cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
লৰ্ড বেডেন পাৱেল
স্কাউটিং আন্দোলন
প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধৰ ওৰ পৰাৰে পৰা ’স্কাউটিং’ আন্দোলনে সমগ্ৰ বিশ্বতে যি ব্যাপকতা লাভ কৰে আৰু যিভাৱে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে সি দুই এক ৰাজতান্ত্ৰিক দেশৰ চিন্তাৰ কাৰণ হৈ পৰে আৰু সেইবোৰ দেশত ইয়াক নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰা হয়।
সন্মান আৰু মৃত্যু
১৯২১ চনত ৰবাৰ্ট বেডেন পাৱেলক, তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে লৰ্ড উপাধিৰে সন্মানিত কৰা হয়। যুৱ শক্তিক পথ প্ৰদানৰ অৰ্থে চলোৱা তেওঁৰ এই সাৰ্থক আন্দোলনত তেওঁৰ নিজ ভূমিকা পালনৰ অন্তত লৰ্ড বেডেন পাৱেলে জীৱনৰ শেষ বয়স অতিবাহিত কৰে কেনিয়াৰ এক পাহাৰীয়া অঞ্চলত। ইয়াতেই ১৯৪১ চনৰ ৮ জানুৱাৰী তাৰিখে ৮৪ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি
মহেশ্বৰ নেওগ
মহেশ্বৰ নেওগ(Maheswar Neog, জন্ম:৭ ছেপ্টেম্বৰ ১৯১৫- মৃত্যু:১৩ ছেপ্তেম্বৰ ১৯৯৫) অসমীয়া ভাষা, সাহিত্য, সংস্কৃতিৰ সৰ্বাধিনায়ক। তেওঁক বেজবৰুৱা আৰু বাণীকান্ত কাকতিৰ বৌদ্ধিক উত্তৰাধিকাৰী বুলি কোৱা হয়।  নেওগ অসমীয়া সাহিত্যৰ এনে এগৰাকী সাধক যিগৰাকী একাধাৰে বুৰঞ্জীবিদ, লোকসংস্কৃতিৰ গৱেষক, কবি, প্ৰাচ্যতত্ত্ববিদ তথা শ্ৰেষ্ঠতম সম্পাদকসকলৰ এজন।   পুৰণি শিলালিপিৰ পৰা আধুনিক কবিতালৈকে, শাস্ত্ৰীয় নৃত্য-গীতৰ পৰা লোকশিল্পলৈকে, প্ৰাচ্যতত্ত্বৰ পৰা নন্দন তত্ত্বলৈকে, ইতিহাসৰ পৰা দৰ্শন আৰু ধৰ্মলৈকে -বহল পৰিসৰত তেওঁ বিচৰণ কৰিছিল আৰু তথ্যৰ আসোঁৱাহ নথকাকৈ এই বিষয়সমূহ তেওঁৰ গৱেষণাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। তেওঁ সম্পাদনা কৰি থৈ যোৱা গ্ৰন্থসমূহ অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত এক মহৎ সংযোজন বুলিব পাৰি। তেওঁক অসমত শংকৰদেৱ চৰ্চাৰ এক বৃহৎ প্ৰেক্ষাপট নিৰ্মাতা বুলি কোৱা হয়। নেওগৰ ‘Sankardeva and His Times’, ‘শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱ’ আদি গ্ৰন্থই শংকৰদেৱক বিজ্ঞানসন্মত ভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। বেজবৰুৱাৰ বিশাল ব্যক্তিত্বক নব্য চিন্তাধাৰাৰে সৈতে অসমীয়া সমাজত চিনাকী কৰি দিয়াত তেওঁ মুখ্য ভূমিকা লৈছিল। ১৯৩৮ চনত, জয়ন্তী কাকতত নেওগৰ ‘বেজবৰুৱা, মানুহজন’ নামৰ জীৱনী তিনিটা খণ্ডত প্ৰকাশ পাইছিল। শংকৰদেৱ বিৰচিত ‘কীৰ্ত্তনঘোষা’ আৰু মাধৱদেৱ বিৰচিত ‘নামঘোষা’ৰ সম্পাদনা নেওগৰ অন্যতম সম্পাদনা কীৰ্তি।
