cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
তাৰ পৰা উভতি আহিছোঁ আমি য'ত নাছিলোঁ
কবিৰ চমু পৰিচয়
মৃদুল হালৈৰ প্ৰথম কাব্যগ্ৰন্থ 'অকলে আছোঁ‌ কুশলে আছোঁ‌'ৰ বাবে তেওঁ ২০১৩ চনত ‘মুনীন বৰকটকী বঁটা’ আৰু ২০১৫ চনত ‘সাহিত্য অকাদেমি যুৱ পুৰস্কাৰ’ লাভ কৰিছিল। অসমীয়া কবিতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি তেওঁ সাহিত্য অকাদেমিৰ একাধিক সৰ্বভাৰতীয় সন্মিলনত ভাগ লৈছে। তদুপৰি তেওঁ ইন্দোৰত আকাশবাণীয়ে আয়োজন কৰা 'নেশ্যনেল ছিম্পছিয়াম অৱ পয়েটছ', বাজা ফাউণ্ডেশ্যনে নতুন দিল্লীত আয়োজন কৰা 'বাক : দ্য ৰাজা বায়েনেল অব ইণ্ডিয়ান পয়েট্ৰী', 'জয়পুৰ লিটাৰেচাৰ ফেষ্টিভেল' আদি ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ অনুষ্ঠানত ভাগ লৈছে। তেওঁৰ কবিতা হিন্দী, ইংৰাজী, বাংলা আদি ভাষালৈ অনূদিত হৈছে। হালৈ পেছাত এগৰাকী সাংবাদিক।
মধুলিকা লিড্ডল
মধুলিকা লিড্ডল (Madhulika Liddle; জন্ম: ৮ জানুৱাৰী, ১৯৭৩) হ'ল ইংৰাজী ভাষাত লেখা-মেলা কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক। মধুলিকা যদিও চুটি কল্পকাহিনী, ভ্ৰমণ লিখা আৰু ক্লাছিক চিনেমা সম্পৰ্কীয় লিখাৰ এগৰাকী উৰ্বৰ লেখক; তথাপি তেওঁ ১৭ শতিকাৰ মোগল ডিটেকটিভ মুজাফৰ জঙৰ বিষয়ে লিখা কিতাপবোৰৰ বাবেহে বেছি জনাজাত।
ব্যক্তিগত জীৱন
অসমৰ হাফলঙত মধুলিকাৰ জন্ম হৈছিল। দেউতাক এণ্ড্ৰিউ লিড্ডল আৰু মাক মুৰিয়েল লিড্ডল। তেওঁৰ দেউতাক ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱা (আইপিএছ)ৰ বিষয়া আছিল আৰু সঘনাই এখন চহৰৰ পৰা আন এখন চহৰলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল বাবে মধুলিকাৰ জীৱনৰ প্ৰথম বাৰ বছৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত অতিবাহিত হৈছিল। ১৯৮৫ চনত শ্ৰীযুত লিড্ডলক নতুন দিল্লীলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়, আৰু মধুলিকাই তাতে স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে। মধুলিকাই নতুন দিল্লীৰ 'ইনষ্টিটিউট অফ হোটেল মেনেজমেণ্ট, কেটাৰিং এণ্ড নিউট্ৰিশ্বন' (আইএইচএমচিএন)ত অধ্যয়ন কৰিবলৈ গৈছিল। মধুলিকাৰ বিয়া আই এইচ এম চি এনৰ সহপাঠী তৰুণ ভাণ্ডাৰীৰ সৈতে হৈছিল।
মধুলিকাৰ ডাঙৰ বায়েক, স্বপ্না লিড্ডল এগৰাকী ইতিহাসবিদ। তেওঁ ১৯ শতিকাৰ দিল্লীৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি ডক্টৰেট লৈছে।
কেৰিয়াৰ
মধুলিকাই ১৯৯৪ চনৰ পৰা ২০০৮ লৈ বিভিন্ন উদ্যোগ আৰু বিভিন্ন সংগঠনত কাম কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম কাৰ্যকাল আছিল এগৰাকী ব্যৱস্থাপনা প্ৰশিক্ষাৰ্থী হিচাপে আৰু তাৰ পিছত হেবিটেট ৱৰ্ল্ডৰ সৈতে খাদ্য আৰু পানীয় নিয়ন্ত্ৰণৰ সহকাৰী মেনেজাৰ হিচাপে দিল্লীৰ সেইসময়ৰ নতুনকৈ প্ৰতিষ্ঠিত ইণ্ডিয়া হেবিটেট চেণ্টাৰত। ইয়াৰ পিছত এটা বিজ্ঞাপন সংস্থাৰ সৈতে তিনি বছৰ; ভ্ৰমণ পৰ্টেলৰ সৈতে দুবছৰ; আৰু অৱশেষত, এনআইআইটি লিমিটেডৰ নিৰ্দেশনামূলক ডিজাইনাৰ হিচাপে চাৰি বছৰ তেওঁ কাম কৰিছিল। ২০০৮ চনৰ আৰম্ভণিতে, তেওঁ সম্পূৰ্ণ সময় লেখাতে মনোনিৱেশ কৰিবলৈ এনআইআইটিৰ পৰা পদত্যাগ লৈছিল।
কৰ্মৰাজি
মধুলিকাই সৰুৰেপৰাই লিখা-মেলা কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত কিতাপখন আছিল 'চাইলেণ্ট ফিয়েৰ' নামৰ এখন গল্প-পুথি; যিখনে ২০০১ চনত 'ফেমিনা থ্ৰিলাৰ কনটেষ্ট' জিকিছিল। তেতিয়াৰেপৰা তেওঁ যথেষ্ট সংখ্যক চুটি গল্প, ভ্ৰমণ বিষয়ক প্ৰবন্ধ, হাস্যব্যংগ আৰু 'দি ইংলিছমেন কেমিঅ' ' নামৰ এখন উপন্যাস লিখিছে। মধুলিকাই ধ্ৰুপদী চিনেমাৰ এটা ব্ল'গ চলায়।
মধুলিকাক ঘাইকৈ তেওঁৰ মুজাফৰ জং চিৰিজৰ বাবে জনা যায়। মুজাফৰ জং হৈছে ১৭শ শতিকাৰ এজন মোগল ডিটেকটিভ। 'ঝুৱান বুকচে' প্ৰকাশ কৰা 'টুৱেণ্টি ওৱান আণ্ডাৰ ফৰৰ্টি' গদ্য সংকলনৰ গল্প 'মুৰ্ক অৱ আৰ্ট'ত প্ৰথমে এই চৰিত্ৰটোৱে দেখা দিয়ে। তাৰ পিছতে এই চৰিত্ৰক লৈ লিড্ডলে কেইবাখনো পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যৰ উপন্যাস লিখে। এই চিৰিজৰ অন্তৰ্গত কিতাপবোৰ হৈছে -
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
ধুনাচি নৃত্য
ধুনাচি নৃত্য বা ধুনুচি নৃত্য (Dhunachi) ঘাইকৈ পূব আৰু উত্তৰ ভাৰতত প্ৰচলিত একপ্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত নৃত্য। ই ঘাইকৈ পশ্চিম বংগ, উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাণসীত প্ৰচলিত যদিও ওড়িশা, ত্ৰিপুৰা আৰু নামনি অসমৰ কিছু অংশতো ধুনাচি নৃত্য কৰা হয়। ভাৰতৰ মাংলগিক অনুষ্ঠানত পৰম্পৰাগতভাৱে ধূনা জ্বলোৱা হয়। ধূনা হৈছে এবিধ গছৰ সুগন্ধি আঠা। এই আঠা শুকুৱাই লৈ জ্বলা আঙঠা বা নাৰিকলৰ জাবৰীত জুই জ্বলাই ধূনা গুড়ি ছটিয়াই দিয়া হয়। সাধাৰণতে ধূনাদানীত ধূনা জ্বলোৱা হয়। পাৰম্পৰিক ধূনাদানী মাটিৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল যদিও ধাতু যেনে ৰূপ, কাঁহ বা পিতলৰ সহায়টো ধূনাদানী প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই ধূনাদানীলৈ কৰা নৃত্যয়ে হৈছে ধুনাচি নৃত্য বা ধুনুচি নৃত্য। পাৰম্পৰিকভাবে দেৱ-দেৱতাৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত, মন্দিৰত আৰু অন্যান্য পৱিত্ৰ স্থানত এই নৃত্য কৰা হয়। বহু ঠাইত ইয়াক ধূনাৰ আৰতি বুলিও কোৱা হয়। সাধাৰণতে চাকিৰে কৰা আৰতিৰ পিছত এই নৃত্য কৰা হয়। পশ্চিম বংগৰ দুৰ্গা পূজাত আৰু বাৰাণসীত গঙ্গা নদীৰ পাৰত কৰা ধুনাচি নৃত্য পৃথিৱী বিখ্যাত।
নৃত্য
নৱৰাত্ৰিৰ সময়ত বংগত উলহ মালহেৰে দুৰ্গা পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। দুৰ্গা পূজাৰ বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰ ভিতৰত ধুনাচি নৃত্য অন্যতম। এই পুৰণি অনুষ্ঠানটো উৎসৱৰ বাবে এক অনিবাৰ্য নিয়মৰ ৰাজ্যৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ এক অন্তৰ্নিহিত অংশ হৈ পৰিছে। এই নৃত্য কৰোঁতে ধূনাদানী হাতত ধৰি ৰখা হয়। ইয়াত আঙঠা বা জ্বলন্ত নাৰিকলৰ বাকলি দি ধূনাৰ গুড়ি ছটিয়াই দিয়া হয়। কিছুমান লোকে জ্বলা কয়লাৰ এটা স্তৰ ৰাখি তাৰ ওপৰত নাৰিকলৰ বাকলি জ্বলায়। সুগন্ধি ধোঁৱাৰ বাবে ধূনাৰ উপৰিঞ্চি ধূপ আৰু কৰ্পুৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
দুৰ্গা পূজাৰ সময়ত ঢাক নামৰ এবিধ বিশেষ আকৃতিৰ ঢোলৰ তালত ধুনাচি নৃত্য কৰা হয়। ঢাকৰ লগতে পাৰম্পৰিক কাঁহী আকৃতিৰ তাল বাদ্য বজোৱা হয়। নৃত্যৰ বাবে পৰম্পৰাগত সাজ যেনে পুৰুষে ধুতি আৰু কুৰ্তা,পাঞ্জাবী আৰু মহিলা সকলে ৰঙা পাৰি থকা বগা শাৰী পিন্ধে। বহুতো পূজা সংগঠনে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ নৃত্যৰ বাবে প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰে। এই প্ৰতিযোগিতাসমূহত কিছুমান নৃত্যশিল্পীয়ে তিনিটা ধূনাদানীৰে সৈতে - দুই হাতত দুটা আৰু তৃতীয়টো দাঁতেৰে মুখত ধৰি নৃত্য কৰে। ইয়াৰ লগতে বিভিন্ন ভংগীমা আৰু নিজা কৌশলৰ সহায়ত তেওঁলোকে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। দেৱী দুৰ্গাক ধন্যবাদ জনাবলৈ ধুনচি নৃত্য কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে এইটো পুৰুষ প্ৰধান নৃত্য আছিল। কিন্তু এতিয়া মহিলাসকলেও ক্ৰমান্বয়ে সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছে। দুৰ্গা পূজাৰ লগতে পূব ভাৰতৰ শাক্ত পন্থী সকলে কালি পূজা, মনসা পূজা, জগদ্ধাত্ৰী পূজা ইত্যাদিতো দেৱীৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত ধুনাচি নৃত্য কৰে। বাৰাণসীত গঙ্গা নদীৰ পাৰত কৰা গংগা দেৱীলৈ উদ্দেশ্যি ধুনাচি নৃত্য কৰা হয়।
ধূনাৰ অন্যান্য ব্যৱহাৰ
ধূনাৰ ধোৱায়ে বায়ু শুদ্ধ কৰা বুলি গণ্য কৰা হয়। সেয়েহে ইয়াক ঈশ্বৰক আগবঢ়োৱা হয়। কিন্তু ইয়াক দৈনন্দিন জীৱনতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে সন্ধিয়া চাকি বন্তি জ্বলোৱা সময়ত ধূনা জ্বলোৱা বহু পৰিয়ালৰ দৈনন্দিনৰ নিয়ম। ইয়াক মহ প্ৰতিৰোধক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
মহাৰাষ্ট্ৰ
মহাৰাষ্ট্ৰ (महाराष्ट्र) ভাৰতৰ পশ্চিম ফালৰ এখন ৰাজ্য। ৰাজ্যৰ ৰাজধানীৰ নাম মুম্বাই। এই ৰাজ্যৰ অন্যান্য জনবহুল চহৰ নাগপুৰ আৰু পুনে। এই ৰাজ্যৰ জনসংখ্যা ১১ কোটিৰো অধিক আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮২.৯ শতাংশ। চৰকাৰী ভাষা মাৰাঠী।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য
বটা
