cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
দেউৰী জনগোষ্ঠী
বৰবিয়া
বিয়া পদ্ধতিৰ ভিতৰত'বৰবিয়া'ৰ নামো যেনে 'বৰ', তাৰ জা-যোগাৰ, আয়োজন, ভাৰ-ভেটি আৰু নীত-নিয়মবোৰ তেনে আড়ম্বৰপূৰ্ণ। বিয়াৰ দিনটোলে এমাহ মান থাকোঁতেই দৰা-কইনা দুয়োখন ঘৰতে বিয়াৰ জা-যোগাৰত উখল-মাখল লাগে। ঘৰৰ গৃহস্থই গুৱা-পাণ লৈ গাঁৱৰ প্ৰতি ঘৰ মানুহৰ ঘৰে ঘৰে গৈ ডেকা-গাভৰুহঁতক খৰি-কাঠ,ধান-চাউল,জা-জলপান উলিওৱা,মদ বা চু'জে তৈয়াৰ কৰা,বিল,নদীত মাছ ধৰা, হাবিৰ কৌ-পাত কটা আদি কামত হাত উজান দিবলৈ মাননি ধৰে। সকলো কামৰ আৰম্ভণিতে আকৌ দুজনমান বুঢ়া-মেঠাই লগ লাগি মদ ঢালি অপায়-অমঙ্গল নহ'বৰ বাবে ইষ্ট দেৱতাক প্ৰাৰ্থনা কৰে। বিয়অৱ বাবে পাঠৰীয়া,কাকতি,পুৰোহিত বা কানণ্ডাৰী,মেধি আৰু দৰা বা কইনাৰ বিয়া বাবে পাতিলোৱা বাপেক-মাক,সখা-সখী,নামতী,নাচনী,আয়তী,ঢুলীয়া,ৰান্ধনি,চকু ৰখা,পাঁচনি আদি বিয়াখনৰ বিষয়-ববীয়া সকলোকে বিষয় আৰু নীতি অনুসৰি গুৱা-পাণ মাননি আগবঢ়াই আগতীয়াকৈ দায়িত্ববোৰ অৰ্পণ কৰা হয়। বিয়অলৈ সাত দিন থকাৰে পৰা গাঁৱৰ লগৰীহঁতে 'কইনা'ৰাখিবলৈ আহে। সেই দিনাৰ পৰা কইনাই পাতি লোৱা সখী আৰু লগৰীয়াৰে সৈতে মিতিৰ-আত্মীয়ৰ ঘৰে ঘৰে 'কইনা ভাত,খায়। দেউৰী সকলৰ মাজত 'চোৱা দিয়া বৰা ভাত' আৰু মগু আৰু মাটিমাহৰ আঞ্জাই হ'ল কইনা-ভাতৰ প্ৰিয় জুতি। বিয়াৰ দিনা শুভক্ষণ চাই ভকত আৰু ৰাইজৰ আৰ্শীবাদ লৈ দৰা কইনা ঘৰলৈ বুলি বৰযাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। ডেকাহঁতৰ হিলৈ আৰু আয়তী-নামতী, ঢুলীয়াহঁতৰ বিয়া নাম, উৰুলি আৰু ঢোলৰ মাতে ওৰে বাট ৰজন-জনাই সনয়ত বৰযাত্ৰী সকলৰে সৈতে দৰা গৈ কইনা ঘৰৰ কলগছ,আম ডালিছে বনোৱা তোৰণৰ কাষ পাইহি। কইনাৰ মাকে ধূপ-চাকি,চন্দনেৰে দৰাক আদৰি নিবলৈ আহে। যথা সময়ত দৰা-কইনা উভয়কে সখীয়েকৰ সৈতে পুৰোহিতৰ আৰু ৰাইজৰ মাজলৈ অনা হয়। কন্যাদাতাই নিজেও গলত বস্ত্ৰ লৈ কৰ-যোৰ কৰি এই পবিত্ৰ বিবাহ উৎসৱটোৰ কথা ভকত,পুৰোহিত আৰু ৰাইজক উদ্দেশ্য কৰি আনুষ্ঠানিকভাৱে কয়। কন্যাদাতাৰ এই কথাখিনি তিবাৰকৈ পুনৰাবৃত্তিৰে পুৰোহিতৰ দ্বাৰা হৰিধ্বনি কৰি প্ৰথমে ইষ্ট দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতি আৰু পাছত ভকত আৰু ৰাইজক অৱগত কৰে। তাৰ পাছত কন্যাদাতাই নৱ-দম্পতীৰ বস্ত্ৰৰ আঁচলত 'লগ্ন গাঁঠি' দিয়ে। আৰু লগে লগে ডেকাই তিনি জাঁই হিলৈ ফুটায় আৰু আয়তীসকলে চাউল, ফুল আদি ছটিয়ায়।
মাজু বিয়া আৰু সৰু বিয়া
বৰ বিয়াৰ কাম সাত দিন জুৰি চলাৰ দৰে মাজু বিয়া কাম তিনিদিনীয়া আৰু সৰু বিয়াখন এদিনীয়াকৈ অনুষ্ঠিত হয়। এনে বিয়াৰ আদৱ কায়দা তথা আয়োজন ভাৰ-ভেটি আদিও সৰু।
পলুৱাই অনা বিয়া
দেউৰী সমাজে স্বীকাৰ কৰা আনবিধ সঘনে প্ৰচলন হৈ থকা বিয়াই হ'ল 'পলুৱাই অনা বিয়া'। অৱশ্যে পাকে প্ৰকাৰে ল'ৰাই নিজৰ ঘৰখনক এই কথাটো আগতীয়াকৈ জনাইও থয়-যাতে সময়ত সকলো সাজু হৈ থাকিব পাৰে। ল'ৰাই ছোৱালী আনি ঘৰ সোমোৱাৰ লগে লগে ঘৰৰ চোতালত কোনোবাজনে হিলৈ ফুটাই। হিলৈৰ মাত শুনিলেই চুবুৰীয়াই গম পায় ছোৱালী পলুৱাই আনিছে বুলি আৰু লগে লগে ওচৰ চুবুৰীয়া মানুহখিনি খদম দমকৈ ওলাই আহে ন-বোৱাৰী আদৰিবলৈ। ৰীতি-মতে ন-ছোৱালীক আদৰি,গা-পা ধুৱাই কইনা, পাটীত বহুৱাই থয়। পিতৃ-মাতৃয়েও সেইদিনাই থাউকতে পোৱা বুঢ়া-মেথা দুগৰাকীমানক বিয়াখনৰ ভকত ৰূপে তামোল-পাণ দি মাতি আনি পো-বোৱাৰীক তেখেতসকলৰ ওচৰত আঁঠু ল'বলৈ দিয়ে। ভকত সকলেও ইষ্ট দেৱতাক কামনা কৰি মদ বাকী ন-দাম্পতীক আৰ্শীবাদ দিয়ে। এনেদৰে এই বিয়াখনকো সমাজৰ দ্বাৰা গ্ৰহণ কৰি লোৱা হয়।
আ অলংকাৰ
বিয়া-সবাহত বা আনন্দ উৎসৱত দেউৰী পুৰুষ-মহিলা উভয়ে কণ্ঠত কণ্ঠাহাৰ পিন্ধিছিল। এই কণ্ঠাহাৰে ডিঙিৰ পৰা বুকুলৈকে ওলমি তিৰোতাৰ সৌন্দৰ্য দুগুণে বঢ়াই তুলিছিল। দেউৰী মহিলাসকলৰ ডিঙিত পিন্ধা অলংকাৰৰ ভিতৰত মণি জাতীয় সৰু-ডাঙৰ অলংকাৰেই প্ৰধান আছিল। নানা ৰঙৰ মণিবোৰ তেওঁলোকৰ পছন্দ মতে টান সূতাৰে গাঁঠি লৈছিল। বুকুলৈকে ওলোমাই পিন্ধা মণিধাৰ ছেংমৰা মণি বুলি জনা গৈছিল। এনে মণিধাৰত সোণ-ৰূপৰ মাদুলি অথবা জোনবিৰিও সংযোগ কৰিছিল।
দেউৰী মহিলাসকলে আগতে সোণ-ৰূপৰ জাংফাই আৰু থুৰিয়া কেৰুত বাখৰ লগাই কাণত পিন্ধিবলৈ ভাল পাইছিল। জাংফাই আৰু থুৰিয়া কেৰুৰ উপৰিও উন্তিৰ ব্যৱহাৰো মহিলাসকলে কৰিছিল। এই উন্তিবোৰ চেপেটা আৰু গোটা ৰূপত সোণ, ৰূপ, তাম বা পিতলেৰে গঢ়াই লৈছিল। সাধাৰণতে ঘৰুৱা কামত আৰু কৃষিকাৰ্যত ব্যস্ত থকা দেউৰী মহিলাসকলে কাণত খাগৰি বনৰ পাব কাটি, ৰং সানি পিন্ধিছিল। মহিলাসকলৰ দৰে পুৰুষসকলেও কাণত জাংফাইজাতীয় অলংকাৰ পৰিধান কৰিছিল। বিয়া-সবাহ, বিহু আদি উৎসৱবোৰত সোণ-ৰূপৰ অলংকাৰবোৰ পিন্ধিছিল।
দেউৰী মহিলাসকলে হাতৰ আঙুলিত নানা তৰহৰ সোণ, ৰূপ, তাম আৰু পিতলৰ আঙুঠি পিন্ধিছিল। পুৰুষসকলেও বাখৰ খটোৱা আঙুঠি পিন্ধিছিল। তেনেদৰে খাৰু মহিলাসকলে পৈতিক সম্পত্তি হিচাপে পাইছিল। এযোৰ শকত গোটা খাৰু আৰু এযোৰ চেপেটা পতিয়া খাৰু পিতৃ-মাতৃয়ে প্ৰত্যকজনী জীয়েকৰ নামত গঢ়াই দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। চিৰি খাৰুৰ ব্যৱহাৰ আগতে দেউৰী সমাজত নাছিল। আজিকালিৰ মহিলাই চিৰি খাৰুৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা গৈছে। বিহু, বিয়া, সবাহ আদি উৎসৱত খাম খাৰু, হাচঁমৰা আদি পিন্ধিবলৈ শিকাটো আহোমসকলে অসমত ৰাজত্ব কৰাৰ দিনৰ পৰাই প্ৰচলন হৈছিল। আহোম ৰাজত্বৰ দিনতেই গামখাৰু আৰু হাচঁমৰাৰ ব্যৱহাৰ বহুলভাৰে দেউৰী মহিল‍াই কৰিবলৈ লয়। গামখাৰু আৰু সাচঁমৰাবোৰত সোণ বা ৰূপৰ পানী ঢালি বাখৰ খটোৱা হৈছিল আৰু জুনুকাৰ দৰে শব্দ কৰিবলৈ এইবোৰৰ ভিতৰত সিহৰ বা টিনৰ গুটি ভৰাই লোৱা হৈছিল। দেউৰীসকলৰ মাজত পূৰ্বতে নাকত আৰু ভৰিত অলংকাৰ পৰিধান কৰা নাছিল, বৰ্তমান কোনো কোনো দেউৰী মহিলাই আনক অনুকৰণ কৰি নাকত আৰু ভৰিত অলংকাৰ পিন্ধা দেখা গৈছে, এইটো আনৰ পৰা বুটলি অনা কৃষ্টিৰ ভিতৰত পৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
ব্ৰাজিল
Transport
Coastal shipping links widely separated parts of the country. Bolivia and Paraguay have been given free ports at Santos. Of the 36 deep-water ports, Santos, Itajaí, Rio Grande, Paranaguá, Rio de Janeiro, Sepetiba, Vitória, Suape, Manaus and São Francisco do Sul are the most important.
