cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰাইমা সেন
কৰ্মজীৱন
২০১৪ চনত সেনক সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত 'হৃদয মাঝাৰে'ৰ মুখ্য চৰিত্ৰত দেখা গৈছিল। এই ছবিখন উইলিয়াম শ্বেইকছপীয়েৰৰ নাটকৰ ওপৰত আধাৰিত প্ৰথম বাংলা চলচ্চিত্ৰ আৰু বাৰ্ডৰ ৪৫০তম জন্ম বাৰ্ষিকীৰ বাবে শ্ৰদ্ধাঞ্জলি হিচাপে উপস্থাপন কৰা হৈছিল। নবাগত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা ৰঞ্জন ঘোষৰ এই ডাৰ্ক প্ৰেম-কাহিনীত তেওঁ আবিৰ চেটাৰ্জী আৰু ইন্দ্ৰাশীষ ৰায়ৰ সৈতে সহ-অভিনয় কৰে। ছবিখনে শ্বেক্সপিয়ৰৰ নাটকৰ ওপৰত আধাৰিত বিশ্ব চিনেমাৰ তালিকাত অতি সন্মানীয় ফিল্ম লণ্ডনৰ পৰা এক বিৰল সন্মান অৰ্জন কৰিছে। ছবিখন আৰু ইয়াৰ চিত্ৰনাট্যকো সন্মানীয় ইউজিচি সাহিত্য আৰ্কাইভত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ছবিখন আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জত দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা 'চবুজ দ্বীপেৰা ৰাজা'ৰ (১৯৭৯) পিছত একমাত্ৰ অন্য বাংলা ছবি হোৱাৰ বাবেও বিখ্যাত।
২০১৬ চনত তেওঁক কে.ডি. সত্যমৰ দ্বাৰা লিখা আৰু পৰিচালনা কৰা এখন ছবি 'বলিউড ডায়েৰীছ'ত দেখা গৈছিল। ছবিখনত আশিস বিদ্যাৰ্থী আৰু চালিম দিৱানেও অভিনয় কৰিছে। আমাজন প্ৰাইম 'দা লাষ্ট আৱাৰ' ৱেব চিৰিজ ২০২০ চনত মুক্তি পোৱা এই শৃংখলাত সমাপ্ত ৰাইমা সেন আৰু সঞ্জয় কাপুৰে এই শৃংখলাটোৰ মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে। এই শৃংখলাটো অমিত কুমাৰে পৰিচালনা কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
জলন্ধৰ
জলন্ধৰ (সংস্কৃত: जलन्धर) বা চলন্তৰণ (সংস্কৃত: चलन्तरण) হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ এজন অসুৰ। ইন্দ্ৰই বজ্ৰৰে আঘাত কৰাত শিৱই ক্ৰোধত তৃতীয় নয়ন মেলাৰ ফলত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। অৱশ্যে শিৱৰ তৃতীয় নয়নৰ পৰা নিৰ্গত শক্তি সমুদ্ৰত প্ৰক্ষেপিত কৰাৰ বাবে ইন্দ্ৰ ৰক্ষা পৰে। এই শক্তিয়েই এটি শিশুলৈ বিকশিত হয় আৰু তেওঁক বৰুণে লালন-পালন কৰে। পিছলৈ শুক্ৰাচাৰ্যই তেওঁক ডাঙৰ-দীঘল কৰে। ডাঙৰ হৈ তেওঁ তিনিও লোক, যথাক্ৰমে দেৱলোক (স্বৰ্গ), ভুলোক (পৃথিৱী), আৰু পাতাল জয় কৰে। তেওঁৰ পত্লনেমীৰ কন্যা বৃন্দা।
জন্ম
এবাৰ ইন্দ্ৰ আৰু বৃহস্পতি দেৱাদিদেৱ শিৱক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ কৈলাস পৰ্বতৰ দিশে গৈ আছিল। তেতিয়া তেওঁলোকৰ পথ অৱৰুদ্ধ কৰি এজন বস্ত্ৰহীন যোগীৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়। সেই যোগীজন আছিল স্বয়ং শিৱ আৰু তেওঁ ইন্দ্ৰ আৰু বৃহস্পতিৰ পৰীক্ষা ল'বলৈ আহিছিল। ইন্দ্ৰই শিৱক চিনিব নোৱাৰি যোগীজন তেওঁলোকৰ বাটৰ পৰা আঁতৰি যোৱা নাই বুলি ক্ষুব্ধ হৈ পৰে। ইন্দ্ৰই তেওঁক আঁতৰি যাবলৈ কৈ কোনো সঁহাৰি নোপোৱাত ক্ৰোধিত হৈ বজ্ৰ প্ৰহাৰ কৰে। এই কাৰ্য্যৰ লগে লগে ইন্দ্ৰৰ হাতখন পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈ পৰে আৰু শিৱই বজ্ৰ বিফল কৰি পেলায়। ইন্দ্ৰৰ এই কাৰ্য্যত শিৱ ক্ৰোধিত হৈ পৰে। খঙৰ ভমকত তেওঁ তৃতীয় নয়ন খোলে। বৃহস্পতিয়ে শিৱক চিনি পাই ইন্দ্ৰক ক্ষমা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰি তেওঁক প্ৰাৰ্থনা কৰে। শিৱই তৃতীয় নয়নৰ পৰা নিৰ্গত জুই সাগৰত নিক্ষেপ কৰে আৰু সাগৰৰ স্পৰ্শ পোৱাৰ লগে লগে ই এটি শিশুৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে। শিশুটিৰ কান্দোনত ব্ৰহ্মা নিজৰ স্থানৰ পৰা নামি আহে। সাগৰে ব্ৰহ্মাক কয় যে শিশুটি ক’ৰ পৰা আহিল তেওঁ নাজানে। ব্ৰহ্মাই তেতিয়া তেওঁক কয় যে এই ল’ৰাটো এদিন অসুৰৰ সম্ৰাট হ’ব। তেওঁক কেৱল শিৱইহে বধ কৰিব পাৰিব আৰু মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ পুনৰ তৃতীয় নয়নলৈ ঘূৰি আহিব।
ক্ষমতা লাভ
জলন্ধৰৰ শৈশৱ আছিল আশ্চৰ্য্যৰে ভৰা। তেওঁ সিংহ ধৰি পোহ মনাইছিল। বিৰাট আকাৰৰ চৰাই আৰু মাছ তেওঁৰ বশৱৰ্তী আছিল। জলন্ধৰ ডাঙৰ হৈ এজন সুদৰ্শন পুৰুষ হয় আৰু দৈত্যগুৰু শুক্ৰাচাৰ্যই তেওঁক অসুৰৰ সম্ৰাট হিচাপে সিংহাসনত বহুৱায়। জলন্ধৰ অতিশয় শক্তিশালী আছিল আৰু তেওঁক সৰ্বকালৰ অন্যতম শক্তিশালী অসুৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। তেওঁ অসুৰ কালনেমীৰ কন্যা বৃন্দাক বিয়া কৰাইছিল। জলন্ধৰে ন্যায় আৰু আভিজাত্যৰে শাসন কৰিছিল। এদিন ভাৰ্গৱ ঋষিয়ে (শুক্ৰ) জলন্ধৰক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ আহি হিৰণ্যকশিপু আৰু বিৰোচনৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰে। তেওঁ সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত বিষ্ণুৱে ৰাহুৰ মূৰটো কেনেকৈ কাটি পেলাইছিল তাকো বৰ্ণনা কৰে। জলন্ধৰে বিশ্বাস কৰিবলৈ লয় যে দেৱতাসকলে বিশ্বাসঘাতকতাৰে তেওঁৰ পিতৃ বৰুণৰ ধন-সম্পত্তি হস্তগত কৰিছে। তেওঁৰ এজন দূতক ইন্দ্ৰৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই তেওঁক পিতৃৰ ধন ঘূৰাই দিবলৈ কয়। অৱশ্যে ইন্দ্ৰই তেনে কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।
ইয়াৰ ফলত দেৱতা আৰু অসুৰৰ মাজত তুমুল যুদ্ধ আৰম্ভ হয়। দুয়োপক্ষৰ বহু যোদ্ধা নিহত হয়। শুক্ৰই তেওঁৰ মৃতসঞ্জীৱনী বিদ্যা ব্যৱহাৰ কৰি অসুৰসকলক পুনৰুজ্জীৱিত কৰি তোলে। বৃহস্পতিয়ে দ্ৰোণ পৰ্বতৰ পৰা ঔষধি বনৌষধি ব্যৱহাৰ কৰি মৃত দেৱতাসকলক পুনৰুজ্জীৱিত কৰে। শুক্ৰই জলন্ধৰক সেই পৰ্বত মষিমূৰ কৰি পেলাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে যাতে বৃহস্পতিয়ে দেৱসকলক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ ঔষধি বনৌষধি ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰে। জলন্ধৰে দ্ৰোণ পৰ্বত সাগৰত নিক্ষেপ কৰে। মনোবলহীন হৈ দেৱতাসকলে বিষ্ণুক সহায় বিচাৰে। জলন্ধৰ আৰু বিষ্ণুৰ মাজত তীব্ৰ যুদ্ধ হয়। বিষ্ণুৱে গৰুড়ৰ ওপৰত উঠি নিজৰ দৈৱিক তৰোৱাল নন্দকৰ ব্যৱহাৰ কৰে। যুদ্ধত জলন্ধৰৰ বীৰত্বত আপ্লুত হৈ বিষ্ণুৱে তেওঁক নিজৰ আকাংক্ষিত বৰ প্ৰদান কৰে। জলন্ধৰে বিষ্ণুক তেওঁৰ অনুগামী আৰু তেওঁৰ পত্নী লক্ষ্মীক লৈ তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা চহৰখনত থাকিবলৈ অনুৰোধ কৰে। বিষ্ণুৰ সহায় অবিহনে দেৱতাসকল অসুৰৰ দ্বাৰা পৰাজিত হয় আৰু জলন্ধৰ ত্ৰিলোকৰ অধিপতি হৈ পৰে। সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত দেৱতা আৰু গন্ধৰ্বসকলৰ সকলো ৰত্ন জব্দ কৰি তেওঁ গুণশীলভাৱে শাসন কৰিবলৈ লয়। তেওঁৰ ৰাজ্যত কোনো ৰোগী বা শীৰ্ণ লোক নাছিল।
শিৱৰ সৈতে যুদ্ধ
দেৱতাসকলে তেওঁলোকৰ পৰাজয়ক লৈ অসন্তুষ্ট আৰু হতাশ হৈ পৰে। দেৱৰ্ষি নাৰদে দেৱতাসকলৰ লগত পৰামৰ্শ কৰি জলন্ধৰৰ দৰ্শন কৰিবলৈ যায়। জলন্ধৰে তেওঁৰ ভ্ৰমণৰ উদ্দেশ্য সোধাত নাৰদে শিৱই বাস কৰা কৈলাসৰ সৌন্দৰ্য্যৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰে। ইয়াৰ প্ৰত্যুত্তৰত জলন্ধৰে নাৰদক নিজৰ ধন-সম্পত্তি প্ৰদৰ্শন কৰে। নাৰদে মন্তব্য কৰে যে তেওঁৰ কাষত ত্ৰিলোকৰ আটাইতকৈ সুন্দৰী নাৰীগৰাকী নাই। ইয়াৰ পিছত নাৰদে শিৱৰ বাসগৃহ আৰু পাৰ্বতীৰ সৌন্দৰ্য্যৰ বিষয়েও তেওঁক বৰ্ণনা কৰে।
জলন্ধৰে তেওঁৰ দূত ৰাহুক শিৱৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই ভণ্ডামিৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰে। তেওঁ কয় যে শিৱই নিজকে তপস্বী বুলি দাবী কৰা স্বত্বেও পত্নী হিচাপে পাৰ্বতীক লগত ৰাখিছে। জলন্ধৰে পাৰ্বতীক তেওঁৰ হাতত গতাই দিবলৈ বুলি শিৱক প্ৰস্তাৱ দিয়ে। এই অপমানবোৰ শুনি শিৱৰ ইমানেই খং উঠিল যে তেওঁৰ ভ্ৰূৰ পৰা এটা ভয়ংকৰ জীৱ (কীৰ্ত্তিমুখ) নিৰ্গত হৈ ৰাহুক বধ কৰিবলৈ উদ্যত হ'ল। ইয়াৰ ফলত যুদ্ধ অনিবাৰ্য হৈ পৰে আৰু জলন্ধৰে প্ৰথমে কৈলাসালৈ যাত্ৰা কৰে। কিন্তু শিৱই কৈলাস ত্যাগ কৰি মনসা হ্ৰদৰ ওচৰৰ এটা পৰ্বতত স্থান লোৱা বুলি গম পাই তেওঁ নিজৰ সৈন্যৰে সেই পৰ্বতটোক ঘেৰি ধৰে। নন্দীয়ে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ আৰম্ভ কৰি আৰু প্ৰলয়ৰ সূচনা কৰে। অৱশ্যে দেৱতাৰ সৈন্যবাহিনী বহু লোকচানৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়। তাৰ পাছত পাৰ্বতীয়ে শিৱক যুদ্ধত প্ৰবৃত্ত হ'বলৈ আহ্বান জনায়। শিৱই তেওঁৰ ক্ৰোধৰ দুটা মূৰ্তমান ৰূপ বীৰভদ্ৰ আৰু মণিভদ্ৰৰ সৈতে যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ যায়। কাৰ্তিকে তেওঁৰ লগত যুদ্ধ কৰিবলৈ আহে যদিও পৰাজিত হয়। তেওঁৰ পৰাজয়ৰ পিছত গণেশে জলন্ধৰক আক্ৰমণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও শোচনীয়ভাৱে পৰাস্ত হয় আৰু যুদ্ধক্ষেত্ৰত অচেতন হৈ পৰে। শিৱ আৰু তেওঁৰ দুই অৱতাৰে যুদ্ধক্ষেত্ৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰা দেখি জলন্ধৰে এক মায়াৰ সৃষ্টি কৰিলে। ইয়াৰ ফলত শিৱৰ সৈন্যবাহিনীক অন্যমনস্ক হৈ পৰিল। ইফালে জলন্ধৰে শিৱৰ বেশ লৈ পাৰ্বতীৰ ওচৰলৈ আহে। পাৰ্বতীয়ে তেওঁক চিনি পাই অন্তৰ্ধান হয়। ইয়াৰ পিছত দেৱীয়ে বিষ্ণুক ধ্যান কৰে আৰু তেওঁ আবিৰ্ভাৱ হোৱাত জলন্ধৰে পাৰ্বতীক প্ৰতাৰণা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ দৰে বৃন্দাক প্ৰতাৰণা কৰিবলৈ দাবী কৰে।
বিষ্ণুৱে বৃন্দাক সপোন দেখুৱায় যে জলন্ধৰক শিৱই বধ কৰিছে। তাৰ পিছত জলন্ধৰক বিষ্ণুৱে পুনৰ জীৱিত কৰা বুলি তেওঁ ভ্ৰমৰ সৃষ্টি কৰে। স্বামীক পুনৰ জীৱিত হোৱা দেখি আনন্দিত হৈ বৃন্দাই তেওঁৰ সৈতে বহু দিন অৰণ্যত কেলি কৰে। শেষত বৃন্দাই ছদ্মবেশধাৰী বিষ্ণুক চিনি পাই অভিশাপ দিয়ে যে তেওঁৰো নিজৰ পত্নীক কোনোবাই ছলনা কৰি হৰণ কৰিব (এই অভিশাপৰ ফলত ৰাম অৱতাৰত সীতাক ৰাৱণে অপহৰণ কৰিছিল) আৰু তেওঁ অৰণ্যবাসী বান্দৰৰ সহায় বিচাৰিব লগা হ'ব। এইদৰে কৈ বৃন্দাই অগ্নিত প্ৰৱেশ কৰি দেহত্যাগ কৰে। মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ আত্মা পাৰ্বতীৰ সৈতে একাত্ম হৈ পৰে।
মৃত্যু
এই প্ৰতাৰণা আৰু পত্নীৰ মৃত্যুৰ কথা শুনি জলন্ধৰ ক্ৰোধিত হৈ কৈলাস পৰ্বত এৰি যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ উভতি আহে। ইতিমধ্যে জলন্ধৰৰ মায়াৰ অন্ত পৰে। শিৱই শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ সৈতে যুদ্ধত প্ৰবৃত্ত হৈছিল যদিও তেওঁলোকে অতিশীঘ্ৰে পলায়ন কৰে। পিছত পাৰ্বতীয়ে তেওঁলোকক বধ কৰে। তাৰ পিছত জলন্ধৰে শিৱৰ সৈতে যুদ্ধত নামে। যুদ্ধৰ শেষৰ ফালে যেতিয়া জলন্ধৰৰ সৈন্যৰ অধিকাংশৰ মৃত্যু হয়। তেতিয়া শিৱই ভৰিৰ আঙুলিৰ পৰা সৃষ্টি কৰা চক্ৰৰে জলন্ধৰৰ মূৰ কাটি পেলায়। মৃত্যুৰ লগে লগে তেওঁৰ আত্মাও শিৱৰ লগত মিলি যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মত অসুৰ শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
বাচ্ কীন-ৰবিনচ
অন্যান্য ৱেবছাইট
শ্ৰেণী:কোম্পানী
পবিত্ৰ মাৰ্ঘেৰিটা
পবিত্ৰ মাৰ্ঘেৰিটা এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তথা তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ এগৰাকী সাংসদ (মাৰ্চ, 2022 ৰ পৰা)। ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য হিচাপে ভাৰতৰ সংসদৰ উচ্চ সদন ৰাজ্যসভাত অসমক ৪ এপ্ৰিল, ২০২২ ৰ পৰা প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ সুযোগ পায়। তেওঁ ২০১৪ চনত ৰাজনীতিত যোগদান কৰে আৰু ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সক্ৰিয় সদস্য হয়। তেওঁ ২০১৪ চনৰ পৰা অসম বিজেপিৰ মুখপাত্ৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে। তেওঁ ছ'চিয়েল মিডিয়া কোষ, অসম বিজেপিৰ প্ৰভাৰী আৰু কামৰূপ (উত্তৰ) জিলা বিজেপিৰ জিলা প্ৰভাৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ ২০১৭ চনৰ পৰা ২০২১ চনলৈ অসম চৰকাৰৰ জ্যোতি চিত্ৰবনৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।, মাৰ্ঘেৰিটাই ২০২১ চনৰ নৱেম্বৰৰ পৰা ২০২২ চনৰ মাৰ্চ লৈকে অসম চৰকাৰৰ ছাত্ৰ আৰু যুৱ কল্যাণ ৰ বাবে ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ পৰামৰ্শদাতা সমিতিৰ সদস্য সচিব হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়।
তেওঁ ১৯৯৮ চনৰ পৰা ২০০২ চনলৈ মাহেকীয়া "মায়া"ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মুখ্য সম্পাদক আছিল। তেওঁ ২০০২ চনৰ পৰা ২০০৫ চনলৈ আন এখন অসমৰ সাংস্কৃতিক মাহেকীয়া "সাৰেগামা"ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মুখ্য সম্পাদক হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ"
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণণ
বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণন (জন্ম: ২৭ জানুৱাৰী, ১৯৪৬) এগৰাকী তামিল লোক কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ আৰু তামিল লোক কলাৰ প্ৰসিদ্ধ ভাষ্যকাৰ। শেহতীয়াকৈ তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰিছে। তেওঁৰ স্বামী এম. নৱনীতাকৃষ্ণনৰ সৈতে একেলগে তেওঁ তামিল লোক সংগীত আৰু তামিল নৃত্যৰ ওপৰত কেইবা বছৰ ধৰি গৱেষণা আৰু অধ্যয়ন চলাইছে। তেওঁলোকে প্ৰাচীন তামিল লোক গীত আৰু নৃত্যৰ ওপৰত গৱেষণা, সংগ্ৰহ, পুনৰুজ্জীৱন আৰু নথিপত্ৰৰ বাবে তেওঁৰ জীৱন সমৰ্পিত কৰিছে। এই কলাসমূহৰ অধিকাংশই দ্ৰুতগতিত অপ্ৰচলিত হৈ পৰিছে। নিজা ক্ষেত্ৰখনত কণ্ঠশিল্পীগৰাকীৰ অনন্য বৰঙণিৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁলৈ ২০১৮ বৰ্ষৰ বাবে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী আগবঢ়াইছে।
বৰুৱাৰ সংসাৰ
বৰুৱাৰ সংসাৰ ১৯৭০ চনৰ ২ অক্টোবৰৰ দিনা মুক্তি পোৱা নিপ বৰুৱা পৰিচালিত এখন অসমীয়া কথাছবি। ৰাজজ্যোতি চিনে আৰ্টৰ বেনাৰত ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছিল মনোৰঞ্জন আগৰৱালা, দেৱৰঞ্জন আগৰৱালা আৰু নিভা বৰুৱাই। আকাশবাণী গুৱাহাটী যোগে প্ৰচাৰিত প্ৰফুল্ল বৰা ৰচিত জনপ্ৰিয় ধাৰাবাহিক নাটখনৰ আধাৰত বৰুৱাৰ সংসাৰৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছিল নিপ বৰুৱাই। ছবিখনৰ বেছিভাগ দৃশ্যগ্ৰহণ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জন্মস্থান তামোলবাৰী চাহবাগিছাত কৰা হৈছিল।
বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণণ
জীৱনী
বিজয়লক্ষ্মীৰ জন্ম হৈছিল ৰাজপালায়মৰ ওচৰৰ চিন্নাসুৰাইগায়ামপট্টি। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম পুন্নুস্বামী আৰু আৰু মাতৃৰ নাম মুকাম্মাল। তেওঁ এগৰাকী পি.এইচ.ডি. ডিগ্ৰীধাৰী ব্যক্তি। তেওঁ মাদুৰাই কামৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলা ইতিহাস আৰু নান্দনিক সূক্ষ্ম কলা বিভাগৰ লোক কলা কেন্দ্ৰত অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁৰ স্বামী ড° নৱনীতাকৃষ্ণনও একেখন ক্ষেত্ৰৰ অধ্যাপক।
বৰুৱাৰ সংসাৰ
সঙ্গীত
ছবিৰ সঙ্গীত পৰিচালনা ৰমেন বৰুৱাৰ। গীত গাইছে দ্বিপেন বৰুৱা, নিৰ্মলা মিশ্ৰ আৰু ৰুণুমী ভট্টাচাৰ্যই।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৭০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৭০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণণ
জীৱনী
মাদুৰাই কামৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা লোক কলা আৰু সংস্কৃতি বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ লোৱাৰ পিছত, দম্পতীহালে লোককলা আৰু সংস্কৃতিৰ ওপৰত অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখে। তেওঁলোকৰ দলৰ সৈতে কৰা তেওঁলোকৰ পৰিৱেশনসমূহ বিশ্বজুৰি তামিল লোক সংগীতৰ বিশেষজ্ঞ আৰু অনুৰাগীসকলৰদ্বাৰা সমাদৃত। দম্পতীহালে প্ৰামাণিক তামিল লোক সংগীতৰ কেইবাটাও এলবাম উলিয়াইছে। প্ৰামাণিক লোক সংগীতৰ ১০,০০০ তকৈও অধিক অডিঅ' কেছেট ৰেকৰ্ড কৰাৰ পিছত, দম্পতীহালে এতিয়া তামিল লোক সংগীতৰ এক ব্যাকৰণ আৰু সহায়িকা সৃষ্টি কৰিবলৈ এই বিস্তৃত সংগ্ৰহৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ দিশত কাম কৰি আছে। তেওঁলোকে তামিল লোককলাৰ এক বিশ্বকোষ সংকলন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
ড° বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণনে তামিল লোক কলাৰ ওপৰত মুঠ ২৩টা প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁ লোক কলা, সংগীত আৰু নৃত্যৰ ওপৰত ৰেডিঅ'ত মুঠ ত্ৰিশটা বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছে। ড° বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণন আৰু তেওঁৰ স্বামী ড° নৱনীতাকৃষ্ণনে একেলগ হৈ উক্ত ক্ষেত্ৰখনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত এঘাৰখন কিতাপ ৰচনা কৰিছে। তেওঁ লোকগীতৰ বাবে কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছিল।
বঁটা
তামিলনাডু চৰকাৰে তেওঁৰ কামৰ প্ৰশংসা কৰি কলাইমামণি বঁটা প্ৰদান কৰিছে। ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ২০১৮ চনত ড° বিজয়লক্ষ্মী নৱনীতাকৃষ্ণনক পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
২২ ছেপ্টেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
জগন্নাথ মন্দিৰ, ডিব্ৰুগড়