বটা বা বটাঁ‌ (Bota) অসমৰ সংস্কৃতিত ব্যৱহাৰ হোৱা এবিধ কাঁ‌হৰ সঁ‌জুলি। শব্দ ডট অৰ্গৰ মতে বটা হৈছে কটা তামোল বা নৈবেদ্য আদি থোৱা এবিধ শৰাইতকৈ চাপৰ ধাতুৰ পাত্ৰ৷ বিভিন্ন মাংগলিক কাম-কাজৰ লগতে অতিথি অভ্যৰ্থনা কৰিবলৈ তামোল-পাণ আগবঢ়াওঁ‌তে বটাৰ ব্যৱহাৰ হয়। কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত পিতলেৰে সজা বটাও ব্যৱহাৰ হয়। সন্মানীয় লোকক বস্ত্ৰ আদি যাচি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰোঁতে বটাত আগবঢ়োৱা হয়। বিবাহৰ অভ্যৰ্থনা অনুষ্ঠানত দৰা-কইনা আৰু পৰিয়ালৰ লোকে শৰাই বা বটাত তামোল-পাণ, গুৱামুৰি আদি লৈ থাকি অভ্যাগতক আদৰণি জনোৱাৰ নিয়ম প্ৰচলিত। মাংগলিক অনুষ্ঠানৰ বাবে ৰাইজক নিমন্ত্ৰণ জনাবলৈ গ'লে বটাত তামোল-পাণ আগবঢ়োৱা হয়।
বিৱৰণ
বটা এখনত দুটা ভাগ থাকে: এটা হৈছে ওপৰৰ কাঁ‌হীৰ দৰে ঘূৰণীয়া বহল অংশ আৰু এটা খুৰা বা ধাৰক। ধাৰকডাল তলফাললৈ বহলাই মেলখোৱা হয় যাতে বটাখন সমতল পৃষ্ঠত থিয় কৰাই ৰাখিব পৰা যায়। এই দুই অংশ সাধাৰণতে তামৰ গজালেৰে জোৰা লগোৱা হয়। বটাখন কাঁ‌হেৰে প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু কাঁ‌হীৰ দৰে অংশটোত বিভিন্নধৰণৰ নক্সা কাটি সজোৱা হয়। পিতলেৰে সজা বটাও সুলভ।
লোকগাথাত বটা
অ' নাজীতৰা ওলাই দেখা দিয়া হাতত পাণ-বটা লৈ ৰাইজক সেৱা কৰা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
জীৱিতপুত্ৰিকা
জীৱিতপুত্ৰিকা (Jivitputrika, জীতিয়া বুলিও কোৱা হয়) হৈছে হিন্দুসকলৰ এটি তিনিদিনীয়া উৎসৱ। আহিন মাহৰ কৃষ্ণ পক্ষৰ সপ্তমীৰ পৰা নৱমীলৈকে এই উৎসৱটি পালন কৰা হয়। মৈথেলী, মাগধী, ভোজপুৰীভাষী অঞ্চলত এই উৎসৱটি সাধাৰণতে পালন কৰা হয়। বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ লগতে নেপালতো ইয়াক পালন কৰা দেখা যায়। এই উৎসৱত মাতৃসকলে সন্তানৰ মংগলৰ কাৰণে উপবাসত থাকে। তেওঁলোকে পানীও সেৱন নকৰে।
আচাৰ
জীৱিতপুত্ৰিকা হৈছে তিনিদিনীয়া উৎসৱ।
জনশ্ৰুতি
জনশ্ৰুতি অনুসৰি, জীমুতৱানহান আছিল গন্ধৰ্বসকলৰ ৰজা। তেওঁ সাম্ৰাজ্য নিজৰ ভ্ৰাতৃসকলৰ হাতত অৰ্পণ কৰি বনত থকা পিতৃৰ পৰিচৰ্যা কৰিবলৈ যায়। তাতেই তেখেতে এগৰাকী মহিলাক বিষাদগ্ৰস্ত অৱস্থাত দেখা পায়। তেখেতে কয় যে, তেখেত সৰ্প-পৰিয়াল নাগবানশাকীৰ পৰিয়ালৰ সদস্য। তেখেতে পিছদিনা নিজৰ পুত্ৰ গৰুড়াক প্ৰদান কৰিব লাগিব। জীমুতৱাহনে মহিলাগৰাকীক প্ৰতিৰক্ষাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। পৰৱৰ্তী দিনাখন তেওঁ এখন শিলৰ শয্যাত শয়ন কৰি নিজকে গৰুড়ালৈ অৰ্পণ কৰে। গৰুড় যথাসময়ত উপস্থিত হয় আৰু জীমুতৱাহনক আক্ৰমণ কৰে। জীমুতৱাহন শান্ত হৈ থাকে আৰু গৰুড়া তাকে দেখি থমকি ৰয়। গৰুড়াই তেওঁৰ পৰিচয় বিচাৰে। জীমুতৱাহনৰ মুখেৰে সমস্ত আখ্যান শুনি গৰুড় প্ৰভাৱিত হয় আৰু ভৱিষ্যতে নাগবনশাকীৰ পৰা কোনো ত্যাগ স্বীকাৰ নকৰে বুলি কথা দিয়ে। এই আখ্যানটোকে স্মৰণ কৰি মাতৃসকলে নিজৰ সন্তানৰ মংগলৰ হেতু জীৱিতপুত্ৰিকা উৎসৱ পালন কৰি আহিছে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
বিৰিয়ানি
alt=|thumb|ভাৰতৰ ষ্টাম্পত বিৰিয়ানি বিৰিয়ানি হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ মাজত উৎপত্তি হোৱা চাওলৰ এটি ব্যঞ্জন। ইয়াক ভাৰতীয় মছলা, ভাত আৰু কোনো প্ৰকাৰৰ মাংস (যেনে মুৰ্গী, ছাগলী, গৰু, ভেড়া ছাগলী), মাছ বা মিছা মাছেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। লগতে কণী, আলু আদিও ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়।
দক্ষিণ এছিয়াত জনপ্ৰিয় হোৱাৰ উপৰিও, এই ব্যঞ্জন আন আন ঠাইতো খোৱা হয়, যেনে ইৰাক, ম্যানমাৰ, ইণ্ডোনেছিয়া, মালয়েছিয়া, ছিংগাপুৰ, মৰিচিয়াছ আদি। ভাৰতত অনলাইন খাদ্য মগোৱা এপ, যেনে জমাট', স্বিগি আদিত বিৰিয়ানি আতাইতকৈ অধিক ক্ৰয় কৰা ব্যঞ্জন।
ব্যুৎপত্তি
কোনো কোনোৱে দাবী কৰে যে বিৰিয়ানি শব্দটো আহিছে ফাৰ্চী শব্দ বিৰিঞ্জৰ  পৰা, যাৰ অৰ্থ ভাত। কিন্তু আনৰ মতে, ইয়াৰ উৎস ফাৰ্চী বিৰয়ান বা বেৰিয়ান, যাৰ অৰ্থ ভজা বা পুৰা। ইয়াৰ উৎস ফাৰ্চী বেৰেষ্টানো  হ'ব পাৰে, যাৰ অৰ্থ পিঁয়াজ পুৰা, কাৰণ বিৰিয়ানিত প্ৰায় ভজা পিঁয়াজ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, মাংস আৰু ভাতৰ লগত, অলপ মচলাৰ উপৰিও। ফাৰ্চী ভাৰতৰ কেইবাটাও মধ্যকালীন মুছলমান ৰাজ্যৰ আনুষ্ঠানিক ভাষা আছিল।
সামগ্ৰী
বিৰিয়ানিত ব্যৱহৃত সামগ্ৰী স্থানভেদে সলনি হয়। ভাতৰ লগত মাংস বা মাছ (মুৰ্গী, ছাগলী, গৰু, ভেড়া ছাগলী, মাছ বা মিছা মাছ) মুখ্য সামগ্ৰী। দক্ষিণ এছিয়াৰ আন অনেক ব্যঞ্জনৰ দৰেই, অনেকে নিজ ইচ্ছা মতে বিভিন্ন শাক-পাচলিও যোগ কৰে। বতৰ চাই মাকৈও ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়। নৱৰতন বিৰিয়ানি অলপ মিঠা হয়, আৰু তাত কাজু, কিচিমিচ, ফল আদি দিয়া হয়।
কেইবাবিধো মছলা ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়, যেনে চফ, ঘিউ, জাঁইফল, মুষল, জালুক, লং, ইলাইচি, তেজপাত, আদা, পিঁয়াজ, বিলাহী, জলকীয়া, নহৰু আদি। দামী বিৰিয়ানিত কেসৰো থাকিব পাৰে।
সাধাৰণতে ভাতৰ লগত বিৰিয়ানিত মুৰ্গী বা ছাগলীৰ মাংস থাকে। কিছু বিশেষ প্ৰকাৰৰ বিৰিয়ানিত গৰু বা সাগৰীয় খাদ্যও থাকিব পাৰে। বিৰিয়ানি দৈ, চাটনী, ৰাইতা, কোৰ্মা, জোল বা টেঙা বেঙেনা, সুজোৱা কণী বাৰ চালাদৰ লগতো খোৱা হয়।
প্ৰকাৰ
দক্ষিণ এছিয়াত কেইবাপ্ৰকাৰৰ বিৰিয়ানি পোৱা যায়। প্ৰত্যেক প্ৰকাৰৰ নাম সাধাৰণতে উৎপত্তিৰ স্থানৰ নামত ৰখা হৈছে। যেনে সিন্ধৰ বিৰিয়ানি হ'ল সিন্ধি বিৰিয়ানি আৰু হায়দৰাবাদৰ বিৰিয়ানি হ'ল হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানি। কোনো কোনো প্ৰকাৰৰ নাম বিক্ৰী হোৱা দোকানৰ নাম: যেনে ঢাকা চহৰৰ হাজী বিৰিয়ানি, হাজী নান্না বিৰিয়ানি আৰু ফখৰুদ্দীন বিৰিয়ানি,  কৰাচীৰ ষ্টুডেণ্টছ বিৰিয়ানি, বাণ্ড্ৰাৰ লাকি বিৰিয়ানি আৰু মুম্বাইৰ কলাবা বিৰিয়ানি। তামিল নাডুত অম্বুৰ বিৰিয়ানি জনপ্ৰিয়। হায়দৰাবাদৰ কল্যাণী বিৰিয়ানি গাৰু বা ম'হৰ মাংসৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। চেট্টিনাড বিৰিয়ানি ছাগলীৰ টেঙা মাংসৰে তৈয়াৰ কৰা হয়।
কিৰেণ ৰিজিজু
কিৰেণ ৰিজিজু (Kiren Rijiju; জন্ম: ১৯ নৱেম্বৰ ১৯৭১) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক নেতা আৰু অধিবক্তা। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য। তেওঁ লোকসভাত পশ্চিম অৰুণাচল লোকসভা সমষ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তেওঁ প্ৰথম মোদী কেবিনেটত গৃহ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী আছিল। তেওঁ দ্বিতীয় মোদী কেবিনেটতো স্থান লাভ কৰে। তেওঁ বৰ্তমান ভাৰতৰ ক্ৰীড়া আৰু যুৱকল্যাণ বিভাগৰ স্বতন্ত্ৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী আৰু সংখ্যালঘু পৰিক্ৰমা বিভাগৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী।
বিৰিয়ানি
প্ৰকাৰ
দিল্লী, হায়দৰাবাদী, মুৰাদাবাদী, ঢাকাইয়া, বহৰি, মেমনি, ক'লকাতা, সিন্ধী, শ্ৰীলংকান, থালাচেৰী আদি ভাৰতীয় উপ-মহাদেশৰ বিখ্যাত বিৰিয়ানি। ম্যানমাৰত ডানপাউক বা ডানবাউক নামেৰে জনা বিৰিয়ানি বিখ্যাত। আফগানিস্তানত বিৰিয়ান নামেৰে ই জনপ্ৰিয়। ইণ্ডনেছিয়াত বিখ্যাত নাচি কেবুলি। নাচি বিৰিয়ানি মালয়েছিয়া আৰু চিংগাপুৰত জনপ্ৰিয়। নাচিং বিৰিংয়ি ফিলিপাইন্সত জনপ্ৰিয়। দক্ষিণ আফ্ৰিকা, থাইলেণ্ড আদিতো বিৰিয়ানিৰ নিজা নিজা প্ৰকাৰ পোৱা যায়। বিখ্যাত।
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকা
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকা (Bisweswar Hazarika) হৈছে অসমৰ এগৰাকী সাহিত্যিক, অধ্যাপক আৰু ভাষাতত্ত্ববিদ। অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অনবদ্য অৱদানৰ বাবে তেখেতক ২০১৪ চনত অসম সাহিত্য সভাই সাহিত্যাচাৰ্য উপাধি প্ৰদান কৰে। বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাই অসমৰ প্ৰসিদ্ধ সাহিত্যিক-পণ্ডিত ড॰ বাণীকান্ত কাকতিৰ গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ Assamese: Its Formation & Development-খন অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল। অনূদিত গ্ৰন্থখনৰ নাম হৈছে অসমীয়া ভাষা: ইয়াৰ গঠন আৰু ক্ৰমবিকাশ। তেখেতে ‘অসমীয়া-বড়ো-ৰাভা ত্ৰিভাষিক অভিধান’খনো প্ৰণয়ন কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেখেতে চৰ্যাগীত, শিলালিপি আৰু অসমৰ বুৰঞ্জী সম্পৰ্কেও গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যয়ন কৰিছে।
শিক্ষা জীৱন
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাই বৰপথাৰ হাইস্কুলৰ পৰা আই.এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। মেট্ৰিক পৰীক্ষাত প্ৰথমবাৰ অনুত্তীৰ্ণ হোৱাৰ বাবে দ্বিতীয়বাৰ তেখেতে গোলাঘাট টাউন স্কুলৰ পৰা পৰীক্ষা দিয়ে। প্ৰথমবাৰ তেখেত গণিত বিষয়ত অনুত্তীৰ্ণ হৈছিল। কম্পাৰ্টমেণ্টেল হিচাপে পৰীক্ষা নিদি পুনৰ নতুনকৈ পৰীক্ষা দিলে। প্ৰথমবাৰৰ পৰীক্ষাত তেখেতে অসমীয়াত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পাইছিল। কিন্তু পৰৱৰ্তীবাৰ পূৰ্বৰ দৰে ভাল নম্বৰ নাপালে।
কিৰেণ ৰিজিজু
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৭১ চনৰ ১৯ নৱেম্বৰ তাৰিখে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পশ্চিম কামেং জিলাৰ নাফ্ৰাৰ ওচৰৰ নাখুত কিৰেণ ৰিজিজুৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ ৰিনচিন খাৰু আৰু মাতৃ চিৰায় ৰিজিজু। তেওঁৰ পিতৃ প্ৰথম অৰুণাচল বিধানসভাৰ অস্থায়ী অধ্যক্ষ আছিল আৰু বিধানসভাৰ সদস্য সকলক শপত বাক্য পাঠ কৰাইছিল।
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকা
কৰ্মজীৱন
আই.এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাই বৰপথাৰ হাইস্কুলত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে। কিন্তু এবছৰমানৰ পিছত বিদ্যালয় পৰিচালনা সমিতিৰ সভাপতিৰ লগত মতভেদ হোৱাত সেই পদ ত্যাগ কৰি আৰু গুৱাহাটীলৈ গমন কৰে। সেই সময়তে পাণ্ডুৰ পৰা প্ৰকাশিত হোৱা শান্তিদূত আলোচনীখনৰ তেখেত উপ-সম্পাদক হয়। অৱশ্যে কেইমাহমানৰ পিছতেই আলোচনীখনৰ প্ৰকাশ-প্ৰচলন বন্ধ হয়। তেখেতে ইয়াৰ পিছত নতুন অসমীয়া কাকতত যোগদান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে যদিও পদ খালী নথকাত যোগদান কৰাত বিফল হয়। তেখেত তেতিয়া ঘৰলৈ গুচি আহে। ইয়াৰ কিছুদিন পাছতেই কাকতখনে তেখেতক নিযুক্তি দিয়ে আৰু তেখেত পুনৰ গুৱাহাটীলৈ ৰাওনা হয়। এদিন 'নতুন অসমীয়া'ৰ প্ৰকাশ বন্ধ হৈ যোৱাত তেখেত ঘৰলৈ গুচি আহে। তেনে সময়তে ৰে'লৱেত চাকৰি ওলায় আৰু মালিগাঁওস্থিত পূৰ্ব ক্ষেত্ৰীয় মূল কাৰ্যালয়ত তেখেতে যোগদান কৰিলে। বি. বৰুৱা নৈশ কলেজত ৰাতি শিক্ষাগ্ৰহণ কৰি দিনত তেখেতে ৰে'লৱেত চাকৰি কৰে। তেনেকৈয়ে তেখেতে বি. বৰুৱা কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে ৰে'লৰ চাকৰি ত্যাগ কৰি বৰপথাৰলৈ গৈ পুনৰ হাইস্কুলৰ শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে। ফৰকাটিং হাইস্কুলৰ তেখেতৰ বন্ধু এজনৰ লগত চুক্তিত আবদ্ধ হৈ হাজৰিকাই পৰৱৰ্তী সময়ত স্নাতকোত্তৰ শিক্ষাও গ্ৰহণ কৰে আৰু এদিন সেই পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৬৭ চনৰ জুলাই মাহত তেখেতে বি. বৰুৱা কলেজত যোগদান কৰিলে।
সাহিত্য চৰ্চা
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাই অসমীয়া ভাষা, অসমীয়া সাহিত্য আৰু অসম দেশক নিজৰ Three loves বুলি ক'ব খোজে। বাতৰি কাকতৰ লেখাসমূহে তেখেতক প্ৰেৰণা যোগাইছিল। তাৰে ভিতৰত অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ সাহিত্য আছিল অন্যতম।
অসমীয়া ভাষা: ইয়াৰ গঠন আৰু ক্ৰমবিকাশ
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাই ড॰ বাণীকান্ত কাকতিৰ গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ Assamese: Its Formation and Development অনুবাদ কৰে। অনূদিত গ্ৰন্থখনৰ নাম হৈছে-অসমীয়া ভাষা: ইয়াৰ গঠন আৰু ক্ৰমবিকাশ। ১৯৯৬ চনত গ্ৰন্থখন প্ৰকাশিত হয়। বাণীকান্ত কাকতিৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকীত বৰপেটা সাহিত্য সভাই গ্ৰন্থখন অনুবাদৰ দায়িত্ব তেখেতক প্ৰদান কৰিছিল।
কিৰেণ ৰিজিজু
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ হংসৰাজ কলেজৰ পৰা কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰে ফেকাল্টি অফ ল'ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকা
অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী
আনন্দৰাম বৰুৱা ভাষা-কলা-সংস্কৃতি সংস্থাই ছটা খণ্ডৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী প্ৰকাশ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। প্ৰথম খণ্ডটিৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল ড॰ উপেন গোস্বামীক। কিন্তু দৃষ্টিশক্তিৰ দুৰ্বলতাৰ বাবে তেখেতৰ সেই দায়িত্ব বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাদেৱে লাভ কৰে। ২০০৩ চনত তেখেতৰ সম্পাদনাত অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীৰ প্ৰথমটো খণ্ড প্ৰকাশিত হয়। এইটো খণ্ডত অসম বুৰঞ্জীৰ আৰম্ভণিৰ সময়ৰ পৰা ১৪৭০ চনলৈকে ঘটনাৱলীৰ বিৱৰণ সন্নিৱিষ্ট হৈছে।
কিৰেণ ৰিজিজু
ৰাজনৈতিক জীৱন
কিৰেণ ৰিজিজুক উত্তৰ-পূৱ ভাৰতত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ মুখ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ২০০০ চনৰ পৰা ২০০৫ চনলৈ তেওঁ ২৯ বছৰ বয়সতে খাদী আৰু গ্ৰামদ্যোগ আয়োগৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় নেতা। তেওঁ প্ৰায়ে নিৰাপত্তা আৰু আৰ্থ-সামাজিক বিষয়ৰ প্ৰবন্ধ লিখে।
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকা
অসমীয়া-বড়ো-ৰাভা ত্ৰিভাষিক অভিধান
বি. বৰুৱা কলেজৰ কৰ্মৰত হৈ থাকোঁতে তেখেতে কিছুদিনৰ বাবে বড়ো আৰু ৰাভা ভাষাৰ ক্লাছ লৈছিল। তেতিয়াই তেখেতে অসমীয়া শব্দ কিছুমানৰ ৰূপ দুয়োটা ভাষাতেই প্ৰণালীবদ্ধভাৱে লিখি থৈ গৈছিল। পাছত সেইখনকে ছপা কৰি উলিওৱা হৈছিল। অভিধানখন ২০১৫ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল।
স্থানাংক জ্যামিতি
স্থানাংক জ্যামিতি হ'ল জ্যামিতিৰ এটা শাখা, য'ত সমতলত অৱস্থান কৰা এটা বিন্দুৰ স্থানক এযোৰ সংখ্যাৰ সহায়ত উপস্থাপন কৰা হয়। এই সংখ্যাযোৰক স্থানাংক বুলি কোৱা হয়। সমতলত এটা বিন্দুৰ অৱস্থান জানিবলৈ এযোৰ অক্ষ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। y-অক্ষৰ পৰা এটা বিন্দুৰ দূৰত্বক x-স্থানাংক বা ভুজ বুলি কোৱা হয়। x-অক্ষৰ পৰা এটা বিন্দুৰ দূৰত্বক y-স্থানাংক বা কোটি বুলি কোৱা হয়। x-অক্ষৰ ওপৰত থকা এটা বিন্দুৰ স্থানাংকৰ আৰ্হি (x, 0) আৰু y-অক্ষৰ ওপৰত থকা এটা বিন্দুৰ স্থানাংকৰ আৰ্হি (0, y)।
কিৰেণ ৰিজিজু
ৰাজনৈতিক জীৱন
২০০৪ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ পশ্চিম অৰুণাচল লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৪তম লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ২০০৯ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ মাত্ৰ ১৩১৪টা ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাস্ত হৈছিল।
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকা
শিলালিপিৰ চৰ্চা
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাই প্ৰথমে কামাখ্যাৰ নামনিৰ শিলালিপিৰ ফটো এখন পাইছিল। সেইখনৰ পাঠটো ইতিমধ্যে উদ্ধাৰ হৈছিল। সেইখন পৰ্যবেক্ষণ কৰিয়েই তেখেতে প্ৰথম আখৰবোৰ পঢ়িব পৰা হৈছিল। তেখেতৰ মতে ভাষাৰ মূল একে বুলি প্ৰমাণ কৰাটো ইমান সহজ নহয়। কাৰণ লিপিবোৰ বিভিন্ন উৎসৰ পৰা আহিছে। ভাৰতৰ ক্ষেত্ৰত শিলালিপিবোৰ সম্ৰাট অশোকে লিখাইছিল বুলি তেখেতে ক'ব খোজে। সেই আটাইবোৰ লিপি ব্ৰাহ্মীলিপিৰ পৰা আহিছিল বুলি প্ৰমাণ কৰিব পাৰি। তেখেতৰ মতে শিলালিপি বা তামৰ ফলিৰ পৰা পাঠোদ্ধাৰ কৰাত মূল বাধাটো আহে আখৰৰ গঢ়টোৰ পৰা। আখৰবোৰ কাটোঁতে সামান্য বেলেগ হ'লেই সিহঁতে বেলেগ ৰূপ লয়। কিছুমান ক্ষয়প্ৰাপ্তও হয়। অসমৰ পুৰণি শিলালিপি হিচাপে তেখেতে আমবাৰী আৰু তাতকৈও পুৰণি খনিকৰ গাঁৱৰ শিলালিপিৰ কথা উল্লেখ কৰে।
কিৰেণ ৰিজিজু
ৰাজনৈতিক জীৱন
২০১৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ টাকাম সঞ্জয়ক ৪৩,৭৩৮ ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰি ১৬তম লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ ৪৫ জনীয়া প্ৰথম মন্ত্ৰীসভাত ৰাজ্যিক গৃহ মন্ত্ৰীৰ দপ্তৰ লাভ কৰিছিল।
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকা
বুৰঞ্জী আৰু ৰাজনৈতিক চৰ্চা
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকাই ভাস্কৰ বৰ্মা আৰু ৰুদ্ৰসিংহক অসম বুৰঞ্জীৰ দুগৰাকী শ্ৰেষ্ঠ ৰজা হিচাপে বিবেচনা কৰে। ইটাৰ ব্যৱহাৰ তেখেতে আহোম যুগৰ আগৰ বুলি ঠাৱৰ কৰিছে। আহোম যুগৰ ইটাবোৰ পুৰণি সময়ৰ ইটাতকৈ বেলেগ। মূৰ্তিসমূহতো এই বৈসাদৃশ্য লক্ষ্য কৰিব পাৰি। তেখেতৰ মতে গোপীনাথ বৰদলৈ অসমৰ শ্ৰেষ্ঠ মুখ্য মন্ত্ৰী। তাৰ পিছতে তেখেতে বিষ্ণুৰাম মেধিক স্থান দিছে।
স্থানাংক জ্যামিতি
স্থানাংক জ্যামিতিৰ উপাদান সমূহৰ ধাৰণা
স্থানাংক জ্যামিতিৰ ক্ষেত্ৰখনত সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ হৈ থকা উপাদান সমূহৰ ভিতৰত,
কিৰেণ ৰিজিজু
ৰাজনৈতিক জীৱন
২০১৯ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ তৃতীয়বাৰৰ বাবে পশ্চিম অৰুণাচল সমষ্টিৰ পৰা ১৭তম লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। তাৰপিছত তেওঁ মোদীৰ দ্বিতীয় মন্ত্ৰীসভাত ভাৰতৰ ক্ৰীড়া আৰু যুৱকল্যাণ বিভাগৰ স্বতন্ত্ৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী আৰু সংখ্যালঘু পৰিক্ৰমা বিভাগৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰীৰ দপ্তৰ লাভ কৰে।
বিশ্বেশ্বৰ হাজৰিকা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
স্থানাংক জ্যামিতি
পৰিসৰ
স্থানাংক জ্যামিতিৰ পৰিসৰ যথেষ্ট প্ৰভাৱশালী। বীজগণিত, পদাৰ্থবিজ্ঞান, মহাকাশ বিজ্ঞান, অভিযান্ত্ৰিক, নৌ বিদ্যা, ভূকম্প বিজ্ঞান কাল আদি ক্ষেত্ৰ সমূহত স্থানাংক জ্যামিতিৰ বহুল প্ৰয়োগ কৰা হয়। যদিহে আমি এযোৰ বিন্দুৰ স্থানাংক জানোঁ তেন্তে স্থানাংক জ্যামিতিক আমি বিভিন্ন দিশত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰোঁ। সমতলত থকা দুটা বিন্দু (x1, y1) আৰু (x2, y2)ৰ মাজৰ দূৰত্বক তলৰ সূত্ৰৰ দ্বাৰা নিৰ্ণয় কৰা হয়। আৰু ইয়ে হৈছে পাইথাগোৰাছৰ সূত্ৰ। স্থানাংক জ্যামিতিত ইয়াক 'দূৰত্ব সূত্ৰ' বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ দ্বাৰা এডাল ৰেখাই ভূমিৰ সৈতে উৎপন্ন কৰা কোণৰ মানো নিৰ্ণয় কৰা হয়। মূলবিন্দু (0,0)ৰ পৰা কোনো এটা বিন্দু (x, y)ৰ দূৰত্ব হ'ব-
কিৰেণ ৰিজিজু
ব্যক্তিগত জীৱন
কিৰেণ ৰিজিজুয়ে ২০০৪ চনত জৰাম ৰীনা ৰিজিজুৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁ দিল্লীৰ লেডী শ্ৰী ৰাম কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল আৰু অৰুণাচল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁ বৰ্তমান ইটানগৰৰ ডেৰা নাটুং কলেজত ইতিহাস বিভাগৰ সহযোগী অধ্যাপক।
স্থানাংক জ্যামিতি
ইতিহাস
গ্ৰীক গণিতবিদ মেনেচমাচে কিছুমান গাণিতিক সমস্যা সমাধান আৰু তত্ত্বসমূহ প্ৰমাণৰ বাবে এটা বিশেষ পদ্ধতি ব্যবহাৰ কৰিছিল যিটো স্থানাংক জ্যামিতিৰ সৈতে বিশেষভাৱে সম্পৰ্কীয়। সেয়ে কেতিয়াবা কোনো কোনোৱে তেওঁকো বিশ্লেষণাত্মক জ্যামিতি বা স্থানাংক জ্যামিতিৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰে। সমতলত বিন্দুৰ অৱস্থান বৰ্ণনা কৰাৰ পদ্ধতিটি ফৰাছী গণিতবিদ ৰেনা ডেকাৰ্টচ (১৫৯৬ - ১৬৫০) আৰু পিয়েৰ ডি ফাৰ্মাট ৰ দ্বাৰা প্ৰস্তাৱিত হৈছিল। সেই হ'লেও ৰেনা ডেকাৰ্টচৰ হে বহু সময়ত অকলে নাম লোৱা হয়।  ডেকাৰ্টচৰ নাম অনুসৰি সেয়ে স্থানাংক জ্যামিতিক কাৰ্টেচিয়ান জ্যামিতি বুলি কোৱা হয়। ১১শতিকাত পাৰস্যৰ গণিতজ্ঞ ওমৰ খেয়ামে জ্যামিতি আৰু বিজগণিতৰ মাজত এক দৃঢ় সম্পৰ্ক উপস্থাপন কৰিছিল। তেওঁ জ্যামিতিক সমাধানৰ দ্বাৰা সাধাৰণ বৰ্গীয় সমীকৰণ নিৰ্ণয়ৰে সাংখ্যিক আৰু জ্যামিতিক বিজগণিতৰ মাজত থকা দূৰত্ব নোহোৱা কৰিছিল। অৱশ্যে ডেকাৰ্টচৰ দ্বাৰা হে প্ৰকৃত সিদ্ধান্ত এটাত উপনীত হোৱা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জ্যামিতি
কিৰেণ ৰিজিজু
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ‎ শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী
প্ৰস্তৰ যুগ
প্ৰস্তৰ যুগ হৈছে প্ৰাক ঐতিহাসিক কালৰ তিনিটা প্ৰধান পুৰাতাত্ত্বিক ভাগৰ (প্ৰস্তৰ যুগ, ব্ৰঞ্জ যুগ আৰু লৌহ যুগ) প্ৰথমটো ভাগ য’ত ধাৰ থকা, জোঙা অথবা মিহি পৃষ্ঠৰ যাৱতীয় সামগ্ৰী সাজিবলৈ প্ৰস্তৰ অৰ্থাৎ শিলৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। এই কালছোৱাৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৩০ লাখ ৪০ হাজাৰ বছৰ জোৰা আছিল আৰু ধাতুৰ আৱিষ্কাৰৰ ফলত ৬০০০-২০০০ খ্ৰী:পূ:ৰ মাজৰ সময়ছোৱাত ইয়াৰ অন্ত পৰিছিল। প্ৰস্তৰ যুগত নিৰ্মিত সামগ্ৰীসমূহৰ ভিতৰত আধুনিক মানৱ আৰু মানুহৰ পূৰ্বজ হ’ম’ গোষ্ঠীৰ লগতে সমসাময়িক গোষ্ঠী অষ্ট্ৰেল’পিথিকাছ আৰু পেৰানথ্ৰ’পাছে  ব্যৱহাৰ কৰা সঁজুলিসমূহ উল্লেখযোগ্য। প্ৰস্তৰ যুগত হাঁড়েৰে নিৰ্মিত সঁজুলিও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল যদিও ইয়াৰ পুৰাতাত্ত্বিক সংৰক্ষণ চিহ্ন অতিশয় বিৰল। ব্যৱহৃত শিলৰ সঁজুলিৰ প্ৰকাৰ অনুসৰি প্ৰস্তৰ যুগক পুনৰ ভাগ কৰা হৈছে।
ঐতিহাসিক গুৰুত্ত্ব
প্ৰস্তৰ যুগটো আদিমানৱ হ’ম’ গোষ্ঠীৰ উত্তৰণৰ সমসাময়িক। অৱশ্যে কোনোক্ষেত্ৰত হ’ম’ৰ পূৰ্বজ কোনো গোষ্ঠীয়েও শিলৰ সা-সঁজুলি সাজিব পাৰে বুলি ধাৰণা কৰা যায়। উদ্ধাৰ কৰা সমলবিলাকৰ বয়স আৰু প্ৰাপ্ত ঠাই অনুসৰি এই গোষ্ঠীসমূহৰ স্থান পূব আফ্ৰিকান ৰিফ্ট, বিশেষকৈ ঘাঁহনিৰে আগুৰি থকা ইথিয়’পিয়া বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে। অন্য প্ৰাইমেটসমূহৰ ভিতৰত হ’ম’ৰ নিকটতম গোষ্ঠী পানে (চিম্পাঞ্জী) গভীৰ অৰণ্য অঞ্চলত জীৱনপ্ৰণালী অব্যাহত ৰখা ইয়াৰ এটা ঠালক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। পূব আফ্ৰিকান ৰিফ্টটোৱে উত্তৰ তথা দক্ষিণ আফ্ৰিকা, লেভাণ্ট আৰু এচিয়ালৈ এক বাহক হিচাপে কাম কৰে।
প্ৰায় ৩০ লাখ বছৰ (ম্যা) আগেয়ে এটা মাত্ৰ বায়’ম বা জৈৱপুঞ্জই (কোনো বিশেষ ঠাইৰ উদ্ভিদ তথা প্ৰাণীৰ সমষ্টি) ৰিফ্টটোৰ যোগেদি দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ পৰা উত্তৰ আফ্ৰিকা আৰু এচিয়াৰ মাজেদি আহি বৰ্তমানৰ চীনলৈকে খোপনি পোতেহি। ইয়াক "অন্তৰ্মহাদেশীয় চাভানা" ("transcontinental 'savannahstan'") আখ্যা দিয়া হৈছে। পূব আফ্ৰিকান ৰিফ্টত সঞ্চাৰিত, আধুনিক মানৱৰ পূৰ্বজ হ’ম’ ইৰেক্টাচে ইয়াত সা-সঁজুলি নিৰ্মাণ কৰাৰ প্ৰাকৃতিক ব্যৱস্থা এটা বিচাৰি উলিয়ায় আৰু ইয়াৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলৈ লয়।
প্ৰস্তৰ যুগৰ আৰম্ভণি
২০১০ চনত ইথিয়’পিয়াৰ নিম্ন আৱাছ উপত্যকাত শৈল অস্ত্ৰৰ দাগ থকা প্ৰায় ৩০ লাখ ৪০ হাজাৰ বছৰ পুৰণি জন্তুৰ জীৱাষ্ম আৱিষ্কৃত হয়।
উত্তৰ-পশ্চিম কেনিয়াৰ তুৰ্কানাৰ পৰা ৩০ লাখ ৩০ হাজাৰ বছৰ পুৰণি শিলৰ সঁজুলি আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছে।
প্ৰস্তৰ যুগৰ অন্তকাল
৬০০০-২৫০০ খ্ৰী:পূ:ৰ কালছোৱাতে প্ৰস্তৰ যুগৰ অন্ত পৰিছিল। খ্ৰী:পূ: ৫ম আৰু ৬ষ্ঠ সহস্ৰাব্দৰ ভিতৰতে মানুহে প্ৰথম ধাতুৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন বিশ্ব
ৰামানুজাচাৰ্য
ৰামানুজ (Tamil: இராமானுசர்; Sanskrit: रामानुज; c. 1017–1137 CE; ; ), বা ৰামানুজাচাৰ্য এগৰাকী ভাৰতীয় দাৰ্শনিক, ঈশ্বৰবিদ আৰু সমাজ সংস্কাৰক। তেওঁ শ্ৰী বৈষ্ণৱবাদৰ মুখ্য প্ৰৱক্তা। ভক্তি আন্দোলনত তেওঁৰ কৰ্মৰ বিশেষ ভূমিকা আছিল
জীৱন
ৰামানুজৰ গুৰু আছিল যাদৱ প্ৰকাশ, যি অদ্বৈত বেদান্ত পৰম্পৰাৰ আছিল, কিন্তু সম্ভৱতঃ এগৰাকী ভেদাভেদ অধ্যয়নকাৰী আছিল। শ্ৰী বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাৰ মতে, ৰামানুজৰ গুৰুৰ সৈতে মতানৈক্য আছিল। তেওঁ অদ্বৈতবাদত বিশ্বাসী নাছিল, আৰু তামিল অলৱৰ নাঠমুনি আৰু যমুনাচাৰ্যৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত আছিল। ৰামানুজে বিশিষ্টাদ্বৈত বেদান্তৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁৰেই মুখ শিষ্যসমূহে সম্ভৱতঃ শাট্য়ায়নীয় উপনিষৎ আদি লিখিছিল। ৰামানুজে নিজেও সংস্কৃতত ব্ৰহ্ম সূত্ৰ আৰু ভাগৱদ্গীতাৰ বিখ্যাত ভাষ্য লিখিছিল।
দৰ্শন
ৰামানুজাচাৰ্যৰ বিশিষ্টাদ্বৈত মাধৱাচাৰ্যৰ দ্বৈত আৰু শংকৰাচাৰ্যৰ অদ্বৈত বেদান্তৰ বিৰোধী। এই তিনি দ্বিতীয় সহস্ৰাব্দীৰ আতাইতকৈ প্ৰভাৱশালী বেদান্ত-সম্বন্ধীয় দৰ্শন।
ৰামানুজে ব্যক্তিগত ঈশ্বৰৰ (ৰামানুজৰ ক্ষেত্ৰত, বিষ্ণু) ভক্তিৰ জ্ঞানতাত্ত্বিক আৰু মুক্তিশাস্ত্ৰীয় গুৰুত্ব দাগি ধৰিছিল, মুক্তিৰ বাবে। ৰামানুজৰ বাবে যদিও প্ৰত্যেক আত্মনৰ ঐক্য আছে, আৰু প্ৰত্যেক আত্মনৰেই ব্ৰহ্মনৰ সৈতে ঐক্যৰ সম্ভাৱনীয়তা আছে, আত্মন্‌ আৰু ব্ৰহ্মন্‌ পৃথক।
স্ব-সেৱা পক্ষপাতিতা
স্ব-সেৱা পক্ষপাতিতা (self-serving bias) হৈছে এনে একধৰণৰ বোধগত পক্ষপাতিতা যি আত্ম-মৰ্যাদা বৰ্তাই ৰখা আৰু প্ৰোজ্জ্বল কৰাৰ প্ৰৱণতাটোৰ দ্বাৰা কক্ষচ্যুত হয়৷ এইয়া এনে এটা প্ৰৱণতা য'ত মানুহে নিজকে অধিক অনুকূলভাৱে সজাবলৈ যত্নৱান হয়৷ তেওঁলোকে সাফল্যবোৰক নিজৰ সামৰ্থ আৰু প্ৰচেষ্টাৰ লগত সংযুক্ত কৰে আৰু বিফলতাবোৰক বাহ্যিক কাৰক একোটালৈ ঠেলি দিয়ে৷ যেতিয়া ব্যক্তিসকলে নেতিবাচক সঁহাৰিৰ বৈধতাক নাকচ কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ শক্তি-সামৰ্থ আৰু প্ৰাপ্তিসমূহত মনোযোগ দিয়ে; কিন্তু ত্ৰুটি অথবা পৰাজয়বোৰক অৱমাননা কৰে৷ দলগত সাফল্যৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে গোটৰ অইনসকল সদস্যতকৈ নিজে অধিক মাত্ৰাত কৃতিত্ব ল'ব বিচাৰে৷ নিজৰ ইগ'ক তেওঁলোকে আশংকা আৰু আঘাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰে৷ এনেধৰণৰ বোধগত আৰু দৃষ্টিগত প্ৰৱণতাই বিভ্ৰম আৰু ত্ৰুটিৰ জন্ম দিয়ে; কিন্তু তেওঁলোকে আত্ম-মৰ্যাদাক নায্যতা দিবলৈ নিজৰ প্ৰতি এক সেৱামূলক মনোভংগীৰ প্ৰদৰ্শন কৰে৷