মহেশ্বৰ নেওগ ১৯৪৪ চনত অসমত বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপনৰ দাবীত গঠিত হোৱা ট্ৰাষ্ট ব’ৰ্ডৰ সচিব আছিল। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠাৰ ইতিহাসৰ লগত তেওঁ জড়িত আছিল। ১৯৪৮ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা হোৱাত, নেওগ এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰথমজন প্ৰবক্তা ৰূপে মকৰল হয়। ১৯৪৮ ৰ পৰা ১৯৭৮লৈ ত্ৰিশ বছৰ তেওঁ এই পদবীত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৫০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা ১৯৫১ চনৰ অক্টোবৰ মাহলৈ তেওঁ ৰামধেনুৰ সম্পাদক আছিল। ১৯৫৫ চনত তেওঁ তেওঁৰ গৱেষণা -গ্ৰন্থ ‘Sankardeva and His Times’ৰ বাবে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
১৯৩৪ চনৰ পৰা ১৯৯৪ চনলৈ তেওঁ প্ৰায় আঢ়ৈশ কবিতা ৰচনা কৰিছিল।
নেওগে অসম সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক হৈ থকা সময়ছোৱাতে যোৰহাটৰ ‘ৰাধাকান্ত সন্দিকৈ ভৱন’ আৰু ১৯৬৫ চনত গুৱাহাটীৰ ‘ভগৱতীপ্ৰসাদ বৰুৱা ভৱন’ৰ নিৰ্মাণৰ কাম কৰে। ১৯৭৪ চনত, তেওঁ মঙ্গলদৈত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ একোত্তৰচত্বাবিংশ  অধিৱেশনৰ  সভাপতিৰ আসন অলংকৃত কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে মহেশ্বৰ নেওগক পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে বিভূষিত কৰিছিল। অসম সাহিত্য সভাই সভাপতিৰ সন্মান যচাৰ উপৰিও তেওঁক ‘সদস্য মহীয়ান’ সন্মান যাচিছিল। অসম চৰকাৰে প্ৰদান কৰিছিল ‘শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা’। ইয়াৰ উপৰিও নেওগক গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ে ‘প্ৰফেছৰ এমেৰিটাছ’, ভাৰতীয় প্ৰত্নতত্ত্ব সমিতি আৰু ভাৰতীয় ইতিহাস আৰু সংস্কৃতি সমিতিয়ে তাম্ৰপত্ৰ আৰু সংগীত-নাটক অকাডেমিয়ে অকাডেমিৰ ফেল’শ্বিপ প্ৰদান কৰিছিল।
জন্ম
১৯১৫ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাৰ কমাৰফদীয়া গাঁৱত মহেশ্বৰ নেওগৰ জন্ম হয়। পিতৃ মাণিক চন্দ্ৰ নেওগ। মাতৃ চন্দ্ৰপ্ৰভা নেওগ।
শিক্ষা
নেওগৰ শিক্ষাৰম্ভ হয় ১১৩ নং কমাৰফদীয়া স্কুল, শিৱসাগৰত; উত্তৰ লখিমপুৰত প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰু যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা ষ্টাৰ নম্বৰসহ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। কটন কলেজৰ পৰা আই এছ চি প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ (১৯৩৬), ১৯৩৯ চনত ইংৰাজী বিষয়ত সন্মান সহকাৰে স্নাতক পৰীক্ষাত আৰু ১৯৮৭ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম বিভাগত স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৫৫ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ‘ডি ফিল’ উপাধি লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
মহেশ্বৰ নেওগৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ হয় যোৰহাট মিশ্যন হাইস্কুল, শিৱসাগৰ ফুলেশ্বৰী হাইস্কুল আৰু যোৰহাট হাইস্কুলত, শিক্ষকতাৰে। ১৯৪৫ চনত, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ট্ৰাষ্ট ব’ৰ্ডত ক্ৰমে কাৰ্যালয় সচিব তথা কাৰ্যাধক্ষ্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৪৮ চনত, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ। ১৯৫৬ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰিডাৰ।  ১৯৫৭ ত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ জৱাহৰলাল নেহৰু আসন শুৱনি কৰি সেই পদতে ১৯৭৮ চনলৈ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৭৮ ৰ পৰা ১৯৮৩ চনলৈকে পাটিয়ালাৰ পঞ্জাবী বিশ্ববিদ্যালয়ত শংকৰদেৱ আসনৰ অধ্যাপক। ১৯৭৪ৰ পৰা ১৯৭৭ চনলৈ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলাগুৰু অৰ্থাৎ ডীন অৱ ফেকাল্টি অৱ আৰ্টছ ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
বিদেশ ভ্ৰমণ
১৯৭০ চনত, বক্তৃতা প্ৰদান আৰু পাৰস্পৰিক সদ্ভাৱ বঢ়োৱাৰ লক্ষ্যেৰে, নেওগে ভাৰত চৰকাৰৰ আমন্ত্ৰণ ক্ৰমে হাংগেৰী, ৰোমানিয়া আৰু পূৱ জাৰ্মেনি ভ্ৰমণ কৰিছিল।
প্ৰাচ্যতত্ত্বৰ চৰ্চা তথা পাঠ-সমীক্ষা-তত্ত্বৰ প্ৰচলন আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ
নেওগ আছিল জাতীয় চিন্তানায়ক। সৰ্বক্ষণ তেওঁৰ চিন্তা-চৰ্চা অসম-অসমীয়া-মাতৃভাষা, অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতি কেন্দ্ৰিক আছিল। এই চিন্তাক কাৰ্যত ৰূপ দি তেওঁ ‘অসমতত্ত্ব’ অধ্যয়নৰ সুদৃঢ় ভেটি এটি স্থাপন কৰিছিল। তেওঁৰ এই জাতীয়তাবোধ আৰু বিচক্ষণতাই অসম সম্পৰ্কীয় অধ্যয়নক প্ৰাচ্যতত্ত্ব অধ্যয়নৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিলে। গংগা উপত্যকাৰ পূৱ অংশক ভাৰততত্ত্ব অধ্যয়নৰ অংশত পৰিণত কৰাত তেওঁ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল। প্ৰাচ্যতত্ত্বৰ চৰ্চা আৰু গৱেষণালৈ নেওগে মৌলিক আৰু একক বৰঙণি আগবঢ়াইছিল। সৰ্বভাৰতীয় প্ৰাচ্যতত্ত্ব অধিৱেশনত, অসম বিষয়ক বিভিন্ন গৱেষণা পত্ৰ (১৯৫৫ চনৰ পৰা) উত্থাপন কৰি তেওঁ পণ্ডিতসকলৰ নজৰলৈ আহে আৰু আলিগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় প্ৰাচ্যবিদ্যা সন্মিলনৰ, ত্ৰয়োবিংশতম অধিৱেশনৰ টেকনিকেল ছায়েন্স এণ্ড ফাইন আৰ্টছ্‌ চেকচনৰ সভাপতিৰ পদ শুৱনি কৰে। ১৯৬৫ চনত, গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত এই অধিবেশনৰ দ্বাবিংশতিতম সন্মিলনৰ নেওগ আয়োজক মণ্ডলীৰ স্থানীয় সচিব আছিল।
নেওগ পুণেৰ ভাণ্ডাৰকৰ ওৰিয়েণ্টেল গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ আজীৱন সদস্য আছিল।
‘প্ৰাচ্য শাসনাৱলী’ গ্ৰন্থক মহেশ্বৰ নেওগৰ অক্ষয় কীৰ্তি ৰূপে বিবেচনা কৰা হয়। এই গ্ৰন্থখন সম্পাদনা কৰোঁতে তেওঁ পাঠ-সমীক্ষা পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিছে। সম্পাদকীয়ত তেওঁ লিখিছিল -
… এই সংকলনত সমীক্ষিত পাঠাধ্যয়নৰ পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰা হৈছে। সি অৱশ্যে প্ৰাচীন সাহিত্য-কৃতি অধ্যয়নতো প্ৰয়োজনীয়, যদিও কালিৰাম মেধিক বাদ দিলে তাৰ আৱশ্যকতা উপলব্ধি কৰা পুৰণি পুথিৰ সম্পাদক আমাৰ প্ৰায় নায়েই, কাৰণ প্ৰায় সকলোৱেই পুথিত পোৱা পাঠ ‘শুধৰোৱা’টোহে পাণ্ডিত্য বুলি ভাবে। কিন্তু সেই পথ দুষ্ট পথ। সেইদৰে শুধৰালেও মুলৰ ভুল পাঠ কি আছিল, তাক নিৰ্দেশ কৰাটো নিতান্ত আৱশ্যকীয়। …
‘কীৰ্ত্তনঘোষা’ আৰু ‘নামঘোষা’ও তেওঁ পাঠ-সমীক্ষা নীতিত সম্পাদনা কৰিছে। পাঠ-সমীক্ষা নীতি অনুসৰণ কৰা নেওগ সম্পাদিত আন এখন গ্ৰন্থ হৈছে; ‘লৱ-কুশৰ যুদ্ধ’।
ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰাই নেওগে বিভিন্ন আলোচনী সম্পাদকৰ গুৰুদায়িত্ব বহন কৰিছিল। ১৯৩৬-৩৭ চনত, তেওঁ কটন মহাবিদ্যালয়ৰ আলোচনী ‘কটনিয়ান’ৰ সম্পাদক আছিল। তেওঁ ১৯৩৮-৩৯ চনত ‘জয়ন্তী’, ১৮৭২ ৰ পৰা ১৮৭৩ শকলৈ ‘ৰামধেনু’ আৰু ১৯৫৩ ৰ পৰা ১৯৫৫ লৈ ‘ঝংকাৰ’ আলোচনীৰ দুটা খণ্ডৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব লৈছিল।
স্বীকৃতি
পদ্মশ্ৰী (১৯৭২), অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি (১৯৭৪), অসম সাহিত্য সভাৰ সদস্য মহীয়ান (১৯৮৮), শংকৰদেৱ বঁটা (১৯৮৯), সঙ্গীত নাটক একাডেমীৰ জলপানি (১৯৯৫)।
মৃত্যু
১৯৯৫ চনৰ ১৩ ছেপ্টেম্বৰত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা বিজয়ী
ইউক্লিড
ইউক্লিড (আনুমানিক খ্ৰী:পূ: ৩৩০-খ্ৰী:পূ: ২৭৫) আছিল এজন মহান গ্ৰীক গণিতজ্ঞ। তেওঁক ‘জ্যামিতিৰ পিতা’ বুলিও অভিহিত কৰা হয়।
জীৱন
ইউক্লিডৰ জীৱন সম্পৰ্কে অতি কম কথা জনা যায়। গ্ৰীক দাৰ্শনিক প্ৰক্লাছ আৰু পেপ্পাছৰ ৰচনাত ইউক্লিডৰ উল্লেখ আছে। ধাৰণা কৰা হয় যে আলেকজেন্দ্ৰিয়াত ইউক্লিডে ট’লেমি-১ ছ’টাৰৰ ৰাজত্বকালত এখন বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল আৰু তাত শিক্ষকতাও কৰিছিল। জীৱন সম্পৰ্কে নহ’লেও তেওঁৰ কৰ্মৰাজীৰ বিষয়ে বিশদভাৱে জনা যায়। বিশেষকৈ জ্যামিতিৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদানসমূহ তেওঁৰ জীৱনকালৰ ২৩টা শতিকাৰ পিছতো স্মৰণ কৰা হয়। জ্যামিতিৰ বাহিৰেও ইউক্লিডে আলোকবিজ্ঞান, সংখ্যাবিজ্ঞান আদিৰো চিন্তা-চৰ্চা কৰিছিল।
এলিমেণ্ট‍ছ
‘এলিমেণ্ট‍ছ’(Elements) তেওঁৰ জ্যামিতিৰ এখন বিখ্যাত গ্ৰন্থ। ছপাৰ পদ্ধতি আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ পিছত এই গ্ৰন্থখনৰ কমেও এহেজাৰ সংস্কৰণ ছপা হৈছে। জ্যামিতিৰ চৰ্চা ইউক্লিডৰ আগতেও আছিল, কিন্তু তেওঁ জ্যামিতিৰ যুক্তিবোৰ যথাযথভাৱে সজাই ইয়াক এক ক্ৰমবদ্ধ বিষয় হিছাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। তেওঁ সৰলৰেখা,বিন্দু,ত্ৰিভুজ আদিৰ স্পষ্ট সূত্ৰ দিছিল আৰু এইবোৰৰ আলমত অনেক প্ৰতিজ্ঞা বা উপপাদ্যৰ যুক্তিসিদ্ধ প্ৰমাণ দাঙি ধৰিছিল। এই গ্ৰন্থত ‘সংখ্যাতত্ত্ব’ও সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। তেওঁ 'এলিমেন্টচ' খন তেৰটা খণ্ডত বিভক্ত কৰি প্রতিটো খণ্ডকে একোখন পুথি হিচাপে নামাকৰণ কৰিছিলমে
অন্যান্য অৱদান
ইউক্লিডৰ নষ্ট নোহোৱাকৈ থকা আন আন গ্ৰন্থসমূহ হ’ল- Data, On Divisions of Figures, Catoptrics, Phaenomena আৰু Optics। ওঠৰ শতিকাতহে জাৰ্মান গণিতজ্ঞ কাৰ্ল গাউছ(Karl Gauss)-এ এক অনা-ইউক্লিডীয় জ্যামিতিৰ উদ্ভাৱন কৰে যাক পাছলৈ ৰুছ গণিতজ্ঞ লবাