cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অমিতাভ ঠাকুৰ
২০২৩ চনৰ মাৰ্চ মাহত তেওঁক বাধ্যতামূলক অৱসৰ দিয়া হৈছিল।সেই সময়ত তেওঁ আই জি চিভিল ডিফেন্স হিচাপে কাম কৰি আছিল। সেৱাৰ সময়ত অমিতাভ নিয়ম-নীতিৰ কঠোৰ আনুগত্যৰ লগতে প্ৰশাসনিক জবাবদিহিতাৰ ক্ষেত্ৰত কৰা কামৰ বাবেও পৰিচিত আছিল।
অৱসৰৰ পিছৰে পৰা অমিতাভে এজন সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক কৰ্মী হিচাপে কাম কৰে, য’ত তেওঁ পুনৰ ৰাজহুৱা জীৱনত স্বচ্ছতা আৰু জবাবদিহিতাৰ বাবে চেষ্টা কৰে। বৰ্তমান তেওঁ ৰাজনৈতিক দল আজাদ অধিকাৰ সেনাৰ সভাপতি। আজাদ অধিকাৰ সেনাৰ উদ্যোগত তেওঁ, তেওঁৰ পত্নী ডাঃ নুতন ঠাকুৰ আৰু অন্যান্যসকলে।
আজাদ অধিকাৰ সেনাৰ প্ৰধান লক্ষ্য হৈছে অনয় (অন্যায়), অত্যচাৰ (অত্যাচাৰ) আৰু ভ্ৰাষ্টচাৰ (দুৰ্নীতি)ৰ বিৰুদ্ধে কাম কৰা। শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আৰক্ষী বিষয়া শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ভাইটি (চলচ্চিত্ৰ)
ভাইটি (Bhaiti) হৈছে প্ৰথমখন অসমীয়া সম্পূৰ্ণ ৰঙীন চলচ্চিত্ৰ। ১৯৭২ চনত মুক্তি লাভ কৰা চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালনা কৰিছিল কমল নাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে। চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল অজিত সিংহই।
সংগীত
ছবিখনৰ সংগীত পৰিচালক আছিল অজিত সিংহ। গীত লিখিছিল কেশৱ মহন্ত, আৰু জয়ন্ত বৰুৱাই।
বাহ্যিক সংযোগ
গানা ডট কমত ভাইটিৰ গীত
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৭০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
ফাষ্ট আবুধাবি বেংক
ফাৰ্ষ্ট আবুধাবি বেংক (FAB) হৈছে সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহীৰ আবুধাবিত অৱস্থিত এটা বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান। মধ্যপ্ৰাচ্যৰ অন্যতম বৃহৎ বেংক, ফাৰ্ষ্ট আবুধাবি বেংকৰ ভাৰতকে ধৰি বিশ্বৰ ১৯খন দেশত ইয়াৰ উপস্থিতি আছে।
কুকমিন বেংক
কুকমিন বেংক (কোৰিয়ান:주식회사 국민은행) হৈছে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ এটা বেংক যিয়ে মূলতঃ দক্ষিণ কোৰিয়াত কাম কৰে, ইয়াৰ কেইটামান আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শাখা চীন, হংকং, ভিয়েটনাম আদি দেশত আছে। ভাৰতৰ গুৰুগ্ৰামত ইয়াৰ শাখা কাৰ্যালয় আছে।
ফাষ্ট আবুধাবি বেংক
ইতিহাস
২০১৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত নেচনেল বেংক অৱ আবুধাবি (এনবিএডি) আৰু ফাৰ্ষ্ট গালফ বেংক (এফজিবি)ৰ একত্ৰীকৰণৰ জৰিয়তে ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
ফাৰ্ষ্ট আবুধাবি বেংকে ২০১৯ চনত মুম্বাইত ভাৰতত প্ৰথমটো শাখা মুকলি কৰে। মুম্বাই শাখাই ভাৰতৰ কৰ্পৰেট, প্ৰতিষ্ঠানিক আৰু ধনী ক্লায়েণ্টসকলক বাণিজ্য বিত্ত, কোষাগাৰ সেৱা, প্ৰকল্প আৰু গাঁথনিগত বিত্ত, আৰু ছিণ্ডিকেচনকে ধৰি বহুতো বেংকিং সেৱা আগবঢ়ায়।
কুকমিন বেংক
দক্ষিণ কোৰিয়াৰ সম্পত্তিৰ মূল্যৰ ভিত্তিত স্থান লাভ কৰা চাৰিটা বৃহৎ বেংকৰ ভিতৰত এই বেংকটো অন্যতম আৰু বিশ্বৰ ৬০তম বৃহত্তম বেংকৰ এটা।
ভাৰতীয় শাখাটোৱে ইয়াৰ কৌশলগত অংশীদাৰ বেংক অৱ বৰোদাৰ সৈতে কাম কৰি ইতিমধ্যে অঞ্চলটোত কাম কৰি থকা আৰু প্ৰৱেশ কৰিব বিচৰা কোৰিয়ান কোম্পানীসমূহক বিভিন্ন বিত্তীয় সেৱা আগবঢ়ায়।
ইতিহাস
২০০০ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত পুৰণি কুকমিন বেংক আৰু হাউছিং এণ্ড কমাৰ্চিয়েল বেংকৰ একত্ৰীকৰণত বৰ্তমানৰ কে বি কুকমিন বেংক গঠন কৰা হৈছিল। ষাঠিৰ দশকত কোৰিয়া চৰকাৰে বিশেষ উদ্দেশ্যত এই দুয়োখন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। মধ্যম আৰু কম আয়ৰ গ্ৰাহকৰ বাবে বিত্তীয় সেৱা প্ৰদানৰ দিশত সহায় কৰা কুকমিন বেংকক ১৯৯৫ চনত ব্যক্তিগতকৰণ কৰা হয়।
এছিয়াৰ বিত্তীয় সংকটৰ সময়ত দুয়োটা বেংকে অন্যান্য আৰ্থিকভাৱে অসুবিধাগ্ৰস্ত বেংকসমূহ অধিগ্ৰহণ কৰিছিল। বেংক দুটাৰ একত্ৰীকৰণৰ আংশিক কাৰণ আছিল বেংকসমূহক ডাঙৰ আৰু সুস্থিৰ কৰাৰ চৰকাৰী নীতি। একত্ৰীকৰণৰ পিছত কেবিয়ে ক্ৰেডিট কাৰ্ড, বীমা আৰু দালাল প্ৰতিষ্ঠানকে ধৰি বিভিন্ন কোম্পানী অধিগ্ৰহণ কৰে, ২০০৮ চনত বৰ্তমানৰ বিত্তীয় গোটলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বেংকিং প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান
অজয় ঘটক
অজয় ঘটক ( জন্ম ১৯৩৯ চনৰ ৯ নৱেম্বৰ) এজন ভাৰতীয় পদাৰ্থবিজ্ঞানী আৰু পদাৰ্থবিজ্ঞানবিষয়ক পাঠ্যপুথিৰ ৰচক। তেওঁ ইতিমধ্যে ১৭০ ৰো অধিক গৱেষণা পত্ৰ আৰু ২০ খনতকৈও অধিক পাঠ্যপুথি ৰচনা কৰিছে। তেওঁ স্নাতক মহলাৰ বাবে ৰচনা কৰা পুথি Optics চীনা আৰু পাৰ্ছী ভাষালৈ অনূদিত হোৱাৰ লগতে ম’নগ্ৰাফ Inhomogeneous Optical Waveguides ( অধ্যাপক ছধাৰ সৈতে সহলিখন) চীনা আৰু ৰাছিয়ান ভাষালৈ অনূদিত হৈছে । ১৯৯৫ চনত তেওঁ পোহৰ বিজ্ঞানৰ শিক্ষাৰ বাবে আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে আমেৰিকাৰ অপ্টিকেল চ’চাইটিৰ ফেল’ হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল । তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত কৰ্ণেল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ব্ৰুখাৱেন নেশ্বনেল লেব’ৰেটৰীত কিছুদিন গৱেষণাৰ সহায়ক হিচাপে কাম কৰাৰ পাছত তেওঁ ১৯৬৬ চনত দিল্লীৰ ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানত যোগদান কৰে আৰু ২০০৭ চনত তাৰ পৰাই পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে । বৰ্তমান তেওঁ বিভিন্ন গ্ৰন্থ আদি ৰচনা কৰাৰ লগতে দেশ বিদেশৰ বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়সমূহত অতিথি অধ্যাপক হিচাপে শ্ৰেণীকোঠাত যোগদান কৰে  ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী
ভেঁটি
ভূমি, নিধান, মূল বা ভেঁটি (radix বা base) হ’ল সংখ্যা প্ৰণালী এটাক তথা গণনা প্ৰণালীক প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এটা একক (unique) সংখ্যা। উদাহৰণস্বৰূপে, দশমিক প্ৰণালীত ভূমি হ’ল ১০ আৰু ইয়াত অংকসমূহ হ’ল ০, ১, ২, ৩, ৪, ৫, ৬, ৭, ৮ আৰু ৯ ; আকৌ দ্বৈত প্ৰণালীত ভূমি হ’ল ২ আৰু ইয়াত অংকসমূহ হ’ল ০ আৰু ১ ।
১ আধাৰ যুক্ত সংখ্যা প্ৰণালী (Unary numeral system) ৰ বাহিৰে যিকোনো ভূমিৰ সংখ্যা প্ৰণালীতে ভূমিটোক "১০" ৰে বুজুৱা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, দশমিক প্ৰণালীত দহক "১০" ৰে বুজোৱা হয়, একেদৰে দ্বৈত প্ৰণালীত দুইক "১০" ৰে বুজোৱা হয়।
398 সংখ্যাটোৱে 13 ভূমিৰ সংখ্যাক বুজায়, তেন্তে দশমিক প্ৰণালীত ই ক বুজাব, অৰ্থাৎ দশমিক প্ৰণালীত ইয়াৰ মান হ’ব 632 । সাধাৰণভাৱে, যদি b > 1, তেন্তে b ভূমিৰ এটা সংখ্যা  য়ে দশমিক প্ৰণালীত  বুজাব, য’ত  ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গণিত
আজাদ অধিকাৰ সেনা
অধিকাৰ সেনা (আজাজাদ চেনা), হিন্দীত ইয়াৰ চুটি নাম AAS (হিন্দীত AS) বুলিও জনা যায়, ভাৰতৰ এটা অপঞ্জীয়নভুক্ত ৰাজনৈতিক দল, যিটো বৰ্তমান [] ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়োগ.
