cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাতখাণ্ডে
পণ্ডিত বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাতখাণ্ডে (Pandit Vishnu Narayan Bhatkhande) এজন ভাৰতীয় সংগীতবিদ আছিল যিয়ে হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ওপৰত প্ৰথম আধুনিক গ্ৰন্থ লিখিছিল, যিটো এক কলা যিটো বহু শতাব্দী ধৰি মৌখিক পৰম্পৰাৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰিত হৈছিল। সেই আগৰ সময়বোৰত, কলাটোত কেইবাটাও পৰিৱৰ্তন হৈছিল, যাৰ ফলত ৰাগ ব্যাকৰণক কম পুৰণি গ্ৰন্থত নথিভুক্ত কৰা হৈছিল। ৰাগবোৰক ৰাগ (পুৰুষ), ৰাগিণী (মহিলা), আৰু পুত্ৰ (শিশু)ত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হৈছিল। ভাটখাণ্ডে তেওঁলোকক বৰ্তমানব্যৱহৃত থাট প্ৰণালীত পুনৰ শ্ৰেণীবদ্ধ কৰিছিল। তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল যে প্ৰাচীন সংস্কৃত গ্ৰন্থত কেইবাটাও ৰাগ তেওঁলোকৰ বৰ্ণনাৰ সৈতে খাপ খোৱা নাছিল। তেওঁ সহজে বুজিব পৰা ভাষাত ৰাগবোৰ ব্যাখ্যা কৰিছিল আৰু কেইবাটাও বন্দী ৰচনা কৰিছিল যিয়ে ৰাগবোৰৰ ব্যাকৰণ ব্যাখ্যা কৰিছিল। তেওঁ কৰ্ণাটিক সংগীত পণ্ডিত ভেংকটমাখিনৰ পৰা লক্ষণ গীতৰ ধাৰণাটো ধাৰ লৈছিল।
জন্ম
পণ্ডিত বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাটখাণ্ডেৰ জন্ম ১৮৬০ চনৰ ১০ আগষ্টত বোম্বাইৰ ৱালকেশ্বৰত এটা চিত্ৰপৱন ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত হৈছিল। যদিও নিজে এজন পেছাদাৰী সংগীতজ্ঞ নাছিল, তেওঁৰ দেউতাকে, যি এজন ধনী ব্যৱসায়ীৰ বাবে কাম কৰিছিল, নিশ্চিত কৰিছিল যে ভাটখাণ্ডে আৰু তেওঁৰ ভাই-ভনীসকলে শাস্ত্ৰীয় সংগীতত শিক্ষা লাভ কৰিব।
সংগীত শিক্ষা
ভাতখাণ্ডে চেতাৰ শিক্ষা বম্বেৰ শেঠ বল্লভধান আৰু জয়পুৰৰ মহম্মদ হুচেইন আলিখাঁৰ ওচৰত গ্ৰহণ কৰে। এইদৰে গায়নৰ শিক্ষা নিজৰ পিতা মাতাৰ উপৰিও গুৰু ৰাওজী বুৱা বেলেৱাখকৰ পণ্ডিত একনাথ কলৱে আলিখাঁ বিলায়ত হুচেইন খাঁ আদিৰ পৰা পায়। | পণ্ডিত ভাটখাণ্ডেজীয়ে দেশৰ খ্যাতিমান আৰু ঘৰাণা থকা সঙ্গীতজ্ঞ সকলৰ ৰচনা সমূহ শ্ৰবণ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ শৈলী সুগম পৰ্যাবেক্ষন কৰিছিল। নিজৰ অদ্ভুত স্মৰণ আৰু স্মৃতি শক্তি থকাৰ কাৰণে তেওঁ যিকোনো সঙ্গীত ৰচনা এবাৰ শুনিলে পাছত তাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰাত সক্ষম হৈছিল। প্ৰচাৰ কাৰ্য্যৰ কাৰণে তেওঁ সমগ্ৰ দেশ যাত্ৰা (ভ্ৰমণ) আৰু প্ৰসিদ্ধ গায়ক বাদকৰ গ্ৰামোফন ৰেকৰ্ড তৈয়াৰ কাৰ প্ৰভৃতি কাৰ্য্যৰ নিজেই টকা পইছা খৰচ কৰিছিল। এইদৰে তেওঁ যি সঙ্গীত ঘৰণাৰ লগত ওতপ্ৰোত ভাৱে জিড়ত অথবা নিমজ্জিত হৈ আছিল তাক সৰ্বসাধাৰণ লোকৰ কাৰণেও সুলভ কৰি তুলিলে। ৰাগ ৰাগিনী পদ্ধতিৰ ঠাইত তেওঁ ঠাট ৰাগ প্ৰণালী আৱিষ্কাৰ কৰিলে। তেওঁৰ ৰচিত দহ ঠাটত সমস্ত ৰাগ উৎপন্ন কৰাৰ ক্ষমতা আছে। তেওঁ নিজৰ বৈজ্ঞানিক আৰু সৰল স্বৰলিপি (Notation system) আৱিষ্কাৰ কৰিলে। এই পদ্ধতিৰ বহল প্ৰচাৰৰ কাৰণে তেওঁ সঙ্গীত বিদ্যালয় স্থাপন কৰে। ইয়াৰ লগতে সৰ্বপ্ৰথম কাশী মহাবিদ্যলায়ত মহামান্য মদনমোহন মালব্যক কৈ সঙ্গীতক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিলে। ইয়াৰ উপৰিও নিজে অখিল ভাৰতীয় সঙ্গীত শন্মিলনৰ আয়োজন আৰু সঙ্গীতৰ ওপৰত শাস্ত্ৰীয় চৰ্চা ইত্যাদিৰ সূত্ৰপাত কৰিলে। আজি সমগ্ৰ ভাৰততে ভাতখাণ্ডেৰ পদ্ধতিতহে শিক্ষা দিয়া হয়।
কৰ্ম জীৱন আৰু কৃতিত্ব
পোন্ধৰ বছৰ বয়স হোৱাৰ পিছত, ভাটখাণ্ডে চিতাৰৰ ছাত্ৰ হয় আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত সংগীত তত্ত্বৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সংস্কৃত গ্ৰন্থঅধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ১৮৮৫ চনত বোম্বাইৰ এলফিনষ্টোন মহাবিদ্যালয়ত বিএ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। ১৮৮৭ চনত ভাটখাণ্ডে বোম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু চমুকৈ ফৌজদাৰী আইনত কেৰিয়াৰ গঢ়ি তোলে। ভাটখাণ্ডে কেৱল সঙ্গীতজ্ঞ নহয় এজন খ্যাতিপ্ৰাপ্ত অধিবক্তাও আছিল। ১৮৯০ খৃঃ ত তেওঁ এল এল বি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কৰাচিত আইন ব্যবসায় আৰম্ভ কৰে। পাছত তেওঁ বম্বেলৈ আহি একে ব্যবসায়কে কৰে। কুৰি শতিকাৰ প্ৰথম ভাগতে বৰ্তমানৰ শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ প্ৰতি তেওঁৰ মনোযোগ বিশেষৰূপে আকৰ্ষিত হৈছিল আৰু সঙ্গীত জগতত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ অৱস্থিতি সম্পৰ্কত বিশেষ অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰিছিল। সঙ্গীতজ্ঞৰ মাজত মত ঐক্য নথকাৰ কাৰণে তেওঁ ৰাগ ৰাগিনীৰ সম্বন্ধে অন্বেষণ কৰিবলৈ উৎসুক হৈ উঠে। পৰম্পৰাগত সঙ্গীতক শাস্ত্ৰীয় নিকষৰ ওপৰত পৰীক্ষা কৰা কাৰ্য্য তেওঁ আৰম্ভ কৰিলে। উপলব্ধ আৰু দুৰ্লভ সঙ্গীত গ্ৰন্থক তেওঁ অনুশীলন কৰিলে আৰু ৰাগ ৰাগিনীৰ বাস্তৱিক স্বৰূপ আৰু প্ৰভাৱৰ সম্বন্ধে ধাৰণা নিশ্চিত কৰিলে। সংস্কৃত ভাষাৰ পণ্ডিত হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ ইংৰাজী, পাৰ্চী, আৰু উৰ্দু ভাষাতো দক্ষ আছিল। তেওঁ সম্পূৰ্ণ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰি উত্তৰ ভাৰতীয় সঙ্গীত পদ্ধতি আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় সঙ্গীত পদ্ধতিৰ সুক্ষম পৰ্যবেক্ষণ কৰিছিল।
সংগীত জগতলৈ অৱদান
“সঙ্গীত গ্ৰন্থমালা,” “প্ৰশ্নোত্তৰ ৰূপত,” অভিনৱ ৰাগ মঞ্জৰী’ হিন্দুঃস্থান সঙ্গীত পদ্ধতি’ ক্ৰমিক পুস্তকমালিকা” (Sispart) ইত্যাদি গ্ৰন্থ ভাতখেণ্ডেই ৰচনা কৰি ভাৰতীয় সংগীত জগতলৈ উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
মৃত্যু
সঙ্গীতৰ উদ্ধাৰৰ কাৰণে ভগীৰথ প্ৰবাস কৰি ১৯৩৯ খৃঃৰ ১৯ চেপ্তেম্বৰৰ গণেশ চতুৰ্থীৰ দিনা ভাতখণ্ডেৰ দেহাৱসান ঘটে। তেওঁৰ প্ৰধান শিষ্য আছিল আহমদাবাদৰ পণ্ডিত বাদিলাল শৰ্মা, গোৱালিয়ৰ ৰাজা ভাইয়া পুচবোলে আৰু লক্ষৌৰ শ্ৰীকৃষ্ণ নাৰায়ণ ৰতনঝঙ্গাৰ। এইদৰে সঙ্গীতৰ মহান মনিষীৰূপে পণ্ডিত বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাতখাণ্ডে যুগ যুগ ধৰি আমাৰ মাজত অমৰ হৈ থাকিব।
গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ
মণিদ্বীপ
মণিদ্বীপ (मणिद्वीप) হিন্দু ধৰ্মৰ শক্তিবাদ পৰম্পৰা অনুসৰি পৰম দেৱী আদি শক্তিৰ বাসস্থান। ই সুধা সমুদ্ৰ নামৰ সাগৰৰ মাজত অৱস্থিত এটা দ্বীপ। দেৱী ভাগৱত পুৰাণত মণিদ্বীপক সৰ্বলোক অৰ্থাৎ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৰ্বোচ্চ স্থানত অৱস্থিত জগত বুলি কোৱা হৈছে। ই কৃষ্ণৰ নিবাস গোলোক, বিষ্ণু আৰু লক্ষ্মীৰ নিবাস বৈকুণ্ঠ, শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ নিবাস কৈলাস আৰু ব্ৰহ্মা আৰু সৰস্বতীৰ নিবাস ব্ৰহ্মলোকতকৈয়ো উচ্চতাত অৱস্থিত। দেৱী পৰম্পৰাত ত্ৰিমূৰ্তিতকৈয়ো দেৱী ভুৱনেশ্বৰীৰ স্থান যে শাস্ত্ৰ অনুযায়ী উচ্চ ই এই কথাকে সূচায়। ভুৱনেশ্বৰী আৰু ত্ৰিপুৰা সুন্দৰীৰ ৰূপত দেৱী হৈছে মণিদ্বীপৰ শাসনকৰ্তা। এই দেৱীয়ে নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি এই দ্বীপটো সৃষ্টি কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
বিৱৰণ
তেওঁ শুকুলা ৰঙৰ কাপোৰ পৰিধান কৰা, অলংকাৰেৰে সজ্জিত ভুৱনেশ্বৰ মহাদেৱৰ বাওঁ কোলাত বহিছিল। তেওঁৰ চুলি আছিল জঁটাবন্ধা আৰু এয়া অৰ্ধচন্দ্ৰ আৰু গংগাৰে সজ্জিত আছিল। তেওঁৰ পাঁচখন মুখ, তিনিটা চকু আৰু চাৰিখন হাত আছিল। দুখন হাতেৰে তেওঁ বৰদা আৰু অভয় মুদ্ৰা প্ৰদৰ্শন কৰাৰ লগতে আন দুখনত ত্ৰিশূল আৰু কুঠাৰ ধাৰণ কৰিছিল। সৃষ্টিৰ পূৰ্বে দেৱী ভাগৱতীয়ে নিজৰ শৰীৰক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিছিল আৰু সোঁ অংশৰ পৰা ভুৱনেশ্বৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল। দুয়োগৰাকী দেৱ-দেৱী পঞ্চপ্ৰেতাসন সিংহাসনত বহি আছিল। সদাশিৱ, ঈশ্বৰ, ৰুদ্ৰ, বিষ্ণু আৰু ব্ৰহ্মা আছিল ইয়াৰ পাঁচটা খুৰা। অনেক যোগীনিয়ে তেওঁলোকৰ আল ধৰি আছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:শাক্তধৰ্ম শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
বেণু মিশ্ৰ