শ্ৰীক্ষেত্ৰ ধাম, মহাপ্ৰভু জগন্নাথ মন্দিৰ অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ ডিব্ৰুগড় চহৰত অৱস্থিত ভগৱান জগন্নাথৰ প্ৰতি সমৰ্পিত মন্দিৰ। হিন্দু ধৰ্মৰ চাৰি ধামৰ অন্যতম ওড়িশাৰ পুৰীত অৱস্থিত শ্ৰী জগনাথ মন্দিৰক আৰ্হি হিচাপে ২০১৪ চনত এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ডিব্ৰুগড়-তিনিচুকীয়া বাইপাছ পথৰ খনিকৰৰ মহাত্মা গান্ধী উদ্যানৰ ওচৰত অৱস্থিত এই মন্দিৰৰ উচ্চতা ৮৫ ফুট। স্থাপত্য গাঁথনি অনুসৰি এই মন্দিৰটো পুৰীত অৱস্থিত ভাৰতৰ মূল জগনাথ মন্দিৰ দ্বিতীয় স্বৰূপ।
ইতিহাস
জগন্নাথ মন্দিৰৰ নিৰ্মাণকাৰ্য শ্ৰী শ্ৰী জগন্নাথ সাংস্কৃতিক ন্যাসৰ তত্ত্বাৱধানত আৰম্ভ হৈছিল। মন্দিৰৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পাঁচ বিঘা ভূমি বকপাৰা চাহ বাগিচায়ে দান কৰিছিল। এই ন্যাসে বৰ্তমান প্ৰতিষ্ঠানটোৰ আনুষ্ঠানিক অভিভাৱক আৰু ৰক্ষক হিচাপে কাম কৰে। ২০১৪ চনত তিৰুপতি বালাজী মন্দিৰৰ অহা পুৰোহিতৰ উপস্থিতত প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা সমৰোহ অনুষ্ঠিত হৈছিল। তদানীন্তন অসমৰ ৰাজ্যপাল জনকী বল্লভ পটনায়কে এই মন্দিৰ স্থাপনত বিশেষ অৱদান আগবঢ়াইছিল।
স্থাপত্য
ডিব্ৰুগড়ৰ জগন্নাথ মন্দিৰ পুৰীত অৱস্থিত জগন্নাথ মন্দিৰৰ আৰ্হি হিচাপে লৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। মূল মন্দিৰটো কলিংগ স্থাপত্যশৈলীৰ হোৱাৰ হেতুকে এই মন্দিৰো একে শৈলীত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। মন্দিৰৰ মূল শিখৰৰ উচ্চতা ৮৫ ফুট। মন্দিৰ প্ৰাংগণত মুঠ সাতটা মন্দিৰ আছে। মন্দিৰৰ মূল উপাস্য মহাপ্ৰভু জগন্নাথৰ লগতে বলভদ্ৰ, সুভদ্ৰা, শিৱ, গণেশ, হনুমান আৰু দেৱী মন্দিৰ আছে। মন্দিৰৰ চাৰিওফালে ৩ মিটাৰ উচ্চতাৰ দেৱাল আছে আৰু দেৱালত কৃষ্ণলীলা আৰু পুৰাণৰ দৃশ্য ভাস্কৰ্য ৰূপত সজোৱা হৈছে। মন্দিৰলৈ সোমোৱা দুখন প্ৰৱেশদ্বাৰ আছে। মূল প্ৰৱেশদ্বাৰৰ দুয়োফালে দুটা সিংহৰ প্ৰতিকৃতি থকাৰ বাবে ইয়াক সিংহদ্বাৰ বোলা হয়।
পৰ্যটন
জগন্নাথ মন্দিৰ হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলৰ পৱিত্ৰ উপাসনাস্থল। ইয়ালৈ দৈনন্দিন বহু ভক্তৰ সমাগম হয়। পুৰীৰ জগন্নাথ মন্দিৰৰ আৰ্হি হিচাপে ইয়ালৈ দেশ-বিদেশৰ নানা পৰ্যটক আহে। মন্দিৰৰ স্থাপত্য আৰু চৌপাশৰ সেউজীয়া পৰিৱেশে পৰ্যটকক আকৰ্ষণ কৰে। প্ৰতি বছৰে অনুষ্ঠিত ৰথযাত্ৰাতো মন্দিৰত ভক্ত সকলৰ ভীৰ পৰিলক্ষিত হয়।
যাতায়ত
জগন্নাথ মন্দিৰ ডিব্ৰুগড় চহৰৰ পৰা ৭ কিঃমিঃ নিলগত ডিব্ৰুগড়-তিনিচুকীয়া বাইপাছ পথৰ দাঁতিত খনিকৰ নামে ঠাইত অৱস্থিত। ইয়াৰ পৰা ডিব্ৰুগড় ৰেল ষ্টেচন প্ৰায় ৭ কিঃমিঃ আৰু ডিব্ৰুগড় বিমানবন্দৰ প্ৰায় ১২ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত। ডিব্ৰুগড় চহৰৰ পৰা জগন্নাথ মন্দিৰলৈ যোৱা নিয়মীয়াকৈ অটো ৰিক্সা পোৱা যায়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
ভিচছ
ভিচছ (Vsauce) ইণ্টাৰনেটত বিখ্যাত মাইকেল ষ্টিভেন্সৰ দ্বাৰা চালিত এটি ইউটিউব চেনেল। এই চেনেলত বিজ্ঞান, দৰ্শনৰ বিষয়ে ভিডিঅ' দিয়া হয়, কেতিয়াবা খেল, প্ৰযুক্তি, সংস্কৃতি আৰু অন্যান্য জনপ্ৰিয় বিষয়েও ভিডিঅ' প্ৰকাশিত কৰা হয়।
ইতিহাস
জুন ২৪ ২০১০ চনত মাইকেল ষ্টিভেন্সে প্ৰথম ভিচছ চেনেল মুকলি কৰিলে। প্ৰথমে ধাৰাটোৰ বিষয় আছিল ভিডিঅ' খেল আৰু ধাৰাটোৰ কেইবাজনো হ'ষ্ট আছিল পিচে, পিছলৈ আই-এম-জিৰ দৰে ভাগৰ গুৰুত্ব বাঢ়িল আৰু মাইকেল একমাত্ৰ হ'ষ্ট হ'ল। চেনেলটোৰ বিষয়বস্তু শৈক্ষিকলৈ স্থানান্তৰিত হ'ল। ৯ চেপ্টেম্বৰ ২০১২ৰ পৰা কেৱল শৈক্ষিক বিষয়বস্তুৰ ওপৰতহে ভিডিঅ' প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰিলে।. According to episode #18 of "LÜT" on the original Vsauce channel, the name "Vsauce" was generated using the fake website generator portion of a site called Fake Name Generator. After Stevens generated the fake website "Vsauce.com" he registered it, and began uploading videos.
২০১০ চনৰ ডিচেম্বৰত ভিচছৰ সাফল্যৰ পিছত ভিচছ ২ (Vsauce2) আৰু ভিচছ ৩ (Vsauce3) মুকলি কৰা হ'ল। ২৫ জুলাই ২০১২ত ৱিচছ (WeSauce) মুকলি কৰা হ'ল।.
সাফল্য
চেপ্টেম্বৰ ২০১২ত ভিচছ আটাইতকৈ দ্ৰুত গতিত বিকশিত হোৱা চেনেলসমূহৰ অন্যতম হ'ল। ভিচছৰ মুখ্য চেনেলৰ চাবস্ক্ৰাইবাৰৰ সংখ্যাই ১০ লাখ চুলেগৈ।
অন্য তথ্য
চেপ্টেম্বৰ ২০১২ত বিল নাই ভিচছৰ এটি ভিডিঅ'ত ওলাল। ভিডিঅ'টোৰ নাম "হুৱাই ডিড্ দা চিকেন ক্ৰছ দা ৰ'ড" (মুৰ্গীজনীয়ে বাটটো কিয় পাৰ কৰিলে?)। ভিডিঅ'টোৰ বিষয়বস্তু সেই কৌতুকেই হয়। "এ ডিফেন্স অৱ কমিক চেন্স" ভিডিঅ'ত প্ৰকাশ পোৱা মতে ভিচছত আল্সিনা আখৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় কাৰণ এই আখৰ ভিচছৰ ল'গ' নিৰ্মাতাৰ আখৰৰ লগত মিলে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইউটিউব
পেলেষ্টাইনৰ মহিলা
যদিও ৮ মাৰ্চত বিশ্বই নাৰী দিৱস উদযাপন কৰে, পেলেষ্টাইনৰ মহিলাসকলে নিজৰ অধিকাৰ আৰু লিংগ সমতাৰ বাবে আজিও সংগ্ৰাম অব্যাহত ৰাখিছে। তাৰ মূল কাৰণ হৈছে: ইজৰাইলৰ দখল আৰু অভ্যন্তৰীণ পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজ নিয়ন্ত্ৰণ। । প্ৰধানকৈ কৃষিভিত্তিক পেলেষ্টাইনী সমাজখনত পিতৃতান্ত্ৰিক সাংস্কৃতিক কাঠাম আৰু জটিলতাই প্ৰজননত প্ৰভাৱিত কৰে। লগতে নিশ্চিতভাৱে ক’ব পাৰি যে এই পিতৃতন্ত্ৰ বিশেষকৈ মধ্যবিত্তীয় পেছাদাৰীসকলৰ মাজত বেছি আৰু নগৰীয়া অঞ্চলত কম। অট্টোমান নিয়ন্ত্ৰণ, ব্ৰিটিছ মেণ্ডেট, ইজৰাইলী দখলকে ধৰি বহু ঐতিহাসিক পৰিৱৰ্তনৰ মাজেৰে পেলেষ্টাইনী মহিলাসকলৰ জীৱন ৰূপান্তৰিত হৈছে। ১৯৬৪ চনত পেলেষ্টাইন মুক্তি সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা আৰু পিছলৈ ১৯৯৪ চনত পেলেষ্টাইন কৰ্তৃপক্ষ প্ৰতিষ্ঠায় পেলেষ্টাইন প্ৰব্ৰজনকাৰী মহিলাসকলৰ ভূমিকাক পুনৰ সংজ্ঞায়িত কৰাত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল। সমগ্ৰ বিংশৰ পৰা একবিংশ শতিকালৈকে পেলেষ্টাইনৰ লগতে জৰ্ডান, ছিৰিয়া আৰু লেবাননৰ প্ৰতিৰোধ আন্দোলনত মহিলাসকল জড়িত হৈ আহিছে।
এগৰাকী পেলেষ্টাইনৰ মাতৃ আৰু গৃহিণীৰ বাবে বিবাহেই হৈছে এক ক্ষেত্ৰ যʼত তেওঁলোকে লাভ কৰা শিক্ষাৰ প্ৰয়োগ কৰিব পাৰে। যদিও আজিৰ বহুতো যুৱতীয়ে বাধ্যতামূলক শিক্ষাত অংশগ্ৰহণ কৰে, তেওঁলোকে পুৰুষৰ সৈতে সমান পৰ্যায়ত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। অৰ্থাৎ, পেলেষ্টাইনত সমাজত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ বাবে শিক্ষা এক প্ৰয়োজনীয় পূৰ্বচৰ্ত হ'লেও ইয়াক নিশ্চিত কৰা নহয়। আনহাতে, কঠোৰ ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিৰ বাবে, শৰণাৰ্থী শিবিৰত বাস কৰা মহিলা, ইজৰাইলত বাস কৰা মহিলা আৰু গাজা আৰু জেৰিকোৰ নতুন স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চলত বাস কৰা মহিলাসকলৰ মাজত শৈক্ষিক স্তৰত পাৰ্থক্য দেখা যায়।
পেলেষ্টাইনত মহিলাৰ অধিকাৰ
শেহতীয়া পেলেষ্টাইনৰ ইতিহাসৰ কালছোৱাত পেলেষ্টাইনত মহিলাৰ অধিকাৰ বহুবাৰ সলনি হৈছে। অট্টোমান নিয়ন্ত্ৰণৰ সময়ত প্ৰণয়ন কৰা বহু আইন, ব্ৰিটিছ মেণ্ডেট, ইজিপ্ত আৰু জৰ্ডানৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ লগতে ইজৰাইলৰ দখলে যোৱা বিংশ শতিকাৰ পৰা আৰু একবিংশ শতিকালৈকে অব্যাহত আছে। ১৯৬৭ চনত ইজৰাইলে গাজা ষ্ট্ৰিপ আৰু পশ্চিম পাৰত থকা পেলেষ্টাইনৰ ভূখণ্ডসমূহ নিজৰ অধীনলৈ আনে। ১৯৯৫ চনত অস্লো চুক্তিয়ে পেলেষ্টাইনৰ ভূখণ্ডৰ ভিতৰত আৰু বিভাজন স্থাপন কৰে: পশ্চিম পাৰক এৰিয়া এ, এৰিয়া বি আৰু এৰিয়া চিত বিভক্ত কৰা হয় যিয়ে পশ্চিম পাৰৰ ৬০% অংশ গঠন কৰে। পেলেষ্টাইনৰ আইনী ব্যৱস্থা সকলো ভূখণ্ডতে একে নহয় যিয়ে ইংগিত দিয়ে যে পেলেষ্টাইনত ঠাই বিষেশে নাৰীৰ অধিকাৰ বেলেগ বেলেগ।
পাৰিবাৰিক বিষয়ৰ আইন