Demographics
The population of Brazil, as recorded by the 2008 PNAD, was approximately 190 million (22.31 inhabitants per square kilometer), with a ratio of men to women of 0.95:1 and 83.75% of the population defined as urban. The population is heavily concentrated in the Southeastern (79.8 million inhabitants) and Northeastern (53.5 million inhabitants) regions, while the two most extensive regions, the Center-West and the North, which together make up 64.12% of the Brazilian territory, have a total of only 29.1 million inhabitants.
The first census in Brazil was carried out in 1872 and recorded a population of 9,930,478. From 1880 to 1930, 4 million Europeans arrived. Brazil's population increased significantly between 1940 and 1970, due to a decline in the mortality rate, even though the birth rate underwent a slight decline. In the 1940s the annual population growth rate was 2.4%, rising to 3.0% in the 1950s and remaining at 2.9% in the 1960s, as life expectancy rose from 44 to 54 years and to 72.6 years in 2007. It has been steadily falling since the 1960s, from 3.04% per year between 1950–1960 to 1.05% in 2008 and is expected to fall to a negative value of –0.29% by 2050 thus completing the demographic transition.
In 2008, the illiteracy rate was 11.48% and among the youth (ages 15–19) 1.74%. It was highest (20.30%) in the Northeast, which had a large proportion of rural poor. Illiteracy was high (24.18%) among the rural population and lower (9.05%) among the urban population.
Race and ethnicity
In 2007, the National Indian Foundation reported the existence of 67 different uncontacted tribes, up from 40 in 2005. Brazil is believed to have the largest number of uncontacted peoples in the world.
Since the arrival of the Portuguese in 1500, considerable miscegenation between these groups has taken place, in all regions of the country (with European ancestry being dominant nationwide according to the vast majority of all autosomal studies undertaken covering the entire population, accounting for between 65% to 77%). Brazilian society is more markedly divided by social class lines, although a high income disparity is found between race groups, so racism and classism can be conflated. Socially significant closeness to one racial group is taken in account more in the basis of appearance (phenotypes) rather than ancestry, to the extent that full siblings can pertain to different "racial" groups. Socioeconomic factors are also significant, because a minority of pardos are likely to start declaring themselves White or Black if socially upward. Skin color and facial features do not line quite well with ancestry (usually, Afro-Brazilians are evenly mixed and European ancestry is dominant in Whites and pardos with a significant non-European contribution, but the individual variation is great).
The brown population (as multiracial Brazilians are officially called; pardo in Portuguese, also colloquially moreno, or swarthy) is a broad category that includes caboclos (assimilated Amerindians in general, and descendants of Whites and Natives), mulatos (descendants of primarily Whites and Afro-Brazilians) and cafuzos (descendants of Afro-Brazilians and Natives). People of considerable Amerindian ancestry form the majority of the population in the Northern, Northeastern and Center-Western regions. Higher percents of Blacks, mulattoes and tri-racials can be found in the eastern coast of the Northeastern region from Bahia to Paraíba and also in northern Maranhão, southern Minas Gerais and in eastern Rio de Janeiro. From the 19th century, Brazil opened its borders to immigration. About five million people from over 60 countries migrated to Brazil between 1808 and 1972, most of them of Portuguese, Italian, Spaniard, German, Japanese and Middle Eastern origin.
Religion
Brazil possesses a richly spiritual society formed from the meeting of the Roman Catholic Church with the religious traditions of African slaves and indigenous peoples. This confluence of faiths during the Portuguese colonization of Brazil led to the development of a diverse array of syncretistic practices within the overarching umbrella of Brazilian Roman Catholicism, characterized by traditional Portuguese festivities, and in some instances, Allan Kardec's Spiritism (most Brazilian Spiritists are also Christians). Religious pluralism increased during the 20th century, and a Protestant community has grown to include over 15% of the population. The most common Protestant denominations are Pentecostal, Evangelical, Baptist, Seventh-day Adventist, Lutheran and the reformed churches.
Roman Catholicism is the country's predominant faith. Brazil has the world's largest Catholic population. According to the 2000 Demographic Census (the PNAD survey does not inquire about religion), 73.57% of the population followed Roman Catholicism; 15.41% Protestantism; 1.33% Kardecist spiritism; 1.22% other Christian denominations; 0.31% Afro-Brazilian religions; 0.13% Buddhism; 0.05% Judaism; 0.02% Islam; 0.01% Amerindian religions; 0.59% other religions, undeclared or undetermined; while 7.35% have no religion.
However, in the last ten years Protestantism, particularly Pentecostal and/or Evangelical Protestantism, has spread in Brazil, while the proportion of Catholics has dropped significantly. After Protestantism, individuals professing no religion are also a significant group, exceeding 7% of the population in the 2000 census. The cities of Boa Vista, Salvador and Porto Velho have the greatest proportion of Irreligious residents in Brazil. Teresina, Fortaleza, and Florianópolis were the most Roman Catholic in the country. Greater Rio de Janeiro, not including the city proper, is the most Irreligious and least Roman Catholic Brazilian periphery, while Greater Porto Alegre and Greater Fortaleza are in the opposite sides of the lists respectively.
Urbanization
According to IBGE (Brazilian Institute of Geography and Statistics) urban areas already concentrate 84.35% of the population, while the Southeast region remains the most populated one, with over 80 million inhabitants. The largest metropolitan areas in Brazil are São Paulo, Rio de Janeiro, and Belo Horizonte — all in the Southeastern Region — with 19.5, 11.5, and 5.1 million inhabitants respectively. Almost all of the state capitals are the largest cities in their states, except for Vitória, the capital of Espírito Santo, and Florianópolis, the capital of Santa Catarina. There are also non-capital metropolitan areas in the states of São Paulo (Campinas, Santos and the Paraíba Valley), Minas Gerais (Steel Valley), Rio Grande do Sul (Sinos Valley) and Santa Catarina (Itajaí Valley).
Language
Brazilian Portuguese has had its own development, mostly similar to 16th century Central and Southern dialects of European Portuguese (despite a very substantial number of Portuguese colonial settlers, and more recent immigrants, coming from Northern regions, and in minor degree Portuguese Macaronesia), with some influences from the Amerindian and African languages, especially West African and Bantu. As a result, the language is somewhat different, mostly in phonology, from the language of Portugal and other Portuguese-speaking countries (the dialects of the other countries, partly due to the more recent end of Portuguese colonialism in these regions, have a closer connexion to contemporary European Portuguese). These differences are comparable to those between American and British English.
Brazil is the only Portuguese-speaking nation in the Americas, making the language an important part of Brazilian national identity and giving it a national culture distinct from those of its Spanish-speaking neighbors.
In 1990, the Community of Portuguese Language Countries (CPLP), which included representatives from all countries with Portuguese as the official language, reached an agreement on the reform of the Portuguese orthography to unify the two standards then in use by Brazil on one side and the remaining lusophone countries on the other. This spelling reform went into effect in Brazil on 1 January 2009. In Portugal, the reform was signed into law by the President on 21 July 2008 allowing for a 6-year adaptation period, during which both orthographies will co-exist. The remaining CPLP countries are free to establish their own transition timetables.
Minority languages are spoken throughout the nation. One hundred and eighty Amerindian languages are spoken in remote areas and a significant number of other languages are spoken by immigrants and their descendants. In the municipality of São Gabriel da Cachoeira, Nheengatu (a currently endangered South American creole language – or an 'anti-creole', according to some linguists – with mostly Indigenous Brazilian languages lexicon and Portuguese-based grammar that, together with its southern relative língua geral paulista, once was a major lingua franca in Brazil, being replaced by Portuguese only after governmental prohibition led by major political changes), Baniwa and Tucano languages had been granted co-official status with Portuguese. There are significant communities of German (mostly the Brazilian Hunsrückisch, a High German language dialect) and Italian (mostly the Talian, a Venetian dialect) origins in the Southern and Southeastern regions, whose ancestors' native languages were carried along to Brazil, and which, still alive there, are influenced by the Portuguese language. Talian is officially a historic patrimony of Rio Grande do Sul, and two German dialects possess co-official status in a few municipalities.
Learning at least one second language (generally English and/or Spanish) is mandatory for all the 12 grades of the mandatory education system (primary and secondary education, there called ensino fundamental and ensino médio respectively). Brazil is the first country in South America to offer Esperanto to secondary students.
Culture
The core culture of Brazil is derived from Portuguese culture, because of its strong colonial ties with the Portuguese empire. Among other influences, the Portuguese introduced the Portuguese language, Roman Catholicism and colonial architectural styles. The culture was, however, also strongly influenced by African, indigenous and non-Portuguese European cultures and traditions. Some aspects of Brazilian culture were influenced by the contributions of Italian, German and other European as well Japanese and Arab immigrants who arrived in large numbers in the South and Southeast of Brazil. The indigenous Amerindians influenced Brazil's language and cuisine; and the Africans influenced language, cuisine, music, dance and religion.
Brazilian art has developed since the 16th century into different styles that range from Baroque (the dominant style in Brazil until the early 19th century) to Romanticism, Modernism, Expressionism, Cubism, Surrealism and Abstractionism.
Brazilian cinema dates back to the birth of the medium in the late 19th century and has gained a new level of international acclaim in recent years.
Literature
Brazilian literature dates back to the 16th century, to the writings of the first Portuguese explorers in Brazil, such as Pêro Vaz de Caminha, filled with descriptions of fauna, flora and natives that amazed Europeans that arrived in Brazil. Brazil produced significant works in Romanticism — novelists like Joaquim Manuel de Macedo and José de Alencar wrote novels about love and pain. Alencar, in his long career, also treated Indigenous people as heroes in the Indigenist novels O Guarany, Iracema, Ubirajara.
