cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ডিমৰু
ডিমৰু পাকিস্তানৰ পৰা গ্ৰীচলৈ পোৱা ভূমধ্যসাগৰ আৰু দক্ষিণ-পশ্চিম এছিয় মূলৰ এবিধ জোপোহা পৰ্ণপাতী (পাতসৰা) উদ্ভিদ। ইয়াৰ দীঘ ৩ৰ পৰা ১০ফুটলৈকে। ডিমৰু এবিধ অতি পুৰণা ফল। ফলটো ৰসাল আৰু শাহ থকা। ইয়াৰ ৰং পাতল হালধীয়া, ডাঠ সোণালী বা ডাঠ বেঙুনীয়া হ’ব পাৰে। ডিমৰু নিজৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু সোৱাদৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ এবিধ সুস্বাদু, স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰী ফল। অতীজৰ মিছৰতো এইবিধ ফল খোৱা হৈছিল। আজিকালি ইয়াক ইৰাণ, মধ্য এছিয়া আৰু ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলত কৰা হয়। প্ৰাচীন গ্ৰীচত ফলবিধ বেপাৰৰ দিশত বৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল । আজি পৃথিৱীৰ সবাতোকৈ পুৰণি ডিমৰুৰ গছ চিচিলিৰ বাৰী এখনত আছে।
অশ্বগন্ধা
অশ্বগন্ধা (বৈজ্ঞানিক নাম: Withania somnifera) হ'ল ছোলানাছী (Solanaceae) পৰিয়ালৰ এবিধ গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ। অশ্বগন্ধাক ইংৰাজীত ভাৰতীয় জিনছেং (Indian ginseng), পইজন গুজবেৰী (poison gooseberry) বা ৱিণ্টাৰ চেৰী (winter cherry) বুলিও জনা হয়। ইয়াক আয়ুৰ্বেদিক বনৌষধী হিচাপে ব্যবহাৰ কৰা হয়।
বৰ্ণনা
অশ্বগন্ধা এবিধ এবিধ সৰু, বহুবৰ্ষী, গুল্মজাতীয় নৰম উদ্ভিদ। গছজোপা প্ৰায় ৩৫ ৰ পৰা ৭৫ ছে.মি. ওখ হয়। ফুলবোৰ সেউজীয়া আৰু ক্ষুদ্ৰাকৃতিৰ আৰু পকা ফলবোৰ কমলা-ৰঙা।
খেতি
ভাৰতৰ বৰষুণ কম হোৱা শুকান অঞ্চল যেনে মধ্য প্ৰদেশ, পঞ্জাব, গুজৰাট আৰু ৰাজস্থান আদি প্ৰদেশত অশ্বগন্ধাৰ খেতি কৰা হয়। তদুপৰি নেপাল আৰু চীন দেশতো অশ্বগন্ধা পোৱা যায়।
অশ্বগন্ধাৰ ৰোগ আৰু অপকাৰী পতংগ
অশ্বগন্ধা বহুতো ৰোগ আৰু অপকাৰী কীট পতংগৰ চিকাৰ হব পাৰে। ইয়াৰ ভিতৰত অল্টাৰনাটা (Alternaria alternata) নামৰ ভেকুৰৰ পৰা হোৱা পাতত ফোট পৰা বেমাৰ (Leaf spot disease) উল্লেখযোগ্য। কোৱানেফোৰা কিউকাৰবিটাৰাম (Choanephora cucurbitarum) নামৰ অন্য এবিধ ভেকুৰেও ইয়াৰ ডাল আৰু পাতৰ পচি যোৱা ৰোগ সৃষ্টি কৰা দেখা যায়। ট্ৰিহপাৰ (treehopper) জাতীয় পতংগই ইয়াৰ ডালৰ আগভাগ খাই বিস্তৰ ক্ষতি কৰা দেখা যায়। তদুপৰি ভাৰতত কাৰ্মাইন ৰেড স্পাইডাৰ (carmine red spider mite) নামৰ এবিধ চাহীজাতীয় পোক অশ্বগন্ধাৰ প্ৰধান অন্যায়কাৰী কীট হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
ৰন্ধন প্ৰকৰণত ব্যৱহাৰ
গাখীৰৰ পৰা ছিজ (cheese) উৎপাদনৰ বাবেপ্ৰয়োজনীয় ৰেন্নেট (rennet) নামৰ এনজাইমৰ বিকল্প হিচাপে অশ্বগন্ধাৰ ফল ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
জৈৱ-ৰসায়ন
অশ্বগন্ধাত মূলতঃ বিভিন্ন এলকালয়ড (alkaloids) আৰু ষ্টেৰইডেল লেকটোন (steroidal lactones) জাতীয় জৈৱ-ৰসায়ন দ্ৰব্য পোৱা যায়। ইয়াৰ ভিতৰত ট্ৰোপিন (tropine ) আৰু কুছকোহাইগ্ৰিণো (cuscohygrine) আছে। পাতত ষ্টেৰইডেল লেকটোন, উইঠানোলিডছ (withanolides), উইঠাফাৰিণ এ (withaferin A) পোৱা যায়। <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap; " contenteditable="false">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2014)">citation needed ] <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap; " contenteditable="false">
পৰম্পৰাগত বনৌষধী হিচাপে ব্যৱহাৰ
অশ্বগন্ধাৰ দীঘল, মটীয়া ৰঙৰ আলুৰ দৰে শিপা পৰম্পৰাগতঃ বনৌষধী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আয়ুৰ্বেদত, ইয়াৰ পাত আৰু ফল বিভিন্ন টেমুনাজাতীয় (tumourous disease) আৰু ঘাজাতীয় (ulcerous disease) ৰোগৰ উপষম কৰিবলৈ বাহ্যিকভাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ শিপাবোৰ "অশ্বগন্ধা" নামৰ এবিধ বনৌষধী প্ৰস্তুত কৰাত ব্যৱহাৰ কৰা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গুল্ম শ্ৰেণী:ঔষধি উদ্ভিদ
২ অক্টোবৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা হ'ল-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অক্টোবৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
খেতৰ
অসমৰ লোকবিশ্বাস অনুসৰি খেতৰ (Khetor) একধৰণৰ ভূত বা আত্মা বা অপশক্তি। অতীজত অসম হাবি-জংগলেৰে ভৰা ঠাই আছিল৷ স্বাভাৱিকতে হাবি-জংগলেৰে ভৰা জয়াল ঠাইত নানা অলৌকিক অপশক্তিৰ কথাই পুৰণি কালত মানুহৰ মনত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল৷ বৈজ্ঞানিক চিন্তা-চৰ্চাৰ অভাৱত বেমাৰ-আজাৰকে ধৰি নানা অপায়-অমংগলৰ কাৰণৰূপে অপশক্তিবোৰক জগৰীয়া কৰা হৈছিল৷
বুৎপত্তি
খেতৰ শব্দটো ক্ষেত্ৰ বা ক্ষেত্ৰপাল শব্দৰ পৰা অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ খেতৰ সচৰাচৰ মুকলি পথাৰত থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ অসমলৈ এই অপশক্তিৰ জনবিশ্বাস দ্ৰাবিড়ীয় মূলৰ জনগোষ্ঠীৰ প্ৰব্ৰজনৰ সৈতে অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ অৱশ্যে উৰিষ্যাৰ লোকৰ সৈতে থকা অসমীয়া মানুহ, ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ সাদৃশ্যই উৰিষ্যাৰ পৰা প্ৰব্ৰজিত হৈ অহা কোনো জনগোষ্ঠীৰ সৈতে ই অসমলৈ আহিল বুলি ভাবিবৰ থল আছে।
খেতৰৰ শক্তি
খেতৰ মুকলি ঠাইত বা ঘৰৰ পিছফালৰ বহল বাৰীত অদৃশ্য হৈ থাকে৷ খেতৰৰ কোনো শাৰীৰীক বৰ্ণনা পাবলৈ নাই৷ ই মুকলি ঠাইত থকা সৰু ল’ৰা-ছোৱালীক কিছু সময়ৰ বাবে ধৰি বা পলুৱাই লৈ যায় আৰু কুদৃষ্টি বৰ্ষণ কৰে৷ খেতৰে ধৰা ল’ৰা-ছোৱালীৰ নানা বেমাৰ-আজাৰ হয়৷ ই গৰুৰ পোৱালিও ধৰি নিয়ে৷ খেতৰে ধৰা দামুৰীয়ে গাইজনীৰ গাখীৰ নোখোৱা হয় আৰু জলকা লাগি থাকে৷
খেতৰে ধৰা চিনাক্তকৰণ
খেতৰে ধৰা ল’ৰা-ছোৱালী চিনাক্ত কৰিবলৈ কিছুমান লক্ষণ দেখা দিয়ে বুলি বিশ্বাস৷ যিবোৰে অনবৰতে কান্দি থাকে আৰু মাজে মাজে জিকাৰ খাই উঠে, ভয়তে ৰঙা-ক’লা পৰে আৰু গাখীৰ নোখোৱা হয় তেনে ল’ৰা-ছোৱালীক খেতৰে ধৰা বুলি কোৱা হয়৷ খেতৰে দামুৰী ধৰি লুকুৱাই থয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷
খেতৰৰ অপশক্তিৰ পৰা ৰক্ষাৰ বিধান
খেতৰে নাপাবলৈ সৰু ল’ৰা-ছোৱালীক ডিঙিত কড়ি আৰু সৰু শামুকৰ মালা পিন্ধাই দিয়া হয়৷ বহুতে ৰঙা আৰু ক’লা সূতাৰ ক’চ (মন্ত্ৰপুত সূতাৰ জৰী) বান্ধি দিয়ে৷ কড়ি বা শামুকৰ খোলাৰ মালা পিন্ধোৱাৰ বিধান দিয়াৰ পৰা ই কোনো সাগৰপৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ পৰাই অসমলৈ অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ গৰু পোৱালিক খেতৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ নতুনকৈ পোৱালি জগা গাইৰ গাখীৰ খীৰাই বাঁহৰ চুঙাত ভৰাই জুইত পোৰা হয়৷ বহুতে মাটিৰ বাচনত কলপাত পাৰি গাখীৰখিনি দি জুইৰ ওপৰত দিয়ে৷ নতুনকৈ পোৱালি দিয়া গাইৰ গাখীৰ ডাঠ হয়৷ জুইৰ সেকত ই টান হৈ পৰে৷ ইয়াক ফেঁহু বোলে৷ ফেঁহুখিনি টুকুৰাটুকুৰকৈ কাটি ভাগ ভাগ কৰি খেতৰ থাকিব পৰা ঠাইবোৰত বাঁহৰ শলা এডালত দুইমূৰে দুটুকুৰা দি ভাৰ বান্ধি নি দি অহা হয় আৰু নতুন পোৱালীটোৰো দুই কাণত সূতাৰে ওলোমাই দিয়া হয়৷ তাৰপিছত ফেঁহুখিনি সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত ভগাই দিয়া হয়৷ এনে কৰিলে দামুৰীটো খেতৰৰ অপশক্তিৰ পৰা ৰক্ষা পায় বুলি অসমৰ গ্ৰাম্য সমাজত বিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আহিছে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
বিশ্বজ্যোতি শৰ্মা
বিশ্বজ্যোতি শৰ্মা (Bishwajyoti Sharma; অসমৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক, লেখক, অধ্যাপক৷ তেখেত বৰ্তমান প্ৰাগজ্যোতিকা জুনিয়ৰ কলেজৰ ৰয়াসন বিজ্ঞান বিভাগৰ অধ্যাপক৷ তেখেত অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাগজ্যোতিকা শাখাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল৷ তেখেত তিতাবৰ অঞ্চলৰ বিভিন্ন ক্ৰীড়া সংগঠনৰ লগতো জড়িত হৈ আছে৷ গৰীয়সী, প্ৰকাশ, অন্যযুগ, বসুন্ধৰা আদিত তেখেতৰ কুৰিটাতকৈয়ো অধিক গল্প প্ৰকাশ হোৱাৰ লগতে শতাধিক প্ৰবন্ধ অসমৰ বিভিন্ন আলোচনী, বাতৰি কাকতত প্ৰকাশ পাইছে৷
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯৭৭ চনৰ ১ ডিচেম্বৰ৷ যোৰহাট জিলাৰ বিবিজান গাঁৱত৷ পিতৃৰ নাম ব্ৰহ্মদেউ পাণ্ডে আৰু মাতৃৰ নাম বিনয় দেৱী পাঠক৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
