cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
পূৰ্ণিমা সিন্‌হা
গৱেষণা
উল্লেখযোগ্য যে, পূৰ্ণিমা সিনহাৰ দলটোৱে তেওঁলোকৰ প্ৰয়োগশালাত প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী নিজেই নিৰ্মাণ কৰিব লাগিছিল। সেইটো আছিল সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৱে প্ৰৱৰ্তন কৰা নীতি। তেওঁলোকে উচ্চ ক্ষমতাৰ এটা ট্ৰেন্সফৰ্মাৰটো নিৰ্মাণ কৰিছিল "প্ৰায়োগিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান"ৰ প্ৰয়োগশালাত (Lab)। দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ অব্যৱহৃত সামগ্ৰীৰ সহায়ত তেওঁলোকে এক্স-ৰে প্ৰয়োগশালাৰ কিছুমান সামগ্ৰী-সৰঞ্জাম নিৰ্মাণ কৰিছিল। তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে, তেওঁলোকৰ সেই গৱেষণাত সহায় কৰিছিল অসম তেল কোম্পানীয়ে।
১৯৫৫ চনত তেখেতে নিজৰ গৱেষণা-পত্ৰ দাখিল কৰে। ইলাইট, কাঅ'লাইনাইটকে, ক্লৰাইটকে ধৰি তেওঁলোকে প্ৰায় ৫০টা বোকা মাটিৰ নমুনাৰ ওপৰত পৰীক্ষা আৰু পৰ্যবেক্ষণ চলাইছিল। ১৯৫৫ চনত সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৱে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। অধ্যাপক কমলাক্ষ দাসগুপ্তাৰ অধীনত গৱেষকৰ দলটোৱেও পৰৱৰ্তী গৱেষণা চলাই যায়।
গ্ৰন্থ, প্ৰবন্ধ, আৰু প্ৰকাশন
পূৰ্ণিমা সিন্‌হাই ইংৰাজী আৰু বাংলা-দুয়োটা ভাষাতে ভালেসংখ্যক কিতাপ ৰচনা কৰিছে। জ্ঞান আৰু বিজ্ঞান (Jnan O Bijnan) নামৰ এখন নিয়মীয়া পত্ৰিকাতো তেখেতে লিখা-মেলা কৰে। এইখন হৈছে বংগীয় বিজ্ঞান পৰিষদে প্ৰকাশ কৰা এখন বাংলা ভাষাৰ বৈজ্ঞানিক পত্ৰিকা। "বংগীয় বিজ্ঞান পৰিষদ"ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসু। পত্ৰিকাখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বংগীয় বিজ্ঞান পৰিষদে তেখেতক সন্মানীত আৰু পুৰস্কৃত কৰে।
তেখেতে সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৰ বিষয়ে যথেষ্ট লিখা-মেলা কৰিছে। তাৰ ভিতৰত:
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী
বাঙালী জাতি
বাঙালী জাতি (বাঙ্গালী/বাঙালি ), বঙালী জাতি, বাঙালী লোক বা বঙালী লোক এটি ভাৰতীয়-আৰ্য জাতিগত আৰু ভাষাগত গোট যাৰ উৎস আৰু সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ বংগ অঞ্চল। বৰ্তমানে বাঙালী জাতিৰ লোক স্বাধীন বাংলাদেশ আৰু ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ, ত্ৰিপুৰা তথা অসম, মেঘালয় আৰু মণিপুৰৰ কিছু কিছু অংশত বিয়পি আছে। প্ৰায় বাঙালী লোকে বঙালী ভাষা কয়, যি ভাৰতীয়-আৰ্য গোষ্ঠীৰ এটি ভাষা।
জনসংখ্যা আৰু ভৌগোলিক বিতৰণ
জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা বাঙালী জাতি বিশ্বৰ ভিতৰতে তৃতীয় সৰ্ববৃহৎ, হান চীনা আৰু আৰবৰ পাছত। বিশ্বত প্ৰায় ২৮৫ নিযুত বাঙালী লোক আছে।  বাঙালী জাতি ভাৰতীয়-আৰ্যসকলৰ মাজত আৰু দক্ষিণ এছিয়াত সৰ্ববৃহৎ জাতি। বাঙালী লোক বৃহৎ সংখ্যাত বাংলাদেশৰ (১৬৬৮৪০৩০২ জন  ) লগতে ভাৰতৰ (১০৭২২৮৯১৭ জন  ) পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰা, অসমৰ বৰাক উপত্যকা আৰু মণিপুৰ ৰাজ্যত আছে। তদুপৰি, ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল আন্দামান আৰু নিকোবাৰ দ্বীপপুঞ্জত বাঙালী লোকৰ সংখ্যাগড়িষ্ঠতা আছে। অৰুণাচল প্ৰদেশ, দিল্লী, উৰিষ্যা, ছত্তীসগঢ়, ঝাৰখণ্ড, মিজোৰাম, নাগালেণ্ড আৰু উত্তৰাখণ্ড তথা নেপালৰ প্ৰান্ত ১তো বাঙালী লোকৰ লেখত ল'বলগীয়া সংখ্যালঘু জনসংখ্যা আছে। প্ৰব্ৰজনকাৰী বাঙালীৰ মধ্য প্ৰাচ্য, পাকিস্তান, ম্যানমাৰ, যুক্তৰাজ্য, যুক্তৰাষ্ট্ৰ, মালয়েছিয়া, ইটালী, চিংগাপুৰ, মালদ্বীপ, কানাডা, অষ্ট্ৰেলিয়া, জাপান আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াতো সু-প্ৰতিষ্ঠিত গোষ্ঠী আছে।
ধৰ্ম
ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত বাঙালী লোকৰ মাজত ভালেমান বৈচিত্ৰ্য দেখা যায়। প্ৰায় ৬৭% বাঙালী লোক ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী। আন বাঙালীৰ মাজত হিন্দু ধৰ্ম সৰ্ববৃহৎ ধৰ্ম। বাঙালী মুছলিমৰ সৰহসংখ্যক বাংলাদেশত থাকে। তাৰেই মাজত ছুন্নীসকলৰ সংখ্যাগড়িষ্ঠতা। বাঙালী হিন্দুৰ সৰহসংখ্যক ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰা, অসমৰ বৰাক উপত্যকা আৰু আন্দামান আৰু নিকোবাৰ দ্বীপপুঞ্জত থাকে। বাঙালী হিন্দুসকলে মুখ্যতঃ শাক্ত ধৰ্ম আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ পালন কৰে, যদিও লগতে স্থানীয় দেৱতাৰো আৰাধনা কৰা হয়।  কম সংখ্যাত বাঙালী খ্ৰীষ্টানো পোৱা যায়, যাৰ গড়িষ্ঠসংখ্যকেই পৰ্টুগীজ ভ্ৰমণকাৰীৰ বংশধৰ। তদুপৰি বাঙালী বৌদ্ধ লোকো পোৱা যায়, যি সাধাৰণতে চিট্টাগং আৰু ৰাখাইনত বাস কৰা বাংলাভাষী বৰুৱা।
এল্পছ
এল্পছ (Alps) ইউৰোপ মহাদেশৰ সৰ্ব্বোচ্চ আৰু বহুলভাৱে বিস্তৃত হৈ থকা পৰ্বতমালা । প্ৰায় ১২০০ কিমি জুৰি থকা এই পৰ্বতমালা আঠখন দেশ ফ্ৰান্স, ম’নাক’,ছুইজাৰলেণ্ড, জাৰ্মানী, ইটালী, অষ্ট্ৰিয়া, লিকটেন্সটেইন (Liechtenstein) আৰু শ্ল’ভেনিয়া পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে । এল্পছ পৰ্বতমালাতকৈ অধিক উচ্চতাৰ ক’কেছাছ পৰ্বতমালা (Caucasus Mountains) আৰু অধিক বিস্তৃত হৈ থকা উৰেলছ (Urals) পৰ্বতমালাৰ কিছু অংশ এছিয়াত অৱস্থিত।
ভৌগোলিক বিৱৰণ
এল্পছ পৰ্বতমালা আফ্ৰিকান আৰু ইউৰেছিয়ান টেক্ট’নিক প্লেট (tectonic plate) ৰ সংঘৰ্ষৰ ফলত বহুবছৰ জোৰা এক প্ৰক্ৰিয়াৰে উদ্ভৱ হৈছে। এই পৰ্বতমালাৰ আকাৰ আৰু উচ্চতাই ইউৰোপ মহাদেশৰ জলবায়ুত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলায়।
ইতিহাস
এল্পছত পেলিঅ’লিথিক যুগৰ পৰাই মানুহৰ বসতি আছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ১৯৯১ চনত অষ্ট্ৰিয়া-ইটালীৰ সীমাৰ এক বৰফাবৃত শিখৰত ৫০০০ বছৰ পূৰ্বৰ বুলি ধাৰণা কৰা এক মামী পোৱা গৈছিল। তথ্য অনুসৰি হানিবাল (Hannibal) সকলে পোহনীয়া হাতীৰ জাক এটা লৈ এল্পছ পৰ্বতমালা অতিক্ৰম কৰা বুলি জনা যায়। এই পৰ্বতমালাত ৰোমানসকলেও বসতি স্থাপন কৰিছিল। ১৮০০ চনত নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্টে ৪০,০০০ সৈন্য লৈ এল্পছৰ এটা বাটেৰে পাৰ হৈ যোৱাৰো তথ্য পোৱা যায়। ওঠৰ আৰু উনৈশ শতিকাত এই পৰ্বতমালাৰ বিভিন্ন অংশলৈ জীৱবিজ্ঞানী, সাহিত্যিক, চিত্ৰকৰ আদিৰ আগমণ ঘটে। ইয়াৰ পৰৱৰ্ত্তী সময়ত বহুতো পৰ্বতাৰোহণকাৰীৰ পয়োভৰ ঘটে। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সমগ্ৰ সময়ছোৱাত হিটলাৰে বেভেৰিয়ান এল্পছত এটা কেম্প (base of operation ) স্থাপন কৰি ৰাখিছিল।
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
এল্পছ পৰ্বতমালাৰ সৰ্বোচ্চ শিখৰত অৰ্থাৎ 3400 m ৰ ওপৰলৈ আইবেক্স নামৰ জন্তুবিধে বাস কৰে। শিলাময় অঞ্চলসমূহত 'Edelweiss' নামৰ উদ্ভিদবিধ সাধাৰণতে অধিক দেখিবলৈ পোৱা যায়।
অন্যান্য
এল্পছৰ বহুতো অঞ্চলত এতিয়াও পৰম্পৰাগতভাৱে খেতি, চীজ তৈয়াৰ কৰা আৰু কাঠৰ বেহা চলি আহিছে। বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে পৰ্য্যটন উদ্যোগৰ যথেষ্ট বিকাশ হয়। শীতকালীন অলিম্পিক প্ৰতিযোগিতা এল্পছৰ বিভিন্ন অঞ্চল (Swiss, French, Italian, Austrian আৰু German Alps) ত অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে। বৰ্তমান এই পৰ্বতমালাত ১৪ মিলিয়ন লোকে বসবাস কৰি আছে আৰু প্ৰতিবছৰে ইয়ালৈ ১২০ মিলিয়ন পৰ্য্যটকৰ আগমণ হয় ।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:পৰ্বতমালা
তপত দিন দীঘল ৰাতি
তপত দিন দীঘল ৰাতি আফ্ৰিকাৰ কেইটামান নিৰ্বাচিত চুটিগল্পৰ অনুবাদ সংকলন। মূল 'Hot Days Long Nights' গ্ৰন্থখনৰ সম্পাদক নাদেঝডা অবৰাড’ভিচ্ছ। গ্ৰন্থখনৰ গল্পবোৰ অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে অমৃত জ্যোতি মহন্তই। গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰিছে নেশ্যনেল বুক ট্ৰাষ্ট, ইণ্ডিয়াই।
গ্ৰন্থ বিৱৰণ
গ্ৰন্থখনত আফ্ৰিকা মহাদেশৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক কেইগৰাকীমান চুটিগল্পকাৰৰ গল্ৰ সংকলিত হৈছে। সংকলনটোত মুঠ ২৬টা গল্প আছে। মূল গল্প সংকলনটোৰ আগকথা লিখিছে চ্ছিনুৱা আচ্ছেবে। অসমীয়া ভাষাত গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০৬ চনত। পৰৱৰ্তী সময়ত ২০১০ চনত গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম পুনৰমুদ্ৰণ কৰা হয়।