Cuisine
Brazilian cuisine varies greatly by region, reflecting the country's mix of native and immigrant populations. This has created a national cuisine marked by the preservation of regional differences. Examples are Feijoada, considered the country's national dish; and regional foods such as vatapá, moqueca, polenta and acarajé.
Brazil has a variety of candies such as brigadeiros (chocolate fudge balls), cocada (a coconut sweet), beijinhos (coconut truffles and clove) and romeu e julieta (cheese with a guava jam known as goiabada). Peanut is used to make paçoca, rapadura and pé-de-moleque. Local common fruits like açaí, cupuaçu, mango, papaya, cocoa, cashew, guava, orange, passionfruit, pineapple, and hog plum are turned in juices and used to make chocolates, popsicles and ice cream.
Popular snacks are pastel (a pastry), coxinha (chicken croquete), pão de queijo (cheese bread and cassava flour / tapioca), pamonha (corn and milk paste), esfirra (Lebanese pastry), kibbeh (from Arabic cuisine), empanada (pastry) and empada little salt pies filled with shrimps or hearth of palm.
But the everyday meal consist mosty of rice and beans with beef and salad. Its common to mix it with cassava flour (farofa). Fried potatoes, fried cassava, fried banana, fried meat and fried cheese are very often eaten in lunch and served in most typical restaurants.
The national beverage is coffee and cachaça is Brazil's native liquor. Cachaça is distilled from sugar cane and is the main ingredient in the national cocktail, Caipirinha.
Sports
The most popular sport in Brazil is football. The Brazilian national football team is ranked among the best in the world according to the FIFA World Rankings, and has won the World Cup tournament a record five times.
Volleyball, basketball, auto racing, and martial arts also attract large audiences. Brazil men's national volleyball team, for example, currently holds the titles of the World League, World Grand Champions Cup, World Championship and the World Cup.
Brazil has hosted several high-profile international sporting events, including UFC 134, the 1950 FIFA World Cup and has been chosen to host the 2014 FIFA World Cup. The São Paulo circuit, Autódromo José Carlos Pace, hosts the annual Grand Prix of Brazil.
São Paulo organized the IV Pan American Games in 1963, and Rio de Janeiro hosted the XV Pan American Games in 2007. On 2 October 2009, Rio de Janeiro was selected to host the 2016 Olympic Games, the first to be held in South America and second in Latin America after Mexico City. Further, the country hosted the FIBA Basketball World Cups in 1954 and 1963. At the 1963 event, the Brazil national basketball team won one of its two world championship titles.
In May 2010 Brazil launched TV Brasil Internacional, an international television station, initially broadcasting to 49 countries. Luiz Inácio Lula da Silva, former President of Brazil, described its aim as "presenting Brazil to the world."
-->
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দক্ষিণ আমেৰিকাৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
কাঞ্জি
কাঞ্জি (漢字; ) বা কান-জি হ'ল জাপানী ভাষাত ব্যৱহৃত, চীনা ভাষাৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা ইডিয়'গ্ৰাফিক চিহ্ন। এই চিহ্নসমূহ আধুনিক জাপানী ভাষাত হিৰাগানা আৰু কাটাকানাৰ সৈতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
নাম
জাপানী ভাষাৰ কাঞ্জিয়ে প্ৰকৃততে 'হান-চীনা' চিহ্ন বুজাই। চীনা ভাষাত হাঞ্জিৰ বাবে যি চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হয়, জাপানী ভাষাত হাঞ্জিৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যি ।}}).
কাঞ্জিৰ সংখ্যা
ঠিক চীনা চিহ্নসমূহৰ দৰেই জাপানী কাঞ্জিৰ সংখ্যা কিমান, ক'ব পৰা নাযায়। জাপানৰ ডাই কান-ৱা জিটেনত ৫০,০০০টা কাঞ্জি চিহ্ন প্ৰকাশ পাইছিল, পিচে চীনৰ ঝংঘুৱা জিহাইত ৮৫,০০০টা কাঞ্জি চিহ্ন প্ৰকাশ পাইছিল। প্ৰায়বোৰ চিহ্নই বহুলভাৱে প্ৰচলিত নহয়, কিছু পুৰণি ভাষাতহে অধিক ব্যৱহৃত।
২০০০ৰ পৰা ৩০০০ কাঞ্জি চিন সাধাৰণতে ব্যৱহৃত, আন কেইহাজাৰমান বিশেষ কোনো উপলক্ষত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মুঠ ১৩০০০ কাঞ্জি চিহ্ন কাঞ্জিৰ বাবে জাপানী ঔদ্যোগিক মানত ব্যৱহৃত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:লিপি
ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱে
ইষ্টাৰ্ণ বেংগল (Eastern Bengal Railway, চমুকৈ EBR) ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ আৰম্ভণি কালৰ এটা ৰেল কোম্পানী আছিল আৰু ই ১৮৫৭ৰ পৰা ১৯৪২লৈ বংগ আৰু অসমত ৰেলসেৱা আগবঢ়াইছিল।
ইতিহাস
প্ৰশাসনিক, সামৰিক আৰু ব্ৰিটিছ বাণিজ্যৰ প্ৰসাৰৰ বাবে ব্ৰিটিছে ভাৰতত ৰেলসেৱা প্ৰচলন কৰিছিল। ১৮৫৭ চনত লণ্ডনত ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱে কোম্পানী গঠন কৰা হয়। প্ৰায় একে সময়তে আন দুটা কোম্পানী- ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী আৰু গ্ৰেট ইণ্ডিয়ান পেনিনচুলাৰ কোম্পানীয়ে ইষ্ট ইণ্ডিয়াৰ সৈতে ক্ৰমে হাওৰাৰ পৰা ৰাণীগঞ্জলৈ আৰু মুম্বাইৰ পৰা কল্যাণলৈ পৰীক্ষামূলক ৰেলপথ বহুৱাবলৈ চুক্তিপত্ৰ কৰিছিল।
১৮৫৮ৰ ৩০ জুলাইত ইষ্ট বেংগল ৰেলৱেই ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সৈতে কলকাতাৰ হগলী নদীৰ পূবপাৰৰ পৰা (বৰ্তমানৰ শিয়ালদহ ষ্টেচন) ৰাণাঘাট, দৰ্শনা, পোৰাদাহা হৈ গঙ্গাৰ উপনৈ গৰাই নদীৰ পাৰত অৱস্থিত কুষ্টিয়ালৈ (বৰ্তমান বাংলাদেশত) এটা ৰেলপথ বহুৱাবলৈ চুক্তিবদ্ধ হয়। প্ৰস্তাৱিত ৰেলপথটোৰ দৈৰ্ঘ আছিল ১১০ মাইল আৰু সাম্ভাব্য খৰচ প্ৰায় ১ মিলিয়ন পাউণ্ড ষ্টাৰ্লিং বুলি নিৰ্দ্ধাৰণ কৰা হৈছিল। কলকাতাৰ পৰা চম্পাহাটীলৈ প্ৰথম অংশ ৰেলপথ ১৮৬২ৰ জানুৱাৰীত সমাপ্ত হয়। ১৮৬২ৰ নবেম্বৰ মাহত ৰেলপথটো মুকলি কৰা হয়। ১৮৬৪ত আধা কিঃমিঃৰ এটা চুটি শাখা ৰেলপথ কুষ্টিয়াৰ পৰা গৰাই নদীৰ বন্দৰলৈ নিৰ্মাণ কৰা হয়। ১৮৬৫ত কুষ্টিয়াৰ পৰা গঙ্গা আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সংগমস্থলত অৱস্থিত গোৱালন্দলৈ ৰেলপথ সম্প্ৰসাৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। ১৮৭০ৰ ৩১ ডিচেম্বৰত ভাইচৰয় লৰ্ড মেয়োই ৰেলপথচোৱা উদ্বাধন কৰে। ১৯০২ত ইয়াক অসমৰ ধুবুৰীলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয়।
১৮৭৪ৰ পৰা ১৯৭৯ৰ ভিতৰত "নৰ্থ বেংগল ষ্টেট ৰেলৱে"ই পদ্মা নদীৰ উত্তৰপাৰে অৱস্থিত চাৰাঘাটৰ পৰা চান্তাহাৰ, পাৰ্বতীপুৰ হৈ চিলাহাটীলৈ এটা ২৫০ কিঃমিঃ দীঘল মিটাৰগ'জ ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰে আৰু ১৮৮১ত ইয়াক শিলিগুৰিলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয়। পাৰ্বতীপুৰৰ পৰা দুটা শাখা পথো নিৰ্মাণ কৰা হয়- এটা পূবে কওনিয়ালৈ আৰু আনটো পশ্চিমে দিনাজপুৰলৈ। একেসময়তে কলকাতাৰ পৰা কুষ্টিয়ালৈ নিৰ্মাণ কৰা ব্ৰজগ'জ ৰেলপথটো পোৰাদাহ ষ্টেচনৰ পৰা পদ্মাৰ দক্ষিণপাৰৰ দামুকদিয়াঘাটলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰে। দামুকদিয়াঘাট আৰু চাৰাঘাটৰ মাজত যাত্ৰীসকলে পদ্মানদী ইপাৰ-সিপাৰ হবলৈ ৰেলবিভাগে নিজা ফেৰীৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল।
১৮৮৪ৰ ১ জুলাইত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে ইষ্ট বেংগল ৰেলৱেক নিজৰ হাতলৈ নিয়ে আৰু ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ষ্টেট ৰেলৱে নামাকৰণ কৰে। ১৮৮৫ত ঢাকা ষ্টেট ৰেলৱে নামেৰে মূলতঃ নাৰায়ণগঞ্জৰ নদীবন্দৰলৈ আৰু তাৰপৰা নদীপথেৰে কলকাতালৈ মৰাপাট কঢ়িয়াই নিয়াৰ উদ্দেশ্যে নাৰায়ণগঞ্জ-ঢাকা-মইমনসিঙৰ মাজত ১৪৪ কিঃমিঃ দীঘল এটা মিটাৰগজ (১০০০ মিলিমিটাৰ বহল) ৰেলপথ মুকলি কৰা হয়। ১৮৮৭ত উন্নত ব্যৱস্থাপনাৰ লক্ষ্যৰে নৰ্দাৰ্ন বেংগল ষ্টেট ৰেলৱে, ঢাকা ষ্টেট ৰেলৱে আৰু কউনিয়াৰ পৰা কুৰিগ্ৰামলৈ (ধাৰলা) থকা নেৰ'গেজ (৭৬২ মিলিমিটাৰ বহল) ৰেলপথচোৱা ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱেত চামিল কৰা হয়।
১৯৪২চনত আসাম বেংগল ৰেলৱেৰ সৈতে ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱেক নতুনকৈ গঠন কৰা বেংগল এণ্ড আসাম ৰেলৱে ত চামিল কৰা হয়।
ৰেলপথ
ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱেই ১৮৬২ত কলকাতাৰ পৰা কুষ্টিয়ালৈ প্ৰথমটো ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰে। (বৰ্তমানৰ শিয়ালদহ-ৰাণাঘাট লাইন, লালগোলা-গেডে শাখা লাইন আৰু বাংলাদেশৰ অন্তৰ্গত চিলাহাটী-পাৰ্বতীপুৰ-সান্তাহাৰ-দৰ্শনা লাইনে সামৰি লৈছে। ) ১৮৬৫ত ইয়াত গোৱালন্দ ঘাটলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয়। ১৯০২লৈ ইয়াক অসমৰ ধুবুৰীলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয়।
১৮৮৭ত হুগলী নদীৰ ওপৰত, বাণ্ডেল আৰু নৈহাটী ষ্টেচনৰ মাজত জুৱিলী দলং নিৰ্মাণ কৰা হ'ল আৰু এনেকৈয়ে হুগলী নদীৰ পূবপাৰে ৰেলসেৱা আগবঢ়োৱা ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱে আৰু পশ্চিমপাৰে ৰেলসেৱা আগবঢ়োৱা ইষ্ট ইণ্ডিয়ান ৰেলৱে সংযোজিত হৈ পৰিল। কেলকাট্টা চ'ৰ্ড ৰেলৱেই (Calcutta Chord Railway) ১৯৩২ত ৱিলিংদন দলঙৰ ওপৰেৰে দমদম আৰু দানকুনি ষ্টেচনৰ মাজত ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰিলে। পিছলৈ ৱিলিংদন দলঙৰ নাম বিবেকানন্দ সেতু কৰা হৈছিল।
মুক্ত জলপ্ৰৱাহত বাধা
পূৰ্ববংগৰ বৃহৎ জলাশয় আৰু দ অঞ্চলৰ মাজেৰে ওখ ঢাপ তুলি ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰাৰ ফলত পানীৰ মুক্ত প্ৰৱাহ বাধাগ্ৰস্থ হৈছিল। ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱে বিষয়ক এক চমু অধ্যয়ণত বৰ্তমান বাংলাদেশৰ ৰাজশাহী বিভাগৰ (জিলা) জলাধাৰ ৰেলপথে কেনেকৈ অস্থিৰ কৰি তুলিছিল, চলন বিলৰ ক্ষেত্ৰতে উন্মীলিত হৈ পৰিছিল। কুৰি শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভতে কলকাতা-শিলিগুৰি মুখ্য ৰেলপথে চলন বিলক পশ্চিমদিশত আৰু সান্তাহাৰ-কউনিয়া ৰেলপথে উত্তৰ দিশত আৱদ্ধ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। বিভিন্ন নদী আৰু জানসমূহে বিলখনক পৰিপুষ্ট কৰা স্বাভাৱিক প্ৰক্ৰিয়াটো ই বাধাগ্ৰস্থ কৰিছিল। আনহাতে দক্ষিণ-পূবদিশত বিলখনৰ জল-নিষ্কাষণ প্ৰক্ৰিয়াটোত চিৰাজগঞ্জ শাখা ৰেলপথটোৱে কু-প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰেল পৰিবহণ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিলুপ্ত ৰেল কোম্পানী শ্ৰেণী:বাংলাদেশ শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ শ্ৰেণী:অসমৰ পৰিবহণ
লেবাং বুমানি নৃত্য
লেবাং বুমানি নৃত্য(Labang Bumani Dance) ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ অধিবাসী ত্ৰিপুৰী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰচলিত এক কৃষিভিত্তিক নৃত্য৷ “লেবাং’’ মানে ত্ৰিপুৰী ভাষাত এবিধ পতংগ যিয়ে ঝুম খেতিৰ উৎপাদিত শস্য নষ্ট কৰে৷ “বুমা’’ মানে কৌশল কৰি ধৰা৷ অৰ্থাৎ কৌশলপূৰ্ণভাবে লেবাং পোক ধৰাই লেবাংবুমানি৷ শস্যৰ লগত জড়িত কাৰণে ইয়াক কৃষিভিত্তিক নৃত্য বোলা হয়৷ অতীজতে ঝুম খেতিৰ পৰা পোকবিধ আঁতৰাবলৈ যুৱক-যুৱতীসকলে হাতত দুডালকৈ বাঁহৰ লাঠি লৈ অভিযান চলাইছিল৷ যুৱতীসকলে তললৈ সৰি পৰা পোকবোৰ ধৰিছিল৷ যিমানেই বেছি পোক ধৰিব পাৰে শস্য সিমানেই বেছি ভাল হয় বুলি বিশ্বাস৷ ইয়াৰ অনুকৰণতে পিছলৈ ইয়াক নৃত্য হিচাপে ধৰা হ’ল আৰু বৰ্তমান ই ত্ৰিপুৰাৰ অন্যতম বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ নৃত্য৷
নৃত্যশৈলী
কৃষিভিত্তিক এই লেবাংবুমানি নৃত্য ল’ৰা আৰু ছোৱালী উভয়েই অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু হাতত বাঁহৰ টকা লৈ নৃত্য কৰে৷ আধুনিক ৰূপত মুঠ ১৩ টা ভংগী আছে৷ প্ৰথম ভংগীত আঠজন যুৱক দুহাতত বাঁহৰ লাঠি লৈ নৃত্যস্থলীত প্ৰৱেশ কৰি চাৰিওপিনে ঘূৰি ঘূৰি লাঠি বজাই বজাই শেষত দুটা শাৰীত বহি হাতৰ লাঠি বজাই থাকে৷ দ্বিতীয় ভংংগীত যুৱকসকলে হাতৰ লাঠি কাষত থৈ পতংগৰ সন্ধান কৰে আৰু হঠাৎ পতংগ দেখাৰ দৰে চকুৱে মুখে অভিনয় ফুটাই তোলে৷ তৃতীয় ভংগীত আঠগৰাকী যুৱতীয়ে এখন হাতত পোক এটা লৈ কৰাৰ দৰে অভিনয় কৰি দৌৰি নৃত্যস্থলীত প্ৰৱেশ কৰে৷ চতুৰ্থ ভংগীত যুৱকসকলে হাতৰ লাঠি তুলি বজাই পতংগবোৰক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু ছোৱালীবোৰে পতাকহস্ত মুদ্ৰাৰে তলৰ পৰা পতংগ বুটলি লোৱাৰ অভিনয় কৰে৷ পঞ্চম ভংগীত যুৱতীসকলে যুৱকসকলৰ কাষলৈ গৈ দেহ বেঁকা কৰি দূৰৈত পতংগ দেখুৱায়৷ ষষ্ঠ ভংগীত যুৱকসকল উঠে আৰু লাঠি বজাই থাকে, যুৱতীসকলে মূৰ তল কৰি পদ সঞ্চালন কৰি থাকে৷ সপ্তম ভংগীত যুৱক-যুৱতীসকলে জঁপিয়াই জঁপিয়াই পতংগ ধৰা অভিনয় কৰে৷ এই অংশত কেতিয়াবা দুটা শাৰী, কেতিয়াবা চাৰিটা শাৰী আৰু কেতিয়াবা গোলকৈ ঘূৰি ঘূৰি জঁপিয়াই থাকে৷ অষ্টম ভংগী যুৱকসকলৰ দুটা শাৰীৰ মাজত যুৱতীসকলেও দুটা শাৰীত থিয় হৈ মুখৰ ওচৰলৈ মুখ নি কাণে কাণে কিবা কোৱাৰ দৰে কৰে৷ নৱম ভংগীত যুৱতীসকলে মাটিত বহি পোক ধৰে, যুৱকসকলে ঘূৰি ঘূৰি হাতৰ লাঠি বজাই থাকে৷ দশম ভংগীত যুৱকযুৱতীসকলে দুটা শাৰীত থিয় হৈ ভৰিবোৰ আগলৈ পিছলৈ কৰি থাকে৷ একাদশ ভংগীত যুৱকসকলে শৰীৰ বেঁকা কৰি এবাৰ সোঁৱে এবাৰ বাঁৱে তিনিবাৰকৈ লাঠি বজায় আৰু যুৱতীসকলে একেই তালত চাপৰি মাৰে৷ দ্বাদশ ভংগীত যুৱকৰ দুই শাৰীৰ মাজত যুৱতীসকলে দুটা শাৰী কৰি আনন্দ প্ৰকাশক নৃত্য কৰে৷ ত্ৰয়োদশ ভংগীত যুৱক আৰু যুৱতীসকল দুটা শাৰীত থিয় দি যুৱতীসকলে হাতত পোক মুঠি মাৰি ধৰাৰ ভংগী কৰি পদ সঞ্চালন কৰে আৰু যুৱকসকলে হাতৰ লাঠি বজাই বজাই নৃত্যস্থলীৰ পৰা প্ৰস্থান কৰে৷ লেবাংবুমানি নৃত্যত যথেষ্ট অভিনয় পাৰদৰ্শিতাৰ প্ৰয়োজন হয়৷ কাৰণ ঝুম খেতিত পোক ধৰা কাৰ্যক নৃত্য আৰু অভিনয়ৰ মাধ্যমেৰে তুলি ধৰা হয়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
সুস্থিত বৰ্মা
সুস্থিত বৰ্মা (Susthita Varman) কামৰূপ ৰাজ্যৰ বৰ্মণ ৰাজবংশৰ একাদশতম ৰজা আছিল। তেওঁক শ্ৰী-মৃগাঙ্ক নামেৰেও জনা গৈছিল। এওঁ স্থিত বৰ্মা আৰু নয়নাদেৱীৰ পুত্ৰ আছিল। এওঁ ৫৯০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৫৯৫ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁৰ পিছত সুপ্ৰতিষ্ঠিত বৰ্মা উত্তৰাসুৰী হিচাপে ৰাজ সিংহাসনত বহিছিল।
বাই-কিউৰিয়াছ
বাই-কিউৰিয়াছ হৈছে এনে এক ঘটনা য'ত সাধাৰণতে এজন স্ব-চিনাক্ত বিপৰীতকামী ব্যক্তিয়ে তেওঁৰ যৌন সংগীৰ বিপৰীত লিংগৰ ব্যক্তিৰ সৈতে যৌন কাৰ্য্যকলাপত লিপ্ত হোৱাৰ বিষয়ে কৌতূহলী বা মুক্ত। এই শব্দটো কেতিয়াবা বিষমযৌনতা আৰু উভকামিতাৰ মাজৰ যৌন অভিমুখৰ এক বহল ধাৰাবাহিকতাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এনে ধাৰাবাহিকতাত বেছিভাগেই বিপৰীতকামী বা বেছিভাগ সমকামী ব্যক্তি অন্তৰ্ভুক্ত, কিন্তু এইসকলে উভকামী বুলি চিনাক্ত নকৰাকৈয়ে আত্মচিনাক্ত কৰিব পাৰে। হেটেৰ'ফ্লেক্সিবল আৰু হ'ম'ফ্লেক্সিবল শব্দদুটা মূলতঃ বাই-কিউৰিয়াচ লোকৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰা হয় যদিও কোনো কোনো লেখকে হেটেৰ'ফ্লেক্সিবিলিটি আৰু হ'ম'ফ্লেক্সিবিলিটিক বাই-কিউৰিয়াচ পৰিচয়ৰ দ্বাৰা বুজোৱা "যৌনতাৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰাৰ ইচ্ছা"ৰ অভাৱৰ বাবে পৃথক বুলি অভিহিত কৰে। উভকামী আৰু বাই-কিউৰিয়াচৰ মাজৰ পাৰ্থক্যটো হ’ল উভকামী মানুহে ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰ ভিত্তিত দুয়োটা লিংগৰ প্ৰতি যৌন আকৰ্ষণ হোৱাটো জানে। বাই-কিউৰিয়াচ মানুহে নিজৰ যৌনতাৰ সম্পৰ্কে সচেতন নোহোৱাকৈয়ে যৌন জীৱন উপভোগ কৰি আছে।
ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
মেৰিয়াম-ৱেবষ্টাৰৰ মতে ১৯৮৪ চনৰ পিছত এই শব্দটো জনপ্ৰিয় হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে যদিও দ্য নিউ পাৰ্ট্ৰিজ ডিকচনেৰী অৱ স্লেং এণ্ড আনকনভেনচনেল ইংৰাজী আৰু অক্সফৰ্ড ডিকচনেৰীজৰ লেক্সিকোৱে দাবী কৰে যে এই শব্দটো ১৯৯০ চনত উদ্ভাৱন কৰা হৈছিল। ডিকচনেৰী ডট কমৰ মতে, এই শব্দটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৮৫ চনৰ ভিতৰত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:এলজিবিটি
যশপাল ভাট্টি
যশপাল ভাট্টি (Jaspal Singh Bhatti; ৩ মাৰ্চ ১৯৫৫ – ২৫ অক্টোবৰ ২০১২) আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় কৌতুক শিল্পী, প্ৰযোজক আৰু পৰিচালক। সাধাৰণ জনতাৰ বিভিন্ন সমস্যাৰাজি কৌতুকৰ মাধ্যমেৰে উপস্থাপন কৰি জনপ্ৰিয় হৈ পৰা যশপাল ভাট্টি নব্বৈৰ দশকৰ দুখন বিখ্যাত হাস্য বংগ্য ধাৰাবাহিক "ফ্লপ শ্ব'" আৰু "উল্টা পুল্টাৰ" বাবে বিখ্যাত হৈ পৰে। ২৫ অক্টোবৰ ২০১২ত এইগৰাকী কৌতুক শিল্পীৰ এক পথ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু হয়।
জন্ম
১৯৫৫ চনৰ ৩ মাৰ্চ পঞ্জাবৰ অমৃতসৰৰ এক ৰাজপুট শিখ পৰিয়ালত যশপাল ভাট্টিৰ জন্ম হয়। চণ্ডীগড়ৰ পঞ্জাব অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকতা বিভাগৰ স্নাতক যশপাল ভাট্টি মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰি থকা কালত "দ্য নন্‌ছেন্স ক্লাব"ৰ দৰে বিভিন্ন বাটৰ নাটসমূহৰ বাবে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। তেওঁৰ বেছিভাগ নাটেই মূলতঃ আছিল সমাজত চলি থকা দুৰ্নীতি ভ্ৰষ্টাচাৰ সমূহৰ বিপক্ষে প্ৰতিবাদ। যশপাল ভাট্টি চণ্ডীগড়ৰ পৰা প্ৰকাশিত "দা ট্ৰিবিউন" কাকতখনৰ এগৰাকী কাৰ্টুনিষ্ট হিচাবেও আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল।
ফ্লপ শ্ব'
নব্বৈৰ দশকৰ দূৰদৰ্শনৰ কম বাজেটৰ হাস্য বংগ্য ধাৰাবাহিক ‘ফ্লপ শ্ব’ৰ বাবে যশপাল ভাট্টি বিখ্যাত হৈ পৰে। তেওঁৰ পত্নী সবিতা ভাট্টিয়ে প্ৰযোজনা কৰা এই ধাৰাবাহিকখন আছিল মাথোঁ দহটা খণ্ডৰ। তথাপিও ধাৰাবাহিকখন আজিও দূৰদৰ্শনপ্ৰেমী দৰ্শকৰ বাবে চিৰসেউজ ।
পৰৱৰ্তী কৰ্মৰাজী
ভাট্টিয়ে পিছলৈ দূৰদৰ্শনৰ বাবে জনপ্ৰিয় টেলিভিছন চিৰিজ "উল্টা পুল্টা" আৰু "নন্‌চেন্স প্ৰাইভেট লিমিটেড" পৰিচালনা কৰাৰ লগতে অভিনয় কৰে। ১৯৯৯ চনত পঞ্জাব আৰক্ষীৰ বিষয়ে ব্যঙ্গ কাহিনীৰে "মাহৌল থিক হেই" আছিল পঞ্জাবী ভাষাত তেখেতৰ পৰিচালনাত প্ৰথম পূৰ্ণাঙ্গ বোলছবি। ইয়াৰ বাহিৰে তেখেতে " আ অব লৌত চলে", "ফানা", "কই মেৰে দিল চে পুচে", "কুচ মিঠা হো যায়ে" আদি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে।
চাব টিভিৰ অনুষ্ঠান "কমেডী কা কিং কৌন"ত তেখেতে দিব্যা দত্তৰ লগত বিচাৰকৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ২০০৮ চনত ষ্টাৰ প্লাছ চেনেলৰ নৃত্য অনুষ্ঠান "নাছ বলিয়ে" যশপাল ভাট্টিয়ে তেখেতৰ পত্নীৰ লগত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
যশপাল ভাট্টিয়ে ম'হালিত এখন চলচ্চিত্ৰ প্ৰশিক্ষণ বিদ্যালয় আৰু ষ্টুডিঅ' স্থাপন কৰিছিল। ২০০৯ চনত এই বিদ্যালয়ৰ পৰা ছোৱালীৰ ভ্ৰুণ হত্যাৰ ওপৰত নিৰ্মিত এনিমেচন চলচ্চিত্ৰ "নন্‌হী চিড়িয়া"ই এড্‌ভাণ্টেজ ইণ্ডিয়াত দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰে।
প্ৰথম "গ'ল্ডেন কে'লা বঁটা" অনুষ্ঠানত যশপাল ভাট্টিয়ে জীৱনযোৰা সাধনাৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
২৪ মাৰ্চ ১৯৮৫ চনত যশপাল ভাট্টি, সবিতা ভাট্টিৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। পৰিয়ালৰ অইন সদস্যসকলৰ ভিতৰত – পুত্ৰ যশৰাজ ভাট্টি আৰু জীয়ৰী ৰাবিয়া ভাট্টি।
মৃত্যু
২০১২ চনৰ ২৫ অক্টোবৰত যশপাল ভাট্টিৰ এক পথ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু হয়। সেই সময়ত তেখেতে ভাটিণ্ডাৰ পৰা জলন্ধৰলৈ তেখেতৰ বোলছবি "পাৱাৰ কাট"ৰ প্ৰচাৰৰ বাবে পুত্ৰ যশৰাজ আৰু অভিনেত্ৰী সুৰিলী গৌতমৰ লগত গৈ আছিল। মূৰত গুৰুতৰ আঘাত পোৱা ভাট্টিক জলন্ধৰৰ এখন চিকিৎসালয়লৈ নিয়া হয় যদিও চিকিৎসকে তেখেতক মৃত ঘোষণা কৰে। তেখেতক চণ্ডীগড়ত সমাধিস্থ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
প্ৰশান্ত মহাসাগৰ
right|thumb|300px|প্ৰশান্ত মহাসাগৰ
প্ৰশান্ত মহাসাগৰ (Pacific Ocean; Mare Pacificu) হৈছে পৃথিৱীৰ বৃহত্তম মহাসাগৰ। ই দক্ষিণে এণ্টাৰ্কটিকা পৰ্যন্ত বিস্তৃত; পশ্চিমে এছিয়া আৰু অষ্ট্ৰেলিয়া আৱৰা; আৰু ইয়াৰ পূবত আছে দুই আমেৰিকা মহাদেশ। প্ৰশান্ত মহাসাগৰ আয়তন ১৬৫.২ মিলিয়ন বৰ্গকিলোমিটাৰ (৬৪.১ মিলিয়ন বৰ্গমাইল), যি পৃথিৱী পৃষ্ঠৰ প্ৰায় ৩২%, সমস্ত জলভাগৰ ৪৬%। এয়া পৃথিৱীৰ সমস্ত ভূ-ভাগৰ আয়তনতকৈ অধিক।
বিষুৱ ৰেখাই প্ৰশান্ত মহাসাগৰক দুভাগত বিভক্ত কৰিছে: উত্তৰে উত্তৰ প্ৰশান্ত মহাসাগৰ আৰু দক্ষিণে দক্ষিণ প্ৰশান্ত মহাসাগৰ।
দেশসমূহ
''1 The status of Taiwan is disputed. For more information, see political status of Taiwan.''
