cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰোহিনী ভাটে
শিক্ষা
ইয়াৰ পাছতেই, তেখেতে বাৰ বছৰৰ বাবে পণ্ডিত লাছু মহাৰাজৰ নেতৃত্বত আৰু পোন্ধোৰ বছৰৰ বাবে পণ্ডিত মোহনৰাৱ কল্যাণপুৰকাৰৰ নেতৃত্বত লক্ষ্ণৌ ঘৰানাৰ পৰা কথকত দিক্ষা লয়।
তেখেত সংগীত শিল্পী কেশবৰাৱ ভোলে আৰু বসন্তৰাৱ দেশপাণ্ডৰ পৰা হিন্দুস্তানী সংগীতো শিকিছিল, আৰু কথকত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল।
পেচা
তেওঁৰ শিক্ষাৰ বিভিন্ন পৰিস্থিতিত, ভৌগলিক, বৌদ্ধিক, অস্থায়ী, বেলেগৰ মাজত, ৰোহিনী তেওঁৰ সংগীত তথা বৌদ্ধিক আগ্ৰহ প্ৰয়োগ কৰি কথকটোত অকাৰণত পৰীক্ষা কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। ভাটে ১৯৪৭ চনত পুনেত নৃত্যভাৰতী কথক নৃত্য একাডেমী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। যোৱা ছয় দশকত তেখেত তেওঁৰ একাডেমীৰ পৰা কেইবাশ নৃত্যশিল্পীক প্ৰশিক্ষণ দিছিল। তেখেত মহাৰাষ্ট্ৰৰ মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ মাজত কথক নৃত্যক জনপ্ৰিয় কৰিছিল।
১৯৫২ চনত, তেখেত ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক প্ৰতিনিধি দলৰ সদস্য হিচাপে চীন ভ্ৰমণ কৰিছিল। এই ভ্ৰমণটো তেওঁৰ বাবে ভাৰতীয় নৃত্য তথা নাটক সম্পৰ্কিত পুৰনি শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন কৰাৰ এটা সুযোগ আছিল আৰু এনেকৈ তেওঁৰ কৌশলটো শোধিত কৰিছিল।
ৰোহিনী ভাটে ''তেওঁৰ আত্মজীৱনী, মাঝি নৃত্যসাধনা, ইছাদোৰা ডানকান, মি. ইছাদোৰাৰ আত্মজীৱনীৰ অনুবাদ আৰু সংগীত তথা নৃত্যৰ সংস্কৃত সংক্ষিপ্ত গ্ৰন্থ, সংস্কৃত সংক্ষিপ্ত গ্ৰন্থ, অভিনব দৰ্পণৰ এটা সম্পাদিত সংস্কৰণ সহ কথক দৰ্পণ দীপিকা'' সহ ভালেমান গ্ৰন্থ লিখিছিল। ৰোহিনী এই প্ৰাচীন গ্ৰন্থত তেওঁৰ ভালেমান কোৰিঅ'গ্ৰাফি আৰু সৃজনশীল প্ৰকল্প ভিত্তি কৰিছে। তেখেত কথকও অসংখ্য পত্ৰ লিখিছিল।
২০০২ চনত, তেখেত সময় আৰু স্পেচ নামৰ এটা জাৰ্মান তথ্যচিত্ৰত অংশ লৈছিল।
অন্যান্য শিল্পীসকলৰ লগত সহযোগিতা সম্পৰ্কত, ৰোহিনী ১৯৫২ চনত পুনে অহাৰ সময়ত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় তবলা বাদক চন্দ্ৰকান্ত কমাতক চিনি পাইছিল। উভয় শিল্পীৰ সংগীত সংযোগ দীৰ্ঘ ১৫ বছৰ চলিছিল। ৰোহিনী কলানিধী নাৰায়ণৰ লগত কথক তথা ভাৰতনাট্যমত অভিনয়ৰ তুলনামূলক গৱেষণাও কৰিছিল। তেখেত আছিল আন গুৰুত্বপূৰ্ণ কথক প্ৰকাশক ৰেৱা বিদ্যাৰ্থীৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু।
মৃত্যু
ৰোহিনী ভাটে ১০ অক্টোবৰ, ২০০৮ চনত ৮৩ বছৰ বয়সত ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেত মৃত্যু বৰণ কৰে। তেওঁৰ বোৱাৰী আৰু শিষ্য শামা ভাটে জনাইছে যে, “ৰোহিণী ভাটে যোৱা পাঁচ বছৰ ধৰী পাৰ্কিনচন ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ আছিল আৰু অসুস্থতা বাঢ়ি যোৱাৰ বাবে তেখেতৰ মৃত্যু হয়”।
উত্তোৰাধিকাৰী
ৰোহিনী ভাটে পাঁচ দশক ধৰি বহুলভাবে পৰিৱেশন কৰিছে, আৰু প্ৰচুৰ শিষ্যক প্ৰশিক্ষণ দিছিল যিসকল কথকৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিবেদক হৈছিল, যেনেঃ শামা ভাটে, হাছিতা ওজা, প্ৰনতী প্ৰতাপ, ছুনিল গনু, নীলিমা অধ্যা, প্ৰভা মৰাঠে, আৰু প্ৰেৰণা দেশপাণ্ডে, আৰু কেইজনৰ মাজত যিসকল তেওঁৰ সম্মানত মৰণোত্তৰ অনুষ্ঠান চলায় যায়।
তেওঁৰ অৱদানৰ ভিত্তিত তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মিত হৈছে।
তথ্য উৎস্য
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক
বসু
হিন্দু ধৰ্মত বসু (वसु) হৈছে ইন্দ্ৰৰ, আৰু পিছলৈ বিষ্ণুৰ আঠজন পৰিচাৰক দেৱতা। অষ্ট বসুসকলক ৰামায়ণত কাশ্যপ আৰু অদিতিৰ সন্তান আৰু মহাভাৰতত মনু বা ব্ৰহ্মা প্ৰজাপতিৰ পুত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। প্ৰকৃতিৰ দিশসমূহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আঠ মৌলিক দেৱতাই লগতে মহাজাগতিক প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাকো প্ৰতিনিধিত্ব কৰে (সূৰ্য, চন্দ্ৰ আৰু তৰা)। বসু নামৰ অৰ্থ হৈছে ‘উজ্জ্বলতা’ বা ‘ধন দাতা’। তেত্ৰিশ প্ৰকাৰৰ দেৱতাৰ ভিতৰত তেওঁলোক আঠজন।
অষ্ট বসু
বিভিন্ন গ্ৰন্থত অষ্ট বসুৰ তালিকাত ভিন্নতা আছে। বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ, বিষ্ণু পুৰাণ আৰু মহাভাৰতত সাধাৰণতে এই সংখ্যা আৰু নামৰ ক্ষেত্ৰত সমতা দেখিবলৈ পোৱা যায়। এই নাম আৰু অৰ্থ তলত উল্লেখ কৰা ধৰণৰ-
গদ্য
পটভূমি
শঙ্কৰ-মাধৱৰ তিৰোধানৰ পিছৰ এশ বছৰ অৰ্থাৎ খৃষ্টীয় ষোড়শ শতিকাৰ শেষ দশকৰ পৰা অষ্টাদশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভলৈকে বিস্তৃত যুগটোক আমি চৰিত পুথি আৰু গদ্য সাহিত্যৰ উদ্ভৱৰ যুগ বুলিব পাৰোঁ। মহাভাৰত, ৰামায়ণ, ভাগৱত আৰু অন্যান্য দুই-চাৰিখন পুৰাণৰ আংশিক অনুবাদ, অঙ্কীয়া নাট আৰু গীত ৰচনাৰ ধাৰা অব্যাহত থকাৰ উপৰিও এই যুগৰ বিশিষ্ট লক্ষণ হ’ল চৰিত পুথিৰ উদ্ভৱ, ভকতীয়া গদ্যৰ বিকাশ আৰু বুৰঞ্জী গদ্যৰ আৱিৰ্ভাৱ। চৰিত সাহিত্যৰ উদ্ভৱৰ প্ৰায় ২০২৫ বছৰ মানৰ আগতে গদ্য সাহিত্যৰ উদ্ভৱ হয়। চৰিত সাহিত্যৰ উদ্ভৱ সপ্তদশ শতিকাৰ দ্বিতীয়-তৃতীয় দশক মানত বুলি ধৰি ল’ব পাৰো আৰু গদ্যৰ উদ্ভৱ সেই হিচাপে ষোড়শ শতিকাৰ শেষ দশকত নাইবা সপ্তদশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভত। মহাপুৰুষৰ অঙ্কীয়া নাটত গদ্যৰ প্ৰথম নিদৰ্শন পালেও সেই গদ্যক প্ৰকৃত অসমীয়া গদ্যৰ চানেকি বুলি কোৱা টান। প্ৰথম কথা, সেই গদ্যত মৈথেলীৰ আধিপত্য পোৱা যায় আৰু দ্বিতীয়তে গদ্য ৰচনাৰ বাক্য বিন্যাস-প্ৰণালী তাত ৰক্ষা কৰা নাই। ভট্টদেৱৰ হাতত প্ৰকৃত অসমীয়া গদ্যৰ সৃষ্টি হয়। এই গদ্যৰ উৎপত্তিৰ মূলতে কেইটামান কাৰণ নিৰ্দেশ কৰিব পাৰি। প্ৰথমটো হ’ল এই যে জনসাধাৰণে গদ্য ভঙ্গীতহে কথা কয়, ছন্দত নহয়। গতিকে কথা কোৱাৰ ভঙ্গীত যদি সাহিত্য ৰচনা কৰা যায় তেতিয়া সেই সাহিত্য বুজাত সহজ হ’ব। দামোদৰদেৱে এই কাৰণেই ভট্টদেৱক ‘স্ত্ৰী-শূদ্ৰে’ বুজিব পৰাকৈ কথাবন্ধে ভাগৱত ৰচনা কৰিবলৈ কৈছিল। এওঁ অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জন্মদাতা। ভট্টদেৱৰ কীৰ্তিস্তম্ভ হ’ল ‘কথা ভাগৱত’ আৰু ‘কথাগীতা’। কথা ভাগৱত, পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ যুক্তি মতে, ১৫৯৬ খৃষ্টাব্দ মানত সম্পূৰ্ণ হয়। দুখন অতি প্ৰসিদ্ধ, পৱিত্ৰ আৰু তত্ত্বপ্ৰধান সংস্কৃত শাস্ত্ৰ অসমীয়া গদ্যলৈ ৰূপান্তৰ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া ভাষাক উচ্চ মৰ্যাদা দান কৰাৰ লগে লগে তত্ত্ব গধুৰ ভাব প্ৰকাশৰ সহজ বাহন ৰূপে অসমীয়া ভাষাক থিয় কৰায়। গীতা আৰু ভাগৱত দুয়োখনেই ভাৱগধুৰগ্ৰন্থ, অসমীয়া গদ্যত দুয়োখন অনুবাদ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া গদ্য ভাষাৰ প্ৰকাশিকা শক্তিৰ পৰিচয় দিয়ে।
দৈনন্দিন কথ্য ভাষাক ভট্টদেৱে গ্ৰহণ কৰা নাই। কথ্য ভাষাৰে এটা সাধু আৰু গম্ভীৰ ৰূপ গদ্যত ব্যৱহাৰ কৰিছে। পদ পুথিত ব্যৱহাৰ কৰা শব্দাৱলী আৰু বৈয়াকৰণ গঢ়সমূহ তেওঁ গ্ৰহণ কৰি কথিত ভাষাৰ বাক্য ৰচনাৰ প্ৰণালীত সেইবোৰ প্ৰয়োগ কৰিছে। গদ্য বা কথাৰীতিক প্ৰকাশৰ মাধ্যম ৰূপে গ্ৰহণ কৰিলেও ‘পদবন্ধ’ৰ মোহ একেবাৰে এৰিব পৰা নাছিল। বিশেষকৈ ‘কথাভাগৱত’ৰ ঠায়ে ঠায়ে তেওঁৰ ৰীতি লয় প্ৰসাৰী হৈছে। বিশেষকৈ কোনো ধৰ্ম সমাজত শাস্ত্ৰ ব্যাখ্যা কৰোঁতে যি ৰীতিত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰি তাৰ উত্তৰ দি যায় সেই ৰীতিতে গীতা আৰু ভাগৱত ৰচনা কৰিছে।
অসমীয়া গদ্যক গধুৰ ভাৱ প্ৰকাশৰ বাহনৰূপে প্ৰয়োগ কৰি ভট্টদেৱে অসমীয়া ভাষাক যি মৰ্যাদা দান কৰিলে তাৰ কাৰণে অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত তেওঁৰ বিশেষ স্থান থাকিব। পূৰ্বতে উল্লেখ কৰা হৈছে যে অসমীয়া গদ্যই ষোড়শ শতাব্দীৰ শেষ ভাগত জন্ম লাভ কৰি সপ্তদশ শতিকাত বিস্তৃতি লভে। ষোড়শ শতাব্দীৰ শেষ দশকত কথা ভাগৱত আৰু কথাগীতা ৰচিত হয়। সপ্তদশ শতিকাৰে শেষৰ ফালে বুৰঞ্জী আৰু চৰিত্ৰ পুথিৰ ৰচনা আৰম্ভ হয়। অষ্টাদশ শতিকাত বুৰঞ্জী, চৰিত পুথি, বংশাৱলী, ৰজাঘৰীয়া পেৰাকাকত, ভূমিদান লিপি আৰু নানা বিষয়ক গদ্য পুথিৰ ৰচনা হয়। সপ্তদশ শতিকাৰ শেষলৈকে ছন্দোবদ্ধ সাহিত্যৰ প্ৰাধান্য আছিল, গদ্যৰ প্ৰয়োগ তুলনামূলকভাৱে সামান্য বুলি ক’ব লাগিব। অষ্টাদশ শতিকাত কিন্তু গদ্যই পদ্যৰ সমান স্থান অধিকাৰ কৰি ললে। এই যুগত যিমান সাহিত্যৰ সৃষ্টি হৈছিল, তাৰ প্ৰায় আধা গদ্যত ৰচিত। এই যুগৰ গদ্য আলোচনাৰ সুবিধাৰ অৰ্থে তলত উল্লেখ কৰা ধৰণে শ্ৰেণী বিভাগ কৰি ল’ব পাৰোঁ—
