cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সাংবাদিকতা
সাংবাদিকতা (Journalism) হৈছে তথ্যৰ ওপৰত আধাৰিত আৰু প্ৰমাণৰ সৈতে সমৰ্থিত সাম্প্ৰতিক ঘটনাবোৰৰ ওপৰত প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুতকৰণ আৰু বিতৰণৰ কাৰ্য। সাংবাদিকতা শব্দটো জীৱিকাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য হোৱাৰ লগতে সহযোগিতামূলক মাধ্যমৰ ক্ষেত্ৰটো প্ৰযোজ্য যি প্ৰমাণৰ ওপৰত আধাৰিত তথ্য সংগ্ৰহ আৰু প্ৰকাশ কৰে। সাংবাদিকতা মাধ্যমৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত আছে প্ৰিণ্ট, টেলিভিছন, ৰেডিঅ', ইণ্টাৰনেট আৰু পূৰ্বতে নিউজ ৰিল।
সাংবাদিকতাৰ উপযুক্ত ভূমিকাৰ ধাৰণা দেশভেদে পৃথক হয়। কিছুমান দেশত সংবাদ মাধ্যমবোৰ চৰকাৰী হস্তক্ষেপৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত হয় আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে স্বতন্ত্ৰ নহয়। আন কিছু দেশত সংদাফ মাধ্যমবোৰ চৰকাৰৰ পৰা স্বতন্ত্ৰ আৰু ব্যক্তিগত উদ্যোগ হিচাপে কাম কৰে। মিডিয়া সংগঠনবোৰ কেনেদৰে চলে আৰু পুঁজি কেনেকৈ যোগান ধৰে তাৰ ভিন্নতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি দেশবোৰে বাক স্বাধীনতা আৰু নিন্দাৰ গোচৰবোৰ চম্ভালিবৰ বাবে ভিন্ন আইনৰ ৰূপায়ণ কৰিব পাৰে।
ইণ্টাৰনেট আৰু স্মাৰ্টফোনৰ প্ৰসাৰে একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰা সংবাদ মাধ্যমৰ দৃশ্যপটত গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিৱৰ্তন আনিছে। ই প্ৰিণ্ট মিডিয়াৰ ব্যৱহাৰত এক পৰিৱৰ্তন সৃষ্টি কৰিছে, কিয়নো বাতৰি কাকত, আলোচনী বা টেলিভিছন নিউজ চেনেলৰ দৰে পৰম্পৰাগত ফৰ্মেটৰ বিপৰীতে মানুহে ই-ৰিডাৰ, স্মাৰ্টফোন আৰু অন্যান্য ব্যক্তিগত ইলেক্ট্ৰনিক সঁজুলিৰ জৰিয়তে বাতৰি লাভ কৰে। বাতৰি সংগঠনবোৰত তেওঁলোকৰ ডিজিটেল শাখা সম্পূৰ্ণৰূপে মুদ্ৰাকৰণৰ প্ৰত্যাহ্বান আহিছে, লগতে তেওঁলোকে প্ৰিণ্ট মিডিয়াত প্ৰকাশ কৰা প্ৰসংগটো উন্নত কৰিবলৈ প্ৰত্যাহ্বান লাভ কৰিছে। বাতৰি কাকতবোৰৰ ডিজিটেল ৰাজহৰ বিকাশৰ হাৰতকৈ দ্ৰুত গতিত প্ৰিণ্ট ৰাজহৰ হাৰ হ্ৰাস পোৱা দেখা গৈছে।
নৈতিকতা আৰু মানদণ্ড
যদিও সাংবাদিকতাৰ বিভিন্ন বিদ্যমান ক'ডৰ মাজত কিছু পাৰ্থক্য আছে, বেছিভাগৰে সাধাৰণ উপাদানসমূহৰ মাজত আছে – সত্যতা, শুদ্ধতা, বস্তুনিষ্ঠতা, নিৰপেক্ষতা আৰু ৰাজহুৱা দায়বদ্ধতা – এইবোৰ বাতৰিযোগ্য তথ্য আহৰণ আৰু ইয়াৰ প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য।
বিল কোভাচ আৰু টম ৰোজেনষ্টিয়েলে তেওঁলোকৰ গ্ৰন্থ 'এলিমেণ্ট অফ জাৰ্ণলিজম'-ত সাংবাদিকসকলৰ বাবে কেইবাটাও নিৰ্দেশনা প্ৰস্তাৱ কৰিছে। তেওঁলোকৰ দৃষ্টিভংগী হৈছে যে সাংবাদিকতাৰ প্ৰথম আনুগত্য হৈছে নাগৰিকসকলৰ প্ৰতি আৰু সেয়ে সাংবাদিকসকল সত্য ক'বলৈ বাধিত আৰু তেওঁলোকে সমাজৰ শক্তিশালী ব্যক্তি তথা প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ এক স্বতন্ত্ৰ নিৰীক্ষণ হিচাপে কাম কৰিব লাগিব। এই দৃষ্টিভংগিত সাংবাদিকতাৰ মূল লক্ষ্য হৈছে প্ৰমাণীকৰণৰ অনুশাসনৰ জৰিয়তে নাগৰিকসকলক নিৰ্ভৰযোগ্য তথ্য প্ৰদান কৰা।
ইউৰোপীয় তথা আন কিছু সাংবাদিকতাৰ নৈতিকতা নীতিত, জাতি, ধৰ্ম, যৌন অভিমুখীতা আৰু শাৰীৰিক বা মানসিক অক্ষমতাৰ ওপৰত আধাৰিত বাতৰিত বৈষম্যতাকলৈও উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰা হয়।   ইউৰোপ পৰিষদৰ সংসদীয় সভাই ১৯৯৩ চনত সাংবাদিকতাৰ নৈতিকতা প্ৰস্তাৱত অনুমোদন জনাইছিল যিয়ে সাংবাদিকসকলক নিৰ্দোষ বুলি কৰা ধাৰণাক সন্মান কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে, বিশেষকৈ এনে ক্ষেত্ৰত য'ত গোচৰ এতিয়াও বিচাৰ হোৱা নাই।
যুক্তৰাজ্যত সকলো বাতৰি কাকত ইণ্ডিপেণ্ডেণ্ট প্ৰেছ ষ্টেণ্ডাৰ্ড অৰ্গেনাইজেশ্বন নামৰ সংস্থাৰ অনুশীলন সংহিতাৰ দ্বাৰা আবদ্ধ। ইয়াত ব্যক্তিৰ গোপনীয়তাক সন্মান কৰা আৰু শুদ্ধতা নিশ্চিত কৰাৰ দৰে বিষয় অন্তৰ্ভুক্ত আছে।
এয়া বিংশ শতিকাৰ আগৰ সংবাদ মাধ্যমৰ পৰিৱেশৰ পৰা সম্পূৰ্ণ বিপৰীত, য'ত সংবাদ মাধ্যমত সৰু বাতৰি কাকত আৰু পত্ৰিকাৰ আধিপত্য আছিল যাৰ সাধাৰণতে এক স্পষ্ট আৰু প্ৰায়ে মৌলিক উদ্দেশ্য আছিল, আৰু তাত ভাৰসাম্য বা বস্তুনিষ্ঠতাৰ অভাৱ আছিল।
সাংবাদিকসকলৰ ওপৰত তৎক্ষণাৎ আৰু প্ৰতিযোগীসকলৰ আগত বাতৰি প্ৰতিবেদন কৰাৰ হেঁচাৰ বাবে, সময়লৈ প্ৰস্তুত আৰু সম্পাদনা কৰা লিখনিতকৈ তথ্যগত ত্ৰুটি অধিক সঘনাই ঘটে। এখন মুখ্য দৈনিক বাতৰি কাকতত আগদিনা প্ৰকাশিত প্ৰবন্ধৰ কেইবাটাও সংশোধন থাকিব পাৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
*
বক ফুল
বক ফুল (বৈজ্ঞানিক নাম: Sesbania grandiflora; সমাৰ্থক: Aeschynomene grandiflora, Agati grandiflora; ইংৰাজী:vegetable hummingbird,, agati বা hummingbird tree; বড়ো: বক বিবাৰ; তাই-আহোম: ব্লক-ঞা-না), লেগুমিনেছি (Leguminaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ মজলীয়া আকাৰৰ গছ৷
বিৱৰণ
বক ফুল এবিধ খৰকৈ বৃদ্ধি পোৱা গছ৷ গছজোপাৰ ৩-৮ মিটাৰ পৰ্য্যন্ত ওখ হ’ব পাৰে৷ গা-গছৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা শাখা-প্ৰশাখাবিলাক সেৰেঙা হয়৷ গছজোপাৰ বাকলি ছাই বৰণীয়া৷
ইয়াৰ পাতবোৰ ডিম্বাকৃতিৰ৷ ফুলৰ বৰণ শুধ বগা৷ সেউজ-বুলীয়া চুপহিৰ ভিতৰফালে বিকাশ লাভ কৰি থকা ডাঙৰ আকাৰৰ পাহিয়ে শামুকৰ বাকলিৰ দৰে পুংকেশৰ আৰু গৰ্ভকেশৰত উৎপত্তি হোৱা ৰেণুবিলাক আৱৰি ৰাখে৷
বিস্তৃতি
বক ফুল দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ থলুৱা উদ্ভিদ৷ এই গছ মালয়েছিয়া, ফিলিপিনছ, ব্ৰুনেইৰ পৰা উত্তৰ অষ্ট্ৰেলিয়ালৈকে প্ৰাকৃতিকভাৱে বিস্তৃত৷ ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাৰ বহুঠাইত ইয়াৰ খেতিও কৰা হয়৷ এই গছ গৰম আৰু আৰ্দ্ৰ ঠাইত সাৰুৱা মাটিত ওপজে৷
ব্যৱহাৰ
বক ফুলৰ পাতৰ ৰসত লিন’লেনিক এচিড (linolenic acid) আৰু এছপাৰ্টিক এচিড (aspartic acid) আছে বুলি জনা যায়৷ এইবাবে পাতৰ ৰসে দেহত সৰল শৰ্কৰাৰ সৈতে প্ৰ’টিন যোগ হোৱাত বাধা দি (anti-glycation) ছালৰ স্বাস্থ্য বজাই ৰখাত সহায় কৰিব পাৰে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
বিতোপন বৰবৰা
বিতোপন বৰবৰা অসমৰ এজন গল্পকাৰ, চলচ্চিত্ৰ সমালোচক আৰু সাংবাদিক। তেখেতে গল্পৰ বাবে মুনীন বৰকটকী বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ভাৰতৰ এজন আগশাৰীৰ চলচ্চিত্ৰ সমালোচক হিচাপেও বিতোপন বৰবৰাই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ সমালোচক ফেডাৰেছন(ফিপ্ৰেছকী)ৰ সদস্য হিচাপে ইতিমধ্যে ভাৰতৰ মুম্বাই আৰু বেংগালুৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহোৎসৱৰ লগতে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ পুছান, ৰাছিয়াৰ মস্কো, ফ্ৰান্সৰ কান আৰু ইজিপ্তৰ কাইৰো আৰু এল গউনা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত সন্মানীয় জুৰীৰ দায়িত্ব পালন কৰিছে। তেখেত বৰ্তমান দৈনিক অসম কাকতত সম্পাদকৰূপে কৰ্মৰত।
জন্ম আৰু পৰিচয়
বৰবৰাৰ জন্ম হৈছিল ১২ আগষ্ট, ১৯৬৩ চনত। পিতৃৰ নাম অমূল্য বৰবৰা আৰু মাতৃৰ নাম কমলা বৰবৰা।
কৰ্ম জীৱন
১৯৮৭ চনত পদ্ম বৰকটকীৰ মুখ্য সম্পাদনা আৰু ডাঃ ধ্ৰুৱজ্যেতি বৰাৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত ‘আজিৰ সময়’ আলোচনীৰ যোগেদি সাংবাদিক জীৱনৰ সূচনা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত এবছৰ কাল কনকসেন ডেকা সম্পাদিত ‘তিনিদিনীয়া অগ্ৰদূত’ কাকতত সংবাদ সেৱা। ১৯৮৮ চনৰপৰা চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া সম্পাদিত দৈনিক কাকত ‘নতুন দৈনিক’ কাকতত সংবাদ সেৱা। ১৯৯১ চনৰ ডিচেম্বৰৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ‘দৈনিক অসম’ কাকতত কৰ্তব্যৰত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
গ'জু-ৰিও কাৰাটে
গ'জু-ৰিও (Gōjū-ryū) হৈছে পৰম্পৰাগত অকিন'ৱা কাৰাটে শৈলীসমূহৰ এটা শৈলী বা সাধাৰণ ভাষাত ষ্টাইল। 'গ'জু-ৰিও'ৰ জাপানীজ ভাষাত অৰ্থ হৈছে 'কঠিন-কোমল শৈলী'। গ' মানে কঠিন আৰু জু মানে কোমল।
কাটা
গ'জু-ৰিওৰ পাঠ্যক্ৰমত মুঠতে ১২টা কাটা আছে। কাটা হ'ল এক নিৰ্দিষ্ট ক্ৰমত শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগৰ সঞ্চাৰণ। ইয়াত একোজন প্ৰতিদ্বন্দ্বী কল্পনা কৰি লোৱা হয়। কিছুমান বিদ্যালয়ত ছানডান (তৃতীয় ডিগ্ৰী ব্লেক বেল্ট) হোৱাৰ আগতে ১২টা কাটাই শিকি ল'বলগীয়া হয় নাইবা গ'ডানৰ (পঞ্চম ডিগ্ৰী ব্লেক বেল্ট) আগত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সমৰ কলা
নিহিত নাৰীবাদ
ৰাষ্ট্ৰ কৰ্তৃপক্ষই নাৰীবাদী বক্তৃতাক সহযোগিতা কৰি আৰু নাৰীবাদী কৰ্মী তথা গোটসমূহক নিজৰ এজেণ্ডাৰ বাবে যন্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি সংঘাতত হস্তক্ষেপক বৈধতা প্ৰদান কৰাৰ প্ৰচেষ্টা হিচাপে নিহিত নাৰীবাদক (Embedded feminism) জনা যায়। এই শব্দটো আমেৰিকাৰ নেতৃত্বত আফগানিস্তান আক্ৰমণৰ বিশ্লেষণত প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল যদিও কেইবাটাও ঐতিহাসিক উদাহৰণৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি; য’ত নাৰীৰ অধিকাৰক পশ্চিমীয়া হস্তক্ষেপবাদৰ ন্যায্যতা আৰু বৈধতা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
ধাৰণা
মূলতঃ কানাডাৰ লিংগ গৱেষক ক্ৰীষ্টা হাণ্টে ২০০১ চনত আমেৰিকাৰ নেতৃত্বত আফগানিস্তানত হোৱা আক্ৰমণৰ লিংগভিত্তিক প্ৰকৃতি আৰু জনসাধাৰণৰ দৃষ্টিত সন্ত্ৰাসবাদৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধক ন্যায্যতা প্ৰদান কৰাৰ আমেৰিকা চৰকাৰৰ প্ৰথাৰ বৰ্ণনাৰ বাবে নিহিত নাৰীবাদৰ ধাৰণাগত কাঠামো প্ৰস্তুত কৰিছিল। হাণ্টে এই ধাৰণাটোক "নাৰীৰ স্বাৰ্থ সেৱা কৰা বুলি দাবী কৰা ৰাজনৈতিক প্ৰকল্পত নাৰীবাদী বক্তৃতা আৰু নাৰীবাদী কৰ্মীসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা, কিন্তু শেষত সেই লক্ষ্যক অধীনস্থ আৰু/বা ওফৰাই পেলোৱা" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে। হাণ্টে ২০০৩ চনত ইৰাক আক্ৰমণৰ সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱা আমেৰিকাৰ প্ৰতিৰক্ষা বিভাগৰ "নিহিত সাংবাদিকতা" বা "নিহিত গণমাধ্যম" পদ্ধতিক বুজাই নিহিত নাৰীবাদ শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল। আমেৰিকা চৰকাৰে সাংবাদিক, ফটোগ্ৰাফাৰ আৰু কেমেৰাৰ লোকসকলক সামৰিক ইউনিটসমূহৰ সৈতে সংযুক্ত কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক যুদ্ধৰ ফ্ৰণ্টলাইনত প্ৰৱেশৰ অনুমতি দিছিল। যদিও "নিহিত সাংবাদিকতা"ই জনসাধাৰণক ইৰাকৰ পৰিস্থিতিৰ ওপৰত একছেটীয়া দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল, এই প্ৰথাক সমস্যাজনক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, কাৰণ ই স্বতন্ত্ৰ প্ৰতিবেদনক ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিব পাৰে আৰু চৰকাৰৰ পছন্দক প্ৰসাৰিত কৰিব পাৰে।
আধিপত্যবাদী পশ্চিমীয়া নাৰীবাদ আৰু উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সমালোচনা
হাণ্টে লক্ষ্য কৰিছে যে ঔপনিৱেশিক প্ৰকল্পত নিহিত নাৰীবাদৰ যুক্তি আৰু সন্ত্ৰাসবাদৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ মাজত এক আকৰ্ষণীয় সাদৃশ্য আছে। দুয়োজনেই সহজাতভাৱে ইউৰোকেন্দ্ৰিক আৰু পশ্চিমক সাংস্কৃতিক আৰু নীতিগতভাৱে "অ-আধুনিক" পূবৰ সমাজতকৈ উচ্চ বুলি উপস্থাপন কৰে। এই যুক্তিয়ে পশ্চিমীয়া দেশসমূহক হস্তক্ষেপ কৰি আন মহিলাসকলৰ "একক গোট"ক উদ্ধাৰ কৰাৰ বিশেষাধিকাৰ দিব, যিসকলৰ নিজাববীয়াকৈ কোনো সংস্থা নাই। স্পিভাকৰ বিখ্যাত উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সমালোচনা "Can the Subaltern speak?" এই সম্পৰ্কক "শ্বেতাংগ পুৰুষে মটীয়া বৰণৰ মহিলাক মটীয়া বৰণৰ পুৰুষৰ পৰা ৰক্ষা কৰা" কৌশলৰ সৈতে সংক্ষিপ্ত কৰে। এই বিশ্লেষণটো আফগানিস্তানত তালিবান পুৰুষক পশ্চিমৰ সহায়ৰ প্ৰয়োজন হোৱা ভুক্তভোগী হিচাপে উপস্থাপন কৰা মহিলাসকলৰ বাবে বিপদ হিচাপে ফ্ৰেমৱৰ্ক কৰি আমেৰিকা চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা আপাত দৃষ্টিত নব্য সাম্ৰাজ্যবাদী কৌশলৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি। পশ্চিমীয়া আধিপত্যবাদী নাৰীবাদৰ বৈশিষ্ট্য আছিল পশ্চিমীয়া অভিনেতাসকলে আফগান মহিলা গোটসমূহৰ মতামতক অৱজ্ঞা কৰা যিয়ে যুক্তি দিছিল যে যুদ্ধই নিশ্চিতভাৱে নাৰীৰ ওপৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব আৰু মৌলবাদী আৱেগক ইন্ধন যোগাব।  ইয়াৰ পিছত বুছৰ এজেণ্ডাক প্ৰকৃততে ইছলামিক মূল্যবোধৰ ওপৰত আক্ৰমণ বুলি ব্যাখ্যা কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ ফলত ৰক্ষণশীল শক্তিসমূহৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হৈছিল। বিশেষকৈ সংবাদ মাধ্যমত নাৰী আৰু শিশুক যুদ্ধ বা অত্যাচাৰৰ বলি হোৱা দৃশ্যগত উপস্থাপনত আধিপত্যবাদী নাৰীবাদেও বাইনাৰী লিংগ ভূমিকা পুনৰুত্পাদন কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ শ্ৰেণী:নাৰীবাদী তত্ত্ব শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
দেউতাৰ বিয়া
দেউতাৰ বিয়া  (Deutar Biya) ১৯৯৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন ৰঙীন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ।বি.কে.বি. ফিল্মছ্ এণ্ড ফ’কাচৰ বেনাৰত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ইয়াৰ কাহিনী, সংলাপ, চিত্ৰনাট্য, সংগীত, কলা নিৰ্দেশনা, পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা দীপক ভূঞাৰ। মুখ্য ভূমিকাত আছে ৰাণা তামুলী, জয়ন্ত দাস আৰু হিৰণ্য ডেকা। ছবিখনে ফিল্ম চেঞ্চৰ ব’ৰ্ডৰ পৰা এ চাৰ্টিফিকেট লাভ কৰিছিল।
ছবিৰ পৰিচালক-প্ৰযোজক দীপক ভূঞাই উল্লেখ কৰা মতে দেউতাৰ বিয়া এখন প্ৰহসন ছবি। অসমীয়া ভাষাত ইয়াৰ পূৰ্বে এনে প্ৰহসনমূলক ছবি নিৰ্মাণ কৰাৰ উদাহৰণ নাই আৰু দেউতাৰ বিয়া এক পৰীক্ষামূলক প্ৰচেষ্টা।
দেউতাৰ বিয়াৰ শ্বুটিং সম্পূৰ্ণ নহওঁতেই ছবিৰ মুখ্য অভিনেতা ৰাণা তামুলীৰ মৃত্যু হয়।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
ভীম বৰুৱা এজন সম্ভ্ৰান্ত লোক। তেওঁৰ পত্নী ঢুকাইছে। তেওঁৰ পুত্ৰ দুজন- জীৱেশ্বৰ আৰু নৰেশ্বৰ। দুয়োটা ল’ৰাৰে বিয়া পতাৰ বয়স হৈছে। পুতেকহঁতৰ বিয়া পতাৰ সলনি হঠাৎ সকলোকে চমক খুৱাই বৰুৱাই ঘোষণা কৰিলে যে তেওঁ বিয়া পাতিব। উমাকান্ত ঘটকে ইতিমধ্যে ছোৱালীও ঠিক কৰিলে। দেউতাকৰ বিয়াৰ কথা শুনি দুই পুত্ৰই প্ৰতিবাদ কৰিলে। কিন্তু প্ৰতিবাদ কৰিও কাম নিসিজাত জীৱেশ্বৰ আৰু নৰেশ্বৰে অনশনত বহিল। তেওঁলোকৰ অনশনত নৈতিক সমৰ্থন জনালে খুৰীয়েক সাবিত্ৰীয়ে। বহুযুৱক-যুৱতীয়েও এই অনশনত যোগ দিলে।
ভীম বৰুৱাৰ সকলো কামৰ তদাৰক কৰে এজন ব্যক্তিয়ে, নাম তেওঁৰ হৰকান্ত বিষয়া। হৰকান্ত বিষয়াই অনশন কৰি থকা যুৱক-যুৱতীবোৰৰ মাজত বিভেদৰ বীজ সিঁচিলে আৰু ভীম বৰুৱাই বিয়া নপতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে জীৱেশ্বৰ-নৰেশ্বৰৰ সৈতে এখন চুক্তিও কৰিলে। কিন্তু অৱশেষত ভীম বৰুৱাই চুক্তি ভংগ কৰি কৌশলে ছোৱালী আনি ঘৰ সুমুৱালেহি। পুতেকহঁতে বাপেকৰ বিৰুদ্ধে আদালতত গোচৰ তৰে। বিচাৰত ভীম বৰুৱাৰ জয় হ’ল আৰু জীৱেশ্বৰ-নৰেশ্বৰৰ পৰাজয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৯০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
নহৰু
নহৰু (Garlic) (বৈজ্ঞানিক নাম: Allium sativum) হৈছে এলিয়াম প্ৰজাতিৰ এবিধ উদ্ভিদ। ইয়াৰ নিকটতম ঘনিষ্ঠ আত্মীয় হৈছে পিঁয়াজ। ই দক্ষিণ এছিয়া, মধ্য এছিয়া আৰু উত্তৰ-পূব ইৰাণৰ স্থানীয় উদ্ভিদ। দীৰ্ঘদিন ধৰি বিশ্বজুৰি ইয়াক জুতি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে, ইয়াৰ ইতিহাস কেইবা হাজাৰ বছৰ পুৰণি।
নহৰুৰ তীব্ৰ, তিতা গোন্ধ আৰু সোৱাদ থাকে, যিটো ইয়াত থকা চালফাৰৰ যৌগবোৰৰ পৰা আহে। এই যৌগসমূহ নহৰু থেতেলিয়াই ল'লে নতুবা কাটিলে নিৰ্গত হয়। এই যৌগবোৰ নহৰুৰ বহুতো স্বাস্থ্য উপকাৰৰ বাবেও দায়ী।
ইতিহাস
নহৰু হৈছে ৰন্ধন প্ৰণালীত সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ কৰা পাচলি আৰু ইয়াৰ ঔষধি ব্যৱহাৰৰ ইতিহাস বহু পুৰণি। নহৰু মধ্য এছিয়াৰ স্থানীয় পাচলি আৰু ৫,০০০ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি ইয়াৰ খেতি কৰা হৈছে। ইজিপ্ত, গ্ৰীচ, ৰোমকে ধৰি প্ৰাচীন সভ্যতাসমূহত ইয়াৰ মূল্য আছিল অতিশয়। এই সংস্কৃতিবোৰত নহৰু কেৱল খাদ্য হিচাপেই নহয়, ঔষধ আৰু ধৰ্মীয় প্ৰসাদ হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
ৰন্ধনত ব্যৱহাৰ
ৰন্ধা-বঢ়াত নহৰু ব্যৱহাৰ কৰি বিভিন্ন খাদ্যৰ সোৱাদ বৃদ্ধি কৰা হয়। ইয়াক কেঁচা বা সিজোৱাকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, আৰু চূপ, ষ্ট্ৰʼ, চচ্, মেৰিনেড ইত্যাদিত দিব পাৰি। নহৰুখ মৃদু সোৱাদৰ বাবে ৰোষ্ট বা গ্ৰীʼল কৰিও খাব পাৰি।
নহৰু সতেজ, শুকান বা পৰিপূৰক হিচাপে পোৱা যায়। সতেজ নহৰু বেছিভাগ গেলামালৰ দোকানতে পোৱা যায়। শুকান নহৰু প্ৰায়ে গুড়ি বা দানা ৰূপত বিক্ৰী কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
এই মাটিতে (চলচ্চিত্ৰ)
এই মাটিতে (Aei Maatite) ডাইনী হত্যাৰ আধাৰত নিৰ্মিত, ২০১৭ চনৰ ৬ অক্টোবৰ তাৰিখে মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ছবিখন পৰিচালনা, কাহিনী, সংলাপ, গীত ৰচনা ড° সীতানাথ লহকৰৰ। তেখেতৰে এখন মঞ্চনাট ‘তমসা’ৰ আধাৰত ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰা হৈছে।
বক্স অ’ফিচ
“এই মাটিতে” ছবিখনে দৰ্শকৰ বিশেষ সঁহাৰি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ’ল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১৭ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:পোখালি (অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ)
সন্তোষী মা
সন্তোষী মা (হিন্দী: संतोषी माता) হিন্দু ধৰ্মৰ এগৰাকী তুলনামূলকভাৱে নতুন দেৱী। সন্তোষী মাক সন্তোষৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। বিশেষকৈ উত্তৰ ভাৰত আৰু নেপালৰ নাৰীসকলে সন্তোষী মাৰ পূজা কৰে। লেথাৰিকৈ ১৬টা শুকুৰবাৰে সন্তোষী মা ব্ৰত নামৰ এক ব্ৰত পালন কৰিলে দেৱী সন্তুষ্ট হয় বুলি তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে।
ষাঠীৰ দশকৰ আদিভাগত সন্তোষী মাৰ প্ৰথম প্ৰচাৰ হৈছিল। মৌখিক কথা, ব্ৰতৰ বিৱৰণী সম্বিলিত পুথি, প'ষ্টাৰ আদিৰে তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা বাঢ়ি আহে। ১৯৭৫ চনত বলিউডৰ বোলছবি 'জয় সন্তোষী মা'-ৰ মুক্তিৰ পাছৰ পৰাহে তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা তুংগত উঠে; অৱশ্যে যোধপুৰত পুৰণি কালৰ পৰাই সন্তোষী দেৱীৰ এটা মন্দিৰ আছে। বোলছবিখনত তেওঁক গণেশ দেৱতাৰ জীয়ৰী তথা মূল প্ৰকৃতিৰ এক অংশাৱতাৰ হিচাপে দেখুৱা হৈছিল। দেৱীৰ জন্ম শুকুৰবাৰে পূৰ্ণিমা তিথিত হয়, সেয়েহে সন্তোষী মাৰ পূজাৰ বাবে শুক্ৰবাৰ দিনতো শ্ৰেষ্ঠ। তেওঁ চৰ্তুভূজা তথা ৰক্তবস্ত্ৰ পৰিহিতা, তেওঁ নিজৰ চাৰিখন হাতৰ দুখনত ত্ৰিশূল আৰু তৰোৱাল ধাৰণ কৰে আৰু বাকী দুখন হাতেৰে বৰাভয় আৰু সংহাৰ মুদ্ৰা ধাৰণ কৰে। ইয়াৰে ত্ৰিশূলপাত তিনিগুণৰ (সত্ত,ৰজ,তম) প্ৰতীক আৰু তৰোৱালখন জ্ঞানৰ প্ৰতীক। হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থত সন্তোষী মাৰ কোনো আখ্যান উল্লেখ নাই যদিও দেৱী ভাগৱতত পাৰ্বতীৰ জন্ম শুকুৰবাৰে পূৰ্ণিমা তিথিত হৈছিল বুলি উল্লেখ আছে। ইয়াৰ লগতে পাৰ্বতী দেৱীৰ সেই স্বৰূপক চতুৰ্ভূজা হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে যিয়ে হিমালয়ক দেৱী গীতা কৈ সন্তোষ প্ৰদান কৰিছিল। বৈষ্ণৱ আদৰ্শত ভগৱানৰ যোগমায়াকেই বিভিন্ন দেৱীৰ ৰূপত ভিন্ন ভিন্ন নামেৰে উপাসনা কৰা হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
আ
আ (IPA:a) অসমীয়া লিপিৰ স্বৰবৰ্ণৰ দ্বিতীয় আখৰ। যি ধ্বনি মুখৰ কোনো অংশতে বাধা নোপোৱাকৈ উচ্চাৰিত হয়, সেয়ে স্বৰধ্বনি। 'আ'ও এটি স্বৰধ্বনি, সেয়েহে 'আ' উচ্চাৰণ কৰোতেও মুখৰ কোনো অংশৰে বাধা দিয়া নহয়। ব্ৰেইল্ত 'আ'-ক এনেদৰে লিখা যায়।
'আ'ৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা শব্দ
কিছু উদাহৰণ হ'ল:
আ-কাৰ যুক্ত শব্দৰ উদাহৰণ
কিছু উদাহৰণ হ'ল:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া স্বৰবৰ্ণ
বিয়নী সাবটা
বিয়নী সাবটা (বৈজ্ঞানিক নাম: Desmodium laburnifolium) লেগুমিনেছি (Leguminaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ বনৰীয়া গছ৷
বিৱৰণ
বিয়নী সাবটাৰ মূল ঠাৰিডাল সৰু আৰু সেউজ-বুলীয়া হয়৷ এই ঠাৰিৰ মাজে মাজে সেৰেঙাকৈ গাঁঠিৰ উৎপত্তি হয়৷ প্ৰত্যেকটো গাঁঠিত দুখিলা দুখিলাকৈ বিপৰীতমুখী আৰু সেউজীয়া পাত ওলায়৷ পাতবোৰ পাতল চানেকীয়া, লেহুকা আৰু ডিম্বাকৃতিৰ হয়৷ পাতৰ সিৰ আৰু উপসিৰাবিলাক স্পষ্টকৈ বিকশিত নহয়৷ গাঁঠিত আৱিৰ্ভাৱ হোৱা পাত দুখিলা ওপৰৰ পৰা একো একোডাল দীঘল ঠানিৰ উৎপত্তি হয়৷ এই ঠানিবোৰৰ পৰা সৰু আকাৰৰ সেউজীয়া ফুলৰ পাহি ওলায়৷
বিয়নী সাবটাৰ ফুলৰ সন্মুখভাগ কাইটৰ দৰে জোঙা হয়৷ কাপোৰত এই ফুলবোৰ লাগি ধৰে৷
বাৰমাহী গীত
বাৰমাহী গীত হৈছে এবিধ মালিতা। ই বৰ্ণনামূলক গীত। মালিতাৰ অন্য নাম বেলাড। 'ফুলৱণ্তী কন্যাৰ শান্তি বাৰমাহী গীত','শান্তি বাৰমাহী','মধুমতী গীত' আদি হৈছে কিছুমান বাৰমাহী গীতৰ উদাহৰণ।
কল্পনা সৰোজ
কল্পনা সৰোজ (Kalpana Saroj, জন্ম-১৯৬১) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা উদ্যোগী আৰু টেড-এক্সৰ বক্তা৷ ভাৰতৰ মুম্বাইস্থিত প্ৰতিষ্ঠান কামানী টিউবছৰ তেখেতে অধ্যক্ষ আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া ৷
বাৰমাহী গীত
শ্ৰেণী ভাগ আৰু অন্যনাম
ভাৰতৰ আন আন প্ৰদেশত বাৰমাহী গীতক 'বাৰমাসী' বা 'বাৰমাসা' গীত বুলিও কোৱা হয়। সাধাৰণতে মালিতাৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ সমূহ হৈছে: বাৰমাহী গীত সমূহ বাস্তৱানুগ মালিতাৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
বৈশিষ্ট্য
বাৰমাহী গীতসমূহ হৈছে একপ্ৰকাৰৰ মালিতা বিশেষ। এই গীত সমূহ বৰ্ণনাত্মক বা কাহিনী বিশিষ্ট গীত। এই সমূহ অসমীয়া লোক-সাহিত্যৰ সম্পদস্বৰূপ। সাধাৰণতে বাৰমাহী গীত সমূহ মানুহৰ মুখে মুখে প্ৰচলিত। জনকবিয়ে প্ৰকৃতিৰ লগত সম্বন্ধ ৰাখি ইয়াত, বাৰমাহৰ সুন্দৰ বৰ্ণনা দিছে। এই বাৰমাহী গীত সমূহ কামৰূপ আৰু গোৱালপাৰা জিলাতেহে বিশেষ ভাৱে প্ৰচলিত কিন্তু বেলেগ বেলেগ অঞ্চলত এই একে গীতেই ভিন ভিন ৰূপত পোৱা যায়। এই গীত সমূহৰ নিৰ্দিষ্ট সুৰ আছে। বস্তুনিষ্ঠ ঘটনাৰ গতি, কাহিনী, কথোপকথন আদিৰ সহায়ত এইবিধ গীত ক্ষিপ্ৰতাৰে উপসংহাৰৰ ফালে আগবাঢ়ে। এই গীত সমূহৰ কাহিনী বৰ্ণিত অৰ্থাৎ 'পদবন্ধে'। বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু নাচৰ সহায়তো এই মালিতা সমূহ পৰিৱেশন কৰা হয়। বাহৰমাহী গীতত কম-বেছি পৰিমাণে জীৱনৰ বাস্তৱ অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতিফলন ঘটে। বাৰমাহী গীতৰ দৰে আন আন বাস্তৱানুগ মালিতা হৈছে- দুবলা শান্তিৰ গীত, সাউদৰ গীত আদি। বাৰমাহী গীত সমূহ সাধাৰণতে বিভিন্ন প্ৰসংগত মহিলা সকলেহে গাই। 'বাৰমাহী গীত'ৰ ৰস- আদি আৰু কৰুণ।
কল্পনা সৰোজ
প্ৰকৃত শ্লামডগ মিলিয়নেৰ হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰা কল্পনা সৰোজে কামানী টিউবছক এটা দুৰ্দশাগ্ৰস্ত আৰ্থিক অৱস্থাৰ পৰা তুলি ধৰে আৰু নিজৰ সবল নেতৃত্বৰে কোম্পানীক পুনৰ লাভজনক গতি প্ৰদান কৰে ৷
বাৰমাহী গীত
বিষয়বস্তু
বাৰমাহী গীতত প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ প্ৰণয় আৰু বিৰহৰ নিদৰ্শন আদি ঋতু বা মাহ পৰিবৰ্তনৰ লগত প্ৰাকৃতিক পৰিবেশত বৰ্ণিত হোৱা দেখা যায়। 'বাৰমাহী গীত'ৰ ৰস- আদি আৰু কৰুণ। ড॰ প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামীয়ে কৈছে, "এজনী গাভৰুৱে হয়তো বিদেশত গিৰিয়েকক স্মৰণ কৰি প্ৰত্যেক মাহৰ নিৰ্সগ-জীৱনৰ পৰিৱৰ্তন আৰু নিজ অন্তৰৰ ক্ৰিয়া বৰ্ণনা কৰি গৈছে নতুবা কোনো সাউদে ঘাটত নাও বান্ধি অজ্ঞাতভাৱে নিজৰ ঘৈণীয়েকক মাহৰ পাছত মাহ প্ৰণয় যাঁচি গৈছে- এয়ে বাৰমাহী গীতৰ সাধাৰণ বিষয় বস্তু। "
সুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন
সুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন (Juan Manuel Santos Calderón) (জন্ম: ১০ আগষ্ট, ১৯৫১) কলম্বিয়াৰ বৰ্তমান তথা ৩২তম ৰাষ্ট্ৰপতি। তেওঁ ২০১৬ চনত বাবে শান্তিৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে।
বাৰমাহী গীত
বিষয়বস্তু
পাতিৰাভা সকলৰ সমাজত প্ৰচলিত মাৰেগানৰ ওজা আৰু পালিয়ে গোৱা বেউলা বাৰমাহী নামৰ এটি গীতৰ কথা হৈছে এনেধৰণৰ:
কল্পনা সৰোজ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কল্পনা সৰোজৰ জন্ম হছিল ১৯৬১ চনত, ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ ৰূপেড়খা গাঁৱত৷ তেখেতৰ পৰিয়ালটো মাৰাঠী বৌদ্ধধৰ্মীয় আছিল ৷ পৰিয়ালটোত তিনিগৰাকী কন্যা আৰু দুটি ল'ৰা সন্তান আছিল৷ কল্পনা আছিল জ্যেষ্ঠ৷ তেখেতৰ পিতৃয়ে আকোলাৰ ৰেপাটখেড় গাঁৱত এগৰাকী পুলিচ কনিষ্টবল হিচাপে কাম কৰিছিল ৷ বাৰ বছৰ বয়সতে কল্পনা সৰোজৰ বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল আৰু তেখেত স্বামীৰ সৈতে মুম্বাইৰ বস্তি এলেকাত থাকিবলৈ লয় ৷ তেখেত স্বামীৰ পৰিয়ালৰ পৰা শাৰীৰিক নিৰ্যাতনৰ সম্মুখীন হয়৷ অৱশেষত পিতৃয়ে তেখেতক সেই সংকটপূৰ্ণ কালৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে আৰু গাঁৱত থকা স্বগৃহলৈ লৈ আহে ৷ গাঁৱৰ মানুহে তেখেতেক এঘৰীয়া কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় ৷ এনে এক অমানৱীয় সিদ্ধান্ত সহিব নোৱাৰি কল্পনা সৰোজে আত্মহত্যাৰ প্ৰয়াস কৰে ৷ ১৬ বছৰ বয়সত তেখেত মুম্বাইত থকা নিজৰ খুড়াকৰ ঘৰলৈ থাকিবলৈ আহে৷ নিজৰ পৰিয়ালটোক ভৰণ-পোষণৰ বাবে তেখেতে এটা কাপোৰ কাৰখানাত কাম কৰে পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে চৰকাৰৰ পৰা লোণ লয় আৰু চিলাইৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে ৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে এখন ফাৰ্নিচাৰৰ ষ্ট'ৰ আৰম্ভ কৰে ৷
ব্যৱসায়িক জীৱন
কল্পনা সৰোজে কেএছ ফিল্ম প্ৰডাকছন নামৰ এটা প্ৰযোজনা গোষ্ঠী আৰম্ভ কৰে আৰু প্ৰথম ছবিখন প্ৰযোজনা কৰে ৷ এইখন ছবি ইংৰাজী, তেলেগু আৰু হিন্দী ভাষালৈও ডাবিং কৰা হয় ৷ Khairalnji Movie নামৰ ছবিখন দিলীপ হাছকে, জ্যোতি ৰেড্ডী আৰু মনন গোৰেয়ে কল্পনা সৰোজৰ বেনাৰত প্ৰযোজনা কৰে ৷
বাৰমাহী গীত
গীত পৰিবেশনৰ সময়
বাৰমাহী গীত সমূহ যেতিয়াই তেতিয়াই গোৱা নহয়। সাধাৰণতে এই গীত সমূহ আঘোণ মাহৰপৰা আৰম্ভ হোৱাৰ পৰম্পৰা প্ৰচলিত আছে। ব্যতিক্ৰম ভাৱে চ'ত, ব'হাগ আদি মাহৰ পৰাও বাৰমাহী গীত আৰম্ভ হোৱা দেখা যায়।
সুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন
তেওঁ এজন বিখ্যাত অৰ্থনীতিবিদ আৰু সাংবাদিক। তেওঁৰ পৰিয়াল কলম্বিয়াৰ ইল টাইমপা'  নামৰ কাকত খনৰ ১৯১৩ চনৰ পৰা ২০০৭ চনলৈ সংখ্যাগৰিষ্ঠ শ্বেয়াৰৰ গৰাকী আছিল। কেঞ্চাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ কলম্বিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কফি খেতিয়ক ফেডাৰেচনৰ অৰ্থনৈতিক পৰামৰ্শদাতা হিচাপে যোগ দিয়ে। তেওঁ লণ্ডনৰ আন্তৰ্জাতিক কফি সন্থাতো যোগ দিয়ে আৰু তাত তেওঁ লণ্ডন স্কুল অফ ইক'নমিক্স এণ্ড পলিটিকেল চাইন্সত অধ্যয়ন কৰে।  ১৯৮১ চনত তেওঁ ইল টাইমপ' কাকতৰ ডেপুটি ডাইৰেক্টৰ আৰু দুবছৰ পিছত ডাইৰেক্টৰ হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে।
কল্পনা সৰোজ
ব্যৱসায়িক জীৱন
কল্পনা সৰোজে ৰিয়েল ইষ্টেটৰ এটা সফল ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে ৷ নিজৰ যোগাযোগ ব্যৱস্থা আৰু উদ্যোগিক নীতিৰ বাবে তেখেতে বিশেষ খ্যাতি লাভ কৰে ৷ ২০০১ চনত যেতিয়া কামানী টিউবছ নামৰ কোম্পানীটোৰ অৱস্থা দেউলীয়া পৰ্যায়ৰ হৈছিলগৈ, তেতিয়া তেখেত কোম্পানীটোৰ পৰিষদীয় সভাৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল ৷ তেখেতে কোম্পানীটোৰ গুৰি ধৰে আৰু পুনৰ লাভৰ দিশলৈ লৈ আহে ৷
বাৰমাহী গীত
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত
সুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন
১৯৯১ চনত কলম্বিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ছিজাৰ গাভিৰিয়া ত্ৰুজিল'য়ে তেওঁক কলম্বিয়াৰ প্ৰথম বৈদেশিক বাণিজ্য মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে। তেওঁ কলম্বিয়াৰ আন্তৰ্জাতিক বাণিজ্য সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। ২০০০ চনত ৰাষ্ট্ৰপতি এনড্ৰিউ পাস্ত্ৰনা আৰংগ'য়ে তেওঁক কলম্বিয়াৰ ৬৪তম বিত্ত আৰু ৰাজহুৱা সম্পত্তি মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্ত কৰে।
কল্পনা সৰোজ
ব্যৱসায়িক জীৱন
কল্পনা সৰোজৰ নিজা অনুমান অনুযায়ী, তেখেতে মুঠ সম্পত্তিৰ পৰিমাণ হৈছে প্ৰায় ১১২ মিলিয়ন ডলাৰ ৷
সুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন
ৰাষ্ট্ৰপতি এলভাৰ' উৰিবে ভেলেজৰ কাৰ্যকালত তেওঁৰ গুৰুত্ব বাঢ়িব ধৰে। ২০০৫ চনত তেওঁ ছোচিয়েল পাৰ্টি অফ নেছেনেল উনিটি নামৰ ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰে। ২০০৬ চনত উৰিবে আকৌ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পিছত চানটছ কলম্বিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। এই কালছোৱাত তেওঁ কলম্বিয়াৰ সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ বিপ্লৱ আৰু আন গুৱেৰৃল্লা গোটৰ বিৰুদ্ধে কিছুমান  সবল আৰু কঠোৰ নীতি গ্ৰহণ কৰে।
কল্পনা সৰোজ
ব্যক্তিগত জীৱন
কল্পনা সৰোজ এগৰাকী বৌদ্ধ ধৰ্মী লোক ৷ তেখেত ডা০ বি আৰ আম্বেদকাৰৰ শিক্ষাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত ৷  ১৯৮০ চনত তেখেতে ২২ বছৰ বয়সত সমীৰ সৰোজক পুনৰ বিয়া কৰায়; যাৰ লগত তেখেতৰ এটি পুত্ৰ সন্তান আৰু কন্যা সন্তান হয় ৷   ১৯৮৯ চনত সমীৰ সৰোজৰ মৃত্যু হয় আৰু কল্পনা সৰোজে তেখেতৰ ষ্টীল আলমাৰী ব্যৱসায়টো উত্তৰাধিকাৰীসূত্ৰে লাভ কৰে ৷ বৰ্তমান তেখেতৰ যুগ্ম-জীৱনৰ সংগী হৈছে শুভাকৰণ ৷
সুআন মানুৱেল ছাণ্ট'ছ কাল্ডে'ৰ'ন
”৫০ বছৰীয়া কলম্বিয়াৰ গৃহ যুদ্ধ অৱসান ঘটাবলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকীৰ্তি স্বৰূপে" তেওঁক ২০১৬ বৰ্ষৰ শান্তিৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
কল্পনা সৰোজ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী
সুৰাইয়া
সুৰাইয়া জামাল শ্বেখ (Suraiya Jamal Sheikh, ১৫ জুন ১৯২৯ – ৩১ জানুৱাৰী ২০০৪) এগৰাকী হিন্দী ছবিৰ জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী আৰু গায়িকা আছিল, যাৰ জনপ্ৰিয় নাম আছিল সুৰাইয়া। তেওঁ ১৯৩৬ৰ পৰা ১৯৬৩লৈ চলচ্চিত্ৰ জগতত সক্ৰিয় হৈ আছিল। ১৯৩৬ৰ পৰা ১৯৬৩লৈ তেওঁ ৬৭খন ছবিত অভিনয় কৰিছিল আৰু ৩৩৮টা গীত গাইছিল। ১৯৪০ আৰু ১৯৫০ৰ দশকৰ হিন্দী ছবিৰ তেওঁ শীৰ্ষস্থানীয় নায়িকা আছিল। তেওঁ এগৰাকী প্ৰখ্যাত নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীও আছিল আৰু ‘নয়ি দুনীয়া’ (১৯৪২) ছবিৰে গীতৰ জগতত প্ৰবেশ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
সুৰাইয়াৰ জন্ম লাহোৰত ১৯২৯ৰ ১৫ জুনত হৈছিল। আজিজ জামাল শ্বেখ আৰু মুমতাজ শ্বেখ তেওঁৰ দেউতাৰ আৰু মাক আছিল। তেওঁ এবছৰীয়া থাকোঁতেই পৰিয়ালটো বোম্বেৰ মেৰিন ড্ৰাইভলৈ গুছি আহে। তেওঁলোকে বোম্বেত লগ পায় মোমায়েক ১৯৩০ৰ দশকৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰখ্যাত ভিলেইন এম জহৰক। তেওঁ বোম্বেৰ নিউ হাইস্কুলত বা বৰ্তমানৰ ছোৱালীৰ জে.বি. পেটিট হাইস্কুলত পঢ়া-শুনা কৰে। সুৰাইয়াৰ শৈশৱৰ বন্ধু ৰাজ কাপুৰ, মদন মোহনৰ (সঙ্গীত পৰিচালক) সৈতে সৰুতে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ শিশুৰ অনুষ্ঠানত গীত গাইছিল।
অভিনেত্ৰী ৰূপে
এজনী শিশুশিল্পী ৰূপে সুৰাইয়াত ১৯৩৬ চনত জদ্দন বাইৰ মেডাম ফেচনৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে। পিছলৈ মোমায়েক এম জহুৰৰ সহযোগিতাত এটা গুৰত্বপূৰ্ণ ভূমিকাত অভিনয় কৰিবলৈ সুবিধা পায়। ১৯৪১চনত স্কুল বন্ধ থকা অৱস্থাত মোমায়েকৰ লগত তাজমহলৰ (১৯৪১) শ্বুটিং চাবলৈ বোম্বেৰ মোহন ষ্টুডিঅ’লৈ যায়। পৰিচালক নানুভাই ৱকিলে সুৰাইয়াৰ কমনীয়তা দেখি মুমতাজৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ সুযোগ দিয়ে।
কণ্ঠশিল্পী ৰূপে
সুৰাইয়াই ১৯৪২ চনত সৰু ১৩ বছৰ বয়সত ‘’নয়ী দুনিয়া’ (১৯৪২) ছবিত ‘বুট কৰুঁ মেঁ পলিচ বাবু’ গীতটো গাই নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁ নৌচাদৰ সঙ্গীতত এ.আৰ. কাৰদাৰৰ ছবি ‘সাৰদা’ (১৯৪২), ‘কানুন’ (১৯৪৩) আৰু ‘সংযোগ’ত (১৯৪৩) গীত গাইছিল।
মান্না দেই গোৱা প্ৰথমখন হিন্দী ছবি ‘তামান্না’ত (১৯৪২) তেওঁৰ সৈতে সুৰাইয়ায়েও ‘জাগো আয়ী উষা’ শীৰ্ষক গীতটো গাইছিল আৰু সেইটোৱে দুয়ো একেলগে গোৱা একমাত্ৰ দ্বৈতকণ্ঠৰ গীত। আকৌ ১৯৪২ত ‘ষ্টেচন মাষ্টৰ’ ছবিত নৌচাদৰ সঙ্গীতত ৰাজকুমাৰীৰ লগতে সুৰাইয়ায়ো গাইছিল। Suraiya acted in both these films.