চ্ছিনুৱা আচ্ছেবে গ্ৰন্থখনৰ গল্পবিলাকৰ বিষয়ে চমুকৈ এনেদেৰ কৈছে-সংকলনটোত প্ৰতিষ্ঠিত আৰু নতুন দুই শ্ৰেণী লেখকৰে প্ৰতিনিধিত্ব আছে। ছেনেগালৰ চিত্ৰ নিৰ্মাতা, লেখক চেম্বেন অচমেন, চাৰ্লচ মাংগশ্বি, আলিফা ৰিফাত, লুই হনৱানা আৰু ব্লক মডিচেনৰ দৰে বিখ্যাত লেখকসকলৰ লগতে তুলনামূলকভাৱে কম খ্যাত কিছুমান নামো সামৰা হৈছে য'ত আছে আৰবী ভাষাত লেখা উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ লেখকৰ গল্প; সংকলনটোৰ বাবে সেয়া বিশেষভাৱে ভাষান্তৰ কৰা হৈছে। চিন্দিৱি মেগোনা এক নতুন কলম। তেওঁৰ শক্তিশালী গল্পটোৱে বৰ্ণবৈষম্যৰ বলি এজনী চৈধ্যবছৰীয়া কৃষ্ণাংগী ছোৱালীৰ উচ্ছন্ন জীৱন তাইৰ দুৰ্ভাগ্য বুলি ধৰিছে, যাৰ আলফুল জীৱনলৈ স্বজনগামীতাই আৰু বিভীষিকা কঢ়িয়াই আনিছে। সংকলনটো কেইবাটাও দিশত ভাল হৈছে। বেলেগ বেলেগ ৰূপ আৰু পৰিস্থিতিত বাৰে বাৰে দেখুওৱা হৈছে কেনেকৈ সৎ আৰু সৰল চিন্তা বিশ্বাসঘাটকতাৰ বলি হৈছে। বায়েফ্ৰান যুদ্ধক লৈ লেখা অছীয় এনেৱেৰ শেষ যুদ্ধ গল্পটোত খুব পোনপটীয়াকৈ দেখুওৱা হৈছে কেনেকৈ নায়কে নিজৰ আদৰ্শৰ বিশ্বাসঘাটকতা দেখি সৈনিকৰপৰা দেশদ্ৰোহী হৈছে। গল্পবিলাকৰ উমৈহতীয়া দিশ হ’ল যন্ত্ৰণা আৰু অন্যায়-অবিচাৰৰ চিত্ৰায়ন—এই পৰিৱেশ ইমানেই শক্তিশালী ভাবে আছে যে চালচ মাংগশ্বিৰ (জিম্বাবুৱে) গল্প ভ্ৰাতৃ পঢ়ি থাকোঁতে পাঠকে মদ, জুৱা, যৌনাচাৰ পাই সুখপ্ৰদ কিবা এটা আশা কৰি থাকোঁতেই গম পায় এয়া যেন সমাধিক্ষেত্ৰৰ সমীপহে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অনূদিত গ্ৰন্থ
বাঙালী মুছলিম
বাঙালী মুছলিম, বঙালী মুছলিম, বাঙালী মুছলমান বা বঙালী মুছলমান (বাঙালি মুসলমান; ) হ'ল সেই ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী লোক যিয়ে নিজকে জাতিগত, ভাষিক আৰু বংশগতভাৱে বাঙালী বুলি পৰিচয় দিয়ে। বাঙালীসকলৰ প্ৰায় দুই তৃতীয়াংশ লোকেই মুছলিম। মুছলিমসকলৰ মাজত, আৰবসকলৰ পাছতেই বাঙালীসকল আতাইতকৈ ডাঙৰ গোট।  বাঙালী মুছলিমৰ বাংলাদেশত সংখ্যাগড়িষ্ঠতা আছে। তদুপৰি, ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰা আৰু অসম ৰাজ্যত বাঙালী মুছলিম সৰ্ববৃহৎ সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়।
বাঙালী মুছলিমসকলে বাংলা ভাষাক মাতৃভাষা জ্ঞান কৰে আৰু প্ৰায় এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। বাঙালী মুছলিমৰ সৰহসংখ্যক ছুন্নী যি হানাফি বিধি মানি চলে।
ইতিহাস
মধ্যযুগৰ মুছলিম প্ৰাচ্যত বংগ অঞ্চল এক অগ্ৰণি শক্তি আছিল। ইউৰোপীয় ব্যৱসায়ীসকলে মন কৰিছিল যে বংগ চুলতানী আছিল "বেপাৰ কৰিবলৈ আতাইতকৈ ধনী দেশ"। ঔৰংগজেবৰ শাসনকালত, বংগৰ পূব অঞ্চল আছিল বংগ চুবা, যাৰ গড়িষ্ঠসংখ্যক লোক আছিল ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী। এই বংগ চুবাৰ প্ৰজা আছিল সমগ্ৰ বিশ্বতেই আতাইতকৈ চহকী, তেওঁলোকৰ বাস্তৱ মজুৰি আছিল বিশ্বৰ ভিতৰতে আতাইতকৈ অধিক। বংগৰ ৰাজপ্ৰতিনিধি মহম্মদ আজম শ্বাহে সাম্ৰাজ্যৰ সিংহাসন লাভ কৰিছিল। অষ্টদশ শতিকাত, বংগৰ নবাবসকলৰ অধীনত মুগল বংগ লাহে লাহে অধিক স্বতন্ত্ৰ হ'বলৈ ধৰিল।
লক্ষ্মীনাথ দাস
বাৰ বছৰ বয়সতে এটা বিজ্ঞানভিত্তিক কবিতা লিখা লক্ষ্মীনাথ দাস পৰৱৰ্তী সময়ত অসমৰ ধুবুৰীত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ পঞ্চবিংশ অধিৱেশনৰ বিজ্ঞান সন্মিলনত সভাপতিৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়। তেখেতে অসমীয়া টাইপ ৰাইটাৰ যন্ত্ৰ উদ্ভাৱন কৰিবলৈও প্ৰচেষ্টা চলাইছিল। ইয়াৰ লগতে অনাতাঁৰ গ্ৰাহক যন্ত্ৰ, এন্দুৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ কৌশল, যন্ত্ৰ-চালিত নাও, ৰেডিঅ', দূৰবীণ আদিৰো নিৰ্মাণ কৰিছিল।
অসমৰ প্ৰথমখন কথাছবি জয়মতীৰ দৃশ্যসজ্জা সম্পৰ্কে কেতবোৰ কাৰিকৰী দিহা-পৰামৰ্শ লক্ষ্মীনাথ দাসে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক প্ৰদান কৰিছিল। বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাত তেখেতৰ ব্যুৎপত্তি দেখি একাংশই লক্ষ্মীনাথ দাসক "অসমৰ ফাৰাডে" বুলি অভিহিত কৰে৷
জন্ম আৰু শিক্ষা
১৮৯৩ চনৰ ১৫ মে' তাৰিখে অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰত লক্ষ্মীনাথ দাসৰ জন্ম হৈছিল৷ অৱশ্যে তেখেতৰ জীৱনৰ পৰৱৰ্তী অংশ অতিবাহিত হয় গুৱাহাটীত৷ লক্ষ্মীনাথ দাসৰ পিতৃ হৈছে ভোলানাথ দাস৷ ভোলানাথ দাসে সীতাহৰণ কাব্য, চিন্তা তৰংগিনী আদি লিখিছিল৷
১৯১১ চনত তেখেত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ ইয়াৰ বাবে তেখেতে জলপানি লাভ কৰে৷ কটন মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰি ১৯১৩ চনত লক্ষ্মীনাথ দাসে আই এছ চি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে গণিতত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰে৷ তেখেতে 'ডাফ' বৃত্তি পায়৷ ১৯১৫ চনত তেখেতে পদাৰ্থ বিজ্ঞানত অনাৰ্ছসহ সোণৰ পদক লাভ কৰি বি এছ ছি ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত একেটা বিষয়তে তেখেতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সোণৰ পদকসহ এম এচ ছি ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
অধ্যাপক
১৯১৭ চনত লক্ষ্মীনাথ দাসে কটন মহাবিদ্যালয়ত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে৷ অৱশ্যে দেশজুৰি আৰম্ভ হোৱা স্বাধীনতা সংগ্ৰামত তেখেতে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে অধ্যাপনাৰ জীৱন স্থায়ী নহ'ল৷ ১৯২১ চনত তেখেতে চাকৰি ত্যাগ কৰি অসহযোগ আন্দোলনত নামি পৰে৷ আন্দোলন শাম কটাত পুনৰ ১৯২৩ চনত তেখেতে চাকৰি কৰিবলৈ মন মেলে৷
উদ্ভাৱক হিচাপে
গুৱাহাটী চহৰৰ উজান বজাৰৰ দক্ষিণ-পশ্চিম কোণতেই লক্ষ্মীনাথ দাসৰ বাসগৃহটো আছিল৷ এই বাসগৃহটোৱেই আছিল তেখেতৰ পৰীক্ষাগাৰ বা লেব'ৰেটৰি৷ তেখেতে ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল এণ্ড কেমিকেল পায়'নিয়াৰ্ছ নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটো খুলি তাতেই চিঞাহী, ঔষধ, চাবোন, তেল, প্ৰসাধন আদি বস্তুৰ উৎপাদন কৰিছিল৷ লক্ষ্মীনাথ দাসৰ দুটামান উদ্ভাৱন তলত উল্লেখ কৰা হ'ল-
সাহিত্যিক আৰু অন্যান্য কৰ্ম
লক্ষ্মীনাথ দাসে বাৰ বছৰ বয়সতে এটি বিজ্ঞানভিত্তিক কবিতা ৰচনা কৰিছিল৷ কবিতাটো পঢ়ি উঠি পিতৃ ভোলানাথ দাসে মন্তব্য কৰিছিল-"তই দেখোন সাহিত্যত এই সোপা বিজ্ঞানৰ কথাহে লিখিলি৷ বিজ্ঞানহে তোৰ অধিক প্ৰিয় হ'ব যেন পাওঁ৷ দুয়োকো নেৰিবি৷ পাৰিলে দুয়োটাৰে সমন্বয় ঘটাবি৷"
১৯১৬ চনত গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হোৱা 'অসম ছাত্ৰ সন্মিলন'ৰ সভাত লক্ষ্মীনাথ দাসে 'কম্পন' নামৰ জনপ্ৰিয় বিজ্ঞানৰ এটি সুদীৰ্ঘ প্ৰবন্ধ পাঠ কৰিছিল৷ ১৯৫৬ চনত ধুবুৰীত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ পঞ্চবিংশ অধিৱেশনৰ বিজ্ঞান সন্মিলনৰ সভাপতিৰ পদো তেখেতে অলংকৃত কৰে৷  জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত জয়মতী কথাছবিৰ দৃশ্যসজ্জা সন্দৰ্ভত তেখেতে পৰামৰ্শ দিছিল৷ তেখেতে ৰাজদৰবাৰত কলগছ ব্যৱহাৰৰ পৰামৰ্শ দিছিল যদিও জ্যোতিপ্ৰসাদে সেই পৰামৰ্শ মনা নাছিল৷ ইয়াৰ বাবে দৰ্শকৰ চকুত কলগছবোৰ সহজে ধৰা পৰিছিল৷ লক্ষ্মীনাথ দাসে যুক্তি দৰ্শাইছিল যে, কেমেৰাৰ সমুখত কলগছ ব্যৱহাৰ কৰিলে মঞ্চসদৃশ মায়া সৃষ্টি কৰিব পৰা নাযাব৷
ব্যক্তিগত জীৱন
উত্তৰ গুৱাহাটীৰ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ কন্যা অন্নবালা বৰুৱাৰ সৈতে ১৯১৯ চনত লক্ষ্মীনাথ দাসে যুগ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ লক্ষ্মীনাথ দাসৰ কেইগৰাকীমান বিশিষ্ট বন্ধু হৈছে-সংগীতজ্ঞ-কবি উমেশ চন্দ্ৰ চৌধুৰী, প্ৰত্নতত্ত্ববিদ ৰাজমোহন নাথ, 'জয়ন্তী'ৰ সম্পাদক গিৰীশ চন্দ্ৰ বৰুৱা, আৰু সাংবাদিক হৰেন্দ্ৰনাথ বৰুৱা৷ অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকাই এওঁলোকৰ পাঁচজনীয়া বন্ধুমহলটোক 'স্মৃতিৰ পাপৰি'ত গুৱাহাটীৰ পঞ্চপাণ্ডৱ বুলি আখ্যায়িত কৰিছিল৷
মৃত্যু
১৯৬৯ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰি তাৰিখে লক্ষ্মীনাথ দাসৰ দেহাৱসান ঘটে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:বিজ্ঞান লেখক শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকী
বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকী Electrical engineering হৈছে অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যাসমূহৰ ভিতৰৰ এক পুৰণি তথা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিভাগ য'ত বিদ্যুৎ, অণুবিদ্যুৎ, আৰু বিদ্যুৎ-চুম্বকত্বৰ কাৰিকৰী অধ্যয়ন-প্ৰশিক্ষণ আৰু ক্ষেত্ৰ-প্ৰয়োগৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে যেতিয়া বেতাঁৰ-বাৰ্তা, দূৰভাষ, বিদ্যুত-শক্তি বিতৰণ ব্যৱস্থাৰ ব্যৱসায়িকৰণ আৰম্ভ হয়, তেতিয়াৰ পৰাই এই বৃত্তিটোৱে গা কৰি উঠে।
বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকীৰ বিভিন্ন উপ-বিভাগ সমূহৰ ভিতৰত অণুবিদ্যুৎ, আংকিক-গন্ত্ৰ, উচ্চ-শক্তি অভিযান্ত্ৰিকী, দুৰ-সংযোগ, বৈদ্যুতিক-নিয়ন্ত্ৰণ তন্ত্ৰ, অনাতাঁৰ-তৰংগ অভিযান্ত্ৰিকী, সংকেত-পৰিশোধন, বৈদ্যুতিক জোখমাখ আৰু সম্পৰ্কীয় আহিলাপাতি আৰু অতি সূক্ষ্ম-বিদ্যুৎ বিদ্যাও অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে।
বৈদ্যুতিক অভিযন্তা সকলে সাধাৰণতে শিক্ষান্তত স্নাতক উপাধি লাভ কৰি স্বীকৃত হয়। কৰ্মত-জড়িত অভিযন্তা সকল পেশাদাৰী প্ৰমাণপত্ৰিত অথবা পেশাদাৰী গোটৰ সদস্য হ'ব পাৰে। তেনে দুই প্ৰতিষ্ঠিত গোট হৈছে Institute of Electrical and Electronic Engineers (IEEE) আৰু Institution of Engineering and Technology (IET)।
বৈদ্যুতিক অভিযন্তা সকলে বিভিন্ন ধৰণৰ কাৰখানাত বিভিন্ন স্থানত কাম কৰে আৰু যাৰ বাবে তেওঁলোকৰ পৰা ভিন্ন ক্ষেত্ৰবিশেষ দক্ষতা আৰু পাৰদৰ্শিতা আশা কৰা হয়। এনে ক্ষেত্ৰসমূহ সাধাৰণ বৈদ্যুতিক-বৰ্তনী তত্ত্ব জ্ঞানৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰবন্ধন দক্ষতা পৰ্য্যন্ত লৈকে হ'ব পাৰে। সেইদৰে তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰা আহিলা পাতি সমূহ এটি সাধাৰণ বিভৱ-পাৰ্থক্য মাপনযন্ত্ৰ ভল্টামিটাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি উন্নত প্ৰদ্যোগিৰ তৰংগবিশ্লেষক অথবা অত্যাধুনিক কল্পসৃষ্টি আৰু প্ৰস্তুতিকৰণৰ বাবে লাগতিয়াল গন্ত্ৰপ্ৰান পৰ্য্যন্ত হ'পাৰে।
ইতিহাস
১৯শ শতিকাৰ পৰাই বিদ্যুৎ বৈজ্ঞানিক সমাজৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ আহিছে। ভাৰ্শ্বৰিয়াম (এবিধ যন্ত্ৰ যি স্থৈতিকভাৱে আধানিত বস্তুৰ উপস্থিতি ধৰা পেলাই ) উদ্ভাৱন কৰা ৱিলিয়াম জিলবাৰ্টক বিশ্বৰ প্ৰথমজন বৈদ্যুতিক অভিযন্তা হিচাপে গণ্য কৰা হ্য়। চুম্বকত্ব আৰু স্থিৰ-বিদ্যুতৰ মাজত পাৰ্থক্য দাঙি ধৰা তেৱেই হৈছে প্ৰথমজন ব্যক্তি। ১৭৭৫ চনত এলেছেন্দ্ৰ' ভ'ল্টাই ইলেক্ট্ৰ'ফ'ৰাচ(স্থিৰ আধান উতপাদন কৰা এবিধ যন্ত্ৰ) উদ্ভাৱন কৰে আৰু ১৮০০ চনত ভ'ল্টাই ভ'ল্টায়িক পাইল উদ্ভাৱন কৰে যি বৈদ্যুতিক বেটাৰীৰ উত্তৰসূৰী আছিল।
উনবিংশ শতিকা
১৯শ শতিকাৰ আগলৈকে এই বিষয়ৰ ওপৰত গৱেষণা বিশেষ আগবঢ়া নাছিল। ১৮২৭ চনত জিয়ৰ্গ অ'মএ পৰিবাহী তাঁৰত বিদ্যুৎ প্ৰবাহ আৰু potential differenceৰ মাজৰ সম্পৰ্ক দাঙি ধৰে ,১৮৩১ চনত মাইকেল ফেৰাডেএ বিদ্যুত-চুম্বকত্ব induction আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু ১৮৭৩ চনত জেমচ্ ক্লাৰ্ক মেক্সৱেলএ বিদ্যুত আৰু চুম্বকত্বৰ একক সূত্ৰ নিজৰ কিতাপ "বিদ্যুৎ আৰু চুম্বকত্ব"ত প্ৰকাশ কৰে।
১৮৩০ৰ দশকৰ প্ৰথমাৰ্ধত টেলিগ্ৰাফৰ জ্বৰিয়তে বিদ্যুতৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগৰ চেষ্টা চলোৱা হৈচিল। উনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে লেণ্ড-লাইন, ছাবমেৰিন কেবল আৰু ১৮৯০ৰ পৰা তাঁৰবিহীন টেলিগ্ৰাফীৰ উদ্ভাৱনে গোটেই পৃথিৱীতে আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰে।
এই ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ আৰু বিকাশৰ ফলত এক স্বীকৃত ইউনিতৰ প্ৰয়োজন আহি পৰিল। ১৮৯৩ চনত চিকাগ'ত হোৱা আন্তঃ ৰাষ্ট্ৰীয় সমাৰোহত ভ'ল্ট, এম্পিয়েৰ, কুলম্ব, ফাৰাদ আৰু হেন্ৰীক বিদ্যুতৰ প্ৰাথমিক ইউনিত হিচাপে স্বীকৃত হয়।
পূৰ্বতে বিদ্যুৎ শিক্ষাক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ অংগ হিছাপে গণ্য কৰা হৈছিল। ১৮৮২ চনত ডাৰ্মষ্টাড্ প্ৰদ্যোগী প্ৰতিষ্ঠানত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিক বিভাগ আৰম্ভ কৰা হ্য়। ১৮৮৫ চনৰ পৰাহে উচ্চ-শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান যেনে মাছাচুছেট্ছ ইনষ্টিটিয়ুত অফ্ টেক্ন্'ল্'জী আৰু কৰ্ণেল বিশ্ববিদ্যালয়য়ে বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকীৰ স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰে।
এই দশক কেইটাত বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকীৰ গুৰুত্ব লক্ষণীয়ভাৱে বৃদ্ধি পায়। ১৮৮২ চনত থমাচ এডিচনএ বিশ্বৰ প্ৰথমটো ডাঙৰ পৰীসৰৰ বিদ্যুৎ শক্তি নেটৱৰ্ক মুকলি কৰে যি নিউ য়ৰ্ক চহৰৰ মেনহাট্টান দ্বীপৰ ৫৯ জন উপভুক্তাক ১১০ ভ'ল্টৰ পোনপটীয়া বিদ্যুৎ (ডাইৰেক্ট কাৰেণ্ট) যোগান ধৰে। ১৮৮৪ চনত চাৰ্লচ পাৰ্ছনচএ ভাপ টাৰ্বাইন উদ্ভাৱন কৰি অধিক মিতব্যয়ী বিদ্যুত উৎপাদনৰ পথ প্ৰশস্থ কৰে। পৰিবৰ্ত্তনশীল বিদ্যুৎ (এ.চি.) প্ৰবাহে দীৰ্ঘ দূৰত্বৰ বিদ্যুৎ পৰিবহণ কম খৰচতে সম্ভৱ কৰি তুলিলে। এই ক্ষত্ৰত কেৰ'লী জিপাৰন'স্কী, অট' ব্লেঠী আৰু মিক্সা দেৰিৰ ট্ৰেন্সফৰ্মাৰৰ নমুনা (পাছলৈ জেড॰দি. ভি. ট্ৰান্সফৰ্মাৰ ৰূপে জনাজাত) আৰু তাৰ লগতে লুচিয়েন গৌলাৰ্ড, জন ডিক্সন গিব্বছ আৰু ৱিলিয়াম ষ্টেনলী জুনিয়ৰৰ ট্ৰেন্সফৰ্মাৰৰ নমুনাৰ অৰিহণা লেখত ল'বলগীয়া। ব্যৱহাৰিক ইণ্ডাক্সন ঘূৰ্ণকে আদি কৰি পৰিবৰ্ত্তনশীল বিদ্যুৎ (এ.চি.) ঘূৰ্ণক (মটৰ)ৰ ডিজাইন গেলিলিঅ' ফেৰাৰিচ আৰু নিক'লা টেছলা দুয়োৱে স্বতন্ত্ৰভাৱে উদ্ভাৱন কৰিছিল। সেই ডিজাইনৰ ভিত্তিতে মিখেইল ড'লিভ'-ড'ব্ৰ'ভলস্কী আৰু চাৰ্লচ ইউজিন লেন্সল্'ট ব্ৰউনএ ব্যৱহাৰিক ৩-ফে'জ ৰূপলৈ বিকশিত কৰে। চাৰ্লচ ষ্টেইনমেটজ আৰু অ'লিভাৰ হেভিছাইদএ অল্টাৰ্নেটং বিদ্যুৎ প্ৰবাহ অভিযান্ত্ৰিকীৰ আনুমানিক (থিয়'ৰিটিকেল) দিশলৈ অনবদ্য অৱদান আছে।  পৰৱৰ্ত্তী পৰ্য্যায়্ত সমগ্ৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত এ.চি. বিদ্যুতৰ ব্যৱহাৰ বিয়পি পৰে যাৰ ফলশ্ৰুতিত জৰ্জ ৱেষ্টিংহাউচৰ পৃষ্ঠপোষকতাত গঢ়ি উঠা পৰিবৰ্ত্তনশীল বিদ্যুৎ (এ.চি.) প্ৰণালী আৰু থমাচ এডিচনৰ পৃষ্ঠপোষকতাত গঢ়ি উঠা পোনপটীয়া বিদ্যুৎ (ডি.চি) প্ৰণালীৰ ব্যৱহাৰক লৈ সংঘাত সৃষ্টি হয় যাক কাৰেণ্টৰ যুঁজ ("ৱাৰ অফ কাৰেণ্টচ") নামে জনা যায়; য'ত পৰিবৰ্ত্তনশীল বিদ্যুৎ (এ.চি.) প্ৰণালীৰ হে বিজয় হৈছিল বুলি ক'ব পাৰি।
আধুনিক বিকাশ
ৰেডিঅ' উদ্ভাৱনৰ সময়ত বহু বিজ্ঞানী তথা উদ্ভাৱকে ৰেডিঅ' প্ৰযুক্তি আৰু সূক্ষ্ম-বিদ্যুতৰ বিকাশত অৰিহণা আগবঢ়াই। জেমচ ক্লাৰ্ক মেক্সৱেল এ ১৮৫০ৰ দশকত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বৈদ্যুতি-চুম্বকীয় ৰশ্মিৰ মাজৰ সম্পৰ্ক গাণিতিক ভাৱে দেখুৱাবলৈ সক্ষম হোৱাৰ লগতে অদৃশ্য বায়ুযুক্ত তৰংগৰ সম্ভাৱনাৰ কথা ব্যক্ত কৰিছিল (যি পাছলৈ ৰেডিঅ' তৰংগ হিচাপে জনাজাত হ'ল। ১৮৮৮ চনত নিজৰ প্ৰতিষ্ঠিত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ পৰীক্ষণত এইনৰিচ হাৰ্টজ্এ "স্পাৰ্ক-গেপ ট্ৰেন্সমিটাৰ"ৰ সহায়ত ৰেডিঅ' তৰংগ উৎপাদন কৰি তাক সাধাৰণ বৈদ্যুতিক যন্ত্ৰৰে মাপ কৰি মেক্সৱেলৰ ৰেডিঅ' তৰংগৰ সূত্ৰৰ প্ৰমাণ দাঙি ধৰে। ইয়াৰ পৰৱৰ্তী পৰ্য্যায়ত অন্যান্য পদাৰ্থ বিজ্ঞানী সকলে ৰেডিঅ' তৰংগৰ প্ৰেৰণ আৰু অনুসন্ধানৰ প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ ঘটাই। ১৮৯৫ চনত গুগলিয়েলমো মাৰ্কনিয়ে এই সমূহ "হাৰ্টিজিয়ান তৰংগ" ৰ প্ৰেৰণ আৰু অনুসন্ধানৰ জনাজাত প্ৰক্ৰিয়াৰ সহায়ত বাণিজ্যিক ব্যৱহাৰৰ উপযোগী এক অঁনাতাৰ টেলিগ্ৰাফী প্ৰণালী গঢ়াৰ কাম আৰম্ভ কৰে। প্ৰথমে তেওঁ ডেৰ মাইল দূৰত্বলৈ অনাতাঁৰ সংকেত পঠিয়াবলৈ অক্ষম হৈছিল। ১৯০১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তেওঁ এনে তৰংগ প্ৰেৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হয় যি পৃথিৱীৰ গোলাকাই আকৃতিৰ দ্বাৰা অপ্ৰভাৱিত। পাছৰ ফাললে তেওঁ কৰ্ণৱালৰ পল্ধো আৰু নিউফাউণ্ডলেণ্ডৰ ছেইণ্ট জ'নচৰ মাজত আটলাণ্টিক মহাসাগৰৰ মাজেৰে ২১০০ মাইল দূৰত্বত অনাতাঁৰ সংকেত প্ৰেৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
