cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সাগৰ
সাগৰৰ পানীত সৰ্বাধিক পৰিমাণে যি ঘনবস্তু দ্ৰবীভূত অৱস্থাত আছে, সেয়া হ'ল ছডিয়াম ক্লোৰাইড। ইয়াৰোপৰি অন্যান্য অনেক মৌলৰ সৈতে মেগনেছিয়াম, কেলছিয়াম আৰু পটেছিয়ামৰ লৱণ আছে। বহুতো মৌল অতিসূক্ষ্ম কেন্দ্ৰীভূত অৱস্থাত থাকে। সাগৰৰ পানীৰ লৱণাক্ততা সকলোতে সমান নহয়। পৃষ্ঠতল আৰু ডাঙৰ ডাঙৰ নদীৰ মোহনাৰ কাষৰ পানীৰ লৱণক্ততা কম; অন্যদিশে সাগৰৰ গভীৰতৰ অংশৰ লৱণাক্ততা বেছি। যদিও বিভিন্ন মহাসাগৰৰ ভিতৰত দ্ৰবীভূত লৱণৰ আপেক্ষিক অনুপাতৰ পাৰ্থক্য নিচেই কম। সাগৰৰ পৃষ্ঠতলৰ ওপৰেৰে প্ৰবাহিত বায়ুয়ে তৰঙ্গ সৃষ্টি কৰে। সেই তৰঙ্গ সাগৰৰ অগভীৰ স্থানত প্ৰবেশ কৰি ভাঙি যায়। সাগৰৰ উপৰিভাগৰ সৈতে বায়ুৰ ঘৰ্ষণৰ ফলত সাগৰস্ৰোতৰো সৃষ্টি হয়। এই সাগৰস্ৰোতবোৰ ধীৰগতিত অথচ নিয়মিতভাবে মহাসাগৰবোৰৰ ভিতৰত জল প্ৰবাহিত কৰে। মহাদেশবোৰৰ গঠন আৰু পৃথিৱীৰ আবৰ্তন (কোৰিঅ'লিছ প্ৰভাৱ) ইত্যাদি বহুতো কাৰণে এই প্ৰৱাহেৰ অভিমুখ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। বিশ্ব পৰিবহণ বেষ্টণী নামে পৰিচিত গভীৰ-সাগৰস্ৰোতবোৰ মেৰু অঞ্চলৰ পৰা ঠাণ্ডা পানী প্ৰত্যেক মহাসাগৰলৈ বহন কৰি আনে। নিজৰ অক্ষেৰ চাৰিওফালে পৃথিৱীৰ আবৰ্তন, পৃথিৱীৰ চাৰিওফালে পৰিক্ৰমণৰত চন্দ্ৰৰ মাধ্যাকৰ্ষণ বল, সামান্য পৰিমাণে সূৰ্যৰ মাধ্যাকৰ্ষণ বলৰ প্ৰভাৱত সাধাৰণতে দিনে দুবাৰ সাগৰপৃষ্ঠৰ উত্থান আৰু পতন ঘটে। এই ঘটনা জোৱাৰ-ভাটা নামেৰে পৰিচিত। উপসাগৰ আৰু নদীৰ মোহনাত জোৱাৰ-ভাটাৰ মাত্ৰা অত্যন্ত বেছি হয়। মহাসাগৰৰ নিম্নবৰ্তী ভূগৰ্ভত ভূসাংগাঠনিক পাতৰ লৰচৰ কৰাৰ ফলত সাগৰৰ তলিত ঘটা ভূমিকম্পৰ ফলত বিধ্বংসী ছুনামিৰ উদ্ভব ঘটে। অবশ্যে আগ্নেয়গিৰিৰ অগ্ন্যুৎপাত, প্ৰবল ভূমিধ্বস অথবা উল্কাপিণ্ডৰ সংঘাতেও অনেক সময়ত ছুনামিৰ সৃষ্টি হয়।
সাগৰে মানৱজাতিক প্ৰচুৰ খাদ্যৰ যোগান ধৰে। ইয়াৰ ভিতৰত মাছেই প্ৰধান। ছেলফিছ, স্তন্যপায়ী প্ৰাণী আৰু সামুদ্ৰিক শেলুৱৈ সাগৰৰ পৰাই পোৱা যায়। এইবোৰ হয় জালুৱৈয়ে জাল পেলাই ধৰে অথবা পানীৰ তলত খেতি কৰা হয়। ইয়াৰোপৰি মানুহে সাগৰক বাণিজ্য, পৰ্যটন, খনিজ উত্তোলন, বিদ্যুৎ উৎপাদন, যুদ্ধ আৰু সাঁতোৰ, প্ৰমোদ ভ্ৰমণ আৰু স্কুবা ডাইভিং ইত্যাদি কাৰ্যতো ব্যৱহাৰ কৰে। এই সকলো কাৰ্যৰ বাবে সাগৰ দূষিত হয়। মানৱ সংস্কৃতিতো সাগৰৰ গুৰুত্ব অসীম। হোমাৰৰ ওডিছি মহাকাব্যৰ যুগৰ পৰা সাহিত্য, সামুদ্ৰিক শিল্পকলা, থিয়েটাৰ আৰু উচ্চাঙ্গ সংগীতত সাগৰৰ উপস্থিতি লক্ষণীয়। পৌৰাণিক সাহিত্যৰ বহুতো ক্ষেত্ৰত সাগৰক প্ৰতীকীভাবে দৈত্য অথবা দেৱতা হিচাবে চিত্ৰিত কৰা হৈছে আৰু অচেতন মন আৰু স্বপ্ন ব্যাখ্যাৰ প্ৰতীক হিচাপেও উপস্থাপিত কৰা হৈছে।
ভাৰত মহাসাগৰ
thumb|right|300px|[[বংগোপসাগৰত ভাৰতৰ ভাৰতৰ ব্যস্ততম সমুদ্ৰবন্দৰটো বিশাখাপট্টনমত অৱস্থিত]]
আগ্ৰা
চহৰখনৰ ভিতৰত আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে বিন্দু বিন্দুকৈ বিস্তৃত অসংখ্য কীৰ্তিচিহ্ন। আগ্ৰাৰ বাবে আটাইতকৈ প্ৰাচীন উদ্ধৃতি পৌৰাণিক যুগৰ পৰা আহিছে, য’ত মহাকাব্য মহাভাৰতত আগ্ৰাক সংস্কৃতত ‘অগ্ৰৱণ’ অৰ্থাৎ স্বৰ্গ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ বিখ্যাত ভূগোলবিদ ‘টলেমি’ই আছিল প্ৰথম ব্যক্তি যিয়ে আগ্ৰাক ইয়াৰ আধুনিক নামেৰে উল্লেখ কৰিছিল। ষোড়শ শতিকাত লোডী বংশৰ শাসক চিকন্দৰ লোডীয়ে আধুনিক আগ্ৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। শ্বাহজাহানে যেতিয়া মোগলৰ সিংহাসনৰ পৰা নামি আহিছিল তেতিয়াই আগ্ৰাই স্থাপত্যৰ সৌন্দৰ্য্যৰ শিখৰত উপনীত হৈছিল।
উত্তৰ প্ৰদেশৰ পশ্চিম অংশত যমুনা নদীৰ পাৰত অৱস্থিত এই চহৰখন। যদিও তাজমহলৰ আচৰিত আকৰ্ষণে বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লোকক আগ্ৰালৈ আকৰ্ষণ কৰে, তথাপিও ই কোনো স্বতন্ত্ৰ আকৰ্ষণ নহয়। চহৰখনত অন্বেষণ কৰিবলৈ মনোমোহা সমাধি আৰু সমাধিক্ষেত্ৰৰ ট্ৰেইল আছে। 'পিয়েট্ৰা ডুৰা' (মাৰ্বল ইনলে)ৰ কাম, ৰাগ আৰু চামৰাৰ সামগ্ৰী, আৰু ৰসাল পেথাৰ দৰে বিলাসী শিল্পকৰ্মৰ বাবে প্ৰশংসিত আগ্ৰাই দোকান-পোহাৰ আৰু খাদ্যপ্ৰেমীসকলক সমানে ভালদৰে যোগান ধৰে।
ইনামুল হক
ইনামুল হক (ইংৰাজী: Inamul Haque) অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ ৰসায়ন বিজ্ঞানী৷ অসমৰ কটন মহাবিদ্যালয়, শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয় আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ শিক্ষকতা কৰিছিল৷ ১৯৬৮ চনত তেওঁ লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্পেকট্ৰ’স্কপি বিষয়ত গৱেষণা কৰি ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
জন্ম
ইনামুল হকৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪০ চনৰ এক মাৰ্চত শিৱসাগৰ জিলাৰ মুৰাবজাৰত৷
কেৰিয়াৰ
তেওঁ ১৯৬৩ চনত কটন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপক পদত যোগ দি শৈক্ষিক কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে৷ ১৯৬৩-৬৫ চনলৈ তেওঁ শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয়ত কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে৷ ইয়াৰ পিছতে ১৯৬৫ চনত ইনামুল হকে লণ্ডনৰ ইম্পেৰিয়েল কলেজলৈ গৈ গৱেষণা আৰম্ভ কৰে৷ ১৯৬৮ চনত স্পেকট্ৰ’স্কপি (Spectroscopy) বিষয়ত গৱেষণা কৰি তেওঁ লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী আৰম্ভ কৰে৷
অসমলৈ উভতি আহি তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে৷ ২০০৩ চনত এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰালৈকে তেওঁ আন্তৰাষ্ট্ৰীয় পত্ৰিকাত প্ৰায় ৪৫ খন ৰসায়ন বিজ্ঞান বিষয়ক গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ কৰে আৰু ১৫ জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ডক্টৰেট গৱেষণাৰ তত্তাৱধান কৰে৷
ইনামুল হকে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য হিচাপেও কিছুকাল কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ অৱসৰ গ্ৰহণৰ পিছত তেওঁ ৰেক্টৰ ৰূপে ডিব্ৰুগড়ৰ চল্ট ব্ৰুক একাডেমীত যোগদান কৰে আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞানত শিক্ষাদান কৰে৷ thumb|Annual group photo with faculties of Salt Brook Academy, 2011
মৃত্যু
চল্ট ব্ৰুক একাডেমীত কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰি থকাৰ সময়তে ইনামুল হক কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হয়৷ ২০১৪ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰে৷
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ৰসায়নবিদ
কন্যাৰকালি
কন্যাৰকালি (Kanniyar Kali; കന്നിയാർ കളി) হ’ল কেৰালাৰ পলক্কাদ জিলাৰ, চিট্টুৰ তালুকৰ গাঁৱৰ মন্দিৰবোৰত অনুষ্ঠিত হোৱা এটা লোকনৃত্য। অনুষ্ঠানটো সাধাৰণতে গাঁৱৰ বিষু উৎসৱৰ এটা অংশ আৰু ‘ভেলা’ৰ (গ্ৰাম্যমেলা) সৈতে সংগতি ৰাখি এপ্ৰিল-মে’ মাহত অনুষ্ঠিত কৰা হয়। এইটো নায়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ এটি কৃষিভিত্তিক উৎসৱৰ নৃত্য। কুমাৰীৰ নাম থখা সত্ত্বেও কন্যাৰকালিৰ কান্নি পন্থৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নাই। কন্যাৰকালিৰ কোনো প্ৰকাৰে কানিয়ৰ সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে সম্পৰ্ক নাই। কন্যাৰকালিৰ উদ্ভৱ হৈছিল সেই সময়ত চৰ্চা কৰা সমৰ-কলাৰপৰা। সমৰ-কলাৰ প্ৰশিক্ষণক গতিশীল আৰু আনন্দদায়ক কৰিবলৈ প্ৰশিক্ষণৰ সৈতে নৃত্য আৰু কৌতুকৰ সংমিশ্ৰণ কৰা হৈছিল।
নৃত্য
কন্যাৰকালি নৃত্য নিশা পৰিবেশিত হয় আৰু দোকমোকালিতে শেষ হয়। এয়া চাৰি নিশাৰ বাবে চলি থাকে। কিছুমান গাঁৱত এয়া তিনি নিশাৰ বাবেহে অনুষ্ঠিত হয়।