১. ঐতিহাসিক গদ্য (বুৰঞ্জী, পেৰাকাকত আদি)
২. চৰিত পুথি আৰু বংশাৱলীৰ গদ্য
৩. ধৰ্মপুথিৰ গদ্য
৪. বিবিধ বিষয়ক গদ্য
বুৰঞ্জীৰ গদ্য বুৰঞ্জী সাহিত্য আহোমসকলৰ অৱদান আৰু ইয়াৰ সৃষ্টি হয় সপ্তদশ শতিকাৰ মাজভাগত। অষ্টাদশ শতিকাত এই সাহিত্যই বিস্তৃতি লাভ কৰে।
বুৰঞ্জীসমূহ কথিত ভাষাত ৰচিত। ঐহিক জীৱনৰ বাস্তৱধৰ্মী ঘটনা প্ৰকাশৰ উপযোগী মাধ্যম কথিত ভাষা। গতিকে ধৰ্ম বিষয়ক পুথিৰ গদ্যৰ ভাষাৰ দৰে ইয়াৰ ভাষাত কৃত্ৰিমতা নাই; অপ্ৰচলিত শব্দ বা ক্ৰিয়াৰ ৰূপ দিবলৈ যাওঁতে বুৰঞ্জী লেখকসকলে ভাষাৰ ব্যৱহাৰিক ৰূপটোহে গ্ৰহণ কৰি লৈছিল, কিন্তু সেইবুলি বুৰঞ্জীসমূহ ঐতিহাসিক ঘটনাৰ নীৰস ধাৰাবাহিক বিৱৰণৰ সমষ্টি নহয়। ড॰ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাদেৱৰ ভাষাত, বুৰঞ্জীৰ কথা শুকান হাৰ-ছাল নহয়, তাত ভাবৰ সমাৱেশ আৰু আৱেগৰ সৌৰভ লক্ষ্য কৰিব পাৰি। সেই দেখি এই বুৰঞ্জীসমূহক বুৰঞ্জীৰ শাৰীৰ পৰা আনি বিশুদ্ধ সাহিত্যৰ অঙ্গীভূত কৰা হৈছে। বুৰঞ্জী আৰু সাহিত্যৰ এনে অপূৰ্ব সঙ্গম ব্ৰিটিছৰ পূৰ্ব যুগৰ কোনো ভাৰতীয় সাহিত্যতে দেখিবলৈ পোৱা নাযায় বুলি কলেও সত্যৰ অপলাপ নহয়।
বুৰঞ্জী লেখকৰ দৃষ্টিভঙ্গী আৰু ৰচনা ভঙ্গী ব্যক্তি নিৰপেক্ষ (objectivity) এটি মন কৰিবলগীয়া বিশেষত্ব। ব্যক্তিগত ৰুচি-অভীৰুচি, বিৰাগ-আসক্তি বিসৰ্জন দি নিৰপেক্ষ দৃষ্টিৰে ৰাজনৈতিক সকলো কথা বৰ্ণনা কৰি গৈছে। এই নিৰপেক্ষতাৰ লগতে আন এটি বিশেষত্ব হ’ল বৰ্ণনাৰ পুঙ্খানুপুঙ্খতা। কোনো বিশেষ ঘটনাৰ শক, তাৰিখ, দণ্ড-পল পৰ্যন্ত সন্নিবেশ কৰা হৈছে। বুৰঞ্জীবোৰৰ ভাষাত আৰবী-ফাৰ্চী শব্দৰ প্ৰয়োগ যথেষ্ট দেখা যায়। বিশেষকৈ চিঠি-পত্ৰাদিত নবাব বাদচাহৰ বিৱৰণ দিয়াত আৰু কিছুমান বস্তুৰ নামত ফাৰ্চী-আৰবী শব্দ প্ৰচুৰভাৱে প্ৰয়োগ কৰিছে।
ৰাজনৈতিক ঘটনাৰ লগত সংশ্লিষ্ট ব্যক্তিসমূহৰ উক্তি-প্ৰত্যুক্তিবোৰো যথাযথভাৱে উদ্ধৃত কৰি বৰ্ণনীয় বিষয়ক নাটকীয় গুণ বিশিষ্ট কৰি তোলা হৈছে। গৌণ বা পৰোক্ষ উক্তিৰ (indirect narration) ব্যৱহাৰ নাছিল। কোনো ব্যক্তিয়ে কোৱা কথা দিব লগা হ’লে হুবহু যেনেভাৱে কৈছিল, সেই ভাৱেই উদ্ধৃত কৰি দিয়া হয়।
বৰ্ণনীয় বিষয়ৰ প্ৰকৃতি আৰু চৰিত্ৰৰ মানসিক অৱস্থাৰ বা অনুভূতিৰ তীব্ৰতাৰ মাত্ৰা অনুসৰি ভাষাক গঢ় দিয়া হৈছে। তলৰ চমু উদ্ধৃতিকেইটাই বুৰঞ্জীৰ ভাষাৰ স্বাভাৱিক ৰীতি আৰু অনুভূতি প্ৰকাশ ক্ষমতাৰ ইঙ্গিত দিব:
১. “মই মাটিৰ গড় বান্ধিম খহিব, কাঠৰ গড় বান্ধিম পছিব, মই কথাৰ গড় বান্ধি দিছো প্ৰাণ পৰিভুগী হ’ব।” (দেওধাই অসম বুৰঞ্জী)
২. “নাও তল যাব, শিল ওপঙিব, কোৱা বগা হ’ব, লুইত উজাই ব’ব তেবে কি আমাৰ কবুল ছাৰিবেক।” (দেওধাই অসম বুৰঞ্জী)
চৰিত পুথিৰ গদ্য অষ্টাদশ শতিকাত গদ্যত ৰচনা কৰা চৰিত-পুথিৰ বিশেষ বিকাশ দেখা যায়। তাৰ ভিতৰত উপেন্দ্ৰ চন্দ্ৰ লেখাৰু সম্পাদিত ‘কথা গুৰু চৰিত’, গোবিন্দ দাসৰ ‘সন্ত-সম্প্ৰদা’, ভট্টদেৱৰ নামত প্ৰচলিত ‘সৎ সম্প্ৰদায় কথা’ বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। ‘কথা গুৰু চৰিত’ আৰু ‘বৰদোৱা গুৰু চৰিত’ আকাৰত যেনেকৈ ডাঙৰ, তেনেকৈ গদ্যৰ চানেকি ৰূপেও উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন।
গদ্য চৰিত-পুথিৰ ভাষা ভট্টদেৱৰ বা ৰঘুনাথ মহন্তৰ পুথিৰ ভাষাৰ পৰা পৃথক যদিও বুৰঞ্জীৰ লগতো এক নহয়। কথিত ভাষাৰে এটি অতিশয় পৰিমাৰ্জিত ৰূপ ইয়াত পোৱা যায়। এই গদ্য সত্ৰীয়া ভকত সমাজত প্ৰচলিত ভাষাৰ ঠাচৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। এই হিচাপে ভট্টদেৱৰ সাহিত্যিক গদ্য আৰু বুৰঞ্জীৰ দৈনন্দিন কথিত গদ্যৰ মাজতে এই গদ্যৰীতিক স্থাপন কৰিব পাৰি। ইয়াত হুবহু কথিত ৰূপ যেনেকৈ আছে তেনেকৈ ঠাই বিশেষে পদ পুথিৰ ভাষাৰ ব্যৱহাৰো আছে। উপমা, দৃষ্টান্ত, পদ-পুথিৰ উদ্ধৃতি আৰু প্ৰত্যক্ষ বৰ্ণনা (direct narration)ৰ সঘন প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা বৰ্ণনা ৰসাল কৰি তোলা হয়। গোবিন্দ দাসৰ ‘সন্ত সম্প্ৰদা’ গ্ৰন্থৰ গদ্যত বৰ্ণনাৰ সংযম, ভাষাৰ মিতব্যয়িতা আৰু ৰচনা ভঙ্গীৰ নিৰপেক্ষতা (objectivity) প্ৰশংসনীয়।
ধৰ্ম বিষয়ক গদ্য ধৰ্ম বিষয়ক গ্ৰন্থৰ ভিতৰত কথা ৰামায়ণ উল্লেখযোগ্য। এইখন ৰঘুনাথ মহন্তৰ শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ। অসম্পূৰ্ণ হ’লেও বৰ্ণনাৰ সংযম আৰু গাম্ভীৰ্য, ভক্তিভাবৰ গাঢ়তা আৰু সৰস গদ্যভঙ্গীয়ে এই গ্ৰন্থক অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত এক বিশেষ স্থান দিছে। ‘কথা ৰামায়ণ’ৰ প্ৰথম তিনিটা কাণ্ডৰ ভাষাত ব্ৰজাৱলী শব্দৰূপ আৰু ক্ৰিয়াৰূপৰ সঘন প্ৰয়োগ ঘটিছে। গদ্যৰ ঠাচ ভট্টদেৱৰ গদ্যঠাচৰ অনুৰূপ, কিন্তু ভট্টদেৱতকৈ কিছু সৰল। ‘কথা ৰামায়ণ’ৰ ভাষাৰ নিদৰ্শন— “জনকনন্দিনী স্বামী আসিবাৰ দেখি আগবাঢ়ি স্বামীক নমিলা। শ্ৰীৰামৰ ভাৱ দেখি বুলিলা— হে প্ৰাণনাথ কেনে তোমাৰ মুখপঙ্কজ ম্লান ভৈল ৰাজচিহ্ন কেনে নাহি? শ্ৰীৰামে বোলন্ত— হে প্ৰিয়ে হামাৰ ৰাজ্য পদ গুচি বনপদ ভৈল।”
‘কথা ৰামায়ণ’ৰ বাহিৰে আৰু দুই-চাৰিখন গদ্য পুথি পোৱা যায়। সেইবোৰৰ ভিতৰত পৰশুৰামৰ কথা ঘোষা, পদ্ম পুৰাণৰ অংশ বিশেষৰ কথানুবাদ আৰু সাত্বত তন্ত্ৰৰ অনুবাদ বিশেষভাবে লেখত ল’বলগীয়া। ‘সাত্বত তন্ত্ৰ’ৰ গদ্য ভট্টদেৱৰ গদ্যৰ অনুৰূপ। তদপুৰি বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগে ‘তীৰ্থ কৌমুদী’ নামে এখন সচিত্ৰ গদ্য পুথি মঙ্গলদৈৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰি আনিছে। এই গ্ৰন্থ অষ্টাদশ শতিকাৰ এখন মূল্যবান গ্ৰন্থ। ইয়াৰ গদ্য কথিত গদ্যৰ অনুৰূপ আৰু সৰল। লেখকৰ নাম অজ্ঞাত।
ব্যৱহাৰিক জ্ঞানৰ পুথিৰ গদ্য মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহ আৰু শিৱসিংহৰ ৰাজত্ব কালত অসমীয়া গদ্যত কেইবাখনো ব্যৱহাৰিক জ্ঞানৰ পুথি ৰচনা কৰা হৈছিল। সেইবোৰৰ ভিতৰত সুকুমাৰ বৰকাথৰ সচিত্ৰ ‘হস্তী বিদ্যাৰ্ণৱ’ (১৭৩৪ খৃঃ), ‘ঘোঁৰা নিদান’ (১৭৪০ খৃঃ), কবিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীৰ জ্যোতিষ সম্পৰ্কীয় ‘কথা গ্ৰন্থ ভাস্বতী’ উল্লেখযোগ্য। ‘হস্তী বিদ্যাৰ্ণৱ’ৰ ভাষাৰ লগত বুৰঞ্জীৰ ভাষা একে। অঙ্কৰ আৰ্যা, নৃত্য আৰু মুদ্ৰাৰ পুথি ‘শ্ৰীহস্তমুক্তাৱলী’ নামৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থৰ সুচান্দ ওজা কৃত অসমীয়া কথা ভাঙনি, কামৰত্ম তন্ত্ৰৰ শ্লোকৰ অসমীয়া কথা ভাঙনি বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য। ‘নীতি লতাঙ্কুৰ’ গ্ৰন্থৰ মূল পাঠ্যসমূহ সংস্কৃতত, কিন্তু তাৰ ভাঙনিসমূহ অসমীয়া গদ্যৰ বিশুদ্ধ চানেকি।
বত্তৰ্মান সাহিত্যৰ পটভূমি ইং ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ চৰ্ত অনুসৰি অসমদেশ ইংৰাজৰ অধীনলৈ যায়। ইংৰাজে অত্যাচাৰী মানক খেদি ব্ৰিটিছ ৰাজত্ব প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে আৰু অসমীয়া মানুহেও ইংৰাজ শাসনৰ ভৱিষ্যৎ ফলাফলৰ পিনে দৃষ্টি নকৰি মানৰ অত্যাচাৰৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাতে স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে। সাধাৰণ প্ৰজাই ইংৰাজ শাসন মানি লৈছিল যদিও আগৰ ডা-ডাঙৰীয়া শ্ৰেণীৰ লোকে সহজে বিদেশী শাসন মানি লোৱা নাছিল। পিয়লি ফুকন, গমধৰ কোঁৱৰ আদিৰ বিদ্ৰোহেই তাৰ প্ৰমাণ। তাৰ উপৰিও দাঁতিকাষৰীয়া পৰ্বতীয়া জাতিৰ উপদ্ৰৱৰ ফালেও সততে দৃষ্টি ৰাখিব লগা হৈছিল। গতিকে প্ৰথম দহ বছৰত ইংৰাজবিলাকে ৰাজ্য সুপ্ৰতিষ্ঠিত কৰা কাৰ্যত ব্যস্ত থাকিব লগা হৈছিল, দেশৰ শিক্ষা সমস্যা বা ভাষাৰ সমস্যা আদিলৈ চকু দিব পৰা নাছিল। আগৰ পৰা চলি অহা ব্যৱস্থাই বলবৎ আছিল, কিন্তু পিয়লি ফুকন আদিৰ বিদ্ৰোহত সম্ভ্ৰান্ত বংশীয় লোকসকল জড়িত থকা দেখি আৰু উজনি অসমৰ উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে ইংৰাজ ৰাজত্বক ভাল চকুৰে নোচোৱা দেখি আৰু ইংৰাজ শাসন ব্যৱস্থাৰ লগত তেওঁলোকক অনিভজ্ঞজ্ঞ দেখি বঙ্গদেশৰ পৰা বঙালী কেৰাণি-মহৰী আমদানি কৰি দেশৰ শাসন ব্যৱস্থা চলাবলৈ আৰম্ভ কৰে। অসমীয়া লোকক নলৈ বঙালীক অনাৰ হয়তো কাৰণ দুটা আছিল—
(১) অসমীয়া শিক্ষিত সম্প্ৰদায় আৰু সম্ভ্ৰান্ত শ্ৰেণীক বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পাইছিল।
(২) তেওঁলোক ইংৰাজ শাসন ব্যৱস্থা সম্পৰ্কে অনিভজ্ঞ আছিল।
