cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
পাৰমাণৱিক প্ৰযুক্তি
পৰিৱেশৰ উপকাৰিতাৰ উদাহৰণ
পাৰমাণৱিক শক্তিৰ সমৰ্থকসকলে লক্ষ্য কৰে যে বছৰি পাৰমাণৱিক শক্তিৰ দ্বাৰা উৎপাদিত বিদ্যুতে ৪৭ কোটি মেট্ৰিক টন কাৰ্বন ডাই অক্সাইড নিৰ্গমন হ্ৰাস কৰে যিটো অন্যথা জীৱাশ্ম ইন্ধনৰ পৰা আহিব। ইয়াৰ উপৰিও পাৰমাণৱিক শক্তিয়ে সৃষ্টি কৰা তুলনামূলকভাৱে কম আৱৰ্জনা বৃহৎ পৰিসৰৰ পাৰমাণৱিক শক্তি উৎপাদন কেন্দ্ৰসমূহে নিৰাপদে নিষ্কাশন কৰে বা ইয়াক অন্য শক্তি ব্যৱহাৰৰ বাবে পুনৰ ব্যৱহাৰ/পুনঃব্যৱহাৰ কৰে। পাৰমাণৱিক শক্তিৰ সমৰ্থকসকলে অন্যান্য ধৰণৰ বিদ্যুৎ ব্যৱহাৰৰ সুযোগ খৰচৰ কথাও দৃষ্টিগোচৰ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, পৰিৱেশ সুৰক্ষা সংস্থাই অনুমান কৰিছে যে কয়লাৰ পৰিৱেশ প্ৰভাৱৰ ফলত বছৰি ৩০,০০০ লোকৰ মৃত্যু হয়, আনহাতে চেৰ্নোবিল দুৰ্যোগত ৬০ জন লোকৰ মৃত্যু হয়। পাৰমাণৱিক শক্তিৰ সমৰ্থকসকলে প্ৰদান কৰা প্ৰভাৱৰ এটা বাস্তৱ জগতৰ উদাহৰণ হ'ল ভাৰমন্ট য়েংকি পাৰমাণৱিক উদ্যোগ বন্ধ হোৱাৰ পিছৰ দুমাহত কাৰ্বন নিৰ্গমন ৬৫০,০০০ টন বৃদ্ধি।
হিন্দু ধৰ্ম
হিন্দু ধৰ্ম (সনাতন ধৰ্ম) হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ আধ্যাত্মিক মতবাদ। ই ভাৰতৰ প্ৰধান ধৰ্মসমূহৰ ভিতৰত এটা পুৰণি ধৰ্ম। হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বীসকলে নিজস্ব ধৰ্মমতকে সনাতন ধৰ্ম (सनातन धर्म) নামেৰেও অভিহিত কৰে। হিন্দু ধৰ্মৰ সাধাৰণ "ধৰণসমূহৰ" মাজত লৌকিক আৰু বৈদিক হিন্দু ধৰ্ম ৰ পৰা বৈষ্ণৱধৰ্মৰ অনুৰূপ ভক্তিবাদী ধাৰাৰ নিচিনা একাধিক জটিল মতবাদ সমূহৰ সমন্বয়ৰ এক প্ৰচেষ্টা পৰিলক্ষিত হয়। যোগ, কৰ্মযোগ ধাৰণা আৰু হিন্দু বিবাহৰ নিচিনা বিষয়সমূহো হিন্দুধৰ্মৰ সৈতে অঙ্গাঙ্গীভাবে জড়িত। হিন্দু ধৰ্ম একাধিক ধৰ্মীয় ঐতিহ্যৰ সমন্বয়ত গঠিত। এই ধৰ্মৰ কোনো একক প্ৰতিষ্ঠাতা নাই। হিন্দু ধৰ্মক বিশ্বৰ "প্ৰাচীনতম জীৱিত ধৰ্মবিশ্বাস" বা "প্ৰাচীনতম জীৱিত প্ৰধান মতবাদ" আখ্যা দিয়া হয়।
নামৰ উৎপত্তি
হিন্দু শব্দটো উচ্ছাৰিত হৈছে সংস্কৃত সিন্ধু শব্দৰ পৰা। সিন্ধু হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ উত্তৰ-পশ্চিমাঞ্চলৰ এখন ঐতিহাসিক নদীৰ নাম।
হিন্দু দৰ্শন
মধ্যযুগৰ ব্ৰাহ্মণীয়-সংস্কৃতসকলৰ ৰচনাত ছটা ৰক্ষণশীল শাখা দেখা যায়। এইকেইটাক একেলগে "ষড় দৰ্শন" বোলা হয়। "ষড় দৰ্শন"ত 'বেদ'ক সকলো জ্ঞানৰ আকৰ বুলি মনা হয়। আৰু 'বেদ'ৰপৰাই এই শাখাসমূহ উৎপত্তি হোৱা বুলি কোৱা হয়।
ঐতিহাসিক আৰু ধাৰণাভিত্তিক মিল থকাৰ বাবে ইয়াক আন তিনিটা গোটত ভাগ কৰা হয়ঃ ন্যায়-বৈশেষিকা, সাংখ্য-যোগ আৰু মীমাংসা-বেদান্ত। বেদান্ত দৰ্শনৰ আকৌ আকৌ ছটা উপ-শাখা আছেঃ অদ্বৈত (অজাতিবেদক সাঙুৰি), বিশিষ্টদ্বৈত, দ্বৈত, দ্বৈতদ্বৈত, শুদ্বদ্বৈত, আৰু অচিন্ত ভেদ-অভেদ।
ওপৰত উল্লিখিত ছটা শাখাৰ বাহিৰেও আৰু শাখা বিদ্যমান। কিন্তু প্ৰধান শাখা এই ছটায়েই। ইয়াৰ বাহিৰেও 'ব্যাকৰণীয়' আন এটা ৰক্ষণশীল দৰ্শনৰ বিভাগ। এই সমূহ দৰ্শনে 'বেদ'ৰ অস্তিত্বক স্বীকাৰ কৰে। 'বেদ'ৰ অস্তিত্বক অস্বীকাৰ কৰা দৰ্শন শাখাসমূহক ব্ৰাহ্মণসকলে অৰক্ষণশীল ('নাস্তিক' ) আখ্যা দিছিল। অৰক্ষণশীল শাখাসমূহৰ ভিতৰত বৌদ্ধ, জৈন আৰু চাৰ্বাক দৰ্শনেই প্ৰধান।
নিউ গাৰ্ল
নিউ গাৰ্ল (ইংৰাজী:New Girl; অসমীয়া:নতুন ছোৱালী) হৈছে এখন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ইংৰাজী ভাষাৰ চিটুৱেচন কমেডি ধাৰাবাহিক।
উদ্ধৃতি
শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক
হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা
হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা (Hemchandra Barua; ১৮৩৫-১৮৯৬) অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ এজন একনিষ্ঠ সেৱক। ‘অসমীয়া ভাষাৰ ওজা’ নামেৰে সম্বোধিত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা, হেমকোষ অভিধানৰ প্ৰণেতা। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত ১৯০০ চনত হেমকোষ প্ৰকাশিত হয়। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জন্মদিনটোক (১০ ডিচেম্বৰ) ২০০৫ চনৰ পৰা 'অন্ধবিশ্বাস আৰু কুসংস্কাৰবিৰোধী দিৱস' হিচাপে ইলোৰা বিজ্ঞান মঞ্চই পালন কৰি আহিছে।
জন্ম
১৮৩৫ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰত অসমৰ ঐতিহাসিক দেৰগাঁৱৰ ৰজাবাহৰত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল মুক্তাৰাম বৰুৱা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল ৰূপহী দেৱী। মুক্তাৰাম বৰুৱাৰ তিনিজন পুত্ৰ আৰু এজনী পুত্ৰী সন্তান আছিল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা মুক্তাৰাম বৰুৱাৰ জ্যেষ্ঠ সন্তান আছিল।
শিক্ষাৰম্ভ তথা প্ৰাকযৌৱন
হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ বিদ্যাৰম্ভ হৈছিল ৯ বছৰ বয়সত। দেউতাকে তেওঁক বৰ্ণমালা নিশিকোৱাকৈয়ে শব্দৰ আখৰ জোটনি শিকাইছিল আৰু তাৰ লগে লগে ব্যাকৰণো পঢ়ুৱাইছিল। ব্যাকৰণৰ সন্ধিলৈকে শিকাৰ পাছতেই তেখেতে সেই শিক্ষাৰ অন্ত পৰে, কাৰণ সেইসময়তে তেওঁলোকৰ গাঁওখনত জহনী ৰোগে মহামাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰাত পিতাকে গাঁৱৰ ৰোগীসকলৰ চিকিৎসাত দিনে ৰাতিয়ে ব্যস্ত হৈ থাকি শেষত নিজেই সেই ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। ফলত তেওঁ শিৱসাগৰলৈ গৈ খুৰাক লক্ষ্মীৰাম বৰুৱাৰ ঘৰত থাকিবলগীয়া হয়। কিছুদিন পাছত লক্ষ্মীৰাম বৰুৱাই তেওঁক শিৱসাগৰ কাছাৰীত সুমুৱাই দিয়ে। তেতিয়া তেওঁ বেতন পাইছিল মাহে চাৰি টকা। য'ত তেও কেপ্তেইন ব্ৰডীৰ সংস্পশলৈ আহে,যি সেই সময়ৰ শিৱসাগৰৰ ডেপুটী কমিচনাৰ আছিল। কেপ্তেইন ব্ৰডীয়ে আৰু খ্ৰীষ্টান মিছনাৰীসকলৰ সহায়ত তেওঁক ইংৰাজী ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ জ্ঞান দিছিল।
নানান প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিক প্ৰত্যাহ্বান জনাই তেখেতে সংস্কৃত, হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ জ্ঞান আহৰণ কৰিছিল।
বিবাহ
১৮৫২ চনত তেখেতে বিয়া কৰাইছিল। এবছৰৰ পাছতে এজনী কন্যা সন্তান জন্ম লাভ কৰে। জীয়েকৰ নাম পদ্মাৱতী ৰাখিছিল। বিয়াৰ মাত্ৰ দুবছৰ পাছতেই তেখেতৰ পত্নীয়ে অকাল মৃত্যুক সাৱটি লয়।
কৰ্ম জীৱন
এইবোৰৰ উপৰিও তেখেতে অসমত মিশ্যেনেৰী সকলৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত অৰুণোদ‍ই সংবাদ পত্ৰৰ লগতো জড়িত হৈ আছিল। ১৮৯৬ চন(১৮১৮ শক)ৰ ১৭ ব'হাগ তাৰিখে তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাবিদ শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
শকাব্দ
শকাব্দ অথবা শালীবাহনাব্দ হ'ল ভাৰতীয় উপমহাদেশত বহুলভাবে প্ৰচলিত প্ৰাচীন সৌৰ অব্দ বা বৰ্ষপঞ্জী। এই অব্দ বংগাব্দৰ ৫১৫ বছৰ আগত আৰু খ্ৰীষ্টাব্দৰ ৭৮ বছৰ পিছত প্ৰচলিত হয়। শকাব্দৰ উৎস লৈ ইতিহাসবিদ সকলৰ মাজত মতানৈক্য আছে। কিন্তু অধিকাংশ ইতিহাসবিদৰ মতানুসাৰে প্ৰাচীন ভাৰতীয় নৃপতি শালীবাহনৰ প্ৰয়াণ দিৱসৰ পৰায়ে শকাব্দৰ সূচনা হয় বুলি গণ্য কৰা হয়। ৰজা শালীবাহনৰ ৰাজত্বকালত এবাৰ বাহিৰাগত শক জাতিয়ে তেওঁৰ ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰে। তেতিয়া শালীবাহনে শক সকলক পৰাজিত কৰি 'শকাৰি' উপাধি গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পৰায়ে এই বৰ্ষপঞ্জীৰ নাম হয় শকাব্দ।
শকাব্দ এক প্ৰকাৰৰ সৌৰবৰ্ষ। পূৰ্বতে ইয়াৰ মাহ গণনা দিনাংক খ্ৰীষ্টিয় চতুৰ্থ শতিকাত উদ্ভূত প্ৰাচীন ভাৰতীয় জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় গ্ৰন্থ 'সূৰ্য সিদ্ধান্ত'ৰ আধাৰত সৌৰবৰ্ষ গণনা কৰা হৈছিল।
এক ৰাশিৰ পৰা আন এক ৰাশিত সূৰ্যৰ আপাত গমনৰ (মূলতঃ পৃথিৱীৰ বাৰ্ষিক গতিৰ কাৰণে) ফলত মাহ পৰিৱৰ্তিত হয়। পূব ভাৰতত প্ৰচলিত বংগাব্দ আৰু ভাস্কৰাব্দ বৰ্ষগণনাৰ ক্ষেত্ৰত এতিয়াও এই প্ৰাচীন পদ্ধতিক অনুসৰণ কৰা হয়। শকাব্দত অঞ্চলভেদে বিভিন্ন সময়ত বৰ্ষাৰম্ভ হয়। যেনে উত্তৰ ভাৰতত নতুন বছৰৰ আৰম্ভণি চৈত্ৰ বা চ'ত মাহত হয় কিন্তু পূব ভাৰতত বৈশাখ বা বহাগ মাহত নৱবৰ্ষ আৰম্ভ হয়। ভাৰতীয় ইতিহাসৰ আধুনিক যুগেতেও অন্যান্য অব্দৰ সমান্তৰাল ভাৱে শকাব্দৰ ব্যৱহাৰ বহুলভাবে লক্ষ্য কৰা হয়। অসমত "ভাস্কৰাব্দ" নামৰ এটি বৰ্ষপঞ্জী প্ৰচলিত থাকিলেও শকাব্দয়ে বহুল ভাৱে প্ৰচলিত। সূৰ্য সিদ্ধান্তৰ প্ৰাচীন নিয়ম মানি অসমত ১ বহাগত (বৈশাখ) পালিত নৱবৰ্ষ উৎসৱ "বহাগ বিহু"ৰ পৰায়ে শকাব্দ গণনা কৰা হয়।
ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় বৰ্ষপঞ্জী
