cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
শেন যুঁজ
খেলৰ প্ৰস্তুতি
স্বৰ্গদেউসকলে শেন যুঁজৰ বাবে ছয়-সাতখন পথাৰৰ মুকলি মঞ্চৰে চৰাইচোং স্থাপন কৰিছিল। শেন যুঁজৰ খেলখন পৰিচালনা কৰিবলৈ স্বৰ্গদেউ সকলে শেনমেলাৰ বাবে শেনচোৱা বৰুৱা আৰু শেনচোৱা বৰাক নিযুক্তি দিছিল। শেনচোৱা পুথিৰ মতে শেন চাৰি বিধ- চাহ বচা, কোমাৰু বচা, অৰংগী বচা আৰু ইৰাণি বচা। ইয়াৰে বিভিন্ন ভাগৰ ভিতৰত কুহি আৰু বহৰি শেন যুঁজৰ বাবে উত্তম। শেন মেলাৰ আগতে শেনৰ পৰীক্ষা লোৱা নিয়ম। ইয়াক বাউল দিয়া বোলে। বাউল দিয়া চাবলৈ ৰজা-প্ৰজাৰ সমাগম হয়। ইয়াত পাৰ চৰাই বান্ধি থৈ শেনৰ চকুৰ পৰা গিলিপ গুচাই আৰু ঠেঙত দীঘল ৰচি লগাই এৰি দিয়ে। যদি শেনে পাখি কোবাই পুনৰ শেনচোৱাৰ হাতত পৰেহি তাক পুনৰ চুটি ৰচি লগাই মলি দিয়া হয়। শেনে আকৌ পাখি কোবাই আহি হাতত পৰেহি তেতিয়া কেবাজনো মানুহৰ মাজত পাৰটো থৈ শেন মেলি দিয়া হয়। এইবাৰ শেন গৈ যদি পৰ চৰাইটো কোবাই খেদি মাৰি ঘূৰি আহে তেন্তে বাউলিত বা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছে বা উঠিছে বুলি ধৰি লোৱা হয়।
খেলৰ বিৱৰণ
কনুৱাৰ প্ৰিয় খাদ্য হল মাছ। কনুৱাক সদায় পেট ভৰাই মাছ খাব দিয়া হয়। খেল অনুষ্ঠিত হোৱাৰ কেইবাদিনো আগৰ পৰা কনুৱাক ধৰি আনি মাছ খাব এৰি দিয়া হৈছিল। একে সময়তে শেনচোৱা বৰুৱা আৰু শেনচোৱা বৰাই শেন চৰাইক বিভিন্ন ধৰণে প্ৰশিক্ষণ দিছিল। এই শেন খেলৰ নিৰ্দিষ্ট দিনটোত ৰজা, প্ৰজা, বিষয়া সকলো চৰাইচোংত উপস্থিত হৈছিল। তাৰপিছত কনুৱা চৰাইক গৈ ভয় খুৱাই দিয়াত কনুৱাই নিজৰ প্ৰাণ বচাবলৈ আকাশলৈ উৰি গৈছিল। সেই মূৰ্হুততে শেন মেলা আৰম্ভ হৈছিল। কনুৱাই আকাশৰ বহু ওপৰলৈ গৈ অস্পষ্ট হোৱাৰ সময়ত শেনচোৱা বৰুৱাই শেন চৰাইক মেলি দিয়ে। শেন চৰাই সমূহে পলকতে গৈ কনুৱা চৰাই জাকত সোমাই যুঁজিবলৈ ধৰে। এই যুঁজত শেন চৰাই কিমান সফল হয় সেয়া শেনচোৱা বৰুৱা অথবা শেনচোৱা বৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। পাকৈত শেন চৰায়ে কেতিয়াবা কেইবাটাও কনুৱা চৰাই মাৰি পেলায়। কনুৱা চৰাই আকাশৰ পৰা ধপচকৈ মাটিত পৰিলে ৰজা, প্ৰজাৰ আনন্দ সীমা নোহোৱা হৈছিল। এইদৰে কেতিয়াবা শেনটোৱে যুঁজি যুঁজি এটা মৰা কনুৱাক ঠোঁটেৰে কামুৰি আকাশলৈ গৈ অভিনৱ ছন্দেৰে তললৈ নামি আহে। এনে সময়তে দুজন শেনচোৱাই এখন কাপোৰ মেলি ধৰে আৰু শেন আৰু প্ৰাণহীন কনুৱাটো কাপোৰত পৰে। এই শেন মেলাত কৃতিত্ব দেখুওৱা শেনৰ গৰাকীক বঁটা দিয়া হয়। এই শেন মেলাত যদি শেন চৰাইটোৱে কনুৱা চৰাইৰ সৈতে যুঁজ নকৰি ক’ৰবালৈ পলাই যায় তেন্তে শেনৰ গৰাকীক বাঘ ঢকাৰে শাস্তি দিয়া হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
পাৰ্থবিজয় দত্ত
পাৰ্থবিজয় দত্ত (Parthabijay Dutta, ১০ অক্টোবৰ, ১৯৮৩-৭ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৯) অসমৰ এগৰাকী যুক্তিবাদী লেখক, গল্পকাৰ, কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, শিশু সাহিত্যিক, আৰু আৰক্ষী বিষয়া। তেখেতে 'মৌচাক' আলোচনীৰ যোগেদি শিশুসকলৰ মাজত পৰিচিতি লাভ কৰিছিল। পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতেই তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথম গ্ৰন্থ "পোহৰৰ সন্ধানত" প্ৰকাশ পায়। মাত্ৰ ৩৬ বছৰীয়া জীৱনকালতে নিজৰ সুকীয়া লিখনশৈলীৰে অসমীয়া সাহিত্য জগতত এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰিছিল।
জন্ম আৰু শিক্ষা
পাৰ্থবিজয় দত্তৰ জন্ম হয় ১৯৮৩ চনৰ ১০ অক্টোবৰ তাৰিখে যোৰহাটত। পিতৃৰ নাম উপেন দত্ত আৰু মাতৃ অষ্টমী দত্ত।
পাৰ্থবিজয় দত্তই যোৰহাটৰ জোনাকী সংঘ বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে। ১৯৯৯ চনত যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ৰপৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত ষ্টাৰ মাৰ্কসহ উত্তীৰ্ণ হয়। ২০০১ চনত যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ষ্টাৰ মাৰ্কসহ উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। ২০০৪ চনত দিল্লীৰ কিৰোৰীমল মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০০৬ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীসহ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০০৮ চনত ৱাই. এম. চি. এৰ পৰা সাংবাদিকতা বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্ম জীৱন
পাৰ্থবিজয় দত্তই এন. ই টিভিৰ দিল্লীস্থ কাৰ্যালয়ত কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰে। এন. ই টিভিত কৰ্মৰত অৱস্থাতে ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে জনমভূমি জনকল্যাণ ন্যাসে আগবঢ়োৱা জলপানি লাভ। ২০১০ চনত অসম লোকসেৱা আয়োগৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ অসম আৰক্ষী সেৱাত যোগদান কৰে। ২০১০ চনৰপৰা ২০১২ চনলৈ উপ আৰক্ষী অধীক্ষক ৰূপে ডিব্ৰুগড়ত, ২০১২ চনৰ অক্টোবৰ মাহৰপৰা ২০১৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহলৈ মহকুমা আৰক্ষী বিষয়াৰূপে জোনাইত, ২০১৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰপৰা ২০১৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহলৈ উপ আৰক্ষী অধীক্ষক ৰূপে নামৰূপত, ২০১৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰপৰা  ২০১৮ চনৰ নৱেম্বৰ মাহলৈ তিনিচুকীয়াত উপ আৰক্ষী অধীক্ষক (সীমান্ত) ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ২০১৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তিতাবৰৰ অসম পুলিচ বেটেলিয়নৰ অতিৰিক্ত আৰক্ষী অধীক্ষক ৰূপে পদোন্নতি লাভ কৰে।
মৃত্যু
২০১৯ চনৰ ৭ ফেব্ৰুৱাৰীত গুৱাহাটীৰ এখন চিকিৎসালয়ত পাৰ্থ বিজয় দত্তৰ মৃত্যু হয়।
কৰ্মক্ষেত্ৰত
পাৰ্থবিজয় দত্তই অসম আৰক্ষীৰপৰা লাভ কৰা সন্মান
বিশেষ সন্মান
অসম আৰক্ষীয়ে প্ৰতি বছৰে অসম আৰক্ষী সেৱাৰ 'বেষ্ট কেডেট'জনক 'পাৰ্থবিজয় দত্ত বেষ্ট কেডেট এৱাৰ্ড' দিয়াৰ সিদ্ধান্ত ঘোষণা কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
ভাষাবিজ্ঞান উপক্ৰমণিকা
ভাষাবিজ্ঞান উপক্ৰমণিকা অসমীয়া ভাষা বিষয়ক গ্ৰন্থ। লিখক অৰ্পণা কোঁৱৰ। প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০২ চনত। প্ৰকাশক বনলতা। গ্ৰন্থখনত ভাষাৰ তাৎপৰ্য, ভাষা অধ্যয়নৰ প্ৰয়োজনীয়তা, ভাষা চৰ্চা আৰু অধ্যয়নৰ ইতিহাস, ভাষাতত্ত্ব, ভাষাবিজ্ঞান, ব্যাকৰণ, ভাষাবিজ্ঞানৰ পৰিধি, ধ্বনিবিজ্ঞান, ধ্বনিতত্ত্ব, বৰ্ণবিজ্ঞান, ৰূপতত্ত্ব, বাক্যতত্ত্ব, অৰ্থতত্ত্ব, ভাষাৰ পৰিৱৰ্তন আদি বিষয়সমূহৰ ওপৰত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:ভাষা শ্ৰেণী:পোখালি (অসম)
জামছেদজী ফ্ৰেমজী মদন
জামছেদজী ফ্ৰেমজী মদন (Jamshedji Framji Madan), (যাক সাধাৰণতে জে এফ মদন বুলিয়েই জনা যায়) ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ এগৰাকী পথপ্ৰদৰ্শক আছিল৷ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ নিৰ্মাণ, বিতৰণ আৰু প্ৰযোজনাত আগৰণুৱাসকলৰ এজন ৰূপে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰখ্যাত৷ ১৮৯০ৰ দশকত বম্বে'ত তেওঁৰ মালিকীস্বত্ত্বত থকা দুটাকৈ থিয়েটাৰ কোম্পানী আছিল৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
জামছেদজী ফ্ৰেমজী মদনৰ জন্ম হৈছিল ১৮৫৬ চনত বম্বেৰ এটা পাৰ্চী পৰিয়ালত৷ বোম্বেৰ সাতটা দ্বীপপুঞ্জৰ ভূমি পুনৰুদ্ধাৰৰ দায়িত্বত থকা বোম্বে ৰিক্লেইমেচন বেংক ব্যৰ্থ হোৱাৰ পিছত মদনৰ পিতৃ এক বৃহৎ আৰ্থিক ক্ষতিৰ সন্মুখীন হৈছিল। সেয়েহে পঢ়া আধাতে সামৰি তেওঁ এলফিনষ্টোন ড্ৰেমেটিক কোম্পানীত ১৮৬৮ত প্ৰপ বয় বিচাপে কামত সোমাইছিল। এই এমেচাৰ কোম্পানীটো ১৮৭৫ৰ পিনে এটা পেচাদাৰী কোম্পানীলৈ ৰূপান্তৰ হৈছিল আৰু ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত নাট মঞ্চস্থ কৰি ফুৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