এই ঘোষণাৰ লগে লগে ঠাকুৰক এটা অপৰাধমূলক গোচৰত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়, যিটো তেওঁ ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত বুলি অভিযোগ কৰে।
পিছত ঠাকুৰে ২০২২ চনৰ মাৰ্চ মাহত জেলৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ পিছত আজাদ অধিকাৰ সেনা গঠনৰ আৰম্ভণিৰ কাম পুনৰ আৰম্ভ কৰে।
দলটোৱে বিভিন্ন কাৰ্যসূচী আৰু কাৰ্য্যকলাপৰ ওপৰত অহৰহ কাম কৰি আছে, বিশেষকৈ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যত নিজৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰাইছে, যিটো দলটোৱে গ্ৰহণ কৰা কাৰ্য্যকলাপৰ শৃংখলাৰ পৰা দেখা যায়।
কৌতুক
কৌতুক (joke) হ’ল হাস্যৰসৰ প্ৰদৰ্শন য’ত শব্দবোৰক এটা নিৰ্দিষ্ট আৰু সুনিৰ্দিষ্ট আখ্যান গাঁথনিৰ ভিতৰত ব্যৱহাৰ কৰি মানুহক হাঁহিবলৈ উপস্থাপন কৰা হয়। সাধাৰণতে কৌতুক সমূহৰ উদ্দেশ্য ইয়াৰ বিষয়বস্তুক গুৰুত্বসহকাৰে লোৱা নহয়। সাধাৰণতে কৌতুকত অন্তৰ্ভুক্ত সংলাপৰ সমূহৰবাবে ই এক কাহিনীৰ ৰূপ লয়, আৰু শেষ হয় এটা 'পাঞ্চ লাইনত'। পাঞ্চ লাইনতেই দৰ্শক সচেতন হৈ পৰে যে কাহিনীটোৰ দ্বিতীয় একো পৰস্পৰ বিৰোধী অৰ্থ নাই। এই কৌতুক কৰাটো প্ৰকৃততে এক শব্দৰ খেল। যেনে: বিদ্ৰূপ বা কটূক্তি, যুক্তিসংগত অসামঞ্জস্য, আজেবাজে কথা বা অন্যান্য উপায় ব্যৱহাৰ কৰি কৰিব পাৰি।
ভাষাবিদ ৰবাৰ্ট হেটজ্ৰনে কৌতুকৰ সংজ্ঞা আগবঢ়াইছে:
"'কৌতুক হৈছে এক চুটি হাস্যৰসময়ী মৌখিক সাহিত্য য’ত শেষ বাক্যটোৱে ৰসস্বাদনৰ শিখৰত উপনীত কৰাই যাক পাঞ্চলাইন বুলি কোৱা হয়... আচলতে মূল চৰ্তটো হ’ল একেবাৰে শেষত ৰসবোধৰ উচ্চতম স্তৰত উপনীত হ’ব লাগে। ৰসবোধ দূৰ কৰা কোনো ধৰণৰ ধাৰাবাহিকতা যোগ কৰিব নালাগে। কৌতুক সমূহক "মৌখিক" সাহিত্য বুলি কোৱা হয় যদিও এয়া ছপা আকাৰটো উপলব্ধ হ'ব পাৰে। উত্তৰোত্তৰ ৰূপান্তৰ হৈ থাকিলে কবিতাৰ দৰে লিখনীটোৰ শব্দাংশৰ পুনৰুৎপাদন কৰাৰ কোনো বাধ্যবাধকতা নাথাকে। '"
সাধাৰণতে ধাৰণা কৰা হয় যে কৌতুকবোৰ সংক্ষিপ্ততাৰে পৰিৱেশন কৰা হয়, শেষত পাঞ্চলাইনৰ বাবে দৃশ্যপট স্থাপনৰ প্ৰয়োজনীয়তাতকৈ বেছি বিৱৰণ নাথাকে। সাঁথৰ মূলক কৌতুক বা এক লাইানৰ ক্ষেত্ৰত পৰিৱেশটো অন্তৰ্নিহিতভাৱে বুজি পোৱা যায়, কেৱল সংলাপ আৰু পাঞ্চলাইনটোহে মৌখিকভাৱে কোৱাৰ বাবে ৰৈ যায়। কিন্তু এইবোৰ আৰু অন্যান্য সাধাৰণ নিৰ্দেশনাবোৰক ওফৰাই পেলোৱাটোও হাস্যৰসৰ উৎস হ’ব পাৰে। কৌতুক হাস্যৰসৰ এটা প্ৰকাৰ, কিন্তু সকলো হাস্যৰস কৌতুক নহয়। কিছুমান হাস্যৰসময়ী ৰূপ যিবোৰ মৌখিক কৌতুক নহয় সেইবোৰ হ’ল: অনাকাংক্ষিত হাস্যৰস, পৰিস্থিতিগত হাস্যৰস, ব্যৱহাৰিক কৌতুক, স্লেপষ্টিক আৰু উপাখ্যান।
ডাচ ভাষাবিদ আন্দ্ৰে জলেছে মৌখিক সাহিত্যৰ অন্যতম সহজ ৰূপ হিচাপে চিহ্নিত কৰা কৌতুকবোৰ কোনো পৰিস্থিতিতে বেনামীভাৱে পাৰ হৈ যাব পাৰে। ব্যক্তিগত আৰু ৰাজহুৱা দুয়োটা পৰিৱেশতে কৌতুক কোৱা হয়; এজন অকলশৰীয়া ব্যক্তিয়ে কথোপকথনৰ স্বাভাৱিক প্ৰবাহত বন্ধুক এটা কৌতুক ক'ব পাৰে, বা চিত্ৰনাট্যযুক্ত মনোৰঞ্জনৰ অংশ হিচাপে এটা গোটক কৌতুকৰ এটা গোট বোলা হয়। কৌতুকবোৰো লিখিত ৰূপত বা শেহতীয়াকৈ ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তেও প্ৰেৰণ কৰা হয়।
ষ্টেণ্ড-আপ কমিক্স, কমেডিয়ান আৰু স্লেপষ্টিকে তেওঁলোকৰ অভিনয়ত কমিক টাইমিং আৰু ৰিদমৰ সৈতে কাম কৰে, আৰু হাঁহিৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ কৰ্মৰ লগতে মৌখিক পাঞ্চলাইনৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে। এই পাৰ্থক্যটো জনপ্ৰিয় উক্তি এটাত প্ৰণয়ন কৰা হৈছে: "এজন কমিকে ধেমেলীয়া কথা কয়; এজন কমেডিয়ানে কোৱা কথাবোৰ ধেমেলীয়া হয়।"
কৌতুক কোৱা
কৌতুক কোৱাটো এটা সহযোগিতামূলক প্ৰচেষ্টা; ইয়াৰ বাবে কৌতুক হিচাপে অনুসৰণ কৰা আখ্যানটো বুজিবলৈ কৌতুক আৰু দৰ্শকে কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত পাৰস্পৰিকভাৱে একমত হোৱাটো প্ৰয়োজনীয়। কথোপকথন বিশ্লেষণৰ এক অধ্যয়নত সমাজবিজ্ঞানী হাৰ্ভি চেক্সে এটা কৌতুক কোৱাত ক্ৰমিক সংগঠনৰ বিষয়ে বিতংভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে। "এই কৌতুক কোৱাটো গল্পৰ দৰেই তিনিটা ক্ৰমত ক্ৰমবদ্ধ যেনে: প্ৰস্তাৱনা, কোৱা আৰু সঁহাৰিৰ ক্ৰম।"
লোককথাবিদসকলে ইয়াত কৌতুকৰ প্ৰসংগকো সামৰি লৈ কোনে কাক কি ধেমালি কৰিছে? আৰু তেওঁ তেওঁলোকক কেতিয়া কৈছে, কিয় কৈছে ইত্যাদি বিষয়ৰ ওপৰত লিৰ্ভৰ কৰি লোককথাক সম্প্ৰসাৰিত কৰিছে। কৌতুক কোৱাৰ প্ৰসংগটোৱে পাছলৈ ধেমেলীয়া সম্পৰ্ক বিষয়টোৰ অধ্যয়নৰ প্ৰাসংগিকতাক গুৰুত্ব দিয়া দেখা যায়। যিটো শব্দ নৃতত্ত্ববিদসকলে প্ৰতিষ্ঠানিকভাৱে ঠাট্টা-মস্কৰা আৰু কৌতুকত লিপ্ত হোৱা সংস্কৃতিৰ ভিতৰৰ সামাজিক গোটসমূহক বুজাবলৈ উদ্ভাৱন কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
নৌশাদ
নৌশাদ আলী ((Naushad Ali ; ২৫ ডিচেম্বৰ ১৯১৯ – ৫ মে' ২০০৬) হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ এজন সুৰকাৰ আছিল। তেওঁক হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ আৰু অগ্ৰণী সংগীত পৰিচালক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ চলচ্চিত্ৰত শাস্ত্ৰীয় সংগীতক জনপ্ৰিয় কৰাৰ বাবে বহুতভাবে পৰিচিত।
স্বতন্ত্ৰ সংগীত পৰিচালক হিচাপে তেওঁৰ প্ৰথমখন ছবি আছিল ১৯৪০ চনত মুক্তি পোৱা প্ৰেম নগৰ। সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ প্ৰথমখন সফল ছবি আছিল ৰত্ন (১৯৪৪); তাৰ পিছত তেওঁ সংগীত দিয়া ৩৫খন ছবিয়ে ৰূপালী জয়ন্তী, ১২খন ছবিয়ে সোণালী জয়ন্তী আৰু ৩খন ছবিয়ে হীৰক জয়ন্তী পালন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে নৌশাদক ১৯৮১ চনত দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটা আৰু ১৯৯২ চনত পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভাৰতীয় মুছলমান সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে দীৰ্ঘদিনীয়া পৰম্পৰা থকা চহৰ লক্ষ্ণৌত নৌশাদ আলীৰ জন্ম আৰু পালন-পোষণ হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ ৱাহিদ আলী এজন মুঞ্চি আছিল। সৰুতে নৌশাদে লক্ষ্ণৌৰ পৰা ২৫ কিলোমিটাৰ নিলগৰ বাৰাবাংকিৰ দেৱশ্বৰীফত অনুষ্ঠিত হোৱা বাৰ্ষিক মেলা চাবলৈ গৈছিল, য’ত সেই সময়ৰ সকলো মহান কাৱাল (কাবলী পৰিবেশন কৰা শিল্পী) আৰু সংগীতজ্ঞই ভক্তসকলৰ আগত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল। তাতেই তেওঁ ওস্তাদ ঘুৰবত আলী, ওস্তাদ ইউছুফ আলী, ওস্তাদ বাব্বন চাহেব আদিৰ অধীনত হিন্দুস্তানী সংগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ হাৰমনিয়ামও মেৰামতি কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
মুম্বাইত তেওঁ প্ৰথমে লক্ষ্ণৌৰ এজন চিনাকি মানুহৰ লগত কোলাবাত থাকি কিছু দিনৰ পিছত দাদৰৰ ব্ৰডৱে থিয়েটাৰৰ ওচৰলৈ  স্থানান্তৰিত হয়, য’ত তেওঁ ফুটপাথত শুইছিল। সেই সময়ত সফলতাৰ শিখৰত থকা সংগীত পৰিচালক উস্তাদ ঝণ্ডে খানক তেওঁ সহায় কৰিছিল আৰু তাৰবাবে মাহিলী দৰমহা পাইছিল ৪০ টকা।
তেওঁ চেম্বুৰত অৱস্থিত এটা ষ্টুডিঅ’ত ৰাছিয়ান প্ৰযোজক এজনৰ সৈতে এখন ছবিৰ কাম কৰিছিল। এই ছবিখন সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা নহ’ল। তেওঁ সুৰকাৰ ওস্তাদ মুস্তাক হুছেইনৰ অৰ্কেষ্ট্ৰাত পিয়ানোবাদক হিচাপেও কাম কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ এখন ছবিৰ অসমাপ্ত সংগীত পৰিমাৰ্জনৰ কৰি মুস্তাক হুছেইনৰ সহকাৰী হিচাপে ক্ৰেডিট লাভ কৰে। সংগীত পৰিচালক খেমচান্দ প্ৰকাশে তেওঁক ৰঞ্জিত ষ্টুডিঅ'ত প্ৰতিমাহে ৬০ টকা দৰমহাত কাঞ্চন ছবিৰ বাবে তেওঁৰ সহায়ক হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে, যাৰ বাবে নৌশাদ তেওঁৰ প্ৰতি অত্যন্ত কৃতজ্ঞ হৈ থাকিল। এটা সাক্ষাৎকাৰত নৌশাদে খেমচান্দক নিজৰ গুৰু বুলি অভিহিত কৰিছিল।
তেওঁৰ বন্ধু গীতিকাৰ ডি এন মাধোকে নৌশাদৰ সংগীত ৰচনাৰ অসাধাৰণ প্ৰতিভাক বিশ্বাস কৰি বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাৰ লগত চিনাকি কৰাই দিছিল। ৰঞ্জিত ষ্টুডিঅ’ৰ স্বত্বাধিকাৰী চান্দুলাল শ্বাহে নৌশাদক তেওঁৰ আহিবলগীয়া এখন ছবিৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। নৌশাদে এই ছবিখনৰ বাবে বতা দে কোয়ী কৌন গলি গয়ে শ্যাম শীৰ্ষক এটা থুমৰি ৰচনা কৰিছিল,  কিন্তু ছবিখন কেতিয়াও নিৰ্মাণ নহ’ল। তেওঁ পাঞ্জাবী ছবি মিৰ্জা চাহাবৰ (১৯৩৯) সহকাৰী সংগীত পৰিচালক আছিল।
চলচ্চিত্ৰ বিশেষজ্ঞ তথা লেখক ৰাজেশ সুব্ৰমণিয়ানৰ মতে ১৯৪৪ চনত কাৰদাৰ প্ৰডাকচনে ৰতন নিৰ্মাণৰ বাবে পয়সত্তৰ হাজাৰ টকা খৰচ কৰিছিল। নৌশাদৰ সংগীত ইমানেই হিট হৈছিল যে প্ৰথম বছৰতে কোম্পানীটোৱে গ্ৰাম’ফোন বিক্ৰীৰ পৰা ৰয়েল্টি হিচাপে ৩ লাখ টকা উপাৰ্জন কৰিছিল।
কিন্তু তেওঁৰ লক্ষ্ণৌৰ ঘৰখন সংগীতৰ বিৰোধী হৈয়েই থাকিল; যাৰবাবে নৌশাদে সংগীত ৰচনা কৰা কথাটো পৰিয়ালৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখিব লগীয়া হৈছিল। নৌশাদৰ বিয়াৰ সময়ত আমন্ত্ৰণ কৰি বেণ্ডটোৱে তেওঁৰ ছবি ৰতনৰ ছুপাৰ হিট গীতৰ সুৰ বজাই আছিল। তেওঁ হিন্দু আৰু মুছলমানৰ সংস্কৃতি আৰু সেই সংস্কৃতিৰ ভাষা বুজি পাইছিল।
১৯৪২ চনৰ পৰা ১৯৬০ চনৰ শেষৰ ফালে হিন্দী ছবিৰ অন্যতম শীৰ্ষ সংগীত পৰিচালক আছিল। তেওঁ জীৱনকালত ৬৫খন ছবি কৰিছিল আৰু তাৰ ভিতৰত ২৬খনে ৰূপালী জয়ন্তী (২৫ সপ্তাহ জুৰি একেৰাহে চলা) – ৮খনে সোণালী জয়ন্তী (৫০ সপ্তাহ জুৰি একেৰাহে চলা) আৰু ৪খনে হীৰক জয়ন্তী (৬০ সপ্তাহ জুৰি একেৰাহে চলা) উদযাপন কৰিছিল।
নৌশাদে কেইবাজনো গীতিকাৰ সৈতে কাম কৰিছিল, য'ত আছিল শ্বকিল বদয়ুনি, মাজৰুহ চুলতানপুৰী, ডি.এন.মাধোক। তেওঁ সংগীত ৰচনা কৰা মাদাৰ ইণ্ডিয়াই (১৯৫৭), অস্কাৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত হোৱা প্ৰথমখন ভাৰতীয় ছবি। ৮৬ বছৰ বয়সত তেওঁ তাজমহল: এন ইটাৰ্নেল লাভ ষ্ট'ৰীৰ (২০০৫) সুৰ ৰচনা কৰে। তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মক লৈ পাঁচখন ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। প্ৰকাশিত জীৱনীমূলক গ্ৰন্থসমূহ হ’ল শশীকান্ত কিনিকাৰৰ দাস্তান-ই-নৌশাদ (মাৰাঠী);আজ গাৱত মন মেৰো (গুজৰাটী)।
নৌশাদে ১৯৮৮ চনত হিন্দী চলচ্চিত্ৰ তাৰকা সঞ্জয় খান আৰু ফিৰোজ খানৰ ভাতৃ আকবৰ খানে পৰিচালনা কৰা টিভি ধাৰাবাহিক আকবৰ দ্য গ্ৰেট আৰু ১৯৯০ চনত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা সঞ্জয় খান আৰু আকবৰৰ প্ৰযোজক আৰু পৰিচালিত দ্য ছ’ৰ্ড অৱ টিপু চুলতানৰ সংগীত ৰচনা কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সংগীতকাৰ
ৰোগন জোছ (চুটিছবি)
ৰোগন জোছ (Rogan Josh) হৈছে ২০১৮ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন ভাৰতীয় চুটিছবি। ২৬/১১ ত মুম্বাইত সংঘটিত সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণে কিদৰে এটা পৰিয়ালৰ সোণালী জীৱনযাত্ৰা ব্যাহত কৰি তুলিলে তাকেই চুটিছবিখনত দাঙি ধৰিছে। সঞ্জীৱ ভিগে পৰিচালনা কৰা চুটিছবিখন ২৬/১১ ৰ সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণত নিহতসকলৰ আত্মীয়লৈ উৰ্চ্ছগা কৰা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
ইউটিউৱত ৰোগন জোচ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চুটিছবি শ্ৰেণী:পোখালি
অৰৰিয়া জিলা
অৰৰিয়া জিলা ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যত অৱস্থিত এখন জিলা। অৰৰিয়া এই জিলাখনৰ সদৰ ঠাই। জিলাখনৰ মাটিকালি ২,৮৩০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। এই জিলা পূৰ্ণিয়া সংমণ্ডলৰ অন্তৰ্গত।
ইতিহাস
১৯৬৪ চনত অৰৰিয়া পূৰ্ণিয়া জিলাৰ এটা মহকুমাৰূপে গঠিত হয়। ১৯৯০ চনৰ জানুৱাৰী মাহত এই মহকুমাটোক পূৰ্ণিয়া সংমণ্ডলৰ অন্তৰ্গত এখন পৃথক জিলাৰূপে স্বীকৃতি দিয়া হয়।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি অৰৰিয়া জিলাৰ জনসংখ্যা ২,৮১১,৫৬৯জন। ইয়াৰ লিংগ অনুপাত হৈছে ১০০০জন পুৰুষৰ বিপৰীতে ৯২১ গৰাকী মহিলা আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৫৫.১%।
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি অৰৰিয়া জিলাৰ জনসংখ্যাৰ ৪৪.৯০% হিন্দী, ২৮.৭১% উৰ্দু, ২০.৫৭% মৈথিলী, ২.১৭% বঙালী, ২.১০% মাল্টো আৰু ১.০৫% চাঁওতালিভাষী লোক।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিহাৰৰ জিলা
জেমছ কুক
কেপ্টেইন জেমছ কুক এজন ব্ৰিটিছ অভিযানকাৰী, নাৱিক, নক্সাকাৰ তথা ৰাজকীয় নৌ বাহিনী অধিনায়ক আছিল। কুকে প্ৰশান্ত মহাসাগৰ ভ্ৰমণ কৰাৰ আগতে নিঊ ফাউণ্ডলেণ্ডৰ নিখুঁত নক্সা আঁকি ওলিয়াইছিল। অষ্ট্ৰেলিয়াৰ পূৱ পাৰ আৰু হাৱায় দ্বীপ ভ্ৰমণ কৰা তেওঁ প্ৰথম ইউৰোপীয় আৰু নিউজীলেণ্ডৰ সমগ্ৰ ভুমিখণ্ডৰ কাষেদি ভ্ৰমণৰ সাক্ষী বহন কৰাও প্ৰথমজন লোক।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অভিযাত্ৰী
সাহিত্য তত্ত্ব
সাহিত্য তত্ত্ব (Literary Theory) হৈছে সাহিত্যৰ প্ৰকৃতি আৰু সাহিত্য বিশ্লেষণৰ পদ্ধতিৰ পদ্ধতিগত অধ্যয়ন। ১৯ শতিকাৰ পৰা সাহিত্যিক পণ্ডিতত সাহিত্যিক তত্ত্ব আৰু বৌদ্ধিক ইতিহাস, নৈতিক দৰ্শন, সামাজিক ভৱিষ্যদ্বাণী আৰু মানুহে অৰ্থ কেনেকৈ ব্যাখ্যা কৰে তাৰ লগত জড়িত আন্তঃশাখা বিষয়বস্তুৰ বিবেচনাসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। আধুনিক একাডেমীৰ মানৱীয় বিজ্ঞানত সাহিত্যিক পণ্ডিতৰ পৰৱৰ্তী শৈলীটো উত্তৰ-গাঁথনিবাদৰ এটা শাখা। ফলস্বৰূপে, তত্ত্ব শব্দটো গ্ৰন্থ পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত পণ্ডিতসকলৰ দৃষ্টিভংগীৰ বাবে এটা সঘন-উচ্চাৰিত শব্দ হৈ পৰিল, যাৰ কিছুমানক চেমিঅ’টিক্স, সাংস্কৃতিক অধ্যয়ন, ভাষাৰ দৰ্শন, মহাদেশীয় দৰ্শনৰ ধাৰাৰে অৱগত কৰা হৈছে।
ইতিহাস
সাহিত্য তত্ত্বৰ চৰ্চা ২০ শতিকাত এটা বৃত্তিলৈ পৰিণত হৈছিল যদিও ইয়াৰ ঐতিহাসিক শিপা প্ৰাচীন গ্ৰীচ (এৰিষ্ট’টলৰ কবিতাবাদ এটা সততে উদ্ধৃত প্ৰাচীন উদাহৰণ), প্ৰাচীন ভাৰত (ভাৰত মুনিৰ নাট্য শাস্ত্ৰ), প্ৰাচীন ৰোম (লংগিনাছৰ অন দ্য ছাবলাইম) আৰু মধ্যযুগীয় ইৰাক (আল-জাহিজৰ আল-বায়ান ৱা-'ল-তাবিয়ন আৰু আল-হায়াৱান, আৰু ইবনে আল-মু'তাজ্জৰ কিতাব আল-বাদি) পৰ্যন্ত ব্যপ্ত হৈ আছে৷ প্ৰাচীন দৰ্শনৰ পৰা ১৮ আৰু ১৯ শতিকালৈকে দাৰ্শনিকৰ নান্দনিক তত্ত্বৰ বৰ্তমানৰ সাহিত্য অধ্যয়নতো গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হৈছে। সাহিত্যৰ তত্ত্ব আৰু সমালোচনা সাহিত্যৰ ইতিহাসৰ লগত বান্ধ খাই আছে।
যুক্তৰাজ্য আৰু আমেৰিকাৰ শৈক্ষিক জগতখনত ১৯৬০ চনৰ শেষৰ ফালে (যেতিয়া ইয়াৰ প্ৰভাৱ জনছ হপকিন্স, ইয়েল, কৰ্নেলৰ দৰে অভিজাত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বাহিৰলৈ বিয়পিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল) ১৯৮০ চনৰ ভিতৰত ( যিটো সময়লৈকে ইয়াক প্ৰায় সকলোতে কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত শিকোৱা হৈছিল), সেইসময়ত সাহিত্য তত্ত্বক জনপ্ৰিয়তম অৱস্থানত দেখা গৈছিল৷ এই সময়ছোৱাত সাহিত্য তত্ত্বক শৈক্ষিকভাৱে অত্যাধুনিক হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বেছিভাগ সাহিত্য বিভাগে তত্ত্ব শিকোৱা আৰু অধ্যয়ন কৰি নিজৰ পাঠ্যক্ৰমত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল৷
সাহিত্য তত্ত্বৰ এটা মৌলিক প্ৰশ্ন হ'ল "সাহিত্য কি?"৷ যদিও বহু সমসাময়িক তত্ত্ববিদ আৰু সাহিত্য পণ্ডিতে হয় "সাহিত্য"ৰ সংজ্ঞা দিব নোৱাৰি৷ বা সাহিত্য তত্ত্বই ভাষাৰ যিকোনো ব্যৱহাৰক বুজাব পাৰে। নিৰ্দিষ্ট তত্ত্বসমূহক কেৱল পদ্ধতি আৰু সিদ্ধান্তৰ দ্বাৰাই নহয়, আনকি "পাঠ"ত কেনেকৈ অৰ্থ সৃষ্টি কৰে তাৰ দ্বাৰাও পৃথক কৰা হয়। কিন্তু কিছুমান তত্ত্ববিদে স্বীকাৰ কৰে যে এই গ্ৰন্থসমূহৰ কোনো একক, নিৰ্দিষ্ট অৰ্থ নাই যাক আমি "শুদ্ধ" বুলি গণ্য কৰিব পাৰোঁ।
ঐতিহাসিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ থকা বিস্তৃত তত্ত্বৰ বিদ্যালয়সমূহৰ ভিতৰত আছে: ঐতিহাসিক আৰু জীৱনীমূলক সমালোচনা, নতুন সমালোচনা, আনুষ্ঠানিকতাবাদ, ৰাছিয়ান আনুষ্ঠানিকতাবাদ, গাঁথনিবাদ, উত্তৰ-গাঁথনিবাদ, মাৰ্ক্সবাদ, নাৰীবাদ আৰু ফৰাচী নাৰীবাদ, উত্তৰ-ঔপনিৱেশিকতাবাদ, নতুন ঐতিহাসিকতাবাদ, গঠনহীনতা, পাঠকৰ সঁহাৰি সমালোচনা, আৰু মনোবিশ্লেষণাত্মক সমালোচনা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য শ্ৰেণী:সমালোচনা
গণেশ গগৈ
গণেশ গগৈ (Ganesh Gogoi; ১৯০৭- ১৯৩৮) অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ অন্যতম ৰোমাণ্টিক কবি হিচাপে খ্যাত হোৱাৰ উপৰিও, তেখেতক এজন সুৰকাৰ, নাট্যকাৰ, অভিনেতা আৰু ফুটবল খেলুৱৈ হিচাপেও জনা যায়। তেখেতৰ ১৯৩৪ চনত প্ৰকাশ পোৱা ‘পাপৰি’ নামৰ তেখেতৰ কবিতাৰ কিতাপখনে অসমীয়া ৰোমাণ্টিক কবিতাৰ ধাৰা আৰম্ভ কৰিছিল। এই কিতাপখনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততেই তেখেতক পাপৰি কবি উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল।
চমু জীৱনী
গণেশ গগৈৰ ১৯০৭ চনৰ ২৮ ডিচেম্বৰত যোৰহাটত জন্ম হৈছিল। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম কনক চন্দ্ৰ গগৈ আছিল । গণেশ গগৈয়ে যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিকুলেচনত ঊত্তীৰ্ণ হৈ কটন মহাবিদ্যালয়ত নাম লগায়। অবিভক্ত লখিমপুৰ জিলাৰ প্ৰথম গ্ৰেজুৱেট আছিল। ১৯২৭ চনত কলিকতালৈ গৈ ৰিপন কলেজত নাম লগোৱাৰ পিছত বন্ধু আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ অনুৰোধত বেনাৰচ হিন্দু কলেজলৈ যায়। কিন্তু পঢ়া সাং নকৰি ঘৰলৈ আহি সাহিত্য চৰ্চাত মনপুতি লাগে। ১৯৩৮ চনৰ ২১ আগষ্টত মাথোঁ ৩০ বছৰ বয়সতে তেখেতৰ মৃত্যু ঘটে।
