cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সত্ৰীয়া চিত্ৰকলা
সত্ৰীয়া চিত্ৰকলাৰ নিদৰ্শন
শংকৰদেৱে চিহ্নযাত্ৰা ভাওনা পাতিবলৈ তুলাপাতত সাত বৈকুণ্ঠৰ পট নিজে আঁকিছিল বুলি চৰিতপুথিত উল্লেখ আছে। এই চিত্ৰৰ চানেকি বিচাৰি পাবলৈ উপায় নাই।   সত্ৰীয়া চিত্ৰকলাৰ বিষয়ে পুৰণি সচিত্ৰ পুথিকেইখনৰপৰা জানিব পাৰি। তেনে কেইখনমান সচিত্ৰ পুথি হ'ল –
সত্ৰীয়া চিত্ৰকলাৰ শৈলী, ৰং ব্যৱহাৰৰ কৌশল
সচিত্ৰসমূহ পুথিসমূহ কিছুমান সাঁচিপাতত আৰু কিছুমান তুলাপাতত অঁকা। শিৱসাগৰত দেখা নাম-ঘোষা আৰু আহোম জ্যোতিষ নামৰ পুথি দুখনৰ চিত্ৰসমূহ মুগা কাপোৰৰ ওপৰত অঁকা। পুৰণি পদ্ধতিৰে চিত্ৰবোৰত হেঙুল, হাইতাল,নীল, কাজল, শিলিখা ৰস আৰু ধল বা খৰিমাটি ব্যৱহাৰ কৰিছিল। অসমীয়া সত্ৰীয়া চিত্ৰবোৰৰ ৰং ব্যৱহাৰত এটা সৰলতা পৰিলক্ষিত হয়। চিত্ৰবোৰৰ পাৰ্বতীৰ ৰং সাধাৰণতে ৰঙা, নীলা, সচীয়া আৰু ধোঁৱা বৰণেৰে দিয়ে। চিত্ৰৰ পুৰুষ আৰু স্ত্ৰী উভয়ৰে মুখ এফাল দেখাকৈ অঁকা। দুই-এঠাইতহে ইয়াৰ তাৰতম্য পৰিলক্ষিত হয়। চকু, নাক, মুখ আৰু অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গসমূহ শিল্পশাস্ত্ৰৰ নিৰ্দেশমতে অঙ্কিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যেন বোধ হয়। ৰাজপুত চিত্ৰৰ আৰ্হিৰে মতা মানুহৰ সাজপাৰ আৰু মূৰৰ পাগীয়া মোগলী ধৰণৰ। তিৰোতা মানুহৰ খোপা আৰু বেণী দুয়োটা দেখা যায়। আকাশ, পানী আৰু ঘাঁহনি একোবখলা ৰঙেৰে অঁকা তাৰ ওপৰত বগা বা কলা ৰেখাৰে গঢ় তোলা থাকে। পশু-পক্ষীবোৰ অতি আন্তৰিকতাৰে চিত্ৰিত কৰা যেন অনুমান হয়। সিংহাসন, শৰাই আদি কিছুমান সম্ভাৰত স্থানীয় প্ৰভাৱ ভালদৰেই চকুত পৰে। সিংহাসনত আৰু অকলশৰীয়াকৈ অঁকা উৰণীয়া সিংহৰ প্ৰাচুৰ্য দেখা যায়। এই উৰণীয়া সিংহৰ চিত্ৰ মঙ্গোলীয় চিত্ৰৰ প্ৰভাৱ বুলি অনুমান হয়। উৰণীয়া সিংহৰ মূৰখত চীন ড্ৰেগনৰ মুখৰ অলপ সাদৃশ্য থকা দেখা যায়। মগৰতো তেনে লক্ষণ বিদ্যমান। শিৱসাগৰত দেখা সমুদ্ৰ মন্থন’ নামৰ সচিত্ৰ পুথিখনত এটি উট ছবি দেখা গৈছে। সত্ৰীয়া চিত্ৰত চিত্ৰ এটা মন কৰিবলগীয়া কথা। এতিয়ালৈকে পোৱাৰ ভিতৰত, নগাঁৱৰ বালীসত্ৰৰ সচিত্ৰ ভাগৱত (দশম স্কন্ধ)খনেই অতি পুৰণি। এই পুথিৰ সঙ্কলন কাল ১৫৩৯ খৃষ্টাব্দ বুলি নিৰ্ধাৰিত হৈছে। এই পুথিৰ চিত্ৰসমূহ বাজপুত কলাৰ আগতীয়া চিত্ৰসমূহৰ লগত কিছু সাদৃশ্য আছে। পণ্ডিতসকলৰ দুই-একৰ মতে অষ্টম শতাব্দীৰ ভাৰতীয় চিত্ৰৰ কেতবোৰ লক্ষণো ইয়াত বিদ্যমান।
চিত্ৰকৰ
সচিত্ৰ পুথিবোৰত সাধাৰণতে চিত্ৰকৰৰ নাম-ধাম পাবলৈ নাই। আত্ম-প্ৰকাশতকৈ ৰূপ সৃষ্টি ভাৰতীয় শিল্পীৰ এটা বিশেষত্ব। বহুক্ষেত্ৰত লিখকজনেই চিত্ৰকৰ। সেইবাবেই বোধহয় অসমীয়া খনিকৰে চিত্ৰ অঙ্কন কৰা তুলিলক লিখনী বোলে। নাম বিচাৰি পোৱাৰ ভিতৰত হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ পুথিৰ চিত্ৰকৰ বুলি দিলবৰ আৰু দোচাই নামে দুজন চিত্ৰকৰৰ নাম জনা যায়। পুথিত দিলবৰ খনিকৰে মোগল চৰিত্ৰ আৰু দোচাই খনিকৰে আহোম চৰিত্ৰবোৰ চিত্ৰিত কৰা বুলি কয়। ইয়াৰ বাহিৰে বনমালীদেৱৰ চৰিত আৰু ভাগৱত পুথিৰ চিত্ৰসমূহ যথাক্ৰমে বিজয় খনিকৰ আৰু বোধ লিগিৰা নামৰ দুজন চিত্ৰকৰে অঁকা বুলি জনা যায়।
বিস্তৃতি
এই সত্ৰীয়া চিত্ৰকলাৰ এলেকা গড়গাঁৱৰপৰা কোচবিহাৰলৈকে বিস্তৃত আছিল। মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত সত্ৰীয়া চিত্ৰকলাই চৰম উৎকৰ্ষলাভকৰিছিল। সত্ৰীয়া চিত্ৰকলা সত্ৰৰ বাহিৰতো চৰ্চা হৈছিল। বৰৰজা প্ৰমথেশ্বৰী দেৱীৰ নিৰ্দেশক্ৰমে ‘আনন্দ লহৰীখন চিত্ৰিত হৈছিল। সত্ৰীয়া চিত্ৰকলাৰ ব্যাপকতাৰ ফালৰপৰা আধুনিক দুই-এক সমালোচকে ইয়াক লোক কলা বুলি অভিহিত কৰিব খোজে।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশৈলী
আবু তাহেৰ
আবু তাহেৰ (আবু তাহের; ১৪ নৱেম্বৰ ১৯৩৮ – ২১ জুলাই ১৯৭৬) এজন বাংলাদেশী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু বাওঁপন্থী বিপ্লৱী নেতা আছিল। বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ চেক্টৰ ১১ ৰ চেক্টৰ কমাণ্ডাৰ আছিল। মুক্তিযুদ্ধত তেওঁৰ অসামান্যতাৰ বাবে তেওঁ "বীৰ উত্তম" খিতাপ জিকিছিল। তেওঁ বাংলাদেশৰ ৭ নৱেম্বৰৰ চিপাহী-জনতাৰ বিপ্লৱৰ মুখ্য পৰিকল্পনাকাৰী আৰু সঞ্চালকও আছিল।
জন্ম আৰু শিক্ষা
১৯৩৮ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অসম প্ৰদেশৰ কৰিমগঞ্জ জিলাৰ বদৰপুৰত আবু তাহেৰৰ জন্ম হয়। পিছত, অসমৰ পৰা তেওঁৰ পৰিয়াল বাংলাদেশৰ নেত্ৰকোনা জিলাৰ পুৰৱাধলালৈ আহিছিল। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম মহিউদ্দিন আহমেদ আৰু তেওঁৰ মাতৃৰ নাম আশ্ৰাফুন্নেনেছা। তেওঁ চিটাগঙৰ প্ৰবৰ্তক বিদ্যালয় আৰু কুমিল্লাৰ ইউছুফ স্কুলৰ পৰা প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। পিছত তেওঁ ১৯৫৯ চনত ছিলেটৰ এমচি কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমাজ কল্যাণ আৰু গৱেষণা ইনষ্টিটিউটত অধ্যয়ন কৰিছিল।
কেৰিয়াৰ
তেওঁ ১৯৬১ চনত পাকিস্তান সেনাত এজন বিষয়া হিচাপে যোগদান কৰিছিল আৰু ১৯৬২ চনত তেওঁক কমিছন কৰা হৈছিল। তাহেৰে পাকিস্তান সেনাত কমাণ্ডো প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল। পিছত তেওঁ নিজেই পাকিস্তান সেনাৰ প্ৰশিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁ ১৯৬৫ চনৰ ইণ্ডো-পাকিস্তান যুদ্ধত কাশ্মীৰ আৰু ছিয়ালকোট খণ্ডত যুঁজিছিল। সেই যুদ্ধত তেওঁ আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈছিল। তেওঁক একমাত্ৰ বঙালী বিষয়া হিচাপে মেৰুন পেৰাচুট উইং বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
মুক্তিযুদ্ধত ভূমিকা
মুক্তিযুদ্ধৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ পশ্চিম পাকিস্তানত আৱদ্ধ হৈছিল। তাৰ পৰা তেওঁ কিছু সঙ্গীৰ সৈতে নিশাৰ আন্ধাৰত ভাৰতলৈ পলাই গৈছিল। তাৰ পিছত তেওঁ পূব পাকিস্তানত (বাংলাদেশ) আহিছিল আৰু মুক্তিযুদ্ধত যোগদান কৰিছিল। যুদ্ধৰ সময়ত, তাহেৰে তেওঁৰ সন্মুখত এটা ভৰি হেৰুৱাইছিল। সকলো কৰ্ণেল তাহেৰৰ ভাই-ভনীয়ে মুক্তিযুদ্ধত তেওঁৰ নেতৃত্বত চেক্টৰ ১১ ত যুটীয়াভাৱে যুঁজিছিল।
মুক্তিযুদ্ধৰ পিছৰ ভূমিকা
মুক্তিযুদ্ধৰ পিছত তাহেৰে প্ৰথমে বাংলাদেশ সেনাৰ লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। কিন্তু মতভেদৰ বাবে তেওঁ সেনাৰ পৰা পদত্যাগ কৰিছিল। তেওঁ বাওঁপন্থী ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত আছিল। ১৯৭৫ চনৰ ৭ নৱেম্বৰত তেওঁ চিপাহী-জনতাৰ বিপ্লৱৰ নেতৃত্ব দিয়ে। লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল জিয়াউৰ ৰহমানে সেনা প্ৰধানৰ দায়িত্ব লোৱাৰ আগতে ব্ৰিগেডিয়াৰ খালেদ মুছাৰফক পৰাস্ত কৰি বিপ্লৱৰ দ্বাৰা গৃহবন্দীৰ পৰা মুক্ত হৈছিল। কিন্তু যেতিয়া জিয়াউৰ ৰহমানে প্ৰতিশ্ৰুতি ভংগ কৰিছিল তেতিয়া চিপাহীসকলে বিদ্ৰোহ অব্যাহত ৰাখিছিল। শেষত জিয়াউৰ ৰহমানে বিদ্ৰোহ দমন কৰে।
পিছত, জিয়াৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ স্থিতিৰ ফলস্বৰূপে, তাহেৰক এখন সামৰিক আদালতত গোচৰ ৰুজু কৰা হয় আৰু মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। ১৯৭৬ চনৰ ২১ জুলাইত তেওঁক ফাঁচী দিয়া হৈছিল। অৱশ্যে, ২০১১ চনৰ ২২ মাৰ্চত বাংলাদেশৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ে কৰ্ণেল তাহেৰৰ সামৰিক আদালতত মৃত্যুদণ্ড অবৈধ বুলি ঘোষণা কৰে।
অতুল বৰা
অতুল বৰা (Atul Bora, জন্ম: ৭ এপ্ৰিল ১৯৬০) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু বৰ্তমান অসম চৰকাৰৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী। তেওঁ অসম গণ পৰিষদ নামৰ আঞ্চলিক দলৰ সৈতে জড়িত তথা বৰ্তমান ইয়াৰ সভাপতি। ২০১৪ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ এই দলৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈছিল। বৰ্তমান তেওঁ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ নেতৃত্বত অসম চৰকাৰৰ কেবিনেটত কৃষি, উদ্যান শস্য, পশুপালন, অসম চুক্তি ৰূপায়ণ আৰু সীমান্ত অঞ্চল উন্নয়ন আৰু সমবায় বিভাগৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী। ইয়াৰ আগতে তেওঁ সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ নেতৃত্বত গঠিত চৰকাৰত কৃষি, উদ্যান শস্য আৰু খাদ্য সংসাধন, পশুপালন, নগৰ উন্নয়ন আৰু নগৰ পৰিকল্পনা বিভাগৰ মন্ত্ৰী আছিল। তেওঁ বৰ্তমান বোকাখাট সমষ্টিৰ পৰা অসম বিধানসভাৰ সদস্য।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৬০ চনৰ ৭ এপ্ৰিল তাৰিখে অসমৰ গোলাঘাট জিলাৰ আঠগাঁও মৌজাৰ বৰাহী গাঁৱত অতুল বৰাৰ হৈছিল। তেওঁৰ মেহুৰাম বৰা আৰু পুণ্য প্ৰভা বৰাৰ জ্যেষ্ঠ সন্তান আছিল। তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা চৰাইমৰীয়া প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তাৰপিছত তেওঁ তৰফাট মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।