১৯৫০ চনত স্বাধীন ভাৰত এখন গণতন্ত্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হোৱাৰ পিছত ভাৰত চৰকাৰে এখন জাতীয় বৰ্ষপঞ্জীৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰে। ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিত ১৯৫৭ চনত (১৮৭৯ শকাব্দ) ভাৰত চৰকাৰে বিজ্ঞানী মেঘনাদ সাহাৰ নেতৃত্বত কমিটি গঠন কৰে। এই কমিটি শকাব্দ সহ ভাৰতত প্ৰচলিত অন্যান্য বৰ্ষপঞ্জী সমূহৰ সংস্কাৰ সাধনত নিযুক্ত হয়। উক্ত কমিটি শকাব্দক ঋতুনিষ্ঠ আৰু সকলোৰে ব্যৱহাৰোপযোগী কৰি তোলাৰ বাবে আন্তৰ্জাতিক স্তৰত প্ৰচলিত গ্ৰেগোৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীৰ লগত সমন্বয় ৰাখি চলাৰ বাবে এই অব্দক সংস্কাৰ কৰাত উদ্যোগী হয়। "সূৰ্যসিদ্ধান্ত"ত উল্লিখিত নিৰয়ণ বৰ্ষ গণনাৰীতি পৰিহাৰ কৰে সংস্কাৰ কমিটিয়ে শকাব্দক সায়ন সৌৰ অব্দত ৰূপান্তৰিত কৰে আৰু বাৰ মাহৰ দৈৰ্ঘ্য স্থিৰ কৰে।  তদুপৰি  বাৰ্ষিক গতিৰ লগত সমন্বয়ৰাখি অধিবৰ্ষত চৈত্ৰ বা চ'ত মাহত অতিৰিক্ত এদিন যোগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। এই কমিটিৰ ঘোষণা অনুসৰি প্ৰত্যেক বছৰৰ মহাবিষুৱৰ পিছদিনা অৰ্থাৎ গ্ৰেগোৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীৰ ২২ মাৰ্চ তাৰিখে শকাব্দ আৰম্ভ হয় আৰু শকাব্দৰ তাৰিখ অনুসাৰে সেই দিনতো হ'ল ১ চৈত্ৰ বা চ'ত। কেৱল অধিবৰ্ষত ২১ মাৰ্চত বৰ্ষাৰম্ভ হয়। এই সংশোধিত অব্দত বৰ্ষ গণনাৰ বিধি অনুসৰি শকাব্দৰ লগত ৭৮ যোগ কৰি প্ৰাপ্ত যোগফলক ৪ৰ দ্বাৰা ভাগ কৰি যদি ভাগশেষ ০ থাকে তেন্তে সেই বছৰ অধিবৰ্ষ হয় হয়। কিন্তু শকাব্দৰ লগত ৭৮ যোগ কৰাৰ পিছত প্ৰাপ্ত যোগফল যদি ১০০ৰ গুণিতক হয় তেন্তে তাক ৪০০ দ্বাৰা ভাগ কৰাৰ পিছত যদি ভাগশেষ থাকে ০ তেন্তে সেই বছৰ অধিবৰ্ষ হয়। উক্ত কমিটিৰ সিদ্ধান্তানুসাৰে শকাব্দৰ বাৰ মাহৰ দিনসংখ্যা হ'ল: ১৯৫৭ চনৰ ২২ মাৰ্চ (১ চৈত্ৰ ১৮৭৯ শক) তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰে এই সংস্কাৰ প্ৰাপ্ত শকাব্দক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বৰ্ষপঞ্জী হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয় আৰু কেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্য চৰকাৰে সৰ্ব স্তৰতে গ্ৰেগোৰিয়ান অব্দৰ লগত "ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় বৰ্ষপঞ্জী" ব্যৱহাৰৰ প্ৰচলন কৰে। কিন্তু সমস্ত প্ৰশাসনিক বিভাগ, আকাশবাণী আৰু দূৰদৰ্শনৰ ঘোষণাত শকাব্দৰ প্ৰচলন হলেও এতিয়াও ১ চৈত্ৰ বা চ'ত (২১/২২ মাৰ্চ), শকাব্দৰ নৱবৰ্ষৰ দিন জাতীয় ছুটিৰ দিন হিচাপে স্বীকৃত হোৱা নাই। ধৰ্মীয় নিৰয়ণ বৰ্ষপঞ্জীৰ বহুল প্ৰচলনৰ কাৰণতেই সম্ভৱত সংস্কাৰকৃত শকাব্দ উপেক্ষিত ৰৈ গৈছে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:বৰ্ষপঞ্জী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক
ইঞ্জিল
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:ধৰ্ম গ্ৰন্থ ইঞ্জিল ঈছা (আঃ) ৰ উপৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা আকাশী কিতাপ। সাধাৰণ ধাৰণামতে ইঞ্জিলৰ পূৰ্ণৰূপ বৰ্তমান বিলুপ্ত। একাংশৰ মতে ইঞ্জিলৰ আংশিক ৰূপ বৰ্তমানৰ New Testament ।
কান্দুৰা বলিন স্মিথ
কান্দুৰা বলিন স্মিথ (১৯ শতিকা) নগাঁৱৰ লোক। একেতৰ দেউতাক কণা আছিল আৰু ভিক্ষা কৰি পেট প্ৰৱৰ্তাইছিল। ১৮৪৮ চনত নগাঁৱত থকা শ্ৰীমতী ষ্টোডাৰ্ড নামৰ এগৰাকী মহিলাৰ উদ্যোগত নগাঁৱৰ 'মাউৰা শিশুৰ বিদ্যালয়'ত ভৰ্তি হয়। ইয়াতে মাইলছ ব্ৰন্‌ছনৰ তত্বাৱধানত ইংৰাজী আৰু অসমীয়াৰ শিক্ষা লয় আৰু খৃষ্টান ধৰ্মৰো শিক্ষা গ্ৰহন কৰে। ১৯০৫ চনত খৃষ্টান ধৰ্মত দীক্ষিত হৈ বলিন স্মিথ নাম লয়। ১৮৫৭ চনত চৰকাৰী চাকৰিত যোগদান কৰি গুৱাহাটীলৈ যায়। কিন্তু ব্ৰনছনৰ অনুৰোধত চাকৰি এৰি অসমত খৃষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ কামত লাগে। ১৮৮৭ চনত গুৱাহাটী বেপ্তিষ্ট মিছনেৰী গীৰ্জাৰ এগৰাকী মুখ্য সংগঠন আছিল। অসমীয়াত তুতি গীত ৰচনা কৰিছিল।
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
মেচ জনগোষ্ঠী
মেচ জনগোষ্ঠী দক্ষিণ এছিয়াৰ বড়ো-কছাৰী ঠালৰ জনগোষ্ঠী। ভাৰতৰ অসম আৰু পশ্চিম বংগৰ লগতে নেপালত মেচ সকলৰ বসতি আছে। মেচ সকলৰ প্ৰথম উল্লেখ ত্ৰয়োদশ শতিকাত পোৱা গৈছে। তাত তেওঁলোকক কোচ ৰয় থাৰু সকলৰ লগত উল্লেখ কৰা হৈছিল। মেচ সকল ভাৰতৰ অনুসূচীত জনজাতিৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে।  বৰ্তমান তেওঁলোকৰ মাজত অসমীয়া ভাষা আৰু বড়ো ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্যাই অধিক।
নামৰ উৎপত্তি
সংস্কৃত ভাষাৰ "ম্লেছ" শব্দৰ অপভ্ৰংশ ঘটি মেচ হৈছে বুলি ধাৰণা কৰা হয়। বৰ্তমান কামৰূপ জিলাৰ পশ্চিমত বাস কৰা বড়োসকলে তেওঁলোকৰৰ চুবুৰীয়াক "মেচ" বুলিছিল। তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰা এই শব্দ সম্ভৱত সংস্কৃতৰ ম্লেছৰ পৰা আহিছে। বুৰঞ্জীবিদ ষ্টোৰাট নেভাৰথেলেছে লক্ষ্য কৰিছিল যে কিছুমান মানুহে নিজকে মেচ বুলি সম্বোধন কৰে। সেয়ে তেওঁ "মেচ" শব্দটো তিব্বত-বৰ্মী শব্দৰ মূল "মি" অৰ্থাৎ মানুহৰ পৰা আহিছে বুলি উল্লেখ কৰিছে। আন পণ্ডিতে মত পোষণ কৰে যে "মেচ" শব্দটো "মেচি নদী"ৰ পৰা আহিছে। নেপালৰ মেচি নদীৰ পাৰত বড়ো-কছাৰী সকলে বসবাস কৰিছিল। তাৰে কিছুসংখ্যকয়ে সেই ঠাই এৰি অসমলৈ আহিছিল। সেয়ে তেওঁলোকক মেচ বোলা হয়। মেচ অঞ্চল বদ দেশৰ অংশ আছিল। নেপালৰ ঐতিহাসিক চৰিত্ৰ মেচেল এই অঞ্চলৰ আছিল।
ধৰ্ম
আদিতে মেচ সকলৰ নিজা ধৰ্ম আছিল যদিও বৰ্তমান তেওঁলোকে ভিন ভিন ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈছে। তন্ত্ৰ ব্ৰাহ্মণ সাহিত্য মতে মেচ ৰজা সকলে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকক কোচ বোলা হৈছিল। কিছুমান মেচ ৰজা ইছলাম ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল। ১২০৫ খ্ৰীষ্টাব্দত প্ৰথম অসমীয়া ব্যক্তি আলী মেচে প্ৰথম ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল বুলি জনা যায়। পিছলৈ খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী সকলৰ প্ৰচেষ্টাত কিছুমানে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে। বিংশ শতিকাৰ সমাজ সংস্কাৰক কালিচৰণ ব্ৰহ্ময়ে ব্ৰহ্ম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত বহুতো মেচ সম্প্ৰদায়ৰ লোকে এই ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে।
স্বায়ত্ত্ব শাসনৰ দাবী
বৰ্তমান মেচ সকলৰ দুটা পৃথক ঠালত বিভক্ত। তেওঁলোকৰ এটা ভাগে নিজকে বড়ো হিচাপে আৰু আনটো ভাগে মেচ কছাৰী বুলি চিনাক্ত কৰে। মেচ কছাৰী সকলে তেওঁলোকৰ ভাষা, সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণৰ লগতে অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ বাবে মেচ কছাৰী স্বায়ত্ত্ব শাসিত পৰিষদৰ বাবে সময়ে সময়ে দাবী উত্থাপন কৰি আহিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
গণেশগুৰি
গণেশগুৰি (Ganeshguri) গুৱাহাটীৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত এক প্ৰধান ব্যৱসায়িক অঞ্চল। ই অসমৰ গুৱাহাটী চহৰত অৱস্থিত। ইয়াৰ দক্ষিণাংশত অৱস্থিত গণেশ মন্দিৰটোৰ বাবেই এই ঠাইখন গণেশগুৰি নামে পৰিচিত হৈ পৰিল। গণেশগুৰিৰ মূল চাৰিআলিতেই বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা উৰণীয়া সেতু আছে ৷ এই উৰণীয়া সেতুখনৰ তলতেই ২০০৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত এক ভয়াবহ বোমা বিষ্ফোৰণ সংঘটিত হৈছিল, য’ত প্ৰায় ৩০ জনৰ অধিক নিহত আৰু ততোধিক লোক আহত হৈছিল । নিহতসকলৰ স্মৃতিচাৰণৰ উপলক্ষে এক ভাস্কৰ্য নিৰ্মাণ কৰা হৈছে সেতুখনৰ মাজভাগৰ তলত ৷ বাকী ঠাইসমূহ পাৰ্কিং আস্থান ৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গুৱাহাটীৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই
মাখিয়তী
মাখিয়তী এবিধ জোপোহা বা গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ। ই চিৰা বা ছেই ফলধাৰী গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত।
বৰ্ণনা
মাখিয়তীৰ বৈজ্ঞানিক নাম Flemingia Strobilifera। ই Leguminosae (Fabaceae) গোত্ৰৰ অন্তৰ্গত।  গছবিধ প্ৰধানকৈ জোপোহা বা গুল্মজাতীয় বন যদিও ই ১০-১২ ফুট ওখ আৰু বৃক্ষবৎ ৰূপেও দেখা যায়। পাতবোৰ সৰু আৰু ওপৰ পিঠি নিমজ কিন্তু তলপিঠিত অসংখ্য সৰু সৰু শুং থাকে বাবে কিছু খহটা। পাতৰ সিৰা-উপসিৰাবোৰ স্পষ্ট। ফেব্ৰুৱাৰী-মাৰ্চ মাহত ইয়াত ফুল ফুলে। ফুল সৰু, গুলপীয়া-বেঙুনীয়া বৰণৰ আৰু পাতৰ কক্ষত দীঘল পুষ্পাক্ষত সজোৱা থাকে আৰু মুগা বৰণীয়া ঢকুৱা আকৃতিৰ বেটুপাতেৰে ঢকা। ইয়াৰ ফল ছেই জাতীয় আৰু মিহি শুঙেৰে আবৃত।
ঔষধি গুণ
মাখিয়তীৰ শিপাৰ ৰস বা ইয়াৰ ক্কাথ মৃগীৰোগ, হিষ্টিৰিয়া আদিৰ বাবে উপকাৰী। খৰ সদৃশ চৰ্মৰোগতো ইয়াৰ শিপাৰ পৰা নিঃসৰিত ৰস লেপন হিচাপে ব্যবহাৰ কৰা হয় । তাৰোপৰি ইয়াৰ পাত বটি লেই তৈয়াৰ কৰি ছালত লগালে বিভিন্ন চৰ্মৰোগৰ পৰা উপশম পোৱা যায়। জ্বৰ-কাঁহৰ বাবে এই গছৰ শিপা ভোটএৰাৰ শিপা, জালুক আৰু পিপলিৰ লগত খাব লাগে। পেট বিষ বা পেট কামুৰণিৰ বাবে এই গছৰ শিপাৰ কাথন্দা, তিতাভেঁকুৰী আৰু গোলনেমুৰ সিজাই তাৰপৰা প্ৰস্তুত কৰা ৰস খাব লাগে। তাৰোপৰি মাখিয়তী গছৰ শিপা আৰু পাতেৰে সৈতে তাৰ ফল (বিশেষকৈ ফলৰ বাকলি) পানীত তিয়াই থৈ ৰস উলিয়াই সেই ৰস নাকত দিলে মৃগী ৰোগত মূৰ্চা যোৱা ৰোগী সুস্থ হয়।
ৰঙালী বিহু আৰু মাখিয়তী
অসমৰ জাতীয় উৎসৱ ৰঙালী বিহুত গৰু বিহুৰ দিনাখন দীঘলতী আৰু মাখিয়তীৰে কোবাই গৰু ধোওৱাটো এটা পৰম্পৰা। তাৰোপৰি সন্ধিয়া গোহালিত মাখিয়তিৰ যাগ দিয়া হয়। ইয়াৰ ধোঁৱাই সহজে মহ-ডাঁহ, মাখি আদিৰ পৰা ঘৰচীয়া জীৱ-জন্তুৰ লগতে মানুহকো ৰক্ষা কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গুল্ম
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ (ইংৰাজী: Srimanta Sankaradeva Kalakshetra) বা চমুলৈ কলাক্ষেত্ৰ গুৱাহাটীৰ পাঞ্জাবাৰীত অৱস্থিত এক সাংস্কৃতিক ভৱন। এইটো পৰ্যটকসকলৰ বাবে এক মূল আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু। এই ভৱনৰ নাম অসমীয়া জাতিৰ পিতামহ স্বৰূপ, বৈষ্ণৱ গুৰু তথা পণ্ডিত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নামেৰে ৰখা হৈছে । অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰতীকসমূহৰ ই এক অন্যতম কেন্দ্ৰস্থল। অসমৰ সংগীত জগতৰ অন্যতম প্ৰসিদ্ধ আৰু পুৰোধ্য ব্যক্তি ভূপেন হাজৰিকাদেৱৰ এক সংগ্ৰহালয়ো ইয়াত স্থাপন কৰা হৈছে ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:অসমৰ সংগ্ৰহালয় শ্ৰেণী:গুৱাহাটী
তাওৰাত
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:ধৰ্ম গ্ৰন্থ তাওৰাত এটা আকাশী কিতাপ যিটো ইছলামৰ ৰাছুল মুছা (আঃ)ৰ উপৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। ই হিব্ৰু ভাষাত লিখিত ইহুদীসকলৰ পৱিত্ৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ। হিব্ৰু ভাষাত ইয়াৰ নাম '"তোৰাহ্''। তোৰাহ্ শব্দৰ অৰ্থ "আইন", "নিয়ম", বা "শিক্ষণীয় উপদেশ"। ই ৫ টা পুস্তকৰ সম্বন্ধয়েৰে গঠিত সেয়েহেই তাওৰাতক বহুতে মুছাৰ "পঞ্চ পুস্তক" বুলি কয়।
তাওৰাত ইহুদিসকলৰ ধৰ্মীয় ৰীতিনীতিৰ মূল আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দলিল। এইটো এটা হিব্ৰু শব্দ, যাৰ অৰ্থ "শিক্ষা"। তাওৰাত মূলত সিহঁতৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ তানাখৰ প্ৰথম অংশক বুজালেও, সাৰ্বিকভাবে তোৰাহ বুলিলে ইহুদিসকলৰ লিখিত আৰু মৌখিক শিক্ষা, যেনেকৈ - মিশ্বনাহ, তালমুদ, মিদ্ৰাশ্ব, ইত্যাদি ধৰ্মীয় অনুশাসনমূলক গ্ৰন্থক একেলগে ইঙ্গিত কৰে।
তাওৰাতৰ মাজত হিব্ৰু বাইবেলৰ প্ৰথম পাঁচখন কিতাপ পৰে। এই পঞ্চ পুস্তকৰ নাম নিম্নৰূপ।
ইহুদিসকলে বিশ্বাস কৰে তাওৰাত হ'ল মুছাৰ ওচৰত ঈশ্বৰৰ পোনপটীয়া প্ৰদত্ত বাণী।
হজৰত
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:উপাধি হজৰত (Ḥaḍrah, حضرة; বা Hazret বা Hazrat) হ'ল সম্মানসূচক আৰবী উপাধি। ইয়াৰ শাব্দিক অৰ্থ "উপস্থিত"। উচ্চ মৰ্যদা ব্যক্তিসকলৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহৃত পশ্চিমা সম্মানসূচক উপাধি যেনেকৈ "Your Honour" (বিচাৰসকলৰ বাবে), "His Majesty" (ৰাজকীয় ব্যক্তিৰ বাবে) বা "His Holiness" (ধৰ্মীয় ব্যক্তিৰ বাবে) নামৰ উপাধিৰ সৈতে ইয়াৰ মিল আছে। তুৰ্কী আৰু বছনিয়ান ভাষাতো এই শব্দটো আছে৷
জ্যোতিৰ্পদাৰ্থ বিজ্ঞান
জ্যোতি পদাৰ্থ ৰ্বিজ্ঞান (Astrophysics) জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ঊমৈহতীয়া ভাগ, য’ত জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ অৱয়ব সমূহৰ ভোতিক ধৰ্ম আৰু সিহঁতৰ পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ ওপৰত কৰা ক্ৰিয়াৰ অলোচনা কৰা হয়।
শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্পদাৰ্থ বিজ্ঞান
নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্ম
শংকৰী যুগৰ সাহিত্যিকসকল
অসমীয়া সাহিত্যৰ জনক শংকৰদেৱকে কেন্দ্ৰত লৈ এই সময়ছোৱাত বিভিন্ন ভক্ত সন্তসকলে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যক উচ্চ স্থানত উপৱিষ্ট কৰালে। শংকৰদেৱৰ বাদে এই সময়ৰ আন আন ভক্ত সাহিত্যিকসকল হ’ল মাধৱদেৱ, অনন্ত কন্দলি, ৰাম সৰস্বতী, কংসাৰি কবি, সাৰ্বভৌম ভট্টাচাৰ্য, শ্ৰীধৰ কন্দলি, ৰত্নাকৰ কন্দলি, ৰত্নাকৰ মিশ্ৰ, দামোদৰদেৱ, ভট্টদেৱ আদি। তলত তেওঁলোকৰ সাহিত্যকৰ্ম সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা হ’ল।
লগতে চাওক
অসমৰ পৰিস্থিতিত নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ গুৰুত্ব
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম শ্ৰেণী:ভক্তি আন্দোলন
দেওহাঁহ
দেওহাঁহ (White-winged Wood Duck)' (Asarcornis scutulata) এবিধ ডাঙৰ আকাৰৰ হাহঁৰ প্ৰজাতি। দেওহাঁহক অসমৰ জাতীয় চৰাই ৰূপে অভিহিত কৰা হয়। এই প্ৰজাতিৰ হাঁহৰ বিশেষ ধৰণৰ বিকট মাতৰ বাবে অসমীয়াত ইয়াক ‘দেওহাঁহ’ বুলি কোৱা হয়।
দৈহিক গঠন
দেওহাঁহ বনৰীয়া হাঁহৰ ডাঙৰ প্ৰজাতি সমূহৰ ভিতৰত এবিধ। দেহৰ দৈৰ্ঘ্য ৬৬-৮১ ছে:মি: আৰু ডেউকাৰ দৈৰ্ঘ্য ১১৬-১৫৩ ছে:মি:। মাইকী হাঁহ মতা দেওহাঁহতকৈ আকাৰত সৰু। মতা আৰু মাইকী দেওহাঁহৰ দেহৰ ওজন ক্ৰমান্বয়ে ২.৯৫ কি.গ্ৰা. আৰু ১.৯৫-৩.০৫ কি.গ্ৰা. । পূৰ্ণবয়স্ক দেওহাঁহৰ দেহটৌ গাঢ় ক’লা বৰণৰ, মূৰ তথা ডিঙি বগা। মতা দেওহাঁহৰ ঠোঁট পাতল হালধীয়া বৰণৰ, উৰন্ত অৱস্থাত ডেউকাৰ বগা বৰণ স্পষ্টকৈ দেখা পোৱা যায়। পোৱালি দেওহাঁহৰ দেহৰ বৰণ তুলনামূলক ভাৱে বেছি ধূসৰ আৰু মুগা।
বিতৰণ
ঐতিহাসিক ভাৱে দেওহাঁহ উত্তৰ-পূব ভাৰত, বাংলাদেশৰ পৰা জাভা, ছুমাত্ৰা লৈকে বিস্তৃত আছিল। বৰ্তমান ই জাভাত বিলুপ্ত হৈছে। ভাৰতবৰ্ষত বৰ্তমান দেওহাঁহ কেৱল অসম তথা অৰুণাচলত পোৱা যায়। ২০০২ বৰ্ষৰ এটা সমীক্ষা অনুসৰি সমগ্ৰ বিশ্বতে মাঁথো মুঠ ৮০০ মান দেওহাঁহ আছে বুলি তথ্য পোৱা গৈছে। ইয়াৰে ২০০টা লাওছ, থাইলেণ্ড, ভিয়েটনাম আৰু কম্বোডিয়া ত, ১৫০টা ছুমাত্ৰাত তথা ৪৫০টা দেওহাঁহ ভাৰত, বাংলাদেশ আৰু ম্যানমাৰ ত আছে।
আচৰণ
দেওহাঁহ এবিধ আপুৰুগীয়া তথা বিৰল প্ৰজাতিৰ হাঁহ। এই প্ৰজাতিবিধে কেৱল নিশাৰ ভাগতহে খাদ্য খায় বুলি জনা যায়। গছৰ গুটি, জলজ উদ্ভিদ, সৰু মাছ, পোক-পতংগ আদি দেওহাঁহৰ প্ৰধান খাদ্য। সাধাৰণতেযোৰ পাতি বা চাৰিৰ পৰা ছটাৰ সৰু গোটত চৰে। ইহঁতে গ্ৰীষ্ম কালত প্ৰজনন কৰে।
বসতি স্থান
ই মূলতঃ চিৰসেউজীয়া বা পৰ্ণপাতী বনাঞ্চলৰ বন্ধ বা কম সোঁতৰ পানী থকা প্ৰাকৃতিক তথা কৃত্ৰিম জলাশয়ত বাস কৰে। দেওহাঁহে গছৰ খোৰোঙত বাহ সাজি থাকে। সাধাৰণতে সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ২০০ মিটাৰ উচ্চতাৰ বসতিস্থল দেওহাঁহৰ বাবে আটাইতকৈ উত্তমস্থান (optimum habitat) বুলি জনা যায় যদিও ১৪০০ মিটাৰ উচ্চতালৈকে দেওহাঁহ পোৱা যায়।
ভাৰতবৰ্ষত দেওহাঁহ দেখা পোৱা প্ৰধান সংৰক্ষিত বনাঞ্চল কেইখন হৈছে ডিব্ৰু-ছৈখোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, দিহিং-পাটকাই সংৰক্ষিত বনাঞ্চল, নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান তথা নামদফা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। thumb|নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু ব্যাঘ্ৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ দেওহাঁহ এযুৰিৰ আলোকচিত্ৰ
স্থিতি তথা সংৰক্ষণ
ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পাই অহা বনাঞ্চল ধ্বংস, দেওহাঁহৰ কণী, মাংস তথা অন্যন্য ব্যৱহাৰৰ বাবে কৰা চোৰাংচিকাৰ আদিৰ ফলশ্ৰুতিত দেওহাঁহৰ জনসংখ্যা বিপদজনক ভাৱে হ্ৰাস পাই আহিছে। বৰ্তমান এই প্ৰজাতিটৌক আই ইউ চি এন ৰেড লিষ্ট (IUCN Red List) অনুসৰি বিলুপ্তপ্ৰায় (Endangered) গোটত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীক শ্ৰেণী:হাঁহ
নেহৰু জেকেট
নেহৰু জেকেট হৈছে পুৰুষ বা মহিলা উভয়ে পৰিধান কৰিব পৰা নিতম্বৰ দৈৰ্ঘ্যৰ এটা চিলোৱা কোট, মেণ্ডেৰিন ৰংযুক্ত আৰু ইয়াৰ সন্মুখভাগ ভাৰতীয় আচকান বা শ্বেৰৱানীৰ আৰ্হিত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। সাধাৰণতে ১৯৪৭ চনৰ পৰা ১৯৬৪ চনলৈকে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে এই জেকেট পিন্ধিছিল।
জনপ্ৰিয়তা
চাৰ্লছ বেৰন, মহাথিৰ মহম্মদ সঘনাই নেহৰুৰ চুট পিন্ধা ৰাজনীতিবিদসকলৰ ভিতৰত অন্যতম।
২০১২ চনত নেহৰু জেকেটক টাইম আলোচনীত জেৰেড টি মিলাৰৰ শীৰ্ষ ১০টা ৰাজনৈতিক ফেশ্বন বিবৃতিৰ ভিতৰত তালিকাভুক্ত হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
যাদু বিদ্যা
বৰ্তমান সমাজত যাদু শিক্ষাক তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰৰ পৰা পৃথক কৰি, যাদুক কলা হিচাপে লৈ মনোৰঞ্জনৰ বাবে নানা কৌশল প্ৰয়োগ কৰি যাদুকৰসকলে জীৱিকাৰ পথ কৰি লৈ সফল হৈছে। কেৱল ইমাণেই নহয়, যাদু শিক্ষাৰ কোনো ধৰণৰ জ্ঞান নথকা ভণ্ড বেজে নানা বেমাৰ-আজাৰ তথা সমস্যাত ভুগি মনোবল হেৰুৱাই পেলোৱা লোকক ঠগ-প্ৰৱঞ্চনা কৰাটোকেই নিজৰ জীৱিকাৰ পথ হিচাপে লৈছে আৰু এনেদৰে এচাম লোক অন্ধ বিশ্বাসৰ বলি হৈছে বুলি বহুতে অভিমত দিয়ে।
যাদু (ভ্ৰম)
হাতৰ কাৰ্চাজি ,তালিবাজি বা অন্য পদ্ধতিৰে আধিভৌতিক কাণ্ড আপাত দৃষ্টিত সমাপন কৰি দেখুওৱাকে যাদু বোলে। ইয়াক এটি পাৰফৰ্মিং আৰ্ট বা পৰিবেশনমুলক শিল্পও কোৱা হয়। এনে কাৰ্য্যত সম্পূৰ্ণ প্ৰাকৃতিক উপায় তথা উপকৰণ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যাদুকৰসকলে সুবিধা বুজি দৰ্শকক হাতকৰি লৈও অসম্ভৱ কাৰ্য্য সম্ভৱ কৰা প্ৰতিপন্ন কৰে। তাকে কৰি বিভ্ৰম ঘটাই শ্ৰোতা-দৰ্শকক চকুত ধূলি দি ঘটনা-পৰিঘটনাৰ সৃষ্টি কৰা দেখুৱাই তেওঁলোকক আমোদ দিয়ে। যাদু খেলৰ উদাহৰণ তলত দিয়া হ'ল। এক প্ৰকাৰ জাদু আছে জাতে ভূত তোমাৰ কিছু কৰতে না পাৰে ওটা হলো হাৰ হাৰ মহাদেব কাৰণ মহাদেব সবাৰ পিতা.
