cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
বজৰং পুনিয়া
২০১৩ বিশ্ব মল্লযুদ্ধ চেম্পিয়নশ্বিপ
হাংগেৰীৰ বুদাপেষ্টত অনুষ্ঠিত প্ৰতিযোগিতাত বজৰঙে পুৰুষৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৬০ কিলোগ্ৰাম শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰি ৰিপেচেজ ৰাউণ্ডৰ জৰিয়তে ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে। তাত তেওঁ মঙ্গোলিয়াৰ এনখচাইখানি নিয়াম-ওচিৰক ৯-২ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰে।
২০১৪ কমনৱেলথ গেমছ
স্কটলেণ্ডৰ গ্লাছগোত অনুষ্ঠিত প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ পুৰুষৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৬১ কিলোগ্ৰাম শাখাত কানাডাৰ ডেভিদ ট্ৰেম্বলেৰ হাতত ১-৪ ব্যৱৱধাৰাত পৰাজিত হোৱাৰ পিছত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে।
ৰাউণ্ড অফ ১৬ত বজৰঙে ইংলেণ্ডৰ ছাছা মেডিআৰ্কিকৰ মুখামুখি হৈছিল আৰু তেওঁক ৪-০ স্কৰত পৰাস্ত কৰিছিল। তেওঁ কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ মাৰ্নো প্লেটজিৰ মুখামুখি হৈছিল আৰু ৪-১ স্কৰত বিজয়ী হৈছিল। নাইজেৰিয়ান মল্লযোদ্ধা আমাছ ডেনিয়েল ছেমি ফাইনেলত তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল আৰু তেওঁক ৩-১ স্ক'ৰলাইনত পৰাস্ত কৰিছিল।
২০১৪ এছিয়ান গেমছ
দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ইনচিয়নত অনুষ্ঠিত প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ পুৰুষৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৬১ কিলোগ্ৰাম শাখাত ইৰাণৰ মাছুদ এচমেইলপুৰজুইবাৰীৰ হাতত ১-৩ ব্যৱৱস্থিত পৰাজিত হোৱাৰ পিছত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে।
ৰাউণ্ড অফ ১৬ত তেওঁ মঙ্গোলিয়াৰ টুভশিনটুলগা টুমেনবিলেগৰ মুখামুখি হয় আৰু তেওঁক ৩-১ স্কৰত পৰাস্ত কৰে। তেওঁৰ কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল তাজিকিস্তানৰ ফাৰখোদি উচমনজোদা যাক তেওঁ ৪-১ স্কৰত পৰাস্ত কৰি ছেমি ফাইনেলৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিছিল। ছেমি ফাইনেলত জাপানৰ নৰিয়ুকি টাকাতচুকাক ৪-১ স্কৰত পৰাস্ত কৰিছিল।
২০১৪ এছিয়ান মল্লযুঁজ চেম্পিয়নশ্বিপ
কাজাখস্তানৰ আস্তানাত অনুষ্ঠিত প্ৰতিযোগিতাত বজৰঙে পুৰুষৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৬১ কিলোগ্ৰাম শাখাত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে আৰু ইৰাণৰ মাছুদ এচমাইলপোৰৰ হাতত ০-৪ স্কৰত পৰাজিত হয়।
ৰাউণ্ড অফ ১৬ত বজৰঙে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ লী চেউং-চুলক লগ পাইছিল যাক তেওঁ ৩-১ স্কৰত পৰাস্ত কৰিছিল। কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত তেওঁ জাপানৰ নৰিয়ুকি টাকাতচুকাৰ মুখামুখি হয় যাক তেওঁ ৩-১ স্কৰত পৰাস্ত কৰি ছেমি ফাইনেলৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰে। তাত তেওঁ মঙ্গোলিয়াৰ নজমান্দাখ লমগাৰ্মাক ৩-১ স্কৰত পৰাস্ত কৰিছিল।
২০১৫ বিশ্ব মল্লযুঁজ চেম্পিয়নশ্বিপ
বজৰঙে লাছ ভেগাছত অনুষ্ঠিত প্ৰতিযোগিতাখনত পদক অৰ্জন কৰা নাছিল আৰু পঞ্চম স্থান লাভ কৰিছিল।
২০১৭ এছিয়ান মল্লযুঁজ চেম্পিয়নশ্বিপ
২০১৭ চনৰ মে মাহত তেওঁ দিল্লীত অনুষ্ঠিত এছিয়ান মল্লযুঁজ চেম্পিয়নশ্বিপত সোণৰ পদক জিকিছিল।
প্ৰ' ৰেছলিং লীগ
নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত নিলামত বজৰং জেএছডব্লিউৰ মালিকানাধীন বেংগালুৰ ফ্ৰেঞ্চাইজিৰ দ্বিতীয় অধিগ্ৰহণ আছিল। মল্লযোদ্ধাজনক ২৯.৫ লাখ টকাৰ বিনিময়ত চুক্তিবদ্ধ কৰা হৈছিল।
২০১৮ কমনৱেলথ গেমছ
অষ্ট্ৰেলিয়াৰ গোল্ড কোষ্টত তেওঁ পুৰুষৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৬৫ কিলোগ্ৰাম শাখাত সোণৰ পদক জিকিছিল। তেওঁ ৱেলছৰ কেন চাৰিগক কাৰিকৰী শ্ৰেষ্ঠতাৰ দ্বাৰা অতিক্ৰম কৰি স্বৰ্ণ জয় কৰিছিল।
২০১৮ এছিয়ান গেমছ
২০১৮ চনৰ ১৯ আগষ্টত জাকাৰ্তাত অনুষ্ঠিত পুৰুষৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৬৫ কিগ্ৰা শাখাত তেওঁ সোণৰ পদক জিকিছিল। তেওঁ জাপানী মল্লযোদ্ধা টাকাটানি দাইচিক ১১-৮ স্কৰত পৰাস্ত কৰিছিল।
২০১৮ বিশ্ব মল্লযুঁজ চেম্পিয়নশ্বিপ
বজৰঙে ২০১৯ ৰ বিশ্ব মল্লযুঁজ চেম্পিয়নশ্বিপত ৰূপৰ পদক জিকিছিল। সেই ৰূপৰ পদকৰ পিছত তেওঁ ৬৫ কিলোগ্ৰাম শাখাত বিশ্বৰ নম্বৰ ১ ৰেংক লাভ কৰিছিল।
২০১৯ বিশ্ব মল্লযুঁজ চেম্পিয়নশ্বিপ
বজৰঙে বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ব্ৰঞ্জ জয় কৰে। ইয়াৰ ফলত ৬৫ কিলোগ্ৰাম ফ্ৰীষ্টাইল মল্লযুঁজ প্ৰতিযোগিতাত টকিঅ' ২০২০ অলিম্পিকৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰে।
২০২০ ৰোম ৰেংকিং শৃংখলা
১৮ জানুৱাৰীত বজৰঙে ৰেংকিং শৃংখলাত ৬৫ কিলোগ্ৰাম ফ্ৰীষ্টাইল শাখাত ফাইনেলত জৰ্ডান অলিভাৰক ৪-৩ স্কৰত পৰাস্ত কৰে।
২০২০ টকিঅ' অলিম্পিক
২০২১ চনৰ ৬ আগষ্টত তেওঁ ২০২০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ৬৫ কেজি শাখাত প্ৰি-কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেল মেচখন এৰ্নাজাৰ আকমাতালিয়েভৰ বিৰুদ্ধে আৰু মৰ্টেজা ঘিয়াচি চেকাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেল খেলত বিজয়ী হয়। ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ খেলখনত তেওঁ তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীক ৮-০ ৰ ব্যৱধানত জয়লাভ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মল্লযোদ্ধা শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অলিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয়
সৰুপথাৰ
সৰুপথাৰ (Sarupathar) অসমৰ গোলাঘাট জিলাৰ অন্তৰ্ভুক্ত এখন নগৰ৷
জনসংখ্যা
২০০১ বৰ্ষৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, সৰুপথাৰৰ জনসংখ্যা ৯৮২৭ গৰাকী৷ ইয়াৰে ৫৫% পুৰুষ আৰু ৪৫% মহিলা৷ সৰুপথাৰৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬০%; ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ পৃথককৈ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ক্ৰমে ৮৪% আৰু ৭৭% ৷ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ১১% ছয় বছৰৰ অনুৰ্ধৰ৷
সৰুপথাৰৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক লোকেই হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী যদিও মুছলমান, বৌদ্ধ, খ্ৰীষ্টান লোকো আছে৷
ৰাজনীতি
সৰুপথাৰ অঞ্চলটো কলিয়াবৰ (লোকসভা সমষ্টি)ৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷
তাছি আৰু নুংচি মালিক
তাছি আৰু নুংচি মালিক (জন্ম ২১ জুন ১৯৯১) হৈছে সপ্তশৃঙ্গ আৰোহণ কৰা আৰু উত্তৰ আৰু দক্ষিণ মেৰুত উপস্থিত হৈ দুঃসাহসী গ্ৰেণ্ড শ্লেম আৰু থ্ৰী পোলচ চেলেঞ্জ সম্পূৰ্ণ কৰা প্ৰথম যমজ ভগ্নীৰ এটি যুটি।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
মালিক যমজ কন্যা তাছি আৰু নুংচি ভাৰতৰ হাৰিয়ানা ৰাজ্যৰ বাসিন্দা। তেওঁলোকৰ জন্ম হাৰিয়ানাৰ চোনিপত জিলাৰ এজন ভাৰতীয় সেনা বিষয়া কৰ্ণেল বীৰেন্দ্ৰ সিং মালিক আৰু তেওঁৰ পত্নী অঞ্জু থাপাৰ ঘৰত হৈছিল। কৰ্ণেল মালিকৰ ভাৰতীয় সেনাৰ পৰা অৱসৰৰ পিছত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে ডেৰাডুনত বসতি স্থাপন কৰে।
দুয়ো কন্যাই মধ্য প্ৰদেশ, উত্তৰ প্ৰদেশ, উত্তৰাখণ্ড, তামিলনাডু, কেৰালা আৰু মণিপুৰ ৰাজ্যৰ কেইবাখনো বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিব লগা হৈছিল, ইয়াৰাৰ ভিতৰত ওটাকামুণ্ডৰ ওচৰৰ লৰেন্স স্কুল অন্যতম। ২০১৩ চনত তেওঁলোকে ছিকিম মণিপাল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সাংবাদিকতা আৰু গণ সংযোগ বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁলোকে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ভাৰমণ্টৰ স্কুল অফ ইণ্টাৰনেচনেল ট্ৰেইনিংৰ পৰা শান্তি আৰু সংঘাত সমাধানৰ প্ৰমাণপত্ৰ লাভ কৰিছিল। ২০১৫ চনত যমজ ভগ্নীদ্বয়ে নিউজিলেণ্ডৰ ইনভাৰকাৰগিলৰ চাউদাৰ্ণ ইনষ্টিটিউট অফ টেকন'লজীৰ পৰা স্প'ৰ্ট এণ্ড এক্সাৰচাইজত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পৰ্বতাৰোহণ
মালিক ভগ্নীদ্বয়ে ২০১০ চনত নেহৰু ইনষ্টিটিউট অৱ মাউণ্টেনিয়াৰিংত প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। ২০১৩ চনৰ ১৯ মে' দেওবাৰে তেওঁলোকে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰিছিল আৰু এনে সফলতা অৰ্জন কৰা প্ৰথমটি যমজ ভগ্নীৰ যুটি হিচাপে পৰিগণিত হয়। আৰোহণকালত তেওঁলোকৰ সৈতে চামিনা বেগে যোগদান কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে শান্তিৰ প্ৰতীক হিচাপে এভাৰেষ্টৰ শৃংগত ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ পতাকা একেলগে উৰুৱাই।
