হাস্যৰসৰ উদ্দেশ্যে, আৰু মানুহৰ অভিজ্ঞতাক বিকেন্দ্ৰীকৃত আৰু গুৰুত্বহীন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। কথা কোৱা জীৱ-জন্তুৰ সহায়ত উপমা বা ৰূপক সৃষ্টিও কৰিব পাৰি। উদাহৰণস্বৰূপে, নাৰ্নিয়া আছলানত সিংহক খ্ৰীষ্টৰ বাবে এটা ৰূপক হিচাপে চাব পাৰি। কথা কোৱা জীৱ-জন্তুৰ সৈতে সম্পন্ন হোৱা কাল্পনিক কামে মানুহ আৰু জীৱ-জন্তুৰ বিভাজনক প্ৰত্যাহ্বান জনায় আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা শিশুক সমাজৰ সদস্য হিচাপে চিনাক্ত কৰা হয়৷ যাতে তেওঁলোকে পৰিৱেশ কিম্বা পৰিৱেশ পৰিৱৰ্তনকাৰী সদস্য হোৱাৰ দায়িত্ব লয়।
বাস্তৱিক/অকাল্পনিক প্ৰাণী
কাহিনীত কথা কোৱা জীৱ-জন্তু ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰম্পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫৫০ চনৰ পৰাই গ্ৰীক ঈছপৰ উপকথাৰ জৰিয়তে আৰম্ভ হৈছিল। ভাৰতীয় পশু উপকথাৰ সংকলন পঞ্চতন্ত্ৰ আন এক প্ৰাৰম্ভিক উদাহৰণ। দুয়োটাই শিক্ষামূলক উদ্দেশ্যত কথা কোৱা প্ৰাণী ব্যৱহাৰ কৰে। ছাৰা ট্ৰিমাৰৰ হিষ্ট্ৰী অৱ দ্য ৰবিন্স (১৭৮৬)ৰ দৰে শেহতীয়া উপকথাত শিশুসকলক সমাজত কেনে আচৰণ কৰিব লাগে তাৰ লগতে সামাজিক ব্যৱস্থা কেনেকৈ বজাই ৰাখিব লাগে সেই বিষয়েও নিৰ্দেশনা দিবলৈ কথা কোৱা জীৱ-জন্তুৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। জীৱ-জন্তুৰ তুলনাত মানুহৰ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ কথাও তেওঁলোকে পুনৰাবৃত্তি কৰে যাৰ বাবে জীৱ-জন্তুৰ যত্ন লোৱাৰ দায়িত্ব মানুহৰ।
অসমৰ সাহিত্যিক, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধু, ককাদেউতা আৰু নাতি ল'ৰাৰ দৰে সাধুপুথিত কথা কোৱা প্ৰাণীৰ ভালেমান উদাহৰণ দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোককথা শ্ৰেণী:লোককথাৰ জীৱ
চিতাৰা দেৱী
চিতাৰা দেৱী (৮ নৱেম্বৰ ১৯২০ – ২৫ নৱেম্বৰ ২০১৪) এগৰাকী বিখ্যাত ভাৰতীয় নৃত্য পটীয়সী। শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ অন্যতম কথকৰ তেওঁ এগৰাকী আগশাৰীৰ নৃত্যশিল্পী আছিল। নৃত্যৰ জৰিয়তে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰা চিতাৰা দেৱী পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত কথক নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে। তাৰে ভিতৰত অন্যতম হল ১৯৬৭ চনত লণ্ডনৰ ৰয়েল এলবাৰ্ট হল আৰু কাৰ্ণেগী হল।
২০১৪ চনৰ ২৫ নৱেম্বৰ তাৰিখে মুম্বাইৰ যশলোক হস্পিটেলত চিতাৰা দেৱীয়ে দীৰ্ঘদিনীয়া অসুস্থতাৰ পিছত মৃত্যু বৰণ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
চিতাৰা দেৱীয়ে প্ৰথমে অভিনেতা নাজিৰ আহমেদ খানৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ বয়সৰ পাৰ্থক্য ১৬ বছৰ আছিল। কিছুদিনৰ পিছতেই তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়। তাৰ পিছত তেওঁ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা কে.আছিফৰ সৈতে বিয়াত বহে। কিছুদিনৰ পিছত তেওঁৰ লগতো চিতাৰা দেৱীৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়।
দ্বিতীয় বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছত তেওঁ প্ৰতাপ বাৰতৰ লগত তৃতীয় বিবাহ কৰে। তেওঁলোকৰ এটি পুত্ৰ সন্তান ৰঞ্জিত বাৰত ১৯৫০ চনত জন্ম হয়।
শিল্পী জীৱন
চিতাৰা দেৱী এগৰাকী বিখ্যাত কথক নৃত্য শিল্পী আছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ভাৰত নাট্যম আৰু অন্যান্য ভাৰতীয় লোকনৃত্যত পাৰ্গত আছিল। তেওঁ ৰাছিয়াৰ বেলেট নৃত্য আৰু অন্যান্য পাশ্চাত্য নৃত্যও শিকিছিল। বয়স বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে তেওঁ নৃত্য কৰিবলৈ কমাই দি কিতাপ লিখিবলৈ আৰু কথকৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ বলিউডৰ কেইবাগৰাকী বিখ্যাত অভিনেত্ৰী যেনে মধুবালা, ৰেখা, মালা সিনহা আৰু কাজলক কথকৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ পদ্মভূষণ গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে। তেওঁ ইয়াক অপমান বুলি অভিহিত কৰিছিল আৰু ভাৰত ৰত্নৰ বাহিৰে আন একো পুৰস্কাৰ গ্ৰহণ নকৰে বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
২০১৭ চনৰ ৮ নৱেম্বৰ তাৰিখে তেওঁৰ ৯৭তম জন্মদিনত গুগুলে এক ডুডুল জাৰি কৰিছিল।
১৬ বছৰ বয়সত কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে তেওঁৰ নৃত্য দেখি নৃত্য সম্ৰাজ্ঞী উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। আৰু পিছলৈ তেওঁ নৃত্য সম্ৰাজ্ঞী আৰু কথকৰ ৰাণী হিচাপে জনাজাত হল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
ধন্য নৰ তনু ভাল
গ্ৰন্থকাৰৰ চমু পৰিচয়
চৈয়দ আব্দুল মালিক (১৯১৯-২০০০) অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, নাট্যকাৰ আৰু কবি। তেওঁ ২৫ খনৰো অধিক গল্প সংকলন, ৫০ খনতকৈ অধিক উপন্যাস, পাঁচখন কবিতা সংকলন, তিনিখন শিশু সাহিত্য আৰু ২০খন মঞ্চ অনাতাঁৰ নাট আৰু অলেখ প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হয়। তেওঁ "অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী" উপন্যাসৰ বাবে ১৯৭২ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰাৰ উপৰিও ১৯৯২ চনত অসম উপত্যকা বঁটা, ১৯৯৯ চনত শংকৰদেৱ বঁটা আৰু পদ্মশ্ৰী, পদ্মভূষণ সন্মান লাভ কৰে।
উপন্যাসৰ সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ
মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জীৱন-আধাৰিত উপন্যাসখনৰ আংগিকত অসমীয়া সংস্কৃতিৰ পোনপটীয়া প্ৰতিফলন ঘটিছে বুলি কোৱা হয়। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ মানৱীয় দৃষ্টিভংগীক উপন্যাসখনিত বিশেষভাৱে ফুটাই তোলা হৈছে। ইয়াৰ লগতে তেখেতৰ মানৱতাবাদী দৰ্শনকো ঔপন্যাসিকে তুলি ধৰিছে। উপন্যাসখনত মহাপুৰুষজনাৰ শিল্পী সত্তাৰ মননশীল উপস্থাপন ঘটিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
আতিক আহমেদ
২০১৯ চনত তেওঁৰ ৰাজনৈতিক প্ৰতিদ্বন্দ্বী ৰাজু পালৰ হত্যাকাণ্ডৰ সন্দৰ্ভত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষ্য দিয়া সাক্ষীক অপহৰণ কৰাৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হৈছিল। ২০২৩ চনৰ ১৫ এপ্ৰিলত আদালতৰ নিৰ্দেশত চিকিৎসা পৰীক্ষাৰ বাবে যোৱাৰ পথত বন্দুকধাৰীয়ে হত্যা নকৰালৈকে আহমেদ জেলত আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
আতিক আহমেদে শাইস্তা পাৰবীনৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। এই দম্পতীহালৰ পাঁচজন পুত্ৰ আছে। আহমেদৰ ভায়েক খালিদ আজিমো (উৰফে আশ্ৰাফ) সমাজবাদী পাৰ্টিৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক আছিল।
ৰাজনৈতিক পৰিসংখ্যা
আহমেদ মুঠ ৫ বাৰৰ কাৰণে বিধায়ক আৰু ১ বাৰ লোকসভাৰ সাংসদ হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
ৰাজু পাল হত্যা গোচৰ
২০০৪ চনত আহমেদে এলাহাবাদ পশ্চিমৰ বিধায়কৰ আসন খালী কৰি ফুলপুৰৰ পৰা এছ পিৰ সদস্য হিচাপে সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তেওঁৰ ঠাইত তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ খালিদ আজিমে উপ-নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি বিএছপিৰ প্ৰাৰ্থী ৰাজু পালৰ হাতত পৰাস্ত হয়। ২০০৫ চনত ৰাজু পালক গুলীয়াই হত্যা কৰা হয় আৰু খালিদ আজিমে পৰৱৰ্তী উপ-নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ বিধায়কৰ আসন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