উদাহৰণস্বৰূপে, এগৰাকী শিক্ষাৰ্থীয়ে পৰীক্ষাত লাভ কৰা ভাল নম্বৰটোক নিজৰ বুদ্ধিমত্তা আৰু অনুশীলনৰ লগত সংযোগ কৰে, কিন্তু পৰীক্ষাত নিম্নমানৰ প্ৰদৰ্শন দেখুৱালে তেওঁ কেতিয়াবা শিক্ষকৰ দুৰ্বল শিকনশৈলী আৰু পক্ষপাতদুষ্ট প্ৰশ্নকাকতৰ প্ৰসংগ উত্থাপন কৰি স্ব-সেৱা পক্ষপাতিতাৰ নিদৰ্শন দেখুৱায়৷ অধ্যয়নে দেখুৱাইছে যে, বিভিন্ন পৰিস্থিতিত একেধৰণৰ আৰোপনৰ সহায় লোৱা হয়৷ উদাহৰণস্বৰূপে, কৰ্মক্ষেত্ৰ আন্তঃব্যক্তিগত সম্বন্ধ, ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰ, আৰু উপভোক্তাৰ সিদ্ধান্তসমূহ৷
ইতিহাস
স্ব-সেৱা পক্ষপাতিতাৰ তত্ত্বটো '৭০ৰ শেষৰফালে আৰু '৮০ৰ আগভাগত চৰ্চালৈ আহিছিল৷ দিনকদিনে এইটো বিষয়ত আলোচনা বাঢ়ি গ'ল আৰু একাংশ মানুহৰ মাজত এই প্ৰসংগটোৱে গুৰুত্ব বিচাৰি পালে৷ ১৯৭১ চনত এটা আশংকাই গা কৰি উঠিছিল যে, এইটো ধাৰণা ভুল হিচাপে প্ৰমাণিত হ'ব; যিটোৰ ডিক্সনৰ বোধগম্য প্ৰতিৰক্ষা অনুমানৰ (perceptual defense hypothesis) সৈতে সাদৃশ্য আছে৷ অৱশ্যে, এতিয়া এই তত্ত্বটো দৃঢ়ভাৱে সংস্থাপিত হ'ল৷ আৰোপন পক্ষপাতিতাৰ গৱেষণাৰ সময়ত এই তত্ত্বটো বিকাশ চলি আছিল৷ ফ্ৰিটয হেইডাৰে অনুধাৱন কৰিছিল যে, অনিৰ্ধাৰিত পৰিস্থিতিত মানুহে নিজৰ প্ৰয়োজন অনুসাৰে নিজা আৰোপন গঢ়ি তোলে৷ ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁলোকে নিজৰ দৃষ্টিভংগী আৰু আত্ম-মৰ্যাদাক বৰ্তাই ৰখাৰ প্ৰয়াস এটা কৰে৷ উক্ত বিশেষ প্ৰৱণতাটোৱে আমি আজি চিনি পোৱা স্ব-সেৱা পক্ষপাতিতা হিচাপে জনাজাত হৈছে৷ ১৯৭৫ চনত মিলাৰ আৰু ৰছে এটা পৰীক্ষা সম্পন্ন কৰিছিল৷ এই পৰীক্ষাটোৱে কেৱল স্ব-সেৱা পক্ষপাতিতাৰেই নহয়, সাফল্য আৰু বিফলতাৰ ক্ষেত্ৰত উত্থাপন কৰা আৰোপনসমূহকো সাঙুৰি লৈছিল৷ তেওঁলোকে যুক্তি দৰ্শাইছিল যে, মানুহে তৈয়াৰ কৰি লোৱা স্ব-সেৱা পক্ষপাতিতা যুক্তিসন্মত আৰু এজন ব্যক্তিৰ আত্ম-মৰ্যাদাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত ই নিৰ্ভৰশীল নহয়৷ ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে-যদিহে এটা বিশেষ ঘটনাৰ ফলাফল ব্যক্তিজনে ভবাধৰণে একেজাতীয় হৈ থাকে, তেতিয়া তেওঁলোকে স্বভাৱগত (আভ্যন্তৰীণ) কাৰকসমূহৰ ফালে আঙুলিয়াব৷ আনহাতে ফলাফল যদি ব্যক্তিজনে ভবাধৰণে নহয়, তেতিয়া তেওঁলোকে পৰিৱেশসৃষ্ট উপাদান আৰু চৌপাশৰ বাহ্যিক কাৰকবোৰক দোষাৰোপ কৰিব৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান শ্ৰেণী:বোধগত পক্ষপাতিতা
ব্যক্তিত্ব
ব্যক্তিত্ব (Personality) হৈছে জৈৱিক আৰু পৰিৱেশগত কাৰকৰ পৰা গঠিত আচৰণ, জ্ঞান আৰু আৱেগিক আৰ্হিৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ সমষ্টি, আৰু যিবোৰ সময়ৰ লগে লগে সলনি হয়। ব্যক্তিত্বৰ কোনো সাধাৰণভাৱে একমত সংজ্ঞা নাই যদিও বেছিভাগ তত্ত্বই কোনোবাই আগুৰি থকা পৰিৱেশৰ সৈতে প্ৰেৰণা আৰু মানসিক পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়াৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। ৰেমণ্ড কেটেলে সংজ্ঞায়িত কৰা বৈশিষ্ট্যভিত্তিক ব্যক্তিত্ব তত্ত্বই ব্যক্তিত্বক ব্যক্তিৰ আচৰণৰ ভৱিষ্যদ্বাণী কৰা বৈশিষ্ট্য হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰে। আনহাতে, অধিক আচৰণভিত্তিক পদ্ধতিয়ে শিক্ষণ আৰু অভ্যাসৰ জৰিয়তে ব্যক্তিত্বক সংজ্ঞায়িত কৰে। তথাপিও বেছিভাগ তত্ত্বই ব্যক্তিত্বক তুলনামূলকভাৱে সুস্থিৰ বুলি ভাবে।
ব্যক্তিত্বৰ মনোবিজ্ঞানৰ অধ্যয়নক ব্যক্তিত্ব মনোবিজ্ঞান বুলি কোৱা হয়, ইয়াত আচৰণৰ পাৰ্থক্যৰ আধাৰত থকা প্ৰৱণতাসমূহ ব্যাখ্যা কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে। মনোবিজ্ঞানীসকলে ব্যক্তিত্বৰ অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰত জৈৱিক, জ্ঞানমূলক, শিক্ষণ, আৰু বৈশিষ্ট্যভিত্তিক তত্ত্বসমূহৰ লগতে মনোগতিশীল, মানৱতাবাদী পদ্ধতিসমূহকে ধৰি বহুতো ভিন্ন পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিছে। ব্যক্তিত্ব অধ্যয়নৰ বাবে আজি ব্যৱহাৰ কৰা বিভিন্ন পদ্ধতিসমূহে এই ক্ষেত্ৰখনৰ প্ৰথম তত্ত্ববিদসকলৰ প্ৰভাৱ প্ৰতিফলিত কৰে, যিটো গোটত চিগমাণ্ড ফ্ৰয়েড, আলফ্ৰেড এডলাৰ, গৰ্ডন অলপ’ৰ্ট, হান্স আইচেংক, আব্ৰাহাম মাছল’, কাৰ্ল ৰজাৰ্ছ আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
মূল্যায়ন
বিভিন্ন পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে ব্যক্তিত্ব নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি। ব্যক্তিত্ব এটা জটিল ধাৰণা হোৱাৰ বাবে ব্যক্তিত্বৰ মাত্ৰা আৰু এনে পৰীক্ষাৰ স্কেলৰ ভিন্নতা থাকে আৰু প্ৰায়ে ইয়াৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ নহয়। ব্যক্তিত্ব জুখিবলৈ দুটা মূল আহিলা হ’ল বস্তুনিষ্ঠ পৰীক্ষা আৰু প্ৰক্ষেপণমূলক পৰিমাপ। এনে পৰীক্ষাৰ উদাহৰণ হ’ল: বিগ ফাইভ ইনভেণ্টৰী (BFI), মিনেছ’টা মাল্টিফেজিক পাৰ্চনেলিটি ইনভেণ্টৰী (MMPI-2), ৰ’ৰশ্বাচ ইংকব্লট পৰীক্ষা, নিউৰ’টিক পাৰ্চনেলিটি প্ৰশ্নাৱলী KON-2006, বা আইচেংকৰ ব্যক্তিত্ব প্ৰশ্নাৱলী (EPQ-R)। এই সকলোবোৰ পৰীক্ষা উপকাৰী কাৰণ ইয়াৰ নিৰ্ভৰযোগ্যতা আৰু বৈধতা দুয়োটা আছে, দুটা কাৰকে এটা পৰীক্ষাক সঠিক কৰি তোলে। "প্ৰতিটো বস্তুৰ অন্তৰ্নিহিত বৈশিষ্ট্য নিৰ্মাণৰ দ্বাৰা কিছু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হ'ব লাগে, ইতিবাচক আন্তঃসম্পৰ্কৰ আৰ্হিৰ জন্ম দিব লাগে যেতিয়ালৈকে সকলো বস্তু একে দিশতে অভিমুখী (শব্দযুক্ত) থাকে।" এটা শেহতীয়া, কিন্তু সুপৰিচিত নহয়, মনোবিজ্ঞানীসকলে ব্যৱহাৰ কৰা জোখ-মাখৰ সঁজুলিটো হ’ল 16PF। ইয়াত কেটেলৰ ১৬টা কাৰকৰ ব্যক্তিত্ব তত্ত্বৰ ভিত্তিত ব্যক্তিত্ব জুখিব পৰা যায়। মনোবিজ্ঞানীসকলে ইয়াক মানসিক বিকাৰ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ আৰু পূৰ্বাভাস আৰু চিকিৎসা পৰিকল্পনাত সহায় কৰিবলৈ ক্লিনিকেল জোখ-মাখৰ আহিলা হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰে।
ব্যক্তিত্বক সঘনাই কাৰক বা মাত্ৰাত বিভক্ত কৰা হয়, কাৰক বিশ্লেষণৰ জৰিয়তে বৃহৎ প্ৰশ্নাৱলীৰ পৰা পৰিসংখ্যাগতভাৱে উলিওৱা হয়। দুটা মাত্ৰালৈ ঘূৰাই অনাৰ সময়ত প্ৰায়ে অন্তৰ্মুখী-বহিৰ্মুখী আৰু স্নায়ুতন্ত্ৰ (আৱেগিকভাৱে অস্থিৰ-স্থিতিশীল)ৰ মাত্ৰাসমূহ ১৯৬০ চনত আইচেংকে প্ৰথম প্ৰস্তাৱ কৰা ধৰণে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
গৰ্ভধাৰণ
গৰ্ভধাৰণ (Pregnancy, gravidity বা gestation বুলিও কোৱা হয়) হৈছে কোনো মহিলাৰ দেহত এটা বা একাধিক অপত্য বিকশিত হোৱা সময়খিনি। বহু গৰ্ভধাৰণত একাধিক অপত্যৰ বিকাশ হয়, যেনে- যমজ সন্তান। যৌন ক্ৰিয়া অথবা সহকাৰী প্ৰজনন প্ৰযুক্তিৰ দ্বাৰা গৰ্ভধাৰণ হয়। অন্তিম ঋতুকালৰ পাছৰ পৰা প্ৰায় ৪০ সপ্তাহলৈকে গৰ্ভধাৰণ হয় আৰু সন্তান প্ৰসৱেৰে ইয়াৰ অন্ত পৰে। ই হৈছে ৯ টা চন্দ্ৰ মাহ, প্ৰতিটো মাহত ২৯ দিনকৈ থাকে।  নিষেচনৰ পৰা হিচাপ কৰিলে ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্যতা হ’ব ৩৮ সপ্তাহ।  প্ৰথম ৮ সপ্তাহলৈকে বিকাশশীল অপত্যক ভ্ৰূণ বুলি কোৱা হয় আৰু তাৰ পিছৰে পৰা জন্ম হোৱালৈকে ইয়াক সন্তান বোলে। গৰ্ভধাৰণৰ লক্ষণবোৰ হৈছে ঋতুচক্ৰত যতি পৰা, স্তনৰ বিষ, অৰুচি আৰু বমি, ভোক লগা, সঘনাই প্ৰস্ৰাৱ কৰিব লগা আদি। গৰ্ভধাৰণ পৰীক্ষাৰ দ্বাৰাও গৰ্ভধাৰণ নিশ্চিত কৰিব পৰা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
*
বঙালী ৰন্ধনশৈলী
বঙালী ৰন্ধনশৈলী (Bengali cuisine) হৈছে ভাৰত উপমহাদেশৰ বাংলাদেশ আৰু ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ, ত্ৰিপুৰাৰ লগতে অসমৰ বৰাক উপত্যকালৈ বিস্তৃত বংগীয় ৰন্ধনশৈলী। অঞ্চলটোৰ বৈচিত্ৰময় ইতিহাস আৰু জলবায়ুয়ে বঙালী খাদ্যাভাসত প্ৰভাৱ পেলাইছে।। বঙালী খাদ্যত বিভিন্ন সোৱাদৰ বাবে সৰিয়হৰ তেলকে ধৰি নানাবিধ মচলাৰ ব্যৱহাৰ আৰু লগতে বিভিন্ন মিষ্টান্নৰ বাবে জনাজাত। মূল আহাৰ ভাত আৰু মাছ। সাগৰীয় মাছতকৈ মিঠা পানীৰ ভেটকি আদি মাছ বেছি পছন্দ কৰা হয়। মাছতকৈ কম জনপ্ৰিয় হ’লেও বঙালীসকলে প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক যুগৰ পৰাই গাহৰি আৰু হৰিণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কেটেলাপহুৰ আৰু কাছলৈকে বিভিন্ন ধৰণৰ মাংস খাই আহিছে। শেহতীয়াকৈ মচুৰ দাইলে দৈনন্দিন খাদ্যাভাসত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছে। বহুতো বঙালী খাদ্য পৰম্পৰা সামাজিক কাৰ্যকলাপৰ সৈতে জড়িত, যেনে আড্ডা বা মেজবান।
