cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
পুৰি
প্ৰকাৰ
ফুচকাৰ বাবে ব্যৱহৃত পুৰিবোৰ সৰু আৰু সাধাৰণতে আটাৰ সৈতে চুজি যোগ কৰি কুৰকুৰীয়া কৰা হয়।
সেভ পুৰী হৈছে পদপথৰ বিক্ৰেতাসকলে বিক্ৰী কৰা এক ভাৰতীয় জলপান যিয়ে চাট পৰিৱেশন কৰে।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম
পেৰাথাইৰইডৰ সক্ৰিয়তা জোখতকৈ কমিলে তাক হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম বোলে। সাধাৰণতে থাইৰইডৰ অস্ত্ৰ চিকিৎসাত পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি বা ইয়াৰ তেজৰ যোগানত আঘাত পৰিলে এনে হয়। DiGeorge syndrome-ৰ দৰে জিনীয় ৰোগতো এনে হয়। শল্য চিকিৎসাৰে পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি আঁতৰালেও এই ৰোগ হয়।
পুৰি
প্ৰকাৰ
মুম্বাইৰ পথ বিক্ৰেতাসকলে এটা সমতল পুৰিৰ সৈতে ভেল পৰিৱেশন কৰে।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম
কেতিয়াবা এজন লোক পেৰাথাইৰইড হৰম'নৰ প্ৰভাৱৰ প্ৰতি প্ৰতিবন্ধ হয়। সেই অৱস্থাক চিউড'হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম (pseudohypoparathyroidism) বোলে। সাধাৰণতে Albright's hereditary osteodystrophy ৰোগত এনে দেখা যায়। চিউড'চিউড'হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম" (Pseudopseudohypoparathyroidism) অৱস্থাত Albright's hereditary osteodystrophy ৰোগীজনৰ পেৰাথাইৰইড হৰম'ন আৰু কেল্‌চিয়ামৰ পৰিমাণ ঠিকে থাকে।
পুৰি
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:খাদ্য
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম
হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজমত কেল্‌চিয়ামৰ পৰিমাণ কমা বাবে লক্ষণ দেখা পোৱা যাব পাৰে।
আন প্ৰাণীত
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি সকলো বয়স্ক চতুস্পদী প্ৰাণীতে পোৱা যায়। স্তন্যপায়ী প্ৰাণীত ইয়াৰ সংখ্যা সাধাৰণতে চাৰিটা, আন প্ৰাণীত সাধাৰণতে ছটা থাকে। এই গ্ৰন্থি আঁতৰাই দিলে ক্ষিপ্ৰ বিষক্ৰিয়া আৰু অনিয়মীয়া পেশী সংকোচনৰ দৰে অৱস্থা হয়।
মাছত পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি নাথাকে। কেইবাটাও প্ৰজাতিত পেৰাথাইৰইড হৰম'নৰ অস্তিত্ব পোৱা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থি শ্ৰেণী:অন্তঃস্ৰাৱী বিজ্ঞান
ৰাঙল ফুল
ৰাঙল ফুল বা ইক্সৰা হৈছে ৰুবিয়েছী (Rubiaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত সপুষ্পক উদ্ভিৰ এটা গণ। ইক্সৰিয়া (Ixoreae) জাতিৰ ই একমাত্ৰ গণ। এই গণৰ প্ৰায় ৫৬২ টা প্ৰজাতি আছে। ই এক প্ৰকাৰৰ চিৰসেউজীয়া আৰু জোপোহা উদ্ভিদ। ইয়াক অসমীয়াত ৰাঙল বা ৰঙীয়াল ফুল বুলি কয়। আমেৰিকাত ইয়াক ৱেষ্ট ইণ্ডিয়ান জেছ্‌মিন (West Indian Jasmine) বুলি কয়। ইয়াৰ অন্য নামবোৰ হৈছে ভিৰুচি (viruchi), ৰঙ্গন (rangan), খেমে (kheme), পন্না (ponna), চান টানিয়া (chann tanea), টেচি (techi), পান (pan), ছিয়াণ্টান (siantan), জাৰুম−জাৰুম/জেজাৰুম (jarum-jarum/jejarum), জাংগল ফ্লেম (jungle flame), জাংগল গেৰাণিয়াম (jungle geranium), ক্ৰুজ ডে মাল্টা (cruz de Malta) ইত্যাদি। ইয়াক সাধাৰণতে হিন্দু পুজা আৰু আয়ুৰ্বেদ আৰু ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত ঔষধ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফুল
দিলীপ শৰ্মা
দিলীপ শৰ্মা অসমৰ এগৰাকী গীতিকাৰ, সুৰকাৰ আৰু সংগীতশিল্পী। কলিকতা ৰেডিঅ'ত অসমীয়া গীত গোৱা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী অসমীয়া শিল্পী। অসমত জ্যোতি সংগীত আৰু ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰতো অগ্ৰণী ভূমিকা লোৱা দিলীপ শৰ্মাই সংগীত নাটক একাডেমী সন্মানো লাভ কৰিছিল। পত্নী সুদক্ষিণা শৰ্মাৰ লগত যৌথভাৱে কেইবাটাও মননশীল গীত পৰিৱেশন কৰি অসমৰ শ্ৰোতামহলৰ পৰা তেওঁলোকে শ্ৰদ্ধা আৰু সমাদৰ লাভ কৰিছিল।
পৰিয়াল আৰু শিক্ষা
দিলীপ শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল ১৯২৬ চনৰ ২৫ জানুৱাৰীত। বৰপেটা জিলাৰ পাঠশালাৰ বামুণকুছিত জন্মলাভ কৰা দিলীপ শৰ্মাৰ দেউতাক আছিল দীননাথ শৰ্মা আৰু মাতৃ আছিল ৰেণু দেৱী। উল্লেখযোগ্য যে, দেউতাক দীননাথ শৰ্মা সুবিখ্যাত অসমীয়া আলোচনী আৱাহনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল। দিলীপ শৰ্মাৰ শিক্ষা জীৱন কলিকতাতেই আৰম্ভ হৈছিল। ১৯৪২ চনত তেওঁ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্চ কলেজত নাম লগায়। সেইখন কলেজৰ পৰাই তেওঁ এদিন স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
সংগীতৰ প্ৰতি অনুৰাগ
শৈশৱৰ সোণোৱালী দিনতেই দিলীপ শৰ্মাৰ সংগীতৰ লগত পৰিচয় হৈছিল। সাত বছৰ বয়সতে দেউতাক দীননাথ শৰ্মাই তেওঁক ঘৰতে সংগীতৰ শিক্ষা দিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সেই সময়তে তেওঁ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী আদি বৰেণ্য অসমীয়াসকলৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ পৰা তেওঁ মোৰে ঘন বনতে তই কি বাঁহী বজালি শীৰ্ষক গীতটি শিকিছিল। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ পৰা শিকি লোৱা এটা ভজনৰ আৰ্হিৰ গীত গায়েই তেওঁ কলকাতা ৰেডিঅ' কণ্ঠশিল্পী হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। ভজনৰ আৰ্হিৰ গীতটো আছিল এনেধৰণৰ-মন ৰাম নাম তই/সোঁৱৰণ কৰি ল/কোনে জানে কালি কি/জগতময় সোণৰ জ্বলে চাকিটি।
কৰ্মজীৱন
১৯৪২ চনত এইচ এম ভি কোম্পানীয়ে শিল্পীজনৰ প্ৰথমটো গ্ৰাম'ফ'ন ৰেক'ৰ্ড উলিয়ায়। ১৯৪৪ চনত তেওঁৰ দ্বিতীয়খন ৰেক'ৰ্ড ওলায়। এইখন ৰেকৰ্ডত কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ মোৰ কবিতাৰ ছন্দ লাগি শীৰ্ষক গীতটো সন্নিৱিষ্ট আছিল। তাৰপিছত যথাক্ৰমে ১৯৪৬ আৰু ১৯৪৭ চনত তেওঁৰ আন দুটা ৰেকৰ্ড ওলায়। আটাইকেইটা গীতেই সেইসময়ত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। সেইসময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল মাত্ৰ বিশ বছৰ।
১৯৪৯ চনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই জয়মতীৰ দ্বিতীয় সংস্কৰণৰ সংগীতাংশত সহকাৰী সংগীত পৰিচালকৰ দায়িত্ব দিয়ে দিলীপ শৰ্মাক। এই ছবিখনতে দিলীপ শৰ্মাই লুইতৰ পানী যাবি অ' বৈ আৰু মোৰে ভাৰতৰে মোৰে সপোনৰে গীত দুটা ভগ্নী আৰতি শৰ্মাৰ সৈতে দ্বৈত কণ্ঠত পৰিৱেশন কৰিছিল।
১৯৫০ চনত তেওঁ অসমলৈ আহি ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। ১৯৫২ চনত মুম্বাইত হোৱা সংঘৰ সৰ্বভাৰতীয় সন্মিলনত দিলীপ শৰ্মাই প্ৰতিনিধি হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰে। তাতেই তেওঁ হেমাংগ বিশ্বাসৰ লগত পৰিচয় ঘটে। ১৯৫৪ চনত ভূপেন হাজৰিকাৰ ভগ্নী কুইন হাজৰিকাৰ লগত তেওঁ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। বিবাহৰ পাছত কুইন হাজৰিকা সুদক্ষিণা শৰ্মা ৰূপে পৰিচিত হৈ পৰে। দুয়োজনা শিল্পীয়ে বহুকেইটা গীত একেলগে গাই আৰু পৰিৱেশন কৰি অসমৰ সংগীত সমাজত এক বিশিষ্ট শিল্পী-দম্পতীৰূপে জনাজাত হৈ পৰে। ১৯৫৫ চনত গুৱাহাটীত হোৱা গণনাট্য সংঘৰ তৃতীয় ৰাজ্যিক সন্মিলনত তেওঁ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ আমি অসমীয়া নহওঁ দুখীয়া গীতটি পৰিৱেশন কৰে। সেই বছৰতে পোলেণ্ডত অনুষ্ঠিত পঞ্চম বিশ্ব উৎসৱত যোগদান কৰি তেওঁ  অ' মোৰ মলুৱাৰে গীতটো পৰিৱেশন কৰিছিল।
১৯৬০ চনত হোৱা ভাষা আন্দোলনৰ সময়ত ভূপেন হাজৰিকা, হেমাংগ বিশ্বাসৰ সাংস্কৃতিক দলত অংশগ্ৰহণ কৰি অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত গীত পৰিৱেশন কৰিছিল।
১৯৬৪ চনত হীৰেন ভট্টাচাৰ্য,অমিত সৰকাৰ আদিৰ সৈতে চিত্ৰবন নামৰ আলোচনী এখন প্ৰকাশ কৰিছিল। পাছলৈ কেশৱ মহন্তৰ সৈতে প্ৰবাহ নামৰ অইন এখন আলোচনীও উলিয়ায়। ১৯৮৫ চনৰ পৰা আৱাহন পুনৰ প্ৰকাশৰ প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছিল যদিও ধনৰ অভাৱত আলোচনীখন বন্ধ কৰিবলগীয়া হয়। মৃত্যুৰ সময়লৈকে তেওঁ লুইতৰ পৰা টেমছলৈ আলোচনীখনৰ কাৰ্যবাহী সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল।
আনহাতে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বহু বঙালীভাষী লোকে দিলীপ শৰ্মাৰ পৰা ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ শিক্ষাগ্ৰহণ কৰি পাছলৈ প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। অসমত ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ চৰ্চা, প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰতো তেওঁ উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি জ্যোতি সংগীতৰ স্বৰলিপি প্ৰস্তুতকৰণ, জ্যোতি সংগীতৰ কৰ্মশালা আদি অনুষ্ঠিত কৰি জ্যোতি সংগীতক জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ দিলীপ শৰ্মা আৰু সুদক্ষিণা শৰ্মাই আন্তৰিক চেষ্টা চলাইছিল। অসম চৰকাৰৰ জ্যোতি সংগীতৰ স্বৰলিপিকৰণৰ গৱেষণা সমিতিৰ তেওঁ এজন সদস্য আছিল।
চ্যু-লিক-ফা
চাওফা চ্যু-লিক-ফা বা ৰত্নধ্বজ সিংহ ১৬৭৯ চনৰ পৰা ১৬৮১ চনলৈ আহোম ৰাজ্যৰ ৰজা আছিল। গুৱাহাটী আৰু নামনি অসমৰ আহোম ৰাজপ্ৰতিনিধি লালুকসোলা বৰফুকনে আগৰ ৰজা চুদৈফাক আঁতৰাই চুলিক্‌ফাক ৰজা পাতোঁতে তেওঁৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ১৪ বছৰ। এই বয়সতে ৰজা হোৱা বাবে তেওঁ ল'ৰা ৰজা নাম পাইছিল। তেওঁৰ শাসনকালত লালুকসোলা বৰফুকনে নানা দুৰ্ষ্কাৰ্য কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত এটা আছিল আহোম ৰাজবংশৰ কোঁৱৰসকলৰ অংগ ক্ষত কৰা। তুংখুঙীয়া ফৈদৰ কোঁৱৰ গদাপাণি পলাই সাৰিলেও তেওঁৰ পত্নী জয়মতীক চুলিক্‌ফাৰ সৈন্যই অমানুসিক অত্যাচাৰ চলায় আৰু কুঁৱৰী মৃত্যুমুখত পৰে। ৰাজসভাৰ বিবাদত লালুকসোলা বৰফুকনৰ হত্যাৰ পাছত কলিয়াবৰৰ মন্ত্ৰীসকলে ল'ৰা ৰজাক আঁতৰাই যোগ্য কোঁৱৰ এজনক ৰজা পাতিবলৈ মনস্থ কৰে। সেই মৰ্মে কামৰূপৰ ৰাণী অঞ্চলত আত্মগোপন কৰি থকা গদাপাণিক আনি ৰজা পতা হয়। চুলিক্‌ফাক নামৰূপলৈ নিৰ্বাসন দিয়া হয় আৰু পাছত মৃত্যুদণ্ড বিহা হয়।
<!-- ==পূৰ্বপুৰুষ আৰু সিংহাৰোহণ== চুলিক্‌ফা আছিল আহোম ৰাজ্যৰ চামগুৰীয়া ফৈদৰ কোঁৱৰ। তেওঁৰ পূৰ্বৰ নাম চাৰুগোহাঁই। পূৰ্বৰ আহোম ৰজা চুহুংফাৰ ভায়েক নাৰায়ণ টিপাম ৰজাৰ তেওঁ নাতিয়েক আছিল। ১৬৭৯ চনত আতন বুঢ়াগোঁহাইৰ লগত মতবিৰোধ হোৱাৰ পাছত গুৱাহাটী আৰু নামনি অসমৰ আহোম ৰাজপ্ৰতিনিধি লালুকসোলা বৰফুকনে গড়গাঁৱৰ ৰাজসভাৰ চাবিকাঠী হাতলৈ আনিবলৈ ষড়যন্ত্ৰ কৰে। Sulikphaa hailed from the Samuguria branch of the Royal Ahom Dynasty. His early name was Sarugohain. He was the grandson of Narayan Tipam Raja, who was the younger brother of the former Ahom king Suhung. In 1679 CE, after having some differences with Atan Burhagohain, the prime-minister of the Ahom kingdom, Laluksola Borphukan, the Ahom Viceroy of Guwahati and Lower Assam, decided to seize power in the Royal Court at Garhgaon. He therefore held treasonable correspondence with the Mughal Subedar of Bengal Subah, Muhammad Azam Shah, son of the Mughal Emperor Aurangzeb, who had already married his niece Ramani Gabharu, alias Rahmat Banu, the daughter of the Ahom king Jaydhwaj Singha, in February 1679, in order to take possession of Guwahati. In return, Laluksola Borphukan sought assistance from the Mughal prince against Atan Burhagohain, to which the prince readily agreed. In March 1679, Laluksola Borphukan surrendered Guwahati to the Mughals, and himself marched to the capital, Garhgaon. Atan Burhagohain and his supporters were taken captive. Laluksola Borphukan initially came to terms with King Sudoiphaa, but when the king later tried to arrest him for his treasonable act of negotiating with the Mughals, Laluksola Borphukan deposed the monarch. The original ambition of Laluksola Borphukan was to declare himself king, but he feared opposition from the orthodox section of the Ahom nobility and Ahom priests, since by the customs of the Ahom kingdom only the members of the Royal Ahom Dynasty, the direct descendants of the first Ahom king, Sukaphaa, were eligible for the throne. Therefore, in order to maintain control in the court and also to satisfy the other nobles, he decided to install a prince whom he could control at will. In October 1679, he fetched Sarugohain from Samaguri, aged only fourteen years, and made him king at Barnaosal. The Ahom priest named the new king Sulikphaa, while the Hindu priest named him Ratnadhwaj Singha. On account of his youth at the time of his accession, he was commonly known among the people as Lora Raja or the Boy-King.
Laluk consolidates power in the Royal Court
After the accession of Sulikphaa to the throne, Laluksola Borphukan became Rajmantri Phukan, or Prime Minister, vested with executive power over the whole administration. Laluk then appointed his supporters to positions of responsibility. Sandikoi Neog was appointed Dakhinkulia Phukan; Bandar Chetia Phukan made Deka Phukan; Bihparua made Neog Phukan; and Jatakari Hazarika named Bhitarual Phukan. Dihingia Kari Deka and Anka, both related to Laluk, were sent down to Kaliabar with the rank of Phukans. Laluk appointed his own younger brother Bhatdhara as Borphukan and sent him down to Kaliabar. Another brother of Laluk, Marangi, was appointed Borbarua. Laluk dismissed many old officers and appointed new ones in their place.
To cement the friendship of the royal house of Samuguri to which Sulikphaa or Lora Raja belonged, with the Lukhurakhun clan of which Laluk Rajmantri Phukan was a member, the latter’s daughter, who was bald-headed, was given in marriage to Lora Raja, as well as Bhatdhara’s daughter. Laluk’s daughter was only five years old, and Bhatdhara’s daughter, described as being on the verge of youth, was twelve. These matches between minors were intended to increase Laluk’s hold on the monarch, and also to serve as a medium through which Laluk would receive prompt intimation of what was going on at the palace.
The new king, Lora Raja, frequently complained about illness, so astrologers were consulted in the matter. The royal astrologers suggested the monarch should change his residence to a healthier place. Accordingly Lora Raja set up his residence at a place called Meteka. Laluk Rajmantri Phukan fixed his abode in its immediate vicinity. He mounted guns on the wall of his compound and lived with great vigilance and caution. The Phukans and other officers had to attend the court of the Swargadeo and the Rajmantri Phukan and pay their obeisance to both.
Execution of Atan Burhagohain
Immediately after consolidating his hold on the court, Laluk Rajmantri Phukan proceeded to execute his archrival Atan Burhagohain, who was held captive in Kaliabar. During the reign of the former ruler, Sudoiphaa, he had been unable to obtain the approval of the monarch for the execution of Atan Burhagohain. Besides, at that time Laluk had not fully consolidated his power, and the execution of a popular and respected leader like Atan Burhagohain would place Laluk in bad odour with the nobles and the masses. But after Lora Raja became king Laluk’s position was very much strengthened, and therefore he renewed his plan for the destruction of Atan Burhagohain. “A number of men, including the Burhagohain, are confined at Kaliabar”, said Laluk. “What is Your Majesty’s intention with regard to these prisoners?” Lora Raja, who understood the drift of Laluk’s question, had no alternative but to order their execution.
Two emissaries, Metekatalia Khona Chaudang Barua of the Borgohain family and Rangason Chaorak Saikia of the Banchengia Borpatrogohain family, were dispatched to Kaliabar to carry out the order of execution. Atan Burhagohain and his elder brother Naobaisa Phukan were put to death in the garden of Solal Gohain in Kaliabar. Langkham Deka, son of Atan Burhagohain, was taken as a prisoner to his family residence at Bahgara near Garhgaon, where he was subsequently put to death under the orders of the king. Meanwhile, one Dighala, son of Sukulahudu Burhagohain, was appointed as the new Burhagohain of the Ahom kingdom.
Embassy from the Mughal Subedar of Bengal; Laluk dons the Regalia
After successfully capturing Atan Burhagohain and his supporters, Laluk sent messages to the Mughal prince Muhammad Azam expressing his intention of becoming king of the Ahom kingdom and seeking military assistance from the Mughals. Laluk also sent many gifts and presents to Muhammad Azam and his wife Ramani Gabharu, alias Rahmat Banu, who happened to be his own niece. But before the messengers arrived in Dacca, the Mughal headquarters of Bengal, Prince Azam left for Rajputana under the orders of his father, Emperor Aurangzeb. The new Mughal Subedar, Nawab Shaista Khan, who happened to be the brother of the famous Mumtaz Mahal and the uncle of Aurangzeb, received the envoys sent by Laluk. Owing to disturbances in Rajputana and Deccan, Shaista Khan was unwilling to send a fresh military expedition to Assam. He therefore sent his own envoy Govindram along with a letter addressed to Laluk, in which Laluk was addressed as the King of Assam. This was a great occasion for Laluk Rajmantri Phukan, since Mughal envoys from the Subedar of Bengal arrived in Assam with letters and gifts specifically addressed to him, but not to the monarch, a very rare action. Laluk Rajmantri Phukan dressed himself for the occasion in the robes and ornaments worn by Ahom monarchs and decided to receive the Mughal envoy at a place called Sakbari. He removed from the royal storehouse the canopy used by the kings for the ceremony of receiving foreign ambassadors. Laluk dressed himself in the royal attire, sat under the royal canopy and thus received the Mughal envoy Govindram at Sakbari. The envoy delivered the gifts and presents sent by Shaista Khan to Laluk Rajmantri Phukan and read out the contents of the letter, in which Laluk was addressed as the king of Assam. Laluk also turned over presents and letters to his envoy Bhusan Kandali Kataki to be delivered to Nawab Shaista Khan. The Assamese envoy left for Dacca in the company of the Mughal envoy Govindram.
Mutilation of the princes of the Royal Ahom Dynasty
After the Sakbari ceremony receiving the Mughal envoy, Laluk Rajmantri Phukan decided to take measures to realize his ambition of becoming the king of Assam. He was aware that even though he had been recognized as Raja of Assam or king of Assam by the Mughal Subedar of Bengal, it was difficult to declare himself king, as the orthodox section of the Ahom nobility and common people would always consider the descendants of King Sukaphaa the rightful heirs to the throne of Assam. He also knew that Lora Raja was a mere puppet whom he could remove at will, but the other princes of royal blood, all descended from King Sukaphaa, would always be an obstacle to fulfilling his goal of ascending the throne. Therefore Laluk proposed before Lora Raja to mutilate the limbs of all the able-bodied princes belonging to the Royal Ahom dynasty. The Ahoms considered their king of divine origin and the person of the monarch sacred, and any noticeable sear or blemish, even a scratch received in play, a pit of smallpox, or a wound received in action, was a bar to succession. In support of his proposal Laluk argued that in the presence of this numerous body of princes, each of whom was a potential center for insurrection and a rallying point for miscreants and rebels, no Ahom king could sit on the throne safely. After obtaining consent from Lora Raja, Laluk instituted a vigorous search for the princes and dispatched emissaries to different quarters to scour the villages and princely establishments. Those whom Laluk’s agents could lay their hands on were captured and either killed, or released after mutilation, thereby disqualifying them for succession. In order to escape from the hands of Laluk’s agents, most of the princes left their homes, lived in disguise in the houses of their relatives and friends, wandered incognito in remote districts, or even crossed the borders of Assam.
Gadapani’s flight and Jaimati’s self sacrifice
The principal target of Laluk Rajmantri Phukan’s campaign of massacring princes was Gadapani of the Tungkhungia royal family, first, because he was the son of Gobar Roja, who had sat on the throne, thereby making his son Gadapani’s claim just and unassailable; second, because Prince Gadapani was admired for his personal vigour and energy, thereby rendering his candidature readily acceptable to the nobles and officials.
Being fully aware of Laluk’s designs against him, Prince Gadapani left his ancestral home at Tungkhung and roamed from place to place as a fugitive, assuming a disguise when necessary. His two sons Lai and Lechai, aged about fourteen and twelve, were kept in a retreat in the Naga Hills out of fear of Laluk Rajmantri Phukan, who would not spare the lives of even minor princes. The agents of Laluk Rajmantri Phukan reported to their master their inability to trace Gadapani or obtain any information about his whereabouts. Laluk could not feel secure until he knew precisely the movements and intentions of Gadapani. His emissaries, led by one Gidagathi Hazarika of Dakhinpat, instituted a more vigorous search for Gadapani and came upon his wife Jaimati, who they thought must be aware of her husband’s refuge. It is not certain whether Jaimati really knew Gadapani’s precise whereabouts, as Gadapani used to move from one place to another. Still, when questioned about Gadapani she pleaded her ignorance of his movements. Gidagathi Hazarika was not satisfied with the answer, and he inflicted tortures on Jaimati to elicit information from her about her husband. The princess stuck to her old plea of ignorance and replied to the increasing tortures with silence and patient forbearance. She was pregnant at the time, and she finally died in the midst of her tortures.
Assassination of Laluk
The incompetence of Lora Raja and the autocratic behavior of Laluk Rajmantri Phukan created a lawless situation in the Ahom kingdom. The government was now on the verge of collapse, life and property were insecure, and the Mughals, who were the masters of Guwahati and Lower Assam, pushed the border eastwards into the Ahom kingdom. The people in general realized the necessity of restoring the country to peace and order. The Tai Ahom priests, the Deodhais, who considered themselves to be the guardians of the throne and of the peace and prosperity of the kingdom, now took action. They thought that the gods were indignant with Assam because they had not been duly propitiated for a long time. The Deodhais therefore advised Lora Raja to offer human sacrifices to the Kechaikhaiti, alias Tamreswari Mandir, or the copper temple at Sadiya. The Bar-deodhai or chief priest said to the king, “We should offer some human sacrifices to the temple at Sadiya, since the miseries of the country and of the people do not seem to come to an end.” The king asked Laluk Rajmantri Phukan to search for suitable men to be offered as sacrifices at the copper temple in Sadiya.
A bear now entered the compound of Laluk Rajmantri Phukan and killed two of his men. One Bhotai Deka Saikia, a Kalita by caste, from Nagaon, one of Laluk's retainers, killed the bear with his sword. Having seen such courage on the part of Bhotai, Laluk thought of sacrificing him at the copper temple in Sadiya. Having heard of this, Bhotai consulted with two of his colleagues, Madhav Tamuli and Aghona Kachari, saying, “If strong and healthy men are annually sacrificed to the goddess, then how will it be possible for good Hindus to survive?” They then conspired against their master Laluk Rajmantri Phukan and obtained support from one of the prominent ministers, Dighala Burhagohain. The three men took into their confidence several women serving in Laluk’s household. With their assistance they entered Laluk's sleeping apartment by night and stabbed him to death when he was fast asleep. The ladies of the house raised a hue and cry, but they were silenced by the threat of immediate decapitation. Angara, Thokola and Jagara, the three sons of Laluk Rajmantri Phukan, were summoned to their father’s residence, together with the Jatakaria Phukan, on the pretext of a faked invitation, and killed by Bhotai and his adherents. They also put to death Chungi Hazarika. Laluk’s brother Marangi Borbarua initially escaped, but was afterwards captured by Dighala Burhagohain and imprisoned in his brother’s Hatishall or elephant stall. These events took place on Tuesday, the tenth of Agrahayan, 1602 Saka, or November 24, 1680 CE.
Anarchy in the Capital
Bhotai Deka and Madha Tamuli received universal applause for putting Laluksola Borphukan to death and thereby ridding the country of a common foe and a very sinister influence. They were hailed as patriots and saviours. Encouraged by their success, the two leaders began to dictate the affairs of the capital, and no one dared to oppose their plans and actions. They brought in the personal contingent of the deceased Laluk Rajmantri Phukan and fixed their headquarters in his residence, which had all the attributes of a fortified garrison. The immediate supporters of the monarch could not view with complacency the growing influence of Bhotai and Madha, and the royalists encamped inside the palace enclosure, ready to encounter the forces of Bhotai and Madha if necessary. The two leaders then began to appoint officers of their own. Gidagathi Hazarika was appointed Borphukan, and Holou, grandson of Pikchai Chetia, as Gargayan Deka Phukan. These high-handed actions on the part of Bhotai and Madha militated against the authority of the Swargadeo, but no harsh measures could be adopted, as the two leaders were the idols of the people. Lora Raja’s advisers therefore proposed to deal with Bhotai and Madha with consideration and tact. The Phukans attending on the monarch sent two envoys, Madhabcharan Kataki and Ananta Kataki, to ask Bhotai and Madha to come to the palace and offer their submission to His Majesty. Bhotai Deka at first refused the invitation, as he suspected some trap for him and his supporters. But after much persuasion by his comrades, who were threatened with slaughter if he refused the king’s invitation, he accepted it. The king sent Gargayan Sandikoi Phukan to escort Bhotai Deka and his adherents to the palace. The insurgents first released Marangi Borbarua and then went to the palace. They were arrested on approaching His Majesty, however. They were then allowed to kneel down before the Swargadeo and solemnly affirm their allegiance, whereupon they were set at liberty. Bhotai Deka Saikia and Madha Tamuli were dismissed from their respective offices, however, and sent home without further punishment. Marangi Borbarua fell prostrate at the feet of the Phukans and begged for mercy. He was let off after having his ears clipped. In obedience to the orders of the king, Bhotai Deka left the capital and proceeded to his home in Nagaon. As he was sailing down to Kaliabar, his boat was sighted by Hulou Deka-Phukan, who signaled to the oarsmen to steer Bhotai’s boat toward his own barge. The Phukan transferred Bhotai to his boat and told the king it was inadvisable to allow Bhotai to be at liberty unmutilated. After obtaining the king's permission, Hulou Phukan cut off Bhotai's ears and nose, put out one of his eyes, and let him return to his home in Nagaon.