বেণু মিশ্ৰ (১৯৩৯-২০১৯) অসমৰ এগৰাকী চিত্ৰশিল্পী আৰু কলা-উপদেষ্টা। তেখেতে পশ্চিম বংগৰ শান্তিনিকেতনত প্ৰখ্যাত শিল্পী ৰামকিংকৰ বেইজৰ অধীনত কলাৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। বৰপেটাত জন্মগ্ৰহণ কৰা মিশ্ৰ‌ই পাছলৈ গুৱাহাটীত থাকিবলৈ লয়। অসমৰ আধুনিক চিত্ৰশিল্পৰ এক সুকীয়া ধাৰা সৃষ্টি কৰা শিল্পীজনে ১৯৭৬ চনত গুৱাহাটী আৰ্টিষ্টচ্ গীল্ডৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু কিছুকাল ইয়াৰে প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। তেখেত অসম চৰকাৰৰ তথ্য আৰু জনসংযোগ বিভাগৰ উপ-সঞ্চালক হিচাপেও নিযুক্ত আছিল। কিছুদিন ধৰি বিভিন্ন ৰোগত ভুগি থকা শিল্পীজনে ২০১৯ চনৰ ২৯ মে'ৰ পুৱা গুৱাহাটীৰ নিজা বাসভৱনত মৃত্যুবৰণ কৰে।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
বৰপেটা সত্ৰৰ বিখ্যাত মিশ্ৰ পৰিয়ালত ১৯৩৯চনৰ ২৭ নবেম্বৰত জন্ম হৈছিল বেণু মিশ্ৰৰ। তেখেতৰ ককাক দেৱেন্দ্ৰনাথ মিশ্ৰ আছিল বৰপেটা বিদ্যাপীঠৰ ড্ৰয়িঙৰ শিক্ষক। ককাকৰ সান্নিধ্যতে তেখেত চিত্ৰকলাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল আৰু গছৰ পৰা পাৰি থোৱা কলা জামুৰ ৰসে বাচনত সৃষ্টি কৰা ৰঙে মিশ্ৰৰ শিশু মনত ক্ৰিয়া কৰিছিল। দেউতাক যোগেন্দ্ৰ নাথ মিশ্ৰও আছিল বৰপেটা বিদ্যাপীঠৰে অংক আৰু বিজ্ঞানৰ শিক্ষক। মাক ভাগ্যেশ্বৰী দেৱী।
শিক্ষা
১৯৪৬ চনৰপৰা মিশ্ৰ পৰিয়ালে গুৱাহাটীত স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লয়। শিশু মিশ্ৰই চেনিকুঠী প্ৰাইমাৰী বিদ্যালয়ত প্ৰাইমাৰী শিক্ষা লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত ক্ৰমে কামৰূপ একাডেমী আৰু কটন কলেজিয়েটত মিশ্ৰই হাইস্কুলীয়া শিক্ষা লাভ কৰে। এদিন হাতত ১১ টকা লৈ কলিকতালৈ ৰেলত উঠি পলায়ন কৰিছিল যদিও ৰেল নিচিনি তিনিচুকীয়া পায়গৈ আৰু তাৰপৰাই খবৰ পাই দেউতাকে ঘৰলৈ ওভতাই আনে। উভতি আহি ১৯৫৭ চনত কটন কলেজিয়েটৰপৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয়। সেই বছৰেই এটি ৮০ টকীয়া বৃত্তি লাভ কৰি কলিকতালৈ যায় আৰু কলাভৱনত নাম ভৰ্তি কৰে। বেণু মিশ্ৰ‌ই ১৯৬১ চনত শান্তিনিকেতনৰ কলাভৱনৰপৰা ফাইন আৰ্ট আৰু ক্ৰাফট বিষয়ত ৪ বছৰীয়া ডিপ্ল'মা ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। শান্তিনিকেতনত তেখেতে ৰামকিংকৰ বেইজ,ৰাধাৰমণ বাগচি, ধীৰেনকৃষ্ণ দেৱবৰ্মন, বিনোদবিহাৰী মুখোপাধ্যায়ৰ দৰে দেশৰ আগশাৰীৰ শিল্পীসকলক অধ্যাপক ৰূপে পাইছিল। মিশ্ৰই কৈছে; "ভাৰতীয় শিল্পকলাৰ এক ক্ৰান্তিকাৰী যুগত মই শান্তিনিকেতনৰ ছাত্ৰ আছিলোঁ। চিত্ৰকলাৰ দেশীয় ঐতিহ্য আৰু আধুনিকতাৰ দ্বন্দ্বমুখৰ সময়তে তাত ছাত্ৰজীৱন কটোৱাৰ বিৰল অভিজ্ঞতা মোৰ হৈছিল। " কেৱল ছবি অঁকাই নহয়, শান্তিনিকেতনলৈ গৈ তেখেত গান,নাটক, ষ্টেজ ডেকৰেশ্বন আদিৰ প্ৰতিও আকৰ্ষিত হৈ পৰে।
কৰ্মজীৱন
শান্তিনিকেতনৰপৰা আৰ্টৰ শিক্ষা লৈ মিশ্ৰই ১৯৬৩ চনত ব'ম্বেৰ ছাৰ জেকব চেচন স্কুলত কিছুদিন শিক্ষকতা কৰিছিল। তাৰপৰা উভতি আহি ১৯৬২ চনত অসম চৰকাৰৰ তথ্য আৰু জনসংযোগ বিভাগত আৰ্টিষ্ট ৰূপে যোগদান কৰে। ১৯৭৩ চনত আৰ্ট আৰু ক্ৰাফটৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়তো তেখেতে কাম কৰিছিল। বেণু মিশ্ৰই গুৱাহাটী শিলপুখুৰীৰ নিজা বাসভৱনত ১৯৭৬ চনত নৱকান্ত বৰুৱা, বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত, হীৰেন ভট্টাচাৰ্য, অনন্ত লহকৰ (সন্দিকৈ কলেজৰ তেতিয়াৰ অধ্যাপক) তথা প্ৰগতিশীল লেখক আৰু শিল্পী সংঘৰ কিছু কৰ্মকৰ্তাৰে সৈতে লগলাগি গুৱাহাটী আৰ্টষ্টচ্ গীল্ডৰ জন্ম দিছিল। তেখেত মুদ্ৰণ জগতৰ সৈতে ইমান ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত আছিল যে প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰসমূহৰ সৈতে তেখেতৰ আন্তৰিক সম্পৰ্ক হৈছিল। প্ৰকাশ, গৰীয়সী, প্ৰতিদিন আদি আগশাৰীৰ আলোচনীসমূহৰ প্ৰচ্ছদ অঙ্কনৰ উপৰিও তেখেতে প্ৰকাশন গোষ্ঠীসমূহৰ কিতাপৰ বাবে কাম কৰিছিল। অসমীয়া প্ৰতিদিন কাকতৰ লগ'টো বেণু মিশ্ৰই আঁকিছিল। পাছলৈ চৰকাৰী নিয়মানুযায়ী আখৰকেইটা পোন কৰিবলগীয়া হৈছিল যদিও নামটোত বেণু মিশ্ৰৰ পৰশ জিলিকি থাকিল। হীৰেন ভট্টাচাৰ্যদেৱৰ কবিতাৰ কিতাপসমূহত বেণু মিশ্ৰৰ ইলাচট্ৰেচন আৰু বেটুপাতে শোভা বৰ্দ্ধন কৰিছিল। হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ কথা আৰু বেণু মিশ্ৰৰ ছবিৰে প্ৰকাশ পোৱা 'ল'ৰা-ধেমালি'; বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্তৰ চয়ন-সংকলন আৰু বেণু মিশ্ৰৰ ছবিৰে প্ৰকাশিত 'অমাতৰ মাত' আছিল মিশ্ৰৰ জীৱনৰ অক্ষয় কীৰ্তি। তেখেতৰ দ্বাৰা অংকিত কেইবাখনো গ্ৰন্থ সৰ্বভাৰতীয় মুদ্ৰণ শিল্পৰ প্ৰেক্ষাপটত পুৰস্কৃত হৈছে।
কেৱল বেটুপাততে ব্যস্ত নাথাকি তেখেতে অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ প্ৰতীকপট নিৰ্মাণ, নামফলকৰ অক্ষৰবিন্যাস, বাণিজ্যমেলাৰ বাবে বুৰঞ্জীপ্ৰসিদ্ধ মহাবীৰসকলৰ প্ৰতিকৃতি অংকন আদিৰ কামো আগ্ৰহেৰে কৰিছিল। তবলাবাদক ৰূপেও তেখেতৰ বিশেষ নাম আছিল। ভূপেন হাজৰিকা আৰু পাৰবিন চুলতানাৰ লগতো তেওঁ তবলা সংগত কৰিছিল। তেখেতে নিজে নাটক লিখি সংগীতৰ কাম আৰু পৰিচালনাও কৰিছিল। বেণু মিশ্ৰই নিৰ্মাণ কৰা ভাস্কৰ্য সমূহৰ ভিতৰত গহপুৰত স্থাপিত ছহিদ কনকলতা আৰু মুকুন্দ কাকতিৰ পূৰ্ণ প্ৰতিমূৰ্তি, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্থাপিত ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আৰু পণ্ডিত কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ প্ৰতিকৃতি, নুমলীগড়ৰ আধুনিক ভাস্কৰ্য আদি উল্লেখযোগ্য। তেখেতৰ তত্ত্বাৱধানত প্ৰকাশ হোৱা গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ডৰ বছৰেকীয়া আলোচনী 'চিহ্ন'ক শিল্পী সমীৰণ বৰুৱাই অসমৰ প্ৰথমখন "ললিত কলা বিষয়ক আলোচনী" বুলি কৈছে। তেখেতৰ চিত্ৰকলাত বলিষ্ঠ ৰেখাৰ সাৱলীল গতি, ফৰ্মৰ সংবেদনা আৰু বৰ্ণ-বৈভৱৰ সুষমা পৰিস্ফূট হয়। তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য চিত্ৰ সমূহৰ ভিতৰত 'লেডি উইথ পামকিন','ড্যা ডেথ','ড্যা ভিলেজ বেণ্ড','ফাদাৰ এণ্ড চন','ফেমিলি','ড্যা মিডনাইট কাফে','ড্যা লাষ্ট চাপাৰ' আদি ৰসোত্তীৰ্ণ। ইয়াৰে ডে'থ ছবিখনৰ ৰচনাৰ সময় আৰু পটভূমি অসম আন্দোলন। ড্যা লাষ্ট চাপাৰ ছবিখন ব্যংগাত্মক। কবি-সমালোচক নীলমণি ফুকনৰ ভাষাত; " শিল্পীয়ে সমাজৰ একশ্ৰেণী মদগৰ্বী, ভেশছনধাৰী ভণ্ড মানুহৰ প্ৰতি থকা ক্ষোভ-ক্ৰোধ প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যংগৰ আশ্ৰয় লৈছে। " শিল্পী মিশ্ৰৰ প্ৰথমখন চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হৈছিল নেপালৰ কাঠমাণ্ডুত,১৯৬৪ চনত । ইয়াৰোপৰি দিল্লী, ব'ম্বে, কলিকতা, গুৱাহাটী, শ্বিলং আদিত তেখেতৰ সমূহীয়া চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হৈছে। ১৯৭৩ চনত তেখেতে বাৰ্লিনত অনুষ্ঠিত যুৱ মহোৎসৱত চিত্ৰশিল্পী ৰূপে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
মৃত্যু
কিছুদিন ধৰি শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত ৰোগত ভুগি থকা বেণু মিশ্ৰক ২৯ মে'ৰ ৰাতিপুৱা সংকটজনক অৱস্থাত চিকিৎসালয়লৈ লৈ যোৱা হৈছিল, কিন্তু বাটতে তেখেতে মৃত্যুবৰণ কৰে। চিকিৎসালয়ৰ পৰা তেখেতৰ নশ্বৰদেহ কাহিলীপাৰাৰ বাসগৃহলৈ অনা হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেখেতৰ বয়স আছিল ৮০ বছৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ চিত্ৰশিল্পী
যান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিকী
যান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিকী (Mechanical Engineering, মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিং) এটা অভিযান্ত্ৰিক বিষয়, যত অভিযান্ত্ৰিকী, পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু সামগ্ৰী বিজ্ঞানৰ বিধি প্ৰয়োগ কৰি কোনো যান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়া এটাৰ ৰূপায়ণ, বিশ্লেষণ, নিৰ্মাণ আৰু প্ৰতিপালন কৰা হয়। ই এটা অভিযান্ত্ৰিক বিষয়ৰ শাখা য'ত কল-কব্জাৰ ৰূপায়ণ, উৎপাদন আৰু. পৰিচালনৰ কথা নিহীত হৈ আছে। ই এটা অতিকে পুৰণি আৰু ব্যাপক অভিযান্ত্ৰিক বিষয়।
পাঠ্যক্ৰ্ম
যান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিকীৰ মৌলিক বিষয় সমূহ:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যা
পৰিসংখ্যা
পৰিসংখ্যা হৈছে এক বিজ্ঞান য'ত তথ্য আহৰণ, সংগঠিতকৰণ বা শ্ৰেণীভুক্তকৰণ, উপস্থাপন আৰু বিশ্লেষণ কৰা হয়। কোনো বৈজ্ঞানিক, ঔদ্যোগিক, বা সামাজিক ক্ষেত্ৰত পৰিসংখ্যা বিজ্ঞানক প্ৰয়োগ কৰিবৰ বাবে কিছুমান তথ্য বা ডাটাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই তথ্যৰ প্ৰকাৰ বিভিন্ন ধৰণৰ হ'ব পাৰে যেনেঃ পৃথিৱীত বাস কৰা লোকসকল, বা এটা শ্ৰেণীৰ পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সংখ্যা ইত্যাদি। পৰিসংখ্যাই তথ্যৰ সৈতে জড়িত প্ৰতিটো দিশকেই অধ্যয়ন কৰে। তথ্য সংগ্ৰহৰ পৰিকল্পনাকে আদি কৰি প্ৰশ্ন তালিখাৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত আৰু তথ্য সংগ্ৰহৰ পদ্ধতি নিৰ্নয়কো পৰিসংখ্যাই বিবেচনা কৰে।
আৰম্ভণি
পৰিসংখ্যাক গণিতৰ এক শাখা বা গণিতৰ এক অংগ বুলি বিবেচনা কৰা হয় যি, তথ্য সংগ্ৰহ, সংগঠিতকৰণ, উপস্থাপন আৰু বিশ্লেষণৰ সৈতে জড়িত। যদিও পৰিসংখ্যাই ডাটা সংগ্ৰহ কৰি ইয়াৰ ওপৰত কৰা বিশ্লেষণ আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়া এক অনিচ্ছয়তাৰ আৱৰ্তত থাকে, তথাপিও কোনো কোনো ব্যক্তিৰ মতে পৰিসংখ্যা, গণিতৰ এক শাখা হোৱাৰ বিপৰীতে ই এক সুকীয়া গাণিতিক বিজ্ঞান।
গাণিতিক পৰিসংখ্যা
গাণিতিক পৰিসংখ্যা হৈছে পৰিসংখ্যাত গণিতৰ ব্যৱহাৰ। ইয়াত গাণিতিক কৌশল সমূহ যেনে: গণিতীয় বিশ্লেষণ, ৰৈখিক বীজগণিত, সম্ভাৱিতা, সম্ভাৱিতাৰ সূত্ৰাৱলী, পাৰ্থক্য সূচক সমীকৰণ আদিৰ আলোচনা কৰা হয়।
মূল আৰু ইতিহাস
পৰিসংখ্যাৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ 'Statistics' শব্দটি লেটিন শব্দ 'Statuss', ইটালীয় শব্দ 'Statista' বা জাৰ্মান শব্দ 'Statistik'ৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 'statuss' আৰু 'statistik' শব্দৰ অৰ্থ 'ৰাষ্ট্ৰ' আৰু 'Statista' শব্দৰ অৰ্থ ৰাষ্ট্ৰৰ কাৰ্যাৱলী। ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে, ৰাষ্ট্ৰৰ কাম কাজ পৰিচালনাৰ বাবেই পৰিসংখ্যা বিজ্ঞানৰ উৎপত্তি হৈছে। ৰাষ্ট্ৰৰ বিভিন্ন তথ্য যেনেঃ জনসংখ্যা, জন্ম-মৃত্যুৰ হাৰ, আদি নিৰ্ধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত পৰিসংখ্যাৰ ব্যৱহাৰ হয়। ৮ আৰু ১৩ শতাব্দীৰ মাজৰ ইছলামিক স্বৰ্ণ যুগৰ সময় চোৱাত আৰৱ গণিতজ্ঞ আৰু আৰু সাংকেতিক বাৰ্তা লিখোঁতাৰ দ্বাৰা সম্ভাৱিতা আৰু পৰিসংখ্যাৰ ব্যৱহাৰ হোৱা বুলি ধৰা হয়। আল-খালিলে(৭১৭-৭৮৬) সাংকেতিক বাৰ্তাৰ ওপৰত লিখা গ্ৰন্থ খনত স্বৰধ্বনি যুক্ত আৰু অযুক্ত সকলো সম্ভৱপৰা আৰৱী শব্দৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিন্যাস আৰু জোটৰ ব্যৱহাৰৰ কৰিছিল। পৰিসংখ্যা বিজ্ঞানৰ আটাইতকৈ পুৰণি কিতাপ খনৰ পাণ্ডুলিপি লিখিছিল আৰৱী পণ্ডিত আল-কিন্দিয়ে। ৮০১-৮৭৩ শতাব্দীত লিখা এই কিতাপখনত তেওঁ সাংকেতিক বাৰ্তাৰ ক্ষেত্ৰত পৰিসংখ্যা আৰু বাৰংবাৰতা কিদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে সেই বিষয়ে লিখিছিল। এই পাণ্ডুলিপিয়ে পৰিসংখ্যা বিজ্ঞান আৰু সাংকেতিক বাৰ্তাৰ জগত খনত এটা ভেটি প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:গণিত *
ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংক
ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংক বা ৰিজাৰ্ভ বেংক অফ ইণ্ডিয়া (চমুকৈ আৰ বি আই) হৈছে ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় বেংকিং প্ৰতিষ্ঠান আৰু ই ভাৰতীয় টকাৰ মুদ্ৰা নীতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। ৰিজাৰ্ভ বেংক অফ ইণ্ডিয়া আইন ১৯৩৪-ত সন্নিৱিষ্ট ব্যৱস্থা অনুসৰি ১৯৩৫ চনৰ ১ এপ্ৰিলত ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। প্ৰথমাৱস্থাত ইয়াৰ মূলধনক ১০০ টকা মূল্যৰ অংশপত্ৰত ভগোৱা হৈছিল আৰু এই সমগ্ৰ অংশপত্ৰ ব্যক্তিগত অংশীদাৰৰ অধীনত আছিল। ১৯৪৭ চনত দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত ১৯৪৯ চনত ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ চৰকাৰীকৰণ কৰা হয়।
ভাৰত চৰকাৰৰ উন্নয়নমূলক আঁচনিসমূহত আৰ বি আয়ে গুৰূত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। ই এচিয়ান ক্লিয়েৰিং ইউনিয়নৰ এক সদস্য বেংক। ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ সাধাৰণ চোৱা-চিতা আৰু নীতি-নিৰ্দেশনাৰ ভাৰ ২১ গৰাকী সদস্যৰে গঠিত কেন্দ্ৰীয় পৰিচালনা সমিতি — ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গভৰ্ণৰ (বৰ্তমান শক্তিকান্ত দাস), চাৰিজন ডেপুটী গভৰ্ণৰ, ভাৰতীয় বিত্ত মন্ত্ৰণালয়ৰ দুজন প্ৰতিনিধি, অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰখনৰ বিভিন্ন শাখাসমূহ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ চৰকাৰে নিৰ্বাচন কৰি দিয়া ১০ গৰাকী প্ৰতিনিধি আৰু মুম্বাই, কলকাতা, চেন্নাই আৰু নতুন দিল্লীৰ স্থানীয় শাখাসমূহৰ চাৰিগৰাকী প্ৰতিনিধিৰ ওপৰত ন্যস্ত। উক্ত স্থানীয় শাখাসমূহ পাঁচগৰাকীকৈ সদস্যৰে গঠিত যি কো-অ’পাৰেটিভ বেংক বা অন্যান্য বেংকসমূহৰ লগতে স্থানীয় বিষয়সমূহ আলোচনাৰ মেজলৈ আনে।
বিত্তীয় অন্তৰ্ভুক্তি নীতিৰ প্ৰসাৰৰ ক্ষেত্ৰতো ৰিজাৰ্ভ বেংকে সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। ই এলায়েঞ্চ ফৰ ফাইনেঞ্চিয়েল ইনক্লুচনৰো (AFI) আগশাৰীৰ সদস্য।
১৯৩৫–১৯৫০
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত উদ্ভৱ হোৱা অৰ্থনৈতিক সমস্যাসমূহৰ সমাধানৰ বাবে ১৯৩৫ চনৰ ১ এপ্ৰিলত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। বি. আৰ. আম্বেদকাৰে হিল্টন য়াং কমিছনৰ আগত প্ৰদৰ্শন কৰা কাৰ্য প্ৰণালী আৰু বাহ্যিক ৰূপ অনুসাৰে ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ধাৰণাটোক গঢ় দিয়া হয়। “ৰয়েল কমিছন অফ ইণ্ডিয়ান কাৰেঞ্চী এণ্ড ফাইনেঞ্চ” নামেৰে যেতিয়া এই কমিছনে প্ৰথম্বাৰৰ বাবে ভাৰতলৈ আহিছিল তেতিয়া ইয়াৰ প্ৰত্যেকজন সদস্যৰ হাততে আম্বেদকাৰৰ ‘দ্য প্ৰব্লেম অফ দ্য ৰূপী – ইটছ অৰিজিন এণ্ড ইটছ চলিউছ্ন’ নামৰ গ্ৰন্থখন দেখা গৈছিল। ১৯২৬ চনৰ ৰ’য়েল কমিছন অফ ইণ্ডিয়ান কাৰেঞ্চি অৰ্থাৎ হিল্ট’ন-য়াং কমিছনৰ পৰামৰ্শ অনুযায়ী ৰিজাৰ্ভ বেংক স্থাপন কৰা হয়। আৰ বি আইৰ ছীল-মোহৰটোৰ কাৰণে প্ৰথমে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সিংহ আৰু তাল গছৰ প্ৰতীকটো বাছি লোৱা হৈছিল যদিও পিছত সিংহৰ ঠাইত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় জন্তু বাঘৰ ছবি নিৰ্বাচন কৰা হয়। আৰ বি আইৰ ভূমিকা সম্পৰ্কীয় পাতনিত কোৱা হৈছে যে ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্য হ’ল বেংক নোটৰ প্ৰচলন, ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক সুস্থিৰতা নিশ্চিত কৰিবৰ বাবে নিধি মজুত ৰখা আৰু দেশৰ মূদ্ৰা তথা দেনা ব্যৱস্থাৰ সঞ্চালনা। প্ৰথমাৱস্থাত ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যালয়টো কলিকতাত (বৰ্তমান কলকাতা) স্থাপন কৰা হৈছিল। ১৯৩৭ চনত ইয়াক স্থায়ীভাৱে ব’ম্বেলৈ (বৰ্তমান মুম্বাই) স্থানান্তৰ কৰা হয়। ১৯৩৭ চনত ইণ্ডিয়ান ইউনিয়নৰ পৰা বাৰ্মাৰ পৃথক্কৰণৰ পিছতো, জাপানী অধিগ্ৰহণৰ সময়ছোৱাৰ বাহিৰে (১৯৪২-৪৫) ১৯৪৭ চনলৈকে ৰিজাৰ্ভ বেংকে বাৰ্মাৰ কেন্দ্ৰীয় বেংকৰ ভূমিকাও পালন কৰিছিল। ১৯৪৭ চনৰ দেশ বিভাজনৰ পিছত ১৯৪৮ চনৰ জুনত ষ্টেট বেংক অফ পাকিস্তানে কাৰ্যভাৰ নোলোৱালৈকে ৰিজাৰ্ভ বেংকে পাকিস্তানৰ কেন্দ্ৰীয় বেংকৰ ভূমিকাও পালন কৰে। প্ৰথমে অংশীদাৰৰ বেংক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা হ’লেও ১৯৪৯ চনত ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণৰ পিছৰ পৰা আৰ বি আই সম্পূৰ্ণৰূপে ভাৰত চৰকাৰৰ অধীনস্থ হয়।
১৯৫০–১৯৬০
১৯৫০ চনত ভাৰত চৰকাৰে প্ৰথমগৰাকী প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৰ অধীনত কৃষি ক্ষেত্ৰখনৰ ওপৰত প্ৰাধান্য দি কেন্দ্ৰীয়ভাৱে পৰিকল্পিত এক অৰ্থনৈতিক নীতিৰ প্ৰসাৰ ঘটায়। প্ৰশাসনে বাণিজ্যিক বেংকসমূহৰ চৰকাৰীকৰণ কৰাৰ লগতে বেংকিং কোম্পানী আইন ১৯৪৯-ৰ (পিছলৈ বেংকিং বিধি আইন) ভিত্তিত আৰ বি আইৰ এটা অংশ হিচাপে এক কেন্দ্ৰীয় বেংক বিধি স্থাপন কৰে। ইয়াৰোপৰি কেন্দ্ৰীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকক অৰ্থনৈতিক পৰিকল্পনাসমূহত লোন আদিৰে সাহায্য প্ৰদান কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয়।
১৯৬০–১৯৬৯
বেংকসমূহৰ বিপৰ্যয়ৰ ফলস্বৰূপে ৰিজাৰ্ভ বেংকক এক জমাধন বীমা ব্যৱস্থাৰ (deposit insurance system) প্ৰৱৰ্ত্ত্ন তথা চোৱাচিতা কৰিবলৈ অনুৰোধ জনোৱা হয়। ১৯৬১ চনৰ ৭ ডিচেম্বৰত কেন্দ্ৰীয় বেংক ব্যৱস্থাটোৰ বিশ্বাসযোগ্যতা ফিৰাই আনিবলৈ এই ব্যৱস্থাটোৰ প্ৰৱৰ্ত্তন কৰা হয়। ভাৰত চৰকাৰে “উন্নয়নশীল বেংকিং” শ্ল’গানেৰে অৰ্থনীতিৰ উন্নয়নৰ হকে ব্যৱস্থা হাতত লয় আৰু দেশৰ বেংক বজাৰখনৰ (ক্ষেত্ৰ) পুনৰ্গঠনৰ লগতে বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ চৰকাৰীকৰণ কৰে। ফলস্বৰূপে দেশৰ মুক্ত বেংকিং ব্যৱস্থাটোৰ নিয়ন্ত্ৰণ তথা সাহায্য প্ৰদানৰ গুৰু দায়িত্ব আৰ বি আইৰ ওপৰত ন্যস্ত হয়।
১৯৬৯–১৯৮৫
১৯৬৯ চনত ইন্দিৰা গান্ধীৰ নেতৃত্বাধীন চৰকাৰে ১৪টা মুখ্য বাণিজ্যিক বেংকৰ চৰকাৰীকৰণ কৰে। ১৯৮০ চনত পুনৰবাৰ ক্ষমতালৈ অহাৰ পিছতেই চৰকাৰখনে আন ছটা বেংকৰো চৰকাৰীকৰণ কৰে। সত্তৰ আৰু আশীৰ দশকত অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰখনৰ কৰ্তৃত্ব কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ওপৰতে ন্যস্ত আছিল। সেই সময়ৰ পৰা ৰিজাৰ্ভ বেংকে দেশৰ অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত প্ৰধান ভূমিকা ল’বলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু জমাসূত, ৰিজাৰ্ভৰ হাৰ আৰু দৃশ্যমান জমাৰাশিৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন নীতি হাতত লয়। দেশৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ লক্ষ্য আগত ৰাখিয়েই এই আটাইবোৰ পদক্ষেপ হাতত লোৱা হৈছিল যিবোৰে প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ বাণিজ্যিক নীতিৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ নীতৰদ্বাৰা প্ৰভাৱিত বেংকসমূহে কৃষিক্ষেত্ৰখনৰ লগত জড়িত তথা ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানসমূহকহে ঋণ প্ৰদান কৰিছিল।
দেশৰ চহৰসমূহত গঢ় লৈ উঠা নতুন কাৰ্যালয়সমূহৰ বাবে বেংকে দুটা নতুন কাৰ্যালয় খুলিব লগা হয়। ১৯৭০ চনৰ শক্তিৰ (তেল) নাটনিৰ ফলত ১৯৭৩ চনত বৰ্ধিত মূদ্ৰাস্ফীতিৰ সমস্যাই দেখা দিয়ে আৰু সেই সময়ত ইয়াৰ প্ৰভাৱ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ ৰিজাৰ্ভ বেংকে মুদ্ৰা নীতি বাৰণ কৰে। চ
১৯৮৫–১৯৯১
১৯৮৫ চনৰ পৰা ১৯৯১ চনৰ মাজৰ কালছোৱাত ভালেকেইখন কমিটিয়ে ভাৰতীয় অৰ্থনীতিৰ ওপৰত নিৰীক্ষণ চলায়। এই কমিটিসমূহহে পোৱা ফলাফলে বেংকৰ ওপৰতো কিছু পৰিমাণে প্ৰভাৱ পেলায়। ‘ব’ৰ্ড ফৰ ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল এণ্ড ফাইনেঞ্চিয়েল ৰিকনষ্ট্ৰাকচন’, ‘ইন্দিৰা গান্ধী ইনষ্টিটিউট অফ ডেভেলপমেণ্ট ৰিচাৰ্ছ’ আৰু ‘চিকিউৰিটিজ এণ্ড এক্সচেঞ্জ ব’ৰ্ড অফ ইণ্ডিয়া’ই সামগ্ৰিকভাৱে দেশৰ অৰ্থনীতিৰ নিৰীক্ষণ চলায় আৰু চিকিউৰিটিজ এণ্ড এক্সচেঞ্জ ব’ৰ্ড অফ ইণ্ডিয়াই অধিক কাৰ্যকৰী বিত্ত বজাৰ আৰু বিনিয়োগকাৰীসকলৰ সুৰক্ষাৰ বাবে পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰে।
১৯৮৮ চনৰ এপ্ৰিল আৰু জুলাই মাহত যথাক্ৰমে “ডিচকাউণ্ট এণ্ড ফাইনেঞ্চ হাউচ অফ ইণ্ডিয়া” আৰু “নেচনেল হাউচিং বেংক”ৰ প্ৰতিষ্ঠাপনা কৰা হয় আৰু প্ৰতিষ্ঠান দুটাই যথাক্ৰমে বিত্ত আৰু সম্পত্তিৰ বজাৰত নিজ নজ কাম আৰম্ভ কৰে।
১৯৯১–২০০০
১৯৯১ চনৰ জুলাই মাহত ভাৰতীয় অৰ্থনীতিত দুৰৱস্থাই দেখা দিয়ে আৰু ভাৰতীয় টকাৰ মূল্য অৱনমিত হয়। আমেৰিকান ডলাৰৰ তুলনাত ভাৰতীয় টকাৰ ১৮% অৱনমন ঘটে আৰু নৰসিমহম কমিটিয়ে তেওঁলোকৰ প্ৰতিবেদনত সাম্প্ৰতিকভাৱে ৰিজাৰ্ভ তথা বাধ্যতামূলক তৰল অনুপাত হ্ৰাস কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। এক ব্যক্তিগত বেংকিং ক্ষেত্ৰ স্থাপন কৰিবলৈ নতুন নিৰ্দেশনাসমূহ ১৯৯৩ চনত প্ৰকাশ কৰা হয়। এই পদক্ষেপক প্ৰায়ে নৱ-উদাৰীকৰণ হিচাপে অভিহিত কৰা হয়। জমাধনৰ ওপৰত সূতকে আৰম্ভ কৰি আন কিছুমান ক্ষেত্ৰ যেনে ট্ৰাষ্ট আৰু সম্পত্তি বজাৰত ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ নিয়ন্ত্ৰণ গুচাই পেলোৱা হয়। জুলাই মাহত আৰ বি আয়ে চৰকাৰী বেংকসমূহক নিজৰ মূলধনৰ ভেঁটি টনকিয়াল কৰিবৰ বাবে মূলধনী বজাৰৰ সৈতে লেন-দেন ৰখাৰ অনুমতি প্ৰদান কৰে। বেংক নোট ছপাবৰ বাবে ১৯৯৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত ‘ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংক নোট মূদ্ৰন লিমিটেড’ৰ স্থাপনা কৰা হয়।
২০০০ চনৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে
২০০০ চনৰ জুন মাহৰ পৰা বৈদেশিক বিনিময় পৰিচালনা আইন ১৯৯৯ কাৰ্যকৰী হয়। ২০০৬ চনত নটা প্ৰতিষ্ঠানৰ একত্ৰীকৰণ কৰি বেনকনোট ছপা তথা মূদ্ৰন কৰিবলৈ “চিকিউৰিটী প্ৰিণ্টিং এণ্ড মিণ্টিং ক’ৰ্পৰেচন অফ ইণ্ডিয়া”ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
২০০৮-২০০৯ চনৰ শেষভাগলৈ দেশৰ অৰ্থনীতিৰ বিকাশৰ হাৰ ৫.৮ শতাংশলৈ হ্ৰাস পায়। আৰু ৰিজাৰ্ভ বেংকে সেই সময়ত ভাৰতীয় অৰ্থনীতিক গতি প্ৰদান কৰে।
কেন্দ্ৰীয় পৰিচালনা সমিতি
কেন্দ্ৰীয় পৰিচালনা সমিতিয়েই (The Central Board of Directors) কেন্দ্ৰীয় বেংকটোৰ মূল কমিটি। ভাৰত চৰকাৰে পৰিচালকসকলক এক চাৰিবছৰীয়া কাৰ্যকালৰ বাবে নিযুক্তি দিয়ে। এই সমিতি বা ব’ৰ্ডখন এজন গভৰ্ণৰ, চাৰিজন ডেপুটী গভৰ্ণৰ আৰু আঞ্চলিক ব’ৰ্ডসমূহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ১৫জন পৰিচালকেৰে গঠিত যাৰ দুজন বিত্ত মন্ত্ৰণালয়ৰ সদস্য আৰু আন ১০জন বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ লোক।
গভৰ্ণৰ
আৰ বি আইৰ বৰ্তমানৰ গভৰ্ণৰ শক্তিকান্ত দাস।  চাৰিজন ডেপুটী গভৰ্ণৰ হৈছে যথাক্ৰমে বি পি কানুংগ, এন এচ বিশ্বনাথন, বিৰল আচাৰ্য আৰু মহেশ কুমাৰ জৈন।
সহায়কাৰী সংস্থাসমূহ
২০০৭ চনৰ ১ জুলাইত গ্ৰাহক সেৱাৰ মান অধিক উন্নত কৰিবৰ বাবে তথা গ্ৰাহক অভিযোগ নিৰাময়ৰ ব্যৱস্থাটো শক্তিশালী কৰিবলৈ এক নতুন গ্ৰাহক সেৱা বিভাগৰ আৰম্ভণি কৰে।
কাৰ্যালয় আৰু শাখাসমূহ
আৰ বি আইৰ চাৰিটা শাখা কাৰ্যালয় আৰু দেশৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ৰাজধানী তথা মুখ্য মহানগৰসমূহত ১৯টা আঞ্চলিক কাৰ্যালয় আছে। আঞ্চলিক কাৰ্যালয়সমূহ আহমেদাবাদ, বাংগালোৰ, ভূপাল, ভুৱনেশ্বৰ, চণ্ডীগড়, চেন্নাই, দিল্লী, গুৱাহাটী, হায়দৰাবাদ, জয়পুৰ, জম্মু, কানপুৰ, কলকাতা, লক্ষ্ণৌ, মুম্বাই, নাগপুৰ, পাটনা, আৰু থিৰুৱন্থপুৰমত অৱস্থিত। ইয়াৰোপৰি ইয়াৰ ৯টা আন কাৰ্যালয় ক্ৰমে আগৰতলা, ডেৰাডুন, গেংটক, কোচী, পানাজী, ৰায়পুৰ, ৰাঁচী, শ্বিলং, চিমলা আৰু শ্ৰীনগৰত অৱস্থিত।
বিষয়াসকলৰ প্ৰশিক্ষত্ৰ বাবে চেন্নাই আৰু পুনেত ইয়াৰ দুখন প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয় যথাক্ৰমে ৰিজাৰ্ভ বেংক ষ্টাফ কলেজ আৰু কলেজ অফ এগ্ৰিকালচাৰেল বেংকিং আছে। মুম্বই, চেন্নাই, কলকাতা আৰু নতুন দিল্লীত ইয়াৰ চাৰিটা প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ আছে।
মুদ্ৰা প্ৰচলন
ৰিজাৰ্ভ বেংক অফ ইণ্ডিয়া আইনৰ ধাৰা ২২ অনুসৰি কেৱল ৰিজাৰ্ভ বেংকেহে বেংক নোট আৰু মূদ্ৰাসমূহ প্ৰচলন কৰিব পাৰে। অৱশ্যে এটকীয়া নোট আৰু মূদ্ৰাসমূহ বিত্ত মন্ত্ৰণালয়ে প্ৰচলন কৰে।
বেংক নোটৰ প্ৰচলন কৰি ৰিজাৰ্ভ বেংকে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এজেণ্ট হিচাপে কাম কৰে। এই কামৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠানটোৰ এক সুকীয়া বিভাগ আছে আৰু এই বিভাগটোৰ সম্পত্তি আৰু দেনাসমূহ বেংকিং বিভাগটোৰ পৰা পৃথকাই ৰখা হয়।
আৰ্থিক কৰ্তৃত্ব
ভাৰতীয় অৰ্থ ব্যৱস্থাৰ মূল পৰিচালিকা বা কৰ্তৃপক্ষ হৈছে ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংক। ই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰসমূহৰ বেংক হিচাপে কাম কৰে। ৰিজাৰ্ভ বেংকে ভাৰতীয় মূদ্ৰা নীতিৰ প্ৰস্তুত তথা ৰূপায়ণ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ নিৰীক্ষণ কৰে আৰু উৎপাদনমুখী ক্ষেত্ৰসমূহলৈ ঋণৰ প্ৰবাহ নিশ্চিত কৰে।
অৰ্থ বৱস্থাৰ নিয়ন্ত্ৰক আৰু উপদেষ্টা
ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ নিৰ্দেশনা আৰু নিৰ্দিষ্ট কৰি দিয়া সীমাৰ ভিতৰত দেশৰ বেংকিং তথা আৰ্থিক ব্যৱস্থাটো পৰিচলিত হয়। কেন্দ্ৰীয় বেংকটোৱে মূদ্ৰাৰ বিতৰণ, অৰ্থনৈতিক সূচক যেনে মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন আদি নিৰীক্ষণ কৰে আৰু বেংক নোটসমূহৰ নক্সা তৈয়াৰ কৰে।
বৈদেশিক বিনিময়ৰ পৰিচালনা
বৈদেশিক বিনিময় পৰিচালনা আইন ১৯৯৯ অধীনত ৰিজাৰ্ভ বেংকে ভাৰতৰ বৈদেশিক বিনিময় আৰু ইয়াৰ লেন-দেনসমূহ নিয়ন্ত্ৰণ তথা ইয়াৰ উন্নয়নৰ ব্যৱস্থা কৰে।
অন্যান্য বেংকসমূহৰ বেংক
আৰ বি আই হৈছে ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় বেংক আৰু বাণিজ্যিক বেংকসমূহে ইয়াত এক নিৰ্ধাৰিত পৰিমাণৰ টকা জমা ৰখাটো বাধ্যতামূলক। ঋজাৰ্ভ বেংকৰ সৈতে সূচীভূক্ত আটাইবোৰ বেংকৰ একাউণ্ট থাকে। বাণিজ্যিক বেংকসমূহে সৃষ্টি কৰা ঋণসমূহ আৰ বি আয়ে জমা টকাৰ অনুপাত (Cash Reserve Ratio), বেংকৰ হাৰ (Bank Rate) আৰু মুকলি বজাৰৰ ভাগ লোৱাৰ (open market operation) চযোগেদি নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। কেন্দ্ৰীয় বেংকটোৱে চেকসমূহৰ নিষ্পত্তি তথা আন্তঃ-বেংক অৰ্থৰ আদান-প্ৰদানতো সহায় কৰে। ইয়াৰ লগতে বেংকসমূহক জৰুৰীকালীন ঋণ প্ৰদান কৰে। ই বাণিজ্যিক বেংকসমূহৰ কাৰ্যকলাপত নজৰ ৰাখে আৰু প্ৰয়োজন অনুসাৰে অনুশাসনমূলক ব্যৱস্থা হাতত লয়।
অন্যান্য কাৰ্য
আৰ বি আই চৰকাৰৰো বেংক আৰু ই কেন্দ্ৰীয় তথা ৰাজ্য চৰকাৰসমূহৰ হৈ মাৰ্চেণ্ট বেংকিং কাৰ্যও সম্পাদন কৰে। ব্যক্তিগত মাটি-সম্পত্তিৰ অধিগ্ৰহণৰ সৈতে জড়িত লেনদেনৰ উন্নয়নৰ বাবে ১৯৮৮ চনত নেচনেল হাউচিং বেংকৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
বৰ-মানিমুনি
বৰ−মানিমুনি ) হৈছে এপিয়াচিয়া (apiaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত এবিধ বহুবৰ্ষজীৱি সপুষ্পক ওষধি উদ্ভিদ। ইয়াৰ সাধাৰণ নামসমূহ হৈছে ইণ্ডিয়ান পেনীৱৰ্ট (Indian pennywort), এছিয়েটিক পেনীৱৰ্ট (Asiatic pennywort) বা গটুকলা (gotukola) বা ঠানকুনি (Thankuni) ইত্যাদি। ই এছিয়াৰ সেমেকা অঞ্চলসমূহৰ থলুৱা উদ্ভিদ। ইয়াক পাত−শাক আৰু ঔষধি উদ্ভিদ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিৱৰণ
প়থিৱীৰ বহুতো শীতোষ্ণ আৰু গ্ৰীষ্মপ্ৰধান জলাভূমি-সদৃশ অঞ্চলত বৰ-মানিমুনি গজে। সেউজীয়া মাটিত বগাই যোৱা অৰ্ধবায়ব চিলিণ্ডাৰসদৃশ কাণ্ডৰ দ্ভাৰা উদ্ভিদবোৰ এজোপাৰ সৈতে আনজোপা সংযুক্ত হৈ থাকে। শিপাৰ গাঁঠিটো ৰাইজমৰ দ্বাৰা আবৰি থাকে।
ফুলৰ বৰণ বগা বা ৰঙচুৱা, ঈকাৰত সৰু, মাটিৰ ওচৰতে থুপা পাতি ফুলে। প্ৰতিপাহ ফুল দুপাহ সেউজীয়া বেটুপাতেৰে আবৰি থাকে। প্ৰতিপাহ ফুলৰ পাঁচৰ পৰা ছয়পাহ পাহি থাকে। ফুলত পাঁচডালকৈ পুংকেশৰ আৰু দুডাল গৰ্ভকেশৰ থাকে। ইয়াৰ বীজ পৰিপক্ব হবলৈ তিনি মাহ লাগে। ই এবিধ আগ্ৰাসী উদ্ভিদ। বিভিন্ন অঞ্চলত ইয়াৰ বিভিন্ন সাথানীয় নাম আছে।
বিস্তৃতি
বৰ−মানিমুনি হৈছে ভাৰত উপ−মহাদেশ, দক্ষিণ পূৱ এছিয়া, আৰু দক্ষিণ পূৱ যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সেমেকা অঞ্চলসমূহৰ থলুৱা উদ্ভিদ। ই ভাৰত, বাংলাদেশ, শ্ৰীলংকা, উত্তৰ অষ্ট্ৰেলিয়া, ইণ্ডোনেছিয়া, ইৰান, মালয়েছিয়া, পাপুয়া নিউ গিনি, আৰু এছিয়াৰ অন্যান্য প্ৰান্তত এই উদ্ভিদ পোৱা যায়।  জলজ উদ্ভিদ হিচাপে ই পানীৰ জৈৱিক আৰু ৰাসায়নিক প্ৰদুষকৰ প্ৰতি বিশেষভাবে অনুভূতিশীল, সেইবোৰ হয়তো উদ্ভিদজোপাই শোষণো কৰি লয়। ঘৰুৱা বাগিছাৰ দৰে শুকান ঠাইত নিয়মীকৈ পানী যোগানৰ ব্যৱস্থা কৰি ইয়াৰ কৃষি কৰিব পাৰি। আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা, প্ৰাচীন আফ্ৰিকীয় চিকিৎসা, চীনা চিকিৎসাৰ লগতে অনেক দেশৰ চিকিৎসাবিদ্যাত ভেষজ হিচাপে ইয়াক বহুলভাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আগেয়ে ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক নাম আছিল Hydrocotyle asiatica L. আৰু Trisanthus cochinchinensis (Lour.)।
ৰন্ধন-প্ৰকৰণ
ম্যানমাৰৰত পিয়াজ, বাদাম, বীণ পাউডাৰ, নেমুৰ ৰস আদিৰ সৈতে কেঁচা বৰ-মানিমুনিৰ চালাড প্ৰস্তুত কৰি খোৱা হয়। শ্ৰীলংকাত ইয়াক গটুকলা বুলি কোৱা হয়। তাত পাত-শাক হিচাহে ইয়াক খোৱা হয়। সিংহলি ভাষাত কলা মানে পাত। আধুনিক মিঠা "pennywort" নামৰ পানীয় আৰু হাৰবেল টি প্ৰস্তুতকৰণতো বৰ-মানিমুনি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পৰম্পৰাগত চিকিৎসা
বহু ধৰণৰ বিসংগতি আৰু সামান্য ঘা আদিত বৰ−মানিমুনিক পৰম্পৰাগত ঔষধ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। উচ্চ−মানসম্পন্ন গৱেষণাৰ দ্বাৰা ইয়াৰ নৈদানিক দক্ষতা আৰু সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰা হোৱা নাাাই। অত্যধিক প্ৰয়োগৰ ফলত Contact dermatitis আৰু চালৰ খজুৱতী হব পাৰে। ইয়াক সেৱন কৰাৰ পিছত শৰীৰত আলস্য ভাৱ আহিব পাৰে। বহুদিন ধৰি ব্যৱহাৰ কৰিলে যকৃতৰ কাৰ্যত বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
নাং-ফা
নাং-ফা জুৰি বৰা বৰগোহাঞিয়ে ৰচনা কৰা অসমীয়া ভাষাৰ এখন ঐতিহাসিক আৰু জীৱনীভিত্তিক উপন্যাস। আহোমৰ ৰাজত্ব কালৰ সাহিত্য-সমাজ-সংস্কৃতিৰ বিষয়ে ইয়াত প্ৰকাশ কৰা হৈছে। উপন্যাসখন প্ৰকাশ কৰিছে অসমৰ প্ৰখ্যাত প্ৰকাশন গোষ্ঠী 'বনলতা'ই। টাই আহোম ভাষাত 'নাং' মানে হৈছে শ্ৰীমতী আৰু 'ফা' মানে হৈছে দেৱ-দেৱী। মূলতঃ নাং-ফা মানে হ'ল ৰাজকুমাৰী। 'নাং-ফা' উপন্যাসখন মূলতঃ এখন আহোম ৰাজকুঁ‌ৱৰী জয়মতীৰ জীৱনীভিত্তিক উপন্যাস। ই জুৰী বৰা বৰগোহাঞিৰ পঞ্চম উপন্যাস।
পটভূমি
লাইথেপেনা সলাল গোহাঁইৰ দ্বিতীয় পত্নী চন্দ্ৰদাৰুৰ বৰজীয়ৰী আছিল জয়মতী। লাইথেপেনা সলাল বৰগোহাঁইৰ সাতটা ল'ৰা সন্তানৰ পিছত প্ৰথম কন্যা সন্তান আছিল জয়মতী। জয়মতীক অন্য মাহীমাক কেইজনীয়েও যথেষ্ট মৰম কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত টিংখাঙৰ বীৰবংশৰ তুংখুঙীয়া ফৈদৰ সুঠাম ডেকা গদাপাণি কোঁৱৰৰ সৈতে জয়মতীৰ বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল। বিবাহৰ পিছত তেওঁলোকৰ দুই যমজ সন্তান লাই আৰু লেচাইৰ জন্ম হৈছিল কিন্তু জয়মতী কুৱঁৰীয়ে তৃতীয় সন্তানক গৰ্ভত লৈ থাকোঁতেই আৰম্ভ হৈছিল আহোম ৰাজতন্ত্ৰৰ কূটনৈতিক অভিসন্ধি। ৰাজতন্ত্ৰৰ সকলো নীতি-নিয়ম নিজৰ ভৰিৰে মোহাৰি ৰাজসিংহাসনৰ লোভত অত্যাচাৰী হৈ পৰিছিল লালুকসোলা বৰফুকন। গদাপাণিক জয়মতীয়ে পলুৱাই পঠালে। তাৰ পিছত জয়মতী কুৱঁৰীয়ে নিজেই বন্দীশালৰ অন্ধকুঠৰীত আৱদ্ধ হৈ চৈধ্য দিন চʼতমহীয়া উৰুঙা জেৰেঙা পথাৰৰ কাঁইটীয়া কোঁটকোৰা গছত বন্দী হ'ব লগা হৈছিল আৰু চৈধ্য দিনৰ অন্তত কুৱঁৰীৰ আত্মাই প্ৰাণ-বায়ু এৰি এক অচিন ঠাইলৈ গতি কৰিছিল। ৰজাঘৰীয়া ব্যক্তিৰ মৃত্যুৰ পিছত যিখন আহোম সমাজত মৈদাম দি সন্মানেৰে সৎকাৰ কৰা হৈছিল; সেই ইতিহাসক নস্যাৎ কৰি বোকা পিতনিৰ মাজত জয়মতীৰ নিশ্চল শৰীৰটো লুকুৱাই লালুকসোলা বৰফুকনে নিজৰ বৰ্বৰতাৰ পৰিচয় দিছিল। উপন্যাসখনৰ জৰিয়তে জয়মতীৰ জন্মভূমি মাদুৰিৰ ৰাজবংশ, চাৰিঙৰ ৰাজাখাত, গড়গাৱঁৰ ৰাজহাউলী, আহোমৰ কৰতলীয়া ৰাজ্যৰ বিষয়ে এক বৰ্ণনা দাঙি ধৰা হৈছে। ‌‌ বয়ন শিল্পৰ বিষয়েও সুন্দৰভাৱে লেখিকাই দাঙি ধৰিছে। আহোম সমাজত কিদৰে এজনী পত্নীয়ে যুদ্ধলৈ ওলোৱা স্বামীক এৰাতিৰ ভিতৰত কৱচ কাপোৰ বৈ উলিয়াই যুদ্ধলৈ সাজু কৰায় তাৰো এক বিষদ বৰ্ণনা উপন্যাসখনৰ মাজেৰে পোৱা যায়। তদুপৰি গদাপাণি কোঁৱৰে নিজ ৰাজ্যৰ পৰা পলাই গৈ ক'ত, কেনেকৈ দিন কটাইছিল তাৰো কথা উপন্যাসখনৰ জৰিয়তে জানিব পাৰি।
দাৰুল উলুম দেউবন্দ
দাৰুল উলুম দেউবন্দ (Darul Uloom Deoband) বিখ্যাত এটি ইছলামিক বিশ্ববিদ্যালয়। উত্তৰ প্ৰদেশৰ চাহাৰাণপুৰ জিলাৰ দেউবন্দত অবস্থিত।১৮৬৬ চনত মুহাম্মদ আবিদ, মুহাম্মদ কাছিম, মুহাম্মদ য়াকুব আদি সকলৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। ইছলামি শিক্ষাৰ পোহৰ বিলোৱাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
অনিমা গুহ
ড° অনিমা গুহ (Dr Anima Guha; ১৯৩২,২৬ মাৰ্চ-২০২১,২৯ জুলাই) একাধাৰে এগৰাকী সমাজ-কৰ্মী, শিক্ষাব্ৰতী, নাৰীবাদী লেখক তথা সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ। তেওঁ বুৰঞ্জীবিদ অমলেন্দু গুহৰ সহধৰ্মিনী আৰু প্ৰগতিশীল বিচাৰধাৰাত বিশ্বাসী। নাৰীৰ অধিকাৰৰ বাবে গঠিত নিৰ্যাতন বিৰোধী মঞ্চৰ সভাপতি ৰূপে তেওঁৰ কাম-কাজ সমূহে যথেষ্ট চৰ্চা লাভ কৰিছিল। দুই দশকতকৈও অধিক কাল তেওঁ অসমত মহিলাৰ সম-অধিকাৰৰ আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দি আহিছে। কোনো শিক্ষাসদী অনুষ্ঠানৰ লগত প্ৰত্যক্ষ ভাৱে জড়িত নহ'লেও তেওঁ ভালেমান গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ত গৱেষণা কৰিছে। ১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈ অনিমা গুহ কাউন্সিল অৱ চায়েণ্টিফিক এণ্ড ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল ৰিচাৰ্ছৰ পুল-অফিছাৰ আছিল।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯৩২ চনৰ ২৬ মাৰ্চ তাৰিখে ধুবুৰী জিলাৰ সদৰ ধুবুৰীত অনিমা গুহৰ জন্ম হৈছিল। দেউতাক গিৰীন্দ্ৰ মোহন দাস আৰু মাতৃ নীহাৰিকা দাস। দেউতাক বিজনী ৰাজ এষ্টেটৰ খুঁটাঘাট পৰগণাৰ পৰিচালক আছিল। তেখেতে কটন কলেজৰপৰা বি এ পাছ কৰিছিল আৰু স্ত্ৰী শিক্ষাৰ উদ্যোক্তা আছিল। গিৰীন্দ্ৰ মোহন দাসৰ উদ্যোগতে প্ৰায় ১৯৩৮ চনত কোকৰাঝাৰত পোনপ্ৰথম ছোৱালী এল পি স্কুল স্থাপিত হয়। অনিমা গুহৰ ককাক গৌৰমোহনে কলিকতাৰপৰা এফ এ পাছ কৰি আহি মেচপাৰা এষ্টেটৰ দেৱান নিযুক্তি পাইছিল। মাকো সেইসময়ৰ এগৰাকী শিক্ষিত আৰু প্ৰগতিশীল মহিলা আছিল।
শিক্ষা আৰু বৈবাহিক জীৱন
দেউতাকৰ উদ্যোগত স্থাপিত কোকৰাঝাৰ এল পি স্কুলতে অনিমা গুহৰ বিদ্যাৰম্ভ হয়। গৃহশিক্ষক আছিল কোকৰাঝাৰ ল'ৰাৰ হাইস্কুলৰ শিক্ষক দীননাথ দাস। তেখেতে ঘৰতে মেপ অঁকাৰপৰা গণিতলৈকে সকলোখিনি পঢ়াইছিল। দেউতাকে গীতাৰ শ্লোকবোৰ ঘৰতে মুখস্থ কৰাইছিল আৰু অৰ্থ ভাঙি দিছিল। মাক আৰু মামাকে শিকাইছিল ৰবীন্দ্ৰ সংগীত। শৈশৱতে আৱাহন, বাঁহীৰ লগতে দেউতাকে ঘৰত ৰখা বঙালী আনন্দ বাজাৰ পত্ৰিকা, যুগান্তৰছোৱালী, ইংৰাজী হিন্দুস্তান ষ্টেণ্ডাৰ্ড আদি পঢ়াৰ অভ্যাস হৈছিল। দেউতাকৰ ইচ্ছা আছিল ধুবুৰী ছোৱালী হাইস্কুলৰ হোষ্টেলত ৰাখি পঢ়াই-শুনাই ছোৱালীক শান্তি-নিকেতনলৈ পঠিয়াব। সেইসময়ত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ জীৱিত আছিল। কিন্তু কোকৰাঝাৰ এল পি স্কুলৰপৰা এল পি পাছ কৰি, অষ্টম মানলৈকে কোকৰাঝাৰ ল'ৰাৰ হাইস্কুলত পঢ়ি অনিমা গুহই ১৯৪৭ চনত যোৰহাট চৰকাৰী ছোৱালী হাইস্কুলৰপৰা প্ৰথম বিভাগত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয় আৰু কটন কলেজত নাম ভৰ্তি কৰে। ১৯৪৯ চনত তেওঁ কটন কলেজৰপৰা প্ৰথম বিভাগত আই এছচি আৰু ১৯৫২ চনত উদ্ভিদ বিদ্যাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৬০ চনত বুৰঞ্জীবিদ ড॰ অমলেন্দু গুহৰ সৈতে অনিমা বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। বিয়াৰ পাছত ১৯৬২ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা তেওঁ নৃতত্ত্ব বিভাগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ে আগবঢ়োৱা Science Exhibition পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। ১৯৭৫ চনত পুণা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা বংশগতি বিষয়ত ডক্টৰেট পায়। ১৯৭৫ ৰ পৰা ১৯৭৮ চনলৈ কলকাতাৰ Anthropological Survey of India ত পষ্ট ডক্টৰেল ফেল' হিচাপে কাম কৰে। ইয়াৰ পিছত Anthropological Survey of India আৰু কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নৃতত্ত্ব বিভাগত যথাক্ৰমে চি অছ আই আৰ ৰ পোল অফিচাৰ আৰু ইউ জি চি ৰ ৰিচাৰ্ছ এছচিয়েট হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।
কৰ্ম জীৱন আৰু সাহিত্যিক কৰ্ম্মাৱলী
অনিমা গুহই তেওঁৰ কৰ্ম-জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল শিক্ষকতাৰে। ১৯৫২ চনৰপৰা ১৯৬০ চনলৈ তেওঁ অভয়াপুৰী বালিকা হাইস্কুল আৰু ধুবুৰী বালিকা হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰিছিল। অসমৰ নাৰীৰ অধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ আন্দোলনৰ তেওঁ এগৰাকী গুৰিধৰোঁতা। ২০০২ চনৰ ১৩ জুলাই তাৰিখে গুৱাহাটীৰ নেটৱৰ্ক ট্ৰেভেলছৰ আস্থানত বৰ্ণালী নামৰ শিশুটিৰ লগত যি অমানৱীয় কাৰ্য সংঘটন হয় তাৰ প্ৰতিবাদত গুৱাহাটীত পঁচপন্নটা নাৰী আৰু সমাজিক-সাংস্কৃতিক সংগঠন লগ-লাগি নিৰ্যাতন বিৰোধী ঐক্য মঞ্চ নামৰ এটি অৰাজনৈতিক অনুষ্ঠান গঠন হয়। অনিমা গুহ এই সংঘৰ সভাপতি আছিল। তেওঁৰ কাৰ্যকালত সংঘৰ কাম-কাজ যথেষ্ট চৰ্চালৈ আহিছিল। গুহই নাৰীৰ হকে সদায় মাত মাতি আৰু কাম কৰি আহিছে।
কুৰি শতিকাৰ ষাঠি-সত্তৰ দশকৰপৰা গুহই লেখা-মেলা কৰিছে। নব্বৈ দশকৰপৰা তেওঁ নিয়মীয়াকৈ লিখিছে। বিশেষকৈ নাৰী কেন্দ্ৰিক সমস্যা আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকাৰৰ বাবে তেওঁ লিখা-মেলা কৰি যথেষ্ট সমাদৰ পাইছে। সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ ১৯৭৮ চনত হোৱা নগাঁও অধিৱেশনলৈ তেওঁ বক্তা হিচাপে আমন্ত্ৰিত হৈছিল। ১৯৯৫ চনত বিশ্বনাথ অধিৱেশন আৰু ২০০০ চনত গোৱালপাৰাত অনুষ্ঠিত অধিৱেশনলৈও তেওঁ নিমন্ত্ৰিত হৈছিল। অনিমা গুহ অসমীয়া খবৰ কাকতৰ নিয়মীয়া স্তম্ভলেখক আছিল। নাৰীকেন্দ্ৰিক লেখাৰ উপৰিও তেওঁ লিখা অন্যান্য কিতাপবোৰ হ'ল:-
মৃত্যু
২০২১ চনৰ ২৯ জুলাই তাৰিখে গুৱাহাটীৰ আৰ্য হস্পিটেলত আবেলি ৩ বাজি ২০ মিনিটত অনিমা গুহই শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
জিকা
জিকা (Luffa acutangula) হৈছে এবিধ লতা জাতীয় উদ্ভিদ আৰু ইয়াৰ ফল। ইয়াৰ বিভিন্ন প্ৰজাতি উপলব্ধ। ব্যৱসায়িকভাৱে ইয়াৰ শিৰা যুক্ত মঙহাল ফলৰ বাবে ইয়াক পাচলি হিচাপে খেতি কৰা হয়। প্ৰাপ্তবয়স্ক ফলবোৰৰ জিমটো প্ৰাকৃতিক চাফাই স্পঞ্জ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই পাচলিবিধ মধ্য আৰু পূব এছিয়াৰ পৰা দক্ষিণ-পূব এছিয়ালৈকে বিস্তৃত। ঠাণ্ডা জলবায়ুৰ ঠাইত ইয়াক ঘৰুৱা উদ্ভিদ হিচাপেও খেতি কৰা হয়। ইংৰাজী সাধাৰণ নামসমূহৰ ভিতৰত এংগেল লুফা, চাইনিজ অকৰা, ডিচ ক্লথ গাৰ্ড, ৰিজড গাৰ্ড, স্পঞ্জ গাৰ্ড, ষ্ট্ৰেনাৰ ভিন, ৰিবড লুফা, শিল্ক গাৰ্ড, চিনকোৱা টাৱেলস্পঞ্জ আদি নামেৰে পৰিচিত।
ব্যৱহাৰ
কিছুমান লুফা জাতৰ কুমলীয়া ফলবোৰ সিজাই খোৱা শাক-পাচলি আৰু ভাজি বা কেঁচাকৈ খাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কেতিয়াবা শিপা আৰু ফুলো ব্যৱহাৰ হয়। লুফা এজিপ্টিয়াকাৰ দৰেই প্ৰাপ্তবয়স্ক ফলবোৰ শুকালে চপোৱা হয় আৰু প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰি ফলৰ আঁহৰ বাহিৰে আন সকলোবোৰ আঁতৰাই পেলোৱা হয়, ইয়াক জিম পিছত স্পঞ্জ হিচাপে সামগ্ৰী তৈয়াৰ কৰাৰ বাবে আঁহ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পাচলি
ঋতুপৰ্ণা সেনগুপ্ত
ঋতুপৰ্ণা সেনগুপ্ত (Rituparna Sengupta; জন্ম ৭ নবেম্বৰ, ১৯৭০) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ বঙালী আৰু হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী সফল অভিনেত্ৰী হিচাপে তেওঁ ১৯৯০ৰ দশকত বক্স অফিচৰ শিখৰত আৰোহণ কৰিছিল। তেওঁ এটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, দুটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু চাৰিটা ‘বেংগল ফিল্ম জাৰ্ণেলিষ্ট্‌ছ এছ’চিয়েশ্যন বঁটা’ (BFJA) আৰু চাৰিটা ‘আনন্দলোক বঁটা’ লাভ কৰিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ঋতুপৰ্ণাৰ সৰুৰে পৰা শিল্পকলা, যেনে― চিত্ৰাংকণ, গীত-নৃত্য, হস্তকলা আদিৰ প্ৰতি আগ্ৰহ আছিল। তেওঁ কাৰ্মেল হাইস্কুলত পঢ়া-শুনা কৰে। তাৰপিছত লেডী ব্ৰেবোৰ্ণ কলেজৰ পৰা ইতিহাসত স্নাতক উপাধি লয়। আধুনিত ইতিহাস বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ত নাম লগায় যদিও অভিনয়ত মনোযোগ দিয়াত পঢ়া আধৰুৱা হৈ ৰয়।
কৰ্মজীৱন
অভিনেতা কুশল চক্ৰৱৰ্তীৰ ভনীয়েক অনিন্দিতা আছিল ঋতুপৰ্ণা সেনগুপ্তৰ সহপাঠী। তাৰ সুবাদতে তেওঁ বঙালী টেলিভিচন ধাৰাবাহিক ‘শ্বেত কপোত’ত (১৯৮৯) কুশল চক্ৰৱৰ্তীৰ বিপৰীতে অভিনয়ৰ সুযোগ পায়। কলকাতাৰ সৰু পৰ্দাত তেতিয়া লাৱণী সৰকাৰ আৰু ইন্দ্ৰানী হালদাৰৰ দপদপনি। সেইবাবেই কিছু ধাৰাবাহিকত অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ আহিলেও জনপ্ৰিয়তা আধৰুৱা হৈয়ে থাকি যায়।
১৯৯০ চনত শিশিৰ মজুমদাৰৰ ‘শেষ চিঠি’ ছবিত কুশল চক্ৰৱৰ্তীৰ বিপৰীতে অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ আহে। এই ছবিত অভিনয় কৰি থকা সময়তে প্ৰভাত ৰায়ৰ ‘শ্বেত পাথৰেৰ থালা’ত অভিনয় কৰাৰ আমন্ত্ৰণ আহে। তেওঁ তেতিয়া স্নাতকোত্তৰ প্ৰথম বৰ্ষৰ ছাত্ৰী। ‘শ্বেত পাথৰেৰ থালা’ৰ বিপুল সাফল্যৰ পিছত তেওঁ আৰু পিছলৈ উভতি চাবলগীয়া হোৱা নাই। ১৯৮৪ চনত তেওঁ প্ৰসেনজিৎ চট্টোপাধ্যায়ৰ বিপৰীতে ‘নাগপঞ্চমী’ত আৰু চিৰঞ্জিত চক্ৰৱৰ্তীৰ বিপৰীতে ‘লাল পান বিবি’ত অভিনয় কৰে। কুশল চক্ৰৱৰ্তীৰ সৈতে অভিনয় কৰা ‘শেষ চিঠি’ নামৰ ছবিখনো সেই বছৰো মুক্তি পায়। ‘সুজন সখী’, ‘নাগপঞ্চমী’, ‘মনেৰ মানুষ’, ‘সংসাৰ সংগ্ৰাম’ আদি ছবিয়ে প্ৰভুত জনপ্ৰিয়তা পায়। মুম্বাইত তেওঁ হেমা মালিনীৰ সৈতে ‘মোহিনী’ নামে টেলিফিল্ম এখনতো অভিনয় কৰে। ইয়াৰোপৰি ‘তিচৰা কৌন’ (১৯৯৪) নামৰ এখন হিন্দী ছবি এখনতো নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰে।
ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ ‘দহন’ (১৯৯৭), ‘উৎসৱ’ (২০০০), অপৰ্ণা সেনৰ ‘পাৰমিতাৰ একদিন’ (২০০০) আৰু বুদ্ধদেৱ দাশগুপ্তৰ ‘মন্দ মেয়েৰ উপাখ্যান’ত কৰা তেওঁৰ কামে বিদ্বৎ মহলৰ প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হয়। ‘দহন’ ছবিত ধৰ্ষণৰ চিকাৰ এক নৱবিবাহিতা মহিলা ৰোমিতাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
বাংলাদেশৰ ছবিত অভিনয় কৰি সেই দেশতো তেওঁ সমানে জনপ্ৰিয়তা আৰু খ্যাতি লাভ কৰিছে। কিন্তু ‘সাগৰিকা’ ছবিৰ বাবে তেওঁ ব্যপক সমালোচনাৰ সন্মুখীন হয়। তেওঁ ওডিছী আৰু মণিপুৰী নৃত্য উভয়তে পাৰ্গত। তেওঁৰ ভাৱনা আজ ও কাল নামেৰে এটা নাচৰ দলো আছে। এই দলটোৱে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ‘চিত্ৰাঙ্গদা’, ‘চণ্ডালিকা’, ‘শ্যামা’, ‘মায়াৰ খেলা’ আদি নৃত্য-নাটিকা আৰু অন্যান্য আধুনিক নৃত্যানুষ্ঠান পৰিবেশন কৰি খ্যাতি লাভ কৰিছে। তেওঁৰ ‘প্ৰিজম এণ্টাৰটেইনমেণ্ট’ নামৰ এটা প্ৰযোজনা সংস্থাও আছে।
আনন্দলোক আৰু বাংলাদেশৰ হৃদয় পত্ৰিকাৰ তেওঁ নিয়মিত স্তম্ভলেখক। ২০১৬ চনত প্ৰাক্তন নামৰ ছবিখনত পুনৰায় তেওঁক প্ৰসেনজিতৰ সৈতে জুটি বন্ধা দেখা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
সোনাক্ষী সিন্‌হা
সোণাক্ষী সিন্‌হা (Sonakshi Sinha), জন্ম: ২ জুন, ১৯৮৭) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ অভিনেত্ৰী আৰু গায়িকা। তেখেতে সাধাৰণতে হিন্দী ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰে। কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণিতে সোণাক্ষীয়ে সাজসজ্জা পৰিকল্পক হিচাপে কাম কৰে। ২০১০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত হিন্দী একছন-ড্ৰামা "ডাবাং" আছিল সিন্‌হাৰ দ্বাৰা অভিনীত প্ৰথমখন ছবি। ছবিখনত তেখেতে ছলমান খানৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰে। ছবিখনত অভিনয়ৰ জৰিয়তে সিন্‌হাই ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতা অভিনেত্ৰীৰ শিতানত বিজয়ীৰ বঁটা লাভ কৰে।
বক্স-অফিচত সফলতা লাভ কৰা বহুকেইখন একছন-ড্ৰামা ছবিত সোণাক্ষী সিন্‌হাই শীৰ্ষ নাৰীৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে। তাৰে ভিতৰত 'ৰাওদী ৰাথোড়' (২০১২), 'ছন অৱ ছৰ্ডাৰ' (২০১২), 'ডাবাং ২' (২০১২) আৰু 'হলিডে: এ ছলজাৰ ইজ নেভাৰ অফ ডিউটি' (২০১৪) হৈছে অন্যতম। এইসমূহ ছবিত সিন্‌হাই অভিনয় কৰিছিল যদিও সমালোচকৰ পৰা বৰকৈ প্ৰশংসা লাভ কৰা নাছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে চৰিত্ৰসমূহৰ অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰত থকা সীমাবদ্ধতাৰ বাবে তেখেতে নেতিবাচক প্ৰতিক্ৰিয়াৰহে পাত্ৰী হৈছিল। পিছে ২০১৩ চনত মুক্তিলাভ কৰা ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা 'লুটেৰা'ৰ জৰিয়তে সোণাক্ষী সিন্‌হাই নিজৰ প্ৰতিভাৰ উজ্জ্বলতা প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু দৰ্শক আৰু সমালোচকৰ উভয়ৰে পৰা ইতিবাচক মন্তব্য লাভ কৰে। এইখন ছবিত অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰো মনোনয়ন লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেখেতে কিছুমান ব্যৱসায়িকভাৱে বিফল হোৱা ছবিত অভিনয় কৰে। ২০১৯ চনত সোণাক্ষীক দেখা যায় মহাকাশ-ড্ৰামা ছবি "মিছন মংগল"ত। ছবিখনত সহযোগী অভিনেত্ৰী হিচাপে কাম কৰি সোণাক্ষীয়ে দৰ্শকৰ পৰা প্ৰশংসা আদায় কৰে।
অভিনয়ৰ উপৰি সোণাক্ষী সিন্‌হাই ২০১৫ চনৰ ছবি 'টেৱৰ'ত ইমৰাণ খানৰ গীত 'লেটছ ছেলেব্ৰেট'ৰ কিছু অংশত কণ্ঠদান কৰে। সোণাক্ষীয়ে "আজ মুড ইছকহলিক হ্যেয়" গীতটোতো কণ্ঠদান কৰিছে।
ইহুদী লোককথা
ইহুদী লোককথা (Jewish Folklore) হৈছে ইহুদী ধৰ্মৰ পৰম্পৰা, কিংবদন্তি, সংগীত, মৌখিক ইতিহাস, প্ৰবাদ, কৌতুক, জনবিশ্বাস, সাধুকথা, কাহিনী আৰু ৰীতি-নীতি। লোককথাৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে অস্বাভাৱিক ব্যক্তিত্বৰ উপস্থিতি; মানুহৰ হঠাতে জন্তুলৈ ৰূপান্তৰণ বা জন্তু আকস্মিকভাৱে মানুহলৈ পৰিৱৰ্তিত হোৱা পৰিঘটনা বা কল্পকথা। কেইবাটাও আগ'ডিক কাহিনীয়ে লোককথাৰ বৈশিষ্ট্য বহন কৰে। বিশেষকৈ বাছানৰ ৰজা অগৰ সৈতে জড়িত কাহিনীবোৰ আধুনিক জাৰ্মান লোককথাৰ লুগেনমাৰ্চেনৰ দৰেই অতিৰঞ্জিত।
সোনাক্ষী সিন্‌হা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
ইহুদী লোককথা
মধ্যযুগ
ইহুদী লোকসকলে ইউৰোপত পূবৰ লোককথাৰ প্ৰসাৰ-প্ৰচাৰত আগভাগ লোৱাৰ যথেষ্ট প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। বিদেশী উৎসৰ পৰা পোৱা এই কাহিনীসমূহৰ উপৰিও ইহুদীসকলে হয়তো আন কাহিনীসমূহ সংগ্ৰহ বা ৰচনা কৰে যিবোৰ সমগ্ৰ ইউৰোপীয় ঘেট্টোত শ্ৰুতিগোচৰ হৈছে আৰু "মাচেবুচাৰ"ত য়িদ্দিছ ভাষাত সংগ্ৰহ কৰা হৈছে। এই সংকলনসমূহত থকা লোককথাৰ সংখ্যাও পৃথকে পৃথকে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল। কিন্তু ইয়াৰে বহুকেইটা লোককথাক ওপৰত কৈ অহাৰ দৰে লোককথা বুলি কোৱাটো কঠিন, কিয়নো ইয়াত পৰীসদৃশ ঘটনা বা অতিস্বাভাৱিক একোৱেই দেখা নাযায়।
কিংবদন্তি
মধ্যযুগত কেইটামান ইহুদী কিংবদন্তি নিশ্চিতৰূপত আছে যিবোৰে লোককথাৰ চৰিত্ৰ চিহ্নিত কৰে। যেনেঃ ইহুদী পোপ আন্দ্ৰেয়াছ নাইবা গোলেমৰ চৰিত্ৰ অথবা ৰাছি চেপেলৰ দেৱাল এখনৰ আখ্যান৷ এই দেৱালখন এগৰাকী দুখীয়া মহিলাক ঠেক পথ এটাৰে গৈ থকা এখন গাড়ীয়ে খুন্দিয়াই দিয়াৰ পৰা বচাবলৈ পিছলৈ গতি কৰিছিল৷ এই কিংবদন্তিসমূহৰ কেইবাটাও আব্ৰাহাম মোজেছ টেণ্ডল' [de] (Sagen und Legenden der Jüdischen Vorzeit) দ্বাৰা সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল।
১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইহুদীসকলৰ মাজত বহুতো লোককথা সংগ্ৰহ কৰা হয় বা ইজৰাইল লেভি [fr] দ্বাৰা হিব্ৰু পাণ্ডুলিপিৰ পৰা প্ৰকাশ কৰা হয়৷ এইসমূহ প্ৰকাশিত হৈছিল Revue des Etudes Juives, Revue des Traditions Populaires আৰু Melusineত৷ ঠিক একেদৰে মোজেছ গেষ্টাৰৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত হৈছিল ফ'ক-ল'ৰত আৰু মণ্টেফিঅ'ৰ কলেজৰ প্ৰতিবেদনত৷
ৰাব্বি লুই গিঞ্জবাৰ্গৰ ইহুদীসকলৰ কিংবদন্তি মিছনাহ, তালমুদ দুটা আৰু মিদ্ৰাছৰ পৰা বিপুল পৰিমাণৰ আগাদাহৰ মৌলিক সংশ্লেষণ। গিঞ্জবাৰ্গৰ ৰাবিনিক সাহিত্যৰ বিশ্বকোষীয় জ্ঞান আছিল আৰু তেওঁৰ  মাষ্টাৰৱৰ্কত এগাডটৰ এক বিশাল শৃংখল অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। অৱশ্যে তেওঁ এনে এটা সংকলন সৃষ্টি কৰা নাছিল যিয়ে এই এগডোটবোৰক স্পষ্টভাৱে দেখুৱাইছিল। বৰঞ্চ তেওঁ সেইবোৰ পুনৰলিপিবদ্ধ কৰি পাঁচটা খণ্ড সামৰি লোৱা এটা অবিৰত আখ্যান হিচাপে প্ৰস্তুত কৰি উলিয়াইছিল৷ তাৰ পিছত নিৰ্দিষ্ট উৎস সন্নিৱিষ্ট থকা দুটা খণ্ডৰ পাদটীকাও প্ৰকাশ কৰিছিল৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোককথা
চল বেলো
চল বেলো (SAUL BELLOW) হৈছে আমেৰিকাৰ এগৰাকী শ্ৰেষ্ঠ ঔপন্যাসিক।
কৰ্মজীৱন
বেলো এনচাইক্লোপিডিয়া অব ব্ৰিটানিকাৰ সম্পাদকীয় দপ্তৰৰো এজন সদস্য আছিল।
নাটক
দা লাষ্ট এনালেছিছ (১৯৬৫)
মৃত্যু
২০০৫ চনৰ ৫ এপ্ৰিল তাৰিখে তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকান লেখক
হিৰণ্যাক্ষ
হিৰণ্যাক্ষ (हिरण्याक्ष, ) আছিল এক মহাপ্ৰতাপী অসুৰ। হিন্দী ধৰ্মগ্ৰন্থৰ মতে, যিয়ে স্বৰ্গত আক্ৰমণ কৰাৰ পাছত ধৰিত্ৰীদেৱীক ধ্বংস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।
এবাৰ হিৰণ্যক্ষই ধৰিত্ৰীদেৱীক মহাজাগতিক নামৰ মহাসমুদ্ৰৰ তলত লুকুৱাই ৰাখিছিল। দেৱ-দেৱতাসকলে বিষ্ণুক ধৰিত্ৰীদেৱীৰ লগতে সকলোৰে জীৱন ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। অৱশেষত বিষ্ণুৱে এজন মানৱ-বৰাহ (বৰাহ) অৱতাৰ লৈ হিৰণ্যক্ষক বধ কৰি ধৰিত্ৰীদেৱীক উদ্ধাৰ কৰিছিল।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসুৰ শ্ৰেণী:ভাগৱত পুৰাণৰ চৰিত্ৰ
অৰ্চনা বৰঠাকুৰ
অৰ্চনা বৰঠাকুৰ (Archana Borthakur, জন্ম:২৩ অক্টোবৰ ১৯৮৩) এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী তথা সাহিত্যিক। বৰঠাকুৰে সমাজ বিকাশ আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ বাবে সমাজ কল্যাণ সমাজ 'প্ৰিয়বন্ধু' প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁ অব্যৱহৃত কাপোৰ, খাদ্য, কিতাপ আৰু দুখীয়া লোকসকলক ঘৰুৱা সঁজুলি দান কৰাৰ দৰে সামাজিক কামৰ বাবে জনাজাত।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৮৩ চনৰ ২৩ অক্টোবৰ তাৰিখে অসমৰ গোলাঘাট জিলাৰ দেৰগাঁৱত অৰ্চনা বৰঠাকুৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ২০০০ চনত দেৰগাঁও ছোৱালী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা আৰু ২০০২ চনত দেৰগাঁও কমল দুৱৰা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তাৰপিছত তেওঁ গুৱাহাটীৰ কটন কলেজৰ পৰা অসমীয়া সাহিত্যত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ সাংবাদিক হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ ডি. ৱাই. ৩৬৫, প্ৰতিদিন টাইম আৰু নিউজ টাইম অসমৰ দৰে অসমৰ নিউজ চেনেলৰ সৈতে ৮ বছৰ কাম কৰিছিল। এগৰাকী এংকৰ আৰু প্ৰযোজক হোৱাৰ হিচাপে টেলিভিছন ধাৰাবাহিকৰ জড়িত আছিল। তেওঁ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ ঘোষক, অসম উন্নয়ন উদ্যোগৰ মূল্য আধাৰিত শিক্ষা আৰু শিশু বিকাশ প্ৰকল্পৰ সঞ্চালক আৰু কেইবাজনো প্ৰতিষ্ঠানিক সদস্য হিচাপে বিভিন্ন ভূমিকাত নিয়োজিত হৈ আছে। অৰ্চনা এগৰাকী জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰেৰণাদায়ক বক্তা হিচাপেও জনাজাত। লগতে তেওঁ এগৰাকী বিশিষ্ট ব্যৱসায়ী মহিলা।