সাহিত্যিক অৱদান
১৯২৯ চনত তেখেতে "যোৰহাট থিয়েটাৰ"ত যোগ দি অভিনয় কৰা আৰম্ভ কৰে। এই সময়ছোৱাতে তেখেতে কেইবাখনো নাটক আৰু চুটি নাট লিখি উলিয়ায়। "যোৰহাট থিয়েটাৰ"ত মঞ্চস্থ কৰা গণেশ গগৈৰ কেইখনমান নাটক হ’ল:
সংগীতৰ জগততো খোজ পেলোৱা গণেশ গগৈৰ যুগজয়ী গীতবোৰ বিভিন্ন আলোচনী যেন বাঁহী, আৱাহন, ঘৰ-জেউতি, দৈনিক বাতৰি ন-জোন আদিত প্ৰকাশ পাইছিল আৰু পিছলৈ ‘ৰূপজ্যোতি’ নামৰ কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশ পায়। তেখেতৰ গীতিমালা নামৰ গ্ৰন্থখনত এই গানবোৰ লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল।
অমূল্য বৰুৱা
জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩৩ চনত যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলত অমূল্যক নাম লগাই দিয়ে, কিন্তু, দেউতাক গোলাঘাটলৈ বদলি হোৱাত দেউতাকৰ সৈতে গোলাঘাটলৈ যায় আৰু পঞ্চম শ্ৰেণীত নাম লগায়৷ পুনৰ ১৯৩৭ চনত যোৰহাটলৈ আহি ষষ্ঠ শ্ৰেণীত ভৰ্তি হয়৷ ১৯৪১ চনত যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰি কটন কলেজত বিজ্ঞান পঢ়াৰ মানসেৰে ভৰ্তি হয়। পিছত ঘৰুৱা আৰ্থিক অসুবিধাৰ কাৰণে কটন কলেজ বাদ দি যোৰহাটৰ নৱনিৰ্মিত জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়লৈ আহি কলা শাখাত নাম লগায়। বি এ পঢ়ি থকা অৱস্থাতে স্বাধীনতা আন্দোলনত উদ্ধুদ্ধ হৈ ব্লেকড্ৰেগন' নামৰ উগ্ৰপন্থী দল এটাত যোগদান কৰিছিল। এই দলটোৱে ইংৰাজ সেনা বাহিনীৰ ছাউনীবোৰত জুই দি ফুৰিছিল। ১৯৪৫ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ কলিকতাত ইংৰাজী বিষয়ত এম এ আৰু আইন পঢ়িবলৈ লয়। কলিকতাত থাকোঁতে অমূল্য বৰুৱাই ভালেমান বঙালী শিল্পী সাহিত্যিকৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে।
সাহিত্যিক জীৱন
১৯৩৯ চনত অমূল্য বৰুৱাই কলিকতাৰ পৰা প্ৰকাশিত 'আৱাহন' আলোচনীত কবিতা লিখিবলৈ প্ৰেৰণা পাইছিল। দ্বিতীয় মহাসমৰৰ সময়তো তেওঁ আৰু তেওঁৰ সংগীসকলে সাহিত্য-সংস্কৃতি চৰ্চা কৰিবলৈ এৰা নাছিল। তেওঁ সম্পাদক হৈ 'ৰ'দালি সভা' নামৰ আলোচনী এখন উলিয়াই তাত 'যোগসূত্ৰ' নামৰ এটা বিপ্লৱী কবিতা লিখিছিল। 'ৰ’দালি সভা' নামে এখন সাহিত্য চৰ্চাৰ সভা গঠন কৰি তাৰ দায়িত্ব লৈছিল সাহিত্যিক কমলেশ্বৰ চলিহাই। কলেজীয়া ছাত্ৰাৱস্থাত কলেজ আলোচনীৰ ইংৰাজী বিভাগটোৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব লৈ অমূল্য বৰুৱাই 'Mockery Of Civilisation' নামৰ বিপ্লৱী ভাৱৰ কবিতা এটি লিখে। পিছত বোম্বাইৰ পৰা প্ৰকাশিত 'ত্ৰিবেণী ' (Tribeni) নামৰ ইংৰাজী আলোচনীখনত এই কবিতাটো প্ৰকাশিত হয়।
সেই কালৰ আন আন অসমীয়া কবিৰ দৰে অমূল্য বৰুৱাইও ৰোমাণ্টিক কবিতাৰেই লেখক জীৱনৰ সূত্ৰপাত কৰিছিল। পিছলৈ দ্বিতীয় মহাসমৰৰ বিভীষিকা, ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ ব্যাপকতা, ৰুছ দেশৰ সমাজবাদ আৰু বিশেষকৈ মাৰ্ক্সীয় দৰ্শনৰ প্ৰভাৱে তেওঁক বাস্তৱমুখী কৰি প্ৰগতিবাদী কবিতা ৰচনাত ইন্ধন যোগাইছিল। পিছলৈ নিষ্পেষিত, নিপীড়িত মানুহৰ বাবে তেওঁ হাতত কলম তুলি ল'লে। দুৰন্ত মানৱতাবাদী আৰু সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ ভাৱেৰে তেখেতে 'জয়ন্তী'ৰ পাতত অসমীয়া কবিতালৈ আধুনিকতাৰ ঢল বোৱাই আনিলে। সৰ্বহাৰাৰ দুখ আৰু মানৱ জীৱনৰ ছবি প্ৰতিফলিত হোৱা কিয়নো, কুকুৰ, বেশ্যা, বিপ্লৱী, আন্ধাৰৰ হাহাকাৰ, মুক্তিগান, ভাৰতীৰ মুক্তিস্বপ্ন, সিহঁত তেতিয়া জীৱ, আজিৰ বিহু আদি প্ৰগতিশীল কবিতাবোৰ তেখেতৰ প্ৰতিভাৰ স্বাক্ষৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। মৰণোত্তৰভাৱে প্ৰকাশ পোৱা 'অচিনা' তেখেতৰ একমাত্ৰ কবিতা পুথি। অমূল্য বৰুৱাৰ বিষয়ে ৺ভবানন্দ দত্তই ’জোৱাৰ’ত প্ৰকাশিত এটি প্ৰবন্ধত লিখিছিল, "তেওঁ নিজক কবিতাত যিখিনি প্ৰকাশ কৰিছিল, তাতকৈ বহুত বেছি পৰিমাণে তেওঁৰ জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে প্ৰাণৰ প্ৰাচুৰ্যৰে নিজক ব্যপ্ত কৰিছিল৷ অন্তৰৰ ভিতৰত জাগি ্থকা এটা তীব্ৰ উন্মাদনাই তেওঁক সকলো সময়তে অস্থিৰ কৰি তুলিছিল৷ গল্পই, গানে, কাব্য-চৰ্চাই, সৌন্দৰ্যপিয়াসী কল্পনাৰ বাধাহীন লাবণ্যবিলাসে তেওঁৰ পৰিৱেশক সকলো সময়তে উজলাই ৰাখিছিল৷ সেই অফুৰন্ত প্ৰাণময়তাই জীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰ দ্বাৰা সমৃদ্ধ হবৰ সুবিধা পোৱা হ’লে, সেই সৌন্দৰ্য তৃষ্ণাই বাস্তৱৰ ব্যাপক উপলব্ধিৰ ভিতৰেদি প্ৰতিবিম্বিত হৈ সাত বৰণৰ ৰামধেনু হৈ জিলিকি উঠিবৰ সুবিধা পোৱা হ’লে অসমীয়া সাহিত্যাকাশৰ দিগন্ত নতুন ৰহণেৰে বহু বেছি সমুজ্জল হৈ উঠিলহেঁতেন''৷
মৃত্যু
১৯৪৬ চনৰ ১৮ আগষ্ট তাৰিখে অমূল্য বৰুৱাই কলিকতাৰ ৰাজাবাহাৰৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰাৱাসত, সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ বলি হৈ মাত্ৰ ২৪ বছৰ ১ মাহ ১৮ দিন বয়সত মৃত্যুক আঁকোৱালি ল'ব লগা হ'ল। সেইদিনা ছাত্ৰাৱাসত থকা ছাত্ৰসকলক অসমলৈ অহা ৰেলত উঠাই থৈ আহিবলৈ পুলিচ ভেন আহিছিল, আৰু অমূল্য বৰুৱায়ো সেই ভেনত উঠিছিল। কিন্তু ভেনত উঠাৰ পাছত তেখেতে অনুবাদ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা জৱাহৰলাল নেহৰুৰ "Glimpses of the World History" কিতাপখন আৰু অনুবাদ কৰা অংশৰ পাণ্ডুলিপিখিনি আনিবলৈ আকৌ ছাত্ৰাৱাসলৈ উভতি যায়। তেতিয়ালৈ দুস্কৃতিকাৰী তেওঁলোকৰ মেছত সোমাইছিলগৈ। আৰু তাতেই অমূল্য বৰুৱাৰ মৃত্যু হয়। কিন্তু তেখেতৰ মৃতদেহ বিচাৰি পোৱা হোৱা নাছিল বাবে পৰিয়ালৰ লোকে বহুদিনলৈ তেখেত ঘূৰি আহিব বুলি আশা ৰাখিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
সামৰিক আৰু অৰ্ধসামৰিক ক্ষেত্ৰত নিযুক্ত ব্যক্তিৰ সংখ্যা অনুসৰি দেশৰ তালিকা
thumb|400x400px|সক্ৰিয় সৈনিকৰ সংখ্যাৰ ওপৰত আধাৰিত মানচিত্ৰ এয়া সামৰিক আৰু অৰ্ধসামৰিক ক্ষেত্ৰত নিযুক্ত ব্যক্তিৰ সংখ্যা অনুসৰি দেশৰ তালিকা। এই তালিকাত চৰকাৰে আভ্যন্তৰীন আৰু বাহ্যিক নীতিৰ বাবে নিযুক্ত কৰা ব্যক্তি সকল গণ্য কৰা হৈছে। ইয়াত "দেশ" শব্দই এখন সাৰ্বভৌম বা অলপ স্বীকৃতি থকা ৰাজ্য বুজাই।
তালিকা
ইণ্টাৰ্নেচনেল ইনষ্টিটিউত ফৰ ষ্ট্ৰেটেজিক ষ্টডিছৰ দ্য মিলিটেৰি বলেন্স, ২০১৪-ৰ পৰা লোৱা। আবখজিয়া, এণ্ডৰা, ভূতান, উত্তৰ ছইপ্ৰাছ, মনাক', নাগৰ্ন-কাৰবাখ, চান মাৰিন', চেইণ্ট কিটছ এণ্ড নেভিছ, চাঅ টমে এণ্ড প্ৰিন্সিপে, চমালিলেণ্ড, স্বাজিলেণ্ড, টংগা আৰু ভানুৱাটুৰ বিষয়ে দিয়া হোৱা নাই।
গ্ৰন্থ তালিকা
শ্ৰেণী:দেশৰ তালিকা
সাহিত্য সমালোচনা
সাহিত্য সমালোচনা বা সাহিত্য অধ্যয়ন (Literary criticism) হৈছে সাহিত্যৰ অধ্যয়ন, মূল্যায়ন আৰু ব্যাখ্যা। আধুনিক সাহিত্য সমালোচনাত প্ৰায়ে সাহিত্য তত্ত্বৰ প্ৰভাৱ পৰে, যি হৈছে সাহিত্যৰ লক্ষ্য আৰু পদ্ধতিৰ দাৰ্শনিক আলোচনা। সাহিত্য সমালোচনা আৰু সাহিত্য তত্ত্ব- এই দুয়োটা কাৰ্যকলাপৰ মাজত ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক থাকিলেও সাহিত্য সমালোচকসকলক তত্ত্ববিদ বুলি ক'ব নোৱাৰি৷
সাহিত্য সমালোচনাক সাহিত্য তত্ত্বৰ পৰা পৃথক অনুসন্ধানৰ ক্ষেত্ৰ বুলি গণ্য কৰা উচিত নে নহয়, নে গ্ৰন্থ পৰ্যালোচনাৰ বিপৰীতে ইয়াৰ অৱস্থান নিৰ্ণয় কৰা হ'ব, সেয়া কিছু বিতৰ্কৰ বিষয়৷ উদাহৰণস্বৰূপে, জনছ হপকিন্সৰ গাইড টু লিটাৰেৰী থিয়ৰী এণ্ড ক্ৰিটিচিজমত সাহিত্য তত্ত্ব আৰু সাহিত্য সমালোচনাৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য দেখিবলৈ পোৱা নাযায়৷ তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে প্ৰায় সদায় একেটা ধাৰণাকে বৰ্ণনা কৰিবলৈ শব্দবোৰ একেলগে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিছুমান সমালোচকে সাহিত্য সমালোচনাক সাহিত্য তত্ত্বৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ বুলি গণ্য কৰে, কাৰণ সমালোচনাত সদায় বিশেষ সাহিত্যিক ৰচনাৰ ভিত্তিত প্ৰত্যক্ষভাৱে আলোচনা সম্পন্ন হয়৷ ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে তত্ত্ব এটা সাধাৰণ বা বিমূৰ্ত হ’ব পাৰে।
সাহিত্য সমালোচনা প্ৰায়ে ৰচনা বা গ্ৰন্থৰ ৰূপত প্ৰকাশ পায়। শৈক্ষিক সাহিত্য সমালোচকসকলে সাহিত্য বিভাগত পাঠদান কৰে আৰু সেইবোৰ শৈক্ষিক বা একাডেমিক আলোচনীত প্ৰকাশ কৰে৷ অধিক জনপ্ৰিয় সমালোচকে দ্য টাইমছ লিটাৰেৰী চাপ্লিমেণ্ট, দ্য নিউয়ৰ্ক টাইমছ বুক ৰিভিউ, দ্য নিউয়ৰ্ক ৰিভিউ অৱ বুকছ, লণ্ডন ৰিভিউ অৱ বুকছ, ডাবলিন ৰিভিউ অৱ বুকছ, দ্য নেচন, বুক ফ'ৰাম, আৰু দ্য নিউয়ৰ্কাৰ দৰে বহুলভাৱে প্ৰচাৰিত হোৱা সাময়িকীত নিজৰ পৰ্যালোচনা প্ৰকাশ কৰে৷