বঙালী কেৰাণি-মহৰীবোৰে আত্মস্বাৰ্থ সংৰক্ষণ কৰিবৰ কাৰণে আৰু ভৱিষ্যতেও তেওঁলোকৰ স্থান অব্যাহত ৰাখিবৰ উদ্দেশ্যে ইংৰাজ বিষয়াসকলক বুজাই দিলে যে অসমীয়া এটা স্বতন্তৰীয়া ভাষা নহয়, বঙালীৰ এটা গ্ৰাম্য অপভ্ৰংশ মাত্ৰ। তেওঁলোকৰ কথাত বিশ্বাস কৰি ১৮৩৬ খৃষ্টাব্দত স্কুল-কাছাৰী আদিত অসমীয়া ভাষাৰ পৰিৱৰ্তে বঙালী ভাষাক ইংৰাজে প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।
এনেয়ে মান-মৰাণৰ উপদ্ৰৱত থান-থিত নোহোৱা অসমীয়াই শিক্ষা আৰু সাহিত্যলৈ পিঠি দি কোনোমতে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিব পৰাটোৱেই ভাগ্যৰ কথা বুলি ধৰি লৈছিল তাতে আকৌ যেতিয়া অসমীয়া ভাষাক বহিষ্কাৰ কৰি বঙালীক পঢ়াশালি আৰু আদালতত ঠাই দিলে, তেতিয়া শিক্ষা আৰু সাহিত্য চৰ্চাৰ সামান্য সম্ভাৱনাকণো নষ্ট পালে। ১৮৩৬ খৃষ্টাব্দৰ পৰা ১৮৭৩ খৃষ্টাব্দলৈকে প্ৰায় দুকুৰি বছৰ বঙালীয়ে অসমৰ পঢ়াশালি আৰু আদালতত আধিপত্য লাভ কৰাৰ ফলত অসমৰ শিক্ষা আৰু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত অশেষ ক্ষতি সাধিত হ’ল আৰু ফলস্বৰূপে অসমীয়া মানুহ পঞ্চাশ বছৰ কালৰ পশ্চাদগামী হ’ব লগাত পৰিল। ১৮৩৭ চনত স্থানীয় ভাষা আদালত আৰু পঢ়াশালিত চলাব পাৰে বুলি যি আইন হ’ল, অসমৰ ক্ষেত্ৰত কিন্তু সি প্ৰযোজ্য নহ’ল।
কিন্তু ‘ঘনান্ধকাৰেষু ইব দীপদৰ্শনম’ৰ দৰে ১৮৩৬ চনতে আমেৰিকান বেপ্তিষ্ট মিছনে হাতত খৃষ্টধৰ্মৰ জোৰ লৈ অসমত ভৰি দিলেহি। সেই চনৰ মাৰ্চ মাহত পোন প্ৰথমে ৰেভাৰেণ্ড নাথান ব্ৰাউন আৰু টি কট্টৰ সপৰিয়ালে শদিয়া পায়হি। কেইমাহমানৰ পিছতে ডক্টৰ মাইলচ ব্ৰন্সন আৰু জেকব থমাচ অসম পায়হি, কিন্তু দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে ব্ৰহ্মপুত্ৰত নাও বুৰি জেকব থমাচৰ মৃত্যু হয়। শদিয়াত ব্ৰাউন, কট্টৰ আৰু ব্ৰন্সনে ধৰ্ম প্ৰচাৰত আত্মনিয়োগ কৰে, কিন্তু চিংফৌ আৰু খামতিবোৰৰ অত্যাচাৰত কাম কৰিবলৈ টান পাই লক্ষীমপুৰ জিলাৰ জয়পুৰলৈ গুচি আহে। পৰ্বতীয়া জাতিৰ মাজত ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰা সহজ নহ’ব বুলি ভাবি ভৈয়ামৰ লোকৰ মাজত খৃষ্ট ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ব্ৰাউন, ব্ৰন্সন, বাৰ্কাৰ আদি মিছনেৰীসকলে শিৱসাগৰ, নগাওঁ আৰু গুৱাহাটীত সত্ৰ পাতে। এইদৰে তেওঁলোকে বিভিন্ন ঠাইত পঢ়াশালি আৰু অনাথ আশ্ৰম পাতি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। কিন্তু প্ৰচাৰ আৰম্ভ কৰোঁতেই দেখা দিলে ভাষা সমস্যাই। তেওঁলোকে বঢ়িয়াকৈ বুজিছিল, থলুৱা ভাষাত ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় পুথি-পাঁজী প্ৰকাশ নকৰি বিদেশী বঙলা ভাষাৰ সহায় ল’লে উদ্দেশ্য সিদ্ধি নহয়। অথচ দেখা পালে যে মাতৃভাষাৰ সলনি তেতিয়া পঢ়াশালি, আইন-আদালত আৰু শাসন-ব্যৱস্থা সকলোতে বঙালীৰহে প্ৰচলন। বিদেশী আচহুৱা ভাষাৰ যোগেদি যে এটা জাতিক শিক্ষিত আৰু জ্ঞানী কৰি তুলিব যে নোৱাৰি সেই কথা মিছনেৰীসকলে বুজি পাইছিল। কিন্তু শাসকসকলেহে সেই সাধাৰণ কথাটো বুজিও নুবুজাৰ দৰে বঙালী প্ৰৱৰ্তন কৰিবলৈ লৈছিল। ইয়াৰ বহুত আগতেই ১৮১৩ চনত নগাঁৱৰ আত্মাৰাম শৰ্মাৰ হতুৱাই বঙ্গদেশৰ শ্ৰীৰামপুৰৰ মিছনেৰী ৰেভাৰেণ্ড উইলিয়াম কেৰিয়ে ‘বাইবেল’ পুথি অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰাইছিল আৰু সেই পুথি শ্ৰীৰামপুৰৰ মিছনেৰী প্ৰেছৰ পৰা ১৮১৩ চনত ছপা হৈয়ো ওলাইছিল। অসমৰ মিছনেৰীসকলেও ১৮৪০ চনত শিৱসাগৰত ছপাখানা বহুৱাই দুই-এখনকৈ খৃষ্টানী ধৰ্মপুস্তক প্ৰকাশ কৰিবলৈ ধৰে। ইয়াৰ এবছৰ আগতে অৰ্থাৎ ১৮৩৯ চনত ৰবিন্সন চাহাবৰ ইংৰাজীত ‘অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ’ (A Grammar of Assamese Language) ওলায়।
কেৱল অসমীয়াত পুথি প্ৰণয়ন কৰিয়েই মিছনেৰীসকল ক্ষান্ত থকা নাছিল। বঙালী ভাষাক অসমীয়াৰ ওপৰত জাপি দি তেতিয়াৰ ইংৰাজ চৰকাৰে যি ভুল ভাষানীতি লৈছিল, তাৰ বিৰুদ্ধে এওঁলোকে যুদ্ধ দিছিল। কাগজে-পত্ৰই আৰু পদে-প্ৰমাণে চৰকাৰৰ নীতিৰ ভুল এওঁলোকে আঙুলিয়াই দিছিল। এওঁলোকৰ লগতে যোগ দিছিল আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনকে আদি কৰি স্বদেশপ্ৰেমিক শিক্ষিত যুৱক কেইজনমানে। ১৮৫৩ চনৰ মোফাত মিলচৰ অসম সম্পৰ্কে দিয়া টোকাটোত বঙালী ভাষাৰ পৰিৱৰ্তে অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচলন কৰাৰ সপক্ষে মত দিছিল। এইদৰে দেশী-বিদেশী অসম প্ৰেমীসকলৰ আশাশুধীয়া চেষ্টাৰ ফলতে ইংৰাজ চৰকাৰে অৱশেষত অসমত প্ৰয়োগ কৰা ভাষানীতি পৰিৱৰ্তন কৰাৰ প্ৰয়োজন বোধ কৰিলে। ইংৰাজ চৰকাৰে নিজৰ ভুল বুজি পাই ১৮৭৩ চনত পঢ়াশালি আৰু আদালতত অসমীয়া ভাষাক পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি ন্যায্য স্থান ঘূৰাই দিয়ে। ১৮৩৬ চনৰ পৰা ১৮৭৩ চনলৈকে বঙালী ভাষা প্ৰচলন হোৱাৰ কাৰণে অসমৰ শিক্ষা আৰু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত যি অপূৰণীয় ক্ষতি হ’ল, তাৰ ফলত অসমীয়া আন প্ৰদেশৰ বাসিন্দাৰ তুলনাত বহুতো পিছ পৰি ৰ’ল। ব্ৰিটিছে ৰাজ্য লোৱাৰ পৰা অসমীয়া ভাষা পুনৰ পঢ়াশালি আৰু আদালতৰ ভাষাৰূপে পৰিগণিত হোৱালৈকে প্ৰায় পঞ্চাশ বছৰ কালৰ ভিতৰত যি ভাষা আৰু সাহিত্যৰ চৰ্চা হ’ল, সেয়েই অসমীয়া সাহিত্যৰ আধুনিকতাৰ ভেটি স্থাপন কৰিলে।
শ্ৰেণী:সাহিত্য
হাত ধোৱা
হাত ধোৱা এটা এনেকুৱা পদ্ধতি যত হাতত লাগি থকা ধূলি মাকতি, বীজাণু বা অন্য লাগি থকা লেতেৰা পদাৰ্থবোৰ আঁতৰ কৰা হয়। চাবোণেৰে সঠিক পদ্ধতিৰে হাত ধোৱাৰ ফলত বিভিন্ন বেমাৰ যেনে ইনফ্লুয়েঞ্জা, ডায়েৰীয়া, কলেৰা, কৰোণা আদিৰ সংক্ৰমণৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰি। লেতেৰা হাতেৰে চকু কাণ নাক বা মুখ চুলে হাতত লাগি থকা বীজাণুৰ বাবে আমাৰ বেমাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি হয়। যদি পানী বা চাবোন নাথাকে, ছাঁইৰে হাত চাফা কৰিব পাৰে
১ মাৰ্চ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মাৰ্চ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ধনাত্মক অখণ্ড সংখ্যা
center|The number line
ধনাত্মক অখণ্ড সংখ্যা(positive integer): অখণ্ড সংখ্যাৰ তালিকাৰ এটা ভাগ হৈছে ধনাত্মক অখণ্ড সংখ্যা। এই সংখ্যাবোৰ একো একোটা বাস্তৱ সংখ্যা। গণিতৰ জগত খনত ধনাত্মক অখণ্ড সংখ্যা বোৰক গাণনিক সংখ্যা বা স্বাভাৱিক সংখ্যা বুলিও কোৱা হয়। যাৰ মান শূন্যতকৈ বেছি। ধনাত্মক সংখ্যা বোৰে যিকোনো মানৰ যোগাত্মক মানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে সাগৰ পৃষ্ঠৰ ওপৰত বুজাবলৈ ধনাত্মক আৰু তলত বুজাবলৈ ঋণাত্মক সংখ্যা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ঠিক তেনেদৰে, জমা ধনৰাশিক বুজাবলৈ ধনাত্মক আৰু উলিওৱা ধন বা খৰচ কৰা ধন ৰাশিক বুজাবলৈ ঋণাত্মক সংখ্যা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। একেদৰে লাভ-লোকচান, দীঘল-চুটি আদি বিশেষণ সমূহ ধনাত্মক-ঋণাত্মক সংখ্যাৰ দ্বাৰা বুজোৱা হয়। সংখ্যা ৰেখাত এই ধনাত্মক অখণ্ড সংখ্যা বোৰে শূন্যৰ সোঁ ফালে অৱস্থান কৰে। এই সংখ্যা বোৰ লিখোঁতে সংখ্যাবোৰৰ আগত স্বাভাৱিকতে যোগ চিন(+) ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। উদাহৰণ স্বৰূপে (+৩) বুলি নিলিখি কেৱল ৩ বুলি লিখিলেই ই ধনাত্মক অখণ্ড সংখ্যা বুজাব। ০(শূন্য)টো প্ৰকৃততে কোনো ধনাত্মক বা ঋণাত্মক সংখ্যা নহয়। এই সংখ্যা সমূহক প্ৰতীকী ৰূপত দেখুৱাবলৈ z+ চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ধনাত্মক অখণ্ড সংখ্যা এটাৰ বিপৰীত মান সদায় সংখ্যাটোৰ ঋণাত্মক অখণ্ড মান। অৰ্থাৎ -(+৪)=-৪।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংখ্যা
ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়
ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয় অসমৰ ডিব্ৰুগড় চহৰৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত এখনি বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়। ১৯৬০ চনত স্থাপিত হোৱা এইখন মহাবিদ্যালয় উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰথমখন পূৰ্ণাংগ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়। মহাবিদ্যালয়খনে বাণিজ্য বিভাগৰ দুবছৰীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু তিনিবছৰীয়া স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। ইয়াৰ উচ্চতম মাধ্যমিক পাঠ্যক্ৰম অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদ আৰু স্নাতক পাঠ্যক্ৰম ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