২০১৩ চনৰ ১৯ মে'ত মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকে মাত্ৰ দুবছৰৰ ভিতৰত ১৫ জুলাই ২০১৫ তাৰিখে এক্সপ্ল'ৰাৰ গ্ৰেণ্ড শ্লেম সম্পূৰ্ণ কৰে। এক্সপ্ল'ৰাৰ গ্ৰেণ্ড শ্লেম সম্পূৰ্ণ কৰা তেওঁলোক প্ৰথম ভাৰতীয় আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ লোক। ২০১৫ চনৰ ডিচেম্বৰত যমজ কন্যা দুগৰাকীয়ে আওৰাকি (মাউণ্ট কুক) নিউজিলেণ্ডৰ আটাইতকৈ ওখ শৃংগটো আৰোহণ কৰি এনে কৰা প্ৰথম মহিলা যমজ সন্তান হিচাপে পৰিগণিত হয়। ২০১৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰমাহত নুংচি আৰু তাছিয়ে বিশ্বৰ আটাইতকৈ কঠিন দৌৰত ভাৰতীয় 'খুকুৰি ৱাৰিয়ৰ্ছ'ৰ নেতৃত্ব দিছিল: ইকো-চেলেঞ্জ ফিজি যিয়ে ৩০খন দেশৰ দুঃসাহসিক খেলুৱৈৰ ৬৬টা দলক প্ৰকৃতিৰ শক্তিৰ বিৰুদ্ধে আৰু ইজনে সিজনৰ বিৰুদ্ধে ৬৭১ কিলোমিটাৰ দুৰ্গম ফিজিয়ান ভূ-দৃশ্য, সাগৰ, নদী, হ্ৰদ আৰু জংঘল অতিক্ৰম কৰিছিল। তেওঁলোক এই গোলকীয় দুঃসাহসিক দৌৰত অংশগ্ৰহণ কৰা প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ দক্ষিণ এছিয়ান ব্যক্তি। ==সপ্তশৃংগ আৰোহণৰ সবিশেষ ==
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পৰ্বতাৰোহী শ্ৰেণী:নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ বিজয়ী
কোচ বিহাৰ
কোচ বিহাৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত এখন প্ৰিন্সলি ষ্টেট বা কৰতলীয়া ৰাজ্য আছিল। এই ৰাজ্য বেংগল প্ৰেচিডেন্সীৰ ইষ্টাৰ্ণ ষ্টেটছ এজেঞ্চিৰ বেংগল ষ্টেট এজেঞ্চিৰ অংশ আছিল। এই ৰাজ্য হিমালয়ৰ ভূটানৰ দক্ষিণত বৰ্তমান ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ ৰাজ্যত অৱস্থিত।
১৫৮৬ চনত কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণৰ মৃত্যুৰ বয়সত কোচ ৰাজবংশৰ মাজত ফাঁট মেলিছিল। ইয়াৰ ফলত কমতা ৰাজ্য কোচ বিহাৰ আৰু কোচ হাজো এই দুই ভাগত বিভক্ত হয়। পূব ফালে থকা কোচ হাজোৰ দুৰ্বল শাসনতন্ত্ৰৰ সুযোগ লৈ আহোমে নিজৰ অধীনলৈ এনে। পশ্চিম ভাগৰ কোচ বিহাৰ মোগলৰ পিছত ভূটান ৰাজ্যৰ আগ্ৰাসনৰ বলি হৈছিল। ভূটানী আৰু তিব্বতীয় সকলৰ লগত কেইবাবাৰো যুদ্ধ লগাৰ পিছত উত্তৰৰ শত্ৰু সমূহক পিছলৈ ঘূৰি যাবলৈ বাধ্য হৈছিল। কিন্তু এগৰাকী ভূটানৰ কটকী কোচ বিহাৰৰ ৰাজ হাউলিত থাকি গৈছিল। কোচ বিহাৰৰ শাসক সকলে ব্ৰিটিছ সহায় বিচাৰিলে আৰু ব্ৰিটিছৰ পৰা সামৰিক সাহায্য লাভ কৰা পিছত কোচ বিহাৰৰ শত্ৰু নাশ হয়। পিছলৈ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে সন্ধিৰ জৰিয়তে কোচ বিহাৰৰ ৰাজ ক্ষমতা বহু পৰিমাণে লাঘৱ কৰে। ব্ৰিটিছৰ অধীনত কোচ বিহাৰে প্ৰিন্সলি ষ্টেট বা কৰতলীয়া ৰাজ্য হিচাপে পৰিগণিত হয়। ভাৰতে ব্ৰিটিছৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত ১৯৪৯ চনত কোচ বিহাৰ ৰাজ্য ভাৰতৰ [পশ্চিম বংগ ৰাজ্যৰ সৈতে মিলিত হয়। এই ৰাজ্যৰ নামেৰে পশ্চিম বংগৰ কোচ বিহাৰ জিলাৰ নাম ৰখা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য
পাফু ছিৰিজ
পাফু ছিৰিজ অসমীয়া ডিটেকটিভ সাহিত্যৰ কিছুমান থ্ৰিলাৰ উপন্যাসৰ সমষ্টি। এই ছিৰিজটোত মুঠ ২২খন কিতাপ আছে। ইয়াৰ লেখক আছিল প্ৰেমনাৰায়ণ। ১৯৪৬ চনত পাফু ছিৰিজৰ প্ৰথমটো খণ্ড ‘দিন ডকাইত’ লিখি উলিওৱা প্ৰেমনাৰায়ণৰ আচল নাম আছিল প্ৰেমনাৰায়ণ দত্ত। এই ছিৰিজটি প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছিল গুৱাহাটীৰ পাণবজাৰৰ ‘মণি-মাণিক’ প্ৰকাশে। ইয়াৰে প্ৰথম পুথি ‘দিন ডকাইত' প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ১৯৪৬ চনত, ষষ্ঠ প্ৰকাশ ২০১৫ চনত। ষষ্ঠ প্ৰকাশৰ মুদ্ৰণ চিত্ৰাচল প্ৰিণ্টাৰ্ছ, শিলপুখুৰী, গুৱাহাটী।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ শৃংখলা
সুকেশ
সুকেশ আছিল বিধুৎকেশ আৰু সালকণ্টকটাৰ সন্তান৷ সুকেশৰ জন্ম হোৱাৰ পিছত বিধুৎকেশ আৰু সালকণ্টকটায়ে ৰতিক্ৰিয়া কৰিবলৈ নিজ সন্তান সুকেশক এৰি থৈ যায়৷ শিৱ আৰু পাৰ্বতী আকাশমাৰ্গৰে গৈ থাকোঁতে সুকেশক দেখে আৰু সিহঁতে তাক লালন-পালন কৰে৷ সুকেশৰ প্ৰকৃত পিতৃ বিধুৎকেশ আছিল হেতি আৰু কালৰ ভনিয়েক ভয়াৰ সন্তান, যি সন্ধ্যাৰ জীয়ৰী সালকণ্টকটাক বিবাহ কৰাইছিল৷
সুকেশৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ মালীয়ে লংকাৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
মীনা আলেকজেণ্ডাৰ
মীনা আলেকজেণ্ডাৰ (Meena Alexander; ১৭ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৫১–২১ নৱেম্বৰ, ২০১৮) হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় কবি, চিন্তাবিদ আৰু লেখক। ভাৰতৰ এলাহাবাদত তেওঁৰ জন্ম হয় আৰু ভাৰত আৰু চুডানত তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হয়। আলেকজেণ্ডাৰে নিউয়ৰ্কত বাস কৰিছিল আৰু নিউয়ৰ্কৰ হাণ্টাৰ কলেজ আৰু 'কানি গ্ৰেজুৱেট চেণ্টাৰ'ৰ পি এইচ ডি পাঠ্যক্ৰমৰ তেওঁ সন্মানীয় অধ্যাপক আছিল।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৰালাৰ এটা চিৰিয়ান খ্ৰীষ্টান পৰিয়ালত মীনা আলেকজেণ্ডাৰৰ জন্ম হৈছিল। 'দ্য ষ্টেটচ্‌ম্যেন' কাকতে তেওঁক সমসাময়িক সময়ৰ উৎকৃষ্ট কবি আখ্যা দিছে।  মীনাৰ দেউতাক ভাৰত চৰকাৰৰ এগৰাকী বিজ্ঞানী আছিল আৰু দেউতাকৰ চাকৰিসূত্ৰে মীনা পাঁচ বছৰ বয়সলৈকে এলাহাবাদ আৰু কেৰালাত আছিল। তাৰপিছত পৰিয়ালটো নতুনকৈ স্বাধীন হোৱা চুডানৰ খাৰটোমত থাকিবলৈ লয়। তাতে তেওঁ ইউনিটি হাই স্কুলত ভৰ্তি হয় আৰু ১৯৬৪ চনত স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি খাৰটোম বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। তাত তেওঁ ইংৰাজী আৰু ফৰাছী সাহিত্য পঢ়িছিল। খাৰটোম বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ১৯৬৯ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লৈ তেওঁ ইংলেণ্ডলৈ যায় আৰু নটিংহাম বিশ্ববিদ্যালয়ত পি এইচ ডিৰ বাবে গৱেষণা আৰম্ভ কৰে। ১৯৭৩ চনত, ২২ বছৰ বয়সত তেওঁ 'ৰোমাণ্টিক সাহিত্য' বিষয়ত ইংৰাজীত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছত গৱেষণা পত্ৰখন তেওঁ সংশোধন আৰু সংবৰ্ধন কৰি 'দ্য পয়েটিক চেল্ফ' নাম দি প্ৰকাশ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰতলৈ ঘূৰি আহি দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয় আৰু হাইদৰাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়কে ধৰি কেইবাখনো বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰে।
ভাৰতত থকা পাঁচ বছৰ সময়ত তেওঁৰ তিনিখন কবিতাৰ কিতাপ প্ৰকাশ হৈছিল; সেইকেইখন হ'ল- 'দ্য বাৰ্ডচ্‌ ব্ৰাইট ৰিং' (১৯৭৬), 'আই ৰুট মাই নেইম' (১৯৭৭), আৰু 'ৱিডাউট প্লেচ' (১৯৭৮)। ১৯৭৯ চনত তেওঁ পেৰিছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অতিথি অধ্যাপক আছিল। তাৰ পিছৰ বছৰ তেওঁ নিউয়ৰ্কলৈ যায় আৰু ১৯৮৭ চনলৈকে ফ'ৰধাম বিশ্ববিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰে। ১৯৮৭ চনত তেওঁ নিউয়ৰ্কৰ হাণ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত ইংৰাজীৰ অধ্যাপক ৰূপে যোগদান কৰে। দুবছৰৰ পাছত তেওঁ 'কানি গ্ৰেজুৱেট চেণ্টাৰ'ৰ, ইংৰাজী বিভাগৰ পি এইচ ডি পাঠ্যক্ৰমৰ স্নাতক শাখাত যোগদান কৰে। তেওঁক ১৯৯৯ চনত ইংৰাজীৰ বিশিষ্ট অধ্যাপক নিযুক্ত কৰা হৈছিল আৰু কানি গ্ৰেজুৱেট চেণ্টাৰৰ পিএইচডি পাঠ্যক্ৰম আৰু হাণ্টাৰ কলেজৰ এমএফএ পাঠ্যক্ৰমত তেওঁ শিক্ষাদান অব্যাহত ৰাখিছিল। বহু বছৰ ধৰি তেওঁ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ 'স্কুল অফ দি আৰ্টচ্‌'ৰ লিখন শাখাত কবিতা শিকাইছিল।
আলেকজেণ্ডাৰ তেওঁৰ গীতি-কবিতাসমূহৰ বাবে সুখ্যাত। এই কবিতাসমূহ প্ৰব্ৰজন বিষয়ক আৰু হিংসাত্মক ঘটনাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত যি কেতিয়াবা মানুহক সীমা অতিক্ৰম কৰিবলৈ বাধ্য কৰে আৰু লেখকৰ ব্যক্তিনিষ্ঠাত প্ৰভাৱ পেলায়। যদিও এনে জটিল আৰু কঠিন বিষয় লৈ তেওঁ লিখিছিল, তেওঁৰ কবিতাসমূহ আছিল যৌনগন্ধী, বহুভাষিক আৰু উদাৰ নৈতিক।
তেওঁৰ বহুলভাৱে সমাদৃত সাহিত্য কৰ্মৰ ভিতৰত 'ইলিটাৰেট হাৰ্ট' (২০০২) আৰু 'ৰ' চিল্ক' (২০০৪) উল্লেখযোগ্য কাব্য-সংকলন। 'এটমচফেৰিক এম্ব্ৰইডাৰী' (২০১৫) হ'ল তেওঁৰ শেহতীয়া সংকলন। তেওঁ ২০০৫ চনত 'এভ্ৰিমেন চিৰিজ', ভাৰতীয় প্ৰেমৰ কবিতাৰ এটি সংকলন সম্পাদনা কৰিছিল আৰু ২০০৬ চনত 'দ্য চ'ক অৱ এৰাইভেল : ৰিফ্লেকচনচ্‌ অন পষ্টক'ল'নিয়েল এক্সপ্ৰেছন' নাম দি প্ৰব্ৰজন বিষয়ক এটা ৰচনা আৰু কবিতাৰ সংকলন প্ৰকাশ কৰিছিল। ১৯৯৩ চনত আলেকজেণ্ডাৰে তেওঁৰ আত্মজীৱনীমূলক স্মৃতিকথা 'ফ'ল্ট লাইনচ্‌' প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ 'নামপালী ৰোড' (১৯৯১) আৰু 'মানহাটান মিউজিক' (১৯৯৭) নামৰ দুখন উপন্যাস আৰু দুখন শৈক্ষিক অধ্যয়ন বিষয়ক কিতাপ 'দ্য পয়েটিক চেল্ফ' (১৯৭৯) আৰু 'ৱমেন ইন ৰোমাণ্টিচিজম' (১৯৮৯) লিখিছিল। 'ফল্ট লাইনচ্‌'ক 'পাব্লিচাৰ্চ্‌ ৱিকলি'য়ে ১৯৯৩ চনত বছৰটোৰ সৰ্ব শ্ৰেষ্ঠ কিতাপ হিচাপে বাছনি কৰিছিল। 'ইলিটাৰেট হাৰ্টে' ২০০২ চনত 'পেন অ'পেন বুক এৱাৰ্ড' লাভ কৰে।
২০১৮ চনৰ ২১ নৱেম্বৰ তাৰিখে নিউয়ৰ্কত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। আলেকজেণ্ডাৰৰ স্বামীৰ মতে তেওঁ কৰ্কট ৰোগত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
২০১৪ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ তালিকা
অসমীয়া বোলছবি
*
মিছিছিপি নদী