ধ্ৰুপদী আৰু মধ্যযুগীয় সমালোচনা
সাহিত্য সমালোচনাৰ অস্তিত্ব ধ্ৰুপদী যুগৰ পৰাই আছিল বুলি ভবা হয়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাত এৰিষ্ট’টলে সমসাময়িক শিল্পকৰ্মৰ বহু নিৰ্দিষ্ট সমালোচনাৰে সাহিত্যিক ৰূপৰ প্ৰকাৰবিজ্ঞান আৰু বৰ্ণনাৰে ‘Poetics’ ৰচনা কৰিছিল। কাব্যিকতাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাইমেছিছ আৰু কেথাৰ্চিছৰ ধাৰণা গঢ়ি তুলিছিল, যিবোৰ এতিয়াও সাহিত্য অধ্যয়নত গুৰুত্বপূৰ্ণ। প্লেটোৱে কবিতাক অনুকৰণমূলক, গৌণ আৰু মিছা বুলি কৰা আক্ৰমণবোৰো গঠনমূলক আছিল। সংস্কৃত নাট্য শাস্ত্ৰত প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্যৰ সন্দৰ্ভত সাহিত্য সমালোচনা আৰু সংস্কৃত নাটক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
ৰেনেছাঁৰ সমালোচনা
ৰেনেছাঁৰ সাহিত্যিক সমালোচনাই ৰূপ আৰু বিষয়বস্তুৰ ঐক্যৰ ধ্ৰুপদী ধাৰণাক সাহিত্যিক নব্য-ক্লাছিকবাদলৈ বিকশিত কৰিছিল, সাহিত্যক সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰীয় হিচাপে ঘোষণা কৰিছিল, কবি আৰু লেখকক এক দীঘলীয়া সাহিত্যিক পৰম্পৰাৰ সংৰক্ষণৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিছিল।
জ্ঞানোদয়ৰ যুগ
জ্ঞানোদয়ৰ যুগত (Enlightenment) (১৭০০ ৰ পৰা ১৮০০ চনলৈ) সাহিত্য সমালোচনা অধিক জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল। এই সময়ছোৱাত জনসাধাৰণৰ মাজত সাক্ষৰতাৰ হাৰ বৃদ্ধি পাবলৈ আৰম্ভ কৰে; পঢ়াটো আৰু ধনী বা পণ্ডিতসকলৰ বাবে একচেটিয়া নাছিল। সাক্ষৰ জনসাধাৰণৰ উত্থান, সাহিত্যৰ ছপা আৰু বাণিজ্যিকীকৰণৰ দ্ৰুততাৰ লগে লগে সমালোচনাৰো সৃষ্টি হয়। পঢ়া-শুনাক আৰু কেৱল শিক্ষামূলক বা ধৰ্মৰ পবিত্ৰ উৎস হিচাপে গণ্য কৰা হোৱা নাছিল; ই আছিল এক প্ৰকাৰৰ মনোৰঞ্জনৰ প্ৰকাৰ৷
১৯ শতিকাৰ ৰোমাণ্টিক সমালোচনা
ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰিটিছ ৰোমাণ্টিক আন্দোলনে সাহিত্য অধ্যয়নত নতুন নান্দনিক ধাৰণা প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল, য’ত এই ধাৰণাটোও আছিল-সাহিত্য সদায় সুন্দৰ, উচ্চমানৰ বা নিখুঁত হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই, কিন্তু সাহিত্যই নিজেই এটা সাধাৰণ বিষয়ক উচ্চ স্তৰলৈ উন্নীত কৰিব পাৰে।
নতুন সমালোচনা
সকলোবোৰ নান্দনিক আন্দোলন পূৰ্বসূৰী হিচাপে যিমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ নহওক কিয়, সাহিত্য সমালোচনাৰ বিষয়ে বৰ্তমানৰ ধাৰণাসমূহ প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে গ্ৰহণ কৰা নতুন দিশৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে।
বৰ্তমানৰ স্থিতি
আজি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাহিত্য বিভাগসমূহত সাহিত্য তত্ত্ব আৰু মহাদেশীয় দৰ্শনত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠা পদ্ধতিসমূহ বহুলাংশে সহাৱস্থান কৰি আছে৷ আনহাতে নতুন সমালোচনাক আধাৰ হিচাপে লৈ একাংশ সমালোচকে গতানুগতিক পদ্ধতিসমূহকো সক্ৰিয় কৰাই ৰাখিছে৷ একাংশ সমালোচকে তাত্ত্বিক গ্ৰন্থৰ ভেটিত বহুলাংশে কাম কৰে, আন একাংশই পৰম্পৰাগত সাহিত্য পঢ়ে; একাংশৰ মাজত সাহিত্যিক নীতি-নিয়মৰ প্ৰতি আগ্ৰহ এতিয়াও বেছি, কিন্তু অইন একাংশ সমালোচকে অগতানুগতিক গ্ৰন্থ আৰু নাৰী সাহিত্যৰ প্ৰতি আগ্ৰহ দেখুৱাইছে, যাক Contemporary Women's Writingৰ দৰে সমসাময়িক কিছুমান শৈক্ষিক আলোচনীয়ে বিশদভাৱে উল্লেখ কৰিছে৷
কুইন হাজৰিকা
কুইন হাজৰিকা (জন্ম: ১৬ অক্টোবৰ ১৯৭৬) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়িকা আৰু অভিনেত্ৰী। তেওঁৰ ঘৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাত। তেওঁ কণ্ঠ প্ৰদান কৰা কেইখনমান অসমীয়া বোলছবিৰ ভিতৰত গৰম বতাহ, মন, চুৰেণ চোৰৰ পুতেক আৰু স্নেহ বন্ধন অন্যতম। তেওঁ ২০১৩ চনত ৰটাৰী য়ং এশ্বিভাৰ এৱাৰ্ডেৰে সন্মানিত হোৱাৰ লগতে ২০১৩ চনতে প্ৰাগ চিনে এৱাৰ্ডৰ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা গায়িকাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল।
প্ৰাক জীৱনকাল আৰু কেৰিয়াৰ
কুইন হাজৰিকাৰ জন্ম অসমৰ এখন সৰু চহৰ লখিমপুৰত আৰু পিতৃ মাতৃ ক্ৰমে ৰাজ হাজৰিকা আৰু উষা গগৈ হাজৰিকা। স্কুলীয়া শিক্ষা লখিমপুৰৰে ছেইণ্ট মেৰীজ হাইস্কুলৰ পৰা সমাপ্ত কৰাৰ পিছত গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। সৰুৰে পৰাই সংগীত আৰু নাটকৰ চখ থকা হাজৰিকাই চাৰি বছৰ বয়সতে তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰদৰ্শন আগবঢ়াইছিল । ভালেমান অসমীয়া আৰু হিন্দী ছবিত তেওঁ গান গোৱাৰ লগতে অভিনয়ো কৰিছে। দূৰদৰ্শন, অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ, ইউনিচেফ আদিৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত বহু ডকুমেণ্টৰীতো তেওঁ কণ্ঠ নিগৰাইছে। তদুপৰি ডি ৱাই ৩৬৫, ফ’কাছ এন ই, নিউজ লাইভৰ কিছু অনুষ্ঠানো তেওঁ সঞ্চালনা কৰিছে। ২০১২ চনত তেওঁ অসমীয়া বোলছবি সূৰ্যাস্তৰ বাবে অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ লাভ কৰে।
অনন্ত নন্দী, জিম অংকন ডেকা আৰু ঋত্বিকা ভট্টাচাৰ্যৰ আৰু কুইন হাজৰিকাই মিলি সৃষ্টি কৰা 'আৱাজ- স্পিক আপ এগেইনষ্ট ছেক্সুৱেল ভায়’লেন্স'-এ ইতিমধ্যে বিভিন্ন চিনেমা আৰু সংগীতৰ মহোৎসৱত বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী
বিন্দু (আলোচনী)
বিন্দু অসমৰ প্ৰথমখন ক্ষুদ্ৰতম আলোচনী আছিল। ১৯৭০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ সম্পাদনাত আলোচনীখন প্ৰথম প্ৰকাশ পাইছিল। ড° ভূপেন হাজৰিকাই আলোচনীখনৰ আঠটা খণ্ড সম্পাদনা কৰিছিল। বিন্দু আলোচনীখনৰ মূল্য আছিল ত্ৰিশ পইছা।
লিখকসকল
অসমৰ কেইবাজনো উল্লেখযোগ্য সাহিত্যিকে 'বিন্দু আলোচনীখনলৈ লিখা পঠিয়াইছিল। সেইসকল আছিল ক্ৰমেঃ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া, অন্নদাশংকৰ ৰায়, নিত্যা দত্ত, লক্ষহীৰা দাস, উপেন কাকতি, পবিত্ৰ কুমাৰ ডেকা, ডঃ ভেৰিয়াৰ এলুইন, নিৰোদ চৌধুৰী, ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰ আৰু সন্তোষ চৰকাৰ।
হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা
হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা (Hari Prasad Baruah) অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ অভিযন্তা, সু-সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ তথা প্ৰশাসক। তেখেত স্বাধীনতা-উত্তৰ অসমৰ প্ৰথম মুখ্য অভিযন্তা আৰু মুখ্য সচিব আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা জন্ম হয় ১৮৮৯ চনৰ ১১ এপ্ৰিল তাৰিখে গোলাঘাট জিলাৰ খুমটাইত। তেওঁ ১৯০৪ চনত গোলাঘাট বেজবৰুৱা স্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত ঊত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ১৯০৭ চনত কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা এফ.এ. পৰীক্ষাত ঊত্তীৰ্ণ হয়। তাৰ পিছত তেওঁ কলিকতালৈ গৈ শিৱপুৰৰ বেংগল চিভিল ইঞ্জিনীয়াৰিং কলেজৰপৰা ১৯১৫ চনত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থানলাভ কৰি বি.ই. পৰীক্ষা পাছ কৰে।
কৰ্মজীৱন
হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাই প্ৰথমে অসম চৰকাৰৰ ইঞ্জিনীয়াৰিং বিভাগত এপ্ৰেণ্টিছ ইঞ্জিনীয়াৰ হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯১৬ চনত তেখেতে Imperial and Provincial Service of Engineers ত যোগদান কৰে। এই সেৱাক পাছলৈ ভাৰতীয় অভিযন্তা সেৱা (Indians Service of Engineers, চমুকৈ ISE) বুলি নামকৰণ হয়। এই সন্মান লাভ কৰা মুষ্টিমেয় ভাৰতীয়ৰ ভিতৰত বৰুৱা অন্যতম আৰু অসমীয়াৰ ভিতৰত প্ৰথম। ১৯১৮ চনত সহকাৰী অভিযন্তা আৰু ১৯২৮ চনত কাৰ্যবাহী অভিযন্তালৈ পদোন্নতি হয়। তেখেতে মাৰ্চ, ১৯৩০ৰ পৰা জুন, ১৯৩১ লৈ, পুনৰ ১৯৩৪ চনৰ পৰা গড়কাপ্তানি বিভাগৰ অৱৰ সচিব আৰু সহকাৰী মুখ্য অভিযন্তা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত তেখেত অসমৰ মুখ্য অভিযন্তা আৰু ৰাজ্যিক গড়কাপ্তানী সচিব হৈছিল।
অৱদান
হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাই অসমৰ বানপানীৰ সমস্যাটোৰ প্ৰতি গভীৰভাৱে মনোনিৱেশ কৰিছিল। তেখেতে জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান জেউতি আলোচনীত সেই সম্পৰ্কে এলানি প্ৰবন্ধ লিখিছিল। ডিব্ৰুগড় নগৰৰ গৰাখহনীয়া ৰোধৰ বাবে তেখেতৰ আঁচনি অনুসৰি নিৰ্মাণ কৰা শিলৰ বুৰুজৰ নাম ‘বৰুৱা স্পাৰ’।