মহিলাসকলৰ বিবাহ বিচ্ছেদৰ অধিকাৰ নিৰ্ভৰ কৰে মুছলমানৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য ব্যক্তিগত মৰ্যাদাৰ আইনসমূহৰ ওপৰত। আইনমতে পুৰুষে যিকোনো কাৰণতে পত্নীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিব পাৰে, আনহাতে মহিলাসকলে কিছুমান বিশেষ পৰিস্থিতিতহে বিবাহ বিচ্ছেদৰ অনুৰোধ কৰিব পাৰে। যদি কোনো মহিলাই বিবাহ বিচ্ছেদৰ বাবে আগবাঢ়ি যায় তেন্তে তেওঁ কোনো প্ৰমাণ দাখিল কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই, কিন্তু সকলো আৰ্থিক অধিকাৰ তেওঁ এৰি দিব আৰু তেওঁৰ যৌতুকো এৰি দিব লাগিব। ২০০৩ চনত স্থাপিত পেলেষ্টাইনৰ মহিলা পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয় হৈছে মহিলাৰ অধিকাৰৰ প্ৰসাৰ আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে দায়বদ্ধ মূল চৰকাৰী সংস্থা। চৰকাৰী মন্ত্ৰালয়সমূহে বৈষম্যমূলক আইন সংস্কাৰক প্ৰসাৰিত কৰে আৰু প্ৰতিটো মন্ত্ৰালয়ত লিংগ একক স্থাপন কৰাৰ প্ৰয়াস কৰে। যেতিয়া এগৰাকী মহিলাৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়, তেতিয়া তেওঁলোকৰ সন্তান গাজা ষ্ট্ৰিপত থাকে নে পশ্চিম পাৰত থাকে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি তেওঁলোকৰ সন্তানৰ তত্ত্বাৱধান এটা নিৰ্দিষ্ট বয়সলৈকে থাকে। অট্টোমান যুগৰ ভাগ-বতৰা কৰা বৈবাহিক সম্পত্তিৰ আইনসমূহে বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছতো সংগীৰ মাজত সামগ্ৰীৰ বিভাজনত বাধা আৰোপ কৰে। ২০১৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ৰাষ্ট্ৰপতিৰ আইন অনুসৰি পশ্চিম পাৰ আৰু গাজা ষ্ট্ৰিপ দুয়োঠাইৰে নূন্যতম বিবাহ বয়স ১৮ বছৰলৈ বৃদ্ধি কৰা হৈছিল যদিও পেলেষ্টাইনৰ মুছলমানসকলৰ বাবে শ্বৰীয়ত আদালতে ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম সৃষ্টি কৰে; এই ব্যতিক্ৰম পেলেষ্টাইনৰ খ্ৰীষ্টানসকলৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰযোজ্য হ'ব পাৰে বুলি উল্লেখ কৰা দেখা যায়। ইছলাম ধৰ্মৰ বিভিন্ন ধৰ্মীয় পৰম্পৰা আৰু পেলেষ্টাইনত উপস্থিত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পাৰিবাৰিক বিষয়ৰ সৈতে জড়িত প্ৰথাৰ পাৰ্থক্য দেখা যায়।
ধৰ্ষণ আৰু গৰ্ভপাতৰ আইন
২০০০ চনলৈকে পশ্চিম পাৰ আৰু গাজা ষ্ট্ৰিপ দুয়োটাতে ধৰ্ষণকাৰীক ধৰ্ষণৰ বলি হোৱা মহিলাক বিয়া কৰাই শাস্তিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ দিয়া আইন আছিল। পশ্চিম পাৰত এই আইনখন ১৯৬০ চনৰ জৰ্ডানৰ দণ্ডবিধিৰ দ্বাৰা বজাই ৰখা হৈছিল, আনহাতে গাজা ষ্ট্ৰিপত ১৯৩৬ চনৰ ব্ৰিটিছ দণ্ডবিধিৰ দ্বাৰা আৰু ইজিপ্তৰ ভূখণ্ডৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ সময়ত একেধৰণৰ মানদণ্ড ৰক্ষা কৰা হৈছিল।দুয়োটা দণ্ডবিধিত ধৰ্ষণক অপৰাধমূলক বুলি গণ্য কৰা হৈছে যদিও "সন্মান হত্যাৰ শাস্তিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ বা চৰ্ত প্ৰশমন কৰাৰ ক্ষমতাই পশ্চিম পাৰ আৰু গাজাত ধৰ্ষণৰ বলি হোৱা লোকসকলৰ বাবে নিৰাপত্তাহীনতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
২০০০ চনৰ শ্ৰমিক আইন
২০০০ চনৰ ফিলিস্তিনি শ্ৰমিক আইন ফিলিস্তিনি অঞ্চলৰ বিভিন্ন অধিকাৰ ক্ষেত্ৰত শ্ৰমিক আইনৰ বাবে আইনী দৃষ্টান্তৰ কিছু সমতা সৃষ্টি কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল। আইনখনে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে জৰ্ডান আৰু ইজিপ্তৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ সময়ত (ক্ৰমান্বয়ে পশ্চিম তীৰ আৰু গাজা ষ্ট্ৰিপৰ) পূৰ্বৱৰ্তী শ্ৰমিক নিয়মাৱলীসংস্কাৰ কৰিছিল, এনেদৰে সমঅধিকাৰৰ কামৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিছিল। শ্ৰম আইনখনে মহিলাসকলক গৰ্ভাৱস্থাৰ পূৰ্বে আৰু পিছত প্ৰসূতিকালীন ছুটী প্ৰদান কৰা সুবিধা প্ৰদান কৰে; এই আইনমতে লিংগভিত্তিক বৈষম্য নিষিদ্ধ কৰা হয় যদিও কৰ্মক্ষেত্ৰত লিংগভিত্তিক হিংসাৰ বিষয়ে স্পষ্টভাৱে আলোচনা কৰা হোৱা নাই।
মহিলা অধিকাৰ সংগঠন
আজি পেলেষ্টাইনৰ ভূখণ্ডত আইনী ব্যৱস্থাৰ সংস্কাৰ আৰু মহিলাৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰাত সহায়ক হোৱাকৈ বহু সংগঠনে কাম কৰি আছে। উইমেনছ চেণ্টাৰ ফৰ লিগেল এড এণ্ড কাউন্সেলিং (WCLAC)-এ ব্যক্তিগত মৰ্যাদাৰ আইন সংস্কাৰ আৰু ঘৰুৱা হিংসাৰ লগতে ইজৰাইলী বাহিনীৰ পৰা হিংসাৰ সন্মুখীন হোৱা পেলেষ্টাইনী মহিলাসকলক সমৰ্থন কৰাৰ কাম কৰে। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাসকলে পেলেষ্টাইনৰ আইনী ব্যৱস্থাৰ ওপৰত গৱেষণা কৰে আৰু পেলেষ্টাইনৰ ভূখণ্ডৰ ভিতৰত লিংগ সমতা নিশ্চিত কৰাৰ কাম কৰে। আইসা এছ'চিয়েচন ফৰ উইমেন এণ্ড চাইল্ড প্ৰটেকচন ইজৰাইল–পেলেষ্টাইন সংঘাতৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত পেলেষ্টাইনী মহিলা আৰু ছোৱালীসকলৰ বাবে মানসিক স্বাস্থ্যৰ সহায় আগবঢ়ায়।
উৎস
শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
আল-হিজৰ
আল-হিজৰ (الحِجْرْ) হৈছে কোৰআনৰ পঞ্চদশ অধ্যায় (ছূৰা)। ইয়াত ৯৯টা শ্লোক (আয়াত) আছে।
প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিৰ সন্দৰ্ভত (আচবাব আল-নুজুল), ই হৈছে পূৰ্বৰ মক্কান ছূৰা, যাক পয়গম্বৰ মুহাম্মাদে ১২ অধ্যায়ৰ অলপ পিছতে, ইউছুফৰ দ্বাৰা মক্কাত তেওঁৰ অন্তিম বছৰত গ্ৰহণ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই সময়ৰ আন ছূৰাবোৰৰ দৰে ইও আল্লাহৰ প্ৰশংসা কৰে। কোৰআন১৫:৪-৭৪-ৰ অংশবোৰ ছানা ১ নিম্ন পাঠত সংৰক্ষণ কৰা হৈছে।
নাম
এই ছূৰাত ইয়াৰ নাম ৮০তম আয়াতৰ পৰা লৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে মাদাইন চালেহ, এক প্ৰাক-ইছলামিক পুৰাতাত্ত্বিক স্থান, যাক মাজে মাজে আল-হিজৰ বা হেগ্ৰা বুলি কোৱা হয়।
প্ৰকাশৰ সময়
এই ছূৰাৰ উন্মোচন ছূৰা হ'ল ছূৰা ইব্ৰাহিমৰ সৈতে একে সময়তে। ই উপদেশবোৰো পুনৰাবৃত্তি কৰে। মুহাম্মাদে দীৰ্ঘদিন ধৰি বাৰ্তাটো প্ৰচাৰ কৰি আহিছিল। তেওঁৰ আত্মীয়সকলে তেওঁলোকৰ শত্ৰুতা, ঘৃণা আৰু উপহাসত ক্ৰমান্বয়ে কঠোৰ আৰু হঠকাৰী হৈ পৰিছিল। মুহাম্মাদে তেওঁৰ লোকসকলৰ অবিশ্বাস আৰু প্ৰতিবন্ধকতাৰ বিৰুদ্ধে কৰা প্ৰচেষ্টাত ভাগৰ ুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। আল্লাহই তেওঁক পুনৰ আশ্বাস দিলে।
কেন্দ্ৰীয় বিষয়বস্তু
এই ছূৰাত তাওহিদৰ চমু উল্লেখ আছে, আৰু অবিশ্বাসীসকলক এক উপদেশ প্ৰদান কৰে। ছূৰাৰ প্ৰাথমিক বিষয়বোৰ হৈছে:
কোৰআনে কেতিয়াও নিজকে কেৱল ভৰ্ৎসনা কৰাত সীমাববক্ত নকৰে; নিন্দা আৰু ভৰ্ৎসনা। ই ইয়াৰ আইনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ছূৰা তৌহিদৰ বাবে চমু বিবাদ আৰু আদম আৰু চয়তানৰ কাহিনীত উপদেশ আছে।
১৫:৯ কোৰআন সংৰক্ষণ
"১৫:৯ আমি কোনো সন্দেহ নকৰাকৈ বাৰ্ত্তাটো প্ৰেৰণ কৰিছোঁ; আৰু আমি নিশ্চিতভাৱে ইয়াক (দুৰ্নীতিৰ পৰা) সুৰক্ষিত ৰাখিব। অনুবাদ  ইউছুফ আলী (অৰিগ। ১৯৩৮)"
ইবনে কাথিৰে কয়, "আল্লাহ, তেওঁ ক'ব পাৰে, তেওঁ ক'লে যে তেওঁ হৈছে সেইজন যিয়ে তেওঁৰ ওচৰত ধীকাৰ প্ৰকাশ কৰিছিল, যিহৈছে কোৰআন, আৰু তেওঁ ইয়াক পৰিৱৰ্তন বা পৰিৱৰ্তনৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি আছে।"
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:কোৰআন
নাইট্ৰ'জেন
নাইট্ৰ'জেন হৈছে এবিধ ৰাসায়নিক মৌল। ইয়াৰ সংকেত N আৰু আনৱিক সংখ্যা ৭। ১৭৭২ চনত স্কটলেণ্ডৰ বিশেষজ্ঞ ডেনিয়েল ৰাডাৰফৰ্ডে ইয়াক প্ৰথম আৱিষ্কাৰ আৰু নিষ্কাষণ কৰিছিল। প্ৰায় একে সময়তে কাৰ্ল উইলিয়াম শ্বেলী আৰু হেনৰী কাভেনডিছেও স্বতন্ত্ৰভাৱে ইয়াৰ সন্ধান কৰিছিল। ৰাডাৰফৰ্ডে ইয়াৰ বিষয়ে প্ৰথম প্ৰকাশ কৰিছিল বাবে তেওঁকেই আৱিষ্কাৰকৰ স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হৈছিল। ১৮৯০ চনত যেতিয়া নাইট্ৰিক এচিড আৰু নাইট্ৰেটত ইয়াৰ অৱস্থিতি ধৰা পৰিছিল তেতিয়া জিন-এণ্টনি-ক্লাউড চাপ্টালে নাইট্ৰ'জেন নামটোৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল; এই নামটো গ্ৰীক νἰτρον "নাইট্ৰে" আৰু -γεννᾶν "গঠন কৰে" শব্দদুটাৰ পৰা লোৱা হৈছিল। এণ্টনি লাভ'ইছিয়াৰে গ্ৰীক শব্দ άζωτικός "জীৱনহীন"ৰ আৰ্হিত এজ'টি (azote) নামৰ পৰামৰ্শ দিছিল; বৰ্তমান বহু ভাষাত এই নামটোও ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে, ফ্ৰান্স, ৰাছিয়ান, আৰু তুৰ্কী, আৰু ইংৰাজীভাষাত কিছুমান নাইট্ৰ'জেনযুক্ত যৌগ যেনে হাইড্ৰাজাইন (hydrazine), এজাইড (azides) আৰু এজ' যৌগসমূহ (azo compounds)। নাইট্ৰ'জেন হৈছে পৰ্যাবৃত্ত তালিকাৰ বৰ্গ ১৫ৰ মৌল, এই বৰ্গটোক প্ৰায়ে নিক্ট'জেন বুলিও কোৱা হয়। ই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ এটা সাধাৰণ মৌল, হাতীপটি আৰু সৌৰ জগতৰ প্ৰায় এক সপ্তমাংশই হৈছে নাইট্ৰ'জেন। প্ৰমাণ উষ্ণতা আৰু চাপত, মৌলটোৰ দুটা অনু সংযুক্ত হৈ, N2 ফৰ্মূলাৰ দ্বি-অনুযুক্ত, বৰ্ণহীন আৰু গন্ধহীন দ্বিনাইট্ৰ'জেন গেছৰ সৃষ্টি কৰে। বায়ুমণ্ডলত প্ৰায় ৭৮% দ্বিনাইট্ৰ'জেন থাকে। ই সকলো জীৱতে, প্ৰাথমিকভাৱে এমিন' এচিডত (আৰু সেইদৰে প্ৰ'টিনত), নিউক্লিক এচিডত (ডিএনএ আৰু আৰএনএ) আৰু শক্তি পৰিবাহক অনু এডেন'ছিন ট্ৰাইফছফেটত থাকে। মানৱ দেহত ভৰ হিচাপে ৩% নাইট্ৰ'জেন থাকে, অক্সিজেন, কাৰ্বন আৰু হাইড্ৰ'জেনৰ পিছতেই ই চতুৰ্থ অতি প্ৰয়োজনীয় মৌল। বায়ুৰ পৰা নাইট্ৰ'জেন, জৈৱ মণ্ডল আৰু জৈৱ যৌগসমূহৰ মাজেদি, পুনৰ বায়ুমণ্ডললৈ ঘূৰি অহা পথটোক নাইট্ৰ'জেন চক্ৰৰ দ্বাৰা ব্যাখ্যা কৰা হয়। এম'নিয়া, নাইট্ৰিক এচিড, জৈৱিক নাইট্ৰেট, আৰু চায়ানাইড আদিৰ দৰে বহু উদ্যোগিক ৰসায়নৰ মূল হৈছে নাইট্ৰ'জেন। নাইট্ৰ'জেনৰ ত্ৰি-বান্ধনি (N≡N) অতি শক্তিশালী বান্ধোন।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:ৰাসায়নিক মৌল