১৮৯৭ চনত কাৰ্ল ফাৰ্ডিনেণ্ড ব্ৰউনে অ'চ্চিল'স্ক'পৰ অংশ হিচাপে কেঠড ৰশ্মি টিউবৰ আত্মপ্ৰকাশ ঘটাই, যি পৰৱৰ্তী সময়ত টেলিভিজন বা টি. ভি.ৰ এক নিৰ্ণনায়ক প্ৰযুক্তি হৈ পৰে। ১৯০৪ চনত জন ফ্লেমিঙে প্ৰথম ৰেডিঅ' টিউব আৰু ডায়ড আৱিষ্কাৰ কৰে। দুবছৰৰ পিছত ৰবাৰ্ট ভন লিবেন আৰু লি ডি ফৰেষ্টে স্বৰন্ত্ৰ ভাৱে এমপ্লিফায়াৰ টিউব (ট্ৰায়ড) বিকাশ কৰি উলিয়াই।
শিক্ষা
বৈদ্যুতিক অভিযন্তা হ'বলৈ হ'লে বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকী, অণুবিদ্যুৎ অভিযান্ত্ৰিকী বা বৈদ্যুতিক আৰু অণুবিদ্যুৎ অভিযান্ত্ৰিকীত মেজৰ হিচাপে থকা এটা ডিগ্ৰীৰ প্ৰয়োজন হয়। তিনিওটা ডিগ্ৰীতে একেইখিনি বসস্তোকে পঢ়োৱা হয় যদিও ডিগ্ৰী কেইটাৰ নামানুসৰে কিছু ঠাইত বেছি গভিৰকৈ জোৰ দিয়া হয়। এনেধৰণৰ ডিগ্ৰীৰ সময়সীমা চাৰিৰ পৰা পাঁচ বছৰ যাকব বিশ্ববিদ্যালয় বিশেষে "বেচেলৰ অফ ইঞ্জিনিয়াৰিং","বেচেলৰ অফ টেকন'ল'জী" বা "বেচেলৰ অফ চায়েন্স" হিচাপে জনা যায়। উক্ত ডিগ্ৰী কেইটাত বিভিন্ন বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকীৰ বিষয়ৰ উপৰিও পদাৰ্থ বিজ্ঞান, গণিত, কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰকল্প ব্যৱস্থাপনাৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ সমূহ
শ্ৰেণী:অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যা
ডিমাছা ভাষা
ডিমাছা ভাষা‌ (Dimasa Language) ভাৰতৰ অসম বিভিন্ন ঠাইত যেনে, নগাঁও, কাৰ্বি আংলং, ডিমা হাচাও আৰু নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ ডিমাছা জনগোষ্ঠী সকলৰ মাতৃভাষা। ডিমাছাসকল ঘাইকৈ ডিমা হাচাও (পূৰ্বৰ উত্তৰ কাছাৰ) জিলাত বাস কৰে৷ ডিমাছাসকল অসমৰ আদিম অধিবাসীসকলৰ অন্যতম৷ ডিমাছাসকল তিব্বত-বৰ্মী শাখাৰ বড়োসকলৰ সৈতে প্ৰায় একেধৰণৰ ফৈদ। 'ডিমাছা' শব্দৰ অৰ্থ হৈছে 'ডি : পানী, মা : বৃহৎ, ছা : সন্তান' অৰ্থাৎ ডাঙৰ নৈৰ সন্তান। আদিতে ডিমাছাসকল দিখৌ আৰু ধনশিৰি নৈৰ মাজত বাস কৰিছিল। পাছত ৰাজনৈতিক কাৰণত তেওঁলোক তাৰ পৰা উঠি গৈ উত্তৰ কাছাৰ জিলাত বসবাস কৰিবলৈ লয়।
ডিমাছা ভাষাৰ বৈশিষ্ট্য
ডিমাছাসকলে কোৱা ডিমাছা ভাষাৰ নিজা লিপি নাই। ডিমাছা ভাষা তিব্বত-বৰ্মী ভাষা ফৈদৰ৷ তিব্বত বৰ্মী ভাষাসমূহৰ কিছুমান উমৈহতীয়া বৈশিষ্ট্য দেখা যায়৷
আন্তঃভাষিক সম্পৰ্ক
ডিমাছাসকলৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে উজনি অসমত ৰাজত্ব কৰিছিল৷ তাৰ প্ৰমাণ স্বৰূপে “ডি’’ আখৰযুক্ত নামবোৰে প্ৰমাণ৷ নৈ আৰু ঠাইৰ নামবোৰৰ প্ৰায়বোৰেই ডি-যুক্ত; যেনে: ডিখৌ, ডিমৌ, ডিব্ৰু, ডিবাং আদি অনেক শব্দ আছে৷ কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ আটাইবোৰ ঠালৰ ভিতৰত ডিমাছা ভাষা সুচল৷ ডিমাছা ভাষাই অইন জনজাতীয় ভাষাৰ সহায় নোলোৱাকৈ ভাব প্ৰকাশ কৰিব পাৰে৷ অসমীয়া ভাষাত ডিমাছা ভাষাৰ বহুতো শব্দ-সম্ভাৰ কিছুমান পৰিবৰ্তিত ৰূপত আৰু কিছুমান অবিকল ৰূপত সোমাই আছে৷
অসমীয়া আৰু ডিমাছা ভাষা
অসমীয়া ভাষা বিভিন্ন ভাষাৰ সংমিশ্ৰণত গঢ়ি উঠা ভাষা৷ একেই ভৌগলিক ভূখণ্ডত থকা কাৰণে ডিমাছা ভাষাৰো বহু শব্দ সম্ভাৰ অসমীয়া ভাষাত সোমাইছে আৰু বহু অসমীয়া শব্দও ডিমাছা ভাষাৰ মাজত নিগাজী হৈ পৰিছে৷ ডিমাছা ভাষাৰ লিপি সম্পৰ্কে এতিয়াও মতদ্বৈধতা আঁতৰা নাই৷ কোনোৱে বাংলা লিপি, কোনোৱে অসমীয়া লিপি, কোনোৱে দেৱনাগৰী আৰু আন কিছুমানে ৰোমান লিপি গ্ৰহণ কৰাৰ সপক্ষে থকা বাবে স্থিৰ সিদ্ধান্তত এতিয়াও আহিব পৰা নাই৷ অৱশ্যে নিৰূপমা হাগজেৰে ডিমাছা ভাষাৰ লিপি আদিতে অসমীয়াই আছিল বুলি বিভিন্ন তথ্য দাঙি ধৰিছে৷ মাইবঙত কছাৰী ৰজা মেঘনাৰায়ণৰ ৰাজত্বৰ কালৰ প্ৰস্তৰ লিপিত থকা “ৰ’’ আখৰ অসমীয়া “ৰ’’ৰ সৈতে একেই৷ মহাৰাজ কৃষ্ণচন্দ্ৰ নাৰায়ণ আৰু গোবিন্দ চন্দ্ৰ নাৰায়ণে লিখা পুথিতো “ৰ’’ ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ সাহিত্যিক নিৰূপমা হাগজেৰে শেষলৈ অসমীয়া লিপিকে তেওঁ লিখাৰ মাধ্যম কৰি লৈ কেইবাখনো কিতাপ লিখে৷  ডিমাছা ভাষাত অসমীয়া বৰ্ণৰ উচ্চাৰণো প্ৰায় একেই৷ মাত্ৰ শ, ষ, আৰু স ধ্বনি চ আৰু ভ ধ্বনি ব উচ্চাৰণ কৰা হয়৷ যেনে, সিংহ>চিং, সুখ>চুখ, ভাদ>বাদাও, ভাটৌ> বাথৌ আদি৷
ডিমাছা ভাষাৰ অভিধান
কাছাৰ জিলাৰ পুলিছ চুপাৰিণ্টেণ্ডেণ্ট W.C.M. Dundasএ ১৯০৮ চনত Outline Grammar And Dictionary নামেৰে এখনি অভিধান লিখে৷ তাৰপিছত, মণিচৰণ বৰ্মনে “হৈড়ম্ব ভাষা প্ৰৱেশ’’ নামৰ বাংলা ভাষাত লিখা ডিমাছা শব্দকোষ লিখে৷ ১৯৯২ চনত গড়কাপ্তানী বিভাগৰ ইঞ্জিনিয়াৰ শ্ৰী নগেন্দ্ৰনাথ বৰুৱাই “ ডিমাছা ভাষাৰ ভঁৰাল’’ নামে এখনি অভিধান লিখে আৰু ২০০৫ চনত প্ৰকাশ পায়, নিৰূপমা হাগজেৰে লিখা “ডিমাছা গ্ৰাউৰেণ’’ নামৰ অভিধানখন অসমীয়া ভাষাত লিখা আৰু ডিমাছা ভাষাৰ অসমীয়া অৰ্থ দিয়া হৈছে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
শ্ৰীলতা বাটলিৱালা
শ্ৰীলতা বাটলিৱালা (Srilatha Batliwala) এগৰাকী সমাজ কৰ্মী, নাৰী অধিকাৰৰ সমৰ্থক, বিদ্বান, নাৰী সবলীকৰণৰ বহু গ্ৰন্থৰ লেখিকা। তেওঁ কৰ্ণাটকৰ বাংগালুৰুৰ বাসিন্দা। ১৯৭০ দশকৰ শেষাৰ্দ্ধৰ পৰা তেওঁ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সক্ৰিয়তা, পোষকতা, পাঠদান, গৱেষণা, প্ৰশিক্ষণত জড়িত হৈ আছে।
১৯৮০ দশকৰ মাজভাগমানৰ পৰা মহিলা সবলীকৰণৰ সংজ্ঞা দিবলৈ আৰম্ভ কৰা হয়, যিটো বাটলিৱালাৰ মতে এনে এটা পৰিভাষা, যিয়ে "কল্যাণ, উত্থান, সম্প্ৰদায়ৰ অংশগ্ৰহণ আৰু দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূলকৰণ"ক বুজায়।
জীৱনী
ভাৰতৰ বেংগালুৰুত বাটলিৱালাৰ জন্ম হয়। বম্বেৰ টাটা ইনষ্টিটিউট অফ ছ'চিয়েল ছায়েন্সৰ পৰা তেওঁ সমাজ বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৭০ চনৰ শেষৰ ফালৰ পৰা ১৯৯০ চনৰ শেষলৈকে তেওঁ ভাৰতত নাৰীবাদী আন্দোলনৰ প্ৰসাৰ, মহিলাৰ নেতৃত্বসুলভ গুণৰ বিকাশ কৰা, লিংগ-সংবেদনশীল বিষয়সমূহ নিৰীক্ষণ আৰু মূল্যায়ন কৰা আদি কাম কৰিছিল। চাৰিটা প্ৰতিষ্ঠান আৰু দুটা তৃণমূল পৰ্যায়ৰ নাৰীবাদী অভিযানত তেওঁৰ ভূমিকা আছিল। নব্বৈৰ দশকৰ মাজভাগৰ পৰা বেংগালুৰুৰ বাহিৰত বহু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিষ্ঠানত কাম কৰি আহিছে; নিউয়ৰ্ক মহানগৰৰ ফৰ্ড ফাউণ্ডেশ্যনৰ প্ৰগ্ৰেম অফিচাৰ হিচাপে (১৯৯৭ - ২০০০); হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত 'আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিক সমাজ, বিশেষকৈ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় তৃণমূল পৰ্যায়ৰ আন্দোলন'ৰ ওপৰত হাউজাৰ চেণ্টাৰ ফৰ ননপ্ৰফিট অৰ্গেনাইজেচনৰ চিভিল ছ'চাইটি ৰিচাৰ্চ ফেলো আৰু নিউয়ৰ্ক মহানগৰৰ ৱ’ৰ্ড অফ দ্য ৱুমেনছ্ এনভিৰনমেণ্ট এণ্ড ডেভেলপমেণ্ট অৰ্গেনাইজেছনৰ অধ্যক্ষ।
বাটলিৱালা নাৰীৰ অধিকাৰৰ সৈতে জড়িত বহু সংস্থাৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত; যেনে- "এছোচিয়েচন ফৰ উইমেনছ ৰাইটছ ইন ডেভেলপমেণ্ট"ৰ (AWID) স্কলাৰ এছোচিয়েট, "জেণ্ডাৰ এট ৱৰ্ক" ব’ৰ্ডৰ (মহিলাৰ এক বিশ্বব্যাপী নেটৱৰ্ক) সহ-সভাপতি, আৰু ১৯৮৪ চনত নগৰীয়া দৰিদ্ৰসকলে সমাজৰ উন্নয়নমূলক কামত অংশগ্ৰহণৰ সুবিধাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰা সমুদয়া নিৰ্মাণ সহায়ক আৰু মুম্বাইৰ SPARC-ৰ ব'ৰ্ড সদস্য। তেওঁ বেংগালুৰুৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ ছায়েন্সৰ নেচনেল ইনষ্টিটিউট অৱ এডভান্সড ষ্টাডিজতো কৰ্ণাটকৰ নাৰীৰ মৰ্যাদাৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰিছিল। তেওঁৰ সৱলীকৰণৰ কাৰ্যই গ্ৰাম্য আৰু চহৰীয়া উভয় অঞ্চলৰ দৰিদ্ৰ আৰু দলিত মহিলাসকলক উপকৃত কৰিছে। [5] গাঁৱৰ দৰিদ্ৰ আৰু অশিক্ষিত মহিলাসকলক পঞ্চায়তীৰাজৰ অন্তৰ্গত স্থানীয় স্বশাসিত সংস্থাসমূহলৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰাটো বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য; কেইবাখনো জিলাত তেওঁলোকৰ প্ৰতিনিধিত্ব মহিলাৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত ৩৩% সংৰক্ষণ সীমাৰ বহু ওপৰত আছিল।
প্ৰকাশন
