cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
লোটে শ্বেৰিং
ব্যক্তিগত জীৱন
লোটে শ্বেৰিঙে চিকিৎসক উগয়েন ডেমাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় ৷ দম্পতীহালৰ দুগৰাকী কন্যা সন্তান আছে ৷ মংগাৰ আঞ্চলিক ৰেফাৰেল চিকিৎসালয়ত থকা কালছোৱাত লোটে শ্বেৰিঙে এজন ল’ৰা আৰু এগৰাকী ছোৱালী তুলি লয়৷ শ্বেৰিঙে জংখা, শ্বামখা, বাংলা আৰু ইংৰাজীকে ধৰি কেইবাটাও ভাষাত কথা ক’ব পাৰে৷
পেছাদাৰী জীৱন
শ্বেৰিঙে থিম্ফুত থকা নেশ্যনেল ৰেফাৰেল হাস্পতালত সাধাৰণ অস্ত্ৰোপচাৰ বিভাগত কনছালটেণ্ট ছাৰ্জন হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছে ৷ ইয়াৰোপৰি মংগাৰ আঞ্চলিক ৰেফাৰেল চিকিৎসালয়তো তেখেতে সেৱা আগবঢ়াইছে ৷ জিগমে দৰ্জী ৱাংশ্বুক ৰাষ্ট্ৰীয় ৰেফাৰেল চিকিৎসালয়ত (JDWNRH) তেখেতে কনছালটেণ্ট ইউৰ’লজিষ্ট হিচাপে ১১ বছৰ কাম কৰিছে৷
ৰাজনৈতিক জীৱন
২০১৩ চনৰ ভূটানী ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভা নিৰ্বাচনত শ্বেৰিঙে অংশ লৈছিল যদিও প্ৰাৰম্ভিক ৰাউণ্ডত তেওঁলোকৰ দলটোৱে পৰাজয়বৰণ কৰে৷
২০১৮ চনৰ ১৪ মে' তাৰিখে শ্বেৰিঙে ১,১৫৫ টা ভোট লাভ কৰি ড্ৰুক ন্যামৰূপ শগপা (DNT) দলৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়৷ তাৰ ঠিক পাঁচ মাহৰ পাছতেই ২০১৮চনৰ ভূটানী তৃতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় বিধান সভা নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হৈছিল৷
২০১৮ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনতে শ্বেৰিঙে দক্ষিণ থিম্ফু সমষ্টিৰ পৰা ডিএনটি দলৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে অৱতীৰ্ণ হৈ ভূটানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়৷ ৩,৬৬২ টা ভোট লাভ কৰি তেখেতে ডিপিটি দলৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী কিনলেই শ্বেৰিঙক পৰাভূত কৰে৷ ২০১৮ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত তেওঁলোকৰ দলে সৰ্বাধিকসংখ্যক ভোট লাভ কৰে আৰু শ্বেৰিঙে প্ৰিমিয়াৰশ্বিপ অৰ্জন কৰে৷ তেখেতৰ দল ড্ৰুক ন্যামৰূপ শগপাও পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে চৰকাৰৰ গাদীত বহে ৷
প্ৰধান মন্ত্ৰী
২০১৮ চনৰ ৭ নৱেম্বৰ তাৰিখে লোটে শ্বেৰিঙে পূৰ্বৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী শ্বেৰিং টোগবেইক শাসনচ্যুত কৰি গণতান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰে নিৰ্বাচিত হোৱা ভূটানৰ তৃতীয়গৰাকী প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ আসনত বহে ৷
২০১৯ চনৰ ১৩ এপ্ৰিল তাৰিখে লোটে শ্বেৰিঙে চৰকাৰী ভ্ৰমণসূচী লৈ বাংলাদেশ ভ্ৰমণ কৰে ৷ ২০২১ চনৰ ২৪ মাৰ্চত ভূটানৰ মহামান্য ৰজাৰ হৈ তেখেত বাংলাদেশৰ স্বাধীনতাৰ সোণালী জয়ন্তী উদযাপন কৰিবলৈ ৰাওনা হয় ৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
সমকামী পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য
সমকামী পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য, বা গে'ফ'বিয়া হৈছে বিশেষকৈ সমকামী পুৰুষ, পুং সমকামিতা, বা নিজকে গে' বুলি ধাৰণা কৰা পুৰুষৰ প্ৰতি নিৰ্দেশিত এক প্ৰকাৰৰ হমফ'বিক কুসংস্কাৰ, ঘৃণা, বা পক্ষপাতিত্ব,  এই বৈষম্য ফেম্মোফ'বিয়াৰ সৈতেও ওতপ্ৰোতভাৱে সম্পৰ্কিত, যি সমকামী, সমকামী পুৰুষ আৰু নাৰীসুলভ হিচাপে উপস্থাপন কৰা ব্যক্তিসকলক পছন্দ নকৰা বা তেওঁলোকৰ পৰিচয় আৰু আচৰণৰ প্ৰতি থকা শত্ৰুতাক বুজায়। সমকামী পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্যৰ কাৰণ এজন ব্যক্তিৰ নাৰীসুলভ আচৰণ, পোছাকৰ শৈলী আৰু আনকি কণ্ঠপঞ্জীৰ প্ৰতি বিৰোধী প্ৰতিক্ৰিয়া হ'ব পাৰে।   এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত, সমকামী, উভকামী আৰু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ পুৰুষসকলৰ মাজত পুৰুষত্বৰ সামাজিক প্ৰত্যাশা পূৰণ এক অভ্যন্তৰীণ সমস্যা হিচাপে পোৱা গৈছে।
কুইয়াৰ তত্ত্ব
ফ্ৰান্স শৈক্ষিক পৰিৱেশৰ কুইয়াৰ তত্ত্ববিদ সকলে কৰা এক অনন্য অধ্যয়ন অনুসৰি পিতৃতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাই পুৰুষ হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বা পুৰুষ হিচাপে উপস্থাপন কৰা এক শৰীৰত পুৰুষত্ব তথা বিপৰীতকামিতাক বলপূৰ্বক ভাৱে জাপি দিবলৈ চেষ্টা কৰে। ফৰাচী কুইয়াৰ আৰু জাতি তত্ত্ববিদ লুই-জৰ্জেছ টিনে সমকামী পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য, আৰু হমফ'বিয়াৰ বলিহোৱা পৰিয়াল সমূহৰ এলজিবিটি-সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ভীতিৰ ঐতিহাসিক বিকাশ পৰীক্ষা কৰিছিল। তেওঁ লিখিছে: হমফ'বিয়াৰ ধাৰণাটোৰ কেন্দ্ৰত অৰ্থৰ পাৰ্থক্যগত বৈপৰীত্যৰ ধাৰা এটা চলি আছে। নাৰী সমকামিতাৰ প্ৰতি মানুহৰ মনোভাৱৰ নিৰ্দিষ্টতাৰ বাবে তত্ত্বগত আলোচনাত লেচবফ'বিয়া শব্দটোৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছে, যি শব্দই হমফ'বিয়াৰ সাধাৰণ ধাৰণাটোৱে আঁ‌ৰ কৰি ৰখা নিৰ্দিষ্ট প্ৰণালীসমূহ পোহৰলৈ আনে। এই পাৰ্থক্যই একেবাৰতেই গে'ফ'বিয়া শব্দটোক যুক্তিসঙ্গত কৰি তোলে, কিয়নো বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত বহুতো হমফ'বিক আলোচনা কেৱল পুৰুষ সমকামিতাৰ সৈতেহে সম্পৰ্কিত। একেদৰে, বিপৰীতকামী আৰু সমকামী উভয় সম্প্ৰদায়ে হেয়জ্ঞান কৰা উভকামীসকলৰ একক পৰিস্থিতিৰ ওপৰত আলোকপাত কৰাৰ বাবে বাইফ'বিয়াৰ ধাৰণাটোও প্ৰস্তাৱ কৰা হৈছে। তদুপৰি, আমি ৰূপান্তৰকামী, ট্ৰান্সভেষ্টাইট আৰু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ ব্যক্তিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বেলেগ বেলেগ বিষয়বোৰ বিবেচনা কৰিব লাগিব, যি ট্ৰান্সফ'বিয়াৰ ধাৰণাটো মনলৈ আনে।
সামাজিক বৈষম্য
ফ্ৰান্স চৰকাৰৰ মতে, সমকামী পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য "এক প্ৰকাৰৰ হমফ'বিয়া, যি বিশেষভাৱে পুৰুষক প্ৰভাৱিত কৰে। যদিও ই মুখ্যতঃ সমকামী আৰু উভকামী পুৰুষক লক্ষ্য হিচাপে লয়, অৱশ্যে ই সমকামী বুলি গণ্য কৰা বিপৰীতকামী পুৰুষকো প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে। সমকামী পুৰুষসকল শাৰীৰিক আক্ৰমণৰ লক্ষ্য হ'ব পাৰে বা ফেমিনাইজেচন আৰু হাইপাৰচেক্সুৱেলাইজেচনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত লিংগ দৃঢ়বদ্ধতা বোৰৰ দ্বাৰা অৱমূল্যায়ন হ'ব পাৰে। "
সাংবাদিক পিয়েৰ বৌভিয়েৰে সমকামী পুৰুষ বিৰোধী ভাৱনাক লেচবফ'বিয়াৰ সমান্তৰাল বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল। পাশ্চাত্য সংস্কৃতিত এই দুটা ভিন্ন ধৰণৰ হমফ'বিয়াই কেনেদৰে কাম কৰে সেই বিষয়ে উল্লেখ কৰি তেওঁ লিখিছিল, গে'ফ'বিয়া আৰু লেচবফ'বিয়াৰ প্ৰণালীৰ মাজত স্পষ্টভাৱে পাৰ্থক্য আছে, আৰু ই বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ আক্ৰমণলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। য'ত সামূহিক কল্পনাই পৰ্যাপ্ত পুৰুষ বা বিষমকামী বুলি গণ্য নকৰা ল'ৰা আৰু পুৰুষৰ বিৰুদ্ধে শক্তিশালী মৌখিক তথা শাৰীৰিক হিংসা প্ৰয়োগ কৰে; আনহাতে, মহিলাসকলৰ বাবে, তেওঁলোকৰ সমকামী পৰিচয়ৰ দাবীক পিছলৈ অগ্ৰহণযোগ্য বুলি ধৰা হয় বা সমকামীতাক হ্ৰাস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হয়, বা বিপৰীতকামী যৌনসম্বন্ধৰ বাবে হেঁচা প্ৰয়োগ কৰা হয়।
শৈক্ষিক অধ্যয়ন
সমকামী পুৰুষ আৰু সমকামী মহিলা সকলৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্যৰ মাজত পৃথকে কৰা এক সহকৰ্মী-পৰ্যালোচনা বা অধ্যয়নত, গৱেষকসকলে সমকামী পুৰুষৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ মনোভাৱৰ সন্দৰ্ভত বিপৰীতকামী পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত পৰিসাংখ্যিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ পাৰ্থক্য বিচাৰি পাইছে। যদিও সমকামী সকলৰ ক্ষেত্ৰত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত পৰিসাংখ্যিকভাৱে কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ পাৰ্থক্য পোৱা নগ'ল, বিপৰীতকামী পুৰুষসকলে সমকামী বুলি গণ্য কৰা পুৰুষৰ প্ৰতি পৰিসাংখ্যিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ উচ্চ স্তৰৰ বিদ্বেষ প্ৰদৰ্শন কৰে যিটো সমকামী নাৰীৰ ক্ষেত্ৰত কম।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:এলজিবিটি শ্ৰেণী:অপৰাধ শ্ৰেণী:ভেদভাৱ
এংগোলাৰ নাৰী