ইতিহাস
ইয়াত উচ্চতৰ মাধ্যমিক শ্ৰেণী পোনপ্ৰথমে ১৯৪৫ চনত ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়ৰ সন্ধিয়াৰ শ্ৰেণীত আৰম্ভ হৈছিল। ইয়াৰ মূল চৌহদৰ আধাৰশিলা তেতিয়াৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোৰাৰজী দেশাই ডাঙৰীয়ায়ে স্থাপন কৰিছিল। ডিব্ৰুগড় চহৰত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন হোৱাৰ প্ৰাৰম্ভিক কালছোৱাত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীসমূহ ১৯৬৮ চনলৈ ইয়াতেই অনুষ্ঠিত হৈছিল। এইখন উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমখন পূৰ্ণাংগ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়।
অৱস্থান
মহাবিদ্যালয়খন ডিব্ৰুগড়ৰ কদমনিৰ কেশৱ চন্দ্ৰ গগৈ পথত অৱস্থিত। ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ মহাবিদ্যালয় খনৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গৈছে। ডিব্ৰুগড় ৰেল ষ্টেচন আৰু ডিব্ৰুগড় বিমানবন্দৰ মহাবিদ্যালয় খনৰ পৰা ক্ৰমে ৫ আৰু ১৬ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত। ইয়াৰ কাষতে ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয় আৰু মনোহৰী দেৱী কানৈ মহিলা মহাবিদ্যালয় অৱস্থিত।
শিক্ষা
মহাবিদ্যালয়খনে বাণিজ্য শাখাত দুবছৰীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু তিনি বছৰীয়া স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। উচ্চতৰ মাধ্যমিক পাঠ্যক্ৰম অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদ আৰু স্নাতক পাঠ্যক্ৰম ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
আন্তৰ্জাতিক চাহ দিৱস
আন্তৰ্জাতিক চাহ দিৱস প্ৰতি বছৰে ২১ মে' তাৰিখে গোটেই বিশ্বজুৰি উদযাপন কৰা হয়। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থায়ে ২০১৯ চনৰ ২১ ডিচেম্বৰত গ্ৰহণ কৰা সংকল্প অনুসৰি এই দিৱস ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰ সমূহে উদযাপন কৰে। চাহৰ ঐতিহাসিক মহত্ত্ব আৰু ইতিহাসৰ বিষয়ে জনসচেতনতা বৃদ্ধিৰ লগতে গোটেই বিশ্বত চাহে পেলোৱা গভীৰ সংস্কৃতিক আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰভাৱৰ বিষয়ে ৰাইজক অৱগত কৰা এই দিৱসৰ মূল লক্ষ্য। চাহৰ বহনক্ষম উৎপাদন বৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বিভিন্ন কাৰ্যপন্থা হাতত লোৱাৰ লগতে চাহ গ্ৰহণৰ গুৰুত্ব আৰু পানীয় হিচাপে ব্যবহাৰ কৰি বিশ্বৰ খাদ্য সংকট আৰু দৰিদ্ৰতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিবলৈ সজাগতা সৃষ্টি কৰা আন্তৰ্জাতিক চাহ দিৱসৰ মুখ্য উদ্দেশ্য।
২০০৫ চনৰ পৰা চাহ উৎপাদনকাৰী দেশ সমূহ যেনে: ভাৰত, শ্ৰী লংকা, নেপাল, ভিয়েটনাম, ইণ্ডোনেছিয়া, বাংলাদেশ, কেনিয়া, মালাৱী, মালয়েছিয়া, উগাণ্ডা আৰু টাঞ্জানিয়ায়ে ১৫ ডিচেম্বৰ তাৰিখে আন্তৰ্জাতিক চাহ দিৱস উদযাপন কৰি আহিছিল। ৰাষ্ট্ৰসংঘয়ে অনুমোদন জনোৱাৰ পিছত ২০২০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ২১ মে' তাৰিখে এই দিৱস উদযাপন হয়।
আন্তৰ্জাতিক চাহ দিৱসে বিশ্বৰ চৰকাৰসমূহ আৰু নাগৰিকক বৈশ্বিক চাহ বাণিজ্যয়ে চাহ শ্ৰমিক সকলৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱ আৰু ইয়াৰ লগত মূল্যৰ সহযোগ আৰু আইনী বেপাৰৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে।
পটভূমি
২০১৫ চনত ভাৰত চৰকাৰে আন্তৰ্জাতিক চাহ দিৱস উদযাপনৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি কৰিবলৈ খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থাৰ চাহৰ বিষয়ে আন্তঃচৰকাৰী গোটত উপস্থাপন কৰে। ৰাষ্ট্ৰসংঘ খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থাৰ চাহৰ বিষয়ে আন্তঃচৰকাৰী গোটে বৈশ্বিক চাহ অৰ্থনীতিক সবল কৰিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰে। এই গোটে আন্তৰ্জাতিক চাহ দিৱসৰ উদযাপনৰ বাবে বৈশ্বিক স্তৰত মাত মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভাৱে এই দিৱস উদযাপনত অনুমোদন জনায়।
উদযাপন
২০১৯ চনলৈ আন্তৰ্জাতিক চাহ দিৱস বিশেষকৈ চাহ উৎপাদনকাৰী দেশ সমূহত আনুষ্ঠানিকভাৱে অনুষ্ঠিত হৈছিল। ২০২০ চনৰ পৰা প্ৰায়ভাগ দেশতে উদযাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ হয়। এইদিনা বিভিন্ন সভা-সমিতি আলোচনাচক্ৰ আদি অনুষ্ঠিত কৰি চাহ সম্বন্ধীয় বিষয় সমূহৰ সজাগতা সৃষ্টি কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
শংকুৰাজ কোঁৱৰ
শংকুৰাজ কোঁৱৰ (Shankuraj Konwar) এগৰাকী ভাৰতীয় গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, সংগীত প্ৰযোজক, কণ্ঠশিল্পী আৰু ইউটিউবাৰ। তেওঁ অসমীয়া গীতৰ আধুনিক ইলেকট্ৰনিক সংগীতৰ ধাৰালৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত। ২০১৯ চনত তেওঁ "কি বেদনাতে" শীৰ্ষক গীতটি "প্ৰজেক্ট বাৰ্তালাপ" নামৰ ইউটিউব চেনেলত মুকলি কৰে। অথচ "জলপ্ৰপাত" শীৰ্ষক গীতটিৰ মুক্তিলাভৰ পাছতহে তেওঁ নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।২০২২ চনৰ ২২জুন ত তেওঁৰ জনপ্ৰিয় অসমীয়া গীত অলকানন্দাৰ হিন্দী মাধ্যম মুকলি কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
যোৰহাটত শিক্ষা-জীৱন আৰম্ভ কৰি তেওঁ ডিব্ৰুগড়ৰ ছল্ট ব্ৰুক একাডেমীৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সামাপ্ত কৰে আৰু তাৰ পাছত যোৰহাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্তি হয়। ইঞ্জিনীয়াৰিঙৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰি তেওঁ চাকৰিৰ বাবে মেঘালয়লৈ যায়। মেঘালয়ত প্ৰায় দুবছৰ কটোৱাৰ পাছত তেওঁ মুম্বাইলৈ যায় আৰু পুনৰ শিক্ষাগ্ৰহণ বাবে টাটা ইনষ্টিটিউট অৱ ছ'চিয়েল ছায়েঞ্চেছত নামভৰ্তি কৰি মিডিয়া আৰু সাংস্কৃতিক বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে পঢ়ি থকা সময়তেই তেওঁ নিজৰ প্ৰথমটি গীত মুকলি কৰে আৰু বিভিন্ন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানত সংগীত পৰিৱেশন কৰাৰ নিমন্ত্ৰণ পাবলৈ ধৰে। তেনেদৰেই তেওঁ পেছাদাৰী সংগীত জগতখনত ভৰি দিয়ে।
কৰ্মজীৱন
অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পাছত তেওঁ মেঘালয়লৈ গৈ তাৰে কোম্পানী এটাত চাকৰি আৰম্ভ কৰে য'ত তেওঁ প্ৰায় দুটা বছৰ পাৰ কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে মুম্বাইলৈ ৰাওনা হয়। মুম্বাইত পঢ়ি থকা অৱস্থাতেই তেওঁ 'প্ৰজেক্ট বাৰ্তালাপ'ৰ ওপৰত কাম আৰম্ভ কৰে আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁ পেছাদাৰী সংগীত জগতত ভৰি দিয়ে।
প্ৰজেক্ট বাৰ্তালাপ
টাটা ইনষ্টিটিউট অৱ ছ'চিয়েল ছায়েঞ্চেছত পঢ়ি থাকোঁতেই তেওঁ মৈত্ৰেয়ী পাটৰক লগ পায়। দুয়োৱে সংগীতৰ কথা আলাপ-আলোচনা কৰি থাকোঁতে এক প্ৰকল্পৰ কথা চিন্তা-চৰ্চা কৰে যাক পাছলৈ 'প্ৰজেক্ট বাৰ্তালাপ'ৰূপে নামাকৰণ কৰা হয়। ২০১৯ চনত ইয়াৰ অধীনত তেওঁলোকৰ প্ৰথমটো গীত 'কি বেদনাতে' মুকলি কৰা হয়।
ৰণুৱা
ৰণুৱা (Ronuwa- Who Never Surrender) হৈছে ২০২১ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা তথা পৰিচালক চন্দ্ৰ মুদৈৰ দ্বাৰা পৰিচালিত 'ৰণুৱা' নামৰ অসমীয়া ছবিখনে ২০২১ চনত ৬৭ সংখ্যক ৰজকমল বঁটা লাভ কৰিছে। চিনেমাখন প্ৰযোজনা কৰিছে বৰ্ণালী ক্ৰিয়েটিভ ভিজন এণ্টাৰটেইনমেণ্টে।
কাহিনী
‘ৰণুৱা’ চিনেমাখনৰ কাহিনীটো গুৱাহাটী চহৰত হোৱা কৃত্ৰিম বানপানীৰ ওপৰত আধাৰিত। অত্যধিক বৰষুণৰ বাবে গুৱাহাটী নগৰত সঘনে হোৱা কৃটিম বানপানীত মানুহে কেনেকৈ কষ্ট পায় চিনেমাখনত তাক দেখুওৱা হৈছে।
এজন ৰিক্সাচালক, যাদৱে তেওঁৰ পৰিয়ালটো পোহপাল দিবলৈ কোনোমতে কেইটকামান উপাৰ্জন কৰে। তাৰে তেওঁ আৰু তেওঁৰ পত্নী মাকনে তেওঁলোকৰ সন্তানক সুশিক্ষিত ৰূপত চাবলৈ বিচাৰে যাতে তেওঁলোকৰ সপোনবোৰ সিহঁতে পূৰণ কৰিব পাৰে। কিন্তু, গুৱাহাটীত হোৱা বানপানীয়ে তেওঁলোকৰ জীৱনলৈ ধ্বংস মাতি আনে। চমুকৈ এয়াই হৈছে ৰণুৱা চিনেমাখনৰ কাহিনী।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০২১ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
বেহাৰবাৰী আউটপষ্ট (ধাৰাবাহিক)
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক
প্ৰণৱ বৰুৱা
প্ৰণৱ বৰুৱা (Pranob Boruah, ১৯৩৫-২০০২ চন ) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া চিত্ৰকলাৰ এক বৰ্ণাঢ্য ব্যক্তি। তেওঁ শিল্প সাধনাত পশ্চাত্য শিল্প কলাৰ দীৰ্ঘ ইতিহাসৰ প্ৰেৰণা সৰ্বাধিক।
জন্ম
প্ৰণৱ বৰুৱাৰ ১৯৩৫ চনত জন্ম হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
প্ৰণৱ বৰুৱা নগাঁৱতে থাকি নিজস্ব এক চিত্ৰশৈলী উদ্ভাৱন চেষ্টা কৰাৰ লগতে নতুন প্ৰজন্মৰ প্ৰতিশ্ৰুতপূৰ্ণ শিল্পীসকলৰ বাবে শিক্ষা চৰ্চাৰ এটা পৰিৱেশ গঢ়ি তুলিছিল।
চিত্ৰশিল্পৰ বিষয়বস্ত
প্ৰণয় বৰুৱাৰ চিত্ৰশিল্পসমূহ অন্যতম প্ৰিয় থীম নৰ-নাৰীৰ সম্পৰ্ক যদিও খ্ৰীষ্ট, কৃষ্ণ, গণেশ আদিৰ দৰে চিন্ত কিছুমানক লৈয়ো তেওঁ স্মৰণীয় চিত্ৰ প্ৰস্তত কৰিছিল।
সন্মান
২০০০ চনত প্ৰণয় বৰুৱা বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা বঁটা লাভ কৰে৷
মৃত্যু
২০০২ চনত প্ৰণয় বৰুৱাই মৃত্যু বৰণ কৰে।
ককবৰক ভাষা
ককবৰক ভাষা (তিপ্ৰাকক বা ত্ৰিপুৰী ভাষা নামেৰেও পৰিচিত) ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্য আৰু পাৰ্শ্ববৰ্তী বাংলাদেশত বসবাস কৰা ত্ৰিপুৰী জাতিৰ মানুহৰ মাতৃভাষা। ককবৰক শব্দটো দুটা অংশ লৈ গঠিত হৈছে। কক শব্দৰ অৰ্থ "ভাষা" আৰু বৰক শব্দৰ অৰ্থ "মানুহ", বিশেষ অৰ্থত ত্ৰিপুৰী জাতিৰ মানুহ; অৰ্থাৎ ককবৰক কথাটোৰ অৰ্থ হৈছে ত্ৰিপুৰী মানুহৰ ভাষা। বড়ো ভাষাৰ লগত এই ভাষাৰ সাদৃশ্য আছে ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
২০২৩ চনৰ তুৰস্ক–চিৰিয়া ভূমিকম্প
২০২৩ চনৰ ৬ ফেব্ৰুৱাৰীত দক্ষিণ আৰু মধ্য তুৰস্কৰ লগতে উত্তৰ আৰু পশ্চিম ছিৰিয়াতো এটা বিপৰ্যয়জনক আৰু ধ্বংসাত্মক মেগাৱাট ৭.৮ ভূমিকম্পই আঘাত কৰে। গাজিয়ানেপ চহৰৰ পৰা ৩৪ কিলোমিটাৰ (২১ মাইল) পশ্চিমে পুৱা ০৪:১৭ বজাত টি আৰ টি (০১:১৭ ইউটিচি)ত সংঘটিত হয়, যাৰ তীব্ৰতা একাদশ (চৰম)। ৯ ঘণ্টাৰ পিছত ৭.৭ মেগাৱাটৰ ভূমিকম্প সংঘটিত হয়, ইয়াৰ কেন্দ্ৰবিন্দু উত্তৰ–উত্তৰ-পূব দিশত ৯৫ কিলোমিটাৰ (৫৯ মাইল) কাহৰমনমাৰাছ প্ৰদেশত। ব্যাপক ক্ষতিসাধন হোৱাৰ লগতে লাখ লাখ লোকৰ মৃত্যু হয়। ১৯৩৯ চনৰ এৰজিনকান ভূমিকম্পৰ পিছত তুৰস্কত হোৱা আটাইতকৈ শক্তিশালী ভূমিকম্প, একে মাত্ৰাৰ, যাৰ লগতে ১৬৬৮ চনৰ উত্তৰ আনাতোলিয়া ভূমিকম্পৰ পিছত ই দেশখনৰ ইতিহাসত দ্বিতীয় শক্তিশালী ভূমিকম্প। ১২৬৮ চনৰ চিলিচিয়া ভূমিকম্পৰ পিছত তুৰস্কত আৰু ১৮২২ চনৰ আলেপ্পো ভূমিকম্পৰ পিছত ছিৰিয়াত এই ভূমিকম্প আটাইতকৈ মাৰাত্মক। লেভেণ্টত এতিয়ালৈকে হোৱা আটাইতকৈ শক্তিশালী ভূমিকম্পৰ ভিতৰত ই অন্যতম আৰু ২০১০ চনৰ হাইটি ভূমিকম্পৰ পিছত বিশ্বজুৰি হোৱা আটাইতকৈ মাৰাত্মক ভূমিকম্প ।  ১৯২৩ চনত তুৰস্কৰ সৃষ্টিৰ পিছত ই তুৰস্কৰ আটাইতকৈ মাৰাত্মক ভূমিকম্প। ইজিপ্ত, ইজৰাইল, পেলেষ্টাইন, লেবানন, চাইপ্ৰাছ আৰু তুৰস্কৰ ক'লা সাগৰৰ উপকূললৈকে ইয়াক অনুভৱ কৰা হৈছিল।
ভূমিকম্পৰ পিছত ২,১০০ৰো অধিক আফটাৰশ্বক হয়। এই ভূমিকম্পীয় ক্ৰমটো আছিল অগভীৰ ষ্ট্ৰাইক-স্লিপ ফল্টিঙৰ ফল। ২০২৩ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে ৪৭,৮০০ তকৈ অধিক লোকৰ মৃত্যু নিশ্চিত কৰা হৈছে: তুৰস্কত ৪১,১০০ তকৈ অধিক, আৰু ছিৰিয়াত ৬,৬০০ তকৈ অধিক। শীতকালীন বৃহৎ ধুমুহাই উদ্ধাৰ প্ৰচেষ্টাত বাধাৰ সৃষ্টি কৰে, ধ্বংসাৱশেষত বৰফ পৰিল আৰু উষ্ণতা বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পালে। অঞ্চলটোৰ জমা উষ্ণতাৰ বাবে জীৱিতসকল, বিশেষকৈ ধ্বংসাৱশেষৰ তলত আবদ্ধ হৈ থকা লোকসকলৰ হাইপোথাৰ্মিয়াৰ আশংকা বেছি। সামূহিকভাৱে এই ভূমিকম্পৰ ফলত ৮৪.১ বিলিয়ন মাৰ্কিন ডলাৰৰ ক্ষতি হোৱা বুলি অনুমান কৰা হৈছে, যাৰ ফলত ইয়াক অভিলেখৰ চতুৰ্থ ব্যয়বহুল ভূমিকম্পৰ ভিতৰত স্থান দিয়া হৈছে। তুৰস্কৰ আধুনিক ইতিহাসৰ ই আটাইতকৈ মাৰাত্মক প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ।
অসম লোকসেৱা আয়োগ
অসম লোকসেৱা আয়োগ চমুকৈ এপিএছচি অসম চৰকাৰৰ অধীনৰ ৰাজ্যিক লোকসেৱা আয়োগ। অসম চৰকাৰৰ অধীনৰ বিভিন্ন পদসমূহৰ বাছনি পৰীক্ষা অসম লোকসেৱা আয়োগে আয়োজন কৰে। অসম অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়াৰ নিযুক্তিৰ বাবে অসম লোকসেৱা আয়োগে সংযুক্ত প্ৰৱেশ পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত কৰে। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয় অসমৰ গুৱাহাটী মহানগৰৰ খানাপাৰাৰ জৱাহৰ নগৰৰ অসম লোকসেৱা আয়োগ ভৱনত অৱস্থিত। বৰ্তমান ইয়াৰ অধ্যক্ষ অৱসৰপ্ৰাপ্ত ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া দীপক কুমাৰ শৰ্মা।
ইতিহাস
১৯৩৭ চনৰ ১ এপ্ৰিল তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰ বিধেয়ক, ১৯৩৫ৰ অনুসৰি অসম লোকসেৱা আয়োগৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। তেতিয়া ইংলেণ্ডৰ এগৰাকী অৱসৰপ্ৰাপ্ত ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়া জেম্‌ছ হেজলেটক ইয়াৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ পদত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত ১৯৫১ চনত অসম লোকসেৱা আয়োগৰ নীতি-নিয়ম কিছু সাল-সলনি কৰা হয়। এই সময়ছোৱাত জেমছ হেজলেটৰ পিছত আৰু পাঁচ গৰাকী ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ অৱসৰ প্ৰাপ্ত বিষয়া ভিন ভিন কাৰ্যকালৰ বাবে অসম লোকসেৱা আয়োগৰ অধ্যক্ষৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল। ১৯৫১ চনৰ ১ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা ভাৰতৰ সংবিধানৰ ৩১৮ অনুচ্ছেদ মতে অসম লোকসেৱা আয়োগৰ গঠন অসমৰ ৰাজ্যপালে লাভ কৰা ক্ষমতাৰ অধীনত পৰে। একেবছৰে অসম লোকসেৱা আয়োগ (কাৰ্য্য সীমিতকৰণ) বিধেয়ক সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ৩২০ৰ দ্বিতীয় দফা অনুসৰি গৃহীত কৰা হয়।
সাংবিধানিক নীতি
অসম লোকসেৱা আয়োগ ভাৰতৰ সংবিধান অনুসৰি গঠন কৰা এক সাংবিধানিক সংস্থা। সংবিধানৰ চতুৰ্দশ অনুসূচীৰ দ্বিতীয় অধ্যায়মতে ইয়াৰ গঠন কৰা হৈছে। ইয়াৰ লগতে ৰাজ্যিক লোকসেৱা আয়োগ যিকোনো প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত আৰু নিজৰ দায়িত্ব নিৰপেক্ষভাৱে পালন কৰিবলৈ ক্ষমতা প্ৰদান কৰা হৈছে।
আয়োগৰ অধ্যক্ষ আৰু সদস্যসকল ৰাজ্যৰ ৰাজ্যপালে নিযুক্ত কৰে। অধ্যক্ষ আৰু সদস্যসকলৰ কাৰ্য্যালয় ছয় বছৰ বা ৬২ বছৰলৈকে যি আগত হয়।
কাৰ্য
ভাৰতীয় সংবিধানৰ ৩২০ অনুচ্ছেদত উল্লেখ কৰামতে অসম লোকসেৱা আয়োগে অসমৰ লোকসেৱাৰ বিষয়াসকলৰ বাছনি প্ৰক্ৰিয়া অনুষ্ঠিত কৰে। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যসমূহ হ'ল:
আয়োগৰ সংগঠন
অসম লোকসেৱা আয়োগৰ সংগঠন সময়ে সময়ে সলনি হৈ আহিছে। ১৯৩৭ চনৰ পৰা ১৯৫১ চনলৈ ইয়াৰ এগৰাকী অধ্যক্ষ আৰু ২-৩ গৰাকী সদস্য আছিল। ১৯৫১ চনৰ পৰা ১৯৮৬ চনলৈ এগৰাকী অধ্যক্ষ আৰু ছয় গৰাকী সদস্য আছিল। আকৌ ১৯৯১ চনত সদস্যৰ সংখ্যা ১০জনলৈ বৃদ্ধি কৰা হয়। ২০০৫ চনৰ এক সংশোধনমতে আয়োগৰ এগৰাকী অধ্যক্ষ আৰু সাতগৰাকী সদস্য কৰা হৈছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ চৰকাৰী সংস্থা
বৰলা কাই (ধাৰাবাহিক)
বৰলা কাই হৈছে ৰং চেনেল যোগে সস্প্ৰচাৰিত এখন অসমীয়া ভাষাৰ ধাৰাবাহিক। ধাৰাবাহিকখনে দৰ্শকৰ পৰা লাভ কৰে বিপুল সঁহাৰি।
অভিনয়ত
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক
নৰসিংহ (হিন্দু ধৰ্ম)
নৰসিংহ (नरसिंह) হৈছে ভগৱান শ্ৰীবিষ্ণুৰ চতুৰ্থতম অৱতাৰ। হিৰণ্যাক্ষৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা হিৰণ্যকশিপুক বধ কৰাৰ বাবে ভগৱান শ্ৰীবিষ্ণু ত্ৰেতা যুগত নৰসিংহ ৰূপত মৰ্ত্তলোকত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। পুৰাণ, উপনিষদ লগতে অন্যান্য পৌৰাণিক হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থত নৰসিংহ অৱতাৰ উল্লেখ পোৱা যায়। তেওঁক দুষ্টৰ দমন আৰু শিষ্টৰ পালনৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়। নৰসিংহ দেৱক অৰ্ধ সিংহ আৰু অৰ্ধ মনুষ্যৰ ৰূপত কল্পনা কৰা হয়। মৎস পুৰাণত নৰসিংহক অষ্টভূজ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে আনদিশে অগ্নিপুৰাণত তেওঁক চতুৰ্ভূজ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। দক্ষিণ ভাৰতত নৰসিংহ দেৱৰ পূজা বিশেষ পৰিলক্ষিত হয়। হিন্দু শাস্ত্ৰত নৰসিংহক মহাৰক্ষক বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে কাৰণ তেওঁ সৰ্বদা ভক্তক সংকটৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বিষ্ণুৰ অৱতাৰ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
ইণ্টাৰপোল
আন্তৰ্জাতিক পুলিচ সংগঠন বা ইণ্টাৰপ'ল (International Criminal Police Organization – INTERPOL)-ৰ জন্ম হয় ১৯২৩ চনত অষ্ট্ৰিয়াৰ ৰাজধানী ভিয়েনাত আন্তৰ্জাতিক অপৰাধ আৰু অপৰাধীসকলক দমন কৰাৰ অৰ্থে। ইণ্টাৰপ'ল (INTERPOL) নামটো International আৰু Police এই শব্দ দুটাৰ পৰা আহিছে। প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পাঁচ বছৰৰ পাছতেই হিটলাৰে সংগঠনটো ভংগ কৰি দিছিল। অৱশ্যে দ্বিতীয় মহাসমৰ শেষ হোৱাৰ পিছত ১৯৪৬ চনত পেৰিছত সংগঠনটোক পুনৰুজ্জীৱিত কৰা হয়। সম্প্ৰতি সংগঠনটোৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয় ফ্ৰান্সৰ লিঅ' চহৰত অৱস্থিত। বৰ্তমান পৃথিৱীৰ ১৯৪খন ৰাষ্ট্ৰ ইণ্টাৰপ'লৰ সদস্য। ভাৰতবৰ্ষ ১৯৩৮ চনৰ ইণ্টাৰপ'লৰ সদস্য। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ পিছত ই পৃথিৱীৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম আন্তৰ্জাতিক সংস্থা। এই সংস্থাত আৰবী, ইংৰাজী, ফৰাচী আৰু স্পেনিছ ভাষাত কাম কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থা
গীতাঞ্জলি ৰাও (বিজ্ঞানী)
গীতাঞ্জলী ৰাও (Gitanjali Rao; জন্ম ২০০৫) এগৰাকী ভাৰতীয়-আমেৰিকান আৱিষ্কাৰক, বৈজ্ঞানিক, লেখিকা আৰু ষ্টেম (STEM; বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তি, অভিযান্ত্ৰিক আৰু গণিত) প্ৰবন্ধক। তেওঁ ২০১৭ চনত ডিস্ক'ভাৰি এড্যুকেশ্বন 3M ইয়ং বিজ্ঞানী চেলেঞ্জ বিজয়ী। তেওঁৰ উদ্ভাৱনৰ বাবে তেওঁ 'ফৰবেছ' 30 U 30 হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। তেওঁ সমগ্ৰ দেশত পৰিচয় কৰোৱা তেওঁৰ উদ্ভাৱন আৰু "উদ্ভাৱন কৰ্মশালা"ৰ বাবে ২০২০ চনৰ 'টাইম টপ যুৱ উদ্ভাৱক' বুলি নামকৰণ কৰা হৈছে। ২০২০ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰৰ টাইম আলোচনীৰ বেটুপাতত তেওঁৰ ফটো "কিড্ অফ দ্য ইয়েৰ" হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
গীতঞ্জলী কালাৰাডোৰ ল'ন ট্ৰিত বাস কৰে। তেওঁ ষ্টেম(STEM) স্কুল হাইলেণ্ডচ ৰানচ্ ত অংশগ্ৰহণ কৰি বিজয়ী হয়। তেওঁ মাচাচুচেটছ ইনষ্টিটিউট অফ টেকন'লজীত বংশগতি বিজ্ঞান আৰু বহুব্যাপক ৰোগ বিজ্ঞান বিভাগত অধ্যয়ন কৰিব বিচাৰে। তেওঁ লিঙ্গ ব্যৱধানৰ বিষয়েও নিজৰ মত ব্যক্ত কৰিছে।
পেচা আৰু লাভ কৰা স্বীকৃতি
২০১৯ চনৰ পৰা গীতাঞ্জলিয়ে ডেনভাৰ পানীৰ সুবিধা সম্পৰ্কে কাম কৰি আছে আৰু অহা দুবছৰৰ ভিতৰত তেওঁ এই সম্পৰ্কে কাম কৰিব পৰাকৈ এটা নতুন ডিভাইচৰ আৰ্হি পাব বুলি আশাবাদী।
অপিয়ইড আসক্তিৰ প্ৰাথমিক চিনাক্তকৰণৰ বাবে জেনেটিক ইঞ্জিনীয়াৰিংৰ অগ্ৰগতিৰ ভিত্তিত ৰোগ-নিদানৰ সঁজুলি বিকাশৰ বাবে ২০১৯ চনৰ মে' মাহত গীতাঞ্জলিক টপ "হেলথ" পিলাৰ প্ৰাইজ ফৰ টিচিএচ ইগনাইট ইন'ভেশ্যন ষ্টুডেণ্ট চেলেঞ্জৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁ এজন দক্ষ পিয়ানো বাদক। তেওঁৰ মাতৃৰ মতে, গীতাঞ্জলিয়ে যেতিয়া তিনি বছৰ বয়সত অসুস্থ হৈ থকা কাৰোবাক সহায় কৰিবলৈ তেওঁ কি কৰিব পাৰে বুলি সুধিছিল; মাকে তেতিয়া সংগীত বজোৱাৰ পৰামৰ্শ দিছিল।
তেওঁ বৰ্তমান স্কাউটৰ সদস্য আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ স্কাউটিং 'ষ্টেম' কাৰ্য্যসূচী (বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তি, অভিযান্ত্ৰিক আৰু গণিত)ৰ এজন সদস্য।
ৰাও হৈছে টাইম আলোচনীৰ 'কিড অফ দ্য য়েৰ' খিতাপ লাভ কৰা প্ৰথম ব্যক্তি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মূলৰ আমেৰিকান শ্ৰেণী:বিজ্ঞানী
ঈমান
ঈমান শব্দৰ আভিধানিক অৰ্থ দৃঢ় বিশ্বাস। ইছলামত ঈমানৰ অৰ্থ অত্যন্ত ব্যাপক । ঈমানৰ ছয়টা অঙ্গ হৈছে
কোৰআন আৰু হাদিছত বৰ্ণিত
“ আল্লাহৰপৰা ৰছুলৰ প্ৰতি যি অৱতীৰ্ণ হৈছিল সেয়া ৰছুলে বিশ্বাস কৰে আৰু বিশ্বাস স্থাপনকাৰীসকলেও কৰে। তেওঁলোক সকলোৱেই আল্লাহ, তেওঁৰ ফিৰিস্তাসকল, তেওঁৰ পুথিসমূহ আৰু তেওঁৰ ৰছুলসকলক বিশ্বাস কৰে আৰু মানে আৰু তেওঁলোকে কয়- ‘আল্লাহৰ ৰছুলসকলৰ মাজত আমি কোনো পাৰ্থক্য নকৰো। আমি আদেশ শুনিলো আৰু সেইমতে চলিম বুলি মানি ল’লো। হে আমাৰ প্ৰভু, আমাৰ পাপ মোচন কৰা আৰু তোমালৈকে আমাৰ প্ৰত্যাগমন।”
ইয়াৰ উপৰিও ৰাছুল চাল্লাল্লাহু ‘আলাইহি ওয়াছাল্লাম-ক ঈমান সম্পৰ্কে জিজ্ঞেস প্ৰশ্ন কৰাত তেখেতে কৈছে,
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
পেলে
এড্‌ছন আৰাণ্টিছ ড' নাচিমেণ্ট' (Edson Arantes do Nascimento) , বা Pelé (, জন্মৰ প্ৰমাণপত্ৰত নামটো "এডিছন" বুলি দিয়া হৈছিল, জন্ম ২১ অক্টোবৰ ১৯৪০- কিন্তু পেলেৰ মতে তেওঁৰ জন্ম ২৩ অক্টোবৰতহে হৈছিলOfficial forename and birth date, as written on his birth certificate, are "Edison" and "21 October 1940": However, Pelé has always maintained that those are mistakes, that he was actually named Edson and that he was born on 23 October 1940.
IFFHS-ৰ মতে ৫৪১টা লীগ গ'লেৰে পেলে বিশ্বৰ সকলোতকৈ সফল লীগ গ'ল স্ক'ৰাৰ। পেলে‌ই মুঠ ১৩৬৩ খন খেলত ১২৮১টা গ'ল কৰিছিল যাৰ বাবে গিনিজ বিশ্ব ৰেকৰ্ডৰ তৰফৰ পৰা ফুটবলৰ সৰ্বোচ্চ কেৰিয়াৰ গ'ল দিওঁতা হিচাপে তেওঁক সন্মান জনোৱা হয়। খেলুৱৈ কালত কিছু সময়ৰ বাবে পেলে পৃথিৱীৰ সৰ্বাধিক প্ৰাৰিশ্ৰমিক লাভ কৰা এথলীত আছিল। ফুটবলত লাভ কৰা সফলতাৰ বাবে আৰু দুখীয়াৰ সামাজিক অৱস্থা উন্নত কৰিবলৈ তেওঁৰ সমৰ্থনৰ বাবে ব্ৰাজিলত তেওঁক ৰাষ্ট্ৰীয় নায়কৰূপে গণ্য কৰা হয়। ১৯৬১ চনত ৰাষ্ট্ৰপতি জেনিঅ' কোৱাড্ৰ'ছে পেলেক "ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পদ" বুলি ঘোষণা কৰিছিল।
পেলে‌ই ছেণ্ট'ছ ক্লাবৰ হৈ ১৫ বছৰ আৰু ব্ৰাজিল ৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবল দলৰ হৈ ১৬ বছৰ বয়সত খেলা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ১৯৫৮, ১৯৬২ আৰু ১৯৭০ চনত তিনিটা ফিফা বিশ্বকাপ লাভ কৰিছিল। এনে সফলতা পোৱা তেওঁ বিশ্বৰ একমাত্ৰ খেলুৱৈ। জাতীয় দলৰ তেওঁ সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ গ'লস্ক'ৰাৰো। ছেণ্ট'ছ দলৰ হৈও তেওঁ অভিলেখ সংখ্যক গ'ল দিছিল আৰু ১৯৬২ আৰু ১৯৬৩ দলটোৱে ক'পা লিবাৰ্টাড'ৰ্ছ খিতাপ দখলত সহায় কৰিছিল। পেলেৰ তড়িৎ গতিৰ খেল আৰু দৃষ্টিনন্দন গ'লে তেওঁক পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতে তাৰকা কৰি তুলিছিল। তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তাৰ সুযোগ লৈ ছেণ্ট'ছ দলে প্ৰায়েই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভ্ৰমণ কৰি বিভিন্ন খেলত অংশ লৈছিল।
১৯৭৭ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত পেলেই বিশ্বজুৰি ফুটবলৰ ৰাজ-দূত (ambassador) হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু বিভিন্ন অভিনয় আৰু বাণিজ্যিক কামত হাত দিছিল। ২০১০ চনত তেওঁক নিউ য়ৰ্ক ক'ছম'ছ দলৰ সন্মানীয় সভাপতি নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
মৃত্যু
২০২২ চনৰ ২৯ ডিচেম্বৰত তেখেত 'ক'ল'ন কেন্সাৰ' ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ পৰলোকপ্ৰাপ্তি ঘটে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ফুটবল খেলুৱৈ শ্ৰেণী:ব্ৰাজিলৰ ব্যক্তি
জঁ-জাক ৰুছ’
জঁ-জাক ৰুছ’ (Jean-Jacques Rousseau; ২৮ জুন ১৭১২ – ২ জুলাই ১৭৭৮) আছিল এগৰাকী জেনেভান দাৰ্শনিক, লেখক আৰু সুৰকাৰ। তেখেতৰ ৰাজনৈতিক দৰ্শনে ইউৰোপলৈ আলোকায়ন প্ৰক্ৰিয়াক প্ৰভাবিত কৰিছে আৰু সৰ্বোপৰি ফৰাচী বিপ্লৱৰ প্ৰেক্ষাপট এবং আধুনিক ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক চিন্তাৰ প্ৰসাৰে ভূমিকা ৰাখিছে।
শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক
জেং বিহু
জেং বিহু হৈছে কেৱল মহিলাৰ দ্বাৰা পৰিৱেশন কৰা এক বিহু বিশেষ। ইয়াক গাভৰু বিহু বুলিও কোৱা হয়। এই বিহুত পুৰুষৰ কোনো গুৰুত্ব নাই। লগতে ঢোল,তাল, বাঁহী, পেঁপা আদি বাদ্যৰো গুৰুত্ব নাই। হাতত টকা আৰু হাত চাপৰি বজাই মহিলাসকলে এই নৃত্য বৃত্তাকাৰে পৰিৱেশন কৰে। বিহু নচা নাচনীৰ নৃত্যৰ ভৰত ভূমি উৰ্বৰা হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। জেং বিহু নামটো কোনে কেতিয়া দিছিল তাৰ ইতিহাস পাবলৈ নাই। হেমকোষ, চন্দ্ৰকান্ত অভিধান বা ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ উপন্যাসমূহতো জেংবিহু শব্দটো পোৱা নাযায়।
মতভেদ
জেংবিহু নামকৰণত বহু মতভেদ আছে। যেনে- "বিহু মাৰতীহঁতে হেনো বিহু মৰা ঠাইত শুকান জেং কেইডালমান থিয়কৈ লয় আৰু পিছত হেনো তাতেই সেউজীয়া ডালপাত লগাই দিয়ে'ব্যাখ্যাৰ প্ৰয়োজন নাই যে, জেং থিয়কৈ লোৱাৰ বাবে জেংবিহু নামটো আহিছে। (ড° মহেশ্বৰ নেওগ)" "আহোমসকলে আদিতে বোলা জেং নাং পঈ কালক্ৰমত জেংবিহু হ'লগৈ। (প্ৰদীপ চলিহা)" "জেং পুতি বিহু মৰা গাভৰু বিহুক জেংবিহু নামকৰণ কৰা হয় যদিও জেংবিহু আচলতে টাই গাভৰুসকলে মৰা গাভৰু বিহুহে হ'ব লাগে। (হেম বুঢ়াগোহাঁই)" "প্ৰতিযোগিতাৰ যুগত মঞ্চত গছৰ ডাল এটা বা জেং এডাল পুতি তাতে গামোচা এখন আঁৰি দিয়া বাবেহে সৰ্বসাধাৰণৰ মাজত ভুলতে জেং বিহু শব্দটো অধিক জনপ্ৰিয় হ'ল। (জয়কান্ত গন্ধীয়া)"
এই সূত্ৰসমূহৰ মতে ্জেং বিহুত জেং এডালৰ প্ৰয়োজন। জেং থকা বাঁহ অথবা গছৰ ডাল এটা পুতিও এই বিহু অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল। কোনো কোনোৱে সেই জেঙতে বিহু ডাঙৰীয়ালৈ বুলি এখনি ফুলাম গামোচা আগবঢ়ায়। কোনোৱে গুৱা-পাণ এজোৰ অথবা ফুলৰ মালা এধাৰি আঁৰি দিয়ে। আগৰ দিনত গাভৰু ছোৱালীয়ে গছৰ তলত পতা গাভৰু বিহুৰ ইয়াৰ সাদৃশ্য ভালেখিনি। প্ৰদীপ চলিহাৰ মতে,"জেং বিহুৰ অৰ্থ নিভাঁজ বিহু অৰ্থাৎ নিভাঁজ গাভৰু বিহু।" হাত চাপৰিৰ উপৰি টকা আৰু গগণা বজাই  গাভৰুহঁতে জেংবিহু পাতিছিল। ডেকাৰ প্ৰৱেশ ৰুদ্ধ এই জেং ডালে প্ৰতীক ৰূপ গ্ৰহণ কৰা বুলি কোৱা হয়। আগেয়ে জেংবিহু তিনিদিন ধৰি চলিছিল। আজিকালি উজনিৰ ভিতৰুৱা গাঁৱত এদিন বা দুদিনহে চলে। বৰ্তমান মঞ্চত গছৰ ডাল এডাল পুতি গাভৰুৱে মৰা বিহুকেই জেংবিহু আখ্যা দিয়া দেখা যায়।
জেং বিহু সম্পৰ্কীয় বিহুগীত
তামোল কাটি কাটি অকলে নাখাবা আমাকো এখন দিবা জেং বিহু চাবলৈ অকলে নাযাবা আমাকো লগতে নিবা।
চ'তে গৈয়ে গৈয়ে বহাগে পালেহি গছৰ ডালত বিনালে ঐ কুলি, জীয়ৰী-বোৱাৰী ওলাই ঐ আহিছোঁ বিহুকে মাৰোগৈ বুলি(যোজনা)
বৰঘৰৰ মুধতে তাঁতে বৈ আছিলোঁ ঘনাই মাৰিছিলো অ' মাকো, আঁহতৰ তলতে টকাৰ মাত শুনিলোঁ অ' ঘৰত মই কেনেকৈ থাকোঁ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ নৃত্যসমূহ
চৈতন্য মহাপ্ৰভু
thumb|চৈতন্য মহাপ্ৰভু চৈতন্য মহাপ্ৰভু ১৬ শতাব্দীৰ বৈষ্ণৱ  ধৰ্মৰ এজন সন্ত, ভাগৱতীয় ভক্তি তথা নাম ধৰ্মৰ  প্ৰচাৰক । তেৰাৰ জন্ম ১৪৮৬ খ্ৰ ী: ত বংগৰ  নদীয়াত হয় । তেওঁ ' হৰে কৃষ্ণ' মহামন্ত্ৰটি প্ৰচাৰ কৰাৰ লগতেই সংস্কৃতত শিক্ষাষ্টকৰ (ভক্তিবাদী আঠ টা শ্লোকৰ প্ৰাৰ্থনা) ৰচনা কৰে । গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ প্ৰন্থাত তেওঁক শ্ৰীকৃষ্ণৰ ভক্তৰূপী অৱতাৰ বুলি মান্যতা দিয়া হয় । গৌৰ বৰ্ণৰ বাৱে তেওঁ ৰ অান এটা নাম গৌৰাঙ্গ ; তেৰাৰ, পিতৃ প্ৰদত্ত নাম বিশ্বম্ভৰ আৰু মাতৃ প্ৰদত্ত নাম নিমাই ।
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভক্তি আন্দোলন
গুপ্ত সাম্ৰাজ্য
গুপ্ত সাম্ৰাজ্য (गुप्तसाम्राज्य, ) হৈছে প্ৰাচীন ভাৰতত মহাৰাজ শ্ৰী গুপ্তই প্ৰতিষ্ঠা কৰা এক সাম্ৰাজ্য। এই সাম্ৰাজ্য ভাৰত উপমহাদেশৰ প্ৰায়ভাগ অঞ্চললৈকে বিস্তৃত আছিল। গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ কাল হৈছে ৩২০-ৰ পৰা ৫৫০ চন। গুপ্তসকলৰ শাসনকালত বিৰাজমান শান্তি তথা সমৃদ্ধিৰ বাবে বৈজ্ঞানিক আৰু কলাত্মক চিন্তা-চৰ্চাসমূহৰ উদ্গতি ঘটিছিল। সেয়ে এই কালছোৱা ভাৰতৰ সোণালী যুগ বুলি অভিহিত কৰা হয়। এই সময়ছোৱাতে ভাৰতে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা, আভিযান্ত্ৰিক, কলা, ভাষা, সাহিত্য, তৰ্কবিজ্ঞান, গণিত, জ্যোতিৰ্বিদ্যা, ধৰ্ম আৰু দৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰত নতুন মাইলৰ খুঁটিত উপনীত হৈছিল আৰু এই উপাদনবোৰেই সমূহীয়াকৈ হিন্দু সংস্কৃতিৰ ৰূপ লৈছিল। প্ৰথম চন্দ্ৰগুপ্ত, সমুদ্ৰগুপ্ত আৰু দ্বিতীয় চন্দ্ৰগুপ্ত আছিল গুপ্ত ৰাজবংশৰ সবাতোকৈ উল্লেখনীয় শাসনকৰ্ত্তা। খ্ৰীষ্টিয় ৪ৰ্থ শতিকাৰ সংস্কৃত কবি কালিদাসে গুপ্তসকলে ভাৰতবৰ্ষৰ ভিতৰে বাহিৰে ২১খন ৰাজ্য জয় কৰাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে পৰসিক, হুন, কম্বোজ, পূব আৰু পশ্চিম অক্সাচ নদী উপত্যকাৰ জনজাতি, কিন্নৰ, কিৰাট ইত্যাদি।
নান্দনিক স্থাপত্য, ভাস্কৰ্য আৰু চিত্ৰসমূহ গুপ্ত যুগৰ সৃষ্টিশীলতাৰ চৰম নিদৰ্শন বুলিব পাৰি। গুপ্ত যুগতে মহাকবি কালিদাস, আৰ্যভট্ট, বৰাহমিহিৰ, বিষ্ণু শৰ্মা আৰু বাৎসায়ন আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ পণ্ডিত মণিষীৰ জন্ম হৈছিল। এই কালছোৱাত বিজ্ঞান আৰু ৰাজনৈতিক প্ৰশাসনে নতুন শিখৰ লাভ কৰিছিল। শক্তিশালী বাণিজ্যিক সম্পৰ্কই অঞ্চলটোক এক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰৰ ৰূপ দিছিল আৰু কাষৰীয়া বাৰ্মা, শ্ৰীলংকা আৰু দক্ষিণ-পূব এচিয়াক প্ৰভাৱিত কৰিব পৰাকৈ গঢ়ি তুলিছিল। প্ৰাচীনতম ভাৰতীয় কাব্য যেনে পুৰাণসমূহ এই কালছোৱাতে লিখা বুলি অনুমান কৰা হয়।
গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ কাৰণ হিচাপে উচ্চবৰ্গৰ লোকসকলৰ হাতত ক্ৰমাৎ হেৰুৱাই পেলোৱা ৰাজ্যৰ অংশ আৰু ক্ষমতা, মদ্য এচিয়াৰ হুনসকলৰ আগমণ আদি কাৰকক চিনাক্ত কৰা হয়। ৬ষ্ঠ শতিকাত গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ পিছত ভাৰতবৰ্ষ পুনৰ সৰু সৰু ৰাজ্যত বিভক্ত হৈ পৰে আৰু গুপ্ত বংশৰ এটা ঠালে মগধত শাসন কৰিবলৈ লয়। ইয়াৰ পিছতে ৭ম শতিকাৰ প্ৰথমভাগত বৰ্ধন বংশৰ হৰ্ষবৰ্ধনে হৰ্ষ সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
গুপ্তসকলৰ উত্থান আৰু মূল
বহু ইতিহাসবিদৰ মতে গুপ্ত ৰাজবংশটো এক বৈশ্য ৰাজবংশ আছিল। ইতিহাসবিদ ৰাম চৰন শৰ্মাৰ মতে দমনকাৰী শাসনকৰ্ত্তাসকলৰ বিৰোধকাৰী এক প্ৰতিক্ৰিয়া হিচাপে গুপ্তসকলৰ অভ্যুত্থান ঘটে। ইতিহাসবিদ তথা পুৰাতত্ত্ববিদ অনন্ত সদাশিৱ আলটেকাৰে প্ৰাচীন ভাৰতীয় আইনী লিপিৰ পৰা ঠাৱৰ কৰিছে যে গুপ্তসকল বৈশ্য বৰ্ণৰ। কিয়নো এই লেখনিসমূহত উল্লেখ থকা মতে গুপ্ত উপাধিযুক্ত লোকসকল বৈশ্য বৰ্ণৰ অন্তৰ্গত। ইতিহাসবিদ মাইকেল চি. ব্ৰেনিংটনৰ মতে গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ উত্থান আছিল প্ৰাচীন ভাৰতীয় বৰ্ণ ব্যৱস্থাৰ এক লেখত ল’বলগীয়া ব্যতিক্ৰম। গুপ্তসকলৰ মূল সম্পৰ্কে মতভেদ দেখা যায়। কিছুসংখ্যক ইতিহাসবিদৰ মতে গুপ্তসকল বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ ভৰেন্দ্ৰীৰ পৰা আহিছিল। একাংশৰ মতে মুৰ্চিদাবাদ তেওঁলোকৰ মূল বাসস্থান।
শ্ৰীগুপ্ত আৰু ঘটোৎকচ
মহাৰাজ শ্ৰীগুপ্তৰ ৰাজত্বকাল সম্ভৱতঃ ২৪০ চনৰ পৰা ২৮০ চনলৈকে আছিল। তেওঁৰ পুত্ৰ ঘটোৎকচৰ আনুমানিক ৰাজত্বকাল ২৮০-৩১৯ চন। তেওঁৰ পুত্ৰ তথা পৰৱৰ্ত্তী ৰজা প্ৰথম চন্দ্ৰগুপ্তই মহাৰাজধিৰাজ উপাধি গ্ৰহণ কৰাৰ বিপৰীতে শ্ৰীগুপ্ত আৰু ঘটোৎকচে মহাৰাজ উপাধি লৈছিল। ৫ম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে গুপ্তসকলে মগধত (বৰ্তমানৰ বিহাৰৰ আশে-পাশে) কিছুসংখ্যক হিন্দু ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
প্ৰথম চন্দ্ৰগুপ্ত
প্ৰথম চন্দ্ৰগুপ্ত (ৰাজত্বকাল ৩২০-৩৩৫ চন) গুপ্তৰাজ ঘটোৎকচৰ (ৰাজত্বকাল ২৮০-৩১৯ চন) পুত্ৰ। মগধৰ সৈতে হোৱা এক সন্ধি অনুসাৰে লিচ্চভি ৰাজকন্যা কুমাৰাদেৱীৰ সৈতে প্ৰথম চন্দ্ৰগুপ্তৰ বিবাহ হয়। নেপালৰ লিচ্চভি গোষ্ঠীৰ মিত্ৰতাৰে চন্দ্ৰগুপ্তই মগধ, প্ৰয়াগ আৰু সকেটৰ প্ৰায়ভাগ অঞ্চল জয় কৰে। ৩২১ চনলৈ তেওঁ গংগা নদীৰ পৰা প্ৰয়াগলৈকে (বৰ্তমানৰ এলাহাবাদ) ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰে। প্ৰথম চন্দ্ৰগুপ্তই মহাৰাজধিৰাজ উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল।
সমুদ্ৰগুপ্ত
পিতৃৰ পিছত ৩৩৫ চনত সমুদ্ৰগুপ্ত পৰাক্ৰমাংক ৰাজপাটত বহে আৰু ৩৮০ চনলৈকে প্ৰায় ৪৫ বছৰ জুৰি ৰাজত্ব কৰে। ৰাজত্বৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ অহিচত্ৰ আৰু পদ্মাৱতী জয় কৰে। পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ মালৱা, যৌধেয়, অৰ্জুনায়ন, মডুৰা (মথুৰা) আৰু অভিৰ ৰাজ্য জয় কৰে। ৩৮০ চনলৈকে সমুদ্ৰগুপ্তই একুৰিতকৈয়ো অধিক ৰাজ্য নিজ সাম্ৰাজ্যৰ ভিতৰুৱা কৰে। তেওঁৰ সাম্ৰাজ্য হিমালয়ৰ পৰা নৰ্মদা নদীলৈকে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পৰা যমুনা নদীলৈকে বিস্তৃত আছিল। ইতিহাসবিদ ভিনচেণ্ট আৰ্থাৰ স্মিথে তেওঁক ভাৰতৰ নেপোলিয়ন আখ্যা দিছে। সমুদ্ৰগুপ্তই অশ্বমেধ যজ্ঞও সম্পাদন কৰিছিল।
সমুদ্ৰগুপ্তই কলা আৰু সাহিত্যৰো পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল। তেওঁ বৰ্তমানৰ কাশ্মীৰ আৰু আফগানিস্তানলৈকে ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰিছিল। তেওঁ নিজে এজন কবি তথা সংগীতজ্ঞ আছিল। তেওঁ বিষ্ণুক উপাসনা কৰিছিল। তেওঁ আন ধৰ্মৰ প্ৰতি উদাৰ মনোভাৱাপন্ন আছিল আৰু শ্ৰীলংকাৰ বৌদ্ধ ৰজা শ্ৰীমেঘৱন্নক বোধ গয়াত এক বৌদ্ধস্তূপ সাজিবলৈ অনুমতি দিছিল।
দ্বিতীয় চন্দ্ৰগুপ্ত বা বিক্ৰমাদিত্য
সমুদ্ৰগুপ্তই ৰাণী দত্তদেৱীৰ পুত্ৰ দ্বিতীয় চন্দ্ৰগুপ্তক নিজৰ উত্তৰাধিকাৰী নিৰ্বাচন কৰে। দ্বিতীয় চন্দ্ৰগুপ্ত বিক্ৰমাদিত্যই ৩৭৫ চনৰ পৰা ৪১৫ চনলৈকে ৰাজত্ব কৰে। তেওঁ কুন্তলৰ কদম্ব ৰাজকন্যা আৰু নাগ বংশৰ এক ৰাজকন্যক্ বিয়া কৰায়। তেওঁ নিজ পুত্ৰ প্ৰথম কুমাৰগুপ্ত আৰু কন্যা প্ৰভাৱতীৰ যোগেদি ডেক্কান প্ৰদেশৰ ভকটক ৰজা আৰু কৰ্নাটকৰ কদম্ব ৰাজপৰিয়ালৰ সৈতে বৈবাহিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। দ্বিতীয় চন্দ্ৰগুপ্তই মালৱাৰ শাকসকলৰ ৰাজ্য, বঙ্গ (তৃতীয় ৰূদ্ৰসিংহ) আৰু সৌৰাষ্ট্ৰ জয় কৰি ৰাজ্যৰ সীমা বিস্তাৰ কৰে। সেই সময়ৰ ৰচনাসমূহত বিক্ৰমাদিত্যই একৈশখন ৰাজ্য জয় কৰাৰ উল্লেখ পোৱা যায়।  তেওঁ উজ্জয়িনীত ৰাজধানী পাতিছিল।
গুপ্ত শাসনকালছোৱা, বিশেষকৈ দ্বিতীয় চন্দ্ৰগুপ্তৰ ৰাজত্বকাল স্বকীয় শৈলীৰ হিন্দু কলা, সাহিত্য, সংস্কৃতি আৰু বিজ্ঞানৰ বাবে জনা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে উত্তৰ প্ৰদেশৰ দেওগড়ত থকা দশাৱতাৰ মন্দিৰৰ কথা ক’ব পাৰি। এই সময়ছোৱাত ভাৰতত বৌদ্ধ আৰু জৈন সংস্কৃতিয়েও যথেষ্ট বিকাশ লাভ কৰিছিল। বিক্ৰমাদিত্যৰ ৰাজসভাত কালিদাসকে আদি কৰি নৱৰত্নই শোভা পাইছিল। চীনদেশৰ পৰিব্ৰাজক ফা-হিয়েনৰ টোকাবহীত এই বিষয়ে যথেষ্ট সমল পোৱা গৈছে।
পতন
স্কন্দগুপ্তৰ পিছত যথাক্ৰমে পুৰুগুপ্ত, দ্বিতীয় কুমাৰগুপ্ত, বুদ্ধগুপ্ত, নৰসিংহগুপ্ত, তৃতীয় কুমাৰগুপ্ত, বিষ্ণুগুপ্ত, ভান্যগুপ্ত আৰু ভানুগুপ্ত ৰজা হয়। ৪৮০ চনত মধ্য এচিয়াৰ পৰা হেফথেলিট বা শ্বেত হুনসকলৰ আগমণ ঘটে আৰু উত্তৰ-পশ্চিম প্ৰান্তৰে এওঁলোকে গুপ্ত ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰে। ৫০০ চনমানলৈ গুপ্ত সাম্ৰাজ্য ভগ্নপ্ৰায় হয়।
গুপ্ত যুগৰ কীৰ্ত্তিসমূহ
দবাখেলৰ জন্মও এই সময়ছোৱাতে হৈছিল বুলি কোৱা হয় য’ত দবাখেলৰ ৬ষ্ঠ শতিকাৰ প্ৰাথমিক সংস্কৰণক চতুৰংগ (অৰ্থাৎ সৈন্যবাহিনীৰ চাৰিটা ভাগ: পদাতিক, অশ্বাৰোহী, হস্তী আৰু ৰথ) বুলি কোৱা হৈছিল। চিকিৎসকসকলে চিকিৎসাৰ বিভিন্ন সা-সঁজুলি আৱিষ্কাৰ কৰাৰ লগতে আনকি অস্ত্ৰোপচাৰো সম্পন্ন কৰিছিল। গুপ্ত শাসনকালতে বাৎসায়নে সংস্কৃত ভাষাত কামসূত্ৰ ৰচনা কৰিছিল। গণিতজ্ঞ আৰ্যভট্টই কৈছিল যে পৃথিৱী ঘূৰণীয়া আৰু ই সূৰ্যৰ চৌপাশে প্ৰদক্ষিণ কৰে। তেওঁ সেই সময়ত প্ৰচলিত ৰাহু আৰু কেতুৰ ধাৰণা নুই কৰি ইয়াকো কৈছিল যে চন্দ্ৰকে ধৰি আন গ্ৰহসমূহে সূৰ্যৰ পোহৰ প্ৰতিফলিত কৰিহে আলোকিত হয় আৰু সূৰ্যৰ পোহৰ বাধাগ্ৰস্ত হ’লেই চন্দ্ৰগ্ৰহণ আৰু সূৰ্যগ্ৰহণ সংঘটিত হয়।
শিল্পকলা
গুপ্তশৈলীৰ প্ৰখ্যাত কীৰ্ত্তিচিহ্নসমূহৰ ভিতৰত অজন্তা গুহা, এলিফেণ্টা গুহা আৰু ইলোৰা গুহা (যথাক্ৰমে বৌদ্ধ, হিন্দু আৰু মিশ্ৰিত [জৈনকে ধৰি]) পৰৱৰ্ত্তী সময়ত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যদিও ইয়াত গুপ্তশৈলীৰ প্ৰভাৱ আৰু প্ৰাধান্য বিদ্যমান। উদয়গিৰিৰ হিন্দু গুহাসমূহে গুপ্ত সাম্ৰাজ্য আৰু বিষয়াবৰ্গৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক চিহ্নিত কৰে। দেওৰাগড়ৰ বিষ্ণু মন্দিৰো ইয়াৰ অন্যতম উদাহৰণ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য
ঋষ্যশৃংগ
ঋষ্যশৃংগ (ऋष्यशृंग) হৈছে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ শেষৰ ফালৰ, ভাৰতীয় (হিন্দু আৰু বৌদ্ধ) শাস্ত্ৰত উল্লেখ কৰা ঋষি। হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ মতে, তেওঁ অপ্সৰা উৰ্বশীৰ গৰ্ভত আৰু ঋষি বিভাণ্ডকৰ ঔৰষত হৰিণৰ শিঙৰ সৈতে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ এজন ভৱিষ্যতদ্ৰষ্টা হৈ আছিল আৰু ৰাজপৰিয়াল আদিৰ বাবে আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ হৈ পৰে। তেওঁক যজ্ঞ আদি অনুষ্ঠানৰ বাবে আমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল। এনে এক যজ্ঞৰ ফলতেই ৰজা দশৰথে পুত্ৰ সন্তান লাভ কৰে। তেওঁ বৌদ্ধ জাতকাসকলৰ মাজৰ এজন বুলিও ভৱা হয়। য'ত তেওঁক বোধিসত্তৰ পুত্ৰ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
কিংবদন্তি
ঋষ্যশৃংগৰ কিংবদন্তিৰ বৰ্ণনা ৰামায়ণত বিশদ ভাৱে বৰ্ণিত হৈছে। ইয়াৰোপৰি মহাভাৰত সহ অন্যান্য পৌৰাণিক হিন্দু গ্ৰন্থ আদিত তেওঁৰ উপস্থিতি পোৱা যায়
জন্ম
অমোঘবীৰ্য, মহৰ্ষি বিভাণ্ডক অত্যন্ত শুদ্ধচিত্ত হ'লেও এদিন এখন নদীত গা ধুই থকা সময়ত অপ্সৰা উৰ্বশীক দেখি তেওঁ কামাসক্ত হয়। সেই কাৰণত পানীৰ মাজতেই তেওঁৰ বীৰ্যস্খলন হৈছিল। সেই একে সময়তে এজনী হৰিণীয়ে সেই নদীতে পানী খাব আহে। পানীৰ লগতে হৰিণীয়ে বিভাণ্ডক মুনিৰ শুক্ৰ-ও খাই পেলাই আৰু গৰ্ভৱতী হয়। প্ৰকৃততে পূৰ্বজন্মত সেই হৰিণীক ব্ৰহ্মাই কৈছিল, 'তুমি দেৱকন্যা হ'লেও হৰিণী হৈয়ে জন্ম হ'বা আৰু কোনো মুনিপুত্ৰক প্ৰসৱ কৰাৰ লগতেই মুক্তি পাবা। ' পৰৱৰ্তী সময়ত সেই হৰিণীৰ গৰ্ভত বিভাণ্ডকপুত্ৰ ঋষ্যশৃঙ্গৰ জন্ম হয়। ঋষ্যশৃঙ্গ সেইসময়ত তপস্যাৰ দ্বাৰা জগত বিখ্যাত হৈছিল। তেওঁ পিছতে দেউতাকৰ সৈতে আশ্ৰমতেই ডাঙৰ-দীঘল হয়। দেউতাকৰ স্ত্ৰীৰ প্ৰতি মোহভংগ হোৱা বাবে তেওঁ নিজ পুত্ৰক স্ত্ৰী আৰু সাধাৰণ সমাজৰ অজ্ঞাতে প্ৰতিপালন কৰে। ফলত ঋষ্যশৃংগৰ কন্যা আৰু বৰ্হিজগত সম্পৰ্কীয় কোনো ধাৰণা নাছিল।
বিমোহিত কৰণ
এদিন শান্তা ই তোলনীয়া দেউতাক ৰজা ৰোমাপদৰ সৈতে বাৰ্তালাপত ব্যস্ত হৈ থকাৰ সময়তে এজন ব্ৰাহ্মণে বাৰিষাৰ দিনত খেতিৰ বাবে সহায় বিচাৰি আহিছিল। ৰোমাপাদে ব্ৰাহ্মণৰ দুৰ্দশাৰ প্ৰতি মনোযোগ দিয়া নাছিল। ইয়াৰ ফলত ব্ৰাহ্মণজন ক্ৰোধান্বিত হয় আৰু ৰাজ্য ত্যাগ কৰে। দেৱতা ইন্দ্ৰই তেওঁৰ ভক্তক কৰা অপমান সহ্য কৰিব পৰা নাছিল সেয়ে সেই বাৰিষা ঋতুত সামান্য মাত্ৰ বৰষুণ হৈছিল ফলত ৰাজ্যত খৰাং পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছিল। ইফালে, ৰজা দশৰথে বিচাৰিছিল যে এজন পুত্ৰই তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী অব্যাহত ৰাখিব আৰু তেওঁৰ ৰাজবংশক সমৃদ্ধ কৰিব। এই দুয়োখন ৰাজ্যৰ সমস্যাবোৰৰ সমাধানৰ বাবে এক পৰামৰ্শ দিয়া হৈছিল যে কেৱল এজন ব্ৰাহ্মণৰ দ্বাৰা কৰা যজ্ঞৰ দ্বাৰা হে দুয়োজন ৰজাৰ সমস্যা দূৰ কৰিব পাৰিব যি জনে নিখুঁত সতীত্ব পালন কৰিছে আৰু এনে একমাত্ৰ ব্যক্তি হৈছে ঋষ্যশৃংগ। ঋষ্যশৃংগক বিভাণ্ডক ঋষিয়ে মহিলাৰ অজ্ঞাতে সমাজৰ পৰা আঁতৰত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁক চহৰলৈ অনা হৈছিল আৰু প্ৰয়োজনীয় যজ্ঞ অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছিল। বিভান্দক ঋষিৰ শক্তি আৰু খঙৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ ভয় স্বত্বেও, দুয়োজন ৰজাই যুৱতীসকলক ল'ৰা জনক সাধাৰণ সমাজৰ সৈতে পৰিচয় কৰাবলৈ পঠিয়ায়, আৰু শান্তাই এই কামটো সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু ঋষ্যশৃঙ্গয় শান্তাক বিয়া কৰায়, তাৰ পিছত তেওঁ অংগৰ বাবে যজ্ঞ কৰিবলৈ সন্মত হয়, লগে লগে মন্ত্ৰোচ্চাৰণৰ সময়ত প্ৰচণ্ড বৃষ্টিপাত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে। এইদৰেই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঋষ্যশৃংগ স্ত্ৰী আৰু সাধাৰণ সামাজিক পৰিৱেশৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে।
পুত্ৰেষ্টি যজ্ঞ
মন্ত্ৰী সুমন্ত্ৰীয়ে দশৰথক সনতকুমাৰৰ ভৱিষ্যতবাণীৰ বিষয়ে কৈছিল। সেই ভৱিষ্যতবাণী অনুসৰি সত্যযুগত, সনতকুমাৰে ঋষিসকলক কৈছিল যে অপুত্ৰক দশৰথে ঋষ্যশৃংগৰ সৈতে যজ্ঞ কৰিব, যাৰ ফলত দশৰথৰ বিখ্যাত চাৰিজন পুত্ৰৰ জন্ম হ'ব।
সনতকুমাৰৰ ভৱিষ্যতবাণী শুনি দশৰথে ঋষ্যশৃংগক আনিবলৈ লোকসকলক ৰোমাপদৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল। ৰোমাপদে কাৰণ জানি লগে লগে শান্তা-ঋষ্যশৃংগক অযোধ্যালৈ পঠিয়াই দিয়ে। স-পত্নীক ঋষ্যশৃংগ দশৰথৰ ওচৰত অতিথি হিচাপে থাকিবলৈ লয়।