এই গোচৰৰ মূল অভিযুক্ত হিচাপে আহমেদৰ নাম উল্লেখ কৰি গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয় যদিও পিছলৈ তেওঁ জামিন লাভ কৰে। আহমেদে কাৰাগাৰৰ ভিতৰৰ পৰাও নিজৰ ক্ষমতা বজাই ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে মায়াৱতীয়ে ক্ষমতা লাভ কৰাৰ পিছত মায়াৱতীয়ে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে হেঁচা বঢ়াইছিল। পিছত তেওঁ আত্মসমৰ্পণ কৰে আৰু ২০০৮ চনত গ্ৰেপ্তাৰ হয়।
উমেশ পালৰ অপহৰণ আৰু হত্যা
২০১৯ চনত আহমেদক ৰাজু পাল হত্যাকাণ্ডৰ গোচৰত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষ্য দিয়া মূল সাক্ষী উমেশ পালক অপহৰণ কৰাৰ অভিযোগত দোষী সাব্যস্ত কৰা হয়। ২০২৩ চনৰ ২৪ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ দ্বাৰা প্ৰৰোচিত গুলীচালনা আৰু বোমা আক্ৰমণৰ সময়ত উমেশ পাল নিহত হৈছিল। আহমেদ এই হত্যাকাণ্ডৰ মূল অভিযুক্ত আছিল। আহমেদৰ ভাতৃ আশ্ৰাফ, পুত্ৰ আছাদ আৰু সহযোগী গুদ্দু মুছলিম নামৰ এজন বোমা নিৰ্মাতাই উমেশ পালৰ ওপৰত বোমা নিক্ষেপ কৰাৰ অভিযোগ আছে আৰু পূৰ্বৰ হিংসাত্মক অপৰাধৰ সৈতেও তেওঁলোক জড়িত আছিল।
২০১৯ চনৰ জুন মাহত আহমেদক প্ৰয়াগৰাজ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰৰ পৰা আহমেদাবাদৰ সাবৰমতী কাৰাগাৰলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল।
মৃত্যু
২০২৩ চনৰ ১৫ এপ্ৰিলত এলাহাবাদত আৰক্ষীৰ উপস্থিতিত আদালতৰ নিৰ্দেশিত চিকিৎসা পৰীক্ষাৰ বাবে লৈ যোৱা অৱস্থাত আহমেদক তেওঁৰ পুত্ৰৰ অন্তিম সৎকাৰৰ সময়ত তেওঁৰ অনুপস্থিতিৰ বিষয়ে সোধা হৈছিল, যাৰ উত্তৰত তেওঁ হিন্দী ভাষাত উত্তৰ দিছিল, "মোক লৈ যোৱা হোৱা নাছিল, গতিকে মই যোৱা নাছিলোঁ।” আহমেদৰ ভাতৃ আশ্ৰাফে "মূল কথাটো হ'ল সেই গুদ্দু মুছলিম" বুলি তেওঁৰ বক্তব্য সম্পূৰ্ণ কৰাৰ আগতেই পইণ্ট ব্লেংক ৰেঞ্জত আতিক আহমেদৰ মূৰত পিষ্টল নিক্ষেপ কৰা হয়, যাৰ ফলত তেওঁৰ আৰু তেওঁৰ ভায়েক আশ্ৰাফ আহমেদ নিহত হয়। টেলিভিছনত গোটেই ঘটনাটো পোনপটীয়াকৈ সম্প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰোপৰি, গুলীচালনাৰ সময়ত ভাতৃদ্বয়ক আৰক্ষীৰ জোৱানে ঘেৰি ধৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
১২ নৱেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
কোমোৰা খেল
কোমোৰা খেল অসমৰ অতি পুৰণি খেল। কোনো খেলৰ সামগ্ৰী নোহোৱাকৈ এই খেল খেলা হয়। সচৰাচৰ এই খেল গৰু চৰাবলৈ যোৱা গৰখীয়াৰ ল’ৰাৰ জাকে সময় পাৰ কৰিবলৈ খেলিছিল। এই খেলত যথেষ্ট ধৈৰ্য আৰু শাৰীৰিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়। কোমোৰা খেল খেলিবলৈ ৬/৭ জনৰ পৰা ১০/১২জন ল’ৰা বা তাতকৈ বেছি হ’ব লাগে, কিন্তু তাতকৈ কম হ’লে খেল নজমে।
খেলৰ নিয়ম
খেল আৰম্ভ হ’লে, খেলুৱৈ কেইজনৰ দুজনৰ বাদে বাকীকেইজনে ইজনে সিজনৰ ভৰিত হাতেৰে জোৰকৈ খামুচি ধৰি মাটিত শুই থাকে। প্ৰথমজনে বাঁহৰ খুঁটি বা আন কোন আধাৰত ধৰি থাকে। বাকী দুজনৰ এজনে কিছু দূৰত বহি থাকে আৰু আনজনে এচাৰি এডাল হাতত লৈ কাষচাপি আহি বহি থকাজনক কোমোৰা খোজে। “চিৰিকি মিৰিকি বাঁহৰ শলা, গোঁসাই পদূলিত বান্ধিছোঁ ঘোঁৰা, ৰজাই চিকাৰ কৰিবলৈ যাওঁতে পহু এটা পালে। সেয়ে কোমোৰা এটা দিয়া। ’’ বহি থকাজনে উত্তৰ দিয়ে, “আৰ জুৰিছে, কোমোৰা হোৱাই নাই। ’’ এনেদৰে ক’লে তেওঁ গুচি যায় আৰু পিছপাকতে আকৌ আহে আৰু প্ৰথমবাৰ খোজাৰ দৰে কোমোৰা খোজে। এইদৰে কেইবাবাৰো খোজা হয় আৰু বহি থকাজনে উত্তৰ দি থাকে, মাটি চহাইছে, গুটি সিঁচিছে, পুলি গজিছে, লতা বগাইছে, ফুল ফুলিছে, জালি ওলাইছে আদি কৈ। শেষৰ বাৰ “চিঙি লৈ যা’’ বুলি কোৱাৰ লগেলগে ভৰিত ধৰাধৰি কৰি মাটি শুই থকা কেইজনৰ শেষৰজনক ভৰিত ধৰি টানে। সিজনেও এৰা নাখাবলৈ প্ৰাণে-পণে খামুচি ধৰে। এনে কৰাত যদি শেষৰজনৰ হাত আগৰজনৰ ভৰিৰপৰা এৰাই যায়, তেন্তে কোমোৰা পায়, অৰ্থাৎ কোমোৰা চিঙাজন জিকে আৰু কোমোৰা হোৱাজন হাৰে। এনেদৰেই প্ৰতিজনকে টানি এৰুৱাব পাৰিলে, তেওঁ জিকে। পুনৰ আগৰদৰে খেল হয়। অসমৰ কিছুমান ঠাইত এই খেলৰ নিয়ম কিছু বেলেগ আৰু কোৱা কথাখিনিও সমান্য পৃথক হয়। খেলুৱৈসকল মাটিত শোৱাৰ সলনি থিয় হৈ খেলে আৰু ভৰিত ধৰাৰ সলনি কঁকালত ধৰে। এনে অৱস্থাত খেলুৱৈসকল দুটা দলত ভাগ হৈ খেলে। ভৰিত বা কঁকালত ধৰি টনাটনি কৰা সময়ত যথেষ্ট উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হয় আৰু খেলপথাৰ চিঞৰ-বাখৰেৰে ভৰি পৰে। কোকৰাঝাৰ, শিৱসাগৰ আদিত এই খেল থিয় হৈ খেলা দেখা যায়।
খেলৰ শিকণীয় বিষয়
“কোমোৰা খেল’’ৰ পৰা খেলুৱৈয়ে ধৈৰ্য আৰু একাগ্ৰতাৰ বিষয়ে শিক্ষা পোৱাৰ লগতে শাৰীৰিক শক্তিৰ অনুশীলন হয়। এই খেলত গোৱা ছন্দৱদ্ধ কথাখিনি বা গীতটিত ব্যৱহৃত কথাখিনিয়ে জাতীয় আহাৰৰ একোটা ইঙ্গিতো দি যায়। যেনে, কোমোৰাৰ লগত পহুৰ মঙহ ৰান্ধি খোৱাটো।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
বালকৃষ্ণ দোশী
বালকৃষ্ণ বিঠালদাস দোশী (জন্ম: ২৬ আগষ্ট, ১৯২৭) এজন ভাৰতীয় স্থাপত্যবিদ। তেওঁক দক্ষিণ এছিয়াৰ স্থাপত্যশৈলী বাবে বিশেষভাৱে জনা যায়। ভাৰতীয় স্থাপত্যশৈলীৰ বিৱৰ্তনত তেওঁ উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াইছে। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য সৃষ্টিসমূহৰ ভিতৰত হ'ল, ভাৰতীয় ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান, বেংগালুৰু আৰু ইন্দোৰৰ কম খৰচী গৃহ উন্নয়ন যাৰ বাবে তেওঁ আগা খান স্থাপত্যবিদ্যা বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১৮ চনত তেওঁ স্থাপত্যবিদ্যাৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান প্ৰিট্‌জকাৰ বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটা লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম ভাৰতীয় নাগৰিক।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৭ চনৰ ২৬ আগষ্টত মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনে চহৰত বালকৃষ্ণ দোশীৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম বিঠালদাস দোশী। তাৰপিছত তেওঁ মুম্বাইৰ জে. জে. স্কুল অফ আৰ্কিটেক্সাৰত স্থাপত্যবিদ্যাৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
বঁটা আৰু সন্মান
ড॰ বালকৃষ্ণ দোশীয়ে বহুতো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে।
দিপাংকৰ
অৰ্থ আৰু উৎপত্তি
"দীপাংকৰ" নামটোৰ এক গভীৰ অৰ্থ আছে যিটো পোহৰ, আশা, জ্ঞানৰ লগত ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত। হিন্দু ধৰ্মত পোহৰ জ্ঞান আৰু আশাৰ প্ৰতীক, আৰু ই বেয়া আৰু অন্ধকাৰ দূৰ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এইদৰে দিপাংকৰ নামটোক "আশা আৰু জ্ঞানৰ পোহৰ কঢ়িয়াই নিয়া" বুলি ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি।
এই নামটোৰ উৎপত্তি ভাৰতৰ কলকাতা আৰু পঞ্জাৱ ৰাজ্যৰ পৰাই হৈছে, য’ত এই নামটো যুগ যুগ ধৰি ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। সময়ৰ লগে লগে এই নামটোৱে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰি বৰ্তমান ভাৰতৰ আন বহু ঠাইত আৰু আন দেশতো এই নাম ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
নাম থকা উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি
কেইবাজনো উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিয়ে দিপাংকৰ নাম বহন কৰিছে, য'ত আছে-
পাছিঘাট
পাছিঘাট উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত অৱস্থিত পূব ছিয়াং জিলাৰ সদৰ ঠাই৷ এই নগৰখন সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ১৫৫ মিটাৰ উচ্চতাত হিমালয় পৰ্বতমালাৰ একাংশ জুৰি অৱস্থিত৷ পাছিঘাট অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ভিতৰত প্ৰাচীনতম নগৰ বুলি জনা যায়৷
ইতিহাস
ভাৰতৰ ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত আবৰ পাহাৰ আৰু উত্তৰৰ সমগ্ৰ অঞ্চলৰ প্ৰাশাসনৰ সুবিধাৰ্থে ১৯১১ চনত পাছিঘাট নগৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়৷ ইয়াৰ পূৰ্বে পাছিঘাট আদি জনজাতিৰ বিভিন্ন গাঁৱৰ সমষ্টি আছিল৷ ওঠৰশ শতিকাৰ পৰা চলি অহা এংলো-আবৰ যুদ্ধ সমূহে পাছিঘাটক প্ৰশাসনিক কেন্দ্ৰ হিচাপে বিকাশ কৰাৰ প্ৰয়োজনীতা আনি দিছিল৷ ১৯১২ চনৰ অন্তিমখন এংলো-আবৰ যুদ্ধ সংঘটিত হয়৷
অৰ্থনীতি
পাছিঘাটৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোকৰ জীৱিকাৰ মূল উপায় কৃষি৷ অঞ্চলটোত উৎপাদিত প্ৰধান শস্য ধান৷ তাৰোপৰি পাছিঘাটত কেইবাখনো বৃহৎ চাহবাগান আছে৷
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পাছিঘাটৰ জনসংখ্যা ২৪,৬৫৬ জন৷ ইয়াৰে ৫০.৬৩% পুৰুষ আৰু ৪৯.৩৭% মহিলা৷ পাছিঘাটৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৯.৬% ৷ ইয়াৰে পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৫.৩৩% আৰু মহিলাৰ ৭৩.৭৪%৷ পাছিঘাটৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ১২% ছবছৰৰ অনুৰ্ধৰ৷
নগৰখনৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক আদি জনজাতিৰ৷
সংস্কৃতি
পাছিঘাফৰ অদি লোকসকলে নানা উৎসৱ যেনে চওলুং (Solung), আৰান (Aran), ইতুৰ (Etor) আদি উদযাপন কৰে৷ ইয়াৰে চওলুং আদিসকলৰ প্ৰধান উৎসৱ৷ এই উৎসৱৰ মূলত: আদিসকলৰ দেৱী Kiine-Naane ৰ আৰাধনাৰ বাবে পালন কৰা হয়৷
যাতায়ত
পাছিঘাট ১৫ নং ঘাইপথেদি অসমৰ গুৱাহাটী, লখিমপুৰ আৰু ইটানগৰৰ লগত সংযুক্ত৷ তাৰোপৰি ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীয়েদি ফেৰীৰে উৰিয়ামঘাটলৈ যাত্ৰা কৰাৰ সুবিধা আছে৷ উৰিয়ামঘাটৰ পৰা পাছিঘাট মাথোঁ ৩২ কিমি দুৰত্বত অৱস্থিত৷ পাছিঘাটৰ নিকটতম ৰে’লৱে ষ্টেচনটো মুৰ্কংচেলেকত অৱস্থিত৷ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক পৰিবহণ সেৱা (Arunachal Pradesh State Transport Services) য়ো বিভিন্ন অঞ্চললৈ নিয়মীয়া বাছ সেৱা আগবঢ়ায়৷ ২০১৮ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ পৰা পাছিঘাটৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ নিয়মীয়া বিমানসেৱাও আৰম্ভ হৈছে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
এম মণিৰাম
মৈৰঙঠম মণিৰাম সিংহ বা চমুকৈ এম মণিৰাম (জন্ম: ১৯৭০) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, পৰিচালক, প্ৰযোজক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ। তেওঁ ঘাইকৈ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰৰ লগত জড়িত। লখিমপুৰ জিলাৰ উত্তৰ লখিমপুৰত জন্মলাভ এম মণিৰাম মণিপুৰী সম্প্ৰদায়ৰ। তেওঁৰ মৈৰঙঠম মুভিজৰ বেনাৰত নিৰ্মিত ২০০৮ চনৰ ১২ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা মন যায় ছবিখনে ৫৬তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা'ৰ 'শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবি'ৰ সন্মান লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭০ চনত অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ উত্তৰ লখিমপুৰত এম মণিৰামৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম বলবিহাৰী। তেওঁৰ পিতৃয়ে ১৪ বছৰ বয়সতে মণিপুৰৰ মায়ং লেংজিঙৰ ওচৰত অৱস্থিত ফুমলৌৰ গাঁৱৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল। তেওঁ যোৰহাটৰ ঔদ্যোগিক প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান চমুকৈ আই.টি.আই.ৰ টেইলৰিং পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰিছিল। ইয়াৰ পৰা টেইলৰিং শিকি তেওঁ তিনিচুকীয়াৰ চলচ্চিত্ৰ গৃহ এখনৰ কাষত নিজাকৈ কাপোৰৰ দোকান আৰম্ভ কৰে। মণিৰামে তিনিচুকীয়াৰ ডুমডুমা ডন বস্ক' স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। সৰুৰে পৰা তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি ৰাপ আছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ কাপোৰৰ দোকান ছবিগৃহৰ কাষতে হোৱাৰ বাবে তেওঁ তাত প্ৰদৰ্শন কৰা প্ৰায় সকলো ছবি চাইছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ সৰুৰে পৰা নিজৰ প্ৰতিভা বিকাশৰ উপযুক্ত সুবিধা লাভ কৰিছিল। তেওঁ অষ্টম শ্ৰেণীত থাকোঁতে বিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক উৎসৱৰ উপলক্ষে অনুষ্ঠিত একাংকিকাত প্ৰথম অভিনয় কৰিছিল। এই একাংকিকা খনৰ পৰিচালনা আৰু চিত্ৰনাট্য তেওঁ নিজেই কৰিছিল। ১৯৯০ চনত তেওঁ কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে অসমীয়া ভিডিঅ' ছবিৰ সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নথকাৰ সত্বেও তেওঁ পিছলৈ নিজকে এজন স্বনিৰ্ভৰশীল চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছিল। ১৯৯৫ চনৰ পৰা তেওঁ দূৰদৰ্শন আৰু চৰকাৰৰ বিভিন্ন বিভাগৰ বাবে ইংৰাজী, অসমীয়া আৰু মেইতেই ভাষাৰ ২৫ খনতকৈ অধিক ধাৰাবাহিক, তথ্যচিত্ৰ আৰু টেলিফিল্ম নিৰ্মাণ কৰিছে।
মৈৰঙঠম মুভিজৰ বেনাৰত নিৰ্মিত তেওঁৰ প্ৰথম ছবি মন যায় ২০০৮ চনৰ ১২ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰে। এই ছবিখনৰ মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰা শিল্পী সকল হৈছে জুবিন গাৰ্গ, পবিত্ৰ মাৰ্ঘেৰিটা, জ্ঞানেন্দ্ৰ পল্লব, নৱদ্বীপ বৰগোহাঁই, নিশিতা গোস্বামী, ৰিম্পী দাস ইত্যাদি। ছবিখনে '৫৬-তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা'ৰ 'শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবি'ৰ সন্মান লাভ কৰে। ২০১৬ চনত তেওঁৰ সন্ধিক্ষণ নামৰ দ্বিতীয় ছবিখনে মুক্তি লাভ কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ইছলামিক সন্ত্ৰাসবাদ
ইছলামিক সন্ত্ৰাসবাদ হৈছে এক ধৰণৰ ধৰ্মীয় সন্ত্ৰাসবাদ, যি ধৰ্মৰ নামত বিভিন্ন উদ্দেশ্য অৰ্জন কৰিবলৈ কোনো ব্যক্তি বা গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা চৰ্চা কৰা হয়। এওঁলোকে গণহত্যা, আত্মঘাতী বোমা বিস্ফোৰণ, সাধাৰণ মানুহক হত্যা প্ৰভৃতি হিংস্ৰ কাম-কাজৰ মাধ্যমৰে সন্ত্ৰাসবাদী কৰ্মকাণ্ড কৰি থাকে।
ইছলামিক সন্ত্ৰাসবাদৰ শিপা ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই অনুসন্ধান কৰিব পাৰি, যেতিয়া মুছলমান বিশ্বত ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু পশ্চিমীয়া প্ৰভাৱৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই ইছলামিক সংস্কাৰ আন্দোলনৰ সৃষ্টি হৈছিল। এই আন্দোলনসমূহে ইছলামিক আইন আৰু মূল্যবোধ পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব বিচাৰিছিল আৰু প্ৰায়ে হিংসাক নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
