cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰূপহী থেকেৰা
ইয়াক অসমীয়াত কণ- থেকেৰা বুলিও কোৱা হয়। মিজো ভাষাত ইয়াক চেংকক, গাৰো ভাষাত ঠিছুৰু আৰু খাচী ভাষাত ডিয়েং-চহ-জাড়ু বোলা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত শ্ৰেণী:থেকেৰা
ক্ৰিটিক অৱ দ্য গ'থা প্ৰগ্ৰাম
ক্ৰিটিক অৱ দ্য গ'থা প্ৰগ্ৰাম (জাৰ্মান ভাষাত: Kritik des Gothaer Programms) কাৰ্ল মাৰ্ক্সে চ'চিয়েল ডেম'ক্ৰেটিক ৱৰ্কাৰ্ছ পাৰ্টি অৱ জাৰ্মানীলৈ লিখা এখন চিঠিৰ ওপৰত আধাৰিত এক সমল।
বিৱৰণ
এই লিখনি কাৰ্ল মাৰ্ক্সৰ বিপ্লৱী কৌশলৰ ওপৰত আতাইতকৈ বহলাই লিখা লিখনিৰ অন্যতম। এই লিখনিত সৰ্বহাৰাৰ একনায়কত্ববাদ, পুজিবাদৰ পৰা সাম্যবাদলৈ ৰূপান্তৰৰ কাল, সৰ্বহাৰাৰ আন্তৰ্জাতীয়তাবাদ আৰু শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ দলৰ কথা বিৱৰোৱা হৈছে কাৰ্ল মাৰ্ক্সৰ দ্বাৰা।
এই লিখনিত তলৰ খাপৰ সাম্যবাদী সমাজত সকলোৱে সমাজলৈ যিমান দিছে সিমান ঘূৰাই পোৱাৰ কথা কোৱা হৈছিল। ধনৰ সলনি লেবাৰ ভাউচাৰৰ ব্যৱহাৰৰ কথাও কোৱা হৈছিল।
এই চিঠি গথা চহৰত পাৰ্টিটোৱে জেনেৰেল জাৰ্মান ৱৰ্কাৰ্ছ এচ'চিয়েচন্ৰ সৈতে একেলগ হোৱাৰ আগত লিখা হৈছিল যিহেতু কাৰ্ল মাৰ্ক্সে লেচেলেই বিপ্লৱবিৰোধী অৱস্থান লোৱাৰ সম্ভাৱনা সন্দেহ কৰিছিল।
গথা প্ৰগ্ৰামত এক কম ঊগ্ৰ উপায় বিচাৰিছিল সমাজবাদৰ বাবে। পিচে আন মাৰ্ক্সবাদীয়ে বিপ্লৱীপথৰ পোষকতা কৰিছিল।.
চাম্বাৰ
চাম্বাৰ (Sambar) দক্ষিণ ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাৰ জনপ্ৰিয় ব্যঞ্জন। বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পাচলি, দাইল, তেঁতেলী আৰু মছলাৰে থপ থপীয়াকৈ তৈয়াৰ কৰা ই একপ্ৰকাৰ জোল বা চুৰুহা। ই দক্ষিণ ভাৰতীয় আৰু শ্ৰীলংকান ৰন্ধনশৈলীৰ অভিন্ন অংশ আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰতীক।
ইতিহাস
খাদ্য ইতিহাসবিদ কে. টি. আচয়াৰ মতে সাহিত্যত চাম্বাৰ প্ৰাচীনতম উল্লেখ ১৭ শতিকাৰ গ্ৰন্থত পোৱা গৈছে। ইয়াৰ উৎপত্তি তাঞ্জাভুৰৰ মাৰাঠা শাসক শ্বাহুৰজীৰ পাকঘৰসমূহত হৈছিল। প্ৰথম শ্বাহুৰ ৰান্ধনীসকলে অমতি নামৰ এটা ব্যঞ্জন তৈয়াৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি কোকুমৰ বাবে ৰহৰ দাইল আৰু তেঁতেলীৰ নিৰ্যাসৰ পৰিৱৰ্তে মাটিমাহৰ সৈতে পৰীক্ষা কৰিছিল। ৰাজদৰবাৰে ইয়াক দিনটোৰ অতিথি ৰজাৰ সৰু ভাতৃ চেৰফোজী প্ৰথম আৰু পৰৱৰ্তী শাসকৰ নামত চাম্বাৰ ৰাখিছিল।
প্ৰস্তুতি
চাম্বাৰ তলত উল্লেখ কৰা এক বা একাধিক পাচলিৰে তৈয়াৰ কৰা হয়: চাম্বাৰত প্ৰায়ে চাম্বাৰ পাউডাৰ নামৰ ভজা দাইলেৰে তৈয়াৰ কৰা এটা মোটা মচলা মিশ্ৰণ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই মছলাত দাইলৰ উপৰিও ৰঙা জলকীয়া, মেথিৰ বীজ, ধনিয়া বীজ আৰু কেতিয়াবা হিং আৰু নৰসিংহ পাত থাকে। আঞ্চলিক তাৰতম্যবোৰৰ বাবে ঠাইভেদে জীৰা, জালুক, ৰুকা নাৰিকল, দালচিনি, বুটৰ দাইল, মাটিমাহ, ৰহৰ দাইল আৰু অন্যান্য মছলা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পাচলিৰ সৈতে তেঁতেলীৰ মণ্ড, চাম্বাৰ পাউডাৰ, হালধি, নিমখ আৰু হিং দি একেলগে সিদ্ধ কৰা হয় যেতিয়ালৈকে পাচলি আধা সিজা নহয়। তাৰ পিছত ৰন্ধা দাইল যোগ কৰা হয় আৰু পাচলি নিসিজালৈকে ৰান্ধি থকা হয়। অতিৰিক্ত গোন্ধৰ বাবে ৰন্ধা চাম্বাৰত মচলাযুক্ত-সুগন্ধি গৰমতেল যোগ কৰা হয় আৰু ব্যঞ্জনটো সতেজ ধনিয়া পাতেৰে সজোৱা হয়।
ৰন্ধনৰ শেষত সৰিয়হৰ বীজ আৰু নৰসিংহ পাত আৰু গৰম নাৰিকল বা আন তেলত অন্যান্য উপাদান ভাজি তৈয়াৰ কৰা মচলা-সুৱাসিত তেল বা তাৰকা যোগ কৰাটো এক সাধাৰণ ভাৰতীয় ৰন্ধন কৌশল আৰু ইয়াক তেল মৰা বুলি কোৱা হয়। সৰিয়হৰ গুটি, মাটিমাহ, শুকান ৰঙা জলকীয়া, আৰু ঘিঁউ বা নাৰিকল বা পাচলি তেলত ভজা তৰকাৰী পাতৰ সংমিশ্ৰণ হৈছে চাম্বাৰৰ বাবে ব্যৱহৃত অসংখ্য তেল মৰাৰ এটা উদাহৰণ। কিছুমান তাৰতম্যৰ বাবে অতিৰিক্ত উপাদান যেনে জীৰা, পিয়াঁজ, মেথিৰ বীজ আৰু হিং পাউডাৰ যোগ কৰা হয়।
চাম্বাৰত কিছুমানে মুঙ দাইল আৰু ৰঙালাওৰ দৰে উপাদান ব্যৱহাৰ কৰে।
প্ৰকাৰ
চাম্বাৰ দক্ষিণ ভাৰতত দাইল আধাৰিত পাচলিৰ জোল। নাৰিকল উৎপাদন হোৱা অঞ্চলত বিশেষকৈ কেৰালা, উপকূলীয় কৰ্ণাটক আৰু তামিলনাডুৰ কিছুমান অঞ্চলত চাম্বাৰত চাম্বাৰ পাউডাৰৰ পৰিৱৰ্তে সতেজ, ৰুকা আৰু ভজা নাৰিকল আৰু মছলাৰ পেষ্টেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়।
কৰ্ণাটকত ইয়াক চাৰু বুলি কোৱা হয় আৰু ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা হুলি বুলি কোৱা হয়। এই চাৰু কৰ্ণাটকৰ এক বিশেষত্ব। বিশেষকৈ পুৰণি মহীশূৰ অঞ্চলৰ চাৰু বিখ্যাত। ৰন্ধা পাচলি আৰুদাইলৰ অতিৰিক্ত তেঁতেলী যোগ হোৱাৰ বাবে ই অলপ মিঠা হয়। আটাইতকৈ সচৰাচৰ চাৰু হৈছে 'কলি চাৰু' আৰু 'চপিনা চাৰু' আৰু মুখ্য উপাদান বোৰ ক্ৰমান্বিতভাৱে কুকুৰা মাংস আৰু পাচলি।
অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু তেলেংগানাত ইয়াক চাম্বাৰ বুলি কোৱা হয়। দাইল আৰু তেঁতেলীৰ উপৰিও ইয়াত কেইটামানৰ সংমিশ্ৰণত পাচলি ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে: পিয়াঁজ, দুসাকায়া, তিতাকেৰালা, চাজিনা, ভেন্দি, বেঙেনা, ৰঙালাও আৰু বিলাহী।
দাইল অবিহনে কিন্তু পাচলি, শুকান বা সতেজ মাছ বা মাংসৰ সৈতে একে ধৰণৰ ব্যঞ্জনক তামিলনাডুত কুজাম্বু আৰু অন্ধ্ৰত পুলুচু বুলি কোৱা হয়।
পৰিৱেশন
চাম্বাৰক সাধাৰণতে আনুষ্ঠানিক আৰু দৈনন্দিন দক্ষিণ ভাৰতীয় দুয়োটা ৰন্ধনৰ মুখ্য ব্যঞ্জন হিচাপে ভাতৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। চাম্বাৰৰ ভাতৰ সৈতে মিহলি কৰি আৰু এক প্ৰকাৰৰ পাচলি আনুষংগিক ব্যঞ্জনৰ সৈতে খোৱা হয়। তাৰ পিছত দৈ ভাতৰ সৈতে মিহলি কৰি থোৱা দক্ষিণ ভাৰতীয় মুখ্য ৰীতি।
ভড়া চাম্বাৰ আৰু ইডলি চাম্বাৰ দক্ষিণ ভাৰতীয় ৰাজ্যসমূহত ৰাতিপুৱাৰ আহাৰ বা সন্ধিয়াৰ জলপানৰ বাবে জনপ্ৰিয়। ৰাস্তাৰ কাষৰ ৰেষ্টুৰেণ্টবোৰে প্ৰায়ে ইডলি আৰু ভড়াৰ বাবে চাম্বাৰ বিনামূলীয়াকৈ বাৰে বাৰে প্ৰদান কৰে।
চাম্বাৰক ডোচা আৰু উপমাৰ বাবে আনুষংগিক ব্যঞ্জন হিচাপেও পৰিৱেশন কৰা হয়।
জেট লেগ
এটা সময় অঞ্চলৰ পৰা আন এটালৈ যাত্ৰা কৰোঁতে হোৱা জৈৱিক লয়ৰ অসামঞ্জস্যতাক জেট লেগ (Jet lag) বোলে। মেলাট'নিন হৰম'ন নিঃসৰণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা আন্ধাৰ-পোহৰৰ চক্ৰ ব্যাহত হ'লে জেট লেগ হয়। মেলাট'নিনে টোপনি আৰু সাৰে থকাৰ দৈনিক ছন্দ (circadian rythm) নিয়ন্ত্ৰণত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। কিমান সময়ত কিমান দূৰত্বলৈ যাত্ৰা কৰিছে তাৰ ওপৰত জেট লেগৰ প্ৰাবল্য নিৰ্ভৰ কৰে। জেট লেগক আগতে দৈনিক ছন্দৰ টোপনি ৰোগত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হৈছিল। লক্ষণৰ ভিতৰত ভাগৰ লগা, মনোযোগ দিব নোৱৰা, টোপনিৰ খেলিমেলি, অস্বাচ্ছন্দ্য বোধ, মূৰৰ বিষ, খিংখিঙীয়া হোৱা, পেটৰ অসুখ, ভোক কমা আদি প্ৰধান।
জেট বিমানৰ প্ৰচলন হোৱাৰ আগতে এই পৰিঘটনা বৰকৈ দেখা নগৈছিল। জেট বিমানত তীব্ৰবেগেৰে দীৰ্ঘ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিব পৰা হোৱাৰ পাছত এই পৰিঘটনা পোহৰলৈ আহে আৰু সেইবাবে ইয়াৰ নামো "জেট লেগ" ৰখা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিমান চালনা চিকিৎসা বিজ্ঞান শ্ৰেণী:দৈনিক ছন্দ
ভেল্লোৰ বিদ্ৰোহ
ভেল্লোৰ বিদ্ৰোহ (Vellore mutiny) নাইবা ভেল্লোৰ বিপ্লৱ (১০ জুলাই ১৮০৬) আছিল ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতীয় চিপাহীৰ দ্বাৰা বৃহৎ সংখ্যাত সূচনা হোৱা প্ৰথম পৰ্যায়ৰ হিংসাত্মক সংগ্ৰাম৷ ইয়াৰ পিছত প্ৰায় অৰ্ধ শতিকাৰ পিছত ১৮৫৭ চনত চিপাহী বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হয়৷ ভেল্লোৰ বিদ্ৰোহৰ সূচনা হৈছিল দক্ষিণ ভাৰতীয় চহৰ ভেল্লোৰত৷ এই বিদ্ৰোহ সম্পূৰ্ণ এটা দিন জাৰি থাকে৷ বিদ্ৰোহীসকলে ভেল্লোৰ দূৰ্গ দখল কৰে আৰু ২০০জন ব্ৰিটিছ সৈন্যক হতাহত কৰে৷ এই বিদ্ৰোহটো আৰ্কোট ভেল্লোৰৰ অশ্বাৰোহী আৰু কামান বাহিনীৰ দ্বাৰা দমন কৰা হৈছিল৷ বিদ্ৰোহীসকলৰ প্ৰায় ৩০০ গৰাকী বিদ্ৰোহীৰ মৃত্যু হৈছিল৷ একাংশ চিপাহীক কৰ্ট মাৰ্শ্বেল কৰা হৈছিল৷
উক্ত বিদ্ৰোহৰ তাৎক্ষণিক কাৰণ হিচাপে চিপাহীৰ পৰিৱৰ্তিত পোছাকৰ দিশটো উনুকিয়াব পাৰি৷ ১৮০৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত এই সিদ্ধান্তটো লোৱা হৈছিল৷ হিন্দুসকলক তেওঁলোকৰ কপালত পৰম্পৰাগত ধৰ্মীয় চিহ্ন আঁকিবলৈ বাধা দিয়া হৈছিল আৰু মুছলিমসকলক দাড়ি খুৰাবলৈ আৰু মোছ কাটিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল৷  ইয়াৰ লগতে মাদ্ৰাছ আৰ্মীৰ সেনাধ্যক্ষ জেনেৰেল ছাৰ জন ক্ৰেডকে এটা ঘূৰণীয়া টুপি পিন্ধিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল৷ নতুনকৈ সংযোজিত হোৱা এই শিৰস্ত্ৰাণটোত চামৰাৰ টুকুৰা আছিল আৰু প্ৰচলিত পাগুৰিৰ ব্যৱহাৰ পৰিহাৰ কৰা হৈছিল৷ এই সিদ্ধান্তটোৱে হিন্দু আৰু মুছলমান চিপাহীৰ অনুভূতিত আঘাত হানে৷
এই পৰিৱৰ্তনসমূহে মানুহৰ "সৈনিকৰ ৰূপ"টো উন্নত কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছিল, কিন্তু ইয়াৰ ফলত ভাৰতীয় সৈন্যৰ মাজত গভীৰ অসন্তুষ্টিৰহে সৃষ্টি কৰিছিল৷ ১৮০৬ চনৰ মে' মাহত নতুন নিয়মৰ বিৰোধিতা কৰা কেইজনমান বিদ্ৰোহীক মাদ্ৰাছৰ ছেইণ্ট জৰ্জ দূৰ্গলৈ পঠিওৱা হৈছিল৷ এই দুয়োজন হিন্দু আৰু মুছলিম ব্যক্তিক নবৈটা চাবুকৰ কোব শোধোৱা হৈছিল আৰু আৰ্মীৰ পৰা অপসাৰণ কৰা হৈছিল৷ ঊনৈশজন চিপাহীৰ বাবে ৫০টা চাবুকৰ কোবৰ শাস্তি ঘোষণা কৰা হৈছিল, কিন্তু তেওঁলোকে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ পৰা 'ক্ষমা' লাভ কৰিছিল৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিদ্ৰোহ
১৫ নৱেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
ঘটনাৱলী
(১) প্ৰসিদ্ধ ভাষাবিদ, গৱেষক, সাহিত্যিক বাণীকান্ত কাকতিৰ জন্ম হয় ১৮৯৪ চনৰ আজিৰ দিনটোতে। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰথমজন অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেখেতৰ গৱেষণা গ্ৰন্থখনৰ নাম হ’ল- Assamese : Its Formation And Development.
(২) ১৯৮২ চনৰ আজিৰ দিনটোতে ভূ-দান আন্দোলনৰ নেতা বিনোৱা ভাৱেৰ মৃত্যু হয়।
(৩) মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাৰ অভিযোগত নাথুৰাম গডছে আৰু নাৰায়ণ দত্তাত্ৰেয় আপ্তেক আম্বালা জেলত ফাঁচি দিয়া ১৯৪৯ চনৰ আজিৰ দিনটোতে।
(৪) আন্তৰ্জাতিক খ্যাতিসম্পন্ন মহিলা টেনিচ খেলুৱৈ ছানিয়া মিৰ্জাৰ জন্ম হয় ১৯৮৬ চনৰ আজিৰ দিনটোতে।
(৫) ১৬৩০ চনৰ আজিৰ দিনটোতে জাৰ্মান জ্যোতিৰ্বিজ্ঞনী জহান্স কেপলাৰৰ মৃত্যু হয়।
(৬) আজিৰ দিনটোতে ১৯৮৩ চনত চাইপ্ৰাছে স্বাধীনতা লাভ কৰে।
(৭) ২০০০ চনৰ আজিৰ দিনটোত অসমৰ সত্ৰীয়া নৃত্যক ৰাষ্ট্ৰীয় নৃত্য হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।
(৮) ২০০০ চনৰ আজিৰ দিনটোত ঝাৰখণ্ডক ভাৰতৰ ২৮ সংখ্যক ৰাজ্য হিচাবে ঘোষণা কৰা হয়।
(৯) ২০০৭ চনৰ আজিৰ দিনটোত বাংলাদেশত হোৱা ঘূৰ্ণী বতাহত প্ৰায় ৭০০০ মানুহৰ মৃত্যু হয়।
(১০) স্বাধীনতা সংগ্ৰামী বীৰচা মুণ্ডাৰ ১৮৭৫ চনৰ আজিৰ দিনটোতে জন্ম হয়। তেওঁৰ মৃত্যু হয় ২৫ বছৰ বয়সতে ১৯০০ চনৰ ৯ জুন তাৰিখে ।
(১১) অসমৰ আন এগৰাকী ভাষাত্ত্ববিদ, গৱেষক ড° গোলোকচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ জন্ম হয় ১৯২৩ চনৰ আজিৰ দিনটোতে মৰিগাঁও জিলাৰ দৈপৰা সত্ৰত। ড॰ গোস্বামীয়ে প্ৰায় ৬০ খনৰো অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ, শতাধিক প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰি গৈছে। ২০২০ চনৰ ২৪ আগষ্টত ৯৬ বছৰ বয়সত তেওঁ স্বৰ্গগামী হয়।
বেংগল গেজেট
বেংগল গেজেট বা অৰিজিনেল কলিকতা জেনেৰেল এডভাৰ্টাইজাৰ (Hicky's Bengal Gazette) ভাৰতৰ ৰাজধানী কলকাতা (তেতিয়াৰ কলিকতা) পৰা প্ৰকাশিত এখন ইংৰাজী ভাষাৰ সাপ্তাহিক বাতৰি কাকত। বেংগল গেজেট নামে খ্যাত এই কাকতখন এছিয়াত মুদ্ৰিত প্ৰথম বাতৰি কাকত। কাকতখন  বাতৰি কাকতৰ প্ৰকাৰ আৰু প্ৰিণ্টিং প্ৰেছ জব্দ কৰাৰ আগতে ২০০৮ আৰু ২০১৪ চনৰ ভিতৰত দুবছৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছিল। জেমছ আগষ্টাছ হিকি নামৰ এজন আইৰিছমেনে ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ঋণৰ বাবে দুবছৰ কাৰাগাৰত কটাইছিল। বাতৰি কাকতখন গভৰ্ণৰ জেনেৰেল ৱাৰেন হেষ্টিংছৰ প্ৰশাসনৰ শক্তিশালী সমালোচক আছিল। বাতৰি কাকতখন ইয়াৰ প্ৰৰোচনামমূলক সাংবাদিকতা আৰু ভাৰতত মুক্ত অভিব্যক্তিৰ যুঁজৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ ১২ ইঞ্চি দীঘল আৰু ৮ ইঞ্চি বহল দুপৃষ্ঠাৰ কাকতখনৰ গৰাকী, সম্পাদক আৰু প্ৰকাশক জেমছ আগষ্টাছ হিকি আছিল। ২০১৪ চনৰ ১৮ এপ্রিল তাৰিখে ইয়াৰ প্ৰকাশ বন্ধ কৰি দিয়া হয়।
ইতিহাস
হিকিয়ে ২০০৮ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত বেংগল গেজেটৰ প্ৰকাশন আৰম্ভ কৰিছিল। প্ৰথমে তেওঁ বাতৰি কাকত ছপা আৰম্ভ কৰিব বুলি ঘোষণা কৰি এখন অনুষ্ঠান পত্ৰ মুদ্ৰণ কৰিছিল। ভাৰতত বাতৰি কাকত ছপা কৰাৰ ধাৰণাটো বাৰ বছৰ আগতে ডাচ অভিযানকাৰী উইলিয়াম বোল্টছৰ আছিল যদিও হিকিয়ে প্ৰথমে এই ধাৰণাটো কাৰ্যকৰী কৰিছিল। বাতৰি কাকতখন শনিবাৰে সপ্তাহত এবাৰ মুদ্ৰণ কৰা হৈছিল। এটকা মূল্যৰ কাকত খনৰ প্ৰচলন প্ৰতি সপ্তাহত প্ৰায় চাৰিশ প্ৰতিলিপি বা ততোধিক বুলি অনুমান কৰা হয়।
হিকিয়ে প্ৰথমে এক নিৰপেক্ষ সম্পাদনা নীতি বজাই ৰাখিছিল (তেওঁৰ শ্লোগান আছিল "সকলো পক্ষৰ বাবে মুকলি, কিন্তু কাৰোৰে দ্বাৰা প্ৰভাৱিত নহয়")। কিন্তু ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী সকলে ইণ্ডিয়া গেজেট নামৰ এখন বাতৰি কাকত মুকলি কৰিব বিচৰা গম পাই তেওঁ তেওঁৰ সম্পাদকীয় স্থিতি সলনি কৰে। হিকিয়ে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ এজন কৰ্মচাৰী চিমিওন ড্ৰোজৰ বিৰুদ্ধে হিকীয়ে ৱাৰেন হেষ্টিংছৰ পত্নী ড্ৰোজ আৰু মাৰিয়ান হেষ্টিংছক উৎকোচ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ শাস্তি হিচাপে ইণ্ডিয়া গেজেটক সমৰ্থন কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল।
হিকিয়ে দাবী কৰিছিল যে হেষ্টিংছৰ আদেশই তেওঁৰ মুক্ত মত প্ৰকাশৰ অধিকাৰ উলংঘা কৰিছে আৰু হেষ্টিংছৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্নীতি, অত্যাচাৰ আৰু আনকি ইৰেক্টাইল ডিচফাংচনৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল। হিকিয়ে কলিকতাৰ আন ব্ৰিটিছ নেতাসকলৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিসমূহ হৈছে ফৰ্ট উইলিয়ামৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ এলিয়া ইম্পেয়ে উৎকোচ লোৱা আৰু প্ৰটেষ্টাণ্ট মিছনৰ নেতা জোহান জাকাৰিয়াছ কিৰনাণ্ডাৰৰ বিৰুদ্ধে এটা অনাথ শিশু পুঁজিৰ পৰা চুৰি কৰাৰ অভিযোগ। হিকিৰ সম্পাদকীয়ৰ স্বাধীনতা অলপ সময়ৰ বাবে আছিল কিয়নো হেষ্টিংছ আৰু কিৰনাণ্ডাৰে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে অপমানৰ বাবে গোচৰ ৰুজু কৰিছিল। ১৭৮১ চনৰ জুন মাহত চাৰিটা নাটকীয় বিচাৰৰ পিছত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে হিকিক দোষী সাব্যস্ত কৰে আৰু কাৰাগাৰৰ শাস্তি প্ৰদান কৰে।
হিকিয়ে তেওঁৰ বাতৰি কাকতখন কাৰাগাৰৰ পৰা ছপা কৰি ৰাখিছিল। ইয়াৰ লগতে হেষ্টিংছ আৰু আনসকলৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰা অব্যাহত ৰাখিছিল। অৱশেষত হেষ্টিংছে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে নতুন মোকৰ্দমা আৰম্ভ কৰি তেওঁক দমন কৰিছিল। হিকিৰ বেংগল গেজেট ২০১৪ চনৰ ১৮ এপ্রিল প্ৰকাশ বন্ধ কৰে। উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ এক নিৰ্দেশৰ দ্বাৰা ইয়াৰ টাইপ জব্দ কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সপ্তাহত ইয়াৰ টাইপ আৰু প্ৰিণ্টিং প্ৰেছ ৰাজহুৱাভাৱে নিলাম কৰা হৈছিল আৰু ইণ্ডিয়া গেজেটত বিক্ৰী কৰা হৈছিল।
সম্পাদকীয় নীতি
হিকিৰ বেংগল গেজেট ইয়াৰ ব্যঙ্গাত্মক আৰু উত্তেজক লিখন শৈলীৰ বাবে জনাজাত আছিল। ইয়াৰ সময়ৰ বহুতো বাতৰি কাকতৰ বিপৰীতে এইখনে মহিলাৰ হস্তমৈথুন, আৰু প্ৰাক-শ্ৰেণীৰ চেতনাৰ দৰে নিষিদ্ধ বিষয়বোৰ আলোচনা কৰিছিল, দৰিদ্ৰসকলৰ অধিকাৰ আৰু প্ৰতিনিধিত্বৰ সৈতে কৰ আৰোপ কৰাৰ অধিকাৰৰ বাবে যুক্তি দিছিল। ই শক্তিশালীভাৱে যুদ্ধ বিৰোধী আৰু ঔপনিৱেশিক বিৰোধী আছিল আৰু তেওঁলোকৰ সম্প্ৰসাৰণবাদী আৰু সাম্ৰাজ্যবাদী উদ্দেশ্যৰ বাবে নিয়মীয়াকৈ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ নেতৃত্বক উপহাস কৰিছিল।
উত্তৰাধিকাৰ
হিকিৰ বেংগল গেজেট আছিল প্ৰথম ইংৰাজী ভাষাৰ বাতৰি কাকত আৰু ভাৰতীয় উপ-মহাদেশ আৰু এছিয়াৰ পৰা প্ৰকাশিত প্ৰথম মুদ্ৰিত বাতৰি কাকত। বাতৰি কাকতখন কেৱল সেই সময়ত ভাৰতত নিযুক্ত ব্ৰিটিছ সৈনিকসকলৰ মাজতেই বিখ্যাত হোৱা নাছিল। ইয়াৰ লগতে ই ভাৰতীয়সকলক তেওঁলোকৰ নিজৰ বাতৰি কাকত প্ৰকাশ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
বৰ্তমান উপলব্ধ আৰু সংৰক্ষিত সংগ্ৰহ
ছয়টা আৰ্কাইভত হিকিৰ বেংগল গেজেটৰ সংগ্ৰহ (সকলো অসম্পূৰ্ণ) আছে বুলি জনা যায়:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বাতৰি কাকত
প্ৰতিভা পাটিল
প্ৰতিভা দেৱীসিং পাটিল (জন্ম ১৯ ডিচেম্বৰ ১৯৩৪) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য পাটিল ভাৰতৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা ৰাষ্ট্ৰপতি। পাটিলে ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১২ চনলৈ ভাৰতবৰ্ষৰ দ্বাদশ ৰাষ্ট্ৰপতিৰূপে কাৰ্য্যভাৰ পালন কৰিছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে ২০০৪ চনৰ পৰা ২০০৭ চনলৈ এখেতে ৰাজস্থানৰ ৰাজ্যপালৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱনকাল
প্ৰতিভা দেৱীসিং পাটিল নাৰায়ণ ৰাও পাটিলৰ জীয়ৰী। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩৪ চনৰ ১৯ ডিচেম্বৰত, মহাৰাষ্ট্ৰৰ জলগাঁও জিলাৰ নাদগাঁও নামৰ গাঁৱত। তেওঁ জলগাঁৱৰ আৰ. আৰ. বিদ্যালয়ৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত জলগাঁওস্থিত মুলজি জেঠা কলেজৰ (সেইসময়ত পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত) পৰা তেওঁ ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু অৰ্থনীতি বিজ্ঞান বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত পাটিলে মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ গভৰ্নমেন্ট ল কলেজ, মুম্বাইৰ পৰা আইন বিষয়তো স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ জলগাঁও জিলা আদালতত আইনী বিষয়াৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ভাৰতীয় মহিলাৰ জীৱনধাৰণৰ মান উন্নীতকৰণ আদিৰ দৰে ভালেমান সামাজিক বিষয়তো তেওঁ কিছু হাত আগবঢ়াইছিল।
১৯৬৫ চনৰ ৭ জুলাইত দেৱীসিং ৰাণসিং শ্বেখাৱটৰ সৈতে প্ৰতিভা পাটিল বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ এহাল ল'ৰা-ছোৱালীৰ জন্ম হয়। পুত্ৰ ৰাওচাহেব শ্বেখাৱটো এগৰাকী ৰাজনৈতিক নেতা।
ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ
১৯৬২ চনত ২৭ বছৰ বয়সত জলগাঁও সমষ্টিৰ পৰা পাটিল মহাৰাষ্ট্ৰ বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ইয়াৰ পিছত মুক্তাইনগৰ সমষ্টিৰ (পূৰ্বে এডলাবাদ নামেৰে জনা গৈছিল) পৰা ১৯৬৭ ৰ পৰা ১৯৮৫ চনৰ ভিতৰত ক্ৰমাগতভাৱে চাৰিবাৰকৈ বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৮৫-১৯৯০ কালছোৱাত পাটিল ৰাজ্যসভাৰ সাংসদৰ পদ লাভ কৰে। ১৯৯১ চনত অনুষ্ঠিত দশম লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ অমৰাৱতী সমষ্টিৰ পৰা লোকসভাৰ সাংসদৰূপে নিৰ্বাচিত হয়। সেই দশকৰে পৰৱৰ্তী অংশত পাটিলে কিছুদিনৰ বাবে ৰাজনীতিৰ পৰা অব্যাহতি লয়।
২০০৪ চনৰ ৮ নৱেম্বৰত তেখেত ৰাজস্থানৰ ২৪তম ৰাজ্যপালৰূপে মনোনীত হৈছিল। পাটিল ৰাজস্থানৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা ৰাজ্যপাল।
নিৰ্বাচন
সংযুক্ত প্ৰগতিশীল মৰ্চা চমুকৈ ইউ. পি. এ.ৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থীৰূপে ২০০৭ চনৰ ১৪ জুনত প্ৰতিভা পাটিলৰ নাম ঘোষণা কৰা হৈছিল। বাওপন্থী সহযোগী দলসমূহে প্ৰাক্তন গৃহমন্ত্ৰী শিৱৰাজ পাটিল আৰু কৰণ সিঙক প্ৰাৰ্থীত্ব দিবলৈ অমান্তি হোৱাত বিকল্প প্ৰাৰ্থী হিচাপেহে পাটিলৰ নাম প্ৰস্তাৱ কৰা হৈছিল। দীৰ্ঘদিন ধৰি পাটিল ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ আৰু নেহৰু-গান্ধী পৰিয়ালৰ বিশ্বাসী আৰু অনুগত ব্যক্তিৰূপে পৰিগণিত হৈ আহিছিল। হয়তো এইটো কাৰণতো ছোনিয়া গান্ধীয়ে তেওঁক ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থীৰূপে বাছনি কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
২০০৭ চনৰ ১৯ জুলাইত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ নিৰ্বাচনত প্ৰতিভা পাটিলে জয় লাভ কৰে। তেওঁ প্ৰায় দুই-তৃতীয়াংশ ভোট লাভ কৰে আৰু ২০০৭ চনৰ ২৫ জুলাইত ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা ৰাষ্ট্ৰপতিৰূপে কাৰ্য্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
কাৰ্য্যকাল
প্ৰতিভা পাটিলে ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰূপে দায়িত্বভাৰ লোৱাৰ কালছোৱাত ভালেমান বিতৰ্কৰ সূচনা হৈছিল। তেওঁ নিজৰ কাৰ্য্যকালছোৱাত মৃত্যদণ্ডৰে দণ্ডিত অভিলেখসংখ্যক ৩৫ গৰাকীকৈ অপৰাধীৰ শাস্তি লাঘৱ কৰিছিল।
নিজৰ কাৰ্য্যকালছোৱাত পাটিলে বিদেশ ভ্ৰমণৰ নামত যথেষ্ট ধন ব্যয় কৰা বুলিও সমালোচিত হৈছিল। সেইসময়লৈ ভাৰতৰ সকলো ৰাষ্ট্ৰপতিতকৈ পাটিলেই সৰ্বাধিকসংখ্যক বিদেশ ভ্ৰমণ কৰিছিল।
দায়িত্বভাৰ পালন কৰা পদসমূহ
প্ৰতিভা পাটিলে নিজৰ কৰ্মজীৱনত বিভিন্ন পদত অধীস্থিত হৈছিল। সেইসমূহ হৈছে:
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
অসমীয়া ভাষা আন্দোলন
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত ১৯৫২ চনৰ পৰা অসমত অসমীয়া ভাষাক চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি আৰু অসমৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান শিক্ষণৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে এক আন্দোলনৰ সূচনা হৈছিল। ভাষিক বৈশিষ্ট্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ভাৰতৰ ’ৰাজ্য পুনৰগঠন আইন, ১৯৫৬’ বলৱৎ হোৱাত এই আন্দোলনে আৰু বল পায়। ভাষাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰাজ্য গঠন হোৱা দেখি অসম সাহিত্য সভায়ে অসমীয়া ভাষাক অসমৰ একমাত্ৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিবলৈ দাবী জনায়। এই আন্দোলনত বহুতো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে যোগদান কৰে। এই আন্দোলনতে ১৯৬০ চনৰ ৪ জুলাইৰ দিনা ৰঞ্জিত বৰপূজাৰী কটন কলেজৰ নিজ হোষ্টেলৰ ১১৩ নম্বৰ ৰুমৰ সন্মুখতে পুলিচৰ নিৰ্বিচাৰ গুলিত মৃত্যু বৰণ কৰিছিল। তেওঁৰ লগতে বহুতে এই আন্দোলনত শ্বহীদ হৈছিল। ইয়াক ’ভাষা আন্দোলন’ বুলি অভিহিত কৰা হয় আৰু ৰঞ্জিত বৰপূজাৰীক ভাষা আন্দোলনৰ প্ৰথম শ্বহীদ হিচাপে মান্যতা প্ৰদান কৰা হয়। এই আন্দোলনৰ ফলশ্ৰুতিত অসম চৰকাৰী ভাষা আইন, ১৯৬০ প্ৰণয়ন কৰা হয় আৰু অসমীয়া ভাষাক ইংৰাজী ভাষাৰ সৈতে অসমৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়। চৰকাৰৰ এই সিদ্ধান্তক বহুতেই আদৰণি জনায় যদিও অসমৰ কিছুমান ঠাইত বিশেষকৈ বৰাক উপত্যকাত ইয়াৰ বিৰুদ্ধে প্ৰবল প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰা হয়। বৰাক উপত্যকাত বঙালী ভাষা আন্দোলন সংঘটিত হোৱাত অসম চৰকাৰী ভাষা আইন, ১৯৬০খন সংশোধন কৰা হয় আৰু ভাষিক সংখ্যালঘু সকলৰ ভাষাৰ অধিকাৰ ৰক্ষা কৰা হয়। ইয়াৰ লগে লগে বৰাক উপত্যকাৰ জিলাকেইখনত অতিৰিক্তভাৱে বঙালী ভাষা চৰকাৰী ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।
ঔপনিবেশিক কাল
কেইবাশতিকা আহোম আৰু অন্যান্য স্থানীয় জনগোষ্ঠীৰ অধীনত থকা অসমৰ শাসনভাৰ ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পিছত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ অধীনলৈ যায়। ব্ৰিটিছে অসমৰ শাসন বংগ প্ৰশাসনৰ আওঁতাত লৈ যায়। ১৮৩৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহত অসমৰ চৰকাৰী কাৰ্যালয় আৰু ন্যায়ালয়ৰ চৰকাৰী ভাষা পূৰ্বে প্ৰচলিত পাৰ্চী ভাষাৰ সলনি বঙালী ভাষা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ আগতে অসমৰ সৰু সৰু ৰাজ্য সমূহত জনগোষ্ঠী সমূহৰ নিজা ভাষা প্ৰচলিত আছিল। ১৮৩৬ চনৰ পৰা আন আন চৰকাৰী কাৰ্যালয়ৰ লগতে বিদ্যালয় সমূহৰ শিক্ষণৰ মাধ্যম হিচাপে বঙালী ভাষাৰ প্ৰচলন হৈছিল। এটা দশকৰ ভিতৰতে অসমীয়া মানুহে ব্ৰিটিছৰ এই কাৰ্যৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
বঙালী ভাষা চৰকাৰী কাম-কাজ আৰু বিদ্যালয়সমূহত বলপূৰ্বক ভাবে জাপি দিয়া বাবে পাশ্চাত্য শিক্ষাৰে শিক্ষিত অসমীয়া আৰু সাধাৰণ সমাজৰ মানুহে লাহে লাহে বিৰোধিতা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। এনেকৈ জাপি দিয়াৰ কাৰ্যৰ ফলত অসমৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ বিকাশ মন্থৰ আৰু মানদণ্ড অতি নিম্ন হৈছিল। ব্ৰিটিছ সকলে অসমৰ প্ৰশাসনৰ বাবে বহু বঙালী মানুহ অসমলৈ আনিছিল। তাৰে বহু বঙালী ব্যক্তি বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। সেইসময়ত অসমীয়া ভাষাত পাঠ্যপুথি ৰচনাৰ বাবে কোনো উৎসাহ আৰু চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতা নাছিল। ইয়াৰ ফলত অসমীয়া সাহিত্য অতি বেয়াকৈ ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল। পৰৱৰ্তী দশকত অসমীয়া আৰু বঙালী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সংঘাতৰ সূত্ৰপাত ঘটা এয়া অন্যতম কাৰণ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত বঙালী ভাষা চৰকাৰী ভাষা হিচাপে জাপি দিয়াৰ বাবে কোনো আন্দোলনৰ সূত্ৰপাত হোৱা নাছিল। শিক্ষা আৰু যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ অভাৱ ইয়াৰ অন্যতম মূল কাৰণ। তদুপৰি সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালৰ অসমীয়া সকলে তেওঁলোকৰ লিখা-মেলা আনকি ঘৰুৱা কথা-বতৰাতো অসমীয়াৰ সলনি বঙালী ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লৈছিল। সেয়ে চৰকাৰৰে এই ভাষা নীতি প্ৰায় এটা দশক জুৰি কোনোৱেও প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰা নাছিল। ইয়াৰ লগে লগে চৰকাৰী পদবী সমূহত বঙালী লোকসকলৰ নিযুক্তি বাঢ়িবলৈ আৰু অসমীয়া সমাজত নিবনুৱা সমস্যা গা কৰি উঠিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। অসমৰ জিলাসমূহত দ্ৰুতগতিত বঙালী আমোলাৰ বৃদ্ধিয়ে অসমৰ খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ সুকীয়া সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক পৰিচয়ত ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিছিল। বঙালী অনুপ্ৰৱেশকাৰী সকলৰ বাবে অসমীয়া লোকসকলৰ মাজত নিজস্ব সংস্কৃতি, ভাষা আৰু পৰম্পৰা সমূহৰ লগতে ভূমি অধিকাৰৰ প্ৰতি সচেতনতা বৃদ্ধি পাবলৈ আৰম্ভ হৈছিল। অসমৰ জন-গাঁথনিৰ পৰিৱৰ্তনৰ ফলত ইয়াৰ থলুৱা ভাষা, সংস্কৃতি, অৰ্থনীতি আৰু ৰাজনৈতিক স্থিতি সলনি হ’বলৈ ধৰিছিল।
