cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
তাহা
১১৪-১২৩ আদমৰ কাহিনী
১১৪ আয়াত: "আল্লাহ, যি সঁচাকৈয়ে নিয়ন্ত্ৰণত আছে, তেওঁ কওক। [ভৱিষ্যতবক্তা], প্ৰকাশ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ আগতে আবৃত্তি কৰিবলৈ খৰধৰ নকৰিব..." ১১৬ আয়াতত এইদৰে কোৱা হৈছিল: "যেতিয়া আমি স্বৰ্গদূতসকলক কৈছিলোঁ, "আদমৰ আগত নমস্কাৰ কৰক,' তেতিয়া তেওঁলোকে এইদৰে কৈছিল। কিন্তু ইবলিছে অস্বীকাৰ কৰিলে।" আয়াত ১২১-১২২: "... আদমে তেওঁৰ প্ৰভুক অমান্য কৰিছিল আৰু তেওঁক বিপথে পৰিচালিত কৰিছিল- পিছলৈ তেওঁৰ প্ৰভুয়ে তেওঁক ওচৰলৈ আনিছিল, অনুতাপ স্বীকাৰ কৰিছিল আৰু তেওঁক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।"
১২৩-১২৭ বিচাৰৰ দিন আৰু অবিশ্বাসীসকলৰ শাস্তি
আয়াত ১২৬: "... আপুনি আমাৰ আৱিষ্কাৰবোৰ আপোনাৰ ওচৰলৈ অহাৰ সময়ত উপেক্ষা কৰিছিল, সেয়েহে আজি আপোনাক উপেক্ষা কৰা হ'ব।" আয়াত ১২৭: "... আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু স্থায়ী শাস্তি হৈছে ইয়াৰ পিছত।"
১২৮-১৩২ বিশ্বাসীসকলক নিৰ্দেশনা
এই শাখাত নিউৱিৰ্থে আলোচনা কৰা আন এটা আৰ্হি আছে, যিহৈছে আল্লাহৰ অস্তিত্বৰ লক্ষণ। ই পুৰণি চহৰসমূহৰ ধ্বংসাৱশেষক আল্লাহৰ অস্তিত্বৰ লক্ষণ হিচাপে উল্লেখ কৰে আৰু সহজে মানুহক ধ্বংস কৰিব পাৰে। তদুপৰি, এই শাখাটোৱে বিশ্বাসীসকলক প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে, আৰু আনৰ সম্পত্তিৰ বাবে আকাংক্ষা নকৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। আয়াত ১৩১ হৈছে ছূৰাৰ দ্বিতীয় আয়াত যাক আসবাব আল-নুজুলত উল্লেখ কৰা হৈছে। ৱাহিদীয়ে কয় যে এইটো প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল কাৰণ মুহাম্মাদে এসময়ত অতিথিৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে খাদ্য বিচাৰিছিল, কিন্তু ইয়াক বহন কৰিব নোৱাৰিলে। খাদ্য বিক্ৰী কৰা ইহুদী ব্যক্তিজনে নিৰাপত্তা অবিহনে ইয়াক বিক্ৰী কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল, আৰু মুহাম্মাদ ইয়াৰ ওপৰত খং উঠিছিল। ইয়াত পুৰণি কালৰ ধ্বংসাৱশেষৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে, তেওঁৰ ভৱিষ্যতবক্তাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ আল্লাহে এই আয়াতটো প্ৰেৰণ কৰিছিল।
১৩১ আয়াত: "আৰু আমি তেওঁলোকৰ কিছুমানক উপভোগ কৰিবলৈ দিয়া বিষয়বোৰ, বৰ্তমান জীৱনৰ সুন্দৰতালৈ আকাংক্ষাৰে নচাওঁ: আমি ইয়াৰ দ্বাৰা সেইবোৰ পৰীক্ষা কৰোঁ, কিন্তু আপোনাৰ প্ৰভুৰ ব্যৱস্থা অধিক ভাল আৰু স্থায়ী।" ১৩২ আয়াত: "আপোনাৰ লোকসকলক প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ আৰু নিজকে দৃঢ়তাৰে প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ আদেশ দিয়ক।"
১৩৩-১৩৫ উপসংহাৰ
উপসংহাৰটোত নিউৱিৰ্থে আলোচনা কৰা আন এটা উপাদান অন্তৰ্ভুক্ত আছে: বিতৰ্ক। শেষত, অবিশ্বাসী আৰু মুহাম্মাদৰ মাজত এক বিতৰ্ক আছে। অবিশ্বাসীসকলে আচৰিত হয় যে আল্লাহে তেওঁলোকক কিয় চিহ্ন নিদিয়ে আৰু অন্তিম আয়াতত আল্লাহে মুহাম্মাদক তেওঁলোকক কি উত্তৰ দিব লাগে নিৰ্দেশ দিয়ে।
১৩৫ আয়াত: "[ভৱিষ্যতবক্তা], এইদৰে কওক, 'আমি সকলোৱে অপেক্ষা কৰি আছোঁ, গতিকে আপুনি অপেক্ষা কৰি থাকিব: আপুনি শিকিব পাৰিব কোনে সমান পথ অনুসৰণ কৰিছে আৰু সঠিকভাৱে নিৰ্দেশনা দিছে। '"
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:কোৰআন শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
য়ুমলেম্বম গম্ভিনী দেৱী
য়ুমলেম্বম গম্ভিনী দেৱী (Yumlembam Gambhini Devi, জন্ম: ১ জানুৱাৰী ১৯৪৫) এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী তথা নৃত্য শিল্পী। তেওঁ মূলতঃ মণিপুৰৰ নাট সংকীৰ্তন আৰু মণিপুৰী ৰাসৰ লগত জড়িত। তেওঁ জৱাহৰলাল নেহৰু মণিপুৰ নৃত্য একাডেমীৰ অনুষদৰ সদস্য। তেওঁ ১৯৮৮ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটাৰ লাভ কৰিছিল। মণিপুৰী নৃত্য আৰু সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০০৫ চনত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৪৫ চনৰ নৱবৰ্ষৰ দিনা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চল মণিপুৰ ৰাজ্যৰ ৱাইস্কুল হিৰুহানবা লেইকাইত য়ুমলেম্বম গম্ভিনী দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। আঠটা সন্তানৰ ভিতৰত চতুৰ্থ সন্তান হিচাপে নাট সংকীৰ্তন প্ৰদৰ্শক ৱাই গোলাপ সিংহ ঘৰত তেওঁ জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ মাত্ৰ ৫ বছৰ বয়সতে সংগীত আৰু নৃত্য শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু পিছত জৱাহৰলাল নেহৰু মণিপুৰ নৃত্য একাডেমীত যোগদান কৰিছিল। ইয়াৰ পৰা তেওঁ মণিপুৰী ৰাসত স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লোমা লাভ কৰে। একাডেমীত তেওঁ অমুদন শৰ্মা, মাইচনাম আমুবি সিংহ, খাইডেম লোকেশ্বৰ সিংহ, ক্ষেত্ৰীটম্বি দেৱী, ঙাংগম যোগেন্দ্ৰ সিং আৰু ইবোপিশাক শৰ্মা, মণিপুৰী নৃত্যত আৰু নংমাইথম টম্বা সিংহ, খাণ্ডা মইনা দান, ঙাংগম যোগেন্দ্ৰ সিংহ আৰু থকচোম গোপাল সিংহৰ পৰা সংগীতত প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। তেওঁ বিশেষকৈ মনোহাৰছাই কীৰ্তনৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰদৰ্শন মাত্ৰ ৭ বছৰ বয়সত আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা ভাৰত আৰু বিদেশৰ বিভিন্ন ঠাইত তেওঁ মণিপুৰী সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰিছে। তেওঁৰ শিক্ষকতা জীৱন তেওঁৰ মাতৃশিক্ষানুষ্ঠানতে আৰম্ভ হৈছিল য'ত তেওঁ ২০০৫ চনত তেওঁৰ অৱসৰৰ লৈকে অনুষদৰ সদস্য হিচাপে কাম কৰিছিল। একাডেমীত ভ্ৰমণকাৰী জ্যেষ্ঠ গুৰু (গুৰুহান) হিচাপে অব্যাহত থাকোঁতে তেওঁ শীৰ্ষ শ্ৰেণীৰ শিল্পী হিচাপে অ'ল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ ইম্ফল ষ্টেচনৰ বাবে কাম কৰিছিল। তেওঁ আকাশবাণীৰ শীৰ্ষ শ্ৰেণী লাভ কৰা ৰাজ্যৰ প্ৰথম মহিলা শিল্পী। তেওঁ 'ৱাইজিআৰ, নাট সংকীৰ্তন শ্বেডাম শ্বাং' নামৰ এখন সংগীত প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠানো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁ ৰবীন্দ্ৰ ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাছনি সমিতি আৰু ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় টেলিভিছন নেটৱৰ্ক দূৰদৰ্শনৰ কেন্দ্ৰীয় নৃত্য অডিচন বোৰ্ডৰ প্ৰাক্তন সদস্য আছিল। তেওঁৰ গীতসমূহ দুটা এলবামত সংকলিত কৰা হৈছে আৰু তেওঁ বাসক গানৰ 'বাসক' নামৰ এখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছে।
বঁটা আৰু সন্মান
মণিপুৰী সংগীত পৰিষদে দেৱীক ১৯৭৯ চনত নৃত্য ৰত্ন বঁটা প্ৰদান কৰে আৰু তেওঁ ১৯৮০ চনত মণিপুৰ ৰাজ্যিক কলা একাডেমীৰ পৰা নাট সংগীত বঁটা লাভ কৰে। নাট সংকীৰ্তনৰ বাবে ১৯৮৮ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। একে বছৰতে তেওঁ মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনত সংস্কৃতি বিভাগৰ দ্বাৰা জ্যেষ্ঠ ফেল'শ্বিপৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০০৫ চনত পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মণিপুৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
সমধ্বনি
সমধ্বনি বা হোমোফোন (Homophone) হৈছে এনে এটি শব্দ যাৰ বৰ্ণ বা আখৰ একে নহয়। ইয়াৰ উচ্চাৰণ অন্য শব্দৰ দৰে একেই হয় যদিও ইয়াৰ অৰ্থবোৰ ভিন্ন হয়। দুটা শব্দৰ বানান কেতিয়াবা একে হ'ব পাৰে, যেনে- Rose (ফুল) আৰু Rose (Rise ৰ অতীত কালৰ ৰূপ) বা অন্য ধৰণে- rain, reign, rein ইত্যাদি৷
ব্যুৎপত্তি
"Homophone" (হোমোফোন) শব্দটো গ্ৰীক শব্দ homo- (ὁμο‑), 'সম', আৰু phōnḗ (φωνή), 'ধ্বনি'ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাষাবিজ্ঞান
টাচুকু হঞ্জ'
টাচুকু হঞ্জ' Tasuku Honjo (本庶 佑) এজন জাপানীজ ৰোগ প্ৰতিৰোধ বিজ্ঞানী। তেওঁ বিশেষকৈ প্ৰগ্ৰেমড চেল ডেদ প্ৰটিন ১ আৱিষ্কাৰৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁ লগতে চাইট'কাইনিছৰ আণৱিক চিনাক্তকৰণ অৰ্থাৎ ইণ্টাৰলিউকিন ৪ আৰু ইণ্টাৰলিউকিন ৫, আৰু এক্টিভেচন ইনডিউছদ চাইটিদিন ডেমিনেছৰ আৱিষ্কাৰক হিচাপে জনাজাত। ই চমেটিক হাইপাৰ মিউটেছন আৰু ক্লাছ চুইছ ৰিকম্বিনেচনৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়।
বিজ্ঞানী হঞ্জ' আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমী, জাৰ্মানীৰ জাৰ্মান একাডেমী অফ নেচাৰেল চায়েন্স আৰু জাপান একাডেমীৰ লগত জড়িত হৈ আছে।
২০১৮ চনত তেওঁ জেমছ পি. এলিচনৰ লগত যুটীয়া ভাবে চিকিৎসা আৰু শৰীৰ তত্ত্ব বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে। তেওঁলোক দুয়োজনে ২০১৪ চনত একে বিষয়ৰ বাবে টাং প্ৰাইজ লাভ কৰিছিল।