বাটলিৱালাৰ নাৰী সৱলীকৰণ আৰু উন্নয়নৰ বিষয়সমূহৰ ওপৰত বহু ৰচনা আছে। ২০টাতকৈও অধিক ভাষাত প্ৰকাশিত তেওঁৰ সুপৰিচিত গ্ৰন্থ Women's Empowerment in South Asia – Concepts and Practices (১৯৯৩), যিখন মহিলা সবলীকৰণৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ হাতপুথি হিচাপে বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তেওঁৰ আন গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰকাশনসমূহ হ'ল: লিংগ সমীকৰণৰ বিষয়ে ষ্টেটাচ অফ ৰুৰেল ৱুমেন ইন কৰ্ণাটক (১৯৯৮); লিংগ সমতাৰ বিষয়ে ট্ৰেন্সনেচনেল চিভিল ছ'চাইটি: এন ইণ্ট্ৰ’ডাকচন ৱিথ লয়ড ডেভিদ ব্ৰাউন (২০০৬); গ্ৰাছৰুট মুভমেণ্টছ এজ গ্ল'বেল এক্টৰছ; আৰু ফেমিনিষ্ট লিডাৰশ্বিপ ফৰ ছ'চিয়েল ট্ৰেন্সফৰ্মেচন: ক্লিয়াৰিং দ্য কনচেপচুৱেল ক্লাউড (২০১১)।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী লেখক
পাপুমপাৰে জিলা
পাপুমপাৰে জিলা (Pron:/ˌpæpəm ˈpæɹɪ or ˈpɑ:ɹeɪ/) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা৷ ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই জিলা অৰুণাচল প্ৰদেশৰ আটাইতকৈ জনবহুল জিলা৷ জিলাখনৰ সদৰ ঠাই য়ুপিয়াত অৱস্থিত৷ জিলাখনৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক নিচি জনজাতিৰ৷
ইতিহাস
১৯৯৯ চনত নামনি সোৱণশিৰি জিলাৰ একাংশ পৃথক কৰি পাপুমপাৰে জিলা সৃষ্টি কৰা হৈছিল৷
ভৌগোলিক অৱস্থান
পাপুমপাৰে জিলাৰ সদৰ ঠাই য়ুপিয়া (Yupia)৷ এই জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ২,৮৭৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ৷ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৰাজধানী ইটানগৰ এই জিলাতে অৱস্থিত৷
মহকুমা
পাপুমপাৰে জিলাখন চাৰিটা মহকুমাত বিভক্ত: বালিজানম, দৈমুখ, কিমিন আৰু চাগালি (Sagalee)৷ ইয়াৰোপৰি জিলাখন পোন্ধৰটা প্ৰশাসনিক বৃত্তত বিভক্ত- বালিজান (Balijan), ইটানগৰ (Itanagar), নাহৰলগুণ (Naharlagun), দৈমুখ (Doimukh), তৰু (Toru), চাগালি (Sagalee), লেপ’ৰিয়াং (Leporiang), মেনিগ’ (Mengio), কিমিন (Kimin), বান্দৰদেৱা (Banderdewa), তাৰাচ’ (Tarasso), কাকৈ (Kakoi), গুমত’ (Gumto), পৰাং (Parang), আৰু চংদুপ’তা (Sangdupota)৷
এই জিলাৰ অৰুণাচল বিধানসভাৰ তিনিটা সমষ্টি আছে: ইটানগৰ, দৈমুখ আৰু চাগালি৷ এই সকলোবোৰ অঞ্চল পশ্চিম অৰুণাচল লোক সভা সমস্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷
ইটানগৰ ৰাজধানী কমপ্লেক্স পৃথক সহউপায়ুক্তই পৰিচালনা কৰে৷ ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত প্ৰশাসনিক বৃত্ত তিনিটা: ইটানগৰ, নাহৰলগুণ আৰু বান্দৰদেৱা৷ ২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰে এই ৰাজধানী কমপ্লেক্সৰ গঠনত অনুমোদন জনায়৷ বৰ্তমান এই অঞ্চলটো পৃথক জিলাৰ দৰে পৰিচালনা কৰা হয়৷
জনসংখ্যা
পাপুমপাৰে জিলাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ অধিবাসী নিচি (Nyishi) জনজাতিৰ লোক৷ তেওঁলোক পৰম্পৰাগতভাৱে দনী প’ল’ৰ অনুগামী৷
জৈববৈচিত্ৰ্য
১৯৭৮ চনৰ পাপুম পাৰে জিলাৰ ১৪০ বৰ্গ কিলিমিটাৰ আগুৰি ইটানগৰ বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য (Itanagar Wildlife Sanctuary) সৃষ্টি কৰা হয়৷
ধনীৰাম বৰুৱা (চিকিৎসক)
ডাঃ ধনীৰাম বৰুৱা এগৰাকী হৃদশল্য চিকিৎসক। তেওঁ জেনোট্ৰেন্সপ্লাণ্টেচনৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অগ্ৰণী ভূমিকাৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁক ভাৰতৰ পিগ হাৰ্ট ডাক্তৰ বুলি জনা যায়। ১৯৯৭ চনৰ ১ জানুৱাৰী তাৰিখে তেওঁ মানুহৰ শৰীৰত গাহৰিৰ হৃদযন্ত্ৰ সংৰোপণ কৰা বিশ্বৰ প্ৰথম গৰাকী হৃদশল্য চিকিৎসক। অৱশ্যে পৰৱৰ্তী সময়ত ৰোগী গৰাকীৰ মৃত্যু হৈছিল। ২৫ বছৰ পিছত জানুৱাৰী ২০২২-ত গাহৰিৰ পৰা মানুহলৈ হৃদযন্ত্ৰৰ সফল সংৰোপক বাৰ্টলী পি. গ্ৰিফিথৰ তেওঁ পূৰ্বসূৰী আছিল। গ্ৰিফিথে আনুবংশিকভাৱে পৰিৱৰ্তিত গাহৰিৰ হৃদযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ বিপৰীতে, বৰুৱাই এটা সাধাৰণ গাহৰিৰ হৃদযন্ত্ৰ সংৰোপণ কৰিছিল। তেওঁ ধনীৰাম বৰুৱা হৃদযন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰু গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক।
গৱেষণা, দাবী আৰু বিতৰ্ক
সমগ্ৰ কেৰিয়াৰত ডাঃ বৰুৱাই তেওঁৰ ভৌতিক ধাৰণা আৰু অগতানুগতিক পদ্ধতিৰে বিতৰ্কৰ সূত্ৰপাত কৰে। ডাঃ বৰুৱাই তেওঁৰ ৰোগী পূৰ্ণ শইকীয়াৰ দেহত সংৰোপণ কৰা গাহৰিৰ হৃদযন্ত্ৰটোৱে সাত দিন কাম কৰিছিল, পৰৱৰ্তী সময়ত ৰোগীৰ শৰীৰে এই সংৰোপণ প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। অৱহেলা আৰু চিকিৎসাৰ নৈতিকতা উলংঘনৰ দোষত ডাঃ বৰুৱাক ৪০ দিনৰ বাবে কাৰাগাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। তেওঁৰ ক্লিনিক আৰু গৱেষণা কেন্দ্ৰটো ক্ৰোধিত জনতাই জ্বলাই দিছিল। তেওঁক এজন উন্মাদ ব্যক্তি বুলি আখ্যা দিয়া হৈছিল আৰু স্থানীয় লোকে সামাজিকভাৱে বহিষ্কাৰ কৰিছিল। এইক্ষেত্ৰত নিৰুৎসাহিত হৈয়ো তেওঁ নিজৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা অব্যাহত ৰাখিছিল, আৰু দাবী কৰিছিল যে মানুহৰ শৰীৰত গাহৰিৰ হৃদযন্ত্ৰৰ সফল সংৰোপণ সম্ভৱ। পিছত তেওঁ তেওঁৰ অপমান আৰু অন্যায় আচৰণৰ বাবে চৰকাৰৰ পৰা ক্ষতিপূৰণ দাবী কৰিছিল। তেওঁ এইচআইভি/এইডছৰ নিৰাময় পোৱা বুলিও দাবী কৰিছিল।
উত্তৰাধিকাৰী
বৰুৱাই দাবী কৰে যে এইচআইভি/এইডছত ভুগি থকা ৮৬জন ৰোগী তেওঁৰ দ্বাৰা আৰোগ্য হৈছে যাৰ বাবে কোনো পৰম্পৰাগত ঔষধ উপলব্ধ নহয়। তেওঁ "এইডছ ৰিচিভ দ্য ৰিচিভেবল উইথ বৰুৱা কমবেট জিনছ" শীৰ্ষক এখন কিতাপ লিখি উলিয়াইছে।
উমেশ চন্দ্ৰ ডেকা
উমেশ চন্দ্ৰ ডেকা (১৯৫০-) একাধাৰে লোক-সংস্কৃতিৰ গৱেষক, সাহিত্যিক, সম্পাদক আৰু অধ্যাপক। তেওঁ এসময়ত টংলা মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত পূব কামৰূপ কলেজৰো অধ্যাপক হিচাপে নিয়োজিত হয়।
শংখ ঘোষ
শংখ ঘোষ (Shankha Ghosh, জন্ম: চিত্তপ্ৰিয় ঘোষ, ৫ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৩২ – ২১ এপ্ৰিল ২০২১) হ'ল এজন ভাৰতীয় কবি আৰু সমালোচক। ১৯৫১ চনত তেওঁ কলিকতাৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰপৰা পূৰ্ব স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু ১৯৫৪ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। 'বাবৰৰ প্ৰাৰ্থনা' কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ সাহিত্য পুৰস্কাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১১ চনত তেওঁ পদ্মভূষণ আৰু ২০১৬ চনত লাভ কৰিছিল ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সাহিত্য সম্মান জ্ঞানপীঠ বঁটা।
উমেশ চন্দ্ৰ ডেকা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শংখ ঘোষ
জন্ম আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
শংখ ঘোষৰ প্ৰকৃত নাম আছিল চিত্তপ্ৰিয় ঘোষ। তেওঁৰ দেউতাক মনীন্দ্ৰকুমাৰ ঘোষ আৰু মাতৃ অমলা ঘোষ। বৰ্তমান বাংলাদেশৰ অন্তৰ্গত চাঁদপুৰ জিলাত ১৯৩২ চনৰ ৫ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে শংখ ঘোষৰ জন্ম হৈছিল। পৈতৃক গৃহ আছিল বাংলাদেশৰ বৰিশাল জিলাত। কিন্তু তেওঁ ডাঙৰ হৈছিল পাবনাত। দেউতাকৰ চাকৰিসূত্ৰে পাবনাত থাকি তেওঁ তাৰ চন্দ্ৰপ্ৰভা বিদ্যাপীঠৰপৰা মেট্ৰিক পাছ কৰিছিল।
কেৰিয়াৰ
ঘোষে বংগভাষী কলেজ, চিটি কলেজ, যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, জংগীপুৰ কলেজ, বঢ়হমপুৰ গাৰ্লচ কলেজ আদি কলিকতা আৰু পশ্চিমবংগৰ বহুকেইটা শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানত শিক্ষাদান কৰিছিল। ১৯৯২ চনত তেওঁ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ আইৱাত অনুষ্ঠিত এখন আন্তৰ্জাতিক লিখক সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ঘোষে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়, ছিমলাৰ 'ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ এডভান্স ষ্টাডিজ' আৰু বিশ্ব-ভাৰতীতো অধ্যাপনা কৰিছিল। কুন্তক আছিল তেওঁৰ ছদ্মনাম। বঙালী সাহিত্যক এক নতুন পৰিচয় প্ৰদান কৰাৰ ক্ষেত্ৰত, শক্তি চট্টোপাধ্যায়, সুনীল গংগোপাধ্যায়, বিনয় মজুমদাৰ আৰু উৎপল কুমাৰ বসুৰ দৰে সমকালীন বঙালী সাহিত্যৰ আটাইতকৈ আদৰণীয় লিখকসকলৰ সৈতে শংখ ঘোষৰ নাম 'পঞ্চ পাণ্ডৱ' বুলি উল্লেখ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰীত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:বঙালী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
সুৰজাপুৰী ভাষা