আমেৰিকান বাপিষ্ট মিছনেৰী সকলে পোন-প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমীয়া ভাষা উদ্ধাৰৰ বাবে কাৰ্যপন্থা হাতত লৈছিল। তেওঁলোকে স্থানীয় ৰাইজৰ মাজত খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ নিমিত্তে অসমীয়া ভাষাত পুথি প্ৰণয়নৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাত ১৮৪৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত শিৱসাগৰৰ মিছন প্ৰে'ছৰ পৰা প্ৰথম অসমীয়া বাতৰিকাকত অৰুণোদই প্ৰকাশ পায়। তেওঁলোকে যুৱ প্ৰজন্মক আৰু বিদ্বান সকলক এই কামত আগবাঢ়ি আহিবলৈ উৎসাহ যোগাইছিল। সেইসময়ত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন 'অৰুণোদই যুগ'ত লিখা মেলা আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ 'অসমীয়া ল'ৰাৰ মিত্ৰ' নামৰ পুথি ৰচনা কৰিছিল। গুণাভিৰাম বৰুৱায়ে একে সময়তে 'আসাম বন্ধু' ৰচনা কৰিছিল। ভাষাৰ ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱায়ে 'অসমীয়া ব্যাকৰণ' আৰু 'অসমীয়া ল'ৰাৰ ব্যাকৰণ' আৰু 'হেমকোষ' আৰু 'পঢ়াশলীয়া অভিধান' ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষাৰ আধুনিকৰণত অৱদান বঢ়াইছিল।
১৮৭২ চনত বংগৰ লেফ্টটেনেণ্ট গভৰ্নৰ জৰ্জ কেম্পৱেলে অসমীয়া ভাষা অসমৰ স্থানীয় লোকসকলৰ বাবে প্ৰশাসন আৰু শিক্ষানুষ্ঠানত ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব বুলি ঘোষণা কৰিছিল। ইয়াৰ দুবছৰ পিছত অৰ্থাৎ ১৮৭৪ চনত অসম চীফ কমিছনাৰ প্ৰভিন্সৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল। তেতিয়া চীফ কমিছনাৰে ঘোষণা কৰে যে তেতিয়াৰ পৰা গোটেই অসমৰ প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অসমীয়া ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব। যদিও ১৯ শতিকাৰ শেষৰফালত হে মধ্য আৰু উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানত শিক্ষাৰ মাধ্যম বঙালী ভাষাৰ ব্যৱস্থা অন্ত পৰিছিল। ১৮৯৯ চনত মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱায়ে অসমৰ গুৱাহাটীত এখন মহাবিদ্যালয় স্থাপনৰ বাবে ব্ৰিটিছ চৰকাৰলৈ অনুৰোধ জনাইছিল। ১৯০১ চনত অসম প্ৰদেশৰ চীফ কমিছনাৰ হেনৰী কটনে কটন কলেজ উদ্বোধন কৰিছিল।
১৮৮৮ চনত কলিকতাত অধ্যয়নৰত কেইগৰাকীমান মুষ্টিমেয় অসমীয়া ছাত্ৰয়ে অসমীয়াৰে ভাষাৰ উন্নয়নৰ বাবে অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধনী সভা গঠন কৰে। তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলশ্ৰুতিত জোনাকী আলোচনী প্ৰকাশিত হয় আৰু অসমীয়া সাহিত্যত 'জোনাকী যুগ'ৰ সূচনা হয়।
১৯০৩-০৫ চনত বংগ ভংগৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। ভাইছৰয় লৰ্ড কাৰ্জনৰ বংগক বিভাজিত কৰি পশ্চিমে হিন্দু অধ্যুষিত অঞ্চল আৰু পূবে মুছলমান অধ্যুষিত অঞ্চলত ভাগ কৰা সিদ্ধান্তৰ বাবে দুয়োপক্ষৰ পৰা তীব্ৰ বিৰোধিতাৰ সন্মুখীন হৈছিল। এই সিদ্ধান্ত মৰ্মে অসম প্ৰদেশক মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ থকা পূৰ্ব বংগৰ লগত সংযোগ কৰা বাবে অসমীয়া লোকসকলেও ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। এই সিদ্ধান্ত ১৯১১ চনত উঠাই লোৱা হয় আৰু অসমক পূৰ্বৰ চীফ কমিছনাৰ প্ৰভিন্সৰ ঘূৰাই দিয়া হয়।
চৰকাৰী ভাষা আন্দোলন
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত, ১৯৫০ চনৰে পৰা অসমত অসমীয়া ভাষাক চৰকাৰী ভাষা হিচাপে মান্যতা দিয়াৰ দাবী উত্থাপন হৈ আহিছিল যদিও ৰাজ্য পুনৰ্গঠন আইন, ১৯৫৬ গৃহীত হোৱাৰ পিছত এই দাবী প্ৰবল হয়। ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত অসমীয়া ভাষা অন্তৰ্ভুক্তিয়ে দাবীদাৰসকলৰ আত্মবিশ্বাস বৃদ্ধি কৰাত সহায় কৰিছিল। অসম সাহিত্য সভাই অসমীয়াক চৰকাৰী ভাষা হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত জোৰ দি দুটা প্ৰস্তাৱ গৃহীত কৰে, এটা ১৯৫০ চনত আৰু আনটো ১৯৫৯ চনত। ১৯৫৯ চনৰ এপ্ৰিল মাহত গ্ৰহণ কৰা প্ৰস্তাৱত অসমত অসমীয়াক একমাত্ৰ চৰকাৰী ভাষা হিচাপে মান্যতা দিয়াৰ দাবীত তাৎক্ষণিক ৰাজনৈতিক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হয়। তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় ভ্ৰমণ কৰোঁতে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলেও একেই দাবী উত্থাপন কৰে। ২২ এপ্ৰিলত অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটিয়ে ইয়াৰ সমৰ্থনত প্ৰস্তাৱ গৃহীত কৰে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে একে উদ্দেশ্যতে শোভাযাত্ৰা, ধৰ্মঘট আৰু সভাৰ আয়োজন কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ অসম শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষা আন্দোলন শ্ৰেণী:ভাষা আন্দোলন
সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰ
সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰ (Parallel cinema) হৈছে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত আৰম্ভ হোৱা একপ্ৰকাৰৰ চলচ্চিত্ৰ বিপ্লৱ। ১৯৫০ চনত পশ্চিমবংগত আৰম্ভ হোৱা সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰৰ এই ধাৰাটোক মূলঃসূঁ‌তিৰ ব্যৱসায়িক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এক বিকল্প বুলিও ক'ব পাৰি। ফৰাচী নৱ ঢৌ আৰু জাপানীজ নৱ ঢৌৰ ঠিক আগে আগে সৃষ্টি হোৱা সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰৰ এই ধাৰণাটো মূলতঃ ইটালিয়ান নিঅ'ৰিয়েলিজ্মৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰক ১৯৬০ চনত আৰম্ভ হোৱা ভাৰতীয় নৱ ঢৌৰ এক অগ্ৰদূত বুলিও কোৱা হয়। প্ৰথমে বঙালী চলচ্চিত্ৰৰে আৰম্ভ হোৱা এই ধাৰা পাছলৈ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ আৰু বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগলৈ বিয়পি পৰিছিল। সত্যজিৎ ৰায়, মৃণাল সেন,ঋত্বিক ঘটক, তপন সিংহা আদিৰ দৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতাই এই সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰসমূহৰ গুৰি ধৰিছিল।
অতি গুৰুতৰ বিষয়বস্তু, বাস্তৱবাদ তথা স্বাভাৱিকতা আৰু কোনো এটা সময়ৰ আৰ্থসামাজিক, ৰাজনৈতিক পৰিৱৰ্তনৰ ওপৰত চকু দি প্ৰতীকি উপাদানেৰে এই চলচ্চিত্ৰসমূহ নিৰ্মাণ কৰা হয়। মূলঃসূঁ‌তিৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত প্ৰচলিত নৃত্য-গীতৰ ধাৰণাটোও এই সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰসমূহত উলাই কৰা হয়।
মূল
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত বাস্তৱবাদৰ ধাৰণাটোৰ আৰম্ভণি হৈছিল মূলতঃ ১৯২০ আৰু ১৯৩০ ৰ দশকত। বাবুৰাও পেইণ্টাৰৰ ১৯২৫ চনৰ নিৰ্বাক ছবি Savkari Pash (Indian Shylock), এই ধাৰণাৰ এক উদাহৰণ। ছবিখনত এজন দৰিদ্ৰ কৃষকে এজন লুভীয়া জমিদাৰৰ হাতত নিজৰ মাটি হেৰুৱাই চহৰলৈ কাম বিচাৰি যোৱাৰ ঘটনা দেখুওৱা হয়। বাস্তৱবাদী ধাৰণাৰ সাফল্য হিচাপে চিহ্নিত হোৱা, এটা জুপুৰিৰ কাষত এটা বলীয়া কুকুৰৰ শ্বটটোক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ মাইলৰ খুঁ‌টি হিচাপে ধৰা হয়। ১৯৩৭ চনৰ Shantaram ৰ দুনীয়া না মানে Duniya Na Mane (The Unaccepted) নামৰ চলচ্চিত্ৰখনতো ভাৰতীয় সমাজ ব্যৱস্থাত নাৰীৰ প্ৰতি হোৱা ব্যৱহাৰৰ সমালোচনা কৰিছিল।
আৰম্ভণিৰ সময়
চল্লিছ দশকৰ শেষ ভাগৰ পৰা ১৯৬৫ চনলৈকে সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰ বিপ্লৱটোৱে এক আকাৰ পাইছিল। সত্যজিৎ ৰায়, মৃণাল সেন, ঋত্বিক ঘটক, তপন সিংহা, খাৱাজা আহমেড আৱাজ, বুদ্ধদেৱ দাসগুপ্ত, চেতন আনন্দ, গুৰু দত্ত, ভি. চন্তৰামৰ নিচিনা চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতাসকলে ইয়াত আগভাগ লৈছিল। এই সময়চোৱাক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ "সোণালী সময়" বুলি কোৱা হয়। এই চলচ্চিত্ৰসমূহৰ বিষয়বস্তু মূলতঃ সেই সময়ৰ ভাৰতীয় সাহিত্যৰ পৰা তুলি অনা হৈছিল। সেয়ে এই চলচ্চিত্ৰসমূহত সেই সময়ৰ ভাৰতীয় সমাজব্যৱস্থাৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়। গৱেষক আৰু ইতিহাসবিদসকলে ভাৰতীয় জনসংখ্যাৰ আৰ্থসামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক পট পৰিৱৰ্তন তথা পৰিৱৰ্তিত ভাৰতীয় জনগণৰ চিত্ৰ অধ্যয়ন কৰিবলৈ এই চলচ্চিত্ৰসমূহ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। জন্মলগ্নৰে পৰা ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ কিছু কিছু লোকে এই মাধ্যমটোক মনোৰঞ্জনৰ উপৰিও আন কিছুমান ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল। ভাৰতীয় সমাজব্যৱস্থাত প্ৰচলিত ধ্যান-ধাৰণা কিছুমানক নতুনকৈ দেখুৱাই দিয়াৰ উপৰিও জনসাধাৰণৰ মাজলৈ নতুন কিছুমান ধাৰণা প্ৰেৰণ কৰিবলৈও এই চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতাসকল সক্ষম হৈছিল।
ইয়াৰে আৰম্ভণিকালৰ উদাহৰণ আছিল বিমল ৰয়ৰ হিন্দী বোলছবি "দ' বিঘা জমিন। " ছবিখনে সমালোচকৰ প্ৰশংসাৰ লগতে ব্যৱসায়িক সফলতা লাভ কৰে আৰু ১৯৫৪ চনৰ কাঁ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত বঁটা লাভ কৰে। ছবিখনৰ সফলতাই আন আন বোলছবি নিৰ্মাতাকো এই ধাৰাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰে। চেতন আনন্দৰ ১৯৪৭ চনৰ ছবি নীচা নগৰো ইয়াৰ এক অন্যতম উদাহৰণ। এই ছবিখনে প্ৰথম কেন্‌ছ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত গ্ৰেণ্ড প্ৰাইজ বঁ‌টা পাবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইয়াৰ পাছৰে পৰা ভাৰতীয় ছবিয়ে নিয়মীয়াকৈ ১৯৫০ৰ দশক আৰু ১৯৬০ৰ দশকৰ আগভাগলৈ প্ৰায় প্ৰতি বছৰে কেনচ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল আৰু ইয়াৰ বহু সংখ্যকে মহোৎসৱত গুৰুত্বপূৰ্ণ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
১৯৫০ ৰ পৰা ১৯৬০ দশকৰ সময়ছোৱাত বহুতো বৌদ্ধিক-অধ্যয়নপুষ্ট চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতাই সাংগীতিক চলচ্চিত্ৰসমূহৰ প্ৰতি বিষোদগাৰ প্ৰকাশ কৰে আৰু তেওঁলোকে ইয়াক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ একপ্ৰকাৰৰ নতুন ধাৰাৰ সৃষ্টি কৰে। এই ধাৰাত কলাত্মক দিশেৰে বাস্তৱক দেখুওৱা হৈছিল আৰু এই চলচ্চিত্ৰসমূহৰ বহু সংখ্যকেই ৰাজ্যিক চৰকাৰৰ অনুদানত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এইক্ষেত্ৰত সত্যজিৎ ৰায়ে অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰে। সত্যজিৎ ৰায়ে তেখেতৰ তিনিখনীয়া অপু শৃংখলাৰ (১৯৫৫-১৯৫৯) প্ৰথমখন ছবি পথেৰ পাঁচালী (১৯৫৫) ৰ যোগে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতত নিজৰ উপস্থিতি ঘোষণা কৰে। এই অপু শৃংখলাই সকলো আন্তৰ্জাতিক ফিল্ম মহোৎসৱতে পুৰস্কাৰ অৰ্জন কৰে আৰু তাৰ লগে লগেই ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত সমান্তৰাল ধাৰাটো সুপ্ৰতিষ্ঠিত হৈ পৰে।
কিছুমান কলাত্মক চলচ্চিত্ৰই ব্যৱসায়িকভাৱেও সফলতা লাভ কৰিছিল। যিটো চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত অতিবাস্তৱবাদ বা কাল্পনিকতাৰ পয়োভৰ বেছি আছিল, তেনে উদ্যোগত কলাত্মক চলচ্চিত্ৰসমূহৰ সফলতা মন কৰিবলগীয়া। বিমল ৰয়ৰ "দো বিঘা জমিন" ইয়াৰ অন্যতম উদাহৰণ। ভাৰতৰ আন এজন সফল চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতা হৃষিকেশ মুখাৰ্জীক মধ্য-চলচ্চিত্ৰৰ অগ্ৰদূত বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰসমূহত ভাৰতীয় মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ধ্যান-ধাৰণাসমূহৰ স্পষ্ট প্ৰতিফলন দেখিবলৈ পোৱা যায়। ভাৰতৰ আন এজন কলাত্মক ছবিনিৰ্মাতা গুৰু দত্তৰ চলচ্চিত্ৰসমূহো বাণিজ্যিকভাৱে সফল হোৱা দেখা যায়। ১৯৫৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত গুৰু দত্তৰ ছবি প্যাছা টাইম মেগাজিনৰ 100 all time best মোৱিএস ৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
বিকাশ
১৯৭০ ৰ পৰা ১৯৮০ দশকৰ সময়ছোৱাত সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰই হিন্দী চলচ্চিত্ৰজগতখনত বহলভাৱে বিয়পি পৰিছিল। গুলজাৰ, শ্যাম বেনেগাল, মনি কৌল, ৰাজিন্দৰ সিং বেদী, কন্তিলাল ৰাথোড় আৰু চৈয়দ আখটাৰ মিৰ্জাৰ নিচিনা পৰিচালকসকলে এই ক্ষেত্ৰত বিশেষ নেতৃত্ব লৈছিল। মনি কৌলৰ চিনেমা Uski Roti (১৯৭১), Ashadh Ka Ek Din (১৯৭২), Duvidha (১৯৭৪) সেইসময়ত ব্যপকভাৱে প্ৰশংসিত হৈছিল আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়টো নাম বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ঋত্বিক ঘটকৰ এজন ছাত্ৰ কুমাৰ ছাহানীৰ "মায়া দৰ্পন" (১৯৭২) নামৰ চলচ্চিত্ৰখন ভাৰতীয় কলা ছবিৰ এক উল্লেখযোগ্য নাম। এই সময়ৰ এই সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰসমূহে শাবানা আজমী, স্মিতা পাটিল, আমুল পালেকাৰ, ঔম পুৰী, নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ, কুলভূষণ খাৰবান্দা, পংকজ কাপুৰ, দীপ্তি নাৱাল, ফাৰুক শ্বেইখৰ নিচিনা অভিনেতা সকলৰ উত্থানত সহায় কৰিছিল। হেমা মালিনী, ৰাখী, ৰেখাৰ নিচিনা বাণিজ্যিক ছবিৰ অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলো এই কলা ছবিসমূহত অভিনয় কৰিবলৈ আকৰ্ষিত হৈছিল।
আদুৰ গোপালকৃষ্ণই ভাৰতীয় চিনেমাৰ এই নতুন ধাৰাটো ১৯৭২ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত Swayamvaram নামৰ চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে মালয়ালম চিনেমালৈও বিয়পাই দিছিল। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ "সোণালী যুগ"ৰ বহুদিনৰ মূৰত মালয়ালম চিনেমাই ১৯৮০ আৰু ১৯৯০ ৰ দশকত "সোণালী যুগ"ৰ অভিজ্ঞতা অনুভৱ কৰিছিল। সেইসময়ৰ প্ৰায়খিনি ভাৰতীয় চিত্ৰনিৰ্মাতাই আছিল মালয়ালম চিনেমা উদ্যোগৰ পৰা অহা। সেইসকলৰ ভিতৰত আদুৰ গোপালকৃষ্ণন, কে. পি. কুমাৰন, জি অৰবিন্দন, জন আব্ৰাহাম, পদ্মৰাজন, ভাৰথান, টি. বি. চন্দ্ৰন আৰু ছাজি এন. কৰণ উল্লেখযোগ্য। এইসকলৰ প্ৰত্যেকেই সত্যজিৎ ৰায়ৰ অনুগামী আছিল।
ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া আৰু জাহ্নু বৰুৱাই অসমীয়া চিনেমা উদ্যোগত এই চিনেমাৰ ধাৰাটো আগবঢ়াই লৈ গৈছিল। আনহাতে আৰিবাম শ্যাম শৰ্মাই মণিপুৰত সমান্তৰাল চিনেমা নিৰ্মাণত অগ্ৰণী ভূমিকা লৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ
নৱমল্লিকা ফুল
নৱমল্লিকা হৈছে এবিধ সপুষ্পক উদ্ভিদ। ডালবোৰ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ নোমেৰে আবৰা। পাত বিপৰীতমুখী, সৰল, ১৮ চেমিলৈকে দীঘল আৰু ১০ চেমিলৈকে বহল। বগা ৰঙৰ ৮ বা ৯ পাহিযুক্ত ফুল ফুলে। এপ্ৰিল-মে মাহত ফুল ফুলে।
সাধাৰণ নাম
নৱমল্লিকা ফুলৰ বিভিন্ন ভাষাত বিভিন্ন নাম আছে:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফুল
আন্তৰ্জাতিক ধাত্ৰী দিৱস
আন্তৰ্জাতিক ধাত্ৰী দিৱস সমগ্ৰ বিশ্বতে প্ৰতিবছৰে ১২ মে’ তাৰিখে পালন কৰা হয়। ১৮২০ চনৰ আজিৰ তাৰিখত আধুনিক নাৰ্ছিং সেৱাৰ মাৰ্গদৰ্শক ফ্লোৰেন্স নাইটিংগেলৰ জন্ম হৈছিল। এই দিৱস পালনৰ যোগেদি ফ্লোৰেন্স নাইটিংগেলৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনোৱাৰ লগতে বিশ্বৰ ধাত্ৰীসকলে ৰোগীসকলৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা সেৱাৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ শ্ৰেণী:পোখালি
ইলেকট্ৰা কমপ্লেক্স
ইলেকট্ৰা কমপ্লেক্স হ'ল ফ্ৰয়েডীয় মনোবিজ্ঞানৰ এক আলোৰণকাৰী ধাৰণা। চমুতে কবলৈ গ'লে ইলেকট্ৰা কমপ্লেক্স হ'ল কন্যা সন্তানৰ দেউতাকৰ প্ৰতি থকা এক ধৰণৰ অৱচেতন যৌন কামনা। বিশ্ববিখ্যাত মনোবিজ্ঞানী চিগ্‌মণ্ড ফ্ৰয়েডৰ মতবাদ অনুসৰি শৈশৱ কালতেই কন্যা সন্তানসকলৰ দেউতাকৰ প্ৰতি এক ধৰণৰ অনুৰাগ অথবা আকৰ্ষণ গঢ় লৈ উঠে আৰু এই অনুৰাগ গঢ় লয় সন্তানৰ অকালজাত যৌন চেতনাৰ প্ৰভাৱত। ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে কন্যাসন্তানসকলৰ মনত মাতৃৰ প্ৰতি এক ধৰণৰ বিৰাগ বা বিকৰ্ষণে ঠাই লয়। ইলেকট্ৰা কমপ্লেক্সৰ ধাৰণাটো গ্ৰীচ দেশৰ এক পৌৰাণিক লোক-কাহিনীৰ লগত জড়িত হৈ আছে। এই কাহিনী অনুসৰি ইলেকট্ৰা নামৰ নাৰী এগৰাকীয়ে তেওঁৰ এজন ভায়েকৰ হতুৱাই নিজ মাতৃত হত্যা কৰি পিতৃৰ লগত বিয়া হৈছিল। আৰু এই কাহিনীক আলম কৰিয়েই চিগ্‌মণ্ড ফ্ৰয়েডে কন্যা সন্তানৰ এই অসুস্থ যৌন মানসিকতাটোৰ নাম ৰাখিছিল ইলেকট্ৰা কমপ্লেক্স।
১৩ নৱেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
পাইক বিদ্ৰোহ
পাইক বিদ্ৰোহ ১৮১৭ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে ওড়িশাত সংঘটিত হোৱা সশস্ত্ৰ সংগ্ৰাম। পাইক সকল বক্সি জগবন্ধু আৰু জগন্নাথৰ নেতৃত্বত কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহৰ সূচনা কৰিছিল। পিছলৈ ওড়িশাৰ একতাৰ প্ৰতীক হিচাপে এই বিদ্ৰোহ গোটেই ওড়িশাত বিয়পি পৰে। শেষত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে কঠোৰ হাতেৰে দমন কৰাত এই বিদ্ৰোহৰ পতন হয়। এই বিদ্ৰোহৰ বহুতো নেতাক ব্ৰিটিছে ধৰি দূৰৰ দ্বীপৰ কাৰাবাসত বন্দী কৰি ৰাখিছিল। শেষত বক্সি জগবন্ধুয়ে ব্ৰিটিছৰ আগত আত্মসমৰ্পণ কৰিবলৈ বাধ্য হয়। ভাৰত চৰকাৰে ২০১৭ চনত পাইক বিদ্ৰোহৰ দ্বিশতবৰ্ষ উদযাপন কৰে আৰু ইয়াক ভাৰতৰ প্ৰথম স্বাধীনতা সংগ্ৰাম হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে।
পাইক সকল
পাইক সকল হৈছে ওড়িশা পাৰম্পৰিক সৈন্য বাহিনীৰ লোক। শান্তি কালত তেওঁলোক যোদ্ধা হিচাপে ৰাজ্যৰ আইন-কানুনৰ ৰক্ষা কৰি আৰক্ষীৰ ভূমিকা পালন কৰে। পাইক সমূহ তেওঁলোকৰ পদৱী অনুসৰি তিনিভাগত বিভক্ত। প্ৰথমভাগে ঢাল আৰু খন্দা তৰোৱাল কঢ়িয়ায় তেওঁলোকক পাহাৰী বোলে, দ্বিতীয় ভাগে যুদ্ধৰ নেতৃত্ব দিয়ে আৰু মেচলক বন্দুক লয় তেওঁলোকক বনুৱা বোলে আৰু তৃতীয় ভাবে ধনু-কাঁড় চলায় আৰু তেওঁলোকক ঢেঁকীয়া বোলে। তেওঁলোকে ওড়িশাৰ সন্যবাহিনীত নিজ নিজ ভূমিকা পালন কৰে। ১৮০৩ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে খুৰডাৰ ৰজাক সিংহাসনচ্যুত কৰাৰ পিছত পাইক সকল সমাজত পূৰ্বৰ মৰ্যাদা হেৰুৱাইছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিদ্ৰোহ শ্ৰেণী:ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰত
মাৰুণী নৃত্য
মাৰুনী নৃত্য (Maruni) অসমত বসবাস কৰা গোৰ্খা নেপালীসকলৰ এক লোকনৃত্য৷ এই নৃত্য অসমৰ উপৰি নেপাল, দাৰ্জিলিং, ভূটান, ম্যানমাৰ আদিত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়৷ মাৰুণী নৃত্য আদিতে মগৰ সম্প্ৰদায়ৰ নৃত্য আছিল, কিন্তু পাছলৈ নেপালী জনগোষ্ঠীৰ বেলেগ বেলেগ সম্প্ৰদায়ৰ লোকেও ইয়াক গ্ৰহণ কৰে৷ নেপালী সংস্কৃতিৰ প্ৰায়বোৰতে বৈদিক সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ পৰা দেখা যায় যদিও জাতীয় স্বকীয়তা বৰ্তি থকা মাৰুণী নৃত্যৰ নেপালী লোকসংস্কৃতিত এক বিশেষ স্থান আছে৷ এই নৃত্য আঁউসীত আৰম্ভ কৰি একাদশীত শেষ কৰা হয়৷ ’দশৈ’ বা দুৰ্গাপূজা আৰু তিহাৰ বা দীপাৱলীৰ সন্ধিক্ষণত এই নৃত্য অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ এই সময়ত মাদলে নৃত্য আৰু সোৰঠী নৃত্য আদিও অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ মাৰুনী নৃত্যৰ লুপ্তপ্ৰায় অৱস্থালৈ চাই এই নৃত্য বৰ্তমান বিভিন্ন পৰিৱেশত পৰিৱেশন কৰা হয়৷ মাৰুণী নৃত্য পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে বিভিন্ন প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী নানা ঠাইত অনুস্থিত কৰা হয়৷ এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰাৰ আগতে (ঢটৱাৰ)বহুৱা ওলোৱা নিয়ম৷ বহুৱাই নানা হাস্যকৰ অংগীভংগীৰে নাচটোক অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তোলে৷ এই নৃত্য তিনিটা প্ৰধান চৰিত্ৰ হ’ল, মাদল বাদক, বহুৱা আৰু মাৰুণী৷ বাকী সহযোগী নৃত্য শিল্পীয়ে নৃত্যটিৰ ভাৱ প্ৰকাশত সহযোগ কৰে৷
বস্ত্ৰ-অলংকাৰ
মাৰুণী নৃত্যৰ শিল্পীসকলে কেৱল সোঁভৰিত ঘুংগৰু পিন্ধাৰ নিয়ম৷ নৃত্যশিল্পীসকলে কপালত পিন্ধা অলংকাৰ ’শিৰবন্ধী’, কাণৰ অলংকাৰ ’ঢুংৰী’, ডিঙিৰ অলংকাৰ ’কণ্ঠচূৰা’, ভৰিত পিন্ধা ’কল্লী’, নাকৰ অলংকাৰ ’বুলাকী’ পিন্ধি মহিলাৰ বিভিন্ন সাজো পৰিধান কৰে৷ এই নৃত্যত ’ঢোলী’ (নেপালী মহিলাই ব্যৱহাৰ কৰা জাতীয় কাপোৰ), ’ঘাগ্ৰা’ (কঁকালৰ পৰা ভৰিলৈকে পৰা এবিধ কাপোৰ, ’পচৌৰী’ (চেলেং) আৰু মূৰত এডোখৰ ৰঙীন কাপোৰ মাৰে৷
বাদ্য
মাৰুণী নৃত্যৰ প্ৰধান বাদ্য মাদল৷ মাদল আৰু বহুৱা অবিহনে এই নৃত্য অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰয়৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:নৃত্য
মুক্ত চিন্তা (আলোচনী)
মুক্ত চিন্তা অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশিত এখন ই-আলোচনী। ২০১৫ চনৰ জুলাই মাহত এই আলোচনীখনৰ প্ৰথম সংখ্যাটি প্ৰকাশ হয়। অসমীয়া ভাষাত বিজ্ঞান মানিসকতা গঠন, প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰৰ লগতে ডিজিটেল মাধ্যমত ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ উন্নতিৰ হকে এই আলোচনীখনে কাম কৰি আহিছে। মুক্ত চিন্তাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মুখ্য সম্পাদক হৈছে- কৌশিক দাস। বৰ্তমানৰ সম্পাদক বৰ্ণালী বৰুৱা দাস আৰু টুনুজ্যোতি গগৈ।
কৰ্ত্তৃত্ব আৰু পৰিচালনা
২০০৩ চনত গঠিত ‘যুক্তি-বিকাশ সমিতি, অসম’ অনুষ্ঠানে যুক্তিবাদী তথা প্ৰগতিশীল চিন্তা-চৰ্চাৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ হকে বিভিন্ন দিশত সাধ্যানুসৰি চেষ্টা চলাই আহিছে। অন্ধবিশ্বাস, সাম্প্ৰদায়িকতাবাদ, নাৰী অৱদমন, বৰ্ণবাদ আদিকে ধৰি সমাজজীৱনত ব্যাপ্ত বিভিন্ন শোষণমূলক আৰু অগণতান্ত্ৰিক ভাবধাৰা তথা পৰম্পৰা সম্পৰ্কে ভালেসংখ্যক পুস্তিকা অনুষ্ঠানটোৱে প্ৰকাশ কৰি আহিছে। ২০১৪ চনৰ জানুৱাৰি মাহত আৰম্ভ হোৱা বিজ্ঞানমনস্কতা-সম্পৰ্কীয় তিনিমহীয়া পত্ৰিকা এষণা হ’ল অনুষ্ঠানটোৰ তৎসদৃশ আন এক পদক্ষেপ। শেহতীয়া সময়ছোৱাত অনুষ্ঠানটোৰ মাজত হোৱা আলাপ-আলোচনাৰ ভিত্তিত এক বহল উদ্দেশ্য আগত ৰাখি এই ‘মুক্ত চিন্তা’ অনলাইন আলোচনীখনৰ প্ৰকাশৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।
আলোচনীখনৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য
যুক্তি আৰু গণতান্ত্ৰিক প্ৰমূল্যক সাৰথি কৰি বিভিন্ন সামাজিক বিষয় সম্পৰ্কে বস্তুনিষ্ঠ আৰু জীৱন্ত চিন্তাৰ বাবে এখন মুকলি মঞ্চৰ সৃষ্টি কৰাই মুক্ত চিন্তাৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য। বস্তুনিষ্ঠ চিন্তাৰ বাবে এখন অনলাইন মঞ্চৰ যোগান ধৰা আৰু সমান্তৰালভাৱে নতুন নতুন দৃষ্টিভংগীৰ কৰ্ষণৰ বাবে এক উৰ্বৰ পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰা, এই দুটাই হ’ল মুক্ত চিন্তাৰ মূল আদৰ্শ।
'মুক্ত চিন্তা'ৰ বিভিন্ন শিতানসমূহ
প্ৰথম পৃষ্ঠা, সম্পাদকীয়, সূচী, কেন্দ্ৰীয় নিবন্ধ, শিল্প-কলা-সংস্কৃতি, বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি, গল্প-কবিতা, বিশ্বাস-অবিশ্বাস, বিবিধ চিন্তা, অনুবাদ, গল্প কবিতা প্ৰবন্ধ উপন্যাস, সাক্ষাৎকাৰ,আলোকচিত্ৰ আদি।
'মুক্ত চিন্তা'ৰ অন্যান্য আঁচনি
অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন সমলেবাৰ ইউনিক'ডলৈ ৰূপান্তৰণ কৰাটো মুক্ত চিন্তাৰ অন্যতম লক্ষ্য। সেইদৰে সমাজত বিজ্ঞান মানসিকতাৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ কৰাৰ লগতে সকলোশ্ৰণীৰ মানুহৰ বাবে ডিজিটেল ৰূপত তথ্য সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰাটো মুক্ত চিন্তাৰ প্ৰধান আঁচনি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় ৱেবছাইট
দ্য টেল অফ গেঞ্জি
দ্য টেল অফ গেঞ্জি (源氏物語; The Tale of Genji) একাদশ শতিকাৰ আগছােৱাত ৰচিত এই প্ৰখ্যাত ৰােমাঞ্চখন জাপানী গদ্য সাহিত্যৰ এখন কালজয়ী গ্ৰন্থ। অতি বৃহৎ আকাৰৰ চৌৱন্নটা অধ্যায় সম্বলিত এই গ্ৰন্থখনিত এজন জাপানী সম্ৰাটৰ কিৰিছুৱা নামৰ উপপত্নীৰ গৰ্ভজাত সন্তান গেঞ্জিৰ জীৱন-যৌৱন,প্ৰেমৰ কাহিনী আৰু তেওঁৰ পিছৰ জীৱনৰ দুখ, বাৰ্ধক্য আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত নাতি-নাতিনীয়েকহঁতৰ জীৱনৰ অৱক্ষয়ৰ বৰ্ণনা আছে। ৰাজসভাত ডাঙৰ হােৱা গেঞ্জিয়ে আকৰ্ষণীয় চেহেৰা, সুমিষ্ট ভাষণ,কাব্য আৰু সঙ্গীতত ব্যুৎপত্তিৰ বাবে আটাইৰে প্ৰিয়ভাজন হ’ব পাৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰতি সততে আকৰ্ষিত নাৰীসকলৰ সৈতে গেঞ্জিৰ গােপন, অবৈধ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে। প্ৰেম, মােহ, বন্ধুত্ব আৰু পাৰিবাৰিক জীৱনৰ বিভিন্ন অভিব্যক্তি থকা গ্ৰন্থখনত গেঞ্জিকোঁৱৰৰ জীৱনৰ অন্তিম দশা আৰু নাতি-নাতিনীহঁতৰ অৱক্ষয়ৰ বৰ্ণনাত বৌদ্ধধৰ্মৰ আদৰ্শ অনুসৰি কৰ্মৰ পৰিণতিৰ প্ৰভাৱ লক্ষ্য কৰা যায়। তৎকালীন জাপানী সমাজৰ আঢ্যৱন্ত শ্ৰেণীৰ জীৱনধাৰাৰ চিত্ৰণ, বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ চিত্ৰণ আৰু বিকাশ আৰু সমসাময়িক ৰাজপৰিয়ালৰ মাজৰ সংঘাত, প্ৰেম-বাসনা আদিৰ পৰিণতিৰ বৰ্ণনাৰে সমৃদ্ধ গ্ৰন্থখনিক বিশ্ব সাহিত্যৰ প্ৰথম উপন্যাস বুলি কোৱা হয়৷ আজিৰ পৰা প্ৰায় এহেজাৰ বছৰ আগতে এখন সুপৰিকল্পিত,মনােগ্ৰাহী গ্ৰন্থ লিখাৰ দক্ষতা অৰ্জন কৰা লেখকগৰাকীৰ পৰিচয় সম্বন্ধে কিন্তু নিশ্চিত তথ্য পাবলৈ নাই। জাপানৰ অতি প্ৰভাৱশালী ফুজিৱাৰা বংশৰ মুৰাছাকি ছিকিবু নামৰ এগৰাকী সম্ভ্ৰান্ত মহিলাক ইয়াৰ লেখিকা বুলি ভবা হয়। লেখিকাগৰাকীৰ নামটো সম্পৰ্কেও সন্দেহৰ অৱকাশ আছে। পৰৱৰ্তী সময়ত কিতাপখনৰ বিভিন্ন অধ্যায়ৰ ক্ৰমত সম্ভাৱ্য পৰিৱৰ্তন সম্পৰ্কে বা আন লেখকৰদ্বাৰা মূল কাহিনীৰ পৰিৱৰ্ধন সম্পৰ্কেও প্ৰশ্ন উত্থাপিত হৈছে। অৱশ্যে ৰচনাশৈলীৰ একৰূপতাই গ্ৰন্থখন এগৰাকী লেখিকাৰ সৃষ্টি বুলি পতিয়ন নিয়ায়। ‘গেঞ্জি কোঁৱৰৰ সাধু’ নামেৰে গ্ৰন্থখনিৰ এটি সংক্ষিপ্ত অসমীয়া অনুবাদ আগবঢ়াইছে অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকাই।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:উপন্যাস