১৯৮০ চনৰ শেষৰফালে এংগোলাৰ সমাজত নাৰীৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে গৱেষণা প্ৰায় নাছিল যদিও কেইখনমান সাধাৰণ ছবি আঁকিব পৰা যায়। আফ্ৰিকাৰ বহু অৰ্থনীতিৰ দৰেই এংগোলাৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলতো অধিকাংশ জনসাধাৰণে কৃষি কৰ্মত লিপ্ত হৈছিল। কৃষি শ্ৰমৰ বহুখিনি মহিলাৰ দ্বাৰাই কৰা কৰিছিল। বিবাহত সাধাৰণতে পাৰিবাৰিক, ৰাজনৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক স্বাৰ্থৰ লগতে ব্যক্তিগত বিবেচনা আৰু লাভৰ কথাও জড়িত আছিল। ঘৰখনেই আছিল উৎপাদনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আধাৰ আৰু ঘৰখন সাধাৰণতে কেইবাটাও প্ৰজন্মৰে গঠিত। মহিলাসকলে খেতি কৰি ঘৰৰ খাদ্যৰ বেছিভাগেই প্ৰস্তুত কৰিছিল আৰু বাকী সকলো ঘৰুৱা কামৰ লগত জড়িত হৈছিল। খাদ্য উৎপাদনত তেওঁলোকৰ মুখ্য ভূমিকা থকাৰ বাবে মহিলাসকলে পুৰুষৰ সৈতে তুলনামূলকভাৱে সমান মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।
পৰিসংখ্যাৰ মতে, ২০০৫ চনৰ শেষৰ ফালে উপ-চাহাৰা আফ্ৰিকাত প্ৰায় ২.৫ কোটি প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰু শিশু এইচ আই ভি ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল। ২০০৫ চনত প্ৰায় ২০০০ ব্যক্তিৰ মাজত কৰা এক অধ্যয়নে দেখুৱাইছে যে কণ্ডম ব্যৱহাৰক প্ৰসাৰিত কৰাৰ এক কাৰ্যসূচী এই সংখ্যা হ্ৰাস কৰাত অতি ফলপ্ৰসূ। পৃথক পৃথক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে এইচআইভি পজিটিভৰ জৰিয়তে গৰ্ভৱতী হোৱা মহিলাৰ মানসিক স্বাস্থ্য এইডছ আইভি নথকা মহিলাসকলতকৈ বৰ বেয়া আৰু সেই একেটা গোটৰে দুই তৃতীয়াংশই তীব্ৰ মানসিক অশান্তিৰ সন্মুখীন হয়।
এংগোলাত স্তনৰ কৰ্কট ৰোগত মৃত্যু হোৱা‌ লোকৰ হাৰ অধিক। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৫৯৫ জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত কৰা এক সমীক্ষাত প্ৰায় ৬৫% ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নাজানিছিল যে স্তনৰ কৰ্কট ৰোগ উপ-চাহাৰা আফ্ৰিকাৰ অন্যতম মাৰাত্মক কেন্সাৰ, আৰু ৩৫%তকৈও কম লোকৰ মতে, ই পুৰুষকো আক্ৰান্ত কৰিব পাৰে। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লগতে জনপ্ৰিয় ছ'চিয়েল মিডিয়া নেটৱৰ্ক (ফেচবুক, টুইটাৰ) ব্যৱহাৰ কৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মাজত সজাগতা বঢ়োৱা আৰু আত্মপৰীক্ষাৰ বিষয়ে অধিক শিকোৱাৰ ক্ষেত্ৰত শেহতীয়াকৈ অগ্ৰগতি হৈছে।ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলেও স্বীকাৰ কৰিছে যে তেওঁলোক ইয়াৰ আগলৈকে এই বিষয়ে সঠিকভাৱে পৰিচিত নাছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় কন্যা শিশু দিৱস
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
এংগোলাৰ নাৰী
বহুতো মহিলা এংগোলান মহিলা সংগঠন (Organização da Mulher Angolana—OMA)ৰ অন্তৰ্গত আছিল। স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে হাজাৰ হাজাৰ এংগোলান শৰণাৰ্থীৰ মাজত এমপিএলএৰ প্ৰতি ৰাজনৈতিক সমৰ্থন সংগ্ৰহ কৰাত অ’এমএই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। স্বাধীনতাৰ পিছত আৰু বিশেষকৈ ১৯৭৭ চনত এমপিএলএ-পি টি সৃষ্টিৰ পিছত গণ সংগঠনসমূহ দলৰ কঠোৰ নিয়ন্ত্ৰণলৈ আহিছিল আৰু এমপিএলএ-পি টি আৰু জনসাধাৰণৰ মাজত মধ্যস্থতাকাৰী হিচাপে ভূমিকা হৈছিল। চৰকাৰত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ যি হাৰত বৃদ্ধি পাইছে, সেই হাৰত একেধৰণৰ ৰাজনৈতিক পৰিৱেশৰ আন দেশত বৃদ্ধি পোৱা নাই। ২০১২ চনৰ কোটা প্ৰকল্পত উল্লেখ কৰা অনুসৰি ৰাষ্ট্ৰীয় বিধানসভা (এংগোলা)ত ৩৫% মহিলা আৰু এংগোলাৰ সাংবিধানিক আদালতত মহিলা ন্যায়াধীশৰ সংখ্যা ১১ গৰাকীৰ ভিতৰত ৪ গৰাকী। বৰ্তমানৰ এংগোলাত উপস্থিত লিংগ-কু-সংস্কাৰপূৰ্ণ ভূমিকাৰ বাবেও এংগোলাৰ সংবাদ মাধ্যম দোষী। ইয়াৰ এটা উদাহৰণ পোৱা যায় অতি প্ৰচাৰিত মিছ এংগোলা কাৰ্যসূচী, যাক এংগোলাৰ বহু প্ৰদেশে সমৰ্থন কৰে। এই অনুষ্ঠানৰ প্ৰচাৰৰ বাবে বৃহৎ পৰিমাণৰ ধন খৰচ কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
চিত্ৰ-ভাগৱত
এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ হোৱা অসমীয়া ভাষাৰ আটাইতকৈ পুৰণি সচিত্ৰ পুৰণি কালৰেপৰাই এক চিত্ৰচৰ্চাৰ পৰম্পৰা আছিল যদিও চিত্ৰ-ভাগৱতৰ আগৰ প্ৰমাণ্য উদাহৰণ আমাৰ হাতত আজি নাই। আলোচ্য 'চিত্ৰ-ভাগৱত' খনি এই মহাভাগৱতৰ 'প্ৰথম অংশ' বা 'আদ্য দশম'ৰ আধাৰত সচিত্ৰ কৰা হৈছিল। মূল সচিত্ৰ পুথিখন 'আদ্য দশম' বা 'আদি দশম'। তাকে হৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱাই ১৯৪৯ খ্ৰীষ্টাব্দত 'চিত্ৰ-ভাগৱত' নামত ছপা কৰি ৰাইজৰ আগলৈ উলিয়াই দিয়ে। তেতিয়াৰ পৰাহে এই সচিত্ৰ পুথিখনক সকলোৱে 'চিত্ৰ-ভাগৱত' বুলি ক'বলৈ লয়। মূল পুথিখন নগাঁৱৰ বালি সত্ৰৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল। মূল পুথিখনৰ এটা পৃষ্ঠাত ১৪৬১ শকটো লিখালৈ চাই কোনো কোনোৱে এই পুথি ১৫৩৯ খ্ৰীষ্টাব্দতে অৰ্থাৎ শংকৰদেৱৰ জীৱন কালৰ ভিতৰতে সচিত্ৰ কৰা হৈছিল বুলি ভাবে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ৰ সম্পাদনাত হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাই উল্লেখ কৰিছে যে শংকৰদেৱৰ জীৱনকালত শংকৰদেৱৰ অনুমোদনক্ৰমে তেখেতে নিজে আগত থাকি আদ্য দশমৰ চিত্ৰসমূহ অঁকোৱা ন'হলেও শংকৰদেৱে আগতে কৰোৱা বা অনুমোদন জনোৱা চিত্ৰৰ চানেকিৰ আধাৰ পাছত কোনোবা খনিকৰে কোনোবা সত্ৰত হয়তো নতুনকৈ নকল কৰি সচিত্ৰ কৰিছিল। সেই কথা হয়তো হ'ব পাৰে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ৰ প্ৰথম চিত্ৰখন শুকদেৱ আৰু পৰীক্ষিত। সত্ৰীয়া চিত্ৰশৈলী দুটা প্ৰধান বৈশিষ্ট্যৰে সমৃদ্ধ এই চিত্ৰখনিৰ পশ্বাৎপট হেঙুলীয়া আৰু ধেনুভিৰীয়া ক্ষেত্ৰৰে আবৃত। সূৰ্য, বৰুণ, বায়ু, অগ্নি, বসুমতি, ইন্দ্ৰ, কুবেৰ, চন্দ্ৰ, যম, নাৰদ, মহেশ, যোগাময় আদি সকলো দেৱ-দেৱী, অসুৰ, মানৱ, সকলোৰে মুখ একাষৰীয়াকৈ অঁকা। এইটোও সত্ৰীয়া চিত্ৰশৈলীৰ এটা উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য । মাত্ৰ কেইখনমান চিত্ৰত পদ্মাসনত বহি থকা বিষ্ণু, ৰাজহংসৰ ওপৰত আৰোহণ কৰি থকা চতুৰ্মুখী ব্ৰক্ষ্মা, অষ্টভূজা কাত্যায়নী, অনন্তই ছত্ৰৰ তলত নিজৰ কোলাত বহুৱাই লোৱা চতুৰ্ভূজী নাৰায়ণ, বসুদেৱ-দৈৱকীক কৃষ্ণই নিজৰূপে দেখা দিওঁতে কৃষ্ণ, কৃষ্ণই ময়ুৰক সিয়াৰোঁতে অষ্টভূজী অম্বিকা দেৱী, এই সকলক সন্মুখৰ পৰা অঁকা হৈছে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত'ৰ নাৰী চৰিত্ৰসমূহৰ প্ৰায় সকলোৰে সাজ-পোছাক একেই ধৰণেৰে পিন্ধা দেখুৱাইছে। নাৰীসকলে সযতনে নেঘেৰী খোপাৰ দৰে খোপা বন্ধা আৰু তাৰে কিছুমান খোপাত ফুলৰ মালা লগোৱা, পুৰুষ নাৰী উভয়ৰে ডিঙিত মণিহাৰ, কৃষ্ণৰ বাজুবন্ধন আৰু মণি বন্ধনেৰে দেহ শোভিত। পৰীক্ষিত ৰজাৰো মণিবন্ধ অলংকাৰৰে শোভিত। বিপৰীতে শুকদেৱ উপবীত সহিতে বস্ত্ৰহীন। শুকদেৱৰ কেশ দীঘলকৈ পৃষ্ঠদেশ আৰু কিছু বুকুৰ ফালে বাগৰি যোৱা। দুই এখন চিত্ৰিকাত নন্দৰ দাড়ি-গোফ অঁকাৰ বিপৰীতে অসুৰবিলাকৰ সকলো চিত্ৰিকাৰে দাড়ি-গোফ অঁকা হৈছে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ৰ চিত্ৰসমূহৰ থলুৱা চৰাই-চিৰিকতি আৰু জীৱ- জন্তুৰ চিত্ৰায়ণে স্থানীয় শৈলীটোক বিশিষ্টতা প্ৰদান কৰাৰ লগতে সোণত সুৱগা চৰাইছে। চিত্ৰৰ দেৱতাসকলে তেওঁলোকৰ বাহনসমূহত আৰোহণ কৰি থকা ; কংস, শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু বলৰাম, অক্ৰুৰৰ ৰথৰ ঘোঁৰা, নন্দৰ গাড়ীৰ বলধ, বিভিন্ন দৃশ্যত হাতী, গাই, চেঁউৰি-দমৰা, ম'হ , বান্দৰ, ছাগলী, বাঘ, সিংহ, মৃগ, মেথোন, বৰা আদি জন্তুৰ চিত্ৰৰ লগতে ৰাজহাঁহ, ময়ুৰ আৰু অন্যান্য সৰু-বৰ স্থানীয় চৰাইৰ ৰূপাংগই বৃন্দাবনত ৰূপায়ণত স্থানীয় সৌন্দৰ্যৰ ছাপ পৰিছে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ত নানা ধৰণৰ বাদ্যৰ চিত্ৰণো মনকৰিবলগীয়া। নানা আকাৰৰ শংখ, মৃদংগ, তাল, কালি, বাঁহী, ডম্বৰু, ডবা, ঢোল, বীণা আদি দেৱতাসকল, গন্ধৱ, কৃষ্ণ, শিৱ, নাৰদ আদি বিভিন্ন ধৰণৰ চৰিত্ৰত শোভা পাইছে। বিভিন্ন চিত্ৰিকাত বিভিন্ন উপলক্ষত শৰাই, বঁটা, গছা, ধূপদানী, চাকি, চত্ৰ, দধিমথা যতন, উৰাল, কলহ, হোমৰ সঁজুলি, কান্ধ মাৰি আদিৰ চিত্ৰ আঁকি খনিকৰে 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ত স্থানীয় ৰহন সানিছে।
দক্ষিণ কামৰূপ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়
দক্ষিণ কামৰূপ ছোৱালী মহাবিদ্যালয় (Dakshin Kamrup Girls' College) হৈছে ১৯৮৮ চনত স্থাপিত অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ মিৰ্জাত অৱস্থিত এখন সাধাৰণ ডিগ্ৰীৰ শিক্ষানুষ্ঠান। মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
কেলান্থে অ'ডোৰা