মিছিছিপি নদী উত্তৰ আমেৰিকা মহাদেশীয় অপবাহ প্ৰণালী (drainage system) ৰ প্ৰধান নদী৷ আমৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ভিতৰতে মূলত: প্ৰবাহিত হোৱা এই নদী মিনোছ’টাৰ উত্তৰে উৎপত্তি হৈ দক্ষিণলৈ 2320 mi জুৰি বৈ গৈ Gulf of Mexico ৰ মিছিছিপি নদীৰ ব-দ্বীপ (Mississippi River Delta) ত পৰিছেগৈ৷ ইয়াৰ বিভিন্ন উপনৈসমূহৰ সৈতে মিলি আমেৰিকাৰ ৩১ খন ষ্টেট আৰু কানাডাৰ দুখন প্ৰদেশ বিয়পি আছে৷ মিছিছিপি নদী বিশ্বৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ দৈৰ্ঘ্যৰ আৰু দশম বৃহৎ নদী হিচাপে স্বীকৃত ৷
ইতিহাস
নেটিভ আমেৰিকানসকলে পূৰ্বৰে পৰা মিছিছিপি নদী আৰু ইয়াৰ উপনৈসমূহৰ পাৰত বসবাস কৰি আহিছে৷ ইয়াৰে অধিকাংশই চিকাৰ বা পশুপালন কৰি জীৱন-নিৰ্বাহ কৰিছিল ৷ ১৫০০ চনলৈ ইউৰোপিয়ানসকলৰ আগমণে স্থানীয় জীৱন নিৰ্বাহৰ গতি সলাবলৈ আৰম্ভ কৰে ৷ প্ৰথমে ভ্ৰমণকাৰী, তাৰপিছত স্থায়ী বসতি আৰম্ভ কৰা এইলোকসকলৰ সংখ্যা মিছিছিপিৰ আশে পাশে বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰে ৷ স্পেইন আৰু ফ্ৰান্সৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা মিছিছিপি নদী তেওঁলোকৰ বাবে প্ৰথমাৱস্থাত বাধাৰূপে থিয় দিছিল যদিও পিছলৈ এই নদীয়ে জলপৰিবহণৰ প্ৰধান মাধ্যম হৈ পৰে ৷
ভাবুকি
আধুনিক যুগত উদ্যোগীকৰণে মিছিছিপিৰ জলপ্ৰদূষণ আৰু প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি এক ভাবুকিৰ সৃষ্টি কৰিছে ৷ এক বৃহৎ পৰিমাণৰ কৃষিৰ বৰ্জিত পদাৰ্থ (agricultural runoff) এই নদীত প্ৰতিবছৰে পৰেহি৷ গাল্ফ অব মেস্কিকোৰ মৃত অঞ্চল (Gulf of Mexico dead zone) সৃষ্টি হোৱাৰ ইয়ে মূল কাৰণ বুলি ধাৰণা কৰা হয়৷ শেহতীয়াকৈ মিছিছিপি নদীৰ গতিপথৰ লাহে লাহে পৰিৱৰ্ত্তন হোৱাৰ তথ্য পোৱা গৈছে৷ ইয়াৰ ফলত নিউ অৰলেনছৰ অৰ্থনীতিত বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰাৰো আশংকা কৰা হৈছে ৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নদী
ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰ
ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰ (Rabindra Sarkar, জন্ম: ৭ আগষ্ট, ১৯৪১) অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কবি,নাট্যশিল্পী, অনুবাদক। সত্তৰ দশকতে অসমীয়া সাহিত্যৰ জগত‍ত আত্মপ্ৰকাশ কৰা ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰৰ‍ৰ কবিতাত মাৰ্ক্সীয় মতাদৰ্শৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়। কবিতাৰে তেওঁ সাম্যবাদ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে জনগনক আহ্বান জনাইছে। তেওঁৰ কবিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ‍ত্ব প্ৰমাণিত কৰি ২০১৩ বৰ্ষত 'ধূলিয়ৰি ভৰিৰ সাঁচ' নামৰ কবিতা সংকলনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। অসমীয়াৰ লগতে বঙালী সাহিত্যৰো এগৰাকী বিশি‍ষ্ট কবিৰূপে ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰ পৰিচিত।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯৪১ চনৰ ৭ আগষ্ট‍ত গুৱাহাটী‍ত ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰ‍ৰ জন্ম হৈছিল। তেখেতৰ পিতৃ‍ৰ অপূৰ্ব সৰকাৰ গুৱাহাটীস্থিত উজানবজাৰ ঘাটৰ জাহাজ কোম্পানীৰ চাকৰিয়াল আছিল। মাতৃ‍ৰ সুনীতি সৰকাৰ এগৰাকী সংগীত শিল্পী আছিল।
শিক্ষা
গুৱাহাটীতে শিক্ষা জীৱনৰ পাতনি মেলি ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰে বঙালী উচ্চ বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৫৮ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পাচত বি. বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৬০ চনত ইণ্টাৰমিডিয়েট পৰীক্ষা পাছ কৰে। এবছৰ‍ৰ বিৰতিৰ পাছত পুনৰ ১৯৬১ চনত তেতিয়াৰ কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয় অধীনস্থ www.dumdummotijheelcollege.in/motijheel-college/ দমদম মতিঝীল কলেজত নামভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৬৩ চনত ইয়াৰ পৰাই স্নাতক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীৰ্ণ হয়।
কৰ্মজীৱন
ৰবীন্দ্ৰ চৰকাৰে অসমতে পোনপ্ৰথমে অসম ৰেলৱে স্কুল (বৰ্তমানৰ ৰেলৱে উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়) আৰু কাহিলীপাৰা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষ‍কতাৰে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। পাচলৈ তেওঁ নেচনেল গ্ৰীণ্ডলেজ বেংক, ইউনাইটেড কমাৰ্চিয়েল বেংক আৰু জেনেৰেন ইঞ্চুৰেঞ্চ কোম্পেনীত চাকৰি কৰি অৱশেষত ১৯৬৭ চনত তেওঁ ভাৰতীয় জীৱন বীমা নিগমত যোগদান কৰে। ইয়াৰ পৰাই তেওঁ ২০০১ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
১৯৯৭ চনত তেওঁ চাকৰিসূত্ৰে কলকাতালৈ যায় আৰু তেতিয়াৰ পৰা তাতে স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লয়।
সাহিত্যিক অৱদান
ৰবীন্দ্ৰ সৰকাৰে সত্তৰ দশকত কাব্যচৰ্চাৰে সাহিত্যৰ পথাৰত পদাৰ্পণ কৰে। সত্তৰ দশকতে তেওঁ ভাৰতীয় গণ‍নাট্য সংঘত যোগদান কৰে আৰু পাচলৈ অসম শাখাৰ সভাপতিৰ দায়িত্বও পালন কৰিছিল। এই সময়তে তেওঁ গীত ৰচনা, নাটক, কবিতা আবৃত্তি আদি অনুষ্ঠানত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। বঙালী ভাষাটো তেওঁ বহুকেইখন পুথি ৰচনা কৰিছে।
=== অসমীয়া ভাষাত লিখা গ্ৰন্থৰাজি ===
==== কবিতা ====
অনূদিত কবিতা
† তুৰ্কী কবি নাজিম হিকমতৰ কবিতাৰ অসমীয়া অনুবাদ।
†† গ্ৰীক কবি য়ান্নিচ ৰিৎচ‍চৰ কবিতাৰ অসমীয়া অনুবাদ।
†††গ্ৰীক কবি কস্তিচ পপাংগচৰ কবিতাৰ অসমীয়া অনুবাদ।
প্ৰবন্ধ
তেখেতৰ কবিতা কানাড়া, নেপালী, গুজৰাটী, মাৰাঠী, উড়িয়া, বঙালী আদি বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাৰ লগতে ইংৰাজী ভাষালৈয়ো অনূদিত হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
অষ্ট্ৰিয়া
অষ্ট্ৰিয়া, আনুষ্ঠানিকভাৱে অষ্ট্ৰিয়া গণৰাজ্য মধ্য ইউৰোপৰ এখন ৰাষ্ট্ৰ। এই দেশত প্ৰায় ৮.৫ মিলিয়ন লোকে বাস কৰে। স্থলবেষ্টিত এই দেশৰ উত্তৰে জাৰ্মানী আৰু চেক প্ৰজাতন্ত্ৰ, পূবে স্লোভাকিয়া আৰু হাঙ্গেৰি, দক্ষিণে স্লোভেনিয়া আৰু ইটালী, আৰু পশ্চিমে ছুইজাৰলেণ্ড আৰু লিছটেন্‌ষ্টাইন আছে। অষ্ট্ৰিয়া মূলত আল্পছ পৰ্বতমালাৰ উপৰত অৱস্থিত। দেশখনৰ তিনি-চতুৰ্থাংশ এলেকাই পৰ্বতময়।
অষ্ট্ৰিয়া এখন সংসদীয় গণতন্ত্ৰ। ইয়াত ৯খন ফেডাৰেল ৰাজ্য আছে। এইখন ইউৰোপৰ ৬খন ৰাষ্ট্ৰ মাজৰ অন্যতম যাৰ স্থায়ীভাবে নিৰপেক্ষতা ঘোষণা কৰা হৈছে। অষ্ট্ৰিয়াত ১৯৫৫ চনৰ পৰাই জাতিসংঘৰ আৰু ১৯৯৫ চনৰ পৰাই ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ সদস্য হিচাপে আছে।
নামাকৰণ
জাৰ্মান নাম অষ্টেৰেইকৰ অৰ্থ পূবৰ সাম্ৰাজ্য।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইউৰোপৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
আব'তানি
আব'তানি বা আবুতানি হৈছে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ আপাতানি, নিছি, আদি, গালো আৰু তাগিনৰ দৰে তানি জনগোষ্ঠীৰ অধিবাসীসকলৰ পূৰ্বপুৰুষ। অসমৰ প্ৰধানকৈ লখিমপুৰ, ধেমাজি আৰু মাজুলী জিলাত বসবাস কৰা মিচিং জনগোষ্ঠীও আব'তানি গোটৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ভাৰত-চীন সীমানতৰ তিব্বত আৰু চীনৰ ভিতৰুৱা অঞ্চলসমূহতো আব'তানি জনগোষ্ঠীৰ লোক পোৱা যায়। চীনদেশত আব'তানি জনগোষ্ঠীসমূহ ল'বা (Lhoba) নামৰ এক এক নৃ-গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্ভুক্ত, আৰু এই গোষ্ঠী হৈছে মিছিমি আৰু আব'তানি জনগোষ্ঠীৰ একত্ৰিত গোট। এই নৃ-গোষ্ঠীয় লোকসকল ডনি-প'ল' ধৰ্মৰ অনুগামী আৰু তেওঁলোকৰ বিশ্বাস অনুসৰি ধান খেতিৰ পদ্ধতি আব'তানিৰ পৰা উদ্ভূত। আব' বা আবু মানে পিতৃ আৰু আৰু তানি মানে মানৱ। সেয়ে আব'তানি মানে পিতৃপুৰুষ।
আপাতানিসকলৰ জনবিশ্বাসত আব'তানি
বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিৰ সম্পৰ্কত কলয়ুং (Kolyung), ক'ল' (Kolo), ৱাচি (Wachi) আৰু লিপ্য (Lipyo)-ক আপাতানিসকলৰ আদি-বিশ্বাস হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এই বিশ্বাস অনুসৰি, আব'তানি হৈছে আপাতানিসকলৰ লগতে সমগ্ৰ বিশ্বৰে প্ৰথম পূৰ্বপুৰুষ, যি পৃথিৱীৰ প্ৰথম পূৰ্ণাৱয়বৰ মানৱ হিচাপে ৰূপান্তৰিত হৈছিল। পৃথিৱী আৰু আকাশে সূৰ্যৰ ৰশ্মি আৰু পানীৰ সৈতে মিশ্ৰিত হৈ দেৱতাৰ জন্ম হ'ল, যাক চাতুং (Chatung) আৰু চানভা (Chanbha) নামেৰে জনা যায়। এইদুগৰাকী দেৱতাৰ চাংকাঙ্গ্ৰিমা (Chankangrima) আৰু দ'কাৰিমাং (Dokarimang) নামৰ দেৱীসকলৰ সৈতে মিলনৰ জৰিয়তে তানি (অৰ্থাৎ আব'তানি) আৰু ত'ৰ'ৰ জন্ম হয়। আপাতানি ধৰ্মযাজকসকলৰ মতে, কেইবাজনো তানিৰ জন্ম হৈছিল আৰু শেষৰগৰাকী তানিক নেহা তানি হিচাপে জনা যায়। যাজকসকলে আৰু কয় যে, এইসকলৰ ভিতৰৰ কিব'-ৰিবা (Kibo-Riba), বাণী-বাৰ' (Bani-Baro) আৰু নিচি-নিচা(Nichi-Nicha)ই হৈছেই আপাতানিসকলৰ পূৰ্বপুৰুষ। এই তিনিজন তানিয়েই আব'তানিৰ পৈতৃক সূত্ৰ। আপাতানি লোকবিশ্বাস মতে, এই তিনিজন পূৰ্বপুৰুষ মুড' চুপ্পুং নামৰ এক পৌৰাণিক স্থানত সৃষ্টি হৈছিল আৰু এই স্থানকেই বৰ্তমানৰ তিব্বত হিচাপে ধৰা হয়।
আদিসকলৰ জনবিশ্বাসত আব'তানি
এবাৰ আব'তানি খাদ্যৰ সন্ধানত হাবিৰ মাজত ঘূৰি ফুৰিছিল। এইদৰে গৈ তেওঁ তাকাৰ-তাজিৰ ঘৰ (তাতাৰ-তাজি) পালেগৈ, য'ত এক বিবাহ অনুষ্ঠানত এটা মিথুন বলি দিয়া হৈছিল। আব'তানিৰ এক কৌশলৰ ফলত তাকাৰ-তাজিয়ে কেৱল এটা মিথুনহে বলি দিব পাৰিলে, আৰু সেই মাংসৰ পৰিমাণ উপস্থিত অতিথিসকলৰ অভ্যৰ্থনাৰ বাবে অত্যন্ত নগণ্য আছিল। আব'তানিৰ কুকুৰ (কিপুং) আৰু হৰিণ (ডাম্প')ই কেৱল এটা পঁচা চ'য়াবীনৰ বীজৰ টোপোলা খায়েই সন্তুষ্ট হ'ব লগা হ'ল (সেইবোৰ দিনত চ'য়া বীজেই আছিল প্ৰধান খাদ্য)। কুকুৰটোয়ে খেদিবলৈ ধৰাত হৰিণটোয়ে বীজৰ টোপোলাটো লথিয়াই পেলাই আঁতৰি গ'ল। আব'তানিও সিহঁতৰ পিছে পিছে অনুসৰণ কৰি গ'ল। কেইবাদিনৰো পিছত তেওঁ দিগ'-এ'নৰ ঠাই পালেগৈ (দিগ'-এ'ন মানে মাটিৰ ৰখীয়া, দিগ'-মাটি, এ'ন-মাতৃ), য'ত মানুহবিলাকে ৰ'দত শুকাবৰ বাবে চাউলৰ গুড়ি মেলি আছিল। আব'তানি আৰু তেওঁৰ জন্তু দুটাক মানুহবোৰে বন্দী কৰিলে। আব'তানিয়ে তেতিয়া এক চতুৰালি কৰিলে, তেওঁ এটা মৃত তিল এন্দুৰ (mole rat) নিজৰ কাষলতিৰ তলত সুমুৱাই মৰিবলৈ ধৰাৰ অভিনয় কৰিবলৈ ধৰিলে। তাকে দেখি দিগ'-এ'নৰ মানুহবোৰে ভয় খালে যে, আব'তানিৰ অৱস্থা দেখি তাকাৰ তাজিৰ মানুহবোৰ ক্ৰোধান্বিত হ'ব পাৰে, আৰু সেয়েই তেওঁলোকে আব'তানিক মুকলি কৰি চাউল, গোমধান আৰু মাকৈৰ বীজ হাতত দি বিদায় দিলে।
আব'তানিৰ সম্পৰ্কে আন এক তানি ৰূপকথা এনেধৰণৰ: দিগ'-এ'ন অঞ্চলৰ এগৰাকী মহিলাই এবাৰ আব'তানিক ধান খেতি কৰাৰ পদ্ধতি শিকাইছিল। আব'তানিয়ে তেওঁৰ পত্নী আয়' দীলিয়াং দীবিউ(Aio Diiliang Diibiu)-ৰ সহযোগত সফলতাৰে ধান খেতি কৰিছিল। কিন্তু ঘটনাক্ৰমত আব'তানিয়ে পত্নীৰ সৈতে বিবাহ বিচ্ছেদিত হৈ আন এগৰাকী মহিলাক বিয়া কৰায়। কিন্তু নতুন পত্নীৰ আৰামপ্ৰিয়তাৰ ফলস্বৰূপে তেওঁৰ সা-সম্পত্তিৰ পতন হয়। আব'তানিয়ে যেতিয়া তেওঁৰ পতন উপলব্ধি কৰিলে তেওঁ দ্বিতীয় পত্নীক ত্যাগ কৰি নিজেই ধান খেতিত লাগিবলৈ ধৰিলে। এবাৰ আনকি আব'তানি গছত উঠি নামিব নোৱৰা হোৱাত তেওঁৰ ভগ্নীৰ সহায়ৰ প্ৰয়োজন হৈছিল।
আব'তানিৰ জীৱনৰ ঘটনাৱলী আৰু ধানখেতিৰ প্ৰতি অধ্যৱসায় তানি জনগোষ্ঠীৰ সাংস্কৃতিক অংগস্বৰূপ আৰু এইসমূহ বছৰৰ বিভিন্ন সময়ত ধান খেতিৰ সময়চক্ৰৰ সৈতে ৰজিতা খুৱাই উদযাপন কৰা হয়। আব'তানি হৈছে মানৱজাতিৰ খাদ্য আৰু সমৃদ্ধিৰ প্ৰতি সংগ্ৰাম আৰু এটা পৰিয়াললৈ প্ৰগতি অনাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনীয় নাৰী-পুৰুষৰ সমন্বয়ৰ প্ৰতীকস্বৰূপ।
জনপ্ৰিয় মাধ্যমত
তানি জনগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্ভুক্ত বিভিন্ন জনজাতি সমাজৰ জীৱনযাত্ৰাত আব'তানিৰ প্ৰভাৱ অপৰিসীম যদিও বহিঃজগতত প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ যথেষ্ট সীমাবদ্ধ হৈ আছে। ইয়াৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি লণ্ডনত অৱস্থিত "আদিবাসী আৰ্টছ ট্ৰাষ্ট" নামৰ এক সংস্থাই "আব'তানি" শীৰ্ষক এখন এনিমেছন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ কাম হাতত লৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসম শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ শ্ৰেণী:মিচিং জনগোষ্ঠী
ক'লা ৰাজহাঁহ তত্ত্ব
ক'লা ৰাজহাঁহ তত্ত্ব বা ক'লা ৰাজহাঁহজনিত ঘটনাৰ তত্ত্ব (black swan theory/theory of black swan events) হৈছে এনে এটা ৰূপক, যাক আকস্মিকভাৱে উদ্ভৱ হোৱা ঘটনা এটাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয় যিটো ঘটনা নঘটালৈকে তাৰ অস্তিত্ব নাই বুলিয়েই ভবা হয়। এই পৰিভাষাটো এটা পুৰণি উক্তিৰ লগত জড়িত, যিয়ে ক'লা ৰাজহাঁহৰ কোনো অস্তিত্ব নাই বুলি ধাৰণা কৰিছিল, কিন্তু পাছলৈ অষ্ট্ৰেলিয়াৰ অৰণ্যৰ মাজত ক'লা ৰাজহাঁহ দেখিবলৈ পোৱা গ'ল আৰু উক্তিটোক পুনৰ বিবেচনাৰ মাজলৈ অনা হ'ল।
এই তত্ত্বটোৰ জন্মদাতা হৈছে নাছিম নিকোলাছ টালেব। এই তত্ত্বটোৰ জৰিয়তে তেওঁ বুজাব খোজা কথাকেইটা হৈছে:
পৃষ্ঠভূমি
লেটিন ভাষাৰ এটা বিশেষ উক্তিৰ পৰা "ক'লা ৰাজহাঁহ" শব্দ দুটি আহৰণ কৰা হৈছে। যাৰ সবাতোকৈ পুৰণি উল্লেখটো পোৱা যায় ২য় শতিকাত-ৰোমান কবি জুভেনালে তেওঁৰ "ছেটায়াৰ ষষ্ঠ"ত কৰা চৰিত্ৰাংকনত; য'ত "ক'লা ৰাজহাঁহৰ দৰে মাটিত ঘূৰি ফুৰা বিৰল চৰাই"ৰ প্ৰসংগ উত্থাপিত হৈছিল। ("rara avis in terris nigroque simillima cygno" ("a rare bird in the lands and very much like a black swan").  যেতিয়া এই বাক্যশাৰী লিখা হৈছিল-তেতিয়া ধৰি লোৱা হৈছিল যে, ক'লা ৰাজহাঁহৰ কোনো অস্তিত্ব নাই। এটা বিশেষ পদ্ধতি অথবা প্ৰক্ৰিয়াৰ ভঙ্গুৰতাক উপমাৰ ৰূপত প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই বিশেষ ৰূপকটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সিদ্ধান্ত এটাৰ গ্ৰহণযোগ্যতাক পুনৰ বিবেচনাৰ মাজলৈ অনা হয় যেতিয়াই তাৰ প্ৰাথমিক নীতিকেইটা অপ্ৰমাণিত হয়। এই ক্ষেত্ৰত, এটা ক'লা ৰাজহাঁহৰ নিৰীক্ষণে যিকোনো চিন্তা-প্ৰণালী বা প্ৰক্ৰিয়াটোৰ যুক্তিটো আৰু তাৰ জৰিয়তে আহৰণ কৰা যুক্তিবাদক অসত্য প্ৰমাণিত কৰে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান
বেনেডিক্ট কাম্বাৰবেটছ্
বেনেডিক্ট টিম'থি কাৰ্লটন কাম্বাৰবেটছ্ (Benedict Timothy Carlton Cumberbatch; জন্ম: ১৯ জুলাই ১৯৭৬) হৈছে এগৰাকী ইংৰাজ অভিনেতা। মানচেষ্টাৰ ভিক্টোৰিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এগৰাকী স্নাতক কাম্বাৰবেটছে লণ্ডন সংগীত আৰু নাট্যকলাৰ একাডেমীত প্ৰশিক্ষণ লয় আৰু ধ্ৰুপদী অভিনয়-কলাত কলাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেটে পোনপ্ৰথমবাৰৰবাবে প্ৰদৰ্শন কৰে ৰিজেণ্টছ পাৰ্কৰ অপেন এয়াৰ থিয়েটাৰত। ২০০৫ চনত বেনেডিক্টে ৱেষ্ট ইণ্ড থিয়েটাৰত অভিষেক কৰে। ইয়াৰ পিছৰ পৰা তেখেতে ৰয়েল নেশ্যনেল থিয়েটাৰৰ কিছুমান প্ৰযোজনা যেনে 'অফটাৰ দ্য ডেন্স' (২০১০) আৰু 'ফ্ৰেংকেনষ্টাইন' (২০১১)ত শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
বেনেডিক্ট কাম্বাৰবেটছে এতিয়ালৈকে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ২০১৪ চনত 'টাইম' আলোচনীয়ে তেখেতক 'পৃথিৱীৰ এশগৰাকী প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি'ৰ বাৰ্ষিক তালিকাত তালিকাভূক্ত কৰিছিল। অভিনয় আৰু সমাজ কল্যাণৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২০১৫ চনত তেখেতক 'অৰ্ডাৰ অৱ দ্য ব্ৰিটিছ এম্পায়াৰ' হিচাপে নিয়োগ কৰা হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
কাম্বাৰবেটছে বৌদ্ধ দৰ্শন অনুসৰণ কৰে। ইয়াৰ উপৰি ধ্যান আৰু সম্পূৰ্ণ সচেতনতা (mindfulness)-ৰ প্ৰতি তেখেত আগ্ৰহী। কাম্বাৰবেটছে 'ভেগান' খাদ্যাভ্যাসৰ অনুসৰণকাৰী।
ইংৰাজী থিয়েটাৰ আৰু অপেৰা পৰিচালক ছফি হাণ্টাৰৰ লগত কাম্বাৰবেটছৰ সোতৰ বছৰজোৰা বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক আছিল। ২০১৫ চনৰ ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত দুয়োৰে মাজত বিবাহ সম্পন্ন হয়। দম্পতীটোৰ তিনিটা পুত্ৰ সন্তান আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অভিনয় শিল্পী শ্ৰেণী:হলিউড অভিনেতা
মাল্যবান
মাল্যবান (Malyavan) লংকাৰ সম্ৰাট ৰাৱণৰ মুখ্য ৰাজকীয় উপদেষ্টা আছিল। মাল্যবান লংকাৰ বৌদ্ধিক আৰু ৰাজকীয় বৃত্তৰ ভিতৰত এক সন্মানীয় ব্যক্তি আছিল। তেওঁ আছিল সুকেশৰ পুত্ৰ আৰু সুমালী আৰু মালীৰ ভাই তথা ৰাৱণৰ ককা৷
শিৱৰ পৰা বৰ প্ৰাপ্ত কৰি সুকেশৰ তিনি পুত্ৰ সুমালী, মাল্যবান আৰু মালী অহংকাৰী হৈ পৰিছিল আৰু দেৱতা, ঋষি-মুনিসকলক অত্যাচাৰ কৰিবলৈ লৈছিল৷ অত্যাচাৰ সহিব নোৱাৰি গন্ধৰ্ব, দেৱতাসকলে শিৱৰ ওচৰত গৈ সুকেশৰ তিনি পুত্ৰক বধ কৰিবলৈ কয় যদিও শিৱই সুকেশক লালনপালন কৰা হেতু সিহঁতক বধ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে আৰু ভগৱান বিষ্ণুৰ ওচৰলৈহে যাবলৈ কয়৷
দেৱতাসকলে মালীৰ ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰাৰ আগতে গোপন সূত্ৰে মালীয়ে এই খবৰ পায় আৰু সিঁহতেও দেৱতাসকল আক্ৰমণ কৰিবলৈ সাজু হৈ যায়৷ পিছত ভগৱান বিষ্ণু আৰু ৰাক্ষসসকলৰ মাজত এক ভয়ানক যুদ্ধ আৰম্ভ হয়৷ অৱশেষত বিষ্ণুৱে সুদৰ্শন চক্ৰৰে মালীক বধ কৰে৷ মালীৰ মৃত্যু হোৱা দেখি মাল্যবান আৰু সুমালী যুদ্ধ ক্ষেত্ৰৰ পৰা পলাই যায়৷
ইয়াৰ পিছত ভগৱান বিষ্ণুৰ আদেশ মতে লংকাত কুবেৰে শাসন কৰিছিল। প্ৰকৃততে মাল্যবান ৰাৱণৰ প্ৰকৃত ককাক সুমালীৰ ডাঙৰ ভায়েক আছিল; যি এসময়ত লংকাৰ ৰজা আছিল, যাক ৰাৱণে পিছত কুবেৰৰ পৰা পুনৰ জয় কৰিছিল।
মাল্যবান ভগৱান ৰামৰ সৈতে যুদ্ধৰ বিৰুদ্ধ আছিল আৰু তেওঁ সীতাক পঠিয়াই দিবলৈ ৰাৱণক ৰাজী কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল৷ অৱশ্যে তেওঁৰ সকলো পৰামৰ্শ ৰাৱণে নাকচ কৰিছিল। ৰাৱণৰ মৃত্যুৰ পিছত, মাল্যবানে তেওঁৰ পদ বিৰাজ কৰে আৰু ৰাৱণৰ সৰু ভায়েক আৰু মাল্যবানৰ তৃতীয় নাতি বিভীষণে লংকাৰ মুখ্য উপদেষ্টা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ ৰাক্ষস
আকিকা