ডিব্ৰুগড় জিলাৰ খোৱাঙত বুঢ়ীদিহিং নৈৰ ওপৰত সজা দলংখন তেখেতৰ অভিযন্তা জীৱনৰ কীৰ্তিস্তম্ভ স্বৰূপ। শিৱসাগৰ নগৰৰ দিখৌ নৈৰ ওপৰতো ১৯২৯-৩৪ চনত তেখেতৰ তত্ত্বাৱধানত এখন লোৰ দলং সাজি উলিওৱা হৈছিল। দলঙৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় লো আৰু যন্ত্ৰ ইংলেণ্ডৰ পৰা অনা হৈছিল। দিখৌ নৈৰে জাহাজ আহিলে এই দলংখনৰ মাজ অংশ কপিকলেৰে ওপৰলৈ দাঙি দিয়াৰ ব্যৱস্থা ৰখা হৈছিল। ১৯৩৪ চনত একেদিনাই এই দুয়োখন দলং ৰাইজৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়া হৈছিল।
১৯৩৫ চনত তেখেতে গৰাখহনীয়া প্ৰতিৰোধ কৰাৰ উদ্দেশ্যে ‘ওপঙা ঠুহা’ নামৰ এবিধ যতন উদ্ভাৱন কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ যুক্তাক্ষৰ নোহোৱাকৈ অসমীয়া টাইপ্-ৰাইটাৰ সাজি উলিয়াইছিল। কিন্তু অসম সাহিত্য সভাই অনুমোদন নজনোৱাত ইয়াৰ ব্যৱসায়িক ভিত্তিত উত্পাদন নহ'ল।
অসমত ইঞ্জিনীয়াৰিং শিক্ষাৰ বিকাশৰ বাবেও হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাই অৱদান আগবঢ়ায়। তেখেতৰ চেষ্টাতেই ১৯৪৮ চনত গুৱাহাটীৰ চান্দমাৰীত অসম অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠান আৰম্ভ হয়। তেখেত অসমৰ প্ৰথম ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজ ‘অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আছিল।
সাহিত্য চৰ্চা
হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা শিশু-সাহিত্যিক হিচাপেও জনপ্ৰিয় আছিল। তেখেতৰ প্ৰকাশিত পুথিসমূহ হ’ল- মইনা, একপক্ষ, বিৰচতীয়াৰ দেশ আৰু অংক-ধাৰাপাত। অপ্ৰকাশিত পুথি- আদি অন্ত, আগুৱান আৰু এখন চিঠি। ইয়াৰ উপৰিও সাহিত্য আৰু বিজ্ঞান বিষয়ৰ ভালেমান প্ৰবন্ধ বিভিন্ন আলোচনীৰ পাতত সিঁচৰতি হৈ আছে। তেখেত ১৯৫৮ চনত তিনিচুকীয়াত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ বিজ্ঞান অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল আৰু ১৯৬৮-৭০ চনৰ বাবে অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ সভাপতি আছিল।
অন্যান্য অৱদান
শ্বিলংৰ মুকুল ক্লাব, অসম ক্লাব, বিজ্ঞান পৰিষদ আদি অনুষ্ঠানৰ লগত হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা জড়িত আছিল। তেখেতৰ চেষ্টাতে ১৯৫৩ চনত শ্বিলংত অসম সাহিত্য সভাৰ দ্বাবিংশ অধিবেশনখন অনুষ্ঠিত হৈছিল। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰতো বৰুৱাৰ যথেষ্ট অৰিহণা আছে। ছিলঙত ‘গণেশ দাস চিকিৎসালয়’ স্থাপনৰ বাবে তেখেতে আগভাগ লৈছিল। তেখেতৰ প্ৰচেষ্টাতে শ্বিলংত ৰে’ডক্ৰছ হস্পিতেল আৰু মাতৃ মংগল কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হয়। হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাক অসমৰ ৰে’ডক্ৰছ ছ’ছাইটিৰ জন্মদাতা বুলি কোৱা হয়।
মৃত্যু
১৯৭৪ চনৰ ১৩ জানুৱাৰীত হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাৰ মৃত্যু ঘটে।
গোবিন্দ বল্লভ পণ্ট
গোবিন্দ বল্লভ পণ্ট (Govind Ballabh Pant; ১৮৮৭-১৯৬১) ভাৰতৰ অৰ্থ শাস্ত্ৰ, ৰাজনীতি আৰু সমাজ সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত অসাধাৰণ প্ৰতিভা দেখুওৱা বিশিষ্ট ব্যক্তি আছিল। তেওঁ দুবাৰকৈ উত্তৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হৈছিল। তেওঁ স্বাধীনতা যুঁজাৰু আছিল। তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ গৃহমন্ত্ৰী হৈ কাৰ্য-নিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁৰ বিৰল প্ৰতিভাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে ১৯৫৭ চনত ভাৰত-ৰত্ন সন্মানেৰে সন্মানিত কৰিছিল।
জন্ম আৰু শিক্ষা
গোবিন্দ বল্লভ পণ্টৰ জন্ম হয় ১৮৮৭ চনৰ ১০ ছেপ্তেম্বৰ তাৰিখে, উত্তৰ প্ৰদেশৰ আলমোড়া জিলাৰ খুঁট নামৰ গাঁৱত। তেওঁৰ পিতৃ আছিল মনোৰথ পণ্ট। সৰুকালৰ শিক্ষা তেওঁ মোমায়েকৰ ঘৰতে থাকি লাভ কৰিছিল। ইণ্টাৰমিডিয়েট পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ এলাহাবাদ ম্যোৰ চেণ্ট্ৰেল কলেজৰ পৰা স্নাতক উপাধি লাভ কৰে। সৰুতে তেওঁক গোখলেৰ মৰ্মস্পৰ্শী ভাষণে মুগ্ধ কৰে আৰু তেতিয়াৰে পৰাই ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছলৈ মন ঢাল খায়। তেতিয়াই তেওঁ সিদ্ধান্ত লৈছিল যে তেওঁ কেতিয়াও ব্ৰিটিছৰ তলত চাকৰি নকৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ আইনৰ পৰীক্ষা দি ১৯০৯ চনত উত্তীৰ্ণ হয়। আইন পৰীক্ষা পাছ কৰি পোনতে তেওঁ আলমোড়াত আইন ব্যৱসায় কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত ৰাণীখত, পিছলৈ কাশীপুৰলৈ যায়। নাইনিতালত ওকালতি কৰাৰ পিছত তেওঁৰ যশস্যা কেউফালে বিয়পি পৰে।
ৰাজনৈতিক জীৱন
লক্ষ্ণৌ কংগ্ৰেছ অধিবেশনত গোবিন্দ বল্লভ পণ্টে কুমায়ুণৰ কংগ্ৰেছ প্ৰতিনিধি হিচাপে যোগদান কৰাৰ পিছৰে পৰা তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ হয়। ১৯২৩ চনত মতিলাল নেহেৰুৱে তেওঁক উত্তৰ প্ৰদেশ বিধান পৰিষদৰ স্বৰাজ পাৰ্টিৰ নেতৃত্বৰ দায়িত্ব দিয়ে। ১৯২৭ চনত উত্তৰ প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটীৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়। ১৯২৮ চনত তেওঁ নেহেৰুৰ সৈতে চাইমন কমিচনৰ বিৰুদ্ধে বিক্ষোভ কৰি, লাঠীৰ কোব খাই চিৰদিনলৈ এখন হাত ঘুণীয়া কৰিছিল। ১৯৩০ চনত লোণ সত্যাগ্ৰহত ভাগ লৈ ছয় মাহ কাৰাবৰণ খাটিছিল। ১৯৩২ চনতো কাৰাবৰণ খাটিছিল। ১৯৩৪ চনত তেওঁ কেন্দ্ৰেীয় বিধান পৰিষদৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৩৭ চনত তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ বিধান পৰিষদৰ নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে শপত বাক্য গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৩৯ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় কংগ্ৰেছৰ নিৰ্দেশমতে পদত্যাগ কৰিছিল। ১৯৪০-৪২ চনৰ আন্দোলনত যোগদান কৰি তেওঁ পুনৰ কাৰাবৰণ কৰিছিল। ১৯৪৬ চনত পুনৰ তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৫৪ চনত তেওঁ কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটত যোগদান কৰি, ১৯৫৫ চনত তেওঁ গৃহমন্ত্ৰী পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল। তেওঁ গৃহমন্ত্ৰী হৈ থকা কালত--কাশ্মীৰ প্ৰশ্ন, নগা বিদ্ৰোহ, ৰাজ্য পুনগঠনৰ সমস্যা, ভাষা কমিচনৰ সমস্যা, ৰাজস্থানৰ সমস্যা অদিয়ে দেখা দিছিল। তেওঁ জমিদাৰী প্ৰথাৰ বিৰোধী আছিল আৰু ১৯৫০ চনৰ পৰা ভৰতবৰ্ষত থকা জমিদাৰী প্ৰথা লোপ কৰিছিল। তেওঁ সদায় খেতিয়ক, বনুৱা আৰু হৰিজন সকলৰ মঙ্গলৰ কথা বিবেচনা সহকাৰে চিন্তা কৰিছিল। তেওঁ পাহাৰীয়া অনুন্নত অঞ্চলৰ কমাও সম্প্ৰদায়ৰ কাৰণেযথেষ্ট ত্যাগ স্বীকাৰ কৰি গৈছিল। তেওঁৰ চিন্তাই আছিল জনসাধাৰণৰ মঙ্গল সাধন কৰা আৰু এই চিন্তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, সমাজিক আৰু বৌদ্ধিক মহলৰ মাজত।
মৃত্যু
এই ৰাজনীতিজ্ঞ পণ্ডিত গোবিন্দ বল্লভ পণ্টৰ দেহাৱসান ঘটে ১৯৬১ চনত।
দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ নাৰী
thumb|দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ম্পোণ্ডো মহিলা দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ একাধিক জনগোষ্ঠীৰ লিংগ ভূমিকা সম্পৰ্কে দীৰ্ঘদিনীয়া বিশ্বাস আছে বুলি ভবা হয় আৰু বেছিভাগেই এই ভিত্তিত গঢ় লৈ উঠিছে যে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ মহিলাসকল পুৰুষতকৈ কম গুৰুত্বপূৰ্ণ বা ক্ষমতাৰ যোগ্য। কিছুমানে আফ্ৰিকান পৰম্পৰাগত সামাজিক সংগঠনসমূহক পুৰুষকেন্দ্ৰিক আৰু পুৰুষ প্ৰধান বুলি ভাবে। আফ্ৰিকান ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ এটা প্ৰচলিত ব্যংগচিত্ৰত তাত্ত্বিকভাৱে বাইবেলভিত্তিক ধাৰণাটোৰ ওপৰত প্ৰবল গুৰুত্ব দিয়া হৈছে যে সমাজলৈ মহিলাৰ অৱদান সাধাৰণতে পুৰুষৰ দ্বাৰা অনুমোদিত হ'ব লাগে বা পুৰুষৰ হৈ হ'ব লাগে। আনকি আফ্ৰিকান প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে দক্ষিণ আফ্ৰিকাত আধুনিক যৌনতাবাদ আৰু খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তনৰ দাবীও কৰা হয়।
২০ শতিকাৰ অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক উন্নয়নে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ মহিলাসকলক নতুন বাধা আৰু প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ নতুন সুযোগ দুয়োটাৰে সন্মুখীন হ’ল। উদাহৰণস্বৰূপে, চহৰ আৰু খনন অঞ্চলত শ্ৰমিক শক্তিৰ প্ৰয়োজনীয়তাই প্ৰায়ে পুৰুষক মাহৰ পিছত মাহ ধৰি ঘৰৰ পৰা আঁতৰাই আনিছে, আৰু ফলস্বৰূপে মহিলাসকলে গাঁও আৰু ঘৰত পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষৰ বহু দায়িত্ব বহন কৰিছে। মহিলাসকলে নিজৰ পৰিয়ালৰ দৈনন্দিন জীৱনত জীয়াই থকাৰ নিশ্চয়তা দিবলগীয়া হৈছে আৰু অন্যথা পুৰুষৰ বাবে সংৰক্ষিত হৈ থকা আৰ্থিক আৰু আইনী লেনদেন কৰিবলগীয়া হৈছে।