কেলান্থে অ'ডোৰা হৈছে মাটিত হোৱা এবিধ অৰ্কিডৰ প্ৰজাতি। ইংৰাজীত ইয়াক ফ্ৰেগৰেণ্ট কেলান্থে (Fragrant Calanthe) নামেৰে জনা যায়। এই অৰ্কিডবিধ বাংলাদেশ, ভূটান, কম্বোডিয়া, উত্তৰ-পূব ভাৰত, লাওছ, উত্তৰ থাইলেণ্ড আৰু ভিয়েটনামত পোৱা যায়। অসমতো কেলান্থে অ'ডোৰা থলুৱাভাৱে পোৱা যায়।
বিৱৰণ
অৰ্কিডজোপাৰ উচ্চতা ২৫-৫০ চেণ্টিমিটাৰ হ'ব পাৰে। ইয়াৰ দুখিলা বা তিনিখিলা পাত থাকে আৰু ফুলাৰ সময়ত ই ভালদৰে বিকশিত নহয়। পাতৰ মূৰটো জোঙা। ফুলৰ ঠাৰিডাল আগৰ বছৰৰ পত্ৰহীন মূলৰ পৰা ওলায়। ফুলৰ ৰং বগা আৰু একোপাহ ফুল ১-১.৪ চেণ্টিমিটাৰ দীঘল হ'ব পাৰে। অৰ্কিডজোপা সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ ৭০০-১৩০০ মিটাৰ উচ্চতাত গজে।
হোজাই ছোৱালী মহাবিদ্যালয়
হোজাই ছোৱালী মহাবিদ্যালয় (Hojai Girls' College) হৈছে ১৯৯১ চনত স্থাপিত অসমৰ হোজাইত অৱস্থিত এখন সাধাৰণ মহিলাৰ শিক্ষানুষ্ঠান। মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত। এই মহাবিদ্যালয়খনে কলা শাখাৰ বিভিন্ন স্নাতক ডিগ্ৰী পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
কলকাতাৰ দুৰ্গা পূজা
কলকাতাৰ দুৰ্গা পূজা হৈছে ছেপ্টেম্বৰ বা অক্টোবৰ মাহত পালন কৰা বাৰ্ষিক উৎসৱ। ইয়াত হিন্দু মাতৃ দেৱী দুৰ্গাৰ পূজা চিহ্নিত কৰা হয়। এই উৎসৱ পশ্চিমবংগৰ ৰাজধানী কলকাতাত বঙালীসকলৰ বৃহত্তম উৎসৱৰ লগতে বৃহত্তম ধৰ্মীয় উৎসৱ। লগতে, ই কলকাতাৰ বঙালী হিন্দু বা হিন্দুৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ধৰ্মীয় উৎসৱ।
২০২১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ শৈক্ষিক, বৈজ্ঞানিক আৰু সাংস্কৃতিক সংস্থা - ইউনেস্ক’ৰ দ্বাৰা ‘মানৱতাৰ অমূৰ্ত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য’ৰ তালিকাত কলকাতাৰ দুৰ্গা পূজা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে।
মৰিগাঁও মহাবিদ্যালয়
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
ধুবুৰী ছোৱালী মহাবিদ্যালয়
ধুবুৰী ছোৱালী মহাবিদ্যালয় (Dhubri Girls' College) ১৯৮৩ চনত স্থাপিত অসমৰ ধুবুৰীত অৱস্থিত এখন সাধাৰণ ডিগ্ৰীৰ মহিলা শিক্ষানুষ্ঠান। মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷ এই মহাবিদ্যালয়খনে কলা শাখাৰ বিভিন্ন স্নাতক ডিগ্ৰী পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
চকলেট
চকলেট হৈছে ভজা আৰু গুৰি কৰা কেকাও (cacao) গছৰ বীজৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা এক প্ৰকাৰৰ খাদ্য সামগ্ৰী। চকলেট তৰল, কঠিন বা পেষ্ট হিচাপে উপলব্ধ। অন্য খাদ্যৰ স্বাদগন্ধ বৃদ্ধিকাৰী দ্ৰব্য (ফ্লেভাৰিং এজেণ্ট) হিচাপেও চকলেট ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অ'লমেক সভ্যতা (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৯-১১ শতিকাৰ)ৰ সময়তে খাদ্য হিচাপে কেকাও ব্যৱহাৰ কৰিছিল, আৰু মায়া আৰু এজটেকসহ মেছোআমেৰিকান লোকৰ বেছিভাগেই চকলেট পানীয় তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
কেকাও গছৰ বীজবোৰৰ এক তীব্ৰ তিতা সোৱাদ থাকে আৰু কিণ্বন কৰি ইয়াৰ সোৱাদ বিকশিত কৰা হয়। কিণ্বনৰ পিছত, বীজবোৰ শুকুৱাই, পৰিষ্কাৰ কৰা হয় আৰু ভজা হয়। তাৰ পিছত বীজৰ ওপৰৰ আৱৰণ আঁতৰ কৰি নিৰ্ভেজাল কোকোভৰ (cocoa mass) প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই কোকোভৰ গৰম কৰি তৰলীকৃত হোৱাৰ পিছত, ইয়াক চকলেট পানীয় (chocolate liquor) বুলি কোৱা হয়। এই পানীয় ঠাণ্ডা হোৱাৰ পিছত ইয়াৰ পৰা দুটা উপাদান প্ৰস্তুত কৰা হয়: গোটা কোকো (cocoa solids) আৰু কোকো মাখন (cocoa butter)। চেনি মিহলি নকৰাকৈ বিভিন্ন অনুপাতত গোটা কোকো আৰু কোকো মাখনৰ পৰা বেকিং চকলেট বা তিতা চকলেটত প্ৰস্তুত কৰা হয়। পাউডাৰড বেকিং কোকো (Powdered baking cocoa), ই কোকো মাখনতকৈ অধিক আঁহযুক্ত হয়। ডাচ্চ কোকো (dutch cocoa) উৎপাদন কৰিবলৈ ইয়াক ক্ষাৰৰ সৈতে সংমিশ্ৰণ কৰা হয়। বৰ্তমান খোৱা চকলেটৰ বেছিভাগ হৈছে মিঠা চকলেট (sweet chocolate)। গোটা কোকো, কোকো মাখন বা বনস্পতি তেল, আৰু চেনীৰ সংমিশ্ৰণ কৰি মিঠা চকলেট প্ৰস্তুত কৰা হয়। গাখীৰ চকলেট (Milk chocolate) হৈছে এক প্ৰকাৰৰ মিঠা চকলেট য'ত অতিৰিক্তভাৱে গাখীৰ পাউডাৰ বা ঘনীভূত গাখীৰ থাকে। বগা চকলেটত (White chocolate) কোকো বাটাৰ, চেনী আৰু গাখীৰ থাকে, কিন্তু কোনো গোটা কোকো নাথাকে।
চকলেট হৈছে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় খাদ্য আৰু ফ্লেভাৰ। চকলেট হৈছে বহুতো খাদ্য সামগ্ৰী বিশেষকৈ মিঠাই, যাৰ ভিতৰত আছে কেক, পুডিং, মুচ, চকলেট ব্ৰাউনি, আৰু চকলেট চিপ কুকিজ আদিৰ এটা মূখ্য উপাদান। বহুতো কেণ্ডি মিঠাইৰ ভিতৰত চকলেট থাকে নাইবা চকলেটৰ প্ৰলেপ দিয়া হয়। চকলেট বাৰত কঠিন চকলেট বা চকলেটত প্ৰলেপ দিয়া অন্যান্য উপাদানেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াক স্নেক্স হিচাপে খোৱা হয়। ‘খ্ৰীষ্টমাছ’, ‘ইষ্টাৰ’, ‘ভেলেণ্টাইন দে’ৰ দৰে কিছুমান পশ্চিমীয়া বন্ধৰ দিনত বিভিন্ন আকৃতিত সজ্জিত চকলেটৰ উপহাৰ (যেনে কণী, হৃদযন্ত্ৰ, মুদ্ৰা) দিয়াৰ পৰম্পৰা পালন কৰা হয়। “চকলেট গাখীৰ” আৰু “হট চকলেট”ৰ দৰে কিছুমান ঠাণ্ডা আৰু গৰম পানীয়ত আৰু ক্ৰীম ডি কেকাও (creme de cacao)ৰ দৰে কিছুমান সুৰাযুক্ত পানীয়তো চকলেট ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কোকো আমেৰিকাত উৎপন্ন হৈছিল যদিও একবিংশ শতিকাত কোকোৰ শীৰ্ষস্থানৰ উৎপাদক হৈছে পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ দেশবোৰ, বিশেষকৈ ক'টে ডি'আইভ'ৰ (Côte d'Ivoire) আৰু ঘানাই বিশ্বৰ প্ৰায় ৬০% কোকোৰ যোগান ধৰে।
পশ্চিম আফ্ৰিকাত কোকো খেতিৰ সৈতে প্ৰায় দুই নিযুত শিশু জড়িত থকাৰ বাবে, ২০১৮ চনত শিশু দাসত্ব আৰু সৰবৰাহৰ সৈতে জড়িত উদ্বেগৰ এটা মুখ্য কাৰণ আছিল, আৰু এতিয়াও আছে। এই ক্ষেত্ৰত শিশুসকলৰ পৰিস্থিতি উন্নত কৰাৰ আন্তৰ্জাতিক প্ৰচেষ্টা বিফল হোৱাৰ প্ৰধান কাৰণ হৈছে নিৰন্তৰ দৰিদ্ৰতা, বিদ্যালয়ৰ অনুপস্থিতি, বিশ্বৰ কোকোৰ চাহিদা বৃদ্ধি, কোকোৰ অধিক গভীৰ কৃষি, আৰু শিশু শ্ৰমিকৰ নিৰন্তৰ শোষণ।
পাপুৱা নিউ গিনিত নাৰীৰ অধিকাৰ
দৰিদ্ৰতা, হিংসা, শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যসেৱাৰ সীমিত সুবিধা, আৰু পিতৃতান্ত্ৰিক সাংস্কৃতিক পদ্ধতি, বিশেষকৈ ডাইনী হত্যাৰ বাবে পাপুয়া নিউগিনিত নাৰীৰ অধিকাৰ(Women's rights in Papua New Guinea) অতি বাধাপ্ৰাপ্ত। ইয়াত মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা হিংসাৰ গোচৰ কমকৈ দাখিল কৰা হয়। ইয়াৰ মূল কাৰণ হৈছে লিংগভিত্তিক হিংসাক সামাজিকভাৱে বৈধতা প্ৰদান কৰা। হিংসাৰ সন্মুখীন হোৱা মহিলাসকলৰ বাবেও সেৱাৰ অভাৱ। আৰক্ষী বিষয়াৰ দ্বাৰা যৌন নিৰ্যাতনৰ বাতৰি পোৱা গৈছে। মহিলাসকল গ্ৰেপ্তাৰৰ সময়ত আৰু আৰক্ষীৰ জিম্মাত থকাৰ সময়ত যৌন নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয়। এই কাণ্ডবোৰ উন্মোচন কৰিবলৈ উচিত নথি-পত্ৰ বা তদন্তৰ অভাৱ। ফলস্বৰূপে অপৰাধীসকলৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ চলোৱা বা তেওঁলোকৰ শাস্তি খুব কমেইহে হয়। পাপুয়া নিউগিনি চৰকাৰে এই সমস্যাসমূহৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ আইন প্ৰণয়ন কৰিছে যদিও সফলতা সীমিত।
এছিয়া প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় অঞ্চলত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰৰ ক্ষেত্ৰত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ দ্বিতীয় সৰ্বাধিক। এক লাখ জীৱিত জন্মৰ ভিতৰত ৯৩০ গৰাকী মাতৃৰে মৃত্যু হয়। মাতৃৰ মৃত্যুৰ এটা প্ৰধান কাৰণ হ’ল গৰ্ভপাত। দেশখনত গৰ্ভপাত অবৈধ। অৱশ্যে মাতৃৰ জীৱন বিপদাপন্ন হ'লে কথা সুকীয়া। ইয়াৰ ফলত মহিলাসকলে গোপনে গৰ্ভপাতৰ দিশত আগবাঢ়ে, আৰু প্ৰায়ে অসুৰক্ষিত গৰ্ভপাতৰো তেওঁলোক বলি হয়।
অনুমান কৰা হৈছে যে পাপুৱা নিউগিনিৰ ৬৭% মহিলা ঘৰুৱা নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হৈছে আৰু ৫০%তকৈ অধিক মহিলা ধৰ্ষণৰ বলি হৈছে। হাইলেণ্ডত এই পৰিমাণ ১০০% লৈ বৃদ্ধি পোৱা বুলি জানিব পৰা গৈছে। অধিক গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে গৰ্ভাৱস্থাত ৮৬% মহিলাক প্ৰহাৰ কৰা হৈছিল। অধ্যয়নত অনুমান কৰা হৈছে যে ৬০% পুৰুষে দলবদ্ধ ধৰ্ষণত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। ২০১৪ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাসকলে কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে ৰাজহুৱা পৰিবহণৰ সুবিধা লাভ কৰাৰ সময়ত ৯০%তকৈ অধিক মহিলা আৰু ছোৱালী কোনো এক ধৰণৰ হিংসাৰ সন্মুখীন হৈছে।