সাগৰীয় দ্বীপসমূহ
প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ সীমাৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণকৈ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা দ্বীপসমূহক তিনিটা মূল গোটত ভাগ কৰিব পাৰি- মাইক্ৰ’নেছিয়া (Micronesia), মেলানেছিয়া ( Melanesia) আৰু পলিনেছিয়া (Polynesia)। মাইক্ৰনেছিয়া বিষুৱৰ উত্তৰে আৰু ইণ্টাৰনেশ্যনেল ডেট লাইন ( International Date Line) পশ্চিমে অৱস্থিত। ইয়াত মাৰিয়ানা দ্বীপপূঞ্জ ( Mariana Islands), কেৰ’লিন দ্বীপপূঞ্জ (Caroline Islands) আৰু মাৰ্শেল দ্বীপপূঞ্জ (Marshall Islands) অৱস্থিত।
মেলানেছিয়াৰ ভিতৰত গ্ৰিণলেণ্ডৰ পিছতে বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ দ্বীপ নিউগিনি (New Guinea) অৱস্থিত। মেলানেছিয়া গোটত থকা অন্যান্য উল্লেখযোগ্য দ্বীপবোৰ হৈছে- বিছমাৰ্ক (Bismarck Archipelago), চ’ল’ম’ন দ্বীপপূঞ্জ (Solomon Islands), ছাণ্টা ক্ৰুজ (Santa Cruz), ভানুৱাটো (Vanuatu), ফিজি (Fiji) and নিউ কেলিড’নিয়া (New Caledonia)।
আটাইতকৈ বৃহৎ দ্বীপৰ সমষ্টি পলিনেছিয়া উত্তৰে হাৱাইৰ পৰা নিউজিলেণ্ডলৈকে বিস্তৃত হৈ আছে।
প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ দ্বীপসমূহ মূলত: চাৰিপ্ৰকাৰৰ - continental islands, high islands, coral reefs আৰু uplifted coral platforms
চেন্নাই গাণিতীয় প্ৰতিষ্ঠান
চেন্নাই গাণিতীয় প্ৰতিষ্ঠান (Chennai Mathematical Institute) হৈছে ভাৰতবৰ্ষৰ চেন্নাইত অৱস্থিত এটা শিক্ষা আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান। এই প্ৰতিষ্ঠানটো প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল ১৯৮৯ চনত, SPIC বিজ্ঞান ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা। অংকশাস্ত্ৰৰ উচ্চ পৰ্যায়ৰ গৱেষণাৰ উপৰি ইয়াত পদাৰ্থ বিজ্ঞান, গণিত বিজ্ঞান আৰু সাংগণনিক বিজ্ঞানৰ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰমৰ ব্যৱস্থা আছে। এই প্ৰতিষ্ঠানটো মুখ্যতঃ বীজগণিতীয় জ্যামিতিৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাৰ বাবে বিখ্যাত।
পোনপ্ৰথমে এই প্ৰতিষ্ঠানটো চেন্নাইৰ টি নগৰত আছিল যদিও পাছত চিৰুচেৰীৰ কেম্পাছলৈ ২০০৫ চনৰ অক্টোবৰত সলনি হয়।
২০০৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত UGC Act 1956 ৰ Section 3 ৰ অধীনত প্ৰতিষ্ঠানটোৱে ডীমড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰ্যায় লাভ কৰে।
ইতিহাস
এই প্ৰতিষ্ঠানটো পোনপ্ৰথমে স্কুল অৱ মেথমেটিকছ হিচাপে ১৯৮৯ চনত SPIC ছায়েন্স ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। ১৯৯৬ চনত প্ৰতিষ্টানটো এটা স্বাধীন প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে আৰু ইয়াৰ নাম সলনি কৰাই SPIC মেথমেটিকেল ইনষ্টিটিউট কৰা হয়। ১৯৯৮ চনত পুনৰ ইয়াৰ নাম সলনি কৰাই বৰ্তমানৰ নাম ৰখা হয়।
জন্মলগ্নৰে পৰাই ইয়াত গণিত আৰু সাংগণনিক বিজ্ঞান বিষয়ত পি এইচ ডি ডিগ্ৰীৰ ব্যৱস্থা আছিল। ১৯৯৮ চনত ইয়াত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
২০১০ চনৰ পৰা ইয়াত ইয়াৰ অধ্যাপকসকলৰ অধীনত বিভিন্ন বিষয়ৰ গৱেষণা কৰিবলৈ ভাৰতৰ ৩০জন ছাত্ৰক ফেলশ্বিপ প্ৰদানৰ প্ৰক্ৰিয়াটো আৰম্ভণি কৰা হয়।
পাঠ্যক্ৰম
ইয়াত সাংগণনিক বিজ্ঞান, গণিত আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞানত পি এইচ ডিগ্ৰীৰ ব্যৱস্থা আছে। শেহতীয়াকৈ ইয়াত অংশকালীন হিচাপে পি এইচ ডিগ্ৰীৰ বাবে কৰিবলৈও ব্যৱস্থা ৰখা হৈছে। তদুপৰি পদাৰ্থ বিজ্ঞান, গণিতৰ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ ব্যৱস্থা আছে। প্ৰত্যেক শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰৰ সংখ্যা ৫ ৰ পৰা ২৫ আৰু সৰ্বমুঠ ছাত্ৰ প্ৰায় ১০০-১২৫ আৰু অধ্যাপক ৪০ ৰ পৰা ৫০ জন।
নামভৰ্তিৰ প্ৰক্ৰিয়া
এক সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ৰ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাৰ যোগেদি প্ৰত্যেকটো বিষয়ৰ নামভৰ্তিকৰণ প্ৰক্ৰিয়া হয়। প্ৰত্যেক বৰ্ষৰ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা মাৰ্চৰ ভিতৰত বিজ্ঞাপন প্ৰকাশ হয়। মে' মাহৰ শেষৰ ফালে প্ৰৱেশ পৰীক্ষাটো অনুষ্ঠিত হয় আৰু জুনৰ শেষলৈ ফলাফল প্ৰকাশ হয়।
যিসকল ছাত্ৰই সৰ্বভাৰতীয় গণিত অলিম্পিয়াড পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় তেওঁলোকৰ বাবে গণিত আৰু সাংগণনিক বিজ্ঞান বিষয়ৰ স্নাতক পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে পোনপতীয়া নামভৰ্তিৰ সুযোগ থাকে। আনহাতে সৰ্বভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞান অলিম্পিয়াডৰ উত্তীৰ্ণ সকলৰ বাবে পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ স্নাতক পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰমত এই ব্যৱস্থা উপলব্ধ। অৱশ্যে এই সুবিধাৰ বাবে ছাত্ৰসকলে মাৰ্চ মাহত নিজাকৈ আবেদন কৰা জৰুৰী।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
মানবেন্দ্ৰ নাথ ৰয়
মানবেন্দ্ৰ নাথ ৰয় (Manabendra Nath Roy) আন্তৰ্জাতিক কমিউনিষ্ট আন্দোলনৰ এগৰাকী অগ্ৰণী নেতা আছিল। বিংশ শতাব্দীৰ কুৰি দশকত সুদূৰ লেটিন আমেৰিকা আৰু চীন আদি দেশত গৈ মানবেন্দ্ৰ নাথ ৰয়ে কমিউনিষ্ট আন্দোলনৰ বিশ্বব্যাপী প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ ক্ষেত্ৰত যি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল তাৰ বাবে আজিও বিশ্বৰ সেইসমূহ কমিউনিষ্ট দেশত তেওঁ স্মৰণীয় হৈ ৰৈছে। স্বাধীনতা-উত্তৰ ভাৰততো মানবেন্দ্ৰ নাথে শোষিত জনগণৰ মুক্তিৰ হকেই কাম কৰি গৈছিল।
জন্ম
১৮৮৭ চনত ২১ মাৰ্চ তাৰিখে পশ্চিমবঙ্গৰ ২৪ পৰগণা জিলাৰ আৰবালিয়া গাঁৱত জন্ম গ্ৰহণ কৰা মানেবেন্দ্ৰ নাথৰ প্ৰকৃত নাম আছিল নৰেন্দ্ৰ নাথ ভাট্টাচাৰ্য্য। তেওঁৰ দেউতাক দীনবন্ধু ভট্টাচাৰ্য্য সেই ঠাইৰে স্থানীয় বিদ্যালয় এখনৰ সংস্কৃত ভাষাৰ শিক্ষক আছিল। অৱশ্যে পিছত দীনবন্ধু পৰিবাৰে কোদালীয়া নামে আন এখন গাঁৱত গৈ বসবাস কৰিবলৈ লয়।
শিক্ষা
প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ বাহিৰে নৰেন্দ্ৰৰ বিশেষ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নাছিল। শিশু অৱস্থাত তেওঁৰ আৰবালিয়া আৰু কোদালীয়াৰ দুখন প্ৰাইমেৰী বিদ্যালয়ৰ শিক্ষাখিনিহে গ্ৰহণ কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ 'অৰবিন্দ আশ্ৰম' আৰু কলিকতাৰ 'বেঙ্গল টেকনিকেল ইন্‌ষ্টিটিউট'ত কিছুদিনৰ বাবে যোগ দিছিল। কিন্তু কলিকতালৈ অহাৰ পিছতো তেওঁ কোনো শিক্ষানুষ্ঠানত যোগ দিয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। প্ৰকৃততে তেওঁ যি অমূল্য শিক্ষা লাভ কৰিছিল সেই শিক্ষা আছিল আত্মোত্‌কৰ্ষৰ পৰা লাভ কৰা, আত্মগতভাৱে লাভ কৰা শিক্ষা। শিশুকালৰে পৰা জ্ঞান আহৰণৰ প্ৰয়াসী নৰেন্দ্ৰই গভীৰভাৱে বিশ্বাস কৰিছিল যে জ্ঞান লাভেই মুক্তি। সেয়ে তেওঁ নিৰন্তৰ যত্ন কৰি গৈছিল সকলো ধৰণৰ জ্ঞান লাভ কৰাৰ। তেওঁ অতি কম বয়সতে ৰাজনীতিৰ প্ৰতিও আকৃষ্ট হৈছিল আৰু তেতিয়াই এচাম বিপ্লৱী ভাৰতীয়ই চলোৱা সশস্ত্ৰ জাতীয় সংগ্ৰামত অংশ লৈছিল।
কৰ্ম জীৱন