দেৱানন্দ কোঁৱৰ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
দেৱানন্দ কোঁৱৰৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩২ চনত, শিৱসাগৰ জিলাৰ নিতাইপুখুৰী মৌজাৰ নিতাই কোঁৱৰ গাঁৱত। পিতৃৰ নাম আছিল পদ্মকান্ত কোঁৱৰ আৰু মাতৃৰ নাম আছিল কুসুম কোঁৱৰ। পিতৃয়ে চাকৰিসূত্ৰে বিভিন্ন ঠাইত বদলি হৈ আছিল। সেয়েহে শিশু দেৱানন্দও বিভিন্ন চাহ-বাগিচাৰ মাজতেই শৈশৱ পাৰ কৰিছিল। নিতাইপুখুৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ কৰি তেখেতে একাধিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল। খোৱাং হাইস্কুলৰ পৰা তেখেতে প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ গুৱাহাটীৰ কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰে। সেইখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি তেখেতে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ স্নাতকোত্তৰ অৰ্জন কৰে। তদুপৰি গুৱাহাটী আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰাও তেখেতে এল.এল.বি. ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
কৰ্মজীৱন
গুৱাহাটীস্থিত কটন কলেজত ইংৰাজী বিভাগৰ প্ৰবক্তা হিচাপে তেখেতে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯৬১ চনত তেখেতে মুম্বাইস্থিত American Standard Vacuum Oil Companyত বিপণন পৰিচালক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু তাত সাতটা বছৰ কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৬৮-৬৯ চনত কিছুদিনৰ বাবে তেখেতে গুৱাহাটী কলেজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰে। ১৯৬৯ চনত তেখেতে ওকালতি আৰম্ভ কৰে গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে উচ্চতম ন্যায়ালয়তো কিছুদিন ওকালতি কৰে।
ৰাজনৈতিক জীৱন
ছাত্ৰাৱস্থাতেই দেৱানন্দ কোঁৱৰে ১৯৫৫ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে। ১৯৮২-৯০ লৈকে তেখেতে অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ সমিতিৰ সাধাৰণ সম্পাদক আৰু সভাপতিৰ দায়িত্ব পালন কৰে। ১৯৮৩ চনৰ নিৰ্বাচনত শিৱসাগৰ সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বিতা কৰি তেখেত অসম বিধানসভালৈ মনোনীত হয়। ১৯৯১ চনত হিতেশ্বৰ শইকীয়া চৰকাৰৰ অধীনত তেখেতে শক্তি, আইন আৰু পৌৰ প্ৰশাসন মন্ত্ৰীৰ বাব পায়। ১৯৯৬ চনত তেখেত থাওৰা সমষ্টিৰপৰা বিধায়ক হয়। ২০০১ চনত তৰুণ গগৈ নেতৃত্বাধীন চৰকাৰৰ অধীনত তেখেতে বিত্ত আৰু শক্তি বিভাগৰ দায়িত্ব লাভ কৰে। ২০০৪ চনত তেখেতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ত্ৰিপুৰা, মণিপুৰ, নাগালেণ্ড, মিজোৰাম, আৰু মেঘালয় ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক পৰ্যবেক্ষক হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়।
২০০৯ চনত তেখেত বিহাৰৰ ৰাজ্যপাল হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ২০০৯ চনৰ ২৪ জুলাইৰ পৰা ২০১৩ চনৰ ৮ মাৰ্চ পৰ্যন্ত তেখেত সেই আসনত অধিষ্ঠিত হৈ থাকে। সমান্তৰালভাৱে তেখেত পশ্চিমবঙ্গৰ ৰাজ্যপাল (অতিৰিক্ত দায়িত্ব) হিচাপে কিছুদিন দায়িত্ব পালন কৰে। ২০০৯ চনৰ ডিচেম্বৰৰ পৰা ২০১০ চনৰ জানুৱাৰীলৈকে তেখেত সেই দায়িত্বত থাকে। ২০১৩ চনত ২৫ মাৰ্চৰ পৰা ২০১৪ চনৰ ২৯ জুনলৈকে তেখেত ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজ্যপাল হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে। ৰাজনৈতিক জীৱনৰ বিয়লি ভাগত ২০১৫ চনত তেখেতে বদৰুদ্দিন আজমল নেতৃত্বাধীন এ.আই.ইউ.ডি.এফ.ত যোগদান কৰে আৰু দলৰ উপ-সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
মৃত্যু
২০২০ চনৰ ২৫ এপ্ৰিলত ৩ বাজি ৫০ মিনিটত গুৱাহাটীৰ ৰুক্মিনীগাঁৱৰ নিজা বাসভৱনত বৰ্ষীয়ান ৰাজনীতিবিদগৰাকীৰ দেহাৱসান ঘটে। তেখেত মধুমেহ আৰু শ্বাসপ্ৰশ্বাসজনিত ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ আছিল। মৃত্যুৰ সময়ত তেখেতৰ বয়স আছিল ৮৮ বছৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
তিলোত্তমা বৰুৱা
তিলোত্তমা বৰুৱা (Tilottama Barooah)আছিল অসম, ভাৰতৰ এগৰাকী বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ আৰু অসমৰ মাধ্যমিক শিক্ষাৰ প্ৰাক্তন সঞ্চালিকা ।
প্ৰাথমিক জীৱন
শ্বিলং, মেঘালয়ত জন্মগ্ৰহণ কৰা ই সংগীত, নৃত্য, ক্ৰীড়া আদি বহুতো ক্ষেত্ৰত নিজকে প্ৰমাণ কৰা এগৰাকী ব্যতিক্ৰমী প্ৰতিভাৱান আৰু মেধাৱী শিশু হিচাপে থিয় দিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁ এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী, ক্ৰীড়াবিদ আছিল যিয়ে তাৰ পিছত এগৰাকী নিষ্ঠাবান নেচনেল কেডেট কৰ্পছ ইণ্ডিয়া বিষয়া আৰু ৰাজ্যিক আয়ুক্ত গাৰ্লছ’ গাইডছ হিচাপে কাম কৰিছিল।
শিক্ষা আৰু কৰ্ম অভিজ্ঞতা
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তিলোত্তমাই ভগ্নী মনুৰামাৰ সৈতে মুম্বাইলৈ গৈ টাটা সমাজ বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত যোগদান কৰি সমাজ বিজ্ঞানত ২য় স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেতে শৈক্ষিক ক্ষেত্ৰত পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাই, সুখ্যাতি আৰু সন্মান লাভ কৰিছিল আৰু ছাত্ৰী হিচাপে সকলো সময়তে বৃত্তি লাভ কৰিছিল। শিলঙত শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে পেছাদাৰী জীৱন আৰম্ভ কৰি, অবিভক্ত কামৰূপ জিলাৰ বিদ্যালয়ৰ পৰিদৰ্শীকা, অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদৰ সম্পাদীকা, প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰু অনানুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ সঞ্চালিকা আৰু প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ অতিৰিক্ত সঞ্চালিকাকে ধৰি কেইবাটাও চৰকাৰী পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল । ১৯৯৬ চনত অসমৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সঞ্চালিকা হিচাপে তেখেতে অৱসৰ লয়। তদুপৰি এখেতে আন বিভিন্ন পদবীতো কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। বিশেষকৈ উত্তৰ পূব অঞ্চলৰ কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয় সংগঠনৰ শৈক্ষিক পৰামৰ্শদাতা, ইণ্ডিয়ান ৰেড ক্ৰছ ছ’চাইটিৰ অসম শাখাৰ সদস্যা, গুৱাহাটী মেনেজমেণ্ট এছ’চিয়েশ্যনৰ সদস্যা আৰু দক্ষিণ গুৱাহাটীৰ ৰটাৰী ক্লাবৰ সদস্যা হিচাপওে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল । তেখেতে জড়িত থকা কিছুমান সংগঠন তলত উল্লেখ কৰা হ’ল ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:নাৰী
পূব টিমৰৰ নাৰী
পূব টিমৰৰ লোকসকলে বৰ্ণগতভাৱে মেলানেছিয়ান আৰু মালয়ৰ সৈতে জিনীয়ভাৱে মিহলি হৈছিল। ইষ্ট টিমোৰৰ জনসংখ্যাৰ অধিকাংশই ৰোমান কেথলিক।
ইষ্ট টিমৰ মহিলাসকলৰ সাধাৰণতে গড়ে ৬ৰ পৰা ৭টা সন্তান হয় আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এক অধ্যয়নৰ ভিত্তিত দেখা গৈছে যে ২০ৰ পৰা ২৪ বছৰৰ ভিতৰত যিসকল মহিলাৰ ভিতৰত প্ৰায় আধাতকৈ অধিক লোকৰ অন্ততঃ এটা সন্তান আছিল, আৰু তেওঁলোকৰ ভিতৰত, ৬০ শতাংশই ১৯ বছৰ বয়সৰ আগতেই প্ৰথম সন্তান জন্ম দিছিল।
ইষ্ট টিমৰৰ বহু মহিলাই কিশোৰী মাতৃ আছিল আৰু সন্তান জন্ম দিয়াৰ দায়িত্ব আৰু হেঁচাত হাইস্কুল এৰিছিল। ২০১০ চনত অৱশেষত চৰকাৰে এটা নতুন নীতি গ্ৰহণ কৰিলে যিয়ে কণমানি মাতৃসকলক স্কুলত পঢ়োৱা আৰু ৰখাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব। ইয়াৰ আৰম্ভণি হৈছিল যৌন শিক্ষাৰ শ্ৰেণী আৰু জুনিয়ৰ হাইস্কুলৰ পাঠ্যক্ৰমৰ সম্পূৰ্ণ পৰিৱৰ্তনৰ পৰা।
মহিলাৰ বাবে নিয়ম