সুলভ আৰু উপযুক্ত স্বাস্থ্যসেৱাৰ সহজলভ্যতা পাপুৱা নিউগিনিৰ মহিলাসকলৰ বাবে বিশেষকৈ বাহিৰৰ দ্বীপসমূহত থকা মহিলাসকলৰ বাবে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সমস্যা। প্ৰতিবেদনত দেখা গৈছে যে মহিলাৰ আয়ুস পুৰুষতকৈ কম। অনুমান কৰা হৈছে যে ৫০%তকৈ অলপ বেছি মহিলাই স্বাস্থ্য-কেন্দ্ৰ বা দক্ষ পৰিচাৰিকাৰ সহায়ত সন্তান জন্ম দিয়ে। পৰিসংখ্যা অনুসৰি এক লাখ জীৱিত জন্মৰ ভিতৰত ৯৩০ গৰাকী মাতৃৰে মৃত্যু হয়। মাতৃৰ মৃত্যুৰ এটা প্ৰধান কাৰণ হ’ল গৰ্ভপাত। অবৈধ গৰ্ভপাতৰ বাবে ৭ বছৰৰ কাৰাদণ্ডৰ শাস্তি থাকে। গৰ্ভপাতক অপৰাধমূলক বুলি গণ্য কৰাৰ ফলত মহিলাসকলে গোপনে আৰু প্ৰায়ে অসুৰক্ষিত গৰ্ভপাত বিচাৰে। এই অবৈধ গৰ্ভপাতে মহিলাৰ স্বাস্থ্য আৰু জীৱনৰ প্ৰতি প্ৰায়ে সংকট কঢ়িয়াই আনে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
জীৱন সুৰভি
জীৱন সুৰভি (Jeewan Suravee) ১৯৮৪ চনত মুক্তি পোৱা এখন ৰঙীন অসমীয়া ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ। এইখন প্ৰথম অসমীয়া ফিল্মস্কোপ ছবি। এক সপেৰা এক লুটেৰা (১৯৬৫),আগ (১৯৬৭),টাংগেৱালা (১৯৭২),দো জাচুচ (১৯৭৫),গোপীচান্দ জাচুচ (১৯৮২) আদি বলীউডী চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালক নৰেশ কুমাৰে এই ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল। মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল নিপন গোস্বামী আৰু বিদ্যা ৰাৱে।
কাহিনী
জীৱন এজন কোম্পানীৰ ট্ৰাক ড্ৰাইভাৰ। ঘাট-মাউৰা সুৰভিয়ে সংসাৰৰ প্ৰতি বিৰাগ ওপজাত ট্ৰাকৰ তলত পৰি আত্মহত্যা কৰিবলৈ আহিছিল। জীৱনে তাইক বচায় আৰু তাইৰ সৈতে সংসাৰ পাতে। তেওঁৰ সততা আৰু পৰিশ্ৰমী গুণটোৰ বাবে কোম্পানীয়ে তেওঁক পদোন্নতি দিয়ে। বৈবাহিক জীৱনৰ চিন স্বৰূপে তেওঁলোকৰ ল’ৰা এটাও জন্ম পালে। নাম থলে ৰূপম। কিন্তু সংগদোষত জীৱনে সুৰাত হাত দিলে আৰু ক্ৰমাৎ ই এটা এৰাব নোৱাৰা অভ্যাসত পৰিণত হ’ল। ঘটনাক্ৰমে তেওঁৰ হাতত এজন লোকৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁ কাৰাবাস খাটিবলগীয়া হয়।
সৎ আচৰণৰ বাবে ছমাহ পূৰ্বে জীৱন কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্ত হয়। মুকলি হৈ আহি সি গম পালে যে সুৰভি বৰ্তমান এখন মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষয়ত্ৰী। তেওঁৰ কলংকিত অতীত জীৱনৰ কথা যাতে প্ৰকাশ নাপায়, তাৰবাবে পৰিচয় গোপন কৰি তেওঁ সেইখন মহাবিদ্যালয়ৰে মালিৰ কামত সোমায়। ৰূপমে সেই মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষৰ ছোৱালী সংগীতাক ভাল পায়। দুয়োখন ঘৰৰ সন্মতিত সিহঁতৰ বাকদানো সম্পন্ন হয়।
ইফালে ৰূপমহঁত পঢ়া একে মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ ৰাজেনে সংগীতাক অসৎ ব্যৱহাৰ কৰাত তাক মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হয়। প্ৰতিশোধ লবলৈ সি সংগীতাক অপহৰণ কৰে। ৰুপমে তাৰ দেউতাক জীৱনৰ সহায়ত সংগীতাক উদ্ধাৰ কৰে আৰু অৱশেষত জীৱন আৰু সুৰভিৰ মিলন হয়।
সংগীত
ছবিখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছে ভূপেন উজীৰে। গীত লিখিছে হেমন্ত দত্তই।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
ললিত চন্দ্ৰ ভৰালী মহাবিদ্যালয়
ললিত চন্দ্ৰ ভৰালী মহাবিদ্যালয় (Lalit Chandra Bharali College) হৈছে ১৯৭১ চনত স্থাপিত অসমৰ গুৱাহাটীৰ মালিগাঁৱত অৱস্থিত এখন সাধাৰণ স্নাতকৰ সহ-শিক্ষাৰ শিক্ষানুষ্ঠান। এই মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
কৃষ্ণা নাগৰ
কৃষ্ণা নাগৰ (Krishna Nagar) ভাৰতৰ ৰাজস্থানৰ এগৰাকী পেছাদাৰী পেৰা-বেডমিণ্টন খেলুৱৈ। তেওঁ পেৰা-বেডমিণ্টনত পুৰুষৰ একক এছএছ৬ শ্ৰেণীত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰে। তেওঁ ২০২০ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত পুৰুষৰ একক এছএইছ৬ বেডমিণ্টন প্ৰতিযোগিতাত স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰে।
কেৰিয়াৰ
ইণ্ডোনেছিয়াত অনুষ্ঠিত ২০১৮ এছিয়ান পেৰা গেমছত কৃষ্ণা নাগৰে একক প্ৰতিযোগিতাত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। ২০১৯ চনত সংযুক্ত আৰৱ আমিৰাতৰ ডুবাইত অনুষ্ঠিত ফজ্জা পেৰা-বেডমিণ্টন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ পুৰুষৰ একক এছএছ৬ শ্ৰেণীত আৰু ৰাজা মাগোত্ৰাৰ সৈতে মিক্সড ডাবলছত স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰে। ২০১৯ চনত ছুইজাৰলেণ্ডৰ বাছেলত অনুষ্ঠিত পেৰা-বেডমিণ্টন বিশ্ব চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ ৰাজা মাগোত্ৰাৰ সৈতে পুৰুষৰ দ্বৈত প্ৰতিযোগিতাত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে। তেওঁ একক প্ৰতিযোগিতাতো ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে।
২০২০ চনত চাও পাওলোত অনুষ্ঠিত ব্ৰাজিল পেৰা বেডমিণ্টন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপত কৃষ্ণা নাগৰে পুৰুষৰ একক এছএছ৬-ত ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। পেৰুত অনুষ্ঠিত পেৰা-বেডমিণ্টন ইণ্টাৰনেচনেল ২০২০-ত পুৰুষৰ একক এছএছ৬-ত তেওঁ স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে। তেওঁ বিশ্ব ৰেংকিঙৰ উচ্চ স্থানত থকাৰ ফলত টকিঅ' পেৰালিম্পিকৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰে।
২০২১ চনত জাপানত অনুষ্ঠিত টকিঅ' ২০২০ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত তেওঁ পুৰুষৰ একক এছএইছ৬ বেডমিণ্টন প্ৰতিযোগিতাত দ্বিতীয় ছিড হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰে। গ্ৰুপ পৰ্যায়ত তেওঁ শীৰ্ষ স্থান অৰ্জন কৰি ছেমিফাইনেলত যুক্তৰাজ্যৰ ক্ৰিষ্টেন কুম্বচক পৰাস্ত কৰি ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰে। ফাইনেলত তেওঁ হংকংৰ চু মেন কাইক ২–১ (২১–১৭, ১৬–২১, ২১–১৭) ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰি স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰে। ২০২১ চনত তেওঁ ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ ক্ৰীড়া সন্মান মেজৰ ধ্যানচান্দ খেলৰত্ন বঁটা লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বেডমিণ্টন খেলুৱৈ শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয় শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী
ম্ৰাউক-উ জিলা
ম্ৰাউক-উত আনুষ্ঠানিকভাৱে ২৫টা পাহাৰৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। কেমা টাউং এই জিলাৰ সৰ্বোচ্চ স্থান। য়ুলিন জং হৈছে আটাইতকৈ ডাঙৰ পৰ্বত।
প্ৰশাসনিক বিভাগসমূহ
ম্ৰাউক-উ জিলা তলত উল্লেখ কৰা চহৰসমূহেৰে গঠিত:
নমিতা গোখলে
নমিতা গোখলে (Namita Gokhale; জন্ম:১৯৫৬) এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক, সম্পাদক, উৎসৱ পৰিচালক আৰু প্ৰকাশক। তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস পাৰু: ড্ৰীমছ অৱ পেচন ১৯৮৪ চনত মুক্তি পাইছিল, আৰু তেতিয়াৰ পৰা তেওঁ কল্পকাহিনী আৰু ননফিক্সন লিখিছে, আৰু অকাল্পনিক সংকলন সম্পাদনা কৰিছে। তেওঁ দূৰদৰ্শনৰ অনুষ্ঠান কিতাবনামা: বুকচ্‌ এণ্ড বিয়ণ্ডৰ ধাৰণা আৰু পৰিচালনা কৰিছিল। তেওঁ জয়পুৰ সাহিত্য মহোৎসৱৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সহ-পৰিচালক।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৫৬ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ লক্ষ্ণৌত নমিতা গোখলেৰ জন্ম হয়। খুড়ীয়েক আৰু আইতাক শকুন্তলা পাণ্ডেৰ তত্ত্বাৱধানত নৈনিতাল ত গোখলে ডাঙৰ হয়। দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত, জেচাছ এণ্ড মেৰী কলেজত তেওঁ ইংৰাজী সাহিত্য অধ্যয়ন কৰে। ১৮ বছৰ বয়সত ৰাজীৱ গোখলেৰ সৈতে নমিতাৰ বিয়া হয় আৰু ছাত্ৰী অৱস্থাতে দুটি সন্তানৰ মাতৃ হয়। ‘জেফ্ৰি চ’চাৰ’ৰ লিখনিৰ বিষয়ে এটা পাঠ্যক্ৰমত উপস্থিত থাকিবলৈ অস্বীকাৰ কৰি ২৬ বছৰ বয়সত নমিতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বৰ্খাস্ত হৈছিল।  চল্লিশ বছৰ বয়সত কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈও তেওঁ মৃত্যু মুখৰপৰা বাচি আহে আৰু তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়।
কৰ্মজীৱন
ছাত্ৰাৱস্থাতে, ১৭ বছৰ বয়সত, ১৯৭০ দশকৰ চুপাৰ নামৰ এখন চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় আলোচনী গোখলেই সম্পাদনা আৰু পৰিচালনা কৰিছিল আৰু ১৯৮০ৰ প্ৰথমাৱস্থাত আলোচনীখন বন্ধ হৈ যোৱালৈকে সাতবছৰ তেওঁ এইখন নিয়মিতভাৱে প্ৰকাশ কৰিছিল।  চুপাৰ বন্ধ হোৱাৰ পিছত নমিতা গোখলেই কাহিনী লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, আৰু এয়াই আছিল তেওঁৰ প্ৰথমখন উপন্যাস।
লিখা-মেলাৰ সমান্তৰালকৈ গোখলেই ১০০টা খণ্ডৰ কিতাবনামা: বুকচ্‌ এণ্ড বিয়ণ্ড নামৰ এটি বহুভাষিক কিতাপৰ অনুষ্ঠান দূৰদৰ্শনৰ বাবে পৰিকল্পনা কৰিছিল। ২০১৩ চনত ৰক্ষা কুমাৰে ‘দ্যা হিন্দু’ কাকতত লিখা মতে, "কিতাবনামাই বিভিন্ন ভাষাৰ বঁটা বিজয়ীসকলক তেওঁলোকৰ কামৰ বিষয়ে কথা পাতিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাই ভাৰতীয় সাহিত্যৰ বহুভাষিক বৈচিত্ৰ্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। যেতিয়া কিতাপৰ ব্যৱসায়ক কাৰিকৰী লিখনি আৰু আত্ম-সহায়ক কিতাপবোৰে হস্তগত কৰা নাছিল; যেতিয়া সাহিত্য আৰু গুণগত লিখনিক সময়ৰ অপচয় বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল; যেতিয়া পঢ়াৰ আনন্দত ডুব গৈ মানুহে ভাল পাইছিল; ই সেই সময়বোৰৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে।''
উইলিয়াম ডেল্‌ৰিম্পল আৰু সঞ্জয় কে ৰয়ৰ সৈতে গোখলে ‘জয়পুৰ সাহিত্য মহোৎসৱ’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সহ-পৰিচালক আছিল।  তেওঁ ভূটানৰ ‘মাউণ্টেইন ইক’জ’ সাহিত্য উৎসৱৰ পৰামৰ্শদাতাও আছিল। তেওঁ ‘ভাৰতীয় সাহিত্যৰ আন্তৰ্জাতিক উৎসৱ’-‘নীমৰানা’  ২০০২, আৰু ‘দ্যা আফ্ৰিকা এছিয়া লিটাৰেৰী কনফাৰেন্স’, ২০০৬-ৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। গোখলে ‘দ্যা হিমালয়ান ইকো কুমাওঁ ফেষ্টিভেল ফৰ আৰ্টচ এণ্ড লিটাৰেচাৰ’ বা ‘এবটচফৰ্ড লিটাৰেৰী উইকেণ্ড’ৰ পৰামৰ্শদাতা।
তেওঁ নীতা গুপ্তাৰে সৈতে, ২০০৫ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা ‘যাত্ৰা বুকচ্‌’ৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু পৰিচালকো; ‘যাত্ৰা বুকচ্‌’ ইংৰাজী, হিন্দী আৰু ভাৰতীয় আঞ্চলিক ভাষাৰ সৃষ্টিশীল লিখনি আৰু অনুবাদত প্ৰাধান্য দিয়া এটা বহুভাষিক প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠান।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
ৰামকুইৱাংবে জেনি
বাহ্যিক সংযোগ
[ইউটিউব]
লঙ্কা মহাবিদ্যালয়
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
পাচন নলী
পাচন নলী (gastrointestinal tract, digestive tract, digestional tract, GI tract, GIT, gut বা alimentary canal) হৈছে খাদ্য গ্ৰহণ কৰি, পাচন ঘটাই, খাদ্যত থকা শক্তি আৰু পোষক তত্ত্ব শোষণ কৰি অপ্ৰয়োজনীয় অৱশেষক মল আকাৰে দেহৰ বাহিৰলৈ নিষ্কাষণ কৰা, মানুহ বা অন্য প্ৰাণীৰ দেহত থকা এক প্ৰকাৰৰ অংগ তন্ত্ৰ। মুখ, খাদ্যনলী, উদৰ বা পেট আৰু অন্ত্ৰ হৈছে পাচন নলীৰ অংশ।
সকলো দ্বিপাৰ্শীয় জীৱ জীৱৰেই পাচন নলী থাকে। ই হৈছে পাচন অংগলৈ খাদ্য পৰিবহণ কৰা এডাল নলী। বৃহৎ জীৱবোৰৰ পাচন নলীত এটা নিষ্কাশন ছিদ্ৰ বা পায়ু থাকে, ইয়াৰ দ্বাৰা এই জীৱ বোৰে খাদ্য পাচনৰ পিছত ৰৈ যোৱা বৰ্জিত পদাৰ্থসমূহ মল হিচাপে দেহৰ বাহিৰলৈ নিষ্কাষণ কৰে। কিছুমান সৰু আকাৰৰ জীৱৰ পায়ু নাথাকে, ইহঁতে অন্য পদ্ধতিৰে যেনে, মুখেৰে খাদ্যৰ কঠিন বৰ্জনীয় পদাৰ্থ নিষ্কাষণ কৰে। মানুহৰ পাচন নলী, খাদ্যনলী, উদৰ, আৰু অন্ত্ৰেৰে, (ক্ষুদ্ৰান্ত আৰু বৃহদান্ত্ৰ) গঠিত আৰু ই উৰ্ধ আৰু অৰ্ধ পাচন নলী (upper and lower gastrointestinal tracts) নামৰ দুটা ভাগত বিভক্ত। পাচন নলী বুলিলে মুখৰ পৰা পায়ুলৈকে সকলো গঠন, পাচনৰ বাবে ব্যৱহৃত সকলো প্ৰধান অংগ, যেনে উদৰ, ক্ষুদ্ৰান্ত, আৰু বৃহদান্ত্ৰ আদি লগ লাগি গঠন কৰা এটা ধাৰাবাহিক গমন পথক বুজায়। যিকি নহওক, এটা সম্পূৰ্ণ মানুহৰ পাচন তন্ত্ৰত খাদ্যনলীৰ লগতে অন্য সহায়ক অংগবোৰ (জিভা, লালটি গ্ৰন্থি, অগ্নাশয়, যকৃৎ আৰু পিত্তস্থলী) থাকে। প্ৰতিটো খণ্ডৰ ভ্ৰূণীয় বিকাশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি পাচন নলীক অগ্ৰ পাচন নলী (foregut), মধ্য পাচন নলী‌ (midgut), আৰু পৃষ্ঠ পাচন নলী (hindgut) হিচাপেও বিভক্ত কৰা হয়। মানুহৰ সম্পূৰ্ণ পাচন নলী প্ৰায় ৯ মিটাৰ (৩০ ফুট) দীঘল। জীৱিত অৱস্থাত ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য কিছু কম হয়, কাৰণ তেতিয়া কোমল পেশী কলাৰে গঠিত অন্ত্ৰটো কিছু পৰিমাণে সংকোচিত হৈ থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পাচন তন্ত্ৰ
শ্বহীদ স্মৃতি মহাবিদ্যালয়
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
সুৰেন দাস মহাবিদ্যালয়
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
বিহালী অভয়াৰণ্য
বিহালী অভয়াৰণ্য (Behali Wildlife Sanctuary) অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাত অৱস্থিত এখন অভয়াৰণ্য৷ পূব হিমালয়ৰ পাদদেশৰ অৰ্ধ চিৰসেউজ অৰণ্যখন পূৰ্বতে সংৰক্ষিত বনাঞ্চল আছিল। ২০২২ চনৰ ৪ মে’ত অসম ৰাজপত্ৰত অসমৰ ৰাজ্যপাল জগদীশ মুখীয়ে বিহালী সংৰক্ষিত বনাঞ্চলখনক অভয়াৰণ্য হিচাপে ঘোষণা কৰাৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়। এই বনাঞ্চলখন বৃহত্তৰ শোণিতপুৰ হস্তী সংৰক্ষিত অঞ্চলৰ এক অংশ আৰু ১৯১৭ চনত ইয়াক সংৰক্ষিত বনাঞ্চল হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল। ১৯৯৪ চনত ইয়াক গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰাই অঞ্চল আৰু ২০০৪ চনত মূল জৈৱ বৈচিত্ৰ্য অঞ্চল হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। ইয়াৰ পশ্চিমে নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু দক্ষিণে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু ইয়াৰ মুঠ আয়তন ১৪০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ৷ সেয়েহে ই বহু প্ৰজাতিৰ প্ৰব্ৰজনৰ বাবে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰিড'ৰ হিচাপে কাম কৰে।
ভৌগোলিক স্থিতি
বিহালী অভয়াৰণ্য ৯৩°১১′৩০.৫৮′′ পূব আৰু ৯৩°২৩′২১.০৯′′ পূব দ্ৰাঘিমাংশ আৰু ২৬°৫২′২০.০৮′′ উত্তৰ আৰু ২৬°৫৭′৩৩.১৭′′ উত্তৰ অক্ষাংশৰ মাজত অৱস্থিত৷ অঞ্চলটোৰ পূব দিশত বুৰৈ নদী, পশ্চিমে বৰগাং নদী, উত্তৰ দিশত অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পাপুম সংৰক্ষিত বনাঞ্চল আৰু দক্ষিণে মানুহৰ বসতি, চাহ বাগিচা আৰু ধাননি পথাৰ অৱস্থিত। সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ৯০ মিটাৰৰ পৰা ১১০ মিটাৰৰ ভিতৰত উচ্চতাত থকা এই অৰণ্যখনে কেইবাটাও উচ্চভূমি আৰু নিম্নভূমিক সামৰি লৈছে। ইয়াৰ বাৰ্ষিক উষ্ণতা ১৩ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছৰ পৰা ৩৭ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছৰ ভিতৰত থাকে আৰু বাৰ্ষিক গড় বৰষুণৰ পৰিমাণ প্ৰায় ১৮০০ মিলিমিটাৰ।
আৰ্দ্ৰভূমি
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনৈ বৰগাং আৰু বুৰৈ বিহালী অভয়াৰণ্যৰ মুখ্য নদী। ইয়াৰ লগতে বনাঞ্চলখনৰ মাজেৰে কেইবাটাও সৰু সৰু নিজৰা যেনে- বিহালী, বেদেটি, বিহমাৰী, বৰাজুলি, ডিকাল, দিৰিং, কচুজান, ক'লাগুৰি, নাহৰজান, নাচবৰ, চাউলধোৱা, শুকানসুঁতি ইত্যাদি বৈ গৈছে। তদুপৰি ইয়াত কেইবাটাও সৰু বৰ আৰ্দ্ৰভূমিও অৱস্থিত।
সংঘাত আৰু ভাবুকি
অভয়াৰণ্যখনৰ উত্তৰ সীমা সন্দৰ্ভত চুবুৰীয়া অঞ্চলটোৰ সৈতে তীব্ৰ সংঘাতৰ সন্মুখীন হৈছে। প্ৰায় সকলো ফালৰ পৰা অবৈধ বেদখল, উত্তৰ সীমাত অধিক গুৰুতৰভাৱে বনাঞ্চল ধ্বংস আৰু চিকাৰৰ লগতে এই অৰণ্যৰ অস্তিত্বৰ বাবে অন্যতম প্ৰধান চিন্তা। এতিয়া মূল বনাঞ্চলৰ আৱৰণৰ মাত্ৰ ৬০ বৰ্গ কিলোমিটাৰহে বাকী আছে আন কিছু অঞ্চলত বেদখল বা ভূমি অৱক্ষয় হৈছে।
দাবী
১৯৯৬ চনৰ পৰা নেচাৰছ বন্যপ্ৰাণ নামৰ এক বেচৰকাৰী সংস্থায়ে সামূহিক সভা, সজাগতা শিবিৰ, পোষ্টাৰ আৰু চিত্ৰকলা আৰু লগতে ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে শান্তিপূৰ্ণ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰি বিহালী সংৰক্ষিত বনাঞ্চলক অভয়াৰণ্যৰ মৰ্যদা প্ৰদান কৰিবলৈ দাবী জনোৱা হৈছিল। ইয়াৰ বাবে চৰকাৰক ১৯খন স্মাৰকপত্ৰ দাখিল কৰা হৈছিল। অৱশেষত ২০২২ চনৰ ৪ মে’ত অসম ৰাজপত্ৰত অসমৰ ৰাজ্যপাল জগদীশ মুখীয়ে বিহালী সংৰক্ষিত বনাঞ্চলখনক অভয়াৰণ্য হিচাপে ঘোষণা কৰাৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু অভয়াৰণ্য শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলা
অসমত লোণ উৎপাদন
লোণ উৎপাদন (Salt production in Assam) অতীজৰ অসম বা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন পাহাৰীয়া ঠাইৰ প্ৰধান ব্যৱসায়বোৰৰ ভিতৰৰ লোণৰ ব্যৱসায় অন্যতম আছিল৷ পাটকাই পৰ্বতমালাৰ অনেক ঠাইত পানীৰ সৈতে মিহলি হৈ থকা অৱস্থাত লোণ পোৱা গৈছিল আৰু সেই পানীৰ পৰা বিশেষ ব্যয়সাধ্য-কষ্টসাধ্য উপায়েৰে লোণ আহৰণ কৰি অসমত লোণৰ চাহিদা পুূৰণ কৰা হৈছিল৷ এই লোণৰ দ্বাৰাই সমগ্ৰ ভূখণ্ডৰ জনগোষ্ঠীয় লোকসকলৰ মাজত ব্যৱসায়িক আদান-প্ৰদান চলিছিল৷ পৰৱৰ্তীকালত লোণ উৎপাদনৰ বাবে আহোম স্বৰ্গদেৱে পাইক নিযুক্ত কৰিছিল৷ লোণ ক্ষেত্ৰ অধিকাৰ কৰিবলৈ ৰজাসকলৰ মাজত যুঁজ-বাগৰ পৰ্যন্তও হৈছিল৷
লোণ ক্ষেত্ৰ
পাটকাই পৰ্বতমালাৰ বিশেষ কিছুমান ঠাইত লোণ পোৱা গৈছিল৷ তাৰ ভিতৰত মহং নামৰ অঞ্চলটি লোণৰ বাবে বিখ্যাত আছিল৷ এই মহং অঞ্চল নগালেণ্ডৰ টুৱেনচাং জিলাৰ সীমাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অৰুণাচলৰ টিৰাপ সীমান্তইদি নামচাইলৈকে বিস্তৃত আছিল৷ বৰ্তমান অসমৰ শদিয়া আৰু বৰাইল পৰ্বতমালাৰ অন্তৰ্গত ডিমা হাচাও জিলাৰ চেমখৰ গাঁৱত লোণ পোৱা গৈছিল৷ এই লোণ-ক্ষেত্ৰসমুহৰ কিছুমান ক্ষেত্ৰ বৰ্তমানো সক্ৰিয় হৈ আছে৷ টিৰাপ জিলাৰ ফুলুং লোণ পুং, খেলা লোণ পুং আৰু ডিমা হাচাও জিলাৰ চেমখৰ গাওঁৰ লোণ পুং বৰ্তমানো সক্ৰিয় অৱস্থাত আছে৷
ভাৰতীয় শিল্পকলা
ভাৰতীয় শিল্পকলা হৈছে চিত্ৰ কৰ্ম, ভাস্কৰ্য, মাটিৰ শিল্প, বয়ন শিল্প আদিৰ এটা মিশ্ৰিত ৰূপ। ভৌগোলিক পৰিসীমাৰ ভিতৰত এই শিল্পই ভাৰতৰ ওচৰ চুবুৰীয়া দেশ সমূহকো প্ৰতিনিধিত্ব কৰে য'ত বৰ্তমানৰ ভাৰত, পাকিস্তান, বাংলাদেশ, শ্ৰীলংকা, নেপাল, ভূটান আৰু আফগানিস্তানৰ পূব প্ৰান্ত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে। বৰ্তমানৰ আধুনিক কলা আৰু পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় শিল্প কলাত এই আৰ্হিৰ প্ৰভাৱ আছে।
অসমত লোণ উৎপাদন
লোণ উৎপাদনত জড়িত লোক
ভৈয়ামৰ মহং কছাৰীসকল, চেমখৰ গাঁওৰ চেমচাসকল, লোণপুৰীয়া বা লোণপুঙীয়াসকল, নগা, নক্টে, নামচঙীয়া, টুটচা, টাংচা, টাকাম নগা আদি বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় লোক লোণ উৎপাদনৰ সৈতে জড়িত হৈ আছিল৷ এইসকলৰ ভিতৰত লোণপুৰীয়া বা লোণপুঙীয়াসকলক বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় লোকৰ মাজৰ পৰা আহোম ৰজাই লোণ উৎপাদনত নিযুক্ত কৰিছিল আৰু পাছলৈ তেওঁলোক সেই নামেৰে জনাজাত হৈছিল৷ মংগোলীয় মূলৰ খেৰেমীয়ালসকলে লোণ উৎপাদনত ব্যৱহৃত খৰি যোগাৰ কৰিছিল আৰু লোণপুৰীয়াসকলৰ লংপতীয়া নামৰ খেলে লোণ বান্ধিবলৈ কৌপাত (Phrynum pubinerve)ৰ যোগান ধৰিছিল৷
ভাৰতীয় শিল্পকলা
ভাৰতীয় শিল্পকলাৰ আৰম্ভণি বুলি ঐতিহাসিক যুগৰো পূৰ্বৰ ভাৰতীয় সভ্যতাক নিৰ্দেশ কৰা হয়। যি নেকি বিংশ শতিকাতকৈ ৩০০০ বছৰ পুৰণি সভ্যতাক বুজায়। তেতিয়াৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ভাৰতীয় শিল্পকলাত নানান সাংস্কৃতিক তথা ধৰ্মীয় প্ৰভাৱ পৰে যেনেঃ হিন্দু শিল্পকলা, বৌদ্ধ শিল্পকলা, জৈন শিল্পকলা, শিখ শিল্পকলা আৰু ইছলামিক শিল্পকলা।
ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ এই জটিল মিশ্ৰণৰ স্বত্বেও, সাধাৰণতে, যিকোনো সময়ত আৰু স্থানত প্ৰচলিত শৈল্পিক শৈলীমুখ্য ধৰ্মীয় গোটবোৰে ভাৰতীয় শিল্পকলাৰ ভাগ বতৰা কৰি আহিছে।
অসমত লোণ উৎপাদন
বিশেষত্ব
লোণ সচৰাচৰ দুইধৰণে পোৱা যায়৷ সাগৰীয় লোণ আৰু খনিজ লোণ৷ খনিজ লোণৰ আধাৰ হ’ল লোণশিলা৷ পাটকাই পৰ্বতৰ বুকুত লোণশিলাৰ অৱস্থিতি নিৰূপণ হোৱা নাই৷ পৰিৱৰ্তে ইয়াত লুণীয়া পানীৰ নিজৰাহে আছে৷ নিজৰাৰ পৰা বৈ অহা লুণীয়া পানী দুখন পাহাৰৰ পাদদেশৰ সমতলত আৱদ্ধ হৈ পুঙৰ সৃষ্টি কৰে৷ ভাৰতীয় ভূতাত্ত্বিক জৰীপ বিভাগএ হিচাপ কৰা মতে এই পুংবোৰৰ পৰা প্ৰতি ঘণ্টাত ১০০০ৰ পৰা ৩০০০ লিটাৰ লুণীয়া পানী নিৰ্গমণ হয়৷ লোণ পুংসমূহৰ পানীত লোণৰ ঘনত্ব সকলোতে বেলেগ বেলেগ হোৱা দেখা যায়৷ এই পানীবোৰ জুইৰ সহায়ত শুকুৱাই লোণ প্ৰস্তুত কৰা হয়৷
ভাৰতীয় শিল্পকলা
ঐতিহাসিক কলা সমূহ, মুখ্যতঃ শিল আৰু ধাতুৰ ভাস্কৰ্য, সমূহ ভাৰতীয় জলবায়ুত আন মাধ্যমতকৈ ভালদৰে জীয়াই আছে আৰু বেছিভাগ অৱশিষ্টই এটা ভাল অৱয়বত উদ্ধাৰ হৈছে। খনন কাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা বিভিন্ন শিলত নথকা বহুতো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰাচীন সন্ধান ভাৰতৰ ওচৰ চুবুৰীয়া শুষ্ক জলবায়ুৰ ৰাষ্ট্ৰ সমূহত উদ্ধাৰ হৈছে। ভাৰতীয় অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া আৰু দৰ্শনীয় পৰম্পৰাৰ বাবে কবৰ সমূহত উদ্ধাৰ হ'ব পৰা সামগ্ৰী সমূহৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতে বৰঙণি আগবঢ়াব পৰা নাই, যি নেকি ঐতিহাসিক উদ্ঘাটনৰ এক মুখ্য উৎস।
অসমত লোণ উৎপাদন
লোণ উৎপাদন পদ্ধতি
অসমত লোণ উৎপাদন এক বিশেষ পদ্ধতিৰে কৰা হৈছিল৷ প্ৰায়বোৰ লোণৰ পুং পাহাৰীয়া জনজাতিৰ লোকসকলৰ দখলত আছিল যদিও পিছলৈ আহোম ৰজাই এই পুংবোৰৰ কিছু অধিকাৰ কৰিছিল৷ আহোম স্বৰ্গদেৱ পুৰন্দৰ সিংহই লোণ উৎপাদন লাভজনক হোৱা দেখি সেই কামত পাইক নিয়োগ কৰিছিল৷ লোণ পানীৰ পৰা লোণ উলিয়াবলৈ কাকবাঁহৰ চুঙাত পানী সুমুৱাই জুইত পুৰি পানীভাগ শুকুৱাই লোণ প্ৰস্তুত পৰা হৈছিল৷ বাঁহৰ চুঙাবোৰত প্ৰথমে মাটিৰ লেও দিয়া হৈছিল যাতে জুইৰ স্পৰ্শত চুঙাবোৰ পুৰি নাযায়৷ তাৰপিছত লোণশালত চুঙাবোৰ উঠাই দি জুই দিয়া হয়৷ লোণশালবোৰ ১৬-১৮ ফুট দীঘল আৰু ৩-৪ ফুট বহল আৰু মাটিৰ পৰা প্ৰায় ৩ ফুটমান ওখ ভাতী৷ জুইত চুঙাবোৰ পুৰি থকাৰ সময়ত সঘনাই পানী ভৰাই থকা হয় যাতে ভাপ হৈ উৰি গৈ চুঙাটো খালী হৈ নপৰে৷ পানীভাগ ভাপ হৈ উৰি যোৱাৰ পিছত ৰৈ যোৱা টান অংশই লোণৰ লদা আছিল৷ লংপতীয়াবোৰে কৌপাত কাটি আনি এইবোৰ টোপোলা কৰিছিল৷ সচৰাচৰ লোণ পুঙত লোণ পোৰা কামটো নিশাহে কৰা হৈছিল৷
ভাৰতীয় শিল্পকলা
ভাৰতীয় শিল্প শৈলীক ঐতিহাসিকভাৱে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বাহিৰতো অনুসৰণ কৰিছিল, তিব্বত, দক্ষিণ পূব এছিয়া আৰু চীনত বিশেষভাৱে ভাৰতীয় শিল্পৰ প্ৰভাৱ আছিল। ভাৰতীয় কলাৰ প্ৰভাৱ বিশেষকৈ মধ্য এছিয়া আৰু ইৰাণ আৰু ইউৰোপৰ দৰে ঠাই সমূহতো পৰিলক্ষিত হৈছে।
শৈল চিত্ৰ
ভাৰতৰ শৈল চিত্ৰ সমূহৰ ভিতৰত দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰস্তৰ যুগৰ শিলত কাটি উলিওৱা চিত্ৰ কৰ্ম, শিলত খোদিত মূৰ্তি, আৰু গুহাৰ বেৰত অংকিত চিত্ৰ আদি অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। ভাৰতত আনুমানিক ১৩০০টা শৈল চিত্ৰ স্থলী আছে য'ত এক নিযুতৰ এক চতুৰ্থাংশতকৈও অধিক সংখ্যাক চিত্ৰ কৰ্ম উদ্ধাৰ হৈছে। স্পেইনৰ আলতামিৰা গুহাৰ চিত্ৰকৰ্ম উদ্ধাৰৰ বাৰ বছৰ আগতেই ভাৰতৰত আটাইতকৈ পুৰণি শিলৰ কাৰুকাৰ্যটি আৰ্চিবাল্ড কাৰ্লেলে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল, অৱশ্যে তেওঁৰ এই আৱিষ্কাৰৰ কথা যথেষ্ট পলমকৈ জে ককবাৰ্ণ (১৮৯৯)ৰ জৰিয়তেহে পোহৰলৈ আহে।
অসমত লোণ উৎপাদন
লোণৰ প্ৰকাৰ
পুঙৰ পৰা উৎপাদিত লোণ সাধাৰণতে সমাজৰ উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ লোকে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ দুটা বিশেষ পদ্ধতিত কৃত্ৰিম লোণ প্ৰস্তুত কৰি লৈছিল৷ সোঁত বন্ধ পানীত ভাঁহি থকা পুনি গোটাই শুকুৱাই পোৰা হৈছিল৷ তাৰপিছত সেই ছাই কাপোৰত টোপোলা কৰি পানীত উতলাই দিয়াৰ পাছত বাচনটোৰ তলত যি গেদ পৰে, সেয়ে লোণ হয়৷ আন এক পদ্ধতি হ’ল, ডিমৰু গছৰ পাত শুকুৱাই পোৰা হয় আৰু তাৰ ছাই টোপোলা কৰি পানীত উতলোৱা হয়৷ এইদৰে কৰাৰ পিছত বাচনটোৰ তলত যি গেদ জমা হয়, সেয়ে লোণ হয়৷ কিন্তু এই লোণৰ চোকটো বৰ বেছি৷ চোক কমাবলৈ ছাইবোৰ পানীত কিছুপৰ ঘুটি থাকি কাপোৰ এখনেৰে তিনিবাৰ চেকি লৈ সেই পানী উতলোৱা হয়৷ পানীভাগ ভাপ হৈ উৰি গ’লে বাচনটোৰ তলিত যি গেদ পৰে, সেয়ে লোণ৷ অসমৰ সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ লোকসকলে এনেকৈ প্ৰস্তুত কৰা লোণহে খাবলৈ পাইছিল৷ লোণ পানীৰ পৰা উৎপাদিত লোণৰো বেলেগ বেলেগ প্ৰকাৰ আছিল৷ যেনে, ফলীয়া লোণ, চিকণ লোণ, মঝালি লোণ, গোটা লোণ, খা লোণ বা খাৰ লোণ ইত্যাদি৷ এফলীয়া বাঁহৰ পাবত পানী উতলাই কৰা লোণক ফলীয়া লোণ, মঝালি লোণ হ’ল সাগৰীয় পানীৰ লোণ, গোটা বাঁহৰ চুঙাত প্ৰস্তুত কৰা লোণ গোটা লোণ আৰু লোণ পানী চেকি লৈ অতি পৰিষ্কাৰকৈ প্ৰস্তুত কৰা লোণক চিকণ লোণ বোলা হৈছিল৷
ভাৰতীয় শিল্পকলা
সিন্ধু উপত্যকাৰ শিল্পকলা
সিন্ধু শিল্পকলাৰ ব্যাপকতা তথা সুন্দৰতাৰ সত্ত্বেও, সিন্ধু উপত্যকা সভ্যতাৰ শিল্প শৈলীৰ প্ৰভাৱ অন্যান্য প্ৰাথমিক সভ্যতাৰ শিল্পকলা সমূহৰ ওপৰত দেখা নাযায়।
খননস্থলীত বিভিন্ন ভাস্কৰ্য, ছীল, মৃণ্ময় পাত্ৰ, সোণৰ অলংকাৰ আৰু টেৰাকটা, ব্ৰঞ্জ আৰু ষ্টেটাইটৰ মানৱ দেহৰ সূক্ষ্ম প্ৰদৰ্শনযুক্ত কিছুমান মূৰ্ত্তিৰ উদ্ধাৰ হৈছে।
অসমত লোণ উৎপাদন
লোণৰ ব্যৱসায়
অসমত লোণৰ বাহিৰে আন বস্তুৰ অভাৱ নাছিল৷ সেয়ে, অসম আৰু বংগদেশৰ মাজৰ বাণিজ্যত লোণে প্ৰধান স্থান অধিকাৰ কৰিছিল৷ অতীজৰ অসমৰ ভৈয়ামত যিহেতু লোণৰ উৎপাদন নহৈছিল, আৰু সাগৰীয় লোণৰ আমদানিও এটা সময়ত বন্ধ হৈছিল, সেয়ে অসমৰ মানুহ স্থানীয়ভাৱে উৎপাদিত লোণৰ ওপৰত ভাৰসা কৰিবলগীয়া হৈছিল৷ সেয়ে, পাহাৰীয়া জনজাতিৰ লোকসকলৰ পৰা লোণৰ সলনি বিনিময় প্ৰথাৰ জৰিয়তে আন বস্তুৰ ক্ৰয়-বিক্ৰয় কৰিছিল৷ লোণেই আছিল সৰ্বাধিক চাহিদাৰ সামগ্ৰী৷ তদুপৰি আহোম শাসনকালত অসমৰ বাহিৰৰ পৰাও লোণ আমদানি কৰা হৈছিল৷ পেম্বাৰটন চাহাবে লিখা টোকামতে, কমলেশ্বৰ সিংহৰ দিনত শদিয়াৰ লোণ পুঙৰ পৰাই বছৰেকত ৪০,০০০ টকাৰ লোণ পোৱা গৈছিল আৰু এইবোৰ বিদেশৰ পৰা আমদানিকৃত লোণতকৈ উচ্চমানৰ আছিল৷ সেই সময়ত বিদেশৰ পৰা প্ৰায় এক লাখ মোন লোণ আমদানি কৰিছিল৷ নক্টেসকলৰ পৰা লোণ পুং অধিকাৰ কৰি চুহুংমুং ৰজাই ৰজাঘৰৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় লোণখিনি ৰাখি উৎপাদিত বাকী অংশ লোণ বিক্ৰীকৰৰ বিনিময়ত নক্টেসকলক হাটত বিক্ৰী কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল৷ নক্টেসকলৰপৰা অধিকাৰ কৰা লোণ পুংবোৰত আহোম ৰজাই উচ্চ হাৰত কৰ বহুৱাইছিল৷ ১৮২৪-২৫ খৃঃমানত মানৰ অসম আক্ৰমণৰ সময়ত ২৫০০০ মোন লোণ আমদানি কৰা হৈছিল৷ আন কথাত আহোম শাসনৰ এটা যুগৰ অৰ্থনীতিত লোণে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান দখল কৰিছিল৷ আনফালে, গোৱালপাৰাত মোগল শাসনৰ যুগত ভাৰতীয় আৰু ইউৰোপীয় ব্যৱসায়ীয়ে আহোম ৰজাৰ লগত লোণৰ এক বৃহৎ ব্যৱসায় গঢ়ি তুলিছিল৷ বংগ নবাবসকলে লোণৰ ব্যৱসায় নিলাম কৰি উচ্চহাৰত ডাক দিয়াজনক গতাই দিছিল আৰু এইদৰে শাসকপক্ষই লোণৰ পৰাই অধিক ধন সংগ্ৰহ কৰিছিল৷ পিছলৈ এই ব্যৱসায় ইংৰাজৰ হাতলৈ যায়৷ ইংৰাজে অসম দেশ অধিকাৰ কৰাৰ পিছত আহোম ৰজাই নক্টেসকলৰ ওপৰত লগোৱা কৰ উঠাই দি তাৰ পৰিৱৰ্তে লোণ লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল৷ মাহেকত তেওঁলোকে ৬৫২ মোন, ৩৮ সেৰ, ১১ ছটাক পৰ্বতীয়া লোণ পাইছিল আৰু ইয়াৰ পৰা কোম্পানী চৰকাৰৰ প্ৰচুৰ অৰ্থলাভ হৈছিল৷ চুবুৰীয়া দেশ ভূটানৰ লগত ব্যৱসায়-বণিজতো লোণৰ ভূমিকা আছিল বেছি৷ ভূটীয়াসকলে তেওঁলোকৰ বস্তুৰ সলনি আন বস্তুৰ লগতে লোণক মুখ্যস্থান দিছিল৷ তিব্বতী আৰু মনপাসকলৰ মাজৰ বিনিময় ব্যৱসায়তো লোণ আৰু সৈন্ধৱ লোণে ঠাই পাইছিল৷
ভাৰতীয় শিল্পকলা
সিন্ধু উপত্যকাৰ শিল্পকলা
নৃত্যৰ ভংগিমাৰে সোণ, টেৰাকটা আৰু শিলৰ নাৰীমূৰ্ত্তিসমূহে সেই সময়ৰ নৃত্যৰূপ সমূহৰ কথাকে সূচায়। টেৰাকটাৰ মূৰ্ত্তিসমূহৰ ভিতৰত গৰু, ভালুক, বান্দৰ আৰু কুকুৰৰ মূৰ্ত্তিও আছে। সৰহসংখ্যক ছীলত অংকিত জন্তুসমূহ চিনাক্ত কৰিব পৰা হোৱা নাই। এই ছীল সমূহ আকাৰত বৰ্গ ইন্সিৰ পৰা ১ বৰ্গ ইন্সিৰ ভিতৰত। এই সমূহৰ ভিতৰত কিছুমান ছীলত অংকিত প্ৰকাণ্ড শিঙযুক্ত আধা বলদ, আধা জেব্ৰাৰ আকৃতিৰ কিছুমান জন্তুৰ চিত্ৰ উদ্ধাৰ হৈছে। এতিয়ালৈকে এই প্ৰতিকৃতিসমূহৰ কোনো ধাৰ্মিক বা পন্থাগত গুৰুত্ব থকাৰো প্ৰমাণ পোৱা হোৱা নাই।
শংখ, চিৰামিক, ষ্টেটাইট আদি আটাইকেইটা হৰপ্পা স্তৰতে মণিহাৰ, খাৰু আৰু আন অলংকাৰসমূহ তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। প্ৰসাধন আৰু প্ৰাতঃকৃত্যৰ কিছুমান যাৱতীয় সামগ্ৰী (যেনে ফণী)হৰপ্পাত পোৱা গৈছে।
অসমত লোণ উৎপাদন
লোণ-সম্পৰ্কীয় যুঁজ-বাগৰ
পাটকাই পাহাৰ অঞ্চলত আদিৰে পৰা বাস কৰা জনজাতীয় লোকসকলেই যিহেতু লোণ পুংবোৰৰ লোণ উৎপাদক আছিল, সেয়ে বৰ্ধিত চাহিদাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি লোণ পুংসমূহ নিজাববীয়াকৈ পাবলৈ ক্ষমতাশীলসকলৰ মাজত যুঁজ-বাগৰ হৈছিল৷ চুটীয়া ৰণৰ পিছত চুটীয়াসকলক একত্ৰিত হ’ব নোৱৰাকৈ ৰজা চুহুংমুঙে তেওঁলোকক ৰাজ্যৰ চাৰিওফালে সিঁচৰতিকৈ বসতি কৰিবলৈ আদেশ দিছিল৷ চুটীয়াসকল বিতাৰিত হোৱাৰ পিছত মহং অঞ্চলৰ খামজাং, বৰকলা, তাবলুং আদি ঠাইৰ লোণপুংবোৰ নগালোকে অধিকাৰ কৰাত ৰজা চুহুংমুঙে নগাসকলৰ লগত ৰণ কৰি মহঙৰ লোণ পুং অধিকাৰ কৰিছিল৷ ১৯৩৫ চনত নগাসকলক হৰুৱাই মহঙৰ লোণ পুং অধিকাৰ কৰাৰ পিছত ১৯৩৬ চনত ৰাজকোঁৱৰ চুক্লেন আৰু চেংলুঙে টাবলুঙীয়া, জাকতুং আৰু নামচঙীয়া নগাৰ ৰণ কৰি হৰুৱায়৷ গদাধৰ সিংহৰ দিনত ১৬৮১-৯৬ খৃঃত নামচঙীয়া নগাই লোণ পুঙত অসমীয়া মানুহ কাটি উপদ্ৰৱ কৰাত আহোম ৰজাই তাঞ্চেং আৰু লালিং ফুকনক পঠিয়াই সেইসকলক বশ কৰে৷ ১৬৯০ আৰু ১৬৯২ খৃঃত নক্টেসকলে দুবাৰকৈ আহোমে অধিকাৰ কৰা লোণ পুং দখল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি উপদ্ৰৱ কৰাত গদাধৰ সিংহই সৈন্য পঠিয়াই নক্টেসকলক দমন কৰিছিল আৰু খুনবাওক হত্যা কৰিছিল৷ পুৰন্দৰ সিংহৰ দিনত লোণপুৰীয়াসকল ছেদেলিভেদেলি হৈ পৰাত বলপুৰ্বকভাৱে নক্টেসকলক লোণ উৎপাদনৰ কামত লগোৱা হৈছিল৷ এই কামৰ তদাৰকীৰ দায়িত্ব দিছিল মণিৰাম বৰভাণ্ডাৰ বৰুৱাক৷
ভাৰতীয় শিল্পকলা
সিন্ধু উপত্যকাৰ শিল্পকলা
ছীলসমূহত অংকিত হাৰ্প’ৰ দৰে বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু আৱিষ্কৃত শংখসমূহে বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ সূচায়। মহেঞ্জোদাৰোত বৰ্গাকাৰ ডাইচৰো (পিঠিবোৰত একৰ পৰা ছয়লৈ বিন্ধাযুক্ত) সন্ধান পোৱা গৈছে।
অসমত লোণ উৎপাদন
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:পুৰণি আৰু মধ্যযুগীয় অসম
ভাৰতীয় শিল্পকলা
বৈদিক যুগ
সিন্ধু সভ্যতাৰ পতনৰ পিছৰ সহস্ৰাব্দত ভাৰতলৈ ইণ্ডো-আৰ্য গোষ্ঠীৰ প্ৰব্ৰজন হয়, এই সময়ত বৈদিক যুগ নৃতাত্ত্বিক চিত্ৰণৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আছিল। প্ৰাৰম্ভিক বৈদিক ধৰ্মই কেৱল "বিস্তৃত ত্যাগৰ জৰিয়তে প্ৰকৃতিৰ প্ৰাথমিক শক্তি"ৰ উপাসনাৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব দিছিল, যিয়ে নৃতাত্ত্বিক প্ৰতিনিধি মূলক ঈশ্বৰৰ ওচৰত নিজৰ অস্তিত্বক ত্যাগ কৰাৰ পৰা তেওঁলোকক বিৰত ৰাখিছিল। বিভিন্ন শিল্পকলা, যি সমূহ কপাৰ হোৰ্ড সংস্কৃতিৰ হ'ব পাৰে বুলি ভৱা হয়, এই সমূহৰ কিছুমান শিল্পই নৃতাত্ত্বিক বৈশিষ্ট্যক নিৰ্দেশ কৰে। এই শিল্পকলাবোৰৰ প্ৰকৃত অৰ্থ, সময় বা এই সমূহৰে জড়িত সংস্কৃতি ইত্যাদি সম্পৰ্কীয় ব্যাখ্যাবোৰ পৃথক পৃথক হোৱা দেখা যায়। ক'লা আৰু ৰঙা সামগ্ৰী সংস্কৃতি (১৪৫০-১২০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) বা পেইণ্টেড গ্ৰে ৱেৰ সংস্কৃতি (১২০০-৬০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)ৰ সময়ত বিমূৰ্ত মৃৎশিল্পৰ ডিজাইনত শৈল্পিক অভিব্যক্তিৰ কিছুমান উদাহৰণ উদ্ধাৰ হয়। এইসমূহ মথুৰা অঞ্চলকে ধৰি এক বিস্তৃত এলেকাত পোৱা গৈছে।
প্ৰায় এক হাজাৰ বছৰৰ ব্যৱধানৰ পিছৰ প্ৰাৰম্ভিক সন্ধানবোৰৰ বেছিভাগেই খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ মাজভাগ অৰ্থাৎ "নগৰায়নৰ দ্বিতীযচোৱা় সময়"ৰ বুলি কোৱা হয়। সম্ভৱতঃ সিন্ধু উপত্যকাৰ আচেমেনিড বিজয়ৰ সৈতে আৰম্ভ হোৱা বিদেশী ধৰ্ম-সংস্কৃতিৰ প্ৰবাহ, আৰু বেদধৰ্মক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা বৈকল্পিক স্থানীয় ধৰ্মৰ উত্থান, যেনে বৌদ্ধ ধৰ্ম, জৈন ধৰ্ম আৰু স্থানীয় জনপ্ৰিয় ধৰ্মৰ উত্থানৰ ফলস্বৰূপে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম সহস্ৰাব্দৰ মাজভাগত বিভিন্ন দেৱতাৰ নৃতাত্ত্বিক চিত্ৰণ আৰম্ভ হৈছিল।
মৌৰ্য শিল্পকলা
উত্তৰ ভাৰতীয় মৌৰ্য সাম্ৰাজ্য খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩২২ ৰ পৰা ১৮৫ খ্ৰীষ্টপূৰ্বলৈ বিকশিত হৈছিল। পাটালিপুত্ৰ স্তম্ভ শীৰ্ষৰ নমুনাৰ পৰা এই কথা বুজিব পাৰি যে মৌৰ্য্য শিল্পকলাৰ ওপৰত প্ৰাচীন ভাৰতীয় প্ৰভাৱৰ উপৰিও উপমহাদেশীয় তথা ইৰাণী শিল্পকলাৰো প্ৰভাৱ পৰিছে।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৩২ চনত মৃত্যু হোৱা সম্ৰাট অশোকে তেওঁৰ ৪০ বছৰীয়া শাসনকালৰ মাজভাগলৈ বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে আৰু বুদ্ধৰ জীৱনৰে সম্পৰ্কিত গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানসমূহত কেইবাটাও ডাঙৰ স্তূপৰ মেৰামতি তথা সংৰক্ষণত গুৰুত্ব দিয়ে। মৌৰ্য যুগৰ এই শিল্পকলা নিদৰ্শন সমূহৰ খুবেই কম সংখ্যকহে বৰ্তমান বৰ্তি আছেগৈ অথৱা এনে স্তূপৰ সংখ্যা প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ পৰাই তাকৰ আছিল। অৱশ্যে ভাৰতীয় শিলাকুটিৰ প্ৰাৰম্ভিক কালৰ ক্ষেত্ৰ সমূহত এনে অধিক নমুনা পোৱা যায়।