ইছলামৰ পৰিভাষাত সন্তান জন্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আল্লাহৰ শ্বুকৰিয়া ও আনন্দৰ বহিৰ্প্ৰকাশ হিচাবে আল্লাহৰ সন্তুষ্টি অৰ্জনৰ কাৰণে যি পশু জবেহ কৰা হয়, তাকে আকীকা বোলা হয়।
আকীকাৰ হুকুম
অধিকাংশ আলিমৰ মতে সন্তানৰ আকীকা কৰা ছুন্নাতে মুৱাক্কাদাহ। হাদিছ গ্ৰন্থত আছে ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে-
অন্য হাদিছত আছে, ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে আকৌ কৈছে-
প্ৰতিটো সন্তানেই আকীকাৰ বিনিময়ত আটক হৈ থাকে”।
আকীকা কৰাৰ সময়
হাদিছ অনুযায়ী আকীকাৰ কাৰণে উত্তম সময় হ'ল সন্তান ভূমিষ্ঠ হোৱাৰ সপ্তম দিবস। সপ্তম দিনা আকীকা কৰাৰ লগতে সন্তানৰ সুন্দৰ নাম ৰখা, মূৰৰ চুলি কমোৱা আৰু চুলিৰ সমপৰিমাণ ওজনৰ ৰূপ ছাদকাহ কৰাও মুস্তাহাব।
বিনা কাৰণত আকীকা দিয়াত বিলম্ব কৰা ছুন্নাতৰ বিৰোধিতা কৰাৰ অন্তৰ্ভুক্ত। দৰিদ্ৰতা বা অন্য কোনো কাৰণত যদি ৭ দিনত আকীকা কৰিবলৈ সক্ষম নহয়, তেনেহ'লে যেতিয়াই অভাৱ দূৰ হ'ব, তেতিয়াই আকীকা কৰা জায়েজ আছে।
কেনে ধৰণৰ পশুৰ দ্বাৰা আকীকা কৰিব লাগে? সংখ্যা কিমান?
“পুত্ৰ সন্তানৰ পক্ষৰ পৰা দু‘টি সমবয়সৰ ছাগলী আৰু ছোৱালী সন্তানৰ পক্ষৰ পৰা এটি ছাগলীৰ দ্বাৰা আকীকা দিব লাগিব। আৰ্থিক অসচ্ছলতাৰ কাৰণে যদি পুত্ৰ সন্তানৰ পক্ষৰ পৰা দু‘টি ছাগলীৰ দ্বাৰা আকীকা দিব নোৱাৰে, তেন্তে এটি ছাগলীৰে আকীকা দিলেও হ’ব।
আকীকাৰ মাংস কোনে খাব পাৰে?
আকীকাৰ মাংস কুৰবাণীৰ মাংসৰ দৰেই। তাক নিজে খাব, আত্মীয় স্বজনক খুৱাব আৰু গৰীব-মিছকীনক ছাদাকা কৰিব। আকীকাৰ মাংসও কুৰবাণীৰ দৰে তিনি ভাগ কৰা জৰুৰী নহয়। আকীকাৰ মাংস যদি আটাইখিনি ৰান্ধে আৰু আত্মীয়-স্বজন ও বন্ধু-বান্ধৱ আৰু অন্যান্য মুছলিমসকলক দাওৱাত দি খুওৱা হয, তথাপিও জায়েজ আছে।
গৰুৰ দ্বাৰা আকীকা কৰা
কোনো হাদীছতেই গৰুৰ দ্বাৰা আকীকা কৰাৰ কথা উল্লেখ হোৱা নাই। অথচ ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহিৰ যুগত সকলো ধৰণৰ পশোৱেই বিদ্যমান আছিল। গতিকে উত্তম হৈছে ছাগলী বা দুম্বাৰ দ্বাৰা আকীকা কৰা।
কোৰবাণীৰ সৈতে ভাগে আকীকা দিয়া
আমাৰ দেশত সাতভাগত গৰুৰ দ্বাৰা কুৰবাণী কৰাৰ ক্ষেত্ৰত আকীকাৰ অংশীদাৰ হোৱাৰ নিয়ম ব্যাপকভাৱে প্ৰচলিত আছে। এইটো হাদীছ সন্মত নহয়। আকীকা যিহেতু এটি ইবাদত, সেয়ে হাদীছত যেনেকৈ বৰ্ণিত হৈছে তেনেদৰেই পালন কৰা উচিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
আহমেদ পেটেল
আহমেদভাই মহম্মদভাই পেটেল জনপ্ৰিয়ভাৱে আহমেদ পেটেল (Ahmed Patel, ২১ আগষ্ট ১৯৪৯ – ২৫ নৱেম্বৰ ২০২০) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক নেতা। তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ বিভিন্ন পদবীৰ লগতে সাংসদ হিচাপেও নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁ কংগ্ৰেছৰ অধ্যক্ষ ছোনিয়া গান্ধীৰ ৰাজনৈতিক সচিব আছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনৰ পৰা ১৯৮৯ চনলৈ তিনিটা কাৰ্যকালৰ বাবে গুজৰাটৰ ভৰুচ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰালোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৯৩ চনৰ পৰা ২০২০ চনলৈ তেওঁ পাঁচবাৰকৈ ৰাজ্যসভাত গুজৰাটক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। আহমেদ পেটেল ২০১৮ চনৰ পৰা ২০২০ চনলৈ সৰ্ব ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটিৰ কোষাধক্ষ্য আছিল। ২০২০ চনৰ ২৫ নৱেম্বৰ তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪৯ চনৰ ২১ আগষ্ট তাৰিখে ভাৰতৰ বোম্বে ষ্টেটৰ (বৰ্তমান গুজৰাট) ভৰুচত আহমেদ পেটেলৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ মহম্মদ ইশ্বিকজী পেটেল আৰু মাতৃ হাৱাবেন মহম্মদভাই। কৃষিকাৰ্যৰ লগত পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা আহমেদ পেটেল তেওঁলোকৰ তৃতীয় সন্তান আছিল। তেওঁৰ পিতৃ সমাজ সেৱাৰ লগতো জড়িত আছিল। তেওঁ দক্ষিণ গুজৰাট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰিছিল। ছাত্ৰ অৱস্থাতে তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ যুৱমৰ্চা যুৱ কংগ্ৰেছত যোগদান কৰিছিল।
ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৭৬ চনত গুজৰাটৰ ভৰুচ জিলাৰ স্থানীয় নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ভৰুচ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ষষ্ঠ লোকসভাৰ বাবে নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিবলৈ ১৯৭৭ চনত তদানীন্তন ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে তেওঁক নামাংকিত কৰিছিল। এই নিৰ্বাচনত তেওঁ জয়ী হয় আৰু তাৰপিছত তেওঁ ১৯৮০ আৰু ১৯৮৪ চনৰ পৰৱৰ্তী লোকসভা নিৰ্বাচনত জয়লাভ কৰিছিল। ১৯৮৫ চনত তেওঁ প্ৰধান মন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধীৰ সংসদীয় সচিব আছিল। ১৯৮৭ চনত সাংসদ হিচাপে তেওঁ চৰ্দাৰ সৰোবৰ প্ৰকল্পৰ নিৰীক্ষণৰ বাবে নৰ্মদা ব্যৱস্থাপনা প্ৰাধিকৰণ গতাই দিয়াত সহায় কৰিছিল। তেওঁ ১৯৮৮ চনত জৱাহৰ ভৱন ন্যাসৰ সচিব নিযুক্ত হৈছিল আৰু জৱাহৰলাল নেহৰুৰ জন্ম শৱৰ্ষিকী উদযাপনৰ সময়ত জৱাহৰ ভৱনৰ নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ বাবে তেওঁক কৃতিত্ব দিয়া হয়। আহমেদ পেটেল ১৯৯৩ চনৰ পৰা ২০২০ চনলৈ গুজৰাটক ৰাজ্যসভাত প্ৰতিনিধিত্ব কৰি আহিছে। যদিও তেওঁক ছোনিয়া গান্ধীৰ মুখ্য ৰণনীতিকাৰ বুলি গণ্য কৰা হয় ২০০৪ আৰু ২০১৪ চনৰ চতুৰ্দশ আৰু পঞ্চদশ লোকসভাত তেওঁক সংযুক্ত প্ৰগতিশীল মৰ্চা চৰকাৰৰ পৰা বাহিৰত ৰখা হৈছিল। গুজৰাটৰ পৰা লোকসভালৈ সাংসদ হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱা এহছান জাফৰিৰ পিছতে পেটেল কেৱল দ্বিতীয় গৰাকী মুছলমান ব্যক্তি।
তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অধ্যক্ষ ছোনিয়া গান্ধীৰ ৰাজনৈতিক সচিব হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৮৫ চনত পূৰ্বৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধীৰ সংসদীয় সচিব হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ দলৰ জ্যেষ্ঠ সদস্য মতিলাল ভৰাৰ সলনি ২০১৮ চনত সৰ্ব ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটিৰ কোষাধক্ষ্য হিচাপেও নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
আহমেদ পেটেলে ১৯৭৬ চনত মেমুনা আহমেদ পেটেলৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। দম্পতীহালৰ এগৰাকী কন্যা আৰু এজন পুত্ৰ সন্তান আছে। তেওঁ সহজ-সৰল জীৱন যাপন কৰিছিল আৰু খুব কমকৈ গণ মাধ্যমৰ লগত মতবিনিময় কৰিছিল।
মৃত্যু
কৰ'নাভাইৰাছ ৰোগ ২০১৯ৰ ফলত হোৱা শৰীৰৰ একাধিক অংগ বিকলতাৰ বাবে ২০২০ চনৰ ২৫ নৱেম্বৰ তাৰিখে আহমেদ পেটেলৰ মৃত্যু হয়। তেওঁক হাৰিয়ানাৰ গুৰুগ্ৰামত অৱস্থিত মেডান্তা হস্পিটেলত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল আৰু কৰ'নাভাইৰাছ ৰোগ ২০১৯ ধৰা পৰাৰ পিছত তেওঁক আই.চি.ইউ.ত ৰখা হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ শ্ৰেণী:ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰীত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি
গোলাই ছিৰিজ
প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ শৃংখলা
ফুলবাৰী
ফুলবাৰী (Phulbari) অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ এখন ঠাই। প্ৰাচীন ঐতিহ্য আৰু বুৰঞ্জীৰ বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়, ঘটনা আদিৰ সাক্ষীৰূপে এই ফুলবাৰী অঞ্চলটো জনাজাত৷ ১৫ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ দ’লহাট চাৰিআলিৰপৰা পাঁচ কিলোমিটাৰ পশ্চিম দিশে এই বৃহত্তৰ অঞ্চলটো অৱস্থিত৷ অঞ্চলটোত মুঠ ১১ খন ৰাজহ গাঁও আছে আৰু ফুলবাৰী বুলিলে প্ৰায় ২০ খন মান ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ সৰু-বৰ গাঁৱক সামৰি এক বৃহত্তৰ অঞ্চলক বুজোৱা হয়৷ ৰাজহ গাঁওবোৰৰ নামবোৰ হ’ল– ১ নং হাতীয়েমৰা, ২ নং হাতীয়েমৰা,১ নং বোকানদী, ২ নং বোকানদী, ২ নং ফুলবাৰী, ১ নং ধেমাগড়, ২৮৯ নং গ্ৰাণ্ট (সগৰপুৰ), গোপালপুৰ, দলপাপথাৰ আৰু ৩৪৫ নং গ্ৰাণ্ট (ভিতৰিপাম) আৰু ৩নং বগীবিল (শান্তি আশ্ৰম)৷ বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ বসতিস্থল ফুলবাৰীত অঞ্চলত শেহতীয়াকৈ ঐতিহাসিক ভাস্কৰ্যপুঞ্জও উদ্ধাৰ কৰা হৈছে৷
অঞ্চলটোৰ চাৰিসীমা
ফুলবাৰীৰ উত্তৰ দিশত অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পাপুমপাৰে জিলা আৰু ৰঙা সংৰক্ষিত বনাঞ্চল৷ পূৱদিশত শিঙৰা নদী আৰু নামনিৰ ফালে দ’লহাট চাহ বাগিছা৷ পশ্চিমত বৰজান অঞ্চল৷ দক্ষিণত দ’লহাট সোণাপুৰ গাঁও পঞ্চায়ত, দ’লহাট বজাৰ৷ উত্তৰে লালুক গাওঁ পঞ্চায়ত৷
ফুলবাৰী নামৰ উৎপত্তি
ফুলবাৰী ঐতিহাসিকভাৱে প্ৰাচীন ঠাই৷ গৱেষক ভৱকান্ত নাথৰ মতে প্ৰাচীন ‘ফুলবাৰী নগৰ’ৰ সৈতে বৰ্তমানৰ ফুলবাৰী অঞ্চলৰ নিকট সম্পৰ্ক আছে৷ উক্ত প্ৰাচীন নগৰখন বৰ্তমানৰ নাৰায়ণপুৰ অঞ্চলৰ খেৰাজখাত মৌজাৰ অন্তৰ্গত পিচলা নৈৰ পাৰত আছিল৷ প্ৰাক্ বৈষ্ণৱ যুগত ই শাক্ত ধৰ্মৰ পীঠ স্থান আছিল৷ প্ৰাচীন আইনামবোৰত ফুলবাৰী আৰু পিচলা নৈৰ প্ৰসংগ আছে৷
বৰ আইয়ে পাচিছে সৰু আই আহিছে
........................
পিচলা ঘাটতে আইয়ে পানী তোলে
চকুৰি গোপিনীক লৈ
উক্ত ফুলবাৰী নগৰতে ফুলবাৰী দ’ল আছিল৷ উল্লেখযোগ্য যো ফুলবাৰী দ’লকে লোকিকভাৱে মাঘনোৱা দ’ল বুলিও জনা গৈছিল৷ ইয়াত বৰ কালিকা গোঁসানীৰ বিগ্ৰহ আছিল৷ আসাম গেজেটিয়াৰৰ মতে ‘ফুলবাৰী দ’ল স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহই ১৭০৫ খ্ৰীষ্টাব্দত নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল আৰু ৫২৩ বিঘা, চাৰিকটা, ওঠৰ লেচা নিষ্পেখেৰাজ মাটি দেৱালয়ৰ নামত উছৰ্গা কৰিছিল৷ সাঁচিপতীয়া পুথিমতে– উক্ত ফুলবাৰী দেওঘৰৰ দ’ল ওখকৈ ৩২ হাত, বেঢ়ে ৭০ হাত, ডাঠ ৪/১২ হাত, গহ্বৰ ১২/১২ হাত, পোত ৭ হাত৷ ইয়াত যম, সম, গৰক আৰু ফুলবাৰীয়া নামৰ চাৰিটা পূজক ঠাকুৰ পৰিয়াল আছিল৷ তেওঁলোকৰ লগত কিছুমান পাইক নিযুক্ত হৈছিল৷’
মানৰ আক্ৰমণত মান সেনাই এই দ’লৰ ধন-সম্পত্তি লুট কৰি ইয়াতে শিবিৰ পাতি মন্দিৰৰ ভিতৰত গৰু কাটি মন্দিৰ অসুচি কৰিছিল৷ ফলত ইয়াৰ দেৱী বিগ্ৰহ আঁতৰাই নি কলাবাৰী অঞ্চলৰ বিলত লুকুৱাই থোৱা হৈছিল ৷ পৰৱৰ্তীকালত সেই দেৱী বিগ্ৰহ উদ্ধাৰ কৰি কলাবাৰীত ‘বৰ গোসাঁনী থান’ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হ’ল৷ মুঠতে ক’ব পাৰি মানৰ আক্ৰমণত ফুলবাৰী দেৱালয় বৰ বেয়াকৈ ক্ষতিগ্ৰস্থ হৈছিল; ফলত ইয়াৰ দেৱী বিগ্ৰহ কেৱল স্থানান্তৰ হোৱাই নহয় ইয়াত নিত্য পূজা সেৱাৰো বিলুপ্তি ঘটিল৷ লাহে লাহে ফুলবাৰী নগৰ আৰু ফুলবাৰী দেৱালয়ৰো প্ৰাধান্যতা নোহোৱা হ’ল৷ তাৰ ফলত পূজা-অৰ্চনা কৰা ঠাকুৰ পৰিয়ালকেইটাও বহু প্ৰকাৰে অভাৱগ্ৰস্থ হৈ থান-বান দিব ধৰিলে৷ সেইৰূপে ওপৰোক্ত ‘ফুলবৰীয়া ঠাকুৰ’ পৰিয়ালৰ এটা ঠাল আহি উত্তৰ নাওবৈচাৰ ভৰলুৱা অঞ্চলত বাস কৰিছিলহি৷ উল্লেখ্য যে, যিহেতু উক্ত পৰিয়ালটো উপৰোক্ত ফুলবাৰী দেৱালয়ৰ ফুলবৰীয়া ঠাকুৰ বংশৰ বংশধৰ আৰু তেওঁলোক উক্ত ফুলবাৰী নগৰৰ পৰাই আহিছিল৷ সেইৰূপে তেওঁলোক সবাৰে মাজত ‘ফুলবৰীয়া গোসাঁই’ নামে অভিহিত হৈছিল৷ তেওঁলোকে এই অঞ্চললৈ আহি ইয়াতো ফলে-ফুলে সুশোভিত এখন আশ্ৰম সদৃশ ঘৰ-দুৱাৰ পাতি লৈছিল আৰু পূৰ্বৰ তান্ত্ৰিক প্ৰথাৰে ধৰ্ম ধৰি অতি নিমাখিত অৱস্থাৰে কাল যাপন কৰিছিল৷ জনশ্ৰুতি মতে– উক্ত ফুলবৰীয়া গোসাঁই আৰু তেওঁলোকে পাতি লোৱা ফলে-ফুলে সুশোভিত বাৰীখনৰ পৰাই ঠাইখনৰ নাম ‘ফুলবাৰী’ হৈছে৷
ভৌগোলিক অৱস্থান
ফুলবাৰীৰ ভৌগোলিক অৱস্থান হৈছে 27.06°N, 93.93°W (অক্ষাংশ আৰু দ্ৰাঘিমাংশ)। সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ফুলবাৰীৰ গড় উচ্চতা হৈছে ১০২ m.
ৰাজনৈতিক
ফুলবাৰী লখিমপুৰ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত। আৰু নাওবৈচা বিধানসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত৷
ফুলবাৰীৰ শৈক্ষিক স্থানসমূহ
ফুলবাৰীত ১৯৫১ চনত বেতবাৰী অঞ্চলত প্ৰথমখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়৷ বিদ্যালয়খনৰ নাম ‘ফুলবাৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়’৷ ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ত বহুবোৰ শিক্ষাপিৰতিষ্ঠান অঞ্চলটোত গঢ় লৈ উঠে৷ তলত এইসমূহ উল্লেখ কৰা হ’ল-
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
প্ৰাচীন ভাৰতীয় সভ্যতা
ভাৰতত মানুহৰ বসবাসৰ ইতিহাস কেইবালাখো বছৰৰো প্ৰাচীন। প্ৰাচীন ভাৰতত আদিম মানৱৰ বহু পদচিহ্ন পোৱা গৈছে। ইজিপ্ত, ছুমেৰীয় আৰু ক্ৰীট সভ্যতাৰ পিছতেই ভাৰতীয় আৰু চৈনিক সভ্যতাৰ স্থান। খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব আঢ়ৈ হাজাৰ বছৰ মানতেই ভাৰতৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ সিন্ধু উপত্যকাত প্ৰাচীন ভাৰতীয় নগৰ সভ্যতাৰ নিদৰ্শন পোৱা গৈছে। এই সভ্যতাত পৰিকল্পিত নগৰ গঠন, ৰাজহুৱা শস্য ভাণ্ডাৰ ইত্যাদি উল্লেখযোগ্য। এই সভ্যতাৰ মানুহে আহাৰ্য শস্যৰ খেতি-বাতি কৰাৰ উপৰি বস্ত্ৰৰ বাবে কপাহৰ খেতি কৰিছিল বুলি জনা যায়। কৃষিৰ ক্ষেত্ৰত কৃত্ৰিম জলসিঞ্চনৰ ব্যৱস্থা আৰু উন্নত পশুপালনৰ ব্যৱস্থা আছিল। এই সভ্যতাৰ মানুহে সোণ, তাম আৰু ব্ৰঞ্জ সামগ্ৰী সাজিছিল। উল্লেখযোগ্য যে, এই সভ্যতাৰ কপাহী কাপোৰ মেচ'পটেমিয়ালৈ ৰপ্তানি হৈছিল। খ্ৰী: পূ: দুহাজাৰ অব্দত এই সভ্যতাৰ পতন হয়। পতনৰ কাৰণ আজিও অজ্ঞাত হৈয়ে আছে।
খ্ৰী:পূ: দুই সহস্ৰাব্দৰ পিছত ভাৰতলৈ আৰ্যসকলৰ আগমন হয়। আৰ্যসকলে ভাৰতত বসবাস কৰি আন এক কৃষি সভ্যতাৰ সৃষ্টি কৰে। এই সভ্যতাৰ মানুহবিলাকে প্ৰায় এহেজাৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত লো আৱিষ্কাৰ কৰে। লোৰ দ্বাৰা নাঙলৰ ফাল সৃষ্টি কৰি কঠিন মাটি চহাই এই কৃষি বিপ্লৱ সফল কৰে। এই সময়তেই সমাজত শ্ৰেণী ব্যৱস্থাৰ উদ্ভৱ হয়। সৃষ্টি হ'ল ধৰ্মীয় ব্যৱস্থাও। পশ্চিমৰ সভ্যতাবিলাকৰ তুলনাত অধিক সংক্ৰামকভাৱে এই সময়ৰ ভাৰতীয় জীৱনধাৰাক ধৰ্মই প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
গ্ৰীক আৰু ৰোমান সভ্যতাত বিভিন্ন শ্ৰেণীসমূহৰ কাৰ্যপন্থা আইনৰ দ্বাৰা নিৰ্দিষ্ট কৰি দিছিল। ৰাষ্ট্ৰই এই আইন কাৰ্যকৰী কৰিছিল। কিন্তু ধৰ্মপ্ৰভাৱিত ভাৰতত সমাজৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ জন্ম হয় সম্পূৰ্ণ স্বতন্ত্ৰভাৱে। ধৰ্ম আৰু ৰাষ্ট্ৰ উভয়েই বৰ্ণাশ্ৰম প্ৰথাৰ হাতত সমস্ত ক্ষমতা তুলি দিয়ে। পুৰোহিত, যোদ্ধা, কৃষক আৰু দাসসকলৰ কাৰ কি কাম সকলো নিৰ্দিষ্ট কৰি দিয়া হয়। এই শ্ৰেণীসমূহক কেৱল সামাজিকভাৱেই নহয় ধৰ্মীয়ভাৱেও স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।
প্ৰাচীন ভাৰতত ধৰ্মক শ্ৰেণীভেদৰ হাতিয়াৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ধৰ্মীয় ব্যৱস্থাৰ দ্বাৰা সাধাৰণ নিম্ন শ্ৰেণীক শোষণ কৰাৰ বাট নিষ্কণ্টক কৰি লৈছিল উচ্চ শ্ৰেণীৰ মানুহে। সেই সময়ৰ শ্ৰেষ্ঠ বৰ্ণ ব্ৰাহ্মণসকল আছিল ধৰ্মপ্ৰৱৰ্তক আৰু ৰক্ষক। তেওঁলোকে ধৰ্মৰ দ্বাৰা ঘোষণা কৰিছিল যে ব্ৰাক্ষণসকল হ'ল ঈশ্বৰৰ অংগ তেওঁলোক সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ প্ৰভু। ব্ৰাহ্মণসকলে যি বিচাৰে অইন শ্ৰেণীৰ লোকসকলে সেই বস্তু তৎমুহূৰ্তে তেওঁলোকক প্ৰদান কৰিব লাগে। অন্যথাই তেওঁলোক শাস্তিৰ যোগ্য। ঈশ্বৰে বিশ্বৰ ৰক্ষাৰ বাবে ক্ষত্ৰিয়সকলক ৰজা কৰি পঠিয়াইছে বুলি ব্ৰাহ্মণসকলে ধৰ্মৰ দ্বাৰা ঘোষণা কৰি ৰজাসকলক ধৰ্মীয় তথা সামাজিক সুৰক্ষা দিছিল। এই বাবেই ৰজাসকলেও ব্ৰাহ্মণসকলক  সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
গ্ৰীচ আৰু ৰোমত এই পৰিস্থিতি সম্পূৰ্ণ বেলেগ আছিল। তেওঁলোকৰ উচ্চ শ্ৰেণীৰ মানুহে চাবুক আৰু সামাজিক কৌশলৰ দ্বাৰা নিম্ন শ্ৰেণীৰ মানুহক শোষণ কৰিছিল। যাৰ বাবে নিম্ন শ্ৰেণীৰ মানুহে এটা সময়ত অতিষ্ঠ হৈ বিদ্ৰোহ কৰিছিল। কিন্তু ভাৰতীয় সুবিধাবাদী উচ্চ শ্ৰেণীৰ মানুহবিলাকে এই ব্যৱস্থা ধৰ্মীয় কৌশলৰ দ্বাৰা তেজত সুমুৱাই দিছিল যাৰ ফলত যুগ যুগ ধৰি উচ্চ শ্ৰেণীৰ মানুহে নিম্ন শ্ৰেণীৰ মানুহক বিনা প্ৰতিবাদে শাসন কৰিব পাৰিছিল।
প্ৰাচীন ভাৰতীয় দৰ্শন
দৰ্শন আৰু অধ্যাত্মবাদৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰাচীন ভাৰতৰ অৱদান অনস্বীকাৰ্য। ভাৰতীয় দাৰ্শনিকসকলৰ সমান সমস্যাৰ গভীৰলৈ যাবলৈ সেই সময়ৰ কোনো সভ্যতাৰ মানুহেই সক্ষম হোৱা নাছিল। ভাৰতীয় দাৰ্শনিকসকলে বাস্তৱ জগতখনক মায়া বুলি অভিহিত কৰিছিল। ভাৰতীয় দাৰ্শনিকসকলৰ ভিতৰত একমাত্ৰ কপিলৰ সাংখ্য দৰ্শনতেই বস্তুবাদী দৃষ্টিভংগীৰ পৰিচয় পোৱা যায়। কপিলে কৈছিল যে প্ৰকৃত জ্ঞান লাভৰ দ্বাৰা আত্মাৰ মুক্তি হয়। সঠিক পৰ্যবেক্ষণ, অনুমিতি আৰু কথোপকথনৰ দ্বাৰা প্ৰকৃত জ্ঞান লাভ কৰিব পৰা যায়। সাংখ্যৰ দৰ্শনত ঈশ্বৰৰ কোনো স্থান নাই। কপিলৰ মতে এই বিশ্ব ঈশ্বৰৰ সৃষ্টি নহয়, প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টি। প্ৰাকৃতিক শক্তিৰ দ্বাৰাহে এই বিশ্ব আৰু মানৱ জীৱনৰ ধাৰা নিয়ন্ত্ৰিত হৈছে।
