cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰজনীকান্ত বৰদলৈ
শিক্ষা
ৰজনীকান্ত বৰদলৈয়ে উত্তৰ গুৱাহাটীত থকা নিজ মোমায়েকৰ ঘৰত থাকি প্ৰথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। ১৮৮৫ চনত তেখেতে গুৱাহাটী চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হয় । এই পৰীক্ষাত তেখেতে কুৰি টকীয়া বৃত্তি লাভ কৰিছিল। ১৮৮৭ চনত তেখেতে কলিকতাৰ মেট্ৰোপলিটান কলেজৰ পৰা পৰা এফ এ পৰীক্ষা পাছ কৰে। ১৮৮৯ চনত তেখেতে বি এ পাছ কৰে। thumb|right|200px|
কৰ্মজীৱন
১৮৯০ চনত বৰদলৈদেৱে গুৱাহাটীৰ উপায়ুক্তৰ কাৰ্যালয়ত কেৰাণী চাকৰীৰে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে । এনে সময়েত এদিন গেইট চাহাবে তেখেতক অসমৰ বিষয়ে কিছু প্ৰশ্ন কৰাত তেখেতে উত্তৰ দিব নোৱাৰাত চাহাব অলপ অসন্তুষ্ট হৈছিল যদিও পাছৈল তেখেতেই বৰদলৈদেৱৰ আন গুণত মুগ্ধ হৈ ১৮৯১ চনত চাব ডেপুটী কালেক্টৰ পদ লাভ কৰাত সহায় কৰি দিছিল। গেইট চাহাবে তেখেতৰ A History of Assam গ্ৰন্থ ৰচনা কৰোঁতে নানা তথ্যৰ সমল ৰজনীকান্ত বৰদলৈয়ে গোটাই দিছিল। বৰদলৈৰ চাকৰী জীৱনত পদোন্নতি হৈ উত্তৰ লক্ষীমপুৰ চাব ডেপুটি কলেক্টৰ আৰু পাছলৈ বৰপেটালৈ বদলি হয়। ১৯০১ চনত তেখেত একষ্ট্ৰা আছিষ্টেণ্ট কমিছনাৰ আৰু ১৯০৯ চনত নগাঁৱৰ উপায়ুক্তৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯১৮ চনত তেখেতে চাকৰীৰ পৰা অৱসৰ লয়।
মৃত্যু
ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ ১৯৪০ চনৰ ২৫ মাৰ্চত গুৱাহাটীত পৰলোক প্ৰাপ্তি হয়।
সাহিত্যিক অৱদান
ৰজনীকান্ত বৰদলৈ আছিল একাধাৰে ঔপন্যাসিক, কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, নাট্যকাৰ, হাস্য-ৰসিক। কলিকতাত পঢ়ি থকা সময়তে তেখেত ‘অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা’ ৰ লগত জড়িত হয়। তেখেতে সেই সময়ত কলিকতাৰ পৰা প্ৰকাশিত ‘জোনাকী’ত ‘শৰীৰ তত্ত্ব’ শীৰ্ষক এলানি প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছিল। তেখেতে কলেজীয়া জীৱনতে ৱাল্টাৰ স্কট আৰু বঙ্কিমচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ আৰ্হিত এলানি উপন্যাস ৰচনা কৰাৰ সংকল্প লৈছিল। এই পটভূমিৰে ৰচিত তেখেতৰ বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস হ’ল মনোমতী (১৯০০), দন্দুৱাদ্ৰোহ (১৯০৯), ৰঙ্গিলী (১৯২৫), নিৰ্ম্মল ভকত (১৯২৬), তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ (১৯২৬), ৰহদৈ লিগিৰী (১৯৩০), ৰাধা-ৰুক্মিণীৰ ৰণ আদি । ১৮৯৪ চনত মিছিং সমাজৰ পটভূমিত ৰচিত তেখেতৰ প্ৰথম অসমীয়া সামাজিক উপন্যাস হ’ল –‘মিৰি জীয়ৰী’ । ‘খাম্বা-থুইবীৰ সাধু’ হ’ল লোক কথাভিত্তিক উপন্যাস।
‘জ্ঞান-সপোন’ (১৮৯৭) আৰু ‘মনোবিজ্ঞান’ তেখেতৰ দুখন মূল্যৱান গ্ৰন্থ। তেখেতৰ গল্পসম্ভাৰ হ’ল – গা-ধন (১৯৩১), প্ৰেমৰ উপাসক (১৯৩২), সৌন্দৰ্যৰ উপাসক (১৯৩২) আদি কবিতা – মানৰ প্ৰতি আক্ৰমণৰ গীত আদি। ‘ভোলাই শৰ্মা’ নামেৰে ৰচনা কৰা তেখেতৰ ধেমেলীয়া ৰচনা সম্ভাৰ হ’ল – মই স্বাধীন নে?, আত্মাবিনোদক থিয়েটাৰ হ'ল, নগৰ সংকীৰ্ত্তন আদি। তেখেতৰ ৰচিত প্ৰবন্ধ সম্ভাৰৰ ভিতৰত হ’ল – অসম চুতীয়া সন্মিলন, মণিপুৰী জাতি, শ্ৰীশ্ৰীভট্টদেৱ, শদিয়া ৰাজ্যৰ পুৰণি তত্ত্ব, দক্ষিণপাট সত্ৰৰ নৰদেৱ সত্ৰাধিকাৰ, দেৱাদামোদৰ আৰু হিন্দু ধৰ্ম, অসমত উপন্যাসৰ সঁজুলি, আত্মজীৱন চৰিত, মোৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতা, মোৰ সাহিত্যিক জীৱনৰ অতীত কাহিনী, মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱ আদি। তেখেতৰ এই প্ৰবন্ধসমূহ আসাম হিতৈষী, আৱাহন, বাঁহী, মিলন, জোনাকী, ঊষা আদি আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছিল। তেখেতে ‘অসম প্ৰদীপিকা’ (১৯২৫) নামে এখন আলোচনী সম্পাদনা কৰিছিল। তেখেতে ১৯২৫ চনৰ ২৭ ডিচেম্বৰত নগাঁৱত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ অষ্টম অধিৱেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
পঃৰাগ
পঃৰাগ (Porag) মিচিং জনগোষ্ঠী লোকসকলৰ এটা উল্লেখযোগ্য কৃষিভিত্তিক উৎসৱ, এই উৎসৱ ৫ দিন জুৰি উদ‍যাপন কৰা হয়। সাধাৰণতে খেতি চপোৱাৰ পিচত এই উৎসৱ পতা হয়। সৃষ্টিকৰ্তা, মাতৃ পৃথিৱী তথা পূৰ্বপুৰুষসকলক তুষ্ট কৰিবৰ উদ্দেশ্য এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। এই উৎসৱ গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুসকলৰ নেতৃত্বত অনুষ্ঠিত হয় কাৰণে ৰং-আনন্দৰ মাজেদি পতা হয়। আলি আঃয়ে লৃগাঙৰ দৰে এই উৎসৱতো প্ৰচুৰ গীত-মাত, নৃত্য আদিৰ আয়োজন হয়। এই উত্‍সৱৰ আন এটা নাম হৈছে নৰাছিগা বিহু। ধান কাটি চপোৱাৰ অন্তত, অৰ্থাৎ, ধানৰ নৰা ছিগাৰ সময়ত অনুষ্ঠিত হোৱা বাবেই এই উৎসৱৰ নাম নৰাছিগা বিহু।
বিৱৰণ
প্ৰথম দিনাৰ সকলো আয়োজন শেষ কৰাৰ পিচত ৰাতিলৈ 'মিবু'ৰ আদৰণিৰে 'মিবু-দাগনাম'অনুষ্ঠান পতা হয়। এই অনুষ্ঠানত মিবুৰে সৈতে সকলো ডেকা-গাভৰু শাৰী-শাৰীকৈ নৃত্য কৰে। এই নৃত্যত 'আঃবাঃ' গীত গোৱা হয়। এই গীতবোৰৰ জৰিয়তেমানৱ সৃষ্টিকৰ্তা 'চেদীবাঃবু' আৰু 'মেঃলং-নাঃনী'ক স্মৰণ কৰা হয়। এনে মাঃগলিক অনুষ্ঠানবোৰত মিবুৰ সৈতে গাঁৱৰ বয়োবৃদ্ধসকলে বধ কৰা গাহৰিৰ আগমঙহত 'আচিন-তাগিৰ' বা মংগল চায়। দ্বিতীয়দিনা নিমন্ত্ৰিত অতিথি 'মিনম'সকলক আদৰ শুশ্ৰ্ষা কৰা হয়। পঃৰাগ উৎসৱত চুবুৰীয়া গাঁৱৰ উপৰি দূৰ-দূৰণিৰ গাঁৱকো নিমন্ত্ৰণ কৰা হয়। পঃৰাগ উৎসৱত গাঁৱৰ মুৰংঘৰ অনুষ্ঠিত কৰা হয়। মুৰংঘৰ গাঁৱৰ সোঁমাজত নাইবা যিকোনো এমুৰত মুকলি ঠাইত পূবা-পশ্চিমাকৈ বনোৱা হয়। ইয়াক বাঁহ, কাঠ,আৰু খেৰেৰে নিৰ্মাণ কৰা হয়। মুৰংঘৰত বেৰ নাথাকে; ই এটা মুকুলি চাংঘৰ। ইয়াৰ দুয়োমূৰে চাঙত উঠা-নমা কৰিবলৈ জখলা লগাোৱা থাকে। পঃৰাগৰ কেউনিশা গাঁৱৰ ডেক-গাভৰু আৰু মিনমসকলে এক লগে মুৰংঘৰত শোৱে। এয়া মিচিংসকলৰ পৰম্পৰাগত ৰীতি। পঃৰাগ উৎসৱৰ অন্যতম অনুষ্ঠান হ'ল- 'পঃবৰ্-কাতনাম্' আৰু 'এঃগ-মাননাম'। 'পঃবৰ' বাঁহ-বেতেৰ সজোৱা চুপি আকৃতিৰ এক সাজ, ইয়াক আপাং চাকিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 'এঃগ-মাননাম' বা গাহৰি বধ কৰা অনুষ্ঠান। এইদৰে তিনি দিন, তিনি নিশা ৰং-আনন্দ, ভোজভাত আৰু পূজা-অৰ্চনাৰ পাচত পঃৰাগ উৎসৱৰ সামৰণি মৰা হয়।
ঘাইকৈ গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুৰ উদ্যোগত এই উৎসৱ উদযাপিত হয় যদিও গাঁৱৰ আন সকলোৱে ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰে। এই উৎসৱ পালন কৰিবৰ বাবে গাঁৱৰ মূৰত নাইবা আহল-বহল ঠাইত মুৰং ঘৰ নামৰ এটা ঘৰ সাজি লয়। নৰাছিগা বিহুত মুৰং ঘৰ অপৰিহাৰ্য। এই উৎসৱ পতাৰ আগতে উৎসৱ পৰিচালনাৰ বাবে কেইজনমান বিষয়ববীয়া নিয়োগ কৰা হয়। এই বিষয়ববীয়াসকলৰ ভিতৰত মিগম বৰা, বৰ পুৱাৰী, সোধৰ বৰা, ডেকা বৰা আদি উল্লেখযোগ্য। নৰাছিগা বিহুত অংশগ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে কাষৰীয়া চাৰি-পাঁচখন গাঁৱৰ ৰাইজক অতিথি হিচাপে আমন্ত্ৰণ কৰি অনাটো মিচিংসকলৰ এক পৰম্পৰা। সাধাৰণতে তিনিদিন ধৰি পালন কৰা উৎসৱত বিবিধ লোকাচাৰ পালন কৰাৰ উপৰিও মিচিং ডেকা-গাভৰুৱে ইয়াত প্ৰাণঢালি নাচে।
এই নাচ সামাজিক হ'লেও মূলতঃ ই আন এখন সমাজৰ মিলা-প্ৰীতি পাবৰ কাৰণে কৰা প্ৰচেষ্টা। কিয়নো এই উৎসৱত এখন গাঁৱৰ এদল ডেকা-গাভৰুৱে আন এখন গাঁৱৰ এদল ডেকা-গাভৰু-বয়োজেষ্ঠক নাচি-ধেমালি-উৎসৱৰ মাজেদি সন্তোষ দিবলৈ চেষ্টা কৰে। ঘাইকৈ গাঁৱৰ মানুহৰ কল্যাণ আৰু খেতি-শস্যৰ বৃদ্ধি কামনা কৰি নৰাছিগা বিহু পতা হয়।
মুৰং ঘৰ
মুৰং ঘৰ মিচিং সংস্কৃতিৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰস্বৰূপ। মুৰংঘৰৰ প্ৰকাণ্ড খুঁটা আৰু চ'তিবোৰত বিবিধ কাৰু-কাৰ্য খচিত থাকে। তদুপৰি এইবোৰত দঃঞি (সূৰ্য্য), পঃল (চন্দ্ৰ), তাকাৰ (নক্ষত্ৰ)ৰ চিত্ৰৰ উপৰিও বিভিন্ন জীৱ-জন্তু,পশু-পক্ষী আদিৰ নানাৰঙী চিত্ৰ অংকিত থাকে। এইবোৰত জেঠি, গাহৰি, বাঘ, হাতী আৰু নানা ধৰণৰ চৰাই, বান্দৰ আদিৰ ভাস্কৰ্য্য ব্যৱহাৰ কৰে। গাঁৱৰ সকলোৱে লোকে মিলিজুলি সামূহিকভাৱে মুৰং নিৰ্মাণ কৰে। ই মিচিং সাংস্কৃতিৰ জীৱনৰ ৰংগমঞ্চ ।
তথ্য সংগ্ৰহ
[[শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
]] শ্ৰেণী:মিচিং জনগোষ্ঠী
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাট্য তালিকা (২০১৬-১৭)