আটাইতকৈ বিখ্যাত অৱশিষ্টৰ ভিতৰত স্তম্ভ শীৰ্ষত থকা ডাঙৰ জন্তুৰ অৱয়ব বোৰে আত্মবিশ্বাসী আৰু সাহসেৰে পৰিপক্ব শৈলী আৰু শিল্পক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ইয়াত ব্যৱহৃত লো সমূহ আজি পৰ্যন্ত মামৰে নধৰাকৈ আছে। এনে ধৰণৰ লো, দেশৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ বৈদিক লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। চাৰিবিধ জন্তুৰ সৈতে অশোকৰ বিখ্যাত বিচ্ছিন্ন সিংহ স্তম্ভ শীৰ্ষক স্বাধীনতাৰ পিছত ভাৰতৰ চৰকাৰী প্ৰতীক হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। মৌৰ্য ভাস্কৰ্য আৰু স্থাপত্যৰ বিশেষত্ব হৈছে সেই সময়ত শিলৰ ভাস্কৰ্য সমূহত প্ৰদান কৰা মসৃণতা। যি নেকি পিছৰ সময়চোৱাত এই উদাহৰণ খুব কমেইহে পোৱা যায়।
পুৰাতত্ত্ব সংগ্ৰহত বহুতো সৰু জনপ্ৰিয় টেৰাকটা মূৰ্তি উদ্ধাৰ হৈছে। জীৱ-জন্তু আৰু মানুহৰ এই প্ৰতিমূৰ্তি সমূহৰ ভিতৰত সাধাৰণতে মহিলাৰ মূৰ্তি সমূহক দেৱতা বুলি ধাৰণা কৰা হয়।
খ্ৰীষ্টাপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ যক্ষৰ শিলাৰূপ
ভাৰতীয় ইতিহাসৰ প্ৰাৰম্ভিক কালছোৱাত যক্ষ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় বিষয় আছিল। এই সকলৰ ভিতৰত আছিল যক্ষৰ ৰজা কুবেৰ, মণিভদ্ৰ বা মুদ্গাৰপাণি আদি। এই যক্ষ সকল প্ৰাকৃতিক শক্তিৰ সৈতে জড়িত আছিল বুলি ভৱা হৈছিল। এই সকল সাধাৰণতে পৰোপকাৰী, বা কঠোৰ আছিল। পানী, উৰ্বৰতা, গছ, অৰণ্য, ধন আৰু বন্য জীৱনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত, আৰু উপাসনাৰ এক মুখ্য চৰিত্ৰ আছিল। ইয়াৰে বহু সংখ্যক পিছলৈ বৌদ্ধ ধৰ্ম, জৈন ধৰ্ম বা হিন্দু ধৰ্মৰে জড়িত হৈ পৰে। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাত, যক্ষ সকল কাল্টিক ছবি অংকনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰে, সম্ভৱতঃ ইয়াকেই প্ৰথম ভাৰতীয় নৃতাত্ত্বিক সৃষ্টি বুলি ভৱা হয়। কিছুমান প্ৰাচীন যক্ষ মূৰ্তি যথেষ্ট ভাল অৱস্থাত উদ্ধাৰ হৈছে, আৰু ইয়াৰ শৈলী সমূহ বিভিন্ন মহলত প্ৰশংসিত হৈছে, এই শৈলী সমূহ মূলতঃ ভাৰতীয় বৈশিষ্ট্য যুক্ত। এই যক্ষ সকল, দুই সশস্ত্ৰ আৰু ভয়ংকৰ চেহেৰা যুক্ত। যক্ষ সকলক প্ৰায়ে অস্ত্ৰ বা গুণ প্ৰকাশক ৰূপত দেখুওৱা হয়, যেনে যক্ষ মুদগৰপাণি, যি সোঁ হাতত মুদগৰ বা গদা ধৰে, আৰু বাওঁ হাতে এজন সৰু থিয় হৈ হাতযোৰ কৰি প্ৰাৰ্থনা কৰি থকা অৱস্থাত ভক্ত বা শিশু থাকে। প্ৰায়ে কোৱা হয় যে বিশাল যক্ষ মূৰ্ত্তি বোৰৰ শৈলীয়ে ভাৰতত পৰৱৰ্তী ঐশ্বৰিক ছবি আৰু মানৱ চিত্ৰ সৃষ্টিৰ ওপৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। যক্ষসকলৰ সমতুল্য মহিলা চৰিত্ৰ সমূহ আছিল যক্ষিনী, যি প্ৰায়ে গছ আৰু শিশুৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল, আৰু এইসকলৰ কামুক চিত্ৰ সমূহ ভাৰতীয় কলাত সৰ্বব্যাপী হৈ পৰিছিল।
কিছুমান হেলেনিষ্টিক প্ৰভাৱ, যেনে গাত মেৰিয়াই লোৱা চাঁদৰৰ জ্যামিতিক ভাঁজ বা মূৰ্তিবোৰৰ খোজ কঢ়াৰ স্থিতি আদিও এই নমুনা সমূহত বিদ্যমান। জন বৰ্ডমেনৰ মতে, স্মাৰক প্ৰাৰম্ভিক যক্ষ মূৰ্তিৰ পোছাকৰ আৰ্হি হেম গ্ৰীক কলাৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। এই মূৰ্তিবোৰৰ মাজৰে এটাৰ গাত লোৱা চাঁদৰৰ আৰ্হিৰ বৰ্ণনা কৰিজন বোৰ্ডমেনে লিখিছে, "এই শৈলীৰ কোনো স্থানীয় পূৰ্বসূৰী নাই আৰু আটাইতকৈ বেছি গ্ৰীক লেট আৰ্কিটেকচাৰৰ সৈতে ইয়াৰ মিল দেখা যায়", তেওঁ লগতে কয় যে "ই সম্ভৱতঃ ওচৰৰ বেক্ট্ৰিয়াৰ হেলেনিষ্টিক কলাৰ পৰা প্ৰভাৱিত হৈছে য'ত এই ডিজাই সমূহ প্ৰায়ে পৰিলক্ষিত হয়।"
উত্তৰ ভাৰতৰ কেইবাটাও স্থানত পোৱা খোদিত বিশাল যক্ষ মূৰ্তি সমূহৰ পৰা মথুৰা যে এই সময়ছোৱাত শিল্পকলাৰ ক্ষেত্ৰত মানদণ্ড আৰু পৰিমাণগত দিশৰ পৰা আটাইতকৈ উন্নত আছিল, সেইকথা স্পষ্ট হয়।
বৌদ্ধ শিল্পকলা (c. ১৫০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)
মৌৰ্যসকলৰ পৰৱৰ্তী কালছোৱাৰ পৰা বৌদ্ধ কলাসমূহ বৰ্তি থকাৰ প্ৰধান নমুনাসমূহ পোৱা যায়, আৰু ইয়াৰ মাজৰ পৰা ভালেপৰিমাণৰ ভাস্কৰ্য যথেষ্ট ভাৱ অৱস্থাত তিষ্ঠি থাকে। সেই সময়ৰ শিল্পকলাৰ কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান হৈছে সাঁচী, ভৰহুত আৰু অমৰাৱতী। এই শিল্প সমূহৰ কিছু অৱশিষ্ট চিটুত আছে, আন কিছুমান ভাৰত তথা সমগ্ৰ বিশ্বৰ সংগ্ৰহালয়ত আছে। স্তূপ বোৰ চাৰিখন টোৰণ বা আলংকাৰিক প্ৰৱেশদ্বাৰ সহ কিছুমান অস্থায়ী বেৰে আগুৰি আছিল। এইসমূহ শিলৰে তৈয়াৰী, এই টোৰণ আৰু স্তূপৰ দেৱালবোৰ বুদ্ধৰ জীৱন সম্পৰ্কে বৰ্ণিত ভাস্কৰ্যৰে সজ্জিত। ইয়াৰ ভাস্কৰ্য সমূহ সূক্ষ্মৰ পৰা ক্ৰমে সজীৱ তথা পূৰ্ণাংগ আকাৰলৈ বিকশিত হৈছে, শেষাংশত স্বতন্ত্ৰ ৰূপত থিয়হৈ থকা ভাস্কৰ্য আছে। শিল্পকলাৰ এই বিকাশ প্ৰক্ৰিয়াত মথুৰা আছিল আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ, যি হিন্দু আৰু জৈন কলাৰ লগতে বৌদ্ধ কলাকো আঁকোৱালি লৈছিল। এই শিলত কটা চাইত্যা প্ৰাৰ্থনা গৃহ আৰু সন্ন্যাসী বিহাৰৰ সন্মুখভাগ আৰু ভিতৰভাগ আন ঠাইৰ একে ধৰণৰ মুক্ত-স্থায়ী গাঁথনিতকৈ যথেষ্ট ভাল অৱস্থাত বৰ্তি আছে, যিবোৰৰ বেছিভাগ দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে কাঠত আছিল। অজন্তা, কাৰ্লে, ভাজা আৰু আন ঠাইৰ কিছুমান গুহাত ইয়াৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰো ভাস্কৰ্য পোৱা যায়, আনকি বুদ্ধ আৰু বোধিসত্ত্বৰ এনে কিছুমান প্ৰসিদ্ধ ভাস্কৰ্য আছে যি সমূহ ১০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পূৰ্বত পোৱা নাযায়।
বৌদ্ধ ধৰ্মই বুদ্ধৰ মূৰ্তিৰ ওপৰত বৰ্ধিত গুৰুত্ব বিকশত গুৰুত্ব দিছিল, এই বৌদ্ধ শিল্পকলাসমূহ হিন্দু আৰু জৈন ধৰ্মীয় ৰূপক কলাৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল, এই সময়ৰ শিল্পসমূহ আলেকজেণ্ডাৰ দ্য গ্ৰেটৰ বিজয়ৰ পিছত শতিকাজুৰি গ্ৰেকো-বৌদ্ধ কলাৰ দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত হৈছিল। এই সংমিশ্ৰণ ভাৰতৰ সুদূৰ উত্তৰ-পশ্চিমত, বিশেষকৈ বৰ্তমানৰ আফগানিস্তান আৰু পাকিস্তানৰ গান্ধাৰত বিকশিত হৈছিল। ভাৰতীয় কুশাণ সাম্ৰাজ্য মধ্য এছিয়াৰ পৰা সম্প্ৰসাৰিত হৈ আহি খ্ৰীষ্টিয় প্ৰাৰম্ভিত শতিকাসমূহত উত্তৰ ভাৰতকো সাঙুৰি লয় আৰু বিশাল প্ৰতিমূৰ্তি কিছুমান সাজে যিবোৰে ৰাজবংশকে চিত্ৰিত কৰিছিল।
শুঙ্গ ৰাজবংশ (c. ১৮৫ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)
মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ লগে লগে, ভাৰতৰ শাসন ব্যৱস্থা আঞ্চলিক ৰাজবংশ কিছুমানৰ পুৰণি ৰীতি-নীতিলৈ ঘূৰি যায়, ইয়াৰ ভিতৰত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল মধ্য ভাৰতৰ শুঙ্গ ৰাজবংশ (১৮৫ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব – ৭২ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)। এই সময়ছোৱাত, লগতে দক্ষিণ ভাৰতৰ শুঙ্গ ৰাজবংশৰ সৈতে একেলগে সংঘটিত সাতবাহান ৰাজবংশৰ সময়ত, কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰাৰম্ভিক বৌদ্ধ স্থাপত্য শৈলী সৃষ্টি কৰা হৈছিল। এই ৰাজবংশৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থাপত্য হৈছে স্তূপ, এক ধৰ্মীয় স্মাৰক য'ত সাধাৰণতে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পৱিত্ৰ ভগ্নাৱশেষ কিছুমান ৰখা হয়। এই ভগ্নাৱশেষবোৰ প্ৰায়ভাগেই বুদ্ধৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ সম্পৰ্কিত। এই স্তূপবোৰত বুদ্ধৰ অৱশিষ্ট থকাৰ বাবে, প্ৰতিটো স্তূপক বুদ্ধৰ শৰীৰ, জ্ঞান আৰু তেওঁৰ নিৰ্বাণপ্ৰাপ্তিৰ সম্প্ৰসাৰণ হিচাপে শ্ৰদ্ধা কৰা হৈছিল। বৌদ্ধসকলে এই স্তূপৰ চাৰিওফালে ঘড়ীৰ কাটাৰ দিশত খোজ কাঢ়ি স্তূপ বোৰৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰে।
শুঙ্গ ৰাজবংশৰ বৌদ্ধ স্তূপৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ হৈছে সাঁচী স্তূপ, এই স্তূপ ২৭৩ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব – ২৩২ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত মৌৰ্য সম্ৰাট অশোকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। এই স্তূপটো শুঙ্গ ৰাজবংশৰ দ্বাৰা ১২০ ফুট ব্যাসলৈ বহলোঁৱা হৈছিল। সেই অনুসৰি স্তূপটো শিলৰ এক আৱৰণেৰে ঢাকি দিয়াৰ উপৰি ওপৰলৈ ছাতিৰ দৰে আগুৱাই নি বাৰাণ্ডাৰ দৰে ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল আৰু চাৰিওফালে শিলৰ বেৰা দিয়া হৈছিল। এই স্থাপত্যৰ উপৰিও, শুঙ্গ ৰাজবংশৰ আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কলা হৈছে বিস্তৃতভাৱে সজ্জিত টেৰাকটা ফলক সমূহ। মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যৰ আগৰ উদাহৰণত দেখুওৱাৰ দৰে, ই এনে এক শৈলী যিবোৰৰ পৃষ্ঠ অংকনত স্পষ্ট ৰূপত নগ্নতা আৰু কামুকতা প্ৰতিফলিত হৈছে। এই ফলকবোৰত দেখা সচৰাচৰ মানৱ কাঁয়াৰূপি নমুনা সমূহ হৈছে মহিলাৰ, এইসকলৰ কিছুমানক দেৱী বুলি ভবা হয। এই ভাস্কৰ্য সমূহ বেছিভাগেই উদং বুকুৰ আৰু শিৰত দীঘল আঁকাৰৰ উৰ্ণা লোৱা।