কামিকাজি
কামিকাজি, আনুষ্ঠানিকভাৱে Tokubetsu Kōgekitai (特別攻撃隊) বুলিলে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ শেষৰফালে মিত্ৰ পক্ষৰ জাহাজৰ ওপৰত আত্মঘাতী আক্ৰমণ চলোৱা জাপানী বৈমানিকসকলক বুজায়। পৰম্পাৰগত বিমান আক্ৰমণতকৈ অধিক ক্ষতি কৰিবলৈ এই পন্থা লোৱা হৈছিল। যুদ্ধৰ সময়ছোৱাত প্ৰায় ৩,৮০০ জন কামিকজি বিমান চালকৰ মৃত্যু হৈছিল আৰু তোঁলোকৰ আক্ৰমণত ৭,০০০ৰতকৈও অধিক নৌবাহিনীৰ লোকৰ প্ৰাণনাশ হৈছিল।
পৰম্পৰাহত বিমানত সালসলনিক কৰি সজা কামিকাজি বিনাবোৰ প্ৰকৃততে চালক-নিয়ন্ত্ৰিত বিস্ফোৰক মিচাইলৰ দৰে আছিল। বিস্ফোৰক পদাৰ্থ, বোমা, টৰ্পেড' আৰু ভৰ্তি ইন্ধন টেংকেৰে এই বিমানবোৰ চালকে শত্ৰু জাহাজত খুন্দা মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। সাধাৰণ আক্ৰমণতকৈ এই পন্থাৰে লক্ষ্য সাধন বেছি ভাল আছিল, লগতে লগত নিয়া বস্তুবোৰৰ বাবে বিস্ফোৰণো ডাঙৰকৈ হৈৱ্হিল। প্ৰায় ১৯% কামিকাজি আক্ৰমণ সফল হৈছিল।
কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ সামৰিক পৰাজয়ৰ পাছত জাপানে ১৯৪৪ চনৰ অক্টোবৰত এই আক্ৰমণবোৰ আৰম্ভ কৰে। ইতিমধ্যে পুৰণি বিমান আৰু কমি অহা পাৰদৰ্শী চালকৰ সংখ্যাৰ বাবে জাপানে আকাশী আধিপত্য হেৰুৱাইছিল। মিত্ৰ শক্তিৰ তুলনাত জাপানৰ অৰ্থনীতি দুৰ্বল হৈ যুদ্ধৰ ক্ষমতা কমি আহিছিল। লাহে লাহে মিত্ৰ শক্তি জাপানৰ দ্বীপপুঞ্জৰ ফালে অগ্ৰসৰ হৈছিল। এইবোৰ কাৰক আৰু লগতে আত্মসমৰ্পণৰ অনিচ্ছাৰ বাবে জাপানে কামিকাজি কৌশল ব্যৱহাৰৰ সিদ্ধান্ত লয়।
জাপানৰ সামৰিক ভাৱনাত পৰাজয়, ধৰা পৰা আৰু লজ্জাতকৈ মৃত্যুক প্ৰাধান্য দিয়া পৰম্পৰা আছিল। চামুৰাই জীৱনশৈলী আৰু বুশ্বিড' নিয়মাৱলীৰ এটা প্ৰাথমিক পৰম্পৰা আছিল: মৃত্যু পৰ্যন্ত আনুগত্য আৰু সন্মান।
জাপানী শব্দ কামিকাজেৰ অৰ্থ "পবিত্ৰ বতাহ" (কামিৰ অৰ্থ "ভগৱান", "অতিলৌকিক", বা "পবিত্ৰতা", আৰু কাজিৰ অৰ্থ "বতাহ")। ১২৭৪ চনত জাপান আক্ৰমণ কৰা কুবলাই খানৰ নৌবাহিনী ধ্বংস কৰা সাগৰীয় ধুমুহা বুজাবলৈ এই শব্দ ১২৮১ চনৰ পৰা ব্যৱহাৰ কৰা হৈ আহিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ শ্ৰেণী:সামৰিক কৌশল
পাও ভাজি
পাও ভাজি (Pav bhaji) ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যত প্ৰচলিত একপ্ৰকাৰৰ ফাষ্ট ফুড ব্যঞ্জন। ইয়াত কোমল পাওৰুটিৰ সৈতে ডাঠ পাচলিৰ তৰকাৰী পৰিৱেশন কৰা হয়। এই তৰকাৰীত আলু, পিয়াঁজ, গাজৰ, জলকীয়া, মটৰ, কেপচিকাম, আৰু বিলাহী অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব পাৰে। ইয়াৰ উৎস মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যত আৰু ই পশ্চিম ভাৰতত বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয়। চাপাটি, ৰুটি বা অন্যান্য পাওৰুটি আৰু পাচলিৰ তাৰতম্যৰ ফলত কেইবা প্ৰকাৰৰ পাও ভাজি আছে।
ইতিহাস
পাও ভাজি 'ফাষ্ট ফুড' শব্দৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হোৱা প্ৰথম দক্ষিণ এছিয়াৰ ব্যঞ্জন বুলি কোৱা হয়। এই ব্যঞ্জনৰ উৎসগুজৰাটৰ সৈতে বহুতে ভুলভাৱে জড়িত কৰি থকাৰ সময়ত, ইয়াক প্ৰকৃততে ১৯ শতিকাৰ মুম্বাইৰ চালৰ মহিলাসকলে এক কম সময়তে ৰান্ধিবপৰা খাদ্য হিচাপে জনপ্ৰিয় কৰিছিল।
প্ৰস্তুতি
ঠাইভেদে পাও ভাজিৰ উপাদান আৰু ৰন্ধাৰ শৈলীৰ তাৰতম্য পৰিলক্ষিত হয়। কিন্তু সকলোৰে আধাৰ হৈছে এটা ডাঠ পাচলিৰ থপ থপিয়াকৈ পিটিকাৰ মচলা মিশ্ৰণ আৰু পাওৰুটি। সাধাৰণতে সমতল তাৱাত পাচলিযুক্ত মছলাখিনি ৰন্ধা হয় আৰু কোমল বগা ব্ৰেড ৰোলেৰে গৰমে গৰমে পৰিৱেশন কৰা হয়।
উপাদান আৰু ৰন্ধনশৈলীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পাও ভাজিৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ আছে। যেনে চীজ পাও ভাজিত গৰম ভাজিৰ ওপৰত চীজৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। ভজা পাও ভাজিত পাওৰুটিখিনি ভাজিৰ লগত লুটিয়াই ভাজি লোৱা হয়। পনীৰ পাও ভাজিত ভাজিৰ সৈতে পনীৰ মিহলাই লোৱা হয়। মচৰুম পাও ভাজিত ভাজিৰ সৈতে কাঠফুলাৰ মিহলাই লোৱা হয়। খড়া পাও ভাজিত পাচলিখিনি পিটিকা নকৰাকৈ ডাঙৰ ডাঙৰ টুকুৰা থকাতে পৰিবেশন কৰে। জৈন পাও ভাজিত ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি পিয়াঁজ আৰু নহৰু অবিহনে আৰু আলুৰ পৰিৱৰ্তে উদ্ভিদৰ অন্যান্য অংশৰ সৈতে তৈয়াৰ কৰা হয়। কোলহাপুৰী পাও ভাজি মহাৰাষ্ট্ৰৰ কোলহাপুৰ জনপ্ৰিয়। ইয়াত একপ্ৰকাৰৰ স্থানীয় মছলাৰ সৈতে তৈয়াৰ কৰা হয়। বগা পাও ভাজিত গৰম মছলা আৰু জলকীয়া জলকীয়া গুৰি অবিহনে তৈয়াৰ কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:খাদ্য
সুভদ্ৰা হৰণ (নাট)
সুভদ্ৰা হৰণ নাটখন শংকৰোত্তৰ যুগৰ এখনি উল্লেখযোগ্য অঙ্কীয়া নাট। নাটখনৰ মাজেৰে অৰ্জুন সুভদ্ৰাৰ প্ৰেম পূৰ্ণ মিলনৰ কাহিনী প্ৰকাশ পাইছে। সুভদ্ৰা হৰণৰ কাহিনীভাগ 'ভাগৱত পুৰাণ' আৰু 'মহাভাৰত'ত পোৱা যায় যদিও, শ্ৰীৰাম আতাই ইয়াৰ কাহিনীভাগ গ্ৰহণ কৰিছে অনন্ত কন্দলীৰ 'শেষ দশমৰ পৰাহে। যদিও নাটখনিৰ মূল ভাগ 'দশম স্কন্ধ'ৰ পৰা গ্ৰহণ কৰিছে, তথাপি মূলত বৰ্ণনা নকৰা কিছু চৰিত্ৰ তথা ঘটনাংশ 'সুভদ্ৰা হৰণ'ত নিজাকৈ সংযোগ ঘটাইছে। মুঠ ২০টা সংস্কৃত শ্লোক আৰু তিনিটা ভটিমা আছে। নাটত থকা তিনিওটা ভটিমা ব্ৰজাৱলী ঠাঁচত ৰচনা কৰা। নাটত আশোৱাৰী, পৰিতাল, শ্ৰীগান্ধাৰ, যৌতিমান, কানৰা, পৰিতাল, শ্ৰী, পয়াৰ, মাহুৰ, সুহাই, ধনশ্ৰী, শ্ৰীগৌৰী, ৰূপকতাল, এতালী, বেলোৱাৰ, কল্যাণ আদি ৰাগত ১৫টা মান গীত আছে।
কাহিনী
ভগবান শ্ৰীকৃষ্ণৰ অনুগ্ৰহক পঞ্চ পাণ্ডবে ইন্দ্ৰপ্ৰস্থত মহা আনন্দত ৰাজপাট ভোগ কৰি আছিল। এনেতে এদিনাখন এগৰাকী ব্ৰাহ্মণে আহি অৰ্জুনক তেওঁৰ গৰুবোৰ চোৰে চুৰি কৰি লৈ যোৱা বুলি অভিযোগ দিয়ে আৰু গৰুবোৰ উদ্ধাৰ কৰি দিয়াৰ বাবে অৰ্জুনক অনুৰোধ জনায়। অৰ্জুনে গৰুবোৰ উদ্ধাৰ কৰি আনি বাহ্মণক দিয়ে যদিও নাৰদ মুনিয়ে বান্ধি দিয়া গৃহবাসৰ নিয়ম উলঙ্ঘা কৰাৰ বাবে এটি বছৰ বনবাস খাটিবলৈ সাজু হ'ল। যুধিষ্ঠিৰ আৰু দ্ৰৌপদীয়ে অৰ্জুনক তেনে কৰিবলৈ হাক দিয়ে। অৰ্জুনে নিজৰ সিদ্ধান্তত অটল থাকি সকলোৰে পৰা অনুমতি লৈ সন্ন্যাসীবেশত বনবাসলৈ গ'ল। ইফালে নাৰদে কৃষ্ণ বলোভদ্ৰৰ ভগ্নী সুভদ্ৰাৰ আগত অৰ্জুনৰ ৰূপ গুণ গাই সুভদ্ৰাৰ অন্তৰত অৰ্জুনৰ প্ৰতি প্ৰেমৰ বীজ ৰোপণ। সুভদ্ৰাই অৰ্জুনক পাবলৈ ব্যাকুল হ'ল। ইফালে বসুদেৱে সুভদ্ৰা বিবাহযোগ্যা হোৱাত সুভদ্ৰাৰ বিবাহৰ বাবে অৰ্জুনেই সুপাত্ৰ বুলি কোৱাত বলোভদ্ৰই অসন্মতি প্ৰকাশ কৰে আৰু মিত্ৰ দুৰ্যোধনৰ লগত বিবাহ দিবলৈ মত প্ৰকাশ কৰে। সুভদ্ৰাই এই কথা জানিবলৈ পাই অৰ্জুনক নাপালে প্ৰাণ বিসৰ্জন দিব বুলিও মনতে সংকল্প লয়। ইফালে নাৰদে অৰ্জুনৰ মনতো সুভদ্ৰাৰ প্ৰতি প্ৰেম ভাৱ জগাই তোলে। অৰ্জুনে সুভদ্ৰাক পাবলৈ ব্যাকুল হৈ দ্বাৰকালৈ গমন কৰে। দ্বাৰকাত শ্ৰীকৃষ্ণৰ সাক্ষাত হয়, অৰ্জুনে সকলো কথা বিৱৰি কোৱাত কৃষ্ণই সুভদ্ৰাক হৰণ কৰি নিয়াৰ উপায় কৈ দিয়ে। দ্বাৰকাত দেৱযাত্ৰা মহোৎসৱৰ দিনা অৰ্জুনে শ্ৰীকৃষ্ণৰ দিহা মতে সুভদ্ৰাক হৰণ কৰি লৈ যায়। বলোৰামে সৈন্যমুখে এই কথা জানিবলৈ পাই ক্ৰোধান্বিত হৈ অৰ্জুনক খেদি যাবলৈ উদ্যত হয় যদিও শ্ৰীকৃষ্ণৰ তত্ত্বপূৰ্ণ কথা শুনি বলোভদ্ৰই নিজ কৰ্তব্য বুজি পায় আৰু অৰ্জুনলৈ সুভদ্ৰাক বিয়া দিবলৈ মান্তি হয়। ইন্দ্ৰপ্ৰস্থত অৰ্জুন সুভদ্ৰাৰ বিবাহ কাৰ্য শ্ৰীকৃষ্ণৰ কৃপাত সুকলমেৰে সম্পন্ন হয়।
শ্ৰীৰাম আতাৰ চমু পৰিচয়
শংকোৰত্তৰ যুগৰ এগৰাকী বিশিষ্ট নাট্যকাৰ শ্ৰীৰাম আতা গোপাল আতাৰ প্ৰধান শিষ্য। শ্ৰীৰাম আতা একাধাৰে এগৰাকী বিশিষ্ট সংস্কৃত পণ্ডিত, ধৰ্মাচাৰ্য, অভিনেতা, গীতিকাৰ আৰু নাট্যকাৰ। তেখেতৰ জন্ম হয় ষোড়শ শতাব্দীৰ শেষ ভাগত। শ্ৰীৰাম আতাৰ পিতৃৰ নাম আছিল গোবিন্দ মিশ্ৰ। গোপাল আতাই এওঁক কালঝাৰ সত্ৰৰ ধৰ্মাচাৰ্য পাতিছিল। শ্ৰীৰাম আতাৰ পত্নীৰ নাম আছিল যমুনা আৰু পুত্ৰদ্বয়ৰ নাম আছিল পৰমানন্দ আৰু ৰামানন্দ দ্বিজ। শ্ৰীৰাম আতাই 'সুভদ্ৰা হৰণ'ৰ উপৰিও 'ঘোষা পটল' শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
মনোযৌন বিকাশ
মনোযৌন বিকাশ হ'ল ব্যক্তিত্বৰ ক্ৰমবিকাশ সম্পৰ্কে বিশ্ববিখ্যাত মনোবিজ্ঞানী চিগ্‌মণ্ড ফ্ৰয়েডে আগবঢ়োতা এক বৈপ্লৱিক তত্ত্ব। ফ্ৰয়েডৰ মতে মানুহৰ ব্যক্তিত্ব বিকাশ সৰ্বমুঠ পাঁচটা স্তৰৰ মাজেদি সম্পূৰ্ণ হয়। যেনে-
ফ্ৰয়ডৰ বিশ্বাস কৰিছিল যে মানুহৰ যৌন বাসনাবোৰ ভালদৰে পূৰ্ণ নহয়,তেনেহ'ল মানুহৰ ব্যক্তিত্বৰ বিকাশত বাধা আহি পৰে।সেয়ে তেওঁ মানুহৰ ব্যক্তিত্বৰ বিকাশৰ স্তৰবোৰক মনোযৌন বিকাশ বুলি নামাকৰণ কৰিছিল। ফ্ৰয়ডে মনোযৌন বিকাশ তত্ত্বৰ দ্বাৰা প্ৰমাণ কৰিছিল যে প্ৰাপ্তবয়স্ক ব্যক্তিৰ দৰে শিশুৰো যৌন অনুভূতি থাকে। শৈশৱকালত নিজ দেহৰ যৌন-সংবেদী অঞ্চলবোৰৰ সুখদায়ক অনুভূতিয়ে শিশুক যৌন-তৃপ্তি দিয়ে। শৈশৱ যৌনতাক ফ্ৰয়ডে আত্ম-ৰতি (Auto-Erotism) বুলি অভিহিত কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান
গোৱালপাৰা
গোৱালাপাৰা, (Pron: ) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যত অৱস্থিত গোৱালপাৰা জিলাৰ সদৰঠাই। এই নগৰখন গুৱাহাটী মহানগৰীৰ পশ্চিমে ১৩৪ কিমি দূৰত্বত অৱস্থিত। এই নগৰখন ঐতিহাসিকভাৱে কোঁচ ৰাজবংশী সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
জ' বাইডেন
জ' বাইডেন (সম্পূৰ্ণ নাম: জ'ছেফ ৰবিনেট বাইডেন জুনিয়ৰ; Joseph Robinette Biden Jr.; জন্ম: ২০ নৱেম্বৰ ১৯৪২) এজন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ২০২০ চনৰ ৩ নৱেম্বৰৰ নিৰ্বাচনীত ৪৫তম ৰাষ্ট্ৰপতি ডোনাল্ড ট্ৰাম্পক পৰাজিত কৰি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৪৬তম ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচিত হয়। আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে পৰম্পৰা মতে নিৰ্বাচনীৰ পিছৰ বছৰৰ জানুৱাৰী মাহৰ ২০ তাৰিখতহে ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে চাৰি বছৰৰ বাবে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ডেমক্ৰেটিক পাৰ্টিৰ এজন সদস্য বাইডেন ২০০৯ চনৰ ২০ জানুৱাৰীৰ পৰা ২০১৭ চনৰ ২০ জানুৱাৰীলৈ অ’বামা প্ৰশাসনৰ সময়ত ৪৭তম উপ-সভাপতি হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৩ চনৰ পৰা ২০০৯ চনলৈ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চেনেটত ডেলাৱেৰ ৰাজ্যৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
গোৱালপাৰা
নামকৰণ
গোৱালপাৰা নামটো ’গোৱালটিপিকা’ (Gwaltippika) যাৰ অৰ্থ গোৱালি গাঁও বা গোৱালৰ গাঁও (The village of the milk men) ৰ পৰা আহিছে বুলি ধাৰণা কৰা হয়। স্থানীয় ভাষাত ’পাৰা’ৰ অৰ্থ গাঁও।
জ' বাইডেন
ৰাজনৈতিক জীৱন
স্ক্ৰেণ্টন, পেনছিলভেনিয়া, আৰু ডেলাৱেৰত ডাঙৰ দীঘল হোৱা বাইডেন ১৯৬৮ চনত চিৰাকিউজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ আগতে ডেলাৱেৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭০ চনত নিউ কেষ্টল কাউণ্টি কাউন্সিলৰ নিৰ্বাচিত হয় আৰু তেওঁ ২৯ বছৰ বয়সত ১৯৭২ চনত ডেলাৱেৰৰ পৰা আমেৰিকাৰ চেনেটলৈ নিৰ্বাচিত হোৱা আমেৰিকাৰ ইতিহাসৰ ষষ্ঠ-কনিষ্ঠ চিনেটৰ হয়। বাইডেন দীৰ্ঘদিন সি চেনেটৰ বৈদেশিক সম্পৰ্কৰ কমিটিৰ এজন সদস্য আছিল, আৰু শেষত ইয়াৰ অধ্যক্ষ হৈছিল।
তেওঁ ১৯৯১ চনত উপসাগৰীয় যুদ্ধৰ বিপক্ষ বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু “নেটো”ৰ মিত্ৰতা পূৱ ইউৰোপত সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল। তেওঁ ২০০২ চনত ইৰাক যুদ্ধক কৰ্তৃত্ব প্ৰদান কৰা আৱেদনক সমৰ্থন কৰিছিল। পিছত তেওঁ ২০০৭ চনত ড্ৰাগ নীতি, অপৰাধ প্ৰতিৰোধ আৰু নাগৰিক ৰক্ষাৰ সমস্যাৰ মোকাবিলা কৰি ১৯৮৭ চনৰ পৰা ১৯৯৫ লৈ চেনেট ন্যায়িক সমিতিৰ সভাপতি হৈছিল। তেওঁ হিংসাত্মক অপৰাধ (Hate Crime) নিয়ন্ত্ৰণ আৰু আইন প্ৰণয়ণ আইন আৰু নাৰী নিৰ্য্যাতনৰ বিৰুদ্ধে আইন পাছ কৰাৰ প্ৰচেষ্টাৰ নেতৃত্ব দিছিল। ১৯৮৮ চনত আৰু পুনৰ ২০০৮ চনত ডেমক্ৰেটিক প্ৰেছিডে ণ্টে ণ্ট নিৰ্বাচনত তেওঁ বিফল হৈছিল।
গোৱালপাৰা
ভৌগোলিক অৱস্থান
গোৱালপাৰা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পাৰত সাগৰ পৃষ্ঠাৰ পৰা গড়ে ৩৫ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত। এই নগৰতে থকা হুলুকন্দা পাহাৰ ( Hulukanda Hill) ত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ বান্দৰ দেখা পোৱা যায়। নগৰখনত জলাশয় যেনে হশিলা বিল ( Hashila beel), কুমৰী বিল (Kumri beel), উৰপদ বিল (Urpad beel) আদি অৱস্থিত।
নগৰখন আঠটা ব্লকত বিভক্ত- বালিজানা (Balijana), জলেশ্বৰ(Jaleswar), খাৰমোজা (Kharmuza), কৃষ্ণাই (Krishnai), কুশ্বধোৱা (Kuchdhowa), লখিপুৰ (Lakhipur), মাটিয়া (Matia), ৰংজুলি (Rangjuli)।
জনসংখ্যা
২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি গোৱালপাৰা নগৰৰ জনসংখ্যা ৪৮,৯১১ জন। ইয়াৰে ৫২% পুৰুষ আৰু ৪৮% মহিলা। গোৱালপাৰা নগৰৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬৯%। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৩% হোৱাৰ বিপৰীতে মহিলাৰ ৬৪%। গোৱালপাৰা নগৰৰ ১২% অধিবাসীৰ বয়স ছবছৰৰ অনুৰ্ধৰ।
গোৱালপাৰা নগৰৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক ইছলামধৰ্মী। প্ৰায়ভাগ লোকেই গোৱালপৰীয়া উপভাষা ব্যৱহাৰ কৰে।
ভাষা
গোৱালপাৰা নগৰৰ প্ৰধান ভাষা হৈছে গোৱালপৰীয়া ভাষা। ইয়াৰ উপৰিও ব্যৱহৃত অন্যান্য ভাষাবোৰ হৈছে বঙালী, ৰাভা, হিন্দী, গাৰো, বড়ো, হাজং, নেপালী আদি।
সংস্কৃতি
এই জিলাৰ মানুহে অসমীয়া আৰু বঙালি সংস্কৃতিৰ মিশ্ৰণ। প্ৰায় ৫৭. ৫২% জনসংখ্যা মুছলিম, ৩৪.৫১% হিন্দু আৰু ৭. ৭২% খ্ৰিষ্টান আৰু ০. ৮% শিখ। বেছিভাগ মানুহ ময়মনসিংহী বঙালী (বাংলাদেশী উপভাষা) আৰু কিছুমান মানুহে গোৱালপৰীয়া উপভাষা (অসমীয়া ভাষা)ত কথা পাতে। যিসকলে গোৱালপৰীয়া উপভাষা(অসমীয়া) ত কথা পাতে সিহঁতে উজানী বা দেশী বুলি কোৱা হয় আৰু যিবিলাকে ময়মনসিংহী বঙালী ভাষা কয় সিহঁত জিলাখনত ভাটিয়া (ভটিয়া) বুলি কোৱা হয়। উজানী আৰু ভাটিয়া সংস্কৃতিসমূহৰ লগতে ভাষাৰ মাজত বহু পাৰ্থক্য দেখিবলৈ পোৱা যায়। ঘোটি তথা আদিবাসী জনগোষ্ঠী, যিসকল সংখ্যাত কম, সিহঁতেও জিলাটোৰ সংস্কৃতিত অবদান ৰাখিছে। জিলাখনত বসবাস কৰা কোচ জনগোষ্ঠীৰ লোক সকলোৰ সংস্কৃতিও বাৰে বৰণীয়া |
পৰ্য্যটন
গোৱালপাৰাৰ আশে পাশে থকা মূল পৰ্য্যটনস্থলীবোৰ হ’ল-
শিক্ষা
গোৱালপাৰা জিলাৰ উল্লেখযোগ্য শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানবোৰ হৈছে-
জ' বাইডেন
ৰাজনৈতিক জীৱন
২০১৯ চনৰ এপ্ৰিল মাহত, বাইডেনে ২০২০ চনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনত তেওঁৰ প্ৰাৰ্থীত্ব ঘোষণা কৰে, আৰু ২০২০ চনৰ ১১ আগষ্টত কেলিফৰ্ণিয়াক ৰ প্ৰতিনাধিত্ব কৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চেনেটৰ কমলা হেৰিছক তেওঁৰ উপ ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে ঘোষণা কৰে। জ' বাইডেন ২০২০ চনৰ ৩ নৱেম্বৰৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনীত ৪৫তম ৰাষ্ট্ৰপতি ডোনাল্ড ট্ৰাম্পক পৰাজিত কৰি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৪৬তম ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচিত হয়। ট্ৰাম্প ১৯৯২ চনৰ পৰা প্ৰথম আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি যিয়ে দ্বিতীয় কাৰ্যনিৰ্বাহকৰ বাবে বিড হেৰুওৱা দেশৰ ইতিহাসত একাদশতম পদত্যাগী, আৰু বাইডেনে ১৯৩২ চনৰ পৰা এজন পদাধিকাৰীৰ বিৰুদ্ধে জনপ্ৰিয় ভোটৰ সৰ্ববৃহৎ অংশ লাভ কৰা এজন ৰাষ্ট্ৰপতি।
গোৱালপাৰা
শিক্ষা
মহাবিদ্যালয়
জ' বাইডেন
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি
গোৱালপাৰা
শিক্ষা
কাৰিকৰী শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান
স্বাস্থ্য
গোৱালপাৰা জিলাৰ ভালুকডুবিত ২০০খন বিছনা যুক্ত চৰকাৰী চিকিৎসালয় আছে। তদুপৰি জিলাখনত মুঠ ১৮১টা প্ৰাথমিক স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰ আছে। গোৱালপাৰা নগৰখনত অৱস্থিত চৰকাৰী আৰু ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়সমূহ হৈছে-