সামাজিক কাম-কাজ
অৰ্চনা বৰঠাকুৰে ২০১৬ চনত এইচআইভি+ অনাথ শিশুসকলক সঠিক চিকিৎসা আৰু যত্ন প্ৰদান কৰাৰ বাবে 'পজিটিভ লাইট' শীৰ্ষক এক কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ এনে শিশুসকলৰ সহায় গৃহৰ কোঠা বৈদ্যুতিক লাইট আৰু ৰংগোলীৰে সজোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি মানুহৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা অন্যান্য অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ সৈতে খাদ্যৰ পেকেট আৰু শৈক্ষিক সামগ্ৰী বিতৰণ কৰিছিল। ২০১৮ চনত বৰঠাকুৰে শিশুসকলৰ বাবে 'শিশুৰ বাবে ব্ৰেকফাষ্ট' এক কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ ২০১৮ চনত দৰিদ্ৰতাৰ স্তৰৰ তলৰ শিশুসকলক স্কুল বেগ, পেঞ্চিল বাকচ, ফ্লাস্ক‌, টিফিন বাকচ, ৰবৰ, কাঠ পেঞ্চিল, ৰঙৰ পেঞ্চিল, ছবিৰ কিতাপ, ব্যায়ামৰ প্ৰতিলিপি বিতৰণ কৰিছিল। এই অভিযানৰ সময়ত গুৱাহাটীৰ উপকণ্ঠত থকা ক্ষেত্ৰী অঞ্চলটো সামৰি লোৱা হৈছিল। বৰঠাকুৰে গ্ৰাম্য অসমৰ ছোৱালীসকলক ঋতুস্ৰাৱৰ বিষয়ে শিক্ষিত কৰিবলৈ সজাগতা সৃষ্টিৰ লগত জড়িত আৰু দুখীয়া ছোৱালীবোৰৰ বাবে ঋতুস্ৰাৱৰ পৰিচ্ছন্নতা উপলব্ধ কৰিবলৈ কাম কৰি আহিছে। অৰ্চনা বৰঠাকুৰে ২০২০ চনত গুৱাহাটী জিলা প্ৰশাসনৰ সহায়ত শিশু শ্ৰমিকৰ ওপৰত এটা জৰীপ প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ অধীনত ৯ৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়সৰ শিশুৰ ওপৰত এক জৰীপ কৰা হৈছিল।
সাহিত্যকৰ্ম
অৰ্চনা বৰঠাকুৰ সাহিত্যৰ লগতো জড়িত। বৰ্তমানলৈকে তেওঁৰ তিনিখন উপন্যাস 'পৰিধি', 'অপৰাজিতা' আৰু 'কটনিয়ান এখন ৰ'দৰ খিৰিকি' প্ৰকাশিত হৈছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
ছালাফ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম ছালাফ' (سلف) বুলিলে ইছলাম ধৰ্মানুসৰি সাধাৰণতে নবী মুহাম্মাদ (ছাঃ) আৰু তেওঁৰ পৰৱৰ্তী তিনি প্ৰজন্মক বুজোৱা হয়।
দ্বিতীয় প্ৰজন্ম
তাবিঈন, ছাহাবাসকলৰ উত্তৰসূৰী।
তৃতীয় প্ৰজন্ম
তাবা তাবিঈন, তাবিঈনসকলৰ উত্তৰসূৰী।
বাৰাণসী-কাশী
কাশী নগৰী বৰ্তমান বাৰাণসী চহৰৰ অন্তৰ্গত এখন পৌৰাণিক নগৰী। কাশী বিশ্বৰ পুৰণি নগৰ সমূহৰ ভিতৰত অন্যতম । কাশী প্ৰাচীন ভাৰতৰ অন্যতম প্ৰতীক। বাৰাণসী গংগা নদীৰ পশ্চিম পাৰৰ বাৰণা আৰু অসী নদীৰ সংগমস্থলীত স্থাপিত বিশ্বৰ 'আটাইতকৈ পুৰণি জীৱন্ত নগৰ'।  অতীতৰ কাশী আজিৰ বাৰাণসী, হিন্দু ধৰ্মৰ পবিত্ৰতাৰ প্ৰতীক।  হৰিবংশ পুৰাণৰ মতে কাশী নগৰ স্থাপিত কৰিছিল "কাশ" নামৰ ৰজাই । কিছুমান বিদ্বানৰ মতে বৈদিক যুগৰ আগৰ পৰাই কাশী নগৰ আছিল।
প্ৰাচীন কালৰ কথা। গঙ্গা নদীৰ পানী এটা সুঁতিৰে বৈ গৈ কাশীৰ এঠাইত লহৰতাৰা বিলৰ সৃষ্টি কৰে। লহৰতাৰা বিল আজিও তাতে আছে। বিলৰ নিৰ্মল পানীত পদুম ফুল ভৰি আছিল। ১৩৯৮ চন (বিক্ৰমাব্দ ১৪৫৫) ৰ জেঠ মাহৰ শুক্লা পূৰ্ণিমাৰ ব্ৰহ্মমুহূৰ্তত নিজৰ সত্যলোক (ঋতধাম)ৰ পৰা সোঁশৰীৰে আহি পৰমেশ্বৰ কবীৰদেৱ শিশু ৰূপ ধাৰণ কৰি লহৰতাৰা বিলত পদুম ফুলৰ ওপৰত বিৰাজমান হৈছিল। এই সমগ্ৰ ঘটনা ঋষি অষ্টানন্দ (স্বামী ৰামানন্দৰ শিষ্য)ই প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল। শিশু ৰূপ কবিৰদেৱক সেই বিলত স্নান কৰিবলৈ অহা নিঃসন্তান দম্পতী নিৰু আৰু নীমাই লৈ গৈছিল। এইদৰে  শিশু ৰূপত প্ৰকট হৈ  পিছলৈ চৈধ্য শতিকাত উত্তৰ ভাৰতত ধৰ্মোপদেশ দিয়া সন্তজনেই কবীৰদেৱ হয় যাক হেমকোষত নিৰাকাৰ ভগৱান বুলিও উল্লেখ কৰিছে। কিন্তু তেওঁ নিৰাকাৰ নহয় সাকাৰ ভগৱান হয়। তেওঁৰ মুখকমল নিসৃত বাণীৰ সংকলন "কবীৰ সাগৰ" পুথিখন পঞ্চম বেদ বুলিও জনাজাত। নীতিজ্ঞান আৰু ধৰ্মীয় সমন্বয় আদিৰ শিক্ষা দিবলৈ তেওঁ ৰচনা কৰা দোহাৱলী আজিও সমাদৃত। এইদৰে মানৱ কল্যাণৰ বাবে প্ৰকট হোৱা দিনৰে পৰা ১২০ বছৰলৈক কবীৰদেৱে দিনে নিশাই সংঘৰ্ষ কৰি ভক্তিৰ সত্য পথ দেখুৱাই আকৌ সোঁশৰীৰে সত্যলোক গমন কৰে।
বাৰাণসী ঘাটৰ হৃদপিণ্ড হৈছে দশশ্বমেধ ঘাট। আটাইতকৈ পুৰণি আৰু আকৰ্ষণীয় ঠাই।  এই ঘাট হিন্দুসকলৰ বাবে পবিত্ৰ।  ইয়াৰ মূল আকৰ্ষণ হৈছে গংগা আৰতি।  কেৱল আৰতি চাবলৈ দেশ-বিদেশৰ বহু লোকে দশশ্বমেধ ঘাটত ভিৰ কৰে।  প্ৰতিদিনে গধূলিৰ পিছত ভাৰতৰ তিনিটা মূল স্থান - হৰিদ্বাৰ, ঋষিকেশ আৰু বাৰাণসীত গংগা আৰতি আৰম্ভ হয়।
দশশ্বমেধ ঘাটৰ দৰে আন এখন ঘাটৰ জনপ্ৰিয় নাম – মণিকৰ্ণিকা ঘাট। আচলতে ই এটা শ্মশান।  বাৰাণসীৰ অধিকাংশ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া এই ঘাটতে হয়।  এই ঘাটত আত্মাক দাহ কৰিলে পুনৰ জন্মৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্ত হয় বুলি হিন্দুসকলে বিশ্বাস কৰে।  সকলো দোষ মচি পেলোৱা হয়।
প্ৰতিমা দেৱী (চিত্ৰশিল্পী)
পৰিয়ালবৰ্গ
তেওঁ শেষেন্দ্ৰ ভূষণ চট্টোপাধ্যায় আৰু গগনেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ আৰু অবনীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ভগ্নী বিনয়নী দেৱীৰ কন্যা আছিল।
কৰ্মজীৱন
প্ৰতিমাই চিত্ৰশিল্পী নন্দলাল বসু আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ অধীনত কলা অধ্যয়ন কৰিছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথে তেওঁক নিজৰ শৈল্পিক প্ৰতিভা অনুসৰণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল। তেওঁ ১৯১৫ চনৰ পৰা ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ইণ্ডিয়ান চছাইটি অৱ অৰিয়েণ্টেল আৰ্টত তেওঁৰ চিত্ৰকলা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ পেৰিছলৈ গুচি যায়, য'ত তেওঁ ইটালিয়ান "ৱেট ফ্ৰেস্কো" পদ্ধতি অধ্যয়ন কৰে।
১৯১০ চনত বিবাহৰ ঠিক পিছতে, প্ৰতিমাই তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে বৰ্তমান বাংলাদেশত থকা শিলাইদহৰ পাৰিবাৰিক সম্পত্তিত কিছু সময় অতিবাহিত কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত, প্ৰতিমা শান্তিনিকেতনলৈ উভতি আহে আৰু তেওঁৰ শহুৰেক আৰু স্বামীৰ পদাংক অনুসৰণ কৰে আৰু বিশ্ব ভাৰতীৰ কাৰ্যকলাপত নিজকে নিমজ্জিত কৰে। প্ৰতিমা তেওঁলোকৰ দূৰৱৰ্তী ঠাইলৈ ভ্ৰমণত তেওঁলোকৰ সৈতে গৈছিল। শান্তিনিকেতনত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা সংগীত আৰু নৃত্য বিদ্যালয়ত তেওঁ নৃত্য পাঠ্যক্ৰমৰ দায়িত্বত আছিল। প্ৰাৰম্ভিক বছৰবোৰত ঠাকুৰৰ নৃত্য-নাটকক গঢ় দিয়া এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ হিচাপে তেওঁক কৃতিত্ব দিয়া হয়। তেওঁ সহজে এটা নতুন শিল্প আয়ত্তাধীন ল'ব পাৰিছিল আৰু ইয়াক শিল্প সদন পাঠ্যক্ৰমৰ বাবে অভিযোজিত কৰিব পাৰিছিল।
জীৱনী
প্ৰতিমা দেৱীৰ জন্ম ১৮৯৩ চনৰ ৫ নৱেম্বৰত কলিকতাত (পিছত কলকাতা) হৈছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথৰ সহপাঠী নিৰোদে নাথ মুখোপাধ্যায়ৰ পুত্ৰ নীলানাথ মুখোপাধ্যায়ৰ লগত শিশু কইনা হিচাপে তেওঁ প্ৰথম বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয় যদিও দুমাহৰ পাছত গঙ্গাত ডুব গৈ নীলনাথৰ আকস্মিক মৃত্যু হয়। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে তেওঁৰ পুত্ৰ ৰথিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ সৈতে ১৭ বছৰীয়া প্ৰতিমাৰ বিবাহৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। ৰথিন্দ্ৰনাথ আৰু প্ৰতিমাই ১৯২২ চনত এজনী কন্যা তুলি লৈছিল - নন্দিনী, যাক তেওঁৰ উপনাম - পুপী (ফৰাচী ভাষাত 'পুতলা') বুলি অধিক জনা যায়। আগৰ বছৰবোৰত ৰথিন্দ্ৰনাথৰ সৈতে প্ৰতিমাৰ বিবাহ সুখী যেন লাগিছিল, কিন্তু ই জীৱনৰ পিছৰ সময়ত প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। কিছু পৰিমাণে অহংকাৰী ৰথিন্দ্ৰনাথ, যি ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ 'অত্যধিক প্ৰতিভাশালী আৰু সৃজনশীল ব্যক্তিৰ উজ্জ্বল বিন্যাস'ত কিছু পৰিমাণে ম্লান এক সত্তা হৈ আছিল, ১৯৫৩ চনত বিশ্ব ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰে আৰু শান্তিনিকেতন চিৰদিনৰ বাবে এৰি দিয়ে। প্ৰতিমা শান্তিনিকেতনতেই বাস কৰি থাকিল। অৱশ্যে, ১৯৬১ চনত ৰথিন্দ্ৰনাথৰ মৃত্যুলৈকে তেওঁলোকে চিঠিপত্ৰৰ জৰিয়তে ইজনে সিজনৰ সৈতে যোগাযোগ ৰক্ষা কৰিছিল। প্ৰতিমাৰ ১৯৬৯ চনৰ ৯ জানুৱাৰীত মৃত্যু হয়।