(অসমাপ্ত)
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
জন কীটছ
জন কীটছ (John Keats; ৩১ অক্টোবৰ ১৭৯৫ – ২৩ ফেব্ৰুৱাৰী ১৮২১) আছিল এগৰাকী ইংৰাজী ৰমন্যাসবাদৰ কবি। ২৫ বছৰ বয়সত যক্ষ্মা ৰোগত মৃত্যু হোৱাৰ মাত্ৰ চাৰি বছৰ পূৰ্বে তেওঁৰ সৃষ্টিৰাজি প্ৰকাশ পোৱা স্বত্বেও তেওঁ আছিল লৰ্ড বাইৰণ, পাৰ্ছি বাইছ শ্যেলী আদিৰ লগত দ্বিতীয় প্ৰজন্মৰ ৰোমাণ্টিক কবিসকলৰ অন্যতম।
জীৱিত কালত তেখেতৰ কবিতাই সমালোচকসকলৰ সমাদৰ লাভ কৰা নাছিল যদিও,মৃত্যুৰ পিচতহে তেখেতৰ কবিতাসমূহে সঠিক মূল্যায়ন লাভ কৰে, উনৈশ শতিকাৰ শেষৰভাগত সেই সময়ৰ জনপ্ৰিয় ইংৰাজ কবিসকলৰ মাজৰ তেৱোঁ এজন অন্যতম জনপ্ৰিয় ইংৰাজ কবিৰ স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী কালত অসংখ্য কবি আৰু সাহিত্যিকৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ দেখা পোৱা গৈছিল। হোৰ্হে লুইস বৰ্হেইসৰ মতে কীটছৰ সৃষ্টিৰাজীৰ সৈতে তেখেতৰ প্ৰথম পৰিচয়েই হৈছে তেখেতৰ সাহিত্যিক জীৱনৰ উল্লেখযোগ্য অভিজ্ঞতা।
কিটছৰ কবিতাৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য হৈছে আৱেদনময়ী শৈলী। বিশেষকৈ তেওঁৰ অ'ডছ শৃংখলাত এয়া স্পষ্টৰূপত ফুটি উঠিছে। এয়া ৰোমাণ্টিক কবিসকলৰ এক সাধাৰণ বৈশিষ্ট্যস্বৰূপ কিয়নো তেওঁলোকে প্ৰাকৃতিক প্ৰতীকৰ মাধ্যমত দুৰন্ত আৱেগৰ বহিৰ্প্ৰকাশ ঘটাব বিচাৰে। বৰ্তমান তেওঁৰ কবিতা আৰু চিঠিবোৰ ইংৰাজী সাহিত্যৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় আৰু বিশ্লেষণ হোৱা বিষয়। তেওঁৰ বহুল সমাদৃত সৃষ্টিৰাজিৰ মাজৰ অন্যতম হ'ল "অ'ড ট্যু নাইটিংগেল", "শ্লিপ এণ্ড পয়েট্ৰি", আৰু জনপ্ৰিয় চনেট "অন ফাৰ্ষ্ট লুকিঙ ইনটু ছেপেনচ্ হ'মাৰ"।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
থমাচ কিটছ আৰু তেওঁৰ পত্নী ফ্ৰাঞ্চেচ জেনিংছৰ সন্তান জন কীটছৰ জন্ম হয় ৩১ অক্টোবৰ ১৭৯৫ চনত লণ্ডনৰ ম'ৰগেট নামৰ ঠাইখনত। যদিওবা কীটছৰ জন্মস্থানৰ সঠিক তথ্য প্ৰমাণ নাই তেখেতৰ পৰিয়ালবৰ্গই তেওঁৰ জন্ম ২৯ অক্টোবৰ বুলি বিবেচনা কৰে। চাৰিওটি সন্তানৰ আটাইতকৈ জেষ্ঠজনেই আছিল জন কীটছ। তেখেতৰ পিচত একাদিক্ৰমে তেওঁৰ ভাতৃ জৰ্জ(১৭৯৭-১৮৪১),থমাছ(১৭৯৯-১৮১৮) আৰু ভগ্নী ফ্ৰাঞ্চেছ মেৰী "ফেনী"(১৮০৩-১৮৮৯)যিয়েই ঘটনাক্ৰমে স্পেইনৰ প্ৰবন্ধকাৰ ভেলেণ্টিন চেন'চ গুটিয়াৰেচৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:কবি
প্ৰমিতি
প্ৰমিতি, (বা জোখ, মাপ, জোখমাপ, পৰিমাপ, মিতি আদি) হৈছে বস্তুৰ কোনো ধৰ্ম যেনে দৈৰ্ঘ্য, ওজন, উষ্ণতা আদিৰ তুলনামূলক পৰিমাণ কোনো এককৰ মানত - যেনে মিটাৰ, কিলোগ্ৰাম, চেলচিয়াচ আদি প্ৰকাশ কৰা পদ্ধতি বা কাৰ্য্য। এই বিষয়ৰ অধ্যয়নক ইংৰাজীত মেট্ৰ'লজী বোলে। প্ৰমিতি বুজোৱা ইংৰাজী ভাষাৰ measurement শব্দটো লেটিন ভাষাৰ mēnsūra -ৰ ক্ৰিয়াবাচক metri -ৰ পৰা মধ্যযুগীয় ফৰাচী ভাষাৰ measure শব্দ হৈ ইংৰাজী ভাষালৈ আহিছে. ।
জোখমাপৰ একক (Unit of measurement)
যিকোনো জোখমাখ কৰিবলৈ কোনো নিৰ্দিষ্ট আধাৰ লাগে। সেই আধাৰৰ বিশিষ্ট ধৰ্মৰ লগত তুলনা কৰি সেই ধৰ্ম থকা অন্য বস্তুৰ সংশ্লিষ্ট ধৰ্মৰ জোখ প্ৰকাশ কৰা হয়। যেনে "দুই আঙুল" বুলিলে দুটা আঙুলিৰ সমান বহল, এক দিন বুলিলে পৃথিৱীয়ে নিজৰ অক্ষত আৱৰ্তন কৰাৰ সমান সময় আদি। প্ৰসংগ, স্থান বা কাল অনুসৰি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন একক ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব পাৰে। ব্যাৱহাৰিক ক্ষেত্ৰত জোখমাপৰ এককৰ গুৰুত্ব অসীম। সূক্ষ্ম বৈজ্ঞানীক গৱেষণাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দৈনিক বজাৰলৈকে অনেক ক্ষেত্ৰত জোখমাপৰ বিভিন্ন এককৰ ব্যৱহাৰ হয়। এই ক্ষেত্ৰত হীন-দেৰি হ'লে অনেক ক্ষেত্ৰত বেমেজালিৰ সৃষ্টি হ'ব পাৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে, বিভিন্ন দেশত দোকানীয়ে গ্ৰাহকক ওজনত ঠগালে দোকানীৰ বিৰুদ্ধে আইনগত ব্যৱস্থা লোৱাৰ ব্যৱস্থা থাকে।
মৌলিক একক
জোখমাপৰ এককৰ সীমা সংখ্যা নাথাকিলেও সকলো একককে তিনিটা মৌলিক ধৰ্ম দৈৰ্ঘ্য, ভৰ আৰু সময় -অৰ এককৰ সহায়ত প্ৰকাশ কৰিব পাৰি। যেনে বেগ: কোনো বস্তুৱে এক চেকেণ্ডত অতিক্ৰম কৰা দুৰত্ব (সূত্ৰ: বেগ = দৈৰ্ঘ্য/সময়, একক: মিটাৰ/চেকেণ্ড। ) সেয়ে বিভিন্ন চৰকাৰ বা কোনো সৰ্বমান্য প্ৰতিষ্ঠানে কোনো নিৰ্দিষ্ট নমুনাৰ আধাৰত এই তিনি মৌলিক ধৰ্মৰ একক নিৰ্ধাৰিত কৰি দিয়ে আৰু উক্ত চৰকাৰ বা সংগঠনৰ প্ৰভাৱ থকা ক্ষেত্ৰসমূহত সেই একক ব্যৱহাৰ কৰা হয় । যেনে ভাৰতত (বা যিকোনো দেশতে) তৰ্জুৰ সহায়ত বস্তুৰ ওজন জুখিবলৈ চৰকাৰী মান্যতাপ্ৰাপ্ত ওজন (ডগা) ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আন্তৰাষ্ট্ৰীয় ক্ষেত্ৰত Bureau international des poids et mesures (BIPM) নামৰ সন্থাটোৱে International System of Units (SI) অৰ লগত সংগতি ৰাখি একক নিৰ্ধাৰণ কৰে। ডেনমাৰ্কৰ কিলোগ্ৰামৰ মানক হিচাপে সংৰক্ষিত নমুনাটো চিত্ৰত দেখুওৱা হৈছে। thumb|right|180px|Denmark's national copy of the [[Kilogram#International prototype kilogram|International Prototype Kilogram, delivered to Denmark in 1949 with an official mass of 1 kg + 81 µg.]]
জোখমাখৰ পদ্ধতি (System of measurement)
যদিও অতীজৰে পৰা মানৱ সমাজত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হৈ আহিছে, যেনে সোণৰ কাৰণে ৰতি, কেৰেট আদি, ওজনৰ বাবে পোৱা, সেৰ আদি। কিন্তু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় আদান প্ৰদান বাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে জোখমাখৰ কাৰণে বিভিন্ন মানক পদ্ধতি নিৰ্দ্ধৰণ কৰাৰ প্ৰয়োজন হ'ল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জোখ-মাখ
ভাৰীগান
ভাৰীগান হৈছে অসমৰ অন্যতম প্ৰধান জনগোষ্ঠী ৰাভাসকলৰ এবিধ লোকনাট্য। ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ বিশেষকৈ কামৰূপ আৰু গোৱালপাৰা অঞ্চলৰ পাতিৰাভাসকলৰ মাজত এই ভাৰীগান অতীজৰে পৰা প্ৰচলিত হৈ আহিছে। এই নাট্যবিধৰ আৰম্ভণি কেতিয়া হৈছিল তাৰ কোনো লিখিত তথ্য নাই। ভাৰীগান বোৰ কাহিনীৰ ৰূপত মানুহৰ মুখে মুখে প্ৰচলিত হৈ আহিছে। 'ভাৰী' শব্দৰ অৰ্থ ওজন বা গধুৰ আৰু 'গান' মানে হৈছে গীত। ভাৰীগানৰ দলটিৰ সমগ্ৰ সামগ্ৰী এঠাইৰপৰা আনঠাইলৈ ভাৰ বান্ধি কঢ়িয়াই নিবলগীয়া হোৱাৰ বাবেই এই নৃত্য গীতবিধ 'ভাৰীগান' হিচাপে ৰাভাসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়। সাধাৰণতে সমাজৰ কোনো বিদ্বানলোক বা গুৰুৱে এই নাট্যশৈলীৰ বিষয়ে আভাস দিয়ে বাবে এই নাট্য বিধক পাতিৰাভাসকলে 'গুৰুবিদ্যা' বুলিও কয়।
বিষয়বস্তু
ভাৰীগানৰ বিষয়বস্তু মূলতঃ ৰামায়ণ কেন্দ্ৰিক। ৰামায়ণৰ কাহিনীসমূহৰ ভিতৰত 'সীতা হৰণ', 'মেঘনাদ বধ', 'ৰাৱণ বধ', 'লক্ষ্মণৰ শক্তিশেল'ৰ দৰে কাহিনীসমূহেই এই নাট্যত প্ৰাধান্য পায়। কাহিনী কথনৰ মাজে মাজে শ্ৰোতা-দৰ্শকক আমোদ দিবলৈ কিছু সামাজিক ঘটনাও হাস্য-ব্যংগ ৰূপত উপস্থাপন কৰা হয়।
বেশ-ভূষা আৰু প্ৰদৰ্শন ৰীতি
ভাৰীগান হ'ল এবিধ দলীয় লোক পৰিৱেশ্য কলা। এই পৰিৱেশ্য কলা বিধত অভিনয়তকৈ সংগীতে বেছি প্ৰাধান্য লাভ কৰে। এই নাট্যত অভিনয় কৰোঁতে শিল্পীসকলে মুখমণ্ডলত ৰামায়ণৰ বিভিন্ন চৰিত্ৰসমূহৰ মুখা পৰিধান কৰি লয়। কাহিনী পৰিৱেশনত চৰিত্ৰসমূহে কোনো সংলাপ প্ৰক্ষেপ নকৰে, কেৱল অভিনয়হে কৰে। পুতলা নাচৰ দৰে ইয়াতো সংলাপৰ কামখিনি গীতে সামৰি লয় মানে গীতৰ মাজেৰে নাট্যৰ কাহিনীভাগ আগবাঢ়ে। ভাৰীগানত এজন প্ৰধান ভাৱৰীয়া থাকে। এই প্ৰধান ভাৱৰীয়া জনে হাতত চোঁৱৰ লৈ নাচি-বাগি গীত-পদ লগাই দিয়ে আৰু সংগী সকলে তেওঁক সহযোগ কৰে। অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰোঁতে শিল্পী সকলে ধূতী চাদৰ পৰিধান কৰে আৰু কেতিয়াবা কেতিয়াবা মূল গায়কজনে ডিঙিত ৰুদ্ৰাক্ষৰ মালা পৰিধান কৰা দেখা যায়। ভাৰীগানত বহুৱা সদৃশ 'কেতুৱা' চৰিত্ৰৰ ভূমিকাও অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ লোক-নাট্য শ্ৰেণী:ৰাভা জনগোষ্ঠী
এপ্ৰিল ফুল দিৱস
এপ্ৰিল ফুল দিৱস বহু দেশত ১ এপ্ৰিলৰ দিনা পালন কৰা হয়। সকলো মুৰ্খৰ দিন (All Fools' Day) বুলিও অভিহিত কৰা এই দিনটো ৰাষ্ট্ৰীয় বন্ধৰ দিন নহয়। এই দিনটোত মানুহবোৰে উৰাবাতৰি প্ৰচাৰ কৰি আৰু নিৰ্দোষ ধেমালিৰে ইজনে সিজনক মুৰ্খ সজাৰ প্ৰয়াস কৰে।