তেওঁ কছাৰীহাট উচ্চ বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে আৰু ইয়াৰ পৰায়ে তেওঁ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ গোলাঘাটৰ দেৱৰাজ ৰয় মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। ইয়াৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে আৰু ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰীও লাভ কৰিছিল।
ৰাজনৈতিক জীৱন
অতুল বৰাই ছাত্ৰ কালৰ পৰাই ৰাজনৈতিক নেতৃত্বৰ জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ ছাত্ৰ অৱস্থাত অসম আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ আয়োজক সম্পাদক নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু তাৰ পিছত সাধাৰণ সম্পাদক হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁ সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ সভাপতিও আছিল।
তেওঁ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহৰ ছাত্ৰ সংগঠনৰ দ্বাৰা গঠিত উত্তৰ-পূব ছাত্ৰ সমন্বয় সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষও হৈছিল। প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ হিচাপে বৰাই সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব ভাৰতত শৈক্ষিক, সাংস্কৃতিক, সামাজিক-ৰাজনৈতিক, ক্ৰীড়া আৰু সজাগতা কাৰ্যসূচী আয়োজন কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
১৯৯৬ চনৰ ৯ জুন তাৰিখে তেওঁ নিজৰ গৃহ সমষ্টি গোলাঘাটৰ পৰা বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। বৰাই অসম গণ পৰিষদৰ বিভিন্ন দায়িত্বশীল পদ যেনে জিলা সভাপতি, যুটীয়া সম্পাদক, কেন্দ্ৰীয় সমিতিৰ সাধাৰণ সম্পাদকৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰালৈকে কেইবছৰমান আইনৰ অনুশীলন কৰিছিল আৰু ২০১১ চনত তেওঁ দলৰ কাৰ্যকৰী সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু ২০১৪ চনৰ ১৫ জুলাইত বৰাই দলটোৰ সভাপতিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল।
২০১৬ চনৰ মে' মাহত বৰাই বোকাখাত সমষ্টিৰ পৰা জয়লাভ কৰি বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁ ২০১৬ চনৰ ২৪ মে'ত সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ নেতৃত্বত গঠিত চৰকাৰৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তেওঁক কৃষি, উদ্যানশস্য আৰু খাদ্য প্ৰক্ৰিয়াকৰণ, পশুপালন আৰু পশু চিকিৎসা, নগৰ উন্নয়ন বিভাগ, আৰু নগৰ পৰিকল্পনা বিভাগ প্ৰদান কৰা হৈছিল। ২০২১ চনৰ মে' মাহত তেওঁ পুনৰ বোকাখাত সমষ্টিৰ পৰা জয়লাভ কৰে। তেওঁ ২০২১ চনৰ ১০ মে'ত হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ নেতৃত্বত গঠিত চৰকাৰৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ কৃষি, উদ্যান শস্য, পশুপালন, অসম চুক্তি ৰূপায়ণ আৰু সীমান্ত অঞ্চল উন্নয়ন আৰু সমবায় বিভাগ লাভ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন
ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন (Indian Opinion) হৈছে ভাৰতীয় নেতা মহাত্মা গান্ধীয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা এখন বাতৰি কাকত। এই প্ৰকাশনটো গান্ধী আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতৃত্বত ৰাজনৈতিক আন্দোলনৰ বাবে আৰু বৰ্ণ বৈষম্যৰ সৈতে যুঁজ দিবলৈ আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ভাৰতীয় অনুপ্ৰৱেশকাৰী সম্প্ৰদায়ৰ বাবে অসামৰিক অধিকাৰ লাভ কৰিবলৈ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সঁজুলি আছিল। ১৯০৪ চনৰ পৰা ১৯১৫ চনলৈকে এইখন চলিছিল।
ইতিহাস
১৯ শতিকাৰ সময়ত ব্ৰিটিছ ৰাজপ্ৰধানৰ দ্বাৰা, যি দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু ভাৰত দুয়োটা পৰিচালনা কৰিছিল, ভাৰতীয়সকলক আমদানিকৃত শ্ৰমিক হিচাপে দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ অনা হৈছিল। বিভিন্ন বহুজাতিক সম্প্ৰদায়ৰ কাষত, ভাৰতীয় সম্প্ৰদায়টো বৰ্ণবৈষম্য নীতিৰ দ্বাৰা প্ৰয়োগ কৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক বৈষম্যত ভুগিছিল। ব'ৰ যুদ্ধৰ পিছত, গৱৰ্ণৰ জেনেৰেলজন স্মটছে ভাৰতীয় অনুপ্ৰৱেশকাৰী সম্প্ৰদায়ৰ অসামৰিক অধিকাৰৰ ওপৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ নিষেধাজ্ঞা প্ৰৱৰ্তন কৰে, যাৰ দ্বাৰা আৰক্ষীক পৰোৱানা অবিহনে অনুসন্ধান, আক্ৰমণ আৰু আটক কৰাৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰা হয়। সকলো ভাৰতীয়ই সকলো সময়তে চিনাক্তকৰণ আৰু পঞ্জীয়ন কাৰ্ড বহন কৰিব লগা হৈছিল। নাটাল প্ৰদেশত উকীল হিচাপে কাম কৰি, গান্ধীয়ে ১৯০৪ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ইউৰোপীয় সম্প্ৰদায়সমূহক ভাৰতীয় প্ৰয়োজনীয়তা আৰু বিষয়ৰ বিষয়ে শিক্ষিত কৰাৰ লক্ষ্যৰে প্ৰকাশনৰ আয়োজন কৰিছিল।
নাটাল ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ, তেওঁৰ গ্ৰাহক আৰু অন্যান্য উল্লেখযোগ্য ভাৰতীয়সকলৰ সমৰ্থনেৰে গান্ধীয়ে এটা সৰু কৰ্মচাৰী গোট আৰু প্ৰিণ্টিং প্ৰেছ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। আন্তৰ্জাতিক ছপাশালৰ স্বত্বাধিকাৰী মদনজিত ভিয়াভাহাৰিক, আৰু প্ৰথম সংখ্যাটো ৪ জুন আৰু ৫ জুনৰ ভিতৰত প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, আৰু ১৯০৩ চনৰ ৬ জুন তাৰিখে মুক্তি দিয়া হৈছিল। বাতৰি কাকতখন গুজৰাটী, হিন্দী, তামিল আৰু ইংৰাজীত প্ৰকাশিত হৈছিল। নাটাল কংগ্ৰেছৰ সম্পাদক মানসুকলাল নাজাৰে ইয়াৰ সম্পাদক আৰু এজন মুখ্য আয়োজক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯০৪ চনত গান্ধীয়ে প্ৰকাশন কাৰ্য্যালয়টো ডৰবানৰ ওচৰত অৱস্থিত ফিনিক্সত তেওঁৰ বসতিলৈ স্থানান্তৰ কৰে। ফিনিক্সত, প্ৰেছ কৰ্মীসকল এক নতুন কৰ্মনীতিৰে নিয়ন্ত্ৰিত হৈছিল - তেওঁলোকৰ সকলোৰে ভূমিত অংশ থাকিব, ফলত তেওঁলোকে শস্য উৎপাদন কৰিব পাৰিব আৰু তেওঁলোকে ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন প্ৰস্তুত কৰিবলৈ দলীয়ভাৱে কাম কৰিব। কাকতৰ সম্পাদকসকলৰ ভিতৰত আছিল হেবাৰ্ট কিটচিন, হেনৰী পোলাক, এলবাৰ্ট ৱেষ্ট, মণিলাল গান্ধী, কাকতৰ দীৰ্ঘসময়ৰ সম্পাদক (৩৬ বছৰ ধৰি), আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰা মণিলালৰ পত্নী সুশীলা গান্ধী। ইয়াৰ এজন সম্পাদকক বাদ দি সকলোৱে কিছু সময় জেলত কটাইছিল। <!-- Through the 19th century Indians were brought to South Africa as indentured labour by the authorities of the British Empire, which governed both South Africa and India. Alongside various multi-ethnic communities, the Indian community suffered from significant political, economic and social discrimination, administered by the system of apartheid. In the aftermath of the Boer War, the government of General Jan Smuts introduced significant restrictions on the civil rights of the Indian immigrant community, giving the police power to warrantless search, seizures and arrests. All Indians were required to carry identification and registration cards at all times. Working as a lawyer in the Natal province, Gandhi organized the publication in 1904 with the aim of educating European communities in South Africa about Indian needs and issues.