মোগল প্ৰভাৱ
তেৰশ শতিকাৰ মাজভাগৰ আশে-পাশে মুছলমানসকলে বংগ জয় কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ সৈতেই বংগত প্ৰবেশ কৰিছিল পাৰ্চী আৰু আৰবী খাদ্য। বিৰিয়ানি, কোৰমা আৰু ভুনা আদি এসময়ত ৰাজকীয় খাদ্য আছিল যদিও মোগলৰ ৰান্ধনীসকলৰ যোগেদি এই ৰন্ধন প্ৰকৰণ নিম্ন আৰু মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ওচৰলৈ পাইছিল। ব্ৰিটিছ ৰাজৰ শাসনকালত কলকাতা বহু বিশিষ্ট নিৰ্বাসিত নবাবৰ আশ্ৰয়স্থল হৈ পৰে; বিশেষকৈ মহীশূৰৰ টিপু চুলতান আৰু অৱধৰ বহিষ্কৃত নবাব ৱাজিদ আলী শ্বাহৰ পৰিয়াল। নিৰ্বাসিতসকলে নিজৰ লগত শ শ ৰান্ধনী আৰু মাছালচি (মছলাৰ মিশ্ৰণ) লৈ আহিছিল। এই ৰান্ধনীসকলৰ আছিল অতি বিস্তৃত মছলা (বিশেষকৈ জাফ্ৰান আৰু গদা) আৰু মাংস দৈ আৰু জলকীয়াৰ সৈতে মেৰিনেট কৰাৰ জ্ঞান। তেওঁলোকৰ ঘিৰো বহুল ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
বিধবাৰ প্ৰভাৱ
হিন্দু পৰম্পৰাত বিধৱাসকলক তিতা হিচাপে শ্ৰেণীভূক্ত খাদ্যহে খাবলৈ দিয়া হৈছিল আৰু ইয়াৰ বাবে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰু উদ্ভাৱনৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। বেছিভাগ বঙালী মানুহে মাংস আৰু মাছ খাইছিল যদিও বিধৱাৰ বাবে এইটো নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। বিধৱাসকলেও পিঁয়াজ আৰু হালধিৰ দৰে গৰম খাদ্য ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰিলেও কিন্তু আদাৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল। বিধবাৰ খাদ্যত সাধাৰণতে নিৰামিষ বংগত পোৱা পাচলিয়ে মূল স্থান পাইছিল। কেশৰ, ডালচেনি বা লঙৰ দৰে দামী মছলা অতি কমহে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বাদাম, শুকান ফল, গাখীৰ আৰু গাখীৰৰ পৰা উৎপাদিত সামগ্ৰী (যেনে ক্ৰীম, ঘিউ বা দৈ) একেদৰেই দুৰ্লভ আছিল।
বংগ বিভাজন
ধৰ্মীয় দৃষ্টিকোণেৰ হোৱা বংগৰ বিভাজনৰ ফলত ধৰ্মীয় নিষেধাজ্ঞা মানি চলাৰ ক্ষেত্ৰত খাদ্য গ্ৰহণৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল। বাংলাদেশত (পূৰ্বৰ পূব বংগ আৰু পূব পাকিস্তান) মোগলাই খাদ্য সাধাৰণ আৰু ইয়াৰ ভিতৰত আছে গো মাংসৰ কাবাব, যাৰ প্ৰচলন পশ্চিম বংগত নিচেই কম। ইয়াৰ উপৰিও জাৰ্দা আৰু ফিৰ্নি-পায়স আদি মিঠাই খায়। বাংলাদেশৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত বহুতে পদুমৰ চকা ভাজি বা কেঁচাই খায়।
পশ্চিম বংগত একমাত্ৰ নিষেধাজ্ঞা থকা খাদ্য হৈছে গো-মাংস আৰু ই কেবল হিন্দুৰ ক্ষেত্ৰহে প্ৰযোজ্য। ঔপনিৱেশিক কালত কলকাতাত বহুতো পশ্চিমীয়া খাদ্যৰ দোকান স্থাপন হৈছিল, যাৰ ফলত পাফ পেষ্ট্ৰি, চানা, চকলেট, চিপছ আদি বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। লগতে প্ৰচলন হৈছিল চপ, গ্ৰেভি কাটলেট, ৰসগোল্লা, আৰু লেডিকেনি মিঠাই আদি খাদ্য। বহু-সাংস্কৃতিক সম্প্ৰদায়ৰ ফলত কলকাতা চহৰৰ খাদ্যৰ অহৰহ পৰিৱৰ্তন ঘটে আৰু চীনা আৰু মাৰোৱাৰীৰ প্ৰচণ্ড প্ৰভাৱ পৰে।
বৈশিষ্ট্য
বঙালী খাদ্যক চাৰিটা ভাগত ভগাব পাৰি। চৰ্ব্য (চোবাই খোৱা খাদ্য)- যেন মাছ, মাংস আদি; চোষ্য(চুহি খোৱা খাদ্য), যেনে অম্বল, টক আদি; লেহ্য (চেলেকি খোৱা খাদ্য), যেনে চাটনি আৰু পেয়(পি খোৱা খাদ্য), যেনে গাখীৰ, চৰ্বত আদি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পশ্চিম বংগৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰন্ধনশৈলী
বশিষ্ঠ
বশিষ্ঠ (वसीष्ठ) হৈছে এগৰাকী প্ৰখ্যাত আৰু প্ৰাচীনতম বৈদিক ঋষি। তেওঁ সপ্তৰ্ষি অৰ্থাৎ ভাৰতীয় সভ্যতাৰ সাতগৰাকী মহান ঋষিৰ অন্যতম। বশিষ্ঠক ঋকবেদৰ সপ্তম মণ্ডলৰ মূল ৰচয়িতা হিচাপে কৃতিত্ব প্ৰদান কৰা হয়। ঋকবেদৰ ১০.১৬৭.৪ নং শ্লোকত বশিষ্ঠ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে। অন্যান্য ঋকবৈদিক মণ্ডল আৰু বৈদিক সাহিত্যতো তেওঁলোকৰ উল্লেখ পোৱা যায়।   বশিষ্ঠৰ ধ্যান-ধাৰণাসমূহ প্ৰভাৱশালী আছিল আৰু আদি শংকৰে তেওঁক হিন্দু দৰ্শনৰ বেদান্ত গুৰুকুলৰ প্ৰথমগৰাকী ঋষি বুলি অভিহিত কৰিছে।
যোগ বশিষ্ঠ, বশিষ্ঠ সংহিতা, অগ্নি পুৰাণৰ কোনো কোনো সংস্কৰণ আৰু বিষ্ণু পুৰাণ ৰচনাৰ কৃতিত্বও তেওঁকেই দিয়া হৈছে। ইচ্ছাপূৰণ কৰা গাইগৰু কামধেনু আৰু নন্দিনীৰ মালিকীস্বত্বকে আদি কৰি বহুসংখ্যক কাহিনীৰো বিষয়বস্তুৰ ৰূপত বশিষ্ঠক উপস্থাপন কৰা হৈছে। ঋষি বিশ্বামিত্ৰৰ সৈতে হোৱা এক মতানৈক্যৰ কাহিনীৰো তেওঁ নায়ক। ৰামায়ণত বশিষ্ঠ হৈছে ৰঘূবংশৰ কুলগুৰু তথা ৰাম আৰু তেওঁৰ ভ্ৰাতৃসকলৰ শিক্ষাগুৰু।
সাহিত্যিক সূত্ৰসমূহ
বশিষ্ঠ হিন্দু পৰম্পৰাৰ এক শ্ৰদ্ধাৰ ঋষি। প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগত ৰচনা কৰা অসংখ্য গ্ৰন্থ তেওঁৰ নামেৰে শ্ৰদ্ধাৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা বা তেওঁৰ বাবে উৎসৰ্গিত কিছুমান গ্ৰন্থ:
জন্ম
বসিষ্ঠৰ জন্মকাহিনী পৰৱৰ্তী সময়ৰ হিন্দু শাস্ত্ৰত পুনৰ কোৱা হৈছে। পুৰাণসমূহৰ মতে তেওঁ তিনিবাৰ জন্ম লাভ কৰে। প্ৰথমবাৰত তেওঁ আছিল ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা মানসপুত্ৰ। দক্ষ যজ্ঞ ধ্বংস হোৱাৰ পিছত, বশিষ্ঠক হত্যা কৰা হয় কিন্তু ব্ৰহ্মাই পুনৰ সৃষ্টি কৰে। বশিষ্ঠ ৰজা নিমিৰ ৰাজগুৰু আছিল। অৱশ্যে নিমিয়ে বশিষ্ঠক যজ্ঞলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিবলৈ পাহৰি যায় আৰু খঙত বশিষ্ঠই নিমিক সোনকালে মৃত্যু হ'বলৈ অভিশাপ দিয়ে। নিমিয়েও একেদৰেই প্ৰতি-অভিশাপ দিয়ে। ভয় খাই বশিষ্ঠ তেওঁৰ পিতৃ ব্ৰহ্মাৰ কাষ চাপে। ব্ৰহ্মাই তেওঁক বৰুণ আৰু মিত্ৰৰ পৰা নিৰ্গত হ'বলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। যেতিয়া উৰ্বশীক বৰুণ আৰু মিত্ৰই দেখা পায় বশিষ্ঠ তেওঁলোকৰ পৰা নিৰ্গত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ভাৰতীয় ঋষি-মুনি
যাদুৰাম ডেকা বৰুৱা
যাদুৰাম ডেকা বৰুৱা (Jaduram Deka Baruah) অসমৰ প্ৰথম অভিধান প্ৰণেতা। লখিমপুৰত জন্ম। তেওঁ ১৮৩৯ চনত বঙলা-অসমীয়া অভিধান এখন প্ৰণয়ন কৰিছিল। অৱশ্যে অভিধানখন প্ৰকাশ নহ’ল। তেওঁ হাতে লিখা অভিধানখন তেতিয়াৰ গৱৰ্ণৰ জেনকিন্সক দিছিল। জেনকিন্সে সেইখন বেপ্তিষ্ট মিছনেৰী সকলক দিয়ে। অনুমান কৰা হৈছে যে, এই অভিধানখনৰ আধাৰতে মাইলচ্‌ ব্ৰনছনে ১৮৬৭ চনত তেওঁৰ ‘অসমিয়া-ইংৰাজী অভিধান’খন লিখে।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৮০১ চনত উত্তৰ লখিমপুৰৰ ঘিলামাৰীত যাদুৰাম ডেকা বৰুৱাৰ জন্ম হয়। পিতৃ কৃষ্ণদাস উত্তৰপাৰৰ বৰ বাৰভূঞাৰ লহকৰ ভূঞাৰ সন্ততি৷ সৰ্বশ্ৰান্ত হৈ যোৰহাট নগৰলৈ আহি স্বৰ্গদেউ চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ আশ্ৰয় লয়৷ তেওঁ চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ সমবয়সীয়া আছিল আৰু কিছুদিনৰ পাছতে ভঁৰালী বৰুৱা বিষয়বাব পায়৷ চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ দিনতে পুতেক যাদুৰামে ‘বৰ ভাণ্ডাৰ বৰুৱা’ বাব পোৱাত যাদুৰামে ‘ডেকা বৰুৱা’ও বোলা হৈছিল৷ ক্ষীণ আছিল বাবে তেওঁৰ আন এটি নাম আছিল ‘লেৰেলী ডেকা বৰুৱা’। চাৰিজন ককাই-ভাইৰ ভিতৰত এওঁ আছিল বৰ-মাজু৷ যাদুৰামৰ পুত্ৰ দুজন- কৃষ্ণপ্ৰসাদ আৰু দুৰ্গাপ্ৰসাদ৷
ভাষা চৰ্চা
চৰকাৰী চাকৰিতে ব্যস্ত নাথাকি তেওঁ সাহিত্য চৰ্চাও কৰিছিল আৰু ‘সমাচাৰ চন্দ্ৰিকা’, ‘সমাচাৰ দৰ্পণ’ আদি বাংলা কাকতত প্ৰৱন্ধ লিখিছিল। সেই সময়ত অসমীয়া ভাষা প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে তেওঁ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ লগ লাগি বৃটিছ চৰকাৰৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ ঢেকিয়াল ফুকনে লিখা অসমীয়া ল’ৰাৰ মিত্ৰ কিতাপখন ছপাবলৈ ডেকাবৰুৱাই অৰ্থ-সাহায্য দিছিল৷
১৮৩৯ চনত যাদুৰাম ডেকা বৰুৱাই তেওঁৰ হাতে লিখা ‘অসমীয়া-বাংলা’ (কোনো কোনোৰ মতে ‘বাংলা-অসমীয়া’) অভিধানখন জেনকিন্স চাহাবক দিছিল। জেনকিন্সে তাকে শিৱসাগৰৰ আমেৰিকান বেপ্টিষ্ট মিছনক দিছিল। ১৮৬৭ চনত যাদুৰাম বৰুৱাৰ বৰ্ণ বিন্যাসৰ ৰীতিকে অনুসৰণ কৰি মাইলচ্‌ ব্ৰনছনে ১৪০০০ শব্দৰে ‘অসমিয়া-ইংৰাজী অভিধান’ ৰচনা কৰে৷ ব্ৰনছনে তেওঁৰ অভিধানৰ পাতনিত উল্লেখ কৰিছে -“The system of Orthography adopted in this work, is that of Joduram Borua, a learned Assamese Pundit, which it is believed much better corresponds with the actual pronunciation of the people than any other system met with.’’
