cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
চিলনী
খাদ্য
চিলনীয়ে সাধাৰণতে আকাশত উৰি থাকি চিকাৰৰ সন্ধান কৰে। চিকাৰ দেখিলে চোঁ মাৰি নামি আহি জীৱন্ত অৱস্থাতে ধৰি নিয়ে। ই এবিধ সুযোগসন্ধানী চিকাৰী। মাছ, নিগনি, চৰাই আদি ইয়াৰ প্ৰধান খাদ্য। ইহঁত সাধাৰণতে ধোঁৱা বা জুইৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয় কাৰণ এনে অৱস্থাত পলাবলৈ ধৰা চিকাৰ ধৰিবলৈ সহজ। এই আচৰণৰ বাবেই অষ্ট্ৰেলিয়াৰ অধিবাসীসকলে চিলনীয়ে জ্বলি থকা ডাল আদি শুকান ঘাঁহনিত পেলাই জুই লগাব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰে। ভাৰতৰ চিলনী সমূহ নগৰ অঞ্চলত বসবাস কৰাত অভ্যস্ত। সেয়ে ইহঁতক ঘন আবাদীপূৰ্ণ ঠাইতো দেখিবলৈ পোৱা যায়। আনকি কোনো কোনো অঞ্চলত ই চোঁ মাৰি আহি মানুহৰ পৰা খাদ্যবস্তু কাঢ়ি নিয়াৰো বাতৰি পোৱা যায়। চিলনীয়ে কেতিয়াবা অন্য চিলনীৰ বাহতো চিকাৰ কৰে। তদুপৰি চিলনীয়ে কেতিয়াবা কণী বা পোৱালিৰ আশাত টোকোৰা চৰাইৰ বাহ চিঙি কঢ়িয়াই লৈ যোৱা দেখা যায়
প্ৰজনন
ভাৰতত চিলনীৰ প্ৰজনন শীতকালত আৰম্ভ হয়। বাৰিষাৰ সময়লৈকে পোৱালিয়ে উৰিব পৰা হয়। চিলনীয়ে গছৰ ডালিৰে বাহ সাজে। চিলনীয়ে বাহটো কেতিয়াবা উজ্জ্বল সামগ্ৰী যেনে বগা পলিথিনৰে সজোৱাৰ তথ্য পোৱা গৈছে। মতা-মাইকী উভয়ে মিলি বাহ সাজে আৰু পোৱালিৰ যত্ন লয়। এবাৰত ২-৩টা কণী পাৰে। পোৱালি জন্মৰ পৰা দুমাহ পৰ্যন্ত বাহত থাকে। পোৱালিৰ মাজত দন্দ্ব হয় আৰু আটাইতকৈ দুৰ্বল পোৱালিটো প্ৰায়ে মৃত্যুমুখত পৰে। জ্নমৰ দুবছৰৰ পিছৰ পৰা চিলনী প্ৰজননক্ষম হৈ উঠে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শগুণ
বিভূতি নাৰায়ণ ৰায়
বিভূতি নাৰায়ণ ৰায় (विभूति नारायण राय) (জন্ম: ২৮ নভেম্বৰ ১৯৫১) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় সাহিত্যিক, সামাজিক চিন্তক, অনুবাদক আৰু শিক্ষাবিদ। ৰায়ে ১৯৭১ চনত এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ সম্পন্ন কৰে। ১৯৭৫ চনত উত্তৰ প্ৰদেশ কেডৰত ভাৰতীয় পুলিচ সেৱাত যোগদান কৰে। তেওঁ বিভিন্ন সংস্পৰ্শকাতৰ জিলাসমূহত পুলিচ অধিক্ষকৰ পদত কৰ্মৰত থাকে। বৰ্তমান তেওঁ মহাত্মা গান্ধী আন্তৰাষ্ট্ৰীয় হিন্দী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য্য।
হিন্দী ভাষাৰ কৰ্মৰাজী
উপন্যাস
ব্যংগ লিখনি
সমালোচনামূলক
স্মৰণ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
বাষ্টেট
বাষ্টেট বা বাষ্ট্‌ প্ৰাচীন মিচৰ ধৰ্মৰ এগৰাকী দেৱী আছিল। দ্বিতীয় ৰাজবংশৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৮৯০) সময়ৰ পৰাই তেওঁৰ পূজা কৰা হৈছিল। তেওঁৰ নামটো বষ্ট্ আৰু উবাষ্টে বুলিও অনুবাদ কৰা হৈছে। প্ৰাচীন গ্ৰীক ধৰ্মত তেওঁক আইলুৰছ নামেৰে জনা গৈছিল।
মূলতঃ বাষ্টেটক নিম্ন ইজিপ্তৰ বুবাষ্টিছত সিংহিনী দেৱী হিচাপে পূজা কৰা হৈছিল। এই ভূমিকা ছেখমেটৰ দৰে আন দেৱ-দেৱীয়েও গ্ৰহণ কৰিছিল। অৱশেষত বাষ্টেট আৰু ছেখমেটক একেগৰাকী দেৱীৰ দুটা দিশ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হ’ল। ছেখমেটে শক্তিশালী যোদ্ধা আৰু ৰক্ষক দিশটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ বিপৰীতে বাষ্টেটক ক্ৰমান্বয়ে নমনীয় দিশটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা মেকুৰী দেৱী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। বাষ্টেটৰ প্ৰতিমূৰ্তি প্ৰায়ে এলাবাষ্টাৰৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। দেৱীগৰাকীক কেতিয়াবা এহাতত ছিষ্ট্ৰম নামৰ জুনুকাসদৃশ বাদ্যবিশেষ আৰু আনখন হাতত এজিছ বা জন্তুৰ চৰ্ম ধাৰণ কৰি থকা চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
নাম
আধুনিক কালৰ ইজিপ্ত'লজিষ্টসকলে সচৰাচৰ ব্যৱহাৰ কৰা বাষ্টেট নামটো পিছৰ ৰাজবংশসমূহত হোৱা এই নামৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে প্ৰস্তাৱ কৰা ৰূপ। প্ৰাথমিক মিচৰীয় চিত্ৰলিপিত তেওঁৰ নাম বষ্ট্‌ হোৱা যেন অনুমান হয়। ইজিপ্তোলজিষ্ট জেমছ পিটাৰ এলেনে নামটোৰ মূল ৰূপটোক বুইʔষ্টিট বা বুইʔষ্টিআট বুলি কৈছে, য'ত ʔ চিহ্নই এক শ্বাস বিৰতিক (Glottal stop) প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। দেৱীগৰাকীৰ নামৰ অৰ্থ কি সেয়া অনিশ্চিত হৈয়েই আছে।
কাৰ্য
প্ৰথমে বাষ্টেট আছিল সূৰ্য্যৰ এগৰাকী উগ্ৰ সিংহনী যোদ্ধা দেৱী, যাক প্ৰাচীন মিচৰৰ ইতিহাসৰ বেছিভাগ সময়তে পূজা কৰা হৈছিল। কালক্ৰমত তেওঁ বৰ্তমান পৰিচিত মেকুৰী দেৱীৰ ৰূপ লয়। তাৰ পিছত তেওঁক ৰা আৰু আইছিছৰ কন্যা আৰু পিটাহৰ পত্নী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। পিটাহৰ সৈতে মিলনৰ ফলত তেওঁৰ মাহেছ নামৰ এজন পুত্ৰৰ জন্ম হয়।
নিম্ন মিচৰৰ ৰক্ষক হিচাপে তেওঁক ৰজাৰ ৰক্ষাকৰ্তা হিচাপে দেখা গৈছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ সূৰ্য্য দেৱতা ৰাৰ ৰক্ষকৰ ভূমিকাও পালন কৰিছিল। হাথৰ, ছেখমেট আৰু আইচিছ আদি অন্যান্য দেৱ-দেৱীৰ সৈতে বাষ্টেটক ৰাৰ অক্ষিৰ সৈতে জড়িত কৰা হৈছিল। ৰাৰ শত্ৰু আপেপ নামৰ দুষ্ট সৰ্পৰ সৈতে যুঁজি থকা অৱস্থাতো তেওঁক চিত্ৰিত কৰা হৈছে। সূৰ্য্যৰ সৈতে থকা সংযোগৰ উপৰিও দক্ষিণ বদ্বীপৰ অন্যতম পুৰণি ইজিপ্তৰ দেৱী ৱাডজেটৰ সৈতেও তেওঁৰ সম্পৰ্ক আছিল। ৱাডজেটক "চন্দ্ৰৰ চকু" বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল।
সম্ভৱতঃ ঘৰচীয়া মেকুৰীৰ উৰ্বৰতাৰ বাবে বাষ্টেট গৰ্ভাৱস্থা আৰু প্ৰসৱৰ দেৱীও আছিল। তেওঁক সংক্ৰামক ৰোগ আৰু অশুভ আত্মাৰ পৰা সুৰক্ষাৰ দেৱী হিচাপেও চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ দেৱ-দেৱী
ৰণজিত সিংহ ডিচলে
জীৱন-আলেখ্য
ৰণজিত সিংহৰ সম্পূৰ্ণ নাম হৈছে ৰণজিত সিংহ মহাদেৱ ডিচলে। ১৯৮৮ চনৰ ৫ আগষ্ট তাৰিখে মহাৰাষ্ট্ৰৰ পৰিতেৱাড়ী নামৰ গাঁৱত ৰণজিত সিংহৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাক মহাদেৱ ডিচলে জিলা পৰিষদৰ এজন কলেজ ট্ৰেইনাৰ। তেওঁ পেচাগতভাৱে এজন অভিযন্তা হ'ব বিচাৰিছিল যদিও সেইয়া সম্ভৱ হৈ নুঠাত তেওঁ দেউতাকৰ উপদেশ মানি ২০০৯ চনত মহাৰাষ্ট্ৰৰ এখন চৰকাৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে।
পেচা
শিক্ষক হিচাপে তেওঁ প্ৰথমেই লক্ষ্য কৰিছিল যে তেওঁৰ স্কুলখনৰ আন্তঃগাঁথনি শোচনীয় আৰু সৰহ সংখ্যক ছাত্ৰীয়েই আছিল জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ। তেওঁলোকৰ মাজত কন্যা সন্তানৰ শিক্ষাক লৈ বিশেষ সজাগতা নাই, শৈশৱতে তেওঁলোকক বিয়া দিয়া ব্যৱস্থাটো সেই সম্প্ৰদায়ৰ বাবে একেবাৰে সাধাৰণ কথা। অন্য এক অসুবিধা তেওঁ লক্ষ্য কৰিছিল যে, পাঠ্যক্ৰমসমূহ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাতৃভাষা (কানাড়া)ত নাছিল। সেয়ে তেওঁ প্ৰথমে কন্নড় ভাষাটো আয়ত্ব কৰি প্ৰথম শ্ৰেণীৰ পৰা চতুৰ্থ শ্ৰেণীলৈ সমগ্ৰ পাঠ্যপুথি কন্নড় ভাষাত নতুনকৈ প্ৰস্তুত কৰি উলিয়ায়। ইয়াৰোপৰি তেওঁ শব্দ, কবিতা, গল্প আৰু ভিডিঅ' বক্তৃতাসমূহ QR কোডৰ সহায়ত পাঠ্যপুথিৰে সংযুক্ত কৰে যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ঘৰৰ পৰাই শিক্ষা আহৰণ কৰিব পাৰে, বিশেষকৈ যিসকল ছাত্ৰীয়ে বিদ্যালয়ত উপস্থিত থাকিব নোৱাৰে।