With the support of the Natal Indian Congress, his clients and other notable Indians, Gandhi assembled a small staff and printing press. Madanjit Viyavaharik, the owner of the International Printing Press and The first issue was prepared through 4 June and 5 June, and released on 6 June 1903. The newspaper was published in Gujarati, Hindi, Tamil and English. Mansukhlal Nazar, the secretary of the Natal Congress served as its editor and a key organiser. In 1904, Gandhi relocated the publishing office to his settlement in Phoenix, located close to Durban. At Phoenix, the press workers were governed by a new work ethic - they would all have a share in the land, in the profits if there were any, they would grow crops to sustain themselves and they would work jointly to produce Indian Opinion. The newspaper's editors included Hebert Kitchin, Henry Polak, Albert West, Manilal Gandhi, who was the paper's longest serving editor (for 36 years), and Sushila Gandhi, wife of Manilal who took over after his death. All but one of its editors spent some time in jail. -->
প্ৰতিবেদন
ব্ৰিটিছ আইনৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখি আৰু ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলৰ শত্ৰুতা সৃষ্টি কৰিব নিবিচাৰি 'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন' অতি মাৰ্জিত ভাষাৰে আৰম্ভ হৈছিল। অৱশ্যে, 'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন'ত বিশেষকৈ আমদানিকৃত শ্ৰমিকসকলে কাম কৰা কদৰ্য পৰিস্থিতিৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা হৈছিল। সম্পাদনাত এনে বৈষম্যমূলক আৰু কঠোৰ পৰিস্থিতিৰ মোকাবিলা কৰা হৈছিল য'ত আমদানিকৃত ভাৰতীয়সকলক নিয়োগ কৰা হৈছিল। নিয়োজনকাৰীসকলে কৰা কঠোৰ দমনৰ ঘটনাবোৰ ৰাজহুৱা কৰা হৈছিল আৰু আচৰিতভাৱে উচ্চ হাৰত ভাৰতীয়সকলৰ আত্মহত্যাৰ খবৰ ফঁহিয়াই দেখুৱাইছিল। ব্যৱস্থাটো শেষ কৰাৰ বাবে এক অভিযান আৰম্ভ কৰা হৈছিল আৰু গান্ধীৰ বন্ধু সম্পাদক হেনৰী পোলাকে সমৰ্থনৰ বাবে ভাৰতলৈ গৈছিল। ১৯০৬ চনৰ পৰা ই ৰাজ্যিক আইনক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ এক বাহন হৈ পৰিছিল আৰু স্পষ্টভাৱে অন্যায় হৈ থাকোঁতে ইয়াত এইবোৰৰ প্ৰতি অবাধ্য হ'বলৈ তৰ্ক কৰা হৈছিল। ১৯০৬ চনৰ পৰা ১৯১৩ চনৰ ভিতৰত সত্যাগ্ৰহ অভিযানৰ সময়ত এই পৰম্পৰা আৰম্ভ হৈছিল, ট্ৰান্সভালত ভাৰতীয়সকলৰ ওপৰত প্ৰবেশ পত্ৰ জাৰী কৰাৰ প্ৰচেষ্টাৰ হেতু। বিষয়াসকলৰ পঞ্জীয়ন অভিযানক ধৰাশায়ী কৰাত কাগজখনে মৌলিক ভূমিকা পালন কৰিছিল। কাকতখনে স্থানীয় পঞ্জীয়ক আৰু নাটালৰ এজন আৰম্ভণিৰ ভাৰতীয় ফটোগ্ৰাফাৰ, ব্ৰায়ান গেব্ৰিলক দৃশ্যাৱলীৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰদান কৰিছিল।
উত্তৰাধিকাৰ
'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন' আছিল ভাৰতৰ জনসাধাৰণৰ আগত উপনিৱেশসমূহৰ ভাৰতীয়ৰ বিষয়ে বাতৰি প্ৰকাশ কৰাৰ এক আহিলা। 'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন'ৰ পৃষ্ঠাবোৰে অক্ষমতাৰ ভুক্তভোগী ভাৰতীয়সকলৰ এক মূল্যৱান ঐতিহাসিক ৰেকৰ্ড প্ৰদান কৰে। ই ভাৰতীয় সমাজৰ ৰাজনৈতিক জীৱনৰ এক অমূল্য দলিল। প্ৰকাশন আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ৰাজনৈতিক সংগ্ৰামৰ সৈতে গান্ধীৰ অভিজ্ঞতা তেওঁৰ বাবে মূল্যবান প্ৰমাণিত হৈছিল যি ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত তেওঁৰ কামত সহায়ক হৈছিল। তেওঁ মন্তব্য কৰিছিল "সত্যাগ্ৰহ 'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন' অবিহনে অসম্ভৱ নহ'লহেঁতেন।" ভাৰতত, তেওঁ 'ইয়ং ইণ্ডিয়া', 'হৰিজন', আৰু 'নৱজীৱন' প্ৰকাশ কৰিছিল। 'ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন' বহু দশক ধৰি প্ৰকাশ হৈ আছিল আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বিস্তৃত নাগৰিক অধিকাৰ সংগ্ৰামত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। কিন্তু ই মাত্ৰ সামাজিক সেৱাতে দায়বদ্ধ হোৱাৰ বাবে আৰু বাণিজ্যিক উদ্যোগ নোহোৱাত অসুবিধাৰো সন্মুখীন হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বাতৰি কাকত শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
নীতিন গাডকাৰী
নীতিন জয়ৰাম গাডকাৰী (জন্ম ২৭ মে' ১৯৫৭) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু উদ্যোগপতি। তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতৰ পথ পৰিবহন আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ মন্ত্ৰী আৰু ক্ষুদ্ৰ, লঘু আৰু মধ্যমীয়া উদ্যোগ মন্ত্ৰী। তেওঁ ২০১৯ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত নাগপুৰ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল।  তেওঁ ২০১০ চনৰ পৰা ২০১৩ চনলৈ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত আছিল। তেওঁ ইয়াৰ আগতে মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰৰ গড়কাপ্তানী বিভাগৰ মন্ত্ৰী আছিল।  তেওঁ নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ প্ৰথম মন্ত্ৰীসভাত জলসম্পদ, নদী উন্নয়ন আৰু গংগা পুনঃজাগৰণ মন্ত্ৰী, পথ পৰিবহন ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ মন্ত্ৰী, খোৱাপানী আৰু স্বচ্ছতা মন্ত্ৰী, পঞ্চায়তী ৰাজ মন্ত্ৰী আদি পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
ৰবাব টেঙা
ৰবাব টেঙা (Pomelo) বৈজ্ঞানিক নাম-Citrus Maxima ৷ এই টেঙা সমগ্ৰ অসমতে উৎপন্ন হয়৷ ৰবাব টেঙা ঋতুজনিত ফল৷ শীতকালত এই ফল খাব পৰা হয়৷ এনে ফলৰ গছ চিৰ সেউজীয়া আৰু জোপোহা হয়৷
প্ৰকাৰ
ৰবাব টেঙা দুই প্ৰকাৰৰ৷ এবিধৰ জিম ৰঙা আৰু আনবিধৰ বগা৷ দুয়োবিধৰে স্বাদ মিঠা৷ Pummelo আৰু Grapefruit দুয়োবিধক ৰবাব টেঙা বুলি কোৱা হয়৷ কিন্তু এই দুয়োবিধ ফলৰ গছ-পাত,ফল আদিৰ মাজত যথেষ্ট পাৰ্থক্য আছে। অতি সহজে বুজিব পৰা পাৰ্থক্যকেইটা হ’ল:- Pummeloৰ ফলবোৰ এটা এটাকৈ লাগে, অক্ষ(axis) প্ৰায় ফোঁপোলা। আনহাতে Grapefruit-অৰ ফলবোৰ থোপা বান্ধি লাগে। আঙুৰৰ(Grape) দৰে থোপা বান্ধি লগাৰ বাবেই এইবিধ ফলক ইংৰাজীত Grapefruit বোলা হয়। এইবিধৰ ফল আকাৰত আনবিধকৈ সৰু, বাকলি কিছু পাতল আৰু অক্ষ প্ৰায় পূৰঠ অৱস্থাত থাকে। অবিভক্ত অসমত নবিধ Pummelo ফল পোৱা যায়৷
আকৃতি
ৰবাব টেঙাৰ ফল যথেষ্ট ডাঙৰ হয়৷ ৰবাব টেঙাত বহিৰ্ভিত্তি (epicarp) আৰু মধ্যৰ্ভিত্তি (mesocarp) একত্ৰিত হৈ বাকলি তৈয়াৰ হয়৷ বাকলিৰ অংশবিশেষ মাজে মাজে ভিতৰলৈ সোমাই ফোটা বা কোঁহৰ সৃষ্টি কৰে৷ কোঁহৰ ভিতৰত অসংখ্য ৰসাল জিমৰ উৎপত্তি হয়৷ জিমৰ মাজত বীজ থাকে৷ পৈণত হ'লে ফুটাৰ ভিতৰৰ জিম আৱৰণৰপৰা এৰুৱাই নিমখ সানি (কিছুমানে জলকীয়া লৈ) খোৱা হয়৷ আঘোণ মাহৰ ধাননিপথাৰত ৰবাব টেঙাৰ জুতি ল'বলৈ বৰ সোৱাদ৷
অৰ্থনৈতিক মূল্য
ৰবাব টেঙাৰ প্ৰতি ১০০ মিলিলিটাৰ ৰসত ২৫-৮৫ মিলিগ্ৰাম পৰ্যন্ত ভিটামিন 'ছি' পোৱা যায়৷
খাদ্য হিচাপে
ৰবাব টেঙা পৈণত হ'লে ফুটাৰ ভিতৰৰ জিম আৱৰণৰ পৰা এৰুৱাই নিমখ সানি (কিছুমানে জলকীয়া লৈ) খোৱা হয়৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গুল্ম শ্ৰেণী:ফল
প্ৰিয়া শেঠ
প্ৰিয়া শেঠ (Priya Seth, জন্ম: ১৯৭৫) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী। পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি, বিজ্ঞাপন, পানীৰ তলৰ দৃশ্যগ্ৰহণ আৰু ফটোগ্ৰাফীৰ বাবে তেখেত সততে পৰিচিত। ভাৰতীয় মূলসুঁতিৰ ছিনেমাত কৰ্মৰত এমুঠিমান চিত্ৰগ্ৰহণকাৰীৰ ভিতৰত প্ৰিয়া শেঠৰ নামটো তৰ্কাতীতভাৱে ল'ব পাৰি।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভাৰতৰ অমৃতসৰত প্ৰিয়া শেঠৰ জন্ম হয়। কেথেড্ৰেল এণ্ডজন কেনন স্কুল আৰু ৱেলহেম ছোৱালী স্কুলৰ পৰা তেখেতে প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ৱেলহেম হৈছে ডেহৰাদুনত থকা এখন বৰ্ডিং স্কুল। বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পাছত তেখেতে মুম্বাইৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতিত এটা ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। আৰু ইয়াৰ পিছত নিউ ইউৰ্ক ইউনিভাৰ্ছিটি টিচ স্কুল অৱ দ্য আৰ্টছৰ পৰা এটা ছমহীয়া ছবি-নিৰ্মাণৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক কেৰিয়াৰ