Laluk’s younger brother Bhatdhara was serving in the office of Borphukan at Kaliabar when his brother was assassinated and all the above events were taking place in the capital. Bhatdhara thereupon fled Kaliabar and sought refuge in Mughal-ruled Guwahati. He requested military aid from the Mughal Subedar of Bengal against the Ahom kingdom, but his requests were turned down, as the Mughals lacked enough military force in the region to invade the Ahom kingdom and wage a new war with the Ahoms. Meanwhile Lora Raja, after receiving intelligence of Bhatdhara’s flight from Kaliabar, appointed Bandar Lanmakharu Chetia as the new Borphukan and instructed him to take charge of the office of Borphukan at Kaliabar.
After the series of events mentioned above, Lora Raja, on the advice of his ministers, shifted his residence from Meteka to Garhgaon, the capital of the Ahom kingdom.
Gadapani declared king at Kaliabar
Meanwhile, Prince Gadapani, after his flight from Tungkhung, wandered from place to place disguised as Naga, as a petty trader, and sometimes as an ordinary cultivator. He wandered through the Naga hills, Darrang, Nagaon and Kamrup. Finally he sought refuge in the house of a Garo woman at a place called Rani in Kamrup, wearing the garb of a common peasant and working in the fields like an ordinary cultivator. By 1681, internal conflicts among various factions of nobles had weakened the Ahom kingdom. Lora Raja was too young and immature to have any control over his ministers, who often influenced his decisions and actions. The weakness of the Ahom kingdom was visible to the neighbouring hill tribes, who often raided the border villages of the Assamese people. Even the Mughals stationed in Guwahati often encroached on Ahom territory, and tried to interfere in the affairs of the Darrang kingdom, which was a vassal state under the Ahoms.
আন্না কাৰেনিনা
আন্না কাৰেনিনা (Anna Karenina) ৰুচ লেখক লিঅ' টলষ্টয়ৰ প্ৰখ্যাত উপন্যাস। দ্য ৰাচিয়ান মেচেঞ্জাৰত ১৮৭৩ চনৰ পৰা ১৮৭৭ চনলৈ এইখন ধাৰাবাহিক ৰূপত প্ৰকাশ পাইছিল। গ্ৰন্থ আকাৰে প্ৰকাশ পায় ১৮৭৮ চনত। বহু লেখকে এই উপন্যাসখনক এতিয়ালৈকে লিখিত শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যকৰ্মবোৰৰ অন্যতম বুলি গণ্য কৰে আৰু টলষ্টয়ে নিজেও এইখনক তেওঁৰ প্ৰথম সঁচা উপন্যাস বুলি আখ্যায়িত কৰিছিল।
চ্যু-লিক-ফা
Deposition and execution
The nobles of Kaliabar then sailed up the Brahmaputra in swift boats, taking with them the newly appointed sovereign Gadapani. Having heard of the march of Gadapani and the Kaliabar nobles towards Garhgaon, Ramdev Deka Gosain, the deputy Satradhikar or religious head of Dakhinpat Satra or monastery, tried to persuade the Phukans to abandon the project, to no avail. On the arrival of the Kaliabar fleet at Dakhinpat, Chota Bananali Gosain met Bandar Borphukan and asked him to give up the idea of conferring kingship on Prince Gadapani, pointing out that the Borphukan and Lora Raja were fellow disciples of the Dakhinpat Satra, and that one should protect the interest of the other. The Borphukan pleaded his inability to accede to the request on the ground that Gadapani was supported by the whole body of nobles, and he alone as an individual could not deviate from the unanimous decision of his colleagues. Angered by Borphukan’s refusal, Banamali Gosain cursed Borphukan, saying his power would disappear and he would lose his rank. In return, the Borphukan also cursed the Gosain, saying that the power and influence of Gosain would also end. Lora Raja prepared to resist, but he had no real supporters, and as the nobles of Kaliabar and Gadapani advanced towards the Capital his army melted away. The nobles of Kaliabar, along with Gadapani, reached Garhgaon on Thursday the 27th of Sravan, 1603 Saka, or 12 August 1681 CE. The same day they deposed Lora Raja and re-affirmed their allegiance to Gadapani, who now assumed the name Gadadhar Singha. Sulikphaa or Lora Raja was taken to Namrup on the pretext of being made Namrupia Raja, but he was put to death shortly afterwards.
আন্না কাৰেনিনা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰুচ উপন্যাস
চ্যু-লিক-ফা
টোকা
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজবংশ
এলেন দেউৰী
এলেন দেউৰী (জন্ম- ১২ জানুৱাৰী ১৯৯৬) এজন ভাৰতীয় পেছাদাৰী ফুটবল খেলুৱৈ। তেওঁ ইণ্ডিয়ান ছুপাৰ লীগত নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড এফ চি আৰু আই-লীগত শ্বিলং লাজং এফ চি দলৰ হৈ মিডফিল্ডাৰ হিচাপে খেলে।
প্ৰাৰম্ভিক কেৰিয়াৰ
আই এম জি একাডেমীত দুবছৰ থকাৰ পাছত দেউৰী ভাৰতলৈ ঘূৰি আহি গোৱাৰ সৰ্বভাৰতীয় ফুটবল ফেডাৰেছন (AIFF) একাডেমীত যোগদান কৰে। AIFF একাডেমীত থাকোঁতেই তেওঁ উদান্ত সিঙৰ সৈতে নাইকি অল এছিয়া কেম্পত যোগদান কৰে আৰু তাৰ পৰা তেওঁলোক দুয়োজন অষ্ট্ৰেলিয়াত অল ষ্টাৰ স্কোৱাডত যোগদানৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয়।
শ্বিলং লাজং
২০১৪ চনৰ ২১ জুলাইত আই-লীগৰ দল শ্বিলং লাজং এফ চিৰ সৈতে দেউৰী প্ৰধমবাৰৰ বাবে পেছাদাৰীভাৱে চুক্তিৱদ্ধ হয়।
নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড (ঋণ)
শ্বিলং লাজঙৰ সৈতে চুক্তিৱদ্ধ হোৱাৰ পাছত তেওঁ শ্বিলং লাজঙৰ অংশীদাৰীত্ব থকা নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড দলৰ সৈতে ২০১৪ বৰ্ষৰ ইণ্ডিয়ান ছুপাৰ লীগৰ বাবে ঋণত চুক্তিৱদ্ধ হয়। ২০১৪ চনৰ ৮ নৱেম্বৰ তাৰিখে চেন্নায়ন দলৰ বিৰুদ্ধে নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড দলৰ হৈ তেওঁ জীৱনৰ প্ৰথম পেছাদাৰী খেলত অংশ লয়। খেলৰ ৬১তম মিনিটত তেওঁ ছেমিনলেন দংগেলৰ স্থানত পৰিৱৰ্তিত খেলুৱৈ হিচাপে খেলপথাৰত প্ৰৱেশ কৰে। খেলখন ২-২ গ'ল ব্যৱধানত অমীমাংসিত হৈ ৰয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ শ্ৰেণী:অসমৰ ফুটবল খেলুৱৈ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ফুটবল খেলুৱৈ শ্ৰেণী:নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড এফ চি
স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাত
স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাত (Spontaneous abortion) হৈছে ভ্ৰণ বা গৰ্ভস্থ সন্তানৰ স্বতন্ত্ৰভাৱে জীয়াই থাকিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ আগতে হোৱা মৃত্যু। গৰ্ভধাৰণৰ বিংশ সপ্তাহত বা তাৰ পাছত হোৱা গৰ্ভস্থ সন্তানৰ মৃত্যুক জন্মমৃত বুলি কোৱা হয়। স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ লক্ষণ হৈছে বিষসহ অথবা বিষ অবিহনেই হোৱা যোনিয় ৰক্তক্ষৰণ। পৰৱৰ্তী সময়ত মাতৃ গৰাকীয়ে বিষণ্ণতা, উদ্বিগ্নতা আৰু অপৰাধবোধতো ভুগিব পাৰে। কলা আৰু আতঞ্চ সদৃশ পদাৰ্থ জৰায়ুৰ পৰা নিঃসৰণ হৈ যোনিৰ মাজেৰে বাহিৰলৈ ওলাই আহিব পাৰে। পুনৰাবৃত্তি হৈ থকা স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতক বন্ধ্যাত্বৰ অন্য এক প্ৰকাৰ বুলিও গণ্য কৰিব পাৰি।
স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ বাবে বিপদাশংকাৰ কাৰকসমূহ হৈছে বয়োসস্থ পিতৃ-মাতৃ, পূৰ্ববৰ্তী স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাত, ধপাত সেৱন, মেদবহুলতা, মধুমেহ, থাইৰয়ডৰ সমস্যা আৰু এলক'হলৰ ব্যৱহাৰ। প্ৰায় ৮০% স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাত গৰ্ভধাৰণৰ প্ৰথম ১২ সপ্তাহত (প্ৰথম ত্ৰিমাসিক) সংঘটিত হয়। প্ৰায় আধাসংখ্যক কেছৰ ক্ষেত্ৰতে পৰিলক্ষিত হৈছে যে গুণসূত্ৰৰ অস্বাভাৱিকতা (Chromosomal abnormalities) স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ অন্তৰ্নিহিত কাৰণ। ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ ক্ষেত্ৰত অৱলম্বন কৰা পদ্ধতিসমূহ হৈছে চাৰ্ভিক্স খোলা আছে নে বন্ধ হৈ আছে সেয়া পৰীক্ষা কৰা, হিউমেন কৰিঅ'নিক গণাড'ট্ৰপিনৰ (hCG) তেজৰ মাত্ৰা পৰীক্ষা কৰা আৰু এখন আল্ট্ৰাছাউণ্ড। একে ধৰণৰ লক্ষণ দেখুৱাব পৰা পৰা আন ৰোগসমূহৰ ভিতৰত এক্ট'পিক গৰ্ভধাৰণ আৰু ইমপ্লাণ্টেশ্যন ৰক্তক্ষৰণ অন্যতম।
ভালকৈ প্ৰিনেট্‌ল কেয়াৰ ল'লে স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাত প্ৰতিৰোধ কৰাটো মাজে-সময়ে সম্ভৱপৰ হয়। ড্ৰাগ্‌ছ, এলক'হল, সংক্ৰমণশীল ৰোগ আৰু বিকিৰণ এৰাই চলিব পাৰিলে স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ বিপদাশংকা ভালেখিনি হ্ৰাস হয়। প্ৰথম সাতৰ পৰা চৈধ্য দিনৰ সময়ছোৱাত কোনো নিৰ্দিষ্ট চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন নাই। বেছিভাগ স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাত কোনো অতিৰিক্ত হস্তক্ষেপ অবিহনেই সম্পূৰ্ণ হয়। মাজে সময়ে মিছ'প্ৰ'ষ্টল নামৰ এবিধ ঔষধ আৰু অৱশিষ্ট কলা আঁতৰাবলৈ ভেকুৱাম এছপিৰেশ্যন নামৰ এটা পদ্ধতি অৱলম্বন কৰা হয়। Rh negative তেজৰ গোট থকা মহিলাক Rho(D) ইমিউন গ্ল'বুলিনৰ প্ৰয়োজন হ'ব পাৰে। বিষনাশকো উপকাৰী হ'ব পাৰে। তদুপৰি স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ ফলত হোৱা লোকচানৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ আৱেগিক সাহায্য আগবঢ়োৱাটো উপকাৰী হ'ব পাৰে।
নিৰ্দ্ধাৰিত সময়তকৈ আগতে হোৱা গৰ্ভধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাত হৈছে সচৰাচৰ পৰিলক্ষিত জটিলতাৰ কাৰক। নিজে গৰ্ভৱতী হোৱা বুলি জনা মহিলাসকলৰ ভিতৰত স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ হাৰ মোটামুটি ১০% ৰ পৰা ২০% আৰু আনহাতে সকলো নিষেচনৰ ভিতৰত ইয়াৰ হাৰ প্ৰায় ৩০% ৰ পৰা ৫০%। ৩৫ বছৰ বয়সৰ তলৰ মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ হাৰ প্ৰায় ১০% আৰু আনহাতে ৪০ বছৰ বয়সৰ ওপৰৰ মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ হাৰ প্ৰায় ৪৫%। প্ৰায় ৩০ বছৰ বয়সৰ পৰাই ইয়াৰ বিপদাশংকা বৃদ্ধি হ'বলৈ ধৰে। প্ৰায় ২% মহিলাই একেৰাহে দুবাৰকৈ স্বতঃস্ফূৰ্ত গৰ্ভপাতৰ বলি হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মানৱ গৰ্ভধাৰণ শ্ৰেণী:গৰ্ভপাত
ইস্তিগফাৰ
ইস্তিগফাৰ (ইংৰাজী: Istighfar; আৰবী: استغفار‎ istiġfār)। ইয়াৰ উপৰিও আস্তাগফিৰুল্লাহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়- (ইংৰাজী: Astaghfirullah; আৰবী: أستغفر الله‎ ʾastaġfiru l-lāh)
ইস্তেগফাৰ আৰু তওবাৰ পাৰ্থক্য
ইস্তেগফাৰঃ ক্ষমা বিচৰাৰ উদ্দেশ্যৰে বান্দাৰ আছতাগফিৰুল্লাহ কোৱা।
ইস্তেগফাৰ সম্পৰ্কিত কোৰআনৰ আয়াত সমূহঃ
তুমি ক্ষমা বিচৰা তোমাৰ ও মুমিন নাৰী-পুৰুষৰ ক্ৰটি-বিচ্যূতিৰ বাবে
আৰু তুমি আল্লাহৰ ওচৰত ক্ষমা বিচৰা। নিশ্চয় আল্লাহ ক্ষমাশীল, পৰম দয়ালু
ইস্তেগফাৰ সম্পৰ্কিত ৰাছুল(ছাঃ)ৰ বাণীসমূহঃ
১) আবু হুৰাইৰা(ৰাঃ)ৰ পৰা বৰ্ণিত, মই ৰাছুলে (ছাঃ) কওঁতে শুনিছো “আল্লাহৰ শপথ, মই প্ৰতিদিনে সত্তৰবাৰতকৈয়ো বেছি অধিক আল্লাহৰ ইস্তেগফাৰ কৰো আৰু তওবা কৰো”।
২) ইবনে আব্বাছ (ৰাঃ)ৰ পৰা বৰ্ণিত, তেখেতে কৈছে, ৰাছুল (ছাঃ)য়ে কৈছে,“যি ব্যক্তিয়ে ইস্তেগফাৰক অৱশ্যম্ভাবী কৰিব, আল্লাহে তেওঁক সকলো সংকীৰ্ণৰ পৰা মুক্ত কৰিব আৰু সকলো অসুবিধা(পেৰেশ্বাণী)ৰ পৰা তেওঁক নাজাত দিব আৰু এনেকুৱা ঠাইৰ পৰা ৰিজিক দিব, যিটো কল্পনা পৰ্য্যন্ত সি কৰা নাই। ”
ইস্তেগফাৰৰ গুৰুত্ব/ফজীলতঃ
ইস্তেগফাৰ আল্লাহৰ ইবাদত। বিশ্বাস কৰা হয় ইস্তেগফাৰৰ কাৰণে গুনাহ/পাপ মাফ হয়, বৃষ্টি বৰ্ষণ হয়, সন্তান ও সম্পদৰ দ্বাৰা সাহায্য কৰা হয় আৰু জান্নাতৰ অধিকাৰী কৰা হয়। ইস্তেগফাৰৰ ফলত সৰ্বাধিকৰ পৰা শক্তি ও সামৰ্থ বৃদ্ধি পায়। আল্লাহ তায়ালায়ে কৈছেঃ “তেখেতে তোমালোকৰ শক্তিৰ সৈতে আৰু শক্তি বৃদ্ধি কৰিব” ইস্তেগফাৰৰ ফলত সুখ-সমৃদ্ধি ও প্ৰাপ্ত হক অৰ্জিত হয়। ইস্তেগফাৰৰ ফলত বালা-মুছিবত দুৰীভূত হয়।
ইস্তেগফাৰৰ সময়ঃ
ইস্তেগফাৰ সকলো সময়তেই কৰিব পৰা যায়, কিন্ত গুনা/পাপৰ পিছত ইস্তেগফাৰ কৰা ওয়াজিব আৰু নেক আমল কৰাৰ পাছত মুস্তাহাব। যেনেকৈঃ নামাজৰ শেষত তিনিবাৰ ইস্তেগফাৰ কৰা, হজ্বল শেষত ইস্তেগফাৰ কৰা ইত্যাদি। কিন্তু চেহৰীৰ সময়ত ইস্তেগফাৰ কৰা বেছি ফজীলত/উপকাৰী, বৰঞ্চ মুস্তাহাব। কাৰণ এই সময়ত ইস্তেগফাৰকাৰীসকলক আল্লাহ তায়ালায়ে বেছি প্ৰশংসা কৰে।
নাৰীসকলৰ বাবে ইস্তেগফাৰ কৰাৰ গুৰুত্বঃ
নাৰীসকলৰ বাবে ইস্তেগফাৰ কৰা খুব জৰুৰী। হাদিছত আছে- নবী(ছাঃ)য়ে নাৰীসকলৰ ওচৰত আহি ক'লেঃ “হে নাৰীসকল, তোমালোকে চদকাহ কৰা, বেছি বেছি ইস্তেগফাৰ কৰা। কাৰণ তোমালোকৰ অধিকাংশকেই মই জাহান্নামৰ অধিবাসী দেখিছো। সিহঁতৰ মাজৰ বাকপটু এগৰাকী নাৰীয়ে কৈ উঠিলঃ আমাৰ মাজৰ অধিকাংশ জাহান্নামী হোৱাৰ কাৰণ কি? তেখেতে ক'লেঃ তোমালোকে বেছি লানত কৰা আৰু স্বামীসকলৰ নাশুকৰি কৰা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
ফাটিমা বিবি
'''এম. ফাটিমা বিবি''' (জন্ম ৩০ এপ্ৰিল ১৯২৭) ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পূৰ্বৰ ন্যায়াধীশ। তেওঁ ১৯৮৯ চনৰ ৬ অক্টোবৰ তাৰিখে তেওঁ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰিছিল। উচ্চতম ন্যায়ালয়লৈ নিযুক্তি লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী মহিলা।   উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় মানৱধিকাৰ আয়োগত সদস্য হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তেওঁ ১৯৯৭ চনৰ পৰা ২০০১ চনলৈ তামিলনাডুৰ ৰাজ্যপাল আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯২৭ চনৰ ৩০ এপ্ৰিল তাৰিখে ত্ৰাভনকৰ ৰাজ্যৰ পথানমথিট্টাত ফাটিমা বিবিৰ জন্ম হৈছিল। বৰ্তমান তেওঁৰ জন্মস্থান ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যত অৱস্থিত। তেওঁৰ পিতৃ আন্নাভিটিল মীৰা চাহিব আৰু মাতৃ খাদেজা বিবি।
তেওঁ প্ৰথমে পথানমথিট্টাৰ কেথলিক স্কুলত শিক্ষা লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ তিৰুঅনন্তপুৰমৰ ইউনিভাৰ্চিটি কলেজৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ তিৰুঅনন্তপুৰম চৰকাৰী আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
ফাটিমা বিবি ১৯৫০ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰ তাৰিখে অধিবক্তা হিচাপে ভৰ্তি হয়। কেৰালাৰ নিম্ন আদালতত তেওঁ কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৫৮ চনত তেওঁ কেৰালাৰ জিলা কোৰ্টত মুন্সীফ পদত অধিষ্ঠিত হয়। ১৯৬৮ চনত তেওঁ চাব-অৰ্ডিনেট ন্যায়াধীশ, ১৯৭২ চনত মুখ্য ন্যায়িক মেজিষ্টেট আৰু ১৯৭৪ চনত জিলা সত্ৰ ন্যায়াধীশ পদলৈ পদোন্নতি লাভ কৰে।
১৯৮০ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁ ভাৰতীয় আয়কৰ ট্ৰিবিউনৰ ন্যায়িক সদস্য হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তেওঁ ১৯৮৩ চনৰ ৪ আগষ্ট তাৰিখে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ পদত অধিষ্ঠিত হয়।
১৮৮৪ চনৰ ১৪ মে তাৰিখে তেওঁ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ স্থায়ী ন্যায়াধীশ হয়। ১৯৮৯ চনৰ ২৯ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৮৯ চনৰ ৬ অক্টোবৰ তাৰিখে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়লৈ ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ১৯৯২ চনৰ ২৯ এপ্ৰিল তাৰিখে তেওঁ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তামিলনাডুৰ ৰাজ্যপাল
তামিলনাডুৰ ৰাজ্যপালৰ পদত থকা সময়ত তেওঁ ৰাজীৱ গান্ধীৰ হত্যাৰ লগত জড়িত কাৰবন্দী চাৰিজনৰ শাস্তিৰ দয়া প্ৰাৰ্থনা প্ৰত্যাখান কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ন্যায়াধীশ
মায়াবন সাহিত্য বঁটা
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ বঁটাসমূহ
মাধৈ মালতী
মালতী হৈছে ৰেছিডিছিয়া (Resedaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত ইলিয়ানাৰ (liana) এটা প্ৰজাতি। ইয়াৰ কোনো উপ-প্ৰজাতি নাই। ইয়াক ভাৰত, দক্ষিন চীন অৰু ইণ্ডো-চীনত পোৱা যায়; ভিয়েটনামত ইয়াক কেই টন নাম (cây tôn nấm) বুলি কয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:লতা
অতিকায়
অতিকায় মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এজন দৈত্য চৰিত্ৰ। ৰামায়ণ মহাকাব্যত আতিকায় ৰাৱণ আৰু তেওঁৰ পত্নী মন্দোদৰীৰ পুত্ৰ বুলি উল্লেখ আছে। অৱশ্যে মহাকাব্যখনৰ কিছুমান সংস্কৰণত তেওঁক ৰাৱণৰ দ্বিতীয় পত্নী ধন্যমালিনীৰ পুত্ৰ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। আতিকয়া মেঘানাদৰ সৰু ভায়েক আছিল আৰু অত্যন্ত শক্তিশালী আছিল।
এবাৰ যেতিয়া তেওঁ কৈলাস পৰ্বতৰ ওপৰত শিৱক ক্ষুব্ধ কৰিছিল, শিৱই তেওঁৰ অস্ত্ৰ ত্ৰিশূল আতিকায়লৈ নিক্ষেপ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁ ত্ৰিশূলপাত মধ্য শূন্যতে ধৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু নম্ৰ ভাৱে তেওঁ শিৱৰ সন্মুখত হাতযোৰ কৰে। এই আচৰণৰত সন্তুষ্ট হৈ শিৱই আতিকায়ক ধনুৰ্বিদ্যা আৰু ঐশ্বৰিক অস্ত্ৰৰ আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰে।
তেওঁৰ অসাধাৰণ দক্ষতা আৰু শ্ৰেষ্ঠতাৰ বাবে, ভগৱান ব্ৰহ্মাৰ আশীৰ্বাদৰ দ্বাৰা প্ৰাপ্ত সৰ্বাধিক শক্তিশালী অস্ত্ৰ ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি লক্ষ্মণে তেওঁক হত্যা কৰিব লগা হৈছিল। দেৱৰাজ ইন্দ্ৰৰ নিৰ্দেশত বায়ুদেৱে লক্ষ্মণৰ ওচৰত এই ৰহস্যটো প্ৰকাশ কৰিছিল যে ভগৱান ব্ৰহ্মাৰ এক অন্যথা অজেয় কৱচ আতিকায়ক প্ৰদান কৰা হৈছিল, যাক কেৱল ব্ৰহ্মাস্ত্ৰইহে ধ্বংস কৰিব পাৰিব।
আতিকায় আৰু তেওঁৰ খুৰাক কুম্ভকৰ্ণক মধু আৰু কৈতভ ৰাক্ষসৰ অৱতাৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যাক বিশ্ব সৃষ্টিৰ সময়ত বিষ্ণুৱে প্ৰতাৰণা কৰি হত্যা কৰিছিল। অৱশ্যে এইক্ষেত্ৰত দ্বিমত আছে যে কুম্ভকৰ্ণ প্ৰকৃততে বিজয়ৰ অৱতাৰ আছিল, (আনহাতে ৰাৱণ, জয়ৰ অৱতাৰ, ৰাৱণ পূৰ্বতে হিৰণ্যকশিপু আৰু হিৰণ্যাক্ষ হিচাপেও অৱতাৰ লাভ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়, আৰু দুয়োকে বিষ্ণু, বৰাহ আৰু নৰসিংহৰ অৱতাৰে অভিশাপ অনুসৰি হত্যা কৰিছিল)।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ ৰাক্ষস
কন্ধ
শাৰীৰিক বৰ্ণনা
যদিও অপশক্তিবোৰৰ শাৰীৰিক অৱস্থিতি বিজ্ঞানসন্মত নহয়, তথাপি জনবিশ্বাসমতে, প্ৰায়বোৰ ভূতৰে কিছুমান অৱয়ব আছে বুলি জনসমাজত এক ধাৰণা প্ৰচলিত হৈ আছে৷ কন্ধ নামৰ ভূতটো দেখাত অতি ভয়লগা৷ ইয়াৰ মূৰ নাই৷ ডিঙিৰ পৰা শৰীৰৰ তলৰ অংশ আছে৷ ইয়াৰ চকু মুখ বুকুতে থাকে৷ চকু দুটা ডাঙৰ ডাঙৰ আৰু ট টকৈ জ্বলি থাকে৷ কন্ধই বৰ বিকট চিঞৰ মাৰে৷ শুনিলে মানুহৰ কাণ ফাটি যায়৷
অপকাৰ
অসমৰ জনবিশ্বাসমতে, শনিবাৰ, মঙলবাৰ, কালসন্ধিয়া বা ভৰদুপৰীয়া অশৰীৰীবোৰ পিয়াপি দি ফুৰে আৰু তেতিয়াই মানুহ কাষেদি গ’লে বা অশৰীৰী থকা গছৰ গুৰিত শৌচ-প্ৰস্ৰাব কৰিলে আৰু অশৰীৰীৰ ছাঁ গছকিলে অপশক্তি মানুহজনৰ গাত লম্ভে৷ ভৰদুপৰীয়া, কালসন্ধিয়া বা শনি-মঙলবাৰে অশৰীৰীয়ে নিজৰূপ লৈ বিচৰণ কৰোঁতে কেতিয়াবা মানুহে ইয়াৰ ৰূপ দেখা পায় আৰু ভয়ত কাতৰ হৈ পৰে৷
প্ৰতিকাৰ