চাৰ্বাকৰ দৰ্শনে এই বস্তুবাদী দৰ্শনৰ ভেটি আৰু শক্তিশালী কৰে। চাৰ্বাকৰ দৰ্শন লোকায়ত নামেৰে পৰিচিত। চাৰ্বাকে সেই সময়ত এক বিতৰ্কৰ ধুমুহা সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ কৈছিল যি অভিজ্ঞতা মানুহে ইন্দ্ৰিয়ানুভূতিৰ দ্বাৰা লাভ কৰা নাই সেই অভিজ্ঞতাৰ কোনো প্ৰকৃত অস্তিত্ব নাই। অৰ্থাৎ এই দৰ্শনে পৰোক্ষভাৱে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্বক অস্বীকাৰ কৰিলে। সাংখ্য আৰু লোকায়ত দৰ্শন আছিল প্ৰাচীন ভাৰতীয় দৰ্শনৰ ব্যতিক্ৰম। প্ৰাচীন ভাৰতত বস্তুবাদী আৰু ভাববাদী দুয়োবিধ দৰ্শনেই আছিল যদিও ভাববাদী দৰ্শনেই বেছি জনপ্ৰিয় হয়। ইয়াৰ কাৰণ হ'ল উচ্চ বৰ্ণৰ লোকসকলে কেৱল এই দৰ্শনৰেই পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল নিজৰ সুবিধা আদায়ৰ কাৰণে। ভাববাদী দাৰ্শনিকসকলে কৈছিল এই বিশ্ব মায়া আৰু অজ্ঞেয়। উপনিষদত এই জগতৰ মায়া ত্যাগ কৰি প্ৰকৃত জ্ঞান লাভৰ বাবে অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মজ্ঞান লাভৰ বাবে মানুহক ইহজীৱনৰ সকলো দুখ কষ্ট স্বীকাৰ কৰিবলৈ কৈছিল।
নগৰ সভ্যতা
খ্ৰীঃ পূঃ আঢ়ৈ হাজাৰ বছৰত সিন্ধু উপত্যকাৰ মহেঞ্জোদাৰো আৰু হৰপ্পা আদি প্ৰাচীন নগৰীয়া সভ্যতাৰ বহু পিছত খ্ৰীঃ পূঃ প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ মাজ ভাগত ভাৰতত ভালেমান নগৰ গঢ়ি উঠে। এইবিলাকৰ ভিতৰত সৰ্ববৃহৎ আৰু উল্লেখযোগ্য আছিল পাটলিপুত্ৰ। পাটলিপুত্ৰ গংগাৰ পাৰত অৱস্থিত আৰু বহু কিলোমিটাৰ ব্যাপি বিস্তৃত। নগৰৰ কেউফালে গভীৰ খাৱৈ আৰু প্ৰাচীৰ আছিল। তিনিকুৰিতকৈও অধিক নগৰদ্বাৰ আছিল। নগৰৰ কেন্দ্ৰ স্থলত বিশালাকাৰ স্তম্ভ আছিল। বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ কাৰুকাৰ্য-খচিত ভাস্কৰ্যৰে ভৰা অত্যন্ত সুন্দৰ আছিল ৰাজপ্ৰাসাদ। পাটলিপুত্ৰৰ উপৰি অন্যান্য নগৰসমূহো পৰিকল্পিত আৰু ধুনীয়া আছিল। নগৰক কেন্দ্ৰ কৰি বিভিন্ন হস্তশিল্প উদ্যোগ গঢ়ি উঠিছিল। নগৰৰ প্ৰায় সকলো ঠাইতে শিল কাঠ আৰু হাতী দাঁতত খোদাই আৰু অলংকৰণৰ কাম, অন্যান্য ধাতুৰ অলংকৰণ আৰু মৃৎশিল্পৰ কাম হৈছিল। শিল্পীসকলে ৰাজদৰবাৰৰ বিশেষ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল।
এই নগৰসমূহ বিশেষকৈ পাটলিপুত্ৰ শিক্ষা আৰু চিকিৎসাবিদ্যাৰ কেন্দ্ৰস্থান হৈ পৰিছিল। এই নগৰসমূহত শিল্প আৰু সাহিত্যৰ চৰ্চা হৈছিল।
শিল্প-কলা আৰু সাহিত্য
ভাৰতত প্ৰচলিত প্ৰাচীনতম লিপি অৱলুপ্ত হৈ যোৱাৰ কথা ঐতিহাসিকসকলে কয়। লিপিৰ দৰেই ভাৰতীয় প্ৰাচীনতম শিল্প আৰু ভাস্কৰ্যও বিভিন্ন নগৰবিলাক ধ্বংস হোৱাৰ লগে লগে বিলুপ্ত হৈছে। খ্ৰীঃ পূঃ ৩য়-৪ৰ্থ শতিকাৰ পৰাহে শিলেৰে গঢ়া ভৱন আদিৰ নিৰ্দশন পোৱা গৈছে। ৪ৰ্থ শতিকাত কিন্তু ভাৰতত বিশাল সাম্ৰাজ্য গঢ়ি উঠিছে। এই সময়ত সম্ৰাট অশোকৰ ৰাজত্বত ভাৰতত সুন্দৰ সুন্দৰ প্ৰাসাদ স্মৃতিস্তম্ভ আদি নিৰ্মিত হয়। অশোকৰ দিনত একোটা শিলত কটা বিৰাট বিৰাট স্মৃতি-স্তম্ভসমূহে এতিয়াও সেই সময়ৰ গৌৰৱময় ভাস্কৰ্য শিল্পৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰিছে। অশোকৰ দিনৰ স্তম্ভসমূহত চাৰিটা সিংহ মূৰ্তিয়ে চাৰিওফালে মুখ কৰি থাকি সমগ্ৰ ৰাজ্যতে সিংহ-দৃষ্টিৰে পহৰা দিয়াৰ যেন লাগে। এই সিংহ-মূৰ্তি থকা অশোক স্তম্ভই হ'ল বৰ্তমানৰ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক।
প্ৰাচীন ভাৰতত পাহাৰ কাটি গুহাৰ সৃষ্টি কৰি তাত মন্দিৰ সজা হৈছিল। মন্দিৰৰ বেৰত বিভিন্ন দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্তি খোদিত কৰা হৈছিল। মন্দিৰৰ সমুখ ভাগৰ দেৱাল কাটি কৰা খিড়িকীৰে ভিতৰলৈ পোহৰ সোমাই আহি দেৱালত থকা দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্তি উদ্ভাসিত কৰিছিল। এন্ধাৰ আৰু পোহৰৰ কৌশলেৰে দেৱ-দেৱীসমূহক জীৱন্তপ্ৰায় ৰূপত দেখা গৈছিল। ফল স্বৰূপে মানুহৰ মনত ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ভয় ভাব আৰু ঐশ্বৰিক শক্তিৰ প্ৰতি বিশ্বাস জাগিছিল।
অজন্তা আৰু ইলোৰা গুহাৰ ভাস্কৰ্য কলা ইমান সূক্ষ্ম আৰু সুন্দৰ যে এনে ধৰণৰ চিত্ৰকলা ইউৰোপত ৰেনেছাঁৰ আগলৈকে পোৱা যোৱা নহৈছিল বুলি শিল্পীসকলে মন্তব্য কৰে। ঐতিহাসিকসকলে মন্তব্য কৰিছে যে অজন্তাৰ গুহা মন্দিৰবিলাক খ্ৰীঃ পূঃ দ্বিতীয় শতাব্দীৰ পৰা খ্ৰীঃ ৭ম শতাব্দীৰ ভিতৰত সজা। এই ভাস্কৰ্যসমূহ বুদ্ধ জাতক-গাথা বা পুৰাণৰ অৱলম্বনত সৃষ্টি কৰা।
প্ৰাচীন ভাৰতীয় শিল্পকলা কেৱল ভাৰতৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ থকা নাছিল, মধ্য এছিয়া, চীন, জাপান, দক্ষিণ পূব এছিয়াতো বিয়পি পৰিছিল।
কৃষি ব্যৱস্থা, হস্তশিল্পৰ বিকাশ আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ উদ্ভৱৰ ফলত খ্ৰীঃ পূঃ ৩য়-২য় সহস্ৰাব্দৰ অৱলুপ্ত লিপিৰ সলনি ভাৰতত নতুন লিপিৰ উদ্ভাৱন হ'ল। ফিনিছীয় বৰ্ণমালাৰ ভিত্তিতেই ভাৰতীয় লিপিৰ উদ্ভাৱন হয় বুলি কয়। লিপি আৱিষ্কাৰৰ ফলত শ শ বছৰ ধৰি যুগে যুগে পুৰুষানুক্ৰমে শ্ৰুতিৰ মাধ্যমেৰে বাগৰি অহা গাথা, কবিতা, পুৰাণ ইত্যাদি লিখিত হৈছিল। প্ৰাচীন ভাৰতীয়সকলে মুখে মুখে গাই অহা গীতসমূহৰ ভিত্তিতেই ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত নামৰ বিশ্ববিখ্যাত মহাকাব্য দুখন ৰচিত হৈছিল। এই দুই মহাকাব্যৰ উপৰি বহু উপাখ্যান, নীতিকথা আদি ৰচিত হৈছিল। বেদসমূহ প্ৰাচীন ভাৰতীয় সাহিত্যৰ ডাঙৰ অৱদান। বেদ হ'ল ভাৰতীয় আৰ্য সাহিত্যৰ প্ৰাচীনতম নিদৰ্শন। বেদৰ পৰা আৰ্যসকলৰ জীৱন আৰু সংস্কৃতিৰ বিষয়ে বিশদভাৱে জানিব পৰা গৈছে। গুপ্ত যুগত কালিদাসকে আদি কৰি ভালেমান সংস্কৃত কবিয়ে ভালেমান কাব্য গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল।
শিক্ষা
প্ৰাচীন ভাৰতৰ শিক্ষাৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ আছিল নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়। এই বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰাচীন ভাৰতীয় সভ্যতাৰ এক গৌৰৱোজ্জ্বল নিদৰ্শন। এই বিশ্ববিদ্যালয়ত ব্যাপক শিক্ষা ব্যৱস্থা আছিল। নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়ত কেৱল ভাৰতীয় ছাত্ৰই নহয়, তিব্বত, চীন আদি বিদেশৰ পৰাও ইয়ালৈ শিক্ষা লাভৰ বাবে ছাত্ৰ আহিছিল। সমাজত বৰ্ণভেদ থকাৰ বাবে ইয়াত সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহে শিক্ষা গ্ৰহণৰ সুযোগ নাপাইছিল। মাথোঁন ব্ৰাহ্মণ আৰু ক্ষত্ৰিয়সকলেহে শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰিছিল। নিম্ন শ্ৰেণীৰ লোকৰ বাবে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ বন্ধ অছিল। পৃথিৱীৰ প্ৰাচীন শিক্ষানুষ্ঠানবিলাকৰ ভিতৰত নালন্দা উল্লেখযোগ্য। নালন্দাত ছাত্ৰ আৰু অধ্যাপকৰ বাবে ছাত্ৰাৱাস, অধ্যাপকাবাসৰ ব্যৱস্থা আছিল।
বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি
বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰাচীন ভাৰতৰ অৱদান উল্লেখনীয়। প্ৰাচীন ভাৰতত ধৰ্ম আৰু বিজ্ঞানৰ এক নিবিড় সম্পৰ্ক আছিল। সেই সময়ত জ্যোতিবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত যি অগ্ৰগতি হৈছিল তাৰ কাৰণ সেই সময়ত গ্ৰহ-নক্ষত্ৰসমূহক দেৱতা বুলি ধৰাটো। মানুহে ভাবিছিল গ্ৰহ, নক্ষত্ৰৰূপী এই দেৱতাসমূহৰ অৱস্থান পৰিৱৰ্তনৰ লগত ঋতু পৰিৱৰ্তন, খেতি-বাতিৰ সম্পৰ্ক আনকি মানুহৰ ওপৰতো ইয়াৰ শুভ-অশুভ প্ৰভাৱ পৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