স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত প্ৰিয়া শেঠে 'ক্লেপাৰ' আৰু 'ফ'কাছ পুলাৰ (সহকাৰী কেমেৰামেন)'ক প্ৰথম কাম হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। ১৯৯৮ চনত দীপা মেহতাই নিৰ্মাণ কৰা 'আৰ্থ' ছবিত প্ৰিয়া শেঠে এই দুটা কামত জড়িত হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেখেতে জেন কেমপিয়নৰ 'হলি স্মোক'ত কাম কৰে। ১৯৯৯ চনত এইখন ছবিৰ আংশিকভাৱে দৃশ্যগ্ৰহণ ভাৰতত সম্পন্ন হৈছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰিয়া শেঠে বহুকেইটা সংগীত আৰু এফএমচিজি কোম্পানীৰ বিজ্ঞাপনত কাম কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে ছবিৰ উদ্যোগটোলৈ উভতি আহে। প্ৰিয়া শেঠ এগৰাকী প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত স্কুবা ড্ৰাইভাৰ। পানীৰ তলত দৃশ্যগ্ৰহণ কৰিবলগীয়া ছবি আৰু আলোকচিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰিয়া পাৰদৰ্শী। বলিউডৰ "ধোবী ঘাট" আৰু "মৰ্দানী ২"ত প্ৰিয়াই পানীৰ তলত চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী হিচাপে কাম কৰিছে।
পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি
প্ৰিয়া শেঠে চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী হিচাপে জড়িত হোৱা প্ৰথমখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি আছিল 'বাৰা আনা'। ছবিখনৰ পৰিচালকা ছিল ৰাজা কৃষ্ণ মেনন আৰু মূল অভিনয়শিল্পী আছিল নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ। ২০১৬ চনত একেগৰাকী পৰিচালকৰ লগত প্ৰিয়াই ইতিহাসমূলক ড্ৰামা ছবি 'এয়াৰলিফ্ট' নামৰ ছবিখনত কাম কৰে। এইখন ছবিত অভিনয় কৰিছিল অক্ষয় কুমাৰ আৰু নিম্ৰত কৌৰে। সাহসী, নিভাঁজ আৰু প্ৰভাৱশালী দৃশ্যগ্ৰহণৰ বাবে ছবিখনে বিশেষ চৰ্চা লাভ কৰে। ২০১৭ চনত ছেয়ফ আলী খানৰ লগত প্ৰিয়া শেঠে 'চেফ' নামৰ ছবিখনত কাম কৰে। এইখন ছবি হৈছে ২০১৪ চনত মুক্তিলাভ কৰা 'চেফ' নামৰ হলিউডৰ ছবিখনৰ ৰিমেক। ২০১৮ চনত প্ৰিয়া শেঠে জিফাইভত "কৰেনজিৎ কৌৰ-দ্য আনটল্ড ষ্টৰি অৱ ছানী লিয়নি"ৰ দ্বিতীয়টো ছিজনত কাম কৰে।
২০১৭ চনত প্ৰিয়া শেঠ 'ভাৰতীয় নাৰী চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী সমূদায়' (IWCC)-ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য হৈ পৰে। তেখেতৰ সতীৰ্থ চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী হৈছে ফাউজিয়া ফাটিমা আৰু সবিতা সিং।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী
অছুৎ কন্যা
বোম্বে টকীজৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত বহুকেইখন সফল ছবিৰ অন্যতম আছিল অছুৎ কন্যা। ছবিৰ পৰিচালক আছিল ফ্ৰেঞ্জ্ অ’ষ্টেন, সঙ্গীত পৰিচালক আছিল সৰস্বতী দেৱী আৰু গীতৰ ৰচয়িতা আছিল জে.এচ. কাশ্যপ। মুখ্য ভূমিকাত আছিল অশোক কুমাৰ আৰু দেৱিকা ৰাণী।
কাহিনী
গাঁৱৰ গেলামাল দোকানী মোহনৰ পুত্ৰ প্ৰতাপ (অশোক কুমাৰ) আৰু ৰেলৱে লেভেলক্ৰচিঙৰ ৰখীয়া দুখীয়াৰ জীয়ৰী কস্তুৰী (দেৱিকা ৰাণী) সৰুকালৰ বন্ধু আৰু ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগেলগে ইজনে সিজনৰ গভীৰ প্ৰেমত পৰে। কিন্তু দুয়োৰে মাজত বিবাহ সম্ভৱ নহ’ল। কাৰণ প্ৰতাপ আছিল ব্ৰাহ্মণ সন্তান আৰু কস্তুৰী আছিল এজনী অচ্যুৎ কন্যা অৰ্থাৎ নিম্নজাতিৰ ছোৱালী। সেইসময়ৰ ভাৰতীয় সমাজ-ব্যৱস্থাত অসবৰ্ণ বিবাহ প্ৰায় অসম্ভৱ আছিল। প্ৰতাপে বিয়া কৰায় মীৰা নামৰ ছোৱালী এজনীক। আনহাতে কস্তুৰীয়ে পিতাক দুখীয়াৰ দৰে লেভেল ক্ৰচিঙৰ ৰখীয়াৰ চাকৰি কৰা মনু নামৰ ইতিপূৰ্বে বিবাহিত ডেকা এজনৰ সৈতে বিয়াত বহে। যদিও বিয়াৰ পিছতো দুয়ো-দুয়োকে পাহৰিব নোৱাৰিলে, তথাপি নিজৰ নিজৰ সংসাৰৰ দায়িত্ব নিয়াৰিকৈ পালন কৰিবলৈ চেষ্টা চলাই গ’ল। ইফালে মনুৰ প্ৰথম পত্নী কেজৰীয়ে তাইৰ স্বামীৰ জীৱনত আন এগৰাকী নাৰীৰ প্ৰবেশক সহজভাবে লব নোৱাৰিলে। সেয়েহে তাই প্ৰতাপৰ পত্নী মীৰাৰ সৈতে লগ হৈ কস্তুৰীৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্ৰ ৰচিবলৈ ধৰিলে। সেই ষড়যন্ত্ৰৰ অংশ স্বৰূপে সিহঁত দুয়ো এদিন কস্তুৰীক ওচৰৰ গাঁৱত বহা মেলালৈ লৈ গ’ল আৰু অকলশৰে এৰি থৈ আহিল। সেই মেলাত প্ৰতাপেও এখন দোকান দিছিল। উপায়হীন হৈ কস্তুৰীয়ে দোকান সামৰি ঘৰলৈ গৰুগাড়ীৰে উভতি অহা প্ৰতাপৰ সৈতে একেলগে আহিবলৈ বাধ্য হ’ল। কেজৰী আৰু মীৰাই গৈ মনুক প্ৰতাপ আৰু কস্তুৰী একেলগে থকা বুলি টুটুকীয়া লগালে। গৰুগাড়ী আহি লেভেল ক্ৰচিঙৰ ওচৰ পাওঁতে ক্ৰোধান্বিত মনুৱে প্ৰতাপক আক্ৰমণ কৰিলে। ৰেলপথৰ ওপৰতে দুয়োৰ দবৰা-দবৰি লাগিল। এই কাজিয়াখনক কেন্দ্ৰ কৰি সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ হোৱাৰ আশংকাই দেখা দিলে। ইফালে ৰেল এখন আহি আছে। আসন্ন দুৰ্ঘটনা ৰোধ কৰিবলৈ কস্তুৰী ৰেলপথেৰে দৌৰি গৈ ৰেলখন ৰখাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ তাই ৰেলত কটা গৈ মৃত্যুবৰণ কৰিলে।
সমাজে অস্পৃশ্য বুলি গণ্য কৰা এজনী নিৰ্দোষী ছোৱালীয়ে নিজৰ জীৱনদান দি আসন্ন সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ পৰা গাঁৱখনক ৰক্ষা কৰি গ’ল। তেতিয়াহে গাঁৱবাসীয়ে সেই সাধাৰণ ছোৱালীজনীৰ মহত্ব উপলব্ধি কৰিলে।
নীনা গুপ্তা (গণিতজ্ঞ)
নীনা গুপ্তা (জন্ম:২৪ নৱেম্বৰ ১৯৮৪) এগৰাকী ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ। তেওঁ বৰ্তমান কলকাতাত অৱস্থিত ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰিসংখ্যা আৰু গণিত গোটৰ সহযোগী অধ্যাপক। তেওঁৰ গৱেষণাৰ মুখ্য ক্ষেত্ৰ হৈছে পৰিৱৰ্তনীয় বীজগণিত আৰু ৰূপান্তৰিত বীজগণিতীয় জ্যামিতি। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ অনাবাসিক বিজ্ঞানী আৰু টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ অনাবাসিক ফেল' আছিল। ২০১৯ চনত তেওঁ গণিতশাস্ত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ক্ষেত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। ৩৫ বছৰ বয়সত শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা লাভ কৰা নীনা গুপ্তা কণিষ্ঠতম ব্যক্তি।
জীৱনী
১৯৮৪ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰ তাৰিখে নীনা গুপ্তাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ২০০৬ চনত পশ্চিম বংগৰ বেথুন কলেজৰ পৰা গণিত বিষয়ত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ দুবছৰ পিছত ২০০৮ চনত কলকাতাত অৱস্থিত ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা গণিতশাস্ত্ৰৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী এমমেথ লাভ কৰে। পিছলৈ ইয়াৰে পৰা তেওঁ অধ্যাপক অমৰ্ত্য কুমাৰ দত্তৰ তত্বাৱধানত ২০১১ চনত বীজগণিতীয় জ্যামিতিৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ গৱেষণা থেছিছ খনৰ শিৰোনাম আছিল - "Some Results on Laurent Polynomial Fibrations and Quasi A* Algebras" তেওঁ ২০০৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ পৰা ২০১২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহলৈ ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ ডঃ শ্যামা প্ৰসাদ মুখাৰ্জী গৱেষণা ফেল' আছিল। তাৰপিছত তেওঁ ২০১২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ পৰা এপ্ৰিল মাহলৈ ইয়াত অনাবাসিক বিজ্ঞানী হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। একেবছৰৰ মে' মাহৰ পৰা ডিচেম্বৰলৈকে তেওঁ টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ অনাবাসিক বিজ্ঞানী আছিল। তাৰপিছত তেওঁ ২০১২ চনৰ ডিচেম্বৰৰ পৰা ২০১৪ চনৰ জুন মাহলৈ ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠান, কলকাতাৰ ইন্সপায়ৰ ফেকাল্টি আছিল। বৰ্তমান তেওঁ কলকাতাত অৱস্থিত ভাৰতীয় পৰিসংখ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰিসংখ্যা আৰু গণিত গোটৰ সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত অৱস্থাত আছে
তেওঁ গণিতৰ অন্যতম জটিল জাৰিস্কীৰ বিশেষ বাতিলকৰণ সমস্যাৰ ধণাত্মক বৈশিষ্ট্য ক্ষেত্ৰৰ বিপৰীত উদাহৰণ আগবঢ়োৱা বাবে ২০১৪ চনত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ যুৱ বিজ্ঞানী বঁটা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ২০১৩ চনত টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ সন্থায়ে প্ৰদান কৰা প্ৰথম সৰস্বতী কৌশিক পদক লাভ কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
গণিতৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁ বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তাৰে উল্লেখযোগ্য সমূহ হ'ল:
ভোমোৰা
ভোমোৰাই তলৰ প্ৰবন্ধসমূহ বুজাব পাৰে
বীৰাঙ্গনা মূলাগাভৰু বঁটা
জনজাতীয় সংগঠন টাই আহোম যুৱ পৰিষদ অসম(চমুকৈ টাইপা)ৰ চৰাইদেউ জিলা সমিতিয়ে আহোম কুঁৱৰী তথা মহীয়সী আহোম যুঁজাৰু মহিলা ফ্ৰাচেনমুং বৰগোহাঁইৰ পত্নী বীৰাংগনা মূলাগাভৰুৰ জীৱনাদর্শ, বলিষ্ঠ ভূমিকা আৰু ত্যাগক গভীৰ শ্ৰদ্ধা আৰু উচিত মর্যাদাৰে সুঁৱৰি ২০১৩ বর্ষৰ পৰা বীৰাংগনা মূলাগাভৰু স্মৃতি বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে।
২০২২ বৰ্ষত মূলাগাভৰু স্মৃতি বঁটা নাৰীবাদী লেখিকা, সমাজসেৱিকা ড৹ অনিমা গগৈলৈ আগবঢ়োৱা হয়।
শিঙি মাছ
শিঙি মাছ( Heteropneustes fossilis) এবিধ কলা-ছানেকীয়া, গোঁফ থকা বাকলিবিহীন মাছ। এই মাছ ভাৰত, বাংলাদেশ, পাকিস্তান, নেপাল, শ্ৰীলংকা, থাইলেণ্ড আৰু ম্যানমাৰত পোৱা যায়। ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যত ইয়াক "কাদু" বা "কাৰী" নামে জনাজাত। বাংলাদেশত ইয়াক "শিং মাছ" বোলে। শ্ৰীলংকাত ইয়াক সিংহলী ভাষাত "হুঙা" বোলে। শিঙি মাছ অসমৰ অতি জনপ্ৰিয় মাছ। অসমৰ খাল-বিল, পুখুৰী আদিত এই মাছৰ বসতি দেখা যায়।
বৰ্ণনা
শিঙি মাছে মানুহ বা আন প্ৰাণীক বিন্ধিব পাৰে। ইয়াৰ ফিনত থকা কাঁইট আৰু বিষগ্ৰন্থীৰ বাবে জনাজাত। ই বিন্ধিলে মানুহৰ জ্বৰ পৰ্যন্ত হোৱা দেখা যায়।
ব্যৱহাৰ
শিঙি মাছ খাদ্য হিচাপে বহুল ভাৱে ব্যৱহাৰ হয়। অসমত শিঙি মাছৰ জোল, তৰকাৰী আৰু ভজা বেছ জনপ্ৰিয়। ইয়াৰ বহুতো ঔষধি গুণো আছে। ৰক্তহীনতা ৰোগীক শিঙি মাছ খাবলৈ দিয়া হয়। শক্তিকাৰক হিচাপে ৰুগীয়া ব্যক্তি, বৃদ্ধ আৰু উঠি অহা লৰা-ছোৱালীক শিঙি মাছ খাবলৈ দিয়া হয়। বজাৰত ইয়াৰ অত্যাধিক চাহিদা আৰু বৰ্ধিত মূল্যৰ বাবে বৰ্তমান বাণিজ্যিক ভাবে এই মাছৰ উৎপাদন কৰা হয়। বাগিচা পুখুৰীতো (aquarium) এই মাছ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অসমৰ লোকজীৱনত শিঙি মাছৰ প্ৰভাৱ আছে। প্ৰচলিত জতুৱা ঠাঁচ, ফকৰা বা লোকগীত-বিহুগীতত শিঙি মাছৰ উল্লেখ পোৱা যায়। শিঙি মাছক লৈ কিছুমান লোকবিশ্বাসও জড়িত হৈ আছে। যেনে: ফল লগা লাওজাতীয় গছত শিঙি মাছৰ কাঁইট বিন্ধিলে বেছি ফল লাগে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মাছ
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ ভাৰত চৰকাৰে স্থাপন কৰা এক সাংবিধানিক আয়োগ। ই মহিলাক প্ৰভাৱিত কৰা নীতি সমূহৰ বিষয়ে ভাৰত চৰকাৰক পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। ইয়াৰ লগতে ই মহিলাৰ সাংবিধানিক অধিকাৰৰ হকে কাম কৰে আৰু আইনী সাহায্য প্ৰদান কৰে। ১৯৯২ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ভাৰতৰ সংবিধানৰ নিৰ্দেশনা মৰ্মে ভাৰতীয় সংসদে ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ, ১৯৯০ বিধেয়কৰ যোগেৰে ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ইয়াৰ ৰাজ্যিক স্তৰত থকা শাখাক ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ বোলে। ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ আছিল জয়ন্তী পটনায়ক। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় নতুন দিল্লীৰ দীনদয়াল মাৰ্গৰ নিৰ্ভয়া ভৱনত অৱস্থিত আৰু বৰ্তমান অধ্যক্ষ ৰেখা শৰ্মা।
কাৰ্যকলাপ
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে মহিলাৰ অধিকাৰৰ বাবে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকৰ দাবী আৰু চিন্তাৰ এক মঞ্চ প্ৰদান কৰা। তেওঁলোকৰ মুখ্য বিষয় সমূহ হ'ল, যৌতুক, ৰাজনীতি, কৰ্মত মহিলাৰ সমান প্ৰতিনিধিত্ব আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰত মহিলাৰ শোষণ ইত্যাদি। ইয়াৰ লগতে আৰক্ষীয়ে মহিলাৰ প্ৰতি কৰা দুৰ্ব্যৱহাৰৰ বিৰুদ্ধেও ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগে মাত মাতে।
প্ৰভাত শৰ্মা
প্ৰভাত শৰ্মা (Prabhat Sarma; ৭ জুলাই ১৯৩৫ - ২ মাৰ্চ ২০২১) এগৰাকী ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ, বাঁহী বাদক আৰু লোকসংগীতৰ সাধক। তেওঁ ১৯৬০ৰ দশকৰ পৰা ১৯৯০ৰ দশকৰ শেষচোৱালৈকে অসম চৰকাৰৰ তথ্য আৰু গণসংযোগ বিভাগত ষ্টাফ আৰ্টিষ্ট আছিল। ১৯৭৩ চনত তেওঁ আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত যোগদান কৰি ১৯৯৮ চনত চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ
কাৰ্যকলাপ
আয়োগে নিয়মীয়াকৈ ইংৰাজী আৰু হিন্দী ভাষাত "ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা" নামেৰে পত্ৰিকা প্ৰকাশ কৰে।
প্ৰভাত শৰ্মা
তেওঁ অসমৰ থলুৱা বাদ্যযন্ত্ৰীক লৈ 'পাঞ্চজন্য শংখধ্বনি' নামৰ এটি সুৰসমলয় দল গঠন কৰিছিল। পিছলৈ ইয়াক 'দেৱগান্ধাৰ' নামেৰে নামকৰণ কৰা হয়। 'ব্লেকমানী', 'সন্তান', 'সন্ধ্যাৰাগ', 'সাৰথি', 'আপোনজন', 'মোহমুক্তি', 'অনল', 'কদমতলে কৃষ্ণ নাচে', 'শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ' ইত্যাদি অসমীয়া ছবিত প্ৰভাত শৰ্মাই সংগীত পৰিচালক ৰূপে কাম কৰাৰ উপৰিও দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ গুৱাহাটীত প্ৰচাৰিত ধাৰাবাহিক 'পথৰুঘাটে ৰিঙিয়ায়' আৰু 'বৃকোদৰ বৰুৱাৰ বিয়া' ত তেওঁ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ
কাৰ্যকলাপ আৰু অধিকাৰ
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগে সংবিধান বা অন্য আইনৰ অন্তৰ্গত মহিলাৰ বাবে উপলব্ধ সুৰক্ষাৰ নিৰীক্ষণ কৰে। ইয়াৰ লগতে চৰকাৰী নীতি সমূহে মহিলাৰ ওপৰত কেনেকুৱা প্ৰভাৱ পেলাব সেই বিষয়ে অধ্যয়ন কৰে। আয়োগে চৰকাৰক মহিলাৰ হিতৰ বাবে পৰামৰ্শদাতা হিচাপে কাম কৰে। নতুন বিধেয়কৰ যিকোনো প্ৰকাৰৰ অপৰ্যায়তা দূৰ কৰিবলৈ বিধেয়কৰ সংশোধনৰ পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰে।
প্ৰভাত শৰ্মা
২০০১ চনত তেওঁক অসম চৰকাৰে 'শিল্পী দিৱস বঁটা' প্ৰদান কৰে। অসমীয়া লোকসংগীতৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০০৪ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০২১ চনৰ ২ মাৰ্চত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ
কাৰ্যকলাপ আৰু অধিকাৰ
আয়োগে মহিলাৰ অভিযোগ সমূহত বিশেষভাৱে ধ্যান দিয়ে। তেওঁলোকৰ লগত যেন অন্যায় নহওক তাৰ প্ৰতি আয়োগ সদা সচেতন। তদুপৰি আয়োগে অভিযোগ সমূহ সংশ্লিষ্ট বিষয়াৰ ধ্যান আকৰ্ষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। সমাজত মহিলাৰ প্ৰতি থকা ভেদভাব সমূহ দূৰ কৰিবলৈ ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ সদা প্ৰস্তুত। মহিলাৰ ওপৰত কৰা অত্যাচাৰৰ বাবে উন্মুক্ত হোৱা সমস্যা সমূহ আয়োগে চিনাক্ত কৰি ৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। মহিলাৰ আৰ্থ-সামাজিক দিশত সৰ্বাংগীণ উন্নতিৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগে কাম কৰে। ইয়াৰ লগতে চৰকাৰী আঁচনি আৰু যোজনাৰ সঠিক ৰূপায়ণ আৰু তাৰ ফলত হোৱা লাভালাভৰ মূল্যাংকনত আয়োগে সহায়তা আগবঢ়ায়।
তদুপৰি মহিলাক আইনী সাহায্য প্ৰদান কৰা আয়োগৰ অন্যতম উদ্দেশ্য। আয়োগে কাৰাগাৰ, ৰিমাণ্ড হম আদিত যত মহিলা সকলক ৰখা হয়, তেনে স্থানক নিৰীক্ষণ কৰে। যদি কিবা অনিয়ম দেখে তেন্তে তাৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতে। সংবিধান আৰু অন্য আইন সমূহৰ পৰা মহিলাক ৰক্ষা কৰিবলৈ যিকোনো গোচৰ নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ আয়োগৰ দেৱানী আদালতৰ সমান অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছে।
প্ৰভাত শৰ্মা
শিক্ষা
thumb|left|বাঁহী বজাই থকা অৱস্থাত প্ৰভাত শৰ্মা প্ৰভাত শৰ্মাই বৰপেটা চহৰৰ বিদ্যাপীঠত দশম শ্ৰেণীলৈ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু তাৰ পিছত তেওঁ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ গংগাধৰ দেৱ মিশ্ৰ আৰু সত্য কৃষ্ণ দেৱ মিশ্ৰৰ পৰা সত্ৰীয় সংগীতকে ধৰি বৰগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। সৰুৰ পৰা সংগীতৰ প্ৰতি ৰাপ থকা শৰ্মাই ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় সংগীত আৰু অসমৰ লোক সংগীতৰ প্ৰাথমিক জ্ঞান আহৰণ কৰে বৰপেটাৰ জয়কৃষ্ণ সংগীত বিদ্যাপীঠৰ মতিলাল দাস আৰু গিৰিশ চন্দ্ৰ দাসৰ পৰা। পিছলৈ তেওঁ বৰপেটা স্থিত বৰগীত গায়ক নৰহৰি বুঢ়া ভকত, যাদৱ চন্দ্ৰ পাঠক আৰু দয়াল চন্দ্ৰ সূত্ৰধাৰৰ পৰা সত্ৰীয়া সংগীতৰ পুংখানুপুংখ জ্ঞান আহৰণ কৰে। অনাঁতাৰ শিল্পী আব্দুল ৰেহমানৰ পৰাও তেওঁ বাঁহীৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ শিক্ষা লয়। তাৰ উপৰিও প্ৰভাত শৰ্মাই কলকাতাস্থিত বাঁহীবাদক গৌৰ গোস্বামীৰ পৰাও বাঁহীৰ প্ৰশিক্ষণ অৰ্জন কৰে।
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ
অধ্যক্ষসমূহৰ তালিকা
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগৰ প্ৰতিষ্ঠাৰে পৰা বৰ্তমানলৈ অধ্যক্ষৰ তালিকা হ'ল,
প্ৰভাত শৰ্মা
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰী শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী সংস্থা
গাৰ্জা পূজা
গাৰ্জা পূজা অসমৰ বড়ো জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা এক ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান। বড়োসকলে ইয়াক 'মওদাই হওনাই' বুলিও কয়। 'মওদাই হওনাই'ৰ অৰ্থ হৈছে অশুভ শক্তি বা অপদেৱতা বিতাড়ন কৰা। ই এক সমূহীয়া ভিত্তিত কৰা পূজা। বড়োসকলৰ মতে 'গাজৰি মওদাই' বা অপদেৱতাসকলে মানুহ আৰু জীৱ-জন্তুলৈ মহামাৰী, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আদি কঢ়িয়াই আনে আৰু মূলতঃ গাঁওবাসীক মহামাৰী বা এনে দুৰ্যোগৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিবলৈ গাৰ্জা পূজাৰ আয়োজন কৰা হয়। বড়োসকলে বিশ্বাস কৰে যে বৈশাগু অৰ্থাৎ ব'হাগ বিহুৰ সময়ত একেলগে ৰং-ৰহইচ কৰি খাই-বৈ, ইঘৰ-সিঘৰ ফুৰি গাঁওবাসী অপবিত্ৰ হৈ পৰে। তেওঁলোকৰ শুদ্ধিকৰণ কৰাৰ লগতে কোনো লোকে পাপাচাৰত লিপ্ত হ'লে 'মওজাং মওদাই' বা উপকাৰী দেৱতাসকলক শান্ত কৰিবলৈয়ো গাৰ্জা পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। গাৰ্জা পূজাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট দিন নাথাকে। পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক বছৰত দুবাৰ: ব'হাগ বিহু বা বৈচাগুৰ পিছত জেঠ বা আহাৰ মাহত আৰু কাতি বা আঘোণ মাহত অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
উপাস্য দেৱ-দেৱী
গাৰ্জা পূজাত বহুসংখ্যক দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰা হয় আৰু পূজাত উচ্চাৰিত মন্ত্ৰসমূহত তেওঁলোকৰ নামসমূহৰ উল্লেখ পোৱা যায়। তেওঁলোকৰ ভিতৰত আছে মাইনাও, বৰাই ৰজা, ধন কুবেৰ, বাথৌ গাৰ্জা, দছমালি, বৰমালি আদি। বড়োসকলৰ বাথৌ ধৰ্মৰ নিজা দেৱ-দেৱীৰ বাহিৰেও অনা-বড়ো দেৱ-দেৱী যেনে মহাদেৱ, বিষহৰি, গৰখীয়া গোঁসাই, চিকণা ৰজা, আই ঠাকুৰাণী, গণেশ ঠাকুৰ আদিকো পূজ্য আসন দিয়া হয়। এই পূজাত ওজা বা পূজাৰীজনে অঞ্চলটোৰ কাষৰীয়া নৈ-নিজৰাকো দেৱতা মানি সেইবিলাকৰ নাম লয়।
কমতা ৰাজ্য
কমতা ৰাজ্য ত্ৰয়োদশ শতিকাত পাল ৰাজবংশৰ পতনৰ পাছত পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্যৰ পশ্চিম অংশত গঠিত হয়। কমতা ৰাজ্যৰ উত্থানৰ লগে লগে অসম বুৰঞ্জীৰ প্ৰাচীন যুগ শেষ হয় আৰু মধ্য যুগ আৰম্ভ হয়। এই অঞ্চলৰ শেষ শাসক আছিল খেন বংশ যাক গৌড়ৰ শাসক আল্লাউদ্দিন হুছেইন শ্বাহে ক্ষমতাচ্যুত কৰে। প্ৰশাসনিক গাঁথনিৰ সৃষ্টি কৰিলেও হুছেইন শ্বাহে এই অঞ্চল নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিব নোৱাৰিলে আৰু কোচ ৰাজবংশই ইয়াত অসাসন কৰিবলৈ লয়।
কোচসকলে নিজকে কমতেশ্বৰ (কমতাৰ শাসক) বুলি কৈছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ প্ৰভাৱ আৰু বিস্তৃতি ইমানেই বাঢ়িছিল যে তেওঁলোকৰ ৰাজ্যক কোচ ৰাজ্যও বোলা হয়। পাছলৈ ৰাজ্যখন দুভাগ হৈ পৰে: কোচ বিহাৰ আৰু কোচ হাজো। পূবৰ ৰাজ্য কোচ হাজো ১৭শ শতিকাত আহোম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত হয়। পশ্চিমৰ অংশ কোচ বিহাৰ কোচ ৰাজবংশৰ হাততে থাকে আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পাছত ভাৰতত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
খেন ৰাজবংশ
খেন ৰাজবংশই তেওঁলোকৰ ৰাজধানী কমতাপুৰ বা গোসানীমাৰীৰ (বৰ্তমান কোচ বিহাৰ জিলাত) পৰা শাসন কৰিছিল। শেষ ৰজা নীলাম্বৰে (১৪৮০-১৪৯৮) ৰাজ্য বহলাই বৰ্তমানৰ পশ্চিম বংগৰ কোচ বিহাৰ জিলা, অসমৰ অবিভক্ত কামৰূপ আৰু দৰং জিলা, আৰু বাংলাদেশৰ উত্তৰ মৈমনছিং আৰু দিনজাপুৰ জিলাৰ পূব অংশ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
হুছেইন শ্বাহৰ আক্ৰমণ
গৌড়ৰ আফগান শাসক আল্লাউদ্দিন হুছেইন শ্বাহে (১৪৯৪-১৫১৯) ১৪৯৮ চনত শেষ খেন ৰজাক ক্ষমতাচ্যুত কৰে। পৰম্পৰাগত তথ্য অনুসৰি কমতা ৰাণীৰ লগত কমতাৰ বিষয়া এজনৰ পুত্ৰৰ গোপন সম্পৰ্কৰ পৰাই এই ঘটনাৰ সূত্ৰপাত হয়। হুছেইন শ্বাহে ২৪,০০০ পদাতিক, অশ্বাৰোহী সেনা আৰু যুঁজাৰু নাৱেৰে কমতা আক্ৰমণ কৰিছিল। হুছেইন শ্বাহে নগৰখন ধ্বংস কৰি হাজোলৈকে অঞ্চলটো নিজৰ হাতলৈ আনে আৰু তেওঁৰ পুত্ৰক সিংহাসনত বহুৱায়।
হুছেইন শ্বাহে আগৰ গোষ্ঠীপতিসকলক অব্যাহতি দি অঞ্চলটোত সামৰিক শাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁ "কমৰু, কমতাৰ বিজেতা" বুলি নিজৰ মোহৰ সজাইছিল। তেওঁ আহোম ৰাজ্যৰ পশ্চিম সীমালৈকে ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰে। পাছলৈ বাৰ ভূঞাকে ধৰি স্থানীয় দলপতিসমূহ আৰু আহোম ৰজা চুহুন্মুঙৰ চেষ্টাত হুছেইন শ্বাহে এই অঞ্চলৰ সামৰিক আৰু ৰাজনৈতিক নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱায়। স্থানীয় নেতাসকলে এই অঞ্চল শাসন কৰিবলৈ লয় আৰু কোচ ৰাজবংশৰ উত্থান হয়।
আফগান শাসনৰ প্ৰভাৱ পাছলৈও থাকি যায়। হুছেইন শ্বাহৰ মোহৰ কোচ বংশৰ শাসনকালত ১৫১৮ চনলৈকে ব্যৱহৃত হৈছিল।
কোচ ৰাজবংশ
ষোড়শ শতিকাৰ আগভাগতকোচ ৰাজবংশীয় বিশ্ব সিংহ‌ই (১৫১৫-১৫৪০) কমতাত কোচ ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰে। সেই শতিকাৰে শেষৰফালে ৰাজ্যখনৰ পূবফালৰ কোচ হাজো শাসন কৰা ৰজাই নিজকে স্বাধীন ঘোষণা কৰে। কোচ হাজো আৰু কোচ বিহাৰ পৃথক হৈ পৰে আৰু সেই দুখন ৰাজ্যৰ সীমা বৰ্তমানৰ প্ৰায় অসম আৰু পশ্চিম বংগৰ সীমা হৈ পৰে।
১৬১৫ চনত মোগলে কোচ হাজো অধিকাৰ কৰে। অঞ্চলটো লৈ আহোম আৰু মোগলৰ সংঘাতৰ সৃষ্টি হয়। শেষত এই অঞ্চল আহোমৰ হাতলৈ যায়। পশ্চিম অংশৰ কোচ বিহাৰে প্ৰথমে মোগলৰ লগত আৰু পাছত ব্ৰিটিছৰ লগত মিত্ৰতা কৰে। ভাৰতত ব্ৰিটিছৰ শাসনৰ শেষলৈকে ইয়াত ৰাজকীয় শাসন চলিছিল।
নন্দিতা দাস
নন্দিতা দাস (Nandita Das, জন্ম ৭ নৱেম্বৰ ১৯৬৯) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক। তেওঁ দহটা ভিন্ন ভাষাত ৪০ খনতকৈও অধিক ফিচাৰ ফিল্মত অভিনয় কৰিছে। তেওঁ 'ফায়াৰ' (১৯৯৬), 'আৰ্থ' (১৯৯৮), 'বৱান্দৰ' (২০০০), 'কন্নাথিল মুথামিত্তাল' (২০০২), 'আঝাগি' (২০০২), 'কমলি' (২০০৬), আৰু 'বিফ'ৰ দ্য ৰেইনছ' (২০০৭) আদি চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। টৰণ্টো চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত তেওঁ পৰিচালনা কৰা প্ৰথমখন চলচ্চিত্ৰ 'ফিৰাক'ৰ (২০০৮) প্ৰিমিয়াৰ সম্পন্ন হৈছিল। ইয়াক ৫০ খনতকৈও অধিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল আৰু ই ২০ টাতকৈও অধিক বঁটা লাভ কৰিছিল। পৰিচালক হিচাপে তেওঁৰ দ্বিতীয়খন চলচ্চিত্ৰ আছিল 'মাণ্টো' (২০১৮)। বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয়-পাকিস্তানী চুটি গল্প লেখক সদাত হাছান মাণ্টোৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত এই ছবিখন 'আন চাৰ্টেইন ৰিগাৰ্ড' শাখাত কাঁ‌ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।
২০১৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত নন্দিতা দাসে 'ইণ্ডিয়াজ গট কালাৰজ' শীৰ্ষক দুই মিনিটৰ পাব্লিক চাৰ্ভিছ এনাউন্সমেণ্ট মিউজিক ভিডিঅ' নিৰ্মাণ কৰে। উক্ত ভিডিঅ'টোৰ বিষয়বস্তু হৈছে বৰ্ণ আৰু ইয়াত দৰ্শকসকলক ভাৰতৰ ছালৰ ৰঙৰ বৈচিত্ৰ্য উদযাপন কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছে। তেওঁৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ 'মাণ্টো এণ্ড আই'ত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ তেওঁৰ ৬ বছৰীয়া দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ বৰ্ণনা আছে। তেওঁ 'লিচেন টু হাৰ' নামৰ এখন চুটি চলচ্চিত্ৰ লিখাৰ উপৰিও ইয়াক পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা কৰাৰ লগতে ইয়াত অভিনয়ো কৰিছিল। এই ছবিখনে ঘৰুৱা হিংসা বৃদ্ধি আৰু লকডাউনৰ সময়ত মহিলাসকলে সন্মুখীন হোৱা কামৰ অত্যধিক বোজাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে।
দাসে কাঁ‌ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ বিচাৰক হিচাপে দুবাৰকৈ সেৱা আগবঢ়াইছে। ২০০৫ চনত তেওঁ ফাতিহ আকিন, জেভিয়েৰ বাৰ্ডেম, চালমা হায়েক, বেনট জেকোট, এমিৰ কুষ্টুৰিকা, টনি মৰিচন, এগনছ ভাৰ্ডা আৰুজন ৱুৰ সৈতে মুখ্য প্ৰতিযোগিতাৰ বিচাৰকৰ ৰূপত অৱতীৰ্ণ হয়। ২০১৩ চনত তেওঁ জেন কেম্পিয়ন, মাজি-দা আবদি, নিকোলেটা ব্ৰাচি আৰু চেমিহ কেপলান'গ্লুৰ সৈতে চিনেফণ্ডেচন আৰু চুটি চলচ্চিত্ৰৰ বিচাৰক হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়।
২০১১ চনত ফ্ৰান্স চৰকাৰে তেওঁক সেই দেশৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম 'চেভালিয়াৰ ডি ল'ৰ্ড্ৰে ডেছ আৰ্টছ এট ডেচ লেট্ৰেছ' (নাইট অফ দ্য অৰ্ডাৰ অফ আৰ্টছ এণ্ড লেটাৰছ) সন্মান প্ৰদান কৰে। চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত ইণ্ডো-ফৰাচী সহযোগিতাৰ বিকাশত অৱদানৰ বাবে তেওঁ প্ৰশংসিত হয়। ২০০৯ চনত ফ্ৰান্সে শিল্পী টিটুৱান লামাজৌৰ প্ৰকল্প "ৱমেন অৱ দ্য ৱৰ্ল্ড"ৰ পৰা নন্দিতা দাসক লৈ এক ডাকটিকট মুকলি কৰে।