২০ শতিকাৰ শেষৰ ফালে কেইবাটাও উগ্ৰপন্থী গোটৰ উত্থান ঘটিছিল যিবোৰ ইছলামৰ অনুভূত শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে জেহাদ বা পবিত্ৰ যুদ্ধ চলাবলৈ স্পষ্টভাৱে উৎসৰ্গিত আছিল। এই গোটসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ কুখ্যাত গোট হৈছে আল কায়দা, যিটো ২০০১ চনত আমেৰিকাত সংঘটিত হোৱা ৯/১১ আক্ৰমণৰ বাবে দায়ী আছিল। আন গোটসমূহৰ ভিতৰত আফগানিস্তানৰ তালিবান, নাইজেৰিয়াৰ বকো হাৰাম, ছিৰিয়া আৰু ইৰাকৰ আইছিছ আদি অন্যতম।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
পদুম কুঁৱৰী
পদুম কুঁৱৰী (Padum Kowari) হৈছে ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ দ্বাৰা লিখিত একমাত্ৰ উপন্যাস। উপন্যাসখন ১৯০৫ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল। এইখন এক বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস। এই উপন্যাসখন লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা কলিকতাৰ কলেজত পঢ়ি থকাৰ সময়তে নিজৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পাইছিল। জোনাকীৰ তৃতীয় বছৰ প্ৰথম সংখ্যাত (১৮৯১ চনত) এই উপন্যাসখন প্ৰকাশিত হৈছিল। উপন্যাসখনক অসমীয়া ভাষাৰ এখন উল্লেখযোগ্য ঐতিহাসিক উপন্যাস বুলি বিবেচনা কৰা হয়।
মাতৃ দিৱস
মাতৃ দিৱস হৈছে মাতৃৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি উদ্‌যাপন কৰা এক দিৱস। ইয়াৰ দ্বাৰা, মাতৃ, মাতৃত্ব, সমাজলৈ মাতৃৰ ভূমিকা আৰু শিশু তথা মাতৃৰ সম্পৰ্কক সোঁৱৰা হয়। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশসমূহে বিভিন্ন সময়ত এই দিৱস উদ্‌যাপন কৰা দেখা যায়। বিশেষকৈ মাৰ্চ আৰু মে’ মাহত এই দিৱস পালন কৰা হয়। বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত যেনে— উত্তৰ গোলাৰ্ধত এপ্ৰিল-মে’ত, আৰ্জেণ্টিনাত অক্টোবৰত, অষ্ট্ৰেলিয়াত মে’ মাহত মাতৃ দিৱস পালন কৰা হয়। এই দিৱস পিতৃ দিৱসৰ বিপৰীত। অৱশ্যে উদ্দেশ্য আৰু বৈশিষ্ট্যসমূহ একেই।
প্ৰথমবাৰৰ বাবে আধুনিক মাতৃ দিৱস ১৯০৮ চনত পশ্চিম ভাৰ্জিনিয়াত আন্না জাৰ্ভিছে মাতৃ গ্ৰাফটনৰ স্মৃতিত পালন কৰে। অৱশ্যে ই অন্যান্য পৰম্পৰাগত অনুষ্ঠানৰ সৈতে একে নহয় (যিসমূহ বিশ্বই পৰম্পৰাগতভাৱে মাতৃৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি পলন কৰে)।  ১৯১২ চনত আন্না জাৰ্ভিছে ছেকেণ্ড ছানডে’ ইন মে’ আৰু মাদাৰ্ছ ডে’ ইণ্টাৰনেশ্যনেল এছ’চিয়েছন গঠন কৰে। তেওঁ কৈছিল যে— “মাদাৰ্ছ শব্দটো পৃথিৱীৰ প্ৰতিগৰাকী মাতৃক স্মৃতি তৰ্পণ কৰা বহুবচনাত্মক সম্বন্ধ কাৰক নহয়, প্ৰতিটো পৰিয়ালে নিজ-নিজ মাতৃক সন্মান জনোৱাৰ বাবে একবচনাত্মক সম্বন্ধ কাৰক হোৱাহে উচিত।”
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
পদুম কুঁৱৰী
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী: অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী: অসমীয়া উপন্যাস
মহাত্মা ফুলে মিউজিয়াম
মহাত্মা ফুলে মিউজিয়াম (Mahatma Phule Museum) হৈছে মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনাত অৱস্থিত এটি সংগ্ৰহালয়। ১৮৯০ চনত এইটো প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু তেতিয়া এই সংগ্ৰহালয়টো পুনা উদ্যোগিক সংগ্ৰহালয় (পুনা ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল মিউজিয়াম) নামেৰে জনা গৈছিল। পিছত ‘লৰ্ড ৰে মিউজিয়াম’ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছিল। ১৯৬৮ চনত ইয়াক মহাত্মা ফুলে মিউজিয়াম নাম দিয়া হয়।
বিভাগ সমূহ
সংগ্ৰহালয়টোত কিছুমান ছবি, চাৰ্ট, মডেল আৰু যন্ত্ৰ আৰু বিজ্ঞানৰ আৰ্হি থকা শাখা আছে। প্ৰদৰ্শিত বস্তুবোৰ উদ্যোগ আৰু অভিযান্ত্ৰিক, ভূতত্ত্ব আৰু খনিজ, হস্তশিল্প আৰু কুটিৰ উদ্যোগ, কৃষি, বনাঞ্চল, প্ৰাকৃতিক ইতিহাস আৰু অস্ত্ৰাগাৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। অস্ত্ৰাগাৰত মোগল আৰু মাৰাঠা যুগৰ অস্ত্ৰ আছে। পুনে জিলাৰ বিভিন্ন কিলাৰ বিৱৰণ দিয়া চাৰ্ট আছে। প্ৰাকৃতিক ইতিহাস শাখাত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ প্ৰাণী, চৰাই, পোক-পতংগ, সাপ আৰু মাছৰ সংগ্ৰহ আছে। ঔদ্যোগিক শাখাত ভাৰতীয় জল-বৈদ্যুতিক আৰু জলসিঞ্চন প্ৰকল্প আৰু তেল শোধন পদ্ধতিৰ আৰ্হি আছে যি বৈজ্ঞানিক কৃষিৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰে।
পুথিভঁৰাল
সংগ্ৰহালয়টোত আৰম্ভণিৰ পৰাই এটা পুথিভঁৰাল আছিল। ইয়াত প্ৰাচীন প্ৰযুক্তি আৰু মিউজিঅ'লজী আদিকে ধৰি বিভিন্ন গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় সামৰি লোৱা বহুতো কিতাপ আছে।
বি ভি ঘৰপুৰে
টয় নামৰ বাতৰি প্ৰতিষ্ঠানটোৰ এটা বাতৰিত এই মিউজিয়ামৰ প্ৰশাসক ৰাজীৱ ভিলেকাৰৰ এটা উদ্ধৃতি দি এইদৰে কোৱা হৈছিল যে, “ঘৰপুৰে ১৯৩০ৰ পৰা১৯৫৪ চনলৈ এই সংগ্ৰহালয়ৰ কিউৰেটৰ আছিল। সংগ্ৰহালয়লৈ তেওঁৰ অৱদান অপৰিসীম... ইয়াত থকা এটা হল তেওঁলৈ সন্মান যাঁচি তেওঁৰ নামত ৰখা হৈছে।” এই মিউজিয়ামৰ জৰিয়তে অশিক্ষিত জনগণক আধুনিক পদ্ধতিৰে কৃষি, ইঞ্জিনিয়াৰিং আৰু বিজ্ঞানৰ শিক্ষা প্ৰদানেই ঘৰপুৰেৰ উদ্দেশ্য আছিল।
সৃষ্টিজ্ঞান
সংগ্ৰহালয়টোৱে ১৯২৮ চনৰপৰা সৃষ্টিজ্ঞান নামে এখন মাহেকীয়া আলোচনী প্ৰকাশ কৰি আহিছে। ই হৈছে মাৰাঠী ভাষাত প্ৰকাশিত এখন জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান আলোচনী। বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ বিভিন্ন শাখাৰ বিজ্ঞানী আৰু বিশেষজ্ঞসকলে আলোচনীখনত সৰল ভাষাত জনপ্ৰিয় প্ৰবন্ধ লেখে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী শ্ৰেণী:সংগ্ৰহালয়
গোলাপ
thumb|গোলাপ
গোলাপ এক প্ৰকাৰ সুপৰিচিত ফুল যি আধুনিক মানুহৰ বাবে সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতীক আৰু ভালপোৱাৰ প্ৰতীক হিচাপে সমাদৃত। গোলাপক ফুলৰ ৰাণী বোলা হয়। Rosaceae পৰিয়ালৰ Rosa গণৰ এক প্ৰকাৰৰ গুল্ম জাতীয় গছত গোলাপ ফুল ফুলে। প্ৰায় ১০০ প্ৰজাতিৰ বিভিন্ন বৰ্ণৰ গোলাপ ফুল আছে। গোলাপৰ পাহিৰ গঠন আৰু বিন্যাসত এক প্ৰকাৰৰ নান্দনিকতা আছে যি মানুহক আকৃষ্ট কৰে। সুগন্ধী গোলাপৰ ঘ্ৰাণো মানুহৰ প্ৰিয়। আনহাতে গোলাপৰ নিজস্ব কোনো গন্ধ নাই। গন্ধ উৎপাদনৰ কোনো ক্ষমতা গোলাপৰ নাই। অনেক বৰ্ণৰ গোলাপ আছে, যেনে গোলাপী, ৰঙা, হালধীয়া, বগা, সেউজীয়া ইত্যাদি। ইতিমধ্যে "গাৰ্ডেন ৰোজ" নামে বিভিন্ন হাইব্ৰিড গোলাপৰো উৎপাদন কৰা হৈছে। যিবোৰৰ একে লগে একে ফুলৰ পাহিত দুই বা ততোধিক ৰঙ থাকে। গোলাপ গছৰ কাণ্ডত কাঁইট থাকে। ইয়াৰ পাতৰ কাষতো ক্ষুদ্ৰ কাঁইট থাকে। গোলাপৰ আদি নিবাস এছিয়া মহাদেশ। কিছু প্ৰজাতিৰ আদি বাসস্থান ইউৰোপ, উত্তৰ আমেৰিকা, আৰু উত্তৰপশ্চিম আফ্ৰিকা মহাদেশ। ফুলৰ সৌন্দৰ্য আৰু সুবাসৰ বাবে গোলাপ বিশ্বজুৰি বিখ্যাত।
গোলাপ সমন্ধে ইতিহাস
গ্ৰীক উপকথাত আছে প্ৰেমৰ দেৱী ভেনাছৰ ৰক্তৰ পৰা গোলাপৰ জন্ম। আৰৱ দেশীয় কাহিনীত আছে বগা গোলাপক বুলবুলি চৰায়ে আলিঙ্গন কৰাত বুলবুলি গোলাপৰ কাঁইটত আহত হৈ বুলবুলিৰ ৰক্তৰ পৰা বগা গোলাপৰ পৰা ৰঙা গোলাপৰ জন্ম। হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত আছে বিষ্ণুয়ে ব্ৰহ্মাক পদ্মই শ্ৰেষ্ঠ ফুল বুলিলত ব্ৰহ্মাই বিষ্ণুক স্বৰ্গলৈ নি তাৰ পাতল ৰঙৰ এটি সুগন্ধি গোলাপ দেখুৱায়। গোলাপ সমন্ধে এই ধৰণৰ অনেক গল্প আছে। যশোৰৰ ঝিকৰগাছাৰ গদখালিত গোলাপৰ খেতি কৰা হয়। গদখালী ফুলৰ ৰাজধানী নামে খ্যাতি লাভ কৰিছে।
বিভিন্ন জাতৰ বিদেশী গোলাপ