প্ৰজনন স্বাস্থ্য আৰু অধিকাৰ
বিশেষকৈ উন্নয়নশীল দেশসমূহত য'ত মানৱ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা হ্ৰাস পোৱা ভাইৰাছ (HIV) সংক্ৰমণৰ আশংকা বেছি, তেনে ক্ষেত্ৰত যৌন সংক্ৰমণ (STI) জনস্বাস্থ্যৰ বাবে প্ৰধান চিন্তাৰ বিষয়। দক্ষিণ আফ্ৰিকাত এইচ আই ভি/এইডছ এক অতি গুৰুতৰ সমস্যা। দেশখনত সংক্ৰমণৰ হাৰ চতুৰ্থ স্থানত আছে: ২০১৬ চনত ১৫–৪৯ বছৰ বয়সৰ ১৮.৯০% প্ৰাপ্তবয়স্ক এইচ আই ভি/এইডছ ৰোগত আক্ৰান্ত আছিল। কেৱল শ্বাজিলেণ্ড, লেচোথো আৰু বটছৱানাতহে ইয়াৰ হাৰ বেছি। মহিলাসকল এই ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা বহু বেছি। মহিলাসকলৰ মাজত দেখা গৈছে যে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বয়সস্থ মহিলাসকলেহে বিবাহিত বা সংগীৰ সৈতে সহবাস কৰে যিসকল এইচ আই ভিৰ সংস্পৰ্শৰ বাবে সৰ্বাধিক বিপদজনক গোটটোৰ অন্তৰ্ভুক্ত। এটা অধ্যয়নৰ মতে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত ভাৰসাম্যৰ অসমতা দেখা যায়, যাৰ ফলত সম্পৰ্কত কম ক্ষমতা থকা মহিলাসকলে নিজৰ সংগীৰ সৈতে কণ্ডম ব্যৱহাৰৰ অনুৰোধ বা আলোচনা কৰিব নোৱাৰে।
তথ্যৰ উৎস
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
পুলস্ত্য
পৌৰাণিক হিন্দু কাহিনী অনুসৰি পুলস্ত্য (पुलस्त्य; Pulastya) আছিল ব্ৰহ্মাৰ দশ মানস পুত্ৰ তথা দশ প্ৰজাপতিৰ এজন আৰু তেওঁ আছিল এজন সপ্তৰ্ষিৰ (সাতজন মহা ঋষি) প্ৰথম মানৱতাৰ।
মহাভাৰতৰ অনুসৰি, ৰাক্ষসকুল আৰু কিন্নৰকুল উভয়ে আছিল মুনি পুলস্ত্যৰ সন্তান।
পুৰাতাত্ত্বিক নিদৰ্শন
শ্ৰীলংকাৰ পোলোন্নাৰুৱা (Polonnaruwa) অঞ্চলৰ মাটিৰ খনন কাৰ্যত গ্ৰেনাইট পাথৰত তৈয়াৰী এটি মানৱমূৰ্ত্তি পোৱা যায়। প্ৰাথমিকভাৱে ঐতিহাসিকবিদসকলে মূৰ্তিটোক ৰজা প্ৰথম পৰাক্ৰমবাহু বুলি অনুমান কৰিলেও পিছত তাক ঋষি পুলস্ত্যৰ মূৰ্তি বুলি অনুমান কৰিছিল। কিন্তু এই অনুমান মিছা বুলি সেনাৰাথ পাৰানাভিথানাই প্ৰমাণ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
মানিক বড়া
মাণিক বড়া আছিল অসমৰ এগৰাকী সাহিত্যিক আৰু তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু পৰিচালক। ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া পৰিচালিত সন্ধ্যাৰাগ নামৰ চলচ্চিত্ৰতো তেওঁ মুখ্য সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰিছিল। বড়াৰ উপন্যাসমূহৰ ভিতৰত 'বৈৰাগী বিহংগ' প্ৰধান। অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ ওপৰত নিৰ্মিত তথ্যচিত্ৰসমূহৰ বাবে তেওঁ‌ বিশেষভাৱে পৰিচিত। বড়াই বিস্ময় আলোচনীৰ সহকাৰী সম্পাদক ৰূপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
মাণিক বড়া মূলতঃ সাহিত্য ৰচনা আৰু তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে জনাজাত আছিল। তেওঁ‌ বিস্ময় আলোচনীত ধাৰাবাহিকভাৱে "গল্পৰ চলেৰে বুৰঞ্জী কোৱা" বৈৰাগী বিহংগ নামৰ এক উপন্যাস ৰচনা কৰিছিল। ১৯৮৩ চনত এই উপন্যাসখনক গ্ৰন্থ আকাৰে প্ৰকাশ কৰা হয়। অসম আন্দোলনক প্ৰধান উপজীৱ্য হিচাপে লৈ বড়াই 'আকৌ শৰাইঘাট' নামেৰে আন এখন উপন্যাস ৰচনা কৰিছিল। ৭০-ৰ দশকত তেওঁ‌ বিস্ময়ৰ সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ 'ৰংঘৰ' নামৰ চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক আলোচনীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল। তেওঁ চিত্ৰনাট্য আৰু নাটক ৰচনা কৰাৰ লগতে বহুসংখ্যক চুটিগল্পও ৰচনা কৰিছিল।
বড়াই ১৯৭৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া পৰিচালিত সন্ধ্যাৰাগ চলচ্চিত্ৰৰ মুখ্য সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰিছিল। ইয়াৰ যোগেদিয়েই তেওঁ‌ চিত্ৰনাট্যকাৰ হিচাপে তেওঁৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল।
বড়াই নিৰ্মাণ কৰা 'অপৰূপ ৰংপুৰ' শীৰ্ষক তথ্যচিত্ৰখন অসমৰ প্ৰথমখন বিহংগম দৃষ্টিৰ তথ্যচিত্ৰ। হেলিকপ্টাৰৰ সহায়ত নলীন দুৱৰাই দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা এই তথ্যচিত্ৰখনৰ বিষয়বস্তু হৈছে শিৱসাগৰ জিলাৰ মধ্যযুগীয় কীৰ্তিচিহ্নসমূহ। 'শিলেও কথা কয়' শীৰ্ষক আন এখন ছবিৰ বিষয়বস্তু আছিল অসমৰ পুৰাতাত্বিক স্থলসমূহ। 'মদন-কামদেৱ' আৰু 'ভয়চ্ অব চাইলেন্স' নামৰ তথ্যচিত্ৰ দুখন মদন কামদেৱ দেৱালয়ৰ ভাস্কৰ্যসমূহক লৈ নিৰ্মিত। তেওঁৰ অন্তিমখন তথ্যচিত্ৰ আছিল গোৱালপাৰা জিলাৰ শ্ৰী সূৰ্য পাহাৰৰ ভগ্নাৱশেষসমূহৰ বিষয়ে। তেওঁ অসমৰ পুৰাতাত্বিক গৱেষণাৰ লগতো জড়িত আছিল।
সত্ৰীয়া সংগীতৰ ওপৰতো বড়াৰ জ্ঞান আছিল আৰু তেওঁকেই গড়মূৰ সত্ৰৰ ৰাসলীলাৰ নৃত্য-নাটিকাক সত্ৰৰ আওঁ‌তাৰ বাহিৰলৈ আনি উন্মোচিত কৰাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।
দেহাৱসান
২০১৮ চনৰ ৬ নৱেম্বৰত শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত কাৰণত গুৱাহাটীত বড়াই শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী
কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী অসমৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ তথা সংগীত পৰিচালক হিচাবে জনাজাত। চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰাৰ উপৰিও তেখেতে কেইবাখনো অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত অভিনয়ো কৰিছিল। অসমৰ চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰথমখন অসমীয়া ৰঙীন কথাছবি ‘ভাইটি’ৰ নিৰ্মাতা হিচাবে তেখেত চিৰস্মৰণীয় ।
জন্ম আৰু শিক্ষা
কমলনাৰায়ণ চৌধুৰীৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৬ চনৰ ২০ চেপ্তেম্বৰত গুৱাহাটীত। তেখেতৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম আছিল ক্ৰমে প্ৰসন্ননাৰায়ণ চৌধুৰী আৰু মাতৃ হৰবালা। ১৯৩৬ চনত কটন কলেজিয়েট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
কৰ্মজীৱন
‘মনোমতী’ কথাছবিত সংগীত পৰিচালক হিচাবে পোনপ্ৰথমে ১৯৪১ চনত কমলনাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে কথাছবি জগতত ভৰি দিয়ে। তেখেতৰ পৰিচালিত প্ৰথম কথাছবিখন আছিল ‘বদন বৰফুকন’(১৯৪৬)। বহু বছৰ বিৰতিৰ মুৰত তেখেতে পুনৰ চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ উভতি আহে ‘ভাইটি’ (১৯৭২) কথাছবি খনৰ যোগেদি। উল্লেখযোগ্য যে, এইখনেই অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথমখন ৰঙীন কথাছবি। ইয়াৰোপৰি কমলনাৰায়ণ চৌধুৰী দেৱে প্ৰতিধ্বনি, নিমিলা অংক, মুকুতা, মৰম, মন প্ৰজাপতি আদি বিভিন্ন কথাছবিৰ বিভিন্ন ভূমিকাত অভিনয় কৰে ।
মৃত্যু
১৯৮৫ চনৰ ৩ আগষ্ট তাৰিখে তেখেতে ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক
উত্তৰ লক্ষীমপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
উত্তৰ লক্ষীমপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় লখিমপুৰ জিলাৰ উত্তৰ লখিমপুৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত এখন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়। এই বিদ্যালয়খন অসমৰ ভিতৰতে এখন লেখত ল'বলগীয়া বিদ্যালয়। ২০১৩ চনত শতবৰ্ষ গৰকা এই বিদ্যালয়খনিৰ বৰ্তমান অধ্যক্ষা শ্ৰীমতী অনুপমা দেউৰী ভৰালী। বিদ্যালয়খনৰ চাৰিসীমাঃ
ইতিহাস