সুৰজাপুৰী এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি অসমীয়া-বাঙালী উপ-গোটৰ অন্তৰ্গত। এই ভাষা মুখ্যতঃ ভাৰতৰ পূব দিশে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, উত্তৰ বংগ, পশ্চিমবংগ আৰু বিহাৰৰ পূব ভাগৰ বংগাঞ্চল বা পূৰ্ণিয়াত। তদুপৰি, নেপালৰ ঝপ জিলা আৰু অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাতো এই ভাষা কোৱা হয়। এই ভাষা ভাষী লোকে কেতিয়াবা এই ভাষাক দেশী ভাষা বুলিও অভিহিত কৰে।
অসমীয়া-বাঙালী উপগোটৰ ভিতৰতো এই ভাষা কামৰূপী ভাগত পৰে, অৰ্থাৎ বাঙালী ভাষাতকৈ সুৰজাপুৰী অসমীয়া ভাষাৰহে অধিক নিকটৱৰ্তী।
ভৌগোলিক বিতৰণ
<mapframe latitude="35.621582" longitude="88.879395" zoom="2" width="400" height="315" />সুৰজাপুৰী ভাষা কোৱা সৰু জনসংখ্যা তিনিখন দেশত বিভক্ত: ভাৰত (বিশেষকৈ পশ্চিম বংগ আৰু বিহাৰ), বাংলাদেশ আৰু নেপাল। সুৰজাপুৰী মুখ্যতঃ সুৰজাপুৰী বাঙালী নামেৰে বিহাৰত কোৱা হয় পূৰ্ণিয়া বিভাগত (কিষণগঞ্জ, কটিহাৰ, পূৰ্ণিয়া আৰু আৰাৰিয়া)। পশ্চিম বংগত এই ভাষা কোৱা হয় উত্তৰ দিনাজপুৰ, দক্ষিণ দিনাজপুৰ, উত্তৰ মালদা আৰু চিলিগুৰীত। বাংলাদেশত এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হয় ঠাকুৰগাঁৱত। নেপালৰ ঝপ আৰু মৰাং জিলাতো এই ভাষা কোৱা হয়।
সম্পৰ্কিত ভাষাসমূহ
সূৰজাপুৰী ভাষা অসমীয়া, বাংলা আৰু মৈথিলীৰ দৰে বৃহৎ জনসংখ্যা থকা ভাষাৰ উপৰিও চুবুৰীয়া কমতাপুৰী (কোচ ৰাজবংশী আৰু ৰংপুৰী) ভাষাৰ সৈতে বহু দূৰ মিল থকা ভাষা।
উপনামসমূহ
সুৰজাপুৰী ভাষাত হেলনীয়া প্ৰত্যয় দেখা যায়: যেনে সা (হামসা-, তোমসা-) আৰু স্মা (যেনে ইস্মা-, উস্মা-)। এই বিশেষত্ব পুৰণি অসমীয়া ভাষাতো দেখা গৈছিল, যেনে সা (আমাসা-, তোমাসা-) আৰু সম্ব (এসম্ব-, তেসম্ব-)। এই প্ৰত্যয়সমূহৰ ব্যৱহাৰো পুৰণি অসমীয়া আৰু সুৰজাপুৰীত একেধৰণৰ।
অধিক পঢ়া
শ্ৰেণী:Harv and Sfn no-target errors
মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজি
বিৱৰণ
মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন কাৰ্যসূচীৰ (ইউএনডিপি) সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে কাম কৰা এক স্বায়ত্তশাসিত সংগঠন। অৱশ্যে গৃহীত প্ৰস্তাৱটোত এইটোও উল্লেখ কৰা হৈছিল যে পুঁজিৰ সম্পদবোৰে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ অন্যান্য উন্নয়ন সহযোগিতা সংস্থাৰ দায়িত্বৰ পৰিপূৰক হ'ব লাগে কিন্তু বিকল্প নহয়। এই সংগঠনে মহিলা আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালক সহায় কৰা প্ৰকল্পসমূহৰ বাবে পুঁজি যোগান ধৰাত সহায় কৰিছিল। ই মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ "দান প্ৰাপ্তকৰ্তাৰ সলনি পৰিৱৰ্তনৰ বাবে নিজৰ এজেণ্ট" হোৱাত সহায় কৰাৰ এক কৌশল বিকশিত কৰিছিল।  ইয়াৰ লগতে ই মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সকলো ধৰণৰ বৈষম্য দূৰীকৰণৰ সন্মিলনৰ দ্বাৰা বিকশিত নিৰ্দেশনা অনুসৰণ কৰাটো নিশ্চিত কৰাত সহায় কৰিছিল। মহিলাৰ অধিকাৰক মানৱ অধিকাৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়াতো এই সংগঠন জড়িত আছিল। ই সমগ্ৰ বিশ্বতে লিংগ সমতাৰ পোষকতা কৰিছিল। তদুপৰি মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজিয়ে মহিলাৰ অধিকাৰক শান্তি আৰু নিৰাপত্তাৰ বিষয় হিচাপেও উপস্থাপন কৰিছিল।
ইউএনআইএফইএম সংগঠনটোলৈ স্বেচ্ছামূলক অৱদানৰ বাজেটত পৰিচালিত হৈছিল। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় নিউয়ৰ্ক চহৰত অৱস্থিত আছিল। ইউএনআইএফইএমৰ ভিতৰত বিভিন্ন দেশ আৰু অঞ্চলৰ নিজা সমিতি আছিল। কানাডিয়ান ৰাজনীতিবিদ ষ্টিফেন লুইছৰ মতে ইউএনআইএফইএম ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সৰু সংস্থাসমূহৰ ভিতৰত এটা আছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ পদানুক্ৰমত নিম্ন স্থানত অৱস্থিত আছিল।
ইতিহাস
১৯৭৫ চনত মহিলাৰ বিষয়ে প্ৰথম বিশ্ব সন্মিলনে ইউএনআইএফইএম সৃষ্টিত প্ৰভাৱ পেলায়। বিশ্বৰ বিভিন্ন চৰকাৰসমূহে প্ৰথম সন্মিলনৰ পিছত মহিলাৰ সমস্যাৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ পুঁজি গঠনৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছিল। সন্মিলনৰ ঠিক পিছতে ১৯৭৬ চনৰ ডিচেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভাই মহিলাৰ দশকৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ স্বেচ্ছামূলক পুঁজি (ইউএনভিএফডিডব্লিউ) গঠন কৰিছিল। মাৰ্গাৰেট স্নাইডাৰে ১৯৭৮ চনত সংগঠনটোৰ মুৰব্বী হিচাপে দ্বায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
১৯৮০ৰ দশক
ইউএনভিএফডিডব্লিউক ১৯৮৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত সাধাৰণ সভাৰ দ্বাৰা সম্প্ৰসাৰিত আদেশ প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজি (ইউএনআইএফইএম) গঠন কৰা হৈছিল। সংকল্প ৩৯/১২৫ৰ অধীনত, উন্নয়নশীল বিশ্বৰ মহিলাসকলক অভিব্যক্তি আৰু দৃশ্যমানতা প্ৰদান কৰা উদ্ভাৱনী মূলক আৰু অনুঘটক কাৰ্যকলাপৰ বাবে সমৰ্থন আৰু ওকালতি কৰিবলৈ নতুন পুঁজিৰ আহ্বান জনোৱা হৈছিল। ১৯৮৫ চনৰ পৰা ১৯৮৮ চনৰ ভিতৰত ইউএনআইএফইএম প্ৰকল্পৰ বাবে পুঁজিৰ আকাৰ দুগুণ হৈছিল।
১৯৯০ৰ দশক
১৯৯০ৰ দশকত ইউএনআইএফইএম ইয়াৰ পৰিসৰ বহল কৰাত জড়িত হৈ পৰে। সংগঠনটোৱে "মহিলাৰ অধিকাৰক মানৱ অধিকাৰ" হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰিবলৈ এটা অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল আৰু মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাও অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ বিষয় হিচাপে উপস্থাপন কৰিছিল। ইউএনআইএফইএমএ ৰক্সানা কেৰিলোৰ দৰে গৱেষকসকলক মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সংঘটিত হোৱা হিংসাৰ সৈতে মহিলাৰ অৰ্থনৈতিক সুযোগৰ অভাৱৰ সৈতে কেনেদৰে সম্পৰ্কিত তাক প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ নিয়োগ কৰিছিল। "মানৱ অধিকাৰ হিচাপে নাৰীৰ অধিকাৰ"ৰ অভিযান বিশেষভাৱে কাৰ্যকৰী আছিল।  ইউএনআইএফইএমে লিংগ ভিত্তিক হিংসা হ্ৰাস কৰিবলৈ আৰু সমস্যাটোৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধি কৰাৰ বাবে প্ৰকল্পত কাম কৰা আৰম্ভ কৰে।
লগতে ১৯৯০ৰ দশকত আফ্ৰিকান ৱমেন ইন ক্ৰাইছিছ ইউএনআইএফইএম-ৰ দ্বাৰা আফ্ৰিকাৰ লোকসকলৰ সন্মুখীন হোৱা সমস্যাবোৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিবলৈ সৃষ্টি কৰা হৈছিল। এএফডব্লিউআইচিয়ে তেওঁলোকৰ নিজৰ দেশত হিংসা বা জৰুৰী কালীন অৱস্থাৰ বাবে স্থানচ্যুত হোৱা মহিলাসকলক সহায় কৰিছিল। পূব আফ্ৰিকাৰ লেকেটচ দিৰাছে আৰম্ভ কৰা কামৰ ওপৰত এএফডব্লিউআইচি সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল।
ইউএনআইএফইএমৰ কামে ১৯৯৫ চনত মহিলাৰ বিষয়ে চতুৰ্থ বিশ্ব সন্মিলনত সম্বোধন কৰা সমস্যাবোৰক আকাৰ দিয়াত সহায় কৰিছিল। সন্মিলনত মহিলাসকলে সিদ্ধান্ত লয় যে তেওঁলোকে "ৰাজহুৱা নীতিক পোনপটীয়াকৈ গঢ় দিয়াৰ আনুষ্ঠানিক ক্ষমতা দাবী কৰাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।"
চেনীপুঠি
চেনীপুঠি (olive barb, বৈজ্ঞানিক নাম: Systomus sarana) হৈছে চাইপ্ৰিনীড জাতিৰ এবিধ মাছ। এই মাছবিধ থলুৱাভাৱে আফগানিস্তান, ভাৰত, নেপাল, বাংলাদেশ, পাকিস্তান, ভূটান, শ্ৰীলংকা, থাইলেণ্ড আৰু ম্যানমাৰত পোৱা যায়। একোটা চেনীপুঠি ফিছালৈকে ৪২ চে:মি: (১৭ ইঞ্চি) পৰ্যন্ত দীঘল হ'ব পাৰে। বাণিজ্যিক মীনপালন ক্ষেত্ৰসমূহত ইয়াৰ গুৰুত্ব কম আৰু ইয়াক জাল, বৰশী আদিৰে ধৰা হয়। বাংলাদেশত মাছবিধ জনপ্ৰিয় যদিও একুৱাৰিয়ামৰ ব্যৱসায়ত ই জনপ্ৰিয় নহয়।
মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজি
১৯৯০ৰ দশক
ইউএনআইএফইএমে লিংগ-আধাৰিত হিংসা আৰু মহিলাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ অপৰাধৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ বাইশটা প্ৰকল্পত সহায় কৰিবলৈ এক ট্ৰাষ্ট ফাণ্ড সৃষ্টি কৰিছিল। এই পুঁজিয়ে ১৯৯৭ চনত প্ৰকল্পসমূহৰ বাবে পুঁজি যোগান ধৰা কাম আৰম্ভ কৰিছিল।
চেনীপুঠি
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মাছ
মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন পুঁজি
২০০০ৰ দশক