সন্মান আৰু স্বীকৃতি
১৯৪৬ত সুৰাইয়া, নুৰ জাহান আৰু সুৰেন্দৰ অভিনীত অনমোল ঘড়ীয়ে বোম্বে আৰু ভাৰতৰ অন্যান্য ঠাইত ৰূপালী জয়ন্তী সপ্তাহ পালন কৰে।
১৯৫১ চনত চলচ্চিত্ৰ সাপ্তাহিক স্ক্ৰীণৰ উদ্বোধনী সংখ্যাৰ বেটুপাতত সুৰাইয়াৰ আলোকচিত্ৰ প্ৰকাশ পায়।
১৯৫৪ত তেওঁৰ ছবি মিৰ্জা গালিবে দ্বিতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সোণৰ পদক পায়। অনুষ্ঠানত ভাৰতৰ তদানিন্তত প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে মন্তব্য কৰে যে সুৰাইয়াই ছবিখনত প্ৰাণৰ সঞ্চাৰ কৰিছে।
১৯৯৬ত সুৰাইয়াক স্ক্ৰীণ জীৱন জোৰা সাধনা বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
অসম সাহিত্য সভাৰ কলিয়াবৰ অধিৱেশন (২০১৫)
অসম সাহিত্য সভাৰ ত্ৰিসপ্ততিতম (৭৩-তম) অধিৱেশন নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰত ৩১ জানুৱাৰী ২০১৫ তাৰিখৰপৰা ৪ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৫ তাৰিখলৈ অনুষ্ঠিত হয়। তেজপুৰৰ পৰা প্ৰায় ২৫ কিঃমিঃ দূৰৈৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষৰ মৌচন্দা পথাৰত অস্থায়ীভাৱে নিৰ্মিত পণ্ডিত আত্মাৰাম শৰ্মা সমন্বয় ক্ষেত্ৰত অধিৱেশন অনুষ্ঠিত হয়। সাহিত্য সভাৰ আনুষ্ঠানিক সভাৰ বাহিৰেও অধিৱেশন স্থলীত গ্ৰন্থ উৎসৱ মেলা, বিজ্ঞান আৰু শিল্প মেলা আৰু বাণিজ্য মেলাও অনুষ্ঠিত কৰা হয়। আদৰণি তোৰণখন সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সোঁৱৰণত নিৰ্মাণ কৰা হয়।
মুখ্য কাৰ্য্যালয়ৰ দ্বাৰ উন্মোচন
অসম সাহিত্য সভাৰ ৭৩তম দ্বি-বাৰ্ষিক কলিয়াবৰ অধিৱেশনৰ আদৰণি সমিতিৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয়ৰ দ্বাৰ উন্মোচন ২ অক্টোবৰ, ২০১৩ তাৰিখ বুধবাৰে কলিয়াবৰ শাখা সাহিত্য সভা ভৱন প্ৰাঙ্গণ, কুঁৱৰীটোলত অনুষ্ঠিত হয়। মুখ্য কাৰ্য্যালয়ৰ দ্বাৰ উন্মাোচন কৰে অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰধান সম্পাদক প্ৰহ্লাদ তাচাই।
লাইখুঁটা স্থাপন
২০১৪ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰৰ দিনা বিদায়ী সভাপতি ইমৰাণ শ্বাহে কলিয়াবৰ অধিৱেশনৰ মূল মণ্ডপৰ লাইখুঁটাভাগ স্থাপন কৰে। এই অনুষ্ঠানত মন্ত্ৰী ৰকিবুল হুচেইন, অসম সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক প্ৰহ্লাদ চন্দ্ৰ তাছা, নগাঁও জিলাৰ উপায়ুক্ত মনালিছা গোস্বামী আৰু কলিয়াবৰৰ মহকুমাধিপতি মধুমিতা ভাগৱতী উপস্থিত আছিল।
অধিৱেশন স্থলী
অধিৱেশন স্থলীৰ ঐতিহ্যমণ্ডিত কলিয়াবৰ ক্ষেত্ৰ শীৰ্ষক প্ৰদৰ্শনস্থলীত কলিয়াবৰ অঞ্চলৰ প্ৰাচীন মঠ, মন্দিৰ, দেৱালয়, বুৰঞ্জীপ্ৰসিদ্ধ কীৰ্তিচিহ্ন আদিৰ চিন সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। আহোম ৰাজত্বৰ বৰতোপ, বড়ো-কাৰ্বি-চাহ জনগোষ্ঠীৰ বাসগৃহ, বাঘ ধৰা দৃশ্য, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ, ড॰ ভূপেন হাজৰিকা, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ মূৰ্তিকে আদি কৰি বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ প্ৰদৰ্শনীৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
৩১ জানুৱাৰী ২০১৫
অসম সাহিত্য সভাৰ ৭৩ সংখ্যক কলিয়াবৰ অধিৱেশন ২০১৫ চনৰ ৩১ জানুৱাৰী শনিবাৰৰ পৰা আৰম্ভ হয়। মূল সভাস্থলী পণ্ডিত আত্মাৰাম শৰ্মা সমন্বয় ক্ষেত্ৰৰ পৰা সাত কিলোমিটাৰ দূৰত্বত জখলাবন্ধাৰ নাগশংকৰৰ ড॰ টি আও ষ্টেডিয়ামত প্ৰায় তিনি ঘণ্টাজোৰা কাৰ্যসূচীৰে সভাৰ পাঁচদিনীয়া অধিৱেশনৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়। সন্ধিয়া ছয় বজাত অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি ৰংবং তেৰাঙে অনুষ্ঠানৰ উদ্বোধন কৰে। অনুষ্ঠানত সভাৰ সভাপতি ইমৰান শ্বাহ, মন্ত্ৰী ৰকিবুল হুছেইন আৰু সভাৰ উপ-সভাপতি ড॰ পৰমান্দ ৰাজবংশীকে ধৰি বহু বিশিষ্ট ব্যক্তি উপস্থিত আছিল। কলিয়াবৰৰ বিধায়ক তথা আদৰণী সমিতিৰ সভাপতি কেশৱ মহন্তই উদ্বোধনী অনুষ্ঠানৰ আঁত ধৰিছিল। সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত অসমৰ জাতীয় সমস্যা, জাতীয় ঐক্য আৰু সভাৰ জন্মৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ভিন্ন পদক্ষেপৰ বিষয়ে সংগীতালেখ্যৰ মাজেৰে গীত-নাচ পৰিৱেশন কৰা হয়।
ৰুদ্ৰকান্ত গোস্বামী সোঁৱৰণি গ্ৰন্থ উৎসৱৰ দ্বাৰ মুকলি কৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য ড॰ কন্দৰ্প কুমাৰ ডেকাই। গড়কপ্তানী মন্ত্ৰী অজন্তা নেওগে প্ৰদৰ্শনীৰ দ্বাৰ আৰু বাণিজ্য মেলাৰ দ্বাৰ মুকলি কৰে। তিনি শতাধিক বাণিজ্য মেলাৰ বিপনীয়ে অংশ লোৱা মেলাখন স্থানীয় বিশিষ্ট কৰ্মী চোহনমল জৈনৰ নামত উৎসৰ্গিত কৰা হৈছে। বিদায়ী সভাপতি ইমৰান শ্বাহে সাহিত্য কাণ্ডাৰী পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা সোঁৱৰণি মূল মঞ্চ আৰু কলিয়াবৰ শাখা সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক যোগেশ্বৰ বৰা সোঁৱৰণি মূল মণ্ডপ উদ্‌ঘাটন কৰে। সমন্বয় ক্ষেত্ৰস্থিত সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা সোঁৱৰণি মূল তোৰণ উদ্‌ঘাটন কৰে তেজপুৰ বিশ্বাবিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য ড॰ মিহিৰকান্ত চৌধুৰীয়ে।
২ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৫
অসম সাহিত্য সভাৰ কলিয়াবৰ অধিৱেশনৰ তৃতীয় দিনা সাহিত্য সভাৰ পতাকা উত্তোলন কৰে বিদায়ী সভাপতি ইমৰান শ্বাহে। মূল পতাকা উত্তোলন কৰাৰ লগতে বৃত্তাকাৰে স্থাপন কৰা ক্ষেত্ৰত ৭৩খন পতাকা উত্তোলন কৰা হয়। দুপৰীয়া পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা সোঁৱৰণী মঞ্চত অনুষ্ঠিত হয় নবীন লেখক-শিল্পীৰ অন্তৰংগ অনুষ্ঠান ৰামধেনু। কেইবাকুৰি নবীন লেখক-শিল্পীয়ে অংশগ্ৰহণ কৰা অনুষ্ঠানটো সঞ্চালনা কৰে বিশিষ্ট সাহিত্যিক অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীয়ে। প্ৰায় চাৰি ঘণ্টা ধৰি চলা এই অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰে ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰী, শিল্পী জীনা ৰাজকুমাৰী, অভিনেতা নয়ন নীলিম, ৰশ্মি শইকীয়া ভূঞা আদিয়ে।
৩ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৫
অসমৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ প্ৰকাশ আৰু বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় গীত-নৃত্যৰ সমাহাৰেৰে অসম সাহিত্য সভাৰ ৭৩ সংখ্যক অধিৱেশন উপলক্ষে কুঁৱৰীটোল খেলপথাৰৰ পৰা মৌচন্দা পথাৰৰ পণ্ডিত আত্মাৰাম শৰ্মা সমন্বয় ক্ষেত্ৰলৈ বিশাল সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰা উলিওৱা হয়। এই শোভাযাত্ৰা উদ্বোধন কৰে প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী নীলমণিসেন ডেকাই। নৱনিৰ্বাচিত সভাপতি ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰা এখন সুসজ্জিত ময়ূৰপংখী ৰথত উঠি বৰপীৰাত বহি হেম বৰুৱা সোঁৱৰণী মুকলি অধিৱেশনৰ মুকলি মঞ্চলৈ আহে। সভাপতিৰ লগত আছিল কলিয়াবৰ অধিৱেশনৰ আদৰণী সমিতিৰ সভাপতি কেশৱ মহন্ত। ৭৩ জন গায়ন-বায়ন, বিয়ানাম গাই ৭৩ গৰাকী কাষত কলহ লৈ আয়তী, এটা নামঘৰৰ আৰ্হিৰ সন্মুখত গায়ন-বায়নসহ ‘কেলি গোপাল’ নাট পৰিৱেশন কৰি যোৱা এটা পূৰ্ণাংগ ভাওনাৰ দল, শান্তিৰ বাণীৰে হাতত গোলক আৰু পাৰ চৰাই, ৭৩টা শিশু চেমনীয়া, ভোৰতাল নৃত্যৰ দল, ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধুৰ আৰ্হিত ৭৩ গৰাকী আইতাই সাধু কৈ যোৱা, মুগাৰ সাজ পিন্ধি হাতত ৭৩ গৰাকী যুৱতী, বৰপেটাৰ ম'হখেদা নৃত্য, বড়ো জনগোষ্ঠীয় নৃত্য দল, ৰাভা জনগোষ্ঠীয় নৃত্য দল, মিচিং জনগোষ্ঠীয় নৃত্য দল, নেপালী জনগোষ্ঠীয় নৃত্য দল, চাহ জনগোষ্ঠীয় নৃত্য দল, ৰাজস্থানী লোক-সংস্কৃতি দলে এই শোভাযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অধিৱেশনৰ চতুৰ্থ দিনা বিয়লি অনুষ্ঠিত হেম বৰুৱা সোঁৱৰণী প্ৰথম মুকলি অধিৱেশনত নৱনিৰ্বাচিত সভাপতি ডাঃ ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাই বিদায়ী সভাপতি ইমৰান শ্বাহৰ পৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰে। মুকলি সভা উদ্বোধন কৰে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ বিশিষ্ট সাহিত্যিক য়েছে দৰজে ঠংচিয়ে। অধিৱেশনত প্ৰাক্তন সভাপতি সাহিত্যাচাৰ্য মহিম বৰা, ৰংবং তেৰাং, সাহিত্য সভাৰ বিদায়ী প্ৰধান সম্পাদক প্ৰহ্লাদ তাছা, প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত উপস্থিত আছিল।
৪ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৫