যাদু (অস্বাভাৱিক)
যাদু হ'ল প্ৰাকৃতিক শক্তিসমূহক কাৰ্চাজি কৰিবলৈ ব্যৱহৃত অস্বাভাৱিক(অবৈজ্ঞানিক) পদ্ধতি। ইয়াত বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক ঘটনাৰ আধিভৌতিক ব্যাখ্যা দাঙি ধৰা হয়। ই এক ধাৰণাগত প্ৰদ্ধতি যাৰ মাধ্যমত মানুহে প্ৰকৃতিৰ স্বাভাৱিক কোনো ঘটনা, বস্তু,জীৱ বা ভূত কাৰ্য্য-কলাপৰ অতিন্দ্ৰীয় , আধিভৌতিক বা অতিপ্ৰাকৃত ব্যাখ্যা প্ৰতিষ্ঠিত কৰে। এনে যাদুবিদ্যাৰ বিষয়ে এইবিদ্যাৰ স'তে জড়িত পণ্ডিতসকলে বিষদ বিৱৰণ দিছে।
অৰ্থাৎ ‘আকাশৰ দৰে বদনবিশিষ্ট, প্ৰকাণ্ড দেহধাৰী আৰু প্ৰলয়কালৰ অগ্নিৰ দৰে আভাবিশিষ্ট তথা অভেদ্যভেদক উন্মত্ত ক্ৰোধ ভৈৰৱদেৱক প্ৰথমেই আৰাধনা কৰোঁ। ’---যাদুশিক্ষাৰ পাতনিতে এইদৰে ভৈৰৱদেক আৰাধনা কৰে।
ষট্ কৰ্ম্ম বিদ্যা
এই ছয়বিধ কৰ্ম্মকে পণ্ডিতসকলে ষট্ কৰ্ম্ম নামেৰে অভিহিত কৰিছে। ইয়াৰ দ্বাৰা ক্ষীণবল মানৱে নানা ধৰণৰ অসাধ্য, অসম্ভৱ আৰু অদ্ভ্যুৎ কাণ্ড-কাৰাখানা অনায়াসে সাধন কৰিব পাৰে বুলি এই বিদ্যাত বিশ্বাসীসকলে মত পোষণ কৰে। দেৱতা আৰু মন্ত্ৰত যাৰ বিশ্বাস আছে , হৃদয়ত ভক্তি আছে , প্ৰাণত একাগ্ৰতা আছে , তেওঁলোকে উক্ত কৰ্ম্মত সিদ্ধি লাভ কৰিব পাৰে বুলি তেওঁলোকে দৃঢ়তাৰে কয়। যি কাৰ্য্যৰ দ্বাৰা বিষনাশ হয়, বিৰূদ্ধজনিত দোষ আৰু কুকৃত্য অৰ্থাৎ শত্ৰুৱে কৰা মাৰণাদি কাৰ্য্য নিবাৰিত হয় তাকে শান্তি আৰু বশীকৰণ কৰ্ম্ম বোলে। যিবোৰ কৰ্ম্মৰ দ্বাৰা আনৰ প্ৰবৃতিৰোধ অৰ্থাৎ কাৰ্য্যকাৰিতা শক্তি নষ্ট কৰা যায় তাকে স্তম্ভনকাৰ্য্য বোলে। পৰস্পৰ স্নেহসূত্ৰে আৱদ্ধ প্ৰণয়িবৰ্গৰ স্নেহৰ বিচ্ছেদ ঘটাই দিয়াকে বিদ্বেষণ কাৰ্য্য বোলে। যি কাৰ্য্যৰ দ্বাৰা কোনো লোকক স্বদেশৰ পৰা বিতাৰণ কৰা হয় , তাকে উচ্চাটন বোলে। অন্যহাতে যি কাৰ্য্যৰ দ্বাৰা জীৱগণক বিনষ্ট কৰা যায় ,তাকে মাৰণ বোলে। এইবিলাক কাৰ্য্য সাধন কৰিবলৈ হ’লে , ষট্ কৰ্ম্মৰ প্ৰত্যেক দেৱতা , দিশ,আসন ইত্যাদি বিষয়ে জানি লৈহে কামত অগ্ৰসৰ হ’য়, অন্যথাই ফলাফল লাভ কৰাৰ সম্ভাৱনা নাই। সকলোবিধ কাৰ্য্য সাধনৰ একোটা পৃথক অনুষ্ঠান আছে। ইয়াক এৰাই চলি কোনো কাম কৰিলে সেয়া সুসিদ্ধ নহয় বুলি যাদু বিদ্যাৰ গুৰুসকলে কয়। তন্ত্ৰশাস্ত্ৰত পৃথক পৃথক কাৰ্য্যৰ বাবে পৃথক নিয়ম নিৰ্দ্দিষ্ট কৰি থোৱা আছে। যি কোনো কামত কৃতকাৰ্য্য হ’বলৈ হ’লে যিধৰণে যিনিয়মে আৰু যিসময়ত তাত প্ৰবৃত্ত হ’ব লাগে সেই সেই বিষয়ে আগেয়ে জনা দৰকাৰ। এইবোৱ যথাযথ ভাৱে জানি যদি কাৰ্য্যক্ষেত্ৰত অগ্ৰসৰ হয় , তেনেহলে কেতিয়াও নিৰাশ হ’ব লগা নহয়। কেৱল মাত্ৰ মন্ত্ৰ পাঠ বা জপ কৰিলেই কাৰ্য্যসিদ্ধি নহয়। যিকোনো ধৰণৰ কাৰ্য্য সাধন কৰিবলৈ হ’লে চিত্তৰ একাগ্ৰতা আৰু সদ্ গুৰুৰ উপদেশ আৱশ্যক। সকলোবোৰ তন্তৰ-মন্ত্ৰই গুৰূপদিষ্ট নহ’লে তাৰ দ্বাৰা কোনো ফল পোৱা নাযাব। মূলতঃ সাধনা কৰিবলৈ ইচ্ছুক ব্যক্তিয়ে প্ৰথমে যথাসাধ্য ইন্দ্ৰীয়-সংযমসহকাৰে নিজ-গুৰুৰ ওচৰত দী্ক্ষা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব , পিছত তেৰাৰ উপদেশ অনুযায়ী কাৰ্য্য কৰি যাব লাগিব।
ষট্ কৰ্ম্মৰ দেৱতা
ভিন্ন ভিন্ন কামৰ বাবে ভিন্ন দেৱতা,দিক্ ,কাল, আসন প্ৰভৃতি নিৰ্দ্দিষ্ট কৰি থোৱা আছে; গতিকে প্ৰথমে এইবোৰ বিষয়ে জনা দৰকাৰ। কোন সময়ত কোন কাৰ্য্য কিধৰণে অনুষ্ঠিত কৰিব লাগে, কোনটো দিশত বহি কোন আসনত কেনেদৰে বহি কোন কাৰ্য্য কৰা হয় আৰু কোন কাৰ্য্য সাধনৰ আগত কোন দেৱতাৰ পূজা কৰা কৰ্ত্তব্য তাক নজনাকৈ কাৰ্য্য কৰিলে সিদ্ধি লাভৰ সম্ভাৱনা নাই বুলি এই বিদ্যাৰ গুৰুসকলে মত পোষণ কৰে।
এতিয়া ষট্ কৰ্ম্মৰ দেৱতাসকলৰ নাম কোৱা হৈছে
গতিকে কাৰ্য্যত প্ৰবৃত্ত হোৱাৰ আগত কৰ্ম্ম বিভাজন অনুযায়ী দেৱতা গৰাকীৰ যথাবিহিত পূজা কৰি কাৰ্য্যানুষ্ঠান কৰা হয়।
দেৱতাৰ অৱস্থিতি ভাব
কোন কৰ্ম্মত দেৱতাক কি ধৰণে অৱস্থিত কৰি চিন্তা কৰা হয় তাক উল্লেখ কৰা যাওক। মাৰণ কাৰ্য্য কৰিবলৈ হ’লে দেৱতাক উত্থিত, উচ্চাটনত নিদ্ৰিত আৰু অন্যান্য কাৰ্য্যত সমাসীন চিন্তা কৰা হয়।
দেৱতাৰ বৰ্ণ
এতিয়া ষট্ কৰ্ম্মত কোন দেৱতাক কেনে ধৰণৰ বৰ্ণবিশিষ্ট ধ্যান কৰা যায় তাক কোৱা হওক। বশীকৰণ,আকৰ্ষণ,উন্মাদকৰণ আৰু ক্ষোভন কাৰ্য্যত দেৱতাক শোণিতবৰ্ণ; শান্তি, পুষ্টি আৰু নিৰ্ব্বিষীকৰণত শুক্লবৰ্ণ; স্তম্ভন কাৰ্যভত পীতবৰ্ণ; উচ্চাটনত ধূম্ৰবৰ্ণ; বিদ্বেষণত মিশ্ৰবৰ্ণ আৰু মাৰণকাৰ্য্যত কৃষ্ণবৰ্ণ চিন্তা কৰা হয়।
সাত্ত্বিকাদি ভেদে বৰ্ণ চিন্তন
সাত্ত্বিক কাৰ্য্যত দেৱতাক সমাসীন আৰু শুক্লবৰ্ণ চিন্তা কৰা হয়। ৰাজসিক কৰ্ম্মত পীত, ৰক্ত বা শ্যামবৰ্ণ চিন্তা কৰা যায়। তামসিক কৰ্ম্মত দেৱতাক কৃষ্ণবৰ্ণ আৰু যানমাৰ্গ পৰিস্থিতিত জ্ঞান কৰে। যিসকলে মোক্ষলাভ কামনা কৰে তেওঁলোকে ৰাজসিক কৰ্ম্মৰ অনুষ্ঠান কৰে। তামস কৰ্ম্মৰ অনুষ্ঠান কৰি শত্ৰুবিনাশ,ৰোগশান্তি আৰু উপদ্ৰব শান্তি কৰিব লাগে বুলি বিধান আছে।
দিনৰাতিৰ মাজত কৰ্ম্ম পৰম্পৰাত ছয় ঋতুৰ উদয় হয়। সূৰ্য্যোদয়ৰ পৰা দহ দহ দণ্ডত এটা এটা ঋতু সংঘটন হয়। প্ৰথম দহ দণ্ড বসন্ত ঋতু, দ্বিতীয় দহ দণ্ড গ্ৰীস্ম, তৃতীয় দহ দণ্ড বৰ্ষা ,চতুৰ্থ দহ দণ্ড শৰৎ, পঞ্চম দহ দণ্ড হেমম্ত আৰু ষষ্ঠ দহ দণ্ড শীত ঋতু বুলি ধৰা হয়। মুঠতে, অৰ্দ্ধ ৰাতি শৰৎ, প্ৰভাতত হেমন্ত , পূৰ্বাহ্ণত বসন্ত, মধ্যাহ্নত গ্ৰীস্ম, অৰাহ্নত বৰ্ষা আৰু সন্ধ্যা শীত কাল। শান্তি কৰ্ম্মত হেমন্ত, বশীকৰণত বসন্ত, স্তম্ভনত শীত, বিদ্বেষণত গ্ৰীস্ম, উচ্চাটনত বৰ্ষা আৰু মাৰণ কাৰ্য্যত শৰৎ ঋতু বিহিত। এই ধৰণে দিনৰ কোন কোন সময়ত কোন ঋতু উদয় হয় , নিৰ্ণয় কৰি যট্ কৰ্ম্ম সমাপন কৰে।
শান্তিকৰ্ম্মত দ্বিতীয়া,পঞ্চমী আৰু সপ্তমী তিথি তথা বুধ, বৃহস্পতি আৰু সোমবাৰ প্ৰশস্ত। বৃহস্পতি আৰু সোমবাৰে ষষ্ঠী,চতুৰ্থী ,ত্ৰয়োদশী,নৱমী, অষ্টমী আৰু দশমী তিথি হ’লে সেইদিনা পুষ্টিকৰ্ম্ম সফল হয়। যি কৰ্ম্মৰ দ্বাৰা ধন-জনাদি ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধিপ্ৰাপ্ত হয়, মুনিসকলে তাকেই পুষ্টিকৰ্ম্ম বুলি কৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:শিক্ষাকৰুণ নাথ
শ্ৰেণী:পৰিবেশ্য কলা দিপাংকৰ বৰঠাকুৰ
এহেজাৰ এনিশা (লোকগাথা)
এহাজাৰ এনিশা বা আলিফ লেইলা (One Thousand and One Nights) হৈছে ইছলামিক সোণালী যুগত আৰবী ভাষাত সংকলিত মধ্যপ্ৰাচ্যৰ লোককথাৰ সংকলন। ইয়াৰ প্ৰথম ইংৰাজী ভাষাৰ সংস্কৰণৰ পৰা (প্ৰায় ১৭০৬–১৭২১) ইংৰাজীত ইয়াক প্ৰায়ে আৰবীয়ান নাইটছ (Arabian Nights) বুলি জনা যায়।
এই সংকলনখন বহু শতিকাজুৰি সমগ্ৰ পশ্চিম এছিয়া, মধ্য এছিয়া, দক্ষিণ এছিয়া আৰু উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ বিভিন্ন লেখক, অনুবাদক আৰু পণ্ডিতে সংগ্ৰহ কৰিছিল। ইয়াৰে কিছুমান কাহিনীৰ মূল প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগীয় আৰবী, মিচৰীয়, সংস্কৃত, পাৰ্চী, আৰু মেছ'পটেমিয়ান সাহিত্যত পোৱা যায়। বহুতো সাধু মূলতঃ আব্বাছি আৰু মামলুক যুগৰ লোককথা আছিল। আনহাতে আন কিছুমান সাধু, বিশেষকৈ মূল কাহিনীটো সম্ভৱতঃ পৰৱৰ্তী কালত আংশিকভাৱে ভাৰতীয় উপাদানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল পাহলৱী পাৰ্চী গ্ৰন্থ হেজাৰ আফছানৰ পৰা লোৱা হৈছে।
এহেজাৰ এনিশাৰ সকলোবোৰ সংস্কৰণৰে উমৈহতীয়া উপাদান হৈছে শাসক শ্বাহৰিয়াৰক তেওঁৰ পত্নী শ্বেহেৰাজাদেই প্ৰতিটো নিশা এটাকৈ এই সাধুসমূহ কোৱাৰ কাহিনী। সাধুবোৰ এই মৌলিক কাহিনীটোৰ পৰাই আগবাঢ়িছে। কিছুমান আন কাহিনীৰ ভিতৰত উপস্থাপন কৰা হৈছে। ইয়াৰ বিপৰীতে কিছুমান সাধু স্বয়ংসম্পূৰ্ণ। কিছুমান সংস্কৰণত মাত্ৰ কেইশমান সাধুহে আছে। আনহাতে আন কিছুমানত ১,০০১ বা তাতকৈ অধিক সাধু আছে। সংকলনখনৰ মূল অংশ গদ্য যদিও মাজে মাজে গীত আৰু সাঁথৰৰ লগতে উচ্চ আৱেগ প্ৰকাশৰ বাবে পদ্যৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বেছিভাগ কবিতা একক দুশৰীয়া বা চাৰিশৰীয়া যদিও কিছুমান দীঘলীয়া পদ্যও আছে।