১৮৬৯ চনত শিৱসাগৰত তেওঁৰ মৃত্যু ঘটে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিধান প্ৰণেতা শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
ন্যোকুম
তাৎপৰ্য
ই কৃষিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত উৎসৱ। পৰৱৰ্তী খেতিত যাতে অধিক শস্য উৎপাদন কৰিব পাৰে, দুৰ্ভিক্ষৰ পৰা যাতে হাত সাৰি থাকিব পাৰে, বান, খৰাং, পোক-পতঙ্গ আৰু জীৱ-জন্তুৱে যাতে খেতিৰ কোনো ক্ষতিসাধন কৰিব নোৱাৰে, তাৰবাবে সমৃদ্ধিৰ দেৱী ন্যোকুম আশীষ বিচৰা হয়। মানৱ প্ৰজাতি যাতে শক্তিশালী আৰু উৰ্বৰ হয়; দুৰ্ঘটনা, যুদ্ধ আৰু মহামাৰীত যাতে কাৰো অকাল মৃত্যু নহয়, তাৰবাবে দেৱীক প্ৰাৰ্থনা জনায়।
‘উই’ (Ui) বা ‘ওৰাম ন্যোকো’(Oram Nyko) হ’ল মৃত্যুৰ পিছৰ জীৱন। লোকবিশ্বাস মতে পৃথিৱীত বহুতো দেৱ-দেৱী আৰু দৈৱীশক্তি আছে। ইয়াৰে কিছুমান শুভ শক্তি আৰু কিছুমান অশুভ। নিচিসকলে বিশ্বাস কৰে যে মানুহে তেতিয়াহে পৃথিৱীত সুখ আৰু সমৃদ্ধিৰে জীয়াই থাকিব পাৰে, যেতিয়া মানুহ, ঈশ্বৰ আৰু প্ৰকৃতিৰ মাজত সু-সমন্বয় হয়। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে ঈশ্বৰ আৰু প্ৰকৃতি সন্তুষ্ট হ’লেহে মানুহে সুখ-সমৃ্দ্ধিৰে জীয়াই থাকিব পাৰে। দেৱ-দেৱী অসন্তুষ্ট হলে দুৰ্ভিক্ষ, বান, খৰাং, ভূমিকম্প, মহামাৰী, যুদ্ধ, দুৰ্ঘটনাজনিত মৃত্যু, বিভিন্ন অবাঞ্চিত ঘটনা আদি সংঘটিত হয়। সেয়েহে নিশিসকলে অশুভ শক্তিৰ পৰা তেওঁলোকক সুৰক্ষা দিবলৈ শুভ শক্তিটোৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে পূজা-অৰ্চনা আগবঢ়ায়। ন্যোকুম য়ুলো (Nyokum Yullow) সেই শুভ শক্তিৰ আৰাধনা।
ৰীতি-নীতি
প্ৰাৰ্থনাস্থলী বাঁহেৰে নিৰ্মাণ কৰি লোৱা হয় আৰু ইয়াক ‘য়ুগাং’ বুলি কোৱা হয়। য়ুগাঙৰ ওচৰত গৰু, মেথোন বা ছাগলী আদি- বলি দিবলৈ অনা জন্তুটো বান্ধি থয়। য়ুগাঙৰ বাঁহৰ খুটাত প্ৰায়ে সৰু কুকুৰা ওলোমাই থোৱা দেখা যায়। ‘ন্যুভ’(Nyubh) অথবা পুৰোহিতজনে কিমান সংখ্যক আৰু কি জন্তু বলি দিয়া হব, তাক নিৰূপন কৰে। তাৰোপৰি জন্তু বলি দিয়াৰ উপৰিও গেহু বা চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী সুৰাও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
মানুহবোৰে এই সময়ত পৰম্পৰাগত পোচাক পিন্ধে। ডিঙিত পিন্ধে বিশেষ প্ৰকাৰৰ নেকলেচ। প্ৰায়ে ফিৰোজা আদি অৰ্ধ-মূল্যবান পাথৰেৰে ডিঙিত পিন্ধা অলঙ্কাৰবিধ শোভিত কৰি লয়। পুৰুষসকলে মূৰত বাহেৰে তৈয়াৰী টুপি পৰিধান কৰে। বনৰীয়া চৰাই বা জন্তু পাখি বা নোমেৰে টুপিটো অলঙ্কৃত কৰে। ধনেশ চৰাইৰ ঠোট পৰম্পৰাগত টুপিৰ জনপ্ৰিয় অলঙ্কাৰ। মহিলাসকলে ‘পাৰ-এজ’ (par ej) পৰিধান কৰে। পৰম্পৰাগত কানফুলি আৰু নেকেলেচেৰে নিজক সজায়। মূৰত থাকে বাহেৰে নিৰ্মিত শিৰস্ত্ৰাণ। ধৰ্মীয় সকাম-নিকামখিনি কৰিবলৈ প্ৰধান পুৰোহিত ন্যুভ আহি পোৱাৰ আগতে গীত-নৃত্যৰ অনুষ্ঠান হয়। অতিথিসকলক পিঠাগুৰিৰে তৈয়াৰী জলপান আৰু পৰম্পৰাগত সুৰা ‘ওপো’ আগবঢ়ায়। পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে হাতেহাত ধৰি বৃত্তাকাৰে একেলগে নাচে আৰু ন্যোকুম বো তাপা ডেবে বুলি সমস্বৰে গায়। কেতিয়াবা কেতিয়াবা পুৰুষসকলে দা আৰু জন্তৰ ছালেৰে তৈয়াৰী লৈ যুদ্ধাভিনয় কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
বিশ্ব বন্যপ্ৰাণী দিৱস
বিৱৰণ
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভাত উত্থাপিত বিধেয়ক খনত বন্যপ্ৰাণী আৰু ইয়াৰ বিভিন্ন অৱদানৰ ওপৰিও পৰিস্থিতিতান্ত্ৰিক, বংশগতিক, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, বৈজ্ঞানিক, শৈক্ষিক,  সাংস্কৃতিক, নৱীকৰণযোগ্য আৰু নান্দনিক বিষয়ৰ জৰিয়তে বহনক্ষম উন্নয়ন ঘটাই সুনাগৰিক গঢ়াত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে।
২০১৩ চনৰ ৩ মাৰ্চৰ পৰা ১৪ মাৰ্চলৈ থাইলেণ্ডৰ বেংককত অনুষ্ঠিত আন্তৰ্জাতিক বিলুপ্তপ্ৰায় বন্য জীৱ আৰু উদ্ভিদৰ বাণিজ্য (CITES) অভিবৰ্তনৰ বাবে ৩ মাৰ্চক ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভায়ে বন্যপ্ৰাণী দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰে।
প্ৰতিপাদ্য বিষয় বা থীম
২০২০: ২০২০ চনৰ থীম হল: "পৃথিৱীৰ সকলো জীৱক বহন কৰা (Sustaining all life on earth)"
২০১৯: ২০১৯ চনৰ থীম হল: “পানীৰ তলৰ জীৱন: মানুহ আৰু পৃথিৱীৰ বাবে (Life below water: for people and planet)"
২০১৮: ২০১৮ চনৰ থীম হল: "মেকুৰীজাতীয় জীৱ: বিপদাপন্ন ভক্ষক (Big cats - predators under threat)"
২০১৭: ২০১৭ চনৰ থীম হ'ল: "অনুজ সকলৰ মাত শুনা (Listen to the young voices)".
২০১৬: ২০১৬ চনৰ থীম হ'ল: "বন্যপ্ৰাণীৰ ভৱিষ্যৎ আমাৰ হাতত (The future of wildlife is in our hand)", লগতে উপ থীম "হাতীৰ ভৱিষ্যৎ আমাৰ হাতত (The future of elephants is in our hands)".
২০১৫: ২০১৫ চনৰ থীম হ'ল: "এতিয়া বন্যপ্ৰাণীৰ বিৰুদ্ধে সংঘটিত অপৰাধৰ বাবে সজাগ হোৱা উচিত (It’s time to get serious about wildlife crime)".
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
অসম চাহ উৎসৱ
অসম চাহ উৎসৱ বা চাহ উৎসৱ (Assam Tea Festival) হৈছে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত বছৰি আয়োজন কৰা এক অনুষ্ঠান। অসম চৰকাৰৰ পৰ্যটন বিভাগৰ উদ্যোগত প্ৰতি বছৰে এই উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হয়। যোৰহাটত সৰ্বাধিক আড়ম্বৰপূৰ্ণভাৱে চাহ উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰা হয়। সেয়ে ইয়াক যোৰহাট চাহ মহোৎসৱ হিচাপেও জনা যায়। গুৱাহাটীত এই উৎসৱৰ স্থান হৈছে গুৱাহাটী চাহ নিলাম কেন্দ্ৰ।
বিধাতা (চলচ্চিত্ৰ)
বিধাতা (Bidhata) ২০০৩ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত মুনীন বৰুৱা পৰিচালিত এখন অসমীয়া ৰঙীন ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ।সংগম পিকচাৰ্ছ (প্ৰডাকচনছ্)ৰ বেনাৰত ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে চি.এচ. নাৰায়ণ, স্বৰাজ পালে। সংগীত পৰিচালনা জুবিন গাৰ্গৰ। মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে যতীন বৰা, বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া, মৃদুলা বৰুৱা আৰু বৰষা ৰাণী বিষয়াই।
অসম চাহ উৎসৱ
ইতিহাস
অসম চৰকাৰৰ পৰ্যটন বিভাগে ৰাজ্যখনত চাহৰ তাৎপৰ্যক উদযাপন কৰাৰ লগতে অসমলৈ অধিকসংখ্যক পৰ্যটকক আকৰ্ষিত কৰাৰ লক্ষ্যৰে অসম চাহ উৎসৱৰ আৰম্ভণি কৰে।
বিধাতা (চলচ্চিত্ৰ)
বিধাতাৰ কাহিনীত ১৯৭১ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত হৃষিকেষ মুখাৰ্জী পৰিচালিত হিন্দী ছবি আনন্দৰ প্ৰভাৱ পৰিছে।
অসম চাহ উৎসৱ
আনুষ্ঠানিকতা
চাহ উৎসৱ উপলক্ষে পৰ্যটকসকলৰ বাবে চাহৰ ঐতিহ্যবাহী ঠাইসমূহ ভ্ৰমণৰ আয়োজন কৰা হয়। পৰম্পৰাগত খাদ্য আৰু সামগ্ৰীৰ মেলা উপভোগ কৰাৰ লগতে সৰ্বসাধাৰণে জিমখানা ক্লাবত আয়োজিত গ'ল্ফ খেলাতো ভাগ ল'ব পাৰে।
বিধাতা (চলচ্চিত্ৰ)
কাহিনীৰ সাৰাংশ
ৰুদ্ৰপ্ৰসাদ বৰুৱা বাহিৰত কঠোৰ, কিন্তু ভিতৰত কোমল প্ৰকৃতিৰ লোক। অতীতৰ বংশগৌৰৱক লৈ তেওঁ অতি সচেতন। ঘৰৰ কোনোৱে তেওঁৰ মতৰ বিৰুদ্ধে যাব নোৱাৰে। তুলনামূলকভাবে বংশ মৰ্যাদাত অলপ তলখাপৰ ছোৱালী বিয়া কৰোঁৱাৰ বাবে ভায়েক হেমন্ত ঘৰৰ পৰা ওলাই গৈ ভাৰঘৰত থাকিবলগীয়া হ’ল। তেনেকৈ বৰপুত্ৰ জয়ন্তয়ো প্ৰতিমাক বিয়া কৰোঁৱাত বৰুৱা বাধা হৈ থিয় দিলে।
অসম চাহ উৎসৱ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
বিধাতা (চলচ্চিত্ৰ)
কাহিনীৰ সাৰাংশ
এনেতে ঘৰখনত আহি উপস্থিত হ’ল বিজু। বিজু ৰুদ্ৰপ্ৰসাদ আৰু হেমন্তৰ ভাগিনীয়েক। বাহিৰত সি চিনেমাৰ কোৰ্চ এটা কৰিবলৈ গৈছিল। যথেষ্ঠ ৰঙিয়াল, হৈ-হুলস্থুল কৰি ভাল পোৱা ল’ৰা। তাৰ মাক সৰুতে মৰাত মোমায়েক-মামীয়েকৰ মৰম স্নেহতে ডাঙৰ-দীঘল হৈছে। সি আহিয়ে কঠোৰ প্ৰকৃতিৰ মোমায়েকক সৈমান কৰাই জয়ন্তলৈ প্ৰতিমাক বিয়া কৰোৱাই অনালে। সৰু মোমায়েক হেমন্তক ভাৰাঘৰৰ পৰা মূল ঘৰলৈ লৈ আনিবলৈ ৰুদ্ৰপ্ৰসাদ বৰুৱাক বাধ্য কৰালে। বৰুৱাৰ সৰু পুত্ৰ দিগন্তকো ড্ৰাগছ মাফিয়াৰ কবলৰ পৰা কৌশলেৰে বচাই আনিলে।