অপশক্তিবোৰে মানুহৰ গাত লম্ভিলে বেজে মঙল চাই কোন অপশক্তিৰ কবলত মানুহজন পৰিছে, পোনতে তাক নিৰ্ণয় কৰে৷ সেইমতে বিভিন্ন অপশক্তিৰ বেলেগ বেলেগ বিধান দিয়া হয়৷ কন্ধৰ বাবে বিশেষ বিধান নাই৷ ইয়াক আঁতৰাবলৈ অন্যান্য অপশক্তিক খেদাৰ দৰেই বিহলঙণি, সৌৰা গছৰ ঠাৰিৰে ভূত লম্ভা মানুহজনক কোবোৱা হয়৷ “যাবিনে নাযাৱ ক'” বুলি বেজে ক্ৰমান্বয়ে জোৰেৰে কোবোৱা আৰম্ভ কৰে আৰু শুকান জলকীয়া পুৰি ধোঁৱা দিয়া হয়৷ তাৰপাছত এটা সময়ত অপশক্তিয়ে মানহজনক এৰি আঁতৰি যায় আৰু তাৰ চিনস্বৰূপে ঘৰৰ কাষৰ কলগছ বা আন গছৰ ডাল ভাঙি থৈ যায়৷ অপশক্তিয়ে ক্ষতি নকৰিবলৈ মিঠাতেল আৰু সৰিয়হ খাবলৈ দিয়ে আৰু হাতত ৰঙা-ক’লা সূতাৰ ডোল বান্ধি দিয়ে৷ কন্ধকে আদি কৰি ভূত=প্ৰেতে নধৰিবলৈ অতীজৰে পৰা গ্ৰাম্য জনজীৱনত লোকসকলে ৰাতি=বিয়লি বাহিৰলে গ’লে হাতত কটাৰী, সৰিয়হ আৰু জুই লৈ বাহিৰ হোৱাৰ বিশ্বাস চলি আহিছে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
জম্মু আৰু কাশ্মীৰ
জম্মু আৰু কাশ্মীৰ (Jammu and Kashmir) ভাৰতৰ সকলোতকৈ উত্তৰত অৱস্থিত ৰাজ্য। হিমালয় পৰ্বমালাত ৰাজ্যখনৰ অধিকাংশ অৱস্থিত, ৰাজ্যখনৰ চাৰিসীমাত ভাৰতৰ আন দুখন ৰাজ্য হিমাচল প্ৰদেশ আৰু পঞ্জাব আছে, ৰাজ্যখনৰ উত্তৰ পূৱ দিশত আছে চীন দেশ, লাইন অৱ কণ্ট্ৰলে ৰাজ্যখনক পশ্ছিম দিশত পাকিস্তান অধিকৃত কাশ্মীৰ আৰু উত্তৰ-পশ্ছিম দিশত পাকিস্তানৰ গিলগিট-বল্টিষ্টান প্ৰদেশৰ পৰা পৃথক কৰিছে। ভাৰতীয় সংবিধানৰ দফা ৩৭০ৰ অনুসৰি জম্মু আৰু কাশ্মীৰ এখন শ্বায়ত্ব শাসিত ৰাজ্য, আৰু ইয়াৰ অধীনত ৰাজ্যখনে আন ৰাজ্যৰ তুলনাত কিছুমান বিশেষ ক্ষমতা লাভ কৰে।
স্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ শাসিত জম্মু আৰু কাশ্মীৰ প্ৰিন্সলি প্ৰদেশৰ অধিকাৰকলৈ পাছৰ সময়ত ভাৰত,পাকিস্তান আৰু চীনৰ মাজত বহুবাৰ বিবাদ হৈছে, আৰু এইসমূহৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান এইপৰ্যন্ত হোৱা নাই। পাকিস্তানে নিজৰ বুলি দাবী কৰা ভাৰতৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কাশ্মীৰৰ ভূখণ্ডক "ভাৰত অধিকৃত কাশ্মীৰ" বুলি অভিহিত কৰে। আনহাতেদি ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ দৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থাই কাশ্মীৰৰ এই অংশক "ভাৰতীয় শাসনাধিস্থ কাশ্মীৰ" বুলি ক’ব খোজে। পাকিস্তানৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কাশ্মীৰৰ অংশক ভাৰতত ভিতৰত "পাক অধিকৃত কাশ্মীৰ (PoK)", পাকিস্তানত "আজাদ (স্বাধীন) জম্মু আৰু কাশ্মীৰ" আৰু সধাৰণ ভাবে "পাকিস্তান শাসনাধিস্থ কাশ্মীৰ" বুলি জনা যায়।    চীনৰ নিয়ন্ত্ৰণাধীন কাশ্মীৰৰ অংশক আক্‌চাই চীন বুলি জনা যায়।
জম্মু আৰু কাশ্মীৰ তিনিটা মূল অংশৰে গঠিত: জম্মু, কাশ্মীৰ উপত্যকা আৰু লাডাখ। গ্ৰীষ্মকালত ৰাজ্যখনৰ ৰাজধানী শ্ৰীনগৰ আৰু শীতকালত ৰাজধানী কাশ্মীৰ। কাশ্মীৰ উপত্যকা ইয়াৰ পৰ্বতমালা আৰু প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু ইয়াত থকা পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান সমূহৰ বাবে বিখ্যাত। প্ৰতি বছৰে হাজাৰ হাজাৰ হিন্দু তীৰ্থ যাত্ৰী এই তীৰ্থসমূহ দৰ্শনৰ বাবে কাশ্মীৰলৈ আহে। পৰ্বতৰ নৈসৰ্গিক সৌন্দৰ্য আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মীয় সংস্কৃতিৰ বাবে বিখ্যাত লাডাখক "লিটল (সূক্ষ্ম) তিব্বত" বুলিও জনা যায়। জম্মু আৰু কাশ্মীৰ ভাৰতৰ একমাত্ৰ মুছলিম সংখ্যাগৰিষ্ঠ ৰাজ্য।
জলবায়ু আৰু ভূগোল
জম্মু আৰু কাশ্মীৰ বহুবোৰ উপত্যকা থকা এখন প্ৰদেশ, ইয়াৰ মুখ্য উপত্যকাসমূহ হৈছে, কাশ্মীৰ উপত্যকা, তাৱী উপত্যকা, চেনাব উপত্যকা, পুঞ্চ উপত্যকা আৰু চিন্দ উপত্যকা। প্ৰধান উপত্যকা কাশ্মীৰ 100 km বহল আৰু ইয়াৰ মাটিকালি 15520.3 km2। হিমালয় পৰ্বতে কাশ্মীৰ উপত্যকাক লাডাখৰ পৰা পৃথক কৰি ৰাখিছে, আনহাতেদি পিৰ-পানজল পৰ্বতমালাই কাশ্মীৰ উপত্যকাক উত্তৰ ভাৰতৰ বিশাল সমতলভূমিৰ পৰা পৃথক কৰিছে। হিমালয়ৰ মূল পৰ্বতমালা কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ উত্তৰ-পূৱ অংশজুৰি বিস্তৃত। ঘন জনবসতিপূৰ্ণ আৰু সুন্দৰ কাশ্মীৰ উপত্যকা সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা 1850 m উচ্চতাত অৱস্থিত, পিৰ-পানজল পৰ্বতমালাৰ গড় উচ্চতা 5000 m।
সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা উচ্চতাৰ বিবিধতাৰ বাবে জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ জৈৱ-ভূগোল বৈচিত্ৰ্যতাৰে পৰিপূৰ্ণ। উত্তৰ-পশ্চিমীয় কাঁইটীয়া বনভূমি, হিমালয়ান উপ-ক্ৰান্তীয় পাইন বন কম উচ্চতাৰ দক্ষিণ-পশ্ছিম অঞ্চলৰ দূৰ প্ৰান্তত দেখিবলৈ পোৱা যায়। পশ্ছিম হিমালয়ান বহলপাতৰ বনৰ এক বিশাল বনাঞ্চল কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ উত্তৰ-পশ্ছিম অঞ্চলৰ পৰা দক্ষিণ-পূৱ অঞ্চললৈকে দেখিবলৈ পোৱা যায়। সমতল ভূমিৰ পৰা পৰ্বতৰ দিশত গ’লে, পশ্চিম হিমালয়ান চাব-এল্পাইন ক’নিফাৰ বন দেখিবলৈ পোৱা যায়, বৃক্ষৰ বনাঞ্চলৰ উচ্চ অঞ্চলত উত্তৰ-পশ্চিম হিমালয়ান এলপাইন গুল্ম আৰু তৃণভূমি দেখিবলৈ পোৱা যায়, উত্তৰ পূৱৰ অধিকাংশ কাৰাকোৰাম-পশ্চিম তিব্বতীয় মালভূমীয় এলপাইন বন দেখিবলৈ পোৱা যায়। একেবাৰে উচ্চ অঞ্চলত সাধাৰণতে কোনোধৰণৰ বনাঞ্চল দেখিবলৈপোৱা নায়ায়, এই অঞ্চলসমূহ শিলা আৰু বৰফেৰে ঢাক খাই থাকে।
হিমালয়ৰ পৰা কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ মাজেৰে বৈ অহা ঝেলাম একমাত্ৰ ডাঙৰ নদী। সিন্ধু, তাৱী, ৰৱী আৰু চেনাব ৰাজ্যখনৰ মাজেৰে বৈ যোৱা প্ৰধান নদী। ৰাজ্যখনত কেইবাটাও হিমবাহ দেখিবলৈ পোৱা যায়। সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৫,৭৫৩ মিটাৰ (১৮,৮৭৫ ফুট) গড় উচ্চতাৰ ৭৬ কি.মি. (৪৭ মাইল) দৈৰ্ঘ্যৰ চিয়াচীন হিমবাহ হিমালয়ৰ সকলোককৈ অধিক দৈৰ্ঘ্যৰ হিমবাহ।
প্ৰদেশখনত ভিন্ন ধৰণৰ জলবায়ু দেখিবলৈ পোৱা যায়, দক্ষিণৰ ফালে জম্মুৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলত সাধাৰণতে পৰম্পৰাগত মৌচুমী জলবায়ু দেখা যায়। জানুৱাৰী-মাৰ্চ মাহত প্ৰায় ৪০ৰ পৰা ৫০ মি.মি. (১.৬ৰ পৰা ২ ইঞ্চি) বৰষুণ হোৱা দেখা যায়। গ্ৰীষ্মকালত জম্মু নগৰত উষ্ণতা যথেষ্ট বেছি হয়, ই সৰ্বাধিক ৪০ °ছে (১০৪ °ফা) পৰ্যন্ত স্পৰ্শ কৰে। জুলাই-আগষ্ট মাহত ৬৫০মি.মি.(২৫.৫ ইঞ্চি) পৰ্যন্ত বৰষুণ হয়। চেপ্তেম্বৰ মাহত বৰষুণৰ পৰিমাণ হ্ৰাস পায়, আৰু অক্টোবৰলৈকে জলবায়ু বৃষ্টিহীন,গৰম আৰু শুকান হৈ পৰে এইসময়ত উষ্ণতা প্ৰায় ২৯ °ছে (৮৪ °ফা)ৰ আশে পাশে থাকে।