ধুবুৰী ৰেল ষ্টেচন
ধুবুৰীৰ ফকিৰাগ্ৰাম-ধুবুৰী শাখা লাইনৰ টাৰ্মিনাল ৰেল ষ্টেচন। এইটো নতুন কোচবিহাৰ-গোলোকগঞ্জ শাখা লাইনৰ সৈতেও যুক্ত। ধুবুৰীক যোগীঘোপাৰ লগত যুক্ত কৰিবলৈ এটা নতুন লাইন স্থাপন কৰা হৈ আছে। এইটো ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ ধুবুৰী জিলাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পশ্চিম পাৰত অৱস্থিত। thumb|ধুুুুুুবুৰী ৰেল জংচন।
ভূগোল
ধুবুৰী জিলা অসমৰ দক্ষিণ-পশ্চিম দিশ দখল কৰি আছে। এইটো বাংলাদেশ আৰু ভাৰতৰ পশ্চিমবঙ্গ আৰু মেঘালয়ৰ ৰাজ্যৰ সীমাত। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীয়ে জিলাখনক দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে। গংগাধৰ, গৌৰাঙ্গ, টিপকাই, উত্তৰে চম্পাৱতি আৰু দক্ষিণে জিনজিৰাম, জিনাৰী আৰু কালু প্ৰভৃতি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনদীবোৰ এই অঞ্চলত বানপানীৰ প্ৰধান অৱদানকাৰী।
ইতিহাস
ফকিৰাগ্ৰাম-ধুবুৰী লাইনখন ১৬,৭৬ মিমি (৫ ফুট ৬ ইঞ্চি) বহল ব্ৰডগজত ৰূপান্তৰ কৰাৰ পিছত ২০১০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত খোলা হৈছিল। ধুবুৰী ৰেল ষ্টেচন প্ৰথমছোৱাত ১৯০৪ চনত আৰম্ভ কৰা হৈছিল। বানপানীয়ে ১৯৮৮ চনত ট্ৰেকবোৰ উটুৱাই নিছিল। ২০১০ চনত গজ ৰূপান্তৰ কৰাৰ পিছত ৬৬ কিলোমিটাৰ (৪১ মাইল) দৈৰ্ঘ্য লাইন প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
ষাঠিৰ দশক লৈকে বহল মিটাৰ গজ ৰেল সংযোগ আছিল কোচবিহাৰৰ পৰা ধুবুৰী-গোলোকগঞ্জ হৈ। এইখন তেতিয়া অসম লাইন ৰেলৱে পৰিসেৱা হিচাপে জনাজাত আছিল। দেশ বিভাজনৰ পাছতো এইটো পূৰ্ব পাকিস্তানক যুক্ত কৰিছিল। কিন্তু, সত্তৰৰ দশকত গদাধৰৰ উপৰে দি ৰেল-কাম-ৰোড দলং ভাঙি যোৱাৰ ফলত এই যোগসূত্ৰটো শেষ হৈছিল। দলংখন পুনঃনিৰ্মাণ কৰা হৈছে আৰু ট্ৰেকটো আকৌ ব্ৰডগজ হিচাপে স্থাপন কৰা হৈছে। ধুবুৰী-নতুন জলপাইগুড়ি ইণ্টাৰচিটি এক্সপ্ৰেছ আলিপুৰদুৱাৰ জংচনৰ মাজত ২০১২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত আৰম্ভ হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰেল ষ্টেচন
হিমাচলী টুপী
হিমাচলী টুপী (Himachali cap) হিমাচল প্ৰদেশৰ সংস্কৃতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এক স্বকীয় টুপী। ইয়াক পাহাৰী টুপী বুলিও কোৱা হয়। ই পাহাৰী অঞ্চলৰ বাসিন্দাৰ পৰম্পৰাগত পোছাকৰ এটা অংশ। ইয়াক সাধাৰণতে স্থানীয় অনুষ্ঠান, বিবাহ, উৎসৱ-পাৰ্বন আদিত পৰিধান কৰা হয় যদিও ই হিমাচলৰ দৈনন্দিন সাজ-পাৰৰ অংশ।
ইতিহাস
হিমাচলী টুপী ঐতিহাসিকভাৱে কিন্নাৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল আৰু ৰাজকীয় বুচাহৰ আৰু কুল্লু ৰাজ্য হৈ হিমাচল প্ৰদেশৰ অন্যান্য অংশত উপনীত হৈছিল।
সামগ্ৰী আৰু আকৃতি
হিমাচলী টুপী হিমাচল প্ৰদেশৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় কলা আৰু শিল্প। হিমাচলী টুপী সাধাৰণতে ঊলেৰে নিৰ্মিত আৰু ইয়াৰ আকৃতি সাধাৰণতে ঘূৰণীয়া বা নাওৰ আকৃতিৰ হয়।
প্ৰকাৰ
অঞ্চলভেদে হিমাচলী টুপীৰ অনন্য ৰং আৰু শৈলী পৃথক পৃথক হয়। হিমাচলী টুপীক মূল চাৰি ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছে। সেই কেইটা হৈছে।
কিন্নাউৰি টুপী
কিন্নাউৰি টুপী কিন্নাউৰ অঞ্চলত প্ৰচলিত। ই অলপ বুচাহৰি টুপীৰ সৈতে একে কেৱল ইয়াৰ ৰং আৰু ডিজাইনৰ পাৰ্থক্য আছে। কিন্নাউৰি টুপী গাঢ় ৰঙা বা ক্ৰিমচন ৰঙৰ শাৰী থাকে।
কুল্লুৱী টুপী
কুল্লুৱী টুপী হিমাচলৰ কুল্লু জিলাত প্ৰচলিত। এই টুপী আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় হিমাচলী টুপী। এই টুপী বহুৰঙী শাৰী আৰু জ্যামিতিক নক্সাৰে সজ্জিত। অতি অলংকৃত হোৱাৰ বাবে ই উপহাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
লাহউলি টুপী
লাহউলি টুপী হিমাচল প্ৰদেশৰ লাহউল অঞ্চলত প্ৰচলিত। এই টুপী কুল্লুৱী টুপীৰ সৈতে অলপ মিল আছে। কিন্তু ইয়াক বৰ বেছি অলংকৃত কৰা নহয়।
পৰম্পৰাগত পৰিধান
হিমাচলী টুপী হিমাচলৰ দৈনিক পিন্ধনৰ এক অংশ। ইয়াক স্থানীয় উৎসৱ, ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান আৰু বিবাহ আদিৰ সময়ত সচৰাচৰ পিন্ধা হয়। কাংৰা আৰু হামিৰপুৰৰ দৰে প্ৰায় সকলো পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ পুৰুষে কুৰ্তা পায়জামা আৰু টুপী পিন্ধে আৰু মহিলাসকলে কামীজ আৰু দুপাট্টাৰ সৈতে চুৰিদাৰ পায়জামা বা ছালৱাৰ পিন্ধে। হিমাচলী টুপী হিমাচলৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। হিমাচলৰ মানুহে ইয়াক লৈ গৌৰৱ অনুভৱ কৰে। ই পঞ্জাবৰ শিখসকলৰ পাগুৰীৰ সমপৰ্যায়ৰ মূৰত পিন্ধা বসন।
ৰাজনৈতিক পৰিচয়
হিমাচলী টুপীৰ ৰং দীৰ্ঘ দিন ধৰি পাহাৰীয়া ৰাজ্যখনত ৰাজনৈতিক আনুগত্যৰ সূচক হৈ আছে আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ নেতা যেনে বীৰভদ্ৰ সিঙৰ দৰে দলৰ নেতাসকলে সেউজীয়া বেণ্ডৰ সৈতে টুপি পৰিধান কৰে আৰু প্ৰতিদ্বন্দ্বী ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ নেতা প্ৰেম কুমাৰ ধুমালে মেৰুন বেণ্ডৰ সৈতে টুপি পিন্ধে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
বেঙ্গল সতী নিয়মাৱলী, ১৮২৯
বেঙ্গল সতী নিয়মাৱলীৰ জৰিয়তে ভাৰতবৰ্ষত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনকালত গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল লৰ্ড উইলিয়াম বেণ্টিঙ্কে সতীদাহ প্ৰথা বেআইনী ঘোষণা কৰিছিল।
মূলকথা
সতীদাহ প্ৰথাৰ নিয়মাৱলী
সতীদাহ প্ৰথাৰ অন্তৰ্গত যিকোনো নিয়ম যেনে হিন্দু বিধবা মহিলা এগৰাকীক জীয়াই জীয়াই দাহন কৰা বা সমাধিস্থ কৰা যিকোনো প্ৰচেষ্টা শাস্তিযোগ্য অপৰাধ হিচাপে বিবেচিত হব। এই আইনখন ১৮২৯ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰৰ দিনা গৃহীত কৰা হৈছিল।
ক) সতীদাহ প্ৰথা বা বিধবা মহিলা এগৰাকী জীয়াই জীয়াই দাহন কৰা কাৰ্য মানবীয় প্ৰবৃত্তিৰ বিৰুদ্ধ। এই প্ৰথা হিন্দু ধৰ্মৰ কতো বাধ্যতামূলক কৰ্তব্য বুলি উল্লেখ কৰা হোৱা নাই। তাৰ বিপৰীতে জীৱনটো বিশুদ্ধভাৱে যাপন কৰিবলৈহে হিন্দু ধৰ্মত কোৱা হৈছে। এই প্ৰথা গোটেই ভাৰতত বা গোটেই জিলাসমূহত পালন কৰা হোৱা নাই। কেইখনমান জিলাতহে এই প্ৰথা আছে আৰু সেই জিলা কেইখনৰ বহু হিন্দুৱেও এই কাৰ্যক সমৰ্থন নকৰে। এই প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে কিছুমান ব্যৱস্থা লোৱা হৈছিল যদিও সফলতাৰ মুখ দেখা নাছিল। গতিকে ব্ৰিটিছ চৰকাৰে গোটেই প্ৰথাটোক নিষিদ্ধ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। আৰু তলৰ নিয়মসমূহ প্ৰৱৰ্ত্তন কৰে।
খ) সতীদাহ প্ৰথাৰ অন্তৰ্গত যিকোনো নিয়ম যেনে হিন্দু বিধবা মহিলা এগৰাকীক জীয়াই জীয়াই দাহন কৰা বা সমাধিস্থ কৰা যিকোনো প্ৰচেষ্টা শাস্তিযোগ্য অপৰাধ হিচাপে বিবেচিত হ’ব।
গ) প্ৰথমে সকলো জমিদাৰ, বা আন মাটিৰ অধিকাৰী যনে লখিৰাজ বা মালগুজাৰী; তালুকদাৰ; স্থানীয় কৰ্মী; ৰাজহ আৰু মাটিৰ খাজনা সংগ্ৰহৰ বাবে নিয়োজিত চৰকাৰী কৰ্মী; সকলো মণ্ডল আৰু গাওঁবুঢ়াসকলক এইবুলি নিৰ্দেশ দিয়া হ’ল যে সতীদাহ প্ৰথাৰ যিকোনো ঘটনাৰ উমান পোৱা মাত্ৰেই নিকটৱৰ্ত্তী আৰক্ষী থানাত জনাব লাগিব আৰু যদি ওপৰত উল্লেখিত ব্যক্তিসকলে তেনে ঘটনাৰ উমান পোৱাৰ পিছতো অৱহেলা কৰে তেন্তে দণ্ডাধীশ বা যুটীয়া দণ্ডাধীশৰ ওচৰত দুশ টকা জৰিমনা ভৰিব লাগিব;জৰিমনা নিদিলে ছমাহ পৰ্যন্ত জেল খাটিব লগা হ’ব।
দ্বিতীয়তে, তেনে খবৰ পোৱা মাত্ৰেই আৰক্ষী দাৰোগাই সেই স্থানত নিজে উপস্থিত হ’ব লাগিব বা মহৰী বা জামাদাৰক হিন্দুধৰ্মী বৰকান্দাজৰ সৈতে পঠিয়াব লাগিব। আৰক্ষী বিষয়াই ঘটনাস্থলীত উপস্থিত হৈয়েই সতীদাহ প্ৰথা বেআইনী বুলি ৰাইজক জনাব লাগিব। লগতে সেইয়া যে আইনৰ দৃষ্টিত এক শাস্তিযোগ্য অপৰাধ সেইয়াও ব্যক্ত কৰিব লাগিব। তাৰপিছতো যদি সেই ব্যক্তিসকল ক্ষান্ত নহয় বা আৰক্ষীয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে তেন্তে তেওঁলোকৰ নাম ঠিকনা দণ্ডাধীশৰ আগত দাখিল কৰিব লাগিব।
তৃতীয়তে, যদি আৰক্ষী গৈ পোৱাৰ আগতেই বিধবাগৰাকীক দাহন কৰা হৈ যায় তেন্তে আৰক্ষীয়ে ঘটনাটোৰ পূৰ্ণ পৰ্য্যায়ৰ তদন্ত কৰি তাৰে প্ৰতিবেদন দণ্ডাধীশৰ ওচৰত দাখিল কৰিব লাগিব।
ঘ) প্ৰথমতে, আৰক্ষী দাৰোগাৰ পৰা প্ৰতিবেদন লাভ কৰাৰ পিছত দণ্ডাধীশ বা যুটীয়া দণ্ডাধীশে ঘটনাটোৰ পৰিস্থিতি সম্পৰ্কে অধ্যয়ন কৰি অভিযুক্তসকলৰ বিৰুদ্ধে আদালতত গোচৰ আৰম্ভ কৰিব।