শৈশৱৰ দেওনা পাৰ হোৱাৰ আগতেই সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামত নামি পৰা নৰেন্দ্ৰ নাথে বিপ্লৱী দলৰ নিৰ্দেশক্ৰমে কোদালীয়াৰ ৰেল ষ্টেচনত প্ৰথমে সংঘটিত কৰে এটা ৰাজনৈতিক ডকাইতিৰ ঘটনা। ইয়াৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেওঁ 'হাওৰা কনচপিৰেচি কেছ' নামে খ্যাত, ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে চলোৱা আন এটা অভিসন্ধিমূলক অভিযানত যোগ দি যি সাহস আৰু বুদ্ধিৰ পৰিচয় দিয়ে, তাৰ বাবে তেওঁক বিপ্লৱী বাহিনীৰ এটা গোটৰ নেতা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। সেই অভিযানৰ অন্তত যেতিয়া চৰকাৰী পুলিচ বাহিনীয়ে 'হাওৰা কনচপিৰেচি কেছ'ৰ সৈতে জড়িত বিপ্লৱীসকলক বিচাৰিবলৈ ধৰে, সেই সময়ত নৰেন্দ্ৰনাথে এজন সন্ন্যাসীৰ বেশত গৈ বাৰানসীত উপস্থিত হয়গৈ। ইয়াৰ পৰা কিছুদিন তেওঁ উত্তৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত ভ্ৰমণ কৰি কটায়। সেই সময়তে তেওঁ বঙ্গৰ আন এগৰাকী প্ৰখ্যাত বিপ্লৱী যতীন্দ্ৰ নাথ মুখাৰ্জীক (বাঘা যতীন) লগ পায় আৰু যুগান্তৰ বাহিনীৰ সৈতেও জড়িত হৈ পৰে।
বিশ্ব যুদ্ধত প্ৰায় সকলো দেশেই জড়িত হৈ পৰাৰ সময়তে তেওঁ দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ ইণ্ডোনেছিয়া, চীন, জাপান আৰু ফিলিপাইনৰ মাজেৰে প্ৰায় এবছৰ কাল ভ্ৰমণ কৰাৰ অন্তত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চান-ফ্ৰান্সিচকোত উপস্থিত হয়গৈ। আমেৰিকাত প্ৰৱেশ কৰোঁতে তেওঁৰ নাম আছিল 'ফাদাৰ মাৰ্টিন', কিন্তু সেইদেশত থকা কালতে তেওঁ নতুনকৈ নাম লয় মানবেন্দ্ৰ নাথ ৰয়। বিপ্লৱী হিচাপে তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম গোপনে ৰখাৰ উদ্দেশ্যেই তেওঁ বাৰে বাৰে নাম সলায় ঘূৰি ফুৰিছিল। কিয়নো তেওঁ ভাৰত এৰাৰ পিছত ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ পৰৰাষ্ট্ৰ দপ্তৰৰ তৰফৰ পৰা ইংৰাজৰ সকলোবোৰ মিত্ৰদেশৰ প্ৰতি প্ৰবাসী ভাৰতীয় বিপ্লৱীসকল, বিশেষভাৱে নৰেন্দ্ৰনাথৰ গ্ৰেপ্তাৰৰ বাবে কাঢ়া নিৰ্দেশ দিয়া আছিল। আমেৰিকাত তেওঁৰ কেতবোৰ কাৰ্য্যকলাপত আমেৰিকা চৰকাৰে সন্দেহ কৰিবলৈ ধৰাত তেওঁ ফাদাৰ মাৰ্টিন পৰিচয় এৰি নিশাটোৰ ভিতৰতে মানবেন্দ্ৰ নাথ ৰয় নাম লয় আৰু পিছৰ জীৱনত তেওঁ এই নামেৰেই খ্যাতি লাভ কৰে।
মানবেন্দ্ৰ নাথ আমেৰিকাত থকা সময়তে ৰাছিয়াত বলছেভিক বিপ্লৱৰ মাজেৰে সূচীত হয় এক নতুন যুগৰ। ৰাজনৈতিক দিশৰ পৰা সেই বিপ্লৱৰ বিৰাট সাফল্যই বিশ্বত যি বহুল প্ৰভাৱ পেলায় তাৰ পৰা তত্‌কালীন ভাৰতীয় বিপ্লৱীসকলো গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হয়। মধ্যযুগীয় শোষণ শাসনৰ পৰা মুক্ত, মাৰ্ক্সবাদৰ ভিত্তিত স্থাপিত সেই নতুন সমাজ ব্যৱস্থাই আকৃষ্ট কৰে তেওঁলোকৰ মন। সেই সময়তে মানবেন্দ্ৰনাথে মাৰ্ক্সবাদ গ্ৰহণ কৰে কিন্তু আমেৰিকাৰ সামৰিক গুপ্তচৰ বিভাগৰ হাতত তেওঁ ধৰা পৰে আৰু পুলিচ বাহিনীৰ হাতত বন্দী হয়। কিন্তু এক অবিশ্বাসী গেৰিলা কৌশল প্ৰয়োগ কৰি মানবেন্দ্ৰ নাথ বন্দী অৱস্থাৰ পৰা মুক্ত হৈ আমেৰিকাৰ পৰা পলায়ন কৰে আৰু মেক্সিকোত উপস্থিত হয়গৈ।
মেক্সিকোত তেওঁ ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপত পুনৰ সক্ৰিয় হৈ পৰে আৰু তাত তেওঁ পৰিচিত হয় বৰডিনৰ সৈতে। দুয়োৰে মাজত বন্ধুত্ব গভীৰ হৈ উঠে। মানবেন্দ্ৰই নিজৰ একক প্ৰচেষ্টাৰে মেক্সিকোত গঢ়ি তোলে মাৰ্ক্সবাদত বিশ্বাসী এটা ৰাজনৈতিক দল। এই দলেই পিছত গৈ মেক্সিকোৰ কমিউনিষ্ট দল হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
ইতিমধ্যে তেওঁ লেনিনৰ পৰা ছ'ভিয়েট ভ্ৰমণৰ বাবে আমন্ত্ৰণ পাই ছ'ভিয়েট সংঘলৈ যায় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কমিউনিষ্ট সন্মিলনত যোগদান কৰে। কমিউনিষ্ট আন্দোলনৰ প্ৰতি মানবেন্দ্ৰ নাথ ৰয়ে আগবঢ়োৱা সাংগঠনিক প্ৰচেষ্টাৰ স্বীকৃতি হিচাপে কুৰিৰ দশকত তেওঁক 'কমিউনিষ্ট ইণ্টাৰনেচনেল'ৰ কাৰ্যবাহী সদস্য নিয়োজিত কৰা হয়। তাৰ পিছত তেওঁ চীন আৰু ভিয়েটনামলৈ যায় আৰু সেই দেশত কমিউনিষ্ট দলৰ সংগঠনৰ কামত নিজকে উৎসৰ্গা কৰে। কিন্তু সংগঠনৰ কামত দেহেকেহে লাগি থকাৰ ফলত তেওঁৰ শৰীৰ ভাগি পৰে আৰু চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁ জাৰ্মানীলৈ যাবলগীয়া হয়।
প্ৰকাশিত গ্ৰন্থসমূহ
জাৰ্মানীৰ পৰা পুনৰ তেওঁ চীনলৈ যায় আৰু কমিউনিষ্ট ইণ্টাৰনেচনেলৰ সাংগঠনিক কামত জড়িত হৈ পৰে। কিন্তু তেনেতে তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে ভাৰতৰ মুক্তিৰ ক্ষেত্ৰতো কমিউনিজমেই একমাত্ৰ পথ। এই সময়তে তেওঁ ৰাজনীতিৰ কেইখনমান গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়। ইয়াৰ ভিতৰত ‘India in transition’, ‘What do we want?’, ‘One year of Non-Co-Operation’, ‘Aftermath of Non-Co-Operation’ আৰু ‘The future of Indian Politics’ এই আটাইকেইখন গ্ৰন্থ বিশেষভাৱে উলেখযোগ্য।
ভাৰতত তেওঁৰ প্ৰভাৱ
ভাৰতলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত মানবেন্দ্ৰ নাথে কৰাচীত অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে আৰু তাতেই জৱাহৰলাল নেহৰু আৰু সুভাষ চন্দ্ৰ বসুক লগ পায়। ইয়াৰ কিছুদিনৰ পিছতে তেওঁক পুনৰ বোম্বাইত গ্ৰেপ্তাৰ কৰে তেওঁৰ বাওপন্থী কমিউনিষ্ট কাৰ্য্যকলাপৰ বাবে। তেওঁৰ নিৰন্তৰ প্ৰচেষ্টাত ভাৰতৰ কেইখনমান চহৰত গঢ় লৈ উঠে কেতবোৰ কমিউনিষ্ট সংস্থাই। ইয়াৰ লগে লগেই ভাৰততো মাৰ্ক্সবাদী আদৰ্শৰ ভিত্তিত স্থাপিত হয় ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি। সেইবাবে মানবেন্দ্ৰ নাথকেই ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ প্ৰতিষ্ঠাতা হিছাপে গণ্য কৰা হয়।
মৃত্যু
১৯৫২ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত অনুষ্ঠিত আন্তৰ্জাতিক মানৱতাবাদ আৰু নৈতিকতা সংস্থাৰ অধিবেশনত যোগ দিবৰ বাবে যোৱা অৱস্থাত এটা দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ তেওঁ বৰ বেয়াকৈ আঘাতপ্ৰাপ্ত হয় আৰু সেই আঘাতৰে ফলস্বৰূপে থ্ৰম্বচিছত চূড়ান্তভাৱে আক্ৰান্ত হয়। ১৯৫৪ চনৰ ২৫ জানুৱাৰী তাৰিখে সেই ৰোগত পুনৰবাৰ আক্ৰান্ত হৈ তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
হৰিশংকৰ ব্ৰহ্ম
হৰিশংকৰ ব্ৰহ্ম (Harishankar Brahma; জন্ম: ১৯ এপ্ৰিল ১৯৫০) ভাৰতৰ মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত পদত অধিষ্ঠিত প্ৰথমজন অসমীয়া। তেওঁ এগৰাকী অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ কেডাৰৰ পৰা অৱসৰপ্ৰাপ্ত ১৯৭৫ বেটছৰ আই এ এছ বিষয়া। হৰিশংকৰ ব্ৰহ্মই ২০১১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত কেন্দ্ৰীয় শক্তি মন্ত্ৰালয়ৰ সচিব হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ব্ৰহ্ম নিৰ্বাচন আয়োগত ২০১৫ চনৰ ১৬ জানুৱাৰীৰ পৰা  ২০১৫ চনৰ ১৬ জানুৱাৰীত তেখেতে মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত ৰূপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ২০১৫ চনৰ ১৮ এপ্ৰিল পৰ্যন্ত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। জে এম লিংডোৰ পিছত উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰা নিৰ্বাচন আয়ুক্ত হিচাপে নিযুক্ত হোৱা হৰিশংকৰ ব্ৰহ্ম দ্বিতীয় গৰাকী ব্যক্তি।
২০১২ চনৰ অসমৰ হিংসাত্মক ঘটনা সম্পৰ্কে অভিমত
তেওঁ এইদৰে লিখিছিল- "'Even the Election Commission of India is not immune to this problem. It has to tackle the problem of D-Voters (doubtful voters), numbering approximately 1.5 lakh, while preparing the electoral rolls of Assam. The subject matter is sub-judice. This also poses a very serious security threat to the country. It is advisable that these pending cases lying in various courts and tribunals be disposed of quickly and within a definite timeframe. People who are found to be illegal migrants by these tribunals should be deported. Unless this basic issue of illegal migration into the country is resolved, the problem is bound to recur from time to time and in place to place.'"
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়ুক্ত শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি
লংলিট বিভ্ৰান্তি পথ
লংলিট বিভ্ৰান্তি পথ (Longleat maze) হ'ল পৃথিৱীৰ ভিতৰত আটাইতকৈ দীঘল বিভ্ৰান্তি পথ। গ্ৰীচত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১২০০ তে সজা এনে বিভ্ৰান্তি পথৰ ভগ্নাৱশেষ পোৱা গৈছে ।
বিভ্ৰান্তি পথৰ উদেশ্য
বিভ্ৰান্তি পথ বা "লেবিৰিন্থ" বোৰ হ'ল মূলতঃ আমোদ-প্ৰমোদৰ বাবে সজা, এঠাইৰপৰা আন এঠাইলৈ থকা অজস্ৰ পথ। আচল পথ মাত্ৰ এটা বা দুটাহে,বাকীবোৰ প্ৰকৃত পথৰ দৰে লাগিলেও কিছু দূৰত গৈ বন্ধ হৈ গৈছে বা আন ঠাইতহে ওলাইছেগৈ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্য শ্ৰেণী:পথ
পাঠ্যক্ৰম
পাঠ্যক্ৰম (Curriculum) হৈছে শিক্ষাদান প্ৰক্ৰিয়াৰ আধাৰ। 'curriculum' শব্দটো লেটিন ভাষাৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। 'curriculum' শব্দটো লেটিন 'currere' শব্দৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে, যাৰ অৰ্থ দৌৰা বা লক্ষ্যত উপনীত হ'বলৈ কৰা এটা ব্যৱস্থা। সাধাৰণ ভাৱে পাঠ্যক্ৰমৰ অৰ্থ হৈছে পাঠৰ লগত থকা বিষয় বস্তুৰ সমষ্টি, যাক শিক্ষা খণ্ডত বিষয়াসকলে শিক্ষা দি থাকিবৰ কাৰণে কৰা এটা ব্যৱস্থা আৰু ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ ক্ষেত্ৰত নিৰ্দিষ্টৰ লক্ষ্যত উপনীত হ'বলৈ তৈয়াৰ কৰাৰ এক ব্যৱস্থা।
পাঠ্যক্ৰমৰ দিশ
পাঠ্যক্ৰমৰ নতুন ধাৰণা হৈছে বহল। এই পাঠ্যক্ৰমৰ ব্যৱস্থাই শিক্ষাৰ্থী সকলৰ সমগ্ৰ অভিজ্ঞতাৰ অন্তভূক্ত কৰে। যি শিক্ষাৰ্থীয়ে বিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকোঠা, পুথি ভড়াল, পৰীক্ষাগাৰ, কৰ্ম শলা আৰু শিক্ষাৰ সৈতে সংযোগ ঘটা বিভিন্ন দিশৰ জ্ঞান আহৰণ কৰে তেনে শিক্ষাই হৈছে বহল পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তভূক্ত। গঠন আৰু ধৰণৰ দিশৰ পৰা এনে পাঠ্যক্ৰম কঠোৰ নহয়। ই বিভিন্ন বয়সৰ শিক্ষাৰ্থীৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰে। বিখ্যাত জাৰ্মান শিক্ষাবিদ ফ্ৰৱেলৰ মতে মানৱ জাতিৰ সমগ্ৰ জ্ঞান আৰু অভিজ্ঞতাৰ সংক্ষিপ্ত হাৰ হিচাপে পাঠ্যক্ৰমক বিবেচনা কৰা উচিত। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ব্যক্তিত্বৰ প্ৰয়োজনীয় ব্যক্তিত্ব গুণ সমূহ সফলভাবে বিকশাই তুলিবলৈ আৰু সমাজৰ সুনাগৰিক স্বৰূপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰি তুলিবৰ কাৰণে বিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ সীমিত অধ্যয়নেই যথেষ্ট নহয়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক দিব পৰা বিদ্যালয়ৰ সম্ভাব্য জ্ঞান অভিজ্ঞতা বহল দৃষ্টি-ভংগীৰে সামগ্ৰীক ৰূপত বিবেচনা কৰিব লাগে। বৰ্তমান শ্ৰেণীৰ বাহিৰে-ভিতৰে দিব পাৰা সামগ্ৰীক ভাবে জ্ঞান অভিজ্ঞতা বহল পৰিসৰৰ হ&apos; ব লাগে যাতে এনে পাঠ্যক্ৰমৰ যোগেদি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে যোগ্য ব্যক্তি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হ'ব পাৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:শিক্ষা
জৈৱ প্ৰযুক্তি
একবিংশ শতিকাত মানৱ প্ৰজাতিৰ লগত অন্য জীৱৰ স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত জৈৱ প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ অৰিহণা এইক্ষেত্ৰত অপৰিসীম। জৈৱ প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ জৰিয়তে বিভিন্ন বেমাৰ ৰোধ কৰিব পৰা যায়। জৈৱ প্ৰযুক্তি হ’ল বৰ্তমান যুগৰ আটাইতকৈ আশাপ্ৰদ, সুবিধাজনক তথা কাৰ্যকৰী ব্যৱস্থা। বিভিন্ন প্ৰতিৰোধীকৰণ ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ সহায়ত প্ৰতিকাৰ সম্ভৱ নোহোৱা কিছুমান বেমাৰৰ প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। যিকোনো এটা ৰোগৰ ৰোগ নিৰূপণ বা ৰোগৰ বীজাণু চিনাক্তকৰণ প্ৰণালীৱদ্ধভাৱে সঠিকভাৱে নিৰ্ণয় কৰাত জৈৱ প্ৰযুক্তিয়ে এক ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰে। যিকোনো বেমাৰ আৰু তাৰ বীজাণু সঠিকভাৱে পৰীক্ষা কৰি নিৰূপণ কৰাত ৰোগ নিৰাময়ৰ ক্ষেত্ৰত ই এক বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। জৈৱ প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ জৰিয়তে অভিনৱ সৃষ্টি, ৰোগ নিৰ্ণয়কাৰী পৰীক্ষা প্ৰণালীসমূহ অতি সোনকালে তথা পুংখানুপুংখভাৱে ৰোগ নিৰ্ণয়ত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। এই পৰীক্ষা কৰা পদ্ধতিক মনক্লনেল এণ্টিব’ডী আৰু প্ৰ’বছ- এই দুটা ভাগত ভগাব পাৰি। জৈৱ প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ জৰিয়তে বৰ্তমান জিন থেৰাপীৰ মাধ্যমেৰে বহুতো দুৰাৰোগ্য ব্যাধি যেনে- কেন্সাৰ, ডায়েবেটিছ, উচ্চ ৰক্তচাপ, মানসিক ৰোগ আদিৰ দিশত বহু দুৰ সাফল্য লাভ কৰিব পাৰে। জৈৱ প্ৰযুক্তি একবিংশ শতিকাৰ এক মুখ্য উপাদান। জৈৱ প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ অৱদানসমূহ জনস্বাস্থ্য ৰক্ষাত যথেষ্ট অগ্ৰগতি আৰু আশাপ্ৰদ ফল লাভ কৰিব পৰা গৈছে। জৈৱ প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ অৱদানসমূহ জনস্বাস্থ্য ৰক্ষাত যথেষ্ট অৰিহণা আগবঢ়াইছে। অনাগত দিনত এই প্ৰযুক্তিৰ দ্বাৰা অধিক কাৰ্যক্ষম তথা অভিনৱ সৃষ্টি আশা কৰিব পাৰে। 200px|thumb
জৈৱ প্ৰযুক্তিবিদ্যা বা বায়’টেক্‌নল’জি শব্দটো ১৯১৯ চনত প্ৰথমে ব্যৱহাৰ কৰিছিল হাঙ্গেৰিৰ কাৰ্ল এৰৰ্কে (Karl Ereky) নামৰ বিজ্ঞানীজনে। চল’মন আৰু বেৰিৰ (১৯৯৫) মতে জীৱিত জীৱৰ পৰা মানৱ জাতিৰ কল্যাণৰ কাৰণে প্ৰয়োজনীয় বস্তু উৎপাদনৰ প্ৰক্ৰিয়াকে জৈৱ প্ৰযুক্তিবিদ্যা বোলা হয়। প্ৰাচীন কালৰ পৰাই মানুহে নিজৰ প্ৰয়োজন পূৰাবলৈ নানা ধৰণৰ জৈৱ প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে। ১৯৭০ ৰ দশকৰ পিছৰ সময়তহে আধুনিক জৈৱ প্ৰযুক্তি বিজ্ঞানৰ বিকাশ হোৱা বুলি কোৱা হয়। ১) প্ৰাচীন জৈৱ প্ৰযুক্তিসমূহ:	(i) পাউৰুটি তৈয়াৰ কৰা উদ্যোগসমূহত ইষ্ট নামৰ ভেকুঁৰৰ ব্যৱহাৰ।	(ii) দৈ, মাখন, পনিৰ আদি তৈয়াৰ কৰিবলৈ বেক্টেৰিয়াৰ ব্যৱহাৰ।	(iii) পতঙ্গই আক্ৰমণ কৰা কৃষিভূমিত পতঙ্গভোজী প্ৰাণী এৰি দি নাশক পতঙ্গৰ জৈৱিক নিয়ন্ত্ৰণ।	(iv) বিভিন্ন ধৰণৰ মদ, পনীয় আৰু জৈৱসাৰ উৎপাদনত জৈৱ প্ৰযুক্তিৰ প্ৰয়োগ। ২) আধুনিক জৈৱ প্ৰযুক্তিসমূহ: (i) জৈৱ গেছৰ ব্যৱহাৰ। (ii) মাছৰ প্ৰণোদিত প্ৰজনন। (iii) নিদিষ্ট কিছুমান অণুজীৱৰ পৰা পেনিচিলিন, টেৰামাইচিন ইত্যাদি প্ৰতিজৈৱিক ঔষধৰ উৎপাদন। (iv) গুটিবিহীন আৰু সহজতে পচন নোহোৱা ফল-মূলৰ উৎপাদন। (v) সংকৰণ পদ্ধতিৰে নানা প্ৰকাৰৰ উৎপানক্ষম শস্য আৰু ফল-মূলৰ উৎপাদন।