অসম সাহিত্য সভাৰ ৭৩ শংখ্যক কলিয়াবৰ অধিৱেশনৰ অন্তিম দিনা মহেশ্বৰ নেওগ সোঁৱৰণী দ্বিতীয় মুকলি অধিৱেশন অনুষ্ঠিত হয়। আৰম্ভণিতে ৭৩ গৰাকী যুৱতীয়ে সমৱেত কণ্ঠত ‘চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী...’ গীতটো পৰৱেশন কৰে। নৱনিৰ্বাচিত সভাপতি ডাঃ ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰাৰ সভাপতিত্বত অনুষ্ঠিত সভাখনত মুখ্য অতিথি হিচাপে মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে। এই সভাত বিদায়ী সভাপতি ইমৰান শ্বাহ, সাংসদ গৌৰৱ গগৈ, মন্ত্ৰী ৰকিবুল হুচেইন, ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ নাজনীন ফাৰুক, সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন উপ-সভাপতি কনক চন্দ্ৰ শৰ্মা উপস্থিত আছিল। সভাপতিৰ আহ্বান ক্ৰমে সম্পাদক ড॰ পৰমানন্দ ৰাজবংশীয়ে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সন্মুখত কেইটামান আৰ্জি ৰাখে। উক্ত আৰ্জি মতে, ২০১৭ চনত শিৱসাগৰত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া অসম সাহিত্য সভাৰ শতবৰ্ষৰ অধিৱেশনৰ পূৰ্বে অসমৰ কলা-সংস্কৃতিৰ বাবে এটা আৰ্কাইভ মুকলি কৰা, সাহিত্য সভাৰ জিলা কাৰ্যালয়সমূহত শতবৰ্ষ ভৱন নিৰ্মাণৰ ব্যৱস্থা কৰা, জাতীয় পুথিভঁৰাল নিৰ্মাণৰ বাবে গুৱাহাটীৰ চচলত থকা ৫০ বিঘা মাটিত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা, ড॰ ভূপেন হাজৰিকা-মামণি ৰয়ছম গোস্বামী বিশ্ববিদ্যালয় নিৰ্মাণৰ বাবে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা, ৰাজ্যভাষা আইন সৰ্বস্তৰত বলৱৎ কৰাৰ বাবে ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ অনুৰোধ জনায়।
বঁটা
অন্তিম দিনা বিয়লি অনুষ্ঠিত দ্বিতীয় মুকলি অধিৱেশনত অসম সাহিত্য সভাৰ বিভিন্ন বঁটাসমূহ প্ৰদান কৰা হয়।
চাৰ্লছ এম. ৰাইচ
'''চাৰ্লছ এম. ৰাইচ''' (Charles Moen Rice)(জন্ম: ২৫ আগষ্ট ১৯৫২) এগৰাকী আমেৰিকান ভাইৰাছবিদ আৰু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা বিজয়ী বিজ্ঞানী। তেওঁৰ গৱেষণাৰ মুখ্য ক্ষেত্ৰ হৈছে হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছ। তেওঁ ৰকফেলাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাইৰ'লজীৰ বিষয়ৰ অধ্যাপক। তেওঁ আমেৰিকান এছ'চিয়েচন ফৰ দা এডভান্সমেণ্ট অফ চাইন্সৰ সদস্য, ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ সদস্য আৰু ২০০২ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈ তেওঁ আমেৰিকান ছ'চাইটি ফৰ ভাইৰ'লজিৰ সভাপতি আছিল। তেওঁ ২০১৬ চনত লাস্কাৰ-ডিবেকি ক্লিনিকেল চিকিৎসা গৱেষণা বঁটা ৰালফ এফ ডব্লিউ বাৰ্টেনশ্লেজাৰ আৰু মাইকেল জে. চফিয়াৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে লাভ কৰিছিল। ২০২০ চনত তেওঁক মাইকেল হাউটন আৰু হাৰ্ভে জে. অল্টাৰৰ সৈতে "হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছৰ আৱিষ্কাৰৰ বাবে" চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
অসম সাহিত্য সভাৰ কলিয়াবৰ অধিৱেশন (২০১৫)
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশন
চাৰ্লছ এম. ৰাইচ
গৱেষণা
কেলটেকত থাকোঁতে তেওঁ ছাইডবিছ ভাইৰাছৰ জিনমৰ ওপৰত গৱেষণা কৰা আৰু ফ্লেভিভাইৰাছৰ পৰিয়াল হিচাপে সংস্থাপন কৰাত জড়িত আছিল। এই কামৰ বাবে তেওঁ ব্যৱহাৰ কৰা হালধীয়া জ্বৰ ভাইৰাছৰ নমুনা পিছলৈ হালধীয়া জ্বৰৰ প্ৰতিষেধকৰ বিকাশৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ সম্পৰ্কিয় হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰিবলৈ লয় আৰু ইয়াৰ বাবে বহুতো বঁটা লাভ কৰিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
ৰামচৰিতমানস
ৰামচৰিতমানস (श्रीरामचरितमानस) ১৬ শতিকাৰ ভাৰতীয় ভক্তি কবি তুলসীদাস (প্ৰায় ১৫৩২–১৬২৩) দ্বাৰা ৰচনা কৰা অৱধি ভাষাৰ এক মহাকাব্যিক সংস্কৰণ। (এই গ্ৰন্থখনক জনপ্ৰিয় ভাষাত তুলসী ৰামায়ণ বুলিও কোৱা হয়। ) ৰামচৰিতমানস শব্দৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "ৰামৰ কৰ্মৰ হ্ৰদ।" এই গ্ৰন্থক হিন্দু সাহিত্যৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। "ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ জীৱন্ত সমষ্টি", "মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় কবিতাৰ যাদুকৰী বাগিচাৰ আটাইতকৈ ওখ গছ", "সকলো ভক্তিমূলক সাহিত্যৰ ভিতৰত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ" আৰু "জনপ্ৰিয়ৰ শ্ৰেষ্ঠ আৰু বিশ্বাসযোগ্য পথ প্ৰদৰ্শক", "ভাৰতীয় জনসাধাৰণৰ জীৱন্ত বিশ্বাস" ইত্যাদি বিভিন্ন ধৰণে এই গ্ৰন্থখন প্ৰশংসিত হৈছে।
তুলসীদাস সংস্কৃত ভাষাৰ এজন মহান পণ্ডিত আছিল। কিন্তু তেওঁ বিচাৰিছিল যে ৰামৰ কাহিনীটো সাধাৰণ জনতাৰ বাবে সুলভ হওক, কিয়নো সংস্কৃতৰ পৰা বহুতো অপভ্ৰংশ ভাষাৰ বিকাশ ঘটিছিল আৰু সেই সময়ত সংস্কৃত ভাষা কম সংখ্যক লোকেহে বুজিব পাৰিছিল। ৰামৰ কাহিনীটো পণ্ডিত সকলে জনাৰ দৰেই সাধাৰণ মানুহৰ বাবে সুলভ কৰি তুলিবলৈ তুলসীদাসে আৱাধিত লিখিবলৈ বাছি লৈছিল। পৰম্পৰা অনুসৰি তুলসীদাস ভাষা কবি হোৱাৰ বাবে বাৰাণসীৰ সংস্কৃত পণ্ডিতসকলৰ বহু সমালোচনাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল। কিন্তু বেদ, উপনিষদ আৰু পুৰাণত সন্নিৱিষ্ট জ্ঞান সাধাৰণ জনতাৰ বাবে সৰল কৰাৰ বাবে তুলসীদাসে নিজৰ সংকল্পত অটল হৈ থাকিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ ৰচনাসমূহ বহুলভাৱে গ্ৰহণ কৰা হয়।
ৰামচৰিতমানসে, ৰামৰ কাহিনীটো সাধাৰণ মানুহক গান গোৱা, ধ্যান আৰু পৰিবেশন কৰিবলৈ উপলব্ধ কৰি দিলে। ৰামচৰিতমানসৰ লেখাই বহুতো সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰো আগজাননী দিছিল, আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য কথাটো হ'ল ৰামলীলাৰ পৰম্পৰা, গ্ৰন্থখনৰ নাটকীয় অভিনয়। ৰামচৰিতমানসক বহুতে হিন্দী সাহিত্যত ভক্তি আন্দোলনৰ স-গুণ বিদ্যালয়   ৰ অন্তৰ্গত গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰে।
পটভূমি
১৬৩১ (১৫৭৪ খ্ৰীষ্টাব্দ) বিক্ৰম সংবাদত তুলসীদাসে অযোধ্যাত ৰামচৰিতমানসৰ কাব্য সমূহ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই কাব্যৰ ভিতৰত সঠিক তাৰিখটো কোৱা হৈছে যে চৈত্ৰ মাহৰ নৱম দিন, যিটো ৰামৰ জন্মদিন ৰামনৱমী। ৰামচৰিতমানস অযোধ্যা, বাৰাণসী আৰু চিত্ৰকুটত ৰচনা কৰা হৈছিল। এই সময়ছোৱাত আকবৰ (১৫৫৬-১৬০৫ খ্ৰীষ্টাব্দ) ভাৰতৰ সম্ৰাট আছিল। গতিকে তুলসীদাস উইলিয়াম শ্বেইকছপীয়েৰৰ সমসাময়িক হিচাপে পৰিগণিত হয়।
ৰামচৰিতমানসৰ কাব্যসমূহ স্থানীয় অৱধি ভাষাত ৰচনা কৰা হৈছে,  গ্ৰন্থখনৰ মূল অংশক একাংশই সংস্কৃত মহাকাব্য বাল্মিকী ৰামায়ণৰ ঘটনাৰ কাব্যিক পুনৰাবৃত্তি বুলি গণ্য কৰে।    সূৰ্য্যবংশৰ ৰঘু ৰজাৰ বংশবৃক্ষৰ বংশধৰ ৰামৰ আখ্যানক কেন্দ্ৰ কৰি বাল্মিকী ৰামায়ণ ৰচনা কৰা হৈছে। ৰাম অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ আছিল আৰু হিন্দু পৰম্পৰাত তেওঁক বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কিন্তু ৰামচৰিতমানস কোনো কাৰণতে বাল্মীকি ৰামায়ণৰ শব্দ প্ৰতিলিপি নহয় বা সংক্ষিপ্ত পুনৰাবৃত্তি নহয়। ৰামচৰিতমানসত সংস্কৃতত পূৰ্বতে ৰচিত আন বহুতো ৰামায়ণৰ উপাদান আছে, আৰু অন্যান্য ভাৰতীয় উপভাষাৰ লগতে পুৰাণৰ গল্পও আছে। তুলসীদাসৰ ত্ৰেতাযুগলৈকে ঘটা ঘটনাবোৰ চাবলৈ কিছুমান আধ্যাত্মিক শক্তি আছিল বুলি কোৱা হয় যিটো তেওঁ ৰামচৰিতমানসত বৰ্ণনা কৰিছিল। তুলসীদাসে নিজে কেতিয়াও ৰামচৰিতমানসক বাল্মীকি ৰামায়ণৰ পুনৰাবৃত্তি বুলি লিখা নাই। তেওঁ মহাকাব্য ৰামচৰিতমানসক ৰামৰ কাহিনী বুলি কয়, যিটো তেওঁ পত্নী পাৰ্বতীক একেখিনি কথা কোৱাৰ আগতে শিৱৰ মনত (মানস) সংৰক্ষিত আছিল বুলি উল্লেখ কৰিছে। তুলসীদাসে তেওঁৰ গুৰু নৰহৰিদাসৰ যোগেদি কাহিনীটো লাভ কৰা বুলি দাবী কৰে। কিছুমানে ৰামচৰিতমানসৰ এই অংশটোৰ অৰ্থ এই বুলি উল্লেখ কৰে যে তুলসীদাস এজন সৰু ল’ৰা হোৱাৰ বাবে প্ৰথমতে কাহিনীটো সম্পূৰ্ণৰূপে ধৰিব পৰা নাছিল। তেওঁৰ গুৰুজনে কৃপা কৰি বাৰে বাৰে আওৰাই থাকিল যাতে তেওঁ বুজিব পাৰে আৰু মনত পেলাব পাৰে। তাৰ পিছত তেওঁ কাহিনীটো বৰ্ণনা কৰি শিৱই নিজে কোৱাৰ দৰে ৰামচৰিতমানস নাম দিলে। সেয়েহে মহাকাব্যিক সংস্কৰণটোক তুলসীকৃত ৰামায়ণ (আক্ষৰিক অৰ্থত তুলসীদাসৰ দ্বাৰা ৰচিত ৰামায়ণ) বুলিও কোৱা হয়।
কোনোকোনোৱে এই কাব্যক উচ্চ শ্ৰেণীৰ ব্ৰাহ্মণীয় সংস্কৃতৰ আধিপত্যৰ প্ৰতি প্ৰত্যাহ্বানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বুলি বিশ্বাস কৰে, কিন্তু বহু পণ্ডিতৰ মতে তেওঁ অৱধিত এই কাৰণেই লিখিছিল, তেওঁ বিচাৰিছিল যে প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে ৰামৰ মূল্যবোধ শিকিব লাগে।
সূচী
ৰামচৰিতমানস সাতটা কাণ্ডৰে গঠিত। তুলসীদাসে মহাকাব্যখনৰ সাতটা কাণ্ডক মানস সৰোবৰৰ পবিত্ৰ জললৈ যোৱা সাতটা খোজৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল "যিটোৱে দেহ আৰু আত্মাক একেলগে শুদ্ধ কৰে।"
প্ৰথম দুটা অংশ বালকাণ্ড (শৈশৱৰ খণ্ড) আৰু অযোধ্যাকাণ্ড (অযোধ্যা খণ্ড)। আন অংশসমূহ হ’ল অৰণ্যকাণ্ড (বন খণ্ড), কিষ্কিন্ধাকাণ্ড (কিষ্কিন্ধা খণ্ড), সুন্দৰকাণ্ড (সুখদায়ক খণ্ড), লংকাকাণ্ড (লংকা খণ্ড), আৰু উত্তৰাকাণ্ড (পৰৱৰ্তী খণ্ড)। ৰচনাখন মূলতঃ চৌপাই ছন্দত ৰচনা কৰা হৈছে, যিটো দোহা ছন্দৰে পৃথক কৰা হৈছে, মাজে মাজে সোৰাথা আৰু বিভিন্ন ছন্দ আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ভাষাৰ কাব্য শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
লুইপাদ