ইটালী, ফ্ৰান্স আৰু বেলজিয়ামত শিশু আৰু বয়স্কসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে ইজনে সিজনৰ পিঠিত কাগজৰ ফুল লগাই দিয়ে আৰু স্থানীয় ভাষাত "এপ্ৰিল মাছ!" বুলি চিঞৰে (pesce d'aprile!, poisson d'avril! আৰু aprilvis! ক্ৰমে ইটালীয়ান, ফ্ৰেঞ্চ আৰু ডাট্‌চ ভাষাত)। তেনেকুৱা মাছৰ প্ৰতিচ্ছবি ১৯শ শতিকাৰ শেষৰফালৰ আৰু ২০শ শতিকাৰ প্ৰথমভাগৰ বহু ফ্ৰেঞ্চ এপ্ৰিল ফুল দিৱস প'ষ্টকাৰ্ডত ছপা হৈছিল।
১ এপ্ৰিল আৰু মুৰ্খতাক সংযোগ কৰা প্ৰথম উদাহৰণ পোৱা যায় জিয়'ফ্ৰী চ'চাৰৰ কেণ্টাৰবাৰী টে'ল্‌ছত (১৯৩২)। বহু লেখকে বিশ্বাস কৰে যে পোপ গ্ৰেগৰী XIIIৰ দ্বাৰা ১৬ শ শতিকাত ১ জানুৱাৰীক গ্ৰেগৰিয়ান কেলেণ্ডাৰমতে নৱবৰ্ষৰ দিনৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হোৱা বাবেই এই উৎসৱটোৰ সৃষ্টি হ'ল।
ইতিহাস
এপ্ৰিল ফুল দিৱসৰ কিছুমান পুৰণি ৰূপ হৈছে ২৫ মাৰ্চত পালন কৰা ৰোমান উৎসৱ "হিলাৰিয়া" (Hilaria), আৰু ২৮ ডিচেম্বৰত পালন কৰা মধ্যযুগীয় "মুৰ্খৰ ভোজ" (Feast of Fools)। পিছৰ দিনটো এতিয়াও স্পেনীয় ভাষা কোৱা দেশবোৰত ধেমালি-ধুমুলাৰে পালন কৰা হয়।
১৫০৮ চনত ফ্ৰেঞ্চ কবি ইলয় ডি'আমেৰ্ভালে poisson d’avril (এপ্ৰিল ফুল, বা চিধাচিধি "এপ্ৰিল মাছ")ৰ কথা লিখিছিল যাক এই দিৱসটোৰ সম্ভৱপৰ উল্লেখ বুলি ভবা হয়। ১৫৩৯ চনত ফ্লেমিছ কবি এডুৱাৰ্ড ডি ডিনে এজন ব্যক্তিৰ কথা লিখিছিল যি নিজৰ লগুৱাবোৰক ১ এপ্ৰিলৰ দিনা আচহুৱা কাম কিছুমানত পঠিয়াইছিল। ১৬৮৬ চনত ব্ৰিটেইনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে জন অ'ব্ৰেই এই দিৱসটোৰ কথা "Fooles holy day" বুলি উল্লেখ কৰে। ১৬৯৮ চনৰ ১ এপ্ৰিলত বহু মানুহক লণ্ডন টাৱাৰলৈ "সিংহক গা ধুওৱা চাবলৈ" আমন্ত্ৰণ কৰি ঠগা হৈছিল।
মধ্যযুগত ১৮শ শতিকাৰ শেষৰ ভাগলৈকে বহু ইউৰোপীয়ান নগৰত ২৫ মাৰ্চত (Feast of the Annunciation) নৱবৰ্ষৰ দিনৰূপে পালন কৰা হৈছিল। ফ্ৰান্সৰ কোনো কোনো অঞ্চলত নতুন বছৰৰ উৎসৱ ১ এপ্ৰিলত শেষ হোৱাকৈ সপ্তাহজুৰি পালন কৰা হৈছিল। বহু লেখকে কয় যে ১ জানুৱাৰীত নৱবৰ্ষৰ দিন পালন কৰাসকলে আন দিনত পালন কৰাসকলক উপলুঙা কৰা বাবে এপ্ৰিল ফুলৰ উৎপত্তি হ'ল। ১৬শ শতিকাৰ মাজভাগত ফ্ৰান্সত ১ জানুৱাৰীৰ দিনটো বহুলভাৱে নতুন বছৰ হিছাপে পালন কৰা হৈছিল আৰু ১৫৬৪ চনত এডিক্ট অৱ ৰ'জিলন (Edict of Roussillon)ৰদ্বাৰা ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতি দিয়ে।
১৯৫০ চনত লোককথাৰ গৱেষক ল'না আৰু পিটাৰ অ'পীয়ে আৱিষ্কাৰ কৰে যে সংযুক্ত ৰাজ্য আৰু ইয়াৰপৰা সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা উৎপত্তি হোৱা দেশবোৰত দিনৰ মাজভাগলৈকেহে ধেমালি কৰা হৈছিল। কিন্তু এই প্ৰথাটো পিছলৈ নোহোৱা হৈ পৰে।
বিশ্বজুৰি আন ধেমালিৰ (Pranks) দিনসমূহ
ইৰাণৰ লোকসকলে পাৰ্ছিয়ান নৱবৰ্ষৰ (Nowruz, now মানে নতুন আৰু ruz মানে দিন) ১৩ নং দিনত ইজনে সিজনৰ লগত নিৰ্দোষ ধেমালি কৰে। এই দিনটো ১ বা ২ এপ্ৰিলত পৰে। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫৩৬তো উদ্‌যাপন কৰাৰ প্ৰমাণ পোৱা এই দিনটোক Sizdah Bedar বুলি কোৱা হয় আৰু ই বিশ্বত এতিয়াও প্ৰচলিত ধেমালিৰ পৰম্পৰাৰ আটাইতকৈ পুৰণি পৰম্পৰা। সেইবাবে বহুতে বিশ্বাস কৰে যে এপ্ৰিল ফুল দিৱসৰ উৎপত্তি এই পৰম্পৰাৰ পৰাই হৈছে।
ফ্ৰান্স, ৰ'মাণ্ডী আৰু ফ্ৰেঞ্চ ভাষা কোৱা কানাডা অঞ্চলত ১ এপ্ৰিলৰ দিনা poisson d'avril ("April's fish") পালন কৰা হয় য'ত ধৰা নপৰাকৈ ভুক্তভোগীৰ পিঠিত কাগজৰ মাছ লগাই দিয়া হয়। এই দিনটো আন দেশ যেনে ইটালীতো পালন কৰা হয় য'ত Pesce d'aprile ("April's fish") শব্দটোৱে এই দিনটোত কৰা যিকোনো কাৰচাজি বা ধেমালিক বুজায়। বেলজিয়ামৰ কোনো কোনো অঞ্চলতো এই প্ৰথা প্ৰচলিত। ফ্লেমিছ পৰম্পৰামতে এই দিনটোত শিশুসকলে তেওঁলোকৰ মাক-দেউতাক বা শিক্ষকক তলা মাৰি ঘৰত সোমাৱাত বাধা দিয়ে আৰু সেইদিনা সন্ধ্যা বা পিছদিনা শিশুবোৰক উপহাৰ দিয়াৰ শপত খালেহে ঘৰত সোমাবলৈ দিয়ে।
কোৰিয়াৰ জ'ছিয়ন ৰাজবংশৰ শাসনকালত বছৰৰ বৰফ পৰা প্ৰথম দিনটোত ৰাজপৰিয়ালৰ লোক আৰু বিষয়াসকলক মিছা মাতি ইজনে সিজনক মুৰ্খ সাজিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল। তেওঁলোকে বাচনত বৰফ ভৰাই নান অজুহাতেৰে ধেমালিৰ ভুক্তভোগীৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিছিল। বৰফ লাভ কৰা লোকসকলক এই খেলত পৰাস্ত হোৱা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু তেওঁ পঠিওৱাজনৰ এটা আশা পূৰণ কৰিব লাগিছিল।
পোলেণ্ডত prima aprilis (লেটিন ভাষাত "April 1") দিনটো কৌতুক, ধেমালি, সাধাৰণ লোক বা মিডিয়াই উলিওৱা উৰাবাতৰিৰে পূৰ্ণ হৈ থাকে। গহীন কাম-কাজ এই দিনটোত পৰিহাৰ কৰা হয়। এই বিশ্বাস ইমানেই তীব্ৰ যে ৰোমান ৰজা লিঅ'প'ল্ড প্ৰথমৰ লগত ‍১ এপ্ৰিলত স্বাক্ষৰিত তুৰ্কীৰ বিপক্ষে গোটবন্ধনৰ তাৰিখটো পিছুৱাই ৩১ মাৰ্চ কৰি দিয়া হৈছিল।
ডেনমাৰ্কত এ মে'ৰ দিনটো "Maj-kat", বা "May-cat" (মে' মেকুৰী) বুলি কোৱা হয় আৰু ধেমালিৰ দিন হিছাপে গণ্য কৰা হয়। চুইডেনতো ১ মে'ৰ দিনটো ধেমালিৰ অন্য দিন হিছাপে পালন কৰা হয়। চুইডেনত কাৰোবাক মুৰ্খ সজাৰ পিছত সাজোঁতাজনে ১ এপ্ৰিলৰ দিনা এইবুলি কয়- "april april din dumma sill, jag kan lura dig vart jag vill" (এপ্ৰিল, এপ্ৰিল, হে মুৰ্খ হেৰিং, ম‍ই তোমাক যেতিয়াই তেতিয়াই মুৰ্খ সাজিব পাৰোঁ)। ১ মে'ৰ ধেমালিত এইবুলি কোৱা হয়- "maj maj måne, jag kan lura dig till Skåne" (মে' মে' জোনবাই, ম‍ই তোমাক মুৰ্খ সাজি স্কুৱানালৈ পঠিয়াব পৰোঁ)। ডেনীছ আৰু চুইডিছসকলে এপ্ৰিল ফুলৰ দিনো (ডেনীছত "aprilsnar") পালন কৰে। ১ মে'ৰ দিনা ধেমালিৰ প্ৰাবল্য কম। বেছিভাগ চুইডিছ বাতৰি কাকতে একেটা মিছা বাতৰিকে ১ এপ্ৰিলৰ দিনা প্ৰথম পৃষ্ঠাত প্ৰকাশ কৰে।
স্পেইন আৰু ইবেৰ'-আমেৰিকাত একেধৰণৰ দিন হৈছে ২৮ ডিচেম্বৰ, যাক খ্ৰীষ্টিয়ান নিয়মমতে "পবিত্ৰ নিৰ্দোষীৰ দিন"ৰ দিন হিছাপে উদ্‌যাপন কৰা হয়। খ্ৰীষ্টিয়ান উৎসৱটো এটা ধৰ্মীয় বন্ধৰ দিন, কিন্তু পিছলৈ প্ৰতিবছৰে এই দিনত ধেমালিৰ পৰম্পৰা সোমাই পৰিল। ইবেৰ'-আমেৰিকাৰ কিছুমান অঞ্চলত কোনোবাই এজনৰ লগত ধেমালি কৰাৰ পিছত কৰোঁতাজনে এইবুলি চিঞৰি উঠে: "Inocente palomita que te dejaste engañar" ("সৰু নিৰ্দোষী কপৌ, তুমি নিজকে মুৰ্খ সাজিলা")। মেসিক'ত এনেকুৱা বাক্যটো হৈছে "Inocente Para Siempre!" যাৰ অৰ্থ "চিৰদিন নিৰ্দোষী!"। স্পেইনত সাধাৰণতে মাথোঁ "Inocente!" বুলি কোৱা হয় (স্পেনীয় ভাষাত যাৰ অৰ্থ "নিৰ্দোষী!", বা "হোজা!")। স্পেনীয় দ্বীপ মিন'ৰ্কাত "Dia d'enganyar" ("মুৰ্খ সজাৰ দিন") ১ এপ্ৰিলৰ দিনা পালন কৰা হয় কাৰণ ১৮শ শতিকাত মিন'ৰ্কাত ব্ৰিটিছৰ শাসন আছিল।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
গুৱাহাটীৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা
গুৱাহাটী অসমৰ এখন মহানগৰ। ইয়াক প্ৰাচীন কালত "প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ" নামেৰে জনা গৈছিল। ই উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ বৃহত্তম মেট্ৰ'প'লিটান এলেকা আৰু কলকাতা, পাটনাৰ পিছত পূব ভাৰতৰ তৃতীয় বৃহৎ নগৰ। ইয়াক উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ 'প্ৰৱেশদ্বাৰ' বুলিও কোৱা হয়। প্ৰাচীন প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ আছিল কামৰূপ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী। বৰ্তমানেও ইয়াত বহুতো পুৰণি মঠ-মন্দিৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়। কামাখ্যা মন্দিৰ, উমানন্দ মন্দিৰ, নৱগ্ৰহ মন্দিৰ, শুক্ৰেশ্বৰ মন্দিৰ, বশিষ্ঠ মন্দিৰ, দৌল গোবিন্দ মন্দিৰ আদি এইবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম।
ধৰ্মীয় স্থান
thumb|130px|left|কামাখ্যা মন্দিৰ, গুৱাহাটী কামাখ্যা মন্দিৰ হিন্দু ধৰ্মৰ এক প্ৰাচীন মন্দিৰ। গোটেই ভাৰততে ব্যাপ্ত হৈ থকা মুঠ ৫১ খন দেৱীপীঠৰ মাজৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ পীঠ এই কামাখ্যা মন্দিৰ। নীলাচল পাহাৰত অৱস্থিত কামাখ্যা দেৱীৰ এই মন্দিৰকেই অসমৰ সবাতোকৈ প্ৰসিদ্ধ আৰু প্ৰভাৱশালী মন্দিৰ বুলি ভবা হয়। অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰাই অসমৰ ইতিহাসৰ ৰাজনৈতিক আৰু ধাৰ্মিক দুয়ো দিশতে শক্তি উপাসনাৰ কেন্দ্ৰস্থল কামাখ্যাই অতিশয় গুৰুত্বপুৰ্ণ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰি আহিছে।
