cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
লক্ষীপুৰ হৈছে অসমৰ গোৱালপাৰা জিলা গোৱালপাৰা মহকুমাৰ এখন নগৰ । এই নগৰখন গোৱালপাৰা জিলা কাৰ্যালয়ৰ ৪৮ কিঃমিঃ পশ্চিমত অৱস্থিত। বৰ্তমান লক্ষীপুৰ নগৰত ৪টা ৱাৰ্ড আছে। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি লক্ষীপুৰ নগৰ সমিতিত মুঠ জনসংখ্যা ১৫,৬৩৩ যাৰ ৮,০৪৬ জন পুৰুষ আৰু ৭,৫৮৭ গৰাকী মহিলা।
প্ৰাকৃতিক বিৱৰণ
নগৰখনৰ পূৱে জিঞ্জিৰাম নৈ আৰু নিদানপুৰ ২য় খণ্ড, পশ্চিমে খাৰুভাজ গাঁও, উত্তৰে শিলাপানি আৰু বলমাৰি গাঁও, উত্তৰ-পশ্চিমে গাৰা নৈয়ে আবৃত ৰাখিছে, দক্ষিণে সালহানা গাঁও। লক্ষীপুৰ নগৰৰ চাৰিওফালে নৈয়ে আবৰি আছে। নগৰখনৰ পূব আৰু দক্ষিণ দিশত জিঞ্জিৰাম নদী আৰু উত্তৰ আৰু পশ্চিম দিশত গেৰা নদী প্ৰবাহিত হৈছে। লক্ষীপুৰৰ পূব দিশত থকা ভাই-ভনী পাহাৰ ‍টিলা‌ খুবেই জনপ্ৰিয় কিয়নো ইয়াত বহাগৰ বিহুত কেবাদিন ব্যাপী মেলা হয়।
ৰাজনীতি
লক্ষীপুৰ নগৰখন পশ্চিম গোৱালপাৰা আৰু জলেশ্বৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত। ইয়াৰ সকলো অংশ ধুবুৰী লোকসভাৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
লক্ষীপুৰ মহকুমা
লক্ষীপুৰ মহকুমাটো ২৬ জানুয়াৰী ২০১৬ এই ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুন গগৈয়ে ঘোষণা কৰিছিল। লক্ষীপুৰ ৰাস্তাৰে জলেশ্বৰৰ লগত সংযুক্ত আৰু নদীপথেৰে ধুবুৰীৰ লগত সংযুক্ত। এই মহকুমাৰ ওচৰত জলেশ্বৰ, চুনাৰী নামৰ কেইটামান গাঁও আছে। লক্ষীপুৰ দুটা প্ৰধান ৰাস্তাৰে জিলা সদৰ গোৱালপাৰাৰ লগত সংযুক্ত, এটি আমবাৰী হৈ, আৰু অনটি বায়দা, ৰংছাই হৈ।
নগৰটো বিকাশৰ পৰ্যায়ত আছে আৰু লক্ষীপুৰ প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰৰ দ্বাৰা প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ সুবিধা দি আছে। প্ৰাচীনতম স্কুলবিলাকৰ ভিতৰত এটি লক্ষীপুৰ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়। বিদ্যালয়টো নগৰৰ কেন্দ্ৰস্থলত অৱস্থিত। ব্ৰিটিছ যুগৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰি আহিছে। এই নগৰৰ আশেপাশে বহুত কেইটা বেচৰকাৰী স্কুল আৰু চৰকাৰী স্কুল আছে। লক্ষীপুৰ কলেজ নগৰৰ একমাত্ৰ কলেজ।
লক্ষীপুৰৰ থানাটো ১৯১১ চনৰ পৰা এই নগৰৰ আশেপাশে শান্তি বজাই ৰাখিবলৈ তদাৰকি কৰি আহিছে।
আৰতি সাহা
আৰতি গুপ্তা সাহা (২৪ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৪০ – ২৩ আগষ্ট ১৯৯৪) এগৰাকী ভাৰতীয় দীৰ্ঘ-দূৰত্বৰ সাঁতোৰবিদ। ব্ৰিটিছ অধীনস্থ ভাৰতৰ কলকাতাত আৰতিৰ জন্ম হৈছিল। চাৰি বছৰ বয়সৰ পৰাই তেওঁ সাঁতোৰবিদ্যা শিকিবলৈ লৈছিল। তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ প্ৰথম উমান পাইছিল শচীন নাগে। ইংলিছ চেনেল সাঁতুৰি পাৰ হোৱা প্ৰথম ভাৰতীয় মিহিৰ সেনৰ দ্বাৰা তেওঁ বিশেষভাৱে অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। ১৯৫৯ চনত তেওঁ নিজেই ইংলিছ চেনেল সাঁতুৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু এই কৃতিত্ব অৰ্জন কৰা এছিয়া মহাদেশৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলাৰূপে পৰিগণিত হয়। ১৯৬০ চনত তেওঁ পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰে। ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰত পদ্মশ্ৰী বঁটা পোৱা তেৱেঁই প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা।
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
নগৰ সমিতি আৰু ৱাৰ্ড
১৯৭১ চনত চৰকাৰী ঘোষোনাৰ দ্বাৰা লক্ষীপুৰ নগৰ ৰূপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। নগৰ সমিতিৰ প্ৰথম সভাপতি আছিল মনীন্দ্ৰ নাৰায়ণ চৌধুৰী। তেতিয়াৰ পৰা প্ৰথমতে ও পৰৱৰ্তী সময়ত ৫ বছৰৰ মূৰে মূৰে নিৰ্বাচনৰ দ্বাৰা নগৰ সমিতি গঠন হৈ আছে।
আৰতি সাহা
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
আৰতিৰ জন্ম হৈছিল এটা মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ বঙালী হিন্দু পৰিয়ালত। তেওঁ পৰিয়ালটোৰ তিনিটা সন্তানৰ দ্বিতীয় সন্তান আৰু দুজনী ছোৱালীৰ ডাঙৰজনী। আৰতিৰ দেউতাক সেনাবাহিনীৰ এটা সাধাৰণ পদবীত কাম কৰিছিল। মাত্ৰ আঢ়ৈ বছৰ বয়সতে আৰতিৰ মাকৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আৰু সৰু ভনী মামাকৰ ঘৰত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। আনহাতে আৰতি ডাঙৰ হৈছিল উত্তৰ কলকাতাত অৱস্থিত আইতাকৰ ঘৰত।
চাৰি বছৰ বয়সৰ পৰাই আৰতিয়ে খুৰাকৰ সৈতে চম্পালা ঘাটত গা ধুবলৈ গৈছিল আৰু তাৰ পৰাই তেওঁ সাতোৰ শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। পাঞ্চুগোপাল সাহাই জীয়েকৰ সাঁতোৰত আগ্ৰহ থকা দেখি তাইক হাটখোলা চুইমিং ক্লাবত ভৰ্তি কৰাই দিছিল। ১৯৪৬ চনত পাঁচ বছৰ বয়সতে আৰতিয়ে শৈলেন্দ্ৰ মেম'ৰিয়েল ছুইমিং প্ৰতিযোগিতাত ১১০ গজ ফ্ৰি ষ্টাইল শাখাত সোণৰ পদক পাবলৈ সক্ষম হৈছিল। এইদৰেই সাঁতোৰৰ ক্ষেত্ৰখনত আৰতিৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ হয়।
ইংৰাজী প্ৰণালী (ইংলিছ চেনেল) সাঁতোৰ
আৰতিয়ে গংগা নদীত হোৱা দীৰ্ঘ দূৰত্বৰ সাঁতোৰ প্ৰতিযোগিতাসমূহত ভাগ লৈছিল। তেওঁ পোনপ্ৰথমে ব্ৰজেন দাসৰ পৰা ইংলিছ চেনেল সাঁতুৰিবলৈ প্ৰেৰণা পাইছিল। ১৯৫৮ চনত বাটলিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰছ চেনেল সাঁতোৰ প্ৰতিযোগিতাত ব্ৰজেন দাসে পুৰুষৰ শাখাত প্ৰথম স্থান পাইছিল আৰু ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পৰা ইংলিছ চেনেল সাঁতুৰিবলৈ সক্ষম হোৱা ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ প্ৰথমগৰাকী ব্যক্তিৰ সন্মানো অৰ্জন কৰিছিল। গ্ৰিটা এণ্ডাৰছন নামৰ ডেনিছ মূলৰ আমেৰিকান মহিলা সাঁতোৰবিদগৰাকীয়ে ১১ ঘণ্টা ১ মিনিটত সাঁতুৰি পাৰ হ'বলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু পুৰুষ-মহিলা উভয়ৰে ভিতৰত প্ৰথম স্থান পাইছিল। এণ্ডাৰছনৰ এই সাফল্যই সমগ্ৰ বিশ্বৰে মহিলা সাঁতোৰবিদসকলক যথেষ্ট প্ৰেৰণা যোগাইছিল। আৰতিয়ে ব্ৰজেন দাসক তেওঁৰ সাফল্যৰ বাবে অভিনন্দন জনাই এটা বাৰ্তা পঠিয়াইছিল। তেওঁ ইয়াৰ উত্তৰ দিছিল আৰু আৰতিক জনাইছিল যে ইচ্ছা কৰিলে তেৱোঁ এই সাফল্য অৰ্জন কৰিব পাৰে। পিছত ব্ৰজেন দাসে নিজেই বাটলিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰছ চেনেল সাঁতোৰ প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজকমণ্ডলীক পৰৱৰ্তী বৰ্ষত অংশ ল'বৰ বাবে আৰতিৰ নাম প্ৰেৰণ কৰিছিল।
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
নগৰ সমিতি আৰু ৱাৰ্ড
২ নং ৱাৰ্ডৰ অন্তৰ্গত ঠাইবোৰ হ'ল - ৰাজবাৰী, বামুণপাৰা, পালপাৰা, মিলন নগৰ, কলেজ নগৰ, মিস্ত্ৰীপাৰৰ কিছু অংশ।
আৰতি সাহা
ইংৰাজী প্ৰণালী (ইংলিছ চেনেল) সাঁতোৰ
ব্ৰজেন দাসৰ পৰা প্ৰেৰণাৰ পোৱাত আৰতিয়ে সাঁতোৰবিদ্যাক অধিক গুৰুত্বসহকালে ল'বলৈ ধৰিলে। মিহিৰ সেনেও তেওঁৰ সিদ্ধান্তক আদৰণী জনালে আৰু সাঁতোৰত অধিক মনোনিৱেশ কৰিবলৈ উৎসাহ যোগালে।
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
নগৰ সমিতি আৰু ৱাৰ্ড
৩ নং ৱাৰ্ডৰ অন্তৰ্গত ঠাইবোৰ হ'ল - বজাৰ, হালুৱাপাৰা, নতুন বজাৰ, ইটাখুলি, আমোলাপট্টি, নিদানপুৰৰ কিছু অংশ।
আৰতি সাহা
জীৱনৰ পৰৱৰ্তী কালছোৱা
আৰতিয়ে চিটি কলেজৰ পৰা ইণ্টাৰমিডিয়েট শিক্ষা লাভ কৰিছিল। ১৯৫৯ চনত ড॰ অৰুণ গুপ্তাৰ সৈতে তেওঁৰ বিয়া হয়। বিয়াৰ পিছত তেওঁলোকৰ এজনী কন্যা সন্তান জন্ম পাইছিল। পিছলৈ ছোৱালীজনীয়ে বেংগল নাগপুৰ ৰে'লবিভাগত চাকৰি পাইছিল। জণ্ডিছ আৰু এনকেফেলাইটিছত আক্ৰান্ত হোৱাত আৰতিক ১৯৯৪ চনৰ ৪ আগষ্টত কলকাতাৰ এখন ব্যক্তিগতখণ্ডৰ নাৰ্ছিং চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰা হয়। ইয়াতেই ১৯ দিন মৃত্যুৰ সৈতে যুঁজাৰ পিছত ১৯৯৪ চনৰ ২৩ আগষ্টত তেওঁ মৃত্যুমুখত পৰে।
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
নগৰ সমিতি আৰু ৱাৰ্ড
৪ নং ৱাৰ্ডৰ অন্তৰ্গত ঠাইবোৰ হ'ল - হাতীপাৰা, হীৰাপাৰা, বকুলতলা, বৰকন্দাজপাৰা, মাঋিপাৰা, খাকিলামাৰি, হাজংপাৰা আদি।
আৰতি সাহা
স্বীকৃতি
১৯৬০ চনত আৰতি সাহাক পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। ১৯৯৯ চনত ভাৰতীয় ডাকবিভাগে তেওঁৰ স্মৃতিত ৩ টকা চিহ্নৰ এটা ডাক টিকট প্ৰকাশ কৰে। ১৯৯৬ চনত তেওঁৰ বাসগৃহতে এটা আবক্ষ মূৰ্তি স্থাপন কৰা হয়। মূৰ্তিটোৰ সন্মুখৰ ১০০ মিটাৰ দীঘলীয়া লেনটো তেওঁৰ নামেৰে পুনৰ্নামকৰণ কৰা হয়। ২০২০ চনত তেওঁৰ ৮০ বছৰীয়া জন্মজয়ন্তীৰ দিনা গুগল ডুডলে তেওঁৰ ডুডল এটি প্ৰকাশ কৰি সন্মানিত কৰিছিল।
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান
লক্ষীপুৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়: ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ ১২ বছৰ পূৰ্বে লক্ষীপুুৰৰ মাজমজিয়াত ঐতিহ্যমণ্ডিত লক্ষীপুৰ হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী স্থাপন কৰা হয়। বৃহত্তম অঞ্চলত শিক্ষাৰ পোহৰ বিলোৱাৰ ক্ষেত্ৰত এই শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানটোৱে অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰি আহিছে।
আৰতি সাহা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাঁতোৰবিদ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান
ৰামকৃষ্ণ আশ্ৰম শিক্ষানুষ্ঠান: ১৯৭০ চনত লক্ষীপুৰত ৰামকৃষ্ণ আশ্ৰম গঢ়ি তোলা হয়। ইয়াৰ পিছৰ বছৰতে এই আশ্ৰমৰ আদৰ্শত কিছু শিক্ষানুষ্ঠান গঢ়ি তোলা হয়। ১৯৭১ চনত ৰামকৃষ্ণ আশ্ৰম এল, পি, স্কুল, ৰামকৃষ্ণ এম, ই, স্কুল (১৭৭৬) আৰু পিছত ৰামকৃষ্ণ আশ্ৰমৰ হাইস্কুলো স্থাপন কৰা হয়।
লক্ষীপুৰ মহাবিদ্যালয়: লক্ষীপুৰ মহাবিদ্যালয়খনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ প্ৰাথমিক কুচ-কাৱাজ আৰম্ভ হৈছিল ১৯৬৮ তে। অৱশ্যে ১৯৮১ত হে ইয়াক প্ৰতিষ্ঠানিক ৰূপ দিয়া হয়। বৰ্তমানৰ বৰদলৈ হলত ইয়াৰ প্ৰাৰম্ভিক পাঠদান চলিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত বৰ্তমানৰ ঠাইত ইয়াক স্থানান্তৰ কৰা হয়।
ইয়াৰোপৰি লক্ষীপুৰত বহুতো চৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠান আছে। এইবোৰ হ'ল - হীৰাপাৰা এল, পি, স্কুল (১৯৭৬), শিশুজ্যোতি প্ৰাথমিক বিদ্যালয় (১৯৭৫), সবিতা প্ৰাথমিক বিদ্যালয় (১৯৭৬), ফলিমাৰী এল, পি, স্কুল (১৯৮৩), ফলিমাৰী হাই স্কুল (১৯৭১) আৰু গাৰ্লছ এম, ই, স্কুল (বৰ্তমান লক্ষীপুৰ টাউন স্কুল)
একচেটীয়া বজাৰ
একচেটীয়া বজাৰ বা একাধিকাৰ বজাৰ (Monopoly) এনে এখন বজাৰ য'ত কেৱল এটি মাথো উৎপাদকে পণ্যটো উৎপাদন কৰে আৰু বৃহৎ সংখ্যক উপভোক্তাক বিক্ৰী কৰে। বিশেষভাৱে, এই সংজ্ঞাই নিভাঁজ একাধিকাৰক বুজায়। এনে বজাৰত উৎপাদকটোৰ কোনো প্ৰতিযোগী নাথাকে, আৰু সেয়েহে, উৎপাদকে সমগ্ৰ বজাৰৰ চাহিদাকে নিজে উৎপাদন কৰা সামগ্ৰীৰ চাহিদা বুলি গণ্য কৰে। একচেটীয়া বজাৰত উৎপাদকজন মূল্যৰ নিৰ্ধাৰক। সেইবাবে একচেটীয়া বজাৰ পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰৰ একেবাৰেই বিপৰীত। এই দুই বিপৰীত মেৰুত অৱস্থিত বজাৰ ব্যৱস্থাৰ মাজত আহে স্বল্প বিক্ৰেতাৰ বজাৰ, একাধিকাৰ প্ৰতিযোগী বজাৰ ইত্যাদি।
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান
ব্যক্তিগত খণ্ডৰ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান: ১৯৯০ চনত লক্ষীপুৰত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয়। এই শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানখন হ‛ল - ৱেলকিন ইংলিছ স্কুল। ইয়াৰ পিছত বহুত ব্যক্তিগত শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান গঢ়ি উঠিছে। এইবোৰ হ'ল - বিশ্বজ্যোতি জাতীয় বিদ্যালয়, শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতন, লক্ষীপুৰ ইংলিছ স্কুল, এন, এন, চি জাতীয় বিদ্যালয়, বহুমুখী আদৰ্শ জাতীয় বিদ্যালয় আদি।
একচেটীয়া বজাৰ
একচেটীয়া বজাৰৰ উদয় বিভিন্ন কাৰণত হ'ব পাৰে, যাক কোৱা হয় প্ৰৱেশৰ বাধা। এনে কিছু প্ৰৱেশৰ বাধা হ'ল, পেটেণ্ট অধিকাৰ, চৰকাৰী নিয়ম, সেই খণ্ডত ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰাৰ উচ্চ দাম ইত্যাদি। কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত প্ৰৱেশৰ প্ৰাকৃতিক বাধা থাকে: যেনে বৃহৎ পৰিমাণৰ উৎপাদন কৰিলে প্ৰতি একক খৰচ ভালেমান হ্ৰাস হোৱা। তেনে একচেটীয়া বজাৰক প্ৰাকৃতিক একচেটীয়া বজাৰ বোলে।
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
প্ৰধান ভাষা
লক্ষীপুৰত প্ৰধানকৈ অসমীয়া, বঙালী, ৰাভা আৰু বড়ো ভাষা অধিক জনপ্ৰিয়। ইয়াৰ উপৰিও লক্ষীপুৰৰ স্থানীয় ভাষা অলপ বেলেগ। ইয়াৰে কিছুমান মানুহে 'অসমীয়া-গোৱালপাৰীয়া' মিহলি থকা এটি ভাষাত কথা পাতে, আৰু এই ভাষাটোক কিছুমানে 'লক্ষীপুৰীয়া' ভাষা আৰু কিছুমানে 'উজানী' বা দেশী বুলি কয়। লক্ষীপুৰত বসবাস কৰা বেছিভাগ মুছলমান লোকসকলে কথা-বতৰত মইমনিসঙীয়া ভাষাৰ প্ৰয়োগ কৰে, স্থানীয় লোকে এই ভাষাটোক 'ভাটীয়া' ভাষা বুলি কয়। ইয়াৰ উপৰিও গোৱালপাৰাৰ নিজা ভাষা গোৱালপৰীয়া, যিটো নামনি অসমত অধিক জনপ্ৰিয়।
একচেটীয়া বজাৰ
একেচেটীয়া বজাৰত সাধাৰণতে পণ্যটোৰ মূল্য আন বজাৰতকৈ অধিক হয়, আৰু মুঠ বিক্ৰী কৰা পৰিমাণ কম হয়। কল্যাণ অৰ্থনীতিৰ প্ৰথম মৌলিক উপপাদ্যৰ মতে, পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰত উমৈহতীয়া কল্যাণ সৰ্বাধিক হয়। সেয়েহে, তেনে বজাৰতকৈ কম বিক্ৰী হোৱা যিকোনো বজাৰ, যেনে একচেটীয়া বজাৰত, বিক্ৰেতা আৰু গ্ৰাহক দুয়োৰে কল্যাণ যোগ কৰিলে, মুঠ কল্যাণ কম হয়। ইয়াক deadweight loss বোলা হয়।
একচেটীয়া বজাৰৰ বাবে হোৱা কল্যাণৰ ক্ষতিক চৰকাৰী নীতিৰে কিছু পৰিমাণে সোধৰাব পৰা যায়। এটি সাম্ভাৱ্য সমাধান হ'ল উৎপাদকক উৎপাদনৰ বাবে ৰাজসাহায্য প্ৰদান কৰা, যাতে উৎপাদন বৃদ্ধি হয়। আন এক সমাধান হ'ল উৎপাদকক ভিন ভিন গ্ৰাহকৰ পৰা ভিন ভিন মূল্য আদায় কৰাৰ অনুমতি প্ৰদান কৰা। ইয়াক মূল্য বৈষম্য বোলা হয়। অন্যথা চৰকাৰে একচেটীয়া বজাৰৰ উৎপাদকটোক বহুখণ্ডিত কৰি একচেটীয়া বজাৰখনক স্বল্প বিক্ৰেতাৰ বজাৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে। এনে কৰা হয় প্ৰতিযোগিতা আইনৰ মাধমেৰে। প্ৰতিযোগিতা আইনে একচেটীয়া বজাৰ ভঙাতেই নহয়, এনে বজাৰ সৃষ্টি হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰাতো সহায় কৰে।
লক্ষীপুৰ, গোৱালপাৰা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
একচেটীয়া বজাৰ
প্ৰৱেশৰ বাধা
একচেটীয়া বজাৰৰ অস্তিত্বৰ বাবে বৰ্তমানে অস্তিত্বত থকা উৎপাদকৰ বাহিৰে আন উৎপাদকৰ বজাৰত প্ৰৱেশ অসম্ভৱ হ'ব লাগিব। তেনে হ'ব পাৰে প্ৰৱেশৰ বাধাৰ বাবে। প্ৰৱেশৰ বাধা হ'ল এনে কিছু অৱস্থা যাৰ বাবে নতুন বিক্ৰেতাৰ সেই বজাৰত উৎপাদন আৰু বিক্ৰী কৰাৰ খৰচ ইমান অধিক হৈ পৰে যে সেই বিক্ৰেতাই তেনে কৰাতকৈ বজাৰত প্ৰৱেশ নকৰাকে অধিক লাভজনক জ্ঞান কৰে। প্ৰৱেশৰ বাধা এটি স্থায়ী ব্যয়, অৰ্থাৎ, উৎপাদন কৰা হওক বা নহওক, এই ব্যয় বিক্ৰেতাই কৰিব লাগিবই। সেয়েহে এনে পৰিস্থিতিত উৎপাদকে কেৱল কিছু সময়ৰ বাবে উৎপাদন শূন্যই নকৰে, বৰং উৎপাদনৰ ব্যৱস্থাকে ত্যাগ কৰে। এই স্থায়ী ব্যয় বৰ্তমানে বজাৰত অস্তত্বত থকা বিক্ৰেতাজনে নাইবা দিব নালাগে, নহ'লে খুব কম পৰিমাণত দিব লাগে।
১৯৫০ৰ পাছৰে পৰা অনেক অৰ্থনীতিবিদে প্ৰৱেশৰ বাধাৰ কেইবাটাও সংজ্ঞা আগবঢ়াইছে, যাৰ বাবে এই ধাৰণাৰ নিশ্চিত অৰ্থ ভিন্ন উপলক্ষত ভিন্ন হ'ব পাৰে। মেকাফি, মিয়ালন আৰু ৱিলিয়ামছে ৭ এনে সংজ্ঞা তালিকাভুক্ত কৰিছিল, যি হ'ল:
প্ৰৱেশৰ বাধা বৰ্তমানে অস্তিত্বত থকা বিক্ৰেতাৰ নতুন বিক্ৰেতাৰ ওপৰত সেই সুবিধা যাৰ মাপ হ'ল ই নিজৰ পণ্যৰ মূল্য পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ স্তৰতকৈ কিমান বৃদ্ধি কৰিব পাৰে নতুন উৎপাদকক প্ৰৱেশৰ বাবে লালসিত নকৰাকৈ (বেইন, ১৯৫৬)।
প্ৰৱেশৰ বাধা উৎপাদনৰ কিছু বা সকলো স্তৰতেই ব্যয় কৰিবলগীয়া খৰচ যি নতুন বিক্ৰেতাই কৰিবলগীয়া হয় কিন্তু বৰ্তমানৰ বিক্ৰেতাই কৰিবলগীয়া নহয় (ষ্টিগলিটজ, ১৯৬৮)।
প্ৰৱেশৰ বাধা এনে উপাদান যিয়ে নতুন বিক্ৰেতাৰ প্ৰৱেশক লোকচানজনক কৰে আৰু বৰ্তমানৰ বিক্ৰেতাক প্ৰান্তীয় ব্যয়তকৈ অধিক মূল্য নিৰ্ধাৰিত কৰি একাধিকাৰ লাভ অৰ্জন কৰাৰ সুযোগ প্ৰদান কৰে (ফেৰ্গুছন, ১৯৭৪)।
প্ৰৱেশৰ বাধা এনে যিকোনো উপাদান যিয়ে প্ৰৱেশ ৰখাই তেনে অৱস্থাত যেতিয়া প্ৰৱেশে সামাজিক কল্যাণ বৃদ্ধি কৰিব পাৰে (ফিচাৰ, ১৯৭৯)।
প্ৰৱেশৰ বাধা এনে ভাড়া যি বজাৰত অস্তিত্বৰ পৰা পোৱা যায় (গিলবাৰ্ট, ১৯৮৯)।
প্ৰৱেশৰ বাধা কেইবাপ্ৰকাৰৰো হ'ব পাৰে। প্ৰাথমিক বাধা এনে বাধা যি নিজেই প্ৰৱেশত এক ব্যয় আৰোপ কৰে। তাৰ বিপৰীতে, আনুষংগিক বাধা এনে এক বাধা যি নিজেই প্ৰৱেশত ব্যয় আৰোপ নকৰে, কিন্তু আন প্ৰাথমিক বাধাক অধিক ফলপ্ৰসু কৰি তুলে। প্ৰৱেশৰ বাধাক আন ৰূপতো ভাগ কৰিব পৰা যায়। গাঁথনিগত বা নিৰীহ বাধা এনে যি কোনো উদ্যোগৰ ব্যয়ৰ গুণাগুণৰ বাবে উদয় হয়। আনটো প্ৰকাৰ হ'ল কৌশলগত বা ব্যৱহাৰ বাধা।
সৰলীকৃত গণনা
স্থায়ী ব্যয়ৰ অস্তিত্বই বিক্ৰেতাক দুটা পৃথক প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ বাধ্য কৰে: বজাৰত সোমোৱা উচিত নে, আৰু বজাৰত সোমালে কিমান উৎপাদন কৰা উচিত আৰু কিমান দামত? ধৰি লওক যদি বিক্ৰেতা বজাৰত প্ৰৱেশ কৰে, তেন্তে সৰ্বোচ্চ সাম্ভাৱ্য লাভ হ'ব \pi ^*। বজাৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ স্থায়ী ব্যয় কৰিবলগীয়া হয় F। যদি লাভ বৃহদায়িত কৰা পৰিমাণ q ^*, ৰাজহ r(q^*) আৰু v(q^*) পৰিৱৰ্তনশীল খৰচ, তেন্তে । এই তথ্যৰ সৈতে, তেওঁ এই নিৰ্ণয় ল'ব লাগে যে বজাৰত প্ৰৱেশ কৰিব লাগে নে নালাগে। তেওঁ বজাৰত তেতিয়াহে প্ৰৱেশ কৰা উচিত যেতিয়া । আনহাতে, ইতিমধ্যে বজাৰত থকা বিক্ৰেতাৰ বাবে নিৰ্ণয় কৰাৰ চৰ্ত কিছু পৃথক। বজাৰ ত্যাগ কৰিব লাগে নে নালাগে সেই কথা নিৰ্ভৰ কৰিব এই কথাৰ ওপৰত যে এই খৰচ নিমগ্ন খৰচ নে পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব পৰা খৰচ। যদি, তেন্তে বজাৰ ত্যাগ কৰা অনুচিত। যদি \pi ^* < 0, কিন্তু স্থায়ী ব্যয় পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব পৰা যায়, তেন্তে বজাৰ ত্যাগ কৰা উচিত। কাৰণ বজাৰত থাকিলে ঋণাত্মক লাভ হ'ব, আৰু বজাৰ ত্যাগ কৰি স্থায়ী খৰচ পুনৰুদ্ধাৰ কৰিলে লাভ ০ হ'ব। যদি \pi ^* < 0, স্থায়ী ব্যয় নিমগ্ন আৰু -F > \pi ^*, তেন্তে বজাৰ ত্যাগ কৰা উচিত কাৰণ বজাৰ ত্যাগ কৰিলে কেৱল F যি খৰচ হৈছিল সেয়াই, কিন্তু বজাৰত থাকিলে তাতকৈও অধিক খৰচ হৈ \pi ^*ৰ মূল্য Fতকৈও কম হ'ব। অৱশেষত যদি \pi ^* < 0, স্থায়ী ব্যয় নিমগ্ন কিন্তু -F < \pi ^*, তেন্তে বজাৰতে থকা উচিত, কাৰণ F সম্পূৰ্ণৰূপে পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব পৰা নগ'লেও, অন্ততঃ উৎপাদন বিক্ৰীৰে আংশিকভাৱে উদ্ধাৰ কৰি \pi ^*ৰ মূল্য Fতকৈ অধিক হৈছেগৈ।
বিকল্প সামগ্ৰীৰ অভাৱ
একাধিকাৰ বজাৰত বিক্ৰী হোৱা পণ্যৰ কোনো নিকট বিকল্প নাথাকে, অন্যথা বিক্ৰেতাই মূল্য বৃদ্ধি কৰিলে কোনো কোনো উপভোক্তাই এই সামগ্ৰীৰ ঠাইত অন্য সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰিব, আৰু সেয়েহে এই বজাৰৰ বিক্ৰেতাই আন বজাৰৰ বিক্ৰেতাৰ মূল্য আদি মনত ৰাখিহে নিজৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰিবলগীয়া হ'ব। তেনে অৱস্থাক একাধিকাৰ প্ৰতিযোগী বজাৰ বুলিহে জনা যায়, একচেটীয়া বজাৰ বুলি নহয়। তেনে অৱস্থাত তেনে আটাইকেইখন বজাৰ পৰস্পৰ পৰস্পৰৰ সৈতে সংলগ্ন হ'ব, আৰু সিহঁতক একেলগে অধ্যয়ন কৰিব লাগিব।
সাম্যাৱস্থা
আন বজাৰৰ দৰেই, একচেটীয়া বজাৰতো নিৰ্ণয়গ্ৰহণকাৰী দুই প্ৰকাৰৰ থাকে: বিক্ৰেতা আৰু ক্ৰেতা। ক্ৰেতা হ'ল দিয়া হোৱা পণ্যৰ উপভোক্তা। উপভোক্তাই যেতিয়া নিজ ইচ্ছা মতে উপভোগ কৰিব পাৰে, তেতিয়া তেওঁ সাম্যাৱস্থা লাভ কৰে। ঠিক তেনেদৰেই, লাভ বৃহদায়িত হ'লে বিক্ৰেতাই সাম্যাৱস্থা লাভ কৰে। যেতিয়া বজাৰত প্ৰত্যেক নিৰ্ণয়কৰ্তাই সাম্যাৱস্থা লাভ কৰে, তেতিয়া বজাৰখনে সাম্যাৱস্থা লাভ কৰে। তেনে হয় যেতিয়া যোগান আৰু চাহিদাৰ পৰিমাণ সমান হয়।
উপভোক্তা
একচেটীয়া বজাৰতো পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰৰ দৰেই বৃহৎ সংখ্যক ক্ৰেতা থাকে। সেয়েহে, তাৰ দৰেই এই বজাৰতো চাহিদা ৰেখা তলমুৱা: মূল্য বৃদ্ধি হ'লে চাহিদা কমি আহে। যদি p পণ্যটোৰ মূল্য, আৰু q_d(p) সেই মূল্য়ত চাহিদাৰ পৰিমাণ, তেন্তে q_d(p) এটি হ্ৰাসমান ফলন। তদুপৰি, সাধাৰণতে ধৰি লোৱা হয়, সুবিধাৰ বাবে, যে ই এটি নিৰন্তৰ ফলন।
উৎপাদক
একচেটীয়া বজাৰত কেৱল এটা উৎপাদক থাকে। সেয়ে বজাৰৰ চাহিদাৰ আটাইখিনিয়েই সেই একমাত্ৰ উৎপাদকে উৎপাদন কৰা সামগ্ৰীৰ চাহিদা। সেয়েহে, পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰৰ বিপৰীতে, একচেটীয়া বজাৰত উৎপাদকে বজাৰৰ মূল্য দিয়া হোৱা বুলি ধৰি ল'ব নোৱাৰে। এনে বজাৰত উৎপাদক মূল্য নিৰ্ধাৰক: তেওঁ নিজেই বজাৰৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰে। উৎপাদকৰ ৰাজহ ফলন হ'ল, । যদি p(q) প্ৰতিলোম চাহিদা ফলন, তেন্তে, r(q)=p(q)q। ধৰি লওক q পৰিমাণ উৎপাদন কৰিবলৈ উৎপাদকে সৰ্বনিম্ন c(q) খৰচ কৰিবলগীয়া হয় (ই উৎপাদকৰ ব্যয় ফলন), তেন্তে উৎপাদকৰ লাভ ফলন হ'ল । সেয়ে, একচেটীয়া বজাৰত উৎপাদকৰ সাম্যাৱস্থাৰ পৰিমাণ হ'ল:
সাধাৰণতে ধৰি লোৱা হয় যে c(q) বৰ্ধমানভাৱে দুবাৰ অৱকলনক্ষম আৰু উত্তল। এনে অৱস্থাত এই কথা প্ৰমাণ কৰিম পৰা যায় যে উপৰ্যুক্ত পৰিমাণৰ অস্তিত্ব আছে আৰু যে ই অনন্য। তদুপৰি উপৰ্যুক্ত পৰিমাণে তলত দিয়া চৰ্ত পূৰ্ণ কৰিলেই লাভ বৃহদায়িত হয়:
ধৰি লওক পৰিমাণ qত প্ৰতিলোম চাহিদা ফলনৰ স্থিতিস্থাপকতা, তেন্তে, । এই সমীকৰণ ব্যৱহাৰ কৰি উপৰ্যুক্ত সাম্যাৱস্থাৰ চৰ্তৰ পৰা আমি পাওঁ
যিহেতু মূল্য আৰু প্ৰান্তীয় ব্যয় দুয়োৱে ঋণাত্মক নহয়, উপৰ্যুক্ত অসমতা সন্তুষ্ট কৰাৰ এটাই উপায় আছে, যি হ'ল । অৰ্থাৎ, কোনো একাধিকাৰী উৎপাদকে কেতিয়াও বজাৰৰ সেই অৱস্থাত উৎপাদন সমাপ্ত নকৰে য'ত চাহিদা অস্থিতিস্থাপক।
প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্য
ওপৰৰ বিশ্লেষণত বিক্ৰেতাই সকলো গ্ৰাহককে সমান মূল্যত পণ্য বিক্ৰী কৰিবলগীয়া হৈছিল। তাৰ বিপৰীতে, যদি বিক্ৰেতাই প্ৰত্যেক গ্ৰাহকৰ পৰা ভিন্ন মূল্য লাভ কৰিব পাৰে, আৰু বিক্ৰেতাই প্ৰত্যেক গ্ৰাহকৰ প্ৰতিলোম চাহিদা ফলন জানে, তেন্তে আমি প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্য বা নিভাজ মূল্য বৈষম্য পাওঁ। এনে কৰিবলৈ, ধৰি লওক বিক্ৰেতাই প্ৰত্যেক গ্ৰাহক iক এটি মানি-লওক-বা-এৰি-দিয়ক প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়, এনে ৰূপৰ: (q_i, T_i)। অৰ্থাৎ প্ৰস্তাৱ অনুযায়ী q_i পৰিমাণ T_i দামত লওক, বা শুদা হাতৰ সৈতে গুচি যাওক। যদি গ্ৰাহকজনৰ উপযোগিতা ফলন u_i(q) + m, য'ত q পণ্যটোৰ পৰিমাণ আৰু m ধন, তেন্তে গ্ৰাহকে এই প্ৰস্তাৱ তেতিয়াহে স্বীকাৰ কৰিব যেতিয়া । সেয়ে, লাভ বৃহদায়ন কৰিব বিচৰা বিক্ৰেতাই চয়ন কৰিব, ক্ৰেতাৰ উদ্বৃত্ত ০ হ'ব আৰু বিক্ৰেতাই সকলো উদ্বৃত্ত লাভ কৰিব। এনে অৱস্থাত কিছু চৰ্ত পূৰ্ণ হ'লে উৎপাদকে পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰত যিমান উৎপাদন হ'ব, সিমানেই উৎপাদন কৰিব। এই কথা চাবলৈ ধৰি লওক ক্ৰেতাৰ আৰম্ভণিতে q_c পৰিমাণত পণ্যটো আছিল আৰু m_c পৰিমাণত ধন আছিল। উৎপাদকৰ ওচৰত আৰম্ভণিতে একোৱেই নাই। তেন্তে উৎপাদকৰ চয়ন সমস্যা হ'ল:
এই চৰ্তদ্বয়ৰ পৰা আমি পাওঁ
যদি উৎপাদকে এনে ধৰণৰ প্ৰাচলিক মূল্য সদিশ পায়:
এই ক্ষেত্ৰত পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ উৎপাদকেও q^*এই উৎপাদন কৰিব, যি একচেটীয়া বজাৰৰ সমান। এই সমস্যাৰ সমাধানৰ অস্তিত্ব কল্যাণ অৰ্থনীতিৰ দ্বিতীয় মৌলিক উপপাদ্যই নিশ্চিত কৰে। এই কথা মন কৰিবলগীয়া যে এনে হৈছে কেৱল কিছু বিশেষ পৰিস্থিতিতহে: যেতিয়া উপভোক্তাৰ ওচৰত আৰম্ভণিতে q_c পৰিমাণত পণ্যটো আছিল আৰু m_c পৰিমাণত ধন আছে ইত্যাদি। কিন্তু যদি আয় প্ৰভাৱ নাথাকে, তেন্তে এই কথা নিশ্চিত হ'ব যে একচেটীয়া বজাৰতো সদায় পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ সমানেই উৎপাদন হ'ব। এনে হ'ব যেতিয়া উপভোক্তাৰ উপযোগিতা ফলন অৰ্ধ-ৰৈখিক: । এনে ক্ষেত্ৰত, আৰু সেয়ে ওপৰৰ সাম্যাৱস্থাৰ চৰ্ত হ'বগৈ
এই চৰ্তই পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰৰো সাম্যাৱস্থাৰ চৰ্ত।
প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্য সাধাৰণতে বাস্তৱ জগতত দেখা নাযায়, যিহেতু বিক্ৰেতাৰ ওচৰত গ্ৰাহকৰ উপযোগিতা ফলনৰ সঠিক তথ্য নাথাকে। তাৰ সলনি, ইয়াৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা, কিন্তু কম লাভদায়ক নীতি দেখা যায়, যেনে দুভাগত বিভক্ত মূল্যায়ন। এনে মূল্যায়নত কম সুবিধাৰ বাবে কিছু দাম দিবলগীয়া হয়, আৰু যি গ্ৰাহকে সেই দাম দিয়ে, তেওঁলোকেহে অতিৰিক্ত দাম দি কিছু অতিৰিক্ত পৰিমাণৰ সুবিধা লাভ কৰিব পাৰে। ইয়াৰ এটি সুলভ উদাহৰণ হ'ল এমিউজমেণ্ট পাৰ্কসমূহ, য'ত প্ৰৱেশৰ বাবে টিকেট ক্ৰয় কৰিব লাগে, আৰু তাৰ পাছত প্ৰত্যেক খেলৰ বাবে অতিৰিক্ত দাম দিব লাগে।
দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্য
যদি সকলো একক বেচাত সমান মূল্য লাভ কৰা হয়, তেন্তে ৰাজহ ফলন ৰৈখিক হয়। দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যত ভিন ভিন এককৰ বাবে ভিন ভিন মূল্য আদায় কৰা হয়, সেয়ে ৰাজহ ফলন ৰৈখিক নহয়। ধৰি লওক উপভোক্তাসকলৰ উপযোগিতা ফলন তেওঁলোকে গ্ৰহণ কৰা পৰিমাণৰ উপৰিও তেওঁলোকৰ "প্ৰকাৰ" tৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে: u(q, t) + m। ধৰি লওক যে প্ৰকাৰৰ মান উচ্চ হ'লে মুঠ উপযোগিতা আৰু প্ৰান্তিক উপযোগিতা দুয়োৱে বৃদ্ধি পায়: । ধৰি লওক r(q) হ'ল q পৰিমাণ ক্ৰয় কৰা গ্ৰাহকৰ পৰা পোৱা ৰাজহ। ধৰি লওক q(t) প্ৰকাৰ t থকা গ্ৰাহকৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিমাণ। তেন্তে দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যত বিক্ৰেতাই বিচাৰিব যে যি প্ৰকাৰৰ বাবে যি মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে সেই মূল্যত গ্ৰাহকে ক্ৰয় কৰক, তদুপৰি, সেই মূল্যত কেৱল ইশ্চিত প্ৰকাৰৰ গ্ৰাহকেহে ক্ৰয় কৰক, আনে নহয়। অৰ্থাৎ, যেতিয়া t \neq s, তেতিয়া । সেয়ে, যদি আমি ৰ মান আটাইতকৈ লাঘৱ কৰোঁ, আমি t = s পাম। সেয়ে প্ৰথম শ্ৰেণীৰ চৰ্তৰ বাবে, আমি পাম:
এই সমীকৰণক স্বয়ং-চয়ন চৰ্ত বোলা হয়: যি মূল্য বিচৰা হৈছে, সেই মূল্যত ইশ্চিত প্ৰকাৰৰ গ্ৰাহকে উশ্চিত পৰিমাণ ক্ৰয় কৰিব। ধৰি লওক V(t) প্ৰকাৰ থকা গ্ৰাহকৰ বৃহদায়িত উপযোগিতা ফলন, তেন্তে এন্ভেল'প উপপাদ্যৰ পৰা আমি পাওঁ যে: । ধৰি লওক  আৰু প্ৰত্যেক প্ৰকাৰৰ সম্ভাৱনীয়তা ঘনত্ব f(t) এই সবৰ পৰা আমি পাওঁ যে বিক্ৰেতাৰ লাভ ফলন এনে ধৰণৰ:
এই সমীকৰণৰ সৈতে স্বয়ং-চয়ন চৰ্ত আৰু বৃহদায়িত উপযোগিতাৰ সমীকৰণ মিহলি কৰি, অলপ বিশ্লেষণৰ পাছত আমি পাম যে:
ইষ্টতম পথত সেয়েহে আমি পাম:
এই সমীকৰণৰ পৰা আমি পাওঁ:
মন কৰক, যে সেই গ্ৰাহকৰ বাহিৰে যাৰ প্ৰান্তিক উপযোগিতা আন সকলোতকৈ অধিক, প্ৰত্যেক গ্ৰাহকে প্ৰান্তিক ব্যয়তকৈ অধিক মূল্য দিবলগীয়া হয়। ক hazard rate বোলা হয়। এই দৰ অনেক সম্ভাৱনীয়তা বিতৰণ ফলন, যেনে সমবণ্টন, স্বাভাৱিক বণ্টন, সূচকীয় বণ্টনৰ বাবে যোগাত্মক হয়। তেনে স্থিতিত প্ৰমাণ কৰিব পৰা যায় যে পৰিমাণ প্ৰকাৰৰ সৈতে বৃদ্ধি পায়, অৰ্থাৎ যি গ্ৰাহকে পণ্যটোৰ পৰা অধিক উপযোগিতা লাভ কৰে, সেই গ্ৰাহকে অধিক উপভোগ কৰে। তদুপৰি, প্ৰান্তিক মূল্য পৰিমাণ বঢ়াৰ লগে লগে কমি আহে।
ওপৰৰ বিশ্লেষণ তেতিয়া বৈধ যেতিয়া উপযুক্ত ডেৰিভেটিভসমূহৰ অস্তিত্ব পোৱা যায়। অন্যথা দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যৰ কোনো সহজ সমীকৰণ পোৱা নাযাবও পাৰে। গ্ৰাহকে তেনে অৱস্থাত নৰন্তৰ নোহোৱা মূল্য ফলন দেখা পাব। এনে হ'ব পাৰে যে কিছু কিছু প্ৰকাৰৰ গ্ৰাহকৰ বাবে কোনো উপযুক্ত প্ৰস্তাৱেই নাথাকে, আৰু আন কোনো কোনো প্ৰকাৰৰ উমৈহতীয়া প্ৰস্তাৱ থাকে ইত্যাদি।
দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যৰ সহজলভ্য উদাহৰণ হ'ল মূল্য ডিস্কাউণ্ট: যেতিয়া অধিক ক্ৰয় কৰিলে ডিস্কাইণ্ট দিয়া হয়।
তৃতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্য
তৃতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যত কোনো গ্ৰাহকৰ বাবে প্ৰত্যেক পৰিমাণৰ প্ৰান্তিক মূল্য সমানেই লোৱা হয়, কিন্তু ভিন ভিন গ্ৰাহকৰ পৰা সেই মূল্য ভিন ভিন লোৱা হয়। এই প্ৰকাৰৰ মূল্য বৈষম্যৰ সহজলভ্য উদাহৰণ হ'ল ভিন ভিন বজাৰত একেই পণ্যৰ ভিন ভিন দাম লোৱা: যেনে, চহৰ আৰু গাঁৱত, বা অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশত, শিক্ষাৰ্থীৰ বাবে আৰু আনৰ বাবে বা সোমবাৰে আৰু মংগলবাৰে। এটি সৰলীকৃত বিশ্লেষণৰ বাবে, ধৰি লওক বজাৰত গ্ৰাহক দুটা ভাগত বিভক্ত, আৰু এই দুই ভাগৰ চাহিদাই ইটোৱে সিটোক প্ৰভাৱ নকৰে। যদি p_i (q_i) গোট iৰ বিলোম চাহিদা ফলন, তেন্তে উৎপাদকৰ লাভ ফলন হ'ল:
যদি \epsilon _i বজাৰ iত চাহিদাৰ স্থিতিস্থাপকতা, তেন্তে:
বৃহদায়নৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ চৰ্ত হ'ল:
এই দুটি সমীকৰণক এনেদৰেও লিখিব পৰা যায়:
যদিও এই দুটি সমীকৰণৰ সহজ বিৱৰণি দিব পৰা নাযায়, যদি প্ৰথমখন বজাৰে দ্বিতীয়খন বজাৰক যিমান প্ৰভাৱিত কৰে, দ্বিতীয়খনেও প্ৰথমখনক সিমানেই কৰে আৰু দুয়ো বজাৰত বিক্ৰী হোৱা পণ্য ইটো সিটোৰ বিকল্প (ই এটি যুক্তিকৰ ধাৰণা, কাৰণ দুয়ো বজাৰত একেই পণ্যকে বিক্ৰী কৰা হৈছে, সেয়ে এটা নিশ্চয়েই আনটোৰ সলনি ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়), তেন্তে কিছু বিশ্লেষণৰ পাছত আমি পাওঁ:
সেয়ে, এই ক্ষেত্ৰতো সেই বজাৰতে অধিক মূল্য দাবী কৰা হয় য'ত চাহিদাৰ স্থিতিস্থাপকতা কম।
একচেটীয়া বজাৰৰ প্ৰকাৰ
উদয়ৰ কাৰণৰ ভিত্তিত একচেটীয়া বজাৰসমূহক দুটা ভাগত ভগাব পৰা যায়: নিগ্ৰহ একাধিকাৰ আৰু প্ৰাকৃতিক একাধিকাৰ। নিগ্ৰহ একাধিকাৰৰ সৃষ্টি তেতিয়া হয় যেতিয়া প্ৰৱেশৰ বাধা বজাৰৰ বলৰ দ্বাৰা নহয়। এনে একাধিকাৰ বজাৰ সাধাৰণতে সৃষ্টি হয় চৰকাৰী আদেশত: উদাহৰণ স্বৰূপে, ভাৰতত IRCTC নিজৰ খণ্ডত একচেটীয়া এই কাৰণতে। যদি কোনো ঠাইত আইনী ব্যৱস্থা সঠিক নহয়, কোনো কোনো ব্যৱসায়ীয়ে দাবী-ধমকিৰেও নিগ্ৰহ একাধিকাৰ স্থাপন কৰিব পাৰে। আন হাতে কিছুমান একচেটীয়া বজাৰ প্ৰাকৃতিক। প্ৰাকৃতিক একাধিকাৰত এটি উৎপাদকে কোনো নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণ উৎপাদন কৰিবলৈ যি খৰচ কৰিবলগীয়া হয়, সেয়া একাধিক উৎপাদকে মিলি সেই পৰিমাণ উৎপাদন কৰিবলৈ যিমান খৰচ কৰিব লাগিব, তাতকৈ অধিক। প্ৰাকৃতিক একাধিকাৰৰ বৰ্তমানে স্বীকৃত সংজ্ঞা ৱিলিয়াম বাউমলে ১৯৭৭ত দিছিল। এই সংজ্ঞাত প্ৰাকৃতিক একাধিকাৰ বুলি কোনো একাধিকাৰক তেতিয়া গণ্য কৰা হয় যেতিয়া সেই বজাৰৰ উৎপাদকৰ ব্যয় ফলন c(q) উপসন্মিলিত। অৰ্থাৎ, যদি, তেন্তে ।
যদি উৎপাদকে কেৱল এটা পণ্য উৎপাদন কৰে, তেন্তে অৰ্থনীতিৰ বৰ্ধমান মাত্ৰা (economies of scale) উপসন্মিলিততাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত।
দাবী: কঠোৰভাৱে হ্ৰাসমান ৰশ্মি গড় ব্যয় থাকিলে কঠোৰ ৰশ্মি উপসন্মিলিততা দেখা যায়।
প্ৰমাণ
n উৎপাদৰ সদিশ গণ্য কৰক। যেতিয়া ৰশ্মি ব্যয় হ্ৰাসমান, তেতিয়া আমি পাওঁ:
সেয়ে এই ক্ষেত্ৰৰ ব্যয় ফলন কঠোৰভাৱে উপসন্মিলিত।
দাবী: ৰশ্মি অৱতলতা আৰু সৰ্বদা হ্ৰাসমান গড় ব্যয়, দুয়োৱে কঠোৰ উপসন্মিলিততাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় নহয়।
ধৰি লওক c_1 < c_2 এটি টুকুৰাই টুকিৰাই ৰৈখিক ব্যয় ফলন:
ধৰি লওক. এই ব্যয় ফলন অৱতল নহয়। তদুপৰি, y_bৰ পাছত গড় ব্যয় বৃদ্ধি পায় আৰু ৰশ্মি গড় ব্যয় y_sত y_rতকৈ অধিক। লগতে:
যিকোনো উৎপাদ yৰ মুঠ ব্যয় এটি উৎপাদকৰ হয় যি একাধিক উৎপাদকে কৰিবলগীয়া ব্যয়।
দুয়োকে মিলাই আমি পাওঁ যে যদি উৎপাদকে কেৱল এটা পণ্য উৎপাদন কৰে, তেন্তে অৰ্থনীতিৰ বৰ্ধমান স্তৰ পৰ্যাপ্ত কিন্তু প্ৰয়োজনীয় নহয়, (কঠোৰ) ৰশ্মি উপসন্মিলিততাৰ বাবে।
আন হাতে, যদি উৎপাদকে একাধিক পণ্য উৎপাদন কৰে, তেন্তে অৰ্থনীতিৰ বৰ্ধমান স্তৰ প্ৰয়োজনীয়ও নহয় পৰ্যাপ্তও নহয় উপসন্মিলিততাৰ বাবে।
দাবী: ব্যয় ফলনৰ কঠোৰ অৱতলতা উপসন্মিলিততাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত নহয়।
ধৰি লওক দুটি উৎপাদৰ ব্যয় ফলনত 0 <a <1 আৰু 0 < k <1/2:
C কঠোৰভাৱে অৱতল হয় কিন্তু উপসন্মিলিত নহয়:
প্ৰাকৃতিক একাধিকাৰৰ এটি উদাহৰণ হ'ল ৰে'ল ব্যৱস্থা।
সামাজিক কল্যাণত প্ৰভাৱ
একচেটীয়া বজাৰত সামাজিক কল্যাণৰ ক্ষতি হয়। কল্যাণ অৰ্থনীতিৰ প্ৰথম মৌলিক উপপাদ্য অনুযায়ী, সামাজিক কল্যাণ বৃহদায়িত হয় পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰত। তেনে বজাৰত উপভোক্তাৰ দৰেই উৎপাদকেও বজাৰ মূল্য অচৰ বুলি ধৰি লয়। ধৰি লওক, যদি একচেটীয়া বজাৰখনৰ উৎপাদকেও বজাৰ মূল্য অচৰ বুলি ধৰি ল'লেহেতেন, তেন্তে অনন্য উৎপাদিত পৰিমাণ হ'লহেতেন q^c। তেন্তে q^cএ এই চৰ্ত পূৰ্ণ কৰে: । আৰু, ধৰি লওক একচেটীয়া বজাৰখনৰ বাস্তৱতে উৎপাদিত পৰিমাণ q^m। পূৰ্বৱৰ্তী ভাগত উল্লিখিত সাম্যাৱস্থাৰ চৰ্তৰ পৰা এই কথা স্পষ্ট হৈ পৰে যে q^m < q^c। যিহেতু p(q) বৰ্ধমান আৰু c'(q) বৰ্ধমান, লগতে, সেয়ে যিকোনো এনে q<q^cৰ বাবে p(q)> c'(q)। যদি মুঠ উৎপাদন q, তেন্তে মাৰ্ছেলীয় মুঠ উদ্বৃত্ত হ'ল: । একচেটীয়া বজাৰ ব্যৱস্থাৰ বাবে হোৱা মাৰ্ছেলীয় উদ্বৃত্তৰ ক্ষতিক কোৱা হয় deadweight loss। ধৰি লওক পৰিমাণ q উৎপাদন হ'লে হোৱা deadweight loss হ'ল DW(q)। তেন্তে একচেটীয়া বজাৰ ব্যৱস্থাৰ বাবে হোৱা কল্যাণৰ ক্ষতিৰ পৰিমাণ হ'ল:
মাৰ্কাপ মূল্য
একচেটীয়া বজাৰত উপৰ্যুক্ত সমীকৰণত উল্লিখিত কল্যাণৰ ক্ষতি এইবাবে হয়, যে পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰৰ বিপৰীতে, একচেটীয়া বজাৰৰ উৎপাদকৰ ক্ষেত্ৰত উৎপাদনৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰিলে মূল্য হ্ৰাস পায়। সেয়ে, একচেটীয়া বজাৰৰ উৎপাদকে দুমুজাত পৰে: অধিক পৰিমাণ বিক্ৰী কৰিলে প্ৰত্যেক অতিৰিক্ত এককত ৰাজহ পাম, কিন্তু প্ৰতি একক ৰাজহ হ্ৰাস পাব। সেয়ে এনে উৎপাদকে আগতেই উৎপাদন বন্ধ কৰি দিয়ে, আৰু ফলস্বৰূপে মূল্য প্ৰান্তীয় ব্যয়তকৈ অধিক হয় (পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰত মূল্য প্ৰান্তীয় ব্যয়ৰ সমান হয়)। প্ৰান্তিক ব্যয়তকৈ অধিক মূল্য লোৱাক মাৰ্কাপ মূল্যায়ন বোলে। আমি ক লাৰ্ণাৰ সূচকাংক বুলোঁ, ৰুছ-আমেৰিকী অৰ্থনীতিবিদ আবা লাৰ্ণাৰৰ নামত। ই মাৰ্কাপৰ এটি জোঁখ। সাম্যাৱস্থাৰ চৰ্তৰ সমীকৰণৰ পৰা আমি স্থিতিস্থাপকতাৰ সৈতে মূল্যত সম্বন্ধ নিশ্চিত কৰিছিলোঁ। তাৰ পৰা আমি পাওঁ:
মূল্য মাৰ্কাপে প্ৰান্তীয় ব্যয়তকৈ মূল্য কিমান শতাংশ অধিক, সেই কথা বুজায়। ধৰি লওক \mu মূল্য মাৰ্কাপ আৰু \epsilon চাহিদাৰ স্থিতিস্থাপকতা। তেন্তে, ওপৰৰ সমীকৰণৰ পৰাই সহজে এই সমীকৰণ পাব পৰা যায়:
লাৰ্ণাৰ মাৰ্কাপ আৰু মূল্য মাৰ্কাপ, দুয়োৰে ক্ষেত্ৰতে দেখা যায় যে চাহিদা যিমান স্থিতিস্থাপক হয়, মাৰ্কাপ সিমান কম হয়। এয়া এইবাবে হয় যে চাহিদা স্থিতিস্থাপক হ'লে ক্ৰেতাই মূল্য বৃদ্ধি কৰিলে উপভোগ কৰা শীঘ্ৰে হ্ৰাস কৰিব।
প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্য
একচেটীয়া বজাৰত মুঠ কল্যাণৰ ক্ষতি এইবাবে হয় যে বিক্ৰেতাই সকলোৰে পৰা একেই মূল্য গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া হয়। যদি বিক্ৰেতাই প্ৰত্যেক ক্ৰেতাৰ পৰা ভিন্ন মূল্য ল'ব পাৰে, তেন্তে এই ক্ষতি নোহোৱা হ'ব। এই কথা চাবলৈ মন কৰক যে প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যত উৎপাদকৰ চয়ন সমস্যা হ'ল:
এই সমস্যাত এন কাৰো ক্ষতি নকৰাকৈ উৎপাদকে নিজৰ সৰ্বাধিক লাভ কৰিছে: যি পাৰেট' ইষ্টত্বৰ সংজ্ঞা।
এই ক্ষেত্ৰত কিন্তু উপভোক্তাৰ উদ্বৃত্ত ০, সেয়ে বজাৰ ব্যৱস্থাৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা কল্যাণৰ সম্পূৰ্ণ অংশ বিক্ৰেতাৰ হাতলৈ যায়। সমতাৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা ই বৰ এটা ভাল সমাধান বুলি ধৰিব পৰা নাযায়। তদুপৰি, বাস্তৱ জগতত বিক্ৰেতাৰ ওচৰত ক্ৰেতাৰ প্ৰতিলোম চাহিদাৰ বৈশিষ্ট্যসমূহৰ সম্পূৰ্ণ জ্ঞান নাথাকে। তেনে ক্ষেত্ৰত বিক্ৰেতা আনুমানিকভাৱেহে নিজৰ নিৰ্ণয় গ্ৰহণ কৰিব লাগিব। তেনে স্থিতিত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্য নাশ্ব সাম্যাৱস্থা নহয়, কাৰণ ক্ৰেতাই বিক্ৰেতাৰ প্ৰস্তাৱ খাৰিজ কৰিলে বিক্ৰেতাৰ শ্ৰেষ্ঠ বিকল্প পুনঃ প্ৰস্তাৱ দিয়াহে, প্ৰস্তাৱ নিদি গুচি অহা নহয়, যি প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যৰ নিয়মৰ বিৰুদ্ধে।
দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্য
কাটজ (১৯৮৩)ত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যৰ সামাজিক কল্য়াণত প্ৰভাৱ বিশ্লেষণ কৰা হৈছে। পোৱা গৈছে যে দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যত উৎপাদকে যিমান সামাজিকভাৱে ইষ্ট, তাতকৈ কম বা অধিক উৎপাদন, উভয়ে কৰিব পাৰে। কিন্তু যদি উপভোক্তাৰ বিলোম চাহিদা বক্ৰসমূহে ইটোৱে সিটোক কেতিয়াও স্পৰ্শ নকৰে, বা পাৰ নহয়, তেন্তে উৎপাদকে উৎপাদন সীমিত ৰাখিব। তেনে স্থলত, কল্যাণ উৎপাদনৰ সৈতে যোগাত্মকভাৱে সম্বন্ধিত আৰু উৎপাদনৰ বঢ়া কমা পৰ্যবেক্ষণ কৰি বজাৰৰ কল্যাণ অধ্যয়ন কৰিব পৰা যায়।
তৃতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্য
তৃতীয় শ্ৰেণীৰ মূল্য বৈষম্যৰ কল্যাণত প্ৰভাৱৰ প্ৰশ্ন প্ৰথম উদয় হৈছিল ৰবিনছন (১৯৩৩)ত। তাৰ পাছত অনেক অৰ্থনীতিবিদে ভিন ভিন বিশ্লেষণ আগবঢ়াইছে। ভেৰিয়ান (১৯৮৫)ৰ বিশ্লেষণৰ এটি সৰলীকৃত সংস্কৰণ ইয়াত প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। ধৰি লওক যে উপযোগিতা ফলন । p_1, p_2 প্ৰতিলোম চাহিদা ফলন, যি প্ৰান্তিক উপযোগিতাৰ সমান। c(q_1, q_2) এই পৰিমাণকেইটা উৎপাদন কৰাৰ নিম্নতম ব্যয়। তেন্তে কল্যাণৰ বৃদ্ধি হ'ল । দুটা পৰিস্থিতি মন কৰক: প্ৰথমে পৰিমাণ (q_1, q_2) আৰু মূল্য (p_1, p_2) আৰু দ্বিতীয়তে পৰিমাণ  আৰু মূল্য । উপযোগিতা ফলন অৱতল। তেন্তে আমি এই অসমতা পাওঁ:
এই অসমতাকেইটাক মূল্য বৈষম্যৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰিবলৈ ধৰি লওক যে (p_1, p_2) বৈষম্যবিহীন মূল্য: p_1 = p_2 আৰু বৈষম্যৰ পাছৰ মূল্য। তেন্তে আমি পাওঁ যে কল্যাণ বৃদ্ধিৰ এটি প্ৰয়োজনীয় চৰ্ত হ'ল পৰিমাণ বৃদ্ধি। ইয়াৰ এটি ফল হ'ল যে যদি সাধাৰণতে কোনো বজাৰত পণ্যটো বিক্ৰী কৰা হোৱা নাছিল, আৰু মূল্য বৈষম্যৰ বাবে সেই বজাৰত পণ্যটো উপলব্ধ হ'বলৈ ধৰিলে, তেন্তে সামাজিক কল্যাণ বৃদ্ধি পালে।
চৰকাৰী নীতি
ওপৰত দৰ্শোৱা হ'ল যে একচেটীয়া বজাৰত সামাজিক কল্যাণৰ ক্ষতি হয়, আৰু এনে এইবাবে হয় যে কৃত্ৰিমভাৱে উৎপাদনৰ পৰিমাণ কমায় প্ৰান্তীয় খৰচতকৈ অধিক মূল্য দাবী কৰা হয়। এই পৰিস্থিতিৰ শুধৰণিৰ বাবে চৰকাৰে কিছু নীতি পালন কৰিব পাৰে।
ৰাজসাহায্য
যিহেতু একচেটীয়া বজাৰত সামাজিক কল্যাণৰ ক্ষতি এইবাবে হয় যে মুঠ উৎপাদন বহুত কম, সেয়ে চৰকাৰে মুঠ উৎপাদন বৃদ্ধি কৰিবলৈ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। এনে এক পদক্ষেপ হ'ল বিক্ৰেতাক ৰাজসাহায্য প্ৰদান কৰা। ৰাজসাহায্য বহু প্ৰকাৰৰ হ'ব পাৰে: চাবলৈ গ'লে ৰাজসাহায্যৰ প্ৰকাৰৰ সংখ্যাৰ কোনো সীমা নাই। কিছুমান সৰল আৰু সততে ব্যৱহৃত ৰাজসাহায্যৰ প্ৰকাৰ হ'ল এককালীন, প্ৰতি একক আৰু মূল্যানুসাৰী। ধৰি লওক চৰকাৰে বিক্ৰেতাক S এককালীন ৰাজসাহায্য হিচাপে দিয়ে আৰু s প্ৰতি একক ৰাজসাহায্য হিচাপে। যদি উৎপাদিত পৰিমাণ q, তেন্তে, মুঠ সাহায্যৰ পৰিমাণ S + sq। ইয়াক বিক্ৰেতাৰ ৰাজসাহায্যৰ আগৰ লাভ ত যোগ কৰিলে আমি শুদ্ধ লাভ পাওঁ। এই লাভক বৃহদায়িত কৰিবলৈ বিক্ৰেতাই এনে পৰিমাণ q^* উৎপাদন কৰিব যি এই চৰ্ত পূৰ্ণ কৰে: । যদি চৰকাৰৰ উদ্দেশ্য বজাৰখনৰ মুঠ মাৰ্ছেলীয় উদ্বৃত্ত বৃহদায়িত কৰা, তেন্তে চৰকাৰে এনে S আৰু s চয়ন কৰিব যাতে । বিক্ৰেতাৰ লাভ বৃহদায়নৰ চৰ্তত ইয়াক প্ৰয়োগ কৰি আমি পাওঁ যে ইষ্টতম প্ৰতি একক ৰাজসায্যৰ দৰ s^* হ'ল: । অৰ্থাৎ সামাজিক কল্যাণ বৃহদায়িত কৰিবলৈ, চৰকাৰে যোগাত্মক প্ৰতি একক ৰাজসাহায্য দিয়া উচিত, যাৰ পৰিমাণ ওপৰত দিয়া সমীকৰণেৰে নিৰ্ধাৰিত। এককালীন সাহায্য Sৰ পৰিমাণে বজাৰত থকা বিক্ৰেতাৰ উৎপাদিত পৰিমাণ প্ৰভাৱিত নকৰে। সেয়ে যিকোনো S চয়ন কৰিব পৰা যায়। পিচে, যদি বিক্ৰেতাই বজাৰ ত্যাগ কৰাৰ সম্ভাৱনা থাকে, তেন্তে Sৰ মূল্য এনে হ'ব লাগিব যে । কাৰণ বজাৰ ত্যাগ কৰিলে মুঠ মাৰ্ছেলীয় উদ্বৃত্ত হ'ব ০, যাৰ বিপৰীতে একচেটীয়া বজাৰত পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰতকৈ কম হ'লেও, অন্ততঃ যোগাত্মক উদ্বৃত্ত পোৱা গৈছিল। এই কথা চাবলৈ মন কৰক যে যিকোনো q<q^cৰ বাবে p(q)> c'(q) আৰু q^m<q^c। সেয়ে । সেয়ে S আৰু sৰ ওপৰত পোৱা চৰ্ত একত্ৰিত কৰি আমি পাওঁ যে:
প্ৰতিযোগিতা আইন
প্ৰতিযোগিতা আইন এনে আইন যিয়ে উৎপাদকৰ প্ৰতিযোগিতা বিৰোধী ব্যৱহাৰ ৰোধ কৰিব বিচাৰে। আধুনিক প্ৰতিযোগিতা আইনৰ ভেটি এই ধাৰণা যে পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতাৰ বজাৰৰ চৰ্তসমূহ পূৰ্ণ নহ'লে অৰ্থনৈতিক কল্যাণ বৃহদায়িত নহয়। ভিন ভিন দেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত নিজা প্ৰতিযোগিতা আইন আছে, যি সাধাৰণতে সেই দেশৰ সীমাৰ ভিতৰত হোৱা কাৰ্যকহে সামৰে। কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত "প্ৰভাৱ মতবাদ"ৰ ভিত্তিত সীমাৰ বাহিৰৰ কাৰ্যকো সামৰি লোৱা হয়। আন্তৰ্জাতিক প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে কেইবাখনো আন্তৰ্জাতিক চুক্তি স্বাক্ষৰিত হৈছে, যেনে বাণিজ্য আৰু শুল্কৰ সাধাৰণ চুক্তিত (GATT) প্ৰতিযোগিতা ৰক্ষাৰ কথা কোৱা হৈছে আৰু ইয়াৰ সম্বন্ধতে বিশ্ব বাণিজ্য সংস্থা স্থাপিত হৈছে।
ভাৰতত একচেটীয়া আৰু নিষিদ্ধ বাণিজ্যক পদ্ধতি আইন, ১৯৬৯ পোণপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰতিযোগিতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ১৯৯১ৰ অৰ্থনৈতিক সংস্কাৰৰ পাছত ভাৰত বাহ্যিক প্ৰতিযোগিতালৈ মুকলি হ'ল। তাৰ পাছত দেখা হ'ল যে পূৰ্বৰ প্ৰতিযোগিতা আইন নতুন সময়ৰ সৈতে খাপ নাখায়। সেয়ে, প্ৰতিযোগিতা আইন, ২০০২ সংসদে পাৰিত কৰিলে। তাৰ লগতে ভাৰতৰ প্ৰতিযোগিতা আয়োগো প্ৰতিষ্ঠা কৰা হ'ল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত শ্বেৰ্মান আইন, ১৮৯০এ ডাঙৰ কোম্পানীৰ দ্বাৰা প্ৰতিযোগিতাৰ বিৰোধী কাৰ্য নিষিদ্ধ কৰে। যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চৰকাৰে তেতিয়াৰে পৰা বিভিন্ন স্বীকৃত অৰ্থনৈতিক তত্ত্বৰ ভিত্তিত প্ৰতিযোগিতাক সমৰ্থন জনাই আহিছে। ১৯১৫ৰ আগলৈকে এই প্ৰয়োগ অসংগত আছিল। তাৰ পাছত হাৰ্ভাৰ্ডৰ গঠন-আচৰণ-কাৰ্যক্ষমতা মতবাদ মানি লোৱা হৈছিল, "যুক্তিৰ ৰাজত্ব"ৰ আইনী মতবাদৰ অন্তৰ্গত। ১৯৭৩ৰ পৰা ১৯৯১লৈকে শ্বিকাগো অৰ্থনৈতিক নীতি মানি চলা হৈছিল। ১৯৯২ৰ পৰা ঘাইকৈ খেল তাত্ত্বিক বিশ্লেষণেৰে প্ৰতিযোগিতা আইন ফলপ্ৰসু কৰা হৈছে। ইউৰোপত জাৰ্মানীয়ে ১৯২৩, স্বীডেনে ১৯২৫ আৰু নৰ্ৱেয়ে ১৯২৬ত প্ৰতিযোগিতা আইন পাৰিত কৰিছিল। ১৯২৯ৰ মহামন্দাৰ কালত এই আইন প্ৰায় নোহোৱা হৈছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দাবীত যুক্তৰাজ্য এনে প্ৰথম ইউৰোপীয় দেশ হ'ল যিয়ে এক সম্পূৰ্ণ প্ৰতিযোগিতামুখী আইন পাৰিত কৰিলে। ইউৰোপীয় কৈলা আৰু ষ্টীল সম্প্ৰদায়, ৰোম চুক্তি আদি সমগ্ৰ ইউৰোপীয় সংঘৰ স্তৰত প্ৰতিযোগিতা আইন প্ৰৱৰ্তনৰ ক্ষেত্ৰত মহত্বপূৰ্ণ আছিল। বৰ্তমানে লিবচন চুক্তিয়ে ইউৰোপীয় সংঘত প্ৰতিযোগিতা নিশ্চিত কৰে। ১৯৮৮ৰ পৰা ২০০৮ৰ ভিতৰত ৮০খন দেশে প্ৰতিযোগিতা আইন পাৰিত কৰিলে। ২০০৮ চনত ১১১খন দেশত প্ৰতিযোগিতা আইন অস্তিত্বত আছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বজাৰ
চিপাহী বিদ্ৰোহ ১৮৫৭
চিপাহী বিদ্ৰোহ হৈছে ১৮৫৭ চনৰ ১০ মে'ত মিৰাট চহৰত হোৱা ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সেনাবাহিনীৰ চিপাহীসকলে কৰা এক বিদ্ৰোহ। ক্ৰমশঃ এই বিদ্ৰোহ সমগ্ৰ উত্তৰ আৰু মধ্য ভাৰতত (বৰ্তমানৰ উত্তৰপ্ৰদেশ, বিহাৰ, উত্তৰ মধ্যপ্ৰদেশ আৰু দিল্লী অঞ্চল) বিয়পি পৰিছিল। এই অঞ্চলসমূহত কোম্পানীয়ে যথেষ্ট ক্ষিপ্ৰ বেগত বিদ্ৰোহ দমন কৰিছিল। ১৮৫৮ চনৰ ২০ জুন গোৱালিয়ৰত বিদ্ৰোহীসকলৰ পৰাজয়ৰ পৰাই এই বিদ্ৰোহ দমন কৰা সম্ভৱ হয়। চিপাহী বিদ্ৰোহক ভাৰতৰ প্ৰথম স্বাধীনতা যুদ্ধ, মহাবিদ্ৰোহ, ভাৰতীয় বিদ্ৰোহ, ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহ আৰু ১৮৫৮ চন গণ-অভ্যুত্থান নামেৰেও অভিহিত কৰা হয়। এই বিদ্ৰোহ নিৰ্মমভাৱে দমন কৰা হয়। বহু নিৰপৰাধ নৰ−নাৰী, শিশু−বৃদ্ধক নিৰ্বিচাৰে হত্যা কৰা হয়।
কোম্পানী-শাসিত অন্যান্য অঞ্চলত (বেঙ্গল প্ৰেছিডেন্সি, বোম্বে প্ৰেছিডেন্সি আৰু মাদ্ৰাজ প্ৰেছিডেন্সি) ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰা নাছিল। পঞ্জাবৰ শিখ ৰাজ্যবোৰে ব্ৰিটিছৰ সৈন্য সৰবৰাহ কৰি সমৰ্থন জোগাইছিল। বৃহৎ দেশীয় ৰাজ্যবোৰৰ (হায়দৰাবাদ, মহীশূৰ, ত্ৰিবাঙ্কুৰ আৰু কাশ্মীৰ) লগতে ৰাজপুতানাৰ দৰে সৰু ৰাজ্যবোৰও বিদ্ৰোহৰ পৰা আঁতৰি আছিল। অযোধ্যাৰ দৰে কোনো কোনো অঞ্চলৰ বিদ্ৰোহীয়ে ইউৰোপীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰি চূড়ান্ত দেশপ্ৰেমৰ নিদৰ্শন স্থাপন কৰিছিল। ঝাঁঞ্চিৰ ৰাণী লক্ষ্মী বাঈ, তুলসীপুৰৰ ৰাণী ঈশ্বৰী কুমাৰী দেৱী আদি ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ ইতিহাসৰ কিংবদন্তীত পৰিনত হৈছিল। অন্যান্য প্ৰধান নেতৃবৰ্গৰ ভিতৰত আছিল নানা চাহেব, তাঁতিয়া তোপী, কোঁৱৰ সিং ইত্যাদি সামন্ত ৰজা আৰু সৈনিক। যদিও অনেক ঐতিহাসিকৰ মতে তেওঁলোকে কোনো উচ্চ আদৰ্শত অনুপ্ৰাণিত হৈ যুদ্ধত অবতীৰ্ণ হোৱা নাছিল। চিপাহী বিদ্ৰোহৰ পিছৰ ১৮৫৮ চনত ভাৰতত কোম্পানী-শাসনৰ অৱসান ঘটে, ব্ৰিটিছৰ সেনাবাহিনী, অৰ্থব্যৱস্থা আৰু ভাৰতীয় প্ৰশাসন পুনৰ্গঠন কৰিবলৈ বাধ্য হয়। ভাৰত প্ৰত্যক্ষভাৱে ব্ৰিটেইনৰ ৰাণীৰ শাসনৰ অধীনলৈ আহে।
ভাৰতত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ প্ৰসাৰণ
ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী প্ৰথমে কেৱল তেওঁলোকৰ বাণিজ্যকুঠি-সংলগ্ন অঞ্চলবোৰৰ প্ৰশাসন পৰিচালনা কৰিছিল। ১৭৫৭ চনৰ পলাশীৰ যুদ্ধ জয়লাভৰ পৰা পূৰ্ব ভাৰতত কোম্পানীৰ শাসনৰ ভিত্তি দৃঢ় হৈছিল। ১৭৬৪ চনত বক্সাৰৰ যুদ্ধত (বিহাৰ) জয়লাভৰ পৰা পৰাজিত মোগল সম্ৰাট দ্বিতীয় ছাহ আলমে কোম্পানীকে বাংলা, বিহাৰ আৰু উড়িষ্যাৰ দেৱানী (ৰাজস্ব আদায়ৰ অধিকাৰ) প্ৰদান কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। ইং-মহীশূৰ যুদ্ধ (১৭৬৬-১৭৯৯) আৰু ইঙ্গ-মাৰাঠা যুদ্ধৰ (১৭৭২-১৮১৮) পৰা নৰ্মদা নদীৰ দক্ষিণে দাক্ষিণাত্যৰ সুবিশাল অঞ্চল ইংৰাজসকলৰ অধীনলৈ আহে। কোম্পানীৰ এলেকা বোম্বাই আৰু মাদ্ৰাজকে কেন্দ্ৰ কৰে বৰ্ধিত হয়।
কোম্পানীৰ এলেকা প্ৰসাৰণ কৰোঁতে কোম্পানীয় বহু বাধাৰ সন্মুখীন হৈছিল। ১৮০৬ চনত হিন্দু আৰু মুছলমান চিপাহীৰ মাজত বিদ্ৰোহৰ আৰম্ভ হৈছিল। এই ঘটনা ভেলোৰ বিদ্ৰোহ নামে পৰিচিত। thumb|300px|চিপাহী বিদ্ৰোহৰ এক চিত্ৰকল্প thumb|300px|চিপাহী বিদ্ৰোহৰ পিছত লক্ষ্ণৌৰ ছেকুন্দ্ৰা বাগ, ১৮৫৮ চনত ফেলিছ বিয়াটো নামৰ ইটালীয়ানে তোলা ছবি
ঊনৈশ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগত গভৰ্নৰ-জেনেৰেল লৰ্ড ৱেলেছ্‌লিয়ে যি ৰাজ্যবিস্তাৰ নীতি গ্ৰহণ কৰে, তাৰ ফলত পৰবৰ্তী দুই দশক ধৰি ইংৰাজে ভাৰতত ইটোৰ পিছত সিটো এলেকা দখল কৰিছিল। কোম্পানীৰ প্ৰতি ভাৰতীয় শাসকবৰ্গৰ অধীনতামূলক মিত্ৰতা বা প্ৰত্যক্ষ সামৰিক অভিযানৰ মাধ্যমত এই ৰাজ্যবিস্তাৰ চলিছিল। অধীনতামূলক মিত্ৰতা নীতিত সম্মত ৰাজ্যবোৰ দেশীয় ৰাজ্য নামেৰে পৰিচিত হয়। এই ৰাজ্যবোৰৰ শাসক আছিল হিন্দু মহাৰাজ বা মুছলমান নবাব। ১৮৪৯ চনত দ্বিতীয় ইঙ্গ-শিখ যুদ্ধৰ পিছত পঞ্জাব, উত্তৰ-পশ্চিম সীমান্ত প্ৰদেশ আৰু কাশ্মীৰ অধিকৃত হয়। যদিও কাশ্মীৰ কিছুদিনৰ ভিতৰত জম্মুৰ ডোগৰা ৰাজবংশক বিক্ৰি কৰি দিয়া হয়। ১৮০১ চনৰ পিছৰ পৰা ব্ৰিটিছ ভাৰত আৰু নেপালৰ মাজত সীমান্ত বিৰোধ বৃদ্ধি পায়। ইয়াৰ ফলত ১৮১৪-১৬ চনত ইঙ্গ-নেপাল যুদ্ধ সংগঠিত হয় আৰু গোৰ্খাসকল ব্ৰিটিছ দ্বাৰা প্ৰভাবিত হয়। ১৮৫৪ চনত বেৰাৰ আৰু দুই বছৰৰ পিছত অযোধ্যা অধিকৃত হয়। এইদৰে কোম্পানী কাৰ্যতঃ ভাৰতৰ চৰকাৰলৈ পৰিণত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন
চীনা ড্ৰেগন