নৃত্যৰ আৰম্ভণিতে প্ৰতি নিশা সম্প্ৰদায়ৰ পুৰুষসকল মন্দিৰত গোট খায় আৰু ভট্টকালি নামৰ এটা ছন্দময় বৃত্তাকাৰ নৃত্য পৰিবেশন কৰে। ভট্টকালিৰ পিছত পুৰাট্টু অনুষ্ঠিত হয়; যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ প্ৰহসন। পুৰাট্টুৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট বিন্যাস নাই আৰু প্ৰায় এঘণ্টা জুৰি চলে। পুৰাট্টুত মধ্যযুগীয় কেৰালা আৰু তামিলনাডুৰ বিভিন্ন জাতি আৰু জনজাতিৰ জীৱন আৰু সামাজিক ৰীতি-নীতি চিত্ৰিত হৈছে। যিহেতু ইয়াত বিভিন্ন জাতি-জনজাতিৰ জীৱন আৰু ৰীতি-নীতি চিত্ৰত হয়, সেয়েহে বিভিন্ন পুৰাট্টুত ভিন-ভিন পোচাকৰ ব্যৱহাৰ, ভিন-ভিন নৃত্যৰ ধৰণ আৰু ভিন-ভিন গতিৰ গীত দেখা যায়। বহুবোৰ পুৰাট্টুত ধীৰ আৰু ছন্দবদ্ধ গতিবিধিৰ বিপৰীতে উগ্ৰ জনজাতি বা যোদ্ধা জনজাতিসকলৰ বৰ্ণনা থকা বহু পুৰাট্টুত লাঠিৰ যুদ্ধ কৰা বা সমৰ-সজ্জাৰ শৈলীৰ নৃত্য পৰিলক্ষিত হয়। কিছুমান পুৰাট্টু অলপ কৌতুকধৰ্মী আৰু একেকুৱা ধৰণৰ ঘটনাৰ চিত্ৰিত হয়, য’ত বহুদিন পূৰ্বে হেৰাই যোৱা স্বামী-স্ত্ৰীৰ পুনৰ্মিলন ঘটিছে।
এটি বৰ্গাকাৰ স্থানত বিশেষভাবে এখন মঞ্চ তৈয়াৰ কৰা হয়। মঞ্চখন মন্দিৰৰ সন্মুখতে বা মন্দিৰ প্ৰাঙ্গনতে অৱস্থিত। ইয়াৰ কেন্দ্ৰত পোহৰ দি থকা বন্তি এগছি থাকে আৰু নটা খুটাই ধৰি ৰখা এখন আচ্ছাদন থাকে। গায়কসকলে মঞ্চৰ মাজত অৱস্থান কৰে আৰু নৃত্যশিল্পীসকলে বৃত্তাকাৰে মঞ্চৰ চৌপাশে নৃত্য কৰে।
গীতবোৰ বেছিভাগেই মালয়ালম ভাষাৰ আৰু নিৰ্দিষ্ট পুৰাট্টুবোৰত যিবোৰ গীত আছে, সেইবোৰত তামিল ভাষাৰ প্ৰচুৰ প্ৰভাৱ পৰিছে। ইয়াৰ সৈতে সংগত গোৱা বাদ্যযন্ত্ৰবোৰ হ’ল- এলাতালাম, চেন্দা, মাদলালাম, কুৰনকুঞ্জল, চেঙ্গালাম আদি। অংশগ্ৰহণকাৰীসকল কেবল পুৰুষহে হয় আৰু মহিলাৰ ৰূপসজ্জাৰে পুৰুষসকলেই মহিলাৰ ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰে। প্ৰতিটো কন্যাৰকালি ছয়জনৰ পৰা বিছজনলৈ শিল্পী থাকে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নৃত্য শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:কেৰালা
মা (ৰুছ উপন্যাস)
মা বা মাডাৰ (The Mother) হ'ল ৰুছ ভাষাত ৰচিত এখন উপন্যাস। এই উপন্যাস মেক্সিম গৰ্কীৰ দ্বাৰা ৰচিত। মা উপন্যাসৰ বিষয় মূলতঃ আন্দোলনকাৰী কলঘৰ কৰ্মীৰ বিষয়ে। এই উপন্যাস পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে, আৰু কিছু চলচ্চিত্ৰও এই উপন্যাসৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত।
প্ৰভাৱিত নাটক
জাৰ্মানীৰ বাৰ্টল্ট ব্ৰেচটৰ ১৯৩২ৰ নাটক ডা মাডাৰ(মা জনী) এই উপন্যাসৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত।
চৰিত্ৰ সমূহ
মা উপন্যাসত বিভিন্ন চৰিত্ৰ আছে। উপন্যাসখনৰ নায়ক হ'ল পাভেল। অন্য চৰিত্ৰ হ'ল পেলাগুএয়া ভ্লাচ'ভা-- পাভেলৰ মাক, আন্ড্ৰে', নাতাচা, চাচেংকা, ভ্যেচ'ভ্স্কিন'ভ, ৰেৱবিন, নিক'লায় ইভাহ্ন'ৱিচ, চ'ফ্যা আদি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উপন্যাস
চিৰিং ফুকন
চিৰিং ফুকন বা ফু-কন চি-ৰিং (আহোম: 𑜇𑜤 𑜀𑜨𑜃𑜫 𑜏𑜢 𑜍𑜢𑜂𑜫; Chiring Phukan) হৈছে মধ্যযুগীয় অসমৰ আহোম ৰাজ্যৰ এজন বিষয়া। তেওঁ আছিল আহোমসকলৰ পূজা-সেৱাৰ কাৰ্য কৰোঁতা খেলৰ আৰু দেওধাইসকলৰ গৰাকী। তৃতীয় আহোম স্বৰ্গদেৱ চুবিণ্‌ফাই সম্ভ্ৰান্ত আহোমসকলক সাতটা খেল বা ঘৰত (সাতঘৰীয়া আহোম) ভাগ কৰিছিল আৰু  চিৰিং ফুকনসকলক চিৰিং খেলত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। আহোম ধৰ্ম অনুযায়ী  ৰজাঘৰীয়া সকলোবোৰ আচাৰ-অনুষ্ঠান তথা পূজা-পাতল তেওঁলোকে পৰিচালনা কৰিছিল।
কাৰ্যভাৰ
আহোম ৰাজত্বকালত ৰচিত বৰ-অম্ৰৰ মতে চিৰিং ফুকন হৈছে ৰজাঘৰীয়া সকলো নথি আৰু বুৰঞ্জীৰ প্ৰণয়ন আৰু সংৰক্ষণৰ দায়িত্বত থকা মুখ্য বিষয়া। সেই সময়ত বুৰঞ্জীসমূহ লিখাৰ দায়িত্বভাৰ চিৰিং ফুকনৰ ওপৰত ন্যস্ত আছিল। সেই সময়ৰ আহোম ভাষা শিক্ষাৰ ব্যৱস্থাৰ চোৱা-চিতা কৰাটোও বৰচিৰিং বৰুৱাৰ সৈতে চিৰিং ফুকনৰ দায়িত্ব আছিল। কোনো লোকে ৰজাঘৰীয়া বিষয়বাব লাভ কৰিবলৈ হ'লে বুৰঞ্জী বিষয়ক মহলা এটা চিৰিং ফুকনৰ আগত দিব লাগিছিল। ড° লীলা গগৈৰ মতে আহোম সাম্ৰাজ্যত বুৰঞ্জী প্ৰণয়নৰ এক সুকীয়া বিভাগ আছিল আৰু চিৰিং ফুকন আৰু বৰচিৰিং বৰুৱা উভয়ে মিলি এই কাৰ্যৰ তদাৰক কৰিছিল। প্ৰায়োগিক ক্ষেত্ৰত চিৰিং ফুকনে আহোম ভাষাত বুৰঞ্জীসমূহ লিখিছিল। ৰজাসকলৰ দেহাৱসান ঘটিলে মৈদাম দিয়াৰ পিছত আহোম নিয়ম অনুযায়ী মৃতকৰ ক্ৰিয়া-কৰ্ম বাইলুঙ পণ্ডিতৰ লগতে চিৰিঙৰ ঘৰৰ লোকে সম্পাদন কৰিছিল।
পদমৰ্যাদা আৰু ক্ষমতা
সাতঘৰীয়া আহোমৰ অন্য খেলকেইটাৰ দৰে চিৰিং ফুকনসকলে কোনো কৰ-কাটল পৰিশোধ কৰিব নালাগিছিল। বিভিন্ন ৰাজখোৱা, বৰুৱা আৰু আন আন ফুকনসকলৰ সৈতে চিৰিং ফুকনৰ পদমৰ্যাদা সমান আছিল। তেওঁলোকে লোহাৰ ঢেকৰ লগা চাঙ্গি, টুপি, জাপি, পাখি-বিচনী, ৰূপৰ চুলাৰে পানী-জাপি, খেৰ, দীঘলনলীয়া ঘূৰণীয়া আগখৰা বিচনী, ৰূপৰ বেৰি দিয়া লাখুটি, ছালকঠ আৰু উকা বৰজাপি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অনুমতি লাভ কৰিছিল। সকলো ফুকন আৰু বৰুৱাই পৰ্হি চাঙ্গিও লাভ কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উপাধি
মানুহ খোৱা গছ
মাদাগাস্কাৰ গছ
মানুহ খোৱা উদ্ভিদৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন জ্ঞাত প্ৰতিবেদনৰ উৎপত্তি এডমাণ্ড স্পেন্সৰে নিউয়ৰ্ক ৱৰ্ল্ডৰ বাবে লিখা সাহিত্যিক ৰচনাত দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল৷ স্পেন্সৰৰ এই প্ৰবন্ধটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮৭৪ চনৰ ২৬ এপ্ৰিলত নিউয়ৰ্ক ৱৰ্ল্ডৰ দৈনিক সংস্কৰণত প্ৰকাশ পায় আৰু দুদিন পিছত পুনৰ কাকতখনৰ সাপ্তাহিক সংস্কৰণতো প্ৰকাশ পায়। প্ৰবন্ধটোত "কাৰ্ল লেচে" নামৰ এজন কথিত জাৰ্মান অভিযাত্ৰী (পৰৱৰ্তী বিৱৰণীত কাৰ্ল বা কাৰ্ল লিচে বুলিও লিখা হয়) এজনে এখন চিঠি প্ৰকাশ কৰিছিল, যিয়ে মাদাগাস্কাৰৰ "মকোডো জনগোষ্ঠী"ই কৰা বলিদানৰ সন্মুখীন হোৱাৰ প্ৰতিবেদন দিছিল। এই কাহিনীটো সেই সময়ৰ আন বহুতো বাতৰি কাকতে লৈ নিজৰ কাকতত প্ৰকাশ কৰিছিল, য'ত ১৮৭৪ চনৰ ২৭ অক্টোবৰৰ দক্ষিণ অষ্ট্ৰেলিয়ান পঞ্জীও আছিল, য'ত ই আৰু অধিক কুখ্যাতি লাভ কৰিছিল। গছজোপাৰ বৰ্ণনা কৰি বিৱৰণীটোৱে এইদৰে কয়:"অনাহাৰে থকা সাপে আলোচনাৰ ক্ৰোধত চিকুন সুক্ষ্ম পালপিটোৱে তাইৰ মূৰৰ ওপৰত উঠি ক্ষন্তেক সময় কঁপি উঠিল, তাৰ পিছত যেন আসুৰিক বুদ্ধিমত্তাৰ প্ৰবৃত্তিৰে তাইৰ ডিঙি আৰু বাহুত হঠাতে কুণ্ডলীৰ দৰে বান্ধ খাই পৰিল। তাৰ পাছত তাইৰ ভয়ংকৰ চিঞৰ আৰু তাতোকৈ ভয়ংকৰ হাঁহিবোৰ বন্যভাৱে উঠি আহিল আৰু নিমিষতে আকৌ ডিঙি চেপি হত্যা কৰা হ'ল৷ টেণ্ড্ৰিলবোৰে এটাৰ পিছত এটাকৈ, সেউজীয়া সাপৰ দৰে, নিষ্ঠুৰ শক্তি আৰু নাৰকীয় দ্ৰুততাৰে উঠি আহিল, নিজকে পিছুৱাই লৈ গ'ল আৰু তাইক ভাঁজৰ পিছত ভাঁজ কৰি, নিষ্ঠুৰ দ্ৰুততা আৰু বন্য দৃঢ়তাৰে এনাকণ্ডাক মেৰিয়াই পেলালে।"
বিশ্ব হেপাটাইটিছ দিৱস
বিশ্ব হেপাটাইটিছ দিৱস প্ৰতি বছৰে ২৮ জুলাই তাৰিখে গোটেই বিশ্বতে পালন কৰা এক সজাগতামূলক দিৱস। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ বিশেষ সংস্থা বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ তত্ত্বাৱধানত এই দিৱস গোটেই বিশ্বৰ ইয়াৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰ সকলে আৰু ইয়াৰ লগত জড়িত আন সংস্থাবোৰে হেপাটাইটিছ প্ৰতিৰোধ আৰু সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে এই দিৱস পালন কৰে। হেপাটাইটিছ বা যকৃতৰ প্ৰদাহ ৰোগৰ চাৰিটা প্ৰকাৰ হেপাটাইটিছ এ, হেপাটাইটিছ বি, হেপাটাইটিছ চি আৰু হেপাটাইটিছ ডিৰ প্ৰতিৰোধ, চিনাক্তকৰণ আৰু চিকিৎসাৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টি কৰা এই দিৱসৰ মূল উদ্দেশ্য। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মতে প্ৰতি বছৰে কোটি কোটি মানুহ হেপাটাইটিছত আক্ৰান্ত হয় আৰু তাৰে ১৩.৪ লাখ লোকৰ মৃত্যু হয়। হেপাটাইটিছৰ পৰা যকৃত সম্পৰ্কীয় আন আনুষংগিক ৰোগ সংঘটিত হব পাৰে।
বিশ্ব হেপাটাইটিছ দিৱস বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থায়ে পালন কৰা বিশ্বৰ স্বাস্থ্যৰ লগত জড়িত ১১ টা চৰকাৰী দিৱস আৰু কাৰ্যসূচীৰ অন্যতম। বাকীকেইটা হ’ল বিশ্ব যক্ষ্মা দিৱস, বিশ্ব ৰোগ প্ৰতিৰোধক সপ্তাহ, বিশ্ব স্বাস্থ্য দিৱস, বিশ্ব ধঁপাতবিৰোধী দিৱস, বিশ্ব এইড্‌ছ দিৱস, বিশ্ব ৰক্তদাতা দিৱস, বিশ্ব মেলেৰিয়া দিৱস, বিশ্ব চগাছ ৰোগ দিৱস, বিশ্ব ৰোগী সুৰক্ষা দিৱস আৰু বিশ্ব জীৱাণুৰোধী সজাগতা সপ্তাহ।