লুইপাদ বা লুইপা (Luipa, দশম শতিকা) বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এগৰাকী মহাসিদ্ধ কবি আৰু বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰন্থৰ ৰচক। দশম শতিকাৰ পূব ভাৰতৰ সিদ্ধাচাৰ্য লুইপাদে চৰ্যাপদ ৰচনা কৰিছিল।
নামকৰণ আৰু নামৰ উৎপত্তি
যদিও তিব্বতী শব্দ লুইৰ অৰ্থ হৈছে 'মাছৰ অন্ত্ৰ খোৱা ব্যক্তি', ভাষাবিদ সুকুমাৰ সেনৰ মতে লুই শব্দটো প্ৰাচীন সংস্কৃত শব্দ লোহিত অৰ্থাৎ ৰঙাৰ পৰা আহিছে (=ৰোহিত=ৰুই)। তেওঁৰ মতে ধৰ্মমঙ্গলকাব্য আদি কিতাপখনত উল্লেখ কৰা লুইধৰ, লুই চন্দ্ৰ, লুইয়া আদি নামবোৰো একেটা ৰঙা শব্দৰ পৰা আহিছে। আকৌ, অসমীয়া ইতিহাসবিদ ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ মতে নামটো ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ আন এক নাম লুইতৰ পৰা আহিছে।
অয়াপ্পাপানিকাৰ আৰু অকাডেমি (১৯৯৭: পৃষ্ঠা ৫৯৯) মতে "লুইপা" নাম ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সৈতে সম্পৰ্কিত: "কে এল বৰুৱা আৰু ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ দৰে বহুতো পণ্ডিতে এই মত ৰাখিছে যে তেওঁৰ কাব্যিক নাম লুইতৰ কাষত অতিবাহিত কৰা তেওঁৰ আগৰ দিনবোৰৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে, অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মপুত্ৰ। তেওঁৰ শব্দভাণ্ডাৰ আৰু বিৱৰণ স্পষ্টভাৱে পুৰণি অসমীয়া।"
জীৱনী
ভাৰতীয় মহাসিদ্ধসকলৰ জীৱনৰ বিৱৰণ থকা তিব্বতীয় নামতাৰ বা জীৱনী চৌৰাশী সিদ্ধৰ কিংবদন্তিত লুইপাদৰ উল্লেখ পোৱা যায়। এই জীৱনী তিব্বতীয় সন্ন্যাসী মণ্ডুপ শ্বেৰাবে ৰচনা কৰিছিল। এয়া সম্ভৱতঃ চতুৰাশিতি-সিদ্ধ-প্ৰবৃত্তিৰ অনুবাদ আছিল। চম্পাৰণৰ অভয়াদাত্তশ্ৰীয়ে তেওঁক কৰা বৰ্ণনাৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি তেওঁ ১২ শতিকাত এই গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰিছিল। চতুৰাশিতি-সিদ্ধ-প্ৰবৃত্তিত লুইপাক সিংহলদ্বীপৰ এজন অতি ধনী ৰজাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ বুলি উল্লেখ আছে। ইয়াক সাধাৰণতে বৰ্তমানৰ শ্ৰীলংকা বুলি গণ্য কৰা হয়। অৱশ্যে প্ৰাচীন ভাৰতৰ আন কেইবাটাও অঞ্চলক সিংহলদ্বীপ বুলি কোৱা হৈছিল আৰু তাৰে ওদ্দিয়ানাক লুইপাৰ জন্মস্থান হিচাপে আন উৎসবোৰত উল্লেখ আছে।
লুইপাৰ দেউতাকে তেওঁক তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে বাছনি কৰিছিল। কিন্তু তেওঁ বোধি অৰ্থাৎ জ্ঞান প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ তেওঁৰ ৰাজ্য ত্যাগ কৰিছিল। লুইপা প্ৰথমে ৰামেশ্বৰমলৈ গৈছিল আৰু তাৰ পিছত বজ্ৰচনলৈ গৈছিল। ইয়াক বৰ্তমান বুদ্ধগয়া বুলি জনা যায়। ইয়াতেই গৌতম বুদ্ধয়ে পৰম জ্ঞান লাভ কৰিছিল। তাত লুইপাই ডাকিনীৰ পৰা তেওঁৰ প্ৰথম শিক্ষা লাভ কৰিছিল। পিছত যেতিয়া তেওঁ ছালিপুত্ৰ বা মগধ পাইছিল এগৰাকী লোক-ডাকিনীয়ে তেওঁক খাদ্যৰ বিশুদ্ধতাৰ বিষয়ে সকলো কুসংস্কাৰ এৰি জ্ঞান প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ তেওঁৰ ৰাজকীয় তেজৰ সামান্য গৌৰৱৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। তেওঁৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰি লুইপাই বাৰ বছৰ ধৰি মাছমৰীয়াসকলে গংগাত পেলাই দিয়া মাছবোৰৰ পেটু বা অন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। এই অনুশীলনৰ ফলত তেওঁক লুই বুলি জনা গৈছিল যাৰ তিব্বতীয় ভাষাত অৰ্থ হৈছে যিয়ে মাছৰ অন্ত্ৰ খায়।
চতুৰাশিতি-সিদ্ধ-প্ৰবৃত্তিতো তেওঁৰ উল্লেখ পোৱা যায়। ইয়াত থকা উল্লেখ অনুসৰি তেওঁ মগধৰ ৰজা ইন্দ্ৰপাল আৰু তেওঁৰ ব্ৰাহ্মণ মন্ত্ৰীক লগ কৰে। এই দুজন তেওঁৰ শিষ্য হৈছিল আৰু পিছলৈ দাৰিকাপা আৰু ডেংগাপা বুলি জনাজাত আছিল। লুইপায়ে তেওঁলোকক চক্ৰসম্ভৱ মণ্ডলৰ মতে ধৰ্ম চৰ্চা আৰম্ভ কৰাইছিল।
ব'টন ৰিঞ্চেন ড্ৰুৱৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ইতিহাসত লুইপাক ওদ্দিয়ানাৰ ৰজা ললিতচন্দ্ৰৰ পুত্ৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। ৰাজকুমাৰে চাৰাহাৰ শিষ্য শ্বাবাৰাক লগ পোৱাৰ পিছত তেওঁৰ মহান দক্ষতাৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল আৰু তেওঁক নিৰ্দেশনাৰ বাবে ভিক্ষা কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ প্ৰান্তত চক্ৰসম্ভৱৰ দীক্ষা লাভ কৰিছিল। শ্মশানৰ ভূমিত গণচক্ৰত চব্বিশটা ডাক আৰু ডাকিনীৰ এটা বৃত্তত যোগদান কৰি এজন সন্ন্যাসী মৃতদেহৰ মাংস ভক্ষণ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক তপস্যা সম্পূৰ্ণ হৈছিল। তেওঁৰ গুৰুৰ পৰা চূড়ান্ত আশীৰ্বাদৰে তেওঁ ওদ্দিয়ানা এৰিছিল আৰু এজন সিদ্ধত পৰিগণিত হৈছিল। অৱশেষত এক-সূক্ষ্মিক ধ্যান অনুশীলনৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰি তেওঁ বংগৰ গঙ্গা নদীৰ পাৰৰ মাছৰ অন্ত্ৰৰ স্তূপৰ কাষত ধ্যান কৰিবলৈ বহে য'ত তেওঁ বজ্ৰায়না বৌদ্ধ ধৰ্মত আধ্যাত্মিক প্ৰাপ্তিৰ সৰ্বোচ্চ স্তৰ মহামুদ্ৰা-সিদ্ধি প্ৰাপ্ত নকৰালৈকে আছিল।
তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মৰ শাক্য ধাৰা অনুসৰি লুইপা এজন কায়স্থ বা লিখক আছিল। তেওঁ উত্তৰ বংগৰ ভাৰেন্দ্ৰৰ সম্ৰাট ধৰ্মপালৰ আদালতত লিখক হিচাপে আছিল। ধৰ্মপালৰ প্ৰাসাদত ভিক্ষা বিচাৰি থাকোঁতে সৱৰিপাই লিখক লুইপাক তেওঁৰ সম্ভাৰ শ্ৰেণীৰ বাবে উপযুক্ত প্ৰাপক হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল। তেওঁ ৰজাৰ সংবাদদাতাসকলক লিখা চিঠিবোৰত তেওঁৰ অসাধাৰণ প্ৰতিভা স্পষ্ট হৈছিল।
তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মৰ জোনং ধাৰাৰ পণ্ডিত তাৰানাথৰ কাষত পোৱা লুইপাৰ বিৱৰণ ব'টনৰ বিৱৰণৰ পৰা যথেষ্ট পৃথক। ইয়াত লুইপাদক ওদ্দিয়ানৰ ৰজাৰ এজন লিখক আৰু বজ্ৰৱৰাহি মণ্ডলৰ মতে ধৰ্ম চৰ্চা কৰিছিল বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
চতুৰাশিতি-সিদ্ধ-প্ৰবৃত্তিতো তেওঁৰ উল্লেখ পোৱা যায়। ইয়াত থকা উল্লেখ অনুসৰি তেওঁ মগধৰ ৰজা ইন্দ্ৰপাল আৰু তেওঁৰ ব্ৰাহ্মণ মন্ত্ৰীক লগ কৰে। এই দুজন তেওঁৰ শিষ্য হৈছিল আৰু পিছলৈ দাৰিকাপা আৰু ডেংগাপা বুলি জনাজাত আছিল। লুইপায়ে তেওঁলোকক চক্ৰসম্বৰ মণ্ডলৰ মতে ধৰ্ম চৰ্চা আৰম্ভ কৰাইছিল।
ব'টন ৰিঞ্চেন ড্ৰুৱৰ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ইতিহাসত লুইপাক ওদ্দিয়ানাৰ ৰজা ললিতচন্দ্ৰৰ পুত্ৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। ৰাজকুমাৰে চাৰাহাৰ শিষ্য শ্বাবাৰাক লগ পোৱাৰ পিছত তেওঁৰ মহান দক্ষতাৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল আৰু তেওঁক নিৰ্দেশনাৰ বাবে ভিক্ষা কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ প্ৰান্তত চক্ৰসম্বৰৰ দীক্ষা লাভ কৰিছিল। শ্মশানৰ ভূমিত গণচক্ৰত চব্বিশটা ডাক আৰু ডাকিনীৰ এটা বৃত্তত যোগদান কৰি এজন সন্ন্যাসী মৃতদেহৰ মাংস ভক্ষণ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক তপস্যা সম্পূৰ্ণ হৈছিল। তেওঁৰ গুৰুৰ পৰা চূড়ান্ত আশীৰ্বাদৰে তেওঁ ওদ্দিয়ানা এৰিছিল আৰু এজন সিদ্ধত পৰিগণিত হৈছিল। অৱশেষত এক-সূক্ষ্মিক ধ্যান অনুশীলনৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰি তেওঁ বংগৰ গঙ্গা নদীৰ পাৰৰ মাছৰ অন্ত্ৰৰ স্তূপৰ কাষত ধ্যান কৰিবলৈ বহে য'ত তেওঁ বজ্ৰায়না বৌদ্ধ ধৰ্মত আধ্যাত্মিক প্ৰাপ্তিৰ সৰ্বোচ্চ স্তৰ মহামুদ্ৰা-সিদ্ধি প্ৰাপ্ত নকৰালৈকে আছিল।
সময়কাল
শাক্য ধৰাৰ কিংবদন্তীৰ পৰা উপলব্ধ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য হৈছে যে লুইপাই বৰেন্দ্ৰৰ মহাৰাজৰ ধৰ্মপালৰ ৰাজদৰবাৰত কাম কৰিছিল। যদি এই গৰাকী ৰজা পাল ৰাজবংশৰ ধৰ্মপালৰ সৈতে একে হয়, তেন্তে এই চিনাক্তকৰণে লুইপাদ ধৰ্মপালৰ (৭৭০ – ৮১০ চিই) এগৰাকী কনিষ্ঠ সমসাময়িক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। যদি লুইপা তেওঁৰ যুৱকালত কাম আৰম্ভ কৰা হৈছিল তেন্তে তেওঁৰ দীক্ষাৰ তাৰিখ অষ্টম শতিকাৰ শেষত বা নৱম শতিকাৰ আৰম্ভণি হ'ব পাৰে।
তেংগ্যুৰৰ অভিসময়-বিভংগত আতিশাক তেওঁৰ সৈতে এই পাঠৰ সহ-লেখক হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। কিন্তু দেখা গৈছে যে আচলতে অতিশাই হয় তেওঁৰ পাঠ সম্পূৰ্ণ কৰিছিল বা তেওঁৰ অভিসময়ৰ ওপৰত এটা বিভংগ (ভাষ্য) লিখিছিল। সেয়েহে তেওঁ দশম শতিকাৰ হোৱাটো অধিক সম্ভাৱ্য।
লুইপাৰ সময়কালৰ পৰা তেওঁৰ গুৰু শ্বাবাৰাৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰি। তেওঁৰ শিষ্য দাৰিকাপা আৰু ডেঞ্জিপা আৰু ডম্বি হেৰুকা আদিৰো সময় নিৰূপণ কৰিব পাৰি। যিহেতু কিলাপা সম্ভৱতঃ তেওঁৰ বংশধৰসকলৰ এজন আছিল, তেওঁৰ সময়কলো নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰি।
মৎস্যেন্দ্ৰনাথ বা মীনাপা