জীৱন
টাচুকু হঞ্জ' ক্যিট' বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মেডিচিন বিষয়ত এমডি কৰে। ১৯৭৫ চনত তেওঁ একেই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মেডিকেল ৰসায়নত পিএইচডি কৰে। তেওঁৰ পিএইচডি উপদেষ্টা আছিল য়াচুটমি নিশিজুকা আৰু অচামু হায়াইশি।
১৯৭১ চনৰ পৰা ১৯৭৪ চনলৈ তেওঁ ৱাছিংটন কাৰ্ণেগী ইনষ্টিটিউট, ৰাষ্ট্ৰীয় শিশুস্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠান আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ মানৱ উন্নয়নৰ ভিজিটিং ফেল' আছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত পঢ়া-শুনা কৰাৰ পিছত তেওঁ ১৯৭৪ চনৰ পৰা ১৯৭৯ চনলৈ টকিঅ' বিশ্ববিদ্যালয়ত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক আছিল। পিছলৈ তেওঁ ১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈ অচাকা বিশ্ববিদ্যালয়ত বংশগতি বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক তথা মুৰব্বী আছিল।
১৯৮৪ চনৰ পৰা তেওঁ ক্যিট' বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
বঁটা আৰু সন্মান
হঞ্জ তেওঁৰ জীৱন কালত বিভিন্ন বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰে। ২০১৬ চনত তেওঁ "এণ্টিবডি পৃথক্কৰণ ফাংচন আৱিষ্কাৰ, প্ৰতিষেধক অণু আৰু পিডি-১ৰ ক্লিনিকেল প্ৰয়োগ আৱিষ্কাৰৰ বাবে" ক্যিট' পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
তেওঁৰ অন্যান্য বঁটা আৰু পুৰস্কাৰৰ তালিকা,
সতীদাহ প্ৰথা
সতীদাহ প্ৰথা হৈছে বৰ্তমান লুপ্ত হোৱা এটি অন্তিম সংস্কাৰ প্ৰক্ৰিয়া য'ত এগৰাকী বিধৱা মহিলাই নিজৰ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত স্বামীৰ চিতাত আত্মজাহ দিয়ে।
এই প্ৰথাটো তৃতীয় শতাব্দীৰ পৰাই প্ৰচলিত বুলি উল্লেখ আছে যদিও ৰজাৰ পত্নীসকলে পঞ্চমৰ পৰা নৱম শতিকাৰ এই প্ৰথা মানি চলাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। এই প্ৰথা উত্তৰ ভাৰতৰ ৰাজতন্ত্ৰৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা বুলি কোৱা হয়। দশম শতিকাৰ পৰা এই ধাৰণাই জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে আৰু দ্বাদশৰ পৰা অষ্টাদশ শতিকালৈ বাকী লোকসকলৰ মাজতো চলিব ধৰে। এই প্ৰথাটো কিছুমান হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ মাজত দেখা গৈছিল বিশেষকৈ পৰিয়ালতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাযুক্ত সম্প্ৰদায়ৰ মাজত। দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ দেশ ইণ্ডোনেছিয়া আৰু ভিয়েটনামতো এই প্ৰথা দেখা গৈছিল। অৱশ্যে সতীদাহ প্ৰথা সমগ্ৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত নাছিল বা ধৰ্মগ্ৰন্থতো উল্লেখ নাছিল।
১৮০৩ চনত কলিকতাত নিষিদ্ধ কৰা সত্ত্বেও কলিকতাৰ ৪৮ কিলোমিটাৰ ব্যাসাৰ্ধত উইলিয়াম কেৰীয়ে ৪৩৮টা সতীদাহৰ ঘটনা প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল। ১৮১৫ চনৰ পৰা ১৮১৮ চনলৈ বেঙ্গলত সতীদাহৰ ঘটনা দুগুণ হৈ ৩৭৮ৰ পৰা ৮৩৯টা হৈছিলগৈ। খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী উইলিয়াম কেৰী আৰু ব্ৰাহ্মণ হিন্দু সমাজ সংস্কাৰক ৰামমোহন ৰায়ৰ প্ৰচেষ্টাত ১৮২৯ চনত বেঙ্গল চৰকাৰে সতীদাহ প্ৰথা নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰে। তাৰপিছত ভাৰতৰ বাকী প্ৰিন্সলী ষ্টেটসমূহতো একেই আইন প্ৰয়োগ কৰাৰ পিছত ১৮৬১ চনত মহাৰাণী ভিক্টোৰিয়াই গোটেই ভাৰতত এই প্ৰথা বন্ধ কৰে। নেপালত ১৯২০ চনত সতীদাহ প্ৰথা বন্ধ কৰা হয়। ১৯৮৮ চনত ভাৰতত সতী প্ৰতিৰোধ আইনখন বলৱৎ কৰা হয়।
ব্যুৎপত্তি
সতী শব্দটো আহিছে দেৱী সতীৰ নামৰ পৰা, যিয়ে পিতৃ দক্ষই তেওঁক আৰু তেওঁৰ পতি মহাদেৱ শিৱক কৰা অপমান সহ্য কৰিব নোৱাৰি পিতৃগৃহতেই আত্মজাহ দিছিল।
হিন্দী আৰু সংস্কৃত পাঠ্যমতে সতী মানে "ভাল পত্নী"। সতী শব্দটোৰে মহিলাগৰাকীক বুজোৱা হয়। প্ৰথাটোক সহগমন, সহমৰণ বা সতীদাহ বুলি কোৱা হয়। সতী প্ৰতিৰোধ আইন, ১৯৮৭ৰ খণ্ড-১ আৰু ২ (চি) অনুচ্ছেদ মতে সতী মানে সতী প্ৰথাটোক বুজায়।
সৰ্বপ্ৰথম ইতিহাস
কিছুমান বিশ্বাসযোগ্য উৎসৰ মতে সতী প্ৰথা গুপ্ত যুগৰ আগৰে পৰাই প্ৰচলিত আছিল। গ্ৰীক ইতিহাসবিদ ডিঅ'ডৰাছৰ মতে ৰৱি আৰু বিয়াছ নদীৰ মাজত থকা কেথেই জনগোষ্ঠীৰ মানুহৰ মাজত সতীদাহ চলিছিল। ডিঅ'ডৰাছে এই কথাও উল্লেখ কৰিছিল যে ৩১৬ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ গেবিয়েনৰ যুদ্ধত সেনাপতি কেটেউছৰ মৃত্যুত তেওঁৰ বিধৱা পত্নীয়ে নিজৰ পতিৰ চিতাত উঠি আত্মজাহ দিছিল।
একজেল মাইকেলছৰ মতে নেপালত ৪৬৪ খ্ৰীষ্টাব্দ আৰু ভাৰতত ৫১০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা সতী প্ৰথাৰ প্ৰথম লিখিত প্ৰমাণ পোৱা যায়। সতী প্ৰথা সাধাৰণ লোকৰ মাজত খুব কম পৰিমাণে হৈছিল বুলি প্ৰথম সাক্ষ্যসমূহে কয়। কেইবা শতিকা পিছত সতী দাহৰ ঘটনাসমূহ সতী শিলাত খোদিত কৰি থোৱা হৈছিল।অষ্টম বা নৱম শতিকাৰ পূৰ্বৰ তেনেকুৱা শিলা খুবেই কমকৈ পোৱা যায়। একাদশ শতিকাৰ পৰাহে তেনে শিলা অধিক পৰিমাণে পোৱা গৈছিল আৰু বেছিসংখ্যক শিলা ৰাজস্থানত পোৱা গৈছিল। দক্ষিণ ভাৰতৰ চোলা ৰাজবংশতো কেইটামান সতীদাহৰ ঘটনা হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মীয় প্ৰথা শ্ৰেণী:সামাজিক প্ৰথা
পঞ্জাব, ভাৰত
ৰাজ্যখনৰ ৰাজধানী চণ্ডীগড়ত অৱস্থিত। চণ্ডীগড় হৈছে এক কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল তথা পঞ্জাবৰ চুবুৰীয়া ৰাজ্য হাৰিয়ানাৰো ৰাজধানী। পঞ্জাবৰ ৰাজ্যপালৰ গীষ্মকালীন আৱাস ছিমলাত আছে। ১৯৪৭ চনত ভাৰত দ্বিখণ্ডিত হোৱাৰ সময়ত, পঞ্জাবো দুভাগ হৈ এভাগ ভাৰতত আৰু আনভাগ পাকিস্তানত পৰে। ১৯৬৬ চনত ভাৰতৰ পঞ্জাব অঞ্চলটো পুনৰ হাৰিয়ানা আৰু হিমাচল প্ৰদেশ নামৰ দুখন নতুন ৰাজ্যৰ সৃষ্টিৰে পঞ্জাব ৰাজ্যৰ পৰা বিভক্ত কৰা হয়।
পঞ্জাব হৈছে ভাৰতৰ একমাত্ৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ শিখ লোক থকা ৰাজ্য। পঞ্জাব শব্দটো ফাৰ্ছী "পঞ্জ, অৰ্থ পাঁচ আৰু আব, অৰ্থ পানী অৰ্থাৎ পঞ্চ নদীৰ দেশ" শব্দ দুটাৰ পৰা সৃষ্টি হৈছে। গ্ৰীকসকলে পঞ্জাবক পেণ্টাপ’টেমিয়া, পাঁচখন নদীৰ ব-দ্বীপ, বুলি কৈছিল।
পঞ্জাব প্ৰধানতঃ এখন কৃষি প্ৰধান ৰাজ্য। ইয়াৰ অন্যান্য প্ৰধান উদ্যোগবোৰ হৈছে বৈজ্ঞানিক উপকৰণ, কৃষি সজূলি, বৈদ্যুতিক সামগ্ৰী, যন্ত্ৰ-পাতি আদি নিৰ্মাণ, বস্ত্ৰ উদ্যোগ, ক্ৰীড়া সামগ্ৰী উৎপাদন, বিত্তীয় সেৱা, ছিলাই মেচিন, দুচকীয়া বাহন, সাজ-পোচাক, সাৰ আদিৰ উৎপাদন, পৰ্যটন আৰু পাইন তেল আৰু চেনি উৎপাদন। ইয়াৰোপৰি পঞ্জাবত ভাৰতৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক সংখ্যক তীখা পকোৱা কল-কাৰখানা আছে। এই কাৰখানাসমূহ ফাটেহগড় ছাহিব জিলাৰ মাণ্ডি গোবিন্দগড়ৰ "ষ্টিল টাউন"ত আছে।
অৰ্থনীতি
পঞ্জাব হৈছে ভাৰতৰ এক অতি উৰ্বৰ অঞ্চল। এই অঞ্চলটো ঘেহু খেতিব বাবে আদৰ্শ বুলি কোৱা হয়। ধান, কুঁহিয়াৰ, ফল-মূল আৰু শাক-পাচলি উৎপাদনতো ৰাজ্যখন অতি আগবঢ়া। ভাৰতীয় পঞ্জাবক "গ্ৰেণেৰী অৱ ইণ্ডিয়া" বা "ইণ্ডিয়াজ ব্ৰিড-বাস্কেট" বুলি কোৱা হয়। ইয়াত ভাৰতৰ মুঠ উৎপাদনৰ ১০.২৬% কপাহ, ১৯.৫% ঘেহু, আৰু ১১% ধান উৎপাদিত হয়। ৰাজ্যখনৰ ফিৰোজপুৰ আৰু ফাজিলকা জিলাত সৰ্বাধিক ঘেহু আৰু ধানৰ উৎপাদন হয়। বিশ্বব্যাপী তুলনা কৰিলে বিশ্বৰ মুঠ ঘেহু উৎপাদনৰ ২%, কপাহ উৎপাদনৰ ২% আৰু ধান উৎপাদনৰ ১% ভাৰতৰ পঞ্জাবত উৎপাদিত হয়। ইয়াত সৰ্বাধিক উৎপাদিত কৃষিজাত দ্ৰব্য হৈছে ঘেহু। অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎপাদিত কৃষিজাত দ্ৰব্যবোৰ হৈছে ধান, কপাহ, কুঁহিয়াৰ, পাৰ্ল মিলেট, যৱ, বাৰ্লী আৰু ফল-মূল. পঞ্জাবত ধান খেতি শেষ হোৱাৰ লগে লগে একেখন পথাৰতে ঘেহু খেতি কৰা হয়, তাৰ বাবে ধানৰ নৰাবোৰ পথাৰতে জ্বলাই দিয়া হয়। এই পদ্ধতিটো প্ৰদুষণকাৰী তথা নষ্টকাৰী। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত প্ৰতি হেক্টৰত ৯০ কিলোগ্ৰাম সাৰ প্ৰয়োগ কৰাৰ বিপৰীতে পঞ্জাবত ইয়াৰ পৰিমাণ হৈছে ২২৩.৪৬ কিলোগ্ৰাম। ১৯৯১–৯২ চনৰ পৰা ১৯৯৮–৯৯ চনলৈ আৰু ২০০১ চনৰ পৰা ২০০৩–০৪ চনলৈ পঞ্জাবে কৃষি সংবৃদ্ধি সেৱাৰ বাবে মুঠ দহবাৰ দ্য নেচনেল প্ৰডাক্টিভিটি এৱাৰ্ড লাভ কৰিছে। মাটিৰ উৰ্বৰতা কমি যোৱাৰ ফলত যোৱা কিছু বছৰৰ পৰা পঞ্জাবৰ কৃষি উৎপাদন হ্ৰাস পাইছে। অতিৰিক্ত পৰিমাণত সাৰ আৰু কীটনাশকৰ প্ৰয়োগৰ ফলত এনে হৈছে বুলি অনুমান কৰা হৈছে। দ্ৰুতভাৱে জল-তালিকাৰ হ্ৰাসভৱন হৈছে অন্য এটা অতি চিন্তনীয় বিষয়ত পৰিণত হৈছে, যাৰ ওপৰত প্ৰায় ৯০% কৃষি কাৰ্য নিৰ্ভৰ কৰে; যোৱা বছৰবোৰত ইয়াৰ পৰিণামো দেখা পোৱা গৈছে। কিছুলোকৰ মতে ভূগৰ্ভৰ পানীৰ স্তৰ বছৰি এক মিটাৰ বা তাতোতকৈ অধিক হাৰত হ্ৰাস পাইছে।
ইণ্ডিয়া ষ্টেট হাংগাৰ ইণ্ডেস্কৰ মতে ভাৰতৰ ভিতৰত পঞ্জাবত ভোকাতুৰ লোকৰ সংখ্যা নিচেই কম।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য
বন্দী ছোড় দিৱস
বন্দী ছোড় দিৱস (Bandi Chhor Divas) শিখ ধৰ্মাৱলম্বী সকলে উদযাপন কৰা উৎসৱ। এই দিনা শিখসকলৰ ষষ্ঠ গুৰু, গুৰু হৰগোৱিন্দক গ্বালিয়ৰ দুৰ্গৰ পৰা মুক্তি দিয়া হৈছিল। মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰে তেওঁক কেইবা মাহ ধৰি গ্বালিয়ৰ দুৰ্গত বন্দী কৰি ৰাখিছিল। বৰ্তমান এই দুৰ্গৰ যি স্থানত গুৰুক বন্দী কৰি ৰখা হৈছিল তাতে এটা শিখ গুৰুদ্বাৰা গুৰুদ্বাৰ দাতা বন্দী ছোড় চাহিব অৱস্থিত। 'বন্দী ছোড় দিৱস'ৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে 'মুক্তি দিৱস' বা 'বন্দী এৰি দিয়া দিন'। এই দিন শৰৎ ঋতুত পৰে আৰু প্ৰায়ে পঞ্জাবত উদযাপন কৰা পোহৰৰ উৎসৱ হিন্দু উৎসৱ দেৱালীৰ সৈতে একে দিনত উদযাপন কৰা হয়। ঐতিহাসিকভাৱে তৃতীয় শিখ গুৰু অমৰ দাসৰ সময়ৰ পৰা দেৱালী, বৈশাখী আৰু এনে অন্যান্য উৎসৱসমূহত শিখ আৰু হিন্দুসকলৰ গুৰুআসনৰ ওচৰত একত্ৰিত হৈছিল। ২০ শতিকাৰ শেষভাগত শিখ ধৰ্মীয় নেতা আৰু শিৰোমণি গুৰুদ্বাৰা প্ৰবন্ধক সমিতিয়ে শিৰোমণি গুৰুদ্বাৰা প্ৰবন্ধক সমিতিৰ তদানীন্তন সভাপতি অধ্যাপক কিৰপাল সিং বাদুংগাৰৰ অধীনত ২০০৩ চনত নানকশাহী কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি এই দিনক আনুষ্ঠানিকভাৱে গ্ৰহণ কৰা হয়।
দেৱালী উৎসৱ সমগ্ৰ ভাৰত আৰু বিশ্বব্যাপী হিন্দু, জৈন আৰু শিখ ধৰ্মালম্বী লোকসকলে উদযাপন কৰে। ইয়াৰ গুৰুত্ব হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰাচীন ঘটনা আৰু শাস্ত্ৰৰ ওপৰত আধাৰিত। আনহাতে বন্দী ছোড় দিৱসে ষষ্ঠ গুৰু হৰগোৱিন্দৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এটা শিখ ঐতিহাসিক অনুষ্ঠান। ঐতিহাসিক তথ্য অনুসৰি এই দিনটোতে গুৰু হৰগোৱিন্দে মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ দ্বাৰা বন্দী ৫২জন ৰজাৰ মুক্তি সুৰক্ষিত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
বন্দী ছোড় দিৱস ব্যক্তিগত ঘৰ আৰু গুৰুদ্বাৰাত উদযাপন কৰা হয়। শোভাযাত্ৰা বা নগৰ কীৰ্তন আৰু লংগৰ বা সম্প্ৰদায়ৰ পাকঘৰৰ লগতে সকলো ঠাই পোহৰেৰে আলোকিত কৰি উদযাপন কৰা হয়। বৈশাখী, হলা মোহল্লা আৰু গুৰুপৰ্বৰ সৈতে এয়া এক গুৰুত্বপূৰ্ণ শিখ উৎসৱ।
বৰ্ণনা
গুৰু হৰগোৱিন্দ চাহিব জীক গোৱালিয়ৰ কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্তি সময়ত তেওঁৰ পিছফালৰ কাপোৰৰ ধৰি ৫২ গৰাকী ৰজায়েও মুক্তি লাভ কৰিছিল। গুৰু গৰাকীয়ে যুদ্ধৰ কোনো লক্ষণ অবিহনে সকলো ৫২জন নিৰীহ শাসকক সুৰক্ষাৰ ব্যবস্থা কৰি দিছিল। নগৰ কীৰ্তন বা পথৰ শোভাযাত্ৰা আৰু গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ অখণ্ড পাঠৰ লগতে আতচবাজি প্ৰদৰ্শনেৰে এই দিন উদযাপন কৰা হয়। শ্ৰী হৰমন্দিৰ চাহিবৰ লগতে গোটেই কমপ্লেক্সটো হাজাৰ হাজাৰ জিলিকি থকা লাইটেৰে সজোৱা হয়। গুৰুদ্বাৰ সমূহত নিৰন্তৰ কীৰ্তন আৰু বিশেষ সংগীতজ্ঞসকলৰ প্ৰাৰ্থনা আয়োজন কৰা হয়। শিখসকলে এই অনুষ্ঠানত গুৰুদ্বাৰলৈ দৰ্শন কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সৈতে সময় কটাবলৈ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সময় বুলি বিবেচনা কৰে।
ইতিহাস আৰু তাৎপৰ্য
গুৰু হৰগোৱিন্দ চাহিবৰ পিতৃ গুৰু অৰ্জন দেৱক মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ আদেশত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল আৰু তেওঁক ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিবলৈ আদেশ দিয়া হৈছিল। তেওঁ সম্ৰাটৰ আদেশ অস্বীকাৰ কৰাৰ ফলত ১৬০৬ চনত তেওঁৰ ওপৰত নিৰ্যাতন চলোৱা হৈছিল আৰু অৱশেষত মৃত্যুদণ্ড বিহা হৈছিল। এই দিন গুৰু অৰ্জন শ্বহীদ দিৱস হিচাপে ভাৰত আৰু শিখসকলৰ ইতিহাসৰ এক নিৰ্ধাৰিত মুহূৰ্ত হিচাপে পৰিগণিত হয়। ইয়াৰ পিছত গুৰু হৰগোৱিন্দে তেওঁৰ পিতৃক পিছত পৰৱৰ্তী গুৰু হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
১৬০৬ চনৰ ২৪ জুন তাৰিখে মাত্ৰ ১১ বছৰ বয়সত গুৰু হৰগোৱিন্দে ষষ্ঠ শিখ গুৰু হিচাপে দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী অনুষ্ঠানত তেওঁ দুডাল তৰোৱাল গ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰ এডালে আধ্যাত্মিক কৰ্তৃত্ব (পিৰি) বজাই ৰখাৰ সংকল্প সূচিত কৰিছিল আৰু আনটো তেওঁৰ অস্থায়ী কৰ্তৃত্বক (মিৰি) সূচিত কৰিছিল। মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ দ্বাৰা গুৰু অৰ্জন সিঙৰ মৃত্যুদণ্ডৰ আদেশৰ বাবে গুৰু হৰগোৱিন্দে মোগল শাসনৰ উৎপীড়নৰ বিৰোধী আছিল। তেওঁ শিখ আৰু হিন্দুসকলক মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। জাহাংগীৰৰ হাতত তেওঁৰ দেউতাকৰ মৃত্যুই তেওঁক শিখ সম্প্ৰদায়ৰ সামৰিক মাত্ৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
গুৰুক জাহাংগীৰৰ দ্বাৰা গোৱালিয়ৰ দুৰ্গত কেনেকৈ বন্দী কৰা হৈছিল তাৰ বিভিন্ন সংস্কৰণ আছে। এক সংস্কৰণ অনুসৰি যেতিয়া লাহোৰৰ নৱাব মুৰ্তাজা খানে লক্ষ্য কৰিছিল যে গুৰুৱে অমৃতচৰত শ্ৰী অকাল তখ্ট চাহিব বা 'সৰ্বশক্তিমানৰ সিংহাসন' নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সেনাবাহিনীক শক্তিশালী কৰি আছিল, তেওঁ মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰক এই বিষয়ে অৱগত কৰিছিল। তেওঁ লগতে গুৰুত্ব আৰোপ কৰে যে শিখ গুৰুৱে তেওঁৰ দেউতাকৰ অত্যাচাৰ আৰু মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ লোৱাৰ বাবে প্ৰস্তুতি কৰি আছে। যেতিয়া জাহাংগীৰে এই বিষয়ে শুনিছিল তেওঁ এবাৰতে গুৰু হৰগোৱিন্দক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ ৱাজিৰ খান আৰু গুণা বেগক অমৃতচৰলৈ পঠিয়াইছিল।
কিন্তু গুৰু হৰগোৱিন্দৰ গুণগ্ৰাহী ৱাজিৰ খানে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ সলনি গুৰুক দিল্লীলৈ যাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল যে সম্ৰাট জাহাংগীৰে তেওঁক লগ কৰিব বিচাৰে। যুৱ গুৰুৱে আমন্ত্ৰণটো গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু সোনকালেই দিল্লীত উপস্থিত হৈছিল। ইয়াতে জাহাংগীৰে তেওঁক বন্দী বনাই ১৬০৯ চনত গ্বালিয়ৰ দুৰ্গলৈ পঠিয়াইছিল। আন এক সংস্কৰণ অনুসৰি গুৰু অৰ্জনৰ ওপৰত আৰোপ কৰা জৰিমনা শিখ আৰু গুৰু হৰগোৱিন্দে পৰিশোধ কৰা নাছিল বুলি অজুহাতত গুৰু হৰগোৱিন্দক কাৰাদণ্ডৰ বিহা হৈছিল বুলি কোৱা হয়। তেওঁ বন্দী হিচাপে কিমান সময় অতিবাহিত কৰিছিল সেয়া স্পষ্ট নহয়। তেওঁৰ মুক্তিৰ চন ১৬১১ বা ১৬১২ বুলি গণ্য কৰা হয়। এই সময়ত গুৰু হৰগোৱিন্দৰ বয়স প্ৰায় ১৬ বছৰ আছিল। দাবিস্তান-ই-মাজাহিবৰ দৰে পাৰ্চী ঐতিহাসিক সমল অনুসৰি তেওঁক ১৬১৭-১৬১৯ চনৰ ভিতৰত গ্বালিয়ৰৰ কাৰাগাৰত ৰখা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁক আৰু তেওঁৰ শিবিৰক জাহাংগীৰে মুছলিম সেনাৰ নিৰীক্ষণত ৰখা হৈছিল। কিছুমান তথ্য অনুসৰি গুৰু হৰগোৱিন্দে মুক্তিৰ পিছত তেওঁ অমৃতচৰলৈ গৈছিল আৰু তেতিয়া মানুহবোৰে দেৱালী উৎসৱ উদযাপন কৰি আছিল। শিখ ইতিহাসৰ এই গুৰুত্বপূৰ্ণ দিনটোক এতিয়া বন্দী ছোড় দিৱস উৎসৱ বুলি কোৱা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম
প্ৰেম আৰু প্ৰেম
প্ৰেম আৰু প্ৰেম (Prem Aru Prem) হৈছে ২০০২ চনত মুক্তি পোৱা এখন অসমীয়া ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ। চলচ্চিত্ৰখন পৰিচালনা কৰিছে শম্ভু গুপ্তা আৰু প্ৰযোজনা কৰিছে কৰেন্দ্ৰ কলিতাই। সংগীত ৰচনা কৰিছে জুবিন গাৰ্গে। প্ৰেম আৰু প্ৰেমৰ যোগেদি আইমী বৰুৱা আৰু গায়ত্ৰী মহন্তই চলচ্চিত্ৰাভিনয়ৰ পাতনি মেলিছিল।
সংগীত
ছবিখনৰ সংগীত চাউণ্ডট্ৰেক ৰচনা কৰিছে জুবিন গাৰ্গে। গীত লিখিছে হেমন্ত দত্ত, জুবিন গাৰ্গ আৰু দিগন্ত ভাৰতীয়ে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
খাও ৰুম
খাও ৰুম বা হু-ৰুম হল আহোমসকলৰ একপ্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত জলপান। ইয়াৰ নাম টাই আহোম ভাষাৰ পৰা আহিছে। নামৰ অৰ্থ হল ঢকা ধান অৰ্থাৎ খাও মানে ধান আৰু ৰুম মানে ঢাকি থোৱা। খাও ৰুমক কিছু লোকে হু ৰুম বুলিও কয় যি খাও ৰুমৰ অপভ্ৰংশ।
খাও ৰুম প্ৰস্তুত কৰিবলৈ তিতাকচি বৰা ধানৰ প্ৰয়োজন হয়। অন্য যিকোনো বৰা ধানৰ পৰাই বনাব পৰা যায় যদিও তিতাকচি বৰা ধানৰ পৰা ই বেছি সুস্বাদু হয়। প্ৰথমে ধানখিনি ৫০ ৰ পৰা ৬০ ঘণ্টা পৰ্যন্ত তিয়াই থব লাগে। তাৰ পিছত সেই পানীখিনি আঁতৰাই পৰিষ্কাৰ কৰি পুনৰ নতুন পানী দি গৰম দিনত ৩ দিন আৰু ঠাণ্ডা দিনত ৭ দিন পৰ্যন্ত তিয়াই থৈ দিয়া হয়। আৰু তাৰ পিছত খাও ৰুম প্ৰস্তুত কৰা হয়। খাও ৰুম সাধাৰণতে গাখীৰ বা ঘিঁউ সৈতেও খোৱা হয়। ই বৰ্তমান সময়ত আহোমৰ উপৰিও অইন খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ মাজতো প্ৰচলিত হৈছেম তথাপি অইন অসমৰ পৰম্পৰাগত জলপানত যেনে চিৰা, মুড়ি আদিতকৈ খাও ৰুম কম প্ৰচলিত।
উৎস প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
নতুন দিল্লী
নতুন দিল্লী (New Delhi, नई दिल्ली) হৈছে ভাৰতৰ ৰাজধানী। ই ভাৰত চৰকাৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী অঞ্চলৰ দিল্লী চৰকাৰ কেন্দ্ৰ ৰূপে কাম কৰে। নতুন দিল্লী দিল্লী মহানগৰ অন্তৰ্গত আৰু ই দিল্লী কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ ১১খন জিলাৰ ভিতৰত এখন। ভাৰতত ব্ৰিটিছৰ শাসনকালৰ সময়ত ১৯১১ চনলৈ ভাৰতৰ ৰাজধানী কলিকতা (বৰ্তমানৰ কলকাতা) আছিল। দেশখনৰ শাসন সুচাৰুৰূপে চলাবৰ বাবে কলিকতাৰ সলনি যদি দিল্লীত যদি ৰাজধানী স্থাপন কৰিলে বেছি ভাল হ'ব বুলি ব্ৰিটিছসকলে অনুভৱ কৰে। ইয়াৰ ফলতে ব্ৰিটিছ সম্ৰাট জৰ্জ পঞ্চমে ১৯১১ চনৰ দিল্লী দৰবাৰৰ সময়ত চনত চহৰখনৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে। বিখ্যাত ব্ৰিটিছ স্থপতিবিদ চাৰ এডৱিন লুটন্স আৰু চাৰ হবাৰ্ট বেকাৰে ইয়াৰ ৰূপৰেখা সৃষ্টি কৰে। ব্ৰিটিছ গভৰ্ণৰ জেনেৰেল লৰ্ড আৰৱিনৰ দ্বাৰা ১৯৩১ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীত এই নতুন ৰাজধানীক উদ্বঘাটন কৰা হয়।
যদিও পূৰ্বতে দিল্লী আৰু নতুন দিল্লী দুয়োটা নামকে দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী অঞ্চলটোক বুজাবলে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, পিছে বৰ্তমানে এই দুটা নামে পৃথক পৃথক অঞ্চলক বুজায়। নতুন দিল্লী হৈছে বৃহত্তৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী অঞ্চল দিল্লীৰ এক সৰু এলেকা, আনহাতে ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী অঞ্চলটোৱে নতুন দিল্লীৰ লগতে দাতিকাষৰিয়া ৰাজ্য হাৰিয়ানা আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ কেইবাখনো চহৰক ধৰি এক বৃহত্তৰ অঞ্চল সামৰি লয়।
স্থাপন
১৯১১ চনৰ ডিচেম্বৰলৈ ব্ৰিটিছ ৰাজৰ আমোলত কলিকতা (বৰ্তমানে কলকাতা) ভাৰতৰ ৰাজধানী আছিল। ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে কলিকতা জাতীয়তাবাদী আন্দোলনৰ কেন্দ্ৰত পৰিণত হৈছিল, এয়াই আছিল ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ভাইছৰয় লৰ্ড কাৰ্জন ১৯০৫ চনত কৰা বঙ্গভঙ্গৰ প্ৰধান কাৰণ। এয়াৰ ফলত কলিকতাত ব্যাপক ৰাজনৈতিক আৰু ধৰ্মীয় প্ৰতিবাদৰ সৃষ্টি হৈছিল, আনকি ব্ৰিটিছ কৰ্মকৰ্তাসকল ৰাজনৈতিক হত্যাৰো বলি হৈছিল। জনতাৰ মাজত উপনিবেশবিৰোধী মনোভাব সৃষ্টি হৈছিল আৰু ব্ৰিটিছ সামগ্ৰী সম্পূৰ্ণ বয়কট কৰা আৰম্ভ কৰিছিল, সেয়ে ঔপনেবিশ চৰকাৰে পুনৰায় বঙ্গদেশক এক কৰে আৰু তাৎক্ষণিকভাবে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীলৈ স্থানান্তৰিত কৰাত বাধ্য হয়।
পুৰণা দিল্লী প্ৰাচীন ভাৰতৰ কেইবাটাও সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক তথা অৰ্থনৈতিক কেন্দ্ৰ হিচাপে কাম কৰিছিল, বিশেষকৈ মোগল সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত ১৬৪৯ ৰ পৰা ১৮৫৭ লৈ। ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজধানী পূব উপকূলস্থিত কলিকতাৰ পৰা দিল্লীলৈ স্থানান্তৰৰ প্ৰস্তাব আগবঢ়োৱা হৈছিল। ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ চৰকাৰে অনুভৱ কৰিছিল যে উত্তৰ ভাৰতৰ কেন্দ্ৰস্থল দিল্লীৰ পৰা ভাৰতক পৰিচালনা কৰা সহজ হ'ব। নতুন দিল্লী চহৰ স্থাপনৰ বাবে ভূমি অধিগ্ৰহণ আইন ১৯৯৪-ৰ অধীনত ভূমি অধিগ্ৰহণ কৰা হৈছিল।
১৯১১ চনৰ ১২ ডিচেম্বৰত দিল্লী দৰবাৰত অংশগ্ৰহণ কৰি কিংছৱে কেম্পৰ কৰোনেছন পাৰ্কত ভাইছৰয় বাসভৱনৰ আধাৰশিলাও স্থাপনৰ সময়ত ভাৰতৰ তৎকালীন সম্ৰাট জৰ্জ পঞ্চম আৰু তেওঁৰ পত্নী কুইন মেৰিয়ে ঘোষণা কৰে যে ব্ৰিটিছ ৰাজৰ ৰাজধানী কলিকতাৰ পৰা দিল্লীলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হ'ব। তিনি দিনৰ পাছত ১৯১১ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰ, দিল্লী দৰবাৰ অনুষ্ঠিত হোৱা কিংছৱে কেম্পতে সম্ৰাট জৰ্জ পঞ্চম আৰু কুইন মেৰিয়ে ৰাজধানী ৰূপে নতুন দিল্লীৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে। বিখ্যাত ব্ৰিটিছ স্থপতিবিদ চাৰ এডৱিন লুটন্সে নতুন দিল্লীলৈ প্ৰথম বাৰৰ বাবে ১৯১২ চনত আহে আৰু তেখেতৰ সহযোগী স্থপতিবিদ চাৰ হবাৰ্ট বেকাৰৰ সৈতে নতুন দিল্লীৰ অধিকাংশৰ ৰূপৰেখা সৃষ্টি কৰে। প্ৰথম পৰিকল্পনা অনুসৰি নিৰ্মাণৰ স্থান ৰূপে টুগলকাবাদৰ টুগলকাবাদ দুৰ্গৰ ভিতৰ অংশক নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল, পিছে দিল্লী-কলিকতা ট্ৰাঙ্ক লাইন দুৰ্গৰ মাজেৰে যোৱাৰ বাবে এই পৰিকল্পনা বাদ দিয়া হৈছিল। প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পাছৰ পৰাহে নিৰ্মাণৰ কাম প্ৰকৃততে আৰম্ভ হয় আৰু ই সমাপ্ত হয় ১৯৩১ চনত। সেইসময়ত "লুটন্স দিল্লী" নামেৰে পৰিচিত এই নতুন চহৰটিৰ উদ্বোধন কৰে ভাইছৰয় লৰ্ড আৰৱিনে ১৯৩১ চনৰ ১০ ফেব্ৰুৱাৰীত। চহৰখনৰ কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনিক অঞ্চলটোৰ লুটন্সে কৰা ডিজাইনত ভাৰতক লৈ ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যই কৰা আকাঙ্ক্ষাৰ কথা পৰিষ্ফুট হৈছে।
ভাৰতৰ ৰাজধানী দিল্লীলৈ স্থানান্তৰিত কৰাৰ পাছত, ১৯১২ চনত উত্তৰ দিল্লীত কেইমাহ মানৰ ভিতৰতে এক অস্থায়ী সচিবালয় ভৱন নিৰ্মিন কৰা হৈছিল। নতুন ৰাজধানীৰ বেছিভাগ চৰকাৰী কৰ্মচাৰী পুৰণা দিল্লীস্থিত এই সচিবালয়ৰ পৰা কাম কৰিবলৈ লয়। এয়া আছিল ১৯৩১ চনৰ উদ্ঘাটনৰ ১০ বছৰৰ আগৰ কথা। বৰ্তমানে এই সচিবালয়ৰ দিল্লী বিধানসভাৰ কাৰ্যালয়। সচিবালয়ৰ বহুতো কৰ্মচাৰী তেতিয়াৰ বেঙ্গল প্ৰেচিডেন্সি আৰু মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সিৰ লগতে ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা অনা হৈছিল। পিছলৈ ১৯২০-ৰ দশকত তেওঁলোকৰ বাবে গোল মাৰ্কেট এলেকাত বাসগৃহ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৯৪০-ৰ দশকত উচ্চত্তম চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকলৰ বাবে লোধি এষ্টেট অঞ্চলত আবাসিক গৃহ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
স্বাধীনতা-উত্তৰ
১৯৪৭ চনত ভাৰতে ব্ৰিটিছ শাসনৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছত, নতুন দিল্লীক সীমিত স্বায়ত্তশাসন প্ৰদান কৰা হয় আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিযুক্ত এজন প্ৰধান কমিছনাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়। ১৯৬৬ চনত দিল্লীক কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চললৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয় আৰু প্ৰধান কমিছনাৰৰ সলনি লেফটনেণ্ট গভৰ্নৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত কৰা হয়। ভাৰতৰ সংবিধানৰ ঊনসপ্ততিতম সংশোধনীৰ আইন, ১৯৯১ অনুসৰি দিল্লী কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলটোৰ নাম আনুষ্ঠানিকভাবে দিল্লী ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী অঞ্চল নামৰে পৰিচিত হয়। নিৰ্বাচিত স্থানীয় দিল্লী চৰকাৰক বহুল ক্ষমতা প্ৰদান কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়, কেৱল আইন-শৃঙ্খলাৰ ক্ষমতা কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ হাতত থাকে। এই আইনটো ১৯৯৩ চনৰ পৰা কাৰ্যকৰ হয়।
"লুটন্স দিল্লী"ৰ বাহিৰত নতুন দিল্লীৰ প্ৰথম ডাঙৰ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয় ১৯৫০-ৰ দশকত যেতিয়া কেন্দ্ৰীয় লোক নিৰ্মাণ বিভাগে লুটন্স দিল্লীৰ দক্ষিণ-পশ্চীমৰ চাণক্যপুৰীৰ এক বিশাল অঞ্চলত কূটনৈতিক বহিঃক্ষেত্ৰ গঠন কৰি বিভিন্ন দেশৰ দূতাবাস, উচ্চায়ুক্ত আদিৰ বাবে ভূমি আৱন্তন কৰিছিল।
ভূগোল
৪২.৭ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (১৬.৫ বৰ্গ মাইল) মাটিকালিৰে নতুন দিল্লী বূহত্তৰ দিল্লী কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ এক সৰু অংশ। অঞ্চলটো যিহেতু সিন্ধু-গংগা সমভূমিত অৱস্থিত, সেয়ে অঞ্চলজুৰি উচ্চতাৰ বিশেষ পাৰ্থক্য নাই। নতুন দিল্লী আৰু ইয়াৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলসমূহ এসময়ত আৰাৱলী পৰ্বতমালাৰ অংশ আছিল; এই পৰ্বতমালাৰ যা কিছু অৱশিষ্ট আছেগৈ সেয়া হ'ল দিল্লী ৰিজ, যাক দিল্লীৰ হাঁওফাঁও বোলা হয়। যদিও নতুন দিল্লী যমুনা নদীৰ প্লাবনভূমিত অৱস্থিত, ই মূলতঃ এক স্থলবেষ্টিত চহৰ।
নতুন দিল্লী ভূমিকম্প অঞ্চলৰ IV শ্ৰেণীত পৰে, সেয়ে এই অঞ্চলটো ভূমিকম্পৰ পৰা সংবেদনশীল। নতুন দিল্লীত বহুকেইটা ফল্ট লাইন থকাৰ বাবে ইয়াত সঘনাই ভূমিকম্পৰ জোঁকাৰণি অনুভৱ হয়, ইয়াৰ বেছিভাগৰে তীব্ৰতা মধ্যমীয়া। ২০১১ ৰ পৰা ২০১৫ ৰ মাজত ভূমিকম্পৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছিল, ইয়াৰ মাজৰ উল্লেখযোগ্য আছিল ২০১৫ চনৰ নেপালৰ কেন্দ্ৰস্থলৰ ৫.৪ প্ৰাবল্যৰ ভূমিকম্প, ২৫ নৱেম্বৰ ২০০৭ৰ ৪.৭ প্ৰাবল্যৰ ভূমিকম্প, ৭ চেপ্টেম্বৰ ২০১১ৰ ৪.২ প্ৰাবল্যৰ ভূমিকম্প, ৫ মাৰ্চ ২০১২ৰ ৫.২ প্ৰাবল্যৰ ভূমিকম্প আদি।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি নতুন দিল্লীৰ জনসংখ্যা ১,৪২,০০৪ জন। হিন্দী ভাষা হৈছে অঞ্চলটোৰ সৰ্বাধিক কথিত ভাষা। ইংৰাজী ভাষা ব্যৱসায়-বাণিজ্য আৰু চৰকাৰী কাৰ্যালয়সমূহত আনুষ্ঠানিক ভাষাৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি নতুন দিল্লীৰ সাক্ষৰতা হাৰ ৮৯.৩৮%, এয়া দিল্লী কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলটোৰ ভিতৰতে সৰ্বোচ্চ।
প্ৰশাসন
ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীক ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ আৰু দিল্লীৰ স্থানীয় চৰকাৰ উভয়েই যৌথভাবে পৰিচালনা কৰে। নতুন দিল্লী দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী অঞ্চলৰ (এন চি টি)-ৰ ৰাজধানীও। বৃহত্তৰ দিল্লী মহানগৰক সচৰাচৰ পুৰণা দিল্লী নামৰ বিপৰীতে নতুন দিল্লী নামেৰেহে পৰিচিত।
নতুন দিল্লী নগৰপালিকা পৰিষদ (এন ডি এম চি) অঞ্চলটোৰ মূল প্ৰশাসনিক পৰিষদ। দিল্লী মহানগৰীৰ অন্যান্য অঞ্চল দিল্লী নগৰ নিগম (এম চি ডি)-ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়। ২০১৫ চনৰ তথ্য অনুসৰি, নতুন দিল্লী নগৰপালিকা পৰিষদ এগৰাকী অধ্যক্ষ, দিল্লী বিধানসভাৰ তিনিজন সদস্য, দিল্লীৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ দ্বাৰা মনোনীত দুজন সদস্য আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ দ্বাৰা মনোনীত পাঁচজন সদস্যৰ দ্বাৰা গঠিত।
দিল্লী কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলটোৰ প্ৰধান হ'ল কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ পৰামৰ্শৰে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দ্বাৰা নিযুক্ত লেফটেনেণ্ট গভৰ্নৰ গৰাকী। এই পদটি মূলতঃ আনুষ্ঠানিকতাৰ বাবেহে, দৰাচলতে দিল্লী কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলটোৰ মুখ্যমন্ত্ৰী গৰাকীয়েই হৈছে চৰকাৰৰ প্ৰধান আৰু বেছিভাগ কাৰ্যনিৰ্বাহী ক্ষমতা তেখেতৰ ওপৰতে ন্যস্ত থাকে। ভাৰতীয় সংবিধান অনুসৰি, দিল্লী বিধানসভাৰ দ্বাৰা গৃহীত কোনো আইন যদি ভাৰতৰ সংসদৰ দ্বাৰা গৃহীত কোন আইনৰ বিপৰীত হয়, তেন্তে সংসদৰ দ্বাৰা গৃহীত আইনখনক প্ৰাধান্য দিয়া হ'ব।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰাজধানী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
বোৱাৰী (চলচ্চিত্ৰ)
বোৱাৰী হৈছে আক্ষৰিক অৰ্থত দ্বিতীয়খন ব্লকবাষ্টাৰ অসমীয়া চলচিত্ৰ। "আজলী নবৌ"ৰ ৰেকৰ্ডসমূহ ওফৰাই ছবিখনে দৰ্শকৰ মাজত বিশেষ সমাদৰ লাভ কৰে। চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালনা কৰিছে শিৱ প্ৰসাদ ঠাকুৰে আৰু সংগীত পৰিচালনা আছিল ড° উপেন কাকতিৰ। ছবিখনৰ "মন হীৰা দৈ" শীৰ্ষক গীতটি দৰ্শকৰ মাজত বিপুল জনপ্ৰিয় হৈছিল।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
মধুপুৰ গাঁৱৰ বাসিন্দা প্ৰহ্লাদ শইকীয়াৰ দুজন পুত্ৰ। মাটি বন্ধকত দি বৰুপুত্ৰক উচ্চশিক্ষা দিয়ালে। চাকৰি পাই বৰপুত্ৰই বিয়া-বাৰু কৰাই চহৰতে নিগাজী হ’ল। ইফালে সৰুপুত্ৰ গকুলৰ টকাৰ অভাৱত বেছি পঢ়া-শুনা নহ’ল। গাঁৱৰে ছোৱালী ৰঙিলীক পলুৱাই নি বিয়া কৰোঁৱাৰ পিছত আন একো সংস্থাপন বিচাৰি নাপাই সি সামৰিক বাহিনীত ভৰ্তি হ’ল। যুগ্মজীৱনৰ স্বাক্ষৰ স্বৰূপে গকুল-ৰঙিলীৰ ল’ৰা এটা উপজিল। এনেতে যুদ্ধ ঘোষণা হোৱাত ছুটীত ঘৰলৈ অহা গকুল ততাতৈয়াকৈ চাকৰিলৈ উভতি গ’ল। যুদ্ধত আহত হৈ সি স্মৃতিশক্তি হেৰুৱালে। ইফালে ঘৰত একো শুং-সূত্ৰ নাপাই সি মৰা বুলি ভাবি ৰঙিলীয়ে বিধৱাৰ সাজ পিন্ধিলে। ৰঙিলীহঁতৰ দুখৰ দিন আৰম্ভ হ’ল। আশ্ৰয় দিয়াৰ চলেৰে বৰবাপুৰ পত্নী মল্লিকাই তেওঁলোকক চহৰলৈ লৈ গ’ল আৰু ৰঙিলীক চাকৰিনীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ল’লে। ঘটনাক্ৰমে ক্ৰিকেট খেলৰ বল লাগি গকুলৰ স্মৃতিশক্তি ঘূৰি আহিল। সি ঘৰলৈ উভতি আহিল। কিছু নাটকীয় ঘটনা-পৰিঘটনাৰ মাজেৰে সকলো একলগ হ’ল।
সংগীত
বোৱাৰীৰ সঙ্গীত পৰিচালনা আৰু গীত ৰচনা উপেন কাকতিৰ। মুঠ গীতৰ সংখ্যা ছটা।
লক্ষ্মণ নৰসিংহ
লক্ষ্মণ নৰসিংহ (Laxman Narasimhan; জন্ম: ১৫ এপ্ৰিল ১৯৬৭) এজন ভাৰতীয়-আমেৰিকান ব্যৱসায়িক কাৰ্যবাহী, যি ৰেকিট বেনকিজাৰৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া(CEO) আৰু পূৰ্বে পেপচিকোৰ মুখ্য বাণিজ্যিক বিষয়া আছিল। ২০২২ চনৰ ১ ছেপ্তেম্বৰত ষ্টাৰবাকছে ঘোষণা কৰিছে যে নৰসিংহ কোম্পানীৰ পৰৱৰ্তী মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হ’ব। হাৱাৰ্ড শ্বাল্টজৰ ঠাইত লক্ষ্মণ নৰসিংহক মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হ’ব।
আৰম্ভণিৰ জীৱন
ভাৰতৰ পুনেত নৰসিংহ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ কলেজ অৱ ইঞ্জিনিয়াৰিং, পুনেৰ পৰা যান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিকীত ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছলৈ তেওঁ পেনচিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্য ল'ডাৰ ইনষ্টিটিউটৰ পৰা জাৰ্মান আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অধ্যয়নত এম.এ লাভ কৰে। তেওঁ পেনচিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৱাৰ্টন স্কুলৰ পৰা বিত্তীয় বিষয়ত এম.বি.এ লাভ কৰে।
কৰ্ম-জীৱন
নৰসিংহই ২০১২ চনলৈকে মেককিনজিৰ বাবে ১৯ বছৰ কাম কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ নতুন দিল্লীৰ কাৰ্যালয়ৰ পৰিচালক আৰু স্থান পৰিচালকৰ পদবীলৈ উন্নীত হৈছিল। ২০১২ চনত তেওঁ পেপচিকোত যোগদান কৰি মুখ্য বাণিজ্যিক বিষয়ালৈ উন্নীত হয়।
২০১৯ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহত তেওঁ ৰাকেশ কাপুৰৰ পিছত ৰেকিট বেনকিজাৰৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
২০২২ চনৰ ১ ছেপ্তেম্বৰত ষ্টাৰবাকছে ঘোষণা কৰিছিল যে নৰসিংহ ইয়াৰ পৰৱৰ্তী চিইঅ’ হ’ব। ২০২২ চনৰ মাৰ্চ মাহত কেভিন জনছনে পদত্যাগ কৰাৰ পিছত অন্তৱৰ্তীকালীন মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা হাৱাৰ্ড শ্বাল্টজৰ ঠাইত নৰসিংহই কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিব।
ব্যক্তিগত জীৱন
নৰসিংহ বিবাহিত। তেওঁৰ দুজন সন্তান আছে আৰু তেওঁলোক কানেকটিকাটৰ গ্ৰীণউইচত থাকে। তেওঁ ছটা ভাষা কয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় উদ্যোগী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
নৰকান্দ
নৰকান্দ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ চিমলা জিলাৰ এখন চহৰ।
ভৌগোলিক তথ্য
চহৰখনৰ লেটিটিউড আৰু লংগিটিউড হ'ল । এই ঠাইৰ উচ্চতা সাগৰৰ পৰা ২৬১৯ মিটাৰ।
অন্যান্য তথ্য
ভাৰতৰ ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি নৰকান্দত ৭১২জন মানুহে বাস কৰে। ৬২% লোক পুৰুষ আৰু ৩৮% মহিলা।
চহৰখনৰ ১৫% লোকৰ বয়স ৬বছৰতকৈ কম।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ শ্ৰেণী:হিমাচল প্ৰদেশ
হাতীমূৰা মন্দিৰ
হাতীমূৰা মন্দিৰ অসমৰ নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰ মহকুমাৰ শিলঘাটৰ ওচৰৰ হাতীমূৰা পাহাৰত অৱস্থিত এখন ঐতিহাসিক মন্দিৰ। আহোম স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহয়ে ১৬৬৭ শকত (১৭৪৫-৪৬ খ্ৰীষ্টাব্দ) এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই মন্দিৰ মহিষাসুৰমৰ্দিনী দেৱী দুৰ্গাৰ প্ৰতি সমৰ্পিত। এই মন্দিৰ অসমৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য শক্তি উপাসনাস্থলী।
অৱস্থান
হাতীমূৰা মন্দিৰ নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰৰ হাতীমূৰা পাহাৰত অৱস্থিত। ই শিলঘাট আৰু জখলাবন্ধাৰ নিচেই কাষত অৱস্থিত। শিলঘাট ৰে'ল ষ্টেচন আৰু জখলাবন্ধা ৰে'ল ষ্টেচনৰ ঠাইখনলৈ ৰেলেৰে সংযোজিত। সেইদৰে তেজপুৰ বিমানবন্দৰ আৰু ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰ দুয়ো ইয়াৰ নিকটৱৰ্তী বিমানবন্দৰ।
ইতিহাস
আহোম ৰাজত্বকালত শালস্তম্ভ ৰাজবংশৰ ৰজাৰ দিনত নিৰ্মিত বহুকেইটা মঠ মন্দিৰ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য মন্দিৰ হৈছে হাতীমূৰা মন্দিৰ। অষ্টম-নৱম শতিকাত শালস্তম্ভ ৰাজবংশৰ ৰজাই নিৰ্মাণ কৰা কলিয়াবৰৰ হাতীমূৰাত অৱস্থিত দুৰ্গা মন্দিৰটো আহোম স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহয়ে ১৬৬৭ শকত (১৭৪৫-৪৬ খ্ৰীষ্টাব্দ) এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। ইয়াত উদ্ধাৰ হোৱা শিলালিপি অনুসৰি স্বৰ্গদেউ প্ৰমত্ত সিংহৰ আদেশ মৰ্মে তৰুণ দুৱৰা বৰফুকনে এই মন্দিৰৰ নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
বৰ্ণনা
হাতীমূৰা মন্দিৰ নীলাচল স্থাপত্যশৈলীৰে নিৰ্মিত। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ দক্ষিণ পাৰে গধুৰ শিলৰ ভেঁটি থকা পাহাৰৰ ওপৰত হাতীমূৰা মন্দিৰ অৱস্থিত। এই ঠাইত মাটিৰ ওপৰত ওলাই থকা শিল প্ৰচুৰভাৱে পোৱা যায়। এনেকুৱা এটা শিলতে খোদিত গণেশৰ মূৰ্তি পোৱা গৈছে। ইটাৰে সজা মূল মন্দিৰত শিলত কটা দশভূজা মহিষাসুৰমৰ্দনী দুৰ্গাৰ মূৰ্ত্তি আছে। এই মন্দিৰ প্ৰমত্ত সিংহয়ে নিৰ্মাণ কৰাৰ বিষয়ে শিলালিপিত খোদিত কৰা আছে। তদুপৰি ইয়াৰ আশে-পাশে বহুতো শিলত কটা ভাস্কৰ্য দেখিবলৈ পোৱা যায়। এই মন্দিৰ অসমৰ ৰাজ্যিক সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্নসমূহৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত।
উৎসৱ
প্ৰতি বছৰে হাতীমূৰা মন্দিৰত উলহ-মালহকৈ দুৰ্গা পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। পূৰ্বতে ইয়াত বলি প্ৰথা প্ৰচলিত আছিল। ১৯৯২ চনৰ পৰা ইয়াত বলি প্ৰথা বন্ধ হয়।
পৰ্যটন
হাতীমূৰা মন্দিৰ হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলৰ পৱিত্ৰ উপাসনাস্থল। ইয়ালৈ দৈনন্দিন পূজা-অৰ্চনাৰ বাবে বহু ভক্তৰ সমাগম হয়। মন্দিৰৰ স্থাপত্য আৰু চৌপাশৰ সেউজীয়া পৰিৱেশে পৰ্যটকক আকৰ্ষণ কৰে। তদুপৰি শালস্তম্ভ আহোম যুগৰ কীৰ্তিচিহ্নৰে ভৰপূৰ এই স্থানৰ ঐতিহাসিক আৰু পুৰতাত্বিক মহত্ত্ব আছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:নগাঁও জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ শ্ৰেণী:অসমৰ পুৰাতাত্বিক স্থান শ্ৰেণী:অসমৰ সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন
ভুমচু
ভুমচু (Bhumchu) প্ৰতিবছৰে তিব্বত, ভূটান আৰু ভাৰতৰ ছিক্কিম ৰাজ্যত উদযাপন কৰা পাৰম্পৰিক উৎসৱ। এই বৌদ্ধ উৎসৱ তিব্বতীয় চন্দ্ৰ বৰ্ষপঞ্জীৰ প্ৰথম মাহৰ চতুৰ্দশ আৰু পঞ্চদশ দিনত অনুষ্ঠিত হয়। এই দিন সাধাৰণতে গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীৰ ফেব্ৰুৱাৰী বা মাৰ্চ মাহত পৰে। ভুমচু নাম 'ভুম' অৰ্থাৎ পাত্ৰ আৰু 'চুম' অৰ্থাৎ পানীৰ পৰা আহিছে। ভুমচুৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে 'পৱিত্ৰ পানীৰ পাত্ৰ'।
ইতিহাস
ভুমচুৰ উদযাপন ৰজা ত্ৰিচং দেউতচনিনৰ ৰাজত্বকালত তিব্বতত ৭৫৫ ৰ পৰা ৮০৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ মাজত আৰম্ভ হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেওঁক তিনিজন ধৰ্ম ৰজাৰ ভিতৰত এজন বুলি গণ্য কৰা হয় যিয়ে বৌদ্ধ ধৰ্মক তিব্বত অঞ্চলটোৰ সৈতে পৰিচয় কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁৰ শাসনৰ অধীনত যেতিয়া তিব্বতলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয় তেতিয়া গুৰু পদ্মসম্ভৱে এক পবিত্ৰ সাধনা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পৱিত্ৰ পাত্ৰ পৰা পানীৰে মাটি সংৰক্ষণ কৰিছিল। পিছত তেওঁৰ পানীৰ পাত্ৰ ছিক্কিমৰ টাশ্বিডিং বৌদ্ধ মঠত লুকুৱাই ৰখা হৈছিল। ১৭ শতিকাত এই পাত্ৰটো পুনৰ পদ্মসম্ভৱৰ অৱতাৰ দ্বাৰা আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু সেই সময়ৰ পৰাই এই উৎসৱৰ আৰম্ভণি হৈছিল।
বৰ্ণনা
জিগপো লিংপাৰ মতে ভূম বা পৱিত্ৰ পাত্ৰত ভাৰতৰ পৱিত্ৰ ভূমি, ওডিয়ানা আৰু জাহৰৰ পৱিত্ৰ ভূমিত পোৱা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পৱিত্ৰ মাটি, পানী আৰু পাঁচ প্ৰকাৰৰ মূল্যবান ৰত্নৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছে। ছিক্কিমৰ টাশ্বিডিং মঠক এক পৱিত্ৰ স্থান হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। বিশ্বাস কৰা হয় যে এই ঠাই ডাক্কাৰ টাশ্বিডিং চাৰিটা পৱিত্ৰ গুহাৰ কেন্দ্ৰত, পূবে শৰচোগ বেপুগ, দক্ষিণে খাণ্ডোজাংপু, পশ্চিমে দেচেনপুগ আৰু উত্তৰে লহাৰী নাইংপুগ অৱস্থিত আৰু বিশ্বাস মতে ই নৰকৰ কষ্টৰ পৰা মুক্ত কৰে। বছৰৰ আৰম্ভণিতে পৱিত্ৰ পাত্ৰটো খোলা হয় আৰু লামা বা সন্ন্যাসীয়ে ভৱিষ্যত নিৰ্ধাৰণ কৰে। "যদি পানী কাষলৈ থাকে, তেন্তে আগন্তুক বৰ্ষত শান্তি আৰু সমৃদ্ধি বিৰাজ কৰিব। যদি পানী কাষত থাকে আৰু বিয়পি থাকে, ই প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আৰু অশান্তিক সূচিত কৰে। যদি পানীৰ স্তৰ কম বা প্ৰায় শুকান হয় তেন্তে ই দুৰ্ভিক্ষক সূচিত কৰে।" বিশ্বাস কৰা হয় যে তিব্বতত গুৰু পদ্মসম্ভৱে কৰা ভুমচুত ভাল লক্ষণৰ চিহ্ন হিচাপে পাত্ৰৰ পৰা পানী পৰিছিল আৰু ভূমিকম্প হৈছিল। ধৰ্মৰ চাৰিজন অভিভাৱক দেৱতা আৰু ৩৩খন স্বৰ্গৰ দেৱতাসকলে আকাশৰ পৰা পুষ্পবৃষ্টি কৰিছিল।"
ছিক্কিমত মাজনিশাৰ পৰা পৰৱৰ্তী দিনলৈকে হাজাৰ হাজাৰ লোকে পৱিত্ৰ পানী প্ৰাপ্তিৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থকা দেখা যায়। "পবিত্ৰ পানী"ৰ এক অংশ মানুহৰ মাজত বিতৰণ কৰা হয় আৰু পাত্ৰটো নদীৰ পানীৰে পুনৰ পূৰণ কৰা হয়। এই পাত্ৰ পৰৱৰ্তী ভুমচু উৎসৱৰ সময়তহে মুকলি কৰা হয়। কোৱা হয় যে, ভুমচু পানীৰ এটা টোপাল গ্ৰহণ কৰি জ্ঞান প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰি আৰু সকলো অশুভ আত্মা আৰু দুখ আঁতৰ হয়। জনবিশ্বাস মতে, এই পানী গ্ৰহণ কৰিলে কোনোমতে বুদ্ধত্ব লাভ কৰিব বা পৰৱৰ্তী জীৱনত উচ্চ স্থানত জন্ম গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ছিক্কিম শ্ৰেণী:ভূটান শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
ইফতাৰ
thumb|প্ৰচলিত ইফতাৰ ইফতাৰ (إفطار ইফ্‌ত্বাৰ্) হৈছে, ৰমজান মাহত মুছলিমসকলে গোটেই ৰোজা ৰখাৰ পাছত সূৰ্যাস্তৰ সময়ত যি খাদ্য গ্ৰহণ কৰা হয়। ৰমাদ্বান মাহত সকলোৱেই একেলগে বহি ইফতাৰ গ্ৰহণ কৰে। খেজুৰ খাদ্যৰ দ্বাৰা ইফতাৰ আৰম্ভ কৰা ছুন্নত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:খাদ্য
ভগিনী নিবেদিতা
ভগিনী নিবেদিতা (Sister Nibedita; জন্ম:এলিজাবেথ ন’বেল; ২৮ অক্টোবৰ ১৮৬৭ – ১৩ অক্টোবৰ ১৯১১) এগৰাকী আয়াৰলেণ্ড দেশীয় শিক্ষয়িত্ৰী, লেখিকা, সমাজ কৰ্মী, বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু স্বামী বিবেকানন্দৰ শিষ্যা আছিল। শৈশৱ আৰু যৌৱনৰ আৰম্ভণিৰ কালছোৱা আয়াৰলেণ্ডত কটায়। ৱেলছৰ এজন যুৱকলৈ তেওঁক বাগদান কৰা হৈছিল যদিও তেওঁলোকৰ বাগদানৰ কম সময়ৰ ভিতৰতে যুৱকজনৰ মৃত্যু হয়।
১৮৯৫ চনত লণ্ডনত ভগ্নী নিবেদিতাই স্বামী বিবেকানন্দক লগ পায় আৰু ১৮৯৮ চনত ভাৰতৰ কলিকতালৈ যাত্ৰা কৰে। ১৮৯৮ চনৰ মাৰ্চৰ ২৫ তাৰিখে স্বামী বিবেকানন্দই তেওঁক ব্ৰহ্মচৰ্যত দিক্ষিত কৰি নিবেদিতা (অৰ্থাৎ "ঈশ্বৰৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত") নাম দিয়ে। ১৮৯৮ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ভগিনী নিবেদিতাই উত্তৰ কলিকতাৰ বাগবজাৰ অঞ্চলত ছোৱালী বিদ্যালয় খোলে। মৌলিক শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত ছোৱালীখিনিক তেওঁ শিক্ষিত কৰিব বিচাৰিছিল। ১৮৯৯ চনত কলিকতাত প্লেগ মহামাৰীৰ সময়ত নিবেদিতাই দৰিদ্ৰ ৰোগীসকলক পৰিচৰ্যা আৰু যত্ন লৈছিল। নৱপ্ৰতিষ্ঠিত ৰামকৃষ্ণ মিছনৰ লগত নিবেদিতাৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছিল। ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ সক্ৰিয় অৱদানৰ বাবেই তেতিয়াৰ সভাপতি স্বামী ব্ৰহ্মানন্দ পৰিচালিত ৰামকৃষ্ণ মিছনৰ কাৰ্যকলাপৰ পৰা ৰাজহুৱাভাৱে বিচ্ছিন্ন হ’বলগীয়া হয়। ভাৰতৰ শাসনভাৰৰ দায়িত্বত থকা ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষৰ অত্যাচাৰৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ তেওঁ এই কাম কৰিবলগীয়া হৈছিল। ৰামকৃষ্ণৰ পত্নী তথা ৰামকৃষ্ণ মিছনৰ আঁৰৰ অন্যতম প্ৰধান প্ৰভাৱশালী সাৰদা দেৱীৰ লগতে স্বামী বিবেকানন্দৰ সকলো ভাতৃ শিষ্যৰ সৈতেও তেওঁৰ অতি ঘনিষ্ঠ আছিল। ১৯১১ চনৰ ১৩ অক্টোবৰত দাৰ্জিলিঙত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ এপিটাফত লিখা আছে, “ইয়াত ভগ্নী নিবেদিতা শুই আছে, যিয়ে ভাৰতক তেওঁৰ সকলোখিনি দিছিল”।
বিবেকানন্দৰ সৈতে সাক্ষাৎ
১৮৯৫ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে আমেৰিকাৰ পৰা লণ্ডন ভ্ৰমণ কৰিবলৈ অহা স্বামী বিবেকানন্দক লগ পায়। লণ্ডনত বিবেকানন্দ তিনিমাহ আছিল। এটা ঠাণ্ডা দুপৰীয়া স্বামী বিবেকানন্দই লণ্ডনৰ এটা অভিজাত পৰিয়ালৰ বৈঠকখানাত বেদান্ত দৰ্শন বুজাই আছিল। মাৰ্গাৰেটৰ বন্ধু লেডী ইছাবেল মাৰ্জেছনে মাৰ্গাৰেটৰ ‘ৰাস্কিন স্কুল’ৰ শিক্ষক এবেনেইজাৰ কুকক এই বৈঠকলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। মাৰ্গাৰেট কুকৰ লগত প্ৰবল কৌতুহল আৰু আগ্ৰহেৰে ইছাবেলৰ ঘৰলৈ আহিছিল। মাৰ্গাৰেটে জনা নাছিল যে আজি সন্ধিয়াই তেওঁৰ জীৱন সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি হ'ব।
মাৰ্গাৰেটে এই অনুষ্ঠানৰ অভিজ্ঞতা এনেকৈ বৰ্ণনা কৰিছে, “গেৰুৱা ৰঙৰ সাজ পিন্ধা আৰু কঁকালত ৰঙা টঙালি বন্ধা এজন মহিমামণ্ডিত ব্যক্তিয়ে এখন ভৰিৰ ওপৰত আনখন ভৰি থৈ মজিয়াত বহি আছিল। সমবেত ব্যক্তিসকলৰ সৈতে কথা পাতি থাকোঁতে তেওঁ গভীৰ, ধ্বনিময় কণ্ঠৰে সংস্কৃত পদ আবৃত্তি কৰিছিল।” মাৰ্গাৰেটে ইতিমধ্যে প্ৰাচ্যৰ জ্ঞানৰ জগতখনৰ গভীৰতালৈ সোমাই গৈছিল আৰু শুনা কথাখিনিত তেওঁৰ বাবে নতুনত্ব নাছিল, আছিল স্বামীজীৰ ব্যক্তিত্বহে। স্বামী বিবেকানন্দৰ আন কেইবাটাও বক্তৃতাত তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰে। তেওঁ বহুত প্ৰশ্ন কৰিছিল আৰু বিবেকানন্দৰ উত্তৰে তেওঁৰ সন্দেহ দূৰ কৰি বক্তাৰ প্ৰতি তেওঁৰ বিশ্বাস আৰু শ্ৰদ্ধা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
ব্ৰহ্মচৰ্যত দীক্ষা
১৮৯৮ চনৰ ২৫ মাৰ্চত নীলাম্বৰ মুখাৰ্জী গাৰ্ডেনত স্বামী বিবেকানন্দই মাৰ্গাৰেটক আনুষ্ঠানিকভাৱে ব্ৰহ্মচৰ্যৰ ব্ৰতত (আজীৱন অবিবাহিত হৈ থকাৰ সংকল্প) দীক্ষা দিয়ে আৰু তেওঁক “নিবেদিতা” নাম দিয়ে। স্বামী বিবেকানন্দই তেওঁক কয়, “যোৱা আৰু তেওঁৰ অনুসৰণ কৰা, যিজনে বুদ্ধৰ দৰ্শন লাভ কৰাৰ আগতে পাঁচশ বাৰ জন্ম লৈ আনৰ বাবে প্ৰাণ দিছিল।”
সাৰদাৰ সৈতে সম্পৰ্ক
ভাৰতলৈ অহাৰ কেইদিনমানৰ ভিতৰতে ১৮৯৮ চনৰ ১৭ মাৰ্চত মাৰ্গাৰেটে ৰামকৃষ্ণৰ পত্নী আৰু আধ্যাত্মিক সংগী সাৰদা দেৱীক লগ পায়। সাৰদা দেৱীয়ে সকলো ভাষা-সাংস্কৃতিক বাধা অতিক্ৰম কৰি ‘খুকী’ বা ‘কণ ছোৱালী’ বুলি আকোঁৱালি লৈছিল। ১৯১১ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগলৈকে নিবেদিতা সাৰদা দেৱীৰ অন্যতম ঘনিষ্ঠ সহযোগী হৈ থাকিল। ১৮৯৮ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত পবিত্ৰ মাতৃ সাৰদা দেৱীয়ে নিবেদিতাৰ নতুনকৈ প্ৰতিষ্ঠা কৰা বিদ্যালয়খন মুকলি কৰিবলৈ আহিছিল। আশীৰ্বাদ দি সাৰদা দেৱীয়ে কৈছিল যে “মই প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ যাতে বিদ্যালয় আৰু ছোৱালীৰ ওপৰত ঐশ্বৰিক মাতৃৰ আশীৰ্বাদ যাতে সৰ্বদাই বৰিষণ হয় আৰু বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰশিক্ষণ লৈ ওলাই যোৱা ছোৱালীবোৰ যাতে আদৰ্শ নাৰী হ'ব পাৰে।” নিবেদিতাই আনন্দিত হৈছিল আৰু পিছত নিজৰ অনুভৱবোৰ লিপিবদ্ধ কৰিছিল যে "ভৱিষ্যতৰ শিক্ষিত হিন্দু নাৰীত্বৰ ওপৰত বৰিষণ হোৱা ইয়াতকৈ ডাঙৰ আশীৰ্বাদ মই কল্পনা কৰিব নোৱাৰো।"
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় গুৰু
মোহনপুৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ
মোহনপুৰ ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এটাহ জিলাৰ এখন নগৰ আৰু নগৰ পঞ্চায়ত।
ভূগোল
মোহনপুৰৰ ভৌগোলিক স্থানাংক হ'ল 28.27°N, 80.25°W। ইয়াৰ গড় উচ্চতা হ'ল ১৬৪ মিটাৰ (৫৩৮ ফুট)।
জনগাঁথনি
২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি মোহনপুৰৰ জনসংখ্যা ৫২৯৯জন। পুৰুষ আৰু মহিলাৰ জনসংখ্যা ক্ৰমে ৫৪% আৰু ৪৬%। ইয়াৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ হ'ল ৪৮% যি ভাৰতৰ ৫৯.৫% গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰতকৈ কম। পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতা ক্ৰমে ৫৭% আৰু ৩৭%। ইয়াৰ ২০% জনসংখ্যা ০-৬ বছৰীয়া শিশু।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
খেজুৰ
খেজুৰ (खर्जूरम्); (Date Palm) এক ধৰণৰ শাখাবিহীন বৃক্ষ। ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক নাম ফিনিক্স ড্যাকটিলিফেৰা (Phoenix dactylifera)।
শ্ৰেণী:তৃণ
আহোম সাহিত্য
টাই আহোম সাহিত্য হল প্ৰাচীন টাই সাহিত্যৰ পৰা বিকশিত হোৱা সাহিত্য যি মধ্যযুগৰ অসমৰ ৰাজসাহিত্য আছিল। ই চীনৰ গুৱাঙচি অঞ্চলৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল। আহোম সাহিত্যত নিজা আহোম লিপি আৰু ভাষাৰ প্ৰয়োগ হয় যি ইয়াক উচ্চখাপৰ সাহিত্য বুলি প্ৰমাণ কৰে। ইয়াত টাই সাহিত্যৰ উপৰিও কিছু পৰিমাণৰ চীনা আৰু ঝুৱাঙ সাহিত্যৰো প্ৰভাৱ আছে।
প্ৰাচীন সাহিত্য
আহোমসকলৰ প্ৰাচীন সাহিত্য চীনত অধিক সময়লৈকে আছিল। এই প্ৰাচীন সাহিত্যৰ বৰ্তমানৰ অসমীয়া সাহিত্যত যথেষ্ট অৱদান আছে। প্ৰাচীন আহোম সাহিত্য মূলতঃ মুঙ ফি নামৰ ঠাইখনত অধিক বিকশিত হৈছিল। এই প্ৰাচীন সাহিত্যত টাই সকলৰ প্ৰবজন, বিকাশ, ৰাজ্য আদিৰ কথা উল্লেখ থকাৰ লগতে কিছু প্ৰাচীন টাই দৰ্শনৰ কথাও উল্লেখ আছিল। বিশেষকৈ টাই মহিলা সাহিত্যিক তথা দাৰ্শনিক নাঙ য়া ছিং ফাই বহুখিনি সাহিত্য কৰ্ম আগুৱাই নিছিল। লিত লাই পেয়' কাকা নামৰ গ্ৰন্থৰ দ্বাৰা টাই জাতিৰ উৎপত্তি বিকাশ আৰু প্ৰবজন সম্বন্ধে আহোম সাহিত্যত বিস্তাৰিত ভাবে লিখা অচেম
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পোখালি (অসম)
চাৰমিনাৰ
চাৰমিনাৰ (,Charminar) হৈছে ভাৰতৰ তেলেংগানাৰ হায়দৰাবাদত অৱস্থিত এটা স্মাৰক। ১৫৯১ চনত নিৰ্মাণ কৰা এই সীমাচিহ্ন বা লেণ্ডমাৰ্কটো হায়দৰাবাদৰ প্ৰতীক চিহ্ন আৰু আনুষ্ঠানিকভাৱে ইয়াক তেলেংগানাৰ প্ৰতীক ৰূপেও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। চাৰমিনাৰৰ দীঘলীয়া ইতিহাসত, ইয়াৰ ওপৰ মহলাত ৪২৫ বছৰতকৈও বেছি পুৰণি এটি মস্কোৰ অৱস্থিতিৰ উল্লেখ আছে। ঐতিহাসিক আৰু ধৰ্মীয় গুৰুত্ব বহন কৰাৰ লগতে এই ঐতিহ্য চিহ্নটো ইয়াৰ চাৰিওফালে থকা জনপ্ৰিয়, ব্যস্ত স্থানীয় বজাৰ সমূহৰ বাবেও জনাজাত আৰু ই হায়দৰাবাদৰ সঘনাই পৰ্যবেক্ষন কৰা পৰ্যটনথলী ৰূপে আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিছে।  চহৰখনৰ মুখ্য মছজিদ মক্কা মছজিদৰ ওচৰতে থকাৰ বাবে চাৰমিনাৰ ঈদ-উল-আধা, ঈদ-অল-ফিতৰ আদি অসংখ্য উৎসৱ উদযাপনৰ স্থান ৰূপেও পৰিগণিত হৈছে।
চাৰমিনাৰ মুচি নদীৰ পূব পাৰত অৱস্থিত। পশ্চিমে লাৰ বজাৰ আৰু দক্ষিণ-পশ্চিমে সমৃদ্ধভাৱে অলংকৃত গ্ৰেনাইটৰ মক্কা মছজিদ অৱস্থিত। ভাৰতীয় পুৰাতাত্ত্বিক জৰীপৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা স্মাৰকসমূহৰ চৰকাৰী তালিকাত এক পুৰাতাত্ত্বিক আৰু স্থাপত্য সম্পদ হিচাপে চাৰমিনাৰক তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে। ইংৰাজী নামটো হৈছে উৰ্দু শব্দ chār আৰু minar বা meenarৰ অনুবাদ আৰু সংমিশ্ৰণ অৰ্থাৎ চাৰিটা স্তম্ভ।
বুৰঞ্জী
কুতুব শ্বাহি ৰাজবংশৰ পঞ্চম শাসক মহম্মদ কুলি কুটুব ছাহে ১৫৯১ চনত গোলকোণ্ডাৰ পৰা নৱগঠিত হায়দৰাবাদ চহৰলৈ ৰাজধানী স্থানান্তৰ কৰাৰ পিছত চাৰমিনাৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই ঐতিহ্যক্ষেত্ৰৰ বৰ্তমানৰ তত্ত্বাৱধায়ক ভাৰতীয় পুৰাতাত্ত্বিক জৰীপ (এএছআই)য়ে ইয়াৰ ৰেকৰ্ডত উল্লেখ কৰিছে যে, চাৰমিনাৰ কি উদ্দেশ্যৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল সেই সন্দৰ্ভত বিভিন্ন তত্ত্ব আছে। অৱশ্যে, এইটো সৰ্বজনভাৱে স্বীকৃত যে, সেই সময়ত ব্যাপকভাৱে বিয়পি পৰা ‘প্লেগ’ নিৰ্মূলৰ স্মৃতিত চহৰখনৰ কেন্দ্ৰত চাৰমিনাৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। সপ্তদশ শতিকাৰ এজন ফৰাচী ভ্ৰমণকাৰী Jean de Thévenot ৰ মতে,  দ্বিতীয় ইছলামিক সহস্ৰাব্দ বৰ্ষৰ (১০০০ এএইচ) আগমণৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা প্ৰদৰ্শনৰ উদ্দেশ্যে, ১৫৯১ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত চাৰমিনাৰ  নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। জিনৰ বৰ্ণনা সমূহ সেই সময়ত উপলব্ধ পাৰ্চী গ্ৰন্থৰ পৰিপূৰক আছিল। এই অনুষ্ঠানটো ইছলামিক পৃথিৱীত দূৰদূৰলৈ উদযাপন কৰা হৈছিল, এনেদৰে কুতুব শ্বাহে অনুষ্ঠানটো উদযাপন কৰিবলৈ আৰু এই ভৱনটো নিৰ্মাণৰ সৈতে ইয়াক স্মৰণ কৰিবলৈ হায়দৰাবাদ চহৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
নিৰ্মাণকাৰ্য ১৫৮৯ চনত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ৯ লাখ টকা ব্যয়েৰে দুবছৰৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ হৈছিল, সেই ধনৰাশি প্ৰায় ২ লাখ সোণৰ মুদ্ৰাৰ সমান আছিল। ইয়াৰ ওজন নিম্নতম ৩০ ফুট গভীৰ ভেটিৰ সৈতে প্ৰায় ১৪,০০০ টন বুলি কোৱা হয়। ১৬৭০ চনত পোহৰৰ দ্বাৰা আঘাত প্ৰাপ্ত হোৱাৰ পিছত এটা মিনাৰ তললৈ পৰি গৈছিল। ইয়াৰ পিছত প্ৰায় ৫৮,০০০ টকা ব্যয়েৰে ইয়াক মেৰামতি কৰা হৈছিল। ১৮২০ চনত, ইয়াৰ কিছু অংশ ছিকন্দৰ ছাহে ২ লাখ টকা ব্যয়েৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
