cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
পঞ্জাৱ নেচনেল বেংক
পঞ্জাৱ নেচনেল বেংক (Punjab National Bank) বা চমুকৈ পিএনবি হৈছে ভাৰতৰ নতুন দিল্লীত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা ভাৰতীয় বহুজাতিক বেংকিং আৰু বিত্তীয় সেৱা কোম্পানী। ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বেংক, সমগ্ৰ দেশতে ১১ হাজাৰৰো অধিক শাখা আৰু ১৩ হাজাৰৰো অধিক এটিএম আছে।
ইতিহাস
১৮৯৪ চনত বৰ্তমানৰ পাকিস্তানৰ লাহোৰত পঞ্জাৱ নেচনেল বেংক প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। লালা লাজপত ৰায়ৰ নেতৃত্বত ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদীৰ এটা দলে ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ প্ৰসাৰৰ লগতে ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনক সমৰ্থন কৰাৰ লক্ষ্যৰে এই বেংকটো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
প্ৰতিষ্ঠাৰ পিছৰ বছৰবোৰত এই বেংকটো দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছিল আৰু ১৯৪৭ চনত ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ সময়লৈকে ই দেশৰ অন্যতম বৃহৎ বেংকত পৰিণত হৈছিল। স্বাধীনতাৰ পিছৰ বছৰবোৰত পিএনবিয়ে ভাৰত আৰু বিদেশত নিজৰ কাম-কাজ সম্প্ৰসাৰণ কৰি আহিছে।
বেংকৰ চামিলকৰণ
ইউনাইটেড বেংক অৱ ইণ্ডিয়া আৰু অৰিয়েণ্টেল বেংক অৱ কমাৰ্চ ২০২০ চনত পঞ্জাব নেচনেল বেংক (পিএনবি)ৰ সৈতে একত্ৰিত হৈছিল।
একত্ৰীকৰণৰ পিছত পিএনবি ভাৰতৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বেংক হিচাপে পৰিগণিত হয়, যাৰ মুঠ ব্যৱসায় ১৮ লাখ কোটি টকাৰো অধিক। এই একত্ৰীকৰণে বেংকটোৰ ভৌগোলিক প্ৰসাৰ আৰু গ্ৰাহকৰ ভিত্তিও বৃদ্ধি কৰাত সহায় কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান
মিছন চাইনা (চলচ্চিত্ৰ)
মিছন চাইনা (Mission China) হ'ল ২০১৭ বৰ্ষৰ ৮ ছেপ্তেম্বৰত মুক্তি লাভ কৰা এখন এক্সনধৰ্মী অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। বিশিষ্ট শিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু আই ক্ৰিয়েছন প্ৰডাকচনৰ (I Creation Production) বেনাৰত জুবিন গাৰ্গ আৰু তেওঁৰ পত্নী গৰিমা শইকীয়া গাৰ্গৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এই চলচ্চিত্ৰখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰজগতৰ আটাইতকৈ ব্যয়বহুল চলচ্চিত্ৰ। জুবিন গাৰ্গ আৰু দীপলিনা ডেকাই চলচ্চিত্ৰখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
নিৰ্মাণ
আই ক্ৰিয়েছন প্ৰডাকচনৰ (I Creation Production) বেনাৰত জুবিন গাৰ্গ আৰু তেওঁৰ পত্নী গৰিমা শইকীয়া গাৰ্গে চলচ্চিত্ৰখন প্ৰযোজনা কৰিছে। মিৰ্জা, ছিক্কিম, শ্বিলং, ডিমা হাছাও, টাৱাং আদি বহুতো মনোমোহা ঠাইত চলচ্চিত্ৰখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা হৈছে।
মুক্তি
২০১৭ বৰ্ষৰ ৮ ছেপ্তেম্বৰত গোটেই অসমতে চলচ্চিত্ৰখন মুক্তি দিয়া হয়। তাৰোপৰি চলচ্চিত্ৰখন বাংলা ভাষাতো মুক্তি দিয়া হয়। ২০১৭ বৰ্ষৰ ১১ আগষ্টত চলচ্চিত্ৰখনৰ ট্ৰেইলাৰ মুক্তি দিয়া হৈছিল।
সংগীত
চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছে জুবিন গাৰ্গে। গীতৰ কথা জুবিন গাৰ্গ, শশাংক সমীৰ আৰু সুমিত আচাৰ্য্যৰ। শ্ৰব্য এলবামটোত সৰ্বমুঠ ৬টা গীত আছে।
বক্স অ'ফিচ
মিছন চাইনাই এতিয়ালৈ মুঠ ১ কৌটি ২৮ লাখ অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। চলচ্চিত্ৰখনে প্ৰথম দিনা ৩৯.৯৭ লাখ, দ্বিতীয় দিনা ৩৯.৫০ লাখ আৰু তৃতীয় দিনা ৪৯ লাখ অৰ্জন কৰি অসমীয়া চলচ্চিত্ৰজগতত এক নতুন অভিলেখ গঢ়িবলৈ সক্ষম হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১৭ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
চ্যু-জান-ফা
চুজান্‌ফা ১৪০৭ চনৰ পৰা ১৪২২ চনলৈ আহোম ৰাজ্যত ৰাজত্ব কৰা স্বৰ্গদেউ। তেওঁ চুডাংফাৰ তিনি পুত্ৰৰ জ্যেষ্ঠ আছিল। কম বয়সতে দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পাছত ১৮০৭ চনত চুজান্‌ফা ৰাজপাটত উঠে। তেওঁৰ পোন্ধৰ বছৰীয়া ৰাজত্বকালৰ একো গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা বুৰঞ্জীত লিপিবদ্ধ নাই। ১৪২২ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত পুতেক চুফক্‌ফা স্বৰ্গদেউ হয়।
কীৰ্তন-ঘোষা
কীৰ্তন-ঘোষা হৈছে আজিৰ পৰা প্ৰায় ৫০০ বছৰ পূৰ্বে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ দ্বাৰা 'এক শৰণ নাম ধৰ্ম' প্ৰচাৰৰ অৰ্থে ৰচিত এখন কাব্য। কীৰ্তন ঘোষাক মহাপুৰুষজনাই ৰচনা কৰা শ্ৰেষ্ঠ পুথি হিচাপে গণ্য কৰা হয় ।
প্ৰতিকূল পৰিৱেশ আৰু ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ অৰ্থে বিভিন্ন ঠাই ঘূৰি ফুৰিব লগা হোৱা বাবে তেওঁ অসংখ্য ঠাইত পুথি সমূহ ৰচনা কৰিছিল। কীৰ্তন-ঘোষাৰ অন্তৰ্গত বিভিন্ন খণ্ড সমূহো সেইদৰে ভিন ভিন ঠাইত ৰচনা কৰিছিল। শঙ্কৰদেৱৰ পৰলোকৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰিয়তম শিষ্য মাধৱদেৱে তেওঁৰ ভাগিনিয়েক ৰামচৰণ ঠাকুৰক 'কীৰ্তন ঘোষা'ৰ বিভিন্ন অংশবিলাক সংগ্ৰহ কৰি সম্পাদনা কৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে। সেই উপদেশ অনুসৰি ৰামচৰণ ঠাকুৰে কীৰ্তনৰ অন্তৰ্গত খণ্ডসমূহ সংগ্ৰহ কৰি ১৫৯৬ খৃঃত মাধৱদেৱৰ হাতত দিয়ে।
ইতিহাস
চৰিত পুথিৰ মতে জগদীশ মিশ্ৰৰ পৰা শ্ৰীধৰী টীকা সম্বলিত 'ভাগৱত' গ্ৰন্থ পোৱাৰ আগতেই শঙ্কৰদেৱে কীৰ্তন ৰচনা কৰিবলৈ লয় । গুৰুজনাৰ জীৱনকালত কীৰ্তনৰ বিভিন্ন খণ্ড বৰদোৱাৰ পৰা কোচবিহাৰলৈকে বেলেগ বেলেগ ঠাইত পৃথক পুথিৰূপে প্ৰচলিত আছিল। শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰয়াণৰ পিছত মাধৱদেৱৰ আজ্ঞানুসাৰে ৰামচৰণ ঠাকুৰে সেইবোৰ সংগ্ৰহ কৰি এখন সুকীয়া গ্ৰন্থত পৰিণত কৰে ।
অধ্যায়সমূহ
কীৰ্তন ঘোষাত শঙ্কৰদেৱৰদ্বাৰা ৰচিত ২৭টা অধ্যায় সন্নিৱিষ্ট হৈছে। প্ৰকাশিত পুথিত থকা “সহস্ৰ নাম বৃত্তান্ত’’ আৰু “ঘুনুচা কীৰ্ত্তন’’ ক্ৰমে ৰত্নাকৰ কন্দলি, শ্ৰীধৰ কন্দলি আৰু মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা (কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে) । অধ্যায়সমূহ হ’ল:
বিষয়বস্তু আৰু আধাৰ গ্ৰন্থ
কীৰ্তনৰ বিষয়বস্তুৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি খণ্ডবোৰক তিনি ভাগত ভাগ কৰা হৈছে ।
হিন্দুৰ প্ৰাচীন ধৰ্মগ্ৰন্থসমূহ সংস্কৃত ভাষাত ৰচিত কাৰণে সেইবিলাক সাধাৰণ জনসাধাৰণৰ বোধগম্য কৰিবৰ কাৰণে মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে মূলতঃ ভাগৱত, পদ্মপুৰাণ, বামন পুৰাণ, বৃহন্নাৰদীয় পুৰাণ, সুত-সংহিতা, বিষ্ণু ধৰ্মোত্তৰ আগম আৰু অন্যান্য পুৰাণ-উপপুৰাণৰ পৰা সাৰ সংগ্ৰহ কৰি এই গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল ।
কীৰ্তন ঘোষা খণ্ডবিলাকৰ ক্ৰম সুপৰিকল্পিত। প্ৰথমে ভগৱানৰ চতুৰ্বিংশতি অৱতাৰ বৰ্ণনা কৰি পিছত নামাপৰাধ দেখুৱাইছে। তাৰ পিছত পাষণ্ড মৰ্দনৰ জৰিয়তে বিপক্ষবাদীৰ বিষ নমাইছে। ধ্যান বৰ্ণনাত ভগৱানৰ সৌম্য-শান্ত মূৰ্তিৰ বৰ্ণনা দিছে। নাম কীৰ্তনৰ গুণত যে মহাপাতকী উদ্ধাৰ লাভ কৰে তাৰ আভাস দিছে অজামিল উপাখ্যানত। 'ভকতৰ ভয় আছে কৈত' ইয়াক দেখুৱাইছে প্ৰহ্লাদ চৰিত নামৰ খণ্ডত। সংকট কালত যে হৰি নামেই একমাত্ৰ পৰিত্ৰাণৰ উপায় তাক দেখুৱাইছে গজেন্দ্ৰোপাখ্যানত। বলিছলনত অহংকাৰি বলিৰ দৰ্প চূৰ্ণ কৰিছে। ইয়াৰ পিছত শিশু লীলৰ পৰা শ্ৰীকৃষ্ণৰ বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণলৈ এই খণ্ড কেইটাত শ্ৰীকৃষ্ণৰ জীৱনৰ নানান মাহাত্মা বৰ্ণনা কৰিছে।
কোনো কোনো পণ্ডিতে কীৰ্তনক "প্ৰবন্ধগীত সংকলন" বুলি অভিহিত কৰিছে অৰ্থাৎ পৰস্পৰ সমন্ধযুক্ত গীতৰ সমষ্টি আৰু এটা গীতৰ ভাৱ স্বয়ংসম্পূৰ্ণ নহয় ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:শংকৰদেৱ শ্ৰেণী:ভক্তি আন্দোলন
লীঅ' টলষ্টয়
চাৰমন অন দ্য মাউণ্টক কেন্দ্ৰ কৰি যীশুৰ ধৰ্মবাণীসমূহৰ তেওঁৰ সাহিত্যিক ব্যাখ্যাই তেওঁক পিছলৈ খ্ৰীষ্ট নৈৰাজ্যবাদ আৰু নৈৰাজ্যশান্তিবাদৰ সমৰ্থক কৰি তোলে। দ্য কিংদম অৱ গড ইজ ৱিদিন য়ু আদি ৰচনাত ফুটি উঠা অহিংস প্ৰতিবাদে মোহনদাস গান্ধী, মাৰ্টিন লুথাৰ কিং, অনুজ আদিকে ধৰি বিংশ শতিকাৰ বহুকেইজন কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তিক বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱান্বিত কৰিছিল।
জীৱন আৰু পেশা
ৰাছিয়াৰ টুলা অঞ্চলৰ য়াছনায়া পলয়ানাত টলষ্টয়ৰ জন্ম হয়। টলষ্টয় পৰিয়াল পুৰণি সম্ভ্ৰান্ত ৰাছিয়াৰ এক বিখ্যাত পৰিয়াল আছিল। লীঅ' টলষ্টয় আছিল ১৮১২ চনৰ দেশভক্তি যুদ্ধৰ সৈনিক কাউণ্ট নিকোলাই ইলাইছ টলষ্টয় আৰু কাউণ্টেছ মাৰিয়া টলষ্টেয়া (ভলকনস্কয়া)ৰ পাঁচটি সন্তানৰ চতুৰ্থ। টলষ্টয়ৰ শিশু অৱস্থাতে পিতৃ-মাতৃৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁ আৰু তেওঁৰ ভাই-ভনীসকলক তেওঁলোকৰ আত্মীয়ই ডাঙৰ-দীঘল কৰে। ১৮৪৪ চনত তেওঁ কাজান বিশ্ববিদ্যালয়ত আইন আৰু পূবদেশীয় ভাষা শিকিবলৈ লয়। তেওঁৰ শিক্ষক সকলে তেওঁক "শিকিবলৈ অপাৰগ আৰু অনিচ্ছুক" আখ্যা দিছিল। শিক্ষা আধাতে সামৰি টলষ্টয় য়াছনায়া পলয়ানালৈ উভতি যায় আৰু বেছিভাগ সময় মস্কো আৰু ছেইণ্ট পীটাৰ্ছবাগত কটাবলৈ লয়। ১৮৫১ চনত জুৱা খেলি বহু টকাৰ ধাৰত পোতগৈ তেওঁ ককায়েকৰ সৈতে ককেছাছ অঞ্চললৈ গুচি যায় আৰু ইম্পেৰিয়েল ৰাছিয়ান সেনাবাহিনীত যোগ দিয়ে। আৰু এই সময়খিনিতেই তেওঁ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
সেনাবাহিনীত লাভ কৰা বিভিন্ন অভিজ্ঞতা আৰু ১৮৫৭ আৰু ১৮৬০–৬১ চনত কৰা দুই ইউৰোপ ভ্ৰমণে তেওঁক পিছলৈ এজন ইন্দ্ৰিয় পৰায়ণ আৰু সুবিধালব্ধ সামাজিক লেখকৰ পৰা এজন অহিংস আৰু ধাৰ্মিক নৈৰাজ্যবাদী ব্যক্তি হিচাপে গঢ়ি তোলে। ১৮৫৭ চনত তেওঁ পেৰিছত এক ৰাজহুৱা ফাঁচী দেখা পায় আৰু এই ঘটনাই তেওঁৰ জীৱনৰ গতি সলনি কৰে। ভাছিলী ব’টকিন নামৰ এক বন্ধুলৈ পঠিওৱা এক পত্ৰত তেওঁ লিখে: "সঁচা কথাটো হ’ল এই চৰকাৰ এক ষড়যন্ত্ৰ,যাক কেবল জনতাক অকল শোষণ কৰিবলৈয়ৈই নহয় দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত কৰিবলৈও নিৰ্মাণ কৰা হৈছে ... সেয়েহে মই আৰু কেতিয়াও কোনো চৰকাৰী সেৱা নকৰো। "
১৮৬০–৬১ ৰ ইউৰোপ ভ্ৰমণে তেওঁৰ ৰাজনৈতিক আৰু সাহিত্যিক জীৱনৰ পৰিৱৰ্তনক গঢ় দিয়ে। তাত তেওঁ ভিক্টৰ হিউগোক লগ পায় যাৰ দ্বাৰা ৰচিত লা মিজাৰেবল পঢ়ি টলষ্টয়ে তেওঁৰ ভূয়ঁসী প্ৰশংসা কৰে। এক নকল নাম লৈ ব্ৰাছেলছ্ত নিৰ্বাসিত হৈ থকা ফৰাচী অৰাজকতাবাদী পিয়েৰ-জোছেফ প্ৰউধনৰ ওচৰলৈ ১৮৬১ চনৰ মাৰ্চত টলষ্টয়ে কৰা এক ভ্ৰমণে তেওঁৰ ৰাজনৈতিক দৰ্শনক প্ৰভাৱান্বিত কৰিছিল।
উত্‍সাহিত হৈ টলষ্টয়ে য়াছনায়া পলয়ানালৈ ঘূৰি যায় আৰু ১৮৬২ চনৰ তেওঁৰ ৰচনা "দ্য স্কুল এট য়াছনায়া পলয়ানা"ত উল্লেখ থকাৰ দৰে তেওঁৰ ভূমিদাস সকলৰ ল’ৰা-ছোৱালীসকলৰ বাবে তেৰখন বিদ্যালয় নিৰ্মাণ কৰে। কিন্তু ৰাছিয়াৰ সম্ৰাটৰ গোপন আৰক্ষীবাহিনীৰ অত্যাচাৰত টলষ্টয়ৰ শৈক্ষিক পৰীক্ষণ সমূহ অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰয়।
মৃত্যু
১৯১০ চনত ৮২ বছৰ বয়সত নিউমুনিয়াত ভুগি টলষ্টয়ৰ মৃত্যু হয়। শীতকালৰ শেষভাগত যেতিয়া তেওঁ ঘৰ এৰি গুচি আহে,এষ্টাপোভো ৰে’ল ষ্টেছনত মাজৰাতি তেওঁ মৃত্যুক সাৱটে। এক উচ্চ পৰ্যায়ৰ সামাজিক জীৱন যাপনৰ পৰা সন্ন্যাস লৈ নিজ পৰিবাৰ আৰু পৰিয়ালৰ পৰা আঁতৰি আহিবলৈ কোনোমতে সাহস গোটাবলৈ সক্ষম হৈ গুচি অহাৰ মাত্ৰ কেইদিনমান পিছতেই তেওঁ মৃত্যু মুখত পৰে। তেওঁ ঘৰ এৰি অহা ঘটনা আছিল পত্নী ছোনিয়াৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ তেওঁ কৰা চেষ্টাৰ এক অঘোষিত প্ৰয়াস যিয়ে তেওঁৰ শিকনী সমূহৰ প্ৰকাশ্যে বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু টলষ্টয়ে তেওঁতকৈ ছাত্ৰসকলক বেছি মনোযোগ দিয়া বুলি অভিযোগ কৰি ঈৰ্ষাপৰায়ণ হৈ পৰিছিল।
মৃত্যুৰ আগৰ সময়খিনিত তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ দৈনিক পৰিচৰ্যাত সক্ৰিয় ভাৱে জড়িত লোক সকল তেওঁৰ স্বাস্থ্যক লৈ চিন্তিত হৈ পৰে। মৃত্যুৰ কিছুদিন আগত তেওঁ নিজৰ মৃত্যুৰ কথা কৈছিল আৰু তাৰ বিষয়ে লিখিছিল। আৰু ইয়াৰ কিছুদিন পিছতেই এদিনৰ দক্ষিণমুৱা ৰে’লয়াত্ৰাৰ পিছত এক ৰে’ল ষ্টেছনত তেওঁ শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। তাৰ পিছত ষ্টেছন মাষ্টৰে তেওঁক ঘৰলৈ লৈ যায় য’ত তেওঁৰ ব্যক্তিগত চিকিত্সকক মতা হয় আৰু তেওঁক কেম্ফৰ আৰু মৰফিনৰ বেজী দিয়া হয়।
আৰক্ষীয়ে তেওঁৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াত সমাবেত হোৱা লোকৰ সংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল যদিও হেজাৰ হেজাৰ খেতিয়কে পথত শাৰী পাতে। এই খেতিয়কসকলে “কোনোবা ডাঙৰ মানুহ মৰিছে” বুলিহে যে শুনিছিল এনে কথা নহয়,তেওঁলোকে প্ৰত্যেকেই টলষ্টয়ৰ বিষয়ে কিছু কিছু জানিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৮৬২ চনৰ ২৩ ছেপ্টেম্বৰত টলষ্টয়ে তেওঁতকৈ ষোল্ল বছৰ সৰু, এজন চিকিত্সকৰ জীয়ৰী ছোফিয়া এন্দ্ৰীভনা বেৰ্ছক বিয়া কৰায়। বন্ধু-বান্ধৱ তথা পৰিয়ালবৰ্গই তেওঁক ছোফিয়াৰ ৰাছিয়ান উপভ্ৰংশ ছোনিয়া বুলি মাতিছিল। তেওঁলোকৰ সৰ্বমুঠ তেৰটি সন্তান আছিল:
এই বিয়াখন আৰম্ভণিৰে পৰা যৌন-সৰ্বস্ব আৰু আবেগবিহীন হিচাপে চিহ্নিত হয় কাৰণ বিয়াৰ আগদিনা টলষ্টয়ে ছোনিয়াক নিজৰ ডায়েৰী সমূহ দি দিয়ে য’ত তেওঁৰ প্ৰাক-বৈবাহিক যৌন জীৱনৰ বৰ্ণনা আছিল আৰু এয়াও লিখা আছিল যে তেওঁৰ ভূসম্পত্তিৰ এক কৰ্মকৰ্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ সন্তানক জন্ম দিছে। অৱশ্যে ইয়াৰ পিছতো তেওঁলোকৰ বৈবাহিক জীৱন সুখময় আছিল যিয়ে টলষ্টয়ক ৱাৰ এণ্ড পীছ আৰু আনা কাৰেনিনা লিখিবলৈ স্বাধীনতা প্ৰদান কৰিছিল য’ত ছোনিয়াই তেওঁৰ সহকাৰী,পাণ্ডুলিপি পৰীক্ষক আৰু হিচাপ পৰীক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল। অৱশ্যে পিছলৈ এ. এন. ৱিলছনে তেওঁলোকৰ বৈবাহিক জীৱনক সাহিত্যৰ ইতিহাসত আটাইতকৈ অসুখী বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল। এক তীব্ৰ মানসিক পৰিবৰ্তন ঘটি তেওঁ বংশানুক্ৰমিক আৰু উপাৰ্জিত সম্পত্তি,আনকি তেওঁৰ পূৰ্ব প্ৰকাশিত গ্ৰন্থসমূহৰ স্বত্ব্ব পৰ্যন্ত অস্বীকাৰ কৰা আদি ঘটনাই তেওঁৰ আৰু পত্নীৰ মাজত বিবাদ মাতি আনে।
ৰুছ বিপ্লৱৰ পিছত টলষ্টয় পৰিয়ালে ৰাছিয়া ত্যাগ কৰে আৰু বৰ্তমান টলষ্টয়ৰ বংশধৰ সকল ছুইডেন,জাৰ্মানী,য়ুনাইটেড কিংদম,ফ্ৰান্স আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আদিত বিয়পি আছে যাৰ ভিতৰত ছুইডিছ গায়িকা ভিক্টোৰিয়া টলষ্টয়,ছুইডিছ জমিদাৰ ক্ৰিষ্টোফাৰ প’জ আদি উল্লেখযোগ্য।
উপন্যাস আৰু অন্যান্য সাহিত্যকৰ্ম
পিছৰ সাহিত্যিক-সমালোচক সকলেও টলষ্টয়ৰ কলাত্মকতাক প্ৰশংসা কৰে। ভাৰ্জিনিয়া ৱুল্ফে তেওঁক সকলো ঔপন্যাসিকৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ বুলি ঘোষণা কৰে। মাৰ্চেল প’ষ্ট,ৱিলিয়াম ফ’কনাৰ, ভ্লাডিমিৰ নবোকভ আদিয়েও টলষ্টয়ক প্ৰশংসা কৰে। অৱশ্যে নবোকভে দ্য ডেথ অৱ ইভান ইলিছ আৰু আনা কাৰেনিনাক যথেষ্ট প্ৰশংসা কৰিলেও ৱাৰ এণ্ড পীছৰ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ ওপৰত প্ৰশ্ন তোলে আৰু ৰেজাৰেকশ্যন তথা দ্য ক্ৰ্যুট্জাৰ ছোনাটাৰ ক্ষুৰধাৰ সমালোচনা কৰে।.
টলষ্টয়ৰ প্ৰাৰম্ভিক আত্মজিৱনীমূলক উপন্যাস চাইল্ডহুড,বয়হুড,য়ুথ (১৮৫২–১৮৫৬) আদিত এজন ধনী জমিদাৰৰ পুত্ৰই খেতিয়কবোৰ আৰু নিজৰ মাজত থকা পাৰ্থক্যৰ বিষয়ে বুজি উঠাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। অৱশ্যে পিছত তেওঁ ইয়াক অত্যধিক অনুভূতিপ্ৰৱণ আখ্যা দিয়ে কাৰণ তেওঁৰ জীৱ্নৰ বহুখিনি সঁচা কথা ইয়াত প্ৰকাশ হৈ যায়।
তেওঁৰ লিখনিসমূহত তেওঁ সেই সময়ৰ ৰাছিয়ান সমাজখনৰ এক জাগ্ৰত প্ৰতিচ্ছবি ডাঙি ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰা দেখা যায়। দ্য ক’চাক (১৮৬৩) নামৰ উপন্যাসখনত এজন গোড়া ৰাছিয়ান আৰু এজনী ক’চাক ছোৱালীৰ প্ৰেমকাহিনীৰ জৰিয়তেতেওঁ ক’চাক সমাজৰ এক চিত্ৰ ডাঙি ধৰিছে। আনা কাৰেনিনা (১৮৭৭)ত তেওঁ সমাজৰ গোড়ামি আৰু মিথ্যাবাদিতাৰ মাজত বন্দী এগৰাকী মহিলা আৰু খেতিয়কসকলৰ লগত পথাৰত একেলগে কাম কৰা আৰু তেওঁলোকৰ জীৱন-ধাৰণ প্ৰণালী শোধৰাব খোজা টলষ্টয়ৰদৰেই এজন দাৰ্শনিক জমিদাৰৰ কথা সমান্তৰাল ভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে। টলষ্টয়ে নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা চৰিত্ৰ সৃষ্টি কৰাৰ উপৰিও নিজৰ জীৱনৰ আধাৰতো কিছুমান চৰিত্ৰত ৰং সানিছিল, ইয়াৰ ভিতৰত ৱাৰ এণ্ড পীছৰ পীয়েৰ বেজুখভ আৰু প্ৰিন্স আন্দ্ৰেই, আনা কাৰেনিনাৰ লেভিন,ৰেজাৰেকশ্যনৰ প্ৰিন্স নেখলাইউদ’ভ।
ৱাৰ এণ্ড পীছক ইয়াৰ নাটকীয় বিশালতা আৰু একতাৰ বাবে সৰ্বকালৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থ সমূহৰ এখন আখ্যা দিয়া হয়। ঐতিহাসিক,কাল্পনিক সকলো মিলি ইয়াত প্ৰায় ৫৮০টা চৰিত্ৰ আছে। ইয়াৰ কাহিনীয়ে দৈনন্দিন জীৱনৰ পৰা নেপোলীয়নৰ সমৰকেন্দ্ৰলৈ,ৰাছিয়াৰ আলেকজেণ্ডাৰ প্ৰথমৰ সভাকক্ষৰ পৰা অষ্টেৰ্লিজ আৰু ব’ৰ’দিনৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ গতি কৰে। টলষ্টয়ে ডিচেম্ব্ৰিষ্ট বিদ্ৰোহৰ কাৰণ সমূহ অনুসন্ধানৰ উদ্দেশ্য আগত ৰাখি এই গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰে যাৰ কথা তেওঁ শেষ অধ্যায়ত উল্লেখ কৰে যাৰ পৰা গম পোৱা যায় যে আন্দ্ৰে বলকনস্কিৰ পুত্ৰই এই বিদ্ৰোহীসকলৰ এজন হ’ব। অৱশ্যে আশ্চৰ্যজনক ভাৱে টলষ্টয়ে  ৱাৰ এণ্ড পীছক ( লগতে সমসাময়িক বহুতো উল্লেখনীয় ৰাছিয়ান সাহিত্যকৰ্মক) উপন্যাস আখ্যা দিব খোজা নাই। টলষ্টয়ৰ মতে আনা কাৰেনিনাহে তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকৃত উপন্যাস।
আনা কাৰেনিনা ৰ পিছত টলষ্টয়ে খ্ৰীষ্ট ধৰ্মৰ বিষয়সমূহৰ ওপৰত মনোনিবেশ কৰে আৰু দ্য ডেথ অৱ ইভান ইলীছ (১৮৮৬) আৰু হোৱাট ইজ ট্যু বি ডান আদি উপন্যাসত খ্ৰীষ্ট দৰ্শনৰ নৈৰাজ্যবাদী চিন্তাৰ প্ৰকাশ ঘটাত ১৯০১চনত ৰাছিয়ান অৰ্থডক্স চাৰ্চৰ লগত তেওঁ সংযোগ বিচ্ছিন্ন হয়।
ধৰ্মীয় আৰু ৰাজনৈতিক বিশ্বাস
<!--After reading Schopenhauer's The World as Will and Representation, Tolstoy gradually became converted to the ascetic morality upheld in that work as the proper spiritual path for the upper classes: "Do you know what this summer has meant for me? Constant raptures over Schopenhauer and a whole series of delights which I've never experienced before. ... no student has ever studied so much on his course, and learned so much, as I have this summer" In Chapter VI of A Confession, Tolstoy quoted the final paragraph of Schopenhauer's work. It explained how the nothingness that results from complete denial of self is only a relative nothingness, and is not to be feared. The novelist was struck by the description of Christian, Buddhist, and Hindu ascetic renunciation as being the path to holiness. After reading passages such as the following, which abound in Schopenhauer's ethical chapters, the Russian nobleman chose poverty and formal denial of the will: "But this very necessity of involuntary suffering (by poor people) for eternal salvation is also expressed by that utterance of the Savior (Matthew 19:24): 'It is easier for a camel to go through the eye of a needle, than for a rich man to enter into the kingdom of God.' Therefore those who were greatly in earnest about their eternal salvation, chose voluntary poverty when fate had denied this to them and they had been born in wealth. Thus Buddha Sakyamuni was born a prince, but voluntarily took to the mendicant's staff; and Francis of Assisi, the founder of the mendicant orders who, as a youngster at a ball, where the daughters of all the notabilities were sitting together, was asked: 'Now Francis, will you not soon make your choice from these beauties?' and who replied: 'I have made a far more beautiful choice!' 'Whom?' 'La poverta (poverty)': whereupon he abandoned every thing shortly afterwards and wandered through the land as a mendicant."-->
১৮৮৪ত টলষ্টয়ে "হোৱাট আই বিলিভ" নামৰ এক গ্ৰন্থ লিখে য’ত খ্ৰীষ্টিয়ান আদৰ্শসমূহৰ ওপৰত নিজৰ অনুভৱৰ কথা মুকলিকৈ প্ৰকাশ কৰে।
টলষ্টয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে এজন সঁচা খ্ৰীষ্টানে গীৰ্জাৰ উপদেশ পালন কৰাতকৈ আত্মশুদ্ধিৰ চেষ্টা কৰি আৰু নিজৰ প্ৰিয়জনৰ উপদেশ মানি চলি অনাবিল আনন্দ পাব পাৰে। তেওঁৰ অহিংস প্ৰতিবাদৰ ধাৰণাও যীশুৰ শিক্ষাসমূহৰ ওপৰতেই আধাৰিত। দ্য কিংদম অৱ ইজ গড ৱিদিন য়ুত উল্লিখিত এই আদৰ্শৰে মহাত্মা গান্ধীক অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ দ্বাৰা টলষ্টয়ে অহিংস প্ৰতিবাদৰ ক্ষেত্ৰত বৃহত প্ৰভাৱ পেলাই। তদুপৰি তেওঁ গোড়ামি,ব্যক্তিগত সম্পত্তি,বৈবাহিক প্ৰথা আদিৰ বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু যৌন নিষ্কলুষতা,যৌন নিৰ্লিপ্ততা আদিৰ সমৰ্থন কৰিছিল,সেই একেই মত যিবোৰ [[মহাত্মা গান্ধী|গান্ধীয়েও ডেকাকালত পোষণ কৰিছিল।
খ্ৰিষ্টীয়ান নৈৰাজ্যবাদৰ ধাৰণাৰ সৃষ্টিত টলষ্টয়ৰ বহুমূলীয়া ভূমিকা আছে। তেওঁৰ ধাৰ্মিক মতবাদ সমূহ প্ৰসাৰণৰ বাবে সংগী ভ্লাডিমিৰ ছাৰ্টকভে (১৮৫৪–১৯৩৬) টলষ্টয়ান নামৰ নৈৰাজ্যবাদীসকলৰ এক গোট গঠন কৰে। ১৯১১ চনৰ এনছাইক্লোপিডিয়া ব্ৰিটানিকাত নৈৰাজ্যবাদ সম্বন্ধীয় এক প্ৰবন্ধত প্ৰিন্স পিটাৰ ক্ৰ’প’টকিনে লিখে:"নিজকে নৈৰাজ্যবাদী বুলি ঘোষণা নকৰাকৈয়ে লিও টলষ্টয়ে যীশুৰ ধৰ্মবাণীসমূহৰ পৰা ঊদ্ধৃতি দি পঞ্চদশ আৰু ষোড়শ শতাব্দীৰ জনপ্ৰিয় ধৰ্মযুদ্ধসমূহত জড়িত তেওঁৰ পূৰ্ব্বজ চোজেস্কি,ডেংক আৰু আন বহুতৰে দৰে আইন আৰু সম্পত্তি-কানুনৰ বিৰদ্ধে স্থিতি লয়। নিজৰ সকলো শক্তি গোটাই তেওঁ (বিশেষকৈ দ্য কিংদম অৱ গড ইজ ৱিদিন য়ুত) গীৰ্জা,চৰকাৰ আৰু কানুনৰ বিৰূদ্ধে, বিশেষকৈ সম্পত্তি আইনৰ বিৰূদ্ধে কঠোৰ সমালোচনা কৰে। তেওঁ চৰকাৰক দুষ্টৰ দ্বাৰা অৱদমিত,আৰু নিষ্ঠুৰ শক্তিৰ সাহায্যপ্ৰাপ্ত বুলি অভিহিত কৰে। তেওঁ কয় যে সু-সজ্জিত চৰকাৰ এখন ডকাইটতকৈও বিপদজনক। অৱশ্যে তেওঁৰ ধৰ্মীয় মতামতসমূহ বৰ্তমানৰ ভণ্ডামিসমূহ নিৰীক্ষণ কৰি কৰা হোৱা বাবে ই ধাৰ্মিক আৰু নাস্তিক উভয়ৰে মনঃপুত হয়।" <!--During the Boxer Rebellion in China, Tolstoy praised the Boxers. He was harshly critical of the atrocities committed by the Russians, Germans, and other western troops. He accused them of engaging in slaughter when he heard about the lootings, rapes, and murders, in what he saw as Christian brutality. Tolstoy also named the two monarchs most responsible for the atrocities; Nicholas II of Russia and Wilhelm II of Germany. Tolstoy also read the works of Chinese thinker and philosopher, Confucius. --> জীৱনৰ শেষৰ বিশ বছৰত লিখা শ শ ৰচনাত টলষ্টয়ে চৰকাৰে কৰা নৈৰাজ্যবাদিতাৰ বিৰোধিতা কৰে আৰু নৈৰাজ্যবাদৰ হিংসাত্মক দিশবোৰ পৰিহাৰ কৰি পঢ়ুৱৈসকলক ক্ৰপ’টকিন,প্ৰ’উধন আদিৰ দ্বাৰা ৰচিত গ্ৰন্থ পঢ়িবলৈ কয়। ১৯০০ চনত লিখা "অন এনাৰ্কী" নামৰ ৰচনা খনত তেওঁ লিখে; "নৈৰাজ্যবাদী সকল সকলো ক্ষেত্ৰত শুদ্ধ; লাগিলে সেয়া বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতিৰ পৰিৱৰ্তনৰ দাবীয়েই হওক বা এই মতবাদেই হওক যে শাসকীয় বৰ্গৰ অনুপস্থিতিত যি হিংসাত্মক কাৰ্য চলিব তেওঁলোক থাকিলেও তাতকৈ কোনোগুণে কম নহয়। নৈৰাজ্যবাদে বিপ্লৱৰ জন্ম দিব বুলি ভবাটো তেওঁলোকৰ ভুল ধাৰণা। ই মাত্ৰ চৰকাৰী সুৰক্ষাৰ প্ৰয়োজন নোহোৱা অলেখ মানুহৰহে জন্ম দিব ... য’ত এক নৈতিক,স্থায়ী বিপ্লৱ হোৱাটো হে সম্ভৱ: আত্মসত্তাৰ জাগৰণৰ বিপ্লৱ। "
হেনৰী জৰ্জৰ মিতব্যয়ী চিন্তাধাৰাই টলষ্টয়ক বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱান্বিত কৰে আৰু তেওঁ ইয়াক ৰেজাৰেকশ্যন নামৰ গ্ৰন্থত আলোচনা কৰে,যিখন গ্ৰন্থই তেওঁ সংযোগবিচ্ছিন্ন কৰাত প্ৰধান ভূমিকা লয়।
চলচ্চিত্ৰত টলষ্টয়
২০০৯ চনত জেই পেৰিণিৰ উপন্যাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি টলষ্টয়ৰ জীৱনৰ শেষ বছৰটিৰ আধাৰত দ্য লাষ্ট ষ্টেছ্ন নামৰ ছবিখন নিৰ্মিত হয়। মাইকেল হফমেনৰ দ্বাৰা নিৰ্দেশিত এই ছবিখনত ক্ৰিষ্টোফাৰ প্লামাৰে টলষ্টয়ৰ চৰিত্ৰত আৰু হেলেন মিৰেনে ছোফিয়া টলষ্টয়াৰ চৰিত্ৰঅত অভিনয় কৰে আৰু দুয়ো অস্কাৰ বঁটাৰ মনোনয়ণ লাভ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মিত আন আন ছবিসমূহ হ’ল ডিপাৰচাৰ অৱ এ গ্ৰেণ্ড ওল্ড মেন, হাও ফাইন, হাও ফ্ৰেছ দ্য ৰোজেছ ৱেৰ, লীঅ' টলষ্টয় আদি উল্লেখযোগ্য।
টলষ্টয়ৰ জীৱনৰ ওপৰত তেওঁৰ মৃত্যুৰ এটা দশক পূৰ্বে এখন বিখ্যাত ছবি নিৰ্মাণ হৈছিলযি বৰ্তমান বিলুপ্ত। ১৯০১ চনত আমেৰিকান ভ্ৰমণকাৰী প্ৰবক্তা বাৰ্টন হোমছ আৰু আমেৰিকান ছিনেটৰ,ইতিহাসবিদ এলবাৰ্ট জে বেভেৰিজে য়াছনায়া পলয়ানাত টলষ্টয়ক সাক্ষাত কৰে আৰু হোমছে এক কেমেৰাৰে তিনিওৰে কথা-বতৰাৰ চিত্ৰ গ্ৰহণ কৰি থয়। কিন্তু পিছত টলষ্টয়ৰ লগত হোৱা এই সাক্ষাতে বেভেৰিজৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হোৱাৰ আশা মষিমূৰ কৰিব বুলি বেভেৰিজৰ উপদেষ্টাসকলে ইয়াক নষ্ট কৰি পেলায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰাছিয়াৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
চ্যু-ফক-ফা
চুফক্‌ফা ১৪২২ চ্নৰ পৰা ১৪৩৯ চনলৈ আহোম ৰাজ্য শাসন কৰা স্বৰ্গদেউ। তেওঁ ৰজা চুজান্‌ফাৰ পুত্ৰ আছিল। চুজান্‌ফাৰ মৃত্যুৰ পাছত ১৪২২ চনত ৰাজপাটত উঠি তেওঁ ১৭ বছৰ ৰাজ্য শাসন কৰে। তেওঁৰ ৰাজত্বকালৰ একো উল্লেখনীয় ঘটনা বুৰঞ্জীত পাবলৈ নাই। ১৪৩৯ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত পুতেক চুচেনফা ৰজা হয়।
সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা
সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা (All Assam Student's Union) চমুকৈ "ছাত্ৰ সন্থা" বা "আছু" বা "AASU" হৈছে - অসমৰ এটি সৰ্ববৃহৎ ছাত্ৰ সংগঠন। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা নিজা সংবিধানৰ নীতি নিয়ম অনুসৰি পৰিচালিত হয়। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ মুখ্য কাৰ্যালয় গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অৱস্থিত। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ এটা নিদিৰ্ষ্ট প্ৰতীক চিহ্ন আছে আৰু এখন নিৰ্দিষ্ট পতাকা আছে। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা‌ই মুখ্য শ্লোগান হিচাপে 'জয় আই অসম" ব্যৱহাৰ কৰে আৰু সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতীক চিহ্নত "জয় আই অসম" আৰু "সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা" বগা ৰঙেৰে লিখা আছে‌‌। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য হৈছে — স্বদেশ আৰু জনগণৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা উদ্বুদ্ধ কৰা আৰু গভীৰতা কৰা। বাংলাদেশৰ পৰা অসমলৈ হোৱা অবৈধ অনুপ্ৰৱেশৰ বিৰুদ্ধে ছবছৰীয়া অসম আন্দোলনৰ নেতৃত্ব সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই বহন কৰিছিল। ১৯৮৫ চনত ঐতিহাসিক অসম চুক্তি স্বাক্ষৰ হোৱাৰ পিছত সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ নেতৃত্বই অসম গণ পৰিষদ দল গঠন কৰিছিল। অসম গণ পৰিষদ দলে ১৯৮৫ চনৰ পৰা ১৯৮৯ চনলৈ আৰু ১৯৯৬ চনৰ পৰা ২০০১ চনলৈ দুবাৰকৈ অসমত চৰকাৰ গঠন কৰিছিল। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ বৰ্তমান কেন্দ্ৰীয় সমিতিৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত সভাপতি উৎপল শৰ্মা আৰু সাধাৰণ সম্পাদক শংকৰজ্যোতি বৰুৱা। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতিখন জিলা, প্ৰতিখন মহকুমাৰ আৰু আঞ্চলিক পৰ্যায়ত সমিতি আছে। অসমৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়ত ছাত্ৰ সন্থাৰ গোট আছে। অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ আঞ্চলিক, মহকুমা আৰু জিলা সমিতিৰ হাজাৰ হাজাৰ প্ৰতিনিধিৰ দ্বাৰা গণতান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰে ৰাজ্যিক কাৰ্যনিৰ্বাহক গঠন কৰা হয়। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ ভাতৃ সংগঠন হিচাপে অসম উন্নতি সভা আৰু অসম সেনা আছে। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা‌‌ কা (CAA) আন্দোলনৰ নেতৃত্বত লোৱা এক অন্যতম সংগঠন।
ইতিহাস
১৯৪০ চনত অসম ছাত্ৰ সন্মিলনী (Assam Students' Association) নামৰ এটা ছাত্ৰ সংগঠন বিভাজিত হৈ সদৌ অসম ছাত্ৰ ফেডাৰেছন (All Assam Students' Federation) আৰু সদৌ অসম ছাত্ৰ কংগ্ৰেছ (Assam Students' Congress) দুটা সংগঠন গঠিত হৈছিল। এক দশকৰ পিছত এই দুয়োটা সংগঠন একত্ৰিত হৈ সদৌ অসম ছাত্ৰ সংগঠন (All Assam Student' Association) গঠন কৰে। ১৯৬৭ চনৰ জানুৱাৰীত এই ছাত্ৰ সংগঠনটো সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা নামেৰে পুনঃনামকৰণ কৰা হয়। ১৯৬৭ চনৰ আগষ্ট মাহত, সংগঠনটোৱে ইয়াৰ সংবিধান গ্ৰহণৰ দ্বাৰা আনুস্থানিক সংগঠন হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
অসম আন্দোলন
সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই ক্ৰমে সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ জনগণৰ অংশগ্ৰহণৰ দ্বাৰা আন্দোলনৰ কাৰ্যসূচী ত্বৰিত কৰি তুলিছিল। ১৯৭৯ চনৰ আগষ্ট মাহত সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই অসম সাহিত্য সভা আৰু পূৰ্বাঞ্চলীয় লোক পৰিষদৰ প্ৰতিনিধিৰে সদৌ অসম গণ সংগ্ৰাম পৰিষদ গঠন কৰিছিল। জাতীয়তাবাদী দল, অসম যুৱক সমাজ আৰু যুৱ অধিবক্তা ফ'ৰাম নামৰ সংগঠন কেইটাইও পিছত গণ সংগ্ৰাম পৰিষদত যোগদান কৰিছিল। সেই সময়ত লোকসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰস্তুতিৰ অংশ হিচাপে, মুখ্য নিৰ্বাচনী আয়ুক্তই অসমৰ মুখ্য নিৰ্বাচনী বিষয়াক পূৰ্বৰ ভোটাৰ তালিকাত থকা সকলো লোকৰ নাম খচৰা ভোটাৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই ৰাজনৈতিক দল সমূহক দাবী অনুসৰি অসমৰ ভোটাৰ তালিকাৰ সংশোধন নকৰা পৰ্যন্ত নিৰ্বাচনত অংশ গ্ৰহণ নকৰিবলৈ আহ্বান জনায়। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ অনুৰূপে বৃহৎ সত্যাগ্ৰহৰ কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰিলে। দৈনিক হাজাৰ হাজাৰ লোকে কাৰাবৰণ কৰে। তেতিয়াৰ পৰা পৰৱৰ্তী ছয় বছৰ ধৰি এই আন্দোলন অব্যাহত থাকে। এই বৃহৎ আন্দোলনৰ কোনো কোনো পৰ্যায়ত এই আন্দোলনে হিংসাত্মক ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। এই আন্দোলনৰ সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ আছিল যে, চৰকাৰ আৰু অনুপ্ৰবেশকাৰী বাংলাদেশীৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল কিছু অংশৰ বাহিৰে সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীয়ে এই আন্দোলনৰ প্ৰতি বহুল সমৰ্থন লাভ কৰিছিল। আন্দোলনৰ বিভিন্ন সময়ত সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই স্পষ্ট কৰি দিছিল যে, এই আন্দোলন ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সকলো বিদেশী অনুপ্ৰবেশৰ বিৰুদ্ধে কৰা হৈছিল, নেপালৰ পৰা হোৱা অনুপ্ৰবেশকাৰীৰ বিৰূদ্ধেও সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই আন্দোলন কৰিছিল। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ আৰু পোনপটীয়াকৈ প্ৰধান মন্ত্ৰীক বাংলাদেশ আৰু নেপালৰ পৰা হৈ থকা অনুপ্ৰবেশে অসমৰ লগতে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ সমূহ খিলঞ্জীয়া জনসাধাৰণৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি সংকট কঢ়িয়াই অনা সম্পৰ্কে নীৰৱছিন্নভাৱে জনাই আহিছিল। অসম আন্দোলনৰ পৰিসমাপ্তিত ১৯৮৫ চনৰ ১৫ আগষ্ট'ৰ নিশা অসম চুক্তি (সমাধানৰ ষ্মাৰক পত্ৰ) স্বাক্ষৰিত হয়। অসম আন্দোলন আছিল অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ এক ডাঙৰ সংগ্ৰাম। এই সংগ্ৰামে অসমৰ বহু মাতৃৰ বুকু শূন্য কৰিছিল, ৮৬০ গৰাকী তেজস্বী অসমীয়া যুৱকে অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ বাবে আত্মা বলিদান দি শ্বহীদ বৰণ কৰিছিল।
নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক
নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কৰ বিৰোধিতা কৰা অন্যতম সংগঠন হৈছে সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাইনাগৰিকত্ব (সংশোধনী) বিধেয়কৰ বিৰোধিতা কৰি কয় যে ই অসাংবিধানিক। ছাত্ৰ সন্থাই অসম চুক্তি নসাৎ কৰাৰ এই বিধেয়ক অৰ্থাৎ কেৱ (CAB)ৰ বিৰোধিতাৰে আন্দোলন আৰম্ভ কৰে। এই আন্দোলন পিছলৈ ছাত্ৰ সমাজ,শিল্পী সমাজ আৰু বিভিন্ন দল সংগঠনৰ নেতৃত্বত ঠায়ে ঠায়ে আৰম্ভ হ'বলৈ ধৰে কিন্তু এটা পৰ্যায়ত এই আন্দোলনে হিংসাত্মক কাৰ্যকালাপৰ সৃষ্টি কৰে। অসমৰ বিভিন্ন দল সংগঠন,ছাত্ৰ সমাজ আৰু মানুহৰ প্ৰতিবাদ নেওচি ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত বিজেপি শাসিত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কখনক লোকসভা আৰু ৰাজ্যসভাত গৃহীত কৰি নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনলৈ ৰূপান্তৰ কৰিলে। এইদৰে কেব (CAB) গৈ কা (CAA) হ'ল ইয়াৰ পিছত কা আন্দোলনে গা কৰি উঠিল কিন্তু বিভিন্ন কাৰণ এই আন্দোলন স্তিমিত হ'ল। কা আন্দোলনত পাঁচ গৰাকী যুৱকৰ মৃত্যু হয়। চৰকাৰীভাৱে তেওঁলোকক শ্বহীদ বুলি ঘোষণা কৰা নাই কিন্তু ছাত্ৰ সন্থাকে আদি কৰি বিভিন্ন সংগঠনে তেওঁলোকক কা আন্দোলনৰ পঞ্চ শ্বহীদ বুলি ঘোষণা কৰিছে। নাগৰিকত্ব (সংশোধনী)বিধেয়ক-২০১৯ লোকসভাত ৩১১টা সপক্ষে আৰু ৮০টা বিপক্ষে প্ৰদান কৰা ভোটত গৃহীত হয়। ৰাজ্যসভাই ১১ ডিচেম্বৰ ২০১৯ তাৰিখে নাগৰিকত্ব (সংশোধনী) বিধেয়ক-২০১৯ ১২৫টা সপক্ষে আৰু ৯৯টা বিপক্ষ ভোটত গৃহীত কৰে। বিধেয়কখন গৃহীত হোৱাৰ পিছত ইয়াৰ বিৰুদ্ধে আলোড়নৰ ফলস্বৰূপে সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা আৰু অসম জাতীয়তাবাদী যুৱ-ছাত্ৰ পৰিষদ (AJYCP) একত্ৰিত হৈ ২০২০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত এটা নতুন আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দল অসম জাতীয় পৰিষদ আৰম্ভ কৰি ২০২১ চনৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগঠন শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন
মেইতেই জনগোষ্ঠী
মেইতেই জনগোষ্ঠী (Meitei People) নতুবা মীতেই জনগোষ্ঠী (Meetei people) হৈছে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মণিপুৰ ৰাজ্যৰ সৰ্ববৃহৎ আৰু প্ৰধান জনগোষ্ঠী। তেওঁলোকে ভাৰতীয় গণৰাজ্যৰ ২২টা চৰকাৰী ভাষাৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু মণিপুৰৰ একমাত্ৰ চৰকাৰী ভাষা মেইতেই ভাষাত (আনুষ্ঠানিকভাৱে মণিপুৰী বুলি কোৱা হয়) কয়। মেইতেইসকলে মূলতঃ আধুনিক মণিপুৰৰ ইম্ফল উপত্যকা অঞ্চলত বসতি স্থাপন কৰিছিল যদিও ভাৰতৰ অন্যান্য ৰাজ্য অসম, ত্ৰিপুৰা, নাগালেণ্ড, মেঘালয়, মিজোৰামত যথেষ্ট জনসংখ্যাই সম্প্ৰতি বসতি স্থাপন কৰিছে। চুবুৰীয়া দেশ ম্যানমাৰ আৰু বাংলাদেশতো মেইতেইসকলৰ উল্লেখযোগ্য উপস্থিতি আছে। মেইতেই জনগোষ্ঠীয়ে মণিপুৰৰ প্ৰায় ৫৩% জনসংখ্যাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
উৎস আৰু ইতিহাস
মেইতেই বুৰঞ্জী চেইথাৰল কুম্বাবাৰ প্ৰথম খণ্ডবোৰত মেইতেইৰ ক্ৰমান্বয়ে সমগ্ৰ মণিপুৰত বিয়পি পৰা আৰু অন্যান্য বংশক এক সংঘবদ্ধ ৰূপত একেলগ কৰাৰ কথা লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে।
উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ লৌহ যুগ আৰু প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ মাজৰ পৰিসৰ সম্পৰ্কে মণিপুৰী ইতিহাসৰ বিষয়ে লিখিত বহুত কম। তদুপৰি, ইতিহাসৰ লগতে বাসিন্দাসকলৰ নৃতাত্ত্বিক-ভাষিক পটভূমিও বহুলাংশে অজ্ঞাত।
ভাষা
মেইতেই লোকসকলে মেইতেই ভাষা (মণিপুৰী ভাষা বুলিও জনা যায়) কয়, যিটো তিব্বতীয়-বাৰ্মীজ ভাষা। মেইতেই ভাষা ভাৰতৰ আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ভাষাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম, আৰু ১৯৯২ চনত ইয়াক ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
ঐতিহাসিকভাৱে আৰু বহুতো ব্যৱধানৰ পিছত বৰ্তমান মেইতেই ভাষাটো থলুৱা মেইতেই মায়েক লিপিৰে লিখা হয়। এই লিপিৰ ঠাইত ১৮ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে বাংলা লিপিৰ আধাৰত বৰ্ণমালা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যোৱা দশকবোৰত মেইতেই মায়েক লিপিৰ পুনৰুজ্জীৱন ঘটিছে, আৰু এতিয়া ইয়াক ৰাস্তাৰ চিন, বাতৰি কাকত, সাহিত্য আৰু বিধানসভাৰ কাৰ্য্যবিধিতো ব্যৱহাৰ হোৱা পৰিলক্ষিত হয়।
ইতিহাসবিদ আৰু সাহিত্যসকলে লিখা মেইতেই ভাষাৰ কিছুমান উল্লেখযোগ্য ঐতিহাসিক সাহিত্যিক গ্ৰন্থৰ ভিতৰত আছে:
পঞ্জিকা
পঞ্জিকাসকলে মালিয়াফাম পালচা কুমছিং নামৰ পৰম্পৰাগত পঞ্জিকা অনুসৰণ কৰে, য’ত ১২ মাহ আৰু ৭ দিনীয়া সপ্তাহ থাকে।
ম্যানমাৰ (বাৰ্মা)
ম্যানমাৰত মেইতেইৰ এটা বৃহৎ সম্প্ৰদায় আছে, যাক বাৰ্মিজ ভাষাত কাথে বুলি কোৱা হয়। ম্যানমাৰৰ অন্যান্য হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ দৰে ইহঁত নহয়। মেইতেইসকল শাৰীৰিক ৰূপৰ ক্ষেত্ৰত অন্যান্য বাৰ্মিজ জনগোষ্ঠীৰ সৈতে মিল খায়, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ বাৰ্মিজ সমাজত একত্ৰীকৰণ ত্বৰান্বিত হৈছে। ১৯৫০ চনৰ আৰম্ভণিতে বাৰ্মিজ মেইটেইসকলৰ সংখ্যা আছিল প্ৰায় ৪০,০০০ আৰু ইয়াৰে এক তৃতীয়াংশই মাণ্ডেলেত বাস কৰিছিল। বৰ্তমানৰ অনুমান প্ৰায় ২৫,০০০ উত্তৰে মিইটকিনা, দেশৰ মাজমজিয়াত থকা হোমালিন, কালেৱা, প্যায় আৰু দক্ষিণে ইয়াংগনৰ ওচৰৰ গাঁওসমূহকে ধৰি মেইটেইসকলে সমগ্ৰ দেশতে পুনৰ সংস্থাপন কৰিছে। ম্যানমাৰত তেওঁলোকে হিন্দু ধৰ্ম পালন কৰিয়েই আছে।
বাংলাদেশ
উত্তৰ-পূব বাংলাদেশৰ চিলেট সংমণ্ডলত বহুতো মণিপুৰী বা মেইতেই লোকে বসবাস কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মণিপুৰ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
ইউকো বেংক
ইউকো বেংক (ইংৰাজী: UCO Bank) হৈছে ভাৰতৰ ৰাজহুৱা খণ্ডৰ বেংক আৰু ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় পশ্চিমবংগৰ ৰাজধানী কলকাতাত অৱস্থিত। ১৯৪৩ চনত ইউনাইটেড কমাৰ্চিয়েল বেংক হিচাপে ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। পিছলৈ ইয়াক চমু কৰি ইউকো বেংক কৰা হয়। এই বেংকটোৱে ৩ হাজাৰৰো অধিক শাখা পৰিচালনা কৰে আৰু ভাৰতৰ পূব প্ৰান্তত ইয়াৰ শক্তিশালী উপস্থিতি আছে।
সঞ্চালন
ইউকো বেংকে ব্যক্তিগত বেংকিং, কৰ্পৰেট বেংকিং, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বেংকিংকে ধৰি বহুতো বেংকিং আৰু বিত্তীয় সেৱা আগবঢ়ায়। বেংকটোৱে বীমা, সম্পদ ব্যৱস্থাপনা, বিনিয়োগ বেংকিংকে ধৰি আন বহুতো সেৱাও আগবঢ়ায়।
পূব ভাৰতত বিশেষকৈ পশ্চিম বংগ, ঝাৰখণ্ড, আৰু বিহাৰ ৰাজ্যত ইউচিঅ’ বেংকৰ শক্তিশালী উপস্থিতি আছে। বেংকটোৱে ৩,০০০ৰো অধিক শাখা পৰিচালনা কৰে আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত হংকং, ছিংগাপুৰ, ডুবাইকে ধৰি ইত্যাদি দেশত ইয়াৰ শাখা আছে।
মণি কুমাৰ চুব্বা
নাগৰিকত্ব বিতৰ্ক
২০০৭ চনত কেন্দ্ৰীয় অনুসন্ধান সংস্থা (ইংৰাজী: Central Bureau of Investigation), চমুকৈ চি বি আইয়ে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ক জনায় যে, চুব্বাৰ নাগৰিকত্ব সন্দেহজনক। ইয়াৰ লগতে সম্প্ৰতি তেওঁ দাখিল কৰা নাগৰিকত্ব সম্পৰ্কীয় নথি-পত্ৰ সমূহ ভুৱা। কিন্তু, ন্যায়ালয়ে চুব্বাৰ সাংসদ পদি খাৰিজ কৰিবৰ বাবে দাখিল হোৱা আবেদন নাকচ কৰে। ন্যায়ালয়ে এইবুলি কয় যে, ন্যায়ালয়ে "cannot unseat legislators".
কৰ্মজীৱন
সদস্য, পৰামৰ্শদাতা সমিতি, জল সম্পদ মন্ত্ৰালয় সদস্য, শক্তি সমিতি; সদস্য, পৰামৰ্শদাতা সমিতি, গৃহ মন্ত্ৰালয়
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
এনাজৰী
এনাজৰী হৈছে এখন দ্বিভাষীক আৰু প্ৰথম অসমীয়া অনলাইন আলোচনী। ২০১০ চনৰ ১৩ মাৰ্চ তাৰিখে এই ৱেৱছাইট গুৱাহাটী প্ৰেছ ক্লাবত অসমৰ প্ৰসিদ্ধ সাহিত্যিক নিৰুপমা বৰগোহাঞিয়ে উন্মোচন কৰে। আলোচনীখনৰ মুখ্য সম্পাদক আৰু মুখ্য পৰিকল্পনাকাৰী হ’ল হিমজ্যোতি তালুকদাৰ। কেইবাজনো উপদেষ্টা সমন্বিতে সম্পাদক আৰু সদস্যৰে ইয়াৰ এখন সম্পাদনা সমিতি আছে। ইয়াৰ সম্পাদনা আদি বিভিন্ন কামত এদল অসমীয়া যুৱক-যুৱতী স্বেচ্ছাসেৱক হিচাপে জড়িত হৈ আছে। আলোচনীখনক ১৮৬০ চনৰ Societies Act XXI অনুসৰি ২০১০-২০১১-ৰ বাবে KAM(M)/240/A-24/472 নম্বৰত পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে।
আলোচনীখনৰ বিভিন্ন সুবিধা
এনাজৰী এখন সতাঁৰ আলোচনী হোৱাৰ উপৰি ইয়াত অসমৰ বুৰঞ্জী, বোলছবি, পৰ্য্যটন, সংগীত, গ্ৰন্থ, সাহিত্যিক, অসমীয়া খাদ্যসম্ভাৰ, বনাঞ্চল, বন্যপ্ৰাণী আদি সম্পৰ্কীয় বহুখিনি তথ্যবস্তু সন্নিবিষ্ট হৈছে। পুৰণি অসমীয়া গীতৰ সংৰক্ষণ, ই-বুক সংগ্ৰহ, বহুতো পুৰণি আৰু বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ আলোকচিত্ৰ সংগ্ৰহ, “বুঢ়ী আইৰ সাধু”ৰ বহুকেইটা সাধু, আৰু শিশু শিতানেৰেও ই সমৃদ্ধ। অসমীয়া চিৰসেউজ গীতসমূহ সংৰক্ষণৰ দিহা কৰাৰ উপৰি বহুতো কালজয়ী অসমীয়া কবিতাৰ ই এক বৃহৎ ভাণ্ডাৰ।
বঁটা-সন্মান
২০১৩ চনৰ অক্টোবৰ মাহত শ্ৰী লংকাৰ কলম্বোত আয়োজিত ৱৰ্ল্ড ছামিট এৱাৰ্ড ২০১৩ অনুষ্ঠানত এনাজৰীয়ে ই কণ্টেণ্ট+ ক্ৰিয়েটিভিটী শাখাত বিজয়ীৰ বঁটা লাভ কৰে।
ধৰ্মপাল (বৌদ্ধ ধৰ্ম)
ধৰ্মপাল বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এক প্ৰকাৰৰ উগ্ৰ বা খঙাল দেৱতা। সংস্কৃতত এই নামৰ অৰ্থ "ধৰ্ম ৰক্ষক" আৰু ধৰ্মপালসকলক ন্যায় বা আইনৰ ৰক্ষক বুলিও কোৱা হয়। ধৰ্মপাল দুইধৰণৰ: লৌকিক ৰক্ষক (লোকপাল) আৰু প্ৰজ্ঞা ৰক্ষক (জ্ঞানপাল)। কেৱল প্ৰজ্ঞা ৰক্ষকসকলহে আলোকিত সত্তা। ধৰ্মপালৰ মূল কাম হৈছে আধ্যাত্মিকতাৰ অনুশীলনকাৰীসকলক আধ্যাত্মিক উপলব্ধি লাভ কৰাত বাধা দিয়া অভ্যন্তৰীণ আৰু বাহ্যিক বাধাসমূহ ৰোধ কৰাৰ লগতে তেওঁলোকৰ অনুশীলনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় চৰ্তসমূহ গঢ়ি তোলা।
বৰ্ণনা
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ৰক্ষকক ধৰ্মপাল বোলা হয়। মহাযান আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাত ধৰ্মপালক উগ্ৰ ৰূপেৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। এই ক্ৰোধৰ উদ্দেশ্য হৈছে বৌদ্ধ অনুগামীসকলক বিপদ আৰু শত্ৰুৰ পৰা ৰক্ষা আৰু ৰক্ষা কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ ইচ্ছাক চিত্ৰিত কৰা। অষ্টগত্যঃ (আঠ প্ৰকাৰৰ অমানৱ) ধৰ্মপালৰ এটা শ্ৰেণী। ইয়াত গৰুড়, দেৱতা, নাগ, যক্ষ, গন্ধৰ্ব, অসুৰ, কিন্নৰ আৰু মহোৰগ অন্তৰ্ভুক্ত।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা (Rasaraj Lakshminath Bezbaroa; ১৮৬৪-১৯৩৮) আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন পথ-প্ৰদৰ্শক। গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, ৰম্যৰচনা, সমালোচনা, প্ৰহসন, জীৱনী, আত্মজীৱনী, শিশুসাহিত্য, ইতিহাস অধ্যয়নৰ উপৰি কবিতা, নাটক আৰু সাংবাদিকতাতো বেজবৰুৱাৰ অৱদান অমূল্য। মাতৃভাষা প্ৰীতি, ভাষাৰ প্ৰতি কৰ্তব্যবোধ তথা সমাজ সচেতনতা বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যত প্ৰকাশ পাইছিল। কৃপাবৰ বৰুৱা ছদ্মনামত বেজবৰুৱাই "কৃপাবৰী ৰচনা" সাহিত্য সৃষ্টি কৰি এজন সমাজ-সংস্কাৰক হিচাপে নিজৰ চিনাকি দিছিল। শংকৰ-মাধৱৰ জীৱনী ৰচনা কৰি বেজবৰুৱাই শংকৰদেৱক কেৱল এজন ধৰ্মগুৰু ৰূপেই নহয়, ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ গুৰি-ধৰোঁতা আৰু সৰ্বভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটত অসমীয়া জাতিৰ প্ৰতিষ্ঠাতা বুলি প্ৰমাণ কৰি থৈ গৈছে। বিট্ৰিছৰ ৰাজত্বকালত এই অসমীয়া জাতিয়ে যেতিয়া আত্ম-বিস্মৃতিত ভুগিছিল, অসমীয়া মানুহৰ মনোবল আৰু স্ব-জ্ঞান ঘূৰাই আনি অসমীয়া জাতিৰ পুনৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰক্ৰিয়াত বেজবৰুৱাই অধিনায়কৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
ধৰ্মপাল (বৌদ্ধ ধৰ্ম)
বৰ্ণনা
বজ্ৰযানৰ চিত্ৰকল্প আৰু ঠাংকা চিত্ৰণত ধৰ্মপালক প্ৰায়েই বহুকেইটা শিৰ, হাত আৰু ভৰিৰে ভয়ংকৰ সত্তা হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। ধৰ্মপালৰ দেহৰ চৰ্ম প্ৰায়ে নীলা, ক’লা বা ৰঙা। বাহিৰলৈ ওলাই থকা জোঙা দাঁতৰ সৈতে তেওঁৰ ৰূপ উগ্ৰ। উগ্ৰৰূপী হোৱা স্বত্বেও ধৰ্মপালে কেৱল সংবেদনশীল সত্তাসমূহৰ (জীৱ) উপকাৰৰ বাবেহে ক্ৰোধপূৰ্ণভাৱে কাম কৰে।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
১৯০৯ চনত তেওঁ 'বাঁহী' আলোচনী প্ৰকাশ আৰু সম্পাদনা কৰিছিল৷ অসমৰ জাতীয় সংগীত 'অ' মোৰ আপোনাৰ দেশ' লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰদ্বাৰাই ৰচিত৷ অসমীয়া সাহিত্য আৰু বৌদ্ধিক জগতত 'ৰসৰাজ' আৰু 'সাহিত্যৰথী' হিচাপে খ্যাত বেজবৰুৱাই ১৯২৪ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ আসনো অলংকৃত কৰিছিল৷
ধৰ্মপাল (বৌদ্ধ ধৰ্ম)
বৰ্ণনা
তিব্বতী পৰম্পৰাত ধৰ্মপালৰ পূজা অষ্টম শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই চলি অহাৰ চিন পোৱা যায়।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
প্ৰথমটো অসমীয়া চুটি গল্প লিখা সাহিত্যিক হিচাপেও লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা জনাজাত৷ বেজবৰুৱাৰ গল্প-সংকলক হৃদয়ানন্দ গগৈৰ মতে, বেজবৰুৱাই চুটি গল্প লিখিবলৈ লোৱা সময়ছোৱাত নিজ দেশৰ লগতে পাশ্চাত্য জগততো চুটিগল্পৰ অৱস্থা অত্যন্ত চালুকীয়া আছিল৷ 'জোনাকী' আলোচনীৰ চতুৰ্থ বছৰৰ চতুৰ্থ সংখ্যাত প্ৰকাশিত বেজবৰুৱাই লিখা 'সেউতি' গল্পটোকেই প্ৰথমটো অসমীয়া চুটি গল্প আখ্যা দিয়া হৈছে৷ বেজবৰুৱাৰ জীৱনকালত তিনিখন সংকলন গল্পপুথি হিচাপে প্ৰকাশ কৰিছিল৷ সেইকেইখনৰ বৰ্ষ অনুযায়ী ক্ৰমটো হৈছে-সুৰভি (১৯০৯, জানুৱাৰী), সাধুকথাৰ কুঁকি   (১৯১০), জোনবিৰি (১৯১৩)৷ আনহাতে তেখেতৰ মৃত্যুৰ পাছত তেখেতৰ এমুঠি অসংকলিত গল্প অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকাই কেহোঁকলি নামেৰে প্ৰকাশ কৰিব পাৰি বুলি 'বেজবৰুৱা গ্ৰন্থাৱলী'ত (১৯৬৮) মন্তব্য কৰিছে৷ সেইখিনি গল্পৰ অধিকাংশই বাঁহী'' আলোচনীত প্ৰকাশিত৷
অসমৰ বিশিষ্ট সাহিত্যিক-সমালোচক ড০ হীৰেন গোহাঁয়ে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰৰ জীৱন আৰু কৰ্মক স্বীকৃতি জনাই মন্তব্য কৰিছে যে-যি যি ক্ষেত্ৰত তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ অভাৱ বা দাৰিদ্ৰ্য অনুভৱ কৰিছিল সেই সেই ক্ষেত্ৰত প্ৰবল আত্মপ্ৰত্যয় আৰু প্ৰতিভাৰে তেওঁৰ সৃষ্টি কাৰ্যত কঁকালত টঙালি বান্ধি নামি গৈছিল৷
জন্ম
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ পিতৃ দীননাথ বেজবৰুৱাই ইংৰাজৰ আমোলত মুঞ্চিফৰ চাকৰি কৰিছিল। এবাৰ ডাঙৰীয়া দীননাথ বেজবৰুৱা চৰকাৰী কামত নগাঁৱৰ পৰা বৰপেটালৈ বদলি হৈ যাব লগা হৈছিল। সেইসময়ত আজিকালিৰ দৰে যানবাহনৰ ব্যৱস্থা নথকাত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুয়েদি নাৱেৰেই যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল। সেই দিনা আছিল কাতি মাহৰ লক্ষ্মী পূৰ্ণিমা। গধূলি আহঁতগুৰি নামে ঠাইত দীননাথ বেজবৰুৱাই সপৰিয়ালে নাও বান্ধি ৰাতিৰ ভাত খাবৰ কাৰণে ব্যৱস্থা কৰিছিল। দীননাথ বেজবৰুৱাৰ সৰুজনা পত্নী ঠানেশ্বৰী দেৱীয়ে ভাত ৰান্ধিবলৈ লওতে গা বেয়া লগাত নাওৰ বুকুলৈ আহি তাতেই এটি সন্তান জন্ম দিয়ে। এই সন্তানটিয়েই সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা। এই জন্ম সম্পৰ্কে দেউতাকে সোঁৱৰণী কৰিছিল যদিও বেজবৰুৱাই সেই সোঁৱৰণী দেখাৰ আগতেই জুয়ে পুৰি নষ্ট কৰাত শেষলৈ তেওঁ নিজৰ 'মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ' ত সকলোৱে জানিব পৰকৈ এটি চন উল্লেখ কৰিছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰা চনটো হ'ল ১৮৬৮ খৃষ্টাব্দ, নৱেম্বৰ মাহ। আনহাতে তেওঁ নিজকে সেইবাবে "ভূমিষ্ঠ নহৈ নৌকাস্থ হ’লোঁ" বুলিহে উল্লেখ কৰিছে।
বৰ্তমান অসম সাহিত্য সভাই তেওঁৰ জন্ম চন ১৮৬৪ চনৰ ১৪ অক্টোবৰ বুলি নিশ্চিত কৰিছে। আনহাতে বেজবৰুৱা গ্ৰন্থাৱলীৰ তৃতীয় খণ্ডত প্ৰকাশিত দিনলিপিত তেওঁ ১৯৩২ চনৰ ১৩ অক্টোবৰ বৃহস্পতিবাৰৰ দিনলিপিত “My birthday, fed Senapatis etc.” বুলি উল্লেখ কৰিছে। এই ফালৰ পৰা বেজবৰুৱাৰ জন্ম তাৰিখ ১৩ অক্টোবৰ বুলিও অনুমান কৰিব পাৰি।
শিক্ষা