২০০৯ চনত তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পৰিতেৱাড়ীৰ জিলা পৰিষদ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত এগৰাকী সহকাৰী শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে। শিশুসকলৰ মাজত শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে তেওঁ 'চুপ বেইঠ বাপু ডাটেঙ্গে' আৰু 'আৱাৰ অফ লাইফ' আদি বিভিন্ন প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ 'QR কোড সংযুক্ত পাঠ্যপুথি' নামৰ প্ৰকল্পটো ইমানেই জনপ্ৰিয় হয় যে মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে ইয়াক প্ৰতিটো পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। তেওঁ এই সৃষ্টিশীল ধাৰণা 'কিউআৰ ক'ডেড টেক্সট বুকছ'ৰ কপিৰাইটো পঞ্জীয়ন কৰিছে। ২০১৯ চনত The National Council of Educational Research and Training (NCERT)-য়ে কিউ আৰ পাঠ্যপুথিৰ ধাৰণাটো প্ৰয়োগ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:উদ্ভাৱক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ
তিমি
তিমিৰ আকাৰ আৰু ওজন ক্ৰমে প্ৰায় 4.5 ft আৰু 120 lbsৰ পৰা 110 ft আৰু 210 ST পৰ্যন্ত হোৱা দেখা যায়। নীলী তিমি পৃথিৱীৰ আটাইটকৈ ডাঙৰ জীৱ। <!-- Several species of mysticetes exhibit sexual dimorphism, in that the females are larger than males. They have streamlined bodies and two limbs that are modified into flippers. Some cetaceans can travel at up to 20 knots. Balaenopterids use their throat pleats to expand their mouth to take in gulps of water. Balaenids have heads that can make up 40% of their body mass to take in water. Odontocetes have conical teeth designed for catching fish or squid. Mysticetes have a well developed sense of "smell", whereas odontocetes have well-developed hearing − their hearing, that is adapted for both air and water, is so well developed that some can survive even if they're blind. Some species are well adapted for diving to great depths. They have a layer of fat, or blubber, under the skin to keep warm in the cold water.
Cetaceans are widespread, but some, as with the mysticetes, specialize in certain environments. Most mysticetes prefer the colder waters of the Northern and Southern Hemispheres, and migrate to the equator to give birth. Odontocetes feed largely on fish and squid, but a few, like the sperm whale, feed on large invertebrates, such as giant squid. Grey whales are specialized for feeding on bottom-dwelling mollusks. Males typically mate with multiple females every year, but females only mate every two to three years. Calves are typically born in the spring and summer months and females bear all the responsibility for raising them. Mothers of some species fast and nurse their young for a relatively long period of time. Some whales produce a variety of vocalizations, notably the songs of the humpback whale. Many species, mainly dolphins, are highly sociable, with some pods reaching over a thousand individuals.
Once relentlessly hunted for their products, whales are now protected by international law. Some species are attributed with high levels of intelligence. At the 2012 meeting of the American Association for the Advancement of Science, support was reiterated for a cetacean bill of rights, listing cetaceans as non-human persons. The North Atlantic right whales nearly became extinct in the twentieth century, with a population low of 450, and is considered functionally extinct by cetologists, and the Baiji is also considered functionally extinct by the IUCN with the last sighting in 2004. Besides whaling, they also face threats from bycatch and marine pollution. The meat, blubber and baleen of whales have traditionally been used by indigenous peoples of the Arctic. Whales occasionally feature in literature and film, as in the great white whale of Herman Melville's Moby Dick. Small cetaceans, mainly dolphins, are kept in captivity and trained to perform tricks, but breeding success has been poor. Whale watching has become a form of tourism around the world. -->
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
ভাৰতীয় দন্ত পৰিষদ
ভৱিষ্যত
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী সংস্থা
জিকা ভাইৰাছ
জিকা ভাইৰাছ (Zika virus বা ZIKV) হৈছে ভাইৰাছ পৰিয়াল Flaviviridae আৰু গণ Flavivirus-ৰ অন্তৰ্গত এবিধ বীজাণু। দিনত সক্ৰিয় থকা Aedes মহ যেনে A. aegyptiয়ে এই ভাইৰাছ বিয়পায়। এই নামটো ১৯৪৭ চনত ভাইৰাছবিধ প্ৰথম ধৰা পৰা উগাণ্ডাৰ জিকা অৰণ্যৰ পৰা আহিছে। জিকা ভাইৰাছৰ ডেংগি, পীত জ্বৰ, জাপানীজ এন্‌কেফেলাইটিছ আৰু ৱেষ্ট নাইল ভাইৰাছৰ লগত সম্পৰ্ক আছে। ১৯৫০ চনমানৰে পৰা আফ্ৰিকা হৈ এছিয়া পৰ্যন্ত বিষুৱৰেখাৰ ওচৰে মাজৰে এই ৰোগ হোৱা বুলি জনা যায়। ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১৬ লৈকে ভাইৰাছবিধ প্ৰশান্ত মহাসাগৰ পাৰ হৈ আমেৰিকালৈ বিয়পে আৰু ২০১৫-২০১৬ জিকা ভাইৰাছ মহামাৰীৰ সৃষ্টি কৰে।
জিকা জ্বৰ বা জিকা ভাইৰাছ ৰোগ বুলি কোৱা সংক্ৰমণে পাতলীয়া ডেংগি ৰোগৰ দৰে শূন্য বা নূন্যতম লক্ষণ উৎপন্ন কৰে। বিশেষ চিকিৎসা নাই যদিও পাৰাচিটামল ঔষধ আৰু বিশ্ৰামে লক্ষণ পৰিশমৰ সহায় কৰে। ২০১৬ চনলৈকে এই ৰোগ ঔষধ বা প্ৰতিষেধকেৰে প্ৰতিৰোধ কৰিব নোৱাৰি। গৰ্ভৱতী মহিলাৰ পৰা সন্তানলৈ জিকা বিয়পিব পাৰে। ইয়াৰ ফলত মাইক্ৰ'চিফালি (সৰু আকাৰৰ মূৰ), মগজুৰ গুৰুতৰ ক্ষতি আৰু আন জন্মগত খুঁত হ'ব পাৰে। প্ৰাপ্তবয়স্কত জিকা সংক্ৰমণে Guillain–Barré syndrome কৰিব পাৰিলেও সেয়া বিৰল। ২০১৬ চনৰ জানুৱাৰীত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ Centers for Disease Control and Prevention (CDC)-এ আক্ৰান্ত দেশসমূহত বিশেষ সাৱধানতাকে ধৰি কেতবোৰ ভ্ৰমণৰ নিৰ্দেশাৱলী প্ৰকাশ কৰে। গৰ্ভৱতী মহিলাৰ বাবে ভ্ৰমণ পিছুৱাই দিয়াৰ দৰে পৰামৰ্শও দিয়া হয়।  আন চৰকাৰ বা স্বাস্থ্য সন্থাই একে ধৰণৰ ভ্ৰমণ সতৰ্কবাণী দিয়ে,   যাৰ ভিতৰত কলম্বিয়া, ডমিনিকান ৰিপাব্লিক, পৰ্টে ৰিক', ইকুৱেডৰ, এল্‌ ছাল্‌ভাদৰ আৰু জামাইকাই অধিক তথ্য নজনালৈকে মহিলাক গৰ্ভধাৰণ পিছুৱানলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। ২০১৭ চনৰ ১৫ মে'ত ভাৰত চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰ্যালয়ে গুজৰাটৰ বাপুনগৰ অঞ্চলত তিনিজন জিকা ভাইৰাছ ৰোগী ধৰা পৰা বুলি নিশ্চিত কৰে। জিকাক  বা  বুলি উচ্চাৰণ কৰা হয়। thumb|জিকা ভাইৰাছ আৰু জিকা জ্বৰৰ এটা ভিডিঅ' বিৱৰণ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পতংগজনিত ৰোগ শ্ৰেণী:ফ্লেভিভাইৰাছ
লাইফ অৱ পাই (চলচ্চিত্ৰ)
লাইফ অৱ পাই (Life of Pi) ২০১২ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন আমেৰিকান ত্ৰিমাত্ৰিক কম্পিউটাৰ এনিমেটেড ৰোমাঞ্চক চলচ্চিত্ৰ। ২০০১ চনত প্ৰকাশিত য়ান মাৰ্টেলৰ লাইফ অৱ পাই নামৰ উপন্যাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পৰিচালক আং লীয়ে চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰে। ২০১২ চনৰ ২৮ ছেপ্টেম্বৰত ৫০ সংখ্যক নিউয়ৰ্ক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ "ৱাল্টাৰ ৰীড থিয়েটাৰ" আৰু "এলিছ টুলী হ'ল"ত চলচ্চিত্ৰখনৰ প্ৰিমিয়াৰ হৈছিল আৰু তাত উদ্বোধনী চলচ্চিত্ৰৰূপে লাইৱ অৱ পাই দেখুওৱা হৈছিল।
কাহিনী সাৰাংশ
লাইফ অৱ পাই চলচ্চিত্ৰখনৰ মূল চৰিত্ৰ হ'ল পাই। পাইৰ নাম আছিল পিছকাইন মলিটৰ। তেওঁ নিজেই সেই নাম সলাই পাই পেটেল ৰাখে। কাহিনী অনুসৰি পাইৰ পৰিয়ালৰ এক নিজা চিৰিয়াখানা আছিল। চিৰিয়াখানাখন পাইৰ ১৬ বছৰ বয়সত বন্ধ কৰি দি জীৱ জন্তুবোৰ বিক্ৰী কৰাৰ বাবে পৰিয়ালটোৱে প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ মাজেৰে এখন জাপানী জাহাজেৰে কানাডালৈ যাত্ৰা কৰিছিল। যাত্ৰাকালত সাগৰৰ প্ৰচণ্ড ধুমুহাই জাহাজখন ধ্বংস কৰে। বাকী সকলো লোক আৰু প্ৰাণী মৃত্যুমুখত পৰে যদিও এখন লাইফ বোটত উঠি পাই আৰু চিৰিয়াখানাৰ বাঘ এটাই কোনোমতে প্ৰাণ ৰক্ষা কৰে। এই বাঘটোৰ নাম আছিল ৰিচাৰ্ড পাৰ্কাৰ। পূৰ্বতে পায়ে সদায় ঢেঁকীয়াপতীয়া বাঘটোক আহাৰ যোগান ধৰিছিল। কিন্তু সৰু নাওখনত পায়ে বাঘটোৰ সৈতে সুৰক্ষিতবোধ কৰা নাছিল। পায়ে জানিছিল যে যিদিনাই বাঘটোৰ খাদ্যৰ নাটনি হ'ব সেইদিনাই সি পাইক হত্যা কৰিব। লাইফ বোটত থকা খাদ্যৰে পাইৰ অভাৱ ঘটিছিল আৰু পায়ে বহু কষ্টৰ মাজেৰে বাঘটোক খুৱাই বুৱাই ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। সাগৰৰ মাজত এনেদৰে প্ৰায় ২২৭ চিন ওপঙি থকাৰ মাজতে বহুতো অদ্ভুত ঘটনা ঘটিছিল। অৱশেষত পাইৰ নাওখন মেক্সিকোৰ উপকূলত লাগিছিল। কোনোবাই পাইক নি চিকিত্‍সালয়ত ভৰ্ত্তি কৰাইছিল আৰু তাতেই তেওঁৰ ওচৰলৈ জাপানী জাহাজখনৰ বীমা কোম্পানীৰ এজেণ্টজন আহিছিল। এজেণ্টজনৰ আগত পায়ে সকলো কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছিল যদিও এজেণ্টজনে বিশ্বাস কৰা নাছিল। তেতিয়া পায়ে একেটা কাহিনীকে ৰূপকধৰ্মীতাৰে বৰ্ণনা দিছিল।
চৰিত্ৰসমূহ
পাইৰ চৰিত্ৰটো ৰূপায়ণ কৰিছে সূৰুজ শৰ্মাই। পাইৰ পিতৃৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে অসমৰ চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা আদিল হুছেইনে। আনসকল চৰিত্ৰ হ'ল ইৰফান খান, জিৰাৰ্ড ডেপাৰদেউ, টাবু আদি।
সফলতা
মুক্তিৰ পাছত, "লাইফ অৱ পাই" ব্যৱসায়িকভাৱে যথেষ্ট সফল হয় আৰু প্ৰায় ৬০০ মিলিয়ন ডলাৰ উপাৰ্জন কৰে। ৮৫ তম একাডেমি পুৰস্কাৰত এইখনে ১১টা বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল য'ত "শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ" আৰু ৪টা বঁটা লাভ কৰে, পৰিচালক "আং লী"য়ে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ খিতাপ অৰ্জন কৰে। চলচ্চিত্ৰখনে লগতে ৩টা গোল্ডেন গ্ল'ৱ এৱাৰ্ডৰ বাবে মনোনীত হয় আৰু গোল্ডেন গ্ল'ৱ এৱাৰ্ড ফ'ৰ বেষ্ট অৰিজিনেল স্কৰ বঁটা লাভ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইংৰাজী চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চলচ্চিত্ৰ
ভাৰতীয় মৌলিক অধিকাৰ, নিৰ্দেশাত্মক নীতি আৰু মূল কৰ্তব্য
মৌলিক অধিকাৰ, ৰাষ্ট্ৰ পৰিচালনাৰ নিৰ্দেশাত্মক নীতি আৰু মূল কৰ্তব্য ভাৰতীয় সংবিধানৰ তিনিটা প্ৰধান অংশ। এই তিনিটা অংশত নাগৰিকসকলৰ প্ৰতি ৰাষ্ট্ৰৰ মৌলিক দায়দায়িত্ব আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি নাগৰিকসকলৰ কৰ্তব্যসমূহৰ বিশদ ব্যাখ্যা দিয়া হৈছে। এই অংশসমূহে চৰকাৰী নীতিনিৰ্ধাৰণ আৰু নাগৰিকসকলৰ আচাৰ-আচৰণৰ ক্ষেত্ৰত এটা সাংবিধানিক অধিকাৰ পত্ৰৰ ভূমিকা পালন কৰে। এই অংশ তিনিটা ১৯৪৭ পৰা ১৯৪৯ চনৰ মধ্যবৰ্তী সময়ত গণপৰিষদৰ দ্বাৰা ৰচিত মূল সংবিধানৰ অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ তিনিটা অংশ হিচাপে বিবেচিত হয়। মৌলিক অধিকাৰ হ’ল সকলো নাগৰিকৰ মানবাধিকাৰৰ মূলভিত্তি। সংবিধানৰ তৃতীয় খণ্ডত বৰ্ণিত এই অধিকাৰসমূহ জাতি, জন্মস্থান, ধৰ্ম, বৰ্ণ, বিশ্বাস আৰু লিঙ্গ নিৰ্বিশেষে সকলোতে সমভাৱে প্ৰযোজ্য। এই অধিকাৰসমূহ আদালতত বিচাৰযোগ্য। তথাপিটো এইসমূহৰ ওপৰত কিছু নিৰ্দিষ্ট বিধিনিষেধ আৰোপ কৰা যায়। thumb|right|300px|ভাৰতৰ মৌলিক আৰু সৰ্বোচ্চ আইন [[ভাৰতৰ সংবিধানৰ প্ৰস্তাৱনা; নন্দলাল বসুৰ দ্বাৰা চিত্ৰিত। ]]
ৰাষ্ট্ৰ পৰিচালনাৰ নিৰ্দেশাত্মক নীতি হ’ল চৰকাৰৰ দ্বাৰা আইন প্ৰণয়নৰ নীতি-সংক্ৰান্তিয় নিৰ্দেশিকা। সংবিধানৰ চতুৰ্থ খণ্ডত বৰ্ণিত এই নীতিসমূহ আদালতত বিচাৰযোগ্য নহয়। তথাপিটো আশা কৰা হয়, চৰকাৰ পৰিচালনাৰ মৌলিক নিৰ্দেশিকাৰ যি আদৰ্শসমূহৰ ওপৰত এই নীতিসমূহ প্ৰতিষ্ঠিত, আইনৰ ৰূপদান আৰু প্ৰণয়নৰ সময়ত চৰকাৰে সেইসমূহ মানি চলিব।
মৌলিক কৰ্তব্য হ’ল সকল নাগৰিকেৰ নৈতিক দায়দায়িত্ব। এইসমূহৰ উদ্দেশ্য, দেশৰ জনগণৰ মাজত দেশাত্মবোধ জাগৰিত কৰা আৰু দেশৰ ঐক্য ৰক্ষা কৰা। সংবিধানৰ চতুৰ্থ -ক খণ্ডত বৰ্ননা কৰা এই কৰ্তব্যসমূহ দেশৰ প্ৰতিজন ব্যক্তি আৰু জাতিৰ ক্ষেত্ৰতেই প্ৰযোজ্য। নিৰ্দেশাত্মক নীতিসমূহৰ দৰেই এইসমূহ আদালতত বিচাৰযোগ্য নহয়।
ভাৰতবৰ্ষৰ মূল সংবিধানে মৌলিক কৰ্তব্যবোৰ সন্নিবিষ্ট কৰা নাছিল| সংবিধান নিৰ্মাতাসকলে সংবিধানত কোনো কৰ্তব্যৰ উল্লেখ কৰাটো প্ৰয়োজন বুলি ভবা নাছিল| কাৰণ, ভাৰতবৰ্ষ এখন গণতান্ত্ৰিক দেশ আৰু এখন গণতান্ত্ৰিক দেশৰ নাগৰিক সকল কৰ্তব্যৰ বিষয়ে সজাগ থাকিব লাগিব| তেওঁলোকক সংবিধানে কিছুমান অধিকাৰ প্ৰদান কৰিছে আৰু এই অধিকাৰে কৰ্তব্যক সূচায়| সেয়েহে সংবিধানৰ নিৰ্মাতা সকলে ভাবিছিল যে ভাৰতীয় নাগৰিকৰ অধিকাৰৰ মাজতে তেওঁলোকৰ কৰ্তব্য লুকাই আছে| কিন্তু অৱশেষত দেখা গ’ল যে ভাৰতবৰ্ষৰ মানুহ নিজৰ কৰ্তব্য সম্পৰ্কে সজাগ নহয়| তেওঁলোকে নিজৰ স্বাৰ্থৰ বিষয়ে ভালদৰে জানে, কিন্তু ৰাষ্ট্ৰ আৰু সমাজৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ কি দায়িত্ব বা কৰ্তব্য আছে সেই সম্পৰ্কে তেওঁলোক একেবাৰে উদাসীন| নাগৰিকৰ এনে মনোভাৱে যিকোনো গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰক বিপদৰ পথলৈ লৈ যাব পাৰে|
ভাৰতবৰ্ষৰ সংবিধানত মৌলিক কৰ্তব্য সন্নিবিষ্ট কৰাৰ কথা চৰকাৰে গভীৰ ভাৱে চিন্তা কৰিছিল আৰু এই বিষয়ে পৰামৰ্শ দানৰ বাবে স্বৰণ সিঙৰ নেতৃত্বত এখন সমিতি গঠন কৰিছিল| এই সমিতিৰ পৰামৰ্শ মতে ভাৰতবৰ্ষৰ সংবিধানত মৌলিক কৰ্তব্য সমূহ লিপিবদ্ধ কৰা হয়| সংবিধানৰ ৪২ তম সংশোধনী আইনৰ দ্বাৰা এই মৌলিক কৰ্তব্য সমূহ ভাৰতীয় সংবিধানৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়| সংবিধানৰ চতুৰ্থ অংশৰ ৫১ এ নং অনুচ্ছেদত এই মৌলিক কৰ্তব্য সমূহ স্থান দিয়া হৈছে| মৌলিক কৰ্তব্য সমূহে সাংবিধানিক আইন হিচাপে ১৯৭৬ চনৰ ১৮ ডিচেম্বৰ তাৰিখে মৰ্যাদা লাভ কৰে| গতিকে এতিয়া প্ৰত্যেকজন ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰ আৰু সমাজৰ প্ৰতি কিছুমান মহান কৰ্তব্য আছে| সেই কৰ্তব্য সমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ’ল-
১) সংবিধান মানি চলা আৰু জাতীয় পতাকা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা প্ৰদান কৰা;
২) স্বাধীনতা আন্দোলনক অনুপ্ৰাণিত কৰা, মহান আদৰ্শ সমূহ পোষণ আৰু অনুসৰণ কৰা;
৩) ভাৰতবৰ্ষৰ সাৰ্বভৌমত্ব, ঐক্য আৰু সংহতি ৰক্ষা কৰা;
৪) দেশখন ৰক্ষা কৰা আৰু যেতিয়াই আহ্বান কৰা হয় তেতিয়াই দেশৰ প্ৰতি সেৱা আগবঢ়োৱা;
৫) ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বাস কৰা বিভিন্ন ধৰ্ম আৰু ভাষা-ভাষী মানুহৰ মাজত ভ্ৰাতৃভাৱৰ সৃষ্টি কৰা আৰু মহিলা সকলৰ প্ৰতি মৰ্যদা হানিকৰ আচৰণ ত্যাগ কৰা;
৬) ভাৰতৰ মূল্যৱান ঐতিহ্যক মূল্য দিয়া আৰু তাক সংৰক্ষণ কৰা;
৭) বননি, হ্ৰ্দ, নদ-নদী, বন্য জন্তু আদিকে ধৰি প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ ৰক্ষা কৰা আৰু সকলো জীৱিত প্ৰাণীৰ প্ৰতি দয়াপৰৱশ হোৱা;
৮) বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীৰ বিকাশ সাধন কৰা, মানৱতাবোধ ভাৱৰ সৃষ্টি কৰা আৰু অনুসন্ধিৎসু তথা সংস্কাৰ মনোভাৱৰ বিকাশ সাধন কৰা;
৯) ৰাজহুৱা সম্পত্তি ৰক্ষা কৰা আৰু হিংসাৰ মনোভাৱ পৰিত্যাগ কৰা; আৰু
১০) ব্যক্তিগত আৰু সামূহিক সকলো কাম-কাজৰ ক্ষেত্ৰ্ত উৎকৰ্ষ সাধনৰ চেষ্টা কৰা আৰু ৰাষ্ট্ৰই যাতে প্ৰগতিৰ পথত আগুৱাই যাব পাৰে তাৰ ব্যৱস্থা কৰা;
১১) ২০০২ চনৰ ৮৬ তম সংশোধনী আইন অনুসৰি নতুনকৈ সংযোজিত কৰ্তব্যটো হ’ল “ছয়ৰ পৰা চৈধ্য বছৰ বয়সৰ প্ৰত্যেক শিশুক শিক্ষাদানৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব|” এইটো হ’ল পিতৃ-মাতৃ বা অভিভাৱকৰ মৌলিক কৰ্তব্য|
ইতিহাস
১৯৩১ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ কৰাছী অধিবেশনত মৌলিক নাগৰিক অধিকাৰৰ সংজ্ঞা আৰু এই অধিকাৰ ৰক্ষাৰ সপক্ষে প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰা হয়। অধিকাৰৰ মাজত অন্তৰ্ভুক্ত আছিল ন্যূনতম মজুৰিৰ সীমা নিৰ্দ্ধাৰণ, আৰ্থ -সামাজিক অধিকাৰ, অস্পৃশ্যতা আৰু ভূমিদাসপ্ৰথা বিলোপৰ প্ৰস্তাৱনা। ১৯৩৬ চনত সমাজতন্ত্ৰৰ আদৰ্শৰে উদ্বুদ্ধ হৈ কংগ্ৰেছ নেতৃবৃন্দই ছোভিয়েট সংবিধানৰ কথিত নাগৰিকসকলৰ মৌলিক অধিকাৰৰ ধাৰণাটিৰ উদাহৰণ গ্ৰহণ কৰে। এই অধিকাৰ সেইখন দেশত সমষ্টিগত দেশাত্মবোধ জাগৰণৰ এটা পন্থা হিচাপে ব্যৱহৃত হয়।
স্বাধীন ভাৰতত সংবিধান ৰচনাৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হৈছিল ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদৰ সভাপতিত্বত নিৰ্বাচিত সদস্যসকলক লৈ গঠিত ভাৰতৰ গণপৰিষসকলৰ ওপৰত। গণপৰিষদে ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰৰ নেতৃত্বত এটা সংবিধান খচৰা কমিটি গঠন কৰে। সংবিধান ৰচনাৰ কাম চলি থকাৰ সময়তেই ১৯৪৮ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘ সাধাৰণ সভাই বিশ্ব মানবাধিকাৰ চনদখনৰ ঘোষণা কৰে। এই ঘোষণাপত্ৰত সকলো সদস্য ৰাষ্ট্ৰকে নিজ নিজ সংবিধানৰ উক্ত অধিকাৰসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ আহ্বান জনোৱা হয়। ১৯৪৯ চনৰ ২৬ নৱেম্বৰত সংবিধান প্ৰস্তাব গৃহীত হোৱাৰ কিছুদিন পূৰ্বে সংবিধানৰ চূড়ান্ত খচৰাত মৌলিক কৰ্তব্য আৰু নিৰ্দেশাত্মক নীতিসমূহ সংযোজিত কৰা হয়; আনহাতে ১৯৭৬ চনত সংবিধানৰ ৪২তম সংশোধনী আইনৰ যোগেদি মৌলিক কৰ্তব্যসমূহ সংবিধানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। মৌলিক অধিকাৰ, নিৰ্দেশাত্মক নীতি আৰু মৌলিক কৰ্তব্যসমূহৰ ক্ষেত্ৰত সংশোধনৰ প্ৰয়োজন হ’লে ভাৰতীয় সংসদত সংবিধান সংশোধনীৰ প্ৰস্তাব উত্থাপন কৰিব লাগে আৰু এই প্ৰস্তাবক সংসদৰ উভয় কক্ষৰেই সদস্যসকলৰ সমৰ্থনযোগে দুই-তৃতীয়াংশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা অৰ্জন কৰিব লাগে।
মৌলিক অধিকাৰ
মৌলিক অধিকাৰ ভাৰতৰ সংবিধানৰ তৃতীয় অধ্যায়ত আছে।, যিয়ে সকলো ভাৰতীয় জনসাধাৰণৰ নাগৰিক অধিকাৰক সুৰক্ষিত কৰি ৰাখে।. সংবিধানৰ আৰম্ভণিত সাত প্ৰকাৰৰ মৌলিক অধিকাৰ আছিল – সমতাৰ অধিকাৰ, স্বাধীনতাৰ অধিকাৰ, শোষণৰ বিৰুদ্ধে মাত মতাৰ অধিকাৰ, ধমীয় অধিকাৰ, শিক্ষা আৰু সংস্কৃতিৰ অধিকাৰ, সম্পত্তি অধিকাৰ আৰু সংবিধানৰ প্ৰতিকাৰৰ অধিকাৰ. ৪৪ তম সংশোধনী জৰিয়তে সম্পত্তি অধিকাৰ ভাৰতৰ সংবিধানৰ পৰা আঁতৰাই দিয়া হয়। ৪৪ তম সংশোধনী in 1978.
The purpose of the Fundamental Rights is to preserve individual liberty and democratic principles based on equality of all members of society. They act as limitations on the powers of the legislature and executive, under Article 13, and in case of any violation of these rights the Supreme Court of India and the High Courts of the states have the power to declare such legislative or executive action as unconstitutional and void. These rights are largely enforceable against the State, which as per the wide definition provided in Article 12, includes not only the legislative and executive wings of the federal and state governments, but also local administrative authorities and other agencies and institutions which discharge public functions or are of a governmental character. However, there are certain rights – such as those in Articles 15, 17, 18, 23, 24 – that are also available against private individuals. Further, certain Fundamental Rights – including those under Articles 14, 20, 21, 25 – apply to persons of any nationality upon Indian soil, while others – such as those under Articles 15, 16, 19, 30 – are applicable only to citizens of India.
The Fundamental Rights are not absolute and are subject to reasonable restrictions as necessary for the protection of public interest. In the Kesavananda Bharati v. State of Kerala case in 1973, the Supreme Court, overruling a previous decision of 1967, held that the Fundamental Rights could be amended, subject to judicial review in case such an amendment violated the basic structure of the Constitution. The Fundamental Rights can be enhanced, removed or otherwise altered through a constitutional amendment, passed by a two-thirds majority of each House of Parliament. The imposition of a state of emergency may lead to a temporary suspension any of the Fundamental Rights, excluding Articles 20 and 21, by order of the President. The President may, by order, suspend the right to constitutional remedies as well, thereby barring citizens from approaching the Supreme Court for the enforcement of any of the Fundamental Rights, except Articles 20 and 21, during the period of the emergency. Parliament may also restrict the application of the Fundamental Rights to members of the Indian Armed Forces and the police, in order to ensure proper discharge of their duties and the maintenance of discipline, by a law made under Article 33.
সমতাৰ অধিকাৰ
The সমতাৰ অধিকাৰ is one of the chief guarantees of the Constitution. It is embodied in Articles 14–16, which collectively encompass the general principles of equality before law and non-discrimination, and Articles 17–18 which collectively further the philosophy of social equality. Article 14 guarantees সমতাৰ before law as well as equal protection of the law to all persons within the territory of India. This includes the equal subjection of all persons to the authority of law, as well as সমান treatment of persons in similar circumstances. The latter permits the State to classify persons for legitimate purposes, provided there is a reasonable basis for the same, meaning that the classification is required to be non-arbitrary, based on a method of intelligible differentiation among those sought to be classified, as well as have a rational relation to the object sought to be achieved by the classification.
Article 15 prohibits discrimination on the grounds only of religion, race, caste, sex, place of birth, or any of them. This right can be enforced against the State as well as private individuals, with regard to free access to places of public entertainment or places of public resort maintained partly or wholly out of State funds. However, the State is not precluded from making special provisions for women and children or any socially and educationally backward classes of citizens, including the Scheduled Castes and Scheduled Tribes. This exception has been provided since the classes of people mentioned therein are considered deprived and in need of special protection. Article 16 guarantees equality of opportunity in matters of public employment and prevents the State from discriminating against anyone in matters of employment on the grounds only of religion, race, caste, sex, descent, place of birth, place of residence or any of them. It creates exceptions for the implementation of measures of affirmative action for the benefit of any backward class of citizens in order to ensure adequate representation in public service, as well as reservation of an office of any religious institution for a person professing that particular religion.
The practice of untouchability has been declared an offence punishable by law under Article 17, and the Protection of Civil Rights Act, 1955 has been enacted by the Parliament to further this objective. Article 18 prohibits the State from conferring any titles other than military or academic distinctions, and the citizens of India cannot accept titles from a foreign state. Thus, Indian aristocratic titles and titles of nobility conferred by the British have been abolished. However, awards such as the Bharat Ratna have been held to be valid by the Supreme Court on the ground that they are merely decorations and cannot be used by the recipient as a title.
স্বাধীনতাৰ অধিকাৰ (Right to Freedom)
সংবিধানৰ ১৯ নং অনুচ্ছেদৰ পৰা ২২ অনুচ্ছেদত স্বাধীনতাৰ অধিকাৰ সন্নিৱিষ্ট আছে॥ দেশত জৰুৰী অৱস্থা চলি থকা সময়ত এনে অধিকাৰৰ ওপৰত চৰকাৰে বাধা আৰোপ কৰিলে, ন্যায় বিচাৰি আদালতৰ ওচৰ চাপিব পৰা নাযায়। ৰাজহুৱা স্বাৰ্থ, সামাজিক শান্তি তথা নিৰাপত্তা, ৰাষ্ট্ৰৰ সাৰ্বভৌমত্ব তথা অখণ্ডতা ৰক্ষাৰ পৰিপন্থী হলে চৰকাৰে আইন প্ৰণয়ন কৰি উপৰি উক্ত অধিকাৰসমূহ ন্যায়সংগত তথা যুক্তিসংগত বাধা আৰোপ কৰিব পাৰে। স্বাধীনতাৰ অধিকাৰৰ ১৯ নং অনুচ্ছেদটো অতিশয় গুৰুত্বপূৰ্ণ। বৰ্তমান ছয় প্ৰকাৰৰ অধিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছে। এই অধিকাৰসমূহ হলঃ
(ক) কথা কোৱা আৰু প্ৰকাশৰ স্বাধীনতা
(খ) নীৰস্ৰ আৰু শান্তিপূৰ্ণভাৱে সমৱেত হোৱাৰ স্বাধীনতা;
(গ) সংস্থা আৰু সংঘ গঠন কৰাৰ স্বাধীনতা
(ঘ) ভাৰতবৰ্ষৰ চাৰিসীমাৰ ভিতৰত স্বাধীনভাৱে ঘূৰি ফুৰাৰ অধিকাৰ,
(ঙ) ভাৰতবৰ্ষৰ যিকোনো অঞ্চলত বসবাস আৰু স্থায়ীভাৱে থকাৰ;
(চ) যিকোনো চাকৰি নাইবা জীৱন নিৰ্বাহৰ উপায়, বাণিজ্য তথা ব্যৱসায় কৰাৰ অধিকাৰ
শোষণৰ বিৰুদ্ধে অধিকাৰ (Right Against Exploitaition)
সংবিধানৰ ২৩ নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি (ক) মানুহক পণ্য দ্ৰব্যৰ দৰে ক্ৰয়-বিক্ৰয় কৰা; (খ) কোনো লোকক বিনা-বেতনে কামত নিয়োগ কৰা; (গ) জোৰ জুলুম কৰি কাম আদায় কৰা আদি নিষিদঅধ কৰা হৈছে।
সংবিধানৰ ২৪ নং অনুচ্ছেদত ১৪ বছৰৰ কম বয়সীয়া ল'ৰা-ছোৱালীক কল-কাৰখানা, খনি নাইবা আন বিপদসংকুল কামত নিয়োগ কৰা নিষিদ্ধ কৰিছে। এনে নিষেধাজ্ঞা ভংগ কৰা ব্যক্তিক আইন অনুসৰি শাস্তি বিহাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। ৰাষ্ট্ৰৰ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থ নাইবা নিৰাপত্তাৰ বাবে প্ৰয়োজন হলে চৰকাৰে জাতি, বৰ্ণ, ধৰ্ম আদিৰ ভিত্তিত বৈষম্যমূলক আচৰণ প্ৰদৰ্শন নকৰি বাধ্যতামূলক কাম আদায় কৰিব পাৰে।
Cultural and Educational Rights
The Cultural and Educational rights, given in Articles 29 and 30, are measures to protect the rights of cultural, linguistic and religious minorities, by enabling them to conserve their heritage and protecting them against discrimination. Article 29 grants any section of citizens having a distinct language, script culture of its own, the right to conserve and develop the same, and thus safeguards the rights of minorities by preventing the State from imposing any external culture on them. It also prohibits discrimination against any citizen for admission into any educational institutions maintained or aided by the State, on the grounds only of religion, race, caste, language or any of them. However, this is subject to reservation of a reasonable number of seats by the State for socially and educationally backward classes, as well as reservation of up to 50 percent of seats in any educational institution run by a minority community for citizens belonging to that community.
Article 30 confers upon all religious and linguistic minorities the right to set up and administer educational institutions of their choice in order to preserve and develop their own culture, and prohibits the State, while granting aid, from discriminating against any institution on the basis of the fact that it is administered by a religious or cultural minority. The term "minority", while not defined in the Constitution, has been interpreted by the Supreme Court to mean any community which numerically forms less than 50% of the population of the state in which it seeks to avail the right under Article 30. In order to claim the right, it is essential that the educational institution must have been established as well as administered by a religious or linguistic minority. Further, the right under Article 30 can be availed of even if the educational institution established does not confine itself to the teaching of the religion or language of the minority concerned, or a majority of students in that institution do not belong to such minority. This right is subject to the power of the State to impose reasonable regulations regarding educational standards, conditions of service of employees, fee structure, and the utilisation of any aid granted by it.
মৌলিক কৰ্তব্যসমূহ
The Fundamental Duties of citizens were added to the Constitution by the 42nd Amendment in 1976, upon the recommendations of the Swaran Singh Committee that was constituted by the government earlier that year. Originally ten in number, the Fundamental Duties were increased to eleven by the 86th Amendment in 2002, which added a duty on every parent or guardian to ensure that their child or ward was provided opportunities for education between the ages of six and fourteen years. The other Fundamental Duties obligate all citizens to respect the national symbols of India, including the Constitution, to cherish its heritage, preserve its composite culture and assist in its defense. They also obligate all Indians to promote the spirit of common brotherhood, protect the environment and public property, develop scientific temper, abjure violence, and strive towards excellence in all spheres of life. Citizens are morally obligated by the Constitution to perform these duties. However, like the Directive Principles, these are non-justifiable, without any legal sanction in case of their violation or non-compliance. There is reference to such duties in international instruments such as the Universal Declaration of Human Rights and International Covenant on Civil and Political Rights, and Article 51A brings the Indian Constitution into conformity with these treaties.
Criticism and analysis
Fewer children are now employed in hazardous environments, but their employment in non-hazardous jobs, prevalently as domestic help, violates the spirit of the constitution in the eyes of many critics and human rights advocates. More than 16.5 million children are in employment. India was ranked 88 out of 159 countries in 2005, according to the degree to which corruption is perceived to exist among public officials and politicians. The year 1990–1991 was declared as the "Year of Social Justice" in the memory of B.R. Ambedkar. The government provides free textbooks to students belonging to scheduled castes and tribes pursuing medicine and engineering courses. During 2002–2003, a sum of Rs. 4.77 crore (47.7 million) was released for this purpose. In order to protect scheduled castes and tribes from discrimination, the government enacted the Scheduled Caste and Scheduled Tribe (Prevention of Atrocities) Act, 1989, prescribing severe punishments for such actions.
The Minimum Wages Act of 1948 empowers government to fix minimum wages for people working across the economic spectrum. The Consumer Protection Act of 1986 provides for the better protection of consumers. The Equal Remuneration Act of 1976 provides for equal pay for equal work for both men and women. The Sampoorna Grameen Rozgar Yojana (Universal Rural Employment Programme) was launched in 2001 to attain the objective of providing gainful employment for the rural poor. The programme was implemented through the Panchayati Raj institutions.
A system of elected village councils, known as Panchayati Raj covers almost all states and territories of India. One-third of the total number of seats have been reserved for women in Panchayats at every level; and in the case of Bihar, half the seats have been reserved for women. The judiciary has been separated from the executive "in all the states and territories except Jammu and Kashmir and Nagaland." India's foreign policy has been influenced by the Directive Principles. India supported the United Nations in peace-keeping activities, with the Indian Army having participated in 37 UN peace-keeping operations.
The implementation of a uniform civil code for all citizens has not been achieved owing to widespread opposition from various religious groups and political parties. The Shah Bano case (1985–86) provoked a political firestorm in India when the Supreme Court ruled that Shah Bano, a Muslim woman who had been divorced by her husband in 1978 was entitled to receive alimony from her former husband under Indian law applicable for all Indian women. This decision evoked outrage in the Muslim community, which sought the application of the Muslim personal law and in response the Parliament passed the Muslim Women (Protection of Rights on Divorce) Act, 1986 overturning the Supreme Court's verdict. This act provoked further outrage, as jurists, critics and politicians alleged that the fundamental right of equality for all citizens irrespective of religion or gender was being jettisoned to preserve the interests of distinct religious communities. The verdict and the legislation remain a source of heated debate, with many citing the issue as a prime example of the poor implementation of Fundamental Rights.
Relationship between the Fundamental Rights, Directive Principles and Fundamental Duties
The Directive Principles have been used to uphold the Constitutional validity of legislations in case of a conflict with the Fundamental Rights. Article 31C, added by the 25th Amendment in 1971, provided that any law made to give effect to the Directive Principles in Article 39(b)–(c) would not be invalid on the grounds that they derogated from the Fundamental Rights conferred by Articles 14, 19 and 31. The application of this article was sought to be extended to all the Directive Principles by the 42nd Amendment in 1976, but the Supreme Court struck down the extension as void on the ground that it violated the basic structure of the Constitution. The Fundamental Rights and Directive Principles have also been used together in forming the basis of legislation for social welfare. The Supreme Court, after the judgment in the Kesavananda Bharati case, has adopted the view of the Fundamental Rights and Directive Principles being complementary to each other, each supplementing the other's role in aiming at the same goal of establishing a welfare state by means of social revolution. Similarly, the Supreme Court has used the Fundamental Duties to uphold the Constitutional validity of statutes which seeks to promote the objects laid out in the Fundamental Duties. These Duties have also been held to be obligatory for all citizens, subject to the State enforcing the same by means of a valid law. The Supreme Court has also issued directions to the State in this regard, with a view towards making the provisions effective and enabling a citizens to properly perform their duties.
আৰু চাওক
=k= টোকা == "ৰাষ্ট্ৰ" শব্দটি ভাৰতীয় ভূখণ্ডৰ মাজত যিকোনো চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য। সংবিধানৰ দ্বাদশ অনুচ্ছেদত ৰাষ্ট্ৰ শব্দৰে বুজোৱা হৈছে (১) ভাৰত চৰকাৰ, ভাৰতীয় সংসদ; (২) ভাৰতীয় ৰাজ্যসমূহৰ চৰকাৰ আৰু বিধানসভা; (৩) পৌৰসংস্থা, পৌৰসভা, জিলা পৰিষদ, পঞ্চায়ত ইত্যাদি স্থানীয় আৰু অন্যান্য স্বশাসিত সংস্থা; (৪) ভাৰতৰ অন্তৰ্গত আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন অন্যান্য সংস্থা। প্ৰসঙ্গত উল্লেখ্য, ইংৰাজী ভাষাত ভাৰতৰ অঙ্গৰাজ্য আৰু ৰাষ্ট্ৰ উভয়েই State নামে পৰিচিত। এই সম্পৰ্কে বিভ্ৰান্তি আতৰোৱাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰৰ অৰ্থ State (S বৰফলা আখৰ) আৰু ৰাজ্যৰ অৰ্থে states (s সৰুফলা আখৰ) লেখাৰ নিয়ম প্ৰচলিত আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
left|50px| ৱিকিউত্সত এই প্ৰসঙ্গত নিম্নোক্ত মৌলিক ৰচনাসমূহ আছে: মৌলিক অধিকাৰ নিৰ্দেশাত্মক নীতি আৰু মৌলিক কৰ্তব্য
গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ (নাট)
গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ (উদ্ধৱজান) নাটখন শংকৰোত্তৰ যুগৰ গোপাল আতাৰ এখনি উল্লেখযোগ্য অঙ্কীয়া নাট। গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ নাটৰ কাহিনীভাগ 'ভাগৱত'ৰ ১০ম স্কন্ধৰ পৰা লোৱা হৈছে যদিও নাট্যকাৰে নিজাববীয়াকৈ দুই এটা কথাও যোগ কৰিছে। নাটখনত মুঠ ২টা সংস্কৃত শ্লোক (নান্দী শ্লোকসহ) আছে আৰু আৰম্ভণিতে ভটিমা এটা আছে। নাটত সিন্ধুৰা একতালি, আশোৱাৰী, শ্ৰী, জৌতি, কানাৰা, পৰিতাল, কেদাৰ, মাহুৰ ধনশ্ৰী, ভূপালি, খৰমান, কামোদ, সুহাই, গৌৰী, বসন্ত, গৌৰী, কল্যাণ, মাধজৌতি, শ্ৰীগান্ধাৰ, অহিৰ, ভাটিআলি, মান চুটা আদি তাল আৰু ৰাগত ২৪টা মান গীত আছে। গীতবোৰ ধ্ৰুং আৰু পদত ভাগ কৰা। গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ নাটখন আদিৰ পৰা অন্তলৈকে বিপ্ৰলম্ভ শৃঙ্গাৰ ৰসাত্মক।