ইউএনআইএফইএমক ২০০০ চনত ইউএনডিপিৰ দ্বাৰা "কাৰ্যকৰী সংস্থাৰ মৰ্যাদা" প্ৰদান কৰা হৈছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা সংগঠনটোৱে মহিলাৰ অধিকাৰ আৰু লিংগ সমতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ইউএনডিপিৰ প্ৰকল্পসমূহ সম্পূৰ্ণ আৰু কাম কৰিবলৈ অনুমতি লাভ কৰে। ইউএনআইএফইএমে ২০০১ চনত 'প্ৰগ্ৰেছ অফ দ্য ৱৰ্ল্ডছ ৱমেন' নামেৰে এক নতুন দ্বিবাৰ্ষিক প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰিছিল। প্ৰতিবেদনখনত ইউএনআইএফইএম-এ আগৰ দশকবোৰত কি অৰ্জন কৰিছিল তাৰ ৰূপৰেখা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। লগতে ২০০১ চনত আন্তৰ্জাতিক সতৰ্কতাৰ সৈতে মিলি ইউএনআইএফইএমে মহিলাৰ বাবে সহস্ৰাব্দ শান্তি বঁটা মুকলি কৰে। ইউএনআইএফইএমৰ মুৰব্বী নোৱেলিন হেইজাৰে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ ওপৰত এক আন্তৰ্জাতিক আয়োগ গঠন কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। ২০০৬ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখে ইউএনআইএফইএমে নিকোল কিডমেনক ইয়াৰ শুভেচ্ছা দূত হিচাপে মনোনীত কৰে। ইউএনআইএফইএমৰ অন্তিম কাৰ্যবাহী সঞ্চালক আছিল ইনচেছ আলবেৰ্ডি।
২০১০ৰ দশক
২০১১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ইউএনআইএফইএমক ইউএন ৱমেনৰ সৈতে একত্ৰিত কৰা হৈছিল। এয়া মহিলাৰ উন্নয়নৰ বাবে আন্তৰ্জাতিক গৱেষণা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান, লিংগ সমস্যাৰ বিশেষ উপদেষ্টাৰ কাৰ্যালয় আৰু মহিলাৰ উন্নয়ন বিভাগৰ সৈতে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এক মিশ্ৰিত সংস্থা।
কাৰ্যবাহী সঞ্চালকসকল
সংগঠনটোৰ কাৰ্যবাহী সঞ্চালকসকল হৈছে:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থা শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘ
পাৰুল দেৱী দাস
জন্ম আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৫০ চনত শ্বিলঙত পাৰুল দাসৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাক প্ৰয়াত ৰামনাথ দাস বন বিভাগৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী আছিল আৰু মাক উৰ্মিলা দেৱী। ৰামনাথ দাস দেৰগাঁও অনুসূচিত জাতিৰ সংৰক্ষিত আসনৰপৰা বিধায়ক হৈ অসম চৰকাৰৰ বন মন্ত্ৰী হৈছিল। ২০১০ চনত অসম চৰকাৰৰ অতিৰিক্ত মুখ্য সচিব ৰূপে পাৰুল দাসে কৰ্ম জীৱনৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। দাসৰ ভাতৃ নৱকুমাৰ দাসো এগৰাকী প্ৰশাসনিক বিষয়া আৰু অসম চৰকাৰৰ মুখ্য সচিব ৰূপে কৰ্মৰত হৈ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছে।
মৃত্যু
২০২১ চনৰ ২৬ এপ্ৰিল তাৰিখে গুৱাহাটীৰ এপ'ল' চিকিৎসালয়ত পাৰুল দাসৰ মৃত্যু হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰীত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া
আল-ফুৰকান
ছূৰাটোৱে জোৰ দি কৈছে (২৫:৬৮–৭০) যে আন্তৰিকতাৰে অনুতাপ কৰিলে, বিশ্বাস দেখুৱালে আৰু সৎ কৰ্মৰ সৈতে কাম কৰিলে ক্ষমা কৰিব নোৱাৰা কোনো পাপ নাই, যিমানেই ডাঙৰ নহওক কিয়।
আল-ফুৰকানে তাওৰাতৰ কথা উল্লেখ কৰিছে, কৈছে "আমি মুছাক কিতাপ পঠালোঁ, আৰু তেওঁৰ ভাতৃ হাৰোণক তেওঁৰ লগত মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিলোঁ" (ছূৰা ২৫, আয়াত ৩৫)।
বিশ্লেষণ
কোৰআন, মুহাম্মদৰ নবীত্ব আৰু তেওঁৰ পাঠৰ বিৰুদ্ধে মক্কাৰ কাফিৰসকলে উত্থাপন কৰা প্ৰশ্ন আৰু সন্দেহসমূহ ছূৰাত পৰিচালনা কৰা হৈছে। প্ৰতিটো আপত্তিৰ উপযুক্ত সঁহাৰি ছূৰাত অৱতীৰ্ণ হৈছে আৰু ব্যক্তিসকলক সত্যক উলাই কৰাৰ ফলাফলৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰা হৈছে। উল্লেখযোগ্য বিষয়, ঐশ্বৰিক বিধান, আৰু পোনপটীয়াকৈ ছূৰাত তলত দিয়া ক্ৰম অনুসৰণ কৰে:-
ছূৰাৰ শেষৰ ফালে এজন প্ৰকৃত মুমিনৰ চৰিত্ৰৰ বৰ্ণনা ছূৰা আল-মুমিনুনৰ আৰম্ভণিতে দিয়া হৈছে। আবুল আ’লা মৌদুদিৰ মতে
প্ৰকাশিত বাক্যৰ সময়
ইয়াৰ শৈলী আৰু বিষয়ৰ পৰা দেখা যায় যে ইয়াক অতিৰিক্তভাৱে মক্কাত নবীত্বৰ তৃতীয় পৰ্যায়ৰ সময়ত ছুৰা আল-মুমিনুনৰ দৰে উন্মোচন কৰা হৈছিল।
Q25:14-27 ৰ কিছু অংশ Ṣan‘ā’1 ত সংৰক্ষিত হৈ আছে lower text.
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:কোৰআন
পুঠি মাছ
পুঠি মাছ (swamp barb, chola barb, বৈজ্ঞানিক নাম:Puntius chola) চাইপ্ৰিনিডে পৰিয়ালৰ এবিধ বিষুৱীয় অঞ্চলত পোৱা সতেজ পানীৰ মাছ। এচিয়াৰ নদী, বিল, পুখুৰী আদিত মূলতে উদ্ভুত এই মাছবিধ পাকিস্তান, ভাৰত, নেপাল, বাংলাদেশ, শ্ৰীলংকা, ভূটান আৰু ম্যানমাৰত পোৱা যায়। পুঠি মাছ একোটাৰ দৈৰ্ঘ্য ৬ ইঞ্চি (১৫ চেণ্টিমিটাৰ) পৰ্যন্ত আৰু ওজন ৬০ গ্ৰাম (২.১ আউন্স) পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে। মাছটোৰ শৰীৰ মজলীয়া চাপযুক্ত আৰু পিছফালৰ অংশটো ঠেক তথা ৰূপালী ৰঙৰ। শৰীৰৰ পৃষ্ঠ উজ্জ্বল ছাইবৰণীয়াৰ পৰা সেউজীয়া ছাইবৰণীয়া। তলৰ অংশটো বগা ৰঙৰ।
প্ৰজনন
পুঠি মাছে মুকলি পানীত কণী পাৰে আৰু প্ৰাপ্তবয়স্ক মাছে কণীবোৰ পহৰা নিদিয়ে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মাছ
১৯৮৪ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন
১৯৮৪ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন  পূৰ্ব প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ মৃত্যুৰ পিছতে তিনিটা প্ৰৰ্যায়ত ২৪, ২৭ আৰু ২৮ ডিচেম্বৰত অনুষ্ঠিত হৈছিল। আভ্যন্তৰীণ অশান্তিৰ বাবে মিজোৰাম, পাঞ্জাব আৰু অসমত অষ্টম লোকসভা গঠনৰ বাবে অনুষ্ঠিত কৰা এই নিৰ্বাচন দহমান পলমকৈ হৈছিল।
ইন্দিৰা গান্ধীৰ দুৰ্ভাগ্যজনক মৃত্যুৰ বাবে সমগ্ৰ দেশজুৰি ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সপক্ষে সহানুভূতিৰ ঢৌ বৈছিল। যাৰ ফল দেখা গৈছিল এই নিৰ্বাচনটোত। ১৯৮৪ চনত হোৱা নিৰ্বাচনত দলটোৱে ৫১৪খনৰ ভিতৰত ৪০৪খন আসনেই লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ১৯৮৫ চনত পাঞ্জাব আৰু অসমত পলমকৈ অনুষ্ঠিত নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে আৰু ১০খন আসন লাভ কৰিছিল। এন টি ৰামাৰাও নেতৃত্বাধীন অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দল তেলেগু দেশমে লোকসভাৰ ৩০খন আসন পাই দ্বিতীয় স্থানত অৱস্থান কৰিছিল।
প্ৰথমবাবৰৰ বাবে লোকসভা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হোৱা নৱগঠিত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিয়ে ১৯৮৪ৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত হনামকোণ্ডা আৰু মহচানা – এই দুখন লোকসভা আসনত বিজয়ী হৈছিল।
পাঞ্জাব আৰু অসমৰ বিলম্বিত নিৰ্বাচন
অশান্ত-জৰ্জৰ পৰিস্থিতিৰ বাবে ১৯৮৪ চনত অসম, মিজোৰাম আৰু পাঞ্জাব- এই তিনিখন ৰাজ্যত লোকসভাৰ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হোৱা নাছিল। ৩১ অক্টোবৰ ১৯৮৪ত ৰাজীৱ গান্ধীয়ে ভাৰতৰ ষষ্ঠগৰাকী প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰূপে দায়িত্বভাৰ লোৱাৰ পিছত তিনিওখন ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক বাতাবৰণৰ উন্নয়নৰ বাবে তেওঁ ব্যৱস্থাৱলী হাতত লয়। ইতিমধ্যে অসম আৰু পাঞ্জাবৰ স্বাভাৱিক পৰিবেশ ঘূৰি অহাত ১৯৮৫ চনত অসমৰ ১৪খন আৰু পাঞ্জাবৰ ১৩খন লোকসভা আসনৰ বাবে নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়।
অসম
১৯৮৫ৰ ১৬ ডিচেম্বৰত অনুষ্ঠিত হোৱা সাধাৰণ নিৰ্বাচনত অসমৰ ১৪খন আসনৰ ৪খন ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে, ১খন ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ (সমাজবাদী)-এ, ১খন অসম ভৈয়াম জনজাতি পৰিষদে, ৭খন অসম গণ পৰিষদ সমৰ্থিত নিৰ্দলীয়ই আৰু ১খন সংযুক্ত সংখ্যালঘূ মৰ্চা সমৰ্থিত নিৰ্দলীয়ই লাভ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন
বাজু
বাজু হৈছে বাহুত পৰিধান কৰা এবিধ অলংকাৰ।
নিৰ্মাণ শৈলী
সোণ,ৰূপেৰে গঢ়া বাজু এপদ চেপেটা অলংকাৰ। বাজুৰ ওপৰৰ ফালটোত ফুল বা অন্য আৰ্হিৰ চানেকি থাকে। বাজুৰ দুই মূৰত মগৰৰ চানেকিও থাকে। এটা মূৰত এটা আঙঠি আৰু আনটো মূৰত শিকলি হাকোটা লগোৱা থাকে। হাকোটা ডাল ইটো মূৰৰ ৰিং টোত সুমুৱাই দি পিন্ধা হয় নাইবা কেতিয়াবা দুয়োটা মূৰত সোণ- ৰূপৰ সূতা লগাই গাঁথি মাৰিও পিন্ধা হয়। সোণৰ বাজুক 'সুৱৰ্ণৰ টাৰ' আৰু অঞ্চল বিশেষে 'কেয়ূৰ' বুলিও কোৱা হয় । আজিকালি এই বিধ অলংকাৰৰ বিশেষ প্ৰচলন নাই যদিও কোনো কোনোৱে বিভিন্ন পাথৰ আদি খটুৱাই বাজু সদৃশ এপদ অলংকাৰ পিন্ধিবলৈ লৈছে। কিছুমান গোলাকৃতিৰ বাজুৰ ভিতৰত লা বা বালি মিলোৱা থাকে।