হেপাটাইটিছ গ্ৰুপ, ৰোগী, চিকিৎসক আৰু স্বাস্থ্যকৰ্মী সকলে প্ৰতিবছৰে হেপাটাইটিছ দিৱস উদযাপন কৰাত আগ-ভাগ লয়।
ইতিহাস
প্ৰথম আন্তৰ্জাতিক হেপাটাইটিছ চি সজাগতা দিৱস ২০০৪ চনৰ ১ অক্টোবৰ তাৰিখে ইউৰোপ আৰু মধ্য প্ৰাচ্যৰ দেশৰ ৰোগীৰ গোটে উদযাপন কৰিছিল। তেতিয়ায়ে হেপাটাইটিছৰ গোটেইকেইটা ভাগৰ বাবে এক উমৈহতীয়া দিৱস উদযাপন কথা চিন্তা কৰা হৈছিল। তাৰপিছত ২০০৮ চনত বিশ্ব হেপাটাইটিছ সংঘ আৰু বিভিন্ন ৰোগীৰ গোটৰ সহযোগিতাত প্ৰথম হেপাটাইটিছ দিৱস ১৯ মে' তাৰিখে পালন কৰা হৈছিল।
হেপাটাইটিছ দিৱস পালনৰ চিন্তা ওড়িশাৰ কটকত আৰম্ভ হৈছিল। শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ ভঞ্জ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ গেষ্ট্ৰ'এনটোলজি বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক এছ.পি. সিঙে পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠানত ২৮ জুলাই তাৰিখে পালন কৰিছিল। পিছলৈ ২০১০ চনৰ মে' মাহত বিশ্ব স্বাস্থ্য সভাৰ ৬৩তম অধিবেশনত বিশ্ব হেপাটাইটিছ দিৱস উদযাপন গৃহীত হয়। হেপাটাইটিছ বি ভাইৰাছৰ আৱিষ্কাৰক নোবেল বঁটা বিজয়ী চিকিৎসা বিজ্ঞানী বাৰুছ চেমুৱেল ব্লুমবাৰ্গৰ সন্মানৰ অৰ্থে তেওঁৰ জন্মদিন এই দিৱস উদযাপনৰ বাবে বাচি লোৱা হৈছিল।
বিশ্ব হেপাটাইটিছ দিৱস বৰ্তমান বিশ্বৰ ১০০ তকৈ বেছি দেশত পালন কৰা হয়। এই দিৱসৰ দিনা সজাগতামূলক চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শন, পোষ্টাৰ কেম্পেইন, প্ৰদৰ্শনী, সভা-সমিতি, আলোচনা সত্ৰ আদি অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
অৰ্শৰোগ
অৰ্শৰোগ (US English) বা বিভিন্ন অৰ্শৰোগ, হৈছে শিৰা সম্বন্ধীয় গুহ্যদ্বাৰ ত থকা এক বিন্যাস যি মল নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত সহায়ক হয়৷ সেইবোৰ ৰুগীয়া বা অৰ্শত পৰিণত হয়, যেতিয়া ফুলি উঠে বা পোৰণি উঠে. সিহঁতৰ জৈৱিক অৱস্থাত, সিহঁতে ৰক্তবাহী উপসিৰা সমূহ আৰু সংযোজক কোষ-কলা ৰে সজ্জিত গাদীৰ নিচিনাকৈ ভূমিকা পালন কৰে৷
সাধাৰণৰ পৰা মধ্যমীয়া ধৰণৰ ৰোগৰ প্ৰাথমিক চিকিৎসাত সন্নিৱিষ্ট থাকে আঁহযুক্ত আহাৰ গ্ৰহণ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰা, দেহত পানীৰ যৌগ পৰ্যাপ্ত পৰিমানৰ থাকিবলৈ জুলীয়া আহাৰ খোৱা, বিষৰ পৰা উপশম পাবলৈ NSAIDs ৰ ব্যৱহাৰ, আৰু জিৰণি৷ যদিহে উপসৰ্গসমূহ গুৰুতৰ হয় বা ৰক্ষণশীল ব্যৱস্থাৰে কোনো উন্নত নহয় তেনে অৱস্থাত কিছুপৰিমাণৰ গৌণ প্ৰক্ৰিয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি৷ আনহাতে এনে প্ৰক্ৰিয়া ব্যৱহাৰ কৰি কোনো সুফল নোপোৱা সকলৰ বাবে অস্ত্ৰোপচাৰ অন্তিমটো পথ হিচাপে থাকে৷ প্ৰায় অৰ্ধেকাংশ লোকেই তেওঁলোকৰ জীৱনত অৰ্শ ৰোগৰ সমস্যাৰ সমূখীন হয়৷ পৰিণাম সাধাৰণতে ভালেই হয়৷
চিন আৰু উপসৰ্গ
অন্তঃৱৰ্তী আৰু বহিঃৱৰ্তী অৰ্শ বিভিন্ন ধৰণেৰে দেখা দিব পাৰে; উল্লেখ্য যে বহুলোকৰ আকৌ দুয়োধৰণৰ অৰ্শই থাকে৷ এনিমিয়া ৰ বাবে কাচিৎ কেতিয়াবা ৰক্তক্ষৰণ হোৱাটো অগতানুগতিক আৰু জীৱনৰ প্ৰতি ভাবুকি আহিব পৰাকৈ হোৱা ৰক্তক্ষৰণ আনকি ইয়াতকৈও অগতানুগতিক৷ এই ৰোগৰ সমস্যাত ভূগা অধিকাংশ লোকেই ৰোগবিধৰ ক্ষেত্ৰত লাজ কৰে আৰু কেৱল ৰোগ বিধে গুৰুতৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলেহে সঘনাই চিকিৎসাৰ বাবে আগবাঢ়ি যায়৷
বহিঃৱৰ্তী অৰ্শ
যদি থ্ৰ’মব’ছড নহয়, বহিঃৱৰ্তী অৰ্শই বিভিন্ন ধৰণৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ যি কি নহওক, যেতিয়া থ্ৰ’মব’ছড হয়, তেতিয়া অৰ্শ খুব বেছি যন্ত্ৰনাদায়ক হ’ব পাৰে৷ তথাপি এই বিষ গতানুগতিকভাৱে ২-৩ দিনৰ ভিতৰত উপশম ঘটাব পাৰি৷   অৱশ্যে ফুলা অৱস্থাটো নাইকিয়া হ’বলৈ কেইসপ্তাহমানৰ প্ৰয়োজন হয়৷ এটা চৰ্ম চিহ্ন আৰোগ্য হোৱাৰ পিছতো থাকি যাব পাৰে৷ যদি অৰ্শবোৰ ডাঙৰ আকৃতিৰ হয় আৰু তাৰ ফলত স্বাস্থ্যবিধিৰ কোনো সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়, তেতিয়া ইহঁতে চাৰিওকাষৰ ছালত প্ৰদাহৰ সৃষ্টি কৰে আৰু তাৰ পিছত গুহ্যদ্বাৰৰ চাৰিওকাষে খজুৱতি উৎপন্ন কৰে৷
অন্তঃৱৰ্তী অৰ্শ
অন্তঃৱৰ্তী অৰ্শ সাধাৰণতে অভ্যন্তৰৰ লৰচৰৰ সময়ত বা পিছত বিষহীনভাৱে, উজ্জ্বল ৰঙা হৈ, গুহ্যদ্বাৰৰ ৰক্তক্ষৰণ হৈ দেখা দিয়ে৷ তেজ সাধাৰণতে গতানুগতিকভাৱে মলৰ লগতে ওলায়, যাক হেমাটোছেজিয়া বুলি জনা যায়, যিটো টয়লেট পেপাৰ বা প্ৰস্ৰাৱগাৰৰ পাত্ৰতো দেখা যায়৷ মলৰ ৰঙ সাধাৰণতে গতানুগতিকেই থাকে৷ অন্যান্য উপসৰ্গৰ ভিতৰত বিজলুৱা ৰস বাহিৰ হোৱা, গুহ্যদ্বাৰেদি পায়ুৰ ভিতৰৰ স্তুপৰ অংগচ্যুতি, খজুৱতি, আৰু সঘনাই মলত্যাগৰ ভাব হোৱা৷                              অন্তঃৱৰ্তী অৰ্শবোৰ সাধাৰণতে কেৱল যন্ত্ৰনাদায়ক হয় তেতিয়া যেতিয়া ই পকি উঠে বা গৰল লাগে৷
কাৰণসমূহ
উপসৰ্গীয় অৰ্শৰ প্ৰকৃত কাৰণ জনা নাযায় বা ই অজ্ঞাত৷ বিভিন্ন কাৰক যেনে : অনিয়মিত খাদ্যাভ্যাস (কোষ্ঠকাঠিন্য বা হাগনি), শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম নকৰা, পৰিপুষ্টিজনক কাৰক (কম-আঁহযুক্ত খাদ্যাভ্যাস), পেটৰ আভ্যন্তৰীন চাপ বৃদ্ধি (বহু দেৰিলৈ চেপি ধৰি থকা, ascitis, পেটৰ ভিতৰত স্তুপীকৃত হোৱা বা গৰ্ভধাৰণ),  বংশগত কাৰণ, ৰক্তপ্ৰবাহৰ শিৰত নলীৰ অৱস্থিতিহীনতা আৰু বয়স বৃদ্ধিক অৰ্শ ৰোগৰ কাৰণ হিচাপে ধৰা হয়৷  ইয়াৰ উপৰি অন্যান্য কিছুমান কাৰণ আছে যিবোৰকো অৰ্শৰোগৰ বিপদসংকুলতা বৃদ্ধিত সহায় কৰে বুলি জনা যায়, সেইবোৰ হৈছে মেদবহুলতা, দীৰ্ঘসময় ধৰি বহি থকা,   বহুদিনীয়া কফ ৰোগ আৰু শ্ৰোণীপ্ৰদেশৰ বিকলতা৷ যি কি নহওক এইসমূহৰ উপস্থিতিৰ ফলত ৰোগৰ অৱস্থা গুৰুতৰ হয়৷
পেথ'ফিজিঅ'লজি
অৰ্শৰ নলীকা (Hemorrhoid cushion) হৈছে মানৱ শৰীৰতত্বৰ এক অংশ আৰু যেতিয়া ইয়াত অস্বাভাৱিক পৰিৱৰ্তন আহে তেতিয়াহে ই ৰোগত পৰিণত হয়৷ তাত স্বাভাৱিকতে তিনিডাল মুখ্য নলীকা থাকে গুহ্যনলী৷ সচৰাচৰ মানৱদেহত থকাৰ দৰে বাওঁফালৰ দাঁতিৰ ফালে, সোঁফালৰ সমূখভাগত, আৰু সোঁফালৰ পিছফালৰ স্থানত এই নলীকাকেইডাল থাকে৷ এই নলীকাকেইডাল ধমনী অথবা শিৰা কোনোটোৰে গঠিত নহয় অথচ ৰক্তবাহী নলীকাবোৰক sinusoids, সংযোগী কোষকলা আৰু কোমল মাংসপেশী বুলি কোৱা হয়৷ শিৰাত থকাৰ দৰে Sinusoids ৰ বেৰত মাংসপেশীৰ কোষকলা নাথাকে৷ ৰক্তবাহী নলীকাৰ এই গুচ্ছটোক hemorrhoidal plexus বুলি জনা যায়৷
অৰ্শৰ নলীকা (Hemorrhoid cushion) continenceৰ বাবে অতিকে গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ সিহঁতে গুহ্যদ্বাৰ বন্ধ কৰা চাপৰ অৱশিষ্ট ১৫-২০% যোগান ধৰে আৰু anal sphincter মলত্যাগৰ সময়ত মাংসপেশীক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে৷ এজন লোকে যেতিয়া তললৈ বহে তেতিয়া তেওঁৰ পেটৰ আভ্যন্তৰীণ চাঁপ বৃদ্ধি হয়, আৰু অৰ্শৰ নলীকা (Hemorrhoid cushion) ৰ আকাৰ বৃদ্ধি হৈ গুহ্যদ্বাৰ বন্ধ কৰি ৰখাত সহায়ক হয়৷ বিশ্বাস কৰা হয় যে অৰ্শৰ উপসৰ্গবোৰ দেখা দিয়ে তেতিয়া, যেতিয়া এই গাঁথনিটো তললৈ নামি আহে বা যেতিয়া venous ৰ চাপ অত্যাধিকভাৱে বৃদ্ধি হয়৷ anal sphincter ৰ বৰ্ধিত চাপো অৰ্শৰ উপসৰ্গৰ কাৰণ হিচাপে চিহ্নিত হ’ব পাৰে৷ দুই প্ৰকাৰৰ অৰ্শৰ উদ্ভৱ হয় : superior hemorrhoidal plexus ৰ পৰা অন্তঃৱৰ্তী আৰু অধস্থ অৰ্শ পেশী জালিকাৰ পৰা বহিৱৰ্তী৷ dentate line এ দুটা ভাগত বিভক্ত কৰে৷
নিদান
অৰ্শৰোগৰ নিদান সাধাৰণতে শাৰীৰিক পৰীক্ষাৰ দ্বাৰাই কৰা হয়৷ গুহ্যদ্বাৰ আৰু তাৰ চাৰিওকাষৰ এটা চাক্ষুস পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা বাহিৰ ওলাই অহা বা অঙ্গচ্যুতি হোৱা অৰ্শৰোগ ধৰা পেলাব পাৰি৷ এটা গুহ্যদ্বাৰৰ পৰীক্ষা কৰি গুহ্যদ্বাৰৰ সাম্ভাৱ্য টেমুনাবোৰ, polyps, আকাৰ বৃদ্ধি পোৱা পুৰুষ জননাঙ্গৰ গ্ৰন্থি, বা ফোঁহাবোৰ ধৰা পেলাব পাৰি৷ প্ৰচণ্ড বিষৰ বাবে এই পৰীক্ষা সঠিক বিষ নাশক ঔষধ প্ৰয়োগ নকৰাকৈ সম্ভৱপৰ নহ’ব পাৰে, অৱশ্যে অধিকাংশ অন্তৰ্মুখী অৰ্শৰোগৰ ক্ষেত্ৰত বিষ নাথাকে৷ অন্তৰ্মুখী অৰ্শৰোগৰ চাক্ষুষ নিশ্চয়তাৰ ক্ষেত্ৰত এমূৰত এটা পোহৰ সংযুক্ত হৈ থকা এবিধ ফোঁপোলা চুঙাকৃতিৰ সঁজুলিৰে এনোস্কোপী কৰিব লগীয়া হ’ব পাৰে৷ অৰ্শৰোগ দুইপ্ৰকাৰৰ : বহিৰ্মুখী আৰু অন্তৰ্মুখী৷ গুহ্যদ্বাৰৰ চিহ্নডালক ভিত্তি হিচাপে লৈ ৰোগসমূহৰ অৱস্থানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ইয়াক ভাগ কৰা হৈছে৷ কিছুমান লোকৰ একে সময়তে দুয়োবিধ অৰ্শৰোগৰে লক্ষণ থাকিব পাৰে৷ যদি প্ৰায় anal fissure ৰ দৰে বিষ থাকে তেন্তে সেয়া অন্তৰ্মুখী অৰ্শতকৈ বহিৰ্মুখী অৰ্শ হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক৷
অন্তৰ্মুখী অৰ্শ
dentate line ৰ তলত উদ্ভৱ হোৱা অৰ্শবোৰেই হৈছে অন্তৰ্মুখী অৰ্শ৷ সেইবোৰ columnar epithelium ৰে আগুৰি থাকে য’ত বিষ নাথাকে receptors. অংগচ্যুতি ৰ স্তৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ইহঁতক ১৯৮৫ চনত চাৰিটা ভাগত শ্ৰেণীবিভাজন কৰা হৈছিল৷
বহিৱৰ্তী অৰ্শ
বহিৱৰ্তী অৰ্শ বোৰ ডেণ্টেট বা pectinate line ৰ তলত হয়৷ সেইবোৰ anoderm ৰ দ্বাৰা আসন্নভাৱে আবৃত হয় আৰু ছালেৰে ঢকা থাকে, দুয়োটাই উষ্ণতা আৰু বিষৰ প্ৰতি স্পৰ্শকাতৰ হয়৷
প্ৰভেদক
বিভিন্ন ভোক নলগা সমস্যা (anorectal problems) যেনে fissures, fistulae, ফোঁহা, colorectal cancer, rectal varices আৰু খজুৱতি ও সামঞ্জস্য থকা উপসৰ্গ আৰু যিবোৰক ভুলকৈ অৰ্শ হিচাপে চিকিৎসা কৰা হ’ব পাৰে৷ গুহ্যদ্বাৰৰ ৰক্তক্ষৰণ কালাৰেক্টেল কেন্সাৰৰ ফলতো হ’ব পাৰে, ইয়াৰ উপৰি বৃহদান্ত্ৰ প্ৰদাহ যেনে পেট জ্বলা-পোৰা কৰা ৰোগ, diverticular disease, আৰু angiodysplasiaৰ ফলতো হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে৷ উল্লেখ্য যে যদি এনিমিয়া ৰোগ থাকে, তেন্তে অন্যান্য সাম্ভাৱ্য কাৰণো এইক্ষেত্ৰত বিবেচনা কৰিব লাগিব৷
ৰক্ষণশীলতা
ৰক্ষণশীল চিকিৎসাত গতানুগতিকভাৱে এইসমূহ উপাদান থাকে : প্ৰচুৰ পৰিমাণে আঁহযুক্ত খাদ্য, দেহত জলজ মৌলৰ পৰিমাণ পৰ্যাপ্ত থাকিবলৈ প্ৰচুৰ পৰিমাণে পানী খোৱা, পেট জ্বলা পোৰা নকৰিবলৈ অৰাসায়নিক ঔষধ - on-steroidal anti-inflammatory drug ৰ ব্যৱহাৰ (NSAID)s, sitz স্নান আৰু জিৰণি৷ আঁহযুক্ত খাদ্যগ্ৰহণে উন্নত ফলাফল প্ৰদৰ্শন কৰে, আৰু এয়া খাদ্যাভ্যাসৰ বিকল্পীকৰণ বা আঁহযুক্ত খাদ্য পৰিপূৰক ৰ ব্যৱহাৰৰ যোগেদি লাভ কৰিব পাৰি৷ চিকিৎসাৰ কোনো স্তৰত হীনদেৰি হ’লে sitz স্নানৰ পৰা লাভ কৰা সুফলৰ প্ৰমাণৰ লাভ কৰিব৷ সেয়া যদি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে তেন্তে সেয়া এবাৰত ১৫ মিনিটৰ অধিক হ’ব নালাগে৷
যিসময়ত ভালেমান সমসাময়িক অনুঘটক আৰু পূৰ্বানুমানকাৰী অৰ্শৰোগৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত উপলব্ধ হয়, তেনেস্থলত সেইবোৰৰ ব্যৱহাৰৰ প্ৰামাণিকতা কিন্তু ন্যূনতম হয়৷ ষ্টেৰয়ড ত থকা অনুঘটক ১৪ দিনতকৈ অধিক ব্যৱহাৰ কৰিব নালাগে, তেনে কৰিলে ছাল পাতল হৈ যাব পাৰে৷ অধিকাংশ অনুঘটকতেই সক্ৰিয় উপাদানৰ মিশ্ৰণ সংযুক্ত হৈ থাকে৷ ইয়াত সংযুক্ত হৈ থাকিব পৰা উপাদানসমূহ হৈছে : এবিধ প্ৰতিবন্ধক ক্ৰীম যেনে পেট্ৰ’লিয়াম জেলি বা জিংক অক্সাইড, এবিধ বেদনাহাৰী অনুঘটক যেনে lidocaine, আৰু এবিধ জোৰেৰে হেঁচা মাৰি থ’ব পৰা উপাদান (vasoconstrictor) যেনে epinephrine৷ বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়া (side effects) ৰ সম্ভাৱনীয়তা থকা Flavonoids ৰ সুফল সন্দেহজনক৷ গৰ্ভধাৰণৰ পাছত উপসৰ্গবোৰ নিস্পত্তি হোৱা হেতুকে প্ৰসৱোত্তৰ কাল পৰ্যন্ত সক্ৰিয় চিকিৎসা এইক্ষেত্ৰত পলম হয়৷
পদ্ধতিসমূহ
ভালেমান কাৰ্যালয়কেন্দ্ৰিক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি চাব পাৰি৷ যিসময়ত সাধাৰণতে সুৰক্ষিত, খুব অগতানুগতিক বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়া যেনে perianal sepsis হ’ব পাৰে৷
অস্ত্ৰোপচাৰ
সংৰক্ষণশীল ব্যৱস্থা আৰু সাধাৰণ প্ৰক্ৰিয়াসমূহ বিফল হ’লে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা ভালেমান অস্ত্ৰোপচাৰৰ উপায়ো আছে৷ সকলোবোৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ ক্ষেত্ৰতেই কিছু পৰিমাণৰ জটিলতা যেনে ৰক্তক্ষৰণ, সংক্ৰমণ, anal strictures আৰু প্ৰস্ৰাৱ ধৰি ৰখা due to the close proximity of the rectum to the nerves that supply the bladder. তাত অৱশ্যে ০% ৰ পৰা ২৮% ৰ ভিতৰত fecal incontinence ৰ এটা সৰু বিপদাশংকাও থাকে, বিশেষকৈ তৰল পদাৰ্থৰ ক্ষেত্ৰত৷ Mucosal ectropion হৈছে অন্য এক অৱস্থা যিটো অৰ্শৰোগৰ শল্য চিকিত্সা (hemorrhoidectomy) হোৱাৰ পিছত দেখা দিব পাৰে (প্ৰায়েই গুহ্যদ্বাৰ stenosis ৰ লগত হয়)৷ য’ত গুহ্যদ্বাৰ পায়ুৰ পৰা বাহিৰ হৈ আহে বা লুটি খাই ওলাই আহে, যিটো rectal prolapse ৰ প্ৰাথমিক অৱস্থাৰ সৈতে একে হয়৷
মহামাৰীতত্ব
অৰ্শৰোগত ভুগা বহুলোকে কেনে পৰিস্থিতিত চিকিৎসাসেৱা প্ৰদানকাৰীৰ ওচৰ নাচাপে সেয়া নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ কঠিন হয়৷ যি কি নহওক, এয়া বিশ্বাস কৰা হয় যে উপসৰ্গিক অৰ্শই আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ন্যূনতম ৫০% লোকৰ জীৱনৰ কোনো সময়ত হ’লেও প্ৰভাৱ পেলাইছে আৰু মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৫% লোকে জীৱনৰ যিকোনোসময়তেই এই সমস্যাৰ সমূখীন হৈছে৷ পুৰুষ আৰু মহিলা দুয়োৱেই প্ৰায় একে পৰিস্থিতিৰ মুখামুখি হৈছে ৪৫ ৰ পৰা ৬৫ বছৰ বয়সৰ মাজভাগত, বিশেষকৈ৷  সেইবোৰ Caucasians ৰ মাজত অধিক গতানুগতিক আৰু যিসকল উচ্চ আৰ্থসামাজিক স্তৰৰ লোক৷ দীৰ্ঘকালীন ফলাফলবোৰ সাধাৰণতে ভাল হয়, তৎসত্ত্বেও কিছুমান লোকৰ বিপৰীতমুখী উপসৰ্গিক খণ্ডবোৰ থাকিব পাৰে৷ কেৱল কিছুসংখ্যক লোকৰ ক্ষেত্ৰতহে অস্ত্ৰোপচাৰৰ প্ৰয়োজন হয়৷
ইতিহাস
এই ৰোগৰ বিষয়ে প্ৰথম বাৰৰ বাবে জনা গৈছিল ইজিপ্তিয়ান খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৭০০ চনত papyrus, যিয়ে পৰামৰ্শ কৰে: “……প্ৰত্যয়জনক সুৰক্ষাৰ এটা মলমৰ বাবে এটা ৰেচিপি দিয়া; Acacia ৰ পাত, ভূ-পৃষ্ঠ, titurated আৰু সেইবোৰ একেলগে সিজোৱা হয়৷ তাৰ পাছত ইয়াৰ লেপ এটা গুহ্যদ্বাৰত লগালে ই তৎক্ষণাত নিৰাময় কৰে৷" খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৬০ ত, Hippocratic corpus এ আধুনিক ৰাবাৰ বেণ্ড বন্ধা চিকিৎসাৰ দৰে এক চিকিৎসাৰ বিষয়ে মত আগবঢ়ায় এনেদৰে : “And hemorrhoids in like manner you may treat by transfixing them with a needle and tying them with very thick and woolen thread, for application, and do not forment until they drop off, and always leave one behind; and when the patient recovers, let him be put on a course of Hellebore.” অৰ্শৰোগৰ বিষয়ে বাইবেল তো বৰ্ণনা কৰা হ’ব পাৰে৷
Celsus (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৫ – ১৪ খ্ৰীষ্টাব্দ) ই বন্ধা কাৰ্য কৰ্ত্তন প্ৰক্ৰিয়াৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে আৰু সাম্ভাৱ্য সমস্যাবোৰৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে৷ Galen এ ধমনীৰ পৰা ৰক্তপ্ৰবাহী শিৰাবোৰৰ সংযোগ বিচ্ছিন্ন কৰাৰ হৈ ওকালতি কৰিছিল, আৰু দাবী কৰিছিল যে ই বিষ আৰু ৰক্ত সঞ্চালনৰ অভাৱত দেহকোষৰ ক্ষয় হোৱা ৰোগৰ বিস্তাৰত কম কৰে৷
শুশ্ৰুত সংহিতা, (চতুৰ্থ – পঞ্চম শতিকা)), হিপোক্ৰেটচৰ সমানেই কথা কয় কিন্তু ইয়াত ঘাঁটোক চাফ চিকুন ৰখাত গুৰুত্ৱ আৰোপ কৰা হয়। ১৩তম শতিকাত, ইয়োপীয় চাৰ্জান যেনে Lanfranc of Milan, Guy de Chauliac, Henri de Mondeville আৰু John of Ardene এ অস্ত্ৰোপচাৰৰ পদ্ধতি বিকাশসাধনত প্ৰভূত প্ৰগতি লাভ কৰে।
ইংৰাজী ভাষাত "hemorrhoid" শব্দৰ প্ৰথম প্ৰয়োগ ১৩৯৮ খৃ.ত হয়। ইয়াৰ উত্পত্তি Old French "emorroides", Latin "hæmorrhoida -ae", তাৰ পিছত Greek "αἱμορροΐς" (haimorrhois), "ৰক্তক্ষৰণ হব পৰা", "αἷμα" (haima), "blood" পৰা + "ῥόος" (rhoos), "প্ৰৱাহ, বৈ যোৱা, গতি ", itself from "ῥέω" (rheo), "বৈ যোৱা, প্ৰৱাহিত হোৱা, ".
