cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ম'ষ্ট ৱাণ্টেড ইৰাকী তাচপাত
অন্যান্য
thumb| ডনবাছ যুদ্ধৰ ৰাছিয়ান সমৰ্থক বিচ্ছিন্নতাবাদী নেতাসকলৰ ইউক্ৰেইনীয় ব্যক্তিত্ব চিনাক্তকৰণ তাচপাত ইৰাকৰ আমেৰিকানসকলৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। ইয়াৰ উপৰিও দুখন জ'কাৰ কাৰ্ডো আছে: এখনত আৰব জনজাতিৰ উপাধিৰ তালিকা দিয়া হৈছে, আনখনত ইৰাকী সামৰিক পদবীসমূহ তালিকাভুক্ত কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইৰাকৰ যুদ্ধ শ্ৰেণী:যুদ্ধ
জাপানত হিন্দু ধৰ্ম
সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ
যদিও হন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সংখ্যা জাপানত অধিক নহয়, এই ধৰ্মৰ জাপানী সংস্কৃতিৰ অনেক ক্ষেত্ৰত বিশেষ প্ৰভাৱ দেখা যায়। এই প্ৰভাৱ সাধাৰণতে পৰোক্ষ। এই প্ৰভাৱৰ কাৰণ হ'ল জাপান দেশত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ জনপ্ৰিয়তা। বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ উৎস একেই, আৰু দুয়ো ভাৰতীয় ধৰ্ম। বৌদ্ধ ধৰ্ম ভাৰতৰ পৰা চীন আৰু চীনৰ পৰা কোৰিয়া হৈ ষষ্ঠ শতিকাত জাপানত সোমাল। হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰভাৱৰ এক মুখ্য উদাহৰণ হ'ল জাপানত অনেক লোকে বিশ্বাস কৰা "সৌভাগ্যৰ সাত দেৱতা"। এই সাত দেৱতাৰ চাৰিজনেই হিন্দু দেৱতা। বেঞ্জাইটেনছামা হ'ল বিদ্যাৰ হিন্দু দেৱী সৰস্বতীৰ ৰূপ। বিশ্বামন হ'ল ধনৰ হিন্দু দেৱতা বৈশ্ৰাৱন বা কুবেৰৰ ৰূপ। ঠিক তেনেদৰে, ডাইক'কুটেন হিন্দু দেৱতা মহাকাল বা শিৱৰ ৰূপ আৰু কিচিজটেন ধনৰ হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীৰ ৰূপ। হিন্দু ত্ৰিদেৱীৰ "নিপ্পনীকৰণ" দেখা যায়, অৰ্থাৎ জাপানী ৰূপত তুলি ধৰা দেখা যায় (জাপান দেশক জাপানী ভাষাত নিপ্পন বা নিহন বোলা হয়)। সৰস্বতী হৈ পৰে বেঞ্জাইটেন্ন্য', লক্ষ্মী হৈ পৰে কিচ্‌শ্বৌটেন্ন্য' আৰু মহাকালী হৈ পৰে ডাইক'কুটেন্ন্য'। পিচে, ডাইক'কুটেন্ন্য'ক পতি ডাইক'কুটেনৰ (大黒天) নাৰী ৰূপ হিচাপেহে সৌভাগ্যৰ সাত দেৱৰ মাজত ৰখা হয়।
বেঞ্জাইটেনৰ জাপান আগমন ঘটিছিল ষষ্ঠৰ পৰা অষ্ঠম শতিকাৰ ভিতৰত, যেতিয়া চীনা ভাষালৈ "সোণালী পোহৰৰ সূত্ৰ"ৰ (金光明経) অনুবাদ কৰা হৈছিল। এই সূত্ৰত বেঞ্জাইটেনৰ বিষয়ে এক সম্পূৰ্ণ ভাগ আছে। তেওঁৰ উল্লেখ পদ্ম সূত্ৰতো পোৱা যায়। জাপানত লোকপালে চাৰি স্বৰ্গীয় ৰজাৰ বৌদ্ধ ৰূপ গ্ৰহণ কৰে। সোণালী পোহৰৰ সূত্ৰ বিশেষকৈ জাপানত অত্যন্ত জনপ্ৰিয় হ'ল। এই সূত্ৰৰ মতে, যি শাসকে সঠিকভাৱে শাসন কৰে, তেওঁক চাৰিও দিশৰ পৰা চাৰি স্বৰ্গীয় ৰজাই ৰক্ষা কৰে। এই চাৰি স্বৰ্গীয় ৰজা হ'ল, মৃত্যুৰ হিন্দু দেৱতা যম, বিষ্ণুৰ বাহন গৰুড়, অপেশ্বৰী আৰু শিৱৰ পুত্ৰ গণেশ। যমৰ জাপানী ৰূপ হ'ল এন্মা। গৰুড়ৰ জাপানী ৰূপ হ'ল কৰুৰ। কৰুৰ এটি বিশালকায়, মুখৰ পৰা জুই নিগৰোৱা প্ৰাণী। এই প্ৰাণীৰ অৰ্ধাংশ মানৱৰ দৰে, আৰু আন অৰ্ধাংশ চৰাইৰ। অপেশ্বৰীৰ জাপানী ৰূপ টেন্নিন। গণেশৰ জাপানী ৰূপ কাঙিটেন। জাপানৰ ফুটাক' টামাগাৱা স্থিত এটি মন্দিৰত বুদ্ধতকৈও গণেশ বা কাঙিটেনক অধিক প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছে।
হিন্দু ধৰ্মৰ আন আন প্ৰভাৱ হৈছে, ছয় দৰ্শনত বিশ্বাস, আৰু যোগ আৰু পাগোড়াৰ ব্যৱহাৰ। জাপানী সংস্কৃতিক প্ৰভাৱিত কৰা হিন্দু বিশ্বাসে চীন দেশৰ সংস্কৃতিকো ভালেমান প্ৰভাৱিত কৰিছে।
হিন্দু দেৱী-দেৱতাৰ ওপৰত জাপানত অনেক লোকে অধ্যয়ন কৰিছে আৰু গ্ৰন্থ ছপা কৰিছে। বৰ্তমানেও ই জাপানত হিন্দু ধৰ্মৰ অধ্যয়নক অৰিহণা যোগায়।
সংখ্যা
বৰ্তমানে জাপানত হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সৰহ সংখ্যকেই ভাৰতীয় বা নেপালী প্ৰবাসী। ২০১৬ চন্ত, জাপানত প্ৰায় ৩০ হাজাৰ ভাৰতীয় আৰু ৮০ হাজাৰ নেপালী লোকে বাস কৰিছিল। এই প্ৰবাসী সমাজৰ সৰহ সংখ্যকেই হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী। স্থানীয় জাপানী লোকৰ মাজত, বৰ্তমানে শ্বিঙন বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বীসকলে হিন্দু ধৰ্মক বিশেষভাৱে সন্মান কৰে। জাপানত থকা কিছু ডাঙৰ হিন্দু মন্দিৰ হ'ল:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম শ্ৰেণী:জাপান
প্ৰমোদ ভগত
প্ৰমোদ ভগত (Pramod Bhagat; জন্ম: ৪ জুন ১৯৮৮) এজন ভাৰতীয় পেছাদাৰী পেৰা-বেডমিণ্টন খেলুৱৈ। ছেপ্টেম্বৰ ২০২১-ৰ তথ্য অনুসৰি, তেওঁ পেৰা-বেডমিণ্টন পুৰুষৰ একক এছএল৩ শাখাত বিশ্বৰ প্ৰথম স্থানৰ আছে। তেওঁ ২০২১ চনত জাপানত অনুষ্ঠিত টকিঅ' ২০২০ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি পুৰুষৰ একক এছএল৩ বেডমিণ্টন প্ৰতিযোগিতাত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে। তেওঁ হৈছে ভাৰতৰ বাবে বেডমিণ্টনত অলিম্পিক বা পেৰালিম্পিকত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী ব্যক্তি। ২০১৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক অৰ্জুন বঁটা প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
প্ৰমোদ ভগতৰ মূল ভাৰতৰ উৰিষ্যা ৰাজ্যৰ বৰগড় জিলাৰ আট্টাবিৰা। তেওঁ ছয়জন সহোদৰৰ মাজৰ এজন। পাঁচ বছৰ বয়সত তেওঁ বাওঁ ভৰিত আসোঁৱাহে দেখা দিছিল। ১৩ বছৰ বয়সত তেওঁ বেডমিণ্টন খেল চাবলৈ গৈছিল আৰু খেলখনৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল। পৰৱৰ্তী ২ বছৰৰ বাবে তেওঁ বেডমিণ্টনৰ ফুটৱৰ্ক, ফিটনেছ আৰু খেলৰ ফিক্সাৰে শিকিছিল। প্ৰমোদে ১৫ বছৰ বয়সত শাৰীৰিকভাৱে সক্ষম শ্ৰেণীৰ খেলুৱৈসকলৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰতিযোগিতা খেলিছিল। দৰ্শকে তেওঁক উৎসাহিত কৰিছিল, যাৰ ফলত তেওঁ বেডমিণ্টনক কেৰিয়াৰ হিচাপে লৈ আগবাঢ়ি যাবলৈ অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
পাণবজাৰ
পাণবজাৰ অসমৰ গুৱাহাটী মহানগৰৰ এক অঞ্চল। পল্টন বজাৰ, আমবাৰী, ফাঁচী বজাৰ আদি অঞ্চলবিলাক ওচৰা-ওচৰিকৈ অৱস্থিত। ব্ৰহ্মপুুত্ৰ নদীৰ দক্ষিণ পাৰত নগৰ কেন্দ্ৰৰ ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ।
স্থান
জিলা আদালত (কামৰূপ) এই অঞ্চলৰ এক প্ৰধান স্থান। অঞ্চলটোত বহু গ্ৰন্থাগাৰ, প্ৰধান চৰকাৰী কাৰ্যালয় আৰু দোকান অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে। কিতাপৰ দোকানসমূহ পাণবজাৰৰ এক আকৰ্ষণ। ঔষধ আৰু ফাৰ্মাচিউটিকেল সামগ্ৰীৰ ই এক প্ৰধান পাইকাৰী বজাৰ আৰু মুদ্ৰণ তথা প্ৰকাশনৰ বাবে এটা কেন্দ্ৰ। কটন বিশ্ববিদ্যালয় ইয়াতে অৱস্থিত।
দীঘলী পুখুৰীৰ ওচৰত অসম আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰত ঐতিহ্যবাহী শিল্পকলা তথা কাৰুশিল্পৰ পণ্যাগাৰ আছে। জিলা আদালতৰ কাষত কাছাৰী ঘাট এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানীয় নদীবন্দৰ।
আকৰ্ষণীয় ঠাই
পাণবজাৰ গুৱাহাটীৰ অন্যতম সাংস্কৃতিক আৰু শিক্ষাগত কেন্দ্ৰ হিচাপে পৰিচিত। কামৰূপ অনুসন্ধান ​​সমিতি, অসম ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয় আৰু জিলা গ্ৰন্থাগাৰৰ নিচিনা অনেক ঐতিহাসিক ভৱন ইয়াত অৱস্থিত। নেহৰু পাৰ্ক আৰু শুক্লেশ্বৰ দেৱালয় এই অঞ্চলৰ আন প্ৰধান পৰ্যটন ক্ষেত্ৰ।
শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান
কটন কলেজ, সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়, কটন কলেজিয়েট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু ডন বস্কো উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় এই অঞ্চলৰ বিশিষ্ট শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:গুৱাহাটীৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই
কমলাদেৱী চট্টোপাধ্যায়
কমলাদেৱী চট্টোপাধ্যায় (Kamaladevi Chattopadhyay; ৩ এপ্ৰিল ১৯০৩ – ২৯ অক্টোবৰ ১৯৮৮) এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজ সংস্কাৰক, লেখক আৰু স্বাধীনতা কৰ্মী আছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে; স্বাধীন ভাৰতত দেশীয় হস্তশিল্প, হস্ততাঁত, আৰু থিয়েটাৰ নৱজাগৰণৰ চালিকা শক্তি হোৱাৰ বাবে আৰু ভাৰতীয় মহিলাসকলৰ আৰ্থ-সামাজিক মান উন্নীত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত পথপ্ৰদৰ্শকৰ ভূমিকাৰ বাবে তেওঁক আটাইকতকৈ বেছি স্মৰণ কৰা হয়। তেওঁ নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হোৱা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা, যদিও তেওঁ মাদ্ৰাছ সমষ্টিৰ পাৰ নিৰ্বাচন খেলি পৰাস্ত হৈছিল।
তেওঁৰ দৃষ্টিভংগীৰ বাবেই আজি ভাৰতত ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়, সংগীত নাটক একাডেমী, চেণ্ট্ৰেল কটেজ ইণ্ডাষ্ট্ৰীজ এম্প’ৰিয়াম, ক্ৰাফ্টছ কাউন্সিল অফ ইণ্ডিয়া আদি কেইবাটাও সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান গঢ় লৈ উঠিছে। ভাৰতীয় জনসাধাৰণৰ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক উত্থানত হস্তশিল্প আৰু সমবায় তৃণমূল পৰ্যায়ৰ আন্দোলনে যি উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছে, সেই ক্ষেত্ৰতো কমলাদেৱীৰ গুৰুত্ব আছে। এই উদ্দেশ্য সাধনত তেওঁ স্বাধীনতাৰ আগতে আৰু পিছতো কিছুমান শক্তিকেন্দ্ৰৰ পৰা প্ৰবল বিৰোধৰ সন্মুখীন হৈছিল।
১৯৭৪ চনত তেওঁ ভাৰতৰ সংগীত নাটক একাডেমীয়ে প্ৰদান কৰা সৰ্বোচ্চ সন্মান সংগীত নাটক একাডেমী ফেল'শ্বিপ লাভ কৰে।[1] ভাৰত চৰকাৰে দ্বাৰা ক্ৰমে ১৯৫৫ আৰু ১৯৮৭ চনত তেওঁক পদ্মভূষণ আৰু পদ্মবিভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে। হস্ততাঁত খণ্ডৰ কামৰ বাবে হাতকৰ্ঘা মা নামেৰে পৰিচিত।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০৩ চনৰ ৩ এপ্ৰিলত মাংগালোৰত কমলাদেৱীয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁ পিতৃ-মাতৃৰ চতুৰ্থ আৰু কনিষ্ঠ কন্যা। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল অনন্ত্যয়া ধাৰেশ্বৰ আৰু মাতৃৰ নাম গিৰিজাবাই। কমলদেৱী আছিল এগৰাকী ব্যতিক্ৰমী ছাত্ৰী আৰু সৰুৰে পৰাই দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ আৰু সাহসী আছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ মহাদেৱ গোবিন্দ ৰানাডে, গোপাল কৃষ্ণ গোখলেকে ধৰি বহু বিশিষ্ট স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু বুদ্ধিজীৱী আৰু ৰামবাই ৰানাডে আৰু এনি বেছাণ্টৰ দৰে মহিলা নেত্ৰীৰ সৈতে বন্ধুত্ব আছিল; যাৰ বাবে যুৱতী কমলাদেৱীক স্বদেশী জাতীয়তাবাদী আন্দোলনৰ প্ৰতি উৎসাহী কৰি তুলিছিল।
বৈবাহিক জীৱন
১৯১৭ চনত ১৪ বছৰ বয়সত কমলাদেৱী চট্টোপাধ্যায়ৰ বিবাহ হয় যদিও বিয়াৰ দুবছৰ পিছত বিধৱা হয়।[2] তাৰ পিছত চেন্নাইৰ কুইন মেৰী কলেজত পঢ়া-শুনা আৰম্ভ কৰে। তাতে কমলাদেৱীয়ে সৰোজিনী নাইডুৰ কনিষ্ঠ ভগ্নী তথা ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ নেত্ৰী সুহাসিনী চেটাৰ্জীক লগ পায়। সুহাসিনী কমলাদেৱীৰ সহপাঠী আছিল, যিয়ে পিছত কমলাদেৱীক তেওঁৰ প্ৰতিভাৱান ভাতৃ হৰিন্দ্ৰনাথ চট্টোপাধ্যায়ৰ লগত চিনাকি কৰাই দিয়ে। হৰিন্দ্ৰনাথ আছিল এজন কবি-নাট্যকাৰ-অভিনেতা। অৱশেষত কমলাদেৱীৰ বয়স বিশ বছৰ হলত, হৰিন্দ্ৰনাথ চেটাৰ্জীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। অৱশ্যে তেওঁলোক বহু সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়। পিছৰ বছৰত তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ ৰামৰ জন্ম হয়। বিয়াৰ কিছুদিন পিছতে হৰিন্দ্ৰনাথে লণ্ডনলৈ যায় আৰু কেইমাহমান পিছত কমলদেৱীয়েও তেওঁক সংগ দিয়ে। তাত তেওঁ লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বেডফোৰ্ড কলেজত নামভৰ্তি কৰে আৰু সমাজবিজ্ঞানত ডিপ্লোমা লাভ কৰে।
স্বাধীনতা আন্দোলনৰ আহ্বান
১৯২৬ চনত সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সন্মিলন (AIWC)ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মাৰ্গাৰেট ই কেচিনছক লগ পাই মাদ্ৰাছ প্ৰাদেশিক বিধানসভাত অংশগ্ৰহণৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত হয়। নিৰ্বাচনত তেওঁ মাথো ৫৫টা ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাস্ত হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক শ্ৰেণী:ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
মাইকেল জেকচন
মাইকেল জেকচনৰ এলবাম আৰু গীতসমূহ সৰ্বকালৰ সৰ্বাধিক এলবাম বিক্ৰীৰ অভিলেখ গঢ়া সকলৰ ভিতৰত অন্যতম। গোটেই বিশ্বতে তেওঁৰ আনুমানিক ৩৫০ মিলিয়ন ৰেকৰ্ড বিক্ৰী হৈছে। সেইসময়ত তেওঁ অতি জনপ্ৰিয় আদি আৰু তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবেই তেওঁৰ এলবামৰ বিক্ৰী বাঢ়িছিল। ২০০৬ চনৰ পৰা বিভিন্ন উৎস যেনে ৰিয়া, ৰলিং ষ্টন আৰু টাইম আলোচনীৰ মতে তেওঁৰ ৭৫০ মিলিয়নতকৈ বেছি (১ বিলয়ন পৰ্যন্ত) ৰেকৰ্ড বিক্ৰী হৈছে। ৬৬ মিলিয়নকৈ বেছি তেওঁৰ থ্ৰীলাৰ এলবাম বিশ্বৰ আটাইতকৈ বেছি বিক্ৰী হোৱা এলবামৰ অন্যতম। তেওঁৰ অন্যান্য এলবাম যেনে "অফ দা ৱাল" (১৯৭৯), "বেড" (১৯৮৭), "ডেনজাৰাছ" (১৯৯১), আৰু "হিষ্ট্ৰী" (১৯৯৫) বিশ্বৰ আটাইতকৈ বেছি বিক্ৰী হোৱা এলবামৰ তালিকাত স্থান লাভ কৰিছে। তেওঁ অগণন বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। পপ মিউজিকৰ ইতিহাসত তেওঁৰ সমান বঁটা আৰু সন্মান কোনেও লাভ কৰা নাই। তেওঁক দুবাৰ "ৰক এণ্ড ৰল হল অফ ফেম"ত স্থান লাভ কৰিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নৃত্য যাদুঘৰৰ হল অফ ফেমত স্থান লাভ কৰা একমাত্ৰ ৰক শিল্পী। তেওঁৰ অন্যান্য উপলব্ধিসমূহ হ’ল: গীনিছ বিশ্ব ৰেকৰ্ডছ, ১৫টা গ্ৰেমী বঁটা (গ্ৰেমী লেজেণ্ড আৰু জীৱনজোৰা সাধনা বঁটাৰ সৈতে), ২৬টা আমেৰিকান সংগীত বঁটা আৰু আমেৰিকাৰ বিলবৰ্ডত প্ৰথম স্থানত থকা ১৩টা গীত। তেওঁ বিলবৰ্ড হট ১০০ৰ শীৰ্ষ দহৰ ভিতৰত পাঁচটা ভিন্ন দশক স্থান লাভ কৰা একমাত্ৰ শিল্পী। ২০১৬ চনত তেওঁ ফৰ্বছ আলোচনীৰ মতে বছৰি ৮২৫ আমেৰিকান ডলাৰ উপাৰ্জন কৰি বিশ্বৰ সৰ্বোচ্চ ধন উপাৰ্জন কৰা তাৰকাত পৰিগণিত হৈছিল।
১৯৮০ৰ দশকত তেওঁ সঘনে নিজৰ ৰূপ সলনি কৰা, ব্যক্তিগত সম্পৰ্ক, ব্যৱহাৰ আৰু জীৱন-ধাৰণ বাবে বিতৰ্কত সোমাইছিল। ১৯৯৩ চনত তেওঁ পাৰিবাৰিক বন্ধুৰ শিশু যৌন নিৰ্যাতনৰ বাবে অভিযুক্ত হৈছিল। এই অভিযোগ ন্যায়ালয়ৰ বাহিৰতে নিষ্পত্তি হৈছিল। ২০০৫ চনত তেওঁ ওপৰত আকৌ শিশু যৌন নিৰ্যাতনৰ মুকৰ্দমা চলে। ২০০৯ চনত "দিছ ইজ ইট"ৰ কনচাৰ্টৰ প্ৰস্তুতি চলাই থকা অৱস্থাত অত্যাধিক একিউট প্ৰ'প'ফল আৰু বেঞ্জডিয়াজেপাইন বিষক্ৰিয়াৰ ফলত হৃদক্ৰিয়া বন্ধ হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ বাবে তেওঁৰ ব্যক্তিগত চিকিৎসক কৰনাৰ্ড মুৰেক জগৰীয়া কৰা হয়। তেওঁৰ মৃত্যুত গোটেই বিশ্বতে তেওঁৰ অনুৰাগীসকলৰ মনত শোকৰ ছাঁ পৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকান কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
গিছেন্যি
গিছেন্যি (Gisenyi) হৈছে ৰোৱাণ্ডাৰ পশ্চিম প্ৰদেশত থকা ৰুবাভু জিলাৰ এখন চহৰ।
শ্ৰেণী:নগৰ-মহানগৰ
গ্ৰীচৰ নাৰী
গ্ৰীচৰ প্ৰাচীন আৰু আধুনিক নাৰীৰ মৰ্যাদা আৰু বৈশিষ্ট্য গ্ৰীচৰ ইতিহাসত ঘটা পৰিঘটনাৰ পৰাই বিকশিত হৈছিল। মাইকেল স্কটৰ মতে "প্ৰাচীন গ্ৰীচত মহিলাৰ উত্থান" (History Today) প্ৰবন্ধত "মহিলাৰ স্থান" আৰু প্ৰাচীন গ্ৰীচত তেওঁলোকৰ কৃতিত্বৰ বিষয়ে থুচিডাইডে এই উদ্ধৃতিটোত সৰ্বোত্তম বৰ্ণনা কৰিছে: যে "সৰ্বাধিক গৌৰৱ [মহিলাৰ বাবে।" ] পুৰুষৰ মাজত প্ৰশংসাত হওক বা দোষাৰোপতেই হওক, ইয়াৰ বিষয়ে কমকৈ ক'ব পাৰি।" কিন্তু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে গ্ৰীক মহিলাৰ মৰ্যাদা চাৰ্জ আৰু অধিক উন্নতিৰ সন্মুখীন হৈছে। ১৯৫২ চনত তেওঁলোকে ভোটাধিকাৰ লাভ কৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোকে ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান আৰু গ্ৰীচ চৰকাৰত উপাৰ্জনৰ স্থান আৰু চাকৰিৰ পদবী লাভ কৰে; আৰু তেওঁলোকে বিবাহিত হোৱাৰ পিছতো সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰীত্বৰ অধিকাৰ বজাই ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
প্ৰাচীন গ্ৰীচত এথেন্সৰ মহিলাসকলে পুৰুষৰ আস্থা গঢ়ি তুলি নিজৰ আইনী অক্ষমতাৰ ক্ষতিপূৰণ দিছিল। তেওঁলোকে এই কামটো কৰিব তেওঁলোকৰ ঘনিষ্ঠ মিত্ৰসকলক কাৰ্যকৰী কৰি, মৰমলগা সম্পৰ্ক সৃষ্টি কৰি। ব্যক্তিজনৰ মূল্যত প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ কেইবাগৰাকীও মহিলাই নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱন আৰু ৰাজহুৱা জীৱনত সংগ্ৰাম কৰিছিল, আমাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা পাৰমাণৱিক, পিতৃতান্ত্ৰিক অইকোছ (ঘৰ)ৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। ঘৰত গৰিষ্ঠসংখ্যক মহিলাৰ প্ৰায় কোনো ক্ষমতা নাছিল, সদায় ঘৰৰ মানুহজনক উত্তৰ দিছিল, আলহী শেষ হোৱাৰ সময়ত মহিলাসকলে প্ৰায়ে লুকাই আছিল। মহিলাসকলক প্ৰায়ে ওপৰৰ মহলালৈ নিযুক্ত কৰা হৈছিল, বিশেষকৈ ৰাস্তাৰ দুৱাৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ আৰু অৰ্ধৰাজহুৱা স্থানৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ য'ত কাইৰিয়াছ (মাষ্টৰে) তেওঁৰ বন্ধুসকলক মনোৰঞ্জন দিব।
মনোজ চৰকাৰ
মনোজ চৰকাৰ (Manoj Sarkar) হৈছে এজন ভাৰতীয় পেছাদাৰী পেৰা-বেডমিণ্টন খেলুৱৈ। পুৰুষৰ একক এছএল৩ প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ ২০১৭ বিডব্লিউএফ পেৰা-বেডমিণ্টন বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত ৰূপৰ পদক আৰু টকিঅ' ২০২০ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে। ২০১৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক অৰ্জুন বঁটা প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
এবছৰ বয়সত ভুল চিকিৎসাৰ ফলত পিপিআৰপি নিম্ন অঙ্গ (ভৰি)-ৰ বিকলাংগতাত ভুগে। তেওঁ এক সাধাৰণ পৰিয়ালৰ পৰা আহিছে আৰু তেওঁৰ দুজন সহোদৰ আছে।
কেৰিয়াৰ
মনোজে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতা বহু সংখ্যক পদক লাভ কৰিছে। ২০১৭ চনৰ থাইলেণ্ড পেৰা-বেডমিণ্টন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাত পুৰুষৰ এককত ৰূপৰ পদক, ২০১৭ উগাণ্ডা পেৰা-বেডমিণ্টন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাত স্বৰ্ণ পদক, ২০১৬ আইৰিছ পেৰা-বেডমিণ্টন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়ত ৰূপৰ পদক আৰু ২০১৫ বিডব্লিউএফ পেৰা-বেডমিণ্ট বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত পুৰুষৰ দ্বৈত প্ৰতিযোগিতাত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে। তেওঁ ২০১৮ চনৰ মে' মাহত তুৰস্ক পেৰা-বেডমিণ্টন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপতো স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰিছিল।
২০২১ চনত জাপানত অনুষ্ঠিত টকিঅ' ২০২০ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত তেওঁ পুৰুষৰ একক এছএল৩ বেডমিণ্টন প্ৰতিযোগিতাত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে। ছেমিফাইনেলত যুক্তৰাজ্যৰ ডেনিয়েল বেথেলৰ হাতত ০–২ (৮–২১, ১০–২১) ব্যৱধানত পৰাস্ত হোৱাৰ পাছত ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ বাবে খেলা খেলত তেওঁ জাপানৰ ডাইচুকে ফুজিহাৰাক ২–০ (২২–২০, ২১–১৩)-ত পৰাজিত কৰি ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। একেটা শাখাতে ভাৰতৰ প্ৰমোদ ভগতে স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বেডমিণ্টন খেলুৱৈ শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয় শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
বৃত্তিয়াল বণিয়া
বৃত্তিয়াল বণিয়া ভাৰত বৰ্ষৰ অসম ৰাজ্যৰ এটা জনগোষ্ঠীয় সম্প্ৰদায়। এই গোটটোৰ শিপা বুলি ক'লে প্ৰাচীন কালত অসমত (প্ৰাচীন কামৰূপ) পোৱা বণিক সম্প্ৰদায়ৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে বুলি জনা যায়। কিছুমান ইতিহাসবিদে দাবী কৰে যে অষ্ট্ৰিক গোটটোৱে প্ৰাচীন অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰাৰ পিছত পৰৱৰ্তী সময়ত উপস্থিত হোৱা লোকৰ গোটটো হ'ল দ্ৰাবিড় গোট, যিসকলক আজি বনিয়া আৰু কৈবৰ্তসকলে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।  মূল ভূখণ্ডৰ বণিয়া সম্প্ৰদায়ৰ দৰে অসমৰ এই সম্প্ৰদায়ক ভাৰত চৰকাৰে অনুসূচিত জাতি হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে।
উৎপত্তি
পদ্মপুৰাণ (হিন্দু শাস্ত্ৰ)ত চান্দ বণিয়া (সদাগৰ)ৰ বিৱৰণী বিশেষভাৱে উল্লেখ আছে। নাৰায়ণ দেৱেও পদ্ম পুৰাণত বেউলাৰ পিতৃৰ কথা উল্লেখ কৰিছে যাক সাহে বণিয়া বুলি কোৱা হৈছিল। সাহে বণিয়াই পুৰণি কামৰূপাৰ ওদালগুৰি/টংলা অঞ্চলত নিজৰ ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তদুপৰি ইতিহাসবিদ দিনেশ্বৰ শৰ্মাৰ "মঙলদৈ বুৰঞ্জী" নামৰ ইতিহাস গ্ৰন্থখনত চান্দ সদাগৰ প্ৰাচীন বণিয়া সম্প্ৰদায়ৰ বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে যাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক অসমীয়া বণিয়াই প্ৰতিনিধিত্ব কৰে সম্প্ৰদায় আজি। এই মানুহবোৰ পিছত গোটেই ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত সিঁচৰতি হৈ পৰিল। কিন্তু অসমৰ ওদালগুৰি জিলা আৰু টংলা জিলাত এতিয়াও চান্দ সদাগৰৰ প্ৰত্যক্ষ বংশৰ লোক আছে।
অসমৰ ছয়গাঁও অঞ্চলত চান্দ সদাগৰৰ ধ্বংসাৱশেষ আৰু প্ৰতিমূৰ্তি পোৱা গৈছে। ভাৰতৰ প্ৰত্নতাত্ত্বিক বিভাগে ইয়াক প্ৰকৃত বুলি প্ৰমাণ কৰিছে। তদুপৰি কামৰূপাৰ ছয়গাঁৱত এতিয়াও চম্পক নগৰ পোৱা যায়।
মধ্যযুগীয় ইতিহাস
মধ্যযুগীয় কালত বণিয়া সম্প্ৰদায়ৰ অধিকাংশ লোকে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ পৃষ্ঠপোষকতাত বৈষ্ণৱ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। চতুৰ্দশ শতিকাৰ বিশিষ্ট বৈষ্ণৱ সন্ত হৰি দাস বণিয়া শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ ভক্ত আৰু অতি ঘনিষ্ঠ শিষ্য আছিল। পিছলৈ হৰি দাস বণিয়া আতাই প্ৰথমে নগাঁৱৰ যদিও বৰপেটা সত্ৰত পৃষ্ঠপোষকতা গ্ৰহণ কৰে। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নেতৃত্বত বৈষ্ণৱ আন্দোলনত তেওঁ উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল। আহোম ৰজা পুৰন্দৰ সিংহৰ বিখ্যাত বুৰঞ্জীবিদ স্বৰ্ণকৰ দুতিৰাম হাজৰিকা এই জনগোষ্ঠীৰ আছিল। তেওঁৰ এখন সুপৰিচিত বুৰঞ্জী গ্ৰন্থ হৈছে 'কালি ভাৰত বুৰঞ্জী'। ই অসমৰ কবিতাৰ ৰূপত ৰচিত একমাত্ৰ ইতিহাস গ্ৰন্থ।
তেওঁ ১৮ শতিকাত আন কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছিল যেনে 'ৰসিক পুৰাণ' (অসমীয়া সমাজত আফিঙৰ কু প্ৰভাৱৰ বিষয়ে) আৰু 'বণিয়া সকল অসমলৈ অহা বৃত্তান্ত' (অসমলৈ বনিয়াসকলৰ আগমনৰ বিৱৰণী)। অসমৰ বণিয়াসকলক আহোম প্ৰশাসন/সেনাবাহিনীত ভাল পদবী আগবঢ়োৱা হৈছিল: পানী ফুকন, হাজৰিকা, বৰুৱা, বৰা, মুদৈ আদি।মধ্যযুগীয় কালত কৈবৰ্তৰ দৰে বণীয়া জনগোষ্ঠীক অসমৰ কায়স্থ আৰু ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ে নিম্নবৰ্গ বুলি গণ্য কৰিছিল। উজনি অসমৰ বনিয়া সম্প্ৰদায়েও মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ (১৭৬৯–১৮০৫)ত যোগদান কৰিছিল কাৰণ তেওঁলোক অনিৰুদ্ধদেৱৰ অনুগামী আছিল।
উপনিবেশিকৰণৰ পিছৰ যুগ
সোণাধৰ সেনাপতিৰ নেতৃত্বতেই, ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ এই খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীক অনুসূচীত জাতি শ্ৰেণীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। এই সম্প্ৰদায়ৰ লোক ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ, কামৰূপ, ওদালগুৰি, দৰং, লখিমপুৰ, নগাঁও, মাজুলী, যোৰহাট, শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড় আদি বিভিন্ন জিলাত বিয়পি আছে ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
নৰমুণ্ড চিকাৰ
বিভিন্ন জনগোষ্ঠী
অসমৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত বাস কৰা ৱাংচুসকলে অতীজত নৰমুণ্ড চিকাৰৰ পাতনি মেলিছিল আৰু নমুণ্ডবোৰ মুৰাঙত (ডেকাচাং) সজাই যাদুঘৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল। মূৰ চিকাৰ অভিযানৰ মাধ্যমেদি প্ৰকাশ পাইছিল পুৰুষৰ পুৰুষত্ব, ৰণকৌশলৰ পৰিপক্বতা আৰু বীৰত্বৰ চূড়ান্ত নিদৰ্শন; যাৰ অবিহনে বীৰসকলে সমাজৰ পৰা পুৰস্কাৰ স্বৰূপে পাইছিল ঘৃণা আৰু তেনে ব্যক্তিক কাপুৰুষ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ৱাংচুসকলৰ মূৰ চিকাৰৰ বহুতো কাৰণ আছিল। শত্ৰুৰ প্ৰবল আক্ৰমণৰপৰা গাঁও ৰক্ষা কৰিবলৈ, শস্যতলি সাৰুৱা কৰিবলৈ আৰু সবল গাঁওবোৰ দুৰ্বল গাঁওবোৰৰ ওপৰত কৰা উৎপীড়নৰপৰা ৰক্ষা পাবলৈ ভাংচুৱে এনে ধৰণৰ দুৰ্ধৰ্ষ অভিযান কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
ইতিহাস
ৱাংচু সমাজত এই অভিযান কেতিয়াৰপৰা আৰম্ভ হ'ল এতিয়ালৈকে জানিব পৰা নাই। ভাৰত আৰু ব্ৰহ্মদেশৰ মাজত থকা আন্তৰ্জাতিক সীমা বেখাৰ ওচৰত খাচা আৰু নাইচিচা, কামকা আৰু জাংগন নামে গাঁওকেইখনৰ মাজত ১৯৫২ চনত সংঘৰ্ষিত হোৱা অভিযানেই শেষ নৰমুণ্ড চিকাৰ অভিযান, যাৰ ফলত মাত্ৰ তিনিটা নৰমুণ্ডহে আনিব পাৰিছিল। অতীতত টিপ আৰু টুৱেনচাং জিলাৰ মাজত ৰাজনৈতিক আৰু ভৌগোলিক সীমা নিৰ্ধাৰণ নোহোৱাত দুয়ো অঞ্চলৰ অধিবাসীসকলৰ মাজত প্ৰায়েই অন্তৰ্দ্বন্দ্ব হৈ ৰণত পৰিণত হৈছিল। সবল গাঁওবোৰ দুৰ্বল গাঁওবোৰত আক্ৰমণ চলাই শান্তি ভংগ কৰিছিল। দুৰ্বলীলোকৰ কৃষিকৰ্মৰ পথাৰখনেই আছিল নৰমুণ্ড চিকাৰৰ অন্যতম ক্ষেত্ৰ। অৱশ্যে মাছ মৰা ঠাই, জান-জুৰি, নৈ, গাঁও,আবাদি ভূমিখণ্ডও আছিল মূৰ চিকাৰৰ কেন্দ্ৰস্থল। তেওঁলোকে শত্ৰুৰ বাবে প্ৰতি পলে পলে নিজৰ মূৰ আগ কৰি থ'ব লাগিছিল। সাধাৰণতে ৱাংচুসকলে ইচ্ছা কৰি গাঁও আক্ৰমণ কৰিবলৈ মন মেলা নাছিল। কাৰণ ইয়াৰ ফলত অসংখ্য নৰমুণ্ড হেৰুৱাব লগা হৈছিল। এখন গাঁৱে কেতিয়াবা এটা বা একাধিক মূৰ হেৰুৱাব লগা হ'লে,শত্ৰুৰ গাঁৱৰপৰা সেই পৰিমাণে মূৰ ফিৰাই আনিবলৈ বদ্ধপৰিকৰ হৈ পৰিছিল। দুয়োেপক্ষই মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱাই যুদ্ধত নামিবলগীয়া হৈছিল। যুদ্ধত জয়ী হৈ নৰমুণ্ড আৰু বন্যজন্তু চিকাৰ কৰি মূৰ আনিব পৰাটো ৱাংচু সমাজৰ বৰ গৌৰৱৰ কথা। মূৰ চিকাৰ অভিযানৰ শেষত দুয়োপক্ষই নিজ নিজ গাঁৱৰ মূৰবোৰ পাবলৈ দাবী কৰে। এনে ক্ষেত্ৰত যেতিয়া দুয়োপক্ষই সিদ্ধান্তলৈ আহিব নোৱাৰে; তেতিয়া মধ্যস্থতাকাৰী গাঁৱৰ আশ্ৰয় ল’বলগীয়া হৈছিল। মধ্যস্থতাকাৰী গাঁৱে আইনগত বিচাৰ কৰি সু-মীমাংসা কৰিব নেৱাৰিলে যুদ্ধ কৰিবলগীয়া হৈছিল। এইটো প্ৰণিধানযোগ্য যে দুখন বিবাদী গাঁৱৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল গাঁও দুখনৰ দুখন দাৰে। দুৰ্বলতা আৰু সুবিধা লৈ এটা পক্ষই আন এটা পক্ষক আক্ৰমণ কৰি নৰহত্যা কৰি নৰমুণ্ড হাতত লৈ ৰণনৃত্য কৰিলেও; আনহাতেদি নৰমুণ্ড হেৰুৱাই শোকাক্লিষ্টও হৈছিল।
তিৰোতা মানুহ কাদচিৎহে মূৰ চিকাৰৰ কাৰণ হৈ পৰিছিল। গাঁৱৰ মুখিয়াল বা গাঁও প্ৰধানৰ বাদে আন গাঁৱৰপৰা বিবাহিতা নাৰী হৰণ কৰিলে, দুয়োখন গাঁৱৰ মাজত অহা-যোৱা আৰু বিনিময় পথ যুদ্ধ হৈছিল। ইয়াৰ ফলত দুখন গাঁৱৰ মাজত মহাৰণ সংঘটিত হৈছিল। তিৰোতাকো এই ক্ষেত্ৰত ৰেহাই দিয়া নহৈছিল। কোনো তিৰোতাই বিবাদী গাঁৱৰ সীমা পাৰ হ'লেই, তেওঁক বিনাদ্বিধাই শিৰশ্ছেদ কৰিছিল। ৱাংচুসকলৰ আন্তঃগাঁৱৰ মাজত ঐক্যৰ শিকলিডাল বৰ সুদৃঢ় আছিল। সেয়েহে শত্ৰুৰদ্বাৰা আক্ৰান্ত গাক ওচৰ-চুবুৰীয়াই শস্য, গৰু, মেঠোন আৰু অন্যান্য প্ৰয়োজনীয় বস্তুৰে সাহায্য আগবঢ়াইছিল। মূৰ হেৰুৱাই শোকাকুল হোৱা পৰিয়ালক সমবেদনা জনাইছিল। ৱাংচুৰ এনে আৰ্হি আদৰ্শনীয়। ৰণক্ষেত্ৰত সহায় কৰিবলৈ অহা আন্তঃগাঁৱেও একাধিক নৰমুণ্ড পোৱাৰ সুযোগ আছিল। অৱশ্যে সাহায্য দিয়া গাঁৱখনে যুদ্ধত অনা নৰমুণ্ডবোৰৰ ওপৰত কোনো দাবী কৰিব নোৱাৰিছিল। ৱাংচু সমাজত গাঁও-প্ৰধানৰ স্থান তথা ক্ষমতা গাঁৱৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ। অৱশ্যে কোনোৱে ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ কৰি অত্যাচাৰীও হৈছিল। গাঁও-প্ৰধানে নতুনকৈ খাজনা লগাব, জৰিমনা কৰিব, গুৰুতৰ অপৰাধত কঠোৰ শাস্তি বিহিব, বহু কন্যা বিবাহ কৰাব আৰু দোষীক গাঁৱৰপৰা বহিষ্কাৰ কৰিব পাৰিছিল। তেওঁৰ অবিহনে গাঁও সুৰক্ষিত তথা সুশৃংখলিত নহৈছিল। সেয়েহে তেওঁ এনে ৰণ অভিযানত প্ৰায়েই অংশগ্ৰহণ নকৰিছিল। কাৰণ গাঁও-প্ৰধানৰ মূৰ হেৰুৱাটো তেওঁলোকৰ বাবে লজ্জাজনক আৰ দুৰ্ভাগ্যজনক। কেতিয়াবা তেওঁৰ মূৰ শত্ৰুৱে নিয়াৰ লগে লগে তেওঁৰ দলে ভয়ত নেতৃত্বহীন হৈ পিয়াপি দি পলাইছিল। গাঁও-প্ৰধানজন গাঁও শাসনত যিদৰে পৰিপক্ব,সেইদৰে ৰণকৌশলতো পৈণত। গাঁওপ্ৰধানজন অবিবেচক হলে বা অন্য গাঁও আক্ৰমণ কৰাত হস্তক্ষেপ কৰিলে; গাঁওবাসী আৰু গাঁও-প্ৰধানৰ মাজত মতদ্বৈত হৈ ৰণ-বিগ্ৰহলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল; যাৰ ফলত সবল বা দুৰ্বল গৱে অশেষ নিকাৰ ভুঞ্জিব লগা হৈছিল। এবাৰ আক্ৰমণত প্ৰবৃত্ত হোৱা গাঁৱৰ লোকসকল ৰণকৌশলত বিভজ্ঞ হৈছিল আৰু হঠাৎ হোৱা আক্ৰমণ কম সময়ৰ ভিতৰতে বাধাগ্ৰস্ত কৰিব পাৰিছিল। ভাংচুৰ বয়োজ্যেষ্ঠসকলেৰে গঠিত মন্ত্ৰণা সভাৰআলোচনাক্ৰমে গাঁও-প্ৰধানে নমুণ্ড চিকাৰৰ পাতনি মেলিছিল। কালক্ৰমত এনে ধৰণৰ গধুৰ দায়িত্ব মুৰাং বা ডেকাচাংবোৰলৈ হস্তান্তৰিত হৈছিল। ৱাংচুসকলৰ মৰাং আছিল আবিয়ৈসকলৰ ৰাতিৰ আৱাসস্থল, কলা-কৃষ্টিৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ, য’ত যুদ্ধ বিদ্যাৰ আখৰা কৰা হৈছিল, সু-গৃহস্থী হোৱাৰ অভিজ্ঞতা পাইছিল, ৰাতি গাঁৱৰক্ষী বাহিনী কৰ্তব্য পালন কৰি গাঁও শান্তিত ৰাখিছিল, কৃষিকৰ্মৰ প্ৰশিক্ষণ পাইছিল, লোক সাহিত্যৰ চৰ্চা কৰিছিল আৰু আন্তঃগাঁৱৰ মাজত সংহতি স্থাপন কৰিছিল।
বিভিন্ন পৰম্পৰা
ৱাংচুৱে যুদ্ধযাত্ৰা কৰাৰ আগতে পুৰোহিতৰদ্বাৰা মঙ্গল চাই শুভাশুভ নিৰ্ণয় কৰিছিল। পুৰোহিতে কলপাত এখন, কেইবাডোখৰ কৰি গাঁঠি দিছিল আৰু ইয়াৰদ্বাৰা ৰণযাত্ৰাৰ পৰিণতিৰ শুভাশুভ ইঙ্গিত দিছিল। এনে ধৰণৰ চিয়াৰত ক্ৰিয়াকাণ্ডকাৰীজন নিশ্চিত হলেই আক্ৰমণত জয়ী হ'ব বুলি দৃঢ় বিশ্বাস কৰিছিল। মঙ্গলে অশুভ বুলি ঠাৰ দিলেই মূৰ কটা অভিযান বন্ধ ৰাখিছিল। যুঁজাৰুসকলৰ সাজ-পাৰবোৰৰৰ বৈশিষ্ট্য আছিল। যুঁজাৰুৰ হাতত দা, যাঠী, বন্দুক আৰু বৰ্ম অপৰিহাৰ্য। শিৰত গাহৰিৰ নোম আৰু দাঁতেৰে তৈয়াৰী জাখৰ আৰু কাণৰ লতিত ছাগলীৰ দাঁত ওলোমাই শোভাবৰ্ধন কৰিছিল। গাৰ বিশেষ অংগত উল্কি দিয়াৰো প্ৰথা আছিল। গাঁৱৰ সকলো মানুহ যুদ্ধলৈ যোৱাটো নিষিদ্ধ। ‘নিউমাই’ নামৰ এটি বিশেষ দলে প্ৰথমে মূৰ কটা অভিযানৰ ভূমিকা ল'ব লাগিছিল। অভিজ্ঞ নিউমাই দলৰ সহযোগী দলক ফানু’ বোলা হৈছিল, যি দলে নিউমাই দলৰপৰা ৰণ-কৌশল শিকি ল’ব লাগিছিল। বন্দুকটো কান্ধত দুয়োফালে সমানে ৰাখি, দাৰ নালত খামুচি ধৰি নিঃশব্দে কেইবাটাও শাৰী হৈ যুঁজলৈ আগবঢ়াৰ প্ৰথা আছিল। শত্ৰু আক্ৰমণৰ বেলা তেওঁলোেক আঘাতপ্ৰাপ্ত বাঘিনীজনীৰ দৰে ক্ৰোধান্বিত হৈ পৰিছিল। তেওঁলোকেজোপোহাৰ আঁৰ লৈ শত্ৰুৰ আলেখ-লেখ চাই আছিল আৰু সময় উপস্থিত হলেই, প্ৰথমজনে দ্বিতীয়জনলৈ এখিলা গছপাত ছিঙি দিয়াৰ ৰীতি আছিল। পাতখিলা হাত বাগৰি শাৰীটোৰ শেষৰ যুঁজাৰুজনৰ হাতত পৰিছিলগৈ। শত্ৰুৱে গম পাব নোৱাৰাকৈ নিস্তব্ধ হৈ থাকিবলৈ কোৱাই গছপাতখিলা পঠোৱাৰ অৰ্থ। হঠাৎ ইঙ্গিত পালেই যুঁজাৰুহঁতে বন্দুক খাঁজে আৰু শত্ৰুৰ ওপৰত বাঘৰ লেখীয়াকৈ জঁপিয়াই পৰে। ইয়াৰ লগে লগে ৰণ আহ্বান ধ্বনি দি শত্ৰুলৈ গুলী নিক্ষেপ কৰে, দাৰে নৰমুণ্ড কাটে,আৰু যাঠিৰে খোঁচে। ছিঙা মূৰবোৰ একাষত গোটাই শত্ৰুৰ গাঁৱলৈ তীব্ৰবেগে গৈ গাঁওখন জুই লগাই পুৰি পেলাইছিল। ভঁৰালবোৰ ভাঙি পেলাইছিল আৰু পোহনীয়া জীৱ- জন্তুবোৰ খেদাই নিজ গাঁৱলৈ লৈ আহিছিল। আক্ৰমণৰ শেষত খাঙত ভৰাই শত্ৰুৰ মূৰ, হাত, ভৰি আদি হৰ্ষোক্কাসে নৃত্য-গীতেৰে দশোদিশ কঁপাই তুলিছিল। নৰমুণ্ডবোৰ যি কোনোৱে অনা নিষিদ্ধ। গাঁও-প্ৰধানজনৰ মূৰ সাধাৰণ মানুহে অনাত বাধা আছিল। অজ্ঞাতে কোনো বীৰে এনে ভুল কৰিলে গালি-শপনি পাৰিছিল আৰু জীৱিত কালত ৰাহ,কুকুৰা, ছাগলী আদি খোৱাৰপৰা বঞ্চিত হৈছিল। এনে নীতি মানি নচলিলে কুষ্ঠ ৰোগ হয় বুলি তেওঁলোকে দৃঢ় বিশ্বাস কৰিছিল।
উল্লেখযোগ্য যে শত্ৰুৰ মূৰ কাটি যুঁজাৰুৱে পিতল বা কাঠৰ খোদিত কৃত্ৰিম মূৰ ডিঙিত ওলোমাই পিন্ধিব লাগিছিল। শত্ৰুৰ হাত কাটি অনা বীৰে কাঠৰ তৈয়াৰী কৃত্ৰিম হাত এখন ডিঙিত ওলোমাই লৈ ফুৰিছিল আৰু ভৰি কটা বীৰে অবিকল কাঠৰ ভৰি এখন খাওত ভৰাই লোৱাৰ প্ৰথা আছিল। শত্ৰুৰ মূৰবোৰ গাঁৱলৈ আনি গাঁও-প্ৰধানজনৰ গৃহৰ সন্মুখত দীঘল বাঁহ এডাল পুতি মুণ্ডবোৰ থিয় কৰি ৰাখিছিল। নৰমুণ্ডবোৰ চিনাক্ত কৰিবৰ বাবে লাওখোলাই প্ৰতি এটা বা ততোধিক ফুটা কৰিছিল। ইয়েই প্ৰমাণ কৰিছিল যে কোনটো মূৰ গাঁও-প্ৰধানৰ তথা গাঁও-প্ৰধানৰ পৰিয়ালৰ। অন্যান্য ফৈদৰ ব্যক্তিৰ মুকুটতহে বিন্ধা দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছিল। চিকাৰ অভিযন সমাপ্তিৰ পাঁচদিনৰ পাছত সৰ্বসাধাৰণ লোকৰপৰা পৃথক কৰি ৰাখিবৰ বাবে যুঁজাৰুসকলক গাৰ বিশিষ্ট অংশত উল্কি দি শশাভাবৰ্ধন কৰিছিল। এনে ধৰণৰ প্ৰথাৰ মাজত আদিম মানৱ মনৰ আত্মৰক্ষা তথা আত্মৰক্ষাৰ ভাব নিহিত আছিল। উল্কি দিয়া উৎসৱ আড়ম্বৰেৰে অনুষ্ঠিত হোৱাৰ পাছদিনাখন যুঁজাৰুসকলক আনন্দেৰে থাকিবলৈ দিছিল। সেই দিনাখন যুঁজাৰুৰ গৃহলৈ কাকো যাবলৈ দিয়া নহৈছিল। আনকি কথা-বতৰা পতাও নিষিদ্ধ আছিল। হৰ্ষোল্লাসে নিজ গাঁৱলৈ ঘূৰি অহা দলটোক গাঁৱৰ আবাল-বৃদ্ধ বনিতাই আদৰণি জনোৱাৰ প্ৰথা আছিল। বীৰসকলৰ নিজ নিজ পৰিয়ালৰ মানুহে ভাত, মাংস আৰু চুঙাত মদ লৈ গাঁৱৰ সীমাত অপেক্ষা কৰিছিল। তাতেই বীৰসকলে চুঙাত মদ খাইছিল আৰু ভাত-পানী খাই জননী জন্মভূমিলৈ শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰিছিল। গাঁৱত বিজয়ী বীৰৰ সন্মান বাঢ়ে। গাঁৱত অনুষ্ঠিত উৎসৱ-অনুষ্ঠানত তেওঁলোকক নৃত্য-গীতেৰে আমোদ যোগান ধৰিছিল। আওপকীয়াভাৱে ইয়ো বীৰসকলক অভ্যৰ্থনা জনোৱাৰ প্ৰথা আছিল। যুদ্ধত জয় হোৱাৰ বাতৰি প্ৰথমে গাঁও-প্ৰধান জনাই শত্ৰুৰ, মূৰ, হাত আদি চমজাই দিয়াৰ ৰীতি আছিল। গাঁও-প্ৰধানে বিজয়ৰ বাৰ্তা পাই পুৰোহিত ‘গামপা’ক মতাই আনি বিজয়ৰ মুকুটখিনিৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিছিল, যি মুকুটখিনি চাফা কৰি ৰ'দত শুকুৱাই ‘পানু সংৰক্ষিত কৰিছিল। গাঁও-প্ৰধানে গাৰ অংগ-প্ৰত্যংগবোৰক লৈয়ে নিতৌ কৰ্তব্যত ৰত আছিল। উল্লিখিত বাঁহডালৰ আগলিটো কাটি ঠোলা বনাই সুসজ্জিত কৰি মূৰ, ভৰি আদি ওলোমাই থোৱাৰ ব্যৱস্থা আছিল। ইয়াৰ অন্তত বাঁহডাল গাঁৱৰ এমুৰত পুতি থোৱাৰ ৰীতি আছিল। বাঁহল তেওঁলোকে অতি পৱিত্ৰ বুলি ভাবি কাকো স্পৰ্শ কৰিবলৈ নিদিছিল। অৱশ্যে গামপা আৰু 'ৱাংচামপা'ৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম আছিল। অভিযানত অনা নমুণ্ডবোৰৰ লগত জড়িত ক্ৰিয়াকাণ্ডবোৰ গামপাইসমাধান কৰিব পাৰিছি। মূৰ, হাত, ভৰি আদিৰ মঙহ কিছুদিনৰ পাছত পচি উৱলি গলে, পুৰোহিত গামপাই মলিয়ন বস্তুবোৰ এৰুৱাই গাহৰিক খুৱাইছিল। এইলেখীয়া মাংস খাবলৈ বৰ তৃপ্তি লাগে বুলি তওঁলোকে ধাৰণা কৰিছিল। ইয়াৰ পাছত লাওখোলা আৰু হাত-ভৰিৰ কংকালবোৰ শাৰী শাৰীকৈ বান্ধি মুৰাঙৰ বেৰত আঁৰি থৈছিল। নৰমুণ্ড চুলিবোৰ কাটি গাঁও-প্ৰধান আৰু ৰণুৱাৰ
মাজত ভগাই দিছিল। চুলিবোৰ এহাতে মস্তকাভৰণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু আনহাতেদি কাণৰ লতিত পিন্ধা ভূষণৰ লগত নানা ধৰণেৰে খাঁজি সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি কৰিছিল। ৱাংচুৱে নৰমুণ্ডৰ চুলিযুক্ত অলংকাৰ আপুৰুগীয়া আৰু ভৌতিক গুণ নিহিত আছে বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। অৱশ্যে গাঁও-প্ৰধান আৰু ৰণুৱাৰ বাদে আনে এনে অলংকাৰ পৰিধান কৰা নিষেধ। ফাকি দি কোনেও এনে অলংকাৰ পৰিধান কৰিব নোৱাৰিছিল। যি মৃত্যুক আগ কৰি যুদ্ধত জয়ী হৈ গাঁৱৰ যশস্যা বঢ়াব পাৰিছিল, তেওঁহে এনে মুকুট পিন্ধিব পাৰিছিল। ৱাংচুৱে লাওখোলা আৰু অন্যান্য নৰ কংকালবোৰত ভৌতিক শক্তি নিহিত আছে বুলি অদ্যাপিও বিশ্বাস কৰে।
উৎসৱ
ৱাংচু সমাজত লুপ্ত হ'বলৈ ধৰা গালেংপু উৎসৱৰ নৃতত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আগ্ৰহী ডেকাসকলে অৰণ্যৰ গছ। কাটি গাৱলৈ অনাৰ ৰীতি আছে। অতীজৰ ৰণুৱাৰ লেখীয়াকৈ তেওঁলোককো গা এৰি মুখত উল্কি দিয়া হয়। নৰমুণ্ড চিকাৰৰ লগত ঘনিষ্ঠ সম্বন্ধ থকা বিৰাট আকাৰৰ কাঠৰ তৈয়াৰী নাৱৰ আকৃতিৰ এবিধ ঢোল আছে, যি মুৰং ঘৰত এখনি আছুতীয়া আসন অধিকাৰ কৰি আছে। বাংচুৱে এনে ঢোল য’তে-ত’তে বজোৱা নিষেধ। ইয়াক এঠাইৰপৰা আন ঠাইলৈ কঢ়িয়াই নিবৰ বাবে দুফালে দুডাল হাতনি মাৰি আছে। ঢোলৰ গা আৰু নালত মানুহ, মানুহৰ মূৰ, সাপ, বাঘ আদিৰ প্ৰতিকৃতি সুন্দৰকৈ খোদিত কৰা হয়। ঢোলৰ দুকাষে প্ৰায় দহোটা মানুহে একেলগে বাদ্য পৰিৱেশন কৰিব পাৰে। ব্ৰিাটাকাৰৰ কাঠৰ খুন্দনাৰে ঢোলৰ খোলনিত খুন্দা দি বিভিন্ন ছেও বজায়। এজন নায়কৰ আদেশত সকলোৱে একেলগে ঢোলত ছেও মাৰে আৰু ছেৱে ছেৱে গীত পৰিৱেশন কৰে। ঢোলৰ প্ৰতি ছেৱত একো একোটা সংকেত নিহিত আছে। মূৰ কটা অভিযানৰ পৰা ঘূৰি আহোঁতে ৰাতি অনুষ্ঠিত হোৱা উৎসৱ আৰু বন্য জন্তু চিকাৰ কৰি ঘূৰি আহোঁতে হোৱা মুৰাঙৰ ঢোলবোৰ এটি নিৰ্দিষ্ট সংকেত বাজি উঠে। কোনো শত্ৰু অহাৰ উমান পালেই মুৰাঙত ঢোলৰ হঠাৎ প্ৰতিধ্বনি শুনা যায়। এনেধৰণৰ ছেও শুনিলেই গাই অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লৈ ৰণৰ বাবে সাজু হয়। এনে ধৰণৰ বিপদ সংকেত বৈষ্ণৱসকলৰ দবা বাদ্যযন্ত্ৰদ্বাৰাও দিয়া দেখা যায়। এনে ধৰণৰ উত্তেজনা সৃষ্টি কৰিব পৰা আদৰণীয় ঢোলবাদ্য মৰাঙৰ বাহিৰেও গাঁও-প্ৰধানজনৰ ঘৰত ৰখাৰ প্ৰথা আছে। ইয়েই গাঁও প্ৰধানজনক মহান ব্যক্তিৰ কথাৰেই ইঙ্গিত দিয়ে। বুৰঞ্জীয়ে গৰাক এই লেখীয়া দুঃসাহিক নৰমুণ্ড চিকাৰ অভিযানক ৰণনৃত্য আখ্যা দিলেও অত্যুক্তি কৰা নহয়।
হাথৰসৰ দলবদ্ধ বলাৎকাৰ, ২০২০
হাথৰসৰ দলবদ্ধ বলাৎকাৰৰ ঘটনা ২০২০ ৰ ১৪ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা সংঘটিত হয়। সেইদিনা উত্তৰ প্ৰদেশৰ হাথৰস জিলাত চাৰিজন উচ্চবৰ্ণৰ যুৱকে এজনী দলিত সম্প্ৰদায়ৰ ছোৱালীক বলাত্‍কাৰ কৰে। দুসপ্তাহ জুৰি জীৱন-মৃত্যুৰে যুঁজি অৱশেষত পীড়িতা ছোৱালীজনীয়ে দিল্লীৰ হাস্পাতালত মৃত্যুবৰণ কৰে।
পীড়িতাৰ ভাতৃয়ে দাবী কৰে যে ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ দহদিন পিছলৈকে অপৰাধীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হোৱা নাছিল। পীড়িতাৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁৰ মৃতদেহ পৰিয়ালৰ বিনা সন্মতিত পুলিচে জোৰ-জবৰদস্তি সংস্কাৰ কৰে। অৱশ্যে পুলিচৰ তৰফৰ পৰা এই দাবীক নস্যাৎ কৰা হয়। এই মামলা আৰু তাৰ পৰৱৰ্তী ঘটনাক্ৰমে প্ৰচাৰ মাধ্যমত বহুল প্ৰচাৰ পায় আৰু সমগ্ৰ দেশবাসীকে ইয়াক গৰিহণা দিয়ে। বিভিন্ন সংগঠন আৰু বিৰোধীসকলে উত্তৰ প্ৰদেশৰ যোগী আদিত্যনাথৰ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে।
ঘটনাক্ৰম
এই ঘটনা সংঘটিত হৈছিল ২০২০ৰ ১৪ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা, যেতিয়া এজনী ১৯ বছৰীয়া দলিত সম্প্ৰদায়ৰ ছোৱালী গৰুৰ ঘাঁহ কাটিবলৈ পথাৰলৈ গৈছিল। ছোৱালীজনীক তেওঁৰ দোপাট্টাখনেৰ ডিঙিত মেৰিয়াই চোঁচৰাই নিওঁতে তেওঁৰ ৰাজহাড় ভাগি যায়। অভিযোগমতে চাৰিজন ঠাকুৰ সম্প্ৰদায়ৰ যুৱকে তেওঁক বলাৎকাৰ কৰে। ৰাজহাড়ত গুৰুতৰ আঘাত পোৱাত ছোৱালীজনী পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈ পৰি ৰয়। ছোৱালীজনীয়ে বলাৎকাৰত বাধা প্ৰদান কৰাত অভিযুক্ত কেইজনে তেওঁক শ্বাসৰুদ্ধ কৰিবৰ চেষ্টা চলায়। তেওঁৰ চিঞৰ মাকে শুনাত ঘটনাস্থলীলৈ দৌৰি আহে আৰু তেওঁক পথাৰত পৰি থকা দেখা পায়। ছোৱালীজনীক প্ৰথমে চান্দপা পুলিচ থানালৈ লৈ যোৱা হয়। কিন্তু পুলিচে অভিযোগ গ্ৰহণতো নকৰিলেই, বৰঞ্চ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ মতে পুলিচে তেওঁলোকক অপমানহে কৰে। ২২ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা পুলিচে পীড়িতাৰ জৱানবন্দী লয়। দণ্ডাধীশৰ উপস্থিতিত লোৱা এই জৱানবন্দীত পীড়িতাই দলবদ্ধ বলাৎকাৰৰ বলি হোৱা বুলি ভাষ্য প্ৰদান কৰে।
পীড়িতাক প্ৰথমে আলিগড়ৰ জৱাহৰলাল নেহৰু চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰে। পিছলৈ স্বাস্থ্যৰ অধিক অৱনতি ঘটাত তেওঁক দিল্লীৰ চফদৰজং হাস্পাতাললৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। ২০২০ৰ ২৯ ছেপ্তেম্বৰত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
পোষ্টমৰ্টেম ৰিপ’ৰ্টত ডিঙি তথা দেহৰ বিভিন্ন ঠাইত হোৱা আঘাতৰ বাবে মৃত্যু হোৱা বুলি নিশ্চিত কৰে। ছোৱালীজনীৰ গোপন অঙ্গতো আঘাতৰ চিন দেখা গৈছিল। ফৰেনচিক পৰীক্ষাত নমুনাসমূহত কোনো শুক্ৰাণুৰ অৱস্থিতি ধৰা নাছিল।  যেতিয়া এই খৱৰ সামাজিক মাধ্যমত বিয়পি পৰিছিল, আগ্ৰা পুলিচ, হাথৰস জিলা দণ্ডাধীশ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশ চৰকাৰৰ তথ্য আৰু জনসংযোগ বিভাগে ইয়াক ভুৱা খবৰ বুলি আখ্যা দিছিল। পিছলৈ ৰাজ্যখনৰ এজন জ্যেষ্ঠ পুলিচ বিষয়াই ফৰেনচিক ৰিপ’ৰ্টত শুক্ৰাণুৰ অৱস্থিতি ধৰা নপৰা বাবে এইটো বলাৎকাৰৰ ঘটনা নহয়  তথা কিছুমান মানুহে জাতিভিত্তিক উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা বুলি দাবী কৰে। বিষয়াজনে লগতে কয় যে পীড়িতাৰ পৰিয়ালৰ লোকে প্ৰথমে কৰা অভিযোগত বলাৎকাৰৰ কথা উল্লেখ কৰা নাছিল।
গ্ৰেপ্তাৰ আৰু ক্ষতিপূৰণ
হত্যাৰ প্ৰচেষ্টা আৰু সামূহিক বলাৎকাৰৰ অভিযোগত, লগতে হাথৰস আৰক্ষীয়ে সন্দীপ, ৰামু, লৱকুশ আৰু ৰবি নামৰ চাৰিজন অভিযুক্তক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। ১৯৮৯ৰ অনুসূচীত জাতি-জনজাতি (অত্যাচাৰ প্ৰতিৰোধ) আইনৰ   অধীনততো তেওঁলোকক অভিযুক্ত কৰা হয়। পীড়িতাৰ ভাতৃয়ে অভিযোগ কৰে যে ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ ১০দিনলৈকে অভিযুক্তসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হোৱা নাছিল। সঠিক ভাবে কৰ্তব্য সম্পাদন নকৰা বাবে চান্দপা পুলিচ থানাৰ এচ.এইচ.ও.ক পুলিচ লাইনলৈ বদলি কৰা হয়। চৰকাৰে পীড়িতাৰ পৰিয়ালক ২৫লাখ টকাৰ ক্ষতিপূৰণ আৰু নিম্নবৰ্গ সহায়কৰ চাকৰি দিব বুলি ঘোষণা কৰে। ইয়াৰ উপৰিও পৰিয়ালটোলৈ ষ্টেট আৰবান ডেভেলপমেণ্ট এজেঞ্চিৰ আঁচনিৰ অধীনত এটা গৃহ অনুমোদনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
কেনিয়াৰ নাৰী
১৮৮৮ চনৰ পৰা ১৯৬৩ চনলৈকে কেনিয়া ব্ৰিটিছৰ উপনিৱেশ আছিল। ঔপনিৱেশিক শাসনৰ আগতে সন্তানৰ লালন-পালনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি খেতিপথাৰ আৰু বজাৰত কাম কৰালৈকে কেনিয়াৰ মহিলাসকলে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থাৰ বাবে নাৰী ক্ৰমান্বয়ে গুৰুত্বহীন হৈ পৰিল আৰু অতি সোনকালেই তেওঁলোকৰ ক্ষমতা তথা প্ৰভাৱ ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰৰ পৰা ম্লান হৈ পৰিল। ইয়াৰ পিছতো মেকাটিলিলি ৱা মেন্জা আৰু মাউ মাউ বিদ্ৰোহৰ অংশ হিচাপে থকা মুথোনি ৱা কিৰিমাকে ধৰি কিছুমান মহিলাই স্বাধীনতাৰ প্ৰচাৰৰ সময়ত পুৰুষৰ সৈতে যুঁজিছিল আৰু তেওঁলোকৰ অৱদানৰ বাবে দেশৰ দীৰ্ঘ ইতিহাসত স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
১৯৬৩ চনত কেনিয়াই স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছতো মহিলাসকলে যৌনতাবাদৰ সৈতে জড়িত সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছে আৰু কম সংখ্যক যুৱতীৰ বাহিৰে শিক্ষাৰ দৰে খণ্ডত বহু সুযোগ দিয়া হোৱা নাই। মহিলাসকলে এতিয়াও বহু সমস্যাৰ সন্মুখীন হয়। যেনেঃ বাল্যবিবাহ, ব্যৱস্থাগত বিবাহ, মহিলাৰ যৌনাংগ বিকৃত কৰা, এইডছ মহামাৰী আৰু শিক্ষাৰ অভাৱ। কেনিয়াত মহিলাৰ দুৰ্দশা অন্তহীন যদিও শেহতীয়াকৈ আলোচনা, নীতি ৰূপায়ণ, প্ৰতিনিধিত্ব আদিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিভিন্ন পৰ্যায়ত দেশখনত আৰ্থিক, সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক অন্তৰ্ভুক্তিৰ উন্নতি অব্যাহত আছে।
কেনিয়াত ২০১০ চনৰ সংবিধানত লিংগ নিয়ম থকাৰ পিছতো মহিলাসকলে চৰকাৰত সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ ভূমিকা লাভ কৰাৰ সুযোগ কমকৈ পাইছে। এই ক্ষেত্ৰত কেনিয়া পিছ পৰি আছে যদিও কেনিয়াৰ সংসদত কেইগৰাকীমান প্ৰভাৱশালী মহিলাই স্থান লাভ কৰিছে।
২০১৪ চনৰ প্ৰস্তাৱিত বহুবিবাহ বিধেয়কখনে প্ৰথমতে পত্নীক নতুন কইনাৰ সৈতে স্বামীৰ বিবাহক ভেটো দিয়াৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰিছিল যদিও সংসদৰ পুৰুষ সদস্যসকলে ৰাজনৈতিক বিভাজন অতিক্ৰম কৰি এই দফাটো বাদ দিয়া এটা পাঠ্যলৈ পৰ্যবসিত কৰিছিল। বিধেয়কখন গৃহীত হোৱাৰ লগে লগে ক্ষুব্ধ মহিলা সদস্যসকলে বহুবিবাহ আইনখনৰ বিৰুদ্ধে গভীৰ নিশা প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে।
কেনিয়াৰ মহিলাসকলৰ সম্পত্তিৰ মালিকীস্বত্ব আৰু উত্তৰাধিকাৰীত্বৰ অধিকাৰক ৰীতি-নীতি, আইন, আৰু চৰকাৰী বিষয়াৰ দৰে ব্যক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰত্যাহ্বান, ভাবুকি আৰু দমন কৰা হয়। জাতি আৰু ব্যক্তিগত পৰিয়ালৰ বহু নেতাই নাৰীক মাটি পৰিচালনা কৰাত অযোগ্য বুলি বিবেচনা কৰে। ইয়াৰ এটা পাৰ্শ্বক্ৰিয়া এইটোৱেই যেঃ আফ্ৰিকাত কৃষি শ্ৰমিক শক্তিৰ ৭০–৯০ শতাংশ মহিলাই গঠন কৰে। অৰ্থাৎ তেওঁলোকে ইতিমধ্যে বেছিভাগ মাটি পৰিচালনা কৰে, কিন্তু কোনেও মাটিৰ মালিক হ’ব নোৱাৰে। ইয়াৰ উপৰি আফ্ৰিকান মহিলাসকলে কৃষি সম্প্ৰসাৰণ সেৱাৰ প্ৰায় ৭% আৰু ক্ষুদ্ৰ কৃষকৰ বাবে ১০% ঋণ লাভ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
নৈষধ চৰিত
নৈষধ চৰিত (Naishadha Charita) এখন সংস্কৃত ভাষাত লিখা কবিতা পুথি যিখন সংস্কৃতত লিখা পাঁচখন মহাকাব্যৰ এখন বুলি স্বীকৃত৷ কাব্যখনিত নিষাদ ৰজা নলৰ জীৱনী বৰ্ণনা কৰা আছে৷ গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰিছিল জয়চন্দ্ৰৰ ৰাজসভাৰ কবি শ্ৰীহৰ্ষই৷ শ্ৰীহৰ্ষ ১২শ শতিকাৰ ভাৰতৰ সংস্কৃত কবি আছিল৷ নৈষধ চৰিত কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈয়ে প্ৰথম ১৯৩৪ চনত ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে৷
বিষয় বস্তু
’নৈষধ চৰিত’ত নলৰ জীৱনৰ কাহিনী উপস্থাপন কৰা হৈছে; দময়ন্তীৰ প্ৰেমত পৰা, তেওঁলোকৰ বিবাহ আৰু মধুচন্দ্ৰিকাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এই মহাকাব্যখনি দুটা ভাগত বিভক্ত – পূৰ্ব আৰু উত্তৰ৷ প্ৰত্যেকতে এঘাৰটা কাণ্ড বা বিভাজন আছে। ইয়াৰ কাহিনী বিদৰ্ভৰ ৰজা ভীমকৰ কন্যা দময়ন্তী আৰু নিষাদ ৰাজ নলৰ। এই কাহিনীটো প্ৰথমে মহাভাৰতৰ বনপৰ্বৰ ৩য় খণ্ডত বৰ্ণনা কৰা হৈছে, কিছু বেলেগ দৃষ্টিকোণেৰে। নৈষধ চৰিতৰ ভাষা অতি ব্যঞ্জনাময় আৰু পৰিশীলিত। মাঘৰ শিশুপাল বধ আৰু শ্ৰীহৰ্ষৰ নৈষধ চৰিতক পণ্ডিতসকলৰ বাবে এক পৰীক্ষা বুলি গণ্য কৰা হয়; নৈষধৰ বিষয়ে এইদৰে কোৱা হয় যে “নৈষধম বিদ্বাদ-ঔষধম’’, অৰ্থাৎ ই "পণ্ডিতসকলৰ টনিক"।
চৰিত্ৰ
নৈষধ চৰিতৰ কাহিনীত থকা চৰিত্ৰসমূহ হ’ল:- নল, দময়ন্তী, সৰস্বতী, ইন্দ্ৰ আৰু দময়ন্তীৰ প্ৰেমিক দেৱতা৷
প্লট
প্ৰথম কাণ্ডটোৰ আৰম্ভণিতে নলৰ বিশদ বৰ্ণনা, তেওঁৰ শাৰীৰিক সৌন্দৰ্য, শৌৰ্য আৰু অন্যান্য গুণৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে। নলৰ দৰবাৰ ভ্ৰমণ কৰা অমাত্যসকলে ৰজা ভীমনৰ কন্যা দময়ন্তীৰ খবৰ আনে, এগৰাকী নিপুণ আৰু মনোমোহা ৰাজকুমাৰী হিচাপে। সেই ৰাজকুমাৰীৰ প্ৰতি নলৰ মনত প্ৰেম উঠলি উঠিল। সেই অনুভৱ সহ্য কৰিব নোৱাৰি তেওঁ নিজৰ ৰাজপ্ৰসাদৰ এখন বাগিচালৈ গ’ল য’ত তেওঁ এটা ধুনীয়া হাঁহ দেখা পালে আৰু সেইটো বন্দী কৰিলে। হাঁহটোৱে ভয়তে কান্দিছিল আৰু দয়ালু ৰাজকুমাৰে তাক এৰি দিছিল। ই ভীমক ৰজাৰ ৰাজধানী কুণ্ডিনাপুৰালৈ গৈ তাতে এখন বাৰীত দময়ন্তীক বিচাৰি পাবলৈ সক্ষম হ’ল। হাঁহটোৱে তাইক নলৰ বিষয়ে ভাল বৰ্ণনা দি তাই আৰু নলৰ মাজত পাৰস্পৰিক মৰম গঢ়ি তোলাত সেৱাৰ আশ্বাস দিলে। ই নলৰ ওচৰলৈ উৰি গৈ দময়ন্তীৰ ঈৰ্ষণীয় সৌহাৰ্দ্যৰ বিষয়ে অৱগত কৰিলে। দময়ন্তীৰ নিৰীহ আৰু অনভিজ্ঞ সংগীসকলৰ পৰা ৰজা ভীমকে তেওঁৰ কন্যাৰ অসুস্থতাৰ বিষয়ে অৱগত হৈছিল, যিটো কাৰ্যতঃ প্ৰেম-ৰোগ আছিল৷ তাৰ পিছত ভীমে নিজৰ কন্যাৰ স্বয়ম্বৰ (প্ৰাচীন ভাৰতীয় প্ৰথা, য'ত ছোৱালীয়ে প্ৰেমিকৰ তালিকাৰ পৰা স্বামী বাছি লয়)ৰ ব্যৱস্থা কৰিলে।
ইফালে দেৱতাৰ ৰজা ইন্দ্ৰই নাৰদৰ পৰা দময়ন্তীৰ স্বয়ম্বৰৰ খবৰ আৰু নলৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ অটল প্ৰেমৰ খবৰ জানিব পাৰিলে। এগৰাকী কন্যাৰ হাত জয় কৰাৰ স্বাভাৱিক আকৰ্ষণে ইন্দ্ৰক স্বয়ম্বৰত উপস্থিত থাকিবলৈ উচটনি দিছিল। তেওঁ অগ্নি, যম, বৰুণ আৰু শনি (শনি) দেৱতাৰ সৈতে পৃথিৱীলৈ নামি আহিল আৰু বাটত নলক লগ পালে, তেৱোঁ স্বয়ম্বৰত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আগবাঢ়িছিল। নলৰ মোহনীয় ৰূপটো লক্ষ্য কৰি তেওঁ নিজৰ ঈৰ্ষা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰিলে আৰু সেয়েহে নলক দেৱতাৰ দূত হ’বলৈ আৰু তেওঁলোকৰ অতুলনীয় যোগ্যতাৰ কথা দময়ন্তীৰ ওপৰত কৈ হেঁচা দিবলৈ অনুৰোধ কৰি এটা কৌশলৰ আশ্ৰয় ল’লে। তেওঁ কৰা কামৰ বাবে পৰম্পৰাগতভাৱে যি পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হ’ব, সেই পুৰস্কাৰসমূহ ইন্দ্ৰই নলৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰিছিল, নল এই সম্পৰ্কে অনিচ্ছুকতা প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু একে সময়তে ঐশ্বৰিক সত্তাৰ অনুৰোধ নাকচ কৰাৰ সুখ অনুভৱো কৰিছিল। অৱশেষত তেওঁ মান্তি হ'ল আৰু আনৰ বাবে অদৃশ্য হৈ থাকি দময়ন্তীৰ হাৰেমলৈ পঠিওৱা হ'ল — দেৱতাসকলে তেওঁক প্ৰদান কৰা এক আশীৰ্বাদ।
নিজৰ পৰিচয় দময়ন্তীৰ বাবে অজ্ঞাত কৰি ৰাখি নলে দেৱতাৰ বাৰ্তা তাইৰ ওচৰলৈ পঠিয়াবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও দেৱতাৰ হৈ তেওঁ দিয়া উপযুক্ত যুক্তি দময়ন্তীৰ বাবে গ্ৰহণযোগ্য নাছিল, তেওঁ দেৱতাৰ অনুগ্ৰহ নিবিচৰা এজন মানুহৰ সন্ধানত আছিল। নলে সতৰ্কবাণী কৰিছিল যে দেৱতাই তাইৰ বিবাহিত জীৱনত সমস্যা আৰু বাধাৰ সৃষ্টি কৰিব৷ যদি তাই আন কাৰোবাক বাছি লয়, তেন্তে তাইৰ নলৰ প্ৰতি থকা অটল প্ৰেমৰ পৰা আঁতৰি নাযায়। অৱশেষত নলই নিজৰ পৰিচয় প্ৰকাশ কৰি হাৰেমৰ পৰা ওলাই যায়।
নলৰ পৰিচয় গম পোৱাৰ লগে লগে লাজে তাইৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণ ল’লে। তাই নলৰ ডিঙিত মালা দিব লাগে কিন্তু তেনে কৰিবলৈ তাইৰ আঙুলিবোৰ অলপো লৰচৰ নহ’ল, সংযম আৰু লাজ-লজ্জাই তাইক স্তব্ধ কৰিছিল। তাই ন (শব্দ নহয়) আখৰটো উচ্চাৰণ কৰি সৰস্বতীৰ কাণত ফুচফুচাই ক’লে আৰু ৰৈ গ’ল। এই কথা শুনি হাঁহি থকা সৰস্বতীৰ আঙুলিত তাই চুই গ’ল। কইনাধৰাজনীয়ে ৰাজকুমাৰীক নলৰ আগলৈ লৈ গৈ দেৱতাক সম্বোধন কৰি ক’লে যে সতী দময়ন্তীয়ে তেওঁলোকৰ কোনো এজনকো বাছি নল’লে আৰু এতিয়া ৰাজকুমাৰীৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ অনুগ্ৰহৰ বৃষ্টি বৰষিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। চকুৰ পচাৰতে দেৱতাসকলে সন্মতি দি নিজ নিজ ঠাইলে উভতি আহিল। তাৰ পিছত মহা ধুমধামেৰে বিবাহ অনুষ্ঠিত হ’ল৷
নিজৰ নিজৰ অঞ্চললৈ উভতি অহা দেৱতাসকলক দুষ্ট কলিয়ে লগ পায় আৰু দময়ন্তীৰ পছন্দৰ বিষয়ে জানিব পাৰে। বিবাহিত যুটীটোৰ সুখী জীৱন নষ্ট কৰাৰ পণ লৈ তেওঁ নলৰ অট্টালিকাৰ গছ এজোপাৰ ওপৰত নিজৰ স্থান ল'লে।
শেষৰ পাঁচটা কাণ্ডত নল আৰু দময়ন্তীৰ সুখী জীৱনৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে। কবিয়ে এই দিশত মনোযোগ লৈছে যাতে নলে তেওঁৰ ধৰ্মীয় কামত আচৰণৰ নিয়মৰ উলংঘা নকৰে। চন্দ্ৰাৱলী নিশা দময়ন্তীৰ সৌন্দৰ্য বৰ্ণিত কৰি হঠাতে কবিতাটোৰ অন্ত পৰিছে।
ইলা কাকতি
ইলা কাকতি (Ila Kakati; ২৩ মাৰ্চ ১৯৫৩- ২০০৩) এগৰাকী অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ আৰু ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰৰ অভিনেত্ৰী আছিল৷ ভূপেন হাজৰিকা পৰিচালিত চিকমিক বিজুলীৰে চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰা কাকতিয়ে মুঠ ষোলখন ছবিত অভিনয় কৰিছিল৷ আজলী নবৌ আৰু বৃষ্টি তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ছবি। ইয়াৰোপৰি তেওঁ কহিনুৰ আৰু আৰাধনা থিয়েটাৰতো অভিনয় কৰিছিল৷ ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰত অভিনয় কৰা তেৱেঁই প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ গ্লেমাৰ শিল্পী৷
নৈষধ চৰিত
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:সংস্কৃৃত সাহিত্য
ইলা কাকতি
ব্যক্তিগত জীৱন
ইলা কাকতি এগৰাকী দক্ষ নৃত্যশিল্পী আছিল। তেওঁৰ দেউতাক চাৰু কাকতি এজন মুক্তিযুঁজাৰ তথা সাংস্কৃতিক সংগঠনক আছিল। ইলা কাকতিৰ ককাক আৰু চাৰু কাকতিৰ দেউতাক ভোলা কাকতিও আছিল এজন সাংস্কৃতিক সংগঠক। ভোলা কাকতি বহুদিন ধৰি শতবৰ্ষ গৰকা মাজুলীৰ গড়মূৰৰ বংশীগোপাল নাট্যমন্দিৰৰ সভাপতি হৈ আছিল। ১৯৬০ৰ দশকত সত্ৰীয়া নৃত্যশিল্পী বাপুৰাম বৰবায়নৰ তত্বাৱধানত বংশীগোপাল নাট্য মন্দিৰত সত্ৰীয়া নৃত্য শিক্ষাৰ আৰম্ভণি কৰা হয়। কাকতি পিতা-পুত্ৰই মিলি ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ সত্ৰীয়া নৃত্যৰ দল পঠোৱাত আগভাগ লৈছিল। তেওঁলোকে মাজুলীৰ ৰাস আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতি উপভোগ কৰিবলৈ বহু কেইগৰাকী বিশিষ্ট ব্যক্তিকো মাজুলীলৈ আমন্ত্ৰণ কৰি নিছিল। ঘৰখনত থকা সাংস্কৃতিৰ আৱহাৱাৰ বাবে ইলায়ো কম বয়সতে সত্ৰীয়া নৃত্যত  পাৰদৰ্শী হৈ উঠিছিল আৰু যাৰবাবে বাবে ভূপেন হাজৰিকাই নিজৰ ছবি চিকমিক বিজুলীৰ বাবে তেওঁক বাচনি কৰিছিল। অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁ পাৰদৰ্শিতা অৰ্জন কৰিছিল। ১৯৬০ দশকত যোৰহাটত আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰা মিলিত শিল্পী সমাজে  আব্দুল মজিদৰ ৰচনা আৰু পৰিচালনাৰে মঞ্চস্থ কৰা সম্পূৰ্ণ মহাভাৰত নাটত ইলাই উৰ্বশীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। শ্ৰীকৃষ্ণৰ চৰিত্ৰ কৰিছিল প্ৰশান্ত হাজৰিকাই। অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ আৰু থিয়েটাৰৰ অভিনেতা এইজন প্ৰশান্ত হাজৰিকাৰ সৈতে  ১৯৭৬ চনত তেওঁৰ বিয়া হয়। তেওঁলোকৰ পুত্ৰ সংকল্পজিৎ হাজৰিকা। ১৯৯৯ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয় আৰু ইয়াৰ চাৰি বছৰৰ পিছত ২০০৩ চনত মাত্ৰ ৫০ বছৰ বয়সত দুৰাৰোগ্য ৰোগত তেওঁৰো মৃত্যু হয়।
কৰ্মজীৱন
মুম্বাইৰ ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনৰ সৈতে যৌথভাবে ভূপেন হাজৰিকাই চিকমিক বিজুলী নামেৰে এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তুতি চলাইছিল। ছবিখনত তেওঁ এটা সত্ৰীয়া নৃত্যৰ দৃশ্য এটা অন্তৰ্ভূক্ত কৰাৰ মন মেলিলে আৰু তাৰবাবে শিল্পী বাচনি কৰিলে ইলা কাকতিক। ইলাৰ ককাক ভোলা কাকতিৰ ভূপেন হাজৰিকাৰ সৈতে এটা মধুৰ সম্পৰ্ক আছিল। সেইমতে ইলা সপৰিয়ালে কলকাতালৈ গৈ নৃত্যৰ দৃশ্যত অংশগ্ৰহণ কৰিলে। চিকমিক বিজুলীয়ে মুক্তি পায় ১৯৬৯ চনত। ১৯৭১ চনত মুক্তি পোৱা দ্বিবন বৰুৱা পৰিচালিত যোগ-বিয়োগত প্ৰথম তেওঁ নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে। যোগ-বিয়োগ ডক্তৰ বেজবৰুৱাৰ পিছতে সেই সময়ৰ ব্যৱয়াসিক সফল ছবি আছিল।  ভাইটি, সোণতৰা,  বনৰীয়া ফুল আদি ব্যৱসায় সফল ছবিত অভিনয় কৰা ইলাই দেউতি বৰুৱাই পৰিচালনা কৰা  বৃষ্টিত এটা অগতানুগতিক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিয়ে চলচ্চিত্ৰ ৰসিকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ১৯৮০ চনত মুক্তি পোৱা বঙালী ছবি ভাঙাগড়াৰ ৰিমেক আজলী নবৌ ইলাৰ জীৱনৰ মাইলৰ খুটি স্বৰূপ। অশোক বিষয়া পৰিচালিত আই লাভ ইউ (২০০১) তেওঁ অভিনয় কৰা শেষ ছবি।
১৯৭৫ চনত জুনেজা নামৰ এজন প্ৰযোজকে অসমীয়া আৰু ওড়িয়া ভাষাত এখন চিনেমা নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তুতি চলাইছিল। গিৰিশ চৌধুৰীয়ে পৰিচালনা কৰা অসমীয়া সংস্কৰণ সোণটিৰ মূল ভূমিকাত আছিল নিপন গোস্বামী আৰু ইলা কাকতি। এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত দীনেশ দাসে অভিনয় কৰাৰ উপৰিও এটা সৰু চৰি্ত্ৰত বলীউডৰ অভিনেতা অমিতাভ বচ্চনেও অভিনয় কৰিছিল। প্ৰায় আশী শতাংশ কাম সম্পূৰ্ণ হোৱা ছবিখন কিন্তু অৱশেষত মুক্তি নাপালে।
১৯৭৬ চনত ৰতন লহকৰে কহিনুৰ থিয়েটাৰ খোলাৰ প্ৰস্তুতি চলায়। সেই বছৰতে ইলা আৰু প্ৰশান্ত হাজৰিকাৰ বিয়া হৈছিল। ৰতন লহকৰে দম্পত্তিহালক কহিনুৰলৈ আমন্ত্ৰণ জনালে। সেই সময়ত চলচ্চিত্ৰৰ নায়িকা ইলাৰ যথেষ্ঠ জনপ্ৰিয়তা। স্বাভাৱিকতে তেওঁৰ নামতে আয়োজক কমিটিবোৰে কহিনুৰক আগধন দিছিল। ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰত চলচ্চিত্ৰৰ গ্লেমাৰাছ অভিনয় শিল্পীসকলৰ অভিনয় কৰা যি পৰম্পৰা চলি আছে, সেই পৰম্পৰাৰ আৰম্ভণি কৰিছিল ইলা কাকতিয়ে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ আৰাধনা থিয়েটাৰত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৮৬ চনত স্বামী প্ৰশান্ত হাজৰিকাই আৰম্ভ কৰা হেঙুল থিয়েটাৰৰ মৃত্যু পৰ্যন্ত তেওঁ দিশ-নিৰ্ণায়কৰ ভূমিকা পালন কৰি গ’ল।
তথ্য উংস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
মোমো
মোমো বা মম' (Momo) পূব আৰু দক্ষিণ এছিয়াত প্ৰচলিত ময়দা বা তেনেজাতীয় আটাৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা আৰু ভিতৰত মাংস, পাচলি বা পানীৰ আদি সুমুৱাই প্ৰস্তুত কৰা একপ্ৰকাৰৰ খাদ্য। মোমো দক্ষিণ-পশ্চিম চীন অঞ্চল তিব্বতৰ লগতে ভূটান, নেপাল, লাডাখৰ উত্তৰ ভাৰতীয় অঞ্চল, ছিক্কিম, অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ লগত উত্তৰ-পূব ভাৰতীয় অঞ্চল, আৰু দাৰ্জিলিংৰ পূব অঞ্চলত প্ৰচলিত। ই ভাৰতীয় উপমহাদেশ এক বিস্তৃত অঞ্চলত জনপ্ৰিয়। মোমো চীনা বাওজি, জিয়াওজি, আৰু মানটু, মংগোলিয়ান বুজ, জাপানী জিয়াজা, কোৰিয়ান মাণ্ডু আৰু তুৰ্কিক মান্তিৰ দৰে, কিন্তু দক্ষিণ এছিয়াৰ মচলা আৰু পাৰম্পৰিক ঔষধিৰ সৈতে ভাৰতীয় উপদেশৰ ৰন্ধনৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত। বৰ্তমান মোমো অত্যন্ত জনপ্ৰিয় আৰু ৰেষ্টুৰেণ্টৰ পৰা পথ বিক্ৰেতালৈ প্ৰতিটো প্ৰকাৰৰ দোকানত পোৱা যায়।
নাম
শানক্সিত একো ভৰাই নিদিয়া আটাৰ বনবোৰক জিন চীনা ভাষাত প্ৰায়ে মোমো (饃饃) বুলি কোৱা হয়। এয়া সাধাৰণ "ভাপত দিয়া বন।" মোমো নামটো তিব্বত, ভাৰত আৰু নেপাললৈ বিয়পি পৰে আৰু সাধাৰণতে এতিয়া ভিতৰত কিবা সুমুৱাই দিয়া আটাৰ বন বা ডাম্পলিংক মোমো বুজায়। মোমো হৈছে তিব্বতী শব্দ "মোগ মোগ"ৰ কথিত ৰূপ। ঠাইভেদে ইয়াক ভিন ভিন নামেৰে জনাজাত।
ইতিহাস
মোমোৰ ইতিহাসৰ সঠিক উৎস পোৱা নাযায়। কিন্তু ইয়াৰ নামটোৰ ব্যুৎপত্তি উত্তৰ চীনত হৈছিল বুলি গণ্য কৰা হয়। এই খাদ্যবিধে মধ্য এছিয়াৰ ষ্টেপক প্ৰাচ্য আৰু পশ্চিম দুয়োটালৈ সংযোগ কৰা কাৰাভান পথৰ দ্বাৰা বিয়পি পৰিছিল। মোমো সদৰে ভৰ্তিকৈ তৈয়াৰ কৰা হয়। মোমোৰ লগত ঘনিষ্ঠভাৱে সম্পৰ্কিত গোটৰ খাদ্যক মঙ্গোলিয়ান, তুৰ্কী, পাৰ্চী, উজবেক, আৰু আন বহুতো মধ্য আৰু পূৱ এছিয়াৰ ৰন্ধনশৈলীত প্ৰচলিত একে ধৰণৰ নামেৰে জনা যায়।
হিমালয়ৰ মোমো তিব্বতৰ পৰা বিয়পি পৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু লগতে তিব্বতী প্ৰবাসীসকলৰ আগমনে বিভিন্ন ঠাইলৈ ইয়াক সিঁচৰত কৰিছিল। যিহেতু এই ব্যঞ্জনটো প্ৰথমতে নেপালৰ কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ মাজত জনপ্ৰিয় আছিল, এক প্ৰচলিত বিশ্বাস অনুসৰি নেপালী নেৱাৰ ব্যৱসায়ীসকলে ভ্ৰমণ কৰি তিব্বতৰ পৰা ইয়াৰ ৰন্ধনশৈলী আৰু মোমো নাম আমদানি কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁলোকে দক্ষিণ এছিয়াত ইয়াক বিয়পাই দিয়ে। তিব্বতত পাচলিৰ অভাৱৰ বাবে মোমো ভৰ্তি কৰিবলৈ সাধাৰণতে য়াকৰ মাংস ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। অৱশ্যে উত্তৰ ভাৰতীয় সমভূমিত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত, মোমোত এতিয়া নিৰামিষসকলৰ বৃহৎ জনসংখ্যাৰ চাহিদাৰ বাবে আধুনিক যুগত নিৰামিষ তাৰতম্য অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। কথিত আছে নেপালৰ গৃহযুদ্ধয়ে নেপালী প্ৰবাসীসকলক ভাৰতীয় উপ-মহাদেশত জীৱিকা বিচাৰিবলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছিল। তেওঁলোকে হিমালয় শৈলীৰ মোমোৰ ব্যৱহাৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশত বিয়পাই দিয়ে।
বিৱৰণ
মোমো ময়দা বা তেনেজাতীয় আটাৰ সৰু টোপোলা আৰু তাৰ ভিতৰত মাংস বা পাচলি সুমুৱাই ভাপত সিজোৱা ব্যঞ্জন। মোমো নেপাল, তিব্বতৰ লগতে ভূটানৰ নেপালী আৰু তিব্বতী সম্প্ৰদায়ৰ লগতে ভাৰতৰ লাডাখ, উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু দাৰ্জিলিং অঞ্চলৰ লোকসকলৰ মাজত এক পৰম্পৰাগত সুস্বাদু খাদ্য। অঞ্চলভেদে ইয়াৰ প্ৰস্তুত প্ৰণালী আৰু সামগ্ৰীৰ তাৰতম্য দেখা যায়।
প্ৰস্তুত প্ৰণালী
সাধাৰণতে মোমোৰ বাহিৰৰ আৱৰণ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ময়দা আৰু পানীৰ মিশ্ৰণ ভালকৈ মিহলাই গোঠি লোৱা হয়। কেতিয়াবা ইয়াত অকণমান ইষ্ট বা বেকিং চডা যোগ কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে মোমো কিমা বা অতি মিহিকৈ কটা মাংসৰে ভৰ্তি কৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়। কিন্তু আধুনিক যুগত এয়া সলনি হৈছে আৰু ভিতৰত সুমুৱাই দিবলৈ বহুতো সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ হব ধৰিছে। যেনে মোমো মিহিকৈ কুটা মাংস, পাচলি, টফু, পনীৰ, চীজ, কোমল চুৰপি (স্থানীয় কঠিন চীজ) আৰু পাচলি আৰু মাংসৰ সংমিশ্ৰণৰ যিকোনো সংমিশ্ৰণেৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়।
ময়দাটো সৰু বৃত্তাকাৰ সমতল টুকুৰালৈ ঘূৰাই দিয়া হয়। তাৰ পিছত পূৰণটো বৃত্তাকাৰ ময়দা আৱৰণত ঘূৰণীয়া পকেটত বা আধা চন্দ্ৰ বা অৰ্ধচন্দ্ৰৰ আকৃতিত আৱৰি ৰখা হয়। মানুহে যথেষ্ট চৰ্বি থকা মাংস পছন্দ কৰে কিয়নো ই গোন্ধযুক্ত ৰসাল মোমো প্ৰস্তুত কৰে। ভৰ্তিটো আৰ্দ্ৰ আৰু ৰসাল ৰাখিবলৈ কেতিয়াবা মাংসত অলপ তেল যোগ কৰা হয়। তাৰ পিছত কেঁচা মোমোবোৰ মোমো তৈয়াৰ কৰা ভাপৰ বাচন এটাত চুপ (হাড় বা পাচলিৰ ওপৰত আধাৰিত ষ্টক) ওপৰত ভাপ কৰি ৰন্ধা হয়। এই বিশেষ বাচনটোক 'মুকটো' বুলি কোৱা হয়। ভাপত সিজা পিছত মোমো বোৰ চাটনি, চছ বা চুপৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। কিছুমানে ভাপত সিজোৱা পিছত পাতলকৈ বা তেলত ডুবাই ভাজি খাই ভাল পায়।
প্ৰকাৰ
মোমো সাধাৰণতে দুই প্ৰকাৰৰ ভাপত সিজোৱা আৰু ভজা। মোমো সাধাৰণতে এটা ডিপিং চছৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয় (স্থানীয়ভাৱে চাটনি/আছাৰ) বুলি কোৱা হয়। সাধাৰণতে এই চাটনি বিলাহীৰ সৈতে আধাৰ উপাদান হিচাপে তৈয়াৰ কৰা হয়। চুপ মোমো হৈছে মাংস বা পাচলিৰ ঝোলত নিমজ্জিত ভাপত দিয়া মোমোৰ সৈতে এটা ব্যঞ্জন। পেন-ফ্ৰাইড মোমোক কোথে মোমো বুলিও কোৱা হয়। গৰম চচত পৰিৱেশন কৰা ভাপৰ মোমোক চি-মোমো বুলি কোৱা হয়। ভাৰতীয় ৰাজ্য ছিক্কিম আৰু দাৰ্জিলিং জিলাত নেপালৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মোমোজাতীয় ব্যঞ্জন পোৱা যায়। ইয়াৰে ভিতৰত আছে টিংমো আৰু থাইপো অন্যতম।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:খাদ্য শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
সাৱনী ৰবীন্দ্ৰ
সাৱনী ৰবীন্দ্ৰ ঘাংগুৰ্দে ধন্দে চমুকৈ সাৱনী ৰবীন্দ্ৰ (Savani Ravindra, জন্ম ২২ জুলাই ১৯৮৯), এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী। তেওঁ ঘাইকৈ মাৰাঠী সংগীত উদ্যোগৰ লগত জড়িত। মাৰাঠীৰ লগতে তেওঁ কোংকণী আৰু তামিল ভাষাৰ গীততো কণ্ঠদান কৰিছে। তেওঁ ২০১১ চনৰ আইদিয়া চাৰেগমাৰ শীৰ্ষ পাঁচ গৰাকী চূড়ান্ত প্ৰতিযোগীৰ অন্যতম আছিল। ২০২১ চনত ঘোষণা কৰা ভাৰতৰ ৬৭তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮৯ চনৰ ২২ জুলাই তাৰিখে মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৰত্নাগিৰীত সাৱনী ৰবীন্দ্ৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ ড° ৰবীন্দ্ৰ ঘাংগুৰ্দে এজন শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠশিল্পী আৰু অভিনেতা আৰু মাতৃ মাৰাঠী সংগীত নাটকৰ কণ্ঠশিল্পী তথা অভিনেত্ৰী ড° বন্দনা ঘাংগুৰ্দে। পিতৃ-মাতৃৰ পৰাই সাৱনীয়ে সংগীতৰ প্ৰাৰম্ভিক পাঠ লাভ কৰিছিল। পিতৃ ৰবীন্দ্ৰ ঘাংগুৰ্দেৰ পৰা বিভিন্ন ৰাগৰ সৈতে চিনাকি হোৱাৰ পিছত তেওঁ নাট্যসংগীত আৰু সুগম সংগীত গাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ৮ বছৰ বয়সৰ পৰা তেওঁ মাৰাঠী সুগম সংগীতৰ প্ৰসিদ্ধ সংগীতজ্ঞ পণ্ডিত যশৱন্ত দেৱৰ পৰা সংগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।
তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেত অৱস্থিত ফাৰ্গাচনৰ মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ চাভাইন ৰবি দাতেজীৰ পৰা গজলৰ আৰু পণ্ডিত পাধাৰীনাথ কোলহাপুৰজীৰ পৰা শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল। সাৱনীয়ে সংস্কৃত ভাষাৰ স্নাতক আৰু মাৰাঠী ভাষাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে। তেওঁ ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংগীতৰ স্নাতকোত্তৰ উপাধিও লাভ কৰিছে।
কৰ্মজীৱন
পণ্ডিত হৃদয়নাথ মংগেশকাৰৰ সৈতে সাৱনীয়ে প্ৰখ্যাত গায়ক সুৰেশ ৱাডকাৰ, অৰুণ তাৰিখ, ৰবীন্দ্ৰ সাথে, ৰবীন্দ্ৰ জৈন, উত্তৰা কেলকাৰ আৰু শ্ৰীধৰ ফাদকেৰ সৈতেও পৰিৱেশন কৰিছিল। তেওঁ "আছায়ে", "কেনভাছ" আৰু "অজুনহী(মাৰাঠী)" তেওঁ সংগীত অনুষ্ঠান 'ব্লেক এণ্ড হোৱাইট', 'গজল কা চফৰ' আৰু 'গুলজাৰ বাত পশমিনে কি'ৰ দৰে এলবামত গীত গাইছে। তেওঁ 'অজব লাগনাচি গজাব গোষ্ট' আৰু 'কুনি ঘৰ দেতা কা ঘৰ'ৰ দৰে চলচ্চিত্ৰত গান গাইছে। তেওঁৰ এটা মাৰাঠী গীত, "তু মালা মি তুলা গুণুণু লাগ্লো- হোনাৰ চান মি হায়া ঘৰচি -জি মাৰাঠী", কণ্ঠশিল্পী মংগেশ বৰগাওঁকাৰৰ সৈতে দ্বৈত কণ্ঠৰ গীত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছে। তেওঁ শ্ৰীৰং ভাৱেৰ সৈতে ই-টিভি মাৰাঠীত প্ৰচাৰিত জনপ্ৰিয় টেলিভিছন ধাৰাবাহিক 'কমলা'ৰ শীৰ্ষক গীত গাইছে। মাৰাঠী চিনেমা 'সইৰাত'ত গোৱা গানবোৰৰ বাবে তেওঁ এজন সমৰ্থক কণ্ঠশিল্পী আছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
সাৱনীক অসংখ্য পুৰস্কাৰেৰে সন্মানিত কৰা হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে বালকলাকাৰক প্ৰদান কৰা শ্বাহু মোডক বঁটা, মৰিয়া ফাউণ্ডেচন তৰ্ফে মৰিয়া গোচাৱী বঁটা আৰু ৰতিলাল ভাৱচাৰ বঁটা, অজিতদাদা পাৱাৰ ফাউণ্ডেচন বঁটা। ২০২১ চনত ঘোষণা কৰা ভাৰতৰ ৬৭তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত তেওঁ 'বাৰ্ড'' নামৰ মাৰাঠী ছবিত "ৰাণ পেটেলা" গীতৰ বাবে 'শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা
প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা হ'ল বিজ্ঞপ্তি ফলকত প্ৰকাশিত এক বিশেষ ধৰণৰ সাময়িকপত্ৰ; বিশেষকৈ কোনো শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে সমূহীয়া প্ৰচেষ্টাৰে দায়িত্বৰ ভাগ বতৰা কৰি নিজৰ প্ৰবন্ধ, কবিতা, অঙ্কন তথা অন্যান্য ৰচনা প্ৰকাশ কৰে। প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ wall magazine, ইয়াক দেৱাল পত্ৰিকা বা দেৱালিকা বুলিও কোৱা হয়। প্ৰাচীৰ বা দেৱালত এই পত্ৰিকা ওলোমাই ৰখা হয় বাবে ইয়াক প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা বা দেৱাল পত্ৰিকা বুলি কোৱা হয়। অসমত আশীৰ দশকৰ পৰা বিদ্যালয়সমূহত প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা প্ৰস্তুত কৰা কাম আৰম্ভ কৰা হয়৷ প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাসমূহত আৰু হাতেলিখা আলোচনীসমূহত শিক্ষাৰ্থীৰ সাহিত্য প্ৰতিভাৰ অংকুৰণ ঘটে৷ শিক্ষানুষ্ঠানৰ বাহিৰে আন কিছুমান সাহিত্য চৰ্চা কেন্দ্ৰতো প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা প্ৰস্তুত কৰা হয়৷ তেনেদৰে প্ৰস্তুত কৰা নিখিল বঙ্গ সাহিত্য সন্মিলনৰ হাফলং শাখাৰ প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা হ’ল “বনলতা’’৷
প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাৰ বৈশিষ্ট্য
প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাৰ কিছু বিশেষ বৈশিষ্ট্য থকা দেখা যায়৷ (১) এখন বৃহৎ আকাৰৰ কাগজৰ এপিঠিত এই পত্ৰিকাৰ লেখাসমূহ সন্নিৱিষ্ট কৰা হয়৷ (২) লেখাসমূহ হাতৰ আখৰেৰে লিখা হয়৷ (৩) বিভিন্ন ৰং আৰু নক্সাৰ সহায়ত চকুতলগা কৰি সজোৱা হয়৷ (৪) লেখাসমূহ তেনেই চুটি কৰা হয়৷ (৫) প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা কোনো শিক্ষানুষ্ঠান বা কাৰ্যালয়ৰ বেৰত ওলোমাই ৰখা হয়৷ শৈক্ষিক বিকাশৰ বাবে শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মাজত প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাৰ প্ৰতিযোগিতাও হয়৷ বহু বিদ্যালয়ত বিভিন্ন শ্ৰেণীসমূহৰ মাজত প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাৰ প্ৰতিযোগিতা পতা হয়৷ ইয়ে শিক্ষাৰ্থীৰ মনত সাহিত্য সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত নতুন উদ্যম আনে৷