বহুতো আধুনিক পণ্ডিতে আদিগুৰু আৰু নাথ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মৎস্যেন্দ্ৰনাথৰ সৈতে লুইপাক চিনাক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। তেওঁলোকৰ মাজত কেইবাটাও সাদৃশ্য আছে। তেওঁলোকৰ দুয়োটা নাম লুই আৰু মীন মানে মাছ। শ্ৰীলংকা আৰু পূব ভাৰত আৰু অসমত দুয়োগৰাকীয়ে যোগিনী তন্ত্ৰৰ লুইপা সম্বৰ আৰু মীনাপা যোগিনি-কৌলা আদিৰ প্ৰৱৰ্তক আছিল। লুইপাক আদিসিদ্ধ বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু মৎস্যেন্দ্ৰনাথক আদিগুৰু বুলি কোৱা হৈছিল। কিন্তু, যদি লুইপাৰ জন্ম খ্ৰীষ্টপূৰ্ব অষ্টম শতিকাত হয়, তেন্তে তেওঁক মৎস্যেন্দ্ৰনাথৰ সৈতে চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰি। কাৰণ মৎস্যেন্দ্ৰনাথ খ্ৰীষ্টীয় নৱম-দশম শতিকাৰ আছিল।
আদিসিদ্ধ
চতুৰাশিতি-সিদ্ধ-প্ৰবৃত্তি লুইপাৰ কিংবদন্তিৰ সৈতে আৰম্ভ হয়। এয়া বৰ্ণনাকৰ্তা বা অনুবাদকৰ সময়ত প্ৰচলিত বিশ্বাসৰ প্ৰতিফলন হ'ব পাৰে যে লুইপা সময় বা স্থিতিৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথম সিদ্ধ (আদিসিদ্ধ) আছিল। চৰ্যাপদৰ প্ৰথম পদটো লুইপায়ে ৰচনা কৰিছিল আৰু সংস্কৃতত ইয়াৰ ভাষ্যত মুনিদত্তয়ে তেওঁক আদিসিদ্ধাচাৰ্য বুলি উল্লেখ কৰিছে। ই সমসাময়িক বিশ্বাসৰ এক সূচক। কিন্তু ৰাহুল সংস্কৃতায়নৰ দৰে কিছুমান আধুনিক পণ্ডিতে চাৰাহাক আদিসিদ্ধ বুলি দাবী কৰে। লুইপাৰ জন্ম নিশ্চিতভাৱে ছাৰাহাৰ পিছত হৈছিল। যিহেতু লুইপাৰ শিক্ষক শৱৰিপা চাৰাহাৰ শিষ্য আছিল কিন্তু তেওঁলোকৰ জীৱনকাল সম্ভৱতঃ একেসময়ৰ আছিল। চাৰাহা আৰু লুইপা দুয়োজনেই সম্ভাৰ-তন্ত্ৰৰ প্ৰৱৰ্তক আছিল। কিন্তু লুইপাদে নিজা পদ্ধতি অনুসৰি সম্ভাৰ-তন্ত্ৰৰ অনুশীলন কৰা আদিসিদ্ধৰ স্থিতিৰ উপৰিও গুহ্যপতি (গোপনৰ অধিপতি) উপাধি লাভ কৰিছিল। তেওঁ ডাকীনি বজ্ৰৱৰাহীৰ পৰা পোনপটীয়া শিক্ষা লাভ কৰিছিল। যদি লুইপাই তেওঁৰ মূল সম্ভাৰ প্ৰকাশ ওদ্দিয়ানাত লাভ কৰিছিল তেন্তে তেওঁ সম্ভৱতঃ পূৱ ভাৰতত এই তন্ত্ৰৰ প্ৰচাৰৰ বাবে দায়বদ্ধ সিদ্ধসকলৰ ভিতৰত এজন আছিল। কিন্তু তন্ত্ৰৰ উদ্ভৱ যিয়েই নহওক, লুইপা চাৰাহাৰ প্ৰচাৰৰ মহান দৃষ্টান্ত হৈ পৰিছিল। চৰ্যাগীতিকোষত তেওঁক আৰোপ কৰা পদবোৰত নিশ্চিত কৰা অনুসৰি আৰু তেওঁৰ সাধনা লুইপাৰ পদ্ধতি অনুসৰি সিদ্ধ, কাম্বালাপা, ঘণ্টাপা, ইন্দ্ৰভূতি, জলন্ধৰিপা, কানহাপা (কৃষ্ণচাৰ্য), টিলোপা আৰু নাৰোপা সকলোৰে মাজত কিছুমান সন্মানীয় নামৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণা আৰু উদাহৰণ হৈ পৰিছিল। শাক্য পৰম্পৰা অনুসৰি চক্ৰসম্বৰ-তন্ত্ৰ প্ৰথাৰ তিনিজন প্ৰধান গুৰু সম্প্ৰদায় হৈছে লুইপা, ঘণ্টাপা আৰু নাৰোপাৰ। মাৰপা ডোপায়ে এই তন্ত্ৰ তিব্বতলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল য'ত ই কাগ্যু ধাৰাৰ মূল ইডাম সাধনা হিচাপে এতিয়ালৈকে অব্যাহত আছে।
মুখ্য সাহিত্য কৃতি
ব্স্তান-'গ্যুৰ গ্ৰন্থত তেওঁক শ্ৰীভগৱদ-অভিসময়, বজ্ৰসত্ত্ব সাধনা, তত্ত্বস্বভাৱ-দোহাকোষ-গীতিকা-দৃষ্টি-নাম, লুহিপাদ-গীতিকা, শ্ৰীচক্ৰসম্বৰ-অভিসময়-টীকা আৰু বুদ্ধিদয়াৰ ৰচক হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। তেওঁক মহান পণ্ডিত অতিশাৰ সৈতে অভিসময়-বিভংগৰ সহ-লেখক হিচাপেও উল্লেখ কৰা হৈছিল। চৰ্যাগীতিকোষ বা চৰ্যাপদৰ পদ ১ আৰু ২৯ তেওঁ ৰচনা কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
বীজকোষ
বীজকোষ (Germ cell) বুলিলে সেইবোৰ জৈৱিক কোষক বুজোৱা হয় যিবোৰে যৌন প্ৰজনন কৰা প্ৰাণীৰ শৰীৰত জনন কোষৰ সৃষ্টি কৰে। পুৰুষ আৰু স্ত্ৰী প্ৰাণীৰ শৰীৰত থকা (উভয়লিংগ প্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত একেটা প্ৰাণীৰ শৰীৰত থকা) প্ৰাথমিক জননাংগ (Primary sex organ) শুক্ৰাশয় (Testis) আৰু ডিম্বাশয়ত (Ovary) থকা এই বিশেষ কোষবোৰৰ পৰা সৃষ্টি হয়। এইবোৰৰ প্ৰাথমিক অৱস্থাক আদিম বীজকোষ (Primordial germ cell) বোলা হয়। যৌন প্ৰজনন কৰা প্ৰাণীৰ ভ্ৰূণাৱস্থাৰ আৰম্ভণিতেই কেতবোৰ কোষে দেহ গঠনকাৰী অন্যান্য কোষৰ পৰা পৃথকভাৱে বিকাশ লাভ কৰিবলৈ ধৰে। এই কোষবোৰৰ পৰাহে ভৱিষ্যতে প্ৰাণীটোৰ প্ৰজননকোষৰ (শুক্ৰকোষ আৰু ডিম্বকোষ)ৰ সৃষ্টি হয়। বীজকোষৰ পৰা শৰীৰৰ আন কোনো অংগৰ গঠন নহয়। বহু প্ৰাণীৰ ক্ষেত্ৰত বীজকোষৰ উৎপত্তি আদিম ৰেখাত (primitive streak) হয় আৰু তাৰ পৰা কোষবোৰ ভ্ৰূণৰ খাদ্যনলীৰ অংশইদি জননাংগত প্ৰৱেশ কৰে। তাত কোষবোৰৰ দুই প্ৰকাৰৰ বিভাজন হয়- মাইট'ছিছ আৰু মিঅ'ছিছ। ইয়াৰ পাছত কোষবোৰৰ বিকাশ হৈ শুক্ৰাণি বা ডিম্বৰ সৃষ্টি কৰে। প্ৰাণীৰ দৰে উদ্ভিদৰ বিকাশৰ প্ৰাথমিক অৱস্থাৰ পৰা এনে বীজকোষ নথাকে। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে পূৰ্ণবয়স্কৰ দেহকোষৰ (somatic cell) পৰা বীজকোষৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰি।
পাঁচ ফোৰণ
পাঁচ ফোৰণ হৈছে এক গোটা মছলা মিশ্ৰণ, ই পূব ভাৰতৰ, মুখ্যতঃ উৰিষ্যা, পশ্চিমবঙ্গ, বিহাৰ আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতত সৃষ্টি হোৱা। এই অঞ্চলসমূহৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীত আৰু লগতে নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীতো ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। নামটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "পাঁচ বিধ মছলা"; বঙালী (পাঁচ ফোড়ন), ওড়িয়া (ପଞ୍ଚୁ ଫୁଟଣ, পাঞ্চু ফুৰাণ), নেপালী (পাদকাউনে মছলা)।
পাঁচ ফোৰণৰ অন্তৰ্ভুক্ত আটাইকেইবিধ মছলাই একো একোবিধ বীজ। এই বীজসমূহৰ ভিতৰত আছে:
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মছলা
ই
ই অসমীয়া লিপিৰ স্বৰবৰ্ণৰ তৃতীয় আখৰ। যি ধ্বনি মুখৰ কোনো অংশতে বাধা নোপোৱাকৈ উচ্চাৰিত হয়, সেয়ে স্বৰধ্বনি। 'ই'ও এটি স্বৰধ্বনি, সেয়েহে 'ই' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও মুখৰ কোনো অংশৰে বাধা দিয়া নহয়। ব্ৰেইল্ত 'ই'-ক এনেদৰে লিখা যায়।
'ই' পৰা আৰম্ভ হোৱা শব্দ
কিছু উদাহৰণ হ'ল:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া স্বৰবৰ্ণ
কনক চন্দ্ৰ চহৰীয়া
কনক চন্দ্ৰ চহৰীয়া গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক আৰু ভাষা সাহিত্যৰ এগৰাকী আলোচক।
সম্পাদিত গ্ৰন্থ
(২০০৮)
তথ্য সংগ্ৰহ
https://gauhati.ac.in/member/kanak-chandra-saharia?aid=Mg==&did=Mg==
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
ৰাধা বিনোদ বৰ্মন
ড০ ৰাধা বিনোদ বৰ্মন (Dr Radha Binod Barman) হৈছে অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী পৰিসংখ্যাবিদ৷ তেখেতে ভাৰতৰ ৰিজাৰ্ভ বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত উপ-অধ্যক্ষ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসংখ্যা আয়োগৰ অধ্যক্ষ হিচাপেও কৰ্ম-নিৰ্বাহ কৰিছিল৷ চৰকাৰী পৰিসংখ্যা শিতানলৈ আগবঢ়োৱা বৰঙণিৰ বাবে ড০ বৰ্মনলৈ ২০২১ চনৰ অধ্যাপক পি চি মাহালানবিছ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা ঘোষণা কৰা হয়৷ তেখেতৰ একাধিক গৱেষণা-পত্ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ কাকতাদিত প্ৰকাশিত হৈছে৷
পৰিয়াল আৰু শিক্ষা
ড০ ৰাধা বিনোদ বৰ্মনৰ পিতৃ প্ৰয়াত যোগেন্দ্ৰ নাথ বৰ্মন আছিল এগৰাকী কৃষক৷ আনহাতে মাতৃৰ নাম হৈছে হিৰণবালা বৰ্মন৷
১৯৬৪ চনত ড০ বৰ্মনে বৰপেটাস্থিত সজনীকান্ত হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পাছ কৰে আৰু গুৱাহাটীৰ কটন কলেজত প্ৰাক্-বিশ্ববিদ্যালয় শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷ তেখেতে পৰিসংখ্যা বিজ্ঞানত স্নাতকসহ ১৯৬৮ চনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান দখল কৰে৷ ১৯৭০ চনত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷ ইয়াতো তেখেতে প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান অৰ্জন কৰে৷ পৰৱৰ্তী কালত আইআইটি মাদ্ৰাছৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী দখল কৰি ১৯৭৫ চনত আইএছএছত যোগদান কৰে৷
কৰ্মজীৱন
ড০ ৰাধা বিনোদ বৰ্মনে ৰিজাৰ্ভ বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ কাৰ্যবাহী সঞ্চালক আৰু উপ-অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তী কালত তেখেত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসংখ্যা আয়োগৰ অধ্যক্ষৰ আসনো অলংকৃত কৰে৷ তেখেতৰ কেইবাখনো গৱেষণা-পত্ৰ দেশ-বিদেশৰ কাকত-পত্ৰিকাত প্ৰকাশিত হৈছে৷
বঁটা আৰু সন্মান
ভাৰত চৰকাৰৰ চৰকাৰী পৰিসংখ্যা শিতানত ২০২০ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে অধ্যাপক পি চি মহালানবিছ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল৷ পৰিসংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰলৈ বৰঙণি আগবঢ়োৱা ব্যক্তিক উক্ত সন্মান প্ৰদান কৰা হয়৷ ২০২১ চনৰ বাবে এই বঁটাটি আগবঢ়োৱা হৈছে ড০ ৰাধা বিনোদ বৰ্মনলৈ৷ ভাৰতৰ চৰকাৰী পৰিসংখ্যা পদ্ধতিৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা বৰঙণিৰ বাবে তেখেতলৈ এই বঁটাটি আগবঢ়োৱা হয়৷ ভাৰত চৰকাৰৰ সচিব আৰু ভাৰতৰ মুখ্য পৰিসংখ্যাবিদ ড০ জি পি সামন্তই ড০ ৰাধা বিনোদ বৰ্মনলৈ প্ৰেৰণ কৰা চিঠিত উক্ত কথা সদৰী কৰে৷
ব্যক্তিগত জীৱন
বৰ্তমান ৰাধা বিনোদ বৰ্মন মুম্বাইৰ নিবাসী৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পৰিসংখ্যাবিদ