Notable cases
উল্লেখনীয় ঘটনা কিম্বদন্তী বেছবল খেলুৱৈ জৰ্জ ব্ৰেট এ অৰ্শৰোগৰ বিষৰ বাবে 1980 World Series ৰ খেলৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই ৰাখিবলগীয়া হৈছিল৷ এটা সাধাৰণ অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছত ব্ৰেটে পুনৰ খেললৈ উভতি বিদ্ৰুপ কৰি কৈছিল, “……মোৰ আটাইবোৰ সমস্যা মোৰ তপিনাতেই লাগি আছিল৷” পৰৱৰ্তী সময়ত ব্ৰেটে অৱশ্যে অৰ্শৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰে৷ ৰক্ষণশীল ৰাজনৈতিক সমীক্ষক Glenn Beck ও অৰ্শ অস্ত্ৰোপচাৰৰ অভিজ্ঞতাৰ সমূখীন হৈছিল, যাৰ দূখঃজনক অভিজ্ঞতাৰ কথা ২০০৮ চনত YouTube যোগে বহুলভাৱে প্ৰচাৰিত হৈছিল৷
References
শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞান
মানৱ উন্নয়ন প্ৰতিবেদন
2013 UN Human Development Report Quartiles.svg (২০১২ চনৰ তথ্য অনুসৰি, প্ৰকাশ- ১৪ মাৰ্চ ২০১৩)
মানৱ উন্নয়ন প্ৰতিবেদন হৈছে প্ৰতিবছৰে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন আঁচনি (United Nations Development Programme) ৰ উদ্যোগত সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ মানৱ উন্নয়নৰ ওপৰত প্ৰকাশ কৰা প্ৰতিবেদন। এই প্ৰতিবেদন পোনপ্ৰথমে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল ১৯৯০ চনত পাকিস্তানী অৰ্থনীতিবিদ মেহবুব-উল-হক আৰু ভাৰতীয় অৰ্থনীতিবিদ অমৰ্ত্য সেনৰ উদ্যোগত। তাৰ পিছৰে পৰা প্ৰতিবছৰে এই প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰি থকা হৈছে। এই প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰোঁতে কেতবোৰ মানৱ উন্নয়ন সূচকাংক, দৰিদ্ৰতা উন্নয়ন সূচকাংক আৰু লিংগ উন্নয়ন সূচকাংকৰ সহায়ত সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ মানৱ উন্নয়নৰ গতিবিধিৰ হাৰ পৰীক্ষা কৰা হয়। প্ৰতিবছৰে তাৰ ভিত্তিত দেশসমূহৰ এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰা হয় যাৰ পৰা দেশসমূহত মানৱ উন্নয়নৰ হাৰ সম্পৰ্কে জানিব পাৰি। উদাহৰণস্বৰূপে, ২০১৪ চনৰ প্ৰতিবেদনত ভাৰতৰ স্থান আছিল ১৩৫ নম্বৰত। প্ৰতিবেদনত প্ৰতিবছৰেই একো একোটা মূল বিষয় ৰখা হয় আৰু প্ৰতিবেদনখনৰ নামকৰণো সেই হিচাপেই কৰা হয়। ২০১৪ চনৰ প্ৰতিবেদনৰ মূল বিষয় আছিল 'Sustaining Human Progress:Reducing Vulnerability and Building Resilience'।
তথ্য-সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অন্যান্য শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
ধেমাজি
ধেমাজি (Pron: deɪˈmɑ:ʤi or di:ˈmɑ:ʤi ) উজনি অসমৰ উল্লেখযোগ্য চহৰ তথা অসমৰ ধেমাজি জিলাৰ সদৰ ঠাই।
নামৰ উৎপত্তি
"ধেমাজি" শব্দটো চুতীয়া শব্দ "দেমা-জি"ৰ পৰা সৃষ্টি হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে "অত্যধিক পানী।"
প্ৰচলিত পৌৰাণিক জনবিশ্বাস মতে, "ধেমাজি" নামৰ উৎপত্তি এসময়ত সেই ঠাইত এখন নদীয়ে সঘনাই নিজৰ সূঁতি সলাইছিল তথা বানপানীৰ তাণ্ডৱলীলা চলোৱা বাবে, সেইসময়ৰ লোকসকলে ইয়াক কোনো অশুভ শক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত বুলি ভাবিছিল। এইদৰে সঘনাই বানপানী আৰু সূঁতি সলোৱা বাবে লোকসকলে বানপানি অৰ্থাৎ "দেমা-জি"নাম দিলে। ‌
আকৌ কিছুমানৰ মতে গাইনদী আৰু জীয়াঢলৰ বাঢ়নী পানীয়ে গছ-গছনি ঘৰ-দুৱাৰ আদিৰ লগত ধেমালি কৰে। পিছলৈ এই ধেমালি শব্দৰ পৰা ধেমাজি নাম হ'ল।
ইতিহাস
ধেমাজি অতি প্ৰাচীন কালৰ পৰাই চুতীয়া সকলৰ অধীনত আছিল। মধ্যযুগত বীৰপাল নামৰ এজন চুতীয়া মুখিয়াল ৰজা বনিছিল আৰু ধেমাজি জিলাৰ সোণাগিৰিত(সোৱনশিৰি পাৰত) ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিল। বীৰপালৰ দদায়েক ভদ্ৰশেনৰ ৰাজ্য বৰ্তমানৰ দক্ষিণ ধেমাজি আৰু লক্ষিমপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত আছিল। ১২৩০ শতিকাত বীৰপালৰ পুত্ৰ ৰত্নধ্বজপালে ভদ্ৰেশেন ৰজাক পৰাস্ত কৰি মাজুলী অঞ্চলত ৰতনপুৰ নামৰ এখন নগৰ নিৰ্মাণ কৰি ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিল।
আনুমানিক ১২৪০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ আশেপাশে আহোম ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক চ্যুকাফাই বৰ্তমানৰ ধেমাজি জিলাৰ কোনো অঞ্চলত আহি খেতি কৰিছিল আৰু ৪ বছৰ থাকি বানপানী হোৱাৰ ফলত চৰাইদেউত প্ৰথম ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিল।
১৫২৩ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোম ৰজা চুহুংমুঙৰ আক্ৰমণত চুতীয়া ৰজা নাতিপাল নিহত হোৱাৰ পিছত এই অঞ্চল পুনৰ আহোম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়।
বৰ্তমানৰ ধেমাজি জিলা ১৯৭১ চনলৈকে ডিব্ৰুগড়ত সদৰ ঠাই থকা পুৰণি লক্ষ্মীমপুৰ জিলাৰ অংশ আছিল। ১৯৭১ চনত পুৰণি লক্ষ্মীমপুৰ জিলাৰ বিভাজন কৰি ডিব্ৰুগড় আৰু লক্ষ্মীমপুৰ দুখন জিলা কৰাৰ সময়ত ধেমাজিক লক্ষ্মীমপুৰ জিলাৰ মহকুমা ঘোষণা কৰা হয়। সেই সময়ৰ ধেমাজি মহকুমাত বৰ্তমানৰ জোনাই মহকুমা (এতিয়াৰ ধেমাজি জিলাৰ অংশ) আৰু ঢকুৱাখনা মহকুমা (এতিয়াৰ লখিমপুৰ জিলাৰ অংশ) অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ১৯৮৯ চনত লক্ষ্মীমপুৰ জিলা ভাঙি বৰ্তমানৰ লখিমপুৰ আৰু ধেমাজি জিলা গঠিত হয়।
ধেমাজি জিলা গঠন
খ্ৰীষ্টীয় ১৯৮৯ চনৰ ১৪ আগষ্টত ধেমাজি জিলাৰ গঠন অসম চৰকাৰে ঘোষণা কৰে। তদানীন্তন লখিমপুৰ জিলাৰ ধেমাজি মহকুমাৰ পৰা ঢকুৱাখনাৰ অংশ বাদ দি বাকী অংশ, মাছখোৱা মৌজাৰ একাংশ আৰু বৰদলনি মৌজা আৰু জোনাই মহকুমাৰে ধেমাজি জিলা গঠন হয়। জিলা সদৰক লৈ চিলাপথাৰ নগৰ আৰু ধেমাজি নগৰৰ মাজত হোৱা টনাটনিৰ অৱসান ঘটাই ১ অক্টোবৰ ১৯৮৯ তাৰিখৰপৰা ধেমাজি নগৰক সদৰ হিচাপে ধেমাজি জিলাৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়।
ভূগোল
ধেমাজি চহৰ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা গড় উচ্চতা ৯১ মিটাৰ। ই ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উত্তৰ পাৰত অৱস্থিত। ইয়াৰ পূৱফালে অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু পশ্চিমে লখিমপুৰ জিলা অৱস্থিত। ধেমাজিৰ উত্তৰে পাহাৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশ। জীয়াঢল, গাইনদী, কুমটীয়া, জলকীয়াসুুঁতি, দিকাৰী, ডিমৌ, চিমেন, লালী, দেপী, লাইপুলীয়া,চিলে আৰু সোৱণশিৰি নদী ধেমাজিৰ মাজেৰে বৈ গৈছে।
জন-বসতি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, ধেমাজিৰ জনসংখ্যা ১২,৮১৬ জন। ইয়াৰে ৫১% পুৰুষ আৰু ৪৯% মহিলা। ধেমাজিৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৯২%। তাৰে ভিতৰত পুৰুষৰ সাক্ষৰতা হাৰ ৯৪% আৰু মহিলাৰ ৮৯%। ধেমাজিৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ১১% ছবছৰৰ তলৰ শিশু।
যাতায়াত
১৫নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ধেমাজিৰ মাজেৰে পাৰ হৈ দক্ষিণে বগীবিল দলঙেৰে ডিব্ৰুগড়ৰ লাহোৱাল, পুৱে জোনাইৰ মাজেৰে অৰুণাচলৰ পাচিঘাট, সোণাই-ৰূপাই আৰু উত্তৰে আলং, দাপৰীযোগ গৈছে। আনহাতে ঘাই পথৰ পৰা চিলাপথাৰত সংযোগ হোৱা পথেৰে অৰুণাচলৰ লিকাবালি হৈ জি’ৰ আলং আদিলৈ গৈছে ৷ ধেমাজি চহৰত ৰঙিয়া ৰে'ল সংমণ্ডলৰ অধীনৰ ধেমাজি ৰে'ল ষ্টেচন অৱস্থিত। ইয়াৰ দ্বাৰা ধেমাজি গুৱাহাটী, ডিব্ৰুগড় আৰু মুৰ্কংচেলেকৰ লগত ৰে'ল পথ সংযোজিত। ধেমাজিৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ বিমানবন্দৰ হল উত্তৰ লখিমপুৰৰ লীলাবাৰী বিমানবন্দৰ।
বাহ্যিক সংযোগ
ধেমাজিৰ মহকুমা সদৰ জোনাইঃ-
মৰমৰ দেউতা
মৰমৰ দেউতা নামৰ উপন্যাসখন ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া দেৱৰ এখন শিশু-কিশোৰ উপযোগী উপন্যাস। এই উপন্যাসখন ১৯৮৯ আৰু ১৯৯০ চনৰ ভিতৰত সঁফুৰা নামৰ আলোচনীখনত প্ৰথমে প্ৰকাশিত হৈছিল। মাক দেউতাকে নিজ সন্তানক অতুলনীয় মৰম-স্নেহেৰে ডাঙৰ-দীঘল কৰে। সন্তান ভাল মানুহ হোৱাটোৱেই তেওঁলোকৰ কাম্য। কিন্তু মাক-দেউতাকৰ কষ্টৰ মোল নুবুজি সন্তান অবাটে গ'লে তেওঁলোকৰ আশাত চেঁচা পানী পৰে। অবাটে যোৱা সন্তানটিক সৎ পথত প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰাবলৈ গ্ৰহণ কৰা পন্থাৰ ওপৰতেই লেখকে উপন্যাসখনৰ বিষয়বস্তু কেন্দ্ৰিত কৰিছে।
ধেমাজি
বাহ্যিক সংযোগ
