cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
টৰ্চ লাইট
ইতিহাস
কাৰ্বন-ফিলামেণ্ট বাল্ব আৰু যথেষ্ট অপৰিশোধিত শুকান কোষে প্ৰাৰম্ভিক টৰ্চ লাইটবোৰক এক ব্যয়বহুল নতুনত্ব তৈয়াৰ কৰিছিল, কম বিক্ৰী আৰু কম নিৰ্মাতাৰ আগ্ৰহৰ সৈতে। ১৯০৪ চনত টাংষ্টেন-ফিলামেণ্ট লেম্পৰ বিকাশ, কাৰ্বন ফিলামেণ্ট প্ৰকাৰৰ তিনিগুণ কাৰ্যকাৰীতা, আৰু উন্নত বেটাৰিৰ সৈতে, টৰ্চ লাইটবোৰ অধিক উপযোগী আৰু জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। তাৎক্ষণিক নিয়ন্ত্ৰণৰ সুবিধা, আৰু জুইৰ অনুপস্থিতিৰ অৰ্থ হৈছে যে হাতত ধৰা বৈদ্যুতিক লাইটবোৰে ঘূৰ্ণীবতাহলৰ লণ্ঠনৰ দৰে দহন-আধাৰিত চাকিৰ সলনি আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯২২ চনলৈ কেইবাটাও প্ৰকাৰ উপলব্ধ আছিল; নলীকাৰ হাতত ধৰা প্ৰকাৰ, এক লণ্ঠন শৈলী যাক সম্প্ৰসাৰিত ব্যৱহাৰৰ বাবে নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰি, নিকট কামৰ বাবে পকেট-আকাৰৰ লেম্প, আৰু দূৰৱৰ্তী বস্তু জ্বলোৱাৰ বাবে ডাঙৰ ৰিফ্লেক্টৰ চাৰ্চলাইট-প্ৰকাৰৰ লেম্প। ১৯২২ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত আনুমানিক ১০ নিযুত টৰ্চ লাইট ব্যৱহাৰকাৰী আছিল, নৱীকৰণ বেটাৰি আৰু টৰ্চ লাইটৰ বাৰ্ষিক বিক্ৰী ২০ নিযুত ডলাৰ আছিল, যি বহুতো লাইন-চালিত বৈদ্যুতিক সঁজুলিৰ বিক্ৰীৰ তুলনাত। চীনত টৰ্চ লাইট অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল; ১৯৩০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে, ৬০ টা কোম্পানীয়ে টৰ্চ লাইট তৈয়াৰ কৰিছিল, কিছুমানে সমতুল্য আমদানি কৰা মডেলৰ ব্যয়ৰ এক-তৃতীয়াংশতকৈ কম মূল্যত বিক্ৰী কৰিছিল। টৰ্চ লাইট আৰু অট'ম'টিভ ব্যৱহাৰৰ বাবে বিকশিত ক্ষুদ্ৰ চাকিবোৰ উদ্দীপিত লেম্প নিৰ্মাণ ব্যৱসায়ৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ খণ্ড হৈ পৰিছিল।
২০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে এলইডি টৰ্চ লাইট তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। মেগলাইটে ২০০৬ চনত তেওঁলোকৰ প্ৰথম এলইডি টৰ্চ লাইট তৈয়াৰ কৰিছিল।
উদ্দীপিত
alt=Three miniature bulbs: tubular bulb with screw base, globular bulb with screw base, and prefocus bulb with flange-mount base|left|thumb|টৰ্চ লাইটত ব্যৱহাৰৰ বাবে ক্ষুদ্ৰ উদ্দীপিত বাল্ব: টৰ্চ লাইটটো নতুনত্বৰ পৰা এটা উপযোগী সঁজুলিলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ টাংষ্টেন ফিলামেণ্ট বাল্বটো অত্যাৱশ্যকীয় আছিল। উদ্দীপিত টৰ্চ লাইটবোৰে উদ্দীপিত লাইট বাল্ব ব্যৱহাৰ কৰে, য'ত এটা গ্লাছ বাল্ব আৰু টাংষ্টেন ফিলামেণ্ট থাকে। বাল্ববোৰ ভেকুৱামৰ অধীনত থাকে বা আৰ্গন, ক্ৰিপ্টন বা জেননেৰে ভৰ্তি হয়। কিছুমান উচ্চ শক্তিৰ উদ্দীপিত টৰ্চ লাইটত হেলোজেন লেম্প ব্যৱহাৰ কৰা হয় য'ত বাল্বটোৰ জীৱন আৰু কাৰ্যকাৰীতা উন্নত কৰাৰ বাবে বাল্বটোত আয়ডিন বা ব্ৰোমিনৰ দৰে হেলোজেন গেছ থাকে। ডিচপোজেবল বা নতুনত্বৰ টৰ্চ লাইটৰ বাহিৰে সকলোতে, বাল্বটো ব্যৱহাৰকাৰীৰ দ্বাৰা সলনি কৰিব পৰা; বাল্বৰ জীৱন মাত্ৰ কেইঘণ্টামান হ'ব পাৰে।
লেম্পৰ প্ৰকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি টৰ্চ লাইটত এটা ইনকেণ্ডেচেণ্ট লেম্পৰ পোহৰৰ আউটপুট ব্যাপকভাৱে পৃথক হয়। এটা ক্ষুদ্ৰ কীচেইন লেম্পে এটা বা দুটা লুমেন প্ৰস্তুত কৰে। সাধাৰণ প্ৰিফোকাচ-ষ্টাইলমিনিয়েচাৰ লেম্প ব্যৱহাৰ কৰি এটা টু-ডি-চেল টৰ্চ লাইটে ১৫ ৰ পৰা ২০ লুমেন পোহৰ আৰু প্ৰায় ২০০ মোমবাতিশক্তিৰ ৰশ্মিৰ ক্ৰমত প্ৰস্তুত কৰে। ৰিচাৰ্জেবল ফোকাচিং টৰ্চ লাইটৰ এটা জনপ্ৰিয় মেকে হেলোজেন লেম্প ব্যৱহাৰ কৰে আৰু ২১৮টা লুমেন প্ৰস্তুত কৰে। ইয়াৰ তুলনাত, ৬০ ৱাটৰ ঘৰুৱা উদ্দীপিত চাকিএটাই প্ৰায় ৯০০ লুমেন উৎপাদন কৰিব। টৰ্চ লাইট বাল্বৰ প্ৰতি ৱাট ইনপুটত উৎপাদিত উজ্জ্বল কাৰ্যকাৰীতা বা লুমেনবোৰ বাল্ব আৰু ফিল গেছৰ আকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আনুমানিক ৮ ৰ পৰা ২২ লুমেন/ৱাটৰ পৰিসৰত পৃথক হয়, হেলোজেন-ভৰ্তি ১২-ভল্টৰ লেম্পৰ সৰ্বাধিক দক্ষতা থাকে।
এল.ই.ডি.
thumb|দুটা এলইডি টৰ্চ লাইট চৰম: অলাইট এছআৰ ৯০, ২২০০ লুমেন (বাওঁফালে), ফোৰছেভেনচ মিনি এমএলআৰ২, ১৮০ লুমেন (মাজৰ), আকাৰ তুলনাৰ বাবে এএ বেটাৰী (সোঁফালে) শক্তিশালী বগা-পোহৰ নিৰ্গত কৰা ডায়ডবোৰে (এল.ই.ডি.) বেছিভাগ ব্যৱহাৰিক টৰ্চ লাইটত উদ্দীপিত বাল্বসলনি কৰিছে। এল.ই.ডি. কেইবা দশক ধৰি বিদ্যমান আছিল, মুখ্যতঃ নিম্ন-শক্তি সূচক লাইট হিচাপে। ১৯৯৯ চনত, লুমিলেডচ কৰ্পোৰেচন অফ চান জোছ, কেলিফৰ্ণিয়াই লুক্সন এলইডি নামৰ এক উচ্চ শক্তিসম্পন্ন বগা-পোহৰৰ এমিটাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰে। এইটোৱে শক্তি আৰু চলমান সময়ৰ সৈতে সম্ভৱ এলইডি টৰ্চ লাইটবোৰ উদ্দীপিত লাইটতকৈ ভাল কৰি তুলিছিল। প্ৰথম লুক্সেন এলইডি টৰ্চ লাইট আছিল আৰ্ক এলএছ, যাক ২০০১ চনত ডিজাইন কৰা হৈছিল। ৫ মিমি ব্যাসৰ পেকেজত বগা এল.ই.ডি.-য়ে প্ৰতিটোত কেৱল কেইটামান লুমেন প্ৰস্তুত কৰে; অতিৰিক্ত পোহৰ প্ৰদান কৰিবলৈ বহুতো একক একেলগে গোট বদ্ধ কৰা হ'ব পাৰে। উচ্চ-শক্তিৰ এল.ই.ডি.- য়ে প্ৰতিটোত ১০০ তকৈ অধিক মিলি এম্পিয়াৰ অংকন কৰে, এক শক্তিশালী আৰু টানকৈ নিয়ন্ত্ৰিত বীম প্ৰস্তুত কৰাৰ অপ্টিকেল ডিজাইন সমস্যাটো সৰল কৰে।
এল.ই.ডি. উদ্দীপিত চাকিতকৈ যথেষ্ট কাৰ্যকৰী হ'ব পাৰে, প্ৰতি ৱাটৰ বাবে ১০০ লুমেনৰ ক্ৰমত বগা এল.ই.ডি. উৎপাদন হয়, সৰু ইনকেণ্ডেচেণ্ট বাল্বৰ প্ৰতি ৱাটত ৮-১০ লুমেনৰ তুলনাত। এল.ই.ডি. টৰ্চ লাইটএটাত তুলনামূলক আউটপুটৰ সৈতে এক উদ্দীপিত টৰ্চ লাইটতকৈ দীঘলীয়া বেটাৰী জীৱন থাকে। এল.ই.ডি. বোৰো কাঁচৰ চাকিতকৈ কম ভঙ্গুৰ। এল.ই.ডি. লেম্পবোৰত উদ্দীপিত উৎসৰ তুলনাত পোহৰৰ বিভিন্ন স্পেক্ট্ৰা থাকে, আৰু ইয়াক ৰঙৰ উষ্ণতা আৰু ৰং ৰেণ্ডাৰিং সূচকৰ বিভিন্ন পৰিসৰত তৈয়াৰ কৰা হয়। যিহেতু টৰ্চ লাইটৰ সাধাৰণ জীৱনৰ তুলনাত এল.ই.ডি.-ৰ দীঘলীয়া জীৱন থাকে, প্ৰায়ে ইয়াক স্থায়ীভাৱে স্থাপন কৰা হয়। উদ্দীপিত লেম্পৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা টৰ্চ লাইটবোৰ প্ৰায়ে অধিক দক্ষ এলইডি লেম্পলৈ উন্নীত কৰিব পাৰি।
ডায়ডৰ জৰিয়তে বিদ্যুৎ সীমিত কৰিবলৈ এল.ই.ডি.-ৰ সাধাৰণতে এক প্ৰকাৰৰ নিয়ন্ত্ৰণ থাকিব লাগিব। এটা বা দুটা ডিচপোজেবল ১.৫-ভল্ট কোষ ব্যৱহাৰ কৰি টৰ্চ লাইটবোৰক বগা এল.ই.ডি.-ৰ দ্বাৰা প্ৰয়োজনীয় উচ্চতৰ ভল্টেজ প্ৰদান কৰিবলৈ বুষ্ট কনভাৰ্টাৰৰ প্ৰয়োজন হয়, যাক কাম কৰিবলৈ প্ৰায় ৩.৪ ভল্টৰ প্ৰয়োজন। তিনি বা ততোধিক শুকান কোষ ব্যৱহাৰ কৰি টৰ্চ লাইটবোৰে কেৱল বিদ্যুত সীমিত কৰিবলৈ ৰেজিষ্টৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। কিছুমান টৰ্চ লাইটে বেটাৰি বোৰ ডিচচাৰ্জ হোৱাৰ লগে লগে পোহৰৰ আউটপুট স্থিৰ কৰিবলৈ এল.ই.ডি.-ৰ জৰিয়তে বিদ্যুতইনক বৈদ্যুতিকভাৱে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। ইনপুট ভল্টেজ বা বিদ্যুৎ নিৰ্বিশেষে এল.ই.ডি.-য়ে প্ৰায় স্থিৰ ৰঙৰ উষ্ণতা বজাই ৰাখে, আনহাতে বেটাৰি স্ৰাৱ হোৱাৰ লগে লগে ইনকেণ্ডেচেণ্ট বাল্বএটাৰ ৰঙৰ তাপমাত্ৰা দ্ৰুতগতিত হ্ৰাস হয়, ৰঙা আৰু কম দৃশ্যমান হয়। নিয়ন্ত্ৰিত এল.ই.ডি. টৰ্চ লাইটবোৰত এটা কামৰ বাবে উপযুক্ত ব্যৱহাৰকাৰী-বাছনিযোগ্য আউটপুটৰ স্তৰ থাকিব পাৰে, উদাহৰণ স্বৰূপে, মেপ পঢ়াৰ বাবে কম পোহৰ আৰু পথচিহ্ন পৰীক্ষা কৰাৰ বাবে উচ্চ আউটপুট। এইটো এটা ইনকেণ্ডেচেণ্ট বাল্বৰ সৈতে কৰা কঠিন হ'ব কিয়নো লেম্পৰ কাৰ্যকাৰীতা কম আউটপুটত দ্ৰুতগতিত হ্ৰাস পায়।
এল.ই.ডি. টৰ্চ লাইটে বেটাৰিৰ পৰা ১ ৱাট বা অধিক ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, যাৰ ফলত তাপ আৰু পোহৰ উৎপন্ন হয়। টাংষ্টেন ফিলামেণ্টৰ বিপৰীতে, যি পোহৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ গৰম হ'ব লাগিব, পোহৰৰ আউটপুট আৰু এল.ই.ডি.-ৰ জীৱন কাল উষ্ণতাৰ সৈতে হ্ৰাস হয়। এল.ই.ডি.-ৰ বাবে তাপ বিলুপ্তিয়ে প্ৰায়ে নিৰ্দেশ দিয়ে যে সৰু, উচ্চ শক্তিৰ এল.ই.ডি. টৰ্চ লাইটবোৰত তাপ বিলুপ্ত কৰিবলৈ এলুমিনিয়াম বা অন্যান্য উচ্চ তাপ-পৰিবাহীতা শৰীৰ, ৰিফ্লেক্টৰ আৰু অন্যান্য অংশ থাকে; ব্যৱহাৰৰ সময়ত সেইবোৰ গৰম হ'ব পাৰে। left|thumb|লিথিয়াম প্ৰাথমিক মুদ্ৰা বেটাৰিৰ দ্বাৰা চালিত এটা কী চেইনত মিনিয়েচাৰ এলইডি টৰ্চ লাইট এলইডি টৰ্চ লাইটৰ পৰা পোহৰৰ আউটপুট উদ্দীপিত লাইটতকৈ অধিক বিস্তৃতভাৱে পৃথক হয়। বুটাম বেটাৰীত কাম কৰা "কীচেইন" টাইপ লেম্প, বা এটা ৫ মিমি এলইডি ব্যৱহাৰ কৰি লাইটবোৰে কেৱল কেইটামান লুমেন প্ৰস্তুত কৰিব পাৰে। আনকি এ.এ. কোষএটাত চলি থকা এটা সৰু এল.ই.ডি. টৰ্চ লাইট, কিন্তু এল.ই.ডি.-ৰ সৈতে সজ্জিত, ১০০ লুমেন নিৰ্গত কৰিব পাৰে। আটাইতকৈ শক্তিশালী এল.ই.ডি. টৰ্চ লাইটবোৰে ১০০,০০০ তকৈও অধিক লুমেন প্ৰস্তুত কৰে আৰু একাধিক এল.ই.ডি. ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