১৮৪০ চনত অবিভক্ত লক্ষীমপুৰ জিলাৰ সদৰ ডিব্ৰুগড়ত এখন উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হৈছিল। ১৮৪২ চনত আন এখনি উচ্চ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয় উত্তৰ লক্ষীমপুৰত। ব্ৰিটিছসকলে শাসনৰ সুবিধাৰ্থে অসমৰ বিদ্যালয়সমূহত বঙালী মাধ্যম প্ৰচলন কৰাৰ সময়ত লক্ষীমপুৰৰ এইকেইখন বিদ্যালয়ৰ মাধ্যমো বঙালী হৈছিল। ১৮৮৬ চনত সাহিত্য কাণ্ডাৰী পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱাই এই বঙালী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়খনৰ পৰাই শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৮৭১ চনত এই উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়খন মজলীয়া বিদ্যালয়লৈ উন্নীত হয়। ১৮৮৬ চনৰ পৰা অৱশ্যে বিদ্যালয়খনি অসমীয়া মাধ্যমৰ হয় আৰু শিক্ষানুৰাগী তেতিয়াৰ সজাগ লক্ষীমপুৰবাসী ৰাইজে ইংৰাজী মাধ্যমৰ শাখা এটি খোলে। শিক্ষাব্ৰতী কাণ্ডাৰী পুৰুষ স্বৰ্গীয় ঘিণাৰাম গোহাঞি বৰুৱাই ১৮৮৯-৯০ চনত যিখন মজলীয়া ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ ভেঁটি স্থাপন কৰিছিল, সেইখন বিদ্যালয়েই কালক্ৰমত উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে। ১৯১৩ চনত চৰকাৰীভাৱে সপ্তম আৰু অষ্টম শ্ৰেণী দুটা খুলি এখন কনিষ্ঠ উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয় হিচাপে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত হয়। ১৯১৪ চনৰ বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত বিদ্যালয়ত প্ৰাইভেটকৈ নৱম আৰু দশম শ্ৰেণী চলি আছিল। ১৯১৮ চনৰ কোনোবা এক দিনত বিদ্যালয়ৰ খেৰ বাঁহৰ গৃহটি জুইত ভস্মীভূত হোৱাত তাৰ পিছতেই ইউ পেটাৰ্ণৰ এটি ঘৰ সজা হয়। ১৯২৩ চনত অসম চৰকাৰে নৱম আৰু দশম শ্ৰেণী দুটা ধৰি পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ এখন চৰকাৰী স্কুল হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ তিনি দশকৰ পাছত ২৪টা কোঠাৰ এক উন্নত অসম আৰ্হিৰ পকীঘৰ লাভ কৰে। ১৯৫৮ চনত সৰ্বভাৰতীয় নতুন নতুন শিক্ষানীতি অনুসৰি কলা আৰু বিজ্ঞান উভয় শাখাৰ একোটাকৈ শ্ৰেণী খুলি উচ্চতৰ মাধ্যমিকলৈ উন্নীত হোৱাৰ লগতে বিদ্যালয়খনিৰ নাম “উত্তৰ লক্ষীমপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়” ৰখা হয়। ১৯৭২ চনত নতুন শিক্ষানীতিৰ প্ৰৱৰ্ত্তিত পাঠ্যক্ৰম অনুসাৰে একাদশ শ্ৰেণীৰ দ্বাদশ শ্ৰেণী লগ কৰাই এক সুকীয়া গোট কৰা হ’ল।
প্ৰধান শিক্ষকসকল
মৌঃ মফিজুৰ ৰহমান বাবুৰজনী চন্দ্ৰ দাস বাবু সতীশ চন্দ্ৰ দাস বাবু নাথ দাস ৰমনীকান্ত বৰুৱা কমলাকান্ত ভূঞা ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ বাবু মোক্ষদা মোহন দাস বাবু ভুবন মোহন গাংগুলী চন্দ্ৰ নাথ দত্ত ফুকন ৰোষেশ্বৰ শৰ্মা দুৰ্গাপ্ৰসাদ বৰগোঁহাই বনমালি ভট্টাচাৰ্য কুমুদ চন্দ্ৰ বৰদলৈ চিৰাজুল হক বৰুৱা নৰেন্দ্ৰ নাথ গোঁহাই ডিম্বেশ্বৰ দাস দীন নাথ চহৰীয়া মৌঃ নজিবুৰ ৰহমান
শতবৰ্ষ উদযাপন
বৰ্ণাঢ্য কাৰ্যসূচীৰে ২০১৫ চনৰ ২৫, ২৬ আৰু ২৭ ডিচেম্বৰত উঃ লঃ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ শতবাৰ্ষিকী উদযাপন কৰা হয়। এই উপলক্ষে বিভিন্ন কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:উত্তৰ লখিমপুৰ
গন্ধকচু
গন্ধকচু অসমত পোৱা এবিধ সুগন্ধি উদ্ভিদ৷ ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক নাম: Homalomena aromatica. ই কচু গোত্ৰৰ এটা প্ৰজাতি৷ এই প্ৰজাতিটো এৰেচী (Araceae) নামৰ পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত৷ অতি উচ্চ মানৰ সুগন্ধৰ বাবে এই কচুক সুগন্ধি কচু বোলা হয়৷ এই প্ৰজাতিৰ অন্য এটা বাণিজ্যিক নাম হ’ল সুগন্ধমন্ত্ৰী৷
বৈশিষ্ট্য
গন্ধকচু স্থলজ, কন্দধাৰী, চিৰসেউজীয়া, ভেষজ, সুগন্ধি উদ্ভিদ৷ ই চুটি আৰু থিয় কাণ্ডৰ সৈতে প্ৰায় ৪০ৰ পৰা ৬০ ছেন্টিমিটাৰ পৰ্যন্ত ওখ হয়৷ পাত ২০ৰ পৰা ৩৫ ছেণ্টিমিটাৰ দীঘল আৰু ১৫ৰ পৰা ২৫ ছেণ্টিমিটাৰ বহল৷ গন্ধকচুৰ পুষ্পবিন্যাস গোটা, অনিয়ত আৰু পাতসমূহ সেউজীয়া৷ ইয়াৰ বীজ অসংখ্য হয় আৰু আকাৰ অতি সৰু৷
উৎপত্তি
পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত গন্ধকচু পোৱা যায়৷ উত্তৰ থাইলেণ্ড, উত্তৰ-পূব ভাৰত, উত্তৰ ম্যানমাৰ, লাওচ, বাংলাদেশ, চীনদেশৰ ওয়াংচি অঞ্চল আৰু দক্ষিণ ইউনান অঞ্চলত গন্ধকচু পোৱা যায়৷ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ, নাগালেণ্ড, মিজোৰাম, মণিপুৰ আৰু ত্ৰিপুৰাৰ নিম্ন উচ্চতা অঞ্চলত গন্ধকচু পোৱা যায়৷
ঔষধি গুণ
গন্ধকচুক গান্ধী শিপা বুলিও জনা যায়৷ ই এবিধ ঔষধি উদ্ভিদ৷ এইবিধ উদ্ভিদৰ আৱশ্যকীয় তেল উচ্চ বিশুদ্ধতাৰ বাবে জনাজাত আৰু ইয়াৰ এটা বৰ ভাল সুগন্ধি আছে যাৰ বাবে ইয়াক এৰোমাথেৰাপি প্ৰয়োগত ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে। থাইমল, পাইনেন, মিথাইল এন্থ্ৰানিলেট, ইণ্ডোল, বেনজাইল এলকহল আদিত গন্ধকচু ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ ই এন্টি-ইনফ্লেমেটৰী, এন্টি-স্পাচমোডিক, এন্টিডিপ্ৰেছনত সহায় কৰে, আধ্যাত্মিক নিৰাময়ৰ বাবে, স্নায়ু শান্ত কৰাতো ব্যৱহাৰ কা হয়৷। ইয়াৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে চৰ্দি, সংক্ৰমণ, আঘাত বা আৱেগিক চাপৰ চিকিৎসাৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাণিজ্যিক ব্যৱহাৰ
গন্ধকচুৰ শিপাৰ পৰা এবিধ তেল তৈয়াৰ কৰা হয় যাক প্ৰসাধন সামগ্ৰী, ঔষধ আদি প্ৰস্তুত কৰোঁতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ এণ্টিছেপ্টিক, বিভিন্ন বিষ নিৰাময়ক আৰু ছালৰ ৰোগ নিৰ্মূলকৰণত ইয়াৰ পৰা ঔষধ তৈয়াৰ কৰা হয়৷ ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চলৰ কোনো কোনো লোকে ইয়াক মছলা হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰে৷ গৱেষণাত পোৱা তথ্যমতে গন্ধকচুৰ ৰাইজ’মৰ পৰা নিষ্কাশিত তেলত এতিয়ালৈকে ৫৫টা ৰাসায়নিক উপাদান চিনাক্ত কৰা হৈছে৷ সেইবোৰৰ কিছুমান হ’ল; লিনালুল(৬২.৫%), টাৰ্পেন-৪-অ’ল(৭.০৮%), δ-কেডিনেন(৫.৫৭%), টি-মুৰোলোল(৫.৩২%), ɑ-কেডিনোল(৩.৭১%), ভিৰিডিফ্লোৰোল(৩.৬৯%), এম-ছাইমেন(২.১৯%), স্পাটুলেনোল(১.৮১%) আৰু γ-মুৰোলেন(১.৮১%) আদি৷
খেতি পদ্ধতি
গন্ধকচু আংশিকভাবে ছাঁ পৰা ঠাইত হয়৷ গছ-গছনিৰে আৱৰি থকা এঢলীয়া ঠাইৰ ৪০-৬০ শতাংশ ছাঁ পৰা ঠাই গন্ধকচুৰ বাবে উত্তম ঠাই৷ বাণিজ্যিকভাবে খেতি কৰিবলৈ জৈবৱিক গুণসমৃদ্ধ এছিডিক মাটি ইয়াৰ বাবে উপযুক্ত৷ গন্ধকচু ২০০০-৩০০০ মিলিমিটাৰলৈকে বৰষুণৰ সৈতে উষ্ণ আৰু আৰ্দ্ৰ জলবায়ু বিচাৰে৷ ৩-৪ ছেণ্টিমিটাৰ আকাৰৰ সক্ৰিয় মুকুলৰ সৈতে সতেজ ৰাইজ’মৰ পৰা ৰোৱাৰ বাবে পুলি গজাব পাৰি৷ ২৫-৩০ দিনৰ ভিতৰতে ৰোৱাৰ বাবে উপযুক্ত হৈ পৰা গজালিবোৰ মে’ মাহত ৬০ ছেণ্টিমিটাৰ আঁতৰে আঁতৰে ৰুব লাগে৷ পাঁচ ছেণ্টিমিটাৰমান ওখ নোহোৱালৈকে মাটিৰে ঢাকি ৰাখিব লাগে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
উমাকান্ত বৈৰাগী
উমাকান্ত বৈৰাগী (Umakanata Bairagi) (জন্ম ৫ ছেপ্তেম্বৰ ১৯৪২–মৃত্যু ২৬ জুলাই ২০২৩) অসমৰ লোক-সংস্কৃতিৰ এগৰাকী শিল্পী৷ অসমৰ লোক-সংগীতসমূহৰ ভিতৰত টোকাৰী গীত অন্যতম৷ এই টোকাৰী গীতৰেই সাধক-শিল্পী উমাকান্ত বৈৰাগী৷ তেওঁৰ জন্ম হয় ১৯৪২ চনত, ডিব্ৰুগড় জিলাৰ খোৱাঙৰ ওচৰৰ চাউলকৰা গাঁৱত৷
শিক্ষা
উমাকান্ত বৈৰাগীৰ আদি নাম আছিল উমাকান্ত গগৈ৷ তেওঁ নাজিৰাপৰীয়া প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল৷ পিছত শেনচোৱাপুখুৰী মজলীয়া বিদ্যালয়ত ষষ্ঠ শ্ৰেণীলৈকে পঢ়ি হাইস্কুলত নাম লগায় যদিও তাত শিক্ষাগ্ৰহণ নকৰি ঘৰৰ অজ্ঞাতে সেনাবাহিনীত ভৰ্তি হয়৷
টোকাৰী গীত
আঙুলিৰ মূৰেৰে আঘাত কৰি বজোৱা টোকাৰীক প্ৰধানতঃ সংগত কৰি গোৱা হয় বাবেই এই গীতক টোকাৰী গীত বোলে৷ টোকাৰী গীতসমূহ দেহ বিচাৰৰ গীতৰ সমপৰ্যায়ৰ৷ আধ্যাত্মিকতা আৰু লোক-কাহিনীক ভিত্তি কৰি টোকাৰী গীতবোৰ ৰচনা কৰা হয়৷ ই এবিধ লোক-সংগীতৰ ভিতৰুৱা গীত৷ বহু পুৰণি কালৰে পৰা টোকাৰী গীত অসমৰ জন-সমাজত প্ৰচলিত৷
কৰ্মজীৱন
সেনাবহিনীত সৈনিকৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিলেও তেওঁ বিছিদিন তাত নাথাকি চাকৰি এৰি ঘৰলৈ ঘূৰি আহিছিল৷ তাৰপাছত তেওঁ ঘৰৰ অমততে বিয়া কৰাই জীৱিকাৰ বাবে সৰুসুৰা ব্যৱসায় কৰি চাৰ্কাচৰ ৰিং মাষ্টাৰৰ লগত কিছুদিন যাদুবিদ্যা শিকিছিল৷ তেওঁ তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰৰ সাধনাও কৰিছিল আৰু এই উদ্দেশ্যে বিভিন্ন ঠাইত ঘুৰী ফুৰি “বেজ’’ নাম পাইছিল৷ পাছত অৱশ্যে ঘৰৰ মানুহে এই কৰ্ম বেয়া পোৱাত তেওঁ বেজালি কাম এৰি দিছিল৷ পিছত উমাকান্তই এদিন ঘৰৰ চাঙত দেউতাকে বজোৱা এখন পুৰণি টোকাৰী ভগ্নপ্ৰায় অৱস্থাত পাই সেইখন মেৰামতি কৰাৰ পাছত নকুল বৈৰাগী নামৰ এজন টোকাৰী বাদকৰ পৰা টোকাৰী বজোৱাৰ শিক্ষা লয় আৰু পৰৱৰ্তীকালত সেইখনতেই তেওঁ মন-প্ৰাণ সঁপি দিয়ে৷ উমাকান্ত বৈৰাগী যদিও “টোকাৰী গীত’’ৰ শিল্পীৰূপে জনাজাত; তেওঁ বিহুনাচ, ভাওনা, দিহানাম আদিৰো সমানে চৰ্চা অব্যাহত ৰাখিছিল৷ তেওঁ ভোৰতাল, খৰতাল আদি চৰ্চা কৰাৰ লগতে নতুন প্ৰজন্মক শিকোৱাৰ চেষ্টাও চলাই গৈছিল৷ বৈৰাগীয়ে প্ৰায় ১৪০০ টোকাৰী গীত ৰচনা কৰিছে৷ তেওঁৰ টোকাৰী গীতসমূহ দুখন পুথিৰ আকাৰত সংৰক্ষণ কৰি ৰাখে যদিও অৰ্থৰ অভাৱত ছপা কৰি প্ৰকাশ কৰিব পৰা নাছিল৷ ২০০২ চনত এটি প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ খুলি ৫০ জন শিক্ষাৰ্থীক প্ৰশিক্ষণ দিছিল আৰু তাৰ ভিতৰৰ ১৭ জনে সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হৈ অসমৰ বাহিৰেও ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰি সন্মান বুটলিবলৈ সক্ষম হয়৷ উমাকান্ত বৈৰাগীয়ে পৰিৱেশন কৰা এটি গীতৰ কিছু অংশ;
শংকৰদেৱে দি গ’ল নামৰ মালা, মাধবদেৱৱ দি গ’ল ভকতিৰ ধাৰা৷ ভকতিৰ ৰস বান্ধৈ হৰিৰ নাম, ভকতৰ সংগত বহি লওঁ হৰিৰ নাম......