তাহানিৰ উত্তৰ-পূব সীমান্ত অঞ্চল (নেফা), তাৰ পিছত মুৰ্কংচেলেক হস্তান্তৰিত এলেকা, অৱশেষত জ’নাই আৰু সৰ্বশেষত জ'নাই মহকুমা। পূৰ্বতে শদিয়াত পলিটিকেল অফিচাৰ (PO) আৰু পাছিঘাটত এচিষ্টেণ্ট পলিটিকেল অফিচাৰ (APO) এ শাসন চত্তালিছিল। এলেকা আছিল শদিয়াৰ পৰা চমকং গাঁৱলৈ। বিধান সভাৰ সমষ্টি আছিল ছৈখোৱা। কালক্ৰমত লখিমপুৰ জিলাৰ ডিব্ৰুগড় মহকুমাৰ অন্তৰ্গত হোৱাৰ পিছত লখিমপুৰ জিলা ধেমাজি মহকুমাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। সময়ত ধেমাজি জিলাৰ অন্তৰ্গত জানাই চক্ৰ আৰু সৰ্বশেষত জ'নাই মহকুমা। এয়াই হৈছে বৰ্তমান জ'নাই মহকুমাৰ থুলমূল বিৱৰণ। তাহানি আঙুলিৰ মূৰত গণিব পৰা কেইখনমানহে গাঁও আছিল। জনসংখ্যাও তেনেই তাকৰ আছিল। গাঁওবোৰত মিচিং মানুহৰ সংখ্যাই সৰহ আছিল। অনা-মিচিং মানুহৰ সংখ্যা খুব কম আছিল। লক্ষ্মী নেপালী বক্তি নামেৰে মাত্ৰ এখন নেপালী গাঁও আছিল। সেইখন গাঁও বৰ্তমানলৈও আছে। পুৰণা মুৰ্কংচেলেক বজাৰ, জনাই বজাব, লাইমেকুৰী আদিত অনা-মিচিংসকল আছিল। অনা-মিচিং বোলোতে নেপালী, বিহাৰী চাহ বনুৱাৰ লোক, ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা আহি দোকান দিয়া দুজনমান মাৰোৱাৰী, দুজনমান বেংগলী,চাৰিজনমান তেতিয়াৰ পুত্ৰ পাকিস্তানৰ মুছলমান মানুহ আছিল। বিহাৰৰ দুজনমান মুছলমান আছিল। হিচাপে বৃটিছসকলে চাহ বাগানীয়া মানুহবোৰক মুৰ্কংচেলেক বজাৰত থকা আচাম মিলৰ বনুৱা আনিছিল। ১৯৫০ চনৰ ১৫ আগষ্টত মিলটো নিয়চিহ্ন হোৱাত বৰুৱাসকলৰ প্ৰায়েই গুচি যায়। তাবে জ'নাইত কেইঘৰমান আৰু লাইমেকুৰীত কেইঘৰমান চাই বাগানীয়া মানুহ থাকি যায়। চাকৰি কৰি মাটি-বাৰী লৈ ইয়াতেই বাস কৰা চাৰিঘৰ অসমীয়া মানুহহে আছিল। এজন এংলো ইণ্ডিয়ান আৰু এজন বৃটিছ চাহাবৰ পৰিয়াল আছিল। মুঠতে অনামিচিংসকলৰ সংখ্যা আঙুলিৰ মূৰত গণিব পৰা আছিল। সেই সময়ত মানুহৰ প্ৰধান জীবিকা আছিল যেতি। মিচিং, নেপালী আৰু চাহ বাগানীয়াসকলে খেতি কৰিছিল। খেতি বোলেতে আহু ধান, সবিহয়, মাহ আদিয়েই আছিল প্ৰধানকৈ কৰা খেতি। আলু, সৰিয়হ মাহ খেতিৰ ফচল বৰগোলা আৰু ছোটগোলা নামৰ দুখন দোকানত দিছিল আৰু বিহুৰ বতৰত সিহঁতৰ পৰা টকা উলিয়াই কাপোৰ-কানি কিনিছিল। সেই দোকানী দুটাই বলটোত লগা অন্যান্য সামগ্ৰীৰো ধাৰকৈ যোগান ধৰিছিল আৰু আলু, সৰিয়হ আৰু মাহ খেতিৰ ফচলবোৰ গোটাই লৈ দাম-দৰ কৰি বছৰটোৰ হিচাপ কৰিছিল। হিচাপত টকা পাবলগীয়া হ'লে টকা দিছিল। মণ্ডলৰ টকাৰে ধাৰ গুজিব নোৱাৰিলে পিছৰ বছৰলৈ হিচাপ লিখি ৰাখিছিল। কিছুমানে পাবলগীয়া টকাখিনিক মহাজনৰ হাততেই ৰাখিছিল আৰু আৱশ্যক হ'লেহে মহাজনৰ পৰা টকা উলিয়াইছিল। সকলো হিচাপ-পত্ৰ মহাজনেই ৰাখিছিল। খেতি কৰাৰ উপৰিও তেতিয়া গাঁওবোৰৰ কিছুমানে গছ কাটি কুত্তা নাই ভূৰ বান্ধি চিড়ে নগৰ বেচিছিল আৰু তেনেকৈ উপৰুৱা টকা ঘটছিল। পোহনীয়া জীব-জন্তু বেচিও অতিৰিক্ত কিছু ধন আৰ্জিছিল। এয়া হ'ল বৰ্তমান জনাই অঞ্চলৰ পুৰণি দিনৰ থূলমূল বিৱৰণ। সাধু সদৃশ কথা।
মৰমৰ দেউতা
কাহিনী
উপন্যাসখনৰ মূল চৰিত্ৰ হৈছে বিপুল নামৰ ল'ৰা এজন। বিপুলক কেন্দ্ৰ কৰিয়ে কাহিনীটো আগবাঢ়িছে। কৰ্মসূত্ৰে বিপুলৰ দেউতাক ঘৰৰ পৰা তিনিশ কি.মি. দূৰৈৰ পৰ্বতীয়া নগৰ এখনত বাস কৰে। বিপুল ঘৰখনৰ ডাঙৰ ল'ৰা। কিন্তু ডাঙৰ হিচাপে তাৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ মাক-দেউতাকে আশা কৰামতে নহ'ল। ভনীয়েক দুজনী ৰাণী আৰু ৰিণি লগতে সৰু ভায়েক মুকুল বৰ অমায়িক। ইহঁতৰ বিপৰীতে বিপুল বৰ অঘাইটং; যাৰ বাবে মাকৰ চিন্তাৰ ওৰ নাই। বিপুল উদণ্ড, আঁকোৰগোজ স্বভাৱৰ বাবে ভায়েক-ভনীয়েকহঁতৰো শান্তি নাই। দূৰৈত থকা দেউতাকৰো মন গহনত ঘৰখন তথা বিপুলৰ কথাই অগা-দেৱা কৰি থাকে। বিপুলক লৈ সদা চিন্তিত বাপেকে এদিন কথা প্ৰসংগত তেওঁৰ বন্ধু সদানন্দ দত্তক বিপুলৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰৰ কথা কৈ তাক কেনেদৰে সৎ পথলৈ ঘূৰাই আনিব পাৰি তাৰ পৰামৰ্শ বিচাৰিলে। বন্ধুজনে তেওঁক পলাশনী আইৰ কথা ক'লে, যাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত পলাশনী আইৰ বিধিমতে পূজা এভাগ দিবলৈ বুলি বিপুলৰ দেউতাক তিনিদিনৰ ছুটী লৈ ঘৰলৈ আহিল। পূজা শেষ হোৱাৰ পিছত বিধিমতে বাকী থাকিল বিপুলৰ চুলি কটা কামটো। ৰাতিপুৱাতে দেউতাকে মাতি থৈ অহা ভৰত নাপিত ইতিমধ্যে চুলি কাটিবলৈ প্ৰস্তুত হৈ আছিল। প্ৰথমতে অমান্তি হ'লেও পিছত দেউতাকৰ বুজনিত সি চুলি কাটিবলৈ সন্মত হয়। কিন্তু চুলি কটা শেষ হোৱাৰ পিছত আইনাখনত বিপুলে যেতিয়া নিজক চালে তেতিয়া সি খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ চুলি কটা কেচিখন ভৰতৰ গালৈ মাৰি দিয়াত ভৰতে ভৰিত আঘাত পায় আৰু তেজ ওলাবলৈ ধৰে। এই অনাহুত পৰিস্থিতিৰ পিছৰ পৰাই কাহিনীয়ে দ্ৰুতগতি লাভ কৰে। এই ঘটনাটো ঘটাৰ পিছত এদিনাখন ৰাতিৰ আন্ধাৰৰ সুযোগ লৈ বিপুলক বাটতে কোনোবাই ভৰিত জোৰকৈ মাৰিলে। এই ঘটনাটোৱে বিপুলক হাস্পতালৰ পৰা পুলিচৰ ওচৰ পোৱালেগৈ। বিপুলে কোব খোৱাৰ কিছু সময় আগতে দোকানী গণেশৰ সৈতে হোৱা কাজিয়াৰ পম খেদি প্ৰথমে গণেশক দোষী সাব্যস্ত কৰা হয়। তাৰ পিছত পুলিচে বুদ্ধি কৰি বিপুলৰ বন্ধু ময়িদুলক দোষী বুলি ভুৱা প্ৰচাৰ চলায়। অৱশেষত বিপুলৰ দেউতাকক জেৰা কৰাত ঘটনাৰ ৰহস্য উদ্ঘাটিত হয়। ঘৰখনৰ অবাধ্য হৈ পৰা বিপুলক দেউতাকেই প্ৰচণ্ড জোৰেৰে কোবাই হাস্পাতাল পোৱাইছিল, যাতে তাৰ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ তথা আচৰণৰ পৰিৱৰ্তন সাধন হয়। শেষত দেউতাকে বিপুলক কৰা ব্যৱহাৰৰ বাবে অনুতপ্ত হয়। সকলো গম পোৱাৰ পিছত বিপুলেও নিজৰ ভুল বুজি অনুশোচনাত ভোগে।
কুনাল গাঞ্জাৱালা
কুনাল গাঞ্জাৱালা (કુણાલ ગાંજાવાલા, Kunal Ganjawala) (জন্ম: ১৪ এপ্ৰিল, ১৯৭২) হৈছে এজন ভাৰতীয় নৱাগত নেপথ্য গায়ক কাম কৰি আছে। তেওঁ হিন্দী, কান্নাড়া, তামিল, তেলেগু, মাৰাঠী, বঙালী, অসমীয়া, ওড়িয়া, মালয়ালম, পঞ্জাবী আৰু উৰ্দু আদি ভাৰতৰ বিভিন্ন ভাষাৰ গানত কণ্ঠদান কৰিছে।
মৰমৰ দেউতা
লেখক পৰিচিতি
ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ জন্ম হয় নগাঁৱত। মেট্ৰিক পৰীক্ষাত ষ্টাৰসহ প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হৈ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। কলিকতাৰ প্ৰেছিডেন্সী কলেজৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পাছত লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি.এইছ.ডি.ডিগ্ৰী লাভ কৰে। শিক্ষা সাং কৰি তেখেতে শিৱসাগৰ কলেজত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ শিক্ষকতাৰে চাকৰি জীৱন আৰম্ভ কৰে। পিছত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ৰীডাৰ আৰু আঞ্চলিক ভাষাত পাঠ্যপুথি প্ৰণয়নৰ সমন্বয়ৰক্ষী সমিতিৰ সচিব হয়। তেখেতে গুৱাহাটী ৰেল বিভাগৰ সেৱা আয়োগৰ অধ্যক্ষ আৰু শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ উপ-সভাপতি হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
কুনাল গাঞ্জাৱালা
কেৰিয়াৰ
তদবধি গাঞ্জাৱালা পদ্ধতি উদ্ভাৱন কৰে যিটো সেই সময়ৰ আন প্ৰধান দুই দশকৰো অধিককাল জোৰা কেৰিয়াৰত অনু মালিক, আনন্দ-মিলিন্দ, নাদিম-শ্ৰাবণ, প্ৰীতম, হিমেশ ৰেশমিয়া, ইছমাইল দৰবাৰ, শংকৰ-এহছান-লয়, আনন্দ ৰাজ আনন্দ, ৰাজেশ ৰোশান, বিজু শাহ, আদেশ শ্ৰীবাস্তৱ, ৰুপ কুমাৰ ৰাঠোড়, ডাবো মালিক, আৰু সঞ্জীৱ-দৰ্শনত কৈ সম্পূৰ্ণ বেলেগ আছিল। কুনাল সম্প্ৰতি জন্যৰ গেয়েছিলেন সঞ্জয় লীলা বানসালিৰ সাৱাৰিয়া। মাচাল্লাহ আৰু পাৰী বেছ কিছু তেওঁ খ্যাতি লাভ কৰে।
মৰমৰ দেউতা
অনুবাদ
অশোক ভাগৱতীয়ে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰা এই উপন্যাসখন ১৯৯৮ চনত নতুন দিল্লীৰ নেচনেল বুক ট্ৰাষ্টে ডিয়াৰ ফাদাৰ নামেৰে প্ৰকাশ কৰিছিল।
ধেমাজি
বাহ্যিক সংযোগ
বৰ্তমান জ'নাই-
কুনাল গাঞ্জাৱালা
কেৰিয়াৰ
তেওঁ মূলতঃ হিন্দী আৰু কান্নাড়া, তাৰোপৰি তেওঁ তামিল, মাৰাঠী, ওড়িয়া, বঙালী, মালয়ালম, পঞ্জাবী, তেলেগু, অসমীয়া আৰু উৰ্দু ভাষা।
ধেমাজি
বাহ্যিক সংযোগ