ঘৰখনত এটা সুখ-শান্তিৰ পৰিৱেশ বিৰাজ কৰাৰ সময়তে ঘৰৰ মানুহবোৰে গম পালে যে বিজু দুৰাৰোগ্য কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত। এই পৃথিৱীত মাত্ৰ কেইদিনমানৰ আলহী। নিজৰ ৰোগৰ বিষয়ে জানিও বিজুয়ে কাকো কষ্ট নিদিয়াৰ উদ্দেশ্যে ৰোগৰ কথা সংগোপনে ৰাখি ঘৰৰ পৰা আঁতৰত জীৱনৰ শেষ দিনকেইটা কটোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। এদিন বিজুৰ মৃত্যু হ’ল যদিও তেওঁ জীয়াই থাকিল তেওঁৰ ঘনিষ্ঠসকলৰ অন্তৰত।
সংগীত
বিধাতাৰ সংগীত পৰিচালনা জুবিন গাৰ্গৰ । গীত লিখিছিল জুবিন গাৰ্গ, মানস ৰবীন আৰু দিগন্ত ভাৰতীয়ে । কণ্ঠ নিগৰাইছিল জুবিন গাৰ্গ, শাশ্বতী ফুকন, পৰিণীতা আৰু সৌৰিণে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
লিংগ
বহু জীৱৰ প্ৰজাতিবোৰৰ মাজত পুং আৰু স্ত্ৰী নামৰ দুটা প্ৰকাৰ থাকে, ইয়াকেই লিংগ বোলে। যৌন প্ৰজননৰ ফলত জিনীয় লক্ষণসমূহৰ মিশ্ৰণ আৰু যোজন হয়: অপত্য সৃষ্টি কৰিবৰ বাবে বিশেষভাৱে বিভাজিত জননকোষে পিতৃ-মাতৃৰ জিনীয় লক্ষণবোৰ অপত্যলৈ পৰিবহণ কৰে। কিছুমান জননকোষ গঠন আৰু কাৰ্যত একে হোৱা দেখা যায় (isogamy বোলে), কিন্তু বহু ক্ষেত্ৰত জীৱৰ লিংগভেদে জননকোষৰ গঠন আৰু কাৰ্য একে নহয় (anisogamy)। পুং জননকোষবোৰ সৰু, চলনক্ষম, আৰু জিনীয় তথ্যবোৰ বহু দূৰলৈ কঢ়িয়াই নিব পাৰে, আনহাতে স্ত্ৰী জননকোষবোৰ ডাঙৰ, চলনক্ষম নহয় আৰু আৰু নতুনকৈ সৃষ্টি হবলহা জীৱটোৰ প্ৰাৰম্ভিক বিকাশৰ বাবে প্ৰযোজনীয় পুষ্টিৰ যোগান ধৰে। মানুহ আৰু অন্য স্তন্যপায়ীৰ, পুং লিংগই XY লিংগ-নিৰ্ধাৰণ পদ্ধতিৰ XY ক্ৰম'জম, আনহাতে স্ত্ৰী লিংগই XX ক্ৰম'জম বহন কৰে।
জীৱই উৎপাদন কৰা বীজকোষে ইয়াৰ লিংগ নিৰ্ধাৰণ কৰে: পুং জীৱই পুং জননকোষ (spermatozoa, বা স্তন্যপায়ীৰ শুক্ৰাণু; উদ্ভিদৰ পৰাগ) আনহাতে স্ত্ৰীয়ে স্ত্ৰী জনন কোষ সৃষ্টি কৰে (ডিম্বাণু, বা কণী); কিছুমান জীৱই পুং আৰু স্ত্ৰী উভয় জননকোষৰ উৎপাদন কৰে (hermaphroditic)। সাধাৰণতে, জীৱৰ লিংগভেদে শাৰীৰিক ভিন্নতা পৰিলক্ষিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
পাণিনি
পাণিনি (पाणिनि; ) হৈছে এগৰাকী প্ৰাচীন ভাৰতীয় সংস্কৃত ব্যৈয়াকৰণিক, মহৰ্ষিত বা মহামুনি। তেওঁৰ জীৱনকাল আনুমানিক খ্ৰীঃ পূঃ পঞ্চম শতাব্দীৰ ভিতৰত। পাণিনি অষ্টাধ্যায়ী ব্যাকৰণৰ প্ৰণেতা হিচাপে খ্যাত।
জন্ম আৰু পৰিচয়
মহৰ্ষি পাণিনিৰ বিষয়ে পৌৰাণিক সাধুকথা পঞ্চতন্ত্ৰ, কথাসৰিৎসাগৰ আদিত কিছুমান কাহিনী পোৱা যায়। এইবোৰৰ পৰা তেওঁৰ প্ৰকৃত পৰিচয় পোৱা সহজ নহয়। বিশেষকৈ তেওঁৰ সময় নিৰ্ণয় কৰা অসম্ভৱ। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল- উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ তক্ষশীলা বা তি’লা অঞ্চলৰ অতকৰ নিকটৱতী শালাতুৰ গাঁৱত। পাণিনিৰ গ্ৰন্থত কাৰ্যাপণস্‌ আৰু এশ ৰক্তকা মুদ্ৰাৰ উল্লেখ থকাৰ কথাৰ পৰা প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় ইতিহাসকাৰ ডি.ডি. কৌশাম্বীয়ে তক্ষশীলাই পাণিনিৰ জন্মস্থান বুলি নিৰ্ণয় কৰিছে। তদুপৰি, চীনা ভ্ৰমণকাৰী হিউৱেন চাঙে এই অঞ্চলতে পাণিনিৰ স্মৃতিসৌধৰূপে নিৰ্মিত প্ৰতিমূৰ্তি এটা দেখা বুলি কৰা মন্তব্যয়ো ইয়াৰ আন এক সাক্ষী। পাণিনিৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম আছিল ক্ৰমে পণিন আৰু দাক্ষী। অৱশ্যে ভৱিষ্য পুৰাণৰ মতে, পাণিনিৰ পিতৃৰ নাম সামনহে। অৱশ্যে মাকৰ নামৰ ক্ষেত্ৰত তেনে কোনো ভিন্ন মত নাই। পাণিনিৰ মাক দাক্ষী সংস্কৃত ব্যাকৰণ-দৰ্শনৰ বিশিষ্ট শ্লোক সংগ্ৰহকাৰী ব্যাড়ীৰ ভনীয়েক আছিল। পৰম্পৰাগত বিশ্বাস মতে, পাণিনিৰ গুৰু আছিল ভাতৃ মহামুনি বৰ্ষ। পঞ্চতন্ত্ৰৰ এটি আখ্যান অনুসাৰে, এটা সিংহৰ সৈতে হোৱা প্ৰচণ্ড যুদ্ধত পাণিনিৰ দেহাৱসান ঘটে।
পাণিনিৰ সময়
পাণিনি সম্বন্ধে কেতবোৰ বিক্ষিপ্ত তথ্য পোৱা গ’লেও তেওঁৰ সময় সম্বন্ধে কোনো নিশ্চিত তথ্য-আহৰণ আজিকোপতি সম্ভৱ হৈ উঠা নাই। কথা-সৰিৎসাগৰ তথ্য অনুসৰি বিচাৰ কৰিলে দেখা যায় পাণিনি আছিল ব্যাড়ী, কাত্যায়ন, আৰু ইন্দ্ৰদত্তৰ সমসাময়িক অৰ্থাৎ ৮০০-৭০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বাব্দৰ লোক। সংস্কৃত সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীকাৰ এ.বি. কীথ আৰু জাৰ্মান পণ্ডিত উইণ্টাৰনিজে তেওঁলোকৰ মতে, ৰচনাত যিহেতু ‘যৱনানি’ শব্দৰ উল্লেখ আছে, গতিকে তেওঁ গ্ৰীক বীৰ আলেকজেণ্ডাৰৰ ভাৰত আক্ৰমণ [খ্ৰী. পূঃ ৩২৭]-ৰ পাছৰ হোৱাহে সম্ভৱ। তেওঁলোকে পাণিনিক খ্ৰীষ্টপূৰ্বাব্দ ৩৫০-৩০০ বুলি অনুমান কৰিছে। মে’মূলাৰে তেওঁৰ সময় খ্ৰীষ্টপূৰ্বাব্দ চতুৰ্থ শতিকা বুলি অনুমান কৰিছে। এছ. কে. বেলভেকাৰে পাণিনিৰ সময় খ্ৰীষ্টপূৰ্বাব্দ সপ্তম শতিকা বুলি ঠাৱৰ কৰিছে। বুৰঞ্জীবিদ বি.ডি. মহাজন আৰু ডি.ডি কৌশাম্বীৰ মতে পাণিনিৰ সময় খ্ৰীষ্টপূৰ্বাব্দ ১৫০-তকৈ কেইবছৰমানহে আগলৈ নিব পাৰি। সি যি কি নহওক, নিশ্চিত তথ্য অবিহনেও প্ৰায়বোৰ সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ ইতিহাসত পাণিনিৰ সময় খ্ৰীঃ পূঃ পঞ্চম শতাব্দী ধৰা হৈছে।
পাণিনিৰ অষ্টাধ্যায়ী ব্যাকৰণ
মহামুনি পাণিনিকৃত ব্যাকৰণখন আঠোটা অধ্যায় থকা বাবে ইয়াৰ নাম অষ্টাধ্যায়ী। ইয়াৰ প্ৰতিটো অধ্যায়ৰে আকৌ চাৰিটাকৈ ‘পাদ’ আছে। অধ্যায়সমূহৰ বিষয়বস্তু এনে ধৰণৰ:- এনেদৰে সৰ্বমুঠ ৩৯৯৮টা সূত্ৰৰ মাধ্যমেৰে ব্যাকৰণখনিত বৈদিক আৰু লৌকিক সংস্কৃত ভাষাক সামৰি প্ৰাচীন ভাৰতীয় আৰ্যভাষাটোৰ আটাইবোৰ সম্ভাব্য দিশৰ পূৰ্ণাঙ্গ বিৱৰণ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। ‘সকলো বিশেষ্য পদ ক্ৰিয়াপদৰ পৰা সাধিত -এই মৌলিক তত্ত্ব অৱলম্বন কৰা বাবে ‘অষ্টাধ্যায়ী’ৰ আন এটা নাম হল ‘শব্দানুশাসনম্‌’ বা ‘শব্দ বিষয়ক শাস্ত্ৰ’। পাণিনিয়ে দেখুৱাইছে যে ক্ৰিয়ামূলবোৰ একোটাহঁত কাৰ্যৰ অৰ্থসূচক, এক আক্ষৰযুক্ত, অপৰিৱৰ্তনীয় গোট। সিবোৰৰ লগত বিভিন্ন প্ৰত্যয় আৰু বিভক্তি সংযুক্ত হৈ একোটাহঁত নামবাচক বা ক্ৰিয়াবাচক শব্দমূল গঠিত হয়, আৰু এনে শব্দমূলৰ পৰাই একো একোটা পদৰ সৃষ্টি হয়। পাণিনিৰ মতে- শব্দ হ’ল--- অৰ্থ আৰোপিত বৰ্ণ-সমষ্টি, আৰু এই শব্দ-প্ৰত্যয় আৰু বিভক্তিযুক্ত হৈ বাক্যত ব্যৱহাৰ হ’লে, তাক পদ আখ্যা দিয়া হয়। আনকথাত বাক্যত ব্যৱহৃত প্ৰত্যয় আৰু বিভক্তিযুক্ত শব্দৰ নামেই পদ। এনেদৰে পদৰ তিনি খলপীয়া বিভাজন কৰি তেওঁ দেখুৱাই দিছিল যে, বাক্যই হ’ল ভাষাৰ একক। ‘অষ্টাধ্যায়ী’ মূলতঃ শব্দ-সাধনৰ শাস্ত্ৰ হোৱা বাবে ইয়াত ধ্বনিগত দিশৰ বিশেষ আলোচনা পোৱা নাযায়, বৰং তাৰ পৰিৱৰ্তে ইয়াত শব্দৰ গঠন আৰু বাক্য বিন্যাসত পদৰ ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কেহে অধিক গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। আপাততঃ ইয়াত ধ্বনি-নিয়ম আলোচিত হোৱা নাই যেন লাগে। যদিও ইয়াত পৰোক্ষভাৱে হ’লেও কেইবাটিও ধ্বনি-সূত্ৰ আলোচিত হৈছে। তাৰ ভিতৰত স্বৰৰ গুণ আৰু বৃদ্ধি বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। অতি চুম্বকীয় ৰীতিৰ প্ৰয়োগ ‘অষ্টাধ্যায়ী’ৰ এক প্ৰধান বিশেষত্ব। সংক্ষিপ্তীকৰণৰ জৰিয়তে সূত্ৰশৈলীৰ সহায়ত হাতী মাৰি ভুৰুকাত ভৰোৱাৰ দৰে ইয়াত সংস্কৃত ভাষাৰ প্ৰায় আটাইবোৰ কথাৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছে। পাণিনিয়ে তৎকালীন ভাৰতৰ মধ্য আৰু উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলৰ আৰ্যভাষাটোকে আদৰ্শ হিচাপে লৈ স্থানীয় ঔপভাষিক ৰূপবোৰৰো সূক্ষ্ম বিচাৰ কৰি অষ্টাধ্যায়ী ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ লৌকিক ৰূপবোৰৰ সংস্কাৰ সাধান কৰি ভাষাটো ব্যাকৰণৰ কঠোৰ নিয়মেৰে শৃঙ্খলিত কৰাত তথা শিষ্ট সমাজত প্ৰচলিত ৰূপটোৰ স্বাভাৱিক প্ৰবাহ ক্ৰমাৎ ক্ষীণ হৈ হৈ এটা সময়ত তাৰ গতি ৰুদ্ধ হৈ যায়। অৰ্থাৎ সংস্কৃত ভাষা মৃতপ্ৰায় হোৱাত পাণিনিৰ পৰোক্ষভাৱে হ’লেও অৰিহণা আছে।