চমু কাহিনী
কংসবধৰ পাচত মথুৰাৰ সিংহাসনত উগ্ৰসেন বহিল। কৃষ্ণও তাতে আছে। নন্দ যশোদা গোপগণক সন্তোষ দিবৰ মনেৰে তেওঁ উদ্ধৱক বাৰ্তাবাহকৰূপে পঠিয়ালে, আৰু সেইমতে উদ্ধৱে পৰম সাদৰ সম্ভাষণ লভি আপ্যায়িত হ'ল।
চৰিত্ৰ
কংসক বধ কৰাৰ পাছত মথুৰাৰ ৰাজ সিংহাসনত উগ্ৰসেন বহিল। উগ্ৰসেনে শ্ৰীকৃষ্ণক যুৱৰাজ পাতি মথুৰাতে ৰাখিলে। কৃষ্ণৰ বিচ্ছেদত গোকুলত যশোদা আৰু গোপীসকলৰ শোক সন্তাপৰ পাৰ নোহোৱাত পৰিল। গোপীসকলে কৃষ্ণৰ বিৰহত থাকিব নোৱাৰি গোপীসকলে লগ হৈ এজন পথিকক কৃষ্ণৰ ওচৰলৈ পঠালে তেওঁলোকৰ দুখৰ কথা জনাবলৈ। ইফালে মথুৰাত কৃষ্ণৰ অৱস্থাও তদ্ৰুপ। পথিকে যেতিয়া গোপীসকলৰ দুখ দুৰ্দশাৰ কথা কৃষ্ণক জনালেগৈ তেতিয়া কৃষ্ণই পথিকক বহুপ্ৰকাৰে মান সৎকাৰ কৰিলে। নন্দ যশোদা আৰু গোপীসকলক সান্তনা দিবৰ উদ্দেশ্যে কৃষ্ণই পত্ৰ লিখি উদ্ধৱক বাৰ্তাবাহকৰূপে গোকুলত পঠালে। কৃষ্ণই উদ্ধৱৰ হাতত পত্ৰ দিওঁতে গোপীবিৰহত কৃষ্ণৰ চকুপানী সৰ সৰকৈ ওলাইছিল। কৃষ্ণৰ কথামতে উদ্ধৱে সুৱৰ্ণৰ ৰথত উঠি উপস্থিত হ'ল। নন্দ যশোদা গোপগোপী সকলোৰে ভ্ৰম উপজিল। তেওঁলোকে ভাবিলে যে কৃষ্ণ উলটি আহিছে। কিন্তু তেওঁলোক নিৰাশ হ'ল তেতিয়া, যেতিয়া দেখিলে সেইজন কৃষ্ণ নহয়, উদ্ধৱহে। নন্দৰ ঘৰত উদ্ধৱে পৰম আথিত্য লাভ কৰিলে। উদ্ধৱক কাষতে পাই নন্দ যশোদাই কৃষ্ণৰ গুণ সুঁৱৰি বিলাপ কৰিলে। ৰাতিটো উদ্ধৱে নন্দৰ ঘৰতে কটালে। পিছদিনা উদ্ধৱে গোপীসকলৰ লগত সাক্ষাত কৰিলে। গোপীসকলে উদ্ধৱৰ আগত কৃষ্ণ অবিহনে তেওঁলোকৰ দিনবোৰ বহুত দুখেৰে পাৰ হৈ আছে তাক জনালে। উদ্ধৱে কেওঁলোকক সান্তনা দি মথুৰালৈ উভতি আহি কৃষ্ণক সবিশেষ জনাই হাতযোৰ কৰি বহি থাকিল আৰু কৃষ্ণয়ো দুখ মনেৰে তলমূৰ কৰি থাকিল।
গোপাল আতাৰ চমু পৰিচয়
শংকোৰত্তৰ যুগৰ এগৰাকী বিশিষ্ট নাট্যকাৰ গোপাল আতা মাধৱদেৱৰ এজন শিষ্য। গোপাল আতা অকল নাট্যকাৰ আৰু ধৰ্মপ্ৰচাৰকে নাছিল, কবিও আছিল। মাধৱদেৱে পতা ১২জন ধৰ্মাচাৰ্যৰ ভিতৰত গোপালদেৱ অন্যতম। ১৫৬৪ খ্ৰীষ্টাব্দত উজনিৰ গড়গাঁৱৰ ওচৰত তেখেতৰ জন্ম হয়। গোপাল আতাৰ পিতৃৰ নাম আছিল কামেশ্বৰ ভূঞা আৰু মাকৰ নাম আছিল ব্ৰজাঙ্গী। গোপাল আতা আছিল কাল সংহতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। এওঁক “কথাৰ সাগৰ” বুলিও জনা যায়। মাধৱদেৱৰ পিছত এওঁ নিজে ভৱানীপুৰত থাকি ধৰ্মৰ গুৰি বঠা ধৰে। গোপাল আতাই 'জন্মযাত্ৰা'ৰ উপৰিও 'উদ্ধৱযান' নাট ৰচনা কৰিছিল।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
কৰভাৰ
কৰভাৰ(Karbhar) নামনি অসমৰ কিছুমান সত্ৰত প্ৰচলিত এক পৰম্পৰা৷ এই প্ৰথা আৰম্ভ কৰিছিল মাধবদেৱে৷ গুৰুসকলৰ তিৰোভাৱ তিথিত সত্ৰৰ ভকতসকলে বিভিন্ন বস্তু ভাৰ বৈ গায়ন-বায়নসহ আহি সত্ৰক শোধায়, এয়েই কৰভাৰ৷ গুৰু চৰিত কথাত আছে শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ মাহেকীয়া শ্ৰাদ্ধ পাতিবলৈ অৰ্থৰ অভাৱ হোৱাত মাধবদেৱে সকলোফালৰ ভকতসকলক জাননী দিয়ে৷ সেইমতে, ভকতসকলে যেয়ে যি পাৰে আনি দিলে আৰু শ্ৰাদ্ধ সম্পন্ন কৰা হ’ল৷
কীৰ্তন মহোৎসৱ
শংকৰদেৱ, মাধবদেৱ আৰু মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ প্ৰয়াণৰ তিথিক বৰপেটা-সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত “কীৰ্তন’’ নামে জনা যায়৷ মাধবদেৱে প্ৰথমে পাটবাউসীত কৰভাৰ আৰম্ভ কৰাৰ পিছত তেওঁ সুন্দৰীদিয়াত সত্ৰ স্থাপন কৰাৰ পিছত পাটবাউসী সত্ৰলৈ কৰভাৰ দি থাকিল৷ মাধবদেৱৰ প্ৰয়াণৰ পিছত মথুৰাদাস বুঢ়া আতাই বৰপেটা সত্ৰত দুজনা গুৰুৰে ’কীৰ্তন’ত কৰভাৰ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলে৷ লগতে পূৰ্ববত পাটবাউসী সত্ৰলৈয়ো কৰভাৰ দি থকা হ’ল৷ বৰপেটা সত্ৰ প্ৰথম সত্ৰীয়া মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ প্ৰয়াণৰ পিছত সত্ৰৰ ভকতসকলে বুঢ়া আতাৰো তিথি কীৰ্তন পতাৰ ব্যৱস্থা কৰে৷ সম্প্ৰতি বৰপেটা সত্ৰত শংকৰদেৱ, মাধবদেৱ আৰু মথাুৰাদাস বুঢ়া আতা- এই তিনিওগৰাকীৰে কীৰ্তন পালন কৰা হয় আৰু তিনিও কীৰ্তনতে আগৰ দৰে কৰভাৰ দিয়াৰ ব্যৱস্থা প্ৰচলিত হৈ থাকিল৷
হাটী
মথুৰাদাস বুঢ়া আতাই বৰপেটা সত্ৰৰ জনজীৱনক সুশৃংখলিতভাৱে পৰিচালনা কৰিবলৈ সত্ৰখনৰ সৰু সৰু গোটত ভাগ কৰিছিল৷ এই গোটবোৰক “হাটী’’ বোলে৷ মূল হাটী তিনিখন, দক্ষিণহাটী, উত্তৰহাটী আৰু নহাটী৷ এই তিনিখন হাটীক থুল হিচাপে লৈ বাইশখন হাটী পতা হ’ল৷ ৰাজহুৱা কাম সুশৃংখল হ’বলৈ হাটীয়ে হাটীয়ে “হাইটাৰ ঘৰ’’ স্থাপন কৰা হ’ল৷ এই হাটীসমূহে হাটীৰ সৰু-সুৰা দায়-জগৰবোৰৰ বিচাৰ কৰি মীমাংসা কৰাৰ উপৰি সত্ৰক দিবলগীয়া কৰভাৰ সংগ্ৰহ কৰি যথাবিধি প্ৰদান কৰে৷
কৰভাৰ প্ৰদান
শংকৰদেৱৰ কীৰ্তনত বৃন্দাবনহাটীৰ ভকতসকলে, মাধবদেৱৰ কীৰ্তনত দক্ষিণহাটী আৰু ভকতপাৰাৰ ভকতসকলে আৰু বুঢ়া আতাৰ কীৰ্তনত নহাটীৰ ভকতসকলে কৰভাৰ শোধায়৷ কৰভাৰত হাটীৰ নিয়মমতে চাউল, তেল, নিমখ, কোমোৰা, পুৰাকল, ঔটেঙা, জালুক আদি ভাৰ বান্ধি নিয়ে৷ সম্মুখত খোল-তাল লৈ গায়ন-বায়নৰ দলে বাদ্য-নৃত্য কৰি আৰু চাপৰি বজাই নাম গাই গাই কৰভাৰ শোধাবলৈ অহা শোভাযাত্ৰা বৰ দৃষ্টিনন্দন হয়৷ কৰভাৰৰ দ্ৰব্যসমমূহ কীৰ্তনঘৰৰ মঠৰ পকী চোতালত থয়৷ তাৰপিছত সত্ৰীয়া যিমা ভাগ আছে সিমান ভাগ কৰি বাইশখন হাটীৰ বিষয়ববীয়াক বিতৰণ কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হয়৷ কৰভাৰৰ বস্তুৰ পৰা সত্ৰৰ ভাগ থকা কোনো লোকেই বঞ্চিত নহয়৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰতো অনুৰূপ ধৰণে দুজনা গুৰু আৰু আতাপুৰুষৰ কীৰ্তনত কৰভাৰ দিয়াৰ নিয়ম৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
দ্য থ্ৰি মিচটেকচ অফ মাই লাইফ
দ্য থ্ৰি মিচটেকচ অফ মাই লাইফ (The 3 Mistakes of My Life) হৈছে চেতন ভগত ৰচিত তৃতীয়খন উপন্যাস। ২০০৮ চনৰ মে' মাহত ইয়াৰ প্ৰথম ৪ লাখ ২০ হাজাৰটা কপি প্ৰকাশ হৈ ওলায়। পশ্চিম ভাৰতৰ আহমেদাবাদৰ পটভূমিত ৰচিত এই উপন্যাসখনিত তিনিজন বন্ধুৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে।
কাহিনীভাগ
তিনিজন বন্ধু আৰু তিনিওৰে লক্ষ্য বেলেগ বেলেগ। গোবিন্দৰ লক্ষ্য হ'ল টকা উপাৰ্জন কৰা; ইশানে আকৌ প্ৰতিভাৱান খেলুৱৈ আলিক এজন সফল ক্ৰিকেটাৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ বিচাৰে; আনহাতে ওমিয়ে মাত্ৰ তাৰ বন্ধুসকলৰ লগত থাকিব বিচাৰে। কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ গোৱিন্দে বক্তা হৈ কিতাপৰ কাহিনীভাগ বৰ্ণনা কৰে যিটো কাহিনী সি কৰা তিনিটা ভুল তথা তাৰ ধৰ্ম সংক্ৰান্তিয় বিভিন্ন ঘটনাকলৈ সৃষ্টি হয়।
প্ৰধান চৰিত্ৰসমূহ
ঈশান : ঈশান হ'ল ক্ৰিকেটৰ মহাভক্ত আৰু এজন দেশপ্ৰেমিক। সি সেই অঞ্চলৰ শ্ৰেষ্ঠ ক্ৰিকেটাৰ আৰু সিয়েই সিহঁতৰ দোকানখনৰ নাম "টীম ইণ্ডিয়া ক্ৰিকেট শ্বপ" ৰাখে। বিদ্যা তাৰ সৰু ভনী যাক সি ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়ে। যেতিয়া সি আলি নামৰ ল'ৰাটোৰ ক্ৰিকেট প্ৰতিভাৰ কথা গম পাই,আলিক সঠিক প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ যিকোনো গভীৰতালৈ যাবলৈ সাজু হয়।