প্ৰাকৃতিক
গুৱাহাটী মহানগৰীৰ দক্ষিণ পশ্চিম দিশত অৱস্থিত এক বিস্তৃত জলাহভূমি। ই পৌৰাণিক কামপীঠৰ অন্তৰ্গত আছিল। ২০০২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত দীপৰ বিলক উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ একমাত্ৰ ৰামচৰ অঞ্চল বুলি ঘোষণা কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও, বাৰ্ড লাইফ ইণ্টাৰনেচনেল (Bird Life International)-এ দীপৰ বিলক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰাই সংৰক্ষিত এলেকা (Important Bired Area) বুলি চিহ্নিত কৰিছে।
অন্যান্য
গুৱাহাটীৰ পাঞ্জাবাৰীত অৱস্থিত এক সাংস্কৃতিক ভৱন। এইটো পৰ্যটকসকলৰ বাবে এক মূল আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু। এই ভৱনৰ নাম পণ্ডিত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নামেৰে ৰখা হৈছে । প্ৰায় ১৪ একৰ মাটিকালি জুৰি থকা এই সাংস্কৃতিক ভৱন ১৯৮৮ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰীত প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰতীকসমূহৰ ই এক অন্যতম কেন্দ্ৰস্থল। অসমৰ সংগীত জগতৰ অন্যতম প্ৰসিদ্ধ আৰু পুৰোধ্য ব্যক্তি ভূপেন হাজৰিকাদেৱৰ এক সংগ্ৰহালয়ো ইয়াত স্থাপন কৰা হৈছে।
thumb|130px|right|জ্যোতি চিত্ৰবন জ্যোতি চিত্ৰবন চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিশ্যন প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ একমাত্ৰ চলচ্চিত্ৰ ষ্টুডিঅ'। পূৰ্বতে এই প্ৰতিষ্ঠানটো জ্যোতি চিত্ৰবন বুলি জনা গৈছিল। গুৱাহাটীৰ কাহিলীপাৰাত অৱস্থিত এই ষ্টুডিঅ'ৰ নামকৰণ কৰা হৈছিল প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ স্মৃতিত। ১৯৬৮ চনত জ্যোতি চিত্ৰবন ফিল্ম ষ্টুডিঅ' নামেৰে এই ষ্টুডিঅ'ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। ১৯৯৯ চনত জ্যোতি চিত্ৰবনক আনুষ্ঠানিক ভাৱে 'জ্যোতি চিত্ৰবন চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিশ্যন প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান' বুলি অভিহিত কৰি চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শনৰ সংশ্লিষ্ট বিষয়ৰ শিক্ষা প্ৰদানৰ অনুষ্ঠান হিচাপে গঢ় দিয়া হৈছে। অসম আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলত এইখন চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন বিষয়ক প্ৰশিক্ষণৰ একমাত্ৰ শিক্ষানুষ্ঠান।
অনুৰূপা দেৱী
অনুৰূপা দেৱী (Anurupa Debi; ৯ ছেপ্তেম্বৰ ১৮৮২-১৯ এপ্ৰিল ১৮৫৮) এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক তথা সমাজকৰ্মী আছিল। দেৱী বঙালী সাহিত্যৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ মহিলা লেখকসকলৰ অন্যতম, যি গৰাকী ব্যক্তিয়ে যথেষ্ট প্ৰাধান্য আৰু জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৮৮২ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত কলকাতাৰ শ্যামবজাৰৰ মোমায়েকৰ ঘৰত অনুৰূপা দেবীৰ জন্ম হৈছিল। তেতিয়াৰ উপ-দণ্ডাধীশ তথা সাহিত্যিক মুকুন্দ মুখোপাধ্যায় তেওঁৰ দেউতাক আছিল। মাক আছিল ধোৰাসুন্দৰী দেবী। সমাজ সংস্কাৰক ভূদেৱ মুখোপাধ্যায় আছিল তেওঁৰ পিতৃপক্ষীয় ককাদেউতাক। মাতৃপক্ষীয় ককাদেউতাক নগেন্দ্ৰনাথ বন্দোপাধ্যায় আছিল বিখ্যাত বংগীয় নাট্যশালাৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক-সদস্য। ইন্দিৰা দেৱী ছদ্মনামত লেখামেলা কৰা তেওঁৰ জ্যেষ্ঠা ভগ্নী সুৰুপা দেৱীও (১৮৭৯-১৯২২) সেই সময়ৰ এগৰাকী বিখ্যাত ঔপন্যাসিক আছিল।
দহ বছৰ বয়সত তেওঁ হুগলীৰ চিনসুৰাৰ শিখৰনাথ বন্দোপাধ্যায়ৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। বিহাৰৰ মুজফ্ফৰপুৰত তেওঁলোকে জীৱনৰ এক দীঘলীয়া সময় অতিবাহিত কৰিছিল।
শিক্ষা
শৈশৱৰ গুৰুতৰ শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ বাবে অনুৰূপা দেবীয়ে অলপ পলমকৈ পঢ়াশুনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। বিছনাত পৰি থকা অৱস্থাত জ্যেষ্ঠ ভগ্নী সুৰুপা দেৱীয়ে আজৰি সময় অতিবাহিত কৰিবলৈ কাশীদাসী মহাভাৰত আৰু কৃতিবাসী ৰামায়ণ পাঠ কৰিছিল। ঘৰখনৰ নিয়ম অনুসৰি আজৰি সময়ত ককাদেউতাকৰ কাষত বহি প্ৰতিদিনে মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণৰ এটা অধ্যায় শুনিব লাগিছিল। ফলস্বৰূপে অনুৰূপা দেবীয়ে মহাকাব্য দুখন সহজে আয়ত্ত কৰি লয়। এই প্ৰসংগত তেওঁ কৈছিল, “যদিও সেই সময়ত মই নিৰক্ষৰ আছিলো, কিন্তু মোক অশিক্ষিত বুলি ক'ব নোৱাৰি। কিয়নো মই ৰামায়ণ-মহাভাৰতৰ বেছিভাগ কাহিনী মুখস্থ হৈ গৈছিল। সেই সময়ত মই ৭ বছৰীয়া আছিলো।”
তেওঁৰ বায়েকহঁতে ককাকৰ পৰা সংস্কৃত কাব্য পঢ়ি কবিতা লিখাৰ অভ্যাস কৰিছিল। এনেদৰে ককাক ভূদেৱ মুখোপাধ্যায় আৰু পিতৃ মুকুন্দ মুখোপাধ্যায়ৰ পৃষ্ঠপোষকতাত শৈশৱতে তেৱোঁ শিক্ষিত হৈ উঠে। সৰুৰে পৰাই তেওঁৰ শিক্ষাগ্ৰহণৰ প্ৰতি বিশেষ আকৰ্ষণ আছিল। বঙালীৰ উপৰি সংস্কৃত আৰু হিন্দী ভাষাতো যথেষ্ট ব্যুৎপত্তি অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ বিভিন্ন পশ্চিমীয়া পণ্ডিতৰ বহু কিতাপ পঢ়িছিল আৰু তেনেকৈয়ে পশ্চিমীয়া বিজ্ঞান আৰু দৰ্শনৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল।
সাহিত্যকৰ্ম
ঊনবিংশ শতিকাৰ মাজভাগলৈকে বেছিভাগ ভাৰতীয় মহিলা শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত আছিল আৰু তেওঁলোকক কেৱল ঘৰুৱা কামৰ মাজত আবদ্ধ কৰি ৰখা হৈছিল। তেওঁলোকে শিক্ষিত হোৱা বা শিক্ষাৰ প্ৰাথমিক স্তৰ অতিক্ৰম কৰাটো সামাজিক ‘অপৰাধ’ হিচাপে বিবেচনা কৰা হৈছিল। তেওঁলোকৰ সম-অধিকাৰ একেবাৰেই নাছিল। গুৰুতৰ লিংগ বৈষম্যৰ প্ৰেক্ষাপটত দেৱীয়ে শিকলি চিঙি নিজকে সেই সময়ৰ এগৰাকী বিশিষ্ট বঙালী ঔপন্যাসিক, লেখক আৰু কবি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
শৈশৱত এবাৰ বায়েক সুৰুপা দেৱীয়ে ৰঙীন কাগজত কবিতাৰে চিঠি পঠিয়াইছিল। সেই চিঠি পঢ়ি অনুৰূপা দেৱী বিভ্ৰান্ত হৈ পৰে, কেনেকৈ উত্তৰ দিব লাগে। ককাকৰ পৰামৰ্শ বিচৰাত ভূদেৱ বাবুৱে তেওঁকো উত্তৰটো কবিতাৰ ৰূপতে দিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে। তেতিয়া তেওঁ এনেকৈ উত্তৰ দিয়ে:
উল্লেখযোগ্য কৰ্মৰাজি
• তিলককুঠি (১৯০৬)
• বাকদত্তা (১৯১৪)
• জ্যোতিহাৰা (১৯১৫)
• মন্ত্ৰশক্তি (১৯১৫)
• ৰামগড় (১৯১৮)
• পথেৰ সাথী (১৯১৮)
• ৰংগশংখ (১৯১৮)
• মহানিশা (১৯১৯)
• মা (১৯২০)
• বিদ্যাৰত্ন (১৯২০)
• সোণাৰ খনি (১৯২২)
• কুমাৰী ভট্ট (১৯২৩)
• উত্তৰায়ন (১৯২৩)
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
সিংহ
{{Taxobox {{show }}
সিংহ, পেন্থেৰা লিঅ' হৈছে পেন্থেৰা গণৰ অন্তৰ্গত এবিধ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী। ইহঁত ফেলেডি পৰিয়ালৰ পাঁচ প্ৰকাৰৰ বৃহৎ মেকুৰীজাতীয় প্ৰাণীৰ অন্যতম। আফ্ৰিকীয় সিংহ বুলিলে আফ্ৰিকাৰ অৰণ্যত পোৱা কেইবা প্ৰকাৰৰ উপ-প্ৰজাতিক বুজায়। এটা পূৰ্ণবয়স্ক মতা সিংহৰ ওজন প্ৰায় 250 kg পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে, ই বাঘৰ পিছতেই জীৱিত মেকুৰীজাতীয় প্ৰাণীৰ ভিতৰত দ্বিতীয় বৃহত্তম প্ৰাণী। বৰ্তমান আফ্ৰিকাৰ উপ-চাহাৰা অঞ্চল আৰু এচিয়াত (বিলুপ্ত প্ৰায় অৱস্থাত ভাৰতৰ গিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত) বন্য সিংহ পোৱা যায়, বাকী উত্তৰ আফ্ৰিকা আৰু দক্ষিণ পশ্চিম এচিয়াৰ সিংহবোৰ ঐতিহাসিক সময়তেই বিলুপ্ত হৈ গ’ল বুলি কোৱা হয়। প্ৰায় ১০ হেজাৰ বছৰ আগৰ প্লেষ্ট‌'চিন যুগলৈকে সিংহবোৰ মানুহৰ পাছতেই আটাইতকৈ বেচি বিস্তাৰিত ব়হৎ স্তন্যপায়ী স্থলচৰ প্ৰাণী। ইহঁতক আফ্ৰিকাৰ অধিকাংশ অঞ্চল, পশ্চিম ইউৰোপৰ পৰা ভাৰতলৈকে ইউৰেচিয়া আৰু ইউকোনৰ পৰা পেৰু পৰ্যন্ত আমেৰিকাত দেখা পোৱা যায়। সিংহ একপ্ৰকাৰৰ বিপন্ন প্ৰাণী।