দ্বিতীয়তে, সতী যোৱা মহিলাগৰাকী নিজৰ ইচ্ছাত সতী গ’লেও অভিযুক্তসকলক দোষী সাব্যস্ত কৰি শাস্তি প্ৰদান কৰা হ’ব। এই শাস্তি জৰিমনা বা জেল বা দুয়োটাই হ’ব পাৰে।
তৃতীয়তে, অভিযুক্তসকলে জামিন পাবনে নাই সেইয়া জামিনৰ ক্ষেত্ৰত থকা সাধাৰণ নীতি নিয়মৰ দ্বাৰা বিবেচনা কৰা হ’ব।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আইন
ৰেৱতী (বলোৰামৰ পত্নী)
ৰেৱতী ৰজা কাকুদ্মীৰ কন্যা আৰু বলোৰামৰ সহধৰ্মিনী আছিল। মহাভাৰত,ভাগৱত পুৰাণ আৰু বিষ্ণু পুৰাণৰ দৰে বিভিন্ন পৌৰাণিক ধৰ্ম গ্ৰন্থত তেওঁৰ বিৱৰণ আছে।
ৰেৱতী কাকুদ্মীৰ একমাত্ৰ কন্যা আছিল। কোনো মানুহেই তেওঁৰ মৰমলগা আৰু প্ৰতিভাশালী জীয়েকক বিয়া কৰাবলৈ যথেষ্ট নহয় বুলি অনুভৱ কৰি কাকুদ্মীয়ে ৰেৱতীক লগত লৈ ব্ৰহ্মলোকলৈ গৈছিল। তেওঁলোক গৈ পোৱাৰ সময়ত, ব্ৰহ্মাই গন্ধৰ্বসকলৰ এটা সংগীত অনুষ্ঠান উপভোগ কৰি আছিল, সেয়েহে তেওঁলোকে প্ৰদৰ্শন শেষ নোহোৱালৈকে ধৈৰ্য্যসহকাৰে অপেক্ষা কৰিছিল। তাৰ পিছত, কাকুদ্মীয়ে নম্ৰতাৰে প্ৰণাম জনাই, ব্ৰহ্মাক তেওঁ জীয়েকৰ পাণি গ্ৰহণ কৰিব পৰা যোগ্য প্ৰাৰ্থীৰ তালিকা উপস্থাপন কৰিলে। ব্ৰহ্মাই জোৰেৰে হাঁহি বৰ্ণনা কৰিছিল যে অস্তিত্বৰ বিভিন্ন সমতলত সময় বেলেগ ধৰণে চলে। তেওঁলোকে ব্ৰহ্মাৰ বাবে অপেক্ষা কৰা এই চমু সময়ছোৱাতেই পৃথিৱীত, ২৭টা চতুৰ্যুগ পাৰ হৈ গৈছিল আৰু সেই সকলো প্ৰাৰ্থী বহু আগতেই মৃত্যুবৰণ কৰিছিল। ব্ৰহ্মাই লগতে কয় যে কাকুদ্মী সেইসময়ত অকলশৰীয়া। কিয়নো এই সময়ছোৱাতেই তেওঁৰ বন্ধু, মন্ত্ৰী, সেৱক, পত্নী, আত্মীয়, সৈন্য আৰু ধন-ভাণ্ডাৰ এতিয়া পৃথিৱীৰ পৰা নোহোৱা হৈ গৈছে আৰু তেওঁ সোনকালেই তেওঁৰ জীয়েকক এজন পাত্ৰৰ হাতত গতাই দিয়া উচিত কিয়নো কলি যুগৰ সময় সমাগত আছিল।
কাকুদ্মীক এই বাতৰিটোৱে আচৰিত আৰু সতৰ্ক কৰি তুলিলে। অৱশ্যে ব্ৰহ্মাই তেওঁক সান্তনা দিয়ে আৰু লগতে কয় যে ঈশ্বৰ বিষ্ণু বৰ্তমান কৃষ্ণ আৰু বালোৰামৰ ৰূপত পৃথিৱীত আছে আৰু তেওঁ ৰেৱতীৰ বাবে যোগ্য স্বামী হিচাপে বলৰামক নিৰ্দেশ কৰে। ইয়াৰ পিছতেই কাকুদ্মী আৰু ৰেৱতী পৃথিৱীলৈ ঘূৰি আহিছিল, যাক তেওঁলোকে মাত্ৰ অলপ আগতে এৰি যোৱা বুলি গণ্য কৰিছিল, সেই সময়ত হোৱা পৰিৱৰ্তন দেখি তেওঁলোক হতবাক হৈ পৰিছিল। কেৱল দৃশ্যপট আৰু পৰিৱেশ সলনি হোৱাই নহয়, মধ্যৱৰ্তী ২৭ চতুৰ্যুগৰ ওপৰত, মানৱ আধ্যাত্মিক আৰু সাংস্কৃতিক বিৱৰ্তনৰ চক্ৰত, মানৱজাতিৰ বিকাশ তেওঁলোকৰ নিজৰ সময়তকৈ নিম্ন স্তৰৰ আছিল। ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি তেওঁলোকে দেখিছিল যে পুৰুষ জাতিৰ "উচ্চতা হ্ৰাস পাইছে, বল-শক্তি হ্ৰাস পাইছে আৰু বুদ্ধিত দুৰ্বল হৈ পৰিছে।"
কাকুদ্মী আৰু ৰেৱতীয়ে বলৰামক বিচাৰি পাইছিল আৰু বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। যিহেতু তেওঁ আগৰ যুগৰ আছিল, সেয়ে ৰেৱতী তেওঁৰ স্বামীতকৈ বহুত ওখ আৰু ডাঙৰ আছিল, কিন্তু বলোৰামে তেওঁৰ নাঙলটিৰে (তেওঁৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ অস্ত্ৰ) ৰেৱতীৰ মূৰত টঙনিয়াই দিয়া মাত্ৰকে তেওঁ বলোৰামৰ বয়স আৰু মানুহৰ স্বাভাৱিক উচ্চতালৈ সংকুচিত হৈ পৰিছিল আৰু ইয়াৰ পিছতেই তেওঁলোকৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। ৰেৱতীয়ে তেওঁৰ স্বামী পুত্ৰ, নিশাত আৰু উলমুকা আৰু জীয়েক শশীৰেখাক জন্ম দিছিল। যদু ভ্ৰাতৃঘাতী যুদ্ধত নিশাথ আৰু উলমুকা নিহত হৈছিল ইয়াৰ লগে লগে বলোৰামে সাগৰৰ কাষত ধ্যানৰ দ্বাৰা তেওঁৰ পাৰ্থিৱ অৱতাৰো সমাপ্ত কৰে। তেওঁৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া অনুষ্ঠানত ৰেৱতীয়ে বলোৰামৰ চিতাত আত্মাহুতি দিছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য
কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য (২ জুন, ১৮৯৪- ৪ জানুৱাৰী, ১৯৫১) অসমৰ এগৰাকী নাট্যকাৰ, অভিনেতা, কবি, গীতিকাৰ আৰু শিক্ষাবিদ। ১৮৯৪ চনত নগাঁৱত তেখেতে জন্মগ্ৰহণ কৰে। পিতৃৰ নাম মহদানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য আৰু মাতৃৰ নাম ৰত্নেশ্বৰী দেৱী। নগাঁও, গুৱাহাটী আৰু কলিকতাত শিক্ষা সমাপণ কৰি তেখেতে শিক্ষক হিচাপে কাম কৰিবলৈ লয়। সাত বছৰ কাম কৰাৰ পাছত তেখেতে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰে আৰু অতি কমেও ৫ বাৰকৈ কাৰাবাস খাটে। নগাঁও নাট্য মন্দিৰৰ লগত আজীৱন সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰিছিল। তেখেতৰ ৰচিত উল্লেখযোগ্য কেইখন মান নাটক - মৰাণ জীয়ৰী ,অৱসান, নগা কোঁৱৰ, চিত্ৰাঙ্গদা, যুগল মিলন, বব্ৰুবাহন,খৰিভাৰীৰ ৰাজ্যলাভ আদি । ইয়াৰে দুখনমান অপ্ৰকাশিত অৱস্থাতে থাকিল। জেলত থাকোঁতে লিখা বহু গান আৰু নাটক আন্দোলনৰ সময়ত ঘৰত তালাচী চলোঁতে নষ্ট হয়। "বাউলী" পুথিখনৰ বাবেই তেখেতক "বাউলী কবি" বুলি অভিহিত কৰা হয়। " বিয়াল্লিছৰ ছহীদ" তেখেতৰ আন এখন গীতৰ পুথি । বিলত তিৰেবিৰাই পদুমৰ পাহি ঐ.....,কিয় ৰৈ ৰৈ কেতেকী বিনাৱ অমাতৰ মাত ...., ভাঙিব লাগিব শিল অ'অভাগা সহিব লাগিব কিল ....তেখেতৰ গীত সমূহৰ ভিতৰত কেইটামান জনপ্ৰিয় গীত । ১৯৫১ চনত তেখেতে মৃত্যুবৰণ কৰে। ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত  পুলিছ মিলিটেৰীৰ অত্যাচাৰত তেখেতৰ বহু লিখিত তথ্য নষ্ট হৈ যায় । ৰৈ যোৱা বাকীখিনি তথ্যৰে তেখেতৰ মৃত্যুৰ বহুপাছত তেখেতৰ সুযোগ্য পুত্ৰ বিখ্যাত সঙ্গীতজ্ঞ সঙ্গীত গুৰু  তবলাবাদক বিবেকানন্দ ভট্টাচাৰ্য্যৰ প্ৰত্যক্ষ তৎপৰতা ও সহায়ত  বৃহত্তৰ পাঞ্জাবাৰী সাহিত্য সভা, গুৱাহাটীয়ে প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায় "কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য ৰচনা সমগ্ৰ" । এই পুথিত তেখেতৰ নাটক, কবিতা ,গীত বহুখিনি সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে ।
শিক্ষা
১৮৯৪ চনৰ ২ জুনত নগাঁৱৰ আমোলাপট্টিত কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য্যৰ জন্ম হৈছিল। পৰিয়ালৰ চাৰিজন ল'ৰা আৰু তিনিজনী ছোৱালীৰ ভিতৰত তেখেত জ্যেষ্ঠ আছিল। ১৯০৯ চনত তেখেতৰ ১৫ বছৰ বয়সতে পিতৃবিয়োগ হয়। ১৯১১ চনত তেখেতে মেট্ৰিক পৰীক্ষাত ঊত্তীৰ্ণ হৈ ১৯১৪ চনত কটন কলেজৰ পৰা এফ, এ সম্পূৰ্ণ কৰে। ইয়াৰ পাছত তেখেত কলিকতালৈ বি এ পঢ়িবলৈ যায়। কিন্তু ধনৰ অভাৱত পঢ়া সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰি নগাঁৱলৈ ঘূৰি আহে আৰু নগাঁও গভৰ্মেণ্ট হাইস্কুলত শিক্ষকতাত যোগদান কৰে। চাকৰিৰ সুমুৱাৰ কিছুদিন পাছতেই যোৰহাটৰ প্ৰখ্যাত চাহ খেতিয়ক সোমেশ্বৰ শৰ্ম্মাৰ নাতিনিয়েকৰ লগত তেখেতৰ বিয়া হয়।
কৰ্মজীৱন আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰাম
সাত বছৰ চাকৰি কৰাৰ পাছত ১৯২১ চনত তেখেতে চাকৰিৰ পৰা পদত্যাগ কৰি অসহযোগ আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰে। আন্দোলনত সোমাই চৰকাৰী চাকৰি ত্যাগ কৰা তেখেতেই নগাঁৱৰ প্ৰথম ব্যক্তি।
এই সময়তে তেখেতৰ এজন ভায়েকে কটন কলেজত আই এছ চিৰ বাছনি পৰীক্ষা দিছিল আৰু দুজনে ইংৰাজী স্কুলত পঢ়িছিল। আটাইকেইজনক তেখেতে পঢ়াশালিৰ পৰা আঁতৰাই আনি আন্দোলত যোগ দিয়ালে। ডাঙৰ ভায়েক কেশবানন্দ ভট্টাচাৰ্য্যৰ সৈতে তেখেতে দুবাৰ জেল খাটে। জেলৰ পৰা ওলাই তেখেতে বাণিজ্যত হাত দিয়ে আৰু সৰু ভায়েক দুজনক পুনৰ স্কুলত সুমুৱাই দিয়ে। ব্যৱসায় ভাল নচলাত ঘৰতে পঢ়ি পি এল পাছ কৰে আৰু নগাঁৱত ওকালতি আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ পাছতো তেখেতে ছিলেট, তেজপুৰ আদি ঠাইত কাৰাবাস খাটিছিল। ১৯৪২ চনৰ আগষ্টত তেখেতে নগাঁও জিলা কংগ্ৰেছ কমিটিৰ সম্পাদকৰ ভাৰ লৈছিল। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভৰ পাছত চৰকাৰে তেখেতক প্ৰচাৰ বিভাগক এটা চাকৰি দিছিল যদিও কিছুদিন পাছত সেই বিভাগ বন্ধ হয়।
ঐতিহ্য
"বাউলী" পুথিৰ অবিস্মৰণীয় গীতসমূহৰ বাবে কমলানন্দ ভট্টাচাৰ্য্যক "বাউলী কবি" বুলি অভিহিত কৰা হয়। পুত্ৰ বিবেকানন্দ ভট্টাচাৰ্য্যৰ প্ৰচেষ্টাত তেখেতৰ ৰচনাৱলী প্ৰকাশ হোৱাৰ লগতে দুটা শ্ৰাব্য সঁফুৰা মুক্তি পায়। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰই ২০০৬ চনৰ পৰা নিয়মীয়াকৈ ভট্টাচাৰ্য্যৰ গীতৰ কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰি আহিছে।
ট্ৰান্সমেস্কুলাইন হৰম’ন থেৰাপী