পুৰণি জ’নাইৰ তুলনাত বৰ্তমানৰ জ’নাই ঠাইখন যথেষ্ট পৰিৱৰ্তন হৈছে। ৰে'ল গাড়ীৰ আগমনৰ পিছত দ্ৰুতগতিত জ’নাইৰ পৰিৱৰ্তন হ'ল। পুৰণি পি ডব্লিউ ডিৰ আলিটো চিলাপথাৰলৈ সংযোগ ঘটোৱাৰ পিছত আৰু বহুত পৰিৱৰ্তন হৈছে। প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগত ভোগা বিভিন্ন ঠাইৰ মানুহৰ প্ৰব্ৰজন হৈছে। তাৰ ফলত জনসংখ্যাও যথেষ্ট বৃদ্ধি হ'ল। এই প্ৰব্ৰজন কৰা লোকসকলে জ’নাইৰ যি তিনিটা সংৰক্ষিত বনাঞ্চল আছিল তাৰে দুখন বনাঞ্চল কৰি ধ্বংস কৰি জনবসতি স্থাপন কৰিলে। এখন মাত্ৰ বনাঞ্চল ‘পবা’ বনাঞ্চলখন বাচি থাকিল। জামজিং আৰু গালী বনাঞ্চল দুখন ধ্বংস হ'ল। পবা বনাঞ্চলখনো ধ্বংস কৰি আনিছে। ‘ছেভ পবা ৰেইন ফৰেষ্ট' নামৰ এটি স্বেচ্ছাসেৱী অনুষ্ঠানে পবা বনাঞ্চলটোক ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে ‘পবা ৰেইন ফৰেষ্ট' নামকৰণেৰে বাৰম্বাৰ দাবী জনাই আহিছে যদিও অসম চৰকাৰে তালৈ কাণসাৰ দিয়া নাই। জ’নাইৰ বিভিন্ন অৰাজনৈতিক অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানেও বহু দিনৰ আগৰ পৰাই একেই দাবী কৰি আহিছে। পবা বনাঞ্চলখনৰ মাটিকালিও প্ৰায়েই সংকুচিত হৈ আহিছে। চিয়াং নদীয়ে দক্ষিণ দিশৰ পৰা আৰু পুৰণি চিলে নদীয়ে উত্তৰ ফালৰ পৰা গৰা খহাই বনাঞ্চলখনৰ মাটিকালি সংকুটিত কৰি আহিছে। গৰা খহনীয়া ৰোধৰ বাবে সৰু-সুৰা প্ৰকল্প চৰকাৰে লৈছে যদিও তেনেবোৰ গৰা খহনীয়া ৰোধ কৰিব পৰা নাই। বৃহৎ প্ৰকল্প গ্ৰহণ কৰি গৰাখহনীয়া ৰোধ কৰিব নোৱাৰিলে এসময়ত গোটেই জ’নাইখনেই ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হোৱাৰ আশংকা আছে। জ’নাইখনক মহকুমা হিচাপে ঘোষণা কৰাৰ পিছত চৰকাৰী কাৰ্য্যালবোৰো আহিল যদিও এতিয়াও কেইবাখনো চৰকাৰী বিভাগৰ কাৰ্য্যালয় আহিবলগীয়া আছে। বিভিন্ন বিভাগৰ কাৰ্যালয় বহিল যদিও কেইবাটাও কাৰ্যালয়ৰ বিভাগীয় পূৰ্ণাঙ্গ চৰকাৰী বিষয়া • নিযুক্তি নিদিয়াত ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়াৰে কাৰ্যালয়সমূহ চলি। আছে, যাৰ ফলত জনসাধাৰণৰ বহুতো অসুবিধা হৈছে। আগতকৈ পথ যোগাযোগৰ ব্যৱস্থা কিছু উন্নত হৈছে। যদিও এতিয়াও ভিতৰুৱা বহু গাঁৱলৈ যোগাযোগৰ ব্যৱস্থা সুচল হোৱা নাই। শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ বহু উন্নতি হৈছে। বহুতো প্ৰাথমিক, মাধ্যমিক আৰু কলেজ স্থাপন হৈছে। যাৰ বাবে স্থানীয় ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰিছে। নিম্ন পৰ্যায়ৰ শিক্ষাৰ বাবে এতিয়াও ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে জ’নাইৰ বাহিৰলৈ যাবলগীয়া হৈ আছে। খাদ্য শস্যৰ উৎপাদন ক্ৰমান্বয়ে টুটি অহা পৰিলক্ষিত হৈছে। মাটিৰ উৰ্বৰতাও কমি অহা যেন অনুমান হৈছে। চিয়াং নদী, চিলে, দিখাৰী, দেপী, চিমেন, ডেকা পাম আদি নৈ-উপনৈসমূহৰ দাঁতিকাষৰীয়া আৰু নৈপৰীয়া গাঁওবোৰ বাৰিষা হ'লেই বানাপনীত জুৰুলা হৈছে। জ'নাই মহকুমাত বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোক আছে। মিচিং, বড়ো, দেউৰী, আদী, আহোম, সোণোৱাল কছাৰী, কোচ ৰাজবংশী, গাৰো, ৰাভা, চাহ বাগানীয়া, লালুং, হিন্দীভাষী লোক, চাওঁতাল আদিবাসী, নেপালী, বেংগলী, মটক, মৰাণ, মাৰোৱাৰী আদি সম্প্ৰদায়ৰ লোক কম-বেছি পৰিমাণে জ’নাই মহকুমাত বাস কৰে। ধৰ্মৰ ফালৰ পৰা চাবলৈ গ'লে দঞি পঃল, হিন্দু, ইছলাম, খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী লোক। জ’নাই বজাৰ আৰু চিমেন চাপৰি বজাৰ এই দুটা মধ্যমীয়া বজাৰৰ বাদেও প্ৰায় ঠাইতেই সাপ্তাহিক বজাৰ বহে। এয়াই হ'ল জ’নাইৰ থূলমূল বিৱৰণ।
প্ৰতাপ চন্দ্ৰ পাৱ অঃ প্ৰাঃ অধ্যক্ষ, জনাই উঃ মাঃ বিদ্যালয়, লেখনি সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে।
কুনাল গাঞ্জাৱালা
কেৰিয়াৰ
তাৰ গান গাইছিল "ৱহ মাই লাভ" এটা বঙালী চলচ্চিত্ৰ অমানুষ জিৎ গাংগুলী আৰু "চ'ন্না ভে ঘৰ আজা" ক্ষেত্ৰতো একে অ্যালবাম হোৱাৰ পাছত পঞ্জাবী চ'ন্না ভে একক এলবাম ডি জে অনিত আৰু সংগীত পৰিচালক শান্তখ সিং নিৰ্মাণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
ধেমাজি
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ধেমাজি জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
হাচা-কেকান
হাচা কেকান বা হাচ্চা কেকান (Hacha Kekan) অসমৰ এক অন্যতম জনগোষ্ঠী কাৰ্বিসকলৰ জাতীয় অনুষ্ঠান। ই কৃষি কৰ্মৰ সৈতে জড়িত। অন্যান্য প্ৰায়বোৰ জাতীয় উৎসৱৰ দৰে ইও নৃত্য-গীতপ্ৰধান উৎসৱ। পাহাৰীয়া কাৰ্বি জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে শস্য চপোৱা কাম শেষ কৰাৰ পাছত মাঘ মাহত সমূহীয়াকৈ এই উৎসৱ পালন কৰে।
পাহাৰৰ কাৰ্বিসকলৰ হাচ্চা কেকানৰ সৈতে ৰিচ’ তেৰাঙৰ (ডেকা চাং) জিৰচংসকলৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে। জিৰচং হ’ল কাৰ্বি যুৱক-যুৱতীসকলৰ দলৱদ্ধ সামাজিক কামকাজ আৰু ইয়াৰ উৎস হ’ল ৰিচ’ তেৰাং। ছাৰবাছাৰ (গাওঁবুঢ়া) চোতালত সভা পাতি গাঁৱৰ বয়সীয়ালসকলে জিৰচং গঠন কৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে। এটা জিৰচঙৰ কাৰ্যকাল কমেও তিনিবছৰ হয়। প্ৰতিঘৰ মানুহৰ ডেকা ল’ৰা-ছোৱালী ইয়াৰ সভ্য হোৱাটো বাধ্যতামূলক। এই ডেকা-ডেকেৰীসকলে গাঁৱৰ সমূহীয়া কামকাজবোৰ সফল কৰাত আগভাগ লয়। এটা জিৰচং দলৰ কাৰ্যকাল শেষ হোৱাৰ পৰত ’ৰিচ’ আৰনাম কাৰফ্লি’ (যুৱ দেৱতাৰ পূজা) পাতে। ইয়াক ৰিছ’ চ্চ’জোন বোলে। এই ৰিছ’ চ্চ’জোনতে হাচ্চা কেকান অনুষ্ঠান উদযাপন কৰা হয়।
ৰীতি-নীতি
জিৰচং দলে নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ অন্তত হাচ্চা কেকানৰ উপৰিও গাঁৱৰ আঢ্যৱন্ত লোকে ব্যক্তিগতভাৱে হাচ্চা কেকান পাতিব পাৰে। কিন্তু এখন গাঁৱত এনে ব্যক্তিগত হাচ্চা কেকান তিনিঘৰতকৈ অধিকক পাতিবলৈ ৰাইজে অনুমতি নিদিয়ে। ইয়াৰ কাৰণ, হাচ্চা কেকান এক উমৈহতীয়া কাৰ্যৰ ফল। য’তে এই অনুষ্ঠান হয়, ত’তেই জিৰচং দলে সহযোগিতা কৰিবলৈ বাধ্য। সেয়ে, এখন গাঁৱত কেৱল তিনিঘৰে প্ৰতিবছৰে ব্যক্তিগত হাচ্চা কেকান পাতিব পাৰে আৰু প্ৰতিঘৰে একেৰাহে মাথোঁ তিনিবাৰলৈহে পাতিব পাৰে।
হাচ্চা কেকান শস্য সামৰাৰ উৎসৱ। ছাৰবাছাৰ অনুমোদনসাপেক্ষে আৰম্ভ হোৱা হাচ্চা কেকানৰ আয়োজন যুৱক-যুৱতী সকলোৱে হাত উজান দিয়ে। হাচ্চা নৃত্যৰ আগত কৰিবলগীয়া পূজাৰ বাবে বাঁহ আৰু শানথু-মেহেক আনিবলৈ ডেকাসকলে দায়িত্ব লয় আৰু যুৱতীসকলে হাৰ-হাক-হৰ-তিবুক, ছেৰ-ফুমাং(মদ-লাওপানীৰ মজুত সামগ্ৰী) আৰু বাকী ৰাইজে ৱ-পি, ফাক-পি, ৱ-তি-ৱ-চ’ৰ (মুৰ্গী, গাহৰি, কণী) লগতে অন্যান্য সমগ্ৰী যোগাৰ কৰে। ইয়াৰ পিছত, পথাৰৰ পৰা ধান চপাই আনি গুটি ধান উলিয়াই ধানখিনি ’পেলু’ ( কাৰ্বি শিপিনীয়ে বোৱা কাপোৰ) বা আন শুদ্ধ কাপোৰেৰে টোপোলা বন্ধা হয়। এই টোপোলাবোৰক ছক আমানটুং বোলে। পুৰুষসকলে দুটাকৈ ভাৰ বান্ধি আৰু মহিলাসকলে এটাকৈ টোপোলা পিঠিত লৈ গীতৰ তালে তালে নৃত্য কৰি ভঁৰালত এই টোপোলাবোৰ মেলি ধান বাকি থয়। ইয়েই হাচ্চা কেকেনৰ মূল আচাৰ। ইয়াক আৰকয় ছককেৰয় বোলে।
হাচ্চা কেকান গীত
২.হাচ্ছা হা......এ হাচ্ছা হা হাচ্ছা নাংকান ক্লং পাক্লং হাচ্ছা নাংকান ক্লং পাকথম থাৰে নাং কান পাং দুক জন কিনঠাই জাকান নাং কাং তন ৱান’নন নেম প ইতি আলং পং হাচ্ছা কান কানৰা ৱান’নন ৱ হাচ্ছা হা-- হিন চং ৱছক লাপু আন হিনচং ৱচক তিলিৰাং হাচ্ছা কান পাং খাং কাৰতাং ছি জং জং ৰা ছেকান কান চিং ৰুম ৰুম ৰা ছেকাক জাম তাং -- এ--হা-চ্ছা- হা-- চাংঘৰৰ তিনিপাত চছৰে ক্লং ক্লং শব্দৰে থাৰে(ডেকা) হালিজালি নাচি আহে কিনঠাই(গাভৰু) দুৱাৰত যোগাৰ কৰে লৈ আন ভৰাই থোৱা নিমখ-তেলৰ চোঙা হাচ্ছা নাচি নাছি আহ এ হাচ্ছা হা-- এ হাচ্ছা হা-- ৰাতি দুপৰ হ’ল তৰা নক্ষত্ৰও মাৰ যাবৰ হ’ল হাচ্ছা নৃত্যত নাপাই ৰাতি পুৱাব আঙুলিয়াই আঙুলিয়াই নাচ কৰ সমাপ্ত হাচ্ছাৰে নাচ এ হাচ্ছা হা-- এা হাচ্ছা হা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানী
কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানী (Devanagari: कैरेबियाई हिंदुस्तानी; Kaithi: 𑂍𑂶𑂩𑂵𑂥𑂱𑂨𑂰𑂆⸱𑂯𑂱𑂁𑂠𑂳𑂮𑂹𑂞𑂰𑂢𑂲; Perso-Arabic:) এটি ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি ভাৰতীয়-কেৰিবিয়ান লোকে ব্যৱহাৰ কৰা এটি পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা। ই বিহাৰী ভাষাগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত। ই এটি ক'ইনে ভাষা যি ভোজপুৰী আৰু অৱধী ভাষাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ হৈছে। শ্ৰমিক হিচাপে কেৰিবিয়ানলৈ ভাৰতৰ পৰা যোৱা সৰহ সংখ্যক লোকে এই দুই ভাষাই ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই ভাষাৰ ফিজি হিন্দী আৰু মৰিচিয়াছ তথা দক্ষিণ আফ্ৰিকাত ব্যৱহৃত ভোজপুৰী-হিন্দুস্তানীৰ সৈতে মিল আছে।
যিহেতু কেৰিবিয়ানলৈ যাত্ৰা কৰা প্ৰায়বোৰ লোকেই বিহাৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু ঝাৰখণ্ডত বিয়পি থকা ভোজপুৰ অঞ্চলৰ তথা উত্তৰ প্ৰদেশৰ অৱধ অঞ্চলৰ আছিল, সেয়ে কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানী মুখ্যতঃ ভোজপুৰী আৰু অৱধীৰৰ দৰে পূৰ্বী-হিন্দী আৰু বিহাৰী ভাষাৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত। পাছলৈ বলিউড চিনেমাৰ প্ৰভাৱত মানক হিন্দীয়েও এই ভাষাক প্ৰভাৱিত কৰিলে। তদুপৰি, কম পৰিমাণে, তামিল আৰু অন্যান্য দ্ৰাৱিড় ভাষাৰ প্ৰভাৱো কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানীত দেখা যায়। চুৰিনামত ডাছ আৰু ইংৰাজী আৰু ট্ৰিনিডাড আৰু টোবাগোত ইংৰাজী আৰু ফঁৰাচী ভাষায়ো এই ভাষাক প্ৰভাৱিত কৰিছে। কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানীৰ নতুন শব্দসমূহে ঘাইকৈ কেৰিবিয়ান-ভাৰতীয়সকলে অনুভৱ কৰা নতুন বাস্তৱতাক প্ৰকাশ কৰে। কেৰিবিয়ানত মানক হিন্দীৰ প্ৰৱেশৰ পাছত অনেকে এই ভাষাক হিন্দীৰ এটি ভঙা ৰূপ জ্ঞান কৰিবলৈ লৈছিল। পিচে পাছলৈ গৱেষণাই দেখুৱাইছে যে ই হিন্দীৰ ভঙা উপ-ভাষা নহয়, বৰং এক স্বকীয় পূৰ্বী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষাহে, যি ভোজপুৰী আৰু অৱধীৰ দ্বাৰাহে প্ৰভাৱিত, মানক হিন্দী বা খড়ী বোলীৰ দ্বাৰা নহয়। সেয়ে ই শুনিবলৈ মানক হিন্দীতকৈ বেলেগ।