চাৰমিনাৰটো ঐতিহাসিক বাণিজ্য পথৰ সংযোগস্থলত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যি চহৰখনক বন্দৰ চহৰ মছলিপত্তনমৰ মাজেৰে আন্তৰ্জাতিক বজাৰৰ সৈতে সংযোগ কৰে। পুৰণি হায়দৰাবাদ চহৰখন চাৰমিনাৰক ইয়াৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হিচাপে লৈ ডিজাইন কৰা হৈছিল।
চাৰ্লছ ডাৰউইন
চাৰ্লছ ডাৰউইন আছিল এগৰাকী প্ৰকৃতি আৰু উদ্ভিদ বিজ্ঞানী। তেখেতে নিজৰ আৱিষ্কাৰৰ যোগেদি সেই সময়ৰ বহু যুক্তিহীন ধ্যান-ধাৰণা আঁ‌তৰাবলৈ সক্ষম হৈছিল।
জন্ম
ডাৰউইনৰ জন্ম হৈছিল ১৮০৯ চনৰ ১২ ফেব্ৰুৱাৰীত। তেখেতৰ দেউতাকৰ নাম আছিল ৰবাৰ্ট ডাৰউইন আৰু মাকৰ নাম আছিল ছুজান্না। ৰবাৰ্ট ডাৰউইনৰ ছয়জন ল’ৰা-ছোৱালীৰ চাৰ্লছ আছিল পঞ্চম। তেওঁৰ এজন ককায়েক, তিনিজনী বায়েক আৰু এজনী ভনী আছিল। ডাৰউইনৰ দেউতাকৰ ফালৰ ককাক এৰাছমাছ ডাৰউইন আছিল এজন বিখ্যাত কবি আৰু ডাক্তৰ আৰু মাকৰ ফালৰ ককাক জোছিয়া ওৱেজউদ আছিল পৃথিৱী বিখ্যাত কুমাৰ। তেওঁ তৈয়াৰ কৰা নানা কাৰুকাৰ্য খচিত মাটিৰ বাচনে সমগ্ৰ পৃথিৱীত সমাদৰ লাভ কৰিছিল।
শৈশৱ
ঘৰৰ প্ৰাচুৰ্যতা আৰু বায়েক ভনীয়েকৰ মৰম চেনেহৰ মাজত ডাৰউইন ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। কিন্তু আঠ বছৰ বয়সতে হোৱা মাতৃৰ বিয়োগে তেওঁৰ জীৱনলৈ মানসিক বিষাদ আৰু যন্ত্ৰণা নমাই আনিছিল।
এইচ্.এম্.এছ্ বিগল আৰু ডাৰউইনৰ সুযোগ
১৮৩১ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত ডাৰউইনে আদাম ছেজউইক নামৰ এজন বিখ্যাত ভূতত্ত্ববিদৰ লগত খোজকাঢ়ি ওৱেলছ নামৰ এখন ঠাই ভ্ৰমণ কৰিব গৈছিল। সেই ভ্ৰমণৰ উদ্দেশ্য আছিল অঞ্চলটোৰ শিলাখণ্ডৰ গঠন অধ্যয়ন কৰা আৰু জীৱাশ্ম সংগ্ৰহ কৰা। ওৱেলছ ভ্ৰমণ শেষ কৰি ২৯ আগষ্টত ঘৰলৈ ঘূৰি আহিল। ঘূৰি আহি তেওঁ দুখন চিঠি পালে। দুয়োখন চিঠিতে প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল যে তেওঁ এইচ্.এম্.এছ্ বিগল নামৰ জাহাজখনৰ কেপ্টেইন ৰবাৰ্ট ফিৎসৰয়ৰ সংগী হিচাপে সমুদ্ৰ ভ্ৰমণত যাব লাগে। সাম্ৰাজ্য শাসন আৰু বাণিজ্য বিস্তাৰৰ প্ৰয়োজনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে পৃথিৱীৰ আটাইবোৰ সমুদ্ৰ জৰীপ কৰিব বিচাৰিছিল আৰু ইয়াৰ বাবে বিগল নামৰ জাহাজখন ঠিক কৰা হৈছিল। জাহাজখনৰ কেপ্টেইন ৰবাৰ্ট ফিৎসৰয়ৰ প্ৰকৃতি বিজ্ঞানৰ প্ৰতি বিশেষ ৰাপ আছিল। জৰীপ কাৰ্য শেষ কৰিবলৈ বিগলক কমেও দুবছৰ সময় লাগিব। এই দীঘলীয়া সময়খিনিত ফিৎসৰয়ে এজন সমবয়সীয়া সংগী বিছাৰিছিল যাতে তেওঁ সময়খিনি লাভজনকভাৱে কটাব পাৰে। এনে এজন মানুহ বাছি উলিয়াবলৈ কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক পিকক্ আৰু হেনশ্ল’ক দায়িত্ব দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকে ডাৰউইনক বাছি উলিয়াইছিল। ডাৰউইনে সেই প্ৰস্তাৱটোত একে আষাৰে মান্তি হ’ল যদিও দেউতাকৰ পৰা বাধা আহিল। ৰবাৰ্ট ডাৰউইনে পুতেকক এই দীঘলীয়া আৰু বিপদ সংকুল যাত্ৰা কৰিবলৈ অনুমতি নিদিলে। কিন্ত ডাৰউইনৰ মোমায়েক জোছিয়া ওৱেজউদ (দ্বিতীয়) ৰ হস্তক্ষেপত সেই সমস্যাতো অন্ত পৰিল।
সমুদ্ৰ যাত্ৰা
১৮৩১ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ২৭ ডিচেম্বৰত দক্ষিণ আমেৰিকালৈ বিগলৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। বিগল জাহাজখন আছিল নব্বৈ ফুট দীঘল আৰু চৌব্বিশ ফুট বহল এখন সৰু জাহাজ। জাহাজখনত ৭৪ জন নাবিক আছিল আৰু আছিল মাত্ৰ দুটা কেবিন। তাৰে এটা কেবিন কেপ্টেইনৰ বাবে নিৰ্দিষ্টকৈ ৰখা আছিল আৰু আনটো কেবিন ডাৰউইনে আন দুজন অফিচাৰৰ লগত ভাগ কৰি ল’ব লগা হৈছিল। ডাৰউইনৰ ভাগৰ কেবিনটো আছিল মাত্ৰ ১১ফুট দীঘল আৰু ১০ফুট পুতল। যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ কেইদিনমান আগত ডাৰউইনে কিছুমান শাৰীৰিক সমস্যা যেনে বুকুৰ বিষ হাতৰ খজুৱতি আদিত ভুগিছিল। যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ দুদিনমান পাছত এই উপসৰ্গবোৰ উপশম ঘটিছিল, কিন্ত তেওঁ আকৌ সামুদ্ৰিক ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল। বমি, জ্বৰ, মুৰঘূৰণি এইবোৰ হ’ল সামুদ্ৰিক ৰোগৰ লক্ষণ। এটা সময়ত ডাৰউইন সমুদ্ৰৰ লগত অভ্যস্ত হৈ পৰিল আৰু সামুদ্ৰিক ৰোগে তেওঁক এৰা দিলে। ১৮৩২ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ২৮ ডিচেম্বৰত বিগল দক্ষিণ আমেৰিকাৰ এখন ঠাইত উপনীত হ’ল। ঠাইডোখৰৰ নাম আছিল বাহায়া। ঘন সেউজীয়া অৰণ্য, পশু-পক্ষী, কীট-পতংগৰে ঠাইখন ভৰি আছিল। ডাৰউইনে ইয়াত বহুতো অপৰিচিত পশু-পক্ষী, কীট-পতংগ দেখিবলৈ পাইছিল যিবোৰে তেওঁক আশ্চৰ্যান্বিত কৰি তুলিছিল। বাহায়াৰ পিছত বিগলে ব্ৰাজিলৰ উপকূল অতিক্ৰম কৰি ৰিঅ' ডি জেনেৰ’ পালে। তাৰ পাছত টিয়েৰা ডেল ফুৱেগ’ আৰু তাৰ পৰা কেপহৰ্ণ পালেগৈ। এই ঠাইবোৰত বহুতো আচহুৱা পশু-পক্ষী, সৰীসৃপ, কীট-পতংগ আদিৰ সন্ধান পাইছিল। ডাৰউইনে সেই জীৱ-জন্তুবোৰ বধ কৰি ছাল-বাকলি গুচাই নাড়ী-ভুৰু বাহিৰ কৰি ৰ’দত শুকুৱাই সংৰক্ষণ কৰিছিল। তাৰ পিছত কেম্ব্ৰিজৰ অধ্যাপক জন হেনস্ল’ৰ ওচৰলৈ পঠোৱা হৈছিল। আৰ্জেণ্টিনা]ৰ বাহায়া ব্লাংকা নামৰ ঠাইখনত তেওঁ বহুতো জীৱাশ্ম পালে য’ত আছিল কিছুমান অতিকায় জীৱৰ জীৱাশ্ম। বিগলৰ যাত্ৰাপথত ডাৰউইনে ন ন প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনা, দৃশ্য আদি দেখিছিল। উদাহৰণস্বৰূপে [[এণ্ডিজ পৰ্বতৰ ওপৰত তেওঁ শামুক, কাছ আৰু আন জলচৰ প্ৰাণীৰ খোলা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। নৈ বা সাগৰত বাস কৰা প্ৰাণীৰ খোলা পৰ্বতৰ ওপৰত পোৱাত তেওঁ বিষ্মৃত হৈ পৰিছিল। চিলিত দেখিবলৈ পোৱা আগ্নেয়গিৰি আৰু ভূমিকম্পই তেওঁক নতুন চিন্তাৰ খোৰাক দিছিল। ডাৰউইনে ভাবিবলৈ বাধ্য হৈছিল যে ঈশ্বৰে পৃথিৱীখন যিটো ৰূপত সৃষ্টি কৰিছিল সেই ৰূপ যুগৰ পিছত যুগ ধৰি পৰিৱৰ্তন হৈ গৈ আছে। তেনেস্থলত হয়তো পৃথিৱীৰ প্ৰাণীবোৰৰো গঠন আৰু প্ৰকৃতিৰো সলনি হ’ব পাৰে।
১৮৩৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ১৫ ছেপ্তেম্বৰত বিগল গৈ গালাপাগাছ দ্বীপপুঞ্জত উপস্থিত হ’ল। স্পেনিছ ভাষাত গালাপাগাছৰ অৰ্থ হ’ল দৈত্যাকাৰ কাছ। সেই দ্বীপপুঞ্জত বাস কৰা প্ৰাণীবোৰৰ বেছিভাগেই আছিল কাছ। দ্বীপবোৰ আগ্নেয়গিৰিৰ লাভা গোট মাৰি সৃষ্টি হৈছিল। ডাৰউইনে এই গালাপাগাছতেই বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাৰ সন্ধান পাইছিল। গালাপাগাছত ঘৰচিৰিকাৰ নিচিনা ফিঞ্চ নামৰ চৰাই দেখিবলৈ পালে। তেওঁ মন কৰিলে যে দ্বীপপুঞ্জত থকা ফিঞ্চ চৰাইবোৰ মূল ভূভাগৰ চৰাইবোৰতকৈ বেলেগ। উদাহৰণস্বৰূপে, প্ৰতিটো দ্বীপৰ ফিঞ্চ চৰাইবোৰৰ ঠোঁটৰ আকৃতি বেলেগ বেলেগ। তদুপৰি বেলেগ বেলেগ দ্বীপত থকা চৰাইবোৰৰো কেতবোৰ বৈশিষ্ট্য বেলেগ বেলেগ। কোনোটো দ্বীপৰ ফিঞ্চ চৰাইবোৰৰ ঠোঁটবোৰ গছৰ গুটি ভাঙি খোৱাৰ বাবে উপযোগী। কোনোটো দ্বীপৰ ফিঞ্চ চৰাইবোৰৰ ঠোঁটবোৰ আকৌ পোক-পতংগ ধৰি খোৱাৰ বাবে উপযোগী। কোনোবাটো দ্বীপৰ ফিঞ্চ চৰাইবোৰৰ ঠোঁট আছিল কাঠৰোকাৰ দৰে গছৰ খোৰোঙৰ পৰা খোৱাৰ উপযোগী। ভাবিলে যে ঈশ্বৰে নিশ্চয় বেলেগ বেলেগ বৈশিষ্ট্যৰ চৰাই সৃষ্টি নকৰে, প্ৰতিটো দ্বীপত পোৱা খাদ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ফিঞ্চ চৰাইবোৰৰ ঠোঁট বেলেগ বেলেগ হৈছে। গালাপাগাছ দ্বীপপুঞ্জত পাঁচসপ্তাহ থকাৰ পাছত বিগলে ১৮৩৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত নিউজিলেণ্ড পালে আৰু ১৮৩৬ চনৰ জানুৱাৰীত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ উপকূলত উপস্থিত হ’ল। কেংগাৰু, ৱ’মবেট আৰু ৱালাবি কেৱল অষ্ট্ৰেলিয়াতহে কিয় থাকে সেই প্ৰশ্নও ডাৰউইনৰ মনলৈ আহিল। অৱশেষত ১৮৩৬ চনৰ ২ অক্টোবৰত বিগলে ইংলেণ্ডৰ উপকূল স্পৰ্শ কৰিলে। জৰীপ কাৰ্য সমাপন কৰিবলৈ বিগলক দুবছৰ সময় দিয়া হৈছিল যদিও সেই কামখিনি কৰিবলৈ সময় লাগিল পাঁচ বছৰ। অৰ্থাৎ সুদীৰ্ঘ পাঁচ বছৰ মূৰত নিজৰ ঘৰত উপস্থিত হ’ল।
কাম আৰম্ভ
ঘৰলৈ অহাৰ পিছত লগতে সকলোৱে বুজিলে যে তেওঁৰ আৰু ধৰ্মযাজক হোৱা নহ’ব। জাহাজত ঘূৰি ফুৰোতে ডাৰউইনে ইংলেণ্ডৰ বৈজ্ঞানিক আলোচনী সমূহলৈ কেবাটাও ভূতত্ত্ব আৰু জীৱবিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধ পঠাইছিল। সেই প্ৰবন্ধবোৰত থকা নতুন তথ্য কিছুমানে ইংলেণ্ডৰ বিজ্ঞানী মহলত চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ঘৰলৈ অহাৰ পিছত সেই সময়ৰ বিখ্যাত ভূতত্ত্ববিদ চাৰ্লছ লায়েলৰ লগত ভাল চিনাকি হ’ল। তেওঁ ইংলেণ্ডৰ জিঅ’লজিকেল চ’ছাইটিৰ সন্মানিত সদস্যৰ পদো লাভ কৰিলে। স্বদেশলৈ ঘূৰি আহোঁতে লগত দুহাজাৰ পৃষ্ঠাৰ টোকা, ডায়েৰী আৰু পশু-পক্ষীৰ নমুনা লগত লৈ আহিছিল। এতিয়া তেওঁ সেই সমলবোৰ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে পৰীক্ষা কৰি সেইবোৰৰ মাজত লুকাই থকা সৃষ্টি ৰহস্য উদ্ধাৰ কৰাৰ কামত লাগিল। ইয়াৰ পিছৰ সম্পূৰ্ণ দুটা বছৰ ডাৰউইন নিজৰ কামত বুৰ গৈ থাকিল। ১৮৩৯ চনত প্ৰথমখন কিতাপ ‘গৱেষণাৰ দিনলিপি’ প্ৰকাশ হৈ ওলাল।