ইষ্ট টিমৰৰ মহিলাসকলে যৌন নিৰ্যাতনৰ বলি নহ'বলৈ সাৱধানতাৰ বাবে বহু নিয়ম পালন কৰে যেনে: খালী বাহু দেখুৱাব নোৱাৰা, লো কাট টপ, চুটি স্কাৰ্ট বা বিকিনি পিন্ধিব নোৱাৰা। টিমৰ মহিলাসকলকো নিজৰ বাসস্থানৰ বাহিৰলৈ অকলে যাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল, আৰু যদি তেওঁলোক অবিবাহিত হয় তেন্তে তেওঁলোকৰ সৈতে সম্পৰ্ক নথকা পুৰুষৰ সৈতে অকলে দেখা পোৱা নাযায়। ইষ্ট টিমোৰৰ মহিলাসকলো ঘৰতে থকা মাতৃ হোৱাৰ আশা কৰা হৈছে আৰু তেওঁলোকে নিজৰ সম্পত্তি উত্তৰাধিকাৰী বা মালিক হ’ব নোৱাৰে।
যৌন দাসত্ব
এই প্ৰথাগত ধাৰণাসমূহৰ উপৰিও পূব টিমৰ মহিলাসকলেও ঘৰুৱা হিংসাৰ সন্মুখীন হয়। ১৯৯৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ইষ্ট টিমৰৰ সংকটৰ সময়ত ইষ্ট টিমৰৰ সংহতি সমৰ্থক মিলিচীয়াসকলে ধৰ্ষণৰ গোচৰ আৰু যৌন দাসত্ব সংঘটিত কৰা বুলি অভিযোগ উঠিছে। পূব টিমৰৰ মহিলাসকলৰ বাবে সৱলীকৰণ আৰু লিংগ সমতাক লালন-পালন কৰা সংস্থাসমূহৰ ভিতৰত এটা হৈছে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলা উন্নয়ন পুঁজি (UNIFEM)। ২০১০ চনত ঘৰুৱা হিংসাক ৰাজহুৱা অপৰাধ হিচাপে গঢ়ি তোলা আইন প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল যদিও তথাপিও এই প্ৰথা প্ৰচলিত হৈয়েই আছিল। ২০০৯–১০ চনৰ জনগাঁথনি আৰু স্বাস্থ্য সমীক্ষাত ৩৬% বিবাহিতা মহিলাই স্বামী বা সংগীৰ পৰা শাৰীৰিক, মানসিক বা যৌন হিংসাৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰা বুলি কয়, কিন্তু মাত্ৰ ২৪% মহিলাইহে এই বিষয়ে যিকোনো ব্যক্তিৰ সৈতে আলোচনা কৰা বুলি কয় আৰু মাত্ৰ ৪% মহিলাইহে আৰক্ষীৰ পৰা সহায় বিচৰা বুলি কয়। একেটা সমীক্ষা অনুসৰি ৭১% পুৰুষে বিশ্বাস কৰে যে পত্নীয়ে সন্তানক অৱহেলা কৰাটোৱে স্বামীয়ে তেওঁক প্ৰহাৰ কৰাটো ন্যায্যতা প্ৰদান কৰে, আনহাতে ৭২% মহিলাৰ মতে স্বামীয়ে পত্নীক অৱগত নকৰাকৈ ওলাই গ’লে তেওঁক প্ৰহাৰ কৰাটো ন্যায্য। Asisténsia Legál ba Feto no Labarik ৰ দৰে বেচৰকাৰী সংস্থাৰ কৰ্মীসকলৰ মতে ঘৰুৱা হিংসাৰ ৰিপৰ্ট গুৰুতৰভাৱে কম আৰু শাস্তিও প্ৰতিৰোধক নহয়: এটা ক্ষেত্ৰত এজন ব্যক্তিয়ে "নিজৰ পত্নীৰ মূৰৰ পিছফালে ছুৰীৰে আঘাত কৰি আঘাত কৰিছিল।" তেখেতে বাৰে বাৰে কাঠৰ টুকুৰা এটাৰ সৈতে, তেওঁলোকৰ সন্তানক খুৱাই দিয়াৰ বিষয়ে তৰ্কৰ পিছত" মাত্ৰ সাত মাহৰ নিলম্বিত কাৰাদণ্ড লাভ কৰে।
ৰাজনীতি
পূব টিমৰ ৰাজনীতিত মহিলাসকল সক্ৰিয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
কমাঠীপুৰা
কমাঠীপুৰা বা কমাঠীপুৰম(Kamathipura) হৈছে ভাৰতৰ মুম্বাইৰ এটা চুবুৰীয়া অঞ্চল, যি পতিতাবৃত্তিৰ বাবে বিখ্যাত। ১৭৯৫ চনৰ পিছত মুম্বাইৰ পূৰ্বৰ সাতটা দ্বীপক সংযোগ কৰা কজৱে (causeways) নিৰ্মাণৰ সৈতে প্ৰথমে এই অঞ্চল প্ৰতিষ্ঠিত কৰা হৈছিল৷ মূলতঃ লাল বজাৰ নামেৰে জনাজাত, এই নামৰ উৎপত্তি নিৰ্মাণ ক্ষেত্ৰত কাম কৰা শ্ৰমিক ʼকমাঠীʼ শব্দৰ পৰা। আৰক্ষীৰ কঠোৰ অভিযানৰ ফলত, ১৯৯০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে এইডছৰ উত্থান আৰু চৰকাৰৰ পুনৰ্বিকাশ নীতিয়ে যৌন কৰ্মীসকলক এই বৃত্তিৰ পৰা আঁতৰি যোৱাত সহায় কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত কমাঠীপুৰাৰ পৰা বাহিৰ লৈ যোৱাত সহায় কৰিছিল । অঞ্চলটোত যৌন কৰ্মীৰ সংখ্যা এতিয়া হ্ৰাস পাইছে।
ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ পতিতালয়-আধাৰিত যৌন উদ্যোগ মুম্বাইত অৱস্থিত।ইয়াত ৫,000ৰো অধিক পুৰুষ, মহিলা আৰু ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰড যৌন কৰ্মী আছে। এই যৌন কৰ্মীসকল মুখ্যতঃ অৱস্থিত এছিয়াৰ সৰ্ববৃহৎ পতিতা ব্যৱসায় এলেকা, কমাঠীপুৰাত। ইয়াৰে বহুতো মহিলা নিম্ন আয়ৰ পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰা। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে প্ৰায়ে তেওঁলোকক নাবালক হিচাপে অচিনাকি লোকক পইচাৰ বিনিময়ত বিক্ৰী কৰে।
১৯৯২ চনত, বৃহন্মুম্বাই পৌৰ নিগমে (বিএমচি) নথিভুক্ত কৰিছিল যে ইয়াত ৪৫,০০০ যৌন কৰ্মী আছিল যি ২০০৯ চনত ১৬০০ লৈ হ্ৰাস পাইছিল আৰু ২০১৮ চনত ৫০০ লৈ পাইছিল। বহুতো যৌন কৰ্মীয়ে মহাৰাষ্ট্ৰৰ আন এলেকালৈ প্ৰব্ৰজন কৰে আৰু ৰিয়েল এষ্টেট বিকাশকাৰীসকলে উচ্চ মূল্যৰে এই অঞ্চল কৰে। ২০১৮ চনত মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে অঞ্চলটো ধ্বংস আৰু পুনৰ বিকাশৰ বাবে নিবিদা বিচাৰিছিল।
ইতিহাস
১৭৮৪ চনত হৰ্ণবি ভেলাৰ্ড প্ৰকল্প সম্পূৰ্ণ হৈছিল। এই প্ৰকল্পত বোম্বাইৰ গভৰ্ণৰ উইলিয়াম হৰ্ণবিৰ (১৭৭১-১৭৮৪)অধীনত মুম্বাইৰ সাতটা দ্বীপক একত্ৰিত কৰি এটা সংযোগপথ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।ইয়াৰ ফলত মুম্বাই কেইবাটাও নিম্ন-জলাভূমি এলেকা যেনে বাইকুল্লা, টাৰ্দেও, মহালক্ষ্মী আৰু কমাঠীপুৰা বাসস্থানৰ বাবে মুকলি কৰা হৈছিল। তাৰ পিছত ১৭৯৫ চনৰ পৰা, দেশৰ অন্যান্য অঞ্চলৰ কমাঠীসকল (শ্ৰমিক) আহি এই গৃহনিৰ্মাণ ক্ষেত্ৰত শ্ৰমিক হিচাপে বসতি স্থাপন কৰি কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যাৰ ফলত অঞ্চলটোৰ বৰ্তমানৰ নাম কামথিপুৰা দিয়া হয়। এই অঞ্চলটোৰ উত্তৰে বেলাচিছ ৰোড, দক্ষিণে গাওদেৱী আৰু ফকলেণ্ড ৰোড আৰু তাৰ উত্তৰেদি গৈছে ঘাইপথ। এই সময়ছোৱাত এটা সময়ত ইয়াত চীনা সম্প্ৰদায়ৰ মানুহৰ বসতি আছিল, যি ডকহেণ্ডহিচাপে কাম কৰিছিল আৰু ৰেষ্টুৰেণ্ট চলাইছিল। উনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে এই সকলোবোৰ সলনি হৈ গৈছিল।
উনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে মহাদেশীয় ইউৰোপ আৰু জাপানৰ বহু সংখ্যক মহিলা আৰু ছোৱালীক কমাঠীপুৰালৈ সৰবৰাহ কৰা হৈছিল, য'ত তেওঁলোকে সৈনিক আৰু স্থানীয় লোকসকলক পতিতা হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল।
লাহে লাহে সামাজিক স্তৰৰ গঠণ হৈছিল। ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত ইয়াত থকা ইউৰোপীয় পতিতাসকলৰ বাবে কমাঠীপুৰাৰ এটা ব্যস্ত ৰাস্তাক ʼচফেদ গলিʼ (হোৱাইট লেন) বুলি জনা গৈছিল। গলিটোক এতিয়া কাৰ্সেটজি শুক্লাজী ষ্ট্ৰীট বুলিও জনা যায়। অঞ্চলটোৰ আটাইতকৈ পৰিচিত পতিতালয় ʼপিলা হাউচʼ হৈছে ইয়াৰ মূল শব্দ: প্লেহাউচৰ সংকৰকৰণ। বোম্বাইৰ প্ৰথম যৌন ৰোগ ক্লিনিক ১৯১৬ চনত খোলা হৈছিল, ১৯২৫ চনত বি এম চিয়ে ইয়াক অধিগ্ৰহণ কৰিছিল। ওচৰতে, ফৰাছ ৰোডৰ বাচ্চুছেথ কি ৱাদি ইয়াৰ কোথেৱালি বা তাৱাইফ আৰু মুজৰাৰ বাবে বিখ্যাত আছিল।
যেতিয়া ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰিছিল, ভাৰতীয় যৌন কৰ্মীসকলক এই অঞ্চলটোলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল। শেহতীয়া দশকবোৰত, বৃহৎ সংখ্যক নেপালী মহিলা আৰু ছোৱালীকো জিলাখনলৈ সৰবৰাহ কৰা হৈছে। ভাৰত চৰকাৰৰ নিয়ম অনুসৰি বছৰ বছৰ ধৰি কমাঠীপুৰাৰ যৌন উদ্যোগৰ বিকাশ অব্যাহত আছিল। অৰ্থনৈতিক পৰিস্থিতিয়েও দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মহিলাসকলক তালৈ লৈ আহিছিল। অৱশেষত এই অঞ্চল এছিয়াৰ সৰ্ববৃহৎ যৌন ব্যৱসায়ৰ অঞ্চল হৈ পৰিছিল।
জনগাঁথনি
কমাঠীপুৰাক প্ৰায় ১৪টা পথত বিভক্ত কৰা হৈছিল। এই বিভক্তি শ্ৰমিকসকলৰ আঞ্চলিক পটভূমি অনুসৰি কৰা হৈছে। বেছিভাগ শ্ৰমিক আন ভাৰতীয় ৰাজ্যৰ পৰা আহিছিল। অঞ্চলসমূহৰ মাজত সামান্য বাৰ্তালাপ হোৱাৰ ফলত মানুহখিনিক সামাজিকভাৱে সংগঠিত কৰা কঠিন হৈ পৰিছিল। লগতে, জনমত, ৰাজনৈতিক নেতৃত্ব বা সামাজিক সক্ৰিয়তাৰ অভাৱত এই অঞ্চলত ইউনিয়ন গঠন হোৱা নাছিল । ২০০৭ চনত অঞ্চলটোত ৫৫,৯৩৬ জন ভোটাৰ আছিল, যাৰ ভিতৰত প্ৰায় ১৫,০০০ মুছলমান, ৬,৫০০ তেলেগু আৰু বাকীসকল মাৰাঠী আৰু উত্তৰ ভাৰতীয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নিষিদ্ধ অঞ্চল
ভিমেশ্বৰ শিৱ ধাম
ভিমেশ্বৰ দ্বাদশ জ্যোতিলিংগ শিৱ ধাম (ইংৰাজী: Bhimeswar Dwadas Jyotirlinga Dham) হৈছে গুৱাহাটীৰ পামহীৰ ওচৰৰ ডাকিনী পাহাৰ বা ডাইনী পাহাৰত (ডাইনী বাম) অৱস্থিত এখন জ্যোতিলিংগ ধাম। এই ধাম দীপৰ বিলৰ দাঁতিৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত অৱস্থিত। পৌৰাণিক আখ্যান মতে ইয়াতে ভগৱান মহাদেৱে ভিমাসুৰ নামৰ দৈত্য এজনক নিধন কৰিবলৈ অৱতাৰ ধাৰণ কৰিছিল।
ডাকিনী পাহাৰৰ অৱস্থান এটি বিতৰ্কৰ বিষয়। শিৱ পুৰাণ আৰু কৌটি ৰুদ্ৰ সংহিতা মতে ভিমাশঙ্কৰ (বা ভিমেশ্বৰ) ডাকিনী পাহাৰত অৱস্থিত। সেয়ে ভক্তসকলে পামহীৰ এই ধামকে দ্বাদশ জ্যোতিলিংগ ৰূপে বিশ্বাস কৰে। বহুলোকে পুণা চহৰৰ ওচৰৰ ভিমাশঙ্কৰ ধামকো দ্বাদশ জ্যোতিলিংগ ৰূপে আৰাধনা কৰে।
এই ধামত কোনো মন্দিৰ দেখিবলৈ পোৱা নাযায়। বৰঞ্চ ইয়াত এটি শিৱলিংগ আৰু সেই শিৱলিংগৰ দাঁতিৰে বৈ থকা এটি পাহাৰীয়া নিজৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়। এই শিৱলিংগকে ইয়াত আৰাধনা কৰা হয়। এই স্থানৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য অতি মোহনীয়।
অসমত হাতী চিকাৰ আৰু হাতী পোহ মনোৱা
অসমত হাতী চিকাৰ কৰা আৰু হাতী পোহ মনোৱা কাৰ্য বৰ ৰোমাঞ্চকৰ৷ এই কাৰ্যত জড়িত লোকসকলে ঘৰ-পৰিয়াল দূৰৈত এৰি আহি দীৰ্ঘদিনলৈ হাবিতলীয়া বা নৈৰ পাৰত কটাবলগীয়া হয়৷ এনে সময়তে তেওঁলোকৰ ইজনে সিজনৰ আগত মনৰ ভাৱৰ আদান-প্ৰদান কৰি নানা গীত-পদ সৃষ্টি কৰে৷ অসমীয়া লোকসাহিত্যত হাতী চিকাৰ আৰু পোহ মনোৱা কামৰ সৈতে জড়িত লোকসকলৰ মনোভাৱ প্ৰকাশক গীত-পদ আৰু আখ্যানবোৰ বৰ মনোৰম৷
ভিমেশ্বৰ শিৱ ধাম
পৌৰাণিক আখ্যান
শিৱ পুৰাণত উল্লেখ থকা মতে, লঙ্কেশ্বৰ ৰাৱণৰ ভায়েক কুম্ভকৰ্ণই পাতলৰ ৰজাৰ পুত্ৰী কাৰ্কতীক বিয়া কৰিব বিচাৰিছিল। ৰাৱণে পাতাল পতি আৰু কুম্ভকৰ্ণক ৰামৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত আমন্ত্ৰণ জনায়। কিন্তু কুম্ভকৰ্ণই যেতিয়ালৈ ৰাৱণে তেওঁক কাৰ্কতীৰ সৈতে বিবাহত সন্মতি প্ৰদান নকৰে, তেতিয়ালৈকে যুদ্ধত যাবলৈ অসন্মত হয়। পিছত নাৰদ মুনিৰ উপদেশত ৰাৱণে এই বিবাহলৈ সন্মতি প্ৰদান কৰে। বিয়াৰ পিছত কাৰ্কতীক এৰি কুম্ভকৰ্ণ যুদ্ধলৈ ৰাওনা হয়। যুদ্ধত কুম্ভকৰ্ণৰ মৃত্যুৰ পিছত কাৰ্কতীয়ে কুম্ভকৰ্ণৰ পুত্ৰক জন্ম দিয়ে আৰু এই পুত্ৰই ভিমাসুৰ নামেৰে পৰিচয় লাভ কৰে। পিছলৈ ভিমাসুৰে ভগৱান ব্ৰহ্মাক তপস্যা কৰে আৰু তেওঁৰপৰা বৰদান লাভ কৰে। বৰদান লাভ কৰি ভিমাসুৰে ভগৱান বিষ্ণুক প্ৰত্যাহ্বান জনায় আৰু যুদ্ধলৈ আমন্ত্ৰণ কৰে। বিষ্ণুই এই প্ৰত্যাহ্বানৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনায় আৰু ভিমাসুৰৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে। ব্ৰহ্মাৰ বৰদানৰ মূল্য ৰাখিবলৈ এই যুদ্ধত বিষ্ণুয়ে পৰাজয বৰণ কৰে। ইয়াৰে পিছত ভিমাসুৰ অহংকাৰী হৈ পৰে আৰু বিভিন্ন ৰজাক বশ আৰু বন্দী কৰা আৰম্ভ কৰে। ভিমাসুৰে কামৰূপৰ ৰজা প্ৰিয়ধৰ্মনক (কামৰূপেশ্বৰ)পৰাজিত কৰি তেওঁক আৰু তেওঁৰ পত্নী দক্ষিণাদেৱীক কাৰাৰুদ্ধ কৰি ৰাখিছিল।
অসমত হাতী চিকাৰ আৰু হাতী পোহ মনোৱা
ইতিহাস
অতি পুৰণি কালৰ পৰা অসম বা পূৰ্বৰ কামৰূপ হাতীৰ বাবে বিখ্যাত আছিল৷ মহাভাৰতত অসমৰ বীৰ ভগদত্তৰ হস্তীপ্ৰতাপৰ কথা লিখা আছে৷ মহাকবি কালিদাস ৰচিত ৰঘুবংশতো কামৰূপৰ ৰজাই হাতীদান কৰাৰ কথাৰ উল্লেখ আছে৷ কালিদাস ৰজা বিক্ৰমাদিত্যৰ ৰাজসভাৰ কবি আছিল৷ বিক্ৰমাদিত্য আছিল খৃ:পূ: ৫০ আগৰ উজ্জয়িনী নগৰৰ৷ প্ৰাচীন কামৰূপৰ ৰজা শংকলাদিৱে বাহন হিচাপে হাতী ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা জনা যায়৷ ইয়ালৈ চাই অসম বা পুৰণি কামৰূপত হাতীৰ প্ৰচলন যে বহুবছৰ পুৰণি তাক সহজে ঠাঁৱৰ কৰিব পাৰি৷ পৰৱৰ্তীকালত আহোম ৰাজত্বৰ সময়তো হাতীয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান দখল কৰিছিল৷ ৰজা প্ৰায়ে হাতীত উঠি যাতায়াত কৰিছিল৷ বিশেষভাৱে পোহ মনোৱা হাতী এই কাৰ্যত ব্যৱহৃত হৈছিল৷ বিভিন্ন যুদ্ধক্ষেত্ৰত বাহন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপৰি সন্ধিৰ চিনস্বৰূপে হাতী উপঢৌকন হিচাপে দিয়া হৈছিল৷ মীৰজুমলাৰ লগত হোৱা সন্ধিত আহোম স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজ সিংহই ৪০ হাতী মোগল সম্ৰাটলৈ উপহাৰ দিছিল৷ অকল যুদ্ধক্ষেত্ৰ বা ৰাজ কাৰ্যতে নহয় হাতী ব্যৱহাৰ হৈছিল মনোৰঞ্জনৰ বাবেও৷ আহোম শাসন কালত অসমত স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনৰ পৰা হাতীযুঁজ খেল আৰম্ভ হৈছিল৷ এই সকলোবোৰৰ বাবে প্ৰয়োজন হৈছিল প্ৰচুৰ হাতীৰ৷ হাতী যিহেতু বনৰীয়া জন্তু, ইয়াক বিশেষ কৌশলেৰে ধৰি বশ কৰি পোহনীয়া কৰা হৈছিল৷ হাতীক চোৱাচিতা কৰিবলৈ আহোম শাসনকালত হাতীবৰুৱা নামে এটি বিষয়বাবৰ সৃষ্টি কৰা হৈছিল৷ শিৱসিংহৰ দ্বিতীয়া ৰাণী বৰৰজা মদম্বিকা দেৱীয়ে সুকুমাৰ বৰকায়স্থৰ হতুৱাই হাতীৰ বিষয়ে বিশদভাৱে বৰ্ণনা কৰাই হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ পুথি লিখি তাত দিলবৰ আৰু দোষাইৰ দ্বাৰা চিত্ৰ অঁকাইছিল৷ এইখন কেৱল হাতী বিষয়ক এখন গ্ৰন্থ৷ আহোম ৰজাই লেখেৰে এহেজাৰ হাতী কৰিবলৈ ধৰি অনা হাতীবোৰ গড় মাৰি ৰাখি তাত শংকৰদেৱক ৰখীয়া পতাৰ কথা চৰিত পুথিত বৰ্ণিত আছে৷
ভিমেশ্বৰ শিৱ ধাম
পৌৰাণিক আখ্যান
প্ৰিয়ধৰ্মন আৰু তেওঁৰ পত্নী শিৱভক্ত আছিল আৰু তেওঁলোকে কাৰাগাৰতো শিৱৰ আৰাধনা কৰিছিল। ভিমাসুৰে তেওঁলোকৰ আৰাধনাত আঘাত জন্মাবলৈ সৈনিক পঠিয়াইছিল; কিন্তু শিৱৰ ক্ৰোধত সকলো ভস্ম হৈছিল। সেয়ে ভিমাসুৰে প্ৰিয়ধৰ্মনক নিধন কৰিব বিচাৰিছিল। ভিমাসুৰে আৰাধনাত মগ্ন প্ৰিয়ধৰ্মনক আক্ৰমণ কৰে, কিন্তু তেওঁৰ তৰোৱালে গৈ প্ৰিয়ধৰ্মনে আৰাধনা কৰা শিৱলিংগত আঘাত হানে। লগেলগে ভগৱান শিৱৰ ভিমাশঙ্কৰ ৰূপৰ আৱিৰ্ভাব ঘটে আৰু তেওঁ ভিমাসুৰক বধ কৰে। শিৱৰ শৰীৰৰ ঘামেৰে এটি নদীৰ সৃষ্টি হয় আৰু ভক্তসকলে বৰ্তমান এই ধামত বৈ থকা নিজৰাটোক সেই একেটা নদী বুলি বিশ্বাস কৰে। এই ঘটনাৰ পিছত, যি ঠাইত ৰজা কামৰূপেশ্বৰে শিৱৰ আৰাধনা কৰিছিল, সেই ঠাই ভিমেশ্বৰ নামেৰে পৰিচিত হ'ল। দেৱতা আৰু ভক্ত সকলৰ অনুৰোধত ভগৱান শিৱই এই স্থানত ভিমাশঙ্কৰ নামেৰে বিৰাজ কৰিবলৈ সন্মত হয়। তেতিয়াৰে পৰা এই ধাম জ্যোতিলিংগ ৰূপে পূজিত হৈ আহিছে।
অসমত হাতী চিকাৰ আৰু হাতী পোহ মনোৱা
হাতী ধৰাৰ কৌশল
অসমত হাতী ধৰাৰ কৌশল ভাৰতৰ দাক্ষিণাত্য বা আন ঠাইৰ লগত নিমিলে৷ অসমত দুই প্ৰকাৰে হাতী চিকাৰ কৰা হয়৷ (১) খেদা চিকাৰ আৰু (২) মেলা চিকাৰ৷ খেদা চিকাৰ বা গড়মৰা চিকাৰ বা গজালি চিকাৰ পদ্ধতিৰে হাতী ধৰা হৈছিল৷ খেদা বা গড়মৰা বা গজালি চিকাৰত হাতী অহা-যোৱা বাটত কিছুমান বৰ ডাঙৰ গাঁত খান্দি তাৰ চাৰিওফালে ডাঙৰ গছৰ টুকুৰাৰে বেৰা দিয়া হয়৷ বেৰাত দুটা বাট থাকে আৰু সেই বাটত দুখনকৈ জপনা থাকে, আৰু জপনাকেইখন শকত ৰছীৰে ওলোমাই গছৰ ওপৰত বন্ধা থাকে৷ দুখনকৈ জপনাত দুজনকৈ মুঠ চাৰিজন পালোৱান লোক গছৰ ওপৰত থাকে৷ হাতী খেদি আনি যেতিয়া এই গাঁতবোৰত পেলোৱা হয়, তেতিয়া লগে লগে জপনাকেইখন পেলাই গাঁতৰ ৰাস্তাবোৰ বন্ধ কৰি দিয়া হয়৷ তাৰপিছত কুনকীক আনি ফান্দী আৰু মাউতে নিৰ্বাচিত হাতীকেইটা ৰাখি বাকীবোৰক হানি-খুচি গাঁতৰ পৰা উঠাই খেদি দিয়ে৷ তাৰপিছত ধৰা হাতীবোৰক কুনকীৰ সহায়ত পিলখানালৈ লৈ আহে৷ এই পদ্ধতি বৰ্তমান লোপ পাইছে যদিও মেলা চিকাৰ পদ্ধতি এতিয়াও ক’ৰবাত ক’ৰবাত চলি আছে; কাৰণ, হাতীক বিপন্ন প্ৰজাতি বুলি চৰকাৰীভাৱে ঘোষণা কৰাৰ লগে লগে ইয়াৰ মুক্ত চিকাৰ বন্ধ হৈ মাত্ৰ চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাতহে হাতী ধৰা হয়৷ অসমৰ বাহিৰেও বাৰ্মা, থাইলেণ্ড, ভিয়েটনাম, লাওচ, কম্বোদিয়া আদিত হাতী ধৰা কাৰ্যত এই পদ্ধতি প্ৰয়োগ কৰা হয়৷ অসমত মেলা চিকাৰ বছৰৰ দুটা বিশেষ সময়তহে কৰা হয়৷ বাৰিষা কালত আৰু শীত কালত৷ বাৰিষা কালত কৰা মেলা চিকাৰক ’গজালি চিকাৰ’ বোলা হয়৷ গজালি চিকাৰ বৰ কষ্টসাধ্য৷ খৰালি হাবিৰ বন জ্বলাই দিয়াৰ পিছত বাৰিষাৰ আগে আগে বননিবোৰত নতুন গজালি ওলায়৷ চিকাৰ পদ্ধতি যদিও একে, তথাপি মেলা চিকাৰতকৈ গজালি চিকাৰৰ হাতীৰ জীৱন ৰক্ষা কৰা টান হৈ পৰে৷ হাতী ধৰোঁতে ফানে কাটি ঘাঁ কৰা ঘাঁবোৰ সহজে নুশুকায়, বৰং বাঢ়ি গৈ হাতীৰ গাত পোক লাগে৷ গজালি চিকাৰত চিকাৰীও ম’হ-ডাঁহ, জোক-পোকৰ কামোৰত অতীষ্ঠ হয়৷ চিকাৰত প্ৰয়োজন হয় বিশেষভাৱে প্ৰশিক্ষণ দিয়া হাতী, যাক “কুনকী’’ বোলা হয়৷ হাতী চিকাৰত গাভিনী হাতী, পোৱালী হাতী, ৰুগীয়া বা বয়সীয়া হাতী ধৰাটো নিষেধ৷ হাতী চিকাৰত মাউত আৰু ফান্দীৰ অস্ত্ৰ হ’ল, যাঠা, মিত আৰু লাংচিং৷ মাউতৰ হাতত যাঠা আৰু মিত থাকে আৰু ফান্দীৰ হাতত লাংচিং আৰু মিত থাকে৷
ভিমেশ্বৰ শিৱ ধাম
যাতায়ত
এই ধাম গুৱাহাটী মহানগৰৰ মাজমজিয়াৰ পৰা ১৩ কিমি দূৰত অৱস্থিত। ভিমেশ্বৰ ধামলৈ যাবলৈ গুৱাহাটীৰ ৩৭ নং ৰাষ্টীয় ঘাইপথৰ পৰা পামহীৰ পিনে যাব লাগে। গুৱাহাটী ৰাজ্য তথা দেশৰ আন অঞ্চলৰ সৈতে পথ, ৰে'ল আৰু বিমান যাতায়তৰে সুসংলগ্ন।
অসমত হাতী চিকাৰ আৰু হাতী পোহ মনোৱা
হাতী ধুৰা
হাতী চিকাৰ কৰিবলৈ নিজৰ নিজৰ কুনকী লৈ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা মাউত, ফান্দী, ঘাচি, মহলদাৰ আহি গোটখোৱা ঠাইডোখৰেই ’হাতীধুৰা’৷ সাধাৰণতে, হাতীধুৰা নদীৰ পাৰৰ উপযুক্ত ৰ’দঘাই ঠাইত পতা হয়৷ কুনকী গৈ হাতীধুৰাত উপস্থিত হ’লে ঠাইখন চিকুণাই সাৰি-মচি পূজা কৰা হয়৷ ৰঙা কুকুৰাৰ ডিঙি আধা কাটি এৰি দিয়া হয় আৰু কুকুৰাটোৱে যি দিশেই ঢপঢপাই গৈ মৰে, সেই দিশেই হাতীৰ ’চাহান’ পাব বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ হাতীধুৰাত মাউত, ফান্দী, মহলদাৰ আদি থাকিবলৈ অস্থায়ী ঘৰ খেৰ-বাঁহেৰে সাজি লৈ ধুনি জ্বালই লোৱা হয় আৰু ইয়াতে চুবুৰীয়া গাঁৱৰ মানুহৰো সমাৱেশ হয় আৰু ইয়াতে নানা গীত-মাতৰ আখৰা কৰা হয়৷ হাতী চিকাৰৰ ই মূল শিবিৰ৷