অৰণ্যত, মতা সিংহ কেতিয়াবা ১০ৰ পৰা ১৪ বছৰ পৰ্যন্ত জীৱাই থাকে, প্ৰভূত্ব বিস্তাৰৰ বাবে ইহঁতৰ নিজৰ মাজতে হোৱা দন্দবোৰত পোৱা আঘাতে ইহঁতৰ জীৱনকাল হ্ৰাস কৰে। অন্যথা ইহঁত ২০ বছৰ পৰ্যন্ত জীৱাই থাকিব পাৰে। সিংহবোৰ সাধাৰণতে ছাভানা আৰু তৃণভূমিত বাস কৰে, যদিও ইহঁতক জোপোহা আৰু অনণ্য অঞ্চলতো পোৱা যায়। অন্য মেকুৰীজাতীয় জন্তুৰ তুলনাত সিংহবোৰ যথেষ্ট সামাজিক। সিংহৰ এটা জুমত সম্বন্ধীয় মাইকী, সিহঁতৰ সন্তান আৰু কেইটামান মতা সিংহ থাকে। মাইকী সিংহবোৰে লগলাগি, ডাঙৰ আকাৰৰ খুৰাষুক্ত স্তন্যপায়ীৰ চিকাৰ কৰে। সিংহবোৰ শীৰ্খস্থানৰ উপভোক্তা, যদিও ইহঁতক অপমাৰ্জক বুলিবও পাৰি। সাধাৰণতে সিংহই মানুহৰ চিকাৰ নকৰে, কিন্তু কেতিয়াবা কিছুমানে কৰে। ইহঁতে প্ৰধানকৈ দিনৰ ভাগত শুৱে, প্ৰাথমিকভাৱে ৰাতি সক্ৰিয় হয় (নিশাচৰ) আৰু কেতিয়াবা সন্ধাও চিকাৰ কৰে।
সিংহৰ উচ্চস্তৰৰ লিংগীয় বৈষমতা আছে, কেশৰৰ দ্বাৰা মতাবোৰক সহজে চিনাক্ত কৰিব পাৰি। মানৱ সংস্কৃতিত সিংহৰ মুখাবয়বৰ ছবিৰ বহুল ব্যৱহাৰ কৰা হয়, ভাস্কৰ্য, চিত্ৰকলা, ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা আৰু চলচিত্ৰ তথা সাহিত্য ক্ষেত্ৰতো ব্যৱহৃত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী শ্ৰেণী:মাংসভোজী
ৰেখা
সংজ্ঞা: বিন্দুৰ গতিপথকে (locus) ৰেখা বোলে। বিন্দুৱে দিশ নসলোৱাকৈ পোনে পোনে গতি কৰিলে সৰল ৰেখা আৰু বক্ৰপথত গতি কৰিলে বক্ৰৰেখাৰ সৃষ্টি হয়। একোডাল ৰেখা অসংখ্য বিন্দুৰ সমষ্টি। ৰেখাৰ সহায়ত বিভিন্ন ধৰণৰ জ্যামিতিক আকাৰৰ পৰিসীমা তৈয়াৰ কৰা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে সৰলৰেখাৰ সহায়ত ত্ৰিভুজ, চতুৰ্ভূজ, আয়তক্ষেত্ৰ, ৰম্বাছ, সামান্তৰিক, পঞ্চভূজ ইত্যাদি তৈয়াৰ কৰা হয়। আনহাতে বক্ৰৰেখাৰ সহায়ত বৃত্ত, উপবৃত্ত, অধিবৃত্ত ইত্যাদি তৈয়াৰ কৰা হয়। ইঞ্জিনিয়াৰিং বা পদাৰ্থবিজ্ঞান প্ৰভৃতি বিষয়ত গণনাকাৰ্য্যত ৰেখাৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম।
চিত্ৰকলাটো ৰেখাৰ ব্যৱহাৰ উল্লেখযোগ্য। বিভিন্ন ধৰণৰ ৰেখাৰ ৰূপকৰ সহায়ত শিল্পীসকলে তেওঁলোকৰ বিভিন্ন ৰেখাচিত্ৰ অংকন কৰে।
.ৰেখাখণ্ড॰
right|thumb|250x250px|এডাল বন্ধ ৰেখাখণ্ডৰ জ্যামিত্যিক সংজ্ঞা: A বা তাৰ সোঁফালৰ বিন্দুবোৰৰ সৈতে B বা তাৰ বাঁওফালৰ বিন্দুবোৰেৰে গঠিত অংশ thumb|ঐতিহাসিক চিত্ৰ – এডাৰ ৰেখা খণ্ড আঁকা (১৬৯৯) ৰেখাখণ্ড হৈছে এডাল ৰেখাৰ এটা খণ্ড বা অংশ। ৰেখা এডালত থকা যিকোনো দুটা বিন্দুৰ মাজৰ দূৰত্বকেই ৰেখা খণ্ড বুলিব পাৰি। অৰ্থাৎ ৰেখাখণ্ড এডাল দুটা প্ৰান্ত বিন্দুত সীমিত হৈ থাকে। সেয়ে ৰেখা খণ্ড এডালৰ দৈঘ্যৰ মাপ নিৰ্ণয় সম্ভৱ। উদাহৰণ স্বৰূপে ত্ৰিভুজ, বৰ্গ, আয়ত আদিৰ বাহুবোৰ একো একোডাল ৰেখাখণ্ড। আকৌ এটা বৃত্তৰ ক্ষেত্ৰত বৃত্তৰ ব্যাস, ব্যাসাৰ্ধ, জ্যা আদিবোৰ হৈছে একো একোডাল ৰেখাখণ্ড।
ৰশ্মি
ৰশ্মি হৈছে এডাল ৰেখাৰ এটা অংশ। ৰশ্মিৰ এটা প্ৰান্ত বিন্দু থাকে আৰু ইয়াৰ আনটো মূৰ অসীমলৈ বিস্তৃত। ৰেখাৰ দৰে ৰশ্মিৰ মান নিৰ্ণয় সম্ভৱ নহয়। এডাল ৰেখাৰ যিকোনো এটা বিন্দুৰ পৰা আৰম্ভ হৈ দুয়ো মূৰে দুডাল বিপৰীতমুখী ৰশ্মিয়ে গতি কৰে। center|500x500px|ৰশ্মি
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জ্যামিতি
মাইবং
ভৌগোলিক বিৱৰণ
মাইবং ভৌগোলিকভাৱে 25.3°N, 93.17°Wত অৱস্থিত৷ এই অঞ্চলৰ সাগৰৰ পৰা গড় উচ্চতা ৩৫৫ মিটাৰ (১১৬৪ ফুট)৷
মাইবং চহৰখন মাহুৰ নৈৰ পাৰত এটা পৰ্বতীয়া অঞ্চলত অৱস্থিত৷ এই টাউনখন প্ৰায় দহ বৰ্গ কিলোমিটাৰ জুৰি বিস্তৃত হৈ আছে৷
আন্ত:গাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, মাইবঙৰ মুঠ জনসংখ্যা ৭৭৩৮ জন৷ মাইবঙৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭২% ৷ ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ পৃথকভাৱে গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ হ'ল ৪৩% আৰু ১৯% ৷
শিক্ষা
মাইবঙত ভালসংখ্যক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আছে৷ ইয়াৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল-
বিদ্যালয়- মহাবিদ্যালয়-
গাহৰি
পোহনীয়া গাহৰি, হৈছে এবিধ ডাঙৰ, খুৰা যুক্ত প্ৰাণী; ইহঁতক এটা নিৰ্দিষ্ট প্ৰজাতি অথবা বনগাহৰিৰ উপ-প্ৰজাতি বুল্ গণ্য কৰা হয়। ইহঁতৰ মূৰ আৰু দেহৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ০.৯ৰ পৰা ১.৮ মিটাৰ (৩৫ৰ পৰা ৭১ ইঞ্চি) পৰ্যন্ত হয়, আৰু পূৰ্ণ বয়স্কৰ ওজন ৫০ৰ পৰা ৩৫০ কিলগ্ৰাম (১১০ৰ পৰা ৭৭০ পাউণ্ড) পৰ্যন্ত হয়। খুৰা যুক্ত প্ৰাণীবোৰ সাধাৰণতে তৃণভোজী হয় যদিয়ো ইহঁত ইহঁতৰ বন্য প্ৰজাতিৰ দৰেই সৰ্বভোজী।
পোহনীয়া গাহৰিবোৰ, সাধাৰণতে মাংসৰ বাবে পালন কৰা হয়। ইহঁতৰ হাড়, চাল আৰু নোমবোৰো ব্যৱসায়িক উৎপাদ হিচাপে ব্যৱহৃত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
প্ৰাগঐতিহাসিক অসম
প্ৰাগঐতিহাসিক অসমৰ লিখিত ইতিহাস পুৰাণ, তন্ত্ৰ শাস্ত্ৰ আদিতে সীমিত। প্ৰাচীন কালত অসমক প্ৰাগজ্যোতিষ নামেৰে জনা গৈছিল। মহীৰঙ্গ (সম্ভৱতঃ ময়ৰঙ্গ) দানৱ নামৰ এজন অনাৰ্য ৰজাই প্ৰাগজ্যোতিষত ৰাজত্ব কৰাৰ উল্লেখ পোৱা যায়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত একে বংশৰে হটকাসুৰ, সম্বৰাসুৰ আৰু ৰত্নাসুৰ নামৰ তিনিজন ৰজা ৰাজপাটত উঠিছিল। তেওঁলোকৰ পিছত কিৰাত ৰজা ঘটক বা ঘটকাসুৰ প্ৰাগজ্যোতিষৰ ৰাজসিংহাসনত বহে। নৰকাসুৰে ঘটকক যুদ্ধত পৰাজিত কৰি নিজে ৰজা হয়।
শ্ৰীকৃষ্ণৰ হাতত নৰকাসুৰৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ ভগদত্ত প্ৰাগজ্যোতিষৰ ৰজা হয়। কালিকা পুৰাণ, ভাগৱত পুৰাণ, বিষ্ণু পুৰাণ আৰু মহাভাৰতৰ কেইবাঠাইতো ভগদত্তৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমৰ উল্লেখ আছে। তেওঁ কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত (অনুমানিক ৯৫০ খ্ৰী:পূ:) বহতো হাতীৰে সৈতে এদল কিৰাত আৰু চীনা সৈন্য লৈ কৌৰৱৰ ফলীয়া হৈ যুঁজ কৰিছিল। ভগদত্তৰ পিছত পুতেক (কিছুসংখ্যকৰ মতে ভায়েক) বজ্ৰদত্ত প্ৰাগজ্যোতিষৰ ৰজা হয়।
কৌটিল্যয়ো (খ্ৰী:পূ: চতুৰ্থ-তৃতীয় শতিকা) প্ৰাগজ্যোতিষ ৰাজ্যৰ কেইবাখনো ঠাইৰ নাম উল্লেখ কৰিছে।
প্ৰাচীন কালত প্ৰাগজ্যোতিষ ৰাজ্যৰ বাহিৰেও অসমত ডবকা (নগাঁও), কদলি (নগাঁও), মণিপুৰ, হিড়িম্বা আৰু ত্ৰিপুৰা নামৰ কেইখনমান ৰাজ্য থকাৰ কথা পোৱা যায়৷ পুৰণি অসমত ৰাজত্ব কৰা অন্যান্য ৰজাৰ ভিতৰত কুণ্ডিল্য বা বিদৰ্ভ ৰাজ্যৰ ৰজা ভীষ্মক, শোণিতপুৰৰ বাণৰজা, নৰশংকৰ বা নাগাক্ষ ৰজা, দেৱেশ্বৰ অন্যতম৷
কিংবদন্তি মতে শিৱভক্ত বাণৰজাৰ জীয়ৰি ঊষাৰ সৈতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ নাতি অনিৰুদ্ধৰ প্ৰণয়ৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিছিল আৰু তেওঁলোক গোপনে গন্ধৰ্ব প্ৰথামতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। বাণৰজাই এই কথা গম পাই অনিৰুদ্ধক বন্দী কৰি ৰাখে আৰু সেয়ে শ্ৰীকৃষ্ণ সসৈন্যে শোণিতপুৰ পায়হি। ইফালে শিৱয়ো তেওঁৰ ভক্তক ৰক্ষা কৰিবলৈ সেনাবাহিনী লৈ শোণিতপুৰত উপস্থিত হয়হি। ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিত শিৱ আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ মাজত তুমুল ৰণ লাগে। ইয়েই বিখ্যাত হৰি-হৰৰ যুদ্ধ।
অন্য এক কিংবদন্তি মতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ মহিষী ৰুক্মিণী শদিয়াৰ ওচৰৰ কুণ্ডিল ৰজাৰ জীয়ৰি আছিল। ই প্ৰমাণ কৰে যে সেই সময়ৰ অসমৰ সৈতে ভাৰতৰ আন প্ৰান্তৰ বৈবাহিক সম্বন্ধ পৰ্যন্ত চলিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (ভাৰত)
৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (National Highway 37, চমুকৈ NH 37) এটা ভাৰতৰ অন্তৰ্গত ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ যিটোৱে অসম ৰাজ্যৰ বহুকেইখন জিলাৰ মাজেৰে অতিক্ৰম কৰিছে। পথটোৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য হৈছে ৬৮০ কিলোমিটাৰ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথসমূহ
ৰীতা দেৱী
ৰীতা দেৱী বৰ্মা (Reeta Devi Varma, জন্ম: ১১ অক্টোবৰ ১৯৪২) এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী তথা দিল্লীৰ বেচৰকাৰী সংগঠন 'ইলা ন্যাস'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। সমাজলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০১২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