এল.ই.ডি. বোৰ উদ্দীপিত চাকি আৰু ফিল্টাৰৰ তুলনাত ৰঙীন পোহৰ প্ৰস্তুত কৰাত অত্যন্ত দক্ষ। এল.ই.ডি. টৰ্চ লাইট এটাত বগা আৰু ৰঙীন পোহৰৰ বাবে বিভিন্ন এল.ই.ডি. থাকিব পাৰে, বিভিন্ন উদ্দেশ্যৰ বাবে ব্যৱহাৰকাৰীয়ে বাছনি কৰিব পাৰে। চিগনেলিং, বিশেষ পৰিদৰ্শন কাৰ্য্য, ফৰেনচিক পৰীক্ষা, বা আঘাতপ্ৰাপ্ত খেলৰ জন্তুবোৰৰ তেজৰ ট্ৰেইল অনুসৰণ কৰিবলৈ ৰঙীন এল.ই.ডি. টৰ্চ লাইট ব্যৱহাৰ কৰা হয়। টৰ্চ লাইটএটাত দৃষ্টিৰ অন্ধকাৰ অভিযোজন সংৰক্ষণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে ৰঙা এলইডি থাকিব পাৰে। পৰিদৰ্শন লাইটৰ বাবে অতিবেঙুনীয়া এল.ই.ডি. ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, উদাহৰণ স্বৰূপে, লিকেজ চিনাক্ত কৰিবলৈ শীতাতপ নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰণালীত যোগ দিয়া ফ্লুৰোচেণ্ট ৰং চিনাক্ত কৰা, কাগজৰ মুদ্ৰা পৰীক্ষা কৰা, বা লণ্ড্ৰী বা ইভেণ্ট টিকট ধাৰকসকলৰ ওপৰত ইউভি-ফ্লুৰোচেচিং চিহ্ন পৰীক্ষা কৰা। নিশাৰ দৃষ্টি প্ৰণালীৰ বাবে ইলুমিনেটৰৰ বাবে ইনফ্ৰাৰেড এল.ই.ডি. ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। এলইডি টৰ্চ লাইটবোৰ নাইট ভিজন ডিভাইচৰ সৈতে সুসঙ্গত হ'বলৈ নিৰ্ধাৰিত কৰিব পাৰি। right|thumb|সৰু টৰ্চ লাইটত একাধিক ৫ মিমি এলইডি ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব পাৰে।
প্ৰসংগসমূহ
শ্ৰেণী:ঘৰুৱা ব্যৱহাৰৰ সঁ‌জুলি
ৰয়েল গ্ল'বেল বিশ্ববিদ্যালয়
গুৱাহাটীৰ বেতকুঁচিত অৱস্থিত বিখ্যাত বালাজি মন্দিৰৰ বিপৰীতে বিশ্ববিদ্যালয়খন অৱস্থিত৷ বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ আচাৰ্য হ’ল এ.কে. পাঞ্চাৰী। অধ্যাপক ডঃ এছ.পি. সিং আৰু এ.কে. মোদী বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ ক্ৰমে উপাচাৰ্য আৰু অতিৰিক্ত উপাচাৰ্য।
শিক্ষা
ৰয়েল গ্ল'বেল বিশ্ববিদ্যালয়ত ১৩খন প্ৰতিষ্ঠান অন্তৰ্ভুক্ত। অভিযান্ত্ৰিক, ব্যৱস্থাপনা, স্থাপত্যবিদ্যা আৰু বাণিজ্য শিক্ষাৰ বিভিন্ন পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়োৱা ৰয়েল গ্ৰুপ অফ ইনষ্টিটিউট ২০০৯ চনত স্থাপিত হৈছিল। বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ অন্তৰ্ভুক্ত বিদ্যালয়সমূহ হ'ল:
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ
উইলিয়াম বাট্লাৰ ইয়েটচ্
'''উইলিয়াম বাট্‌লাৰ ইয়েটচ্ ''' (WILLIAM BUTLER YEATS) হৈছে এগৰাকী আইৰিছ কবি, নাট্যকাৰ, গদ্য লেখক৷
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৮৬৫ চনৰ ১৩ জুন তাৰিখে আয়াৰলেণ্ডৰ ডুবলিনত উইলিয়াম বাট্‌লাৰ ইয়েটচৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম জন বাটলাৰ ইয়েটছ (১৮৩৯-১৯২২)৷
পদ্মবিভূষণ অসমীয়াৰ তালিকা
পদ্মবিভূষণ হৈছে ভাৰত চৰকাৰে প্ৰদান কৰা দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান। এই সন্মানৰ স্থান ভাৰতৰত্নৰ পাছত। ১৯৫৪ চনৰ ২ জানুৱাৰীত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে এই সন্মান প্ৰদান কৰে। বৰ্তমানলৈ ২ গৰাকী অসমীয়া এই সন্মানৰ দ্বাৰা বিভূষিত হৈছে। এই সন্মান লাভ কৰা অসমীয়াসকলৰ নাম, অৱদানৰ ক্ষেত্ৰ আৰু বঁটা প্ৰাপ্ত চনৰ তালিকা তলত উল্লেখ কৰা হ'ল।
==তালিকা ==
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা  *
চৰক পূজা
চৰক পূজা (Charak Puja) পশ্চিমবঙ্গ, বাংলাদেশ আৰু অসমৰ বঙালী অধ্যুষিত অঞ্চলক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ লোকোৎসৱ। চ’ত মাহৰ শেষৰ দিনা এই পূজা অনুষ্ঠিত হয় আৰু বহাগৰ দুই তিনিদিন ব্যাপি চৰক পূজাৰ উৎসৱ চলে। ই চ’ত মাহত পালিত শিৱৰ গাজন উৎসৱৰ এক অংশবিশেষ। এই উৎসৱক কেন্দ্ৰ কৰি বিভিন্ন স্থানত মেলা বহে, যাক চৰক সংক্ৰান্তিৰ মেলা বুলি অভিহিত কৰা হয়। ই আছিল বঙালী লোকসমাজৰ সংস্কৃতি। বেছিভাগ উপাসক আছিল নিম্ন বৰ্ণৰ। সেয়েহে এই পূজাত কোনো ব্ৰাহ্মণৰ প্ৰয়োজন হোৱা নাছিল।
গৰীয়া নৃত্য
গৰীয়া নৃত্য বা গৰিয়া নৃত্য (Goriya Dance) হৈছে ভাৰতৰ পূব প্ৰান্তত থকা ৰাজ্য ত্ৰিপুৰাৰ ত্ৰিপুৰী জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয় গৰীয়া পূজাৰ সময়ত৷ গৰীয়া পূজা নতুন শস্যৰ বীজ সিঁচাৰ আনন্দ উৎসৱ আৰু ব’হাগ মাহত ভাল শস্যৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা উৎসৱ। পশ্চিমীয়া কেলেণ্ডাৰমতে এই নৃত্য এপ্ৰিল মাহৰ শেষৰটো পষেকত হয়। ত্ৰিপুৰী জনগোষ্ঠীৰ লগতে এই নৃত্য ত্ৰিপুৰীৰ চুবুৰীয়া জনগোষ্ঠী যেনে জামাটিয়া, ৰিয়াং আৰু নাওচিয়াসকলৰ মাজতো প্ৰচলিত৷ এই নৃত্যত নাৰী পুৰুষ উভয়ে ঢোল আৰু বাঁহী বাদ্যৰ সৈতে অংশগ্ৰহণ কৰে। নৃত্যৰ আৰম্ভণি ধীৰে ধীৰে হ’বলৈ ধৰে, লাহে লাহে নৃত্যৰ গতি খৰ হ’বলৈ ধৰে আৰু ইখন গাঁৱৰ পৰা আন এখন গাঁৱলৈ নৃত্য পৰিৱেশনকাৰী আগবাঢ়ি যায়৷ এই নৃত্যৰ লগত হাতৰ বহুতো মুদ্ৰা আৰু হাতৰ কৌশল জড়িত হৈ থাকে। নৃত্যশিল্পীসকলে সমবেত সংগীত গায়। নৃত্যত প্ৰা দুই ডজনতকৈও অধিক মুদ্ৰা আছে যিবোৰৰ বহুতেই জীৱ-জন্তু আৰু চৰাইৰ গতি বা প্ৰকৃতিৰ অন্যান্য বৈশিষ্ট্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। মহাবিষু সংক্ৰান্তিত এই পূজাৰ বোধন হয়৷ ব’হাগৰ প্ৰথম সাতদিন ধৰি এই পূজা চলে৷ ত্ৰিপুৰীসকলে প্ৰত্যেকেই এই উৎসৱত যোগ দিয়ে আৰু নৃত্য গীত পৰিৱেশন কৰে৷ গৰীয়া পূজাৰ শেষত গৰীয়া দেৱতাৰ প্ৰতীক বাঁহডালৰ পৰা “ৰিচা’’ বা “ৰিয়া’’ খুলি এটি “কল’’ বা “বৰ্শা’’ৰ মাজত ওলোমাই দেৱভক্তিত মতলীয়া যুৱক-যুৱতীসকলে “খাম’’ বাদ্যৰ তালে তালে গান গাই নাচিবলৈ লয়৷ এইদৰে তেওঁলোকে প্ৰত্যেক ঘৰে ঘৰে গৈ চোতালত গৰীয়া দেৱতাৰ প্ৰতীক থৈ নৃত্য কৰে৷ প্ৰাচীন অৱস্থাত এই নৃত্যৰ মুঠ ১০৮টি মুদ্ৰা আছিল৷ কিন্তু চৰ্চাৰ অভাৱত সকলোবোৰ আয়ত্তাধীন হৈ নাথাকিল৷ বৰ্তমান সৰ্বাধিক ২৪ বা ২৫টি আৰু সৰ্বনিম্ন ৮ বা ৯টি মুদ্ৰাৰে এই নৃত্য কৰা দেখা যায়৷ ত্ৰিপুৰাৰ আন এক উপজাতি নোৱাটিয়াসকলেও গৰীয়া পূজা পালন কৰে আৰু গৰীয়া নৃত্য পৰিৱেশন কৰে যদিও এওঁলোকে সম্পূৰ্ণ পৃথক ৰীতিৰে কৰে৷ ত্ৰিপুৰাৰ হালাম উপজাতিৰ এটি প্ৰশাখা ৰূপিনীসকলৰ মাজতো গৰীয়া নৃত্যই প্ৰধান নৃত্য৷ এওঁলোকৰ মাজত কেৱল ছোৱালীসকলেহে এই নৃত্য কৰে; পুৰুষসকলৰ এজনে কেৱল “অচাই’’ৰ ভূমিকা পালন কৰি নৃত্যৰ মাজে মাজে চিঞৰি চিঞৰি নাচৰ নিৰ্দেশ দিয়ে৷ নৃত্যৰ আৰম্ভণিত অচাইয়ে হাতযোৰ কৰি সম্মুখত বহে আৰু ছোৱালীবোৰ দুই শাৰী কৰি অচাইৰ পিছফালে বহি বন্দনা কৰে৷ বন্দনা শেষ হ’লে উঠি নাচ আৰম্ভ কৰে আৰু গৰীয়া দেৱতাৰ প্ৰতীক বাঁহক ঘূৰি প্ৰদক্ষিণ কৰে৷
চৰক পূজা
ইতিহাস
লিঙ্গপুৰাণ, বৃহদ্ধৰ্মপুৰাণ আৰু ব্ৰহ্মবৈৱৰ্তপুৰাণত চ’ত মাহত শিৱ আৰধনা প্ৰসঙ্গত নৃত্য-গীত আদি উৎসৱৰ উল্লেখ থাকিলেও চৰক পূজাৰ উল্লেখ নাই। পঞ্চদশ ষোড়শ শতাব্দীত ৰচিত গোবিনানন্দৰ বৰ্যক্ৰিয়াকৌমুদীআৰু ৰঘুনন্দনৰ তিথিতত্ত্বত এই পূজাৰ উল্লেখ পোৱা নাযায়। তথাপিও পাশুপত সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰাচীন কালত এই উৎসৱৰ প্ৰচলন আছিল। উচ্চবৰ্ণৰ লোকৰ মাজত অৱশ্যে এই পূজাৰ প্ৰচলন খুব প্ৰাচীন নহয়। জনশ্ৰুতিমতে ১৪৮৫ খ্ৰীষ্টাব্দত সুন্দৰানন্দ ঠাকুৰ নামে এজন ৰজাই এই পূজাৰ প্ৰথম প্ৰচলন কৰিছিল। কথিত আছে, চ’ত মাহৰ শেষৰ দিনা শিৱ-উপাসক বাণৰজা দ্বাৰাকাধীশ কৃষ্ণৰ সৈতে যুদ্ধত ক্ষত-বিক্ষত হৈ মহাদেৱক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ ভক্তিসূচক নৃত্য-গীত আদি আৰু নিজৰ দেহৰ তেজেৰে অভীষ্ট সিদ্ধ কৰে। সেই স্মৃতিত শৈৱ সম্প্ৰদায়ে এই দিনটোত শিৱক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ উৎসৱৰ আয়োজন কৰে। এনে ধৰণৰ জনশ্ৰুতিও আছে যে সেই সময়ত ঋণ পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰা কৃষকসকলক চ’ত মাহৰ শেষৰ দিনা বৰশীত বিন্ধাই চকৰীত ঘূৰোৱা হৈছিল। এই আচাৰ ১৮৯০ চন মানলৈ প্ৰচলিত আছিল।
গৰীয়া নৃত্য
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰী সংস্কৃতি শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
চৰক পূজা
আচাৰ অনুষ্ঠান
চৰক পূজাৰ এক বিশেষ অঙ্গ নীলপূজা। পূজাৰ আগদিনা চৰক গছডালক ধুই মচি পৰিষ্কাৰ কৰা হয়। এটা পানীৰে ভৰা পাত্ৰত শিৱৰ প্ৰতীক শিৱলিঙ্গ বা সেন্দূৰেৰে লেপা দীঘল কাঠৰ তক্তা এখন ৰখা হয়, যিটোক বুঢ়াশিৱ বুলি কোৱা হয়। পূজাৰ বিশেষ বিশেষ অঙ্গ হ’ল- কুম্ভীৰৰ পূজা, জ্বলন্ত এঙাৰৰ ওপৰেৰে খোজ কঢ়া, কাঁইট আৰু চুৰীৰ ওপৰত জপিওৱা, শিৱৰ বিয়া, অগ্নিনৃত্য, চৰক গছত ওলোমা, হাজৰা পূজা কৰা আদি।
অন্যান্য সংস্কৃতিৰ সৈতে সাদৃশ্য
ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ বগাড় উৎসৱ, চিক্কিম-ভূটানৰ চোৰগ, শ্ৰীলংকাৰ টুককুম, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ সিৰিমনু অথবা মেক্সিকোৰ প্ৰাচীন ‘ Danza de los Voladores’ উৎসৱ চৰক পূজাৰ অনুৰূপ। উক্ত উৎসৱ বা অনুষ্ঠানবোৰতো পবিত্ৰ গছত ভক্তসকলত বান্ধি জোৰেৰে ঘূৰোৱা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শান্তি ন'বেল বঁটা
শান্তি নবেল বঁটা(Nobel Peace Prize) হৈছে চুইডেনৰ উদ্যোগপতি, আৱিষ্কাৰক আৰু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ (সামৰিক অস্ত্ৰ আৰু সঁজুলি) নিৰ্মাতা আলফ্ৰেড নবেলৰ দ্বাৰা স্থাপিত পাঁচটা নবেল বঁটাৰ মাজত এটা। বাকি চাৰিটা বটা হৈছে ৰসায়ন বিজ্ঞান, পদাৰ্থ বিজ্ঞান, চিকিৎসা বিজ্ঞান, আৰু সাহিত্য ন'বেল বঁটা। ১৯০১ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ পৰা, যিসকলে ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ মাজত ভ্ৰাতৃত্বৰ বাবে, আৰু শান্তি অনুষ্ঠিত আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে সৰ্বাধিক কাম কৰি আহিছে, তেওঁলোকক বছৰি (কিছু ব্যতিক্ৰমৰ বাহিৰে) এই বটাৰে সন্মান জনোৱা হয়।
আলফ্ৰেড নবেলৰ ইচ্ছা অনুসৰি, প্ৰাপ্তকৰ্তাক নৰৱেৰ নবেল কমিটিয়ে বাছনি কৰে, যি হৈছে নৰৱেৰ সংসদৰ দ্বাৰা নিযুক্ত পাঁচ জনীয়া এটা সমিতি। ২০২০ বৰ্ষৰ পুৰস্কাৰটো অছলʼ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এট্ৰিয়ামত প্ৰদান কৰা হৈছিল, য'ত ১৯৪৭-১৯৮৯ চনলৈ এই অনুষ্ঠান পতা হৈছিল; ভৱনটোত এবেল বঁটাও প্ৰদান কৰা হয়। পূৰ্বতে অছলো চিটি হল (১৯৯০-২০১৯), নৰৱেৰ নবেল ইনষ্টিটিউট (১৯০৫-১৯৪৬), আৰু সংসদ (১৯০১-১৯০৪)ত এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ৰাজনৈতিক প্ৰকৃতিৰ বাবে, শান্তিৰ নবেল বঁটা, ইয়াৰ ইতিহাসৰ বেছিভাগ সময়ৰ বাবে, বহুতো বিতৰ্কৰ বিষয় হৈ আহিছে। আটাইতকৈ শেহতীয়া পুৰস্কাৰটো 2020 চনত বিশ্ব খাদ্য কাৰ্যসূচীক প্ৰদান কৰা হৈছিল; ২০২১ চনৰ পুৰস্কাৰৰ বাবে মনোনয়ন ২০২১ চনৰ জানুৱাৰীত বন্ধ হৈছে।
পৃষ্ঠভূমি
আলফ্ৰেড নবেলৰ ইচ্ছা অনুসৰি, "ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ মাজত ভ্ৰাতৃত্বৰ বাবে, স্থায়ী সৈন্যৰ বিলুপ্তি বা হ্ৰাস ৰ বাবে আৰু শান্তি কংগ্ৰেছ অনুষ্ঠিত আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে সৰ্বাধিক বা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কাম কৰাৰ বাবে এজন ব্যক্তিক শান্তি বঁটা প্ৰদান কৰা হ'ব।" আলফ্ৰেড নবেলৰ ইচ্ছাই আৰু নিৰ্দিষ্ট কৰিব যে নৰৱেৰ সংসদৰ দ্বাৰা বাছনি কৰা পাঁচজনীয়া সমিতিয়ে এই বঁটা প্ৰদান কৰিব। ১৮৯৬ চনত নবেলৰ মৃত্যু হয়। তেওঁ এই শান্তি পুৰস্কাৰৰ কোনো শ্ৰেণীৰ বাছনি বা ব্যাখ্যা এৰি থৈ যোৱা নাছিল। যিহেতু তেওঁ এজন প্ৰশিক্ষিত ৰাসায়নিক অভিযন্তা আছিল, ৰসায়ন বিজ্ঞান আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ শ্ৰেণীবোৰ স্পষ্ট বিকল্প আছিল। কিন্তু শান্তি পুৰস্কাৰৰ আঁৰৰ যুক্তি কম স্পষ্ট আছিল। নৰৱেৰ নবেল কমিটিৰ মতে, আলফ্ৰেড নবেলৰ বন্ধু, শান্তি কৰ্মী আৰু পিছলৈ পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত বাৰ্থা ভন চুটনাৰে "শান্তিক" এটা বিষস শ্ৰেণী হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ সিদ্ধান্তক গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
কিছুমান পণ্ডিতে কয় যে ধ্বংসাত্মক শক্তি হ্ৰাস কৰাৰ বাবে নবেলে এই বটাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। আলফ্ৰেড নবেলৰ আৱিষ্কাৰবোৰৰ ভিতৰত আছিল ডায়নামাইট আৰু বেলিষ্টাইট, যি দুয়োটা তেওঁৰ জীৱনকালত হিংস্ৰভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বালিষ্টাইট যুদ্ধত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আৰু আইৰিছ জাতীয়তাবাদী সংগঠন আইৰিছ ৰিপাব্লিকান ব্ৰাদাৰহুডে ১৮৮০ ৰ দশকত ডায়নামাইট আক্ৰমণ চলাইছিল। বোফৰ্ছক লো আৰু তীখা উৎপাদকৰ পৰা অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ কোম্পানীলৈ পৰিৱৰ্তন কৰাতো নবেলৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আছিল।
নবেলৰ মৃত্যুৰ সময়ত নৰৱেত শান্তি বঁটা কিয় প্ৰদান কৰা হ'ব বুলি নবেলে কামনা কৰিছিল সেয়া স্পষ্ট নহয়। নৰৱেৰ নবেল কমিটিয়ে অনুমান কৰিছে যে নবেলে হয়তো নৰৱেক এই বঁটা প্ৰদানৰ বাবে অধিক উপযুক্ত বুলি বিবেচনা কৰিছিল, কিয়নো ইয়াত চুইডেনৰ দৰে একে সামৰিক পৰম্পৰা নাছিল। উল্লিখিত যে উনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে নৰৱেৰ সংসদ মধ্যস্থতা আৰু মধ্যস্থতাৰ জৰিয়তে সংঘাত সমাধানৰ বাবে আন্তঃসংসদীয় সংঘৰ প্ৰচেষ্টাত ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত হৈ আছিল।
পুৰস্কাৰ প্ৰদান
নৰৱেৰ নবেল কমিটিৰ অধ্যক্ষই প্ৰতি বছৰে ১০ ডিচেম্বৰত (নবেলৰ মৃত্যুবাৰ্ষিকী) নৰৱেৰ ৰজাৰ উপস্থিতিত শান্তিৰ নবেল বঁটা প্ৰদান কৰে। শান্তি বঁটা হৈছে ষ্টকহোমত প্ৰদান নকৰা একমাত্ৰ নবেল বঁটা। নবেল বঁটা বিজয়ীজনে পুৰস্কাৰৰ পৰিমাণ নিশ্চিত কৰা ডিপ্লোমা, এটা পদক আৰু এখন নথি লাভ কৰে। ২০১৯ চনলৈকে এই পুৰস্কাৰৰ মূল্য আছিল ৯ মিলিয়ন এছইকে। 1990 চনৰ পৰা, অছলো চিটি হলত শান্তিৰ নবেল বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়।
১৯৪৭ চনৰ পৰা ১৯৮৯ চনৰ ভিতৰত অছলো চিটি হলৰ পৰা কেইশ মিটাৰ দূৰত অছলো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন অনুষদৰ এট্ৰিয়ামত শান্তিৰ নবেল বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়। ১৯০৫ চনৰ পৰা ১৯৪৬ চনৰ ভিতৰত নৰৱেৰ নবেল ইনষ্টিটিউটত অনুষ্ঠানটো অনুষ্ঠিত হয়। ১৯০১ চনৰ পৰা ১৯০৪ চনলৈ ষ্টৰ্টিং (সংসদ)ত অনুষ্ঠানটো অনুষ্ঠিত হৈছিল।
উৎস
শ্ৰেণী:ন'বেল বঁটা
কাশ্মিৰী ভাষা
কাশ্মিৰী ভাষা ভাৰত আৰু পাকিস্তানত প্ৰচলিত এটি ভাষা। ভাৰতৰ জম্মু আৰু কাশ্মীৰত আৰু পাকিস্তানৰ আজাদ কাশ্মীৰত এই ভাষা প্ৰচলিত। ৭১ লাখ মানুহে এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। এই ভাষাৰ আন এটা নাম কঁশুৰ। পাৰ্চি আৰু দেৱনাগৰী লিপিৰে এই ভাষা লিখা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
মাৰীচ
মাৰীচ (Maricha, मारीच) হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণত উল্লিখিত এগৰাকী ৰাক্ষস, যাক ভগৱান বিষ্ণুৰ অৱতাৰ ৰামে হত্যা কৰিছিল। তেওঁক মহাকাব্যৰ ৰাৱণৰ সহযোগী হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়। ৰামৰ পত্নী সীতাক অপহৰণত কৰাত তেওঁৰ বিশেষ ভূমিকা আছে। তেওঁৰ পুত্ৰ কলনেমিক হনুমানে বধ কৰে।
তেওঁৰ মাক তাড়কা আৰু ভাই সুবাহুৰ সৈতে তেওঁ ৰাক্ষস হ’বলৈ অভিশাপ পাইছিল৷ আৰম্ভণিতে তেওঁ ঋষি সন্তসকলক অত্যাচাৰ কৰিছিল৷ বিশ্বামিত্ৰৰ আদেশমতে ৰামে কৰা যুদ্ধত মাৰীচ পৰাজিত হৈছিল৷ মাৰীচে ৰামক পুনৰ মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, যদিও তেওঁ পলাই যাবলগীয়া হৈছিল৷ অন্তিম পৰত মাৰীচে সোণৰ মৃগৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি সীতাক অপহৰণ কৰাত ৰাৱণক সহায়তা কৰিছিল৷
মৃত্যু : সীতাক অপহৰণ কৰিবলৈ স্বৰ্ণ মৃগৰ ৰূপ ধাৰণ
এদিন ৰাৱণৰ ৰাক্ষসী ভনী শূৰ্পনখাই এগৰাকী সুন্দৰী যুৱতীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি ৰামক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। ৰামে তেওঁৰ প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে আৰু ধেমালি কৰি লক্ষ্মণৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে। লক্ষণে তেওঁক ধেমালি কৰি ৰামৰ সৈতে বিবাহ হ’বলৈ কয়। ক্ৰোধিত হৈ শূৰ্পনখাই সীতাক আক্ৰমণ কৰি দিয়ে আৰু লক্ষ্মণে শূৰ্পনখাৰ নাক আৰু কান তৰোৱালেৰে কাটি দিয়ে। অপমানিত হৈ শূৰ্পনখাই ৰামৰ প্ৰতিশোধ হ’বলৈ ৰাক্ষস খৰৰ ওচৰলৈ যায়। খৰ তেওঁৰ সেনাপতি দূষণ আৰু ১৪ হাজাৰ সৈনিক লৈ ৰামৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে আৰু ৰামৰ হাতত মাৰা যায়। শূৰ্পনখা আৰু তেওঁৰ মোমায়েক অকম্পন পলাই গৈ ৰাৱণক ৰামৰ সুন্দৰী পত্নী সীতাক পলুৱাই আনিবলৈ কয়।
ৰাৱণে তেওঁৰ পৰৱৰ্তী কাৰ্যপন্থাৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰে আৰু তেওঁৰ মিত্ৰ মাৰীচক লগ কৰিবলৈ আকাশী ৰথেৰে সাগৰ পাৰলৈ উৰা মাৰে। মাৰীচে সাগৰ পাৰৰ এটা নিৰ্জন ঠাইত বাস কৰিছিল। ৰাৱণে মাৰীচক খৰ, দুষণ আৰু তেওঁলোকৰ সেনাৰ মৃত্যুৰ লগতে শূৰ্পনখাক কৰা অপমানৰ কথা অৱগত কৰায়। তেওঁ মাৰীচক ৰূপৰ দাগ থকা সোণালী হৰিণৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি ৰামৰ আশ্ৰমৰ ওচৰত চৰিবলৈ কয়। হৰিণটো দেখি সীতাই নিশ্চিতভাৱে ৰাম আৰু লক্ষ্মণক ধৰিবলৈ ক’ব আৰু যেতিয়াই সীতা অকলশৰীয়া হ’ব তেতিয়া ৰাৱণে তেওঁক অপহৰণ কৰিব। সীতাৰ বিয়োগত ৰাম দুখত থাকিলে ৰাৱণে তাক অনায়াসে মাৰিব পাৰিব বুলি কয়। অৱশ্যে মাৰীচৰ ৰামৰ শক্তিৰ প্ৰতি জ্ঞাত আছিল আৰু তেওঁ ভয়ভীত হৈছিল। বুদ্ধিয়ক মাৰীচে ৰামৰ ধাৰ্মিকতা আৰু বীৰতাক মনত পেলাই ৰাৱণক সতৰ্কবাণী দিয়ে যে, এই বিচাৰে ৰাৱণ, লংকা আৰু ৰাক্ষস জাতীৰ বিনাশৰ কাৰণ হ’ব পাৰে। লগতে তেওঁ ৰাৱণক তেওঁৰ ৰামৰ সৈতে হোৱা প্ৰথম সাক্ষাৎৰ কথা বৰ্ণনা কৰে, য’ত ৰামক তেওঁ এগৰাকী ল’ৰা বুলি কওঁতে ৰামৰ ধনুৰ বাণত তেওঁ দূৰৈত পৰিছিল। তেওঁ দণ্ডকাৰণ্যত হোৱা দ্বিতীয় সাক্ষাৎৰ কথাও অৱগত কৰায়।
ৰাৱণে মাৰীচৰ কথা নাকচ কৰি লংকাপতি ৰাৱণৰ ওচৰত তেওঁ ৰামৰ প্ৰশংসা কৰিবলৈ ক’ত সাহস পালে বুলি কয়, লগতে জনায় যে, মাৰীচৰ সহায় অবিহনে তেওঁ ৰাক্ষসসকলৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ ল’বলৈ সীতাক অপহৰণ কৰিব। তেওঁ পুনৰ মাৰীচক স্বৰ্ণ মৃগ হ’বলৈ কয়। যেতিয়া সিহঁত সফলতাৰে লংকালৈ উভতি আহিব তেতিয়া ৰাৱণে মাৰীচক তেওঁৰ আধা ৰাজ্য প্ৰদান কৰিব। ৰাৱণে ধমকি দি কয় যে, সিহঁতৰ পৰিকল্পনাৰ ফলত মাৰীচৰ হয়তো মৃত্যুও হ’ব পাৰে, যদি মাৰীচে ভয়ত এই কাৰ্য কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে তেন্তে ৰাৱণে তেওঁক তৎকাল হত্যা কৰিব। অৱশেষত মাৰীচ সহমত স্বীকাৰ কৰে। অন্য এক সংস্কৰণত কোৱা হৈছে- মাৰীচে ভাবিছিল যে, ৰাৱণৰ হাতত মৃত্যুবৰণ কৰাতকৈ দিব্য ৰামৰ হাতত মৃত্যুবৰণ কৰাই শ্ৰেয়। ৰাৱণে মাৰীচৰ সহমতত প্ৰসন্ন হৈ তেওঁক আলিংগন কৰিছিল।
পিছত মাৰীচ আৰু ৰাৱণে ৰাৱণৰ ৰথত উঠি পঞ্চৱটীলৈ ৰাওনা হয় আৰু ৰামৰ আশ্ৰমৰ ওচৰত ৰৈ যায়। তেতিয়া মাৰীচে এটা ৰূপৰ ফুট, শৰীৰত নীলমণি, চন্দ্ৰশিলা, ক'লা জেটৰ দৰে বহুতো ৰত্নৰে জিলিকি থকা সুন্দৰ স্বৰ্ণমৃগৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে। মাৰীচে স্বৰ্ণমৃগৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি ৰামৰ আশ্ৰমৰ আশেপাশে চৰিবলৈ ধৰিলে, যাতে তেওঁক সীতাই দেখে। পশু ভক্ষক মাৰীচে যেতিয়া হৰিণৰ ৰূপত জংগললৈ প্ৰৱেশ কৰে তেতিয়া অন্য জীৱ-জন্তুই কিবা বেয়াৰ আভাস পাই ভয়ত পলাই গৈছিল। মাৰীচে সীতাক ফুল তুলি থকা দেখি তেওঁৰ সন্মুখেৰে দৌৰি গৈছিল। আশ্ৰমৰ চাৰিওকাষে খেলি থকা হৰিণৰ সৌন্দৰ্যই সীতাক প্ৰলোভিত কৰিছিল। আচৰিত হৈ তেওঁ ৰাম আৰু লক্ষ্মণক চমৎকাৰ হৰিণটো চাবলৈ মাতিছিল।
চমৎকাৰী মৃগটোক দেখি লক্ষ্মণে বেয়া চাল বুলি ধৰিব পাৰি পৰামৰ্শ দিছিল যে, হৰিণটো মাৰীচ এক ভ্ৰান্ত ৰূপ, যিয়ে চিকাৰৰ বাবে অৰণ্যলৈ অহা ৰজাসকলক চিকাৰ কৰিছিল। সীতাই ৰামক হৰিণটো জীৱিত বা মৃত ৰূপত পাবলৈ প্ৰেৰিত কৰে। ধৰা পালে তাক পোহনীয়া জন্তু হিচাপে পালিব পাৰি আৰু পিছলৈ সিহঁতৰ ১৪ বছৰীয়া বনবাসৰ চিহ্ন হিচাপে তাক অযোধ্যালৈ লৈ যাব পাৰি। ৰামে কয়, হৰিণটো সীতাৰ ইচ্ছা পালন কৰিবলৈ তেওঁৰ হাতত মৰিব, বা যদি হৰিণটো সঁচাকৈ যাদুকৰী ৰাক্ষস মাৰীচ হয় – যিয়ে ৰজাসকলক হত্যা কৰিছিল আৰু ঋষিসকলৰ ক্ষতি কৰিছিল –লক্ষ্মণে কোৱাৰ দৰে, তেনেহ'লে জন্তুটোক হত্যা কৰাটোও তেওঁৰ কৰ্তব্য আছিল। ৰামে হৰিণটোৰ পিছে পিছে গৈ হত্যা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু লক্ষ্মণক সীতাৰ যত্ন ল'বলৈ কয়।
জাকিৰ খান
জাকিৰ খান (১৯৬২/৬৩ – ১৯ অক্টোবৰ ২০১৯) বাংলাদেশৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আছিল। তেওঁ মুঠ ১১ খন বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনা কৰিছিল।  ২০১৯ চনৰ ১৯ অক্টোবৰত তেওঁৰ মৃত্যু হয়৷ মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৫৬ বছৰ।
মাৰীচ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ ৰাক্ষস
জাকিৰ খান
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ভোজন মন্ত্ৰ
প্ৰাচীন ভাৰতীয় পৰম্পৰা অনুসৰি ভোজন কৰাৰ পূৰ্বে এই মন্ত্ৰটো গোৱা হয়।
ভোজন মন্ত্ৰ
ॐ
ॐ ব্ৰহ্মাপণং ব্ৰহ্মহবিব্ৰহ্মাগ্নৌব্ৰহ্মণা হুতম্।
ব্ৰহ্মৈৱ তেন গন্তব্যং ব্ৰহ্মকৰ্মসমাধিনা॥ (গীতা)
ॐ সহ নাৱৱতু সহ নৌ ভুনক্তু। সবৱীৰ্য্যং কৰৱাৱহৈ।
তেজস্বিনাৱধীতমস্তু মা ৱিদ্বিৱহৈ। (কঠোনিষদ)
॥ ॐ শান্তিঃ শান্তিঃ শান্তিঃ॥
ভোজন মন্ত্ৰৰ অৰ্থ
“ব্ৰহ্মাৰ্পণংব্ৰহ্মহবিব্ৰহ্মাগ্নেী ব্ৰহ্মণা হুতম্।
ব্ৰহ্মৰ উদ্দেশ্যেৰে,ব্ৰহ্মৰূপী জুইত, ব্ৰহ্মৰূপী আহুতিৰে হৱন কৰিলে—
“ব্ৰহ্মৈৱ তেন গন্তব্য ব্ৰহ্মকৰ্মসমাধিনা॥”
এইব্ৰহ্মৰূপ সাধনৰ ফলস্বৰূপ যি পৰম ফল প্ৰাপ্ত হ'ব, ইয়ো সেই একেই ব্ৰহ্মৰূপ।
“ওঁ সহ নাৱৱতু।”
আমি পৰস্পৰ ইজনে সিজনক ৰক্ষা কৰোহক।
“সহ নৌ ভুনক্তু।”
“তেজস্বিনাৱধীতমস্তু”।
আমাৰ অধ্যয়ন কৰা জ্ঞান তেজস্বী হওক।
“মা ৱিদ্বিৱহৈ।”
পৰস্পৰৰ বিদ্বেষ আমি ত্যাগ কৰোঁহক।
“॥ওঁ শান্তিঃ শান্তিঃ শান্তিঃ॥”
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মীয় প্ৰথা
আগিয়া মহাবিদ্যালয়
আগিয়া মহাবিদ্যালয় (Agia College) নামনি অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ অন্তৰ্গত আগিয়া আৰু সোলমাৰীৰ মাজত অৱস্থিত কলা শাখাৰ এখন উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান। এই মহাবিদ্যালয়খন ১৯৯৬ চনৰ ২২ আগষ্ট তাৰিখে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে। মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত আৰু ইয়াক ২০২১ চনত প্ৰাদেশিকীকৰণ কৰা হৈছে। মহাবিদ্যালয়খনৰ মূলমন্ত্ৰ হৈছে- “তমসো মা জ্যোতিৰ্গময়”।
ইতিহাস
প্ৰয়াত শ্ৰী মহেশ চন্দ্ৰ নাথৰ সভাপতিত্বত, সম্পাদক প্ৰয়াত শ্বহীদ ৰায় আৰু প্ৰয়াত ড° মনোজ কুমাৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ অধ্যক্ষপদেৰে বৃহত্তৰ আগিয়াৰ স্থানীয় লোকসকলৰ প্ৰচেষ্টাত ১৯৯৬ চনৰ ২২ আগষ্ট তাৰিখে আগিয়া মহাবিদ্যালয়খন প্ৰতিষ্ঠা হয়। এই কলা শাখাৰ উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানখনত প্ৰথমে ৫জন প্ৰবক্তা আৰু ২৯জন শিক্ষাৰ্থী আছিল।
২০১৩-১৪ শিক্ষাবৰ্ষত মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে আৰু ২০২১ চনত প্ৰাদেশিকীকৰণ কৰা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গোৱালপাৰা জিলাৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
উৰ্বশী বুটালিয়া
উৰ্বশী বুটালিয়া (Urvashi Butalia; জন্ম: ১৯৫২) হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় নাৰীবাদী লেখক, প্ৰকাশক আৰু সমাজ-কৰ্মী। তেওঁ 'দি আডাৰ চাইড অৱ চাইলেঞ্চ: ভইচেচ ফ্ৰ'ম দ্য পাৰ্টিচন অৱ ইণ্ডিয়া' আৰু 'স্পীকিং পিচ: ৱুইমেনচ্‌ ভইচেচ ফ্ৰ'ম কাশ্মীৰ' দৰে মাৰ্গদৰ্শী কিতাপ আৰু মহিলাৰ উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত।
১৯৮৪ত বুটালিয়াই ৰিতু মেননৰ সৈতে লগ-লাগি ভাৰতৰ প্ৰথমটো একচেতীয়া নাৰীবাদী প্ৰকাশন 'কালী ফ'ৰ ৱুইমেন' প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ২০০৩ চনত তেওঁ আনটো প্ৰকাশন 'ঝুবান বুকচ্‌' প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
শিক্ষা আৰু সাহিত্য ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা তেওঁলোকৰ অৱদানৰ বাবে, ২০১১ চনত বুটালিয়া আৰু মেননলৈ যুটীয়াভাৱে পদ্মশ্ৰী আগবঢ়োৱা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
হাৰিয়ানা পঞ্জাবৰ, পঞ্জাবী ঐতিহ্যৰ এটা সমৃদ্ধ, প্ৰগতিশীল আৰু নাস্তিক পৰিয়ালত উৰ্ব্বশী বুটালিয়াৰ জন্ম হৈছিল। শুভদ্ৰা আৰু যোগিন্দৰ সিং বুটালিয়াৰ তেওঁ চতুৰ্থটি সন্তান। তেওঁৰ মাক শুভদ্ৰা আছিল নাৰীবাদী, যি মহিলাক দিহা-পৰামৰ্শ দিয়া সংস্থা এটা পৰিচালনা কৰিছিল। বুটালিয়াৰ এগৰাকী বায়েক আছিল, যাৰ নাম বেলা আৰু পংকজ আৰু ৰাহুল নামৰ দুজন ভাতৃ আছিল। পংকজ বুটালিয়া এগৰাকী বাওঁপন্থী তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা। তেওঁ বৃন্দাৱনৰ বিধবাসকলৰ দুৰ্দশাগ্ৰস্ত জীৱনৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা এখন তথ্যচিত্ৰৰ বাবে সুপৰিচিত।
বুটালিয়াই ১৯৭১ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মিৰাণ্ডা হাউচৰপৰা সাহিত্যত স্নাতক আৰু ১৯৭৩ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰাই সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনত, লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা দক্ষিণ এছিয়াৰ অধ্যয়নত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়। তেওঁ হিন্দী, পঞ্জাবী, বঙালীৰ উপৰিও ইংৰাজী, ফৰাছী আৰু ইটালিয়ান ভাষা জানে।
কেৰিয়াৰ
দিল্লীৰ অক্সফৰ্ড ইউনিভাৰচিটি প্ৰেছত কাম কৰি বুটালিয়াই তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯৮২ চনত লণ্ডনত অৱস্থিত 'জেদ বুকচ্‌'ৰ সম্পাদক ৰূপে কাম কৰাৰ আগতে তেওঁ এবছৰৰ বাবে অক্সফৰ্ডৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত কাম কৰিছিল। ভাৰতলৈ ঘূৰি অহাৰ পাছত তেওঁ ৰিতু মেননৰ সৈতে ১৯৮৪ চনত এটা একচেতীয়া নাৰীবাদী প্ৰকাশন 'কালী ফ'ৰ ৱুইমেন' আৰম্ভ কৰে।
তেওঁৰ অধ্যয়নৰ পৰিসৰ নাৰী, সমাজ আৰু পৰিৱৰ্তিত ভাৰতৰ অন্তৰ্গত, বুটালিয়াই অশোকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় 'ইয়ং ইণ্ডিয়া ফেলোশ্বিপ'ত শিক্ষাদান কৰিছিল।
নাৰীবাদী আৰু বাওঁপন্থী দৃষ্টিকোণৰ পৰা দেশ বিভাজন আৰু মৌখিক ইতিহাস হৈছে বুটালিয়াৰ আগ্ৰহৰ মুখ্য ক্ষেত্ৰ। তেওঁ লিংগ, সাম্প্ৰদায়িকতা, মৌলবাদ আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ ওপৰত লিখিছে। তেওঁৰ লেখাবোৰ দ্য গাৰ্জিয়ান, নিউ ইণ্টাৰনেচনেলিষ্ট, দ্য ষ্টেটচ্‌মেন, দ্য টাইমচ্‌ অৱ ইণ্ডিয়া, আউটলুক আৰু ইণ্ডিয়া টুডেকে ধৰি বিভিন্ন বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছে।
তেওঁ বাওঁপন্থী তেহেলকা আৰু ইণ্ডিয়ান প্ৰিণ্টাৰ এণ্ড পাবলিচাৰ ছপা আৰু প্ৰকাশন উদ্যোগৰ সৈতে কাম কৰা বি২বি প্ৰকাশনৰ এগৰাকী নিয়মীয়া স্তম্ভকাৰ।
বুটালিয়া 'অক্সফাম ইণ্ডিয়া'ৰ পৰামৰ্শদাতা আৰু তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলেজ অৱ ভকেচনেল ষ্টাডিজৰ ৰিডাৰৰ পদত আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
গাৰো ভাষা
গাৰো ভাষা বা মান্দি ভাষা এটি চীনা-তিব্বতি ভাষা। এই ভাষা ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ গাৰো পাহাৰ অঞ্চলৰ অধিবাসীসকলৰ প্ৰধান ভাষা। ই পাৰ্শ্বৱৰ্তী বাংলাদেশতো প্ৰচলিত। মেঘালয়ৰ প্ৰতিবেশী ৰাজ্য অসমত প্ৰচলিত বড়ো আৰু ৰাভা ভাষাৰ লগত ইয়াৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে। গাৰো ভাষা লেটিন লিপিৰে লিখা হয়।
উপভাষা
গোত্ৰ ভেদে গাৰোসকলৰ মাজত বেলেগ বেলেগ উপভাষাৰ প্ৰচলন আছে। আচিক উপভাষাটো বাংলাদেশৰ টাঙ্গাইল, ময়মনসিংহ, শেৰপুৰ, নেত্ৰকোণা আৰু ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যত বসবাস কৰা গাৰোসকলৰ মাতৃভাষা। সিহঁতৰ নিজস্ব ভাষাত 'আচিক' শব্দৰ অৰ্থ পাহাৰ। অন্যান্য উপভাষাৰ ভিতৰত আছে আবেং, আৱে, চিচাক, দাক্কা, গাঞ্চিং, কামৰূপ, মাতচি। বাংলাদেশত আবেং উপভাষাটিও প্ৰচলিত; এই উপভাষাৰ লগত কোঁচ ভাষাৰ মিল আছে। বাংলাদেশৰ গাৰোসকলে আবেং উপভাষাত কথা পাতিলেও আচিক উপভাষাতহে লিখে। আওয়ে উপভাষাটো অসমত প্ৰচলিত, কিন্তু ই এতিয়া বিলুপ্তিৰ পথত; ইয়াৰ গাৰোসকলে মান্য গাৰো ভাষাই ব্যৱহাৰ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
বুলডগ
বুলডগ (Bulldog), যাক ইংলিছ বুলডগ বা ব্ৰিটিছ বুলডগ বুলিও জনা যায়, হৈছে এক মজলীয়া আকাৰৰ কুকুৰৰ প্ৰজাতি। ই হৈছে এক পেশীবহুল, ডাঙৰ কুকুৰ যাৰ মুখখন কোঁচ খোৱা। বুলডগবোৰ জনপ্ৰিয় পোহনীয়া জন্তু; আমেৰিকান কেনেল ক্লাবৰ মতে এইবিধ কুকুৰ ২০১৭ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পঞ্চম জনপ্ৰিয় বিশুদ্ধ প্ৰজাতিৰ কুকুৰ।
অবয়ব
বুলডগবোৰৰ বিশেষভাৱে বহল মুৰ আৰু কান্ধ থাকে। ভ্ৰূত সাধাৰণতে ছালৰ ডাঠ ভাঁজ থাকে; ঘূৰণীয়া, ক'লা, বহল চকু; নাকৰ ওপৰেৰে ভাঁজৰ সৈতে এটা চুটি মুখ; ডিঙিৰ তলত ওলমি থকা ছাল; ওলমি থকা ওঁঠ আৰু জোঙা দাঁত।
স্বভাৱ
আমেৰিকান কেনেল ক্লাবৰ মতে, বুলডগৰ স্বভাৱ দয়ালু, দৃঢ়, আৰু সাহসী (দুষ্ট বা আক্ৰমণাত্মক নহয়)। বেছিভাগৰ বন্ধুত্বপূৰ্ণ, ধৈৰ্য্যশীল, কিন্তু জেদী প্ৰকৃতিৰ হয়। শিশুৰ সৈতে শক্তিশালী সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলাৰ প্ৰৱণতাৰ বাবে বুলডগবোৰক উৎকৃষ্ট পাৰিবাৰিক পোহনীয়া জন্তু হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। সাধাৰণতে, বুলডগবোৰ শিশু, অন্যান্য কুকুৰ আৰু অন্যান্য পোহনীয়া জন্তুৰ সৈতে ভালদৰে মিলা-মিছা কৰাৰ বাবে জনাজাত।
মিহিৰজ্যোতি বৰুৱা
মিহিৰজ্যোতি বৰুৱা (Mihirjyoti Baruah) অসমৰ এগৰাকী মঞ্চ আৰু চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা৷ অসমৰ গোলাঘাট জিলাত জন্মগ্ৰহণ কৰা বৰুৱাই বহুকেইখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে৷ তাৰে ভিতৰত চামেলি মেমচা'ব (১৯৭৫), সূৰ্য তেজৰ অন্য নাম (১৯৯১), বন্ধন (২০০৩), সৰু বোৱাৰী (২০০৩), বাৰুদ (২০০৪) আদি উল্লেখযোগ্য।
ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী
ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী (Renuka Devi Barkataki) (২৯ নৱেম্বৰ ১৯৩২ - ১৪ আগষ্ট ২০১৭) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু সমাজকৰ্মী। তেওঁ ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰত মন্ত্ৰীপদ লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া মহিলা। তেওঁ ১৯৭৭ চনৰ পৰা ১৯৭৯ চনলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোৰাৰজী দেশাইৰ জনতা পাৰ্টিৰ চৰকাৰত শিক্ষা, সমাজ কল্যাণ আৰু সংস্কৃতি বিভাগৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কেবিনেটত স্থান লাভ কৰিছিল। ১৯৬২ চনৰ তৃতীয় লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ বৰপেটা লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৭২ চনত তেওঁ হাজো বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা অসম বিধানসভালৈ (নিৰ্দলীয়) নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৭৭ চনৰ ষষ্ঠ লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ ভাৰতীয় জনতা দলৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে গুৱাহাটী লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা পুনৰাই লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। পিছলৈ তেওঁ অসম ৰাজ্যিক ৰেডক্ৰছ সমাজৰ সন্মানীয় সচিবৰ পদ লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ স্বামী বিখ্যাত অসমীয়া সাহিত্যিক মুনীন বৰকটকী। তেওঁ মুনীন বৰকটকী ন্যাসৰ এগৰাকী ন্যাসৰক্ষীয়ো আছিল।
মিহিৰজ্যোতি বৰুৱা
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৬৩ চনৰ ৮ এপ্ৰিলত অসমৰ গোলাঘাট জিলাত মিহিৰজ্যোতি বৰুৱাৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ আছিল শিশুপ্ৰসাদ বৰুৱা আৰু মাতৃ ৰেণুকা বৰুৱা।
ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩২ চনৰ ২৯ নৱেম্বৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ উজান বজাৰত ৰেণুকা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ ৰুদ্ৰ শৰ্মা আৰু মাতৃ ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী। তেওঁৰ পিতৃ ৰুদ্ৰ শৰ্মা গুৱাহাটীৰ নামজ্বলা ডাক্তৰ আছিল। ১৯৪৬ চনত মহাত্মা গান্ধী গুৱাহাটীলৈ আহি কিছুদিন শৰণীয়া আশ্ৰমত কটাবৰ সময়ত তেওঁ হাইস্কুলৰ তলৰ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী আছিল। তেতিয়া তেওঁ আগবাঢ়ি আহি স্বেচ্ছাসেৱিকা দলত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ নেতৃত্ব বহন কৰিবলৈ লৈছিল।
মিহিৰজ্যোতি বৰুৱা
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
বৰুৱাই গোলাঘাটৰ ১ নং টাউন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰি ষষ্ঠ শ্ৰেণীলৈকে যোৰহাট বেজবৰুৱা বয়জ হায়াৰ চেকেণ্ডেৰী স্কুলত আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত সপ্তম শ্ৰেণীৰ পৰা গোলাঘাট বেজবৰুৱা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত পঢ়ি তাৰ পৰাই প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত গোলাঘাট বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।
শঙ্কৰ দয়াল শৰ্মা
শঙ্কৰ দয়াল শৰ্মা (Shankar Dayal Sharma; ; ১৯ আগষ্ট ১৯১৮- ২৬ ডিচেম্বৰ ১৯৯৯) ভাৰতৰ নৱম ৰাষ্ট্ৰপতি আছিল। তেখেতৰ কাৰ্যকাল আছিল ১৯৯২-১৯৯৭। ইয়াৰ পূৰ্বে তেখেত ৰাষ্ট্ৰপতি আৰ ভেংকটাৰমণৰ কাৰ্যকালত ভাৰতৰ অষ্টম উপ-ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল। কেবিনেট মন্ত্ৰীও (১৯৫৬- ১৯৬৭) আছিল। ১৯৭২ৰ পৰা ১৯৭৪লৈ তেখেত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সভাপতি আৰু ১৯৭৪ৰ পৰা ১৯৭৭লৈ কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী হৈছিল।
ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
তেওঁ উচ্চশিক্ষাৰ বাবে কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ যুৱ কংগ্ৰেছৰ সদস্যপদ গ্ৰহণ কৰি ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰে। তেওঁ এগৰাকী কবি আৰু সাংবাদিক নেত্ৰী হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
মিহিৰজ্যোতি বৰুৱা
কৰ্মজীৱন
বৰুৱাই ছাত্ৰ অৱস্থাতে তেওঁৰ সহপাঠীৰ লগত ইক’ক্লাব নামৰ অনুষ্ঠান এটাৰ জন্ম দি সেই অনুষ্ঠানৰ পৰা বাদ্যযন্ত্ৰৰ শিল্পী ৰূপে সাংস্কৃতিক জগতত প্ৰৱেশ কৰে। ৮০ৰ দশকৰ প্ৰথমভাগত গোলাঘাটত অনুষ্ঠিতত ঈদ-বিহু প্ৰীতি সন্মিলনত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে গোলাঘাট এমেচাৰ থিয়েটাৰৰ মঞ্চত এগৰাকী অভিনেতা ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
শঙ্কৰ দয়াল শৰ্মা
শিক্ষা আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ড॰ শৰ্মাই উচ্চশিক্ষা চেইণ্ট জনচ্ কলেজ, এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়, লক্ষ্ণৌ বিশ্ববিদ্যালয়, ফিটজ ৱিলিয়াম কলেজ, কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু লিংকনচ্ ইন এণ্ড হাভাৰ্ড ল কলেজত গ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেতে ইংৰাজী, হিন্দী আৰু সংস্কৃত ভাষাত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি স্নাতকোত্তৰ উপাধি লৈছিল। লক্ষ্ণৌ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে এল.এল.এমতো প্ৰথম স্থান পাই উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তেখেতে কেমব্ৰিজৰ পৰা আইন বিষয়ত পি.এইচ.ডি. লাভ কৰিছিল। সমাজ সেৱাৰ বাবে তেখেতে লক্ষ্ণৌ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা চক্ৰৱৰ্তী সোণৰ পদক পাইছিল।
ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী
ৰাজনৈতিক জীৱন
সৰুৰে পৰা ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী ৰাজনীতিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত আছিল। তেওঁ কটন কলেজত পঢ়ি থাকোঁতেই যুৱ কংগ্ৰেছৰ সদস্য হৈছিল। ১৯৬২ চনৰ তৃতীয় লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ বৰপেটা লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৭২ চনত তেওঁ হাজো বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৭৭ চনৰ ষষ্ঠ লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ জনতা পাৰ্টীৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে গুৱাহাটী লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা পুনৰাই লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনৰ পৰা ১৯৭৯ চনলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোৰাৰজী দেশাইৰ জনতা পাৰ্টিৰ চৰকাৰত শিক্ষা, সমাজ কল্যাণ আৰু সংস্কৃতি বিভাগৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কেবিনেটত স্থান লাভ কৰিছিল। ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীসভাত স্থান লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া মহিলা।
মিহিৰজ্যোতি বৰুৱা
কৰ্মজীৱন
আব্দুল মজিদৰ দ্বাৰা পৰিচালিত চলচ্চিত্ৰ চামেলি মেমচা'বত ছাত্ৰ অৱস্থাতে তেওঁ শিশু চৰিত্ৰৰে বোলছবি জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ঘৰ সংসাৰ, সূৰ্য তেজৰ অন্য নাম, শেৱালি, বন্ধন, সৰু বোৱাৰী, বাৰুদ, হিৰ’ আদি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল৷
শঙ্কৰ দয়াল শৰ্মা
শিক্ষা আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
তেখেতে লক্ষ্ণৌ আৰু কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিছিল। কেমব্ৰিজত তেখেত টেগ'ৰ চোচাইটি এণ্ড কেমব্ৰিজ মজলিচৰ কোষাধ্যক্ষ আছিল। পিছলৈ তেখেত হাভাৰ্ড ল স্কুলৰ ফেল' হৈছিল।
মিহিৰজ্যোতি বৰুৱা
কৰ্মজীৱন
তেওঁ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ আৰু মায়াবিনী নামৰ অসমীয়া ধাৰাবাহিক এখনতো অভিনয় কৰিছিল৷
ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী
সামাজিক জীৱন
ৰেণুকা দেৱীয়ে ৰাজনীতিৰ সমান্তৰালকৈ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত জড়িত হৈ প্ৰভূত বৰঙণি আগবঢ়াইছিল। তেওঁ ইণ্ডিয়ান ৰেডক্ৰছ ছ’চাইটিৰ অসম শাখাৰ সম্পাদক আৰু ইণ্ডিয়ান নেশ্যনেল ট্ৰেড ইউনিয়ন কংগ্ৰেছৰ সভানেত্ৰী আছিল।
শঙ্কৰ দয়াল শৰ্মা
ৰাজনৈতিক দীক্ষা
১৯৪০ত তেখেতে ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত জড়িত হৈ পৰিছিল আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল। জীৱনৰ বাকীচোৱা সময় তেখেতে এই দলটোৰ প্ৰতি অনুগত হৈ থাকিল। দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত ভোপালৰ নৱাবে ভূপাল প্ৰদেশ ভাৰতৰ লগত চামিল নহৈ এখন সুকীয়া ৰাজকীয় প্ৰদেশ হিচাপে থকাৰ মন কৰিলে, যাৰ বাবে প্ৰদেশখনৰ প্ৰজা নৱাবৰ প্ৰতি বিদ্ৰোহী হৈ উঠিল। ১৯৪৮ৰ ডিচেম্বৰত শঙ্কৰ দয়াল শৰ্মাই এই বিদ্ৰোহৰ নেতৃত্ব দিলে; যাৰবাবে তেখেতক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হ'ল। জনসভা অনুষ্ঠিত কৰাত থকা নিষেধাজ্ঞা ভঙ্গ কৰা বাবে ২৩ জানুৱাৰী ১৯৪৯ত তেখেতক ৮ মাহৰ কাৰাদণ্ড বিহা হ'ল। পিছত ৰাইজৰ হেঁচাত সেও মানি নৱাবে তেখেতক কাৰাগাৰৰ পৰা মুকলি কৰি দিলে আৰু ভোপাল প্ৰদেশক ভাৰত গণৰাজ্যত চামিল কৰাৰ চুক্তিত চহী কৰিলে। ১৯৫২ চনত তেখেত ভূপাল প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী। তেখেতেই আছিল সেই সময়ৰ আটাইতকৈ কম বয়সীয়া মুখ্যমন্ত্ৰী। ৰাজ্য পুনৰ্গঠন নোহোৱালৈ তেখেত ৰাজ্যখনৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ থাকিল। ১৯৫৬ত ভোপালকে ধৰি আৰু কেইখনমান ৰাজ্য লগলাগি মধ্যপ্ৰদেশ গঠন কৰা হয়।
ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৫৯ চনত সাহিত্যিক মুনীন বৰকটকীৰ সৈতে ৰেণুকা দেৱী বৰকটকীৰ বিবাহ অনুষ্ঠিত হয়। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ কন্যা ড॰ মিনাক্ষী বৰকটকী জাৰ্মানীত বাস কৰে।
মিহিৰজ্যোতি বৰুৱা
মৃত্যু
যকৃত ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ থকা বৰুৱাই ২০২৩ চনৰ ৯ মে’ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ হেল্থ চিটি হস্পিটেলত দিনৰ ২:২০ বজাত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে৷ মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৬০ বছৰ।
ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী
মৃত্যু
অসুস্থজনিত কাৰণত ২০১৭ চনৰ ১২ আগষ্ট তাৰিখে বৰকটকীক গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল। পৰি শৰীৰত আঘাত পোৱা বৰকটকীৰ ১৩ আগষ্ট তাৰিখে এটা অস্ত্ৰোপচাৰো সম্পন্ন হৈছিল। ২০১৭ চনৰ ১৪ আগষ্ট তাৰিখে গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হস্পিটেলত ৮৪ বছৰ বয়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
মিহিৰজ্যোতি বৰুৱা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অভিনেতা
শঙ্কৰ দয়াল শৰ্মা
সক্ৰিয় ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৬০ৰ দশকত ইন্দিৰা গান্ধীয়ে কংগ্ৰেছৰ নেতৃত্ব দিয়াটোক সমৰ্থন কৰিছিল। ১৯৭২ত তেখেত অল ইণ্ডিয়া কংগ্ৰেছ কমিটিৰ সভাপতি হৈছিল আৰু এ.আই.চি.চি.ৰ কলকাতা অধিবেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল। ১৯৫৬ৰ পৰা ১৯৬৭লৈ তেখেত মধ্যপ্ৰদেশ চৰকাৰৰ শিক্ষা,আইন, ৰাজহুৱা সেৱা, উদ্যোগ আৰু বাণিজ্য,ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পদ আৰু পৃথক ৰাজহ দপ্তৰৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী, ১৯৭৪-১৯৭৭ লৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ যোগাযোগ মন্ত্ৰী হৈছিল।
তেখেতে ৩ চেপ্তেম্বৰ ১৯৮৭ৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দায়িত্ব লোৱালৈ ভাৰতৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু ৰাজ্যসভাৰ অধ্যক্ষ হৈ আছিল। তাৰ আগত তেখেতে তিনিখন ৰাজ্য, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, পঞ্জাব আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৰাজ্যপালো আছিল।
ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচন
শঙ্কৰ দয়াল শৰ্মা ১৯৯২ত ৰাষ্ট্ৰপতি হোৱালৈকে উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি হৈ আছিল। প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বী জৰ্জ গিলবাৰ্ট স্বেলৰ বিৰুদ্ধে ৬৬% ভোট পাই তেখেত নিৰ্বাচিত হৈছিল। পাঁচবছৰীয়া কাৰ্যকালত তেখেতে তিনিজনকৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীক শপতগ্ৰহণ কৰোঁৱাইছিল।
মৃত্যু
জীৱনৰ শেষ পাঁচবছৰ শঙ্কৰ দয়াল শৰ্মাৰ শৰীৰ ৰোগ-ব্যাধিয়ে আগুৰি ধৰিছিল। ১৯৯৯ৰ ২৬ ডিচেম্বৰৰ দিনা গুৰুতৰ হাৰ্ট এটেক হোৱা বাবে তেখেতক দিল্লীৰ এখন হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰা হৈছিল আৰু তাতেই তেখেতৰ মৃত্যু হৈছিল। কৰ্মভূমিত তেখেতৰ শৱ সৎকাৰ কৰা হৈছিল। মৃত্যুৰ সময়ত তেখেতে প্ৰথম পত্নীৰ ফালৰ পৰা এজন পুত্ৰ সতীশ দয়াল শৰ্মা আৰু দ্বিতীয় পত্নী বিমলা শৰ্মাৰ ফালৰ পৰা আন এজন পুত্ৰ আশুতোষ দয়াল শৰ্মাক এৰি থৈ যায়। তেখেতৰ জীয়াৰী গীতাঞ্জলীক স্বামী কংগ্ৰেছ সাংসদ ললিত মাকেনৰ সৈতে ১৩ জুলাই, ১৯৮৫ত নতুনদিল্লীৰ কীৰ্তি নগৰৰ মাকেনৰ বাসভৱনত খালীস্তানী উগ্ৰপন্থী হৰিন্দৰ সিং, সুখদেৱ সিং আৰু ৰঞ্জিতসিং ওৰফে কুক্কিয়ে গুলিয়াই হত্যা কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
ডিজু চাহ বাগিচা
ডিজু চাহ বাগিচা লখিমপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত ডিজুত অৱস্থিত এখন চাহ বাগিচা। এই বাগিচাখন উত্তৰ লখিমপুৰ চহৰৰপৰা উত্তৰ-পশ্চিম দিশত, প্ৰায় বিশ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰে ভৰা এই অঞ্চলটো অসম-অৰুণাচল সীমান্তত অৱস্থিত। ডিজুৰ পূৱ সীমাৰে ৰঙানদী বৈ গৈছে। ডিজু অঞ্চলৰ উত্তৰে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ অন্তৰ্গত কিমিন (পাপুং পাৰে জিলা), দক্ষিণে- হাৰমতী অঞ্চল, পূৱে-ৰঙানদী আৰু পশ্চিমে অৰুণাচল সীমান্ত আছে।
পৰিচয়
ডিজু অঞ্চলটোৰ বৃহত্তৰ অংশ আগুৰি থকা ডিজু চাহ বাগিচাখন প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল ১৮৮৪ চনত। ক'লা চাহ (Black Tea) আৰু শস্যৰপৰা প্ৰস্তুত ধ্ৰুপদী সুৰাৰ সৈতে পৰম্পৰাগত চাহৰ (Orthodox Tea with Classic Malty Liquor) উৎপাদক হিচাপে ডিজু চাহ বাগিচা প্ৰখ্যাত। এই চাহ বাগিচাখনৰ ভৌগোলিক অৱস্থান ডিজুৰ উত্তৰ প্ৰান্ত। তাৰপিছৰেপৰা অৰুণাচল সীমান্ত আৰম্ভ হৈছে। এই বাগিচাখন বিংশ শতিকাৰ নব্বৈৰ দশকলৈ Stewart Holl (India) Limitedৰ অধীনস্থ আছিল। তাৰপিছৰেপৰা Goodricke Tea বাগিচাখনৰ মুখ্য অংশীদাৰী কোম্পানীত পৰিগণিত হয়। বাগিচাখনৰ বৰ্তমানৰ পৰিচালকৰ নাম ধ্ৰুৱজ্যোতি বৰুৱা।
ভিজু চাহ বাগিচাৰ মুঠ মাটিকালি, ৫৩১.৮ হেক্টৰ। এই বাগিচাখনত চাহ শ্ৰমিকৰ মুঠ জনসংখ্যা প্ৰায়, ৫০০০ জন। তাৰে ১২০০ই স্থায়ী শ্ৰমিক হিচাপে বাগিচাত কৰ্মৰত হৈ আছে। বাগিচাখনত মুঠতে পাঁচটা লাইন (বাজবাৰী, ৰঙাগড়া, ৭নম্বৰ, ৩ নম্বৰ আৰু নতুন ৩ নম্বৰ লাইন) আৰু এখন গাঁও (বিজুলী বস্তি) আছে। ডিজু চাহ বাগিচাত চাহ শ্ৰমিকসকলৰ প্ৰায় বিশটাতকৈ অধিক জনগোষ্ঠীয়ে বাস কৰে। এওঁলোকে ডিজুৰ বিভিন্ন শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰপৰা শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ সুবিধা পায়। ধৰ্মীয় ক্ষেত্ৰত, ৫৫ % লোক হিন্দু ধৰ্মাবলম্বী আৰু ৪৫ % খ্ৰীষ্টান ধৰ্মীয় লোক। সেই অনুসৰি বাগিচাৰ ভিতৰত দুটা গীৰ্জা আছে (এটা বেপ্টিষ্ট আৰু আনটো কেলিক)। এটা নামঘৰ আৰু তিনিটা মন্দিৰো আছে। ডিজু বজাৰ অথওলৰ অসম গ্ৰামীণ বিকাশ বেংকৰপৰা শ্ৰমিকসকলে বেংক সেৱা লাভ কৰে। সেইদৰে ডিজু চাহ বাগিচা চিকিৎসালয়খন এখন ত্ৰিশখন বিছনাযুক্ত চিকিসালয়। ২০১৮ বৰ্ষত অসমৰ ভিতৰতে শ্ৰেষ্ঠ চাহ বাগিচা চিকিৎসালয় হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
এই চাহ বাগিচাৰ শ্ৰমিকসকল ভিন-ভিন জনগোষ্ঠীৰ হ'লেও এতিয়া এটা সমূহীয়া চৰিত্ৰ লাভ কৰিছে। এই বাগিচাত প্ৰধানতঃ কম পূজা, টুচু পূজা, দুৰ্গা পূজা, বিশ্বকৰ্মা পূজা, কালী পূজা, বৰদিন, দেৱালী, ফাকুৱা, মাঘ বিহু আদি পালন কৰা হয়। ২০১৬ চনত এখন বিহুমঞ্চ বাগিচাৰ ভিতৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। যাতায়তৰ ক্ষেত্ৰত সুবিধাজনক স্থানত অৱস্থিত হোৱাৰ বাবেই চাহ শ্ৰমিকসকলৰ অৱস্থাৰো দ্ৰুত পৰিৱৰ্তন ঘটিছে।
নামৰ উৎপত্তি
এই অঞ্চলটোৰ নামৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে কেইবাটাও মত আছে। কোনোৰ মতে, 'ডিজু' নামটো তিব্বতী শব্দ 'Dzong’ৰপৰা সৃষ্ট। কোনোৱে, স্থানীয় জনগোষ্ঠীসমূহে প্ৰস্তুত কৰা চাউলৰ সুৰাৰ নাম ‘জু’ৰ আগত নদী বুজোৱা শব্দ ‘ডি’ লগ হৈ ‘ডিজু’ নামটো হৈছে বুলি ক'ব খোজে। এই সম্পৰ্কত কোনোৰ মতে, অষ্টাদশ শতিকা মানত নেপালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বাস কৰা এই অঞ্চলটো তেওঁলোকৰ সম্বোধনবাচক শব্দ ‘ডাজু’(দাদা)ৰপৰা সলনি হৈ ‘ডিজু’ হ’লগৈ।
ডিজু অঞ্চলৰ চাহ শ্ৰমিকসকলৰ সংস্কৃতি
অসমীয়া জাতিসত্তাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ চাহ শ্ৰমিকসকল শতাধিক জাতি উপজাতিৰ সমষ্টি। মধ্য-পূৱ ভাৰত আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰপৰা অসমৰ চাহ বাগিচালৈ বৃটিছে শ্ৰমিক হিচাপে স্থানান্তৰ কৰা এই লোকসকলৰ প্ৰত্যেক জাতি-উপজাতি নিজস্ব কলাকৃষ্টি, সামাজিক পৰম্পৰা, ঐতিহাসিক পটভূমি বিদ্যমান। ডিজু চাহ বাগিচাতো চাহ শ্ৰমিকসকলৰ কেইবাটাও জাতি-উপজাতি আছে। সেইবোৰ হ’ল--- চাওঁতাল, কুৰ্মি, খেৰোৱাৰ, ওৰাও, পৰজা, তেলী, ভূমিজ, চাওৰা, চবৰ আদি। প্ৰত্যেক জাতি-উপজাতিৰ পূৰ্বতে সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছিল যদিও ডিজু চাহ শ্ৰমিকৰ সমাজখনক সকলো সংস্কৃতি মিশ্ৰিত হৈ এটা উমৈহতীয়া সংস্কৃতি গঢ় লৈছে। গতিকে সামগ্ৰিকভাৱ এই সংস্কৃতিৰ উল্লেখ কৰা হ'ল।
উৎসৱ-পাৰ্বণ
ডিজু চাহ বাগিচাৰ শ্ৰমিক সমাজে কৃষিকেন্দ্ৰিক আৰু ধৰ্মকেন্দ্ৰিক উৎসৱ পালন কৰা দেখা যায়। কৃষিকেন্দ্ৰিক উৎসৱ কৰম পৰুৱ, টুসু পূজা, লাইন পূজা বা গাৰাম পূজা, দেৱালী, মাঘ বিহু। ধৰ্মকেন্দ্ৰিক উৎসৱ- দুৰ্গা পূজা, বিশ্বকৰ্মা পূজা, ফাকুৱা, সৰস্বতী পূজা, লক্ষ্মী পূজা, কালি পূজা, খ্ৰীষ্টমাছ। কৰম মূলতঃ বৃক্ষ পূজা। ডিজু চাহ বাগিচাৰ ওচৰৰে নদীৰ পাৰৰ পৰা ‘জাৱা’ (গজালি) অনা হয়। এইবোৰ প্ৰকৃততে ধান, মাটিমাহ, বুট আদিৰ গজালি। তাৰ লগত পূজা কৰিবৰ বাবে চিকা মৰলীয়া গছৰ ডাল এটা আনি পূজাস্থলীত প্ৰতিষ্ঠা কৰে। কৰম পৰৱৰ তিনি দিনৰ আগত এই কাৰ্য সম্পাদন কৰা হয়। গাভৰু- মহিলাসকলে এই কাৰ্যত যাত্ৰা কৰে। তেওঁলোকক ‘কৰমতী' বোলা হয়। লগত ঢোল, মাদল, কৰতাল আদি বজাই যোৱা হয়। এই উৎসৱ ভাদ মাহৰ শুক্লা একাদশীৰ দিনা পালন কৰা হয়। কৰমত ব্যৱহৃত ঝুমুৰ নৃত্যই চাহ শ্ৰমিকসকলৰ প্ৰধান নৃত্য ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে। এই পৰুৱ সম্পাদন কৰোঁতে বাইগাই কৰমা আৰু ধৰ্ম নামৰ দুজন ভাই-ককাইৰ কাহিনী কয়। কৰমাই কৰম পূজাক অসন্মান কৰাৰ পিছত কেনেকৈ কৰমাৰ অৱস্থা বেয়া হৈ পৰিল আৰু শেষত ভাললৈ আহিল, সেয়াই কাহিনীটোৰ মূল তাৎপৰ্য। কৰম পৰৱ, ডিজু চাহ বাগিচাৰ প্ৰধান উৎসৱ। এই উৎসৱত অৱশ্যে বাগিচা বন্ধ নাথাকে। অসমৰ চাহ শ্ৰমিকসকলে ইয়াৰ বাবে চৰকাৰৰ ওচৰত দাবী জনাই আহিছে। পুহ আৰু মাঘ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা পালন কৰা হয়। টুসু উৎসৱৰ গীত কৃষি সভ্যতাৰে যুক্ত। মাঘ বিহুৰ উৰুকাৰ সৈতে একেদিনাই অনুষ্ঠিত হোৱাৰ বাবে এই উৎসৰ সমন্বয়ৰ উৎসৱ হৈ পৰিছে। এই উৎসৱত ডিজু চাহ বাগিচাৰ শ্ৰমিকসকলে নাৰিকলৰ লাৰু, তিল পিঠাকে ধৰি নানান অসমীয়া পিঠা- পনা প্ৰস্তুত কৰে| এই উৎসৱৰ লগতো লোকবিশ্বাস জড়িত হৈ আছে। এই উৎসৱ ডিজু চাহ বাগিচাৰ প্ৰতিটো লাইন (বাজবাৰী, ৰঙাগড়া, ৭নম্বৰ, ৩ নম্বৰ আৰু নতুন ৩ নম্বৰ লাইন) আৰু বিজুলী বস্তিত পালন কৰা হয়। লাইনটো ভালে থকাই এই উৎসৱৰ মূল কামনা। পূৰ্বতে বনৰীয়া জীৱ-জন্তু আদিৰপৰা বাচি থাকিবলৈ এই উৎসৱ পালন কৰা হৈছিল। এই উৎসৱ মূলতঃ পুৰুষে সম্পাদন কৰে। গছৰ তলত বনোৱা বেদীত ছাগলী বলি দিয়া হয়। সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষই এই উৎসৱ পোহৰৰ উৎসৱ ৰূপে পালন কৰে যদিও ডিজু চাহ শ্ৰমিকৰ বাবে ইয়াৰ তাৎপৰ্য পৃথক। এই উৎসৱক অসমীয়া গৰু বিহুৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি। গৰুক এই উৎসৱত হাৰিয়া (এক ধৰণৰ স্থানীয় মদ) খুৱোৱা হয়। নাৰ্জী ফুলৰ মালা পিন্ধাই মূৰত সেন্দূৰৰ ফোঁট দিয়ে। উৰুলি দি গৰুক ভাত খুৱোৱা হয়। তাৰপৰা মানুহেৱো ভাত লৈ খায়। তাৰ জৰিয়তে লখিমীয়ে খোৱা খাদ্য খালে উন্নতি হ'ব বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ডিজু চাহ বাগিচাত হিন্দু আৰু খ্ৰীষ্টান সম পৰিমাণৰ শ্ৰমিকেই আছে। অৱশ্যে হিন্দু ধৰ্মীয় উৎসৱ বেছিকৈ পালন কৰা হয়। খ্ৰীষ্টমাছ, দুৰ্গা পূজা, কালি পূজা, সৰস্বতী পূজা, বিশ্বকৰ্মা পূজাৰ নীতি-নিয়ম অন্যৰ দৰে একেই। মাত্ৰ ফাকুৱাৰ দিনা হোলিকা দহন কৰা হয় আৰু ঘৰে ঘৰে হুচৰি গোৱাৰ দৰে নৃত্য-গীত কৰে।
খাদ্য
ছ) নিচাজাতীয়- হাৰিয়া
সাজপাৰ
সীমিত হলেও চাহ শ্ৰমিকসকলৰ নিজৰ সাজপাৰ আছে। এই সাজপাৰৰো পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে পৃথক।
লোকবিশ্বাস
লোকবিশ্বাসৰ ক্ষেত্ৰত চাহ শ্ৰমিকৰ সমাজত লোকবিশ্বাসে প্ৰবলভাৱে শিপাই আছে। ইয়াৰ অন্যতম কাৰণ হ’ল, উচ্চশিক্ষিত লোকৰ অভাৱ। আজিকালি বেছিভাগ লোকেই স্বাক্ষৰ হৈ পৰিছে, সেয়া সত্য। কিন্তু বিদ্যালয় পৰ্যায়ৰ শিক্ষা আহৰণ কৰা এনে ব্যক্তিসকলৰ মনত যুক্তিবাদে গা কৰিব নোৱাৰে। উচ্চশিক্ষিতৰ সংখ্যা বাঢ়িলেহে এয়া সম্ভৱ হ'ব। উদাহৰণস্বৰূপে, ডিজু চাহ বাগিচাত বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী মাত্ৰ এজনহে আছে।
কৃষি পদ্ধতি
কৃষি পদ্ধতিৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধানকৈ ধান খেতিৰ লগত জড়িত শ্ৰমিক সমাজে বৰ্তমান ট্ৰেক্টৰেৰে মাৰ্টি চহহাৱাৰ কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। ফলত পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে খেতি কৰোঁতে ব্যৱহৃত গৰুৰ ব্যৱহাৰ কমি আহিছে। গাখীৰৰ বাবেহে গৰুৰ ব্যৱহাৰ বাকী ৰৈছেগৈ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:লখিমপুৰ জিলা শ্ৰেণী:চাহ বাগিছা
ডেনিয়েল কাহনেমেন
ডেনিয়েল কাহনেমেন (Daniel Kahneman; জন্ম ৫ মাৰ্চ, ১৯৩৪) হৈছে এগৰাকী ইজৰাইলী-আমেৰিকীয় মনোবিজ্ঞানী আৰু অৰ্থনীতিবিদ। বিচাৰ আৰু সিদ্ধান্ত-গঠনৰ মনোবিজ্ঞানৰ লগতে আচৰণবিষয়ক অৰ্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেখেত জনাজাত। 'আচৰণবিষয়ক অৰ্থনীতি'ৰ বাবেই তেখেতে ২০০২ চনত ভাৰ্ণন এল. স্মিথৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে অৰ্থনীতিৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰিছিল। তেখেতৰ গৱেষণামূলক আৱিষ্কাৰসমূহে আধুনিক অৰ্থনৈতিক সমাজত প্ৰভাৱশালী হৈ থকা মানৱীয় যুক্তিবাদক প্ৰত্যাহ্বান জনায়।
২০১১ চনত "ফৰেইন পলিচি" নামৰ আলোচনীখনে কাহনেমনক বিশ্বৰ শীৰ্ষ চিন্তাবিদসকলৰ তালিকাত স্থান দিছিল। একেটা বছৰতে তেওঁৰ গ্ৰন্থ থিংকিং, ফাষ্ট এণ্ড শ্লৌ প্ৰকাশিত হয়। এই গ্ৰন্থখনত তেওঁৰ অধিকাংশ গৱেষণাৰেই সাৰাংশ লিপিবদ্ধ হৈছে। গ্ৰন্থখন এখন "বেষ্ট চেলাৰ" হিচাপে স্বীকৃত।
তেখেত প্ৰিন্সটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ "উডৰু উইলছন স্কুল"ৰ মনোবিজ্ঞান আৰু ৰাজহুৱা পৰিক্ৰমা বিভাগৰ এমিৰেটাছ অধ্যাপক। ব্যৱসায় আৰু লোকহিতৈষী পৰামৰ্শ কোম্পানী, টিজিজি গ্ৰুপৰ তেখেত হৈছে প্ৰতিষ্ঠাপক সহযোগী। তেখেতেৰ পত্নী বোধগত মনোবিজ্ঞানী আৰু ৰয়েল ছছাইটিৰ সভ্য এন ট্ৰেইছেমেনে ২০১৮ চনত মৃত্যুক সাবটি লয়।
২০১৫ চনত দ্য ইক'নমিষ্ট-এ ডেনিয়েল কাহনেমেনক পৃথিৱীৰ প্ৰভাৱশালী অৰ্থনীতিবিদসকলৰ তালিকাত সপ্তম স্থান প্ৰদান কৰে।
জীৱনী
১৯৩৪ চনত মেণ্ডেটৰি পেলেষ্টাইন (Mandatory Palestine)-ৰ টেল আভিভত ডেনিয়েল কাহনেমেনৰ জন্ম হৈছিল। সেইসময়ত তেওঁৰ মাকে আত্মীয়ৰ ঘৰত ফুৰিবলৈ গৈছিল। কাহনেমেনে শৈশৱ অতিবাহিত কৰিছিল পেৰিছত। সেই ঠাইলৈ ৩০ৰ দশকত তেখেতৰ পিতৃ-মাতৃয়ে প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। ১৯৪০ চনত নাজি জাৰ্মানীয়ে পেৰিচ দখল কৰাৰ সময়ত তেওঁলোক সেই ঠাইতে আছিল। ফৰাচী ইহুদীসকলৰ প্ৰথমটো একত্ৰীকৰণত তেখেতৰ পিতৃ এফৰায়িমো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। কিন্তু তেওঁৰ নিয়োগকৰ্তা ইউগিন ছিউলাৰৰ হস্তক্ষেপত ছমাহৰ পিছতেই তেওঁ মুক্তি পায়। যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁলোক পলায়নৰত অৱস্থাতেই আছিল। তেওঁলোক বাচি গৈছিল। কিন্তু কাহনেমেনৰ পিতৃয়ে মধুমেহ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ ১৯৪৪ চনত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল। তাৰপিছত কাহনেমেন আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালটোৱে ১৯৪৮ চনত বাধ্যতামূলক পেলেষ্টাইনলৈ গমন কৰিছিল। সেইয়া আছিল ইজৰাইল ৰাজ্য গঠন হোৱাৰ ঠিক আগমুহূৰ্তৰ কথা। (Kahneman, 2003).
মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনত কাহনেমেনে কিয় প্ৰৱেশ কৰিছিল, সেই বিষয়ে নাজি-অধিকৃত ফ্ৰান্সত হোৱা তেওঁৰ নিজস্ব অভিজ্ঞতাৰ কথা বৰ্ণাই এনেদৰে লিখিছে: "It must have been late 1941 or early 1942. Jews were required to wear the Star of David and to obey a 6 p.m. curfew. I had gone to play with a Christian friend and had stayed too late. I turned my brown sweater inside out to walk the few blocks home. As I was walking down an empty street, I saw a German soldier approaching. He was wearing the black uniform that I had been told to fear more than others – the one worn by specially recruited SS soldiers. As I came closer to him, trying to walk fast, I noticed that he was looking at me intently. Then he beckoned me over, picked me up, and hugged me. I was terrified that he would notice the star inside my sweater. He was speaking to me with great emotion, in German. When he put me down, he opened his wallet, showed me a picture of a boy, and gave me some money. I went home more certain than ever that my mother was right: people were endlessly complicated and interesting. (Kahneman, 2003, p. 417)"
বোধগত পক্ষপাতিতা
১৯৬১ চনত জেৰুজালেমৰ হিব্ৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত মনোবিজ্ঞানৰ প্ৰবক্তা হিচাপে কাহনেমেনে তেওঁৰ শৈক্ষিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯৬৬ চনত তেখেতে জ্যেষ্ঠ প্ৰবক্তা হিচাপে পদোন্নতি লাভ কৰে। তেখেতৰ প্ৰাৰম্ভিক কৰ্মৰাজীয়ে চাক্ষুস উপলব্ধি আৰু মনোযোগৰ কেন্দ্ৰীভূত আছিল। উদাহৰণস্বৰূপে, সন্মানীয় "চায়েন্স" পত্ৰিকাত প্ৰকাশিত তেখেতৰ প্ৰথমখন গৱেষণাপত্ৰৰ নাম আছিল-"Pupil Diameter and Load on Memory" (Kahneman & Beatty, 1966).(। ) এইখিনি সময়তে(১৯৬৫-৬৬) কাহনেমেন মিচিগান বিশ্ববিদ্যালয়ত এগৰাকী অনাৱাসিক বিজ্ঞানী হিচাপেও কৰ্মৰত আছিল। লগতে ১৯৬৮/৬৯(গ্ৰীষ্ম)ৰ সময়ছোৱাত কেমব্ৰিজৰ প্ৰায়োগিক মনোবিজ্ঞান গৱেষণা শাখাতো অনাৱাসিক বিজ্ঞানী হৈ কাম কৰিছিল। ১৯৬৬/৬৭ চনত হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বোধগত মনোবিজ্ঞান বিভাগত তেখেতে এগৰাকী প্ৰবক্তা হিচাপে কাম কৰাৰ লগতে বোধগত অধ্যয়ন কেন্দ্ৰৰো সভ্য হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ইজৰাইলৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞানী শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিবিদ শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
লিম্ফ'মা
লিম্ফ'মা (Lymphoma) হৈছে লিম্ফ'ছাইটৰ (শ্বেত ৰক্ত কোষৰ এক প্ৰকাৰ) পৰা বিকশিত তেজ আৰু লসীকা বা লিম্ফৰ টিউমাৰৰ এটা গোট। বৰ্তমান সময়ত লিম্ফ'মা নামটোৱে সাধাৰণতে এনে সকলো টিউমাৰৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল কৰ্কট ৰোগজনিত সংস্কৰণক বুজায়। লক্ষণসমূহৰ ভিতৰত লিম্ফ ন'ড বৃদ্ধি হোৱা, জ্বৰ, ঘামত তিতি যোৱা, অনাকাংক্ষিতভাৱে ওজন কমি যোৱা, খজুৱতি হোৱা আৰু অনবৰতে ভাগৰুৱা অনুভৱ কৰা অন্যতম। বৃদ্ধি হোৱা লিম্ফ ন'ডবোৰ সাধাৰণতে বিষহীন হয়। সচৰাচৰ ৰাতিৰ সময়ত ঘাম বেছিকৈ ওলায়।
লিম্ফ'মাৰ বহুতো উপপ্ৰকাৰ জনা যায়। লিম্ফ'মাৰ দুটা ঘাই শ্ৰেণী হৈছে হজকিন লিম্ফ'মা (HL) (১০% কেছৰ ক্ষেত্ৰত) আৰু নন-হজকিন লিম্ফ'মা (NHL) (৯০% কেছৰ ক্ষেত্ৰত)। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই লিম্ফ'মাৰ প্ৰকাৰ হিচাপে আন দুটা শ্ৰেণী অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে – প্লাজমা কোষ মাইল’মা আৰু লিম্ফ'প্ৰলিফেৰেটিভ ৰোগ। লিম্ফ'মা আৰু লিউকেমিয়া হৈছে হেমাট'পয়েটিক আৰু লিম্ফ'ইড কলাৰ টিউমাৰৰ এটা বিশাল গোটৰ অংশ।