ঝুলা
চিকাৰলৈ যোৱা কুনকীৰ পিঠিত গাদী নাথাকে, পৰিৱৰ্তে ঘোঁৰাৰ লেকামৰ দৰে ঝুলা বা ঝাপলন বন্ধা হয়৷ এই ঝুলাই হৈছে মাউতৰ একমাত্ৰ অৱলম্বন৷ ঝুলাত হাতীৰ লঙ্গৰ, হাড়ী, ডেকচী, কৰচ, কাঁহী, চাউল, তৰকাৰী, নিমখ, চাহপাত আদি থাকে৷
কুনকী
হাতী চিকাৰৰ প্ৰধান সহায়ক হাতীক কুনকী বোলে৷ ই বিশেষভাৱে প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত হাতী৷ কুনকী মতা-মাইকী উভয় প্ৰকাৰ হাতীয়েই কুনকী হ’ব পাৰে৷ কুনকী দুই প্ৰকাৰ থাকে, ;কোমোৰা বান্ধ’ৰ কুনকী আৰু ’মিৰিকা বান্ধ’ৰ কুনকী৷ কোমোৰা বান্ধৰ কুনকীৰ দৌৰৰ গতিবেগ কম, কিন্তু খোজৰ খোপনি মজবুত; আনহাতে, মিৰিকাৰ দৌৰৰ গতি তীব্ৰ আৰু ইহঁতৰ ঠেংকেইখন দীঘল৷ প্ৰবাসলৈ অৰ্থাৎ হাতীৰ ’চাহান’ বিচাৰি যাওঁতে কেইবাটাও দল বা কুনকী যাব পাৰে৷ চিকাৰলৈ যাওঁতে হাতী চালনাৰ দায়িত্ব ফান্দীৰ৷ ফান্দীয়ে এখন বস্তা পাৰি কুনকীৰ গলধনত বহি যায়৷ মাউত যায় কুনকীৰ তপিনাত বা ঝুলাত ধৰি৷ এনেদৰে গৈ চাহান থকা ঠাইলৈ যায় আৰু চাহানৰ হাতীয়েও চিকাৰী কুনকী দেখা পালে পলাই যায়৷ কুনকীৰ তপিনাত মাউতৰ যাঠাৰ খোঁচ পৰে আৰু কুনকীও সমানে দৌৰি গৈ পলাই যোৱা হাতীৰ মাজৰ পৰা ফান্দীয়ে লাংচিং দলিয়াই ধৰিবলগীয়া হাতীটো চিনাক্ত কৰে আৰু কুনকীয়ে সেই হাতীটো চাহানৰ পৰা ফালৰি কটাই আনে৷ তাৰপিছত ফান্দীয়ে ’ফান’ মাৰি ফানৰ মূৰত থকা খোৰোচা গাঁঠিৰে হাতীৰ ভৰিত বান্ধ খুৱায়৷ এই ফান মৰা কামটো বৰ সাৱধানতাৰে কৰিবলগীয়া হয়৷ ফান সদায় কুনকীৰ বাওঁফালেদি মাৰিব লাগে৷ কেতিয়াবা পৰিস্থিতিত পৰি সোঁফালেদি মাৰিব লগা হ’লে চকুৰ পচাৰতে ফান্দীৰ মূৰৰ ওপৰেদি ফান ঘূৰাই আনিব লাগে৷ তেনে নকৰিলে ফানে ফান্দী আৰু মাউতক টানি তলত পেলাই বিপৰ্যয় ঘটায়৷ ফানৰ এটা মূৰ কুনকীৰ বুকুত বন্ধা থাকে৷ দুয়োপক্ষৰ টনাটনি হয়৷ এনে অৱস্থাত আৱদ্ধ হাতীৰ পৰিয়ালে কুনকী আৰু মাউত-ফান্দীৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰি হাতীটো মুকলি কৰি নিবলৈ যত্ন কৰে যদিও ফান্দীয়ে ফটকা ফুটাই, চিঞৰি হাতীজাকক ভয় খুৱাই খেদি দিয়ে৷ হাতী চিকাৰত আগ্নেয়াস্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰিব নোৱাৰে৷ ফান্দত পৰা হাতীটোক ’বনুৱা’ বোলে৷ টনাটনিত বনুৱা লেবেজান দিলে কুনকীক ওচৰ চপাই দিয়া হয় আৰু কুনকী ওচৰ পালে বনুৱা প্ৰাথমিকভাৱে শান্ত হৈ পৰে৷ ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে যদি বনুৱাই কুনকীক টানি লৈ যায় তেতিয়া মাউত আৰু ফান্দীয়ে “দোহাৰ’’ শব্দ উচ্চাৰণ কৰে৷ ইয়াৰ অৰ্থ আনৰ সহায় বিচৰা৷ তেতিয়া ওচৰতে থকা আন কুনকীৰ ফান্দীয়ে আন এডাল ফান মাৰি বনুৱাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে৷ এনেকৈ ধৰা হাতী দুয়ো মহলদাৰৰ উমৈহতীয়া সম্পত্তি হয়৷
হাতী পোহ মনোৱা
ধৰি অনা হাতীটোক বনুৱা বোলে৷ বনুৱাই প্ৰথম কেইদিনমান একোকে খাব নোখোজে৷ পিছত লাহে লাহে খাবলৈ ধৰে৷ ডিপোত আনি থোৱাৰ প্ৰথম দিনৰ ভিতৰতে বনুৱাক প্ৰশিক্ষণ দিয়া কাম আৰম্ভ কৰিব লাগে৷ প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত দুটা হাতীৰ মাজত লৈ দিনত দুবাৰকৈ খোলা, বন্ধা, গা ধুৱাবলৈ নিয়া, পানী খুৱাবলৈ নিয়া আদি প্ৰাথমিক প্ৰশিক্ষণ৷ এই কালছোৱাত বনুৱাৰ লগত নিচুকণি গীত গোৱা, গাত হাত ফুৰোৱা, জুই দেখুওৱা আদি কৰি খেৰ বনেৰে হাতীৰ গা ঘঁহি দিয়া হয়৷ এনে কৰিলে হাতীৰ গাৰ সুৰসুৰণি মৰে৷ দ্বিতীয় পৰ্যায়ত হাতীৰ গাত ’কাচ’ (হাতীৰ ডিঙিৰ তলেদি ঘূৰাই নেজৰ তলেদি পাৰ কৰি আনি পিঠিত বন্ধা শক্তিশালী ৰছী) বন্ধা হয় আৰু মৰাপাটৰ ৰছীৰে তৈয়াৰী ’জাঙিয়া’ পিন্ধোৱা হয়৷ আগ ঠেং আৰু পিছ ঠেঙত পিন্ধোৱা জাঙিয়াৰ দ্বাৰা বনুৱাৰ খোজৰ গতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয়৷ লগতে গা ঘঁহা, গীত গোৱা, ৰাতিৰ শিক্ষা জুই দেখুওৱা আদি চলি থাকে৷ তৃতীয় পৰ্যায়ত পিঠিৰ ’কাচ’ খুলি দি কেৱল জাঙিয়া পিন্ধাই পিঠিত মাউত বহি মাউতৰ মুখৰ নিৰ্দেশ মানিবলৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়৷ কিছুদিন পিছতেই বনুৱা প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত হৈ উঠে৷ প্ৰশিক্ষণৰ কালত হাতীক যথেষ্ট মৰম চেনেহৰ মাজেৰে ৰাখিব লাগে৷ ফান্দীয়ে সকলো চিন্তা পাহৰি একমাত্ৰ হাতীটোতে মনপুতি লাগিব লাগে৷ মানুহৰ কণ্ঠস্বৰ আৰু নিৰ্দেশ চিনি পাবলৈ হাতীৰ লগত একাত্ম হৈ থাকিব লাগে৷ তেনে সময়তে ফান্দীৰ মুখেৰে নিজৰ মনৰ কথা গীত আকাৰে ওলাই বহুতো মূল্যবান লোকগীতৰ জন্ম হয়৷
হাতী পোহ মনাওতে ব্যৱহৃত শব্দ
বৈঠ/বইত- বহ, মাইল- থিয় হ, ঝুক বা জুগ- আগঠেং পাৰি চাপৰি দিয়া, পিছ খোল- পিছঠেং চাপৰাই দিয়া, উঠ পা- ঠেং দাঙি মাউত বা ফান্দীক পিঠিত উঠিবলৈ সুবিধা দিয়া, ধৰ- কোনো বস্তু ধৰা, বিৰি- এৰি দে, দেখ্- সৰু নলা আদি বেঙা মেলি পাৰ হ’বলৈ দিয়া, চুপ- শুহি ল, চুপ দলে- শুঁড়েৰে পানী শুহি গালে বা ওপৰলৈ ছটিয়া, দলে- ওপৰলৈ বস্তু তুলি দে, চালাম- শুঁড় দাঙি চালাম কৰ, তেৰে- কাতিয়াকৈ শো, ডাইনে তেৰে- সোঁফালে কাতিয়াকৈ শো, বায়ে তেৰে- বাওঁফালে কাতি হৈ শো, সামাত্- খা, আগেত্- আগুৱা, পিচ্চু- পিছুৱাই যা, ধাত্- ৰ, শাম্- শান্ত হ, ভিৰ- কাষ চাপি যা, চেই- আঁতৰি যা, চেইভিৰ- আঁতৰি কাষ চাপি যা৷ এইবোৰৰ বাহিৰেও মানুহৰ মুখে মুখে বাগৰি আৰু আন আন ভাষাৰ অনেক শব্দ হাতী পোহ মনাওতে শিকোৱা হয়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:চিকাৰ কৌশল
দাঁতোন
দাঁতোন বা টুথব্ৰাছ (Toothbrush) হৈছে দাঁত, দাঁতৰ আলু আৰু জিভা পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এক পৰিচ্ছন্নতা সঁজুলি। আধুনিক টুথব্ৰাছৰ উদ্ভাৱক হ'ল ইংলেণ্ডৰ ক্লাৰ্কনেল্ডৰ উইলিয়াম আড্ডিছ (Willam Addis)। ১৭৮০ চনত তেওঁ গৰুৰ নেজৰ চুলি কাটি টুথব্ৰাছ তৈয়াৰ কৰিছিল। ব্ৰাছৰ নালবোৰো আছিল গৰুৰ তপিনাৰ হাড়ৰ। ১৪৯৮ চনত চীনদেশত প্ৰথম গাহৰিৰ ঠৰঙা নোম ব্যৱহাৰ কৰি টুথব্ৰাছ তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। ১৯৩৬ চনৰপৰা ১৯৯৮ চনৰ ভিতৰত পৃথিৱীত ৩০০০টা দাঁতোনৰ পেটেণ্ট হৈছে।<ref name="গ্ৰন্থ ১"
ইতিহাস
ইজিপ্তৰ মৈদামত পোৱা সমলমতে ৫০০০ বছৰ পূৰ্বৰেপৰা ইজিপ্তবাসীয়ে টুথব্ৰাছ ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি জনা যায়। তেতিয়াৰ টুথব্ৰাছবোৰ আছিল গছৰ ঠাৰিৰ। তাৰো আগতে মেছোপটেমিয়াৰ মানুহে কেটেলা পহুৰ কাঁইট,গছৰ কাঁইট,চৰাইৰ পাখি আদিৰে দাঁত পৰিষ্কাৰ কৰিছিল। ভাৰতৰ আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্ৰতো বিভিন্ন গছৰ ঠানিৰ 'দাঁতোন' হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ উদাহৰণ আছে। নিম.সৌৰা,বঙালী এৰা,পচতীয়া,বকুল,তেজমুৰী বা তেজমুই লতা,কুমলীয়া বাঁহৰ লেকেচী,দীঘলতি আদি গছৰ ঠানি টুকুৰা কৰি আগটো দাঁতেৰে চোবাই মিহি আৰু কোমল কৰি তাৰে দাঁত ঘঁহিছিল। বিশেষকৈ আমাৰ দেশত ৰে'লত ভ্ৰমণ কৰিলে ৰে'ল ষ্টেচনবোৰত ৰাতিপুৱা 'দাঁতোন' বিক্ৰী কৰা দেখা যায়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৬০০ বছৰ পূৰ্বৰ চীন দেশৰ সাহিত্যত 'দাঁতোন' ব্যৱহাৰ কৰাৰ উল্লেখ আছে। তেওঁলোকে সুগন্ধি গছৰ ঠানিৰে দাঁতোন তৈয়াৰ কৰিছিল। গ্ৰীক আৰু ৰোমান সাহিত্যতো অতীজতে দাঁত-মুখ পৰিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে 'দাঁতোন'ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা পোৱা যায়। আজিও পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত কোটি কোটি মানুহে গছৰ ঠাৰিৰ দাঁতোন ব্যৱহাৰ কৰি আছে।
বিদ্যুৎৰ দাঁতোন
বিভিন্ন দেশত বিদ্যুৎৰ দাঁতোন ও পোৱা যায়। এই ক্ষেত্ৰত চীন দেশ আগবঢ়া।
সংগ্ৰাম
সংগ্ৰাম (Sangram) ১৯৬৮ চনত মুক্তি পোৱা এখন অসমীয়া কথাছবি। পৰিচালনা অমৰ পাঠকৰ। আই কে চিনে এণ্টাৰপ্ৰাইজৰ বেনাৰত ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে ইজৰাইল খানে। মুখ্য ভূমিকাত আছে নিপন গোস্বামী আৰু বিদ্যা ৰাও এইখন নিপন গোস্বামীৰ নায়কৰ ৰূপত প্ৰথম ছবি। তেওঁ তেতিয়া পুণেৰ ফিল্ম এণ্ড টেলিভিচন ইঞ্চিটিটিউটৰ চূড়ান্ত বৰ্ষৰ শিক্ষাৰ্থী। হঠাতে পৰিচালক পাঠকৰ পৰা এখন চিঠি এখন পালে, য'ত তেওঁক সংগ্ৰাম ছবিৰ মূল ভাওটোত অভিনয় কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল। সেইমৰ্মে তেওঁ ছবিৰ শ্বুটিঙত অংশ ল'বলৈ কলিকতালৈ গুচি গৈছিল।
দাঁতোন
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সঁজুলি