১. ৰাণী এলিজাবেথ, ২. ব্লেক প্ৰিন্স, ৩. ইৰান, ৪. মিৰিণ্ডা, ৫. পাপা মিলাঁ, ৬. আইছবাৰ্গ, ৭. ৰোজ গুজাৰ্ড, ৮. বেংগলি, ৯. কুইন এলিজাবেথ, ১০. জুলিয়াছ ৰোজ, ১১. ডাচ গোল্ড, ১২. ছানসিল্ক, ১৩. কিংছ ৰ‌ান্সন, উল্লেখযোগ্য।
বিভিন্ন জাতৰ বাংলাদেশী গোলাপ
১. ফাতেমা ছাত্তাৰ ২. মল্লিক ৩. ৰাহেলা হামিদ ৪. পিয়াৰী ৫. ভাছানী ৬. শেৰ-এ-বাংলা ৭. ১৯৫২ ৮. জয়ন্তি, ৯. শিবলী উল্লেখযোগ্য।
গোলাপৰ ব্যৱহাৰ
গোলাপ ফুল কেৱল সৌন্দৰ্যেৰ প্ৰতীক নহয়, ইয়াৰ বহুমুখী ব্যৱহাৰ আছে। গোলাপৰ পাহিৰ পৰা জাম, জেলি প্ৰস্তুত কৰা হয়। পাৰ্ছি, চীন আৰু ভাৰতত গোলাপজলৰ প্ৰচলন ঘটে। সুগন্ধিৰ বাবে গোলাপজল ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গোলাপ ফুলৰ সুৱাসৰ পৰা বিভিন্ন প্ৰসাধনী সামগ্ৰী তৈয়াৰ কৰা হয়। যেনে: পাৰফিউম ইত্যাদি। গোলাপত গেনাৰিয়ল নামৰ এটি এৰোমেটিক এলকহল জাতীয় সুগন্ধি পদাৰ্থ পোৱা যায়। মহিলাৰ অন্তৰ্বাস আৰু নেপকিনতো গোলাপৰ সুগন্ধ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আলংকাৰিক উদ্ভিদ হিচাবে গোলাপৰ ব্যৱহাৰ উল্লেখযোগ্য। গোলাপৰ পৰা তেলো উৎপাদিত হয়।
বংশবিস্তাৰ
গোলাপৰ বংশ বিস্তাৰৰ বাবে  পৰিস্থিতিভেদে শাখা কলম, দাবা কলম, গুটি কলম আদি প্ৰক্ৰিয়া ব্যৱহাৰ কৰা হয়। নতুন নতুন গোলাপৰ জাত উদ্ভাৱনৰ বাবে বীজ উৎপাদন কৰি তাৰ পৰা পুলি উৎপাদন কৰা হয়।
ভূমি নিৰ্বাচন
গোলাপ ৰোপণৰ বাবে উৰ্বৰ মাটিৰ নিৰ্বাচন কৰা সকলোতকৈ উত্তম। পানী জমা নোহোৱা, ওখ ৰ'দঘাই মাটিত গোলাপ ভালকৈ জন্মে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ফুল
অক্কিতম অচ্যুতম নম্বুথিৰী
অক্কিতম অচ্যুতম নম্বুথিৰী (Akkitham Achuthan Namboothiri; জন্ম: ১৮ মাৰ্চ, ১৯২৬ – ১৫ অক্টোবৰ, ২০২০), এজন ভাৰতীয় কবি আৰু গদ্যকাৰ, যি মালয়ালম ভাষাত লিখা-মেলা কৰে। অক্কিতম তেওঁ লিখা সৰল আৰু আকৰ্ষক শৈলীৰ, প্ৰেম আৰু সহানুভূতি বিষয়ক লেখাবোৰৰ বাবে জনাজাত। 'ইৰুপতম নুট্টাদিন্তে ইতিহাসম' (ইং: এপিক অৱ দ্য টুৱেনণ্টিয়েথ চেঞ্চুৰী), 'বলিদৰ্শনম' (ইং: দ্য ভিজন অৱ বলি) আৰু 'নিমিশা ক্ষেত্ৰম' (ইং: হলি ম'মেণ্ট) আদি তেওঁৰ প্ৰসিদ্ধ কামসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মালায়ালম ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
১১ নৱেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
১০ নৱেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বকুল
বকুল (বৈজ্ঞানিক নাম:Mimusops elengi) হৈছে মিনাছপ্স্‌ (Minasops) প্ৰজাতিৰ ই ফুল। এছিয়া আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰ তীৰবৰ্তী এলেকাৰ ভাৰত, বাংলাদেশ, শ্ৰীলঙ্কা, বাৰ্মা, ইন্দো-চীন, থাইলেণ্ড, আন্দামান দ্বীপপুঞ্জ এলেকা জুৰি এই গছ দেখা পোৱা যায়। তবে, মালয়েছিয়া, ছলোমন দ্বীপপুঞ্জ, নিউ কেলিডোনিয়া (ফ্ৰান্স), ভানুয়াটু, আৰু উত্তৰ অস্ট্ৰেলিয়াত এই গছৰ খেতি কৰা হয়।
বাংলাত বকুল ফুলৰ বাবে পৰিচিত এই গছ। বকুলৰ অন্যান্য ব্যৱহাৰ বাংলাত তেনেকৈ নাই। ই অতি পৰিচিত ফুল। বাংলাদেশৰ প্ৰায় সকলো ঠাইতে ইয়াৰ গছ পোৱা যায়। বাগিচাত ছাঁ পোৱাৰ বাবে সাধাৰনতে বকুল গছ লগোৱা হয়।
ই মধ্যমীয়া আকাৰৰ গছ আৰু ইয়াৰ পাত বোৰ ঢউ খেলোৱা। ফুল বোৰো খুব সৰু হয়। ফুল বোৰ দেখিবলৈ সৰু সৰু তৰাৰ দৰে। বকুল ফুলৰ সুবাসত থাকে মিঠা গন্ধ। ফুল শুকাই গলেও ইয়াৰ সুবাস বহুদিন লৈকে থাকে।
বকুল ফুল, ফল, পকা ফল, পাত, গছৰ ছাল, কাণ্ড, কাঠ সকলো কিছু কামত লাগে। বিভিন্ন দেশত বিভিন্ন ভাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
নাম
বৈজ্ঞানিক নাম: Mimusops elengi পৰিয়ালৰ নাম: Sapotaceae
প্ৰচলিত নাম : Bullet-wood Tree, Indian Medaller
এলেকা ভিত্তিক নাম:
নৰসংহাৰ
নৰসংহাৰ বা গণহত্যা (Genocide) হৈছে জাতীয়, বৰ্ণগত, ধৰ্মীয় বা নৃগোষ্ঠীয় গোট হিচাপে বিবেচিত লোকক সম্পূৰ্ণ বা আংশিকভাৱে ধ্বংস কৰাৰ ইচ্ছাকৃত কাৰ্য। 'নৰ'ৰ অৰ্থ মানুহ আৰু 'সংহাৰ'ৰ অৰ্থ মৰা। অৰ্থাৎ নৰসংহাৰ হ'ল মানুহ মৰা। ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ জেন'ছাইডৰ উৎসও একেই। ই গ্ৰীক জেন'ছ, অৰ্থাৎ মানুহ বা বৰ্ণৰপৰা আৰু ছাইড অৰ্থাৎ মৰাৰপৰা আহিছে। সেয়ে জেন'ছাইডৰ বা নৰসংহাৰৰ অৰ্থ "জাতীয়, নৃগোষ্ঠীয়, বৰ্ণগত বা ধৰ্মীয় গোটক সম্পূৰ্ণৰূপে বা আংশিকভাৱে ধ্বংস কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে কৰা কাৰ্য"।
বৰ্তমানলৈ কেইবাটাও নৰসংহাৰৰ ঘটনা দেখা গৈছে। ইহুদী সকলৰ হত্যাৰ সময়তে জেন'ছাইড শব্দ প্ৰথম ব্যৱহৃত হৈছিল। পাছলৈ গ্ৰীক গণহত্যা, আৰ্মেণীয় গণহত্যা, এছিৰিয়ান গণহত্যা, ইউক্ৰেইণীয় গণহত্যা, বাংলাদেশ গণহত্যা, কম্বোদীয় হণহত্যা, গুৱাটামালান গণহত্যা, কুৰ্ডীয় গণহত্যা, বস্নীয় গণহত্যা, ৰোৱণ্ডন গণহত্যা আদি বিভিন্ন ঘটনা পোহৰলৈ আহিছে।
বুৰঞ্জীত গণহত্যা
thumb|ছ'ভিয়েট নগ্ন যুদ্ধবন্দী গণহত্যা — "৩.৩ মিলিয়নৰ হত্যা হোৱা ছ'ভিয়েট যুদ্ধ বন্দী আতাইতকৈ কম জ্ঞাত আধুনিক গণহত্যাসমূহৰ অন্যতম; এতিয়ালৈকে ইয়াৰ ওপৰত কোনো পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যৰ গ্ৰন্থ নাই।"Adam Jones গণহত্যাৰ ধাৰণা অতীতৰ বহু ঘটনাত প্ৰযোজ্য গণ্য কৰা হৈছে। চিপিপিচিজিৰ মতে, "বুৰঞ্জীৰ প্ৰতিটো কালতে গণহত্যাই মানৱতাৰ বাবে বৃহত্‌ ক্ষতি আনিলে।"
অনেক দেশত গণহত্যাক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা বা নকৰা অবৈধ। যেনে, কেইবাখনো ইউৰোপীয় দেশত ইহুদী গণহত্যা আৰু আৰ্মেণীয় গণহত্যাক মিথ্যা আখ্যা দিয়া নিষেধ। আন হাতে তুৰস্কত আৰ্মেণীয়সকলৰ, গ্ৰীকসকলৰ, এছিৰীয়সকলৰ আৰু মেৰ'ণাইটসকলৰ গণ হত্যাক নৰসংহাৰ বোল আৰ্টিকল ৩০১ৰ মতে দণ্ডনীয়।
ৱিলিয়াম ৰুবিনষ্টাইনৰ মতে প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধৰ পাছত শাসনৰ আভিজাত ধৰণ লোপ পোৱাৰ পাছতেই বিংশ শতিকাৰ গণহত্যাসমূহে পাতনি মেলিলে।
ডিগবৈ যুদ্ধ সমাধিক্ষেত্ৰ
thumb|500px|right|ডিগবৈ যুদ্ধ সমাধিক্ষেত্ৰ ডিগবৈ যুদ্ধ সমাধিক্ষেত্ৰ বা ডিগবৈ ৱাৰ চিমেট্ৰী অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ ডিগবৈত অৱস্থিত এক সমাধিক্ষেত্ৰ। এই সমাধিক্ষেত্ৰ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰ আৰু বৰ্তমান ইয়াত ২০০টা সমাধি আছে। ইয়াৰে ১৯৪টা সমাধি চিনাক্ত আৰু ৬টা অচিনাক্ত। চিনাক্ত সমাধি সমূহৰ ১৯৭জন সৈনিক কমনৱেলথ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ইটালী আৰু বেলজিয়ামৰ এজনকৈ সৈনিক আছে।
অৱস্থান
ডিগবৈ যুদ্ধ সমাধিক্ষেত্ৰ অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ ডিগবৈত অৱস্থিত। ই ম্যানমাৰৰ সীমাৰ নিচেই কাষৰ লিডু পথত অৱস্থিত। ডিগবৈ যুদ্ধ সমাধিক্ষেত্ৰ ডিগবৈ তৈল নগৰীৰ প্ৰায় ১.৫ কিঃমিঃ নিলগত পেঙেৰী চাহ বাগিচাত অৱস্থিত।
ইতিহাস
ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পিছত ১৮২৬ চনৰ পৰা অসম ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ গৈছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ভাৰত ব্ৰিটিছ কমনৱেলথৰ অংশ আছিল। সেইসময়ত অসমত ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সন্যৰ পূব প্ৰান্তীয় কমাণ্ড হিচাপে বাৰ্মা অঞ্চলত কাৰ্যকৰী আছিল। উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ পূব প্ৰান্তত অৱস্থিত ডিগবৈ চহৰ বাৰ্মা সীমাৰ নিচেই কাষত অৱস্থিত হোৱা বাবে এই দুই অঞ্চলৰ যুগসূত্ৰত পৰিগণিত হৈছিল। সেয়ে ব্ৰিটিছ সকলে লিডু পথত অৱস্থিত ডিগবৈত এখন সৈন্য চিকিৎসালয় স্থাপন কৰিছিল। পিছলৈ চিকিৎসালয় খনৰ কাষতে এখন সমাধিক্ষেত্ৰ গঢ় লৈ উঠে। যুদ্ধৰ সময়ত চিকিৎসালয় খনত মৃত ঘোষিত সৈন্য সকলক ইয়াতেই সমাধিস্থ কৰা হৈছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ শেষলৈকে ইয়াত ৭০টা সমাধি আছিল। পিছলৈ সন্য সমাধি সেৱাৰ বিষয়া সকলে ইয়ালৈ পানীতোলা, যোৰহাট, মাৰ্ঘেৰিটা, তিনিচুকীয়া, লিডু আদি অঞ্চলৰ পৰা কেইবাটাও সমাধি আনে। স্থায়ী সংৰক্ষণৰ অভাৱৰ বাবে এই সমাধি সমূহ ডিগবৈলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল। সেইদৰে বাৰ্মাৰ শ্বিংভৌয়াংত অৱস্থিত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ সৈন্য সমাধিক্ষেত্ৰৰ পৰাও এজন সৈনিকৰ সমাধি ইয়ালৈ অনা হৈছিল।
প্ৰথমতে ডিগবৈ সমাধিক্ষেত্ৰ মুখ্য পথৰ পৰা উঠি যোৱা টিলা এটাত স্থাপন কৰা হৈছিল। পিছলৈ ১৯৫০ চনৰ প্ৰবল অসম ভূমিকম্পত ই বেয়াকৈ ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়। ১৯৫৩ চনৰ বৃষ্টিপাত আৰু ভূমিস্খলনৰ বাবে ইয়াক সেই ঠাইৰ পৰা স্থানান্তৰ কৰি বৰ্তমান স্থানলৈ অনা হৈছিল। বৰ্তমান ইয়াত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰ ১৯৭জন কমনৱেলথ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ সৈনিক আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ইটালী আৰু বেলজিয়ামৰ এজনকৈ সৈনিকৰ সমাধি আছে।
পৰ্যটন
তিনিচুকীয়া জিলাৰ ডিগবৈ সমাধিক্ষেত্ৰ এক উল্লেখযোগ্য পৰ্যটন স্থল। বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰ এই সমাধিক্ষেত্ৰ খনে অতীতত স্বাক্ষৰ বহন কৰিছে। সমাধিক্ষেত্ৰখন গ্ৰীষ্মকালত পুৱা ৮ বজাৰ পৰা আবেলি ৫ বজালৈ আৰু শীতকালত পুৱা ৮ বজাৰ পৰা আবেলি ৪ বজালৈ খোলা থাকে। প্ৰতি বছৰে নৱেম্বৰ মাহৰ দ্বিতীয় শনিবাৰে ইয়াত সৰ্বধৰ্ম প্ৰাৰ্থনা সভা অনুষ্ঠিত হয়। এই সভাত বিদেহী সাহসী আত্মাৰ সদগতিৰ বাবে পৱিত্ৰ বাইবেল, শ্ৰীমদ্ভগৱতগীতা, গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব আৰু কোৰানৰ পাঠ কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:তিনিচুকীয়া জিলা শ্ৰেণী:কীৰ্তিস্তম্ভ আৰু স্মাৰক
ডাক টিকট
ডাক টিকট হৈছে এবিধ বিশেষ প্ৰকাৰৰ মুদ্ৰিত কাগজৰ টুকুৰা, যি ডাক সেৱাৰ মাছুল পৰিশোধ কৰাৰ প্ৰমাণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। নানা বৰণৰ এই ডাক টিকট সমূহত দেশৰ ইতিহাস ঐতিহ্য, সংস্কৃতি, বৰেণ্য ব্যক্তিত্ব ইত্যাদি বিষয় ফুটি উঠে। প্ৰায় প্ৰতিখন দেশৰ ডাক ব্যৱস্থাত ডাক টিকটৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰতি বছৰ প্ৰচুৰ পৰিমাণৰ ডাক টিকট প্ৰকাশ কৰা হয়। বিশেষ বিশেষ দিনক স্মৰণ কৰি ডাক বিভাগসমূহে ডাক টিকট প্ৰকাশ কৰি থাকে। ডাক টিকট সমূহ সাধাৰণত চাৰিকোণীয়া বা বৰ্গাকৃতিৰ হয়। কেতিয়াবা ত্ৰিকোনাকাৰ,গোলাকাৰ, তৰা আদি বিভিন্ন আকৃতিৰ ডাক টিকট পোৱা যায়। ডাক টিকট সমূহ সাধাৰণত কাগজৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। কিন্তু কাঠৰ ফাইবাৰ, চিন্থেটিক কাপোৰ ইত্যাদিৰ ডাক টিকটো পোৱা যায়।
[[File:Nicaragua1 1913.jpg|thumb|ডাক টিকটৰ প্ৰধান অংশ:
২. টিকটৰ ছিদ্ৰ
৩. নাম
৪. দেশৰ নাম]]
ইতিহাস
বিশ্বৰ প্ৰথমটো ডাক টিকট "পেনী ব্লেক"ৰ প্ৰচলন ১৮৪০ চনত বৃটেইনত আৰম্ভ হয়। ব্ৰাজিল হৈছে ডাক টিকট প্ৰকাশ কৰা বিশ্বৰ দ্বিতীয়খন দেশ (১৮৪৩)। সেই একে বছৰতে জুৰিখ্ আৰু জেনেভাৰ কেণ্টনে নিজা ডাক টিকট উলিয়ায় আৰু তাৰ পাছত ১৮৪৫ চনত উলিয়ায় বাছেলৰ কেণ্টনে। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ত্ৰিনিডাড আৰু মৰিছাছে ১৮৪৭ চনত তেওঁলোকৰ নিজা ডাক টিকট প্ৰকাশ কৰে। ফ্ৰান্স, বেভেৰিয়া আৰু বেলজিয়ামে ১৮৪৯ চনত তেওঁলোকৰ নিজৰ নিজৰ ডাক টিকট উলিয়ায়। ১৮৫০ চনৰ পৰা অসংখ্য দেশে নিজৰ নিজৰ ডাক টিকট প্ৰকাশ কৰাৰ সন্মানৰ অধিকাৰী হোৱা দেশসমূহৰ তালিকাভুক্ত হ'বলৈ ধৰিলে। ১৯৫২ চনত ভাৰতবৰ্ষই নিজৰ প্ৰথম ডাক টিকটটো প্ৰকাশ কৰে।
ভাৰতত প্ৰথম ডাক টিকটৰ প্ৰচলন
১৮৫২ চনত ভাৰতৰ প্ৰথমটো ডাক টিকট প্ৰকাশ হয়। ভাৰতৰ সিন্ধু প্ৰদেশৰ আয়ুক্ত মি: বাৰ্টল ফ্ৰেৰেই তেওঁৰ প্ৰদেশত ডাকমাচুল আগতীয়াকৈ পৰিশোধৰ চিন স্বৰূপে কাগজৰ টিকট ব্যৱহাৰ কৰা আৰম্ভ কৰে। বিভিন্ন ৰঙত বুটা বছা ছাব মাৰি এই টিকটবোৰ ছপোৱা হৈছিল। বিখ্যাত 'শ্বিণ্ডে ড'ক্স' নামে জনাজাত এই ডাক টিকটবোৰ কেৱল ভাৰতৰে নহয়, সমগ্ৰ এছিয়াৰে প্ৰথম ডাক টিকট।
টিকটৰ মাজভাগত পোনতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ প্ৰতীক চিন আছিল। কলকতাৰ মুদ্ৰা ছপোৱা এটা কোম্পেনীয়ে ডাক টিকটত ছপাবৰ বাবে সিংহ আৰু তালগছৰ আৰ্হি এটা বনায় যদিও সেই আৰ্হিটো ব্যৱহাৰ নহ'ল। তেতিয়া সেইসময়ৰ ডেপুটি ছাৰ্ভেয়ৰ জেনেৰল কেপ্তেইন থুইলিয়াৰে ৰাণী ভিক্টোৰিয়াৰ ছবি দি লিথুকৰি ডাক টিকট ছপাবলৈ আৰম্ভ কৰে। এইটো ১৮৫৪ চনৰ চেপ্টেম্বৰ মাহত ওলোৱা প্ৰথমটো সৰ্বভাৰতীয় ডাক টিকট। টিকটটোৰ মূল্য আছিল আধা অনা। পিছত ১অনা,২অনা আৰু ৪অনা মূল্যৰ টিকটো ছপা হয়। এই টিকটবোৰ নীলা ৰঙৰ আছিল। এই টিকটবোৰৰ একেধৰণৰ টিকট প্ৰথমে ৰঙা ৰঙত ছপা কৰা হৈছিল। কিন্তু সেইসময়ত বিদেশৰপৰা আমদানীকৃত চিয়াঁহী শেষ হৈ যোৱাত টিকটৰ ছপা সম্পূৰ্ণ নহ'ল আৰু ৰঙা টিকটবোৰৰ ছপা আধাতে এৰি নীলা ৰঙত টিকটবোৰ ছপোৱা হ'ল। বৰ্তমান ৰাষ্ট্ৰীয় ডাক টিকট সংগ্ৰহালয়ত এই টিকটবোৰৰ নমুনা সংৰক্ষিত হৈ আছে। শাসক সলনিৰ লগে লগে ভাৰতত টিকটৰ চানেকিৰো সালসলনি হৈছিল। ৰাণী ভিক্টোৰীয়াৰ পিছত পৰ্যায়ক্ৰমে সপ্তম এডৱাৰ্ড,পঞ্চম জৰ্জ, ষষ্ঠ জৰ্জ আদিৰ ছবিয়ে ভাৰতীয় ডাক টিকটত ঠাই পাইছিল। নতুন দিল্লী মহানগৰখনৰ উদ্বোধনী উপলক্ষে ১৯৩১ চনত ছপা হোৱা ডাক টিকটতত নতুন দিল্লীৰ দৃশ্যাৱলী দেখুওৱা হৈছিল। ১৯৩৭ চনত ডাক কঢ়িওৱা বিভিন্ন পদ্ধতিক ছবিৰ দ্বাৰা প্ৰতিফলিত কৰি কিছুমান টিকট উলিওৱা হৈছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সোঁৱৰণিৰ চিন স্বৰূপে ১৯৪৬ চনত চাৰিটা ডাক টিকট ছপা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ডাক সেৱা
শামলদাস গান্ধী
শামলদাস গান্ধী (Samaldas Gandhi; ১৮৯৭-১৯৫৩) এগৰাকী ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আছিল৷ তেওঁ পূৰ্বৰ ৰাজকীয় ৰাজ্য জুনাগড়ৰ আৰ্জি হুকুমাত বা অস্থায়ী চৰকাৰৰ মুখ্য পথপ্ৰদৰ্শক আছিল৷
চৈতন্য টামহানে
চৈতন্য টামহানে (Chaitanya Tamhane; জন্ম: ১ মাৰ্চ, ১৯৮৭) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ছবি-নিৰ্মাতা। ২০১৪ চনত নিৰ্মিত মাৰাঠী ভাষাৰ ছবি 'ক'ৰ্ট'ৰ বাবে টামহানে জনাজাত। ছবিখনক ৮৮সংখ্যক একাডেমী বঁটালৈ 'শ্ৰেষ্ঠ বিদেশী ছবি'ৰ শাখাৰ বাবে ভাৰতৰ 'আনুষ্ঠানিক বাছনি' হিচাপে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। ছবিখনে ভাৰতীয় ন্যায়িক প্ৰণালীটোক এগৰাকী লোকশিল্পীৰ দৃষ্টিৰে পৰ্যবেক্ষণ কৰে।
শামলদাস গান্ধী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
শামলদাস ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ নেতা মহাত্মা গান্ধীৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ লক্ষ্মীদাস/কালিদাস কৰমচান্দ গান্ধীৰ পুত্ৰ আছিল। শামলদাস তেওঁৰ খুৰাক মোহনদাসৰ ঘনিষ্ঠ অনুগামী আছিল।
চৈতন্য টামহানে