চীনা ড্ৰেগন অৰ্থাৎ লুং, লং বা লাং চীনা আখ্যান, লোককথা আৰু চীনা সংস্কৃতিত উল্লিখিত এক কিংবদন্তিমূলক জীৱ। চীনা ড্ৰেগনৰ কচ্ছপ আৰু মৎস্যৰ দৰে বহুতো প্ৰাণীসদৃশ ৰূপ আছে যদিও সাধাৰণতে ইয়াক চাৰিটা ঠেঙৰ সৈতে সৰ্পৰ দৰে চিত্ৰায়িত কৰা হয়। শিক্ষাবিদসকলে চীনা ড্ৰেগনৰ উৎপত্তি সন্দৰ্ভত চাৰিটা নিৰ্ভৰযোগ্য তত্ত্ব চিনাক্ত কৰিছে। এইকেইটা হ'ল সৰ্প, চীনা কুম্ভীৰ, বজ্ৰপাত আৰু প্ৰকৃতি উপাসনা। পৰম্পৰাগতভাৱে এই আটাইবোৰ একো একোটা প্ৰভাৱশালী আৰু শুভ শক্তিৰ প্ৰতীক। ইয়াৰ ভিতৰত জলভাগ, বৰষুণ, টাইফুন (ধুমুহা) আৰু বানপানীৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ মুখ্য। পূব এছিয়াৰ সংস্কৃতিত ড্ৰেগন যোগ্য লোকসকলৰ বাবে ক্ষমতা, শক্তি আৰু সৌভাগ্যৰ প্ৰতীক। চীনা ৰাজতন্ত্ৰৰ সময়ত সম্ৰাটে সাধাৰণতে ড্ৰেগনক তেওঁৰ সাম্ৰাজ্যিক ক্ষমতা আৰু শক্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। চীনা সংস্কৃতিত উৎকৃষ্ট লোকসকলক ড্ৰেগনৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়। আনহাতে কোনো সফলতা নোপোৱা অক্ষম লোকসকলক অন্যান্য নিম্নস্থানীয় প্ৰাণী যেনে পোক আদিৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়। চীনা ফকৰা-যোজনাত ড্ৰেগনৰ প্ৰসংগ পোৱা যায়। কোনো কোনো চীনা উপাধিতো ড্ৰেগনৰ নাম সংলগ্ন হৈ আছে।
চিহ্ন হিচাপে তাৎপৰ্য
ঐতিহাসিকভাৱে চীনা ড্ৰেগন চীনৰ সম্ৰাটৰ সৈতে জড়িত আছিল। ইয়াক সাম্ৰাজ্যিক শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। হান ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক লিউ বেঙে এই কথা দাবী কৰিছিল যে তেওঁৰ মাতৃয়ে ড্ৰেগনৰ সপোন দেখাৰ পিছত তেওঁক গৰ্ভত ধাৰণ কৰিছিল। টাং ৰাজবংশৰ সময়ত সম্ৰাটসকলে সাম্ৰাজ্যিক প্ৰতীক হিচাপে ড্ৰেগনৰ সাজ-সজ্জা থকা পোছাক পৰিধান কৰিছিল আৰু কোনো কোনো সময়ত উচ্চপদস্থ বিষয়াসকলক ড্ৰেগনৰ পোছাকো প্ৰদান কৰিছিল। ইউয়ান ৰাজবংশত দুটা শিঙ আৰু পাঁচটা নখযুক্ত ড্ৰেগনক কেৱল স্বৰ্গৰ পুত্ৰ অৰ্থাৎ সম্ৰাটে ব্যৱহাৰ কৰিবৰ বাবে মনোনীত কৰা হৈছিল। আনহাতে চাৰিনখীয়া ড্ৰেগন ৰাজকুমাৰ আৰু অভিজাত লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰিছিল একেদৰে মিং আৰু চিং ৰাজবংশৰ সময়তো পাঁচনখীয়া ড্ৰেগন কেৱল সম্ৰাটৰ দ্বাৰা ব্যৱহাৰৰ অনুমতি আছিল। চিং ৰাজবংশৰ ড্ৰেগন চীনৰ প্ৰথমখন ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
ড্ৰেগনক কেতিয়াবা পশ্চিমীয়া দেশসমূহত চীনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও চীন গণৰাজ্যত এনে ব্যৱহাৰ সাধাৰণতে দেখা নাযায়। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে ড্ৰেগনক সাধাৰণতে সংস্কৃতিৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। হংকঙত ড্ৰেগন আছিল ব্ৰিটিছ শাসনৰ অধীনত সামৰিক পোছাকৰ এক উপাদান। পৰৱৰ্তী কালত ই হংকঙৰ চৰকাৰী প্ৰচাৰৰ প্ৰতীক ব্ৰেণ্ড হংকঙৰ ডিজাইনৰ এক বিশেষত্ব হৈ পৰে।
চীনা ড্ৰেগন আৰু ইউৰোপীয় ড্ৰেগনৰ অৰ্থৰ যথেষ্ট তাৰতম্য দেখা যায়। ইউৰোপীয় সংস্কৃতিত ড্ৰেগন হৈছে এক আক্ৰমণাত্মক অগ্নি নিৰ্গত কৰা প্ৰাণী। আনহাতে চীনা ড্ৰেগন হৈছে এক আধ্যাত্মিক আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰতীক যি সমৃদ্ধি আৰু সৌভাগ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ইয়াৰ লগতে ড্ৰেগন বৰষুণৰো দেৱতা আৰু ই সম্প্ৰীতি বৃদ্ধি কৰে। এক বাতৰিৰ মতে চীন চৰকাৰে চীনৰ বাহিৰত ড্ৰেগনৰ অৰ্থ আক্ৰমণাত্মক হোৱাৰ বাবে ড্ৰেগনক ২০০৮ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ শুভংকৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বিৰুদ্ধে সিদ্ধান্ত লয় আৰু তাৰ সলনি অধিক "বন্ধুত্বপূৰ্ণ" চিহ্ন বাছনি কৰে। ১৯৭০ৰ দশকত আৰম্ভ হোৱা জাতিগত সচেতনতাৰ প্ৰৱণতাৰ অংশ হিচাপে কেতিয়াবা চীনা লোকসকলে "ড্ৰেগনৰ বংশধৰ" শব্দটো জাতিগত পৰিচয়ৰ চিহ্ন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
মূল
পৌৰাণিক কালৰ চীনাসকলে নিজকে 'ড্ৰেগনৰ দেৱতা' হিচাপে চিনাক্ত কৰিছিল। ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত কাৰণটো এইটোৱেই যে চীনা ড্ৰেগন হৈছে যি পূৰ্বপুৰুষৰ পৰা হোৱা বিৱৰ্তন তথা চি শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা এক কাল্পনিক সৰীসৃপ। জিংলংৱা সংস্কৃতিৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬২০০-৫৪০০) চাহাইত (লিয়াওনিং) ৰঙাচুৱা-মুগা শিলত ড্ৰেগনসদৃশ এক জান্তৱ সজ্জা পোৱা গৈছে। হেনানৰ য়াংশ্বাও সংস্কৃতিৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম সহস্ৰাব্দৰ এটা ড্ৰেগনৰ মূৰ্তি আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ লগে লগে চীনা সংস্কৃতিত ড্ৰেগনৰ উপস্থিতি বহু হাজাৰ বছৰ পুৰণি আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম সহস্ৰাব্দৰ বুলি প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। প্ৰায় ৪৭০০-২৯০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ হংশ্বান সংস্কৃতিৰ কুণ্ডলীবদ্ধ ৰূপত থকা ড্ৰেগন অংকিত জেড পাথৰৰ তাবিজ খননকাৰ্যত পোৱা হৈছে। কিছুমান প্ৰাচীন ড্ৰেগন শিল্পকলাৰ ভিতৰত হংশ্বান সংস্কৃতিৰ গাহৰি আকৃতিৰ ড্ৰেগনৰ কাৰুকাৰ্যও আছে।
কুণ্ডলীবদ্ধ ড্ৰেগন বা সৰ্পৰ ৰূপটোৱে প্ৰাৰম্ভিক চীনা সংস্কৃতিত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। প্ৰাচীনতম চীনা লিখনিত "ড্ৰেগন"ৰ চৰিত্ৰটোৰ একেই কুণ্ডলীবদ্ধ ৰূপৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে।
প্ৰাচীন কালৰ চীনা লোকসকলে খননকাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা ডাইনোচৰৰ হাড়বোৰক ড্ৰেগনৰ হাড় বুলি উল্লেখ কৰাৰ লগতে ইয়াক এনেদৰেই নথিভুক্ত কৰিছিল। উদাহৰণস্বৰূপে, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০০ চনত চাং কু নামৰ ইতিহাসবিদগৰাকীয়ে ছিচুয়ানত ড্ৰেগনৰ হাড় আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ নথিপত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছে। ডাইনোচৰৰ বাবে আধুনিক চীনা শব্দ হৈছে কংলং অৰ্থাৎ 'আতংক ড্ৰেগন'। মধ্য চীনৰ গাওঁবাসীসকলে দীৰ্ঘদিন ধৰি পৰম্পৰাগত ঔষধত ব্যৱহাৰৰ বাবে আজিকোপতি জীৱাশ্মযুক্ত তথাকথিত ড্ৰেগনৰ হাড় উদ্ধাৰ কৰি আহিছে।
চীনত আৱিষ্কৃত একপ্ৰকাৰৰ ডাইনোচৰৰ দ্বৈত নামৰ অৰ্থ হৈছে চীনা ভাষাত (মেই আৰু লং) নিদ্ৰামগ্ন ড্ৰেগন। চীনত মেই লঙৰ জীৱাশ্মযুক্ত অৱশিষ্টসমূহ নিদ্ৰিত আৰু কুণ্ডলীবদ্ধ ৰূপত পোৱা গৈছে। ইয়াৰ নেজডালে গোটেই শৰীৰৰ চাৰিওফালে ঘেৰি ৰাখিছে।
কিংবদন্তিমূলক জীৱ
মূৰ্তি হিচাপে ইয়াৰ উৎপত্তি বা প্ৰাকৃতিক প্ৰাণীৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত চিত্ৰণৰ পৰা চীনা ড্ৰেগন এটা কিংবদন্তিমূলক পৌৰাণিক জীৱলৈ বিকশিত হৈছিল। হান ৰাজবংশৰ পণ্ডিত ৱাং ফুৱে লিপিবদ্ধ কৰা চীনা আখ্যানত লং ড্ৰেগনৰ নটা শাৰীৰিক সাদৃশ্য আছিল। পৰৱৰ্তী উৎসসমূহত নবিধ জন্তুৰ সাদৃশ্যৰ বিভিন্ন তালিকা প্ৰদান কৰিছে। চিহ্নতত্ত্ববিদ হেনৰি ড'ৰে তালিকাভুক্ত কৰা একোটা প্ৰকৃত ড্ৰেগনৰ এই বিশেষত্ববোৰ হৈছে হৰিণৰ শিং, ঘঁ‌ৰিয়ালৰ শিৰ, ৰাক্ষসৰ চকু, সাপৰ ডিঙি, কাছৰ অভ্যন্তৰীণ অংগ, চিলনীৰ নখ, বাঘৰ হাঁ‌তোৰা, গৰুৰ কাণ আৰু শিঙৰ শ্ৰৱণশক্তি। ইয়াৰ কাণকেইখন শ্ৰৱণশক্তিৰহিত। তেওঁ উল্লেখ কৰে যে কিছু লোকৰ মতে ড্ৰেগনৰ চকু শহাপহুৰ, উদৰ ভেকুলীৰ আৰু বাকলিবোৰ মাছৰ। চিমেৰা আৰু মেণ্টিকোৰকে ধৰি অন্যান্য কিংবদন্তিমূলক জীৱসমূহৰ শৰীৰতন্ত্ৰও একেদৰে ভয়ংকৰ প্ৰাণীৰ দ্বাৰা গঠিত। চীনা ড্ৰেগনৰ শাৰীৰিক গঠন সৰু বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ১১৭টা বাকলিৰ ভিতৰত ৮১টা য়াং বা ধনাত্মক আৰু ৩৬টা য়িন বা ঋণাত্মক। প্ৰথমাৱস্থাত ড্ৰেগন পৰোপকাৰী, জ্ঞানী আৰু ন্যায়সঙ্গত আছিল। কিন্তু বৌদ্ধসকলে কিছুমান ড্ৰেগনৰ মাজত অশুভ প্ৰভাৱৰ ধাৰণাটো প্ৰৱৰ্তন কৰে। তেওঁলোকে কৈছিল যে পানী ধ্বংসকাৰী শক্তি হোৱাৰ দৰে কিছুমান ড্ৰেগনে বানপানী, জোৱাৰৰ ঢৌ আৰু ধুমুহাৰ জৰিয়তে ধ্বংস কৰিব পাৰে।
চীনা ড্ৰেগনৰ বহুতো ছবিত ইয়াৰ থুঁতৰিৰ তলত বা নখত এটা জ্বলন্ত মুক্তা দেখুওৱা হৈছে। এই মুক্তা আধ্যাত্মিক শক্তি, জ্ঞান, সমৃদ্ধি, শক্তি, অমৰত্ব, বজ্ৰপাত বা চন্দ্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। চীনা কলাসমূহত প্ৰায়ে এহাল ড্ৰেগনক জ্বলন্ত মুক্তাৰ ওপৰত খেদি ফুৰা বা কাজিয়া কৰা দেখুওৱা হয়।
কলা বুৰঞ্জীবিদ জন বৰ্ডমেনৰ মতে চীনা ড্ৰেগন আৰু ভাৰতীয় মকৰৰ চিত্ৰাংকন গ্ৰীক পুৰাণৰ কেটোছৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হ'ব পাৰে কিয়নো চীনা ড্ৰেগন অধিক ছিল্ক ৰোডৰ জৰিয়তে কেটোছৰ চিত্ৰৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ পিছত আৰু ড্ৰেগনৰ ৰূপটো অধিক সৰীসৃপ হৈ পৰাৰ লগতে শিৰৰ আকৃতিও সলনি হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:চীনৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:এছিয়াৰ কিংবদন্তি
দেৱীচৰণ বৰুৱা ছাত্ৰী মহাবিদ্যালয়
দেৱীচৰণ বৰুৱা ছাত্ৰী মহাবিদ্যালয় বা ডিচিবি গাৰ্লছ কলেজ যোৰহাটৰ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ পথত অৱস্থিত এখন চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়। ১৯৫৫ চনত স্থাপিত এই মহাবিদ্যালয়খন উজনি অসমৰ প্ৰথমখন মহিলা মহাবিদ্যালয়। ২০১১ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ চমুকৈ নাকে (NAAC) মহাবিদ্যালয়খনক A গ্ৰেডেৰে মূল্যাংকন কৰে আৰু ইয়াৰ লগে লগে মহাবিদ্যালয়খন নাকে A গ্ৰেড প্ৰদান কৰা ৰাজ্যৰ প্ৰথমখন মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ মৰ্যদা লাভ কৰে।
ইতিহাস
১৯৫৫ চনত ৰায়বাহাদুৰ দেৱীচৰণ বৰুৱাৰ চাৰি পুত্ৰ ক্ৰমে হেৰম্ব প্ৰসাদ বৰুৱা, উমাচৰণ বৰুৱা, দেৱপ্ৰসাদ বৰুৱা আৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ বৰুৱাৰ অনুদানেৰে যোৰহাটত দেৱীচৰণ বৰুৱা ছাত্ৰী মহাবিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয়। প্ৰথমাৱস্থাত ৫৬ গৰাকী ছাত্ৰী আৰু ১২ গৰাকী অধ্যাপকেৰে মহাবিদ্যালয়খনত কলা শাখাৰ পাঠদান আৰম্ভ হয়। ১৯৮১ চনত কলেজখনত বিজ্ঞান শাখাৰো শুভাৰম্ভ কৰা হয়।
বিভাগসমূহ
বিজ্ঞান শাখা
পাঠ্যক্ৰমসমূহ
সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰম
স্নাতক শিক্ষান্ত বৰ্ষৰ ছাত্ৰীৰ বাবে কাৰিকৰী পাঠ্যক্ৰম
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলাৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:যোৰহাট
এ লেটাৰ টু এ হিন্দু
এ লেটাৰ টু এ হিন্দু (A Letter to a Hindu) লিঅ' টলষ্টয়ে তাৰক নাথ দাসলৈ ১৯০৮ চনৰ ১৪ ডিচেম্বৰত লিখা এখন চিঠি। ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ পৰা স্বাধীনৰ হকে ৰাছিয়াৰ লেখক আৰু চিন্তাবিদজনৰ পৰা সমৰ্থন বিচাৰি দাসে লিখা দুখন চিঠিৰ উত্তৰ আছিল 'এ লেটাৰ টু এ হিন্দু' । ভাৰতীয় বাতৰি কাকত 'ফ্ৰি হিন্দুস্তান'ত চিঠিখন প্ৰকাশ হৈছিল। চিঠিখনে ১৯০৯ চনত গান্ধীৰ নিজৰ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বাতৰি কাকত ইণ্ডিয়ান অপিনিয়নত চিঠিখন পুনৰ প্ৰকাশ কৰাৰ অনুমতি আৰু পৰামৰ্শ বিচাৰি বিশ্ববিখ্যাত টলষ্টয়লৈ লিখিবলৈ যুৱ মোহনদাস গান্ধীক প্ৰোথিত কৰিছিল। সেই সময়ত মোহনদাস গান্ধী দক্ষিণ আফ্ৰিকাত আছিল আৰু মাত্ৰ তেওঁৰ জীৱনজোৰা কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ নিজে চিঠিখন, ভাৰতলৈ প্ৰেৰণ কৰা মূল ইংৰাজী প্ৰতিলিপিৰ পৰা তেওঁৰ স্থানীয় ভাষা গুজৰাটীলৈ অনুবাদ কৰে।
"এ লেটাৰ টু এ হিন্দু"ত, টলষ্টয়ে তৰ্ক কৰিছিল যে ভাৰতীয় লোকসকলে কেৱল প্ৰেমৰ নীতিৰ মাধ্যমেৰে নিজকে উপনিৱেশিক ব্ৰিটিছ শাসনৰ পৰা মুক্ত কৰিব পাৰে।টলষ্টই বিশ্বৰ সকলো ধৰ্মত প্ৰেমৰ নিয়ম দেখিছিল, আৰু তেওঁ তৰ্ক কৰিছিল যে প্ৰতিবাদ, ধৰ্ণা আদিত ব্যক্তি, প্ৰেমৰ অহিংস প্ৰয়োগ আৰু অন্যান্য শান্তিপ্ৰিয় প্ৰতিৰোধ ব্যৱস্থাই হিংসাত্মক বিপ্লৱৰ একমাত্ৰ বিকল্প। এই ধাৰণাসমূহ অৱশেষত ১৯৪৭ চনত ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ পৰিসমাপ্তিত সফল বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:চিঠি
ৰুটী
ৰুটী (en:Roti)হৈছে গোল চেপেটা আটা বা ময়দাৰে প্ৰস্তুত কৰা এবিধ খাদ্য । ইয়াক চাপাটি বুলিও জনা যায়। ইয়াৰ ব্যৱহাৰ প্ৰথমে ভাৰতীয় উপমহাদেশত আৰম্ভ হয়। ইয়াক শিলত গুৰি কৰা ঘেঁহুৰ আটাৰ লগত পানী, নিমখ আৰু তেল মিহলাই প্ৰথমে লাৰুৰ দৰে কৰি বেলনাৰে বেলি গোল আৰু চেপেটা কৰি লোৱা হয় ।
ব্যুৎপত্তি
ৰুটী শব্দটো সংস্কৃতৰ পৰা সংকলিত। সংস্কৃতত ইয়াক ৰুটীকা মানে ব্ৰেড বুলি জনা যায় ।
প্ৰণালী
প্ৰথমে আটাখিনিত পানী,তেল আৰু অলপ নিমখ মিহলাই সানি লৈ ৫মিনিটমান সময় ঢাকি ৰাখিব লাগে। তাৰপাছত সৰু সৰু বলৰ দৰে আটাৰ লদা কৰি লৈ বেলনা এখনৰ ওপৰত থৈ বেলনা মাৰিৰে লাহে লাহে ওপৰেৰে ঘূৰাই ফুৰাই লৈ যাব লাগে যাতে আকৃতিটো চেপেটা আৰু ঘূৰণীয়া হয়। তাৰ পাছত ইয়াক এখন টাৱাত দুয়োফালে ভালদৰে সেকিব লাগে। সেকা হোৱাৰ পাছত গৰম ৰুটীখনত সোৱাদ অনুযায়ী ঘিউ বা তেল লগাই ল’ব পৰি। ৰুটী আধা সেকা হোৱাৰ পাছত জুইত দি ফুলাই ল’ব পাৰি৷
ভাৰতীয় উপমহাদেশ
ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পৰা আফ্ৰিকালৈকে আৰু আফ্ৰিকাৰ পৰা ওচেনিয়ালৈকে আৰু ওচেনিয়াৰ পৰা মাল উপদ্বীপলৈকে আৰু মাল উপদ্বীপৰ পৰা আমেৰিকা মহাদেশলৈকে চেপেটা ব্ৰেড আৰু ৰুটীৰ বিভিন্ন ধৰণৰ বৈচিত্ৰ্য পৃথিৱীৰ বিভিন্ন সংস্কৃতিত পোৱা যায় । ৰুটী হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ঐতিহাসিকভাৱে গ্ৰহণ কৰা এবিধ চেপেটা ব্ৰেড । ইয়াক সাধাৰণতে ভাজি, জোল বা দাইলৰ লগত গ্ৰহণ কৰা হয়। সেইবাবেই ইয়াক এইবোৰৰ বাহক বুলিও কোৱা হয় । ইয়াক সাধাৰণতে ঘেহুৰ আটাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু এখন চেপেতা লোহাৰ টাৱাত সেকা হয় । অবশ্যে অতীত কালৰ দৰে আজিকালিও ৰুটী জৱাৰ, বাজৰী, গুমধানৰ নাইবা চাউলৰ আটাৰ পৰাও তৈয়াৰ কৰা হয় ।
শ্ৰীলঙ্কা
শ্ৰীলঙ্কাত পোল ৰুটী নামেৰে এবিধ ৰুটী ঘেহু বা কুৰাক্কান আটাৰে নাৰিকল দি বনোৱা হয় ।কেতিয়াবা, কেঁছা জলকীয়া আৰু পিয়াঁজ সৰুকৈ কাটি লৈ আটাৰ লদাত মিহলাই লৈ সেকা হয় ।এইবোৰ ৰুটী সাধাৰণতে আনবোৰ ৰুটীতকৈ শকতকৈ বেলা হয় । পোল ৰুটী এওঁলোকে জোল বা চাম্ভাৰ বা লুনু মিৰিৰ লগত লগত প্ৰধান আহাৰ হিচাবে গ্ৰহণ কৰে ।
চিত্ৰ বিথীকা
শ্ৰেণী:খাদ্য
চেলেং
thumb|সোণালী ফুলৰ পাটৰ চেলেং চেলেং বা চেলেং চাদৰ শৰীৰৰ ওপৰ অংশত পৰিধান কৰা এবিধ অসমীয়া পৰম্পৰাগত বস্ত্ৰ। সাধাৰণতে দেহৰ সন্মুখৰ ফালে এটা অংশ ৰাখি লৈ বাঁও কান্ধেৰে পিঠিৰ ফালে চেলেঙৰ আনটো অংশ ওলোমাই লোৱা হয়। অসমীয়া সংস্কৃতিত চেলেং চাদৰক এক সন্মানীয় সাজৰূপে গণ্য কৰা হয়। চেলেঙসমূহ সাধাৰণতে পাট বা কপাহী সূতাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। এখন চেলেং প্ৰায় ২৭৪ চেমি দীঘল আৰু ১৩০ চেমি বহল হয় আৰু ইয়াৰ দুয়োটা মূৰতে ফুল তোলা থাকে। এই ফুলসমূহ তোলোতে সাধাৰণতে সোণালী সূতাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পৰিয়াল (জীৱবিদ্যা)
পৰিয়াল (family, ফেমিলি, লেটিন: familia, বহুবচন familiae), জীৱবৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিভাজন ত বৰ্গ আৰু গণৰ মাজৰ এটা বৰ্গীয় স্থান। পৰিয়ালক কেইবাটাও সৰু সৰু গণ হিচাপে ভাগ কৰা হয়, যদিও কেতিয়াবা উপপৰিয়ালৰ দৰে উপগোটটো ভাগ কৰা হয়। সাধাৰণতে, পৰিয়ালৰ কোনো সাধাৰণ সদস্যৰ নামেৰেও পৰিয়াল এটাৰ নামকৰণ কৰা পৰিলক্ষিত হয়, যেনে- 'ৱালনাট' আৰু 'হিকৰি' গছবোৰ 'যোগ্লানডেচিয়া' পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত যাক 'ৱালনাট পৰিয়াল' বুলিও কোৱা হয়।
চেলেং
প্ৰকাৰ
অসমীয়া লোকসকলে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ চেলেং চাদৰৰ ব্যৱহাৰ কৰে। যেনে:-
পৰিয়াল (জীৱবিদ্যা)
নামকৰণ
পৰিয়ালৰ নামকৰণ কৰোঁতে কিছুমান আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক'ড মানি চলা হয়।
ইতিহাস
পৰিয়াল শব্দটো ফ্ৰান্সৰ উদ্ভিদবিদ পিৰে মগ্নলে তেওঁৰ, Prodromus historiae generalis plantarum, in quo familiae plantarum per tabulas disponuntur (১৬৮৯)ত প্ৰথম ব্যৱহাৰৰ কৰিছিল।