এহেজাৰ এনিশাৰ সৈতে সাধাৰণতে জড়িত কিছুমান সাধু —বিশেষকৈ 'আলাদিনৰ আচৰিত চাকি' আৰু 'আলি বাবা আৰু চল্লিশটা চোৰ'— ইয়াৰ মূল আৰবী সংস্কৰণত সংকলনটোৰ অংশ নাছিল যদিও সংকলনটোৰ প্ৰথমগৰাকী ইউৰোপীয়ান অনুবাদক এণ্টোৱাইন গালেণ্ডে পেৰিছ ভ্ৰমণৰ সময়ত খ্ৰীষ্টান গল্পকাৰ হান্না ডায়াবৰ পৰা সাধুকেইটা শুনাৰ পিছত এইকেইটা সংকলনটোত সংযোজন কৰিছিল।  সংকলনত সংযোজন হোৱাৰ আগতে আন কিছুমান সাধু যেনে ছিন্দবাদৰ সপ্ত যাত্ৰা আদিৰ একো একোটা স্বতন্ত্ৰ অস্তিত্ব আছিল।
সাৰাংশ
thumb| ফাৰ্ডিনাণ্ড কেলাৰৰ দ্বাৰা অংকিত শ্বেহেৰাজাদে আৰু শ্বাহৰিয়াৰ, ১৮৮০ চন সংকলনৰ মূল কাহিনীটো শ্বাহৰিয়াৰক লৈ। তেওঁক কথকে ভাৰত আৰু চীনত শাসন কৰা ছাছানিয়ান ৰজা বুলি অভিহিত কৰিছে। এই কাহিনীৰ মতে ভায়েকৰ পত্নী অবিশ্বাসী বা ব্যভিচাৰিণী বুলি গম পাই শ্বাহৰিয়াৰ স্তম্ভিত হৈ পৰে। তেওঁ নিজৰ পত্নীৰো অবিশ্বাসযোগ্যতা আৰু অধিক স্পষ্ট হৈ পৰিছে বুলি আৱিষ্কাৰ কৰি তেওঁক হত্যা কৰোৱায়। দুখত ভাগি পৰি তেওঁ এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে সকলোবোৰ নাৰী একেই। বিশ্বাস ভংগ কৰিবলৈ সুযোগ পোৱাৰ আগেয়েই বিয়াৰ পিছদিনা ৰাতিপুৱা প্ৰত্যেককে মৃত্যুদণ্ড দিবলৈকে শ্বাহৰিয়াৰে একেৰাহে কুমাৰী নাৰীসকলক বিয়া কৰাবলৈ আৰম্ভ কৰে।
অৱশেষত কুমাৰী যোগান ধৰাৰ দায়িত্বত থকা ৱজিয়াৰ (ৱাজিৰ) শ্বাহৰিয়াৰৰ বিয়াৰ বাবে কুমাৰী বিচাৰি নোপোৱা হয়। ৱজিয়াৰৰ জীয়ৰী শ্বেহেৰাজাদেই নিজকে পৰৱৰ্তী কইনা হিচাপে আগবঢ়াবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে আৰু দেউতাকে অনিচ্ছা সত্ত্বেও মান্তি হয়। বিয়াৰ নিশা শ্বেহেৰাজাদে ৰজাক এটা সাধু ক’বলৈ আৰম্ভ কৰে যদিও শেষ নকৰে। সাধুটো কেনেকৈ শেষ হয় সেই বিষয়ে কৌতূহলী হৈ ৰজাই শেহেৰাজাদেৰ মৃত্যুদণ্ড পিছুৱাই দিবলৈ বাধ্য হয়। পিছদিনা ৰাতি শ্বেহেৰাজাদেই সেই সাধুটো শেষ কৰাৰ লগে লগে আন এটা সাধু আৰম্ভ কৰে আৰু সেই সাধুটোৰো সামৰণি শুনিবলৈ আগ্ৰহী ৰজাই তেওঁৰ মৃত্যুদণ্ড আকৌ এবাৰ পিছুৱাই দিয়ে। এনেদৰে সাধু কোৱাৰ ঘটনা এহাজাৰ এনিশাজুৰি চলি থাকে। সেয়েহে সংকলনটোৰ নাম এহেজাৰ এনিশা।
সংকলনটোৰ সাধুসমূহৰ যথেষ্ট ভিন্নতা দেখা পোৱা যায়। ইয়াৰ ভিতৰত ঐতিহাসিক কাহিনী, প্ৰেম কাহিনী, শোকগাথা, হাস্যধৰ্মী কাহিনী, কবিতা, ব্যংগ, আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ যৌনতাধৰ্মী সাধু ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত। বহুতো সাধুত জিন, ভূত, কপিমানৱ, যাদুকৰ, ভেল্কীবাজ আৰু কিংবদন্তিমূলক স্থানৰ চিত্ৰণ কৰা হৈছে। এইসমূহ প্ৰায়ে বাস্তৱিক মানুহ আৰু ভূগোলৰ সৈতে সানমিহলি ৰূপত দেখা যায়। শ্বেহেৰাজাদেৰ মূল কাহিনীৰ সাধাৰণ নায়কসকলৰ ভিতৰত ঐতিহাসিক আব্বাছি খলিফা হাৰুণ আল-ৰছিদ, তেওঁৰ মহান ৱজিয়াৰ জাফৰ আল-বাৰমাকি, আৰু বিখ্যাত কবি আবু নুৱাছ (যদিও এই ব্যক্তিসকলে ছাছানিদ সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ প্ৰায় ২০০ বছৰৰ পিছতহে আছিল) আদি আছে। কেতিয়াবা শ্বেহেৰাজাদেৰ কাহিনীৰ কোনো এটা চৰিত্ৰই আন চৰিত্ৰক নিজৰ কাহিনী ক’বলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু সেই কাহিনীটোৰ ভিতৰতো আন এটা কাহিনী কোৱা হ’ব পাৰে। যাৰ ফলত পঞ্চতন্ত্ৰৰ সাধুৰ দৰে এক সমৃদ্ধ স্তৰযুক্ত আখ্যানৰ সৃষ্টি হয়।
সম্ভাৱ্য ভাৰতীয় প্ৰভাৱ
সংস্কৃত সাহিত্যত পোৱা কিছুসংখ্যক উপাদান যেনে এটা মূল কাহিনী আৰু জীৱ-জন্তুৰ উপকথা কিছুমান পণ্ডিতে এহেজাৰ এনিশাৰ ধাৰণাটোৰ মূলতে আছে বুলি ৰ্মত পোষণ কৰে। সাধু কোৱাৰ চলেৰে এটা আগন্তুক বিপদ ঘটাত পলম কৰোৱা আৰু অৱশেষত বিপদ আঁতৰ কৰা জ্ঞানী যুৱতীগৰাকীৰ মটিফ ভাৰতীয় উৎসৰ পৰাই লোৱা হৈছে। ভাৰতীয় লোককথাক সাধুসমূহত কিছুমান বিশেষ জীৱ-জন্তুৰ সাধুৰ দ্বাৰা প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়, যি প্ৰাচীন সংস্কৃত উপকথাৰ পৰা প্ৰভাৱ প্ৰতিফলিত কৰে। পঞ্চতন্ত্ৰ আৰু বেতাল পঞ্চবিংশতিৰ প্ৰভাৱ বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য।
সম্ভতঃপঞ্চতন্ত্ৰৰ প্ৰভাৱতন্ত্ৰোপাখ্যান নামৰ সংস্কৃত অভিযোজনৰ জৰিয়তে সংঘটিত হয়। তন্ত্ৰোপাখ্যানৰ মূল সংস্কৃত ৰূপৰ অংশমাত্ৰহে বৰ্তি আছে যদিও তামিল, লাও, থাই, আৰু পুৰণি জাভানীজ ভাষাত ইয়াৰ অনুবাদ বা অভিযোজন পোৱা যায়। মূল কাহিনীটোৱে এগৰাকী উপপত্নীয়ে এজন ৰজাৰ আগ্ৰহ আৰু অনুকূলতা বজাই ৰাখিবলৈ সাধু কোৱাৰ বহল ৰূপৰেখা অনুসৰণ কৰিছে।
পাৰ্চী আৰ্হি: হেজাৰ আফছান
এহেজাৰ এনিশাৰ প্ৰাথমিক উল্লেখসমূহে ইয়াক পাৰ্চী গ্ৰন্থ হেজাৰ আফছানৰ (বাআফছানেহ বা আফছানা) আৰবী অনুবাদ বুলি উল্লেখ কৰিছে। হেজাৰ আফছানৰ অৰ্থ হৈছে 'হাজাৰ কাহিনী'। দশম শতিকাত ইবন আল-নাদিমে বাগদাদত কিতাপৰ এখন তালিকা (ফিহ্ৰিষ্ট) সংকলিত কৰিছিল। তেওঁ লক্ষ্য কৰিছিল যে ইৰাণৰ ছাছানি ৰজাসকলে 'সন্ধিয়াৰ কাহিনী আৰু উপকথা' উপভোগ কৰিছিল। তাৰ পিছত আল-নাদিমে পাৰ্চী হেজাৰ আফছানৰ বিষয়ে লিখে আৰু ইয়াত ব্যৱহাৰ কৰা মূল কাহিনীটোৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰে যে কেনেকৈ এজন ৰক্তপিপাসু ৰজাই তেওঁৰ বিয়াৰ নিশাৰ পিছত একেৰাহে পত্নীসকলক হত্যা কৰে। অৱশেষত এগৰাকী পত্নীয়ে প্ৰতিদিনে সন্ধিয়া তেওঁক এটা সাধু কৈ প্ৰতিটো সাধু পিছদিনা ৰাতিলৈকে আধৰুৱা কৰি থৈ যায় যাতে ৰজাই তেওঁৰ মৃত্যুদণ্ড পিছুৱাই দিয়ে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:লোককথা
গৰীয়সী
গৰীয়সী অসমীয়া ভাষাৰ এখন সাহিত্য আলোচনী৷ গৰীয়সী আলোচনীৰ বৰ্তমান সম্পাদক হ'ল ৰীতা চৌধুৰী। ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শ‍ইকীয়া তেখেতৰ পাছৰ সম্পাদক হ'ল হৰেকৃষ্ণ ডেকা আৰু ২০০৯ চনৰ পৰা ২০২১ চনৰ জুন মাহলৈ সম্পাদকৰ দয়িত্বত থাকে ড॰ লক্ষ্মীনন্দন বৰা। ট্ৰিবিউন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এইখন এখন অসমীয়া মাহেকীয়া আলোচনী।
ভূপাল দুৰ্ঘটনা
১৯৮৪ চনৰ ২ আৰু ৩ ডিচেম্বৰত ভাৰতৰ মধ্যপ্ৰদেশৰ ভূপালস্থিত ইউনিয়ন কাৰ্বাইড কৰপৰেশন (UCC)-ৰ অধীনৰ ইউনিয়ন কাৰ্বাইড ইণ্ডিয়া লিমিটেড (UCIL; বৰ্তমানে এভাৰেডি ইণ্ডাণ্ট্ৰিজ লিমিটেড) নামৰ এটি কীটনাশক কাৰখানাত বহুলমাত্ৰাত হোৱা মিথাইল আইছ'চায়ানেট (MIC) বিষাক্ত গেছৰ নিৰ্গমনে ইয়াৰ সমীপৱৰ্তী এক বৃহৎ অঞ্চলত এই বিপৰ্যয়ৰ সূচনা কৰিছিল। এই দুৰ্ঘটনাটোক ভূপাল দুৰ্ঘটনা বা ভূপালত গেছৰ শোকাৱহ ঘটনা হিচাপে আখ্যা দিয়া হয়। প্ৰায় ৫ লক্ষাধিক লোক পীড়িত হোৱা এই দুৰ্ঘটনাটোক অনেকে ইতিহাসৰ আটাইতকৈ কৰুণ শিল্প বিপৰ্যয় হিচাপে অভিহিত কৰিছে।
গৰীয়সী
সাহিত্য বিষয়ক গৱেষণামূলক প্ৰবন্ধ, গল্প, কবিতা, ধাৰাবাহিক আদি প্ৰকাশ কৰাৰ উপৰিও আলোচনীখনত ছেগাচোৰোকাকৈ বিশ্বসাহিত্যৰ শেহতীয়া গতিবিধি সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধ লগতে বিজ্ঞান সংক্ৰান্তিয় দুই-এটা বিশেষ প্ৰবন্ধও প্ৰকাশ হয়।
ভূপাল দুৰ্ঘটনা
উৎস অনুসৰি মৃতকৰ সংখ্যা ভিন্ন যদিও চৰকাৰী তথ্য মতে তাৎক্ষণিক মৃত্যুৰ সংখ্যা ২,২৫৯। ২০০৮ চনত মধ্যপ্ৰদেশ চৰকাৰে ৩,৭৮৭টা মৃতকৰ পৰিয়াললৈ আৰু ৫,৭৪,৩৬৬ পীড়িত লোকলৈ ক্ষতিপূৰণ আগবঢ়াইছে। ২৬ বছৰৰ পিছত ৭ জুন, ২০১০ চনত আদালতে ৰায় নিদিয়া পৰ্যন্ত দুৰ্ঘটনাৰ প্ৰকৃত কাৰণ সম্পৰ্কে যথেষ্ট মতবিৰোধ আছিল। ভাৰত চৰকাৰ আৰু স্থানীয় সমাজকৰ্মীসকলৰ মতে শিথিল ব্যৱস্থাপনা আৰু বিলম্বিত তদাৰক বা ৰক্ষণাবেক্ষণৰ বাবে MIC টেংকলৈ পাইপেৰে পানীৰ ওভতনি প্ৰবাহ হয় আৰু দুৰ্ঘটনাটোৰ সূত্ৰপাত হয়। আনহাতে UCC মতে কোনো অসাধু ব্যক্তিৰ কূটাঘাতমূলক কামৰ বাবেহে টেংকিত পানী সোমায় আৰু বৃহৎমাত্ৰাত MIC নিগৰ্মন হয়।
গৰীয়সী
আলোচনীখনে ইতিমধ্যে তিনিবাৰ সৰ্বভাৰতীয় ‘কথা’ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে।
ভূপাল দুৰ্ঘটনা
UCC আৰু কোম্পানীটোৰ তদানীন্তন মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া ওৱাৰেন এণ্ডাৰছেনৰ বিৰুদ্ধে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দেৱানী আৰু অপৰাধমূলক শাখাত এই গোচৰ তৰা হৈছিল। কিন্তু ১৯৮৬ আৰু ২০১২ চনৰ ভিতৰত আমেৰিকান আদালতে UCC ৰ অধীনৰ UCIL এটা স্বতন্ত্ৰ ভাৰতীয় কোম্পানী বুলি মত পোষণ কৰি বাৰম্বাৰ এই গোচৰ বাতিল কৰিছিল আৰু বিভিন্ন কাৰণত ভাৰতীয় আদালতলৈ পুনৰ প্ৰৰণ কৰিছিল। UCC, UCIL আৰু UCC ৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া এণ্ডাৰছেনক সাঙুৰি দেৱানী আৰু অপৰাধমূলক গোচৰ ভূপালৰ জিলা আদালততো দিয়া হৈছিল। ২০১০ চনৰ জুন মাহত সেই সময়ৰ অধ্যক্ষকে ধৰি ৮জন (এজনৰ ইতিমধ্যে মৃত্যু হয়) কৰ্মচাৰীক তেওঁলোকে নিজ কামত কৰা গাফিলতিয়ে সহসৃজনৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিয়া এই দুৰ্ঘটনাৰ বাবে দোষী সাব্যস্ত কৰি ভাৰতীয় কানুন মতে ২ বছৰৰ কাৰাদণ্ড আৰু প্ৰত্যেকজনকে ২০০০ ডলাৰৰ জৰিমনা ভৰায়।
ৰঙিয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
ৰঙিয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (Rangia Higher Secondary School) ৰঙিয়াত অৱস্থিত এখন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়। এই বিদ্যালয়খন ১৯৩৬ চনত স্থাপিত হৈছিল। ই ৰঙিয়া চহৰৰ সোমাজত মহাত্মা গান্ধী পথত অৱস্থিত। এই বিদ্যালয়ত বৰ্তমান প্ৰায় ৬৭জন শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী আৰু ১২৮৬জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে অধ্যয়ন কৰে। আদি অৱস্থাত এই বিদ্যালয়খন কেৱল ল'ৰাৰ বাবে আছিল বাবে "ৰঙিয়া ল'ৰা হাইস্কুল" বুলিলে ইয়াকে বুজোৱা হয়। ইয়াৰে শিক্ষাৰ মাধ্যম হৈছে অসমীয়া। ইয়াৰ দশম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰসকল অসম মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদ (SEBA)ৰ অধীনত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয়। আনহাতে, দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰসকল অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদৰ অধীনত Higher Secondary School Leaving Certificate পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয়।
গৰীয়সী
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী
ৰঙিয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
লঘণুৰাম মাইনৰ স্কুল
১৯১৭ ইং চনৰ ৫ জানুৱাৰী তৰিখে ৰঙিয়াৰ কেইজনমান ব্যক্তিৰ প্ৰচেষ্টাত ৰাইজৰ পৰা দান বৰঙণি সংগ্ৰহেৰে ৺ লঘণুৰাম চৌধুৰীৰ নামেৰে লঘণুৰাম মাইনৰ স্কুল বুলি এখন মাইনৰ স্কুল স্থাপন হয়। উল্লেখযোগ্য যে ৺লঘণুৰাম চৌধুৰীদেৱে স্কুল খনৰ বাবে ১০০০ টকা দান দিছিল আৰু পৰিচালনা সমিতিৰো তেখেত সম্পাদক আছিল। ৺বিভৱ চন্দ্ৰ মজুমদাৰক বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষকৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। কিন্তু তেওঁ উচ্চ শিক্ষাৰ্থে আন ঠাইলৈ গুচি যোৱাত ৺শান্তিৰাম লহকৰক প্ৰধান শিক্ষকৰ দায়িত্ব দিয়া হয়। স্বাধীনতা আন্দোলনত লহকৰদেৱে কাৰাবৰণ কৰিবলগীয়া হোৱাত প্ৰধান শিক্ষকৰ দায়িত্ব লাভ কৰে ৺গোপীকান্ত কলিতাদেৱে। ১৯২৫ চনত ৺মোহন চন্দ্ৰ চৌধুৰীদেৱে প্ৰধান শিক্ষকৰ পদত যোগদান কৰি মাইনৰ স্কুলখন হাইস্কুললৈ উন্নীত হোৱালৈ উক্ত পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থাকে।
ৰঙিয়া হাইস্কুল
১৯৩৬ চনত সাধাৰণ সভাৰ প্ৰস্তাৱ মৰ্মে মাইনৰ স্কুল খনক সুকীয়াকৈ হাইস্কুল আৰু হাইমাদ্ৰাছা লৈ ৰূপান্তৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয়। এইক্ষেত্ৰত ৺মোহন চন্দ্ৰ চৌধুৰী, ৺লক্ষ্মীৰাম চৌধুৰী আৰু ৺সিদ্ধীনাথ শৰ্মাৰ অৱদান আছিল উল্লেখযোগ্য। ৺মুক্তাৰাম কলিতা দেৱক প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে লৈ হাইস্কুলত ১৯৩৬ ইং চনৰ ৩ মাৰ্চ তাৰিখে পাঠদান আৰম্ভ হয়; একে তাৰিখতে ৺নুৰুদ্দিন আহমেদৰ নেতৃত্বত হাইমাদ্ৰাছাতো শিক্ষাদান আৰম্ভ হয়। মাদ্ৰাছাখন বৰ্তমানৰ ঠাইতে আৰু হাইস্কুলখন চলোৱা হৈছিল তদানীন্তন বালিকা বিদ্যালয়ত। ১৯৩৭ চনত দুয়োখন বিদ্যালয় পুনৰ একত্ৰীকৰণ হোৱাত বিদ্যালয়খন ৰঙিয়াৰ প্ৰাইমাৰী মোক্তাবত চলোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। ৺চিদানন্দ ভট্টচাৰ্য্যৰ ঘৰটো কেইদিনমান বিদ্যালয়ৰ পাঠদানৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। ৺লঘণুৰাম চৌধুৰীৰ পুত্ৰ ৺লক্ষ্মীৰাম চৌধুৰীয়ে বিদ্যালয়লৈ ২৫০০ টকাৰ অনুদান এটি আগবঢ়াইছিল যদিও দুৰ্ভাগ্যবশত: তেখেত মানসিক ভাৱে বিকাৰগ্ৰস্ত হোৱাত ভায়েকহঁতেও অনুদান দিবলৈ অপৰাগ হোৱাত বিদ্যালয়খনৰ নাম লঘণুৰাম হাইস্কুলৰ পৰিৱৰ্তে ৰঙিয়া হাইস্কুল ৰখা হয়।
হাইস্কুল আৰু হাইমাদ্ৰাছা পৃথক্কৰণ
Dhaka Board of Intermediate And Secondary Education ৰ নিৰ্দেশ মৰ্মে দুয়োখন বিদ্যালয়ৰ সুকীয়া মেনেজিং কমিটি, শিক্ষক তথা পুঁজিৰ ব্যৱস্থা নহ'লে হাইমাদ্ৰাছা শাখাক অনুমতি দিয়া নহ'ব বুলি কোৱা হ'ল। ফলত ১৯৪৫ চনৰ ১২ জুলাইত হাইমাদ্ৰাছাৰ বাবে সুকীয়া মেনেজিং কমিটিৰ গঠন কৰা হয় আৰু ১৯৪৭ চনত হাইমাদ্ৰাছাখন সুকীয়াকৈ গঢ়ি তোলা হয়। আনহাতে ১৯৪৮ চনৰ মে' মাহত মুখ্যমন্ত্ৰী গোপীনাথ বৰদলৈ দেৱে হাইস্কুল খনৰ শুভ উদ্বোধন কৰে।
বৰ্তমান
ৰঙিয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ বৰ্তমান হাইস্কুলৰ ভাগটো ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈ পাঁচটা শ্ৰেণীৰে গঠিত। প্ৰতিটো শ্ৰেণীৰে দুটাকৈ শাখা আছে। আনহাতে উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ ভাগটো কলা, বিজ্ঞান আৰু বাণিজ্য এই তিনিওটা শাখাৰে গঠিত। ৰঙিয়াৰ অতিব্যস্ত মহাত্মা গান্ধী পথত অৱস্থিত বিদ্যালয়খনৰ উত্তৰ দিশে এই পথটো, পূবে জৱাহৰলাল নেহৰু শিশু বিদ্যালয় আৰু পশ্চিম আৰু দক্ষিণে আৱাসিক অঞ্চল আছে। চৌহদৰ ভিতৰত ভালেমান গছ-গছনিৰ উপৰিও মৎস্য পালনৰ বাবে এটি পুখুৰীও আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ
নাটক
নাটক  (Drama) সাহিত্যৰ এটি বিশেষ ধৰণ। সাধাৰণতে এটি লিখিত পাণ্ডুলিপি অনুসৰণ কৰি অভিনয় কৰি নাটক পৰিবেশন কৰা হয়। নাটক লিখা হয় অভিনয় কৰাৰ কাৰণে। গতিকে নাটক লিখাৰ আগতেই অভিনয়ৰ যোগ্যতা থকা বাঞ্ছনীয়। নাটকত স্থান, সময় আৰু পৰিবেশৰ বৰ্ণনা থকাৰ উপৰিও সংলাপ থাকে। সংলাপৰ মাজেদিয়ে একোজন অভিনেতাই নাটকৰ বিভিন্ন বিষয় উপস্থাপন কৰে। তথাপি সংলাপেই শেষ কথা নহয়। সংলাপবিহীন অভিনয়ো নাটকৰ অংশ।
প্ৰেক্ষাপট
সংস্কৃত আলঙ্কাৰিকসকলে নাট্যসাহিত্যক কাব্য সাহিত্যৰ মাজত ঠাই দিছে। তেখেতসকলৰ মতে কাব্য দুই প্ৰকাৰৰ। দৃশ্য কাব্য আৰু শ্ৰব্য কাব্য। নাটক প্ৰধানত: দৃশ্য কাব্য আৰু ই সকলো প্ৰকাৰৰ কাব্য সাহিত্যৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ। কাব্যেসু নাটকং ৰম্যম নাটকে দৃশ্য আৰু শ্ৰব্য কাব্যৰ সংমিশ্ৰণত ৰঙ্গমঞ্চৰ সহযোগত গতিশীল মানৱজীৱনৰ প্ৰতিচ্ছবি আমাৰ সন্মুখত জীৱন্ত ৰূপত দাঙি ধৰে। ৰঙ্গমঞ্চৰ অবিহনে নাটকৰ বিষয় স্পষ্ট নহয়। নাটকত উল্লিখিত ক’লা-কুশলীসকলে তেওঁলোকৰ নিপুণ অভিনয়েৰে নাটকৰ জঁকাটোত প্ৰাণৰ সঞ্চাৰ কৰে আৰু তাক বাস্তব জীৱনৰ স্বৰূপ প্ৰদান কৰে। অনেক সময়ত নাট্যকাৰে অভিনেতা অভিনেত্ৰীসকলৰ সংলাপৰ মাজেদি নিজৰ ধ্যান-ধাৰণা তুলি ধৰে। সেইকাৰণে নাটক সম্পূৰ্ণৰূপে বস্তুনিষ্ঠ বা সৰল বা অবজেকটিভ্‌চ্‍ নহবও পাৰে। কিন্তু শ্ৰেষ্ঠ নাট্যকাৰসকলে নিজকে যথাসাধ্য গোপনে ৰাখে আৰু চৰিত্ৰ সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত এক বিশেষ ধৰণৰ নিলিৰ্প্ততা অৱলম্বন কৰে।
সংস্কৃত নাটক
সংস্কৃত নাটকত দেখা যায় যে, প্ৰথম: পূৰ্বৰঙ্গ বা মঙ্গলাচৰণ, দ্বিতীয়: সভাপূজা (সামাজিকলোকসকল), তৃতীয়: কবিসংজ্ঞা বা নাটকীয় বিষয়-কথন আৰু তাৰপাছত প্ৰস্তাবনা। ’মঙ্গলাচৰণ’ত সূত্ৰধাৰে (তেওঁ জাতিত ব্ৰাহ্মণ, সংস্কৃতজ্ঞ আৰু অভিনয় পটু)মঞ্চত উপস্থিত হৈ অভিনয় কাৰ্য্য সুচাৰুৰূপে সম্পাদন কৰাৰ বাবে যি মঙ্গলাচৰণ কৰে তাৰ নাম’নান্দী’।
প্ৰস্তাবনাৰ পিছতেই সাধাৰণতে প্ৰথম অংক আৰম্ভ হয়। নাটকৰ ক’লা-কুশলীসকলে সংবাদ নোপোৱাকৈ মঞ্চত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে। মাত্ৰ নায়ক বা নায়িকাৰ প্ৰৱেশৰ ক্ষেত্ৰতহে কোনো সংবাদৰ প্ৰয়োজন নাই। নাটকত গদ্য-পদ্য দুয়োটা ভাষাই ব্যৱহৃত হয়। তথাপি, সংস্কৃত নাটকত বিদ্বানপুৰুষে সাধাৰণতে সংস্কৃত, বিদূষী মহিলাসকলে শৌৰসেনী, ৰাজপুত্ৰ আৰু শ্ৰেষ্ঠসকলে অৰ্দ্ধমাগধী, বিদুষকে প্ৰাচ্যা আৰু ধূৰ্ত্ত অবন্তিক ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
নাটকৰ শ্ৰেণীবিভাগ
কোনো বিশেষ বিষয়ক ভিত্তি কৰি নাটকৰ শ্ৰেণীবিভাগ কৰা হোৱা নাই। নানাৰকম বিষয়বস্তু অনুসৰি নাটকক বিভিন্ন ভাগত ভগোৱা হৈছে। নাটকৰ শ্ৰেণীবিভাগবোৰ এইধৰণৰ-
thumb|right|বিশ্বকবি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ‘স্ত্ৰীৰ পত্ৰ’ নাটকৰ এটি দৃশ্যত অভিনেত্ৰী [[সীমা বিশ্বাস]]
লোকনাট্য
সাধাৰণ মানুহৰ কথা বতৰাতে যি নাটক গঢ়ি উঠে, সাধাৰণ মানুহৰ কথা-বতৰাক অৱলম্বন কৰিয়ে যি কাহিনী ৰচিত হয় অথবা সাধাৰণ মানুহৰ কথা-বতৰা ৰীতি-নীতিৰে যি নাটক বাচি থাকে তকেই লোকনাট্য বোলা হয়।
উপস্থাপন ৰীতিঃ বিষয়বস্তু বা কাহিনী বা কিবা চৰিত্ৰ থাকিলেই নাটক নহয়। নাট্যকাৰে এই সকলো উপাদান সমূহক কি ধৰণে ৰূপ দিব তাৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে সাৰ্থক নাট্য সৃষ্টি। অৱশ্যে ইয়াৰ লগত এটা বিষয় সংযোগ কৰাটো উচিত সেয়া হ'ল ,নাটকীয়ত্ব। (2)
নাটকীয়ত্বঃ উপস্থাপন ৰীতি আৰু নাটকীয়ত্ব ইটো সিটোৰ লগত খুউব ঘনিষ্ঠ। সাধাৰণতে নাটকীয়ত্ব মানে 'ড্ৰামাটিক' বুলি কলেও ভুল নহব যেন লাগে। 'বিষয়টো বেচ ড্ৰামাটিক হৈছে','দৃশ্যটো আৰু অলপ চুটি হোৱা হলে খুউব ড্ৰামাটিক হ'লহেঁতেন' এনেকৈ কোৱা হয়। আকৌ 'ষ্টাইল' শব্দটোও যদি ব্যৱহাৰ কৰা হয় ভুল নহব যেন লাগে। 'অমুক নাট্যগোষ্ঠীৰ নাটক কৰাৰ ষ্টাইলটো অলপ বেলেগ','সাংঘাতিক ষ্টাইলত নাটকখন কৰা হ'ল' অৰ্থাৎ উপস্থাপন ৰীতিৰ প্ৰয়োগকে 'ষ্টাইল'কোৱা হ'ল যেন লাগে। কিন্তু কি অৰ্থত প্ৰয়োগ হ'ল 'ড্ৰামাটিক' শব্দটো? কিবা দেখি বা শুনি অপ্ৰত্যাশিতভাৱে ভাল লগা বা খুউব জমি যোৱাটোকে 'ড্ৰামাটিক'কোৱা হয়,সাধাৰণ কথা। নিদ্দিষ্ট কোনো নাটকীয়ত্ব 'থিউৰী'ৰে সকলো নাটকত্বৰ বিচাৰ কৰিব নোৱাৰি। নাটকৰ চেহেৰা অনুযায়ী নাটকীয়ত্বৰ ৰূপ সলনি হয়। সেই চেহেৰাটো হৈছে,নাটকৰ সকলোখিনিৰ সংমিশ্ৰণ আৰু প্ৰধানতঃ উপস্থাপন ৰীতি। (2)
উপস্থাপন ৰীতি হৈছে,নাট্যকাৰৰ কাৰীকৰি দিশ। কেতিয়াবা দেখা যায় খুউব সাধাৰণ বিষয়বস্তুৰ নাটক অসাধাৰণ ৰূপ পাইছে বা অসাধাৰণভাৱে প্ৰকাশিত হৈছে তাৰ উপস্থাপন ৰীতি বাবে। এই ৰীতিটোৱেই হৈছে নাট্যকাৰৰ নিজা সম্পদ। (2)
অসমীয়া নাটকৰ অৰ্বাচীন ধাৰা
ঊনবিংশ শতিকাৰ মধ্যভাগত নৰৱেৰ নাট্যকাৰ ইবচেনে নাটকৰ অৰ্বাচীন ধাৰাৰ বা বাস্তৱবাদী নাটকৰ ধাৰাটোৰ আৰম্ভ কৰিছিল৷ তেওঁ লিখা প্ৰথম এই ধাৰাৰ নাটকখন আছিল পিলাৰ্ছ অব দ্যা ছচাইটি৷ আধুনিক জীৱনত লোকসকলে সম্মুখীন হোৱা বিভিন্ন সমস্যা বাস্তৱসন্মতভাৱে নাটকৰ জৰিয়তে দাঙি ধৰা নাটকেই হ’ল বাস্তৱৱাদী নাটক৷ সময়ৰ লগে লগে অসমতো এই নাটকবোৰে বিভিন্ন নাট্যধাৰাৰ সৃষ্টি কৰিলে৷ তাৰ ভিতৰত মহাকাব্যিক নাটক, এবছাৰ্ড নাটক, লোককলাধৰ্মী নাটক, উত্তৰ আধুনিক নাটক, একাংকিকা নাটক, দুখীয়াৰ নাটক, ৰিচুৱেল থিয়েটাৰ, গ্ৰুপ থিয়েটাৰ আদিৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি৷
এই ধাৰাৰ নাটকত ইতিহাসৰ কথা, মহাকাব্যৰ বৰ্ণনাধৰ্মী ৰচনাৰীতি আৰু বিচ্ছিন্নতা আদি বৈশিষ্ট দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ অসমীয়া নাটকৰ ক্ষেত্ৰখনতো এই নাট্যধাৰাই প্ৰভাৱ পেলাইছিল৷ মুনীন শৰ্মাৰ নাটক সভ্যতাৰ সংকট (১৯৯০), অৰুণ শৰ্মাৰ বুৰঞ্জী পাঠ (২০০১), অৰুণ গোস্বামীৰ আজি (২০০৫), অখিল চক্ৰৱৰ্তীৰ এজন ৰজা আছিল (১৯৮৫), লিয়াকৎআলিৰ মোৰে মলুৱাক কোনে মাৰিলে ৰে আদি উল্লেখযোগ্য নাটক ৷
গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:সাহিত্য  শ্ৰেণী:সংস্কৃতি
টি ভি ৰামকৃষ্ণন
টিৰুপ্পাত্তৰ ৱেংকটাচালামূৰ্তি ৰামকৃষ্ণন, এফ আৰ এছ (জন্ম ১৪ আগষ্ট, ১৯৪১) ঘনীভূত অৱস্থাৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান আৰু পৰিসাংখ্যিক বল বিজ্ঞানৰ গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অসামান্য অৱদানৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ এগৰাকী ভাৰতীয় তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিদ। ৰামকৃষ্ণন বৰ্তমান ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান, বাংগালোৰৰ বিশিষ্ট অধ্যাপক (Distinguished Professor) আৰু বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডি এ' ই হোমী ভাবা অধ্যাপক। ১৯৮৩ চনত তেখেতক শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা আৰু ২০০১ চনত পদ্মশ্ৰী বঁটা আগবঢ়োৱা হৈছিল।
অধ্যাপক ৰামকৃষ্ণনে পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ বিখ্যাত আৰু বহুল প্ৰচলিত "ৰামকৃষ্ণন-ইউছুফ তত্ত্ব" আগবঢ়াইছিল।
জীৱনী
টিৰুপ্পাত্তৰ ৱেংকটাচালামূৰ্তি ৰামকৃষ্ণনৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪১ চনৰ ১৪ আগষ্ট তাৰিখে তামিলনাডুৰ মাদ্ৰাছ(বৰ্ত্তমানৰ চেন্নাই)ত। ৰামকৃষ্ণনৰ পিতৃ তেতিয়াৰ কাশী হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়(বৰ্ত্তমান বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়)ৰ অধ্যাপক হোৱাৰ সূত্ৰে তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথমছোৱা সময় অতিবাহিত হৈছিল বেনাৰসত। ৰামকৃষ্ণনে বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ক্ৰমে ১৯৫৯ আৰু ১৯৬১ চনত পদাৰ্থবজ্ঞানৰ বি এছ চি (সন্মান সহ) আৰু এম এছ চি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়তে চি এছ আই আৰ ৰ গৱেষক ছাত্ৰ হিচাপে ১৯৬১ চনৰ পৰা ১৯৬২ চনলৈকে কাম কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ১৯৬৬ চনত কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিশ্ববিখ্যাত পদাৰ্থবিদ জ'ৱাকুইন মাযদেক লুটিনজাৰৰ অধীনত গৱেষণা কৰি পি এইছ দি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
অধ্যাপক ৰামকৃষ্ণনে ইলেক্ট্ৰন স্থানীয়কৰণ স্কেলিঙ তত্ত্ব(scaling theory of electron localization) ৰ ক্ষেত্ৰলৈ মৌলিক আৰু অত্যন্ত প্ৰভাৱশালী বৈজ্ঞানিক অৱদান আগবঢ়াইছে। তৰল-কঠিন সংক্ৰমণ আৰু সংমিশ্ৰ যোজক তন্ত্ৰ (mixed valence systems)ৰ তত্ত্বৰ গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁৰ উল্লেখনীয় বৰঙনি আছে।
শেহতীয়াকৈ আন্তৰাষ্ট্ৰীয় তাত্ত্বিক বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ(International Centre for Theoretical Science, ICTS)ৰ দ্বাৰা ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত আয়োজিত এক অনুষ্ঠানত অধ্যাপক ৰামকৃষ্ণনক তেওঁৰ অৱদানৰ প্ৰতি সন্মান জনাই সম্বৰ্ধনা জনোৱা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
সৰ্বেশ্বৰ চহৰীয়া