বেজবৰুৱাই দেউতাকৰ চাকৰিৰ বদলিৰ লগে লগে প্ৰথম অৱস্থাত তেজপুৰ, লখিমপুৰ, গুৱাহাটী আদি বিভিন্ন ঠাইত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিব লগা হৈছিল। শেষত দীননাথ বেজবৰুৱাই চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি শিৱসাগৰত স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ লোৱাত তাৰ পৰাই বেজবৰুৱাই ১৮৮৬ খ্ৰীষ্টাব্দ ত এণ্ট্ৰেঞ্চ পৰীক্ষাত পাছ কৰে। এণ্ট্ৰেঞ্চ পৰীক্ষাত পাছ কৰাৰ পিছতে বেজবৰুৱাই উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ গৈছিল। কলিকতাৰ ৰিপন কলেজত নাম লগালে যদিও বেজবৰুৱাৰ কলেজীয়া শিক্ষা সুখকৰ হোৱা নাছিল। প্ৰথম অৱস্থাতে কলিকতাৰ নতুন পৰিৱেশে তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ বাৰুকৈয়ে অৱনতি ঘটালে। দ্বিতীয়তে কলিকতাত পঢ়িবলৈ যাব নে নেযাব এনে দোধোৰ মোধোৰ অৱস্থাত থকাৰ কাৰণে তেওঁৰ নাম লগোৱাত পলম হয়। ফলত আন ছাত্ৰতকৈ তেওঁ শ্ৰেণীত পিছ পৰি যাব লগা হৈছিল। অধ্যাপকে দিয়া ক্লাছৰ লেক্‌চাৰবোৰ একোকে বুজিব নোৱাৰি তেওঁৰ মন নৈৰাশ্যৰে ভৰি পৰিছিল। এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁ কলেজৰ শিক্ষা আধাতে সামৰি ঘৰলৈ ঘূৰি আহিল। কিন্তু শেষত পুনৰ কলিকতালৈ গৈ কলেজ ষ্ট্ৰীটৰ এটা ছাত্ৰাৱাসত থাকি চিটি কলেজত পঢ়া-শুনা কৰে। ১৮৯০ চনত কলিকতাৰ জেনেৰেল এছেম্‌ব্লী কলেজৰ পৰা বেজবৰুৱাই বি-এ পাছ কৰে। এজন ওখ খাপৰ উকিল হোৱাৰ ইচ্ছাৰে তেওঁ পুনৰ ৰিপন কলেজত আইন পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। লগতে প্ৰেছিডেঞ্চী কলেজত এম-এ শ্ৰেণীতো নাম লগাইছিল। কিন্তু শেষত বেজবৰুৱা জীৱনৰ পাকচক্ৰত পৰি আইন পৰীক্ষা (বি.এল) আৰু একে সময়তে চলি থকা এম.এ পৰীক্ষাৰ এটাতো উত্তীৰ্ণ হ’ব পৰা নাছিল। ইয়াতেই বেজবৰুৱাৰ শিক্ষা জীৱনৰ অন্ত পৰে আৰু জীৱনত উকীল নহও বুলি দৃঢ় সংকল্প গ্ৰহণ কৰে।
কৰ্ম-জীৱন
বেজবৰুৱাই আইন আৰু এম.এ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ হৈ থকাৰ সময়তে ইংৰাজ চৰকাৰে তেওক মুন্সিফ্ পদ যাচিছিল যদিও তেওঁ‌ প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। কিছুবছৰ পিছত গুৱাহাটীৰ বিশিষ্ট ব্যৱসায় প্ৰতিষ্ঠান ‘বৰুৱা-ফুকন-ব্ৰাদাৰ্স’ৰ মেনেজাৰ ভোলানাথ বৰুৱাৰ লগত তেওঁ‌ৰ সাক্ষাৎ হয়। সেই সময়ত গুৱাহাটীৰ ব্যৱসায় এৰি ভোলানাথ বৰুৱাই কলিকতালৈ ব্যৱসায়ৰ বাবে আহিছিল। লক্ষ্মীনাথ আৰু ভোলানাথ দুয়োৰে মাজত বন্ধুত্ব হয় আৰু দুয়ো লগলাগি প্ৰথমে কলিকতাত কাঠৰ কাৰবাৰ আৰম্ভ কৰে। পিছলৈ ১৯১৬ চনৰ পৰা ১৯১৭ চনলৈকে এবছৰ কলিকতাৰ ৱাৰ্ড কোম্পানীৰ অফিচত কাম কৰাৰ পিছত ১৯১৭ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহৰ পৰা কাঠৰ ব্যৱসায়ৰ বাবে সম্বলপুৰত থাকিবলৈ লয়।
ভোলানাথ বৰুৱাৰ লগত ব্যৱসায়
thumb|right|200px|ভোলানাথ বৰুৱা
ভোলানাথ বৰুৱা (২৮ ছেপ্টেম্বৰ,১৮৫০-৩০ মে', ১৯২৩) আছিল এগৰাকী অসমীয়া উদ্যোগী আৰু ব্যৱসায়ী। তেওঁ ব্যৱসায় কৰাৰ মানসেৰে কলিকতালৈ আহি কলিকতীয়া কাঠৰ বেপাৰী কালীকৃষ্ট পৰামাণিকৰ লগত পৰিচিত হৈছিল আৰু তেওঁৰ লগত ব্যৱসায়িক সংযোগ স্থাপন কৰিছিল৷ শোভাৰাম বসাক ষ্ট্ৰীটৰ ওচৰত তেওঁ এটা ঘৰ সাজিলে। ব্যৱসায়ে উত্তৰণৰ মুখ দেখাৰ সময়তে ভোলানাথ বৰুৱাৰ লগত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সাক্ষাৎ হয়৷ ব্যৱসায়ত কিছু ধন ঘটি বৰুৱাই ১৮৯৪ চনত সিংভূম জিলাৰ এখন জংঘলত তেওঁলোকে কাঠৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিলে। তাতে গুইলকোৰা বুলি ঠাই এডোখৰত তেওঁলোকে ঘৰ এটা ল'লে৷
পৰৱৰ্তী সময়ত কাঠৰ ব্যৱসায়ৰ বাবে ডাঙৰ-ডাঙৰ জংঘল ভোলানাথ বৰুৱাৰ হাতলৈ আহিল। ১৯০০ চনত বৰুৱাই ৰেওৱাৰ মহাৰাজৰ পৰা এখন ডাঙৰ জংঘল পালে। এই জংঘলত কাম কৰিবলৈ তেওঁ মহীনাৰায়ণ বৰাক মাতি আনে। সমান্তৰালভাৱে বৰুৱাই হাওৰাত ঘৰ কিনিলে আৰু তাতো অফিচ খুলিলে। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু ফটিক চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ বিশ্বনাথ বৰুৱাক সেই অফিচ চলোৱাৰ ভাৰ দিলে।
১৮৯৩ চনৰ আশে-পাশে কাঠৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰাৰ সময়ত কলিকতাত ব্যৱসায়ী মহলৰ বহুতে তেওঁলোক দুয়োজনকে ভাই-ককাই বুলি ভাবিছিল আৰু সেয়ে বেজবৰুৱাই নিজৰ নামটো বহু সময়ত এল.বি. বৰুৱা বুলি লিখিছিল। কবি নৱকান্ত বৰুৱাই লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ কাঠৰ ব্যৱসায় সম্পৰ্কে কৈছে- ‘তেওঁৰ দুটা ব্যৱসায় আছিল, এটা কাঠৰ; আনটো কথাৰ। কাঠে তেওঁক দিছিল সাময়িক ধন-সম্পত্তি আৰু কথাই দিলে চিৰকালৰ ঐশ্বৰ্য। লক্ষ্মীনাথক এজন কৃতকাৰ্য বণিজ-কোঁৱৰ হিচাপে পোৱাতকৈ সাহিত্যৰথী হিচাপে পোৱাটো বেছি সৌভাগ্যৰ কথা।’
চেগুণ কাঠৰ একচেটিয়া ব্যৱসায় কৰা গিৰিশ চন্দ্ৰ বোসৰ লগতো চিনাকি হৈ ভোলানাথ বৰুৱাই নিজৰ চেগুণ কাঠৰ ব্যৱসায় আগবঢ়াই নিছিল। বেজবৰুৱাৰ সান্নিধ্যত তেওঁ ব্যৱসায় আৰু বহল কৰি নিয়ে। কলিকতাৰ বেংগল টিম্বাৰৰ দৰে বিভিন্ন কাঠৰ কোম্পানীয়ে তেওঁলোকৰ ব্যৱসায়ত বিনিয়োগ কৰিবলৈ ধৰিলে। হাবি ঠিকাত লোৱা, কাঠ কটা আদি কামত বেজবৰুৱা পূৰাদমে ব্যস্ত হ’ল। কিন্তু বিভিন্নজনৰ উচতনিত বেজবৰুৱা আৰু ভোলানাথ বৰুৱাৰ মাজত ভুল বুজাবুজিৰ সৃষ্টি হয়। যাৰ ফলশ্ৰুতিত ১৯০৩ চনত ভোলানাথ বৰুৱাই এই যুটীয়া ব্যৱসায় ত্যাগ কৰিলে। তথাপিও তেওঁলোকৰ মাজৰ বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক প্ৰায় আগৰ দৰেই থাকে।
ভোলানাথ বৰুৱাৰ সংগ ত্যাগ কৰি বেজবৰুৱাই নিজাকৈ ‘অসম বেংগল ষ্টোৰ্চ’ নামৰ এখন দোকান খুলি স্বতন্ত্ৰ ব্যৱসায়ত নামে। অৱশ্যে ১৯১২ চনত ভোলানাথ বৰুৱাই বেজবৰুৱাক মাতি পঠিয়ায় আৰু বেজবৰুৱাই ভোলানাথ বৰুৱাক লগ ধৰে। ১৯১৪ চনত ভোলানাথ বৰুৱা দিল্লীত মটৰ দুৰ্ঘটনাত আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ হস্পিটেলত থকাৰ সময়ছোৱাত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই তেওঁক সংগ দিছিল৷ ইতিমধ্যে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হ'ল৷ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ দৰে ব্যৱসায়ীসকলৰ অৱস্থা বেয়াৰ ফালে ঢাল খালে৷ আত্মজীৱনী অনুসৰি অৱস্থা ইমান বেয়া অৱস্থা হৈছিল যে পুৰণি ষ্টেটছমেন কাকত বেচিহে তেওঁ বজাৰৰ খৰছ উলিয়াইছিল।
বেজবৰুৱাই ১৯১৬ চনত কলিকতাৰ 'বাৰ্ড্ এণ্ড কোম্পানী'ত যোগদান কৰে। ১৯১৭ চনত কোম্পানীৰ কামত সপৰিয়ালে তেওঁ উৰিষ্যাৰ সম্বলপুৰলৈ উঠি যায়। ইয়াৰ পাছৰ পৰা তেওঁ কোম্পানীৰ কামত কলিকতা, বিহাৰ, উৰিষ্যাৰ বিভিন্ন অঞ্চল ভ্ৰমণ কৰে৷ উৰিষ্যাত থকাৰ সময়তে অসমৰ সুকবি যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ সৈতে তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক হয়। ১৯২৩ চনত ভোলানাথ বৰুৱাৰ মৃত্যুৰ ক্ষণত বেজবৰুৱাই অন্তিম শয্যাত দেখা কৰে আৰু ১৯২৪ চনত সম্বলপুৰৰ পৰা কলিকতালৈ উভতি আহে। ১৯২৪ চনতে তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ পদো অলংকৃত কৰে। ১৯২৮ চনত বেজবৰুৱাই বাৰ্ড্ এণ্ড কোম্পানীৰ কাম ইস্তফা দি সম্বলপুৰত নিজা ব্যৱসায়ৰ পাতনি মেলে। অৱশ্যে ১৯৩৮ চনত স্বাস্থ্যৰ অৱনতি ঘটাত তেওঁ সম্বলপুৰ এৰি অসমলৈ ৰাওনা হয়৷
অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা
বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যিক জীৱন কলিকতাত পঢ়ি থকাৰ সময়তে আৰম্ভ হৈছিল। সেই সময়তেই তেওঁ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীক লগ পায়। সেই সময়ত অসমত অসমীয়া ভাষাক পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ তিনিও মিলি কলিকতাত পঢ়ি থকা অন্যান্য ছাত্ৰ সকলক লগত লৈ "অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা"(অ. ভা. উ. সা. সভা) নামে এখন সভা স্থাপন কৰে। এই সভাৰ মুখপত্ৰ হিচাপে ১৮৮৯ চনত তেওঁলোকে 'জোনাকী' নামে এখন আলোচনী প্ৰকাশ কৰে। এই 'জোনাকী'ৰ পাততেই বেজবৰুৱাই প্ৰথম সাহিত্য সাধনাত মনোনিবেশ কৰে। জোনাকীৰ প্ৰথম বছৰ প্ৰথম সংখ্যাত 'লিতিকাই' নামৰ প্ৰথম প্ৰহসন প্ৰকাশ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ নিৰবচ্ছিন্নভাৱে অসমীয়া সাহিত্যৰ সকলো দিশতে জোনাকীকে ধৰি সেই সময়ত আৰু তাৰ পাছত অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশ পোৱা সকলো আলোচনী, সংবাদপত্ৰত সাহিত্য সাধনা কৰি যায়। 'জোনাকী' আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ উপৰিও তেওঁ ১৯০৯ চনত 'বাঁহী' অলোচনীৰ প্ৰতিষ্ঠা আৰু সম্পাদনা কৰে। বাঁহীৰ পাততেই সাহিত্যিক বেজবৰুৱা পূৰ্ণ হৈ উঠিল। বাঁহীৰ উপৰিও বেজবৰুৱাই সমসাময়িক চেতনা, আলোচনী, জন্মভূমি, মিলন, অসম সাহিত্য সভা প্ৰত্ৰিকা, অৰুণ, আৱাহন, বৰদৈচিলা, ন-জোন, জয়ন্তী, দৈনিক বাতৰি, অসম বন্তি আদি বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত নিজৰ সৃষ্টিশীল লেখনি প্ৰকাশ কৰিছিল।
সৰুৰে পৰাই সাহিত্য চৰ্চাৰ প্ৰতি লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱৰ অনুৰাগ আছিল যদিও কলিকতালৈ পঢ়িবলৈ যোৱাৰ পাছৰ পৰাহে তেওঁ সাহিত্য চৰ্চাত অধিক মনোযোগ দিয়ে। সেইসময়ত কলিকতা ভাৰতীয় নৱজাগৰণৰ পীঠস্থান আছিল। আৰু ইয়াতেই বাঙালী সাহিত্যৰ চমকপ্ৰদ উত্থান দেখি অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিবলৈ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱে সাহিত্য চৰ্চা কৰিবলৈ অধিক প্ৰেৰণা লাভ কৰে। বেজবৰুৱাদেৱৰ এই স্পৃহাত হাত উজান দিয়ে হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাকে ধৰি সেইসময়ত কলিকতাত পঢ়ি থকা অসমীয়া ছাত্ৰসকলে। তেওঁলোকে নিজৰ গাঁঠিৰ ধন ভাঙি প্ৰকাশ কৰা আলোচনী ‘জোনাকী’তেই লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱৰ সাহিত্যিক প্ৰতিভাৰ বিকাশ সাধন হয়।
বেজবৰুৱাৰ গল্প
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাক অসমীয়া চুটিগল্পৰ পথ-প্ৰদৰ্শক বা জনক বুলি ক'ব পাৰি। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱৰ প্ৰথম চুটিগল্পৰূপে বহুতে ‘কন্যা’ গল্পটোক স্বীকৃতি দিব বিচাৰে যদিও বেজবৰুৱাদেৱৰ প্ৰথমটো প্ৰকাশিত চুটিগল্প হৈছে ‘সেউতী’। ‘সেউতী’ গল্পটো জোনাকী আলোচনীৰ চতুৰ্থ বছৰৰ চতুৰ্থটো সংখ্যাত প্ৰকাশিত হৈছিল।
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱৰ গল্পৰ পুথি চাৰিখন। তাৰে তিনিখন পুথি যথাক্ৰমে ‘সুৰভি’, ‘সাধুকথাৰ কুকি’ আৰু ‘জোনবিৰি’ তেওঁৰ জীৱিতকালতে প্ৰকাশ পায়৷ আনহাতে মৰণোত্তৰভাৱে প্ৰকাশিত তেওঁৰ গল্পৰ পুথিখন হৈছে ‘কেহোঁকলি’। ১৯০৯ চনত প্ৰকাশিত হোৱা ‘সুৰভি’ত মুঠ বাৰটি চুটিগল্প অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে৷ ‘সুৰভি’ হৈছে প্ৰথম অসমীয়া চুটিগল্পৰ সংকলন। ১৯১০ চনত প্ৰকাশিত ‘সাধুকথাৰ কুকি’ত মুঠ সাতাইশটি চুটিগল্প সন্নিৱিষ্ট হৈছে। আনহাতে ষোল্লটা গল্পৰ সংকলন ‘জোনবিৰি’ প্ৰকাশ পাইছিল ১৯১৩ চনত। চতুৰ্থখন গল্প-সংকলনৰ নাম বেজবৰুৱাই দিয়া নাছিল৷ প্ৰধানকৈ 'বাঁহী'ত প্ৰকাশিত হোৱা কিছুমান অসংকলিত গল্পক একগোট কৰি কেহোঁকলি নামেৰে নামাংকিত কৰিব পাৰি বুলি অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকাই বেজবৰুৱা গ্ৰন্থাৱলীত (১৯৬৮) প্ৰস্তাৱ দিছিল৷ তেওঁৰ যুক্তিমতে, সংকলনকেইখন নামকৰণ কৰা হৈছে মূল বিষয়বস্তুৰ লগত সামঞ্জস্য ৰাখি৷৷ বেজবৰুৱাৰ গল্প-সমগ্ৰৰ এগৰাকী সংকলক হৃদয়ানন্দ গগৈয়ে লিখিছে, বেজবৰুৱাই এই গল্পখিনিৰে কিতাপখন কৰি থৈ যাব পৰা হ'লে পৰম সৌভাগ্যৰ কথাই হ'লহেঁতেন৷ তথাপি আমি এই গল্পসমূহক বেজবৰুৱাৰ চতুৰ্থ খণ্ডৰ গল্প বুলিয়ে ধৰিব পাৰো.... এই সংকলনত বেজবৰুৱাৰ মুঠ পোন্ধৰটা গল্প সংকলিত হৈছে৷
সাহিত্যিক, সমালোচক আৰু অধ্যাপক অমৃতজ্যোতি মহন্তই লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ গল্পৰ প্ৰসংগত মন্তব্য কৰিছে যে- ''বেজবৰুৱাৰ বহুকেইটা গল্পত পাঠকে পায় সেইসময়ৰ অসমীয়া মধ্যবিত্ত সমাজৰ এচামৰ মাজত গা-কৰা ফোপোলা ৰুচি আৰু ভণ্ডামিৰ প্ৰতি লেখকৰ তীব্ৰ শ্লেষ৷ এই ক্ষেত্ৰত ঠাউকতে আঙুলিয়াব পাৰি 'মলক গুইন গুইন' গল্পলৈ৷ অৱশ্যে 'নাঙলুচন্দ্ৰ দাস', 'ভোকেন্দ্ৰ বৰুৱা', 'আমাৰ কানীয়া সভাৰ এক অধিৱেশন' ইত্যাদি আন গল্পতো এই শ্লেষ আছে৷'
বেজবৰুৱাৰ গল্প-সমগ্ৰৰ সম্পাদক হৃদয়ানন্দ গগৈয়ে বেজবৰুৱাৰ গল্পৰ বিষয়ে মন্তব্য আগবঢ়াইছে যে- বেজবৰুৱাৰ গল্পত স্থান পোৱা সমাজখনৰ পৰিধি বিশাল৷ সেয়া সুদূৰ উৰিষ্যা আৰু বংগৰ পৰা অসমলৈকে বিস্তৃত এক বৃহৎ সমাজ৷ .....বেজবৰুৱা আছিল নিপুণ খনিকৰ৷ তেওঁৰ চৰিত্ৰবোৰেই তাৰ নিদৰ্শন৷ ....বেজবৰুৱাৰ গল্পৰ আন এক দিশ হ'ল তেওঁ সাধুকথা আৰু গল্পৰ মাজত পাৰ্থক্যৰ সীমাৰেখাডাল কমাই দিছে৷জনগণৰ মুখে মুখে প্ৰচলিত অনেক কিংবদন্তী, সাধুকে তেওঁ গল্পৰ কাহিনীলৈ টানি আনিছে৷...গল্পকাৰ হিচাপে বেজবৰুৱাৰ সমাজ সচেতনতা প্ৰতিফলিত হৈছে বিভিন্ন গল্পৰ মাজত৷'''
বেজবৰুৱাৰ শিশু সাহিত্য
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই শিশু-কিশোৰৰ উপযোগী হোৱাকৈও বহুতো সাধু একগোট কৰিছিল। তেওঁৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত সাধুকথাৰ পুথি তিনিখন হৈছে ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’, ‘ককাদেউতা আৰু নাতিল’ৰা’ আৰু ‘জুনুকা’। বুঢ়ী আইৰ সাধুত একত্ৰিশটা, ককাদেউতা আৰু নাতিল’ৰাত ঊনত্ৰিশটা আৰু জুনুকাত দহটাকৈ সাধু সন্নিৱিষ্ট হৈ আছে। 'বুঢ়ী আইৰ সাধু' আজিৰ তাৰিখতো সমানেই জনপ্ৰিয়। কিতাপখন প্ৰথম প্ৰকাশ পাইছিল ১৯১২ চনৰ অক্টোবৰ অথবা নৱেম্বৰ মাহত। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱে বহুজনৰপৰা লিখিত ৰূপত সংগ্ৰহ কৰা এই সাধুকথা বোৰকে "বুঢ়ী আইৰ সাধু" নাম দি সংকলনৰূপে প্ৰকাশ কৰিছিল। বেজবৰুৱাই ১৯১১ চনত “বুঢ়ী আইৰ সাধু”ৰ পাতনি লিখিছিল। বেজবৰুৱাৰ এই পুথিখনৰ কিছুমান সাধুত প্ৰতিফলিত হৈ থকা নাৰীবাদী স্বৰূপটোৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি সমালোচকে মন্তব্য কৰিছে যে-বেজবৰুৱাৰ “বুঢ়ী আইৰ সাধু”ত কেইবাটাও নাৰী প্ৰধান গল্প আছে। সেইবোৰ হ’ল“মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু”, “ঔ-কুঁৱৰী”, “তেজীমলা”, “চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু”, “তুলা আৰু তেজা”, “কটা যোৱা নাক খাৰণি দি ঢাক”, “পানেশৈ”, “লখিমী তিৰোতা”, “কাঞ্চনী” আদি। নাৰী চৰিত্ৰ প্ৰধান এই গল্পসমূহত আমি লগ পাওঁ মাক, মাহীমাক, জীয়েক, সতিনীয়েক, জা-ক, শাহুৱেক আদিৰ চৰিত্ৰ। এই চৰিত্ৰসমূহ অধ্যয়ন কৰিলে তদানীন্তন সমাজ ব্যৱস্থা আৰু সেই সমাজ ব্যৱস্থাত নাৰীৰ স্থান, ভূমিকা সম্পৰ্কে আমি অৱগত হ’ব পাৰোঁ।
জনপ্ৰিয় মাধ্যমত বুঢ়ী আইৰ সাধু
২০১৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা ভাস্কৰ হাজৰিকা পৰিচালিত হৰৰ ফেণ্টাচী প্ৰকাৰৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ কথানদী ছবিখনৰ কাহিনীটো লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধুৰ কেইটিমান জনপ্ৰিয় সাধু আৰু চৰিত্ৰক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠিছে। সেইকেইটা সাধু হৈছে- তেজীমলা, চম্পাৱতী, ঔ-কুঁৱৰী আৰু তাৱৈৰ সাধু।
কবিৰ ৰূপত বেজবৰুৱা
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই জোনাকী, বাঁহী আলোচনীত নিয়মীয়াকৈ কবিতা লিখিছিল। কবিতাত দেশপ্ৰেম, আধ্যাত্মিক, খুহুতীয়া আদি বিবিধ শৈলী তথা ভাৱ প্ৰকাশ পাইছিল। অসমীয়া ৰোমাণ্টিক কবিতাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈও বেজবৰুৱাৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য৷ তেখেতৰ দ্বাৰা লিখিত কবিতাপুথি কদমকলি ১৯১৩ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল। এই কবিতাপুথিত আঠচল্লিছটা কবিতা সন্নিৱিষ্ট হৈছে। তেখেতৰ কবিতাসমূহক ড° মহেশ্বৰ নেওগদেৱে “সোণ-পানীৰে চপাই-বন্ধাই থ’ব পৰা’’ বুলি অভিহিত কৰিছে৷ কদমকলিত সন্নিৱিষ্ট হোৱা ‘মোৰ দেশ’ কবিতাটোৱেই অসমৰ জাতীয় সংগীত হিচাপে স্বীকৃত৷ তেখেতে ‘কদমকলি’ৰ পাতনিত লিখিছিল-কবিতা হয় যদি হওক, নহয় যদি নহওক, বুলি মাজে-সময়ে লিখা পদ্যবোৰ গোটাই একে ঠাই কৰি এই কিতাপখন কৰা হল, কবি হবৰ দুৰাশা কবি নহয়। মোৰ নিজৰ ৰচনাবোৰ মোৰ নিজৰে পঢ়িবলৈ ভাল লাগে; বোধকৰোঁ নিজৰ দেখি। সেইবোৰ সিচ্ ৰতি হৈ থকা বাবে, পঢ়িব খুজিলে আহুকাল পাওঁ; সেইদেখি সেইবোৰ একেলগ কৰি সুচলকৈ ললোঁ। এখন ছপোৱা আৰু হেজাৰখন ছপোৱা প্ৰায় একে খৰচৰে কথা; সেইবাবে সেইদৰেই ছপাই থলোঁ; যাৰ মন যায় পঢ়িব, যাৰ মন নাযায় নপঢ়িব। আৰু যাৰ মন যায় তেওঁ মনত অলপো খুকুঁৰি নাৰাখি তাৰ কাঠ-সংস্কাৰ কৰি সন্তোষ লভিব, ৰাইজৰ আগত এই নিবেদন৷
বেজবৰুৱাৰ দ্বিতীয়খন কবিতাপুথি পদুমকলি৷ এইখন প্ৰকাশিত হয় তেখেতৰ মৃত্যুৰ পাছত, ১৯৬৮ চনত। তেখেতৰ জন্ম শতবৰ্ষ উপলক্ষে মৰণোত্তৰভাৱে এই কবিতাপুথিখন প্ৰকাশ কৰা হৈছিল। পদুমকলিত ২৮টা কবিতা সন্নিৱিষ্ট হৈছে।
কবিতা
....বিজুলীৰ চকামকা নিমিষ পোহৰ৷
জোনৰ কোমল কান্তি, পানীৰ লহৰ।
বীণৰ আতমা সিটি উৰি “গুণ” গায়।
বাঁহীৰ জীৱন সি যে ডালত “কুউৱায়”।
ৰমণীৰ কমনীয় মাধুৰী মধুৰ।
আধা-ফুটা আধা মাত সৰগ শিশুৰ?...
ৰচনাকাল-১৮৩২ শক৷
কদমকলি, বহাগ, হাওড়া।
অসমৰ বিশিষ্ট সাহিত্যিক-সমালোচক ড০ হীৰেন গোহাঁয়ে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ 'বীণবৰাগী'ক শ্ৰেষ্ঠ কবিতা হিচাপে স্বীকৃতি দিছে৷ এই প্ৰসংগত তেখেতে কৈছে যে- ... এই কবিতাটোত তেওঁৰ মনত সহাৱস্থান কৰা বিভিন্ন ভাবধাৰা ঐকতানৰূপে সংহত হৈছে৷ সেয়ে কবিতা হিচাপেও তাৰ গাঁথনি জটিল, সূক্ষ্ম আৰু বিস্ময়কৰভাৱে গাঢ়৷ .....কবিতাটো ৫ টা খণ্ডত সম্পূৰ্ণ হৈছে৷ প্ৰতিটো খণ্ডতে একোটা নতুন ভাব মূৰ্ত হৈছে৷...
নাট্যকাৰ হিচাপে বেজবৰুৱা
জোনাকীৰ জৰিয়তে নাট্যকাৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰা আলোচনীখনৰ প্ৰথম বৰ্ষতে ‘লিতিকাই’(১৮৯৪) নামৰ নাটকখন লিখি উলিয়ায়৷ ১৯১৩ চনত বেজবৰুৱাৰ নোমল, পাচনি আৰু চিকৰপতি-নিকৰপতি প্ৰকাশ পায়। তাৰ ঠিক দুবছৰৰ পাছত অৰ্থাৎ ১৯১৫ চনত প্ৰকাশিত হয় তেখেতৰ তিনিখন নাট যথাক্ৰমে জয়মতী কুঁৱৰী, চক্ৰধ্বজ সিংহ আৰু বেলিমাৰ।