১৮৮২ চনত জামছেদজী ফ্ৰেমজী মদনে থিয়েটাৰ কোম্পানী এৰিছিল আৰু কৰাচীত ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছিল। ব্যৱসায়ত সফল হৈছিল যদিও অতি চমু সময়ৰ বাবেহে তেওঁ কৰাচীত আছিল। ১৮৮৩ত তেওঁ কলিকতালৈ গুচি আহে। আৰ্মি কেণ্টনমেণ্টত সামগ্ৰী যোগান ধৰি তেওঁ ভালেমান ধন ঘটিছিল আৰু সেই ধনেৰে কৰিন্থিয়ান হল (Corinthian Hall) কিনি লয়, য'ত নাটক আদি মঞ্চস্থ হৈছিল। আনহাতে জীৱনৰ প্ৰথম কৰ্মস্থলী এনফিনষ্টোন থিয়েটাৰ কোম্পানীৰ স্বত্বও কুৱাৰ্জী নাজিৰৰ পৰা কিনি লয়। কৰিন্থিয়ান হলক কৰিন্থিয়ান থিয়েটাৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়। এই থিয়েটাৰ জাকজমকতা পূৰ্ণ পাৰ্চী নাট মঞ্চস্থৰ বাবে বিখ্যাত হৈ পৰিছিল, য'ত মহিলা অভিনয় শিল্পীয়েও অভিনয় কৰিছিল আৰু এয়া আছিল সেই সময়ৰ এক বিৰল পৰিঘটনা।
১৯০২ চনত তেওঁ তম্বু কৰি কলকাতাৰ ময়দানত আৰু সমান্তৰালভাৱে কৰিন্থিয়ান থিয়েটাৰত পেৰিচৰ Pathé Frères কোম্পানীৰ পৰা অনা সৰঞ্জামেৰে বায়স্কোপৰ প্ৰদৰ্শনী আৰম্ভ কৰিছিল। এই এলফিনষ্টোন বায়স্কোপ কোম্পানীৰ বেনাৰত মদনে প্ৰদৰ্শন কৰা বেছিভাগ ছবিয়ে আছিল Pathé Frères কোম্পানীৰ প্ৰযোজনা। এলফিনষ্টোন বায়স্কোপ কোম্পানীয়ে বহুসংখ্যক চুটি ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল। সেই একে বছৰতে ক্ৰয় কৰা আলফ্ৰেড থিয়েটাৰতো ছবি প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯০৭ চনত তেওঁ এলফিনষ্টোন পিকচাৰ পেলেচ (বৰ্তমানৰ চেপলিন পেলেচ) স্থাপন কৰে, যিটো কলকাতৰ প্ৰথম স্থায়ী চিত্ৰগৃহ আছিল। বৰ্তমান এলিট চিনেমা বুলি জনাজাত, "মদন থিয়েটাৰ এণ্ড পেলেচ অৱ ভেৰাইটিজ"ৰো স্থাপনা তেওঁ কৰিছিল।
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত তেওঁৰ ব্যৱসায় ক্ৰমশঃ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰে। ১৯০৯ চনত তেওঁৰ ছবি নিৰ্মাণ ব্যৱসায় মদন থিয়েটাৰচ্ লিমিটেড নামেৰে যৌথ মূলধনী ব্যৱসায়লৈ (Joint Stock Company) ৰূপান্তৰ হয়। সেই সময়চোৱাত মূলতঃ মদন থিয়েটাৰ আৰু ইয়াৰ সহযোগী প্ৰতিষ্ঠানবিলাকৰ দ্বাৰাই ভাৰতৰ চিত্ৰগৃহসমূহ নিয়ন্ত্ৰিত হৈছিল। ১৯১৯ত মদনে প্ৰথম বাংলা কাহিনী ছবি বিল্বমঙ্গলৰl প্ৰযোজনা কৰিছিল। এই ছবিখন প্ৰথম কৰ্ণৱালিচ থিয়েটাৰত (আজিৰ শ্ৰীচিনেমা) প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।
দ্য ইলেক্ট্ৰিক থিয়েটাৰ (বৰ্তমানৰ ৰিগেল থিয়েটাৰ), গ্ৰেণ্ড অপেৰা হাউচ (বৰ্তমানৰ গ্লোৱ চিনেমা আৰু ক্ৰাউন চিনেমা (বৰ্তমানৰ উত্তৰা চিনেমা)- এই আটাইবোৰে মদন থিয়েটাৰৰ মালিকানাধীন আছিল। মদন ১৯০২ চনত কলকাতালৈ আহি এলফিনষ্টোন বায়স্কোপ কোম্পানী স্থাপন কৰিছিল আৰু নিৰ্বাক ছবি নিৰ্বাক ছবি নিৰ্মাণ আৰু প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ লৈছিল। জ্যোতিষ সৰকাৰে নিৰ্মাণ কৰা ১৯০৫ চনত হোৱা বঙ্গ বিভাজনৰ ছবিও তেওঁ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। Pathé Frères Films ৰ স্বত্ব লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ ব্যৱসায়িক সাম্ৰাজ্যৰ বিস্তাৰ হৈছিল। এলফিনষ্টোন বায়স্কোপ কোম্পানীয়ে ১৯১৯ত প্ৰথম বাংলা কাহিনী ছবি বুলি স্বীকৃতি পোৱা বিল্বমঙ্গল নিৰ্মাণ কৰিছিল। ১৯১৯ত এলফিনষ্টোনক মদন থিয়েটাৰৰ সৈতে চামিল হৈ যায়; যিটো একীভূত কোম্পানীয়ে বহুতো জনপ্ৰিয় বাংলা সাহিত্য-কৰ্মৰ মঞ্চ-অভিযোজনা কৰিছিল।
সফলতাৰ সচাৰকাঠি
তেওঁৰ ছবিবোৰত অতি উচ্চ পৰ্যায়ৰ কাৰিকৰী নিপুণতা দেখা যায়; যাৰ বাবে তেওঁ Eugenio De Liguoro, Camille Le Grand and Georgio Mannini আদি অভিজ্ঞ বিদেশী পৰিচালকক নিযুক্তি দিছিল। বিশাল বিশাল চেটৰ ব্যৱহাৰ, জনপ্ৰিয় পৌৰাণিক কাহিনীৰ আধাৰত ছবিৰ কাহিনী নিৰ্মাণ আদি বিশিষ্ট গুণৰাজিৰ বাবে তেওঁৰ ছবিয়ে উচ্চহাৰত ধন আৰ্জিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইয়াৰে বহু চিনেমা আছিল ইতিমধ্যে প্ৰদৰ্শিত হৈ যোৱা জনপ্ৰিয় মঞ্চনাটৰ চলচ্চিত্ৰীয় ৰূপ। Liguoroই নিৰ্মাণ কৰিছিল নল দময়ন্তী (১৯২০) আৰু ধ্ৰুৱ চৰিত্ৰ। Le Grand-এৰত্নাৱলী (১৯২২) আৰু Mannini-এ সাবিত্ৰী-সত্যৱান (১৯২৩) পৰিচালনা কৰিছিল। ভাৰতীয় চিনেমাৰ আৰম্ভণী কালচোৱাৰ তাৰকা অভিনেতা পেচেঞ্চ কুপাৰে মদন থিয়েটাৰ নিৰ্মিত বহুকেইখন ছবিত অভিনয় কৰিছিল।
মদনে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ বাংলা সাহিত্যৰ শীৰ্ষস্থানীয় সাহিত্যিক বঙ্কিংচন্দ্ৰ চেতাৰ্জী, ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ আাদিৰ সাহিত্যকৰ্মৰ স্বত্ব লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। মদন থিয়েটাৰে বঙ্কিমচন্দ্ৰৰ সাহিত্যৰ আধাৰত বিষবৃক্ষ (১৯২২ আৰু ১৯২৮), দূৰ্গেশ নন্দিনী (১৯২৭) আৰু ৰাধাৰাণী (১৯৩০), ৰবীন্ৰনাথৰ সাহিত্যকৰ্মৰ আধাৰত গিৰিবালা (১৯২৯) প্ৰযোজনা কৰিছিল।
কিংবদন্তী
মদন আৰু তেওঁৰ সম্পৰ্কীয়সকল সুৰা ৰপ্তানী, খাদ্য, দৰৱ উৎপাদন, ৰিয়েল ইষ্টেট, বীমা আদি বিভিন্ন ব্যৱসায়ত জড়িত আছিল যদিও 'মদন থিয়েটাৰ'হে বেছি জনাজাত আৰু সু-প্ৰতিষ্ঠিত আছিল। ইয়াৰ কাৰ্য-কলাপ সেইসময়ৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অংশ বাৰ্মা, শ্ৰীলংকা আদিলৈকেও বিয়পি পৰিছিল।
জে এফ মদনৰ ১৯২৩ চনত মৃত্যু হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ তৃতীয় পুত্ৰ জে জে মদনে মদন খিয়েটাৰৰ পৰিচালন সঞ্চালকৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। মদন থিয়েটাৰে ১৯২০ চনৰ শেহৰ পিনে সাফল্যৰ চূড়ান্ত শিখৰত উপনীত হৈছিল, যেতিয়া এই প্ৰতিষ্ঠানটো ১২৭ টা চিত্ৰগৃহৰ মালিক হৈছিল আৰু দেশৰ ৫০% বক্স অফিচ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল। মদন খিয়েটাৰে ১৯৩৭ চনলৈ বহুকেইখন জনপ্ৰিয় আৰু বিশিষ্ট চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজনা কৰিছিল।
আমেৰিকান অভিনেতা এৰিক আৱাৰী জে জে মদনৰ নাতি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
কস্তুৰী পট্টানাইক
কস্তুৰী পট্টানাইক (Kasturi Pattanaik) হৈছে এগৰাকী অগ্ৰণী ওডিছী নৃত্য শিল্পী, প্ৰদৰ্শক, নৃত্য পৰিচালক, শিক্ষক, প্ৰশিক্ষক আৰু সংগীত ব্যৱস্থাপক।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
কস্তুৰী পট্টানাইকে ৰচনা আৰু পৰিচালনা কৰা ওডিছী নৃত্যসমূহ ইয়াৰ মৌলিকতা আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ বাবে উচ্চ প্ৰশংসিত। ওডিছী নৃত্য প্ৰদৰ্শনত তেওঁ নতুন প্ৰতীতি, নতুন ধাৰণা, নতুন কৌশল, নতুন সমন্বয় আৰু নতুন থীম আৰু নতুন সংযোগ প্ৰৱৰ্তন কৰিছে।
পট্টানাইক এগৰাকী দক্ষ একক শিল্পী আৰু লগতে দলীয় প্ৰদৰ্শকো। তেওঁ ওডিছী নৃত্য নাটিকাৰ অন্যতম বাটকটীয়া। নাটিকাসমূহত তেওঁ ধ্ৰুপদী নৃত্য, উৰিষ্যাৰ লোক পৰম্পৰা আৰু অখিল ভাৰতীয় পৌৰাণিক কাহিনীসমূহৰ সংমিশ্ৰণ ঘটায়। এগৰাকী দক্ষ ওডিছী সংগীতকাৰ হোৱাৰ বাবে, পট্টানাইকে ওডিছী নৃত্যত, ওডিছী সংগীতক তেওঁৰ অভিনৱ আৰু কল্পনাত্মক ৰচনা আৰু কোৰিঅগ্ৰাফীৰে প্ৰকৃত আৰু অপৰিৱৰ্তিত বিন্যাসত একত্ৰিত কৰিছে।
পট্টানাইকে কথক নৃত্যৰ সমান্তৰালকৈ তেওঁৰ শৈশৱৰে পৰা ওডিচী নৃত্য শিকা আৰম্ভ কৰিছিল। কটক, উৰিষ্যাৰ প্ৰতিষ্ঠিত শৈলবালা মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লোৱাৰ পাছত পট্টানাইকে ওডিছী নৃত্যত উচ্চশিক্ষা লাভৰ বাবে ভুৱনেশ্বৰৰ ওডিছী গৱেষণা কেন্দ্ৰত যোগদান কৰে।
পট্টানাইকৰ ৰঘুনাথ দত্ত, পদ্মবিভূষণ কেলুচৰণ মহাপাত্ৰ, পদ্মশ্ৰী গংগাধৰ প্ৰধান, ৰমনী ৰঞ্জন জেনা, দয়ানিধি দাসৰ দৰে ওডিছী নৃত্যৰ উচ্চস্তৰীয় গুৰু তথা ওস্তাদসকলৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ আৰু প্ৰদৰ্শনৰ বিৰল সৌভাগ্য ঘটিছিল।
কম বয়সৰপৰাই ওডিছী নৃত্য প্ৰদৰ্শন আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁ ভাৰতৰ আৰু পৃথিৱীৰ বিভিন্ন স্থান ভ্ৰমণ কৰিছে। হংকং, ইউ এছ এছ আৰ, ইণ্ডোনেছিয়া, থাইলেণ্ড, ছিংগাপুৰ, উত্তৰ কোৰিয়া আৰু চীন আদি বিশ্বৰ বহুতো দেশত পট্টানাইকে ওডিছী নৃত্যৰ কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰিছে। সমগ্ৰ ভাৰত আৰু বিশ্বৰ চাৰিশতকৈও অধিক ছাত্ৰক তেওঁ ওডিছী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দিছে, যাৰ সৰহভাগেই প্ৰশংসিত প্ৰদৰ্শক বা প্ৰশিক্ষক ৰূপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছে।
কোৰিঅ'গ্ৰাফাৰ হিচাপে ওডিছী গৱেষণা কেন্দ্ৰত তেওঁৰ কাৰ্যকালৰ পিছত; তেওঁ নতুন দিল্লীত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নডেল সাংস্কৃতিক সংগঠন 'সংকল্প'ত ইয়াৰ কাৰ্যসূচী পৰিচালক (সাংস্কৃতিক) আৰু সৃষ্টিশীল মুৰব্বী হিচাপে যোগদান কৰে। ভাৰতীয় কলা আৰু সংস্কৃতিক আগুৱাই লৈ যোৱাৰ তেওঁৰ মূল উদ্দেশ্যৰ বাহিৰেও 'সংকল্প'ত তেওঁ শিক্ষা, গৱেষণা আৰু নীতি কৌশলক আগবঢ়াই লৈ যোৱাৰ আখৰা কৰিছিল।