জীৱনী
১৯৪২ চনৰ ১১ অক্টোবৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত অসম প্ৰদেশৰ ধনী জমিদাৰী পৰিয়ালত ৰীতা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ ধীৰেন্দ্ৰ ৰায় চৌধুৰী এগৰাকী বিখ্যাত চাহৰ দালাল আছিল। তেওঁৰ মাতৃ কমলা এগৰাকী ডক্টৰেট ডিগ্ৰী প্ৰাপ্ত আৰু কটন কলেজৰ উদ্ভিদবিজ্ঞান বিভাগৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা অধ্যাপক আছিল।
স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা পিছত ৰীতা দেৱীয়ে পিতৃৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে ব্ৰিটিছ এয়াৰৱেছত এয়াৰ হোষ্টেজ হিচাপে যোগদান কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ এয়াৰ ইণ্ডিয়াত যোগদান কৰিছিল। ১৯৬৪ চনত ত্ৰিপুৰা ৰাজপৰিয়ালৰ মানৱেন্দ্ৰ কিশোৰ দেৱ বৰ্মণৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। মানৱেন্দ্ৰ কিশোৰ দেৱ বৰ্মণ জয়পুৰৰ মহাৰাণী ৰাজমাতা গায়ত্ৰী দেৱীৰ ভতিজা আছিল।
তেওঁ ঘোঁৰা দৌৰ বৰ ভাল পাইছিল আৰু কলকাতা ৰেছ কোৰ্টত অনুষ্ঠিত শুক্ৰবাৰৰ ঘোঁৰা দৌৰত নিয়মীয়াকৈ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ঘোঁৰা দৌৰত বিজয়ী হোৱাৰ পিছত ধনৰ একাংশ মাদাৰ টেৰেছাৰ মিছনেৰীছ অফ চেৰিটিত দান কৰিছিল। তেওঁ এক ব্যস্ত ৰাজহুৱা জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল। তেওঁ ডেভিড বেইলী আৰু এন্থনী স্নোডনৰ দৰে প্ৰখ্যাত ফটোগ্ৰাফাৰৰ প্ৰতিকৃতিৰ বিষয় আছিল। ১৯৭১ চনত সত্যজিৎ ৰায়ৰ ছবি 'সীমাবদ্ধ'ত তেওঁ বিশেষ ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰিছিল।
তেওঁৰ স্বামী মানৱেন্দ্ৰ কিশোৰ দেৱ বৰ্মণৰ মৃত্যু হয়। তেওঁলোকৰ কোনো সন্তান নাছিল। তাৰপিছত তেওঁ দিল্লী আৰু ইয়াৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলত বাস কৰিবলৈ লয় আৰু ইলা ন্যাসৰ মুৰব্বী হিচাপে কাম-কাজ অব্যাহত ৰাখে।
ইলা ন্যাস আৰু সমাজসেৱা
ৰীতা দেৱী ষোল্ল বছৰ বয়সৰ পৰায়ে মাদাৰ টেৰেছাৰ সৈতে জড়িত আছিল আৰু তেওঁ ৰীতা দেৱীক সামাজিক জীৱনত অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। ১৯৭১ চনৰ বাংলাদেশ মুক্তিযুদ্ধৰ পিছত ৰীতা দেৱীয়ে শৰণাৰ্থী শিবিৰৰ পৰিদৰ্শন কৰিছিল আৰু ভুক্তভোগীসকলৰ যত্ন ল'বলৈ শিবিৰৰ ভিতৰত বাস কৰে। কলকাতাত দুখীয়া-নিছলা, ৰুগীয়া, শয্যাশায়ী মানুহৰ বাবে মাদাৰ টেৰেছায়ে স্থাপন কৰা 'নিৰ্মল হৃদয়'ত প্ৰায়ে গৈছিল। ইয়াত তেওঁ মজিয়া পৰিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু আৰ্তসকলৰ কাষত থিয় দিছিল।
তেওঁৰ সামাজিক কাৰ্যকলাপ সমূহ সুচাৰুৰূপে পালন কৰিবলৈ ৰীতা দেৱীয়ে ১৯৯৪ চনৰ ২৬ অক্টোবৰ তাৰিখে তেওঁৰ শাহু ইলা দেৱীৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা এক বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠান 'ইলা ন্যাস' প্ৰতিষ্ঠা কৰে। পৰৱৰ্তী বছৰত তেওঁ গুৱাহাটীত চিকিৎসক আৰু পেৰামেডিকেল কৰ্মচাৰীৰ সৈতে প্ৰথম এম্বুলেন্স সেৱা আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯৯৬ চনত তেওঁ মিছনেৰীজ অৱ চেৰিটিৰ বাবে চিকিৎসালয় স্থাপনত সহায় কৰিছিল। এবছৰ পিছত তেওঁ ১৯৯৭ চনত [এইডছত পীড়িতসকলৰ বাবে অসমৰ জনজাতীয় গাঁৱত আন এটা চিকিৎসালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
ইলা ন্যাসে এলটনজন এইডছ ফাউণ্ডেচনৰ সহযোগত ২০০৭ চনত দ্বিতীয় দিল্লী ভিত্তিক ইউনিট আৰম্ভ কৰে। তাৰপিছত ২০১২ চনত তৃতীয় ইউনিট আৰম্ভ কৰিছিল। ইলা ন্যাসৰ ম'বাইল ক্লিনিক নেটৱৰ্কত ১২ গৰাকী চিকিৎসক, ৪ গৰাকী ফাৰ্মাচিষ্ট, ৬ গৰাকী স্ক্ৰীণাৰ, ৩ গৰাকী চালক আৰু ২ গৰাকী প্ৰশাসনিক কৰ্মী আছে। এই ম'বাইল ইউনিটবোৰে দিল্লীৰ বিভিন্ন স্থানত সপ্তাহত ছয় দিনে চিকিৎসা সেৱা প্ৰদান কৰে আৰু ৰোগ নিৰ্ণয়, পৰীক্ষা, চিকিৎসা আৰু ঔষধ বিনামূলীয়াকৈ প্ৰদান কৰে। ইলা ন্যাসৰ মুখ্য কাৰ্যালয় দিল্লীৰ সুজান সিং পাৰ্কত অৱস্থিত। ন্যাসে দান-দক্ষিণা আৰু দাতব্য অনুষ্ঠানৰ সহায়ত প্ৰয়োজনীয় পুঁজি গঠন কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
প্ৰদীপ শইকীয়া
প্ৰদীপ শইকীয়া (Pradip Saikia) অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ, প্ৰসিদ্ধ অনুবাদক, ঔপন্যাসিক। ২০১৬ বৰ্ষত কৈলাস নাথ শৰ্মা সোঁৱৰণী অখিল ভাৰতীয় সাহিত্য পৰিষদ, অসমৰ সাহিত্য বঁটাপ্ৰাপক।
জন্ম
১৯৩৬ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰত প্ৰদীপ শইকীয়াৰ যোৰহাট জিলাৰ টীয়কত জন্ম হয়। পিতৃ প্ৰয়াত উমেশ শইকীয়া আৰু মাতৃ জানকী প্ৰিয়া শইকীয়া।
শিক্ষা
ডুমডুমা এম ই স্কুল, টীয়ক হাইস্কুল, শিৱসাগৰ জিলাৰ আমগুৰি হাইস্কুলত পঢ়ি কটন কলেজৰ পৰা স্নাতক আৰু বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত সুখ্যাতিৰে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
শৈক্ষিক কৰ্মজীৱন
শিক্ষা সাং কৰি শইকীয়াই ১৯৫৬-৫৭ৰ ভিতৰত কেইদিনমান টীয়ক হাইস্কুলত, ১৯৫৯ চনত আমগুৰি উচচ মাধ্যমিকত শিক্ষকতা, ১৯৫৯-১৯৬৫ লৈকে শিৱসাগৰ কলেজত ইংৰাজী বিষয়ৰ অধ্যাপক, ১৯৬৫ চনৰ ২৫ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা নগাঁৱৰ ধিং কলেজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষৰূপে দুই দশকৰো অধিক কাল কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি ১৯৮৬ৰপৰা ১৯৯৬ চনলৈকে এটা দশকৰো অধিক কাল নগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে সেৱা আগ বঢ়াই অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। লগতে তেওঁ নগাঁৱৰ অসমীয়া মাধ্যমৰ ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় নবৰুপ জাতীয় বিদ্যাপীঠৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি আছিল ওৰেটো জীৱন অসমৰ শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰৰ সমান্তৰালকৈ সাহিত্য আৰু সামাজিক দিশত নিষ্ঠা আৰু দায়িত্ববোধৰ পৰিচয় দাঙি ধৰা শইকীয়া অসম আন্দোলনৰ লগতো জড়িত আছিল।
সাহিত্য ৰাজি
প্ৰদীপ শইকীয়া অসমীয়া, ইংৰাজীৰ লগতে সংস্কৃত ভাষাৰো বিদগ্ধ পণ্ডিত আছিল। অসম সাহিত্য সভাৰ বিশ্বকোষ গ্ৰন্থৰ ইতিহাস সম্পৰ্কীয় সপ্তম খণ্ডৰ সম্পাদক কথা সাহিত্যিকগৰাকীয়ে এগৰাকী চিন্তাশীল প্ৰবন্ধকাৰ হিচাপে অসমীয়া আৰু ইংৰাজী ভাষাত অনেক গ্ৰন্থ অনুবাদ কৰিও প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্য সাহিত্যৰ সোৱাদ জনতাৰ হূদয়লৈ বোৱাই এক জাতীয় দায়িত্ব পালন কৰি গৈছে। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থসমূহ হ’ল : ‘ওমৰ খায়াম’, ‘মন্দিৰত জুই’, ‘বিশ্বযুদ্ধৰ অগ্নিপথ’, ‘প্ৰতিশ্ৰুতি’, ‘মাটিৰ মৰম’, সোণৰ আখৈ’, ‘জীৱন নদীৰ বালিচন্দা’, ‘সুকন্যা’ আদি। তদুপৰি ‘কথা মহাভাৰত, ‘কথা ৰামায়ণ’ (অনূদিত গ্ৰন্থ), ‘এ জয় ৰঘুৰ নন্দন’ গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে ভাৰতীয় সাহিত্য-সংস্কৃতি-সভ্যতাৰ চিৰন্তন ৰূপক অসমীয়া ভাষাত পুনৰ তুলি ধৰি ভাৰতীয় ঐতিহ্যৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল মনোভাব প্ৰকাশ কৰাই নহয়, মানুহৰ সু-শৃংখল, শান্তিপূৰ্ণ জীৱন-যাপনত ইয়াৰ প্ৰভাৱশীল ৰূপক মানুহৰ অন্তৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰি থৈ গৈছে। জাতীয়তাবাদী চিন্তা-ধাৰাৰে উদ্বুদ্ধ সাহিত্যিকগৰাকীয়ে ১৯৯৭-৯৮ চনত নগাঁৱৰ পৰা প্ৰকাশিত ‘সাপ্তাহিক জাগৰণ’ কাকতত কাৰ্যবাহী সম্পাদক হিচাপে কিছুদিন সাংবাদিকতাৰ লগতো জড়িত আছিল।
সামাজিক জীৱন
অসম কলেজ অধ্যক্ষ পৰিষদৰ সভাপতি, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ একাডেমি কাউন্সিলৰ সদস্য, অসম উচচ মাধ্যমিক পৰিষদৰ সদস্য, অসম সাহিত্য সভাৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যনিৰ্বাহক, শ্ৰীমন্ত শংকৰ মিছন আদিৰ কাৰ্যনিৰ্বাহক সদস্যৰূপে থাকি বিদ্যায়তনিক, ভাষা-সাহিত্য, সমাজসেৱাৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত প্ৰত্যক্ষভাৱে অৰিহণা যোগাইছিল। ইয়াৰোপৰি তেওঁ সংস্কৃত বিকাশ মঞ্চৰ দীৰ্ঘদিন ধৰি সভাপতি পদত অধিষ্ঠিত হোৱাৰ উপৰি নগাঁও জিলাৰ আগশাৰীৰ শিক্ষানুষ্ঠান নৱৰূপ জাতীয় বিদ্যাপীঠৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ পৰা আমৃত্যু সভাপতি, কলংপাৰ বিদ্যাপীঠৰ শৈক্ষিক পৰিষদৰ সভাপতি তথা জেষ্ঠ নাগৰিক সন্মিলনৰো সভাপতিৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