দাস আছিল ৱাশ্বিংটন ডিচিত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা মঞ্চৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় হল অফ ফেমত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয়। তেওঁক ২০১১ চনত "কলা আৰু বিশ্বলৈ তেওঁৰ নিৰন্তৰ অৱদানৰ বাবে আমাৰ সময়ৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় চলচ্চিত্ৰ শিল্প নেতা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।"   তেওঁৰ লগতে এই সন্মান লাভ কৰা অন্য লোকসকল আছিল আন্না ফেণ্ডি, হেইডি ক্লুম আৰু মেডাম চেন ঝিলি।
অভিনয়
দাসে 'বিটুইন দ্য লাইনছ' (২০১৪) নামৰ এখন নাটক সহযোগিতাৰে ৰচনা কৰাৰ লগতে পৰিচালনা আৰু অভিনয়ো কৰিছে। তেওঁ বিজয় তেণ্ডুলকাৰৰ দ্বাৰা ৰচিত চিনেপ্লে প্ৰযোজনা 'খামোশ! আদালত জাৰী হে'তো অভিনয় কৰিছে(২০১৭)।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মাৰাঠী ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
এছিয়াৰ শংকু আকৃতিৰ শিৰোধান
এছিয়াৰ শংকু আকৃতিৰ শিৰোধান বা টুপী হৈছে পূব, দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু বিশেষকৈ ভিয়েটনামৰ হিউত উদ্ভৱ হোৱা শংকু আকৃতিৰ এক সৰল শৈলীৰ শিৰোধান। ইয়াক সাধাৰণতে এছিয়াৰ ধানৰ টুপী, বা কেৱল ধানৰ টুপী (বিশেষকৈ আমেৰিকাত), কুলি টুপী (যুক্তৰাষ্ট্ৰত), প্ৰাচ্যৰ টুপী, বা কৃষকৰ টুপী নামেৰেও জনা যায়। প্ৰায় ২০০০ বছৰ পুৰণি টেৰাকোটা পাত্ৰত এনে শিৰোধানৰ চিত্ৰ দেখুওৱা হৈছে। ইয়াৰ পৰা এই কথা অনুমান কৰিব পৰা যায় যে এই শিৰোধান সম্ভৱতঃ কেইবা সহস্ৰাব্দ ধৰি কোনো কোনো ৰূপত পিন্ধি অহা হৈছে। আধুনিক কালৰ বাংলাদেশ, ভূটান, চীন, কম্বোডিয়া, ভাৰত, ইণ্ডোনেছিয়া, জাপান, কোৰিয়া, লাওছ, মালয়েছিয়া, ম্যানমাৰ, ফিলিপাইনছ, মাঞ্চুৰিয়াৰ কোনো কোনো অঞ্চল, টাইৱান, নেপাল, তিব্বত, থাইলেণ্ড আৰু ভিয়েটনামৰ কিছু অংশত ইয়াৰ উল্লেখযোগ্য ব্যৱহাৰ দেখা যায়। এই শিৰোধান এখন কাপোৰ (সাধাৰণতে ৰেচম) বা ফাইবাৰৰ ফিটাৰে থুঁতৰিত লগাই মূৰত ৰখা হয়।
ব্যৱহাৰ
এছিয়াৰ শংকু আকৃতিৰ শিৰোধানসমূহ সমগ্ৰ এছিয়াতে মূলতঃ ৰ'দ-বৰষুণৰ পৰা সুৰক্ষা লাভৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যিসমূহ শিৰোধান ধানখেৰ, নৰা বা অন্যান্য বোৱা সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা হয় সেইসমূহক পানীত ডুবাই ৰাখিব পাৰি আৰু এক শীতলীকৰণ সঁজুলি হিচাপে পৰিধান কৰিব পাৰি। পৰম্পৰাগতভাৱে ভিক্ষাৰ সন্ধানত তীৰ্থযাত্ৰী আৰু বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলে এই শিৰোধান পিন্ধে বাবে ই পূব এছিয়াত, বিশেষকৈ জাপানত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰতীক হিচাপেও বহুলভাৱে জনাজাত। এনে শিৰোধান পৰিধান কৰাসকলৰ ভিতৰত জাপানৰ ছামুৰাইসকল আছিল অন্যতম আৰু ইয়াক জিংগাছা অৰ্থাৎ ভ্ৰমণকাৰী টুপী বা কাছা বুলি জনা গৈছিল।
ফিলিপাইনছৰ ছালাকোট সাধাৰণতে শংকুৰ পৰিৱৰ্তে এক জোঙা আকৃতিৰ ফিনিয়াল বা শীৰ্ষৰ সৈতে একপ্ৰকাৰৰ শিৰোধান। মূলভূমিৰ অধিকাংশ এছিয়ান শংকু শিৰোধানত থকা থুঁ‌তৰিত লগোৱা ফিতাৰ উপৰিও ভিতৰফালে এক শিৰাধাৰৰ দ্বাৰা ছালাকোটত সংযুক্ত হৈ থাকে। ইয়াক বাঁহ, বেত, নিটো বা জাপানী কপৌ ঢেঁকীয়া, জাতিলাও, তালজাতীয় গছৰ পাত, মেংগ্ৰোভজাতীয় গছৰ পাত, জহাকেতেকীৰ পাত, আৰু কাৰাবাওৰ (ম'হ) শিঙকে ধৰি বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ পৰা তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। সাধাৰণতে ইয়াৰে সাধাৰণ প্ৰকাৰটো কৃষকসকলে পৰিধান কৰে। কিন্তু প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক যুগত অভিজাত লোকসকলে গহনা, মূল্যৱান ধাতু বা কাছৰ চলঙৰ সৈতে অলংকৃত শিৰোধান নিৰ্মাণ কৰিছিল। এইসমূহ পৰিয়াল একোটাৰ ভিতৰত পিছৰ প্ৰজন্মসমূহৰ উত্তৰাধিকাৰ থকা সামগ্ৰী বুলি গণ্য কৰা হয়।
ছালাকোট সাধাৰণতে স্পেনিছ ঔপনিৱেশিক সেনাৰ স্থানীয় সৈন্যসকলেও পৰিধান কৰিছিল। অষ্টাদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে স্পেনিছ সৈন্যই তেওঁলোকৰ দিগ্বিজয়ৰ ইউনিফৰ্মৰ অংশ হিচাপে ইয়াক গ্ৰহণ কৰিছিল। এনে কৰোঁ‌তে ছালাকোট স্পেইনৰ পিথ হেলমেটৰ প্ৰত্যক্ষ পূৰ্বসূৰী হৈ পৰে। এতিয়াও স্পেনিছ আৰু ফৰাচী ভাষাত পিট হেলমেটক ছালাকট বা চেলাক্কো বুলি কোৱা হয়।
ভিয়েটনামৰ নন লা (পাতৰ টুপী) এক নিখুঁত বৃত্তাকাৰ শংকু আকৃতিৰ শিৰোধান। ই তলৰ পৰা ওপৰলৈ সৰু হৈ যায়। ভিয়েটনামৰ বিশেষ শিৰোধানসমূহত হাতেৰে চিলাই কৰা ৰঙীন চিত্ৰণ বা আখৰ থাকে। আনহাতে হিউ প্ৰদেশ তেওঁলোকৰ নন বাই থোৰ বাবে বিখ্যাত। এইবোৰত কাব্যিক শ্লোক আৰু হান টু (ভিয়েটনামী আখৰবিশেষ) থাকে যিবোৰ সূৰ্যৰ পোহৰত শিৰোধানটো উন্মোচিত হ'লে প্ৰকাশ পায়। আধুনিক কালত ইয়াক ভিয়েটনামৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পোছাকৰ অংশ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
চীনত এনে শিৰোধান সাধাৰণতে কৃষকসকলৰ সৈতে জড়িত আছিল। আনহাতে মাণ্ডাৰিনসকলে বিশেষকৈ শীতকালত অধিক টান বৃত্তাকাৰ শিৰোধান পিন্ধিছিল।
একেদৰে ভাৰত আৰু বোৰ্নিঅ'ত সাধাৰণ লোকসকলে তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন কামৰ সময়ত এনে শিৰোধান পিন্ধিছিল। কিন্তু উৎসৱ বা নৃত্যৰ বাবে অধিক আলংকাৰিক ৰঙীন শিৰোধানৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আনহাতে অসমত ইয়াক সজ্জা হিচাপে চ'ৰাঘৰত আঁ‌ৰি দিয়া হয় বা বিশেষ অনুষ্ঠানত উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকসকলক পিন্ধোৱা হয়।
স্থানীয় নাম
এছিয়াৰ শংকু আকৃতিৰ শিৰোধানক ইংৰাজীত চেজ হেট, ৰাইচ হেট, পেডী হেট, বেম্বো হেট আৰু কেতিয়াবা কুলি হেট বুলি কোৱা হয়।
দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ ভিতৰত কম্বোডিয়াত ইয়াক ডুউন, ইণ্ডোনেছিয়াত কেপিং, লাওছত কুপ, মালয়েছিয়াত টেৰেণ্ডাক, ম্যানমাৰত খামাউক, ফিলিপাইনছত ছালাকোট, চাৰোক, চাডোক, চ'লাং, হলিডুং, কাল্লুগং আৰু টাবুংগাৱ; আৰু ভিয়েটনামত নন লা বুলি কোৱা হয়।
পূব এছিয়াৰ দেশসমূহৰ ভিতৰত চীনত ইয়াক দুলি (আক্ষৰিক অৰ্থত "বাঁহৰ টুপী"), জাপানত কাছা বা চুগেগাছা আৰু কোৰিয়াত ছাটগাট বা গেৰিপ বোলা হয়।
দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশসমূহৰ ভিতৰত ইয়াক অসমত (ভাৰত) জাপি বুলি জনা যায়। বাংলাদেশত ইয়াৰ নাম মাথাল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:এছিয়াৰ সংস্কৃতি
লেৱাটানা নৃত্য
লেৱাটানা (Lewatana dance) অসমৰ মংগোলীয় মূলৰ বাসিন্দা হাজংসকলৰ অন্যতম জাতীয় উৎসৱ৷ কৃষিজীৱী হাজংসকলে কৃষিকাৰ্য সামৰণি পৰাৰ পিছত পুষণৈ, চ’ৰমাগা আদি নানা উৎসৱ পালন কৰে৷ কৃষিকাৰ্যৰ সামৰণি সময় মানে হাজং ডেকাসকলৰ অৱসৰ বিনোদনৰ সময়৷ এই সময়তে হাজং ডেকাসকলে ঘৰে ঘৰে চ’ৰমাগা অনুষ্ঠিত কৰি, ইয়াতে লেৱাটানা নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ লেৱাটানাৰ অৰ্থ হ’ল, লেৱা মানে লতা আৰু টানা মানে টনা৷ যৌৱনৰ প্ৰতীক হিচাপে পালিত এই উৎসৱত ঘাইকৈ প্ৰেমমূলক গীত গাই হাজং ডেকা-গাভৰুৱে এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ হাজংসকলৰ লেৱাটানা নৃত্যৰ লগত অসমৰ বিহুৰ গীত-নাচৰ যথেষ্ট সাদৃশ্য থকা দেখা যায়৷
লেৱাটানা নামৰ উৎস
লেৱাটানা নামটোৰ আঁৰত এক আখ্যান পোৱা যায়৷ সেইটো হ’ল, অতীতত এই নৃত্য কৰি কৰি ঘৰে ঘৰে গুপ্তভাবে ছোৱালী চাই ফুৰা নিয়ম আছিল৷ যিজনী ছোৱালী যিজন ডেকাৰ পছন্দ হয়, পিছত সেই ছোৱালী খুজি ঘৃহস্থলৈ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ পঠিওৱা হয় আৰু ডেকা-গাভৰুৱে নতুন সংসাৰ আৰম্ভ কৰে৷ লেৱাটানা গীতবোৰত ইয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ আন এক জনশ্ৰুতিমতে হাজংসকলে পাহাৰৰ নামনি হাবি-বন কাটি পৰিস্কাৰ কৰি বসতি স্থাপন কৰিছিল৷ লতাৰে আৱৰা হাবি কাটি ঠাই পৰিস্কাৰ কৰোঁতে ডেকা-গাভৰুসকলৰ মাজত লতাৰেই পৰস্পৰক স্পৰ্শানুভূতি আনি দিয়ে আৰু মনত প্ৰেম-পিৰীতি জাগ্ৰত হয়৷ এইদৰেই মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰোঁতে গোৱা গীতবোৰেই ’লেৱাটানা’ গীত
সাজ-পাৰ
লেৱাটানা নৃত্যত যুৱক-যুৱতী উভয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে৷ হাজং নাৰী বোৱা-কটাত পাকৈত৷ তেওঁলোকে নিজহাতে তৈয়াৰ কৰা নান ৰং-বিৰঙৰ কাৰু-কাৰ্যখচিত ৰাঙা পাতিন আৰু ফুলাম আগন প্ৰস্তুত কৰি নৃত্যৰ বাবে বহুদিন আগৰ পৰাই সাজু হয়৷ এই নৃত্যত গাভৰুসকলে বুকু ঢকা একোখন ফুলাম আগন ইংৰাজী V আখৰটোৰ দৰে পিন্ধি বুকুৰপৰা ভৰিপতাত লগাকৈ একোখন ৰাঙাপাতিন বা পাটানি পিন্ধে আৰু হাতত ৰঙীন ৰুমাল লয়৷ পাতানি হাজংসকলৰ জাতীয় ঐতিহ্যবহনকাৰী সাজ৷ যুৱকসকলে এখন গামোচা মূৰত শিৰস্ত্ৰাণৰূপে মেৰিয়াই লয় আৰু আন এখন গামোচা আঁঠুমূৰীয়াকৈ ধুতীৰ দৰে পিন্ধি লয়৷ যুৱতীসকলে সোণ-ৰূপ বা আজিকালি পোৱা বিভিন্ন আ-অলংকাৰ হাত, কাণ আৰু ডিঙিত পিন্ধে৷
পৰিৱেশন ৰীতি
লেৱাটানা নৃত্যত চিংৰা(ডেকা) আৰু চিংৰি(গাভৰুৱে) দুফালে দুটা শাৰীত ৰৈ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ পুৰণি অসমৰ বিহুৰ দৰে দুটা শাৰীত নৃত্য কৰা ডেকা-গাভৰুৱে পৰস্পৰে গীতৰ মাজেৰে প্ৰেম নিবেদন কৰি আনন্দ কৰে৷ আজিকালি লেৱাটানা নৃত্য বিভিন্ন সভা সমিতি আৰু আন আন উৎসৱতো পৰিৱেশন কৰা দেখা যায়৷
লেৱাটানা নৃত্যৰ গীত
লেৱটানা নৃত্য-গীত ডেকা-গাভৰুৰ প্ৰণয়মূলক, ব্যংগ-কৌতুকসূচক আৰু শ্ৰমজীৱী জীৱনৰ চিত্ৰৰে পৰিস্ফুট৷ ডেকা- আয় বইনি সংগে লেওকা টানং ৰংগে লেওয়া টানিয়া যাং আপন ঘৰে কি স্বজনী, লেওয়া টানিয়া যাং আপন ঘৰে৷ গাভৰু- যাং দাদা ৰংগে, লেওৱা টানং সংগে একে সংগে যাং আপন ঘৰে কি ৰাম ঐ ৰাম, একে সংগে যাম আপন ঘৰে৷
বাদ্য-যন্ত্ৰ
লেৱাটানা নৃত্যত কিছুমান বিশেষ বাদ্য বজোৱা হয়৷ সেইবোৰ হ’ল, চাৰাণ্ডী, বাঁহী, দোতাৰা, ঢোল আৰু তাল৷ লেৱাটানা নৃত্যৰ গীতবোৰ চুটি চুটি আৰু একতাল বিশিষ্ট সুৰৰ৷ প্ৰথমে মধ্যম তালত গীত গাই শেষত খৰতালত শেষ হয় আৰু গীতৰ তালে তালে খৰগতিত নৃত্য কৰি সামৰা হয়৷
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ নৃত্যসমূহ
দেৱদাস (১৯৩৬ চলচ্চিত্ৰ)
দেৱদাস ১৯৩৬ চনত মুক্তি পোৱা শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ দেৱদাস নামৰ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা এখন হিন্দী চলচ্চিত্ৰ। এইখন আছিল ১৯৩৫ চনত মুক্তি পোৱা বঙালী ভাষাৰ ছবি দেৱদাসৰ হিন্দী সংস্কৰণ। দেৱদাসৰ হিন্দী সংস্কৰণৰ পৰিচালক আছিল প্ৰমথেশ বৰুৱা, সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল ৰাজ চন্দ বড়াল, পঙ্কজ মল্লিক আৰু তিমিৰ বৰণে। ছবিখনত দেৱদাসৰ ভূমিকাত আছিল কুন্দন লাল চাইগল, পাৰ্বতীৰ ভাওত আছিল যমুনা বৰুৱা আৰু চন্দ্ৰমুখীৰ ভাওত আছিল টি. আৰ. ৰাজকুমাৰী।
বিকালী মহাবিদ্যালয়
ইতিহাস
ঐতিহাসিক ‘হাব্ৰাঘাট পৰগনা'ৰ এটি অংশৰে বিকালী মহাবিদ্যালয়ৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। মহাবিদ্যালয়খন ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ তথা ধূপধৰা বজাৰৰ পৰা ০.৭৫ কিলোমিটাৰ দূৰত ধূপধৰা দ্বিতীয় খণ্ডৰ অন্তৰ্গত। মহাবিদ্যালয়খন প্ৰতিষ্ঠাৰ দায়িত্ব গাঁৱবাসীয়ে কান্ধপাতি লয় আৰু ১৯৭৪ চনৰ ৩০ নৱেম্বৰ তাৰিখে প্ৰয়াত উপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ সৰণিয়াৰ সভাপতিত্বত প্ৰথম সভা অনুষ্ঠিত হয় আৰু তত্কালীন বিধায়ক আনন্দী বালা ৰাভাক সভাপতি আৰু ইসমাইল আলীক সহ-সভাপতি মনোনীত কৰা হয়। ১৯৯২ চনত মহাবিদ্যালয়খন deficit grant- in- aid system লৈ অনা হয়। ২০০৪ চনত প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ চমুকৈ নাক (NAAC) দলৰ পৰামৰ্শ অনুযায়ী বাণিজ্য শাখা আৰম্ভ হয় আৰু বৰ্তমান এই শাখাত হিচাপবিদ্যা, বিত্ত আৰু ব্যৱস্থাপনাকে আদি কৰি মেজৰ বিষয়সমূহৰ লগতে পৰিপূৰ্ণ হৈছে। পাৰ্শ্বৱৰ্তী অঞ্চল আনকি মেঘালয়ৰ পশ্চিম গাৰো পাৰ্বত্যৰ দৰে দূৰৱৰ্তী স্থানৰ পৰা শিক্ষাৰ্থীসবক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ এই মহাবিদ্যালয়খনে সক্ষম হয়। পলমকৈ, এই মহাবিদ্যালয়খনত বিজ্ঞান শাখাও সংযোগ কৰা হৈছে।
শাখা
প্ৰতিষ্ঠানটোৱে উচ্চ মাধ্যমিক স্তৰত কলা, বাণিজ্য, বিজ্ঞান শাখা সৰবৰাহ কৰে আৰু প্ৰায় সকলো বিষয়ে স্নাতক স্তৰত সামৰি লোৱা হৈছে। কৰ্মজীৱনমুখী বা কেৰিয়াৰ প্ৰগ্ৰামাৰৰ লগতে পি.জি. অসমীয়া আৰু ভূগোলৰ কোৰ্স সফলভাৱে চলাই নিয়া হৈছে।
মান্যতা
২০১৬ চনত মহাবিদ্যালয়খনে 'ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ' (National Assessment and Accreditation Council চমুকৈ NAAC) কৰ্তৃক ‘বি’ গ্ৰেড পাবলৈ সক্ষম হয়। মহাবিদ্যালয়খন 'বিশ্ববিদ্যালয় মঞ্জুৰি কমিশন (ভাৰত)' (University Grants Commission (India)) দ্বাৰাও স্বীকৃত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গোৱালপাৰা জিলাৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
ছৌ নৃত্য
ছৌ নৃত্য (Chhau dance) এক অৰ্দ্ধ-শাস্ত্ৰীয়, ভাৰতীয় যুদ্ধনৃত্য। উৎপত্তি আৰু বিকাশৰ আধাৰত ছৌ নৃত্যৰ তিনিটা শৈলী দেখা যায়- পুৰুলিয়া ছৌ (পশ্চিম বংগ), ছেৰাইকেল্লা ছৌ (ঝাৰখণ্ড) আৰু ময়ুৰভঞ্জ ছৌ (উৰিষ্যা)। এই তিনিটা শৈলীৰ মাজৰ প্ৰধান পাৰ্থক্যটো হ’ল মুখাৰ ব্যৱহাৰ। ছেৰাইকেল্লা আৰু পুৰুলিয়াত ছৌত মুখাৰ ব্যৱহাৰ হোৱাৰ বিপৰীতে ময়ুৰভঞ্জ ছৌত মুখাৰ ব্যৱহাৰ নহয়।
নামকৰণ বিতৰ্ক
ছৌ নৃত্যৰ নামাকৰণ সম্বন্ধে বিভিন্নজনৰ বিভিন্ন মত দেখা যায়। ডঃ পশুপতি প্ৰসাদ মাহাতো আৰু ডঃ সুধীৰ কৰণৰ মতে এই নাচৰ নাম ‘ছো’। আকৌ বিভূতিভূষণ দাসগুপ্ত আৰু ডঃ বংকিম মাহাতোৰ মতে ‘ছ’। কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰবীন্দ্ৰ অধ্যাপক ডঃ আশুতোষ ভট্টাচাৰ্যই সৰ্বপ্ৰথমে এই নৃত্যক ছৌ নামেৰে অভিহীত কৰে আৰু বিদেশত এই নৃত্যৰ প্ৰদৰ্শনৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ পাছত ছৌ নৃত্য নামেৰে জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
ছৌ নাচৰ বৈশিষ্ট্য
ছৌ নাচ ঝাৰখণ্ড, পশ্চিম বংগ আৰু উৰিষ্যাত মূলতঃ উৎসৱৰ সময়ত, বিশেষকৈ বসন্তোৎসৱ চৈত্ৰ পৰ্বৰ সময়ত পৰিবেশন কৰা হয়। পুৰুলিয়া ছৌ সৌৰোৎসৱৰ সময়ত নচা হয়।
মুখা পুৰুলিয়া আৰু ছেৰাইকেল্লা শৈলীৰ ছৌ নাচৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। নাচ, সংগীত আৰু মুখা নিৰ্মাণৰ জ্ঞান মৌখিকভাৱে এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন প্ৰজন্মলৈ বিয়পি যায়। উত্তৰ উৰিষ্যাৰ ছৌত নচাৰ সময়ত মুখাৰ ব্যৱহাৰ নহয়; কিন্তু আৰম্ভণীতে মঞ্চত প্ৰবেশ কৰি নৃত্য সম্পৰ্কে দৰ্শকক পৰিচিতি প্ৰদান কৰোঁতে শিল্পীসকলে মুখা পৰিধান কৰে। মুখা ব্যৱহাৰ কৰা ছৌ- সমৰ-কলা আৰু নৃত্যৰ সমন্বিত ৰূপ। ছৌত যুদ্ধৰ আখৰা (যাক খেল বুলি কোৱা হয়), চৰাই-চিৰিকটি আৰু জীৱ-জন্তুৰ চাল-চলন (যাক চালি আৰু টপকা বুলি কোৱা হয়) আৰু গাঁৱলীয়া তিৰোতাৰ গতিবিধি কলাত্মক ৰূপত পৰিবেশিত হয়। মোহন খোকাৰৰ মতে ছৌ নৃত্যৰ এই ৰূপটোৰ কোনো আনুষ্ঠানিক অৰ্থ নাই; ই এক প্ৰকাৰৰ সামূহিক উদযাপন আৰু মনোৰঞ্জন।
এই নৃত্য পুৰুষ নৃত্যশিল্পীয়ে ৰাতি মুকলি ঠাইত পৰিবেশন কৰে। পৰিবেশন কৰা ঠাইখিনি আখাড়া বা আসৰ বোলা হয়। এই নাচ ছন্দময় আৰু পৰম্পৰাগত লোকসংগীতৰ সৈতে সম্পৰ্কীত। নলেৰে তৈয়াৰ কৰা এবিধ পেঁপা মহুৰি আৰু চেহনাই বজোৱা হয়। লগতে সংগত কৰা হয় নলাকাৰ ঢোল, ধূমছা (দবা সদৃশ ঢোল) আৰু খাৰকা বা চাদ-চাদি আদি বিভিন্ন ঢোলবাদ্য। এই নাচৰ বিষয়-বস্তু ভিতৰত থাকে- স্থানীয় কিংবদন্তি, লোককথা, ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ আখ্যান আৰু অন্যান্য বিমূৰ্ত বিষয়বস্তু।
শৈলী
কলিংগৰ গজপতি শাসনৰ সময়ত ছেৰাইকেল্লা, পুৰুলিয়া (পশ্চিম বংগ) আৰু ময়ুৰভঞ্জ (উৰিষ্যা) ছৌৰ বিকাশ ঘটিছিল। ছেৰাইকেল্লা বৰ্তমানৰ ঝাৰখণ্ডৰ ছেৰাইকেল্লা খাৰসাৱন জিলা প্ৰশাসনিক সদৰ। এই তিনিটা শৈলীৰ মাজৰ আটাইতকৈ বিশিষ্ট পাৰ্থক্যটো হ’ল মুখাৰ ব্যৱহাৰ।
স্বীকৃতি
২০১০ চনত ছৌ নাচে ইউনেস্ক'ৰ অমূৰ্ত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য তালিকাত স্থান পায়। উৰিষ্যা চৰকাৰে ১৯৬০ চনত ছেৰাইকেল্লাত চৰকাৰী নৃত্য কেন্দ্ৰ আৰু ১৯৬২ চনত বৰিপাড়াত ময়ুৰভঞ্জ ছৌ নৃত্য প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰে। এই প্ৰতিষ্ঠানসমূহে স্থানীয় গুৰু, শিল্পী, পৃষ্ঠপোষক আৰু ছৌ প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ প্ৰতিনিধিসকলক জড়িত কৰি প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰে আৰু চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত ছৌ নৃত্য পৰিবেশনৰ ব্যৱস্থা কৰে। ৰাজ্য চৰকাৰৰ পৃষ্ঠপোষকতা ছৌ নৃত্যৰ বাবে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ চৈত্ৰ পৰ্ব উৎসৱতো অনুষ্ঠিত হয়। সংগীত নাটক একাডেমীয়ে উৰিষ্যাৰ বৰিপাড়াত ৰাষ্ট্ৰীয় ছৌ নৃত্য কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:পৰিবেশ্য কলা শ্ৰেণী:নৃত্য
তামেংলং জিলা
তামেংলং জিলা (Tamenglong district, Pron:/tæmɛŋˈlɒŋ/) ভাৰতত মণিপুৰ ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা৷ এই জিলাৰ সদৰ ঠাই তামেংলং নগৰ৷ জিলাখনৰ মুঠ মাটিকালি হৈছে ৪৩৯১ বৰ্গকিমি৷