প্ৰাচীন ভাৰতীয় বিজ্ঞান বুলি ক'লে মূলতঃ গণিত আৰু চিকিৎসাবিজ্ঞানৰ কথাকে ক'ব লাগিব। গণিতৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰাচীন ভাৰতীয় গণিতজ্ঞসকলৰ অৱদান বিশ্ববিখ্যাত। গণিতৰ তিনিটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান হ'ল চিহ্ন আৰু প্ৰতীক ব্যৱহাৰৰ প্ৰণালী, দশমিক তথা ভগ্নাংশ পদ্ধতি আৰু শূন্যৰ ব্যৱহাৰ। ভাৰত হ'ল দশমিক পদ্ধতিৰ প্ৰৱৰ্তক। প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ আৰ্যভট্টই দশমিক পদ্ধতি জানিছিল। বৌদ্ধ ধৰ্মপ্ৰচাৰকসকলে ভাৰতৰ পৰা দশমিক পদ্ধতি চীন দেশলৈ বিয়পাইছিল। ঐতিহাসিকসকলৰ মতে খ্ৰীঃ পূঃ দ্বিতীয় শতাব্দীতেই ভাৰতত শূন্যৰ আৱিষ্কাৰ হয়। আৰম্ভণিৰে পৰা ভাৰতীয় গণিতজ্ঞসকলে শূন্যক এটা স্বতন্ত্ৰ সংখ্যা হিচাপে বিবেচনা কৰিছিল। আৰবসকলে বহু পিছত ভাৰতীয়সকলৰ পৰা শূন্যৰ ব্যৱহাৰ শিকে। পিছলৈ আৰবৰ পৰা পশ্চিমলৈ শূন্যৰ ব্যৱহাৰ বিয়পে। চিহ্ন আৰু প্ৰতীকৰ ব্যৱহাৰ ভাৰতীয়সকলৰ পৰা আৰবীয়সকলে শিকে। বীজগণিতৰ ক্ষেত্ৰতো ভাৰতীয়সকলেই বাটকটীয়া। খ্ৰীঃ পূঃ দ্বিতীয় শতিকাতেই ভাৰতীয়সকলে জ্যামিতিৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ আৰম্ভ কৰে। যজ্ঞত বেদী নিৰ্মাণ কৰিবলৈ জ্যামিতি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। এই সময়ৰ জ্যামিতি-বিষয়ক বিখ্যাত পুথিখন হ'ল 'সূৰ্য্য সিদ্ধান্ত'।
জ্যোতিবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত আৰ্যভট্ৰ আৰু বৰাহ-মিহিৰৰ অৱদান প্ৰচুৰ। আৰ্যভট্ট বেবিলিয়ান পদ্ধতিৰে গ্ৰহ-নক্ষত্ৰ অৱস্থান নিৰ্ণয় কৰিছিল। এওঁ প্ৰথম বাৰৰ বাবে চন্দ্ৰগ্ৰহণ আৰু সৃৰ্যগ্ৰহণৰ কাৰণ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। আৰ্যভট্টই কৈছিল সূৰ্য স্থিৰ আৰু পৃথিৱী পৰিভ্ৰমী বুলি। বৰাহ-মিহিৰে কৈছিল চন্দ্ৰ পৃথিৱীৰ চাৰিওফালে ঘূৰে আৰু পৃথিৱী সূৰ্যৰ চাৰিওফালে ঘূৰে।
চিকিৎসাবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰাচীন ভাৰতৰ অৱদান বহুত। ভাৰতীয় চিকিৎসাবিজ্ঞানৰ পুথি হ'ল আয়ুৰ্বেদ। আয়ুৰ্বেদত উল্লিখিত প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় চিকিৎসাবিজ্ঞানী দুজন হ'ল সুশ্ৰুত আৰু চৰক। সুশ্ৰুতে অস্ত্ৰোপচাৰৰ ১২১ বিধ পদ্ধতি বৰ্ণনা কৰিছে। এইজন প্ৰাচীন ভাৰতীয় চিকিৎসাবিজ্ঞানীয়ে বীজাণু সম্পৰ্কীয় ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত অতি শুদ্ধভাৱে পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্নতা আৰু উৎকৃষ্ট খাদ্যৰ বিষয়ে কৈছে। আনজন প্ৰাচীন ভাৰতীয় চিকিৎসাবিজ্ঞানী হ'ল চৰক। তেওঁৰ চৰক সংহিতাক ভেষজবিজ্ঞানৰ বিশ্বকোষ বুলিব পাৰি। এই সংহিতাত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰোগৰ বৰ্ণনা, কাৰণ আৰু নিৰাময়ৰ উপায় আছে। চৰক সংহিতাত কেৱল চিকিৎসাবিজ্ঞানেই নহয় প্ৰাচীন ভাৰতীয় জীৱবিজ্ঞান, জীৱ-ৰসায়ন-বিজ্ঞানৰ বিষয়েও বহু কথা আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ইতিহাস
ড° মালিনী
ড০ নীলিমা শইকীয়া (Dr Neelima Saikia) বা ড০ মালিনী (Dr Malinee) হৈছে অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী বিজ্ঞানী, লেখিকা, গৱেষিকা, বক্তা আৰু ৰামায়ণী তথা মহাকাব্যিক সাহিত্যৰ এগৰাকী চৰ্চাকাৰী৷ তেখেত যোৰহাট, অসমস্থিত উত্তৰ-পূব বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠানৰ (পূৰ্বতে আঞ্চলিক গৱেষণাগাৰ) প্ৰাক্তন বিজ্ঞানী৷ ড০ নীলিমা শইকীয়াই মাটিৰ অণুজীৱবিজ্ঞান, জৈৱিক উপায়েৰে মাটি প্ৰৱন্ধনৰ লগতে আৰু উদ্ভিদ আৰু ভূ-স্বাস্থ্যৰ দিশত অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিছে৷ জৈৱ-প্ৰতিকাৰৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেখেতে ২০০৩-০৪ চনত ভাৰত চেম্বাৰছ অৱ কমাৰ্ছৰ তৰফৰ পৰা বি.পি. পোড্ডাৰ স্মাৰক বঁটা পাবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ ড০ মালিনী ৰামায়ণী আৰু মহাকাব্যিক সাহিত্যৰ এগৰাকী চৰ্চাকাৰী৷ ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ বহুকেইটা নাৰী চৰিত্ৰ তেখেতৰ উপন্যাসৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ৷ ইয়াৰ উপৰি ড০ মালিনীয়ে বিজ্ঞানভিত্তিক আৰু বিশ্লেষণাত্মক গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছে৷ তেখেত যোৰহাট তৰাজানস্থিত মহাকাব্যিক অধ্যয়ন কেন্দ্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-সচিব৷
বৈজ্ঞানিক কৰ্ম
ড০ নীলিমা শইকীয়া সামাজিক-অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ বাবে একাধিক প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ সাধন কৰিছে৷ এতিয়ালৈকে তেখেতে পঞ্চাছখনতকৈও অধিক গৱেষণা-পত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছে৷ ড০ নীলিমা শইকীয়া ছটা পেটেণ্টৰ অধিকাৰী৷ নতুন দিল্লীত নতুনকৈ স্থাপিত হোৱা বৈজ্ঞানিক আৰু উদ্ভাৱনমূলক গৱেষণা একাডেমি(AcSIR)ত তেখেতে সহযোগী ডিন হিচাপে দায়িত্ব পালন আৰু কৰ্ম সম্পাদন কৰিছিল৷
ড০ নীলিমা শইকীয়া জড়িত হৈ থকা দুটামান বৈজ্ঞানিক প্ৰকল্প তলত উল্লেখ কৰা হৈছে :
(১) চাহ খেতিৰ অধীনৰ মাটিত জৈৱ-পচনশীল কীটনাশকৰ প্ৰতি জীৱাণুজনিত সঁহাৰি, অভ্যন্তৰীণ, নতুন দিল্লী, ১৯৮৭-৯২
(২) মাটিৰ মাইক্ৰ'ফ্লোৰাৰ ওপৰত কৃষি-ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ প্ৰভাৱ, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কৃষি বিভাগৰ পৰা লাভ কৰা পুঁজিৰ সহায়ত, ১৯৮৯-৯২
(৩) কৃষি, পাৰিপাৰ্শ্বিক প্ৰদূষণ, জৈৱনিয়ন্ত্ৰণ (কীট, ভেঁকুৰ আৰু অপতৰণ নিয়ন্ত্ৰক) আৰু ভূমি উৰ্বৰতাৰ বাবে ভূ অণুজীৱৰ ব্যৱহাৰ, অভ্যন্তৰীণ, নতুন দিল্লী, ১৯৯৭-২০০২
(৪) খাৰুৱা তেলৰ দ্বাৰা দূষিত হোৱা মাটিত উৎপন্ন উদ্ভিদৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ, নিৰীক্ষণ আৰু বিষাক্ততা নিৰ্ধাৰণ, তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছ নিগম, শিৱসাগৰ, অসম, ভাৰত, ২০০১-২০০৩
(৫) পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ বাবে উদ্ভিদ বিকাশ কৰি ড্ৰিল চাইটবোৰৰ বায়'-ফাইট' প্ৰতিকাৰৰ এক পদ্ধতি : অ'এনজিচিৰ পৃষ্ঠপোষকতাত, ২০০৮-২০১১
সাহিত্যিক কৰ্ম
ড০ নীলিমা শইকীয়াৰ ছদ্ম নাম হৈছে ড০ মালিনী৷ এইটো নামেৰেহে তেখেত পাঠক সমাজৰ ওচৰত পৰিচিত৷ তেখেতে বিগত সময়ত ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ অনেক নাৰী চৰিত্ৰৰ আধাৰত কেইখনমান উপন্যাস ৰচনা কৰিছে৷ তেখেতৰ একাংশ গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষালৈও অনূদিত হৈছে৷ ইয়াৰোপৰি শিশু আৰু বিজ্ঞানমূলক লেখাৰ পঢ়ুৱৈসকলৰ বাবেও তেখেতে গ্ৰন্থ আৰু নিয়মীয়াকৈ প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰিছে৷ তেখেতৰ মুঠ গ্ৰন্থৰ সংখ্যা চল্লিচখনতকৈও অধিক৷ তেখেতৰ দুখনমান গ্ৰন্থ তলত উল্লেখ কৰা হৈছে৷
(১) বাল্মিকী ৰামায়ণ : মত-দ্বিমত আৰু বিশ্লেষণ (বাল্লিমী ৰামায়ন : দৃষ্টিভংগী, সংঘাত আৰু বিশ্লেষণ) (২০১৭)
(১) বিদেহ নন্দিনী (২০০৮)
(২) যাজ্ঞসেনী (২০০৯)
(৩) কাশী কন্যা অম্বা (২০১০)
(৪) মন্দোদৰী (২০১২)
(৫) ঋষি কন্যা (২০১৩) (৬) সুৰাংগনা (২০১৬)
(১) মৰহা ফুলৰ সুবাস (১৯৯৭)
(২) বৃত্তৰ পৰিধিৰ বাহিৰত (২০০১)
(৩) নতুন যুগৰ সূচনা (২০০৩)
(৪) ৰোমন্থন (২০০৫)
(৫) ড০ মালিনীৰ স্ব-নিৰ্বাচিত গল্প (২০১১) (৬) অজান পখী (২০১৬)
(১) অকণিহঁতলৈ সাধুৰ চলেৰে বিজ্ঞান (১৯৯৫)