তেওঁ বিভিন্ন বিশেষজ্ঞ সমিতিত চামিল হৈ ভাৰত চৰকাৰৰ সংস্কৃতি মন্ত্ৰালয়কো সেৱা আগবঢ়াইছে।
পট্টানায়ক উৰিষ্যাৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শনৰ আগশাৰীৰ অভিনেত্ৰীও আছিল। তেওঁৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক 'দেৱদাসী' দেৱদাসী পৰম্পৰাৰ ওপৰত এটি উচ্চস্তৰীয় কৰ্ম।
তেওঁ চেন্সৰ বৰ্ডৰ আঞ্চলিক সমিতিৰ সদস্য। ভুৱনেশ্বৰৰ ৰাজ্যিক প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠানে ভাৰত চৰকাৰৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনত আয়োজন কৰা প্ৰাইমেৰী শিক্ষা অনুষ্ঠানৰো তেওঁ বক্তা আছিল।
খৈৰাগড়, চট্টিশগড়ত প্ৰতিষ্ঠিত 'ইন্দিৰা কলা সংগীত বিশ্ববিদ্যালয়'ৰ ওডিছী নৃত্যৰ স্নাতক পাঠ্যক্ৰমৰ চিলেবাছ প্ৰস্তুত কৰাতো তেওঁ অগ্ৰণী ভূমিকা লৈছিল। মধ্যপ্ৰদেশ চৰকাৰে প্ৰদান কৰা 'কালিদাস সম্মান', 'তুলচি সম্মান' আদি প্ৰসিদ্ধ কলা বঁটাৰো তেওঁ জুৰিৰ সদস্য।
ভাৰতীয় কলা আৰু সংস্কৃতিৰ বিবিধতা প্ৰচাৰত তেওঁ আগবঢ়োৱা উল্লেখযোগ্য অৱদানৰ বাবে কস্তুৰী পট্টানাইকক অলেখ বঁটা আৰু সম্মানেৰে বিভূষিত কৰা হৈছে।
অৱদান
পট্টানাইকে এতিয়াও 'সংকল্প' ৰ সৈতে কাম কৰি আছে। ভাৰতৰ পূৰ্ব মুখ্য ন্যায়াধীশ জগদীশ চৰণ বাৰ্মাৰ অধ্যক্ষতাত পৰিচালিত হোৱা 'সংকল্প' এনে এটা বেচৰকাৰী সংস্থা যাক ভাৰত চৰকাৰৰ সমিতিৰ দ্বাৰা যথেষ্ট ভাল আৰু ৰুচিসম্পন্ন বুলি কোৱা হৈছে। সাংস্কৃতিক বিভাগৰ কাৰ্যসূচী পৰিচালক হিচাপে পট্টানাইকে সাংস্কৃতিক আৰু প্ৰাকৃতিক ঐতিহ্য প্ৰচাৰৰ কাম কৰি আছে।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
আমাক কিতাপ লাগে
আমাক কিতাপ লাগে (Aamak Kitap Lage) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ-সংকলন। গ্ৰন্থখন প্ৰথম ১৯৯৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ষ্টুডেণ্টচ ষ্ট'ৰচ প্ৰকাশনৰ পৰা প্ৰকাশ হয়। গ্ৰন্থখন তেওঁ শ্ৰী বিজয় কুমাৰ দত্তৰ কৰকমলেষুত আগবঢ়াই একেবাৰে আদিতে এনেদৰে লিখিছে, "মৰমৰ বিজয়, তোমাৰ লগত চিনাকি হ'বৰ দিন ধৰি তুমি মোৰ লেখক-জীৱনত এটা বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈ আহিছা। মোৰ যোৱা সাত বছৰৰ সাহিত্য-চৰ্চাৰ লগত তোমাৰ নামটো অবিচ্ছেদ্যভাৱে জড়িত। আন্তৰিক প্ৰীতি আৰু কৃতজ্ঞতাৰ চিন স্বৰূপে মোৰ এই কিতাপখন তোমাৰ নামত উছৰ্গা কৰিলো।"
বিৱৰণ
কিতাপখনত ২৫ টা প্ৰবন্ধ আছে। সেইকেইটা হৈছে,আমাক কিতাপ লাগে; অসমত কিতাপ প্ৰকাশৰ সমস্যা; অসম সাহিত্য সভাৰ ভৱিষ্যত; হতাশাৰ বিষণ্ণ ঋতু; সুখ স্মৃতি; তুমি আৰু আপুনি; গোলাপ বৰবৰাৰ লগত এটা সন্ধিয়া; শিশুৰ কাৰণে; জীৱনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পুৰস্কাৰ; এখন অলিখিত উপন্যাসৰ নায়কৰ কথা; ডাঃ প্ৰসাদ বৰদলৈ; শিক্ষাগুৰু; গান্ধীজীৰ তাবিজ; শুচি-বায়ু; খৈনি; সতী আৰু অসৎ; কথা নোকোৱাৰ তত্ব-কথা; ঢকুৱাখনাৰ ফাট-বিহু/ ধৰ্ম আৰু আফিং; টি ভিৰ পৰা সাৱধান; অসমীয়াই কিয় পৰিশ্ৰম কৰিব নোখোজে; অপৰাজিত; ভয়ঙ্কৰ সুন্দৰ; মানসিক পুষ্টিহীনতা; আৰু জ্ঞানাৰ্জনৰ কাৰণে পঢ়িবলগীয়া এশখন কিতাপ।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
জেনিছ পাৰিয়েট
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
অসমৰ যোৰহাটত জেনিছ পাৰিয়েটৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ শ্বিলং আৰু অসমৰ কেইবাটাও চাহ বাগিচাৰ মাজত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। তেওঁ শ্বিলঙত অৱস্থিত লৰেটো কনভেণ্ট আৰু দা অসম ভেলী স্কুলত শিক্ষা লাভ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ দিল্লীৰ ছেইণ্ট ষ্টিফেনছ কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক আৰু লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অৱ অৰিয়েণ্টেল এণ্ড আফ্ৰিকান ষ্টাডিজৰ পৰা কলা আৰু পুৰাতত্ত্বৰ ইতিহাসত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ অনলাইন সাহিত্য আলোচনী পাইৰটাৰ সম্পাদক পদত অধিষ্ঠিত। এই আলোচনীখন তেওঁ ২০১০ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁৰ লিখনি কেইবাখনো ভাৰতীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছে। তেওঁ টাইম আউট দিল্লী, কাৰাভান আৰু ইণ্টাৰনাজিওনেল আদিৰ দৰে আলোচনীত নিয়মীয়াকৈ লিখা-মেলা কৰে। বৰ্তমান তেওঁ অশোকা বিশ্ববিদ্যালয়ত সৃষ্টিশীল লিখন আৰু কলাৰ ইতিহাস বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক পদত অধিষ্ঠিত।
শৈলী
'বট্‌ছ অন লেণ্ড' নামৰ চুটিগল্প সংকলনত তেওঁ শ্বিলং, চেৰাপুঞ্জি আৰু অসমৰ মাজত স্থাপিত পৰিত্যক্ত কাহিনীসমূহে ১৮৫০ৰ দশকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তিনি শতিকাৰ সময়ছোৱাত উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা পৰিৱৰ্তনৰ কাল্পনিক পুনৰ-কল্পনা কৰিছে। স্থানীয় লোককাহিনী আৰু পৰম্পৰাক সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ঘটনাৰ সৈতে একত্ৰিত কৰি জেনিছ পাৰিয়েটৰ শৈলীক যাদুকৰী বাস্তৱবাদৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছে। জিত থাইলে তেওঁৰ কাহিনীবোৰ 'আনন্দদায়ক আৰু মৌলিক' বুলি মন্তব্য কৰিছিল। তেওঁৰ গল্প সমূহত জাপানী সাহিত্যিক হাৰুকি মুৰাকামীৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
বঁটা আৰু সন্মান
২০১৩ চনত তেওঁৰ চুটি গল্পৰ প্ৰথম সংকলন 'বট্‌ছ অন লেণ্ড'ৰ বাবে তেওঁ ইংৰাজী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি যুৱ বঁটা আৰু কল্পকাহিনী শিতানত ক্ৰছৱৰ্ড বুক এৱাৰ্ড লাভ কৰে। একেখন গ্ৰন্থ ২০১৩ চনৰ শক্তি ভট্ট প্ৰথম গ্ৰন্থ পুৰস্কাৰৰ বাবেও তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল। ২০১৩ চনৰ উদয় লাখপল আন্তৰ্জাতিক চুটি গল্প বঁটা আৰু ২০১৩ টাটা লিটাৰেচাৰ লাইভ! প্ৰথম গ্ৰন্থ বঁটাৰ বাবে এই গ্ৰন্থখন দীঘলীয়া তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল। দ্য হিন্দু লিটাৰেৰী প্ৰাইজ ২০১৫ চনৰ বাবে তেওঁৰ চিহৰ্ছক তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
অৰুণোদয় আঁচনি
অৰুণোদয় আঁচনি (Orunodoi Scheme) হৈছে ২০২০ চনৰ ২ অক্টোবৰ তাৰিখে অসম চৰকাৰৰ দ্বাৰা উন্মোচিত এখন আঁচনি। অৰুণোদয় আঁচনিৰ জৰিয়তে মহিলাসকলৰ স্বাস্থ্য আৰু পৰিপুষ্টিগত অভাৱ পূৰণৰ বাবে আৰু চিকিৎসা সম্বন্ধীয় খৰচৰ বাবে অসম চৰকাৰে আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰে, আৰু এই আঁচনি মহিলা সবলীকৰণৰ ক্ষেত্ৰত এক পদক্ষেপ হিচাপে ঘোষিত হৈছে। আচঁনিখনৰ উন্মোচনৰ সময়ত চৰকাৰীভাৱে প্ৰচাৰিত ঘোষণাপত্ৰৰ জৰিয়তে কোৱা হৈছিল যে, এই আঁচনিখনৰ জৰিয়তে ৰাজ্যত বাস কৰা প্ৰায় ১৭ লাখ পৰিয়ালক প্ৰত্যক্ষ লাভালাভ স্থানান্তৰণ পদ্ধতিৰ মাধ্যমেৰে প্ৰতি মাহে ৮৩০ টকাৰ বিত্তীয় অনুদান প্ৰদান কৰা হ'ব। ২০২০ চনৰ অক্টোবৰ মাহৰ আৰম্ভণিৰ পৰা প্ৰতি মাহৰ প্ৰথম দিনা তেওঁলোকে ধন লাভ কৰি আহিছে। উল্লেখনীয় যে, চৰকাৰৰ ঘোষিত নীতি অনুসৰি পৰিয়ালৰ মুখ্য তত্ত্বাৱধায়ক মহিলা গৰাকীক আঁচনিৰ হিতাধিকাৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
আঁচনিৰ বিৱৰণ
২০২০ চনৰ ১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে কামৰূপ (গ্ৰাম্য) জিলাৰ আমিনগাঁও নুমলী জলাহ পেৰেড গ্ৰাউণ্ডত অনুষ্ঠিত এক চৰকাৰী কাৰ্য্যসূচীত অসমৰ তদানীন্তন মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল আৰু বিত্তমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই অৰুণোদয় আঁচনিৰ শুভাৰম্ভ কৰে। চৰকাৰী বিৱৰণ অনুসৰি হিতাধিকাৰীসকলক ঔষধ ক্ৰয়ৰ বাবে ৪০০ টকা, ৪ কিলোগ্ৰাম দাইলজাতীয় খাদ্য আৰু ৪ কিলোৰাম চেনিৰ বাবদ ৫০% ৰাজসাহায্যৰ হাৰত ক্ৰমে ২০০ টকা আৰু ৮০ টকা, আৰু শাক-পাচলি আৰু ফল-মূলৰ ক্ৰয়ৰ বাবে ১৫০ টকা ধাৰ্য্য কৰা হৈছে। উল্লেখনীয় যে, এই আঁচনিখনে অসমৰ বড়োলেণ্ড টেৰিট'ৰিয়েল ৰিজ'ন (বিটিআৰ)ৰ অন্তৰ্গত ৪খন জিলাৰ ব্যতিৰেকে অসমৰ আন সকলো জিলাকে সাঙুৰি লয়।
২০২১ চনৰ ১৬ জুলাই তাৰিখে অসম চৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰস্তাৱিত ২০২১-২০২২ বৰ্ষৰ বিত্তীয় বাজেটত অৰুণোদয় আঁচনিৰ হিতাধিকাৰীসকলে পাবলগা ধনৰ পৰিমাণ ৮৩০ টকাৰ পৰা ১০০০ টকালৈ বৃদ্ধি কৰা হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসম চৰকাৰৰ আঁচনি
খলিহনা মাছ
খলিহনা (banded gourami, striped gourami, বৈজ্ঞানিক নাম:Trichogaster fasciata) বিষুৱীয় অঞ্চলত পোৱা এবিধ মাছ। এই মাছবিধ এচিয়াৰ বিভিন্ন দেশ যেনে বাংলাদেশ, পূব-ভাৰত, উত্তৰ-পূব ভাৰত, নেপাল, ম্যানমাৰৰ উজনি অঞ্চল, চীন আৰু পাকিস্তানত পোৱা যায়।
আকৃতি-প্ৰকৃতি
খলিহনা মাছৰ দেহটো দীঘলীয়া আৰু সংকোচিত। মুখখন সৰু আৰু অলপ বাহিৰলৈ ওলোৱা ধৰণৰ। শৰীৰৰ ৰং সেউজীয়া আৰু পিঠিৰ পৰা পায়ুপথলৈকে হেলনীয়া কমলা বা নীলা ৰঙৰ ৰেখা থাকে। এই প্ৰজাতিৰ মাছৰ মুঠ আয়ুসকাল প্ৰায় ৪ বছৰ। ইহঁতৰ জীৱনৰ তিনিটা সুকীয়া পৰ্যায় আছে: পোনা মেলাৰ পূৰ্বে (জানুৱাৰী–মাৰ্চ), পোনা মেলা (এপ্ৰিল–আগষ্ট) আৰু পোনা মেলাৰ পিছত (ছেপ্টেম্বৰ–ডিচেম্বৰ)। ১ বছৰ বয়সত ইহঁতে যৌন পৰিপক্বতা লাভ কৰে। মতা আৰু মাইকী মাছৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য ক্ৰমে প্ৰায় ১০ চে.মি. আৰু ৬–৮ চে.মি.। সাধাৰণতে মতাবোৰৰ আকাৰ মাইকীবোৰতকৈ অলপ ডাঙৰ হয়। ই অপতৃণযুক্ত পৰিৱেশ যেনে মোহনা, পুখুৰী, বৃহৎ নদী, খাৱৈ, হ্ৰদ আৰু ধাননি পথাৰ পছন্দ কৰে। এই প্ৰজাতিটো ইয়াৰ সুস্বাদু সোৱাদ, পুষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত অৰিহণা আৰু একুৰিয়ামৰ মাছ হিচাপে ইয়াৰ আলংকাৰিক মূল্যৰ বাবে জনপ্ৰিয়। মাছবিধৰ স্বকীয় ৰঙৰ বাবে জাৰ্মানী, হংকং, জাপান, মালয়েছিয়া, কোৰিয়া ৰিপাব্লিক, ছিংগাপুৰ, টাইৱান, থাইলেণ্ড আৰু আমেৰিকালৈ ইয়াক ৰপ্তানি কৰা হৈছে। পূৰ্বতে এই প্ৰজাতিটো মিঠা পানীৰ পুখুৰী, পুখুৰী, খাৱৈ, জলাশয়, নদী, গছ-গছনি থকা হ্ৰদ আদিত সহজে উপলব্ধ আছিল যদিও বিভিন্ন মানৱসৃষ্ট চাপৰ বাবে এই মাছবিধৰ প্ৰাকৃতিক উৎস দ্ৰুতগতিত হ্ৰাস পাইছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মাছ
ৰজপৰ্ব
ৰজ বা ৰজপৰ্ব (Raja parba) ওড়িশাৰ পৰম্পৰাগত উৎসৱ। এই উৎসৱ তিনিদিন ধৰি উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱৰ দ্বিতীয় দিন অৰ্থাৎ ৰজ সংক্ৰান্তি বা মিথুন সংক্ৰান্তিৰ পৰা হিন্দু সৌৰদিনপঞ্জী অনুসৰি মিথুন ৰাশিৰ মাহ আৰম্ভ হয় আৰু তাৰ পিছত বৰ্ষা ঋতু আৰম্ভ হয়। ৰজ সংক্ৰান্তিৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত অৰ্থাৎ প্ৰথম দিনটো প্ৰথম ৰজ, দ্বিতীয় দিনা হৈছে ৰজ সংক্ৰান্তি, তৃতীয় দিনা হৈছে ভূমিদাহ বা ভূমি দহন, চতুৰ্থ আৰু অন্তিম দিন হৈছে বসুমতী স্নান।
ই উৎসৱে কৃষিৰ আৰম্ভণি সূচায়। ৰজ শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে ৰাজস্বলা। ওড়িয়া সকলে পৃথিৱীক মাতৃ হিচাপে গণ্য কৰে আৰু বৰষুণৰ আগমনত ইয়াক ঋতুমতী হোৱাৰ আৰু নতুন শস্যৰ জন্মৰ সাংকেতিক ৰূপ জড়িত আছে। এই উৎসৱ কৃষকসকলে বসুমতি আৰু হাল-নাঙলৰ পূজা কৰি তিনিদিনৰ বাবে খেতিৰ পৰা বিৰতি লয়। ছোৱালীৰ ৰজ দোলি আৰু পুচ্চি খেলৰ লগতে ৰজত পড পিঠা আৰু পান খায়াৰ লগতে ল'ৰাৰ লুডাছ, টাচ, বাগুডি আদি খেলি এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱ অসমত উদযাপিত অম্বুবাচীৰ সম্পৰ্যায়ৰ।
ধৰ্মীয় বিশ্বাস
বিশ্বাস কৰা হয় যে আই বসুমতী বা ভগৱান বিষ্ণুৰ ঐশ্বৰিক পত্নী ভূদেৱীয়ে ৰজ উৎসৱৰ তিনিদিনত ৰাজস্বলা হয়। চতুৰ্থ দিনটোক বসুমতী স্নান বা ভূদেৱীৰ আনুষ্ঠানিক স্নান বুলি কোৱা হয়। ৰজ শব্দটো সংস্কৃত শব্দ 'ৰজঃ'ৰ পৰা আহিছে আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে ঋতুস্ৰাব। যেতিয়া এগৰাকী মহিলাৰ ঋতুস্ৰাৱ হয় তেতিয়া তেওঁক 'ৰজসৱালা' বা ঋতুস্ৰাৱহোৱা মহিলা বুলি কোৱা হয়। মধ্যযুগত এই উৎসৱ ভগৱান জগন্নাথৰ পত্নী ভূদেৱীৰ উপাসনা চিহ্নিত কৰি কৃষি বন্ধ হিচাপে অধিক জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। পুৰী জগন্নাথ মন্দিৰত ভগৱান জগন্নাথৰ কাষত এতিয়াও ভূদেৱীৰ এটা ৰূপৰ মূৰ্তি আছে।
উদযাপন
এই উৎসৱ সাধাৰণতে জুনৰ মাজভাগত পৰে। ইয়াৰ প্ৰথম দিনটোক পাহিলী ৰজ বুলি কোৱা হয়। দ্বিতীয় দিন হৈছে মিথুন সংক্ৰান্তি আৰু তৃতীয় দিন হৈছে ভূদাহ বা বাহি ৰজ। অন্তিম তথা চতুৰ্থ দিনটোক বসুমতী স্নান বুলি কোৱা হয়। এইদিনা মহিলাসকলে হালধিৰে ভূমিৰ প্ৰতীক হিচাপে পটাগুটিৰ শিলটোক গা ধুৱায় আৰু ফুল, সিন্দুৰ আদিৰে আৰাধনা কৰে। সকলো ধৰণৰ ঋতুগত ফল ভূমিক আগবঢ়োৱা হয়। প্ৰথম দিনটোৰ আগদিনা সজাবাজা বা প্ৰস্তুতিৰ দিন বুলি কোৱা হয়। এইদিনা ঘৰ, পাকঘৰ, পটাগুটিৰ শিলসহ পাকঘৰ পৰিষ্কাৰ কৰা হয়, মচলা তিনি দিনৰ বাবে পিহি তৈয়াৰ কৰা হয়। এই তিনিদিনত মহিলা আৰু ছোৱালীয়ে কামৰ পৰা বিশ্ৰাম লয় আৰু নতুন শাৰী, আলতা আৰু অলংকাৰ পিন্ধে। ই অম্বুবাচী মেলাৰ সম্পৰ্যায়ৰ। ৰজ ওড়িশা অন্যতম জনপ্ৰিয় উৎসৱ। ৰজ একেৰাহে তিনিদিন উদযাপন কৰা হয়। যেনেকৈ পৃথিৱীয়ে আগন্তুক বৰষুণৰ দ্বাৰা তৃষ্ণা নিবাৰণৰ বাবে নিজকে প্ৰস্তুত কৰে ঠিক তেনেদৰে পৰিয়ালৰ অবিবাহিত ছোৱালীবোৰক এই উৎসৱৰ জৰিয়তে আসন্ন বিবাহৰ বাবে সাজু কৰা হয়। তেওঁলোকে এই তিনিদিন আনন্দময় উৎসৱত পাৰ কৰে আৰু কেৱল কেঁচা আৰু পুষ্টিকৰ খাদ্য খোৱা, বিশেষকৈ পোডাপিঠা খোৱা, গা নোধোৱা বা নিমখ গ্ৰহণ নকৰা, খালি ভৰিৰে খোজ নকঢ়া আৰু ভৱিষ্যতে স্বাস্থ্যৱান সন্তান জন্ম দিয়াৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰাৰ দৰে ৰীতি-নীতি পালন কৰে। ৰজ আনন্দৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু উপভোগ্য কাৰ্যসূচী হৈছে ডাঙৰ বট গছৰ ওপৰত ৰছী-দোলনা আৰু গীতিমূলক লোক-গীত। ইয়াৰ গীতসমূহত বিশেষকৈ পৰিৱেশ উপভোগ কৰা দাম্পত্য সৌন্দৰ্যৰ বিষয়ে আদিম উৰ্বৰতা বিষয়ক।
বাৰিষাৰ আগমন উদযাপন কৰিবলৈ গাওঁবাসীয়ে তিনিদিনৰ বাবে আনন্দময় ৰজ উৎসৱৰ আয়োজন কৰে। যদিও সমগ্ৰ ওড়িশাতে ইয়াক উদযাপন কৰা হয় তথাপিও উপকূলীয় জিলাসমূহত ইয়াক যথেষ্ট উৎসাহেৰে উদযাপন কৰা হয়। জনবিশ্বাস অনুসৰি মহিলাৰ ঋতুস্ৰাৱ উৰ্বৰতাৰ লক্ষণ লগতে ই আই বসুমতীৰ ঋতুচক্ৰ। গতিকে উৎসৱৰ তিনিওটা দিন পৃথিৱী মাতৃৰ ঋতুস্ৰাবৰ সময় বুলি গণ্য কৰা হয়। উৎসৱৰ সময়ত সকলো কৃষি কাৰ্য স্থগিত ৰখা হয়। ঋতুস্ৰাৱৰ তিনিদিনত পৃথিৱীৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি এই কেইদিন সকলো কৃষিকৰ্ম স্থবিৰ হৈ পৰে। তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে ই হৈছে অবিবাহিত ছোৱালী আৰু সম্ভাৱ্য মাতৃসকলৰ উৎসৱ। তেওঁলোক সকলোৱে ঋতুস্ৰাৱ হোৱা মহিলাৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত প্ৰতিবন্ধকতা পালন কৰে। প্ৰথম দিনাই তেওঁলোকে ৰাতিপুৱা হোৱাৰ আগতে উঠি চুলি ঠিক কৰে, তেওঁলোকৰ শৰীৰক হালধি আৰু তেলৰে অভিষিক্ত কৰে আৰু তাৰ পিছত নদী বা পুখুৰীত বিশুদ্ধতাসূচক স্নান কৰে। বিশেষকৈ বাকী দুদিন তেওঁলোকৰ গা ধোৱা নিষিদ্ধ। সিহঁতে খালি ভৰিৰে খোজ কাঢ়িব নোৱাৰে লগতে মাটি কটা, বস্তু পিহা, ফুল-ফল ছিঙা, বস্তু কটা আৰু ৰন্ধা নিষিদ্ধ। একেৰাহে তিনিওটা দিনত তেওঁলোক সুন্দৰ পোছাক আৰু সজ্জাত দেখা যায় লগতে বন্ধু আৰু আত্মীয়ৰ ঘৰত পিঠা আৰু সমৃদ্ধ খাদ্য খোৱা, দীঘলীয়া আনন্দৰ সময় অতিবাহিত কৰা, দোলনাত উঠা-নমা কৰা, গীত গোৱা আদি নানা আনন্দমূলক কাৰ্যসূচীৰ জড়িত থাকে।
এই উৎসৱৰ লগত জড়িত দোলনাবোৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ, যেনে 'ৰাম দোলি', 'চাৰ্কি দোলি', 'পাটা দোলি', 'দণ্ডি দোলি' ইত্যাদি। উৎসৱৰ বাবে বিশেষভাৱে নিৰ্ধাৰিত গানবোৰে প্ৰেম, স্নেহ, সন্মান, সামাজিক আচৰণ আৰু সামাজিক শৃংখলাৰ সকলো বোৰৰ কথা লোকগীতসমূহত প্ৰকাশ পায়। এই গীতবোৰৰ বেছিভাগেই বিভাজন আৰু অনুভূতিৰ নিখুঁত সৌন্দৰ্যৰ জৰিয়তে স্থিৰতা অৰ্জন কৰিছে আৰু ওড়িশাৰ পাৰম্পৰিক লোকগীতৰ অধীনস্থ হৈ পৰিছে। সকলো কৃষি কাৰ্যকলাপ স্থগিত থকাৰ লগতে আনন্দময় পৰিৱেশ বিয়পি থকাৰ বাবে যুৱক-যুৱতীসকলে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ দেশৰ খেলত নিজকে ব্যস্ত ৰাখে। এইসময়ত আটাইতকৈ প্ৰিয় হৈছে 'কাবাদি'। গাঁৱৰ বিভিন্ন গোটৰ মাজত প্ৰতিযোগিতাও অনুষ্ঠিত হয়। গোটেই ৰাতি 'যাত্ৰা' প্ৰদৰ্শন বা 'গোটিপুয়া' নৃত্য সমৃদ্ধ গাওঁবোৰত আয়োজন কৰা হয়। নাটক আৰু অন্যান্য ধৰণৰ মনোৰঞ্জনৰ ব্যৱস্থাও কৰে। এই উৎসৱৰ পিছত যুৱক-যুৱতীসকলে বাৰিষা আৰম্ভ হোৱাৰ কৃষিকাৰ্যৰ জড়িত হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
কিৰণ মনৰাল
কিৰণ মনৰাল ((Kiran Manral; জন্ম: ১৯৭১) এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক। ২০১১ চনত, মুম্বাইত বসবাস কৰা মনৰালৰ প্ৰথমখন উপন্যাস দ্য ৰিলাক্টেণ্ট ডিটেকটিভ প্ৰকাশ পায়। মনৰালে ২০১৫ চনত ৰচনা কৰা কৰ্মিক কীড্‌চ তেওঁৰ প্ৰথমখন নন-ফিকচন গ্ৰন্থ। মনৰালৰ নিজৰ পুত্ৰ সন্তানক ডাঙৰ কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰ আধাৰত ৰচিত কিতাপখন সন্তান প্ৰতিপালন বিষয়ক এখন পৰিচয়মূলক গ্ৰন্থ। দুৰ্যোগ পীড়িতসকলক সহায়ৰ অৰ্থে গঠিত স্বেচ্ছাসেৱকৰ এটি সংগঠন ‘ইণ্ডিয়ান হেল্পছ’ৰ মনৰাল প্ৰতিষ্ঠাপক।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৭১ চনৰ ২২ জুন তাৰিখে মুম্বাইত জন্মগ্ৰহণ কৰা মনৰালে মুম্বাইৰ ডুৰুৱেলো কনভেন্ট হাইস্কুলত পঢ়িছিল আৰু ১৯৯১ চনত মিথিবাঈ কলেজৰপৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল। বিজ্ঞাপনৰ কপিৰাইটাৰ হিচাপে কাম কৰাৰ পিছত, মনৰালে মুম্বাইৰ ‘ডিএছজে টিভি’ৰ বাতৰি বিভাগত যোগদান কৰে আৰু ‘দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া’ কাকত আৰু ‘কস্মোপলিটান (আলোচনী)’ৰ বাবে ফিচাৰ ৰাইটাৰ হিচাপে কাম কৰে। ২০০০ চনত, তেওঁ এগৰাকী ফ্ৰিলান্স সাংবাদিক ৰূপে কাম কৰিছিল আৰু ২০০৫ চনৰপৰা মনৰালে "থাৰ্টিছিক্স এণ্ড কাউন্টিং" আৰু "কৰ্মিক কীড্‌চ" নামে দুটা ব্লগৰ কাম আৰম্ভ কৰে আৰু ব্লগাৰ ৰূপে পৰিচিতি লাভ কৰে। সন্তান প্ৰতিপালনত অধিক সময় ব্যয় কৰাৰ অৰ্থে দুয়োটা ব্লগেই বন্ধ কৰাৰ আগলৈকে মনৰালৰ দুয়োটা ব্লগকে ভাৰতৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় ব্লগবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হৈছিল
ইয়াৰ পিছতেই মনৰাল লিখন ক্ষেত্ৰলৈ আহে আৰু ২০১১ চনত মনৰালৰ প্ৰথমখন কিতাপ দ্য ৰিলাক্টেণ্ট ডিটেকটিভ প্ৰকাশ পায়। কিতাপখনে ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰিছিল।   ২০১৪ চনত প্ৰকাশ পোৱা ৱানচ্‌ আপঅ’ন আ ক্ৰাচ গ্ৰন্থত পদে পদে দুৰ্ভাগ্যৰ সন্মুখীন হোৱা এগৰাকী অফিচত কাম কৰা ছোৱালীৰ প্ৰেমৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণিত হৈছে। ভূমধ্য সাগৰীয় এখন জাহাজত সংধটিত এটি প্ৰেমজনিত ঘটনাৰ পটভূমিত ৰচিত মনৰালৰ আন এখন প্ৰেম বিষয়ক গ্ৰন্থ হ’ল ২০১৫ চনত প্ৰকাশিত অ’ল এবৰ্ড।
একে বছৰতে মনৰালৰ প্ৰথমখন নন-ফিকচন গ্ৰন্থ কৰ্মিক কীড্‌চ : দ্য ষ্ট’ৰি অৱ পেৰেণ্টিং ন’বডি টল্ড য়্যু! প্ৰকাশ পায়, কিতাপখনত মনৰালৰ পুত্ৰ সন্তান জন্মৰ পৰা দহ বছৰ বয়সলৈ ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এজন পঢ়ুৱৈয়ে কৈছে যে, কিতাপখন কেৱল মাতৃসকলৰ বাবে নহয়, ইয়াক সকলোৱে পঢ়া উচিত।  হিমালয়ৰ পাদদেশক পটভূমি ৰূপে লৈ ৰচিত মনৰালৰ উপন্যাস দ্য ফেচ এট দ্য ৱিণ্ড’ক ৰহস্যময়, গুপ্ত পৰিচয়ৰ এটা উদ্ভট ক'লা কাহিনী (ডাৰ্ক ষ্ট’ৰি) বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
মনৰালৰ উপন্যাস, চেভিং মায়া, ইংলেণ্ড আৰ্ট কাউন্সিলৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত চাবট্যুৰ এৱাৰ্ডছ ইউকেৰ বাবে তালিকাভুক্ত হৈছিল। ২০১৮ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ মিচিং, প্ৰিজিউমড্‌ ডেড হৈছে এখন মনস্তাত্ত্বিক থ্ৰিলাৰ। ‘টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া’ই কৈছে যে, কিতাপখন "মানসিক ৰোগৰ সৈতে যুঁজি থকা প্ৰিয়জনক জনা প্ৰত্যেকেই পঢ়া উচিত।"
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
বাসন্তী বিষ্ট
বাসন্তী বিষ্ট (জন্ম: ১৯৫৩) এগৰাকী ভাৰতীয় লোকসংগীতশিল্পী। তেওঁ উত্তৰাখণ্ডৰ জাগৰ লোকসংগীতৰ প্ৰথম মহিলা শিল্পী হিচাপে জনাজাত। জাগৰ দেৱ-দেৱীসমূহক আহ্বান কৰা একপ্ৰকাৰৰ পুৰুষপ্ৰধান লোক সংগীত। কিন্তু বাসন্তী বিষ্টয়ে পৰম্পৰা ভংগ কৰি বৰ্তমান নিজকে উল্লেখযোগ্য জাগৰ শিল্পী হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। তেওঁ সংগীৰ মাধ্যমেৰে সংস্কৃতিক ৰক্ষা কৰিবলৈ চেষ্টা চলাইছে। ২০১৭ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে কলা শিতানত ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৩ চনত উত্তৰাখণ্ডৰ চামলী জিলাৰ দেৱাল তেহছিলৰ অন্তৰ্গত লুৱানী জিলাত বাসন্তী বিষ্টৰ জন্ম হৈছিল। সেইসময়ত প্ৰচলিত ৰীতি অনুসৰি ১৫ বছৰ বয়সত এগৰাকী আৰ্টিলেৰী সৈনিকৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল। তেওঁৰ জীৱনৰ অধিকাংশ সময় গৃহবধূ হিচাপে অতিবাহিত হৈছিল। পিছলৈ তেওঁ পঞ্জাবৰ জলন্ধৰত সংগীতবিদ্যা শিকিবলৈ যায় আৰু তেতিয়াৰ পৰা তেওঁৰ পেছাদাৰী গায়কৰ জীৱন আৰম্ভ হয়। সৰুৰে পৰা তেওঁৰ সংগীতৰ প্ৰতি ৰাপ আছিল। তেওঁ মাকে গোৱা জাগৰ গীত শুনি ডাঙৰ হৈছে বুলি নিজেই উল্লেখ কৰিছে। তেওঁ প্ৰাথমিক শিক্ষা নিজ গাঁৱৰ পৰা এমাইল দূৰৰ বিদ্যালয়ত গ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াত তেওঁ পঞ্চম শ্ৰেণীলৈ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ গাঁৱৰ পৰা মাধ্যমিক বিদ্যালয় দূৰত অৱস্থিত হোৱাৰ বাবে যোগাযোগৰ অসুবিধাৰ সৃষ্টি হয়। ইয়াৰ বাবে তেওঁ পঢ়া-শুনা সিমানতে সামৰিব বাধ্য হয়।
সাংগীতিক জীৱন
বাসন্তী বিষ্টৰ পেছাদাৰী সাংগীতিক জীৱন চল্লিছৰ দশকত আৰম্ভ হৈছিল। ইয়াৰ আগতে তেওঁ পাৰিবাৰিক কাম-কাজৰ লগত ব্যস্ত আছিল। তেওঁ তেওঁৰ স্বামীৰ লগত পঞ্জাবৰ জলন্ধৰলৈ অহাৰ পিছত প্ৰাচীন কলা কেন্দ্ৰত সংগীতবিদ্যা শিকিবলৈ আগ্ৰহী আছিল। প্ৰথমতে এই কেন্দ্ৰত অধ্যয়নৰত শিক্ষাৰ্থী সমূহ তেওঁতকৈ বহুত সৰু হোৱাৰ বাবে আৰু তেওঁ একমাত্ৰ প্ৰাপ্ত বয়স্ক শিক্ষাৰ্থী হোৱাৰ বাবে লাজ কৰিছিল। তেওঁৰ ছোৱালীৰ শিক্ষকে তেওঁক হাৰমনিয়াম বজাবলৈ শিকোৱাত তেওঁৰ পেছাদাৰী সংগীত প্ৰশিক্ষণৰ প্ৰথম অস্থায়ী পদক্ষেপ আছিল।
তাৰপিছত তেওঁ ভজন, চলচ্চিত্ৰৰ গীত ইত্যাদিত মনোনিবেশ কৰিছিল। তেওঁৰ স্বামীয়ে চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰা পিছত তেওঁলোকে ডেৰাডুনত বসবাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৯৯৬ চনত তেওঁ নাজিবাবাদ আকাশবাণী ৰেডিঅ' কেন্দ্ৰত শিল্পী হিচাপে যোগদান কৰে। তেওঁ বৰ্তমান আকাশবাণীৰ "এ" শ্ৰেণীৰ শিল্পী।
সময়ৰ লগে লগে তেওঁ বুজি উঠে যে তেওঁ সংগীত উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে লাভ কৰিছে। শৈশৱকালত তেওঁৰ মা আৰু গাঁৱৰ বয়সিয়াল লোকসকলৰ পৰা নিমগ্নহৈ জাগৰ শুনি শিকিছিল। জাগৰ তেওঁৰ গাঁৱৰ লোকসকলে গোটেই ৰাতি সাৰে থাকি ঈশ্বৰৰ গুণ-গান গায়। উত্তৰাখণ্ডৰ পাহাৰী অঞ্চলৰ প্ৰাচীন লোক ঐতিহ্যসমূহ আৰু হেৰাই যোৱা গীত সমূহ বাসন্তীয়ে ধৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা চলাই গৈছে। লোকসংগীতৰ সন্ধান আৰু পিছলৈ পাৰম্পৰিক সুৰত এই গীতসমূহ জনমানসত প্ৰকাশ কৰিবলৈ তেওঁ দায়িত্ব লৈছে। বাসন্তী বিষ্টৰ গীতৰ সুৰ, গীতৰ শৈলী আৰু ধীৰ গতিৰ তাল অলপ উত্তৰাখণ্ডৰে পাহাৰী গীতৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত।
ব্যক্তিগত জীৱন
তেওঁৰ স্বামী ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰে নায়ক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পুত্ৰ ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ উইং কমাণ্ডাৰ। তদুপৰি তেওঁৰ কন্যা ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ কেপ্তেইন হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছে আৰু সেনাৰে এগৰাকী কৰ্ণেলৰে লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছে।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ উত্তৰাখণ্ডৰে লোকসংগীতৰে ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰে স্বীকৃতি স্বৰূপে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হ'ল:
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
মেঘালয়ৰ জিলাসমূহ
ভাৰতৰ ৰাজ্য মেঘালয়ক ১১ খন জিলাত বিভক্ত কৰা হৈছে।
শাসন প্ৰণালী
মেঘালয় ৰাজ্যক তিনিখন স্বায়ত্ব শাসিত অঞ্চলত ভাগ কৰা হৈছে: খাছী পাৰ্বত্য স্বায়ত্ব শাসিত অঞ্চল, গাৰো পাৰ্বত্য স্বায়ত্ব শাসিত অঞ্চল আৰু জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য স্বায়ত্ব শাসিত অঞ্চল। খাছী পাৰ্বত্য স্বায়ত্ব শাসিত অঞ্চলৰ অধিনত ৪ খন জিলা (পূব খাছী, পশ্চিম খাছী, দক্ষিণ পশ্চিম খাছী, ৰি-ভৈ), গাৰো পাৰ্বত্য স্বায়ত্ব শাসিত অঞ্চলৰ অধিনত ৫ খন জিলা (পূব গাৰো, পশ্চিম গাৰো, উত্তৰ গাৰো, দক্ষিণ গাৰো, দক্ষিণ পশ্চিম গাৰো) আৰু জয়ন্তীয়া পাৰ্বত্য স্বায়ত্ব শাসিত অঞ্চলৰ অধিনত ২ খন জিলা (পূব জয়ন্তীয়া, পশ্চিম জয়ন্তীয়া) আছে।
প্ৰতিখন জিলা একো একোজন উপায়ুক্তই শাসন কৰে। তেওঁ জিলাখনৰ তিনিটা পদৰ শাসনভাৰ পৰিচালনা কৰে, উপায়ুক্ত, জিলা দণ্ডাধিকাৰী আৰু District Collector। উপায়ুক্ত হিচাপে তেৱেঁই হৈছে জিলাখনৰ প্ৰশাসনিক বিষয়া। জিলা দণ্ডাধিকাৰী হিচাপে তেওঁ জিলাখনৰ আইন পৰিস্থিতি পৰইচালনা কৰে। District Collector হিচাপে তেওঁ জিলাখনৰ প্ৰধান কৰ বিষয়া আৰু সেই সূত্ৰে তেওঁ কৰ সংগ্ৰহ বিভাগটো চোৱা-চিতা কৰে। জিলাখনৰ পুলিচ সম্বন্ধীয় শাখা পুলিচ অধীক্ষকে (Superintendent of Police) পৰিচালনা কৰে। এখন জিলাক এটা বা তাতোতকৈ অধিক মহকুমাত ভাগ কৰা হৈছে। ইয়াক পুনৰ মৌজা আৰু ব্লকত বিভক্ত কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মেঘালয় * শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জিলাসমূহ
অসমীয়া আৰু অসমৰ ভাষা-উপভাষা
অসমীয়া আৰু অসমৰ ভাষা-উপভাষা অসমীয়া ভাষা বিষয়ক গ্ৰন্থ৷ লিখক উপেন ৰাভা হাকাচাম৷ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০৯ চনত৷ প্ৰকাশক জ্যোতি প্ৰকাশন৷ গ্ৰন্থখনত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভাষাসমূহৰ বিষয়ে বিশদ ৱিৱৰণ আছে৷ লগতে অসমৰ নব্য স্বীকৃত/অস্বীকৃত ভাষা, অসমৰ বিভিন্ন নৃগোষ্ঠীয় উপভাষা, অসমীয়াৰ জাতিগত/সামাজিক শ্ৰেণীগত উপভাষা, ভাষা-উপভাষাৰ তুলনামূলক আলোচনা, অসমত সংযোগী ভাষাৰ প্ৰাসংগিকতা, অসমীয়া ভাষাৰ সমকালীন ৰূপ আদি বিষয়সমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:ভাষা শ্ৰেণী:পোখালি (অসম)
গান্ধীবাদ
গান্ধীবাদ (Gandhism) হৈছে মোহনদাস গান্ধীৰ অনুপ্ৰেৰণা, দৃষ্টিভংগী আৰু জীৱনকৰ্মক বৰ্ণনা কৰা এক ঐক্য ধাৰণা। ই বিশেষকৈ অহিংস প্ৰতিৰোধৰ ধাৰণাৰ প্ৰতি তেওঁৰ অৱদানৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। গান্ধীবাদৰ দুটা স্তম্ভ হৈছে সত্য আৰু অহিংসা।
"গান্ধীবাদ" শব্দটোত গান্ধীৰ ধাৰণা, বাৰ্তা আৰু কাৰ্যই সমগ্ৰ বিশ্বৰ লোকসকলৰ বাবে কি বুজায় আৰু তেওঁলোকে কেনেদৰে তেওঁলোকৰ নিজৰ ভৱিষ্যত গঢ়ি তোলাত নিৰ্দেশনাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল সেয়াও অন্তৰ্ভুক্ত আছে। গান্ধীবাদ ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত অৰাজনৈতিক আৰু অসামাজিক ক্ষেত্ৰলৈও বিয়পি পৰে। এই গান্ধীবাদক অনুসৰণ কৰা ব্যক্তি বা গান্ধীবাদৰ এক নিৰ্দিষ্ট দৰ্শনক মানি চলা এজন ব্যক্তিক গান্ধীবাদী বুলি কোৱা হ'ব পাৰে।
অৱশ্যে গান্ধীয়ে 'গান্ধীবাদ' শব্দটোৰ ক্ষেত্ৰত ব্যক্তিগত অনুমোদন জনোৱা নাছিল। তেওঁ বৰ্ণনা কৰাৰ দৰে: ""গান্ধীবাদ" বুলি কোনো বস্তু নাই আৰু মই মোৰ পিছত তেনে কোনো এক সম্প্ৰদায় এৰিব নিবিচাৰোঁ। মই কোনো নতুন নীতি বা মতবাদৰ উদ্ভৱ হোৱা বুলি দাবী নকৰোঁ। মই আমাৰ দৈনন্দিন জীৱন আৰু সমস্যাবোৰত চিৰন্তন সত্যবোৰ প্ৰয়োগ কৰিবলৈ কেৱল মোৰ নিজৰ ধৰণে চেষ্টা কৰিছোঁ... মই গঠন কৰা মতামত আৰু মই উপনীত হোৱা সিদ্ধান্তবোৰ চূড়ান্ত নহয়। মই সেইবোৰ কাইলৈ সলনিও কৰিব পাৰোঁ। পৃথিৱীখনক শিকোৱাৰ বাবে মোৰ ওচৰত নতুন একো নাই। সত্য আৰু অহিংসা পাহাৰৰ দৰে পুৰণি।""
সত্যাগ্ৰহ
সত্যাগ্ৰহ মহাত্মা গান্ধীয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা দৰ্শন আৰু অহিংস প্ৰতিৰোধৰ অনুশীলন। মহাত্মা গান্ধীয়ে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ভাৰতীয়সকলৰ অধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ উদ্দেশ্যে সত্যাগ্ৰহৰ চৰ্চা কৰিছিল। সত্যাগ্ৰহৰ তত্ত্ব পিছলৈ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বিখ্যাত কৃষ্ণাংগ নেতা নেলছন মেণ্ডেলাৰ বৰ্ণবৈষম্য নীতিৰ বিৰুদ্ধে আৰু গণঅধিকাৰ আন্দোলনৰ সময়ত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত মাৰ্টিন লুথাৰ কিং জুনিয়ৰ আৰু জেম্‌ছ বেভেলেৰ কৰ্মসূচীসহ সামাজিক ন্যায় প্ৰতিষ্ঠা আৰু অন্যান্য আন্দোলনত প্ৰভাৱ পেলায়। আক্ষৰিকভাৱে সত্যাগ্ৰহ মানে সত্যৰ সন্ধান বা সত্যক ধৰি ৰখা বুজায়। সত্যাগ্ৰহ মানি চলাসকলক সত্যাগ্ৰহী বোলা হয়।
সত্য
গান্ধীবাদৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু নিৰ্ধাৰিত উপাদান হৈছে সত্য― ই এটা সংস্কৃত শব্দ। সত্যই ভাৰতীয় ধৰ্মসমূহত এটা গুণক বুজায়, যিয়ে নিজৰ চিন্তা, কথা আৰু কাৰ্য্যত সত্যবাদী হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰে।
গান্ধীয়ে কৈছিল― "যিকোনো গণধ্বংসৰ অস্ত্ৰতকৈ সত্য বহুত বেছি শক্তিশালী।"
অহিংসা
অহিংসা হৈছে এক মুখ্য গুণ। জৈন ধৰ্ম, হিন্দু আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বহুমাত্ৰিক ধাৰণা। এই ধাৰণাত সকলো জীৱৰ গাত ঐশ্বৰিক আধ্যাত্মিক শক্তিৰ স্ফুলিংগ আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়; সেয়েহে আন এটা সত্তাক আঘাত কৰা মানে নিজকে আঘাত কৰা, লগতে যিকোনো হিংসাৰ কৰ্মপৰিণাম আছে বুলিও এই ধাৰণাই বিশ্বাস ৰাখে। যদিও হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰাচীন পণ্ডিতসকলে সময়ৰ লগে-লগে আগুৱাই গৈ অহিংসাৰ নীতিবোৰক নিখুঁত কৰাৰ যত্ন কৰিছিল। এই ধাৰণাটো জৈন ধৰ্মৰ নৈতিক দৰ্শনত এক অসাধাৰণ স্থিতিত উপনীত হৈছিল।
অহিংসাৰ দুই উপাদান হৈছে "সক্ৰিয়" বা "সক্ৰিয় কৰ্মী", য'ত বিশ্বাসীসকলে সাধাৰণতে ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ উপায় হিচাপে অহিংসাৰ প্ৰয়োজনীয়তাক স্বীকাৰ কৰে। টলষ্টয়ন আৰু গান্ধীবাদ অহিংসা হৈছে সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ বাবে এক দৰ্শন আৰু ৰণনীতি যি হিংসাৰ ব্যৱহাৰক অস্বীকাৰ কৰে, কিন্তু একে সময়তে ই অহিংস কাৰ্যক ইয়াৰ বিৰুদ্ধে উৎপীড়ন বা সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ নিষ্ক্ৰিয় স্বীকৃতিৰ বিকল্প হিচাপেও চায়। সাধাৰণতে, অহিংসা দৰ্শনৰ অধিবক্তাসকলে সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ বাবে তেওঁলোকৰ অভিযানত বিভিন্ন পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰে, যাৰ ভিতৰত আছে বিশেষ গুৰুত্বৰ শিক্ষা আৰু প্ৰৰোচনা, গণ সহযোগিতা, আইন অমান্যতা, অহিংস প্ৰত্যক্ষ পদক্ষেপ, আৰু সামাজিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰকাৰৰ হস্তক্ষেপ।
অহিংসা সম্পৰ্কে মহাত্মা গান্ধীৰ দৃষ্টিভংগী আছিল: জৈন ধৰ্মৰ প্ৰতিটো মানৱ জীৱনত ইয়াৰ প্ৰযোজ্যতাৰ সৈতে আলোচনা কৰাৰ দৰে বিশ্বৰ কোনো ধৰ্মই অহিংসাৰ নীতি ইমান গভীৰ আৰু প্ৰণালীবদ্ধভাৱে ব্যাখ্যা কৰা নাই। যেতিয়াই অহিংসা বা অহিংসাৰ পৰোপকাৰী নীতিক বিশ্বৰ মানুহে এই পৃথিৱী আৰু তাৰ বাহিৰত তেওঁলোকৰ জীৱনৰ সমাপ্তি প্ৰাপ্ত কৰাৰ উদ্দেশ্যে অনুশীলনৰ হেতু চৰ্চা কৰিব, তেতিয়াই জৈন ধৰ্মৰ সৰ্বোচ্চ মৰ্যাদা থকাটো নিশ্চিত আৰু ভগৱান মহাবীৰক অহিংসাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কৰ্তৃপক্ষ হিচাপে সন্মান কৰাটো নিশ্চিত।"
অৰ্থনীতি
গান্ধীয়ে জাপান আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ দৰে ৰপ্তানি সৃষ্টি কৰাৰ সলনি সৰল জীৱন-ধাৰণ আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীলতা/আমদানি প্ৰতিষ্ঠাপনৰ এক অৰ্থনৈতিক তত্ত্বৰ সমৰ্থন কৰিছিল। তেওঁ স্বাধীনতাৰ ক্ষেত্ৰত অধিক কৃষিভিত্তিক ভাৰতৰ কল্পনা কৰিছিল যিয়ে সম্পদ সৃষ্টি আৰু ঔদ্যোগিকৰণৰ আগতে ইয়াৰ নাগৰিকৰ ভৌতিক প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব।
খাদী
খাদী বা খদ্দৰ হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পূব অঞ্চলৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা হাতেৰে বোৱা প্ৰাকৃতিক আঁহৰ কাপোৰ। খাদী মুখ্যতঃ পূব ভাৰত, উত্তৰ-পূব ভাৰত আৰু বাংলাদেশত উৎপাদিত হৈছিল যদিও বৰ্তমান বিস্তৃতভাৱে ভাৰত আৰু পাকিস্তানত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দুই দশকত মহাত্মা গান্ধী আৰু ভাৰতীয় মিল-মালিকসকলে জনপ্ৰিয় কৰা বিদেশী সামগ্ৰী বৰ্জন আৰু স্বদেশী আন্দোলনৰ সমৰ্থনকাৰীসকলে বিদেশী কাপোৰ বৰ্জনৰ বাবে আহ্বান জনাইছিল। গান্ধীয়ে যুক্তি দিছিল যে মিলৰ মালিকসকলে হস্ততাঁত তাঁতীসকলক সূতা ক্ৰয় কৰাৰ সুযোগ অস্বীকাৰ কৰিব কিয়নো তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ নিজৰ কাপোৰৰ বাবে একচেটিয়া বজাৰৰ সৃষ্টি কৰিব বিচাৰে। অৱশ্যে, হাতেৰে কটা সূতা ব্যয়বহুল আৰু দুৰ্বল মানদণ্ডৰ আছিল। এনেদৰে মহাত্মা গান্ধীয়ে নিযে যঁতৰ ঘূৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু আনক এনে কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সকলো সদস্যৰ বাবে নিজে কাপোৰ ঘূৰাবলৈ আৰু সূতাৰে তেওঁলোকৰ দেয় পৰিশোধ কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰিছিল। তেওঁ যঁতৰক ৰাষ্ট্ৰবাদী আন্দোলনৰ প্ৰতীক হিচাপে গঢ়ি তুলিছিল।
আৰম্ভণিতে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ সোঁমাজত অশোক চক্ৰৰ ঠাইত যঁতৰ আছিল। মহাত্মা গান্ধীয়ে হস্ততাঁত আৰু কটা-বোৱাত উদ্গনি দিবলৈ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সংগঠন সৃষ্টি কৰিবলৈ বৃহৎ পৰিমাণৰ ধন সংগ্ৰহ কৰিছিল। ইয়াক 'খদ্দৰ' বা 'খাদী' আন্দোলন বুলি কোৱা হৈছিল।
উপবাস
গান্ধীৰ বাবে, উপবাস হৈছে আধাৰিত আকাংক্ষাৰ ওপৰত মানসিক নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰয়োগ কৰাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পদ্ধতি। তেওঁৰ আত্মজীৱনীত গান্ধীয়ে সুস্বাদু, মচলাযুক্ত খাদ্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ আকাংক্ষা নিৰ্মূল কৰিবলৈ উপবাসৰ প্ৰয়োজনীয়তা বিশ্লেষণ কৰিছে। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে উপবাসে তেওঁৰ কামুক অনুষদবোৰ হ্ৰাস কৰিব, যাৰ ফলত শৰীৰটো ক্ৰমান্বয়ে মনৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ অধীনলৈ আহিব। গান্ধীয়ে মাংস, সুৰা, যিকোনো উদ্দীপক খাদ্য, নিমখ আৰু বেছিভাগ মচলাযুক্ত খাদ্য গ্ৰহণ কৰাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, লগতে তেওঁ গ্ৰহণ কৰা খাদ্যৰ তালিকাৰ পৰা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰন্ধন-প্ৰণালী আঁতৰ কৰিছিল। গান্ধীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে উপবাসে শৰীৰটোক অস্বাভাৱিক কষ্টৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি যোৱাটো সহায় কৰিব, আৰু ইয়েই মানুহৰ সকলো আৱেগ আৰু বেদনা সহ্য কৰাৰ সাহস কঢ়িয়াই আনি আত্মাক পৰিষ্কাৰ কৰিব। গান্ধীয়ে তিনিটা উল্লেখযোগ্য অনুষ্ঠানত অমৰণ অনশন হাতত লৈছিল:
এই তিনিওটা ক্ষেত্ৰতে গান্ধীয়ে গ্ৰহণ কৰা অমৰণ অনশন কাৰ্যসূচীত তেওঁ সফল হৈছিল। ১৯৩২ চনত গ্ৰহণ কৰা এই উপবাস কাৰ্যক লৈ কিছু বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁ আৰু বি.আৰ. আম্বেদকাৰৰ মাজত মতবিৰোধ ঘটে। অৱশেষত, গান্ধী আৰু আম্বেদকাৰ দুয়োৱে পুনা চুক্তিৰ আলোচনাৰ বাবে নিজৰ সিদ্ধান্তক কিছু শিথিল কৰে, আৰু স্বেচ্ছামূলক প্ৰতিনিধিত্ব আৰু অস্পৃশ্যতা বিলুপ্ত কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বাবে পৃথক ভোটাৰৰ আহ্বানৰ সিদ্ধান্তৰ বিলুপ্তি ঘটে।
গান্ধীয়ে উপবাসক তপস্যা হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল। চৌৰী চৌৰা তথা ১৯৩২ আৰু ১৯৪৭ চনৰ দুয়োটা বিভাজনমূলক সাম্প্ৰদায়িক ৰাজনীতি, বিশেষকৈ ভাৰত বিভাজনৰ বাবে নিজকে দোষাৰোপ কৰিছিল। গান্ধীয়ে তেওঁৰ আত্মাক শুদ্ধ কৰিব বিচাৰিছিল আৰু তেওঁ কৰা পাপবোৰ ত্যাগ কৰিব বিচাৰিছিল।
স্বাধীনতা
অহিংস আইন অমান্যৰ প্ৰতি গান্ধীৰ গভীৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু শৃংখলাবদ্ধ বিশ্বাসে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মাৰ্টিন লুথাৰ কিং জুনিয়ৰ, তাঞ্জানিয়াৰ জুলিয়াছ নাইৰে, নেলছন মেণ্ডেলা আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ষ্টিভ বিকো, পোলেণ্ডৰ লেক ৱালেছা আৰু ম্যানমাৰৰ আং চান চ্যু কিকে ধৰি পৰৱৰ্তী বহুতো ৰাজনৈতিক ব্যক্তিক অনুপ্ৰাণিত কৰিছে।
১৯১০ চনৰ পৰা ১৯১৫ চনৰ ভিতৰত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত গান্ধীৰ প্ৰাৰম্ভিক জীৱনৰ কাম, শ্বেতাংগ সংখ্যালঘু দক্ষিণ আফ্ৰিকা চৰকাৰৰ অধীনত বাস কৰা ভাৰতীয় বাসিন্দাসকলৰ উন্নত অধিকাৰৰ বাবে আফ্ৰিকান নেশ্যনেল কংগ্ৰেছৰ (এএনচি) পিছৰ পৰ্যায়ৰ কামক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। ১৯৫০-ৰ দশকৰ পৰা এএনচিয়ে ১৯২০ আৰু ১৯৪০-ৰ দশকৰ ভিতৰত গান্ধীৰ অনুপ্ৰেৰণাত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে আগবঢ়োৱা প্ৰচাৰৰ দৰে অহিংস আইন অমান্যৰ আয়োজন কৰিছিল। এএনচি-কৰ্মীসকলে দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ স্বেচ্ছাচাৰি চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ আৰক্ষীৰ কঠোৰ কৌশলৰ বিপৰীতে সাহস কৰিছিল। বহুতে বিশেষকৈ মেণ্ডেলা আদি নেতা কেইবাদশক ধৰি কাৰাগাৰত বন্দী হৈ আছিল, আনহাতে বাহিৰৰ পৃথিৱীখন বৰ্ণবৈষম্য দূৰ কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত বিভক্ত হৈ পৰিছিল। অহিংস নাগৰিক প্ৰতিৰোধৰ আটাইতকৈ সোচ্চাৰ অনুসৰণকাৰী ষ্টিভ বিকোক ১৯৭৭ চনত চৰকাৰৰ এজেণ্টসকলে হত্যা কৰিছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ১৯৯৪ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত অনুষ্ঠিত প্ৰথম সৰ্বজনীন, মুক্ত নিৰ্বাচনত এএনচি জয়ী হৈছিল আৰু মেণ্ডেলা ৰাষ্ট্ৰপতি হৈছিল। মেণ্ডেলাই ভাৰতলৈ কৰা এক বিশেষ ভ্ৰমণত গান্ধীক সাক্ষাৎ কৰি শ্বেতাংগ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামক অনুপ্ৰাণিত কৰা ব্যক্তি হিচাপে ৰাজহুৱাভাৱে সন্মানিত কৰিছিল। নাটাল, প্ৰিট'ৰিয়া আৰু জোহাঞ্চবাৰ্গত গান্ধীৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা হৈছে।
মাৰ্টিন লুথাৰ কিং জুনিয়ৰ এজন যুৱ খ্ৰীষ্টান মন্ত্ৰী আৰু দক্ষিণ আমেৰিকান জাতিগত পৃথকীকণৰ পৰা আফ্ৰিকান আমেৰিকানসকলৰ মুক্তি বিচাৰি নাগৰিক অধিকাৰ আন্দোলনৰ নেতা আৰু লগতে অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক অন্যায় আৰু ৰাজনৈতিক বঞ্চিততাৰ পৰা মুক্তিৰ উপায় বিচাৰি জৱাহৰলাল নেহৰুক লগ কৰিবলৈ ১৯৬২ চনত ভাৰত ভ্ৰমণ কৰিছিল। দুয়োজনে গান্ধীৰ শিক্ষা আৰু শান্তিপূৰ্ণ প্ৰতিৰোধ সংগঠিত কৰাৰ পদ্ধতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে।
পোলেণ্ডৰ লেক ৱাটেছাৰ অহিংস সংহতি আন্দোলনে ১৯৮৯ চনত দুটা দশকৰ শান্তিপূৰ্ণ প্ৰতিৰোধ আৰু আক্ৰমণৰ পিছত ছ'ভিয়েট-সমৰ্থিত কমিউনিষ্ট চৰকাৰক উৎখাত কৰে, যাৰ ফলত ছ'ভিয়েট ইউনিয়নৰ পতন ঘটে।
ম্যানমাৰৰ আং চান চ্যু কিক গৃহবন্দী কৰি ৰখা হৈছিল আৰু তেওঁৰ নেশ্যনেল লীগ ফৰ ডেমক্ৰেচীক সামৰিক-নিয়ন্ত্ৰিত ম্যানমাৰত গণতন্ত্ৰ আৰু স্বাধীনতাৰ বাবে তেওঁলোকৰ অহিংস অন্বেষণক দমন কৰা হৈছিল। ১৯৯১ চনৰ গণতান্ত্ৰিক নিৰ্বাচনৰ ফলাফল সামৰিক বাহিনীয়ে খাৰিজ কৰি সামৰিক শাসন জাপি দিয়াৰ সময়ত এই সংগ্ৰামৰ আৰম্ভ হয়। ২০১০ চনৰ নৱেম্বৰত তেওঁক মুক্তি দিয়া হৈছিল।
ধৰ্ম
গান্ধীয়ে তেওঁৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাসক হিন্দু ধৰ্ম আৰু শ্ৰীমদ্ভগৱতগীতাত নিহিত বুলি উল্লেখ কৰিছিল: "মই বিশ্বাস কৰা অনুসৰি হিন্দু ধৰ্মই মোৰ আত্মাক সন্তুষ্ট কৰে, মোৰ সম্পূৰ্ণ সত্তাভ্যাস পূৰ্ণ কৰে। যেতিয়া সন্দেহে মোক আতংকিত কৰে, যেতিয়া হতাশাই মোৰ মুখলৈ চাই থাকে আৰু যেতিয়া মই দিগন্তত পোহৰৰ ৰশ্মি দেখা নাপাওঁ, তেতিয়াই মই মদ্ভগৱতগীতাৰ ফালে ঘূৰি যাওঁ আৰু মোক সান্ত্বনা দিবলৈ এটা শ্লোক বিচাৰি পঢ়োঁ; ইয়াৰ লগে-লগে মই অত্যধিক দুখৰ মাজতো হাঁহিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ। মোৰ জীৱন দুখজনক ঘটনাৰে ভৰি আছে আৰু যদিহে এইবোৰে মোৰ ওপৰত কোনো দৃশ্যমান আৰু অমোচনীয় প্ৰভাৱ পেলোৱা নাই তেন্তে ইয়াৰ বাবে মই ভগৱৎ গীতাৰ শিক্ষাৰ ওচৰত ঋণী।"
তেওঁ হিন্দু সৰ্বজনীনতাবাদৰ দৰ্শনৰ কথা স্বীকাৰ কৰিছিল। এই দৰ্শনে কয় যে― সকলো ধৰ্মতে সত্য আছে আৰু সেয়েহে সকলো ধৰ্মই সহনশীলতা আৰু সন্মানৰ যোগ্য। গান্ধীয়ে স্পষ্টকৈ কৈছিল: "দীঘলীয়া অধ্যয়ন আৰু অভিজ্ঞতাৰ পিছত, মই এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছোঁ যে সকলো ধৰ্ম সঁচা, সকলো ধৰ্মৰ মাজত কিছু ত্ৰুটি আছে; সকলো ধৰ্ম মোৰ নিজৰ হিন্দু ধৰ্মৰ দৰেই মোৰ প্ৰিয়, সকলো মানুহেই নিজৰ নিকট আত্মীয়ৰ দৰে প্ৰিয় হ'ব লাগে। আন ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি মোৰ শ্ৰদ্ধা মোৰ নিজৰ ধৰ্মৰ প্ৰতি থকা বিশ্বাসৰ দৰে একে; সেয়েহে ৰূপান্তৰৰ বিষয়ে কোনো চিন্তা সম্ভৱ নহয়।"
গান্ধীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে প্ৰতিটো ধৰ্মৰ মূলতে আছিল সত্য, অহিংসা আৰু সোণোৱালী নীতি। হিন্দু ধৰ্মত বিশ্বাস থকা সত্বেও গান্ধীয়ে হিন্দুসকলৰ বহুতো সামাজিক প্ৰথাৰ সমালোচনা কৰিছিল আৰু ধৰ্মৰ সংস্কাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। "সেয়েহে যদি মই খ্ৰীষ্টান ধৰ্মক এক নিখুঁত বা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম হিচাপে গ্ৰহণ কৰিব পৰা নাই, তেন্তে মই হিন্দু ধৰ্মৰ বিষয়েও নিশ্চিত নহয়। হিন্দু ধৰ্মৰ ত্ৰুটিবোৰ মোৰ ওচৰত স্পষ্ট। যদি অস্পৃশ্যতা হিন্দু ধৰ্মৰ অংশ হ'ব পাৰে, ই ধৰ্মৰ এক পচা অংশ বা মল-মূত্ৰ হ'ব। মই বহুতো সম্প্ৰদায় আৰু জাতিৰ জীৱন নিৰ্বাহৰ কাৰণ বুজিব পৰা নাছিলোঁ। বেদবোৰ ঈশ্বৰৰ অনুপ্ৰাণিত বাক্য বুলি কোৱাৰ অৰ্থ কি আছিল? যদি তেওঁলোক অনুপ্ৰাণিত হৈছিল, তেন্তে বাইবেল আৰু কোৰআনো কিয় নহয়? যিহেতু খ্ৰীষ্টান বন্ধুসকলে মোক ধৰ্মান্তৰিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল, তেনেদৰে মুছলমান বন্ধুসকলেও মোক ধৰ্মান্তৰিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। আব্দুল্লাহ শ্বেথে মোক ইছলাম অধ্যয়ন কৰিবলৈ প্ৰেৰিত কৰি আহিছিল আৰু নিশ্চিতভাৱে ইয়াৰ সৌন্দৰ্য সম্পৰ্কে তেওঁৰ সদায় কিবা ক'বলগা আছিল।"
ইয়াৰোপৰি গান্ধীয়ে কৈছিল: "আমি নৈতিক ভিত্তি হেৰুৱাই পেলোৱাৰ লগে-লগে আমি ধৰ্ম্মীয় ব্যক্তি হোৱাৰ পৰা আঁতৰি আহোঁ। ধৰ্ম্মৰ অত্যধিক নৈতিকতা বুলি কোনো বস্তু নাই। উদাহৰণস্বৰূপে― মানুহ অসত্য, নিষ্ঠুৰ বা অসংযমী হ'ব নোৱাৰে আৰু ঈশ্বৰক তেওঁৰ পক্ষত ৰাখিব বুলি দাবী কৰিব নোৱাৰে।"
গান্ধীয়ে সংগঠিত ধৰ্মৰ আধাৰ নীতি সমূহৰ ভণ্ডামিৰ সমালোচনা কৰিছিল। পিছৰ জীৱনত যেতিয়া তেওঁক সোধা হৈছিল যে তেওঁ হিন্দু নেকি, তেওঁ উত্তৰ দিছিল: "হয়। লগতে মই এজন খ্ৰীষ্টান, এজন মুছলমান, বৌদ্ধ আৰু ইহুদী।"
সত্যৰ অবিহনে একোৱেই নাই
মোহনদাস গান্ধীৰ প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আছিল জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়বোৰৰ সত্যতা বুজাবলৈ আৰু জীৱনৰ প্ৰকৃত পদ্ধতি আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ ব্যক্তিগত সংগ্ৰামৰ এটা শৃংখলা। তেওঁ তেওঁৰ আত্মজীৱনীত এইকথা স্বীকাৰ কৰিছিল যে তেওঁ সৰু অৱস্থাত তেওঁৰ পত্নীক আঘাত কৰিছিল আৰু কামনা, ঈৰ্ষা আৰু অধিকাৰৰ বাবে শাৰীৰিক আনন্দত লিপ্ত হৈছিল, সেয়া প্ৰকৃত প্ৰেমৰ বাবে নাছিল। তেওঁ মাংস খাইছিল, চিগাৰেট খাইছিল আৰু প্ৰায় এগৰাকী বাৰবনিতাৰ ওচৰলৈ গৈছিল। বহুতো ব্যক্তিগত অস্থিৰতা আৰু বাৰে-বাৰে সন্মুখীন হোৱা বিফলতাৰ পিছতহে গান্ধীয়ে তেওঁৰ দৰ্শন বিকশিত কৰিছিল।
গান্ধীয়ে কেৱল এটাই ধৰ্ম অনুসৰণ কৰাটো পছন্দ কৰা নাছিল আৰু তেওঁক মহাত্মা বুলি সম্বোধন কৰা বিষয়টোত তীব্ৰ আপত্তি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁ দাবী কৰিছিল যে তেওঁ এজন নিখুঁত ব্যক্তি নহয়।
১৯৪২ চনত যেতিয়া গান্ধীজীয়ে ইতিমধ্যে এডল্ফ হিটলাৰ, মুছ'লিনী আৰু জাপানী সামৰিকবাদীসকলৰ বিৰোধ কৰে, তেতিয়া তেওঁ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন নামৰ এক অসামৰিক বিৰোধিতা আৰম্ভ কৰে।
গান্ধীবাদী
মুছলমান গান্ধীবাদী আব্দুল গফ্‌ফৰ খানক "ফ্ৰণ্টিয়াৰ গান্ধী" বুলিও জনা যায়; গান্ধীৰ প্ৰভাৱত তেওঁ স্বাধীনতা আন্দোলনক সমৰ্থন কৰিবলৈ ১৯১৯ চনৰ আৰম্ভণিতে উত্তৰ-পশ্চিম সীমান্তত পাঠানৰ আয়োজন কৰিছিল। খ্ৰীষ্টান গান্ধীবাদীসকলৰ ভিতৰত আছে ব্ৰিটেইন হ'ৰে'চ আলেকজেণ্ডাৰ আৰু নাগৰিক-অধিকাৰৰ নেতা মাৰ্টিন লুথাৰ কিং জুনিয়ৰ। ইহুদী গান্ধীবাদীসকলৰ ভিতৰত আছে গান্ধীৰ ঘনিষ্ঠ সহযোগী হাৰমান কেলেনবাখ। নাস্তিক গান্ধীবাদীসকলৰ ভিতৰত আছে জৱাহৰলাল নেহৰু। বাংলাদেশী স্তম্ভলেখক চৈয়দ আবুল মকচুদ বাংলাদেশৰ এজন উল্লেখযোগ্য গান্ধীবাদী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দৰ্শন
কেঁচা পাতৰ কঁপনি
কেঁচা পাতৰ কঁপনি (Kesa Paator Koponi) হৈছে অসমৰ সাহিত্যিক, ঔপন্যাসিক, গৱেষক প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীৰ এখন উপন্যাস। ১৯৫২ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হোৱা এই উপন্যাসখনক কথন-ৰীতিক স্বৰাজোত্তৰ কালৰ অসমীয়া উপন্যাসৰ পৰম্পৰাগত শৈলীৰ পৰা সামান্য পৃথক বুলি কোৱা হয়।
গ্ৰন্থকাৰৰ চমু পৰিচয়
প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামী (১৯১৯-১৯৯৪) হৈছে একাধাৰে ঔপন্যাসিক, প্ৰবন্ধকাৰ, লোক-সংস্কৃতিৰ গৱেষক আৰু অধ্যাপক। লোক-সংস্কৃতি, ভ্ৰমণ সাহিত্য, গৱেষণামূলক গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে তেখেতে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি থৈ গৈছে। কেঁচা পাতৰ কঁপনি তেখেতৰ এখনি বহুজনসমাদৃত গ্ৰন্থ।
গ্ৰন্থৰ চমু পৰিচয়
উপন্যাসখনৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ হৈছে উৎপল নামৰ যুৱকজন। মানসিক অস্থিৰতাই কিদৰে সম্ভাৱনাপূৰ্ণ যুৱক উৎপলৰ মনত সিদ্ধান্তহীনতাৰ বীজ উদ্ৰেক কৰিলে আৰু কিদৰে নিজৰ অদূৰদৰ্শিতাৰ বাবে পৰৱৰ্তী জীৱনটো তেওঁ কোনো এটা সিদ্ধান্তত উপস্থিত হব পৰা নাই, তাৰেই বৰ্ণনা প্ৰধানকৈ উপন্যাসখনত উপস্থাপিত কৰা হৈছে। উৎপলৰ জীৱিকা নিৰ্বাচনৰ জটিলতাৰ যোগেদি আধুনিক মানুহৰ জটিল মনস্তত্ত্বৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে বুলি ধৰিব পাৰি। উপন্যাসখনত উৎপল এজন আধুনিক শিক্ষিত মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ ডেকা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
বেণী মাধব দাস
বেণী মাধব দাস (Beni Madhab Das) (১৮৬৬-১৯৫২) হৈছে এজন বাংলা পণ্ডিত, শিক্ষক আৰু ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ দেশপ্ৰেমী ব্যক্তি। ৰভেনশ্ব কলেজিয়েট বিদ্যালয়ত সুভাস চন্দ্ৰ বসু তেওঁৰ ছাত্ৰ আছিল। তেওঁ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ যুৱ মনত এক অমলিন চাপ বহুৱাইছিল বুলি তেওঁৰ কিতাপখনত উল্লেখ কৰা আছে। বিপ্লৱী ভাগৱতী চৰণ পানীগ্ৰাহীৰ লগতে কিংবদন্তি নন্দিনী সতপথি তেওঁৰ জনাজাত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ভিতৰত আছে। যেতিয়া সুভাষ চন্দ্ৰ বসু কাৰাগাৰত থাকোঁতে ভাৰত এৰি যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, তেতিয়া তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষকৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰিছিল, আৰু সেই উদ্দেশ্যে এক গোপন সভাৰো আয়োজন কৰা হৈছিল। কেইবাজনো শিষ্যই তেওঁৰ জীৱনত গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান অধিকাৰ কৰিছে। তেওঁৰ নিষ্ঠা আৰু ভক্তিৰ ব্যক্তিগত জীৱনে তেওঁৰ সকলো শিক্ষাৰ্থীকে অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। তেওঁ এজন অনুকৰণীয় শিক্ষক আছিল।
চোৰধৰা
মাধৱদেৱৰ চোৰধৰা নাটকখন শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাল্য লীলা-বিষয়ক। মাধৱদেৱৰ নাটকবোৰ "ঝুমুৰা" হিচাপেহে অসমীয়া নাট্য সাহিত্যত পৰিচিত। চৰিত পুথি মতে অনুমাণিক ১৫৫৭ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত মাধৱদেৱে চোৰধৰা নাটকখন ৰচনা কৰে। নাটকখনিৰ মূল "বিল্বমঙ্গল"ৰ 'কৃষ্ণস্তোত্ৰ'ৰ কেইটিমান নিৰ্দিষ্ট শ্লোক। চোৰধৰা নাটকৰ কাহিনীৰ কোনো বিকাশ নাই। কাহিনী য'ত আৰম্ভ হৈছে, ত'তেই তাৰ সমাপ্তিও ঘটিছে। চোৰধৰা নাটকত গোৱালিনীসকলে মাখন চোৰ বুলি কৃষ্ণক ধৰিছে আৰু অইনফালে মাতৃ যশোদাৰ কৃষ্ণ হেৰাল বুলি অন্বেষণ। বহুত বিচৰাৰ পিছত যশোদাই আহি কৃষ্ণক গোৱালিনীসকলৰ হাতৰ পৰা এৰুৱাই অনেক কাৰ্তুবাদ কৰি ঘৰলৈ লৈ গৈছে।
বেণী মাধব দাস
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
সৰুৱাতলিৰ কৃষ্ণ চন্দ্ৰ দাসৰ পুত্ৰ বেণী মাধৱৰ জন্ম হৈছিল ১৮৬৬ চনৰ ২২ নৱেম্বৰত। দৰ্শনশাস্ত্ৰত স্নাতকোত্তৰ লোৱাৰ পিছত তেওঁ চিত্তাগংগ মহাবিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। তেওঁ মহাবিদ্যালয়খনক এক আদৰ্শ প্ৰতিষ্ঠানলৈ ৰূপান্তৰ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰথমে চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়সমূহত শিক্ষকতা কৰি পিছলৈ চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল। চিত্তগংগ, ঢাকা, কুট্টাক, কৃষ্ণনগৰ আৰু কলকাতাত তেওঁ নিযুক্ত হৈছিল।