বিষো উপশম হয় বুলি বিশ্বাস আছে।
তাবিজ
তাবিজ(amulet), হৈছে এক সৌভাগ্য আকৰ্ষক সামগ্ৰী। এই তাবিজে ইয়াৰ অধিকাৰীক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তাবিজৰ বাবে সাধাৰণতে যিকোনো ব্যৱহৃত সামগ্ৰীবোৰৰ ভিতৰত আছে ৰত্ন, মূৰ্তি, মুদ্ৰা, চিত্ৰ, উদ্ভিদৰ অংশ, জন্তুৰ অংশ, আৰু লিখিত শব্দ আদি।
যিবোৰ তাবিজক যাদুৰ পৰা এইবোৰে অসাধাৰণ গুণাগুণ আৰু শক্তি আহৰণ কৰা বুলি কোৱা হয় বা যিবোৰে ভাগ্য প্ৰদান কৰে সেইবোৰ সাধাৰণতে লোক ধৰ্ম বা পৌত্তলিকতাৰ অংশ। আনহাতে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ দৰে আনুষ্ঠানিক মূলসুঁতিৰ ধৰ্মৰ তাবিজ বা পবিত্ৰ বস্তুবোৰৰ কোনো পাদ্ৰীৰ দ্বাৰা আশীৰ্বাদ নোপোৱাকৈ এইবোৰৰ নিজৰ কোনো শক্তি নাই বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আৰু এই সমূহৰ বাহকক কোনো প্ৰাকৃতিক লাভালাভ প্ৰদান নকৰে বুলি ধাৰণা কৰা হয়। তাবিজ আৰু তাবিজৰ বিনিময়যোগ্য মূল্য আছে। তাবিজবোৰে যিকোনো বস্তুক বুজাব পাৰে যিসমূহে এপোট্ৰোপাইক কাম কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তাবিজ হৈছে এনে এক বস্তু যাক সাধাৰণতে সুৰক্ষাৰ বাবে পিন্ধা হয় আৰু এক দীৰ্ঘম্যাদী পদাৰ্থৰ (ধাতু বা কঠিন-শিল) পৰা তৈয়াৰ কৰা হ'ব পাৰে। কাগজ বা কাপোৰৰো তাবিজ ব্যৱহাৰ হয়। তাবিজবোৰ কেতিয়াবা ডিঙিত পিন্ধা অলংকাৰৰ লকেট (সৰু নান্দনিক বস্তু) বুলি ভৱা হয় যদিও লকেট আৰু তাবিজৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে। অৱশ্যে এনেকুৱা যিকোনো প্ৰদত্ত লকেট সঁচাকৈয়ে তাবিজ হ'ব পাৰ যদিহে এই সমূহৰ সৈতে ইয়াৰ ধাৰকক বিপদৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিব পাৰে বুলি বিশ্বাস জড়িত হৈ থাকে।
প্ৰাচীন ৰোম
প্ৰাচীন ৰোমান সমাজত তাবিজ বিশেষভাৱে প্ৰচলিত আছিল। এইসমূহ প্ৰাচীন গ্ৰীক পৰম্পৰা, ৰোমান ধৰ্ম আৰু যাদুৰ সৈতে অবিচ্ছেদ্যভাৱে সম্পৰ্কিত। তাবিজবোৰ সাধাৰণতে ধৰ্মীয় অভিজ্ঞতাৰ স্বাভাৱিক ক্ষেত্ৰৰ বাহিৰত থাকে যদিও কিছুমানে ৰত্ন আৰু দেৱতাৰ মাজৰ সম্পৰ্কক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ধাৰ্ম্মিকতাৰ কোনো কাৰণৰ সলনি পৰিধানকাৰীক দেৱতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত শক্তিৰে আকৰ্ষিত কৰিবলৈ তাবিজ পিন্ধা হয়। তাবিজ হিচাপে ধাতুৰ সৰু বাকচবোৰো ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে ডিঙিত সোণৰ লকেটৰ বাকচত ইয়াৰ এপোট্ৰোপেইক গুণাগুণৰ বাবে ছালফাৰ ভৰাই ৰখা হৈছিল। শিশুক বুলা আৰু লুনুলা আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে ক্ৰেপুণ্ডিয়া নামেৰে জনাজাত তাবিজ লগোৱা চেইন পিন্ধোৱা হৈছিল।
প্ৰাচীন ইজিপ্ত
প্ৰাচীন ইজিপ্তীয় সকলৰ মাজত তাবিজৰ ব্যৱহাৰ ব্যাপক আছিল।  সেইবোৰ সুৰক্ষাৰ বাবে আৰু "... বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মৌলিক নিৰপেক্ষতা পুনৰ নিশ্চিত কৰাৰ বাবে।" সম্ভেদ পোৱা আটাইতকৈ পুৰণি তাবিজবোৰ প্ৰাক-ৰাজবংশীয় বাদৰিয়ান যুগৰ, আৰু এই সমূহ ৰোমান সকলৰ সময়লৈকে অটল আছিল।
চি এচ লক্ষ্মী
চি এচ লক্ষ্মী (C. S. Lakshmi; জন্ম ১৯৪৪) হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় নাৰীবাদী লেখক আৰু ভাৰতৰ নাৰীবিষয়ক অধ্যয়নৰ স্বাধীন গৱেষক। তেওঁ 'অম্বাই' ছদ্মনামত লিখে।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৪৪ চনত তামিলনাডুৰ কোইম্বাটুৰত লক্ষ্মীৰ জন্ম হয়। তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হয় মুম্বাই আৰু বেংগালুৰুত। তেওঁ মাদ্ৰাছ খ্ৰীষ্টিয়ান কলেজৰপৰা কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লয় আৰু বেংগালুৰুৰপৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়। নতুন দিল্লীৰ জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা তেওঁ পি এইচ ডি লয়। শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পাছত তেওঁ তামিলনাডুৰ বিদ্যালয়ত পঢ়ুৱায় আৰু মহাবিদ্যালয়ত পাঠদান কৰে। তেওঁ বিষ্ণু মাথুৰ নামৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাৰ সৈতে বিয়াত বহে আৰু মুম্বাইত থাকিবলৈ লয়।
তাবিজ
পূব ইছলামিক তাবিজ
ইছলামত তাবিজ ব্যৱহাৰ কৰাৰ এক দীঘলীয়া সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা আছে আৰু বহুতো মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ দেশত, জনসংখ্যাৰ দহ শতাংশই সেইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰে। কিছুমান হাদিছে তাবিজ পিন্ধাৰ নিন্দা কৰে, আৰু কিছুমান মুছলমান (বিশেষকৈ ছালাফি) বিশ্বাস কৰে যে ইছলামত তাবিজ আৰু তাবিজ নিষিদ্ধ, আৰু সেইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰাটো শিৰ্ক (মূৰ্তিপূজা)ৰ এক কাৰ্য। [উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] আন হাদিছে কিছুমান মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে তাবিজ ব্যৱহাৰ কৰাটো সমৰ্থন কৰে, সাধাৰণতে কিছুমান পৰিস্থিতিত (উদাহৰণ স্বৰূপে, পিন্ধা জনে বিশ্বাস কৰে যে তাবিজটোৱে কেৱল ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ জৰিয়তে হে সহায় কৰে)। বহুতো মুছলমানে অশুভ চকুৰ বিপৰীতে ব্যৱহৃত বস্তুবোৰক তাবিজ বুলি গণ্য নকৰে; এইবোৰ প্ৰায়ে পিন্ধাৰ সলনি ঘৰত ৰখা হয়। পিন্ধা তাবিজৰ উদাহৰণ হৈছে ডিঙিত পিন্ধা অলংকাৰ, আঙুঠি, ব্ৰেচলেট, মুদ্ৰা, আৰ্মবেণ্ড আৰু তাবিজ চাৰ্ট। ইছলামিক প্ৰেক্ষাপটত তেওঁলোকক হাফিজ বা ৰক্ষক বা হিমালা অৰ্থপেণ্ডেণ্ট বুলিও ক'ব পাৰি।
চি এচ লক্ষ্মী
লেখক হিচাপে কৰ্মজীৱন
১৯৬২ চনত লক্ষ্মীৰ প্ৰথমখন কিতাপ 'নন্দিমালাই চাৰালিলে' (নন্দী পাহাৰত) প্ৰকাশ হয়। কৈশোৰতে তেওঁ এই কিতাপখন লিখিছিল। ১৯৬৬ চনত তেওঁৰ প্ৰথমখন উপন্যাস 'আন্ধি মালাই' (তামিল ভাষাত) প্ৰকাশ পায়। কিতাপখনে 'কলাইমগল নাৰায়ণস্বামী আয়াৰ বঁটা' লাভ কৰিছিল। তেওঁ সাহিত্য আলোচনী কানাইয়াঝিত প্ৰকাশিত 'চিৰাগুকাল মুৰিয়ম' (ডেউকাবোৰ ভাঙিব) (১৯৬৭) চুটি গল্পৰ বাবে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। এই কাহিনীটো পিছত ১৯৭৬ চনত একে নামৰ চুটি গল্প সংকলনৰ অংশ হিচাপে কিতাপ ৰূপত প্ৰকাশ পায়। একে বছৰতে তামিল মহিলা লেখকসকলৰ কাম অধ্যয়ন কৰিবলৈ তেওঁক দুবছৰীয়া ফেলোশ্বিপ প্ৰদান কৰা হৈছিল। গৱেষণাৰ কামটো ১৯৮৪ চনত 'দ্য ফেচ বিহাইণ্ড দ্য মাস্ক' (এভেণ্ট বুকছ) হিচাপে প্ৰকাশ পায়। ১৯৮৮ চনত, তেওঁৰ 'ভেটিন মুলাইইল অৰু চামাইয়ালাৰাই (ঘৰৰ কোণত থকা এটা পাকঘৰ) শীৰ্ষক দ্বিতীয় তামিল চুটি গল্প সংকলন প্ৰকাশ হয়। ই এজন মুখ্য গল্পকাৰ ৰূপে তেওঁৰ খ্যাতিক প্ৰতিষ্ঠিত কৰে।   তেওঁৰ কিছুমান কাম – 'এ পাৰপল চি' (১৯৯২), 'ইন এ ফৰেষ্ট, এ ডিয়াৰ' (২০০৬) লক্ষ্মী হমষ্ট্ৰোমে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে। ২০০৬ চনত, তেওঁ (লক্ষ্মী হমষ্ট্ৰোমৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে) 'ইন এ ফৰেষ্ট, এ ডিয়াৰ'ৰ বাবে 'ভোডাফোন ক্ৰছৱৰ্ড বুক বঁটা' (ভাৰতীয় ভাষা কল্পকাহিনী অনুবাদ শ্ৰেণীত) লাভ কৰে। তামিল সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে, ২০০৮ চনত তেওঁ 'আয়াল বিৰুধু' (জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা) লাভ কৰে।
তাবিজ
আব্ৰাহামিক ধৰ্ম
প্ৰাচীনকাল আৰু মধ্যযুগত বেছিভাগ ইহুদী, খ্ৰীষ্টান আৰু মুছলমান লোকে তাবিজ বা আশীৰ্বাদপ্ৰাপ্ত বস্তুৰ সুৰক্ষা আৰু আৰোগ্য শক্তিত বিশ্বাস কৰিছিল। এই লোকসকলৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত তাবিজবোৰ তিনিটা মুখ্য শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিব পাৰি: শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগত পিন্ধা তাবিজ, দুৰ্বল ব্যক্তি এজনৰ বিছনাত বা ওপৰেৰে ওলমি থকা তাবিজ, আৰু ঔষধি তাবিজ। এই তৃতীয় শ্ৰেণীটোক বাহ্যিক আৰু অভ্যন্তৰীণ তাবিজত আৰু বিভক্ত কৰিব পাৰি। ইহুদী, খ্ৰীষ্টান আৰু মুছলমানসকলেও কেতিয়াবা তেওঁলোকৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থবোৰ তাবিজৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে, এজন বিছনাত আৱদ্ধ আৰু গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ ব্যক্তিৰ বিছনা বা গাদীৰ অংশৰ তলত এখন পবিত্ৰ কিতাপ ভৰাই ৰাখিছিল।