সৰ্বেশ্বৰ চহৰীয়া হৈছে এজন বৃক্কৰ বিশেষজ্ঞ আৰু বৃক্ক তথা অগ্নাশয় প্ৰতিষ্ঠাপন চাৰ্জৰীৰ চিকিৎসক। ভাৰতৰ প্ৰথম বৃক্ক প্ৰতিষ্ঠাপন অস্ত্ৰোপচাৰ দলৰ তেওঁ এজন অন্যতম সদস্য আছিল। অসমৰ প্ৰথম দহটা বৃক্ক প্ৰতিষ্ঠাপনৰ অস্ত্ৰোপচাৰ তেওঁৰ নামত আছে। শল্যচিকিৎসাবিজ্ঞানৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ডাঃ চহৰীয়াক ২০১৪ বৰ্ষৰ ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰা হয়। বৰ্তমান চহৰীয়া হায়দৰাবাদ তেলঙ্গানাৰ বাসিন্দা আৰু মৃতদেহ অঙ্গদান (cadavar organ donation) সজাগতাৰ লগত জড়িত। ‌
শিক্ষা-দীক্ষা
ডাঃ চহৰীয়াই প্ৰাথমিক শিক্ষা স্থানীয় বিদ্যালয়ত সাং কৰাৰ পাছত ১৯৫৪ চনত মঙলদৈ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। ১৯৬১ চনত একেখন বিদ্যালয়ৰ পৰাই জীৱবিজ্ঞান বিষয়ত ৰাজ্যৰ ভিতৰত সৰ্ব্বোচ্চ নম্বৰলৈ উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়। এই নম্বৰৰ আধাৰতে তেওঁ ১৯৬২ চনত গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। ১৯৬৭ চনত বিশ্ববিদ্য়ালয়ৰ ভিতৰত চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰি ডাঃ চহৰীয়া MBBS পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ‌
প্ৰশিক্ষণ
সেই সময়ত অসমত স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰমৰ সুবিধা নথকাৰ বাবে ডাঃ চহৰীয়া নতুন দিল্লীৰ চফদৰজং চিকিৎসালয়ত House Job কৰিবলৈ লয়। প্ৰায় এবছৰৰ পাছত তেওঁ সন্মানীয় Post Graduate Medical Institute চণ্ডীগড়ত শল্যচিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ আসন লাভ কৰে আৰু ১৯৭৫ চনত ব্ৰঞ্জৰ পদকসহ MS ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ‌
চাকৰি জীৱন
ডাঃ চহৰীয়াই ১৯৭৬ চনত পুল অফিচাৰ হিচাপে Council of Scientific and Industrial Research, PGIMER ত চাকৰি জীৱনৰ আৰম্ভণি কৰে। ১৯৭৮ চনৰ পৰা ১৯৮১ লৈকে PGIMER ত শিক্ষক হিচাপে কৰ্মৰত থাকে। পাছত Organ Transplantation Centre, Institute of Genetics and Hospital for Genetic Diseases, হায়দৰাবাদত ১৯৮১-১৯৮৫ লৈকে বিভাগীয় মুৰব্বী হিচাপে যোগদান কৰে। ইয়াতেই ১৯৮১ চনত ডাঃ চহৰীয়াই অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ প্ৰথম বৃক্ক প্ৰতিষ্ঠাপনৰ অস্ত্ৰোপচাৰ সম্পন্ন কৰে। ১৯৮৫ চনত তেওঁ স্বইচ্ছাৰে চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ‌
চাকৰিৰ পাছৰ কালছোৱা
বৰ্তমান ডাঃ চহৰীয়াই ভাৰতৰ বিভিন্ন চিকিৎসালয়ত সেৱা আগবঢ়াই আছে তাৰে ভিতৰত Apollo Hospital, Krisnai Institute of Medical Science আৰু Global Hospital and Organ Transplant Institute অন্যতম। ‌
বৰ্তমান বাসস্থান
ডাঃ চহৰীয়া বৰ্তমান হায়দৰাবাদৰ জুবলী হিলচ নামৰ টেলেংগাণা ৰাজ্যৰ অভিজাত অঞ্চলৰ বাসিন্দা। উল্লেখ্য যে জুবলী হিলচ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ বিখ্যাত অভিনেতা-অভিনেত্ৰী, নিৰ্দেশক তথা ৰাজনীতিবিদ সকলৰ ব্যক্তিগত আৱাসিক অঞ্চল। ডাঃ চহৰীয়াৰ ঠিকনা House No. 256, Road No. 18, Jubilee Hills Hyderabad 500034 AP, INDIA
ব্যক্তিগত জীৱন
ডাঃ চহৰীয়া বিবাহিত আৰু দুটি সন্তানৰ পিতৃ।
মহান কাৰ্য্য
ডাঃ চহৰীয়াৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰতি অৱদান অতুলনীয়। ভাৰতৰ প্ৰথম বৃক্ক প্ৰতিষ্ঠাপনৰ চাৰ্জৰীৰ তেওঁ অন্যতম সদস্য আছিল। ১৯৮১ চনত তেওঁ হায়দৰাবাদৰ প্ৰথম বৃক্ক প্ৰতিষ্ঠাপনৰ চাৰ্জৰী কৰিছিল। অসমত প্ৰথম বাৰৰ বাবে বৃক্ক প্ৰতিষ্ঠাপনৰ চাৰ্জৰী ডাঃ চহৰীয়াই কৰিছিল। হায়দৰাবাদৰ প্ৰথম cadavar organ transplantation আৰু ভাৰতৰ সবাটোতকৈ সৰু (১৮ মহীয়া cadavar শিশু) আৰু সবাতোকৈ বয়সিয়াল (৭৮ বছৰীয়া cadavar বৃদ্ধ) cadavar organ transplantation ডাঃ চহৰীয়াৰ নামত আছে। ডাঃ চহৰীয়াই ১৯৮৮ চনত ভাৰতৰ প্ৰথম laparoscopic donor nephrectomy চাৰ্জৰী কৰে। তেওঁ ভাৰতত Jawaharlal Nehru Medical College, ৱাৰ্ধাৰ সহযোগত প্ৰথমবাৰৰ বাবে গাওঁলীয়া অঞ্চলত বৃক্ক প্ৰতিষ্ঠাপনৰ চাৰ্জৰী কৰিছিল। ডাঃ চহৰীয়াই বৰ্তমানৰলৈকে ৩০০০ ৰ ওপৰত বৃক্ক প্ৰতিষ্ঠাপন আৰু ৫০০০ ৰ ওপৰত ডায়েলাইচিছৰ বাবে vascular access ৰ চাৰ্জৰী কৰিছে। ‌
অসমৰ প্ৰতি অৱদান
অসমৰ আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল বৃক্ক ৰোগীৰ বাবে ডাঃ চহৰীয়াৰ হায়দৰাবাদত Mahavir Hospital and Research Centre নামেৰে শ্বেৰিটি চিকিৎসালয় আছে। তদপুৰি তেওঁৰ North East Care Foundation নামেৰে এটা ন্যাস আছে যাৰদ্বাৰা তেওঁ গুৱাহাটীত বিনামূলীয়া চিকিৎসাৰ নিদান আৰু বিনামূলীয়া ঔষধৰ যোগান ধৰা হয়। ‌
গৱেষণা
ডাঃ চহৰীয়াই অঙ্গ প্ৰতিষ্ঠাপনৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছিল। গৱেষণাৰ পূৰ্বে Tokai University, জাপানৰ পৰা Experimental Transplantation and Transplantation Immunology ওপত প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল। ডাঃ চহৰীয়াই islet and segmental pancreatic transplantation (অগ্নাশয় প্ৰতিষ্ঠাপন) ৰ বাবে নতুন পদ্ধতি উদ্ভাৱন কৰে। ‌
পদবীসমূহ
ডাঃ চহৰীয়া বিভিন্ন কনফাৰেন্সৰ আয়োজকমণ্ডলীত আছিল যেনে Transplantation, Hyderabad - 2003 ডাঃ চহৰীয়া তলৰ সংস্থাসমূহৰ সদস্য •	Asian Society of Transplantation - 1991-1993 •	International Transplant Society - 2002 name="Assam Tribune" /> such as the Indian Society of Nephrology, Association of Surgeons of India, Urological Society of India, Asian Society of Transplantation, Indian Society of Organ Transplantation, Indian Medical Association and a social organization, Medically Aware and Responsible Citizens of Hyderabad (MARCH).
লেখক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ
ডাঃ চহৰীয়াই নিজ জীৱনৰ ১৯৭৪-২০০৪ অভিজ্ঞতাৰে My Journey with Kidney Transplantation শীৰ্ষক গ্ৰন্থ এখনি লিখি উলিয়াইছে। গ্ৰন্থখনি Indian Medical Association (IMA) গুৱাহাটী শাখাই আয়োজন কৰা সম্বৰ্ধনা অনুষ্ঠানত উদ্বোধন কৰা হয়। ‌
চম্পাৱতী (সাধু)
চম্পাৱতী অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত এক সাধুকথা। ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংকলিত কৰা লোকসাধুৰ সংকলন বুঢ়ী আইৰ সাধুত এই সাধুটো সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। এই সাধুটোত চম্পাৱতী নামৰ এগৰাকী ছোৱালীৰ বিবাহ এটা অজগৰৰ সৈতে সম্পন্ন হয়। পিছত চম্পাৱতীয়ে অজগৰৰ মাতৃৰ প্ৰৰোচনাত অজগৰৰ মোটটো জুইত পুৰি প্ৰকৃত ৰূপত গিৰিয়েকক লাভ কৰে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
চহকী লোক এজনৰ জীয়ৰী চম্পাৱতী। চহকী লোকজনৰ লাগী আৰু এলাগী দুগৰাকী পত্নী আছিল। দুয়োগৰাকীৰে একোজনীকৈ জীয়ৰি আছিল। এলাগী তিৰোতাগৰাকীৰ জীয়েক আছিল চম্পাৱতী। চম্পাৱতী আৰু তাইৰ মাকক দেউতাক আৰু মাহীমাকে অৱহেলা আৰু লঘু-লাঞ্ছনা কৰিছিল। এদিন বাপেকে চম্পাৱতীক পকা ধান ৰখিবলৈ হুকুম দিয়াত ধান ৰখিবলৈ গৈ টঙিৰ ওপৰত উঠি বটা চৰাই খেদিবলৈ গীত জুৰোঁতে কোনোবাই হাবিৰ মাজৰ পৰা চম্পাৱতীক বিয়া কৰাই ঘৰলৈ নিব বুলি প্ৰত্যুত্তৰ দিলে। পিছদিনাও এই ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটাত চম্পাৱতীৰ দেউতাকে গাঁ‌ৱৰ মানুহ লৈ হাবিলৈ গ'ল আৰু যি চম্পাৱতীক প্ৰত্যুত্তৰ দিছে তেওঁ‌ দেখা দিলে নিজৰ জীক তেওঁ‌লৈ বিয়া দিব বুলি কথা দিলে। তেতিয়া হাবিৰ পৰা এডাল অজগৰ ওলাই আহিল। মাকৰ অনিচ্ছা সত্ত্বেও দেউতাকৰ প্ৰতিজ্ঞা অনুসৰি চম্পাৱতীক ৰীতি-নীতিৰে অজগৰৰ সৈতে বিয়া দিয়া হ'ল। দৰা-কইনাক একেলগে থাকিবলৈ দিয়াৰ পিছদিনা দেখা গ'ল যে অজগৰ নাই আৰু চম্পাৱতীৰ দেহত সোণৰ অলঙ্কাৰেৰে উপচি আছে। এই দেখি লাগী পত্নীৰ ঈৰ্ষা উপজিল। তেওঁ‌ নিজৰ জীয়েককো হাবিৰ পৰা অজগৰ এটা ধৰাই আনি ধন-সোণৰ আশাত চম্পাৱতীৰ দৰে বিয়া দিলে। কিন্তু এই অজগৰে ন-কইনাক উদৰস্থ কৰিলে।