পিৰ -পানজল অঞ্চলত দক্ষিণ এচীয় মৌচুমীৰ প্ৰভাৱ কম, দক্ষিণ-পশ্চিম দিশৰ পৰা অহা ডাৱৰৰ বাবে ইয়াত বসন্ত কালত বৰষুণ হয়। আৰৱ সাগৰৰ ওচৰত হোৱাৰ বাবে এই ডাৱৰৰ বাবে ৬৩৫ মিলিমিটাৰ (২৫ ইঞ্চি) পৰ্যন্ত বৰষুণ হয়, মাৰ্চৰ পৰা মে’ মাহৰ ভিতৰত প্ৰতিমাহে সৰ্বাধিক ৮৫ মিলিমিটাৰ (৩.৩ ইঞ্চি) বৰষুণ হয়। মুখ্য হিমালয়ান অঞ্চলত দক্ষিণ-পশ্চিমৰ আৰৱ সাগৰৰ পৰা অহা এই বতাহৰ প্ৰভাৱো একেবাৰেই কম, সেয়ে লাডাখ আৰু ঝংস্কাৰ অঞ্চল খুবেই শুকান আৰু চেঁচা। ইয়াত বাৰ্ষিক বৃষ্টিপাত মাত্ৰ ১০০ মি.মি. (৪ ইঞ্চি), জলবায়ুৰ আদ্ৰতাও এই অঞ্চলত একেবাৰে কম, সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ৩,০০০ মিটাৰ (৯,৭৫০ ফুট) উচ্চতাৰ এই অঞ্চলসমূহত জানুৱাৰী মাহত গড় তাপমাত্ৰা −২০°ছে (−৪°ফা), সৰ্বনিম্ন তাপমাত্ৰা −৪০°ছে (−১০৪°ফা)লৈকে নামে। সকলোবোৰ নদীৰ পানী এই সময়ত গোট মাৰি যায়, গ্ৰীষ্ম কালত লাডাখ আৰু ঝংস্কাৰৰ তাপমাত্ৰা প্ৰায় ২০°ছে (৬৮°ফা)ৰ আশে পাশে থাকে, অৱশ্যে কম আদ্ৰতা আৰু পাতল বতাহৰ বাবে ৰাতিবোৰৰ তাপমাত্ৰা যথেষ্ট কম হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জম্মু আৰু কাশ্মীৰ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য
গান্ধী সংস্থা
গান্ধী সংস্থা (Gandhi Foundation) হৈছে যুক্তৰাজ্যত থকা এটি স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন৷ তেওঁলোকে মহাত্মা গান্ধীৰ কৰ্ম আৰু চিন্তা-দৰ্শনক কেতবোৰ শৈক্ষিক কাৰ্যসূচী আৰু কাৰ্যাৱলীৰ জৰিয়তে প্ৰসাৰ কৰাৰ প্ৰয়াস কৰি আহিছে৷
লক্ষ্য আৰু কাৰ্যপ্ৰণালী
২০০৮ চনত গান্ধী সংস্থাই অহিংসাৰ এক মহোৎসৱ আয়োজন কৰাত উদ্যোগ লৈছিল৷ মহোৎসৱৰ অংশ হিচাপে ব্ৰিটিছ পুথিভঁৰালে "দ্য লাইফ অৱ গান্ধী" নামেৰে এখন ভ্ৰাম্যমাণ প্ৰদৰ্শনীৰ (travelling exhibition)ৰ শুভাৰম্ভ কৰিছিল৷ ছটা পেনেলে গান্ধীজীৰ ছটাকৈ দিশত দৃষ্টিপাত কৰিছিল: অহিংসা আৰু জৈনধৰ্মৰ প্ৰভাৱ, দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ গান্ধীৰ কৰ্ম, গান্ধীৰ দৰ্শন, অসহযোগ, ভাৰত ত্যাগ আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন৷
ডিডিয়াৰ কুয়েলজ
ডিডিয়াৰ কুয়েলজ (২৩ ফেব্ৰুৱাৰি, ১৯৬৬) এজন ছুইছ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী আৰু জেনেভা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক। আৰু ত্ৰিনিটি কলেজ, কেমব্ৰিজৰ এজন সদস্য। ২০১৯চনত ঘোষিত হোৱা পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটাৰ তেওঁ এক চতুৰ্থাংশ অংশীদাৰিত্ব পায়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৬৬ চনৰ ২৩ ফেব্ৰুৱাৰিত, ছুইজাৰলেণ্ডত কুয়েলজৰ জন্ম হয়।
কেৰিয়াৰ
১৯৯৫ চনত জেনেভা বিশ্ববিদ্যালয়ত কুয়েলজ এজন ডক্তৰেট ডিগ্ৰীৰ প্ৰাৰ্থী আছিল। সেইসময়তে কুয়েলজে তেওঁৰ ডক্তৰেট উপদেষ্টা মাইকেল মেয়ৰৰ লগ লাগি এটা প্ৰধান অনুক্ৰমিক নক্ষত্ৰৰ চাৰিওকাষে প্ৰদক্ষিণ কৰি থকা প্ৰথমটো বৰ্হিগ্ৰহ আৱিষ্কাৰ কৰে। এই সাফল্যৰ বাবে, ২০১৯ চনত তেওঁলোকক ন'বেল বঁটাৰ অৰ্ধাংশৰে পুৰস্কৃত কৰা হয়-"সৌৰ-সদৃশ নক্ষত্ৰৰ চাৰিওকাষে প্ৰদক্ষিণৰত এটা বৰ্হিগ্ৰহ আৱিষ্কাৰৰ বাবে"।
হাউতে-প্ৰভিন্স পৰ্যবেক্ষণাগাৰত এল'ডাই বৰ্ণালীলেখ যন্ত্ৰৰে (ELODIE spectrograph) দুৰ্গমনবেগ জোখমাখৰ (ডপলাৰ বৰ্ণালীলেখন)সহায়ত তেওঁ ৫১ পেগাচিত একধৰণৰ বিশ্লেষণ কৰি আছিল। সেই পৰ্যবেক্ষণতে তেওঁ এটা গ্ৰহ আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু আলোড়িত হৈ পৰে। তেওঁৰ দ্বাৰা আৱিষ্কৃত গ্ৰহটোৰ প্ৰদক্ষিণকাল আছিল ৪.২ দিন। কুয়েলজে আচলতে নিজৰ দক্ষতাসমূহলৈ পৰিপক্বতা আনিবলৈহে সেই পৰ্যবেক্ষণটো কৰি আছিল।
নতুনধৰণৰ জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক আহিলা আৰু পৰীক্ষামূলক পদ্ধতি আৱিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে কুয়েলজ আৰু মেয়ৰক ২০১১ চনত ''বি.বি.ভি.এ. ফাউণ্ডেচন ফ্ৰণ্টিয়াৰছ অৱ নৌলেজ এৱাৰ্ডছ অৱ বেছিক ছায়েন্সেছ'' বঁটাটি প্ৰদান কৰা হয়; যিবোৰ আহিলাৰ সহায়ত তেওঁলোকে সৌৰজগতৰ বাহিৰত থকা গ্ৰহবোৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে সমৰ্থৱান হৈছিল।
২০১৭ চনত তেওঁ পদাৰ্থ বিজ্ঞানত উল্ফ বঁটা লাভ কৰে। ২০১৯ চনত, তেওঁ মেয়ৰ আৰু জিম পিবলছ্ৰ সৈতে একেলগে পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ ন'বেল লাভ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ছুইজাৰলেণ্ডৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ৰয়েল ছ'ছাইটিৰ সদস্য শ্ৰেণী:কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক
তীৰথ সিং ঠাকুৰ
ন্যায়ধীশ তীৰথ সিং ঠাকুৰ বা '''টি. এছ. ঠাকুৰ''' (জন্ম: ৪ জানুৱাৰী ১৯৫২) ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ৪৩তম মুখ্য ন্যায়ধীশ।
তেওঁৰ পিতৃ জম্মু আৰু কাশ্মীৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়ধীশ দেৱী দাস ঠাকুৰ অসমৰ পূৰ্বৰ ৰাজ্যপাল আছিল। তিৰথ সিং ঠাকুৰ তেওঁৰ পিতৃৰ চেম্বাৰত ১৯৭২ চনত যোগ দি কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ১৯৯০ চনত এজন জেষ্ঠ অধিবক্তা ৰূপে স্বীকীৰ্তি পায়। ১৯৯৫ চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে তেওঁ জম্মু আৰু কাশ্মীৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ অতিৰিক্ত ন্যায়ালয়ৰ অতিৰিক্ত ন্যায়ধীশ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ একে বছৰে কৰ্ণাটক উচ্চ ন্যায়ালয়লৈ ন্যায়াধীশ হিচাপে বদলি হয়। ১৯৯৫ চনত তেওঁ এজন স্থায়ী ন্যায়মূৰ্তি হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ২০০৪ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়লৈ ন্যায়মূৰ্তি হিচাপে বদলি হয়। ৯ এপ্ৰিল ২০০৮ চনত তেওঁ দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত মুখ্য ন্যায়াধীশৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়। তাৰ পিছত তেওঁ ১১ আগষ্ট ২০০৮ চনত পঞ্জাব আৰু হাৰিয়ানা উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি লছভ কৰে। পৰৱৰ্তী বছৰত তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়ধীশ হিচাপে যোগ দিয়ে।
ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়ধীশ
২০১৫ চনৰ ১৮ নৱেম্বৰ তাৰিখে তেওঁ ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ ৰূপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ন্যায়ধীশ এইছ. এল. দত্তুৰ ৬৫ বছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ বাবে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ২০১৫ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখৰ পৰা তেওঁৰ কাৰ্যকাল আৰম্ভ হয়। তেওঁক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি মহামহিম প্ৰণৱ মুখাৰ্জীয়ে শপত বাক্য পাঠ কৰোৱায়। ২০১৭ চনৰ ৪ জানুৱাৰী তাৰিখে তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিব।
২০১৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীলৈ ন্যায় তন্ত্ৰৰ বাবে অধিক পুঁজি আবণ্টন কৰাৰ বাবে দাবী তোলে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ন্যায়াধীশ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