ওমি : ওমি হ'ল স্থানীয় মন্দিৰৰ পুৰোহিতৰ ল'ৰা। সকলো মানুহে সিহঁতক সন্মান কৰে। ওমিৰ মাক দেউতাক আৰু মোমায়েকৰ সহায়তেই সিহঁত তিনিওৱে দোকানৰ মাটিখিনি পায়। সি অলপ মুৰ্খ আৰু তাৰ কোনো উচ্চাকাংখ্যা নাই। সি খুবেই ধাৰ্মিক আৰু মোমায়েক বিট্টু মামাৰ ধৰ্মীয় ৰাজনীতিবোৰতো সি অংশগ্ৰহণ কৰে।
বিদ্যা : বিদ্যা ঈশানৰ সৰু ভনী। তাই স্বাধীনমনা ছোৱালী আৰু মধ্যবিত্ত সমাজৰ সকলো বাধা নিষেধ অতিক্ৰমি তাই মুম্বাইলৈ গৈ স্বাবলম্বী হ'বলৈ বিচাৰে। কিন্তু তাই গণিতত কেঁচা আৰু সেয়েহে ঈশে গোৱিন্দক তাইক পঢ়াই দিবলৈ কয়। কিন্তু টিউশ্যনৰ মাজেৰেই দুয়ো প্ৰেমত পৰে আৰু দুয়োৰে মাজত শাৰীৰিক সম্বন্ধ স্থাপন হয়। এই সম্পৰ্ক কেৱল ওমিয়েহে জানে আৰু ঈশানে গম পালে যে পৰিণতি বিষম হ'ব সেয়া সি গোবিন্দক সঁকীয়াই দিয়ে।
আলি : আলি হ'ল ঈশানৰ ক্ৰিকেট প্ৰশিক্ষণ শ্ৰেণীৰ বিৰল ক্ৰিকেট প্ৰতিভা থকা ছাত্ৰ। কিন্তু সি কম সময় খেলিয়েই ভাগৰি পৰে আৰু মাৰ্বল খেলিও ভাল পায়। সি এজন মুছলমান আৰু ঈশক সি গুৰু বুলি মানে। ঈশৰ দৰেই সিয়ো দেশপ্ৰেমিক আৰু ভাৰতৰ হৈ খেলিবৰ মন থকা বাবে সি অষ্ট্ৰেলিয়ান বৃত্তি এটা প্ৰত্যাখ্যান কৰে।
বিট্টু মামা : ওমিৰ মোমায়েক। তেওঁ মন্দিৰৰ পুঁজি চলাই আৰু ক্ৰিকেটৰ ব্যৱসায়ৰ বাবে তেওঁ সিহঁত তিনিওকে ঠাইখিনি ভাড়ালৈ দিবলৈ মান্তি হয়। তেওঁ এটা হিন্দু ৰাজনৈতিক দলৰ সক্ৰিয় সদস্য আৰু সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ৰ আলিৰ দেউতাকৰ প্ৰতি বিষম মনোভাৱ পোষণ কৰে। তেওঁ গোৱিন্দক পছন্দ নকৰে আৰু কিতাপখনৰ প্ৰধান ঋণাত্মক চৰিত্ৰ।
গোৱিন্দৰ মাক : এগৰাকী গুজৰাটী মহিলা। তেওঁ পুতেকক এজন অভিযন্তা হোৱাটো বিচাৰে আৰু ঘৰতে বনোৱা খাদ্য সামগ্ৰীৰ ব্যৱসায় কৰে।
আলিৰ দেউতাক : এওঁ এজন মুছলমান আৰু এটা সংখ্যালঘু দলৰ হৈ কাম কৰে। তেওঁ এজন দয়ালু ব্যক্তি আৰু আলিয়ে তাৰ শিক্ষা ভালদৰে লাভ কৰাটো বিচাৰে।
ফ্ৰেড লী : অষ্ট্ৰেলিয়ান ক্ৰিকেট দলৰ সদস্য। গোৱাত তেওঁ তিনি বন্ধুক লগ পায় আৰু অষ্ট্ৰেলিয়ালৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। তেওঁ আলিৰ প্ৰতিভাৰ উমান পায় আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াৰ এটা অনুষ্ঠানত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাত তাক সহায় কৰিবলৈ বিচাৰে।
সঁহাৰি
ভগতৰ আনবোৰ কিতাপৰ বিপৰীতে এইখনে প্ৰধানকৈ ধনাত্মক সঁহাৰিয়েই লাভ কৰে। সকলোৱে ইয়াক আদৰি লয়। বহু বিৰতিৰ মূৰত এখন ভাল উপন্যাস লিখা বুলি ভগতে ভূয়সী প্ৰশংসা পায়।
অনুবাদ
আহমেদাবাদ আৰু মুম্বাইত অৱস্থিত অগ্ৰণী গুজৰাটী প্ৰকাশন গোষ্ঠী এম.বি.ডি.য়ে এই বেষ্টচেলাৰ উপন্যাসখন গুজৰাটী ভাষাত প্ৰকাশ কৰে। ডায়মণ্ড পকেট বুকছে ইয়াক হিন্দীত প্ৰকাশ কৰে। ২০১০ চনৰ মাৰ্চ মাহত Cherche Midi প্ৰকাশনে "Les 3 erreursde ma vie" শীৰ্ষকেৰে ইয়াৰ ফৰাছী অনুবাদো প্ৰকাশ কৰিছে।
চলচ্চিত্ৰ অভিযোজন
এই উপন্যাসখনৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবিখনৰ নামকাই প' চে!। অভিষেক কাপুৰ নিৰ্দেশিত এই ছবিত অভিনয় কৰিছে সুশান্ত সিং ৰাজপুত, ৰাজ কুমাৰ যাদৱ, অমিত সাধ আদিয়ে। ২০১৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত ছবিখনে মুক্তি লাভ কৰে।
ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস
ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস আছিল ভাৰতৰ এজন মহান সন্ত তথা ধৰ্মাচাৰক। কথিত মতে তেওঁৰ সৰুৰে পৰা বিশ্বাস আছিল যে ঈশ্বৰৰ দৰ্শন সম্ভৱ। সেয়েহে তেওঁৰ জীৱন আছিল কঠোৰ সাধনা আৰু ভক্তিৰে পৰিপূৰ্ণ। তেওঁ আছিল মানৱতাৰ পূজাৰী। সাধনাৰ ফলত তেওঁ এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছিল যে- পৃথিৱীৰ সকলো ধৰ্মই সঁচা আৰু ইয়াত কোনো ভিন্নতা নাই। ই মাথোঁ ঈশ্বৰপ্ৰাপ্তিৰ ভিন ভিন সাধন।
জন্ম
ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসদেৱৰ জন্ম হৈছিল ১৮৩৬ খ্ৰীষ্টাব্দত, পশ্চিমবংগৰ গাঁও কামাৰপুকুৰত। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল খুদিৰাম চট্টোপাধ্যায় আৰু মাকৰ নাম আছিল চন্দ্ৰমনি দেৱী। ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ সৰুকালৰ নাম আছিল গদাধৰ। তেওঁৰ শিশুসুলভ সৰলতা আৰু মন্ত্ৰমুগ্ধ হাঁহিয়ে সকলোকে মোহিত কৰিছিল।
জীৱন
১৮৫৫ চনত কলকাতাৰ এগৰাকী চহকী কৈৱৰ্ত সম্প্ৰদায়ৰ মহিলা ৰাণী ৰাসমণিয়ে নিৰ্মাণ কৰা দক্ষিণেশ্বৰ কালি মন্দিৰত ৰামকুমাৰে পূজাৰী হিচাপে যোগদান কৰিছিল। ৰামকৃষ্ণ আৰু তেওঁৰ ভতিজাক হৃদয় ৰামকুমাৰৰ সহকাৰী ৰূপে মূৰ্তি সজোৱাৰ কামত নিয়োজিত হৈছিল। ১৮৫৬ চনত ৰামকুমাৰৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰামকৃষ্ণই মন্দিৰৰ পুৰোহিতৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। কলকতাৰ এখন পাঠশালাৰ সঞ্চালক অগ্ৰজ ককায়েক ৰামকুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ে ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসক তেওঁৰ পাঠশালাত অধ্যাপনা কৰিবলৈ লৈ গৈছিল। কিন্তু বহু চেষ্টাৰ পিছতো অধ্যাপনা-অধ্যয়নত তেওঁৰ মন নবহাত কলিকতাৰে ওচৰৰ দক্ষিণেশ্বৰত থকা কালী মাতাৰ মন্দিৰত ককায়েকে তেওঁক পুৰোহিতৰ দায়িত্ব সঁপিলে। ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস হৈ পৰিল কালীমাৰ পৰম ভক্ত। এনেদৰে ২০ বছৰ বয়সতে মাতাৰ কৃপাত তেওঁ লাভ কৰিলে পৰম দিব্য জ্ঞান।
ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসৰ পৰম শিষ্য আছিল স্বামী বিবেকানন্দ। ৰামকৃষ্ণদেৱে নিজস্ব অনুভূতিতে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব বিশ্বাস কৰিছিল। আধ্যাত্মিক সত্য, প্ৰখৰ ভক্তি এইবোৰ আছিল তেওৰ পথ প্ৰদৰ্শক। তেওঁ ভক্তসকলক মানৱতাৰ পাঠ পঢ়ুৱাইছিল। ওণ ৰামকৃষ্ণদেৱৰ শিষ্য নাগ মহাশয়দেৱে এদিন গংগাৰ পাৰত দুজন লোকে ৰামকৃষ্ণ পৰমহংসদেৱক গালি পাৰি কথা কৈ থকা শুনি ক্ৰোধিত হোৱাৰ পাছতো ঈশ্বৰক কৈছিল যে তেওঁলোকৰ মন ৰামকৃষ্ণৰ প্ৰতি ভক্তিৰে ভৰাই তোলা। সঁচা ভক্তিৰ ফলত সেই দুজন লোকে সন্ধিয়ালৈ একেলগে আহি ৰামকৃষ্ণদেৱৰ ভৰিত পৰি ক্ষমা খুজিছিল আৰু ৰামকৃষ্ণদেৱেও মানুহ দুজনক ক্ষমা কৰি দিছিল।
ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস আছিল মহান যোগী, মানৱ সেৱাক ঈশ্বৰপ্ৰশস্ত পথ বুলি মনতে থাপি লৈ সমাজ সেৱাত নিজ জীৱন উছৰ্গা কৰি অনৈকতাত একতাৰ সন্ধান কৰা এজন মহাপুৰুষ।
মৃত্যু
তেখেতে ১৮৮৬ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ১৫ আগষ্টত শেষ নিশ্বাস গ্ৰহণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় গুৰু শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভক্তি আন্দোলন