২০২০ চনত টামহানেৰ নিৰ্দেশনাত দ্বিতীয়খন কাহিনী-চিত্ৰ মুক্তি হয়। ছবিখনৰ নাম হৈছে 'The Disciple'। ছবিখনৰ ৭৭তম ভেনিছ আন্তৰ্জাতিক ছবি মহোৎসৱত এটি প্ৰিমিয়াৰ হয়। ভেনিছতে ছবিখনে 'FIPRESCI' বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটাটো প্ৰদান কৰে 'ছবি সমালোচকৰ আন্তৰ্জাতিক সংঘ'য়ে। (FIPRESCI: Federation Internationale de la Presse Cinematographique) ইয়াৰ লগতে ছবিখনে 'শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য'ৰ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়।
শামলদাস গান্ধী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
তেওঁ প্ৰথমতে সন্ধিয়াৰ গুজৰাটী বাতৰি কাকত জন্মভূমিত কামকাজ কৰিছিল। পিছত কিছু তাৰতম্য ঘটাৰ বাবে তেওঁ জন্মভূমি এৰি “বন্দে মাতৰম” নামৰ নতুন বাতৰি কাকতৰ শুভাৰম্ভ কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
চৈতন্য টামহানে
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:মাৰাঠী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
৭ নৱেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
মদাৰ
মদাৰ (Erythrina variegata; বৈজ্ঞানিক নাম: Erythrina variegata) হৈছে ইৰিথ্ৰিনা গণৰ অন্তৰ্গত পুষ্পবৃক্ষবিশেষ। বাংলাদেশত বহু কেইটা প্ৰজাতিৰ মদাৰ গছ দেখিবলৈ পোৱা যায়।
আৱাসভূমি
উষ্ণমণ্ডলীয় আৰু নাতিশীতোষ্ণমণ্ডলীয় উভয় পৰিৱেশতই এই বৃক্ষ জন্মে। উত্তৰাঞ্চলীয় আফ্ৰিকাৰ দেশসমূহ, ভাৰতীয় উপমহাদেশ, অষ্ট্ৰেলিয়াৰ উত্তৰাঞ্চল, ভাৰত মহাসাগৰীয় দ্বীপপুঞ্জসহ প্ৰশান্ত মহাসাগৰতীৰৱৰ্তী পশ্চিমাঞ্চলীয় এলেকা পৰা আৰম্ভ কৰি ফিজিৰ পূৰ্বাংশলৈকে মদাৰ দেখা পোৱা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৃক্ষ
দময়ন্তী যোশী
দময়ন্তী যোশী (Damayanti Joshi; ৫ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯২৮ – ১৯ ছেপ্টেম্বৰ, ২০০৪) হ'ল কথক নৃত্য শৈলীৰ এগৰাকী ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্যশিল্পী। ১৯৩০ চনত তেওঁ মাডাম মেনকাৰ দলত নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰে, দলটোৱে বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত অনুষ্ঠান প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। জয়পুৰ ঘৰানাৰ সীতাৰাম প্ৰসাদৰপৰা তেওঁ কথক শিকিছিল আৰু খুব কম বয়সতে এগৰাকী দক্ষ নৃত্যশিল্পী ৰূপে নিজৰ পৰিচয় দিছিল। পিছত তেওঁ লক্ষ্ণৌ ঘৰানাৰ শম্ভু মহাৰাজ, লচ্চু মহাৰাজ আৰু অচ্চন মহাৰাজৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ লয়, এইদৰে দুয়ো ঘৰানাৰে সূক্ষ্ম কথাবোৰ তেওঁ আহৰণ কৰিছিল। ১৯৫০ চনৰপৰা তেওঁ স্বাধীনভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯৬০ চনত তেওঁ মুম্বাইত এখন নৃত্য বিদ্যালয় স্থাপন কৰি নাচ শিকাবলৈ লয়, কিন্তু তাৰ আগেয়েই প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পীৰূপে তেওঁ খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু প্ৰশিক্ষণ
মুম্বাইৰ এটি হিন্দু পৰিয়ালত ১৯২৮ চনত দময়ন্তী যোশীৰ জন্ম হৈছিল আৰু তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল জেনেৰেল ড॰ চাহিব সিং চোখে আৰু তেওঁৰ পত্নী লীলা চোখেৰ ঘৰত, যি 'মেডাম মেনকা' নামেৰে পৰিচিত আছিল। মেনকাই নিজৰ সন্তানক হেৰুৱাইছিল আৰু দময়ন্তীক তুলি লোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। যোশীৰ মাক ৱট্‌সলা যোশীয়ে জীয়েকক এৰি দিবলৈ অমান্তি হৈছিল; সেয়ে দুয়ো সহমত হৈ দময়ন্তীৰ অভিভাৱক হৈছিল। মেনকাৰ দলত তেওঁ পণ্ডিত সীতাৰাম প্ৰসাদৰপৰা কথক শিকে। ১০ বছৰৰ পাছত, ১৫ বছৰ বয়সত তেওঁ ইউৰোপৰ প্ৰধান মহানগৰবোৰত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। চোখে পৰিয়ালে দময়ন্তীৰ মাকক চাকৰিত মকৰল কৰে আৰু দময়ন্তীয়ে যথাযথ শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁৰ সমসাময়িকসকলৰ ভিতৰত মেডাম মেনকাৰ দলত 'চিৰিণ ৱাজিফদাৰ' আছিল, যি পাৰ্চী সম্প্ৰদায়ৰ এগৰাকী অগ্ৰণী ধ্ৰুপদী নৃত্য পটিয়সী আছিল।
মুম্বাইৰ 'শ্ৰী ৰাজৰাজেশ্বৰী ভাৰত নাট্য কলা মন্দিৰ'ৰ তেওঁ প্ৰথম ছাত্ৰ আছিল, য'ত তেওঁ গুৰু টি কে মহালিংগম পিল্লাইৰপৰা ভাৰত নাট্যম শিকিছিল।
কেৰিয়াৰ
লক্ষ্ণৌ ঘৰানাৰ পণ্ডিত অচ্চন মহাৰাজ, লচ্চু মহাৰাজ, শম্ভু মহাৰাজ আৰু জয়পুৰ ঘৰানাৰ গুৰু হীৰালালৰ ওচৰত প্ৰশিক্ষণ লৈ ১৯৫০ চনৰ মধ্যভাগত দময়ন্তীয়ে নিজকে সফল একক কথক নৃত্য শিল্পী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। দিল্লীৰ কথক কেন্দ্ৰত তেওঁ শম্ভু মহাৰাজৰ ওচৰত প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। কথক নৃত্যত শাড়ীক পোচাক ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী শিল্পী।
ইন্দিৰা কলা বিশ্ববিদ্যালয়, খৈৰাগড় আৰু লক্ষ্ণৌৰ কথক কেন্দ্ৰত তেওঁ কথক শিকাইছিল। তেওঁক সংগীত নাটক একাডেমী (১৯৬৮) আৰু পদ্মশ্ৰী (১৯৭০) সন্মানেৰে সন্মানিত কৰা হয়। তেওঁ বীৰেশ্বৰ গৌতমৰো গুৰু আছিল।
ভাৰত চৰকাৰৰ চলচ্চিত্ৰ বিভাগে কথকৰ ওপৰত ১৯৭১ চনত নিৰ্মাণ কৰা এখন তথ্যচিত্ৰত তেওঁক দেখুওৱা হৈছিল। ১৯৭৩ চনত 'দময়ন্তী যোশী' নামৰ এখন চিনেমা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যিখন হুকুমত চৰিণে পৰিচালনা কৰিছিল।
এটা 'ষ্ট্ৰক' হোৱাৰ এবছৰৰ পাছত ২০০৪ চনৰ ১৯ ছেপ্টেম্বৰত মুম্বাইৰ দাদৰৰ নিজা ঘৰত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
কুমাৰ চানু
কেদাৰনাথ ভট্টাচাৰ্য (জন্ম ২০ অক্টোবৰ ১৯৫৭), কুমাৰ চানু নামেৰে অধিক পৰিচিত, এজন ভাৰতীয় নেপথ্য গায়ক। তেওঁ বলীউডত সুৰৰ ৰজা হিচাপে জনপ্ৰিয়। তেওঁ হাজাৰ হাজাৰ বলীউডৰ হিন্দী গান গোৱাৰ বাবে বিখ্যাত। হিন্দীৰউপৰিও, তেওঁ পশ্চিম বংগ আৰু বাংলাদেশদুয়োটা দেশতে মাৰাঠী, নেপালী, অসমীয়া, ভোজপুৰী, গুজৰাটী, তেলেগু, মালায়ালম, কানাড়া, তামিল, পাঞ্জাৱী, ওড়িয়া, ছত্তীশগড়ী, উৰ্দু, পালি, ইংৰাজী আৰু তেওঁৰ মাতৃভাষা বঙালীকেধৰি অন্যান্য ভাষাতো গান গাইছে। তেওঁ অৰিজিত সিঙৰসৈতে শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ নেপথ্য গায়কৰ (১৯৯০-১৯৯৪) বাবে একেৰাহে পাঁচটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰাৰ অভিলেখ গঢ়িছে। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু সংগীতলৈ তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে, তেওঁক ২০০৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ ট্ৰেকবোৰ বিবিচিৰ( BBC) "সৰ্বকালৰ শীৰ্ষ ৪০টা বলীউড চাউণ্ডট্ৰেক"ত আছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু কেৰিয়াৰ
কুমাৰ চানুৰ দেউতাক পশুপতি ভট্টাচাৰ্য এজন কণ্ঠশিল্পী আৰু সুৰকাৰ আছিল। তেওঁৰ দেউতাকৰ গাওঁখন পূৱ পাকিস্তানৰ (বৰ্তমান বাংলাদেশ) বিক্ৰমপুৰ (বৰ্তমান মুন্সিগঞ্জ জিলা)ত আছিল। দুয়োজন আৰু চানুৰ ডাঙৰ ভগ্নী বিশ্বনাথ উদ্যানৰ ওচৰৰ কলিকতাৰ (বৰ্তমান কলকাতা) সিন্থি অঞ্চলত বাস কৰিছিল।
কেৰিয়াৰ
1989 চনৰ 23 ছেপ্টেম্বৰত, জগজিৎ সিঙে কুমাৰ চানুক মুম্বাইৰ বিমল বুংলোৰ কল্যাণজীৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিছিল, তেওঁলোকৰ পৰামৰ্শঅনুসৰি, তেওঁ তেওঁৰ নাম "কেদাৰনাথ ভট্টাচাৰ্য"ৰ পৰা "কুমাৰ চানু" লৈ সলনি কৰিছিল কিয়নো তেওঁৰ কণ্ঠ আৰু গানৰ শৈলী কিশোৰ কুমাৰৰদ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল। তাৰ পিছত চানু মুম্বাইলৈস্থানান্তৰিত হয়, য'ত কল্যাণজী-আনন্দজীয়ে তেওঁক জাদুগৰ চলচ্চিত্ৰত গান গোৱাৰ সুযোগ দিয়ে.