ধৰ্মৰ ভেদ পৰিহাৰ কৰি প্ৰায় সকলো ভাৰতীয়-কেৰিবিয়ান লোকে কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানীক মাতৃভাষা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। কিন্তু হিন্দুসকলে সংস্কৃতৰ পৰা অহা শব্দ আৰু মুছলিমসকলে ফাৰ্চী, আৰবী তথা তুৰ্কীৰ পৰা অহা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে, ঠিক সেইদৰেই যিদৰে হিন্দুস্তানী ভাষাত হিন্দী আৰু উৰ্দু পৃথক। লিখিত ৰূপত, হিন্দুসকলে ঘাইকৈ দেৱনাগৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰে, আৰু কোনো কোনো মুছলমান লোকে নাস্তালিক ৰূপত ফাৰ্চী-আৰবী লিপি ব্যৱহাৰ কৰে, উৰ্দুৰ দৰে। ঐতিহাসিকভাৱে কৈথী লিপিও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। পিচে ভাষাটোৰ ব্যৱহাৰৰ নিম্নগমনৰ লগে লগেই এই লিপিসমূহৰ ব্যৱহাৰ কমি আহিছে। তাৰ স্থান লৈছে লেটিন লিপিয়ে, যি সকলোৰে মাজত সহজবোধ্য।
চাটনী সংগীত, চাটনী চোকা, চাটনী পৰংগ, বৈঠক গানা, লোক সংগীত, শাস্ত্ৰীয় সংগীত, কিছু হিন্দু আৰু মুছলিম ধাৰ্মিক গীত, আনকি কিছু কিছু খ্ৰীষ্টান ধাৰ্মিক গীতো কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানীত উপলব্ধ, কেতিয়াবা কেতিয়াবা ইংৰাজী বা ডাছ ভাষাৰ সৈতে সংমিশ্ৰিত ৰূপত।
গুয়ানীজ হিন্দুস্তানী
যি কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানী গুয়ানাত কোৱা হয়, তাক গুয়ানীজ হিন্দুস্তানী, গুয়ানীজ ভোজপুৰী, পুৰণীয়া হিন্দী বা ঐলী গৈলী নামেৰে জনা যায়। ই প্ৰায় ৩০০০০০ ভাৰতীয়-গুয়ানীজ লোকৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত, প্ৰায় বৃদ্ধ বয়সৰ লোকৰ দ্বাৰা। নিকেৰিয়ান-বাৰ্বিচিয়ান হিন্দুস্তানী ইয়াৰ এটি উপভাষা যি গুয়ানাৰ পূৰ্বী বাৰ্বিচ-কৰেণ্টাইন আৰু চুবুৰীয়া চুৰিনামৰ পশ্চিমীয়া নিকেৰিত কোৱা হয়।
ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানী
ট্ৰিনিডাড আৰু টোবাগোত ব্যৱহৃত প্ৰকাৰক ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানী, ট্ৰিনিডাডীয় ভোজপুৰী, ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দী, ভাৰতীয় বাগানীয়া হিন্দুস্তানী বা গাওঁ কী বোলী (গাৱঁলীয়া বচন) নামেৰে জনা যায়। সেই অঞ্চললৈ সৰ্বপ্ৰথমে যোৱা প্ৰায়বোৰ ভাৰতীয় শ্ৰমিকেই ভোজপুৰী বা অৱধী কৈছিল, যি পাছলৈ ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানীৰ ৰূপ ল'লে। ১৯৩৫ চনৰ পৰা কেৰিবিয়ানত ভাৰতীয় চিনেমা সম্প্ৰচাৰ হ'ব ধৰিলে। সেই চিনেমাৰ সৰহসংখ্যকেই আছিল মানক হিন্দুস্তানী (হিন্দী-উৰ্দু) ভাষাৰ। এই ঘটনাই ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানীক প্ৰভাৱিত কৰিলে আৰু অলপ অলপ মানক হিন্দী আৰু উৰ্দু শব্দ আৰু বাক্যও এই ভাষাত সোমাল। হিন্দী চিনেমাই ট্ৰিনিডাড আৰু টোবাগোৰ ভাৰতীয়-মূলৰ লোকৰ মাজত হিন্দুস্তানী পুনৰ্জীৱিত কৰাতো ভূমিকা পালন কৰিছিল। ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক চৰকাৰ তথা বাগানৰ মালিকে হিন্দুস্তানী অৰু অন্য ভাৰতীয় ভাষাক পচন্দ নকৰিছিল। সেয়ে বহুতো ভাৰতীয়ই ইয়াক এটি ভঙা ভাষা হিচাপে চাবলৈ ল'লে, যিয়ে তেওঁলোকক দাৰিদ্ৰ্য় আৰু বাগানৰ সৈতে বান্ধি ৰাখিছিল। সেয়ে বহু লোকে হিন্দুস্তানীক মাতৃভাষা হিচাপে নিজৰ সন্তানক নিশিকোৱা হ'ল, আৰু ইয়াক এটি ঐতিহ্য ভাষা হিচাপেহে আগুৱাই লৈ গ'ল, কাৰণ নিজৰ পৰিস্থিতিৰ পৰা মুক্তিৰ বাবে তেওঁলোকে ইংৰাজী ভাষা শিকাতহে গুৰুত্ব দিলে। ১৯৬০ৰ দশকৰ পৰা ভাৰতীয়-ট্ৰিনিডাডীয় আৰু টোবাগোনীয়সকলৰ মাজৰ সংযোগী ভাষা ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানীৰ ঠাইত হৈ পৰিল ইংৰাজীৰ এটি হিন্দীকৃত ৰূপ। বৰ্তমানে ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানী জীয়াই আছে ভজন, ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত, ভাৰতীয় লোক সংগীত, ফিল্মী, পিচকাৰী, চাটনী, চাটনী চোকা আৰু চাটনী পৰংগ আদি সাংগীতিক ৰূপত। ২০০৩ চনত প্ৰায় ১৫৬৩৩ ভাৰতীয় মূলৰ লোকে ট্ৰিনিডাডীয় হিন্দুস্তানী ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ২০১১ চনত প্ৰায় ১০০০০এ মানক হিন্দী ব্যৱহাৰ কৰিছিল। বহুতো ট্ৰিনিডাডীয় আৰু টবাগোনীয় লোকে এক প্ৰকাৰৰ হিংলিছ (হিন্দী আৰু ইংৰাজীৰ মিশ্ৰ ভাষা) ব্যৱহাৰ কৰে, য'ত সেই অঞ্চলৰ ইংৰাজীৰ সৈতে ভালেমান হিন্দুস্তানী শব্দ আৰু বাক্য মিহলি থাকে। তদুপৰি, অনেকে হিন্দুস্তানীত কবিতা বা ধাৰ্মিক গীত আদি গায়। বহু ঠাইৰ বৰ্তমানে হিন্দুস্তানী মূলৰ নাম আছে। এনে বহু শব্দই সেই দেশৰ মূল সূতীৰ ইংৰাজী আৰু ক্ৰেয়'ল ইংৰাজিতো স্থান পাইছে।  .জাতীয় ভাৰতীয় সংস্কৃতি সংস্থা, হিন্দী নিধি ফাউণ্ডেচন, ভাৰতীয় উচ্চায়োগ, মহাত্মা গান্ধী প্ৰতিষ্ঠান আৰু সনাতন ধৰ্ম মহা সভা আদিয়ে প্ৰতি বছৰে ১০ জানুৱাৰীত সেই দেশত বিশ্ব হিন্দী দিৱস পালন কৰে।
চাৰনামী হিন্দুস্তানী
thumb|ভাৰতৰ পশ্চিমবংগৰ কলকাতা চহৰত ৰোমান লিপিত চাৰনামী হিন্দুস্তানী প্লেক। চাৰনামী বা চাৰনামী হিন্দুস্তানী হ'ল চুৰিনামত ব্যৱহৃত হিন্দুস্তানী ভাষা। ই দেশখনৰ তৃতীয় আটাইতকৈ অধিক ব্যৱহৃত ভাষা ডাছ আৰু চ্ৰানান টংগ'ৰ পাছতে। ই বিহাৰী আৰু পূৰ্বী হিন্দী ভাষাসমূহৰ মিশ্ৰণ, বিশেষকৈ ভোজপুৰী, অৱধী আৰু কম পৰিমাণে মগহী ভাষাৰ। গড়িষ্ঠসংখ্যক গৱেষকে এই মত পোষণ কৰে যে ভোজপুৰীৰ অৱদানেই অধিক। এই ভাষা মুখ্যতঃ চুৰিনামৰ ভাৰতীয়-চুৰিনামী লোকে ব্যৱহাৰ কৰে আৰু সেয়ে ডাছ আৰু চ্ৰানান টংগ'ৰ বিপৰীতে ইয়াক দেশখনৰ লিংগুৱা ফ্ৰেংকা গণ্য কৰা নহয়। এই ভাষা ঘাইকৈ অনানুষ্ঠানিকভাৱেহে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, দৈনন্দীন বাৰ্তালাপত। তাৰ বিপৰীতে ভাৰতীয় মূলৰ লোকৰ মাজত সন্মানৰ ভাষা মানক হিন্দী বা উৰ্দুহে। ঠিক সেইদৰেই যিদৰে জামাইকান পাটোৱা অনানুষ্ঠানিকভাৱে ব্যৱহাৰ হয়, আৰু সন্মানৰ ভাষা জামাইকান মানক ইংৰাজী বা কুইন্স ইংৰাজী বুলি গণ্য কৰা হয়। বৈঠক গানা চাৰনামী হিন্দুস্তানী ভাষাত গোৱা আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় গীতৰ শৈলী।
নিকাৰিয়ান-বাৰ্বিচিয়ান হিন্দুস্তানী
নিকাৰিয়ান-বাৰ্বিচিয়ান হিন্দুস্তানী বা নিকাৰিয়ান চাৰনামী বা বাৰ্বিচিয়ান হিন্দুস্তানী হ'ল চাৰনামী আৰু গুয়ানীজ ভোজপুৰী-হিন্দুস্তানীৰ এটি অনন্য উপভাষা। ই চুৰিনামৰ নিকাৰি আৰু গুয়ানাৰ বাৰ্বিচ জিলাত বিকশিত উপভাষা, যি ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু বিংশ শতিকাৰ প্ৰথমাংশত বিকশিত হৈছিল। যদিও এই দুই চুবুৰীয়া জিলা দুখন পৃথক দেশত আছে চাৰ মাজেৰে কৌৰেণ্টাইন নৈ বয়, দুয়ো অঞ্চলৰ ভাৰতীয় মূলৰ শ্ৰমিকসকল আগৰে পৰাই এটি মাথো গোষ্ঠীৰ দৰে বসবাস কৰি আহিছে, আৰু দুয়ো ঠাইৰ ভাৰতীয়সকলৰ মাজত বিবাহ আদিও প্ৰায় দেখা যায়। দুয়ো দেশৰ স্বাধীনতাৰ পাছত চুৰিনামৰ নিকাৰিবাসী ভাৰতীয়সকলে এই ভাষা বচাই ৰাখিব পাৰিলে যদিও চুবুৰীয়া গুয়ানাৰ বাৰ্বিচত এই ভাষা লাহে লাহে মৰিব ধৰিছে। পিচে গুয়ানাৰ মানক ইংৰাজী ক্ৰেয়'লত এই ভাষাৰ বহুতো শব্দ আৰু বাক্য অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
গৱেষণা আৰু প্ৰচাৰ প্ৰচেষ্টা
এই ভাষাৰ ওপৰত প্ৰাৰম্ভিক গৱেষণা কৰিছিল চুৰিনামৰ মতিলাল ৰাজবংশী মৰ্হে আৰু ট্ৰিনিডাড আৰু টোবাগোৰ পেগি মোহন আৰু নূৰ কুমাৰ মহাবীৰ, তথা গুয়ানাৰ সুৰেন্দ্ৰ কুমাৰ গম্ভীৰে।   এই ভাষাৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা কৰিছে বিশম ভিমূলৰ নেতৃত্বত কেৰিবিয়ান হিন্দুস্তানী ইংক আৰু ৰাজসিংহ ৰমঞ্জুলুৰ চাৰনামী বোলে চুৰিনামত। তদুপৰি, ট্ৰিনিডাড আৰু টোবাগোত কেৰেণ দাস আৰু গুয়ানাৰ হেৰী হেৰ্গাশে কেনেডা আদিত।
বৰাহী
বৰাহী (वराही) হিন্দু ধৰ্মৰ 'মাতৃকা'(সাতগৰাকী মাতৃ দেৱীৰ এটা গোট) সকলৰ এগৰাকী অন্যতম দেৱী। এটা বৰাহৰ মুৰৰ সৈতে, বৰাহী হৈছে বৰাহ (বিষ্ণু দেৱতাৰ অৱতাৰ)ৰ নাৰী শক্তি। নেপালত, দেৱীক বৰাহী বুলি কোৱা হয়। দেৱী বৰাহীক হিন্দু সকলৰ তিনিটা পন্থাই পূজা কৰে: শৈৱ পন্থা (শিৱৰ ভক্ত), বৈষ্ণৱ পন্থা (বিষ্ণুৰ ভক্ত), আৰু বিশেষকৈ শক্তি পন্থা (দেৱী উপাসনা)। দেৱী বৰাহীক সাধাৰণতে ভমমাৰ্গ তান্ত্ৰিক অনুশীলনৰে গোপনীয় ভাৱে ৰাতি পূজা কৰা হয়। বৌদ্ধ দেৱী বজ্ৰবৰাহী আৰু মাৰিচীৰ উৎপত্তি হিন্দু দেৱী বৰাহীৰ পৰা হৈছে বুলি কোৱা হয়।