ঘোঁৰা
ঘোঁৰা হৈছে এক প্ৰকাৰৰ তৃণভোজী প্ৰাণী। প্ৰায় ৪৫ৰ পৰা ৫৫ নিযুত বছৰ আগতেই ঘোঁৰাৰ বিৱৰ্তন আজিৰ ৰূপ পাইছে বুলি বিজ্ঞানীসকলে কয়। প্ৰায় ৪০০০ খ্ৰীষ্ট পূৰ্ৱতেই মানুহে ঘোঁৰাক পোহনীয়া কৰিছিল। উপ-প্ৰজাতি caballusৰ অন্তৰগত সদস্যবোৰ পোহনীয়া, যদিও কিছুমান পোহনীয়া ঘোঁৰা অৰণ্যত feral horse হিচাপে বাস কৰে। এই ঘোঁৰাবোৰ প্ৰকৃততে বন্য ঘোঁৰা নহয়, কিয়নো বন্য ঘোঁৰাক কেতিয়াও পোহনীয়া কৰিব নোৱাৰি। বৰ্তমানে জীৱিত একমাত্ৰ বন্য ঘোঁৰাৰ উপ-প্ৰজাতিটো হৈছে, বিপন্ন Przewalski's horse।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
লোকস্মৃতি
লোকস্মৃতি (Folk Memory)ক লোককথা বা জনবিশ্বাস বুলিও কোৱা হয়। লোককথাৰ দ্বাৰা প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ মৌখিকভাৱে বিয়পি পৰা অতীতৰ পৰিঘটনাক বুজোৱা হয়। স্মৃতিবোৰে বৰ্ণনা কৰা পৰিঘটনাবোৰ হয়তো শ শ, হাজাৰ হাজাৰ বা আনকি লাখ লাখ বছৰৰ আগৰ আৰু প্ৰায়ে ইয়াৰ স্থানীয় তাৎপৰ্য থাকে। লোকস্মৃতিয়ে স্থানীয় পৰিৱেশৰ ভৌতিক বৈশিষ্ট্যৰ ব্যাখ্যা দিব পাৰে, সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ কাৰণ জনাব পাৰে বা স্থানীয় স্থানৰ নামৰ ব্যুৎপত্তি ক'ব পাৰে।
ঘটনা
১) ১৬০৬ চনত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ উপকূল দেখা প্ৰথম ইউৰোপীয় উইলেম জান্সজুনে কেপ ইয়ৰ্কত অৱতৰণ কৰে।
২) ১৭০০ চনৰ কেস্কেডিয়া ভূমিকম্পৰ বিষয়ে আমেৰিকাৰ থলুৱা আৰু প্ৰথম জাতিৰ গোটত পোৱা জনবিশ্বাস।
৩) টেল ডেন ষ্টেলে (প্ৰায় ৮৭০-৭৫০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)ত "ডেভিদৰ ঘৰ" বুলি অনুবাদ কৰা এটা শিলালিপি আছে, যিটোৱে কিছুমানে ৰজা ডেভিদ (প্ৰায় ১০১০-৯৭০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)ক বুজায় বুলি বিশ্বাস কৰে।
৬) মাউণ্ট মাজামাৰ বিস্ফোৰণ সম্পৰ্কীয় ক্লামাথ ভাৰতীয় জনবিশ্বাস (প্ৰায় ৫৭০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)
প্ৰজাতি
১) গ্ৰেট ব্ৰিটেইনত পহু আৰু বিভাৰৰ অতীতৰ কম্পাঙ্ক আৰু বিস্তাৰৰ পুনৰ্গঠনৰ বাবে ঠাইৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে, য’ত এনে প্ৰজাতি এতিয়া নাই।
২) ভালেসংখ্যক থলুৱা আমেৰিকাৰ জনগোষ্ঠীৰ জনশ্ৰুতি কিছুমানে উলি মেমথৰ ইংগিত দিয়ে বুলি ব্যাখ্যা কৰিছে।    এটা উদাহৰণ উত্তৰ ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ কাস্কা জনগোষ্ঠীৰ। ১৯১৭ চনত এজন নৃতাত্ত্বিকে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা লিপিবদ্ধ কৰিছিল এইদৰে: “বহুদিনৰ আগতে দেশখনত এটা অতি বৃহৎ ধৰণৰ প্ৰাণী ঘূৰি ফুৰিছিল। বগা মানুহৰ হাতীৰ ছবিৰ লগত ইয়াৰ কিছু মিল আছিল। ইয়াৰ আকাৰ বিশাল, গঠন হাতীৰ দৰে, দঁতীয়া আৰু লোমশ আছিল। এই জীৱ-জন্তুবোৰ ইমান বেছি দিনৰ পুৰণি নহয়। সাধাৰণতে ইহঁতক এককভাৱে দেখা গৈছিল বুলি কোৱা হয়। কিন্তু এতিয়া কেইবাটাও প্ৰজন্মৰ পৰা ইহঁতক দেখা হোৱা নাই। ভাৰতীয়সকলে মাজে মাজে ইহঁতৰ হাড়ৰ দেখা পায়। কথকজনে কৈছিল যে তেওঁ আৰু আন কিছুমান কেইবছৰমান আগতে, Shoulder-bladeত উঠি আহিছিল...যিখন আছিল টেবলৰ সমান বহল (প্ৰায় তিনি ফুট)।” অৱশ্যে বৰ্ণিত এই কাহিনীটোত থক প্ৰাণীটো চিকাৰী আৰু মাংসভোজী আছিল, যাৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে প্ৰব’চাইডিয়ানৰ স্মৃতিশক্তি ভালুক আৰু চেবাৰটুথৰ দৰে অন্যান্য মেগাফ’নাৰ স্মৃতিৰ সৈতে একাকাৰ হৈ পৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোককথা
শল্য−মুখা
শল্য−মুখা বা ছাৰ্জিকেল মাস্ক হৈছে চিকিৎসা সম্পৰ্কীয় কাৰ্যত ব্যৱহাৰ কৰিবৰ বাবে স্বাস্থ্য কৰ্মীসকলৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা বিশেষ ধৰণৰ মুখা।  ইয়াক মুখ−আৱৰণ (Face mask) বুলিও কোৱা হয়। এই মাস্ক পিন্ধোতাজনৰ নাক আৰু মুখৰ পৰা ওলোৱা শ্বসন কণিকা আৰু থু−খেকাৰ টোপালত থকা বেক্টেৰিয়াৰ পৰা ৰোগী নাইবা চিকিৎসা কৰ্মীৰ সংক্ৰমণ ৰোধ কৰিবলৈ নিৰ্মাণ কৰা হয়।   বায়ুৰ ক্ষুদ্ৰ বেক্টেৰিয়া বা ভাইৰাছক শ্বাস−প্ৰশ্বাসৰ জৰিয়তে প্ৰৱেশ কৰাত বাধা দিব পৰাকৈ এই মুখাবোৰ সক্ষম নহয়। অবশ্যে N95 বা FFP ৰ দৰে মুখাই ইণফ্লুৱেঞ্জাৰ দৰে ৰোগৰ বীজাণুক বাধা দিব পাৰে; আনহাতে পিছৰবিধ মুখাৱৰণ নিৰ্মাণ কৰা পদাৰ্থ, গঠন আৰু কঠিন ৰোধকৰ বাবে পৰীক্ষাগাৰৰ প্ৰয়োগসমূহত ব্যৱহাৰৰ বাবে অধিক কাৰ্যকৰী।
সুৰক্ষা আৰু গুণগত দিশ অনুসৰি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ শল্য−মুখা পোৱা যায়। যদিও এই মুখাৰ নাম শল্য−মুখা, তথাপি সকলো শল্য−মুখা শল্য চিকিৎসা সময়ত পিন্ধাৰ বাবে উপযোগী নহয়। এনে মাস্কত ছাৰ্জিকেল, আইছ'লেচন, ডেণ্টেল, বা মেডিকেল আদি লেবেল লগোৱা থাকিবও পাৰে। চীনত চিকিৎসা মুখা (অ-শল্য) আৰু শল্য-মুখাৰ মাজত পাৰ্থক্য থকা দেখা যায়।
শল্য−মুখাসমূহ মেল্ট ব্লৌয়িং পদ্ধতিত ঊণ-বিহীন কাপোৰৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। প্ৰায় ১৯৬০ চনৰ পৰা এনে মাস্কৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ হৈছিল উন্নত দেশ বিলাকক বৃহৎ পৰিমাণত কাপোৰৰ মাস্কৰ সলনি ব্যৱহাৰ হৈছিল। ২০১৯ − ২০২০ চনৰ ক'ৰ'ণা ভাইৰাছৰ বিশ্বমাৰীৰ সময়ত শল্য-মুখাৰ ব্যৱহাৰ এটা বিতৰ্কৰ বিষয় হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল, কিয়নো এই সময়ত এনে মাস্কৰ খুব অভাব ঘটিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞান
দিছপুৰ
দিছপুৰ ,(Dispur) অসমৰ কামৰূপ মহানগৰ জিলাত অৱস্থিত বৃহত্তৰ গুৱাহাটী মহানগৰৰ অন্তৰ্গত এটা নগৰাঞ্চল। ১৯৭৩ চনৰ পৰাই এই অঞ্চলটো অসমৰ ৰাজধানী হিচাপে পৰিগণিত হৈ আহিছে। অসম সচিবালয় আৰু অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰকাৰী কাৰ্য্যালয়সমূহ এই অঞ্চলত অৱস্থিত।
ইতিহাস
মেঘালয় গঠন হোৱাৰ পিছত ১৯৭৩ চনত অসমৰ ৰাজধানী শ্বিলঙৰ পৰা দিছপুৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়।
যাতায়ত ব্যৱস্থা
অসম ট্ৰাংক ৰোড আৰু জি এছ ৰোড দিছপুৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে।
শিক্ষা
দিছপুৰত ভালসংখ্যক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আছে। ইয়াৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল-
দিছপুৰ মহাবিদ্যালয় ১৯৭৮ চনত স্থাপিত কৰা হয় আনহাতে দিছপুৰ আইন মহাবিদ্যালয় ১৯৯৩ চনত প্ৰতিষ্ঠা হয়।
খেৰসূতী
খেৰসূতী বা খেৰশুতী আই (Khersuti Aai) শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ আইতাক আছিল। শংকৰদেৱৰ মাতৃ কম বয়সতে ঢুকোৱাত তেওঁক ডাঙৰ-দীঘল কৰাত খেৰশুতীৰ যথেষ্ট অৱদান আছিল৷
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
খেৰশুতীৰ পিতৃৰ নাম আছিল ৰাম চৌধাৰী আৰু মাতৃৰ নাম আছিল জয়ন্তী৷ জয়ন্তীয়ে প্ৰসৱ কালত শোৱা পাটী এৰি খেৰৰ শয্যা কৰি শুই তাতে প্ৰসৱ কৰিছিল বাবে জন্ম পোৱা কন্যা সন্তানটিৰ নাম ৰাখিছিল খেৰশুতী বা কোনো কোনোৰ মতে খেৰসূতী৷ ৰাজধৰৰ আন তিনিটি পুত্ৰ জয়ন্তা, মাধৱ আৰু হলায়ুধলৈ খেৰশুতীৰ তিনিগৰাকী ভগ্নী বিয়া কৰোৱা হয়৷ অসমৰ বাৰভূঞা পৰিয়ালৰ “ৰাজধৰ’’ৰ পুত্ৰ আছিল সূৰ্যবৰ৷ নিঃসন্তান ৰাজধৰে সূৰ্যক আৰাধনা কৰি পুত্ৰলাভ কৰিছিল বাবে সেই পুত্ৰৰ নাম সূৰ্যবৰ ৰাখিছিল৷ যৌৱন কাল পোৱাত সূৰ্যবৰৰ খেৰশুতীৰ সৈতে বিয়া হয়৷ সূৰ্যবৰৰ সৈতে বিবাহ হোৱাৰ বহুদিন পাছলৈ খেৰশুতীৰো কোনো সন্তান নোহোৱাত অনেক দান-দক্ষিণা কৰাৰ অন্তত আহিন মাহৰ এদিন যোৱাত শুক্লা দশমীত শুক্ৰবাৰে কুসুম্বৰৰ জন্ম হয়৷ কুসুম্বৰ যৌৱনপ্ৰাপ্ত হোৱাত অনিৰুদ্ধ আৰু সৰ্বস্বতীৰ কন্যা সত্যসন্ধাৰ সৈতে বিবাহ হয়৷ বহুদিন সন্তান হীন হৈ থকা দেখি তেওঁ শান্তি অনুষ্যতি নামে আন এগৰাকী কন্যাও বিয়া কৰাইছিল যদিও শিৱক আৰাধনা কৰাৰ পাছত সত্যসন্ধা গৰ্ভৱতী হয় আৰু কাতি মাহৰ সংক্ৰান্তি, বৃহস্পতিবাৰে, পূৰ্ণিমা তিথিত শ্ৰৱণা নক্ষত্ৰত (১৩৭১ শকত) শংকৰদেৰ জন্ম হয়৷ শংকৰদেৱৰ জন্মৰ কিছুকাল পিছতে পিতৃ কুসুম্বৰৰ মৃত্যু হয় আৰু মাক সত্যসন্ধা স্বামীৰ সৈতে সতী হয়৷ কোনো কোনোৰ মতে শংকৰদেৱৰ জন্মৰ পোন্ধৰ দিন পাছত প্ৰসূতা ৰোগত তেওঁৰ মৃত্যু হয়৷
শংকৰদেৱে বাৰ বছৰ বয়সলৈ পঢ়া-শুনা নকৰি উমলি ফুৰা বাবে খেৰশুতীয়ে এদিন কিছু খং আৰু বুজনি দি গুৰু মহেন্দ্ৰ কন্দলিৰ টোলত নাম লগাই দিছিল৷ তাৰপিছতো শংকৰদেৱৰ লৰালিকালৰ পথ-প্ৰদৰ্শকৰূপে খেৰশুতী আইৰ ভূমিকা আছিল৷ তেওঁ সূৰ্য ভূঞাৰ কন্যা সূৰ্যৱতীক শংকৰদেৱলৈ খোজা-বঢ়া কৰি বিয়া কৰাই দিছিল৷ সূৰ্যৱতীৰ মৃত্যুৰ পাছত প্ৰথমবাৰ তীৰ্থ ভ্ৰমণলৈ গৈ উভতি অহালৈ আইতাক খেৰশুতী জীয়াই আছিল আৰু তীৰ্থভ্ৰমণৰ পৰা ৰাতি উভতি অহা শংকৰদেৱৰ মাত শুনি উজুতিত আঁঠুমূৰ ভাঙি “মোৰ বাপু’’ বুলি সাৱটি ধৰিছিলহি৷ তেওঁ শংকৰদেৱক পুনৰবিবাহ কৰোৱাৰ বাবে জোৰ দিছিল যদিও শংকৰদেৱে সেই কথা ৰখা নাছিল৷ ইয়াৰ কিছুবছৰ পাছতে আইতাক খেৰশুতীৰ মৃত্যু হয়৷ পিছত জয়ন্তা, মাধব আৰু পৰিয়ালৰ আন আন সদস্যৰ অনুৰোধত অনিচ্ছাস্বত্বেও বংশ ৰক্ষাৰ বাবে তেওঁৰ দুকুৰি চৌদ্ধ বছৰ বয়সত পুনৰ কালিন্দ্ৰী আইক বিবাহ কৰায়৷
ধৰ্ম
thumb|250px|বিশ্বৰ প্ৰধান ধৰ্ম কিছুমানৰ প্ৰতীক চিহ্ন, বাঁওফালৰ পৰা সোঁফাললৈ ক্ৰমান্বয়ে : সাৰি ১: [[খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম, ইহুদি ধৰ্ম, হিন্দু ধৰ্ম সাৰি ২: ইছলাম, বৌদ্ধ ধৰ্ম, শিন্তৌ ধৰ্ম সাৰি ৩: শিখ ধৰ্ম, বাহাই ধৰ্ম, জৈন ধৰ্ম]]
ধৰ্ম হৈছে মনোনীত আচৰণ, নৈতিকতা, বিশ্বাস, বিশ্বদৰ্শন, গ্ৰন্থ, পবিত্ৰ স্থান, ভৱিষ্যতবাণী, নৈতিকতা বা সংগঠনৰ এক সামাজিক-সাংস্কৃতিক প্ৰণালী। ই অতিপ্ৰাকৃতিক, অতীন্দ্ৰিয় আৰু আধ্যাত্মিক উপাদানৰ সৈতে মানৱতাৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। কিন্তু ধৰ্ম কিহৰ দ্বাৰা গঠিত হয় তাক লৈ কোনো পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ সহমত নাই।
গ্ৰন্থসম্ভাৰ
On religion definition:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ধৰ্ম
শীল (বৌদ্ধ ধৰ্ম)
thumb|বৌদ্ধ [[সম্ৰাট অশোক|সম্ৰাট অশোকে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিভিন্ন স্থানত স্তম্ভ আদি নিৰ্মাণ কৰি বৌদ্ধ নৈতিক শিক্ষাৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল।]] শীল বা বৌদ্ধ নৈতিকতা হ'ল বুদ্ধ আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বীসকলে পালন কৰিবলগীয়া নৈতিক নিয়ম। ই অষ্টাংগিক আৰ্য মাৰ্গৰ তিনি ভাগৰ এভাগ। আন দুটি ভাগ হ'ল প্ৰজ্ঞা আৰু সমাধি। শীল এক আচৰণ বিধি য'ত সমন্বয় আৰু আত্মসংযমত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা হয়। ইয়াৰ প্ৰেৰণা অহিংসা বা হিংসাৰ পৰা মুক্তি। ইয়াৰ ব্যাখ্যা গুণ, নৈতিক অনুশীলন বা উপদেশ হিচাপে পোৱা যায়।
শীল এটি আন্তৰিক, বিদিত আৰু ইচ্ছাকৃত নৈতিক ব্যৱহাৰ, মুক্তিৰ পথত নিজৰ অংগীকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি। ই নিজত আৰু নিজৰ সম্বন্ধত থকা নৈতিক কম্পাছ, পশ্চিমীয়া "নৈতিকতা"ৰ ধাৰণাৰ বিপৰীতে, যি এক বাহ্যিক বাধ্যতা।
বৌদ্ধ ধৰ্মত স্থান
শীল বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষ বিপশ্যনা আন্দোলনৰ তিনি মৌলিক কৰ্মৰ অন্যতম: যি হ'ল শীল, সমাধি আৰু পণ্ণা, আৰু থেৰবাদত শীল, দান আৰু ভাৱনা। ই দ্বিতীয় পাৰমিতাও হয়। শীল তালৈ সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে দায়বদ্ধতা যি হিতকৰ। শীলৰ প্ৰশিক্ষণত দুটি বস্তু গুৰুত্বপূৰ্ণ: চৰিত্ত (সঠিক প্ৰদৰ্শন) আৰু বৰিত্ত (সঠিক পৰিহাৰ)। শীলৰ উপদেশক সন্মান জনোৱাক আনলৈ এটি "মহান উপহাৰ" বা "মহাদান" গণ্য কৰা হয়, কাৰণ ই বিশ্বাস, সন্মান আৰু সুৰক্ষাৰ বাতাৱৰণ সৃষ্টি কৰে। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল যে শীলেৰে চলা ব্যক্তিয়ে আনৰ জীৱন, সম্পত্তি, পৰিয়াল, অধিকাৰ আৰু সুস্থতালৈ কোনো ভাবুকি নকঢ়িয়ায়।
শীলৰ বিষয়ে জ্ঞান
নৈতিক আদেশ বৌদ্ধ শাস্ত্ৰত অন্তৰ্ভুক্ত আৰু ই পৰম্পৰাগতভাৱে চলি আহিছে। সেয়ে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ গৱেষকসকলে বৌদ্ধ শাস্ত্ৰৰ অধ্যয়ন কৰি, আৰু পৰম্পৰাগত বৌদ্ধ সমাজৰ নৃতাত্ত্বিক সাক্ষ্য ব্যৱহাৰ কৰি বৌদ্ধ নৈতিকতাৰ জ্ঞান লাভ আৰু তাৰ পুষ্টি কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
পৰিৱেশ অধ্যয়ন
পৰিৱেশ অধ্যয়ন ( ইংৰাজী: Environmental studies ) হৈছে বিভিন্ন জটিল সমস্যা সমাধানৰ অৰ্থে পৰিৱেশ আৰু মানুহৰ মাজৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াসমূহৰ অধ্যয়ন। পৰিৱেশ অধ্যয়নত প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, মানৱ সৃষ্ট পৰিৱেশ আৰু সিহঁতৰ মাজৰ সমন্ধ সম্পৰ্কেও অধ্যয়ন কৰা হয়। পৰিস্থিতিবিদ্যা (Ecology) আৰু পৰিৱেশ অধ্যয়ন (Environmental studies)ক এটাক আনটোৰ অনুৰূপ শব্দ বুলি কোৱা হয় যদিও প্ৰকৃততে পৰিস্থিতিবিদ্যা, পৰিৱেশ অধ্যয়নৰ অন্তৰ্গত এক শৃঙ্খলাবদ্ধ ভাগ। বৰ্তমান আধুনিক ধাৰণা মতে মানৱ সমাজৰ আৰ্থসামাজিক দিশটোকো পৰিৱেশ অধ্যয়নৰ লগতে সামৰি লোৱা হৈছে। আমাৰ চাৰিওপিনে থকা সকলো জৈৱ আৰু অজৈৱ সম্পদবোৰ তথা সিহঁতৰ মাজত থকা পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কই হ'ল পৰিৱেশ অধ্যয়ন। সেইবাবে সমাজবিজ্ঞানৰ পৰা আদি কৰি বিজ্ঞানৰ সকলোবোৰ ভাগ এই পৰিৱেশ অধ্যয়নৰ অন্তৰ্গত<ref name="গ্ৰন্থ ১" বুলিব পাৰি।
পৰিৱেশৰ প্ৰকাৰ
পৰিৱেশক দুই ধৰণে অধ্যয়ন কৰিব পাৰি – প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ আৰু মানৱ সৃষ্ট পৰিৱেশ বায়ু,পানী,মাটি,অৰণ্য,বন্যপ্ৰাণী ইত্যাদিক লৈ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ গঠিত। আনহাতে পৰিৱেশ ক্ৰিয়া,ঘৰ-দুৱাৰ,প্ৰযুক্তি বিদ্যা,যাতায়ত,উপযোগিতা,সংস্থাপন ইত্যাদি লৈ মানৱ সৃষ্ট পৰিৱেশ গঠিত।
পৰিৱেশৰ ভৌতিক উপাদান
ভৌতিক আৰু ৰাসায়নিক গঠনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পৰিৱেশক চাৰিটা ভাগত ভাগ হৈছে –
বায়ুমণ্ডল
পৃথিৱীৰ উপৰিভাগত থকা বায়ুৰ আৱৰণটোক বায়ুমণ্ডল বোলে। এই বায়ুমণ্ডলপ্ৰাধানকৈ নাইট্ৰজেন, অক্সিজেন, কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড,পানীআৰু কিছুমান নিষ্ক্ৰিয় গেছৰ দ্বাৰা গঠিত। তলত এই উপাদান সমূহৰ শতকৰা অৱস্থিতি উল্লেখ কৰা হ’ল –
বায়ুমণ্ডলক তাপৰ তাৰতম্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি পুনৰ চাৰিটা স্তৰত ভাগ কৰা হৈছে –
বায়ুমণ্ডলৰ ভূ-পৃষ্ঠৰ লগতে লাগি থকা স্তৰটোক ট্ৰপ’স্ফিয়াৰ (Trposphere) বোলে। বায়ুমণ্ডলৰ সকলোবোৰ পৰিৱৰ্ত্তন এই স্তৰতে সংঘটিত হয়। ই ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰা 11 km উচ্চতালৈ বিস্তৃত হৈ থাকে। বায়ুমণ্ডলত থকা প্ৰায় ৮০% গেছেই ট্ৰপ’স্ফিয়াৰত পোৱা যায়।
ট্ৰপ’স্ফিয়াৰৰ ওপৰত থকা স্থিৰ বায়ুমণ্ডলৰ স্তৰটোক ষ্ট্ৰেট’স্ফিয়াৰ (Stratosphere) বোলে আৰু এই স্তৰটো 50 km উচ্চতালৈ বিস্তৃত হৈ থাকে। ট্ৰপ’স্ফিয়াৰৰ সৈতে এই স্তৰৰ ভৌতিক ধৰ্মবোৰ প্ৰায় একে। কেৱল উষ্ণতা ১০°-২০°চে: গ্ৰে: লৈ বেছি হোৱা দেখা যায়। এই স্তৰটোত থকা অজন অণুবোৰ সূৰ্যৰ অতি বেঙুনীয়া ৰশ্মিক পৃথিৱীলৈ অহাত বাধা দিয়ে।
ষ্ট্ৰেট’স্ফিয়াৰৰ ওপৰৰ স্তৰটো মেচ’স্ফিয়াৰ (Mesosphere) আৰু ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰা 85 kmলৈ ই বিস্তৃত। এই স্তৰটোত উষ্ণতাৰ পৰিমাণ আকৌ নিম্নলৈ আহে। অজনৰ গাঢ়তা এই স্তৰত কম হয়। মেচ’স্ফিয়াৰৰ ওপৰত প্ৰায় 500 km উচ্চতালৈ আয়ন’স্ফিয়াৰ (Ionosphere) বা থাৰ্ম'স্ফিয়াৰ (Thermosphere) স্তৰ বিস্তৃত। আয়ন’স্ফিয়াৰ স্তৰত উচ্চতা বৃদ্ধিৰ লগে লগে উষ্ণতাৰ পৰিমাণো বাঢ়ি যায়।
জলমণ্ডল
ভূ-পৃষ্ঠৰ ওপৰত থকা সাগৰ,হ্ৰদ,নদ-নদী,অন্যান্য জলৰাশি,জলীয় বাষ্প আনকি গোটা অৱস্থাত থকা বৰফ,এই আটাইবোৰক একেলগে জলমণ্ডল বোলে। জলমণ্ডলে পৃথিৱীৰ প্ৰায় 71% ঠাই অধিকাৰ কৰি আছে। এই জলমণ্ডলত ঘটা যিকোনো পৰিৱৰ্তনে স্থলভাগৰ জলবায়ুৰ ওপৰতো প্ৰভাৱ পেলায়।
স্থলমণ্ডল
পৃথিৱীৰ খোলাটোৰ গোটা,শিলাময় ভাগটোক ভূমণ্ডল বোলে। ই ভূপৃষ্ঠৰ প্ৰায় 29% আগুৰি আছে|
জীৱমণ্ডল
ভূ-পৃষ্ঠৰ উপৰিভাগৰ যিটো স্তৰত জীৱ সমূহ বিদ্যমান তাক জীৱমণ্ডল বোলে। এই মণ্ডলটো ভূগোলকৰ ওপৰৰ এটা জৈৱিক আৱৰণ য’ত জীৱই কোনো কৃত্ৰিমতাৰ সহায় নোলোৱাকৈ জীয়াই থাকিব পাৰে। পৰিৱেশৰ বিভিন্নতাৰ বাবে এই স্তৰটোত সৰল জীৱৰপৰা জটিল জীৱলৈ নানা ধৰণৰ জীৱই বাস কৰে।