নাদিম শ্ৰৱণ
alt=Kumar Sanu is with other Thakur Doultani and Shravan|thumb|শ্ৰৱণ ৰাথোড় আৰু ঠাকুৰ ডুলটানিৰ সৈতে চানু কুমাৰ চানুৱে তেওঁৰ মুখ্য বিৰতি লাভ কৰিছিল যেতিয়া গুলচন কুমাৰে সংগীত পৰিচালক নাদিম আৰু শ্ৰৱণৰ সৈতে তেওঁক আশিকী (১৯৯০) চলচ্চিত্ৰৰ বেছিভাগ গান গাবলৈ সুযোগ দিছিল, গানবোৰ আগতে এটা এলবামৰ বাবে ৰেকৰ্ড কৰা হৈছিল আৰু পিছত গানবোৰৰ চাৰিওফালে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। চিনেমাখনৰ লগতে গানবোৰো এক বৃহৎ সফলতা আছিল। তাৰ পিছত, তেওঁলোকে বহুতো চলচ্চিত্ৰত একেলগে কাম কৰিছিল, আপমান কি আগ (১৯৯০), সাজন (১৯৯১), ফুল ঔৰ কাণ্টে (১৯৯১), দিল হে কি মন্তা নহি (১৯৯১), সদক (১৯৯১), প্যাৰ কা সায়া (১৯৯১), সাথী (১৯৯১), জান কি কচম (১৯৯১), দিৱানা (১৯৯২), দিল কা ক্যা কচুৰ (১৯৯২), জান তেৰে নাম (১৯৯২), স্বপ্নে সজন কে (১৯৯২), আনাম (১৯৯২), পায়ল (১৯৯২), পনাহ (১৯৯২), বেখুদি (১৯৯২), কাল কি আৱাজ (১৯৯২), দিলৱালে কভি না হাৰে (১৯৯২), হাম হে ৰাহি পেয়াৰ কে (১৯৯৩), সৈনিক (১৯৯৩), জুনুন (১৯৯২), বাল্মা(১৯৯৩), ৱাকত হামাৰা হে (১৯৯৩), ৰং (১৯৯৩), দিল তেৰা আশিক (১৯৯৩), তাদিপাৰ (১৯৯৩),সংৰাম (১৯৯৩), শ্ৰীমান আশিক (১৯৯৩), ধৰতিপুত্ৰ (১৯৯৩), কাইছে কাইছে ৰিষ্টে (১৯৯৩), আদমী খিলোনা হে (১৯৯৩), দিব্য শক্তি (১৯৯৩), দামিনী (১৯৯৩),দিলৱালে (১৯৯৪), ষ্টাণ্টমেন (১৯৯৪),আতিশ (১৯৯৪), ছালামী (১৯৯৪), ছোটি বহু (১৯৯৪), এক্কা ৰাজা ৰাণী (১৯৯৪), সজন কা ঘৰ (১৯৯৪), ক্ৰান্তি ক্ষেত্ৰ (১৯৯৪), আন্দোলন (১৯৯৫), গদ্দাৰ (১৯৯৫),বৰসাত (১৯৯৫), অনোখা আন্দাজ (১৯৯৫), সাজন কি বাহেন মে (১৯৯৫), জমানা দিৱানা (১৯৯৫), ৰাজা হিন্দুস্তানী(১৯৯৬), অগ্নিসাক্ষী (১৯৯৬), মজেদাৰ (১৯৯৬), হিম্মতৱৰ (১৯৯৬), জিত (১৯৯৬),সজন চালে সসুৰাল (১৯৯৬), পাৰ্ডেছ (১৯৯৭), নচিব (১৯৯৭), আ আব লাউত চলে (১৯৯৯), চিৰফ তুম (১৯৯৯), ধড়কন (২০০০), কাচুৰ (২০০১), হাম হো গয়ে আপকে (২০০১), এক ৰিস্তা: দ্য বণ্ড অফ লাভ (২০০১), ইয়ে দিল আশিকানা (২০০২), অংশ (২০০২), হান মেইনে ভি প্যাৰ কিয়া (২০০২), দিল হে তুমহাৰা (২০০২), তুম চে আচ্ছা কৌন হে (২০০২), দিল কা ৰিস্তা (২০০৩), কয়ামত (২০০৩), ফুটপাথ (২০০৩), আন্দাজ (২০০৩), ইণ্ডিয়ান বাবু (2003), হুঙ্গামা (2003), শ্বীন (2004), হাতিয়া (2004), গুমনাম (2004),বৰসাত (2005), মেৰে জীৱন সাথী (2006), আৰু চানম তেৰি কচম (2009)। তেওঁ তেওঁলোকৰ বাবে তেওঁৰ আটাইতকৈ বেছি গান গাইছে (২৯৩টা গান)।
অনু মালিক
চানুৱে অনু মালিকৰসৈতে বিভিন্ন ধৰণৰ গান গাইছে। মালিকেহে চানুক বাজিগৰ (১৯৯৩) চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম পাশ্চাত্য শৈলীৰ গান "ইয়ে কালি কালি আনখে" গাবলৈ বাধ্য কৰিছিল। কম্বোটোৰ আন কিছুমান সাফল্য হৈছে চমটকাৰ (1992), ফিৰ তেৰি কাহিনী য়াদ আয়ে (1993), ছাৰ (1993), ইমতেহান (1994), বিজয়পথ (1994), মই খিলাড়ী তু আনাৰী (1994), নাৰাজ (1994), য়াৰ গাদ্দাৰ।  (১৯৯৪), হাম হে বেমিছাল (১৯৯৪), আ গলে লাগ জা (১৯৯৪), নাজায়াজ (১৯৯৫), গুণ্ডাৰাজ (১৯৯৫), হুলচুল (১৯৯৫), আকেলে হাম আকেলে তুম (১৯৯৫), দিলজালে (১৯৯৬), দাৰাৰ (১৯৯৬), চাহাট (১৯৯৬), বিৰাসত (১৯৯৭), হামেশা (১৯৯৭), দিল কিতনা নাদান হে (১৯৯৭), জুড়ৱা (১৯৯৭), তামান্না (১৯৯৭), ডুপ্লিকেট (১৯৯৮), কাৰেব (১৯৯৮), কাৰেব (১৯৯৬)। 998), সোলডাৰ (1998), ইস্কি টপি উচকে চ্‌ৰ (1998), হাম তো মহব্বত কাৰেগা (2000), আজনাবী (2001), আন: মেন এট ৱৰ্ক (2003), ইশ্ক বিষক (2003), ফিদা (2004) আৰু নো এণ্ট্ৰি (2005)। 2015 চনত, তেওঁলোকে পুনৰ দম লগা কে হাইছাত গান লৈ উভতি আহিছিল
যতীন ললিত
চানুৱে ১৯৯২ চনৰ খিলাড়ী চলচ্চিত্ৰত যতীন ললিতৰ সৈতে তেওঁৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা তেওঁ ৰাজু বান গয়া জেণ্টলমেন (১৯৯২), কভি হান কভি না (১৯৯৩), বয় ফ্ৰেণ্ড (১৯৯৩), দিলৱালে দুলহানিয়া লে জায়েঙ্গে (১৯৯৫), খামোচী (১৯৯৬), য়েছ বছ (১৯৯৭), জব প্যাৰ কিছে হোতা হে (১৯৯৮), কুছ কুছ হোতা হে (১৯৯৮), পেয়াৰ তো হোনা হি থা (১৯৯৮), গোলাম (১৯৯৮), দিল ক্যা কাৰে (১৯৯৮), খুবসুৰাট (১৯৯৯), সংঘস্‌ (১৯৯৯), ইয়ে হে মুম্বাই মেৰী জান (১৯৯৯), বাস্তৱ (১৯৯৯), চৰফৰোশ (১৯৯৯) আৰু ফ্লেমচ্‌-টাৰ্ম ২ (দা টাইমলাইনচ অৰিজিনেল্‌) কে ধৰি হিট চলচ্চিত্ৰৰ বাবে কণ্ঠ দান কৰে॥ তেওঁ তেওঁলোকৰ বাবে মুঠ ১৩৭টা গান গাইছে।
হিমেশ ৰেশমিয়া
চানুৱে হিমেশ ৰেশমিয়াৰবাবে কাম কৰিছিল, ৰেশমিয়াই প্ৰযোজনা কৰা টিভি ধাৰাবাহিকৰ সকলো শীৰ্ষক ট্ৰেকৰ বাবে। সকলো শীৰ্ষক ট্ৰেক চানুৱে গাইছিল, আৰু তাৰ পিছত সংগীত পৰিচালক হিচাপে তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ, প্যাৰ কিয়া তো ডাৰ্না কিয়া আৰু আন বহুতো চলচ্চিত্ৰ যেনে কুৰুক্ষেত্ৰ, ইয়ে হে জলৱা, হুমৰাজ, কহি প্যাৰ না হো জায়ে, হেলো ব্ৰাদাৰ, বন্ধন, দুলহান হাম লে জায়েঙ্গে, জোড়ী নং 1, উলঝন, ফুটপাথ্‌ আৰু টাৰ্জান: দা ৱাণ্ডাৰ কাৰ।
ৰাজেশ ৰোশন
জুৰ্ম (১৯৯০) চলচ্চিত্ৰত "জব কোই বাত বিগাদ জায়ে"ৰ সৈতে আৰম্ভ কৰি, ৰাজেশ ৰোশনৰ সৈতে চানুৰ সহযোগিতাই এটাৰ পিছত এটা হিট প্ৰস্তুত কৰে। গুৰুত্বপূৰ্ণ চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে কৰণ অৰ্জুন (১৯৯৫), সবচে বড়া খিলাড়ী (১৯৯৫), পাপা কেহতে হে (১৯৯৬), দস্তক (১৯৯৬), কয়লা (১৯৯৭), ''কহো না... পেয়াৰ হে (২০০০), কিয়া কেহনা (২০০০), কৰোবাৰ: দ্য বিজনেছ অৱ লাভ (২০০০) আৰু এটবাৰ'' (২০০৪)।