ট্ৰান্সমেস্কুলাইন হৰম’ন থেৰাপী বা মহিলাৰ পৰা পুৰুষলৈ (বা এফটিএম) হৰম’ন থেৰাপী বুলিও কোৱা হয়, মেস্কুলিনাইজিং হৰম’ন থেৰাপী হৈছে হৰম’ন থেৰাপী আৰু লিংগ দৃঢ়কৰণ থেৰাপীৰ এক প্ৰকাৰ যিটো তৃতীয়লিংগৰ গৌণ যৌন বৈশিষ্ট্যক নাৰী বা এণ্ড্ৰজিনাছৰ পৰা পুৰুষলৈ সলনি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।  ই এক সাধাৰণ ধৰণৰ ৰূপান্তৰিত হৰম’ন থেৰাপী (আন এটা হ’ল ফেমিনাইজিং হৰম’ন থেৰাপী), আৰু ইয়াক প্ৰধানকৈ ৰূপান্তৰিত পুৰুষ আৰু অন্যান্য ৰূপান্তৰিত লিংগৰ ব্যক্তিৰ চিকিৎসাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিছুমান আন্তঃলিংগ লোকেও, হয় শৈশৱৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নিৰ্ধাৰিত লিংগ নিশ্চিত কৰিবলৈ নতুবা নিজৰ জন্মগত লিংগক অস্বীকাৰ কৰি এই ধৰণৰ চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰে।
থেৰাপীয়ে ব্যক্তিৰ প্ৰথম যৌৱনকালৰ প্ৰভাৱক বাতিল কৰিব নোৱাৰিলেও, বেলেগ লিংগৰ সৈতে জড়িত গৌণ লিংগ বৈশিষ্ট্য বিকশিত কৰিলে লিংগ ডিছফ'ৰিয়াৰ সৈতে জড়িত কিছুমান বা সকলো দুখ আৰু অস্বস্তিৰ পৰা উপশম পাব পাৰি, আৰু ব্যক্তিজনক আগুৱাই যোৱাত বা তেওঁৰ আকাংক্ষিত লিংগৰ স্বৰূপত দেখা পোৱাত সহায় কৰিব পাৰে। শৰীৰত বহিৰ্জাতীয় হৰম’ন প্ৰৱৰ্তন কৰিলে প্ৰতিটো স্তৰতে ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰে আৰু বহু ৰোগীয়ে শক্তিৰ মাত্ৰা, মেজাজ, ভোক আদিৰ পৰিৱৰ্তন হোৱাৰ কথা জনায়। চিকিৎসাৰ লক্ষ্য হৈছে, প্ৰকৃততে সকলো দেহগত চিকিৎসাই ৰোগীক অধিক সন্তুষ্টিদায়ক শৰীৰ প্ৰদান কৰা তেওঁলোকৰ লিংগ পৰিচয়ৰ সৈতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণতা প্ৰদান কৰা
পুৰুষতান্ত্ৰিক হৰম'ন চিকিৎসাই লিংগ ডিছফ'ৰিয়াৰ সৈতে জড়িত দুখ আৰু অস্বস্তি হ্ৰাস কৰাৰ সম্ভাৱনা দেখা গৈছে।
চিকিৎসা ব্যৱহাৰ
ৰূপান্তৰিত লিংগৰ পুৰুষ আৰু জেণ্ডাৰকুইয়াৰ ব্যক্তিৰ পুৰুষত্ব আৰু/বা নাৰীসুলভতা নোহোৱা কৰা। আন্তঃলিংগ লোকৰ পুৰুষত্ব আৰু/বা নাৰীসুলভতা নোহোৱা কৰা।
ক্ষতি
এণ্ড্ৰজেন চিকিৎসাৰ কেইবাটাও স্বাস্থ্য বিৰোধি প্ৰতিক্ৰিয়া আছে। এই চিকিৎসাৰ এক নিৰপেক্ষ প্ৰভাৱ পৰে গৰ্ভাৱস্থাত।
আপেক্ষিক চিকিৎসাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সমূহ হ'ল:
নিৰাপত্তা
শেহতীয়াকৈ কৰা দুটা গৱেষণাই হৃদযন্ত্ৰৰ ৰোগৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধিৰ সম্ভাৱনাৰ কথা সূচায়। নোটা, ইটি এল (২০১৯)এ বিচাৰি উলিয়াইছে যে টেষ্টষ্টেৰন গ্ৰহণ কৰা ৰূপান্তৰকামি পুৰুষৰ চিছজেণ্ডাৰ মহিলাৰ তুলনাত হৃদযন্ত্ৰৰ ৰোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পায়, প্ৰতি এক লাখ ব্যক্তি-বছৰত ১১ বনাম ৩টা হৃদযন্ত্ৰৰ ৰোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে, যদিও এই আশংকা চিছজেণ্ডাৰ পুৰুষতকৈ কম। এইক্ষেত্ৰত গৱেষকসকলে ধূমপানৰ অৱস্থা বা মানসিক চাপৰ প্ৰভাৱ সম্পৰ্কত কোনো মত প্ৰকাশ কৰা নাই। শেহতীয়াকৈ কৰা আন এটা অধ্যয়নত (Alzahrani, 2019) স্ব-চিনাক্ত ৰূপান্তৰিত লিংগৰ পুৰুষৰ মাজত হাৰ্ট এটেকৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পোৱা দেখা গৈছে—যিটো বয়স, ডায়েবেটিছ মেলিটাছ, দীৰ্ঘদিনীয়া বৃক্কৰ ৰোগ, ধূমপান, উচ্চ ৰক্তচাপ, হাইপাৰকলেষ্টেৰলেমিয়া, আৰু ব্যায়ামৰ লগত খাপ খুৱাই লোৱাৰ পিছতো স্থায়ী হৈ থাকে। অধ্যয়নটোত দেখা গৈছে যে ৰূপান্তৰিত লিংগৰ পুৰুষৰ মায়োকাৰ্ডিয়াল ইনফাৰ্কচন হোৱাৰ সম্ভাৱনা ক্ৰমে চিছজেণ্ডাৰ মহিলা আৰু চিছজেণ্ডাৰ পুৰুষৰ তুলনাত >৪গুণ আৰু ২গুণ বৃদ্ধি পায়। অৱশ্যে সেয়া সদায় নহয়, ট্ৰেন্সমেস্কুলাইন লোকৰ বাবে টেষ্টষ্টেৰন প্ৰায়ে দীৰ্ঘম্যাদী ব্যৱহাৰৰ উদ্দেশ্যেৰে কৰা হয়। অপৰ্যাপ্ত বিস্তৃত গৱেষণাৰ বাবে দীৰ্ঘদিন ধৰি টেষ্টষ্টেৰন প্ৰয়োগৰ সম্পূৰ্ণ পৰিসৰৰ বিপদৰ ওপৰত কোনো একমত হোৱা নাই।
কিছুমান ৰূপান্তৰিত লিংগৰ পুৰুষে ডিআইৱাই চিকিৎসা কৰিব পাৰে আৰু টেষ্টষ্টেৰন স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে প্ৰয়োগ কৰিব পাৰে; কিন্তু সঠিক প্ৰশিক্ষণ অবিহনে ইয়াৰ ফলত ঘাঁ, বিৰক্তি, আৰু বেজী ভাঙি যোৱাৰ দৰে সমস্যাৰ সৃষ্টি হ'ব পাৰে। প্ৰশিক্ষণ বা প্ৰেছক্ৰিপচন অবিহনে ট্ৰেন্সমেস্কুলাইন লোকৰ বাবে টেষ্টষ্টেৰন স্ব-প্ৰশাসন কৰাটো অসুৰক্ষিত বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ৰাজহুৱা বা ব্যক্তিগত স্বাস্থ্যসেৱা প্ৰদানকাৰীয়ে ইয়াক পৰামৰ্শ দিয়া নহয়। ই অবৈধও হ'ব পাৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:চিকিৎসা পদ্ধতি
সুৰিন্দৰ কৌৰ
সুৰিন্দৰ কৌৰ (ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ; ২৫ নৱেম্বৰ ১৯২৯ - ১৪ জুন ২০০৬) এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী তথা গীতিকাৰ আছিল। তেওঁ মুলত পঞ্জাবী লোকসংগীত গাইছিল, য'ত তেওঁৰ সোঁতক অগ্ৰগামী আৰু জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ কৃতিত্ব দিয়া হৈছিল, কৌৰ ১৯৪৮-ৰ পৰা ১৯৫২ চনৰ মাজৰ সময়চোৱাত হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গীত ৰিকোৰ্ড কৰিছিল। পঞ্জাবী সংগীতত তেওঁৰ অবদানৰ বাবে, তেওঁ 'পঞ্জাবৰ নাইটিঙ্গেল' উপাধি অৰ্জন কৰিছিল, ১৯৮৪ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ২০০৬ চনত পদ্মশ্ৰী বটাঁ লাভ কৰিছিল।
প্ৰায় ছয় দহক লৈকে এটা কেৰিয়াৰত তেওঁৰ গ্ৰন্থখনত 'বুলিহ শাহৰ' পঞ্জাবী 'চুফি কাফিছ' আৰু 'নন্দলাল নূৰপুৰী', 'অমৃতা প্ৰীতম', 'মোহন সিং' আৰু 'শিৱ কুমাৰ বাতলভীৰ' নিচিনা সমসাময়িক কবিসকলোৰ কবিতা, "'মাৱান' 'তে ধীয়ান'", "'জুট্টিৰ' নিচিনা স্মৰণীয় গীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। 'কাসুৰি","মাধনিয়াণ","এহনা আখিয়ান 'চ পাভান কিভেন কাজৰা" আৰু "ঘমন দি ৰাত"'। কালক্ৰমত তেওঁৰ বিবাহৰ গীতসমূহ, উল্লেখযোগ্যভাবে "'লেথে দি চাদৰ'", "'সুহে ভেৰি চিলে ৱালিয়া'" আৰু "'কালা দোৰিয়া'" পঞ্জাবী সংস্কৃতিৰ এটা অনিবাৰ্য অঙ্গ হৈ পৰিছে।
কৌৰৰ বিবাহ হৈছিল দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক জোগিন্দাৰ সিং সোধিৰৰ লগত। এই দম্পতীৰ তিনিগৰাকী জীয়েক আছিল, যাৰ মাজত ডাঙৰজন এগৰাকী পঞ্জাবী লোক গায়িকা।
দীৰ্ঘ এখন অসুস্থতাৰ পিছত ২০০৬ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউ জাৰ্চিত সুৰিন্দৰ কৌৰৰ মৃত্যু হয়।
প্ৰাথমিক জীৱন
সু্ৰিন্দৰ কৌৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পঞ্জাবৰ ৰাজধানী লাহোৰত এখন পঞ্জাবী শিখ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ উভয়ত প্ৰখ্যাত পঞ্জাবী গায়িকা 'প্ৰকাশ কৌৰৰ' ভনী আৰু 'ডলি গুলেৰিয়াৰ' মাক আছিল। তেওঁৰ তিনি গৰাকী জীয়েক আছিল যাৰ ভিতৰত ডলি আটাইতকৈ ডাঙৰ।
পেচা
সুৰিন্দৰ কৌৰ ১৯৪৩ চনৰ আগভাগত লাহোৰ ৰেডিঅ'ত লাইভ পাৰফৰ্মেঞ্চৰ মাধ্যমেত তেওঁৰ পেচাগত আত্মপ্ৰকাশ পায় আৰু পিছত সেই বছৰৰ ৩১ আগষ্টত তেওঁ আৰু তেওঁৰ ডাঙৰ ভনী, 'প্ৰকাশ কৌৰ' তেওঁৰ প্ৰথম দ্বৈতসংগীত "'মাওয়ান তে ধীণ ৰাল ৱাইথিয়ান'" গাইছিল। এইচএমভি (HMV) লেবেল, গোটেই ভাৰত উপমহাদেশ জুৰি চুপাৰষ্টাৰ হিচাপে হৈ উঠিছিল।
১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ পিছত, কৌৰ আৰু তেওঁৰ আই-পিতা সকলো গাজিয়াবাদ, দিল্লীলৈ গুচি আহে। ১৯৪৮ চনত তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পঞ্জাবী সাহিত্যৰ উপদেষ্টা অধ্যাপক 'জোগিন্দাৰ সিং সোধিক' বিবাহ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰতিভা স্বীকৃতি হিচাপে, কৌৰৰ স্বামী তেওঁৰ সমৰ্থন হৈ উঠে, আৰু অতি সোনকালে তেওঁ মুম্বাইৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্লেব্যাক গায়ক হিচাপে কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল, সংগীত পৰিচালক 'গোলাম হায়দাৰৰ' দ্বাৰা প্ৰবৰ্তিত। তেওঁৰ অধীনত তেওঁ ১৯৮৮ চনত '‘শ্বহীদ'’ ছবিত তিনিটা গীত গাইছিল, যিবিলাকৰ মাজত ‘'বাদাম ন হো যায়ে মহাব্বত কা ফাসানা', 'আনা হ্যা তো আজাঔ' আৰু 'তকদীৰ কি আঁধি… হম কহাঁন আঔৰ থম কাহাঁ। ' তেওঁৰ প্ৰকৃত আগ্ৰহ কিন্তু মঞ্চত অভিনয় আৰু পঞ্জাবী লোক সংগীতক পুনৰুদ্ধাৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল আৰু শেষ লৈকে ১৯৫২ চনত তেওঁ দিল্লীত উভতি আহে।
পিছৰ দহকবিলাকত, ১৯৪৮ চনত পুৰণি ব্ৰিটিছ পঞ্জাব বিভক্ত হোৱাৰ পিছত, তেওঁ বিয়া কৰাইছিল। তেওঁৰ স্বামী তেওঁৰ সংগীতৰ কেৰিয়াৰক গাইড কৰি চলিছিল। "তেওঁ মোক তাৰকা বনাইছিল," তেওঁ পিছত স্মৰণ কৰিছিল। "যিবোৰ গীত মই গাইছোঁ সেইবোৰ সি বাছি লৈছিল আৰু আমি দুয়োজনে ৰচনাত সহযোগিতা কৰিছোঁ। " কৌৰ আৰু সোধি একেলগে তেওঁৰ বাবে বিচাৰিছিল “'চান কিথে গুজাৰি আই ৰত, লেথে দি চাদৰ, শোঙ্কন মেলা দি, আৰু গৰি দিয়ান ঝাঁজৰান আৰু চাৰ্কে-চাৰ্কে জানতিয়ে মুতিয়াৰৰ' নিচিনা পঞ্জাবী লোকশাস্ত্ৰ গোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। এই গীতবিলাক বিভিন্ন প্ৰসিদ্ধ পঞ্জাবী কবি লিখিছিল কিন্তু গায়ক সুৰিন্দৰ কৌৰ জনপ্ৰিয় কৰিছিল। এই দম্পতী পূৱ পঞ্জাবৰ প্ৰত্যন্ত প্ৰত্যন্ত গাঁৱসমূহঁত শান্তি তথা প্ৰেমৰ বাৰ্তা বিয়োপাই দিয়াৰ বাবে পঞ্জাবৰ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টীৰ এটা বাহিনী ইণ্ডিয়ান পিপলচ থিয়েটাৰ এচচিয়েচনেৰ (আইপিটিএ) IPTA জনসাধাৰণৰ মুখ হিচাপেও কাম কৰিছিল। তেওঁ পঞ্জাবী লোকসংগীত পৰিৱেশন কৰি বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত ভ্ৰমণ কৰিছিল, দ্ৰুত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।
সকলোবোৰ মিলি কৌৰে 'আসা সিং মাস্তানা', 'কৰ্ণাইল গিল', 'হৰচৰণ গ্ৰেৱাল', 'ৰঙ্গিলা জট' আৰু 'দিদাৰ সন্ধু'ৰ লগত সংগীত সহ হেজাৰতকৈ বেছি গীত ৰিকোৰ্ড কৰিছে। যদিও ১৯৭৬ চনত শিক্ষিকাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ জীৱনৰ তথা সহযোগীৰ লগত সম্পৰ্ক বিছিন্ন কৰা হৈছিল, তথাপি তেওঁ সিহঁতৰ জীয়েক আৰু অন্যান্য শিষ্যসকলোৰ লগত দ্বৈতৰ মাধ্যমত পৰিয়ালৰ সৃজনশীল ঐতিহ্যক জীয়াই ৰাখিছিল। তেওঁৰ জীয়েক 'ৰুপিন্দৰ কৌৰ গুলেৰিয়া', 'ডলী গুলেৰিয়া' আৰু নাতনী 'সুনাইনি' নামত সুপৰিচিত, ১৯৯৫ চনত এলপিত 'সুৰিন্দৰ কৌৰ - 'দ্য থ্ৰি জেনাৰেচনচ-ৰ সমাপ্তি ঘটে।
বটাঁ আৰু মান্যতা
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত, নৃত্য তথা থিয়েটাৰ, সংগীত নাটক একাদেমী, ১৯৮৪ চনত তেওঁক পঞ্জাবী লোক সংগীতৰ বাবে সংগীত নাটক আকাদেমী পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল, 'মিলেনিয়াম পঞ্জাবী চিঙ্গাৰ পুৰস্কাৰ', আৰ্টচ (Arts)-ত তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ২০০৬ চনত পদ্মশ্ৰী বটাঁ। গুৰু নানক দেৱ বিশ্ববিদ্যালয় ২০০২ চনত তেওঁক ডক্টৰেট ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰে।
অসুস্থতা আৰু মৃত্যু
তেওঁৰ জীৱনৰ শেষ সময়চোৱাত, তেওঁৰ মিট্টি (তেওঁৰ ভূমি)ৰ ওচৰত যাব বিচাৰিলে সুৰিন্দৰ কৌৰ ২০০৪ চনত 'পাঁচকুলাত' স্থায়ী হয়, চণ্ডীগড়ৰ ওচৰত জিৰাকপুৰত এখন বাস-ভৱন নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰে। ইয়াৰ পিছত, ২০০২ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰ তেওঁ হাৰ্ট এটাক (Heart Attract) চিকাৰ হয় আৰু তেওঁক পাঁচকুলাৰ জেনাৰেল চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰা হয়। পাছপাকত, তেওঁ সুস্থ হৈ উঠে আৰু ব্যক্তিগতভাবে ২০০৬ চনৰ জানুৱাৰীত লালিত পদ্মশ্ৰী বটাঁ পোৱাৰ বাবে দিল্লীলৈ গৈছিল। এখন বেলেগ এটা বিষয় যে পঞ্জাবী সংগীতত অতুলনীয় অৱদান থকা সত্ত্বেও তেওঁ ইমান দিন যি সম্মানটো বিলম্ব কৰিছিল, সেই সম্পৰ্কত তেওঁ বেদনাত আছিলেন। আনকি তেওঁ যেতিয়া এই বটাঁটো লাভ কৰিছিল তেতিয়াও তেওঁ অনুতাপ কৰিছিল যে একেই বাবে মনোনয়নৰ আবেদন হাৰিয়ানাৰ পৰা আহিছিল, পঞ্জাব, ভাৰত নহয়, যিটোৰ বাবে তেওঁ পাঁচ দহকৰো বেছি সময় ধৰি দেহে-কেহে খাটিছিল কৰিছিল।
২০০৬ চনত, দীৰ্ঘ দিনৰ অসুস্থতাৰ বাবে তেওঁক আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত চিকিৎসা কৰিবলৈ লৈ গৈছিল। তেওঁ ১৪ জুন ২০০৬ ত ৭৭ বছৰ বয়সত নিউ জাৰ্চিৰ এখন চিকিৎসালয়ত মৃত্যু বৰণ কৰে। ইয়াৰ পিছত তিনিগৰাকী জীয়েক, ইয়াৰ মাজত আটাইতকৈ ডাঙৰ, গায়ক 'ডলী গুলেৰিয়া', যিয়ে পাঁচকুলাত থাকে, ইয়াৰ পিছত 'নন্দিনী সিংহ' আৰু 'প্ৰমোদিনী জাগি', দুয়োজনে নিউ জাৰ্চিত স্থায়ী বাসিন্দা হৈছিল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত, ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ড. মনমোহন সিং তেওঁক "পঞ্জাবৰ নাইটইঙ্গেল" আৰু "পঞ্জাবী লোক সংগীত তথা জনপ্ৰিয় সংগীতৰ কিংবদন্তি আৰু পঞ্জাবী সুৰত এটা ধাৰাবাহিক" হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছিল। আৰু যোগ দিছিল, "মই আশা কৰোঁ তেওঁৰ অমৰ কণ্ঠ অন্যান্য শিল্পীসকলোৰ সঠিক পঞ্জাবী লোক সংগীতৰ ঐতিহ্য অনুশীলন কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিব।"
উত্তৰাধিকাৰী
সুৰিন্দৰ কৌৰৰ জীৱন তথা কৰ্ম লৈ পঞ্জাব দি কোয়েল (পঞ্জাবৰ নাইটইঙ্গেল) নামত এখন দূৰদৰ্শন ডকুমেণ্টাৰি ২০০৬ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল। পিছত এটা দূৰদৰ্শন ৰাষ্ট্ৰীয় বটাঁ লাভ কৰে।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
গায়ত্ৰী হাজৰিকা
গায়ত্ৰী হাজৰিকা (Gayatri Hazarika) অসমৰ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী। তেখেতে মনোজ বৈশ্যৰ ‘ক্ৰোধ’, যতীন বৰাৰ ‘ৰত্নাকৰ’, জুবিন গাৰ্গৰ কাঞ্চনজংঘা আদিৰ উপৰিও ভালেসংখ্যক অসমীয়া কথাছবি আৰু এককভাৱে গীত গাইছে। ২০২১ চনত ৰত্নাকৰ বোলছবিৰ ‘ৰাতি ৰাতি’ শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে তেখেতে শ্ৰেষ্ঠ কণ্ঠশিল্পী (মহিলা শাখা)ৰ ‘প্ৰাগ্ চিনে এৱাৰ্ড’ লাভ কৰে। অসমীয়া চিৰিয়েল বৈদেহী, ৰ’দালী, দামিনী, মমতা, পৰিনীতা, আলপনা আদিৰ শীৰ্ষ গীতত তেখেতে কণ্ঠ নিগৰাইছে। ইয়াৰোপৰি বহুতো অসমীয়া জনপ্ৰিয় গীতত তেখেতে কণ্ঠ নিগৰাইছে। তেখেতৰ একক কণ্ঠৰ শ্ৰব্য সংকলন দুটাৰ নাম- ‘মিঠা আৱেশেৰে’(২০১৪) আৰু ‘সুৰৰ আৱেশেৰে’(২০১৭)।
পৰিচয়
পিতৃৰ নাম ফুনু হাজৰিকা আৰু মাতৃৰ নাম অৰুণা হাজৰিকা। তেখেতৰ স্বামীৰ নাম প্ৰশান্ত হাজৰিকা। হাজৰিকাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৮০ চনত।
সংগীত শিক্ষা
শৈশৱেত তেজপুৰৰ এচ. মজুমদাৰৰ ওচৰত সংগীতৰ শিক্ষা লাভ কৰে। তাৰ পাছত গুৱাহাটীৰ দ্বিজেন দাসৰ ওচৰত শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ শিক্ষা লাভ কৰে। তাৰ পাছত গুণদা দাসৰ ওচৰত শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ লগতে আধুনিক গীতৰ শিক্ষা লাভ কৰে। সেইদৰে দিলীপ শৰ্মাৰ ওচৰত ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ শিক্ষা, অনন্ত ওজাৰ ওচৰত বৰগীতৰ শিক্ষা আৰু পণ্ডিত মোহনলাল মিশ্ৰ, পণ্ডিত আলোক চেটাৰ্জী, মীৰা দত্ত ৰায় আৰু সুবিৰ নন্দীৰ ওচৰত শাস্ত্ৰীয়, লঘু-শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ শিক্ষা লাভ কৰে। সেইদৰে তেওঁ জয় প্ৰকাশ মেধি আৰু জিতেন বসুমতাৰীৰ ওচৰতো সংগীতৰ শিক্ষা লাভ কৰে। তেখেতে প্ৰায় ১১ বছৰমানৰপৰাই মঞ্চত প্ৰথম গীত পৰিৱেশন কৰে। সেইদৰে ১৯৯২ চনত গুৱাহাটী ৰেডিঅ’ চেণ্টাৰ আৰু গুৱাহাটী দুৰদৰ্শন কেন্দ্ৰত শিশু শিল্পী হিচাপে গীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী
চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছ
চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছ (Charles Alexander Bruce; ১১ জানুৱাৰী ১৭৯৩ – ২৩ এপ্ৰিল ১৮৭১) এগৰাকী ব্ৰিটিছ সৈনিক, অভিযানকাৰী আৰু লেখক। তেওঁক ভাৰতৰ চাহ উদ্যোগৰ পিতৃ পুৰুষ বুলি গণ্য কৰা হয়।  তেওঁৰ ভাতৃ ৰবাৰ্ট ব্ৰুছে ১৮২৩ চনত অসমত অসম চাহ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। তেওঁ মৃত্যুৰ আগে আগে ভাতৃ চাৰ্লছক এই বিষয়ে অৱগত কৰিছিল। ১৮২৪ চনৰ প্ৰথম ইংগ-বৰ্মী যুদ্ধত তেওঁ শদিয়াত আছিল। এই যুদ্ধত তেওঁক ব্ৰিটিছ সন্যৰ এটা বৰটোপ সম্বলিত জাহাজৰ গোটৰ সেনাধ্যক্ষ বনোৱা হৈছিল।
চাহৰ আৱিষ্কাৰ
অসম চাহৰ "আবিস্কাৰ" ৰবাৰ্ট ব্ৰুছ নামৰ এজন স্কট অভিযানকাৰীয়ে ১৮২৩ চনত আকস্মিকভাৱে কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। অসমৰ হাবি-বননিত ঘুৰি ফুৰোতে তেওঁ এই গছবিধ "বন্য"অৱস্থাত গজি থকা দেখিছিল।
মণিৰাম দেৱানে তেওঁক এজন স্থানীয় চিংফৌ গাঁওৰ মূখিয়াল বিছা গামৰ ঘৰলৈ লৈ গৈছিল। তাত তেঁও স্থানীয় চিংফৌ লোকসকলক এই গছৰ পাতৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা পানীয় গ্ৰহণ কৰা দেখিছিল আৰু তেঁও বিছা গামৰ পৰা সেই গছৰ পাত আৰু বীজ বৈজ্ঞানিকভাৱে পৰীক্ষণৰ বাবে সংগ্ৰহ কৰি অনাৰ যো-যা চলাইছিল। ইয়াৰ কিছু দিনৰ পিছতেই তেঁওৰ মৃত্যু হোৱাত, তেঁও এই গছৰ প্ৰকৃত শ্ৰেণীবিভাজন জানিবলৈ সক্ষম নহ'ল। ১৮৩০ চনত তেঁওৰ ভাতৃ চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছে অসম চাহৰ পাত কলিকতাৰ উদ্ভিদবিদ্যাৰ উদ্যানলৈ সঠিক পৰীক্ষণৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰিছিল। অৱশেষত তাতে এই উদ্ভিদক চাহ গছ, বা Camellia sinensisৰ এটা প্ৰকাৰ বুলি চিনাক্তকৰণ কৰা হৈছিল, যিটো চীনা প্ৰকাৰ Camellia sinensis var. sinensisৰ সৈতে একে নহয়।
চাহ উদ্যোগ
১৮৩৫ চনত চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছক ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে অসমত চাহ উদ্যোগ স্থাপন কৰিবলৈ দায়িত্ব প্ৰদান কৰে। ১৮৩৬ চনত তেওঁ সন্য বাহিনীৰ পৰা অব্যাহতি লয় আৰু তেওঁক অসম চাহ বাগিচা সমূহৰ পৰিদৰ্শক নিযুক্ত কৰা হয়। প্ৰথমতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে চীনা চাহৰ বাগিচা পাতি পৰীক্ষামূলক ভাবে খেতি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু অসমত চীনা চাহৰ লগত স্থানীয় চাহৰ লগত পৰাগযোগ ঘটাত এই পৰীক্ষা বেয়াকৈ ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়। সেইসময়ত শদিয়াত চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছৰ নিজা প্ৰচেষ্টাত গঢ় লৈ উঠা স্থানীয় চাহৰ পুলিবাৰী দেখি সকলোৱে অভিভূত হৈছিল। ১৮৩৬ চনত তেওঁ নিজে উৎপাদন কৰা চাহৰ নমুনা দিল্লীৰ চাহ কমিটিলৈ প্ৰেৰণ কৰে। লৰ্ড অকলেণ্ডে তেওঁৰ চাহৰ নমুনাৰ অনুমোদন কৰে। তেওঁ লগতে ব্যক্ত কৰে যে ব্ৰুছৰ চাহৰ নমুনা চাহ বিশেষজ্ঞ সকলে "উৎকৃষ্ট মান"ৰ বুলি উল্লেখ কৰিছে। ১৮৩৭ চনলৈ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছে চাহ কমিটিলৈ এক বুজন অংশ চাহ পঠিয়াবলগীয়া হৈছিল। ইয়াত স্থানীয় চাহৰ ৪৬ ত বাকচ আছিল। এই বাকচসমূহৰ আঠটা বাকচৰ ওজন ৩৫০ পাউণ্ড আছিল। এই আঠটা বাকচ ১৮৩৯ চনৰ ১০ জানুৱাৰীত লণ্ডনত নিলামৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
অন্যান্য কীৰ্তি
১৮৩৮ চনত Close Editing চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছে চাহৰ লগত জড়িত তেওঁৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণনা কৰি "An Account of the Manufacture of the Black Tea, As Now Practised at Suddeya in Upper Assam, By The Chinamen Sent Thither For That Purpose." গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। তেওঁক ভাৰতীয় চাহ উদ্যোগৰ পিতৃ বুলি অভিহিত কৰা হয়। তেওঁ ১৮৭১ চনত তেওঁ ইংলেণ্ডৰ ৰয়েল ছ'চাইটি অফ আৰ্টছৰ পৰা অসমত স্থানীয় চাহৰ খেতিৰ বাবে সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল।
মৃত্যু
১৮৭১ চনত ২৩ এপ্ৰিল তাৰিখে ৭৮ বছৰ বয়সত অসমত চাৰ্লছ আলেকজেণ্ডাৰ ব্ৰুছৰ মৃত্যু হয়। তেওঁক তেজপুৰৰ খ্ৰীষ্টান কবৰস্থানত সমাধিস্থ কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অভিযাত্ৰী
১৪ নৱেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱ ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয়
শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱ ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয় ডিব্ৰুগড় জিলাৰ চাবুৱাত অৱস্থিত এখন ৰাজ্যিক ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয়। এই বিশ্ববিদ্যালয় খন অসম চৰকাৰে ২০১৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত গৃহীত কৰা শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱ ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয় বিধেয়ক, ২০১৮ৰ অধীনত স্থাপন কৰিছে। বিশ্ববিদ্যালয়খন ২০২০ চনৰ ১০ জুলাই তাৰিখৰ পৰা কাৰ্যক্ষম হয়। বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ নাম বৈষ্ণৱ ধৰ্মপ্ৰচাৰক ধৰ্মপ্ৰচাৰক, কবি আৰু মায়ামৰা সত্ৰ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰৱৰ্তক শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছে। এইখন অসমৰ প্ৰথম আৰু ভাৰতৰ চতুৰ্থ কাৰ্যক্ষম চতুৰ্থ ৰাজ্যিক ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয়।
ইতিহাস
২০১৮ চনৰ ২৭ মে' তাৰিখে তিনিচুকীয়া জিলাৰ আই টি আই খেলপথাৰত মটক জনগোষ্ঠীৰ বিভিন্ন সামাজিক-সাংস্কৃতিক যুৱ আৰু ছাত্ৰ সংগঠনৰ দ্বাৰা আয়োজিত ২১৩ সংখ্যক স্বৰ্গদেউ সৰ্বানন্দ সিংহ দিৱস আৰু মটক জনগোষ্ঠীয় সংস্কৃতিক সমাৰোহৰ লগত সংগতি ৰাখি প্ৰদান কৰা স্বৰ্গদেউ সৰ্বানন্দ সিংহ বঁটা গ্ৰহণ কৰি মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে ডিব্ৰুগড় জিলাৰ চাবুৱাত শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱৰ নামেৰে ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰে কথা ঘোষণা কৰিছিল। সেই মৰ্মে ২০১৮ চনৰ ২৬ ছেপ্টেম্বৰত অসম বিধানসভাত শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱ ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয় বিধেয়ক, ২০১৮ উপস্থাপন কৰা হৈছিল। বিধেয়কখন বিধানসভাত গৃহীত হোৱাৰ পিছত বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ স্থাপনৰ প্ৰাৰম্ভিক কাম-কাজ আৰম্ভ হয়। ২০২০ চনৰ ১০ জুলাই তাৰিখে অসম চৰকাৰে অধ্যাপক জয় প্ৰকাশ বাৰ্মাক বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ প্ৰথম উপাচাৰ্য হিচাপে নিযুক্ত কৰে। তেওঁ মধ্য প্ৰদেশত গোৱালিৱৰত অৱস্থিত লক্ষ্মীবাঈ ৰাষ্ট্ৰীয় শাৰীৰিক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰ ক্ৰীড়া মনোবিজ্ঞান বিভাগৰ প্ৰাক্তন মুৰব্বী অধ্যাপক।
শৈক্ষিক দিশ
বিশ্ববিদ্যালয়খনে ২০২০-২১ শিক্ষাবৰ্ষৰ পৰা শাৰীৰিক শিক্ষা-বিপিএড (অনাৰ্চ) পাঠ্যক্ৰমত এক, দুই বা তিনি বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত "exit point" ৰ সৈতে চাৰি বছৰীয়া স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়াযইছে আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতি ২০২০ অনুসৰি ক্ৰমান্বয়ে প্ৰমাণপত্ৰ, ডিপ্ল'মা বা স্নাতক ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰি যাব ।
অৱস্থান
বৰ্তমান বিশ্ববিদ্যালয়খন ডিব্ৰুগড় জিলাৰ চৌকিডিঙিত অৱস্থিত জিলা ঔদ্যোগিক আৰু বাণিজ্য কেন্দ্ৰৰ দ্বিতীয় মহলাৰ পৰা অস্থায়ী চৌহদৰ পৰা কাৰ্যক্ষম হৈছে। চাবুৱাৰ বালিজান অঞ্চলৰ পানী এৰা গাঁৱৰ স্থায়ী চৌহদৰ আন্তঃগাঁথনিৰ কাম সম্পূৰ্ণ হলে বিশ্ববিদ্যালয়খন তালৈ স্থানান্তৰ কৰা হ'ব।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
১
১(এক) হ'ল এটা বুজোৱা সংখ্যা বা দুইতকৈ সৰু গোটা সংখ্যা। কোনো বস্তুৰ পৰিমাণ '১' হ'লে, ই বস্তুটো অকলশৰীয়া, সম্পূৰ্ণ বুজায়। । ই আতাইতকৈ সৰু স্বাভাৱিক সংখ্যা।
১ৰ যুগাত্মক প্ৰতিলোম
১ৰ যুগাত্মক প্ৰতিলোম, বা যি সংখ্যাৰে ১ক যোগ কৰিলে '০' পোৱা যায়, হ'ল '-১'। ১ +(-১) = ১ - ১ = ০।
গুণক পৰিচয় বৈশিষ্ট্য
গুণক পৰিচয় মানে, যদি কোনো সংখ্যাক '১'ৰে পুৰণ কৰা হয়, তেতিয়া সেই সংখ্যাৰ পৰিচয় সলনি নহয়, অৰ্থাৎ উত্তৰত সেই সংখ্যাকেই পোৱা যায়। যেনে, ১ × ৫ = ৫, ১ × ২২.২৩৫ = ২২.২৩৫ আদি।
১ৰ গুণনীয়ক
১ৰ এটাই মাত্ৰ গুণনীয়ক আছে, '১' নিজেই। অৰ্থাৎ এক মৌলিক সংখ্যাও নহয়, আৰু যৌগিক সংখ্যাও নহয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংখ্যা
ভূজ: দ্য প্ৰাইড অৱ ইণ্ডিয়া
ভূজ: দ্য প্ৰাইড অৱ ইণ্ডিয়া (Bhuj: The Pride of India) অভিষেক দুধাইয়াৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ২০২১ চনৰ ঐতিহাসিক যুদ্ধ সম্বন্ধীয় হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। চলচ্চিত্ৰখন ১৯৭১ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ৰ, যিখন তেতিয়াৰ ভূজ বিমানবন্দৰৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত আইএএফ স্কোয়াড্ৰন লিডাৰ বিজয় কাৰ্ণিকৰ আধাৰত নিৰ্মিত; যিয়ে তেওঁৰ দলৰ লগতে মাধাপাৰ গাঁৱৰ স্থানীয় ৩০০ গৰাকী মহিলাৰ সহযোগত আইএএফ এয়াৰবেচ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰখনত বিজয় কৰণিকৰ চৰিত্ৰত অজয় দেৱগন লগতে সঞ্জয় দত্ত, সোনাক্ষী সিনহা, নোৰা ফতেহি, শৰদ কেলকৰ, আমি ভাৰ্ক, প্ৰণিতা সুভাষ আৰু ইহানা ধিল্লোনে অভিনয় কৰিছে।
২০১৯ চনৰ জুনত হায়দৰাবাদ, কাঁচ, ভূপাল, ইন্দোৰ, লক্ষ্ণৌ, মুম্বাই, কলকাতা, ডুবাই আৰু গোৰগাঁৱৰ ওচৰত মূল চিত্ৰগ্ৰহণ আৰম্ভ কৰে। চলচ্চিত্ৰখনৰ ৯০% কাম সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছতে ভাৰতত ক'ভিড-১৯ মহামাৰী লকডাউনৰ বাবে ২০২০ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ পৰা প্ৰডাকচন বন্ধ ৰাখিবলগীয়া হয়। অজয় দেৱগনে হায়দ্ৰাবাদৰ পৰা ২০২০ চনৰ ২২ নৱেম্বৰত পুনৰ চলচ্চিত্ৰখনৰ কাম আৰম্ভ কৰে আৰু ২০২১ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ শেষ সপ্তাহত চলচ্চিত্ৰখনক পোষ্ট- প্ৰডাকচন পৰ্যায়লৈ লৈ যায়।
পটভূমি
১৯৭১ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত আইএএফ এয়াৰষ্ট্ৰিপ ভূজ ধ্বংস হয়। ইয়াৰপিছত আইএএফ স্কোয়াড্ৰন লিডাৰ বিজয় কাৰ্ণিকৰ নেতৃত্বত ৩০০ গৰাকী স্থানীয় মহিলাই দিনে-নিশাই কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি আইএএফ এয়াৰবেচ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। স্থিতিস্থাপকতাৰ এই কাৰ্য খুব গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল যিয়ে কেৱল দেশৰ মনোবল বৃদ্ধি কৰাই নহয়, লগতে ইয়ে ভাৰতক যুদ্ধত জয়ী হোৱাত সহায় কৰিছিল।
সংগীত
চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত ৰচনা তানিষ্ক বাগচী, গৌৰৱ দাসগুপ্তা, লিজো জৰ্জ - ডিজে চেটাছ, আৰ্কো, বিপিন পাটৱা, আৰু অমৰ মোহিলেৰ আৰু গীতৰ কথা মনোজ মুন্তাশিৰ, দেৱশী খাণ্ডুৰী, অনিল বৰ্মা, মনোজ কবীৰ, অভিলাষ আৰু বায়ু শ্ৰীবাস্তৱৰ চলচ্চিত্ৰখনত থকা “জালিমা কোকা কোলা” শীৰ্ষক গীতটো ১৯৮৬ চনত নিৰ্মিত পাকিস্তানী পাঞ্জাৱী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ “চান তে চুৰমা”ৰ “জালিমা কোকা কোলা পিয়া দে” গীতৰ পুনৰ্নিমাণ৷ নূৰ জাহানয়ে গোৱা সেই গীতটোৰ কথা আছিল খাৱাজ পাৰভিজৰ আৰু সংগীত ৰচনা আছিল তাফুৰ৷
মুক্তি
চলচ্চিত্ৰখনক ২০২০ চনৰ ১৪ আগষ্ট তাৰিখে মুক্তি দিয়াৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত কৰা হৈছিল যদিও সেই তাৰিখ পিছুৱাবলগীয়া হয় আৰু পিছত চলচ্চিত্ৰখনক ২০২১ চনৰ ১৩ আগষ্ট তাৰিখে ডিজনী+হটষ্টাৰত প্ৰিমিয়াৰ কৰা হয়।
মনোবিজ্ঞান
মনোবিজ্ঞান (Psychology) হৈছে বিজ্ঞানৰ এনে এটা শাখা য'ত মনৰ গঠন, ক্ৰিয়া-কলাপ, আচাৰ-আচৰণৰ আৰু ইয়াৰ ৰহস্যাৱলীৰ বিষয়ে বৈজ্ঞানীক পদ্ধতিৰে অধ্যয়ন কৰা হয়। ইংৰাজী psychology শব্দটো গ্ৰীক ভাষাৰ psyche (আত্মা) আৰু logos (বিজ্ঞান বা অধ্যয়ন) শব্দ দুটাৰ পৰা আহিছে। সেয়ে psychologyক আত্মাৰ বিজ্ঞান বুলিও ক'ব পৰা যায়। জীৱনত বহু দাৰ্শনিক তত্বৰ আধাৰত এই আলোচনা কৰা হৈছে
মনোবিজ্ঞানৰ ইতিহাস আৰু পাৰম্ভিক বিকাশ
১৯ শতিকাৰ আগলৈকে মন সম্পৰ্কীয় সকলোবোৰ অধ্যয়ন দৰ্শনৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। দাৰ্শনিকসকলে মানসিক আচাৰ-আচৰণ বা ক্ৰিয়া-কলাপ সম্পৰ্কে কেৱল অনুমানহে কৰিছিল। মন সম্পৰ্কে গ্ৰীক দাৰ্শনিক প্লেটোৱে পোনপ্ৰথমে ব্যাখ্যা দাঙি ধৰিছিল। তেওঁক মনক দেহৰ পৰা বিচ্ছিন্ন সত্তা হিচাপে গণ্য কৰিছিল। আধুনিক যুগত স্নায়ুবিজ্ঞান আৰু প্ৰাণীবিজ্ঞানৰ বিকাশৰ লগে লগে মনোবিজ্ঞানৰো নৱ বিকাশ ঘটে আৰু আধুনিক বিজ্ঞানৰ এক অন্যতম শাখা হিচাপে মনোবিজ্ঞানৰ বিকাশ আৰম্ভ হয়। স্নায়ুবিজ্ঞান আৰু প্ৰাণী বিজ্ঞানৰ মাজেতেই যে মনোবিজ্ঞানৰ প্ৰাথমিক ভিত্তি নিহিত হৈ আছে সেই কথা পোহৰলৈ আনে জাৰ্মান শৰীৰ বিজ্ঞানী যোহানছ পিটাৰ মূলাৰে। অৱশ্য মনোবিজ্ঞানক বিজ্ঞান হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবৰ বাবে আটাইতকৈ গুৰুত্ত্বপূৰ্ণ বৈজ্ঞানিক আৱিষ্কাৰটো কৰিছিল আন এজন জাৰ্মান বিজ্ঞানী হাৰমেন ভন হেল্মল্টজে। ব্ৰিটিছ পদাৰ্থবিজ্ঞানী টমাছ ইয়ঙৰ প্ৰস্তাৱিত ৰং সংক্ৰান্ত নীতিক লৈ গৱেষণা কৰি তেওঁ ইয়ং-হেল্মল্টজ সূত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই সূত্ৰৰ দ্বাৰা তেওঁ প্ৰমাণ কৰিছিল যে তিনিটা বিভিন্ন ৰঙৰ (সেউজীয়া, নীলা আৰু ৰঙা) অনুভূতিৰ সৃষ্টি হয় মানুহৰ চকুৰ ৰেটিনাৰ লগত সংযুক্ত তিনি ধৰণৰ স্নায়ুৰ কৰ্ম-তৎপৰতাৰ ফলত। ইয়াৰ পিছৰে পৰা আধুনিক মনোবিজ্ঞানে এটাৰ পাছত আন এটাকৈ আমাৰ মন সম্পৰ্কীয় ৰহস্য উদঘাটন কৰি ইয়াৰ জয় যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখিছ।
মনোবিজ্ঞানৰ বিভিন্ন মতবাদ
কুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিতেই সমগ্ৰ বিশ্বকেই জোকাৰি যোৱা এটা তত্ত্ব হ'ল মনোবিশ্লেষণ বা মনঃসমীক্ষণ। এই তত্ত্বৰ প্ৰভাৱতেই চিকিৎসাবিজ্ঞানত সংযোজিত হৈছিল এক নতুন শাখা; সেয়া হ'ল চিকিৎসা মনোবিজ্ঞান বা মনোৰোগ বিজ্ঞান। মনোবিজ্ঞানৰ পিতৃ আছিল অষ্ট্ৰীয়াৰ ভিয়েনা চহৰৰ শৰীৰবিজ্ঞানী ডাঃ চিগ্‌মণ্ড ফ্ৰয়েড। ফ্ৰয়ডৰ উপৰিও মনোবিশ্লেষণৰ জগতলৈ অৱদান আগবঢ়াই যোৱা কেইজনমান জগতবিখ্যাত মনোবিদৰ ভিতৰত কাৰ্ল গুষ্টাভ য়ুং, আলফ্ৰেড এডলাৰ, এৰিক এৰিকছন উল্লেখযোগ্য। এই তত্ত্বই কেৱল মনোবিজ্ঞানৰ জগতেই প্ৰভাৱ কৰি ক্ষান্ত থকা নাছিল, ই মানুহৰ মন, সমাজ, সাহিত্য, জীৱনাদৰ্শৰ ওপৰতো গভীৰভাৱে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। মানুহ নামৰ প্ৰাণীতোৰ সম্পৰ্কে এই তত্ত্বই মানুহক নতুনকৈ ভাবিবলৈ বাধ্য কৰিছিল। এই তত্ত্বই আমাক নতুনকৈ শিকালে যে মানুহ অমৃতৰ সন্তান নহয়, আনকি আগৰ দিনৰ পণ্ডিতসকলে ভাবি থকাৰ দৰে মানুহ যুক্তিবাদী প্ৰাণীও নহয়। মানুহক প্ৰকৃততে কিছুমান জৈৱিক প্ৰবৃত্তি আৰু আবেগৰ দ্বাৰাহে পৰিচালিত হয়। আৰু আটাতকৈ ডাঙৰ কথাটো হ'ল মানুহ দূৰ-দূৰণিৰ গ্ৰহ-নক্ষত্ৰ চাব জানিলেও মানুহ কিন্তু নিজৰ বেছিভাগ বিষয়তেই অন্ধ হৈ থাকে। মনোবিশ্লেষণে মানুহৰ মনোজগতৰ বহুতো গোপন ৰহস্য আমাৰ আগত দাঙি ধৰিছিল। মানুহৰ মন সম্পৰ্কে আৱিষ্কৃত এই অপ্ৰিয় কিন্তু সত্য যেন লগা কথাবোৰক সেই সময়ৰ বহুতো লোকে মানি লবলৈ টান পাইছিল যদিও এনেবোৰ কথাই জীৱন সম্পৰ্কে উৎসুক নৱপ্ৰজন্মক উল্লসিতও কৰিছিল। যদিও মনোবিশ্লেষণবাদ প্ৰয়োগিক ক্ষেত্ৰত সফল আৰু সৰ্বগ্ৰহণযোগ্য, তথাপিও ইয়াক বিজ্ঞান বুলি প্ৰমাণ কৰাত বহুতো যৌক্তিক মনোবিশ্লেষণ পৰে। এক কথাত ক'বলৈ গ'লে
মনোবিশ্লেষণ বা ফ্ৰৰেডীয় মনোবিজ্ঞান মানুহৰ অৱচেতন মনৰ এক দাৰ্শনিক অনুমানভিত্তিক অধ্যয়ন। মানসিক ৰোগ নিৰাময়, মনৰ অস্বাভাৱিক ভাব-অনুভূতিৰ বিশ্লষণ, সপোন বিশ্লষণ, নাৰী আৰু শিশু মনৰ বিশ্লষণৰ ক্ষেত্ৰত ফ্ৰয়ডীয় মনোবিশ্লষণ আজিও প্ৰভাবশালী আৰু অপ্ৰতিদ্বন্দ্বী।
তথ্য সংগ্ৰহ
*
আমিনুৰ ৰহমান
আমিনুৰ ৰহমান(Aminur Rahman) অসমৰ এখন প্ৰথম শৰীৰ প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠানত সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশন বিভাগত কৰ্মৰত। কলেজত পঢ়ি থকা সময়ত লেখা মেলাত হাত দিয়ে তেওঁ একে সময়তে লেখা মেলা কামত হাত দিয়ে। দুবছৰ মান কাম কৰা পাছত তেওঁ শিক্ষকতাৰ কাম এৰি সাংবাদিকতাৰ কাম কৰে।
হিৰণ্য চন্দ্ৰ ভূঞা
ড॰ হিৰণ্য চন্দ্ৰ ভূঞা কটন কলেজৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ তথা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তৃতীয় গৰাকী উপাচাৰ্য। অসমত বিজ্ঞানক জনপ্ৰিয় কৰি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়োৱা অসমীয়া বিজ্ঞানীসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০৫ চনত নগাওঁ জিলাৰ ৰহাৰ ওচৰৰ কঁহাৰ গাঁৱত ড॰ হিৰণ্য চন্দ্ৰ ভূঞা জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ নগাওঁ জিলাৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত বিজ্ঞান শিক্ষক গোপাল ভূঞা। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে অনুষ্ঠিত কৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত অসমৰ ভিতৰতে প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল। কলিকতাৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰ পৰা বি এছ চি পৰীক্ষাত পদাৰ্থ বিজ্ঞানত প্ৰথম শ্ৰেণীসহ উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯২৯ চনত কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীসহ এম এছ চি লাভ কৰে।
অৱদান
সমগ্ৰ জীৱনজুৰি তেওঁ অসমত বিজ্ঞান চৰ্চাৰ এক অনুকূল পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰাত অৱদান আগবঢ়ায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ বিজ্ঞানী
নটী নৃত্য
অসমৰ নটী নৃত্য দেৱদাসী নৃত্যৰ সমপৰ্যায়ৰ এক নৃত্য৷ প্ৰাচীন অসমত দেৱদাসীক বুজাবলৈ ’দলুহাংগনা’ পদটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ দেৱদাসীৰ দৰে অসমত দেৱদাসীক বুজাবলৈ নটী, নৰ্ত্তকী, বেশ্যা, বাৰাংগনা আদি পদ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল
নৃত্যৰ ভাগ
অসমৰ লোকনৃত্য সমূহক কেইবাটাও ভাগত ভাগ কৰা হয়৷ পূজা-পাতলৰ লগত জড়িত নৃত্য, উৎসৱ-পাৰ্ব্বনৰ লগত জড়িত নৃত্য, কৃষি-কৰ্মৰ লগত জড়িত নৃত্য আদি৷ তদুপৰি, অঞ্চলভেদে বা গোষ্ঠীভেদেও লোকনৃত্যসমুহক ভাগ কৰিব পাৰি৷ যেনে, জনজাতীয় লোকনৃত্য, গোৱালপৰীয়া, দৰঙী, কামৰূপী ইত্যাদি৷ অসমত এসময়ত প্ৰচলিত নটী নৃত্য পুজা-পাতলৰ লগত জড়িত নৃত্যৰ ভাগত ধৰা হয়৷ মন্দিৰৰ দেৱ-প্ৰতিমাৰ আগত এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰি দেৱতাক তুষ্ট কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল৷ নটী নৃত্য বৰ্তমান লোপ পাইছে৷ ইয়াৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণো আছে৷
নটী শব্দৰ উৎস
সংস্কৃত নট শব্দৰ পৰাই ’নটী’ শব্দটো আহিছে৷ ’নট’ শব্দৰ সমাৰ্থক ইংৰাজী শব্দ 'actor' কিন্তু ইয়াৰ অসমীয়া মূখ্য অৰ্থ নাচনিয়াৰ৷ নট শব্দই পুৰুষ নাচনিয়াৰক বুজাইছিল৷ পিছলৈ ই স্ত্ৰীলিংগবাচক নটী শব্দৰ সৃষ্টি কৰে৷
নটী আৰু দেৱদাসী
দক্ষিণ ভাৰতৰ দেৱমন্দিৰবোৰত দেৱদাসী বুলি কুমাৰী সম্প্ৰদায় এটি আছে৷ মাক-বাপেকে মনোকামনা সিদ্ধিৰ বাবে নিজৰ কুমাৰী ছোৱালী এজনী দেৱতাৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে উছৰ্গা কৰে৷ তেওঁলোকক দেৱগণিকা হিচাপে গণ্য কৰা হয়৷ তেওঁলোকে যাৰে-তাৰে লগত যৌন সম্পৰ্ক কৰিব পাৰে, কিন্তু বিয়া হ’ব নোৱাৰে৷ অসমৰ দেৱমন্দিৰবোৰতো আগৰ দিনৰ পৰাই দেৱদাসীৰ সমতুল্য নটিনী সম্প্ৰদায় এটি আছে৷ প্ৰায়বোৰ দেৱমন্দিৰৰ লগতে নাট মন্দিৰ একোটি থাকে আৰু তাত নট-নটিনীসকলে আৰতি সময়ত নাচন বাজন কৰে৷ নটী আৰু দেৱদাসীসকলৰ মূলগত পাৰ্থক্য হ’ল, নটীসকলে বিবাহলৈ মন কৰিলে নটীৰ কাম এৰি সংসাৰ কৰিব পাৰিছিল, কিন্তু দেৱদাসীসকলে ওৰে জীৱন দেৱতাৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে মন্দিৰ প্ৰাঙ্গনতে জীৱন নিয়াব লাগিছিল৷
নৃত্যৰ বৈশিষ্ট
নটীনৃত্য অসমৰ এসময়ৰ জনপ্ৰিয় ধৰ্মানুষ্ঠান আছিল৷ এই নৃত্যত উচ্চাঙ্গ সঙ্গীত আৰু নৃত্যৰ সমাবেশ ঘটিছিল৷ হাজো, ডেৰগাঁও, নেঘেৰিটিঙ, ডুবি আদি দেৱালয়ত এই নৃত্য অপৰিহাৰ্য আছিল৷ ই শিৱপূজাৰ অন্যতম অঙ্গ৷ ডুবি দেৱালয়ত পোনপ্ৰথমে স্বৰ্গদেৱ শিৱসিংহই এই নৃত্যৰ অৱতাৰণা কৰে৷ পুৱাৰ পৰা সন্ধিয়ালৈ নটীসকলে ব্ৰতচাৰিণী হৈ থাকি দুপৰীয়া আৰু সন্ধ্যাৰ আৰতিৰ সময়ত নৃত্য পৰিৱেশন কৰিব লাগিছিল৷ নৃত্যৰ আগে আগে ডবা কোবোৱা হৈছিল৷ তৃতীয়বাৰ ডবাৰ কোব পৰাৰ লগে লগে নৃত্য আৰম্ভ কৰি প্ৰায় এঘণ্টা সময় নাচিব লাগিছিল৷ নৃত্যৰ আৰম্ভণিতে থিয় হৈ জপিয়াই নৃত্য কৰি শেষত ক্ৰমে শান্ত হৈ শেষ কৰিছিল৷ প্ৰথমে এগৰাকী, তাৰপিছত তিনিগৰাকী আৰু শেষত পাঁচগৰাকী দেৱদাসীয়ে বিগ্ৰহৰ সম্মুখত নাচিছিল৷ এই নৃত্যত পুৰুষে বাদ্য সংগত কৰিছিল আৰু খোল, মৃদঙ্গ, নাগেৰা, পাতিতাল, খুতিতাল, টোকাৰী দোতাঁৰা বাঁহী আদি বাদ্য সংগত কৰিছিল৷ গীতসমূহত ব্যাস ওজাপলিৰ গীত-পদ-ৰাগৰ লগত সাদৃশ্য থকা৷ নটীনাচৰ ভংগীসমূহৰ ভিতৰত ’খট’, ’টঙাল মোচৰা’৷ ’খুদ’ আদি উল্লেখযোগ্য৷
নটী নৃত্য লোপ পোৱাৰ কাৰণ
প্ৰাচীন অসমত প্ৰায় প্ৰত্যেকখন দেৱালয়ত নট বা নট কলিতা নামে এক সম্প্ৰদায় আছিল আৰু তেওঁলোকৰ অকুমাৰী ছোৱালীবোৰে মন্দিৰত নৃত্য কৰিছিল যদিও বেশ্যা পৰ্যায়ত পেলোৱাত এই গোটেই সম্প্ৰদায়ৰ ওপৰতে চেকা পৰে৷ সেয়ে, চৰকাৰে কঠোৰ ব্যৱস্থা লৈ এই নটী নৃত্যৰ পৰম্পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে উঠাই দিয়ে৷
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
৯ ফেব্ৰুৱাৰী
৯ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৪০তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩২৫টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩২৬টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফেব্ৰুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
দপ্পন কুথু
দপ্পন কুথু (Dappan kuthu) দক্ষিণ ভাৰতৰ তামিনাডু এক লোক উৎসৱ৷ দপ্পন কুথু বা কুথু হৈছে দক্ষিণ ভাৰতীয় ৰাজ্যত পৰিবেশন কৰা পাৰ্কাচনৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা এটা লোক নৃত্য আৰু সংগীতৰ ধাৰা। ই চলচ্চিত্ৰ সংগীতত ব্যৱহৃত কেইবাটাও জনপ্ৰিয় ধাৰাৰ ভিতৰত অন্যতম, মূলতঃ তামিল চিনেমা আৰু অন্যান্য দক্ষিণ ছবিত, তামিল সংস্কৃতিৰ লোকে চিত্ৰগ্ৰহণ আৰু প্ৰযোজনা কৰে। ধ্ৰুপদী ভাৰতীয় নৃত্য যেনে ভাৰতনাট্যম বা কথাকালিৰ দৰে দপ্পানকুথু তুলনামূলকভাৱে অনানুষ্ঠানিক কাৰণ ইয়াৰ কোনো গঠনমূলক, ব্যাকৰণিক পদক্ষেপ নাই আৰু নৃত্যশিল্পীসকলে আনুষ্ঠানিক নৃত্য শ্ৰেণীৰ জৰিয়তে শিকিব নোৱাৰে। ই তামিলনাডুৰ পুৰণি লোকনৃত্যৰ সৈতে পাৰ্কাচনৰ ওপৰত গুৰুত্ব ভাগ কৰে, যেনে কুম্মি আৰু কোলাটম।
বাদ্যযন্ত্ৰ
তামিল ভাষাত থাৰাই থাপ্পটাই নামৰ এটা টান বাদ্যযন্ত্ৰ, জিংগল নোহোৱাকৈ, প্ৰায়ে দপ্পান কুথু বা অনুৰূপ নৃত্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই সাধাৰণ পেঁপাৰ দৰে নহয়, ইয়াক বাবে বজাবলৈ কাঠৰ লাঠিৰ প্ৰয়োজন হয়। ঢোলও প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কাষ্টমাইজড ট্ৰুম্পেট (স্থানীয়ভাৱে নদাস্বৰম বুলি কোৱা হয়)ও কেতিয়াবা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দপ্পান কুথুৰ ছন্দ প্ৰায়ে স্তৰিত আৰু ইটোৱে সিটোৰ ভিতৰলৈ বৈ যোৱা স্পন্দনৰ আৰ্হিৰ মিশ্ৰণেৰে বুজায়। দপ্পান কুথুত অন্যান্য পাৰ্কাচন বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। কানাড়া ভাষাত তামাতে নামৰ একেধৰণৰ বাদ্যযন্ত্ৰ গণেশ পতিৰ দৰে বাদ্যযন্ত্ৰও সীমান্ত অঞ্চল যেনে এম.এম. পাহাৰ। দাপ্পান কুথু গীতৰ বাবে সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত সময়ৰ স্বাক্ষৰ হৈছে।
সাজ-পোছাক আৰু সজ্জা
দাপ্পান কুথু নাচিলে যিকোনো সাজ-পোছাক পিন্ধিব পাৰি যদিও সাধাৰণতে লুঙী (কঁকালত মেৰিয়াই থোৱা ৰঙীন কাপোৰ) পিন্ধা হয় আৰু আটাইতকৈ ভাল, তলত আঁঠুৰ ওপৰেৰে ওপৰলৈ ওপৰলৈ ভাঁজ কৰি মাজত। আদৰ্শগতভাৱে ইয়াক পট্টাপটিৰ (লাইনযুক্ত ট্ৰাউজাৰ) ওপৰত পিন্ধিব লাগে। পিন্ধা চাৰ্টটোত ঠাইত মাত্ৰ দুটা বা তিনিটা বুটাম থাকিব, আনহাতে বুকুৰ অংশটো ডাঙৰকৈ খোলাকৈ ৰখা হয় আৰু চাৰ্টৰ তলৰ অংশত গাঁঠি দিয়া হয় (চাৰ্টৰ দুটা অংশ ব্যৱহাৰ কৰি)। কপাল আৰু/বা হাতৰ কব্জিত ৰুমাল বা বেণ্ডেনা বান্ধি লোৱাটোও সাধাৰণ কথা। দৰ্শকে জোৰেৰে তালি আৰু হুইচেল প্ৰায়ে দপ্পান কুথু নৃত্যৰ লগত সংগতি ৰাখে। দৰ্শকে পৰিৱেশনৰ সময়ত স্থানীয়ভাৱে "পট্টাছু" বুলি কোৱা ফটকাবোৰ মাটিত উৰুৱাই দিয়াৰ কথাও জনা যায়। নৃত্যশিল্পীসকলে প্ৰভাৱৰ বাবে মুখৰ অভিব্যক্তি ব্যৱহাৰ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, জিভাখন ভাঁজ কৰি আগৰ দাঁতেৰে ঠাইত ধৰি ৰখা হয়, নিয়মীয়াকৈ বাহিৰলৈ উলিয়াই অনা হয়।
দাপ্পান কুথুৰ এই ধাৰাটো কেইবাখনো তামিল কথাছবিত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
নয়নতৰা চেহগল
নয়নতৰা চেহগল (Nayantara Sahgal; জন্ম: ১০ মে' ১৯২৭) হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক, যি ইংৰাজী ভাষাত লেখা-মেলা কৰে। তেওঁ নেহৰু-গান্ধী পৰিয়ালৰ সদস্য। জৱাহৰলাল নেহৰুৰ ভগ্নী বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিতৰ তিনি গৰাকী জীয়ৰীৰ তেওঁ দ্বিতীয় গৰাকী।
১৯৮৬ চনত তেওঁৰ ইংৰাজী উপন্যাস ৰিচ লাইক আচৰ বাবে তেওঁক সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
চেহগলৰ দেউতাক ৰঞ্জিত সীতাৰাম পণ্ডিত কাথিয়াবাৰৰ এজন বেৰিষ্টাৰ আছিল। তেওঁ এগৰাকী ধ্ৰুপদী পণ্ডিত আছিল, যি 'কলহন'ৰ 'ৰাজতৰংগিনী' সংস্কৃতৰপৰা ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতা যুঁজলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ সমৰ্থনৰ বাবে তেওঁক আটক কৰা হয় আৰু ১৯৪৪ চনত লক্ষ্ণৌৰ এখন ফাটেকত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিত আৰু তিনিগৰাকী কন্যা ক্ৰমে চন্দ্ৰলেখা মেহতা, নয়নতৰা চেহগল আৰু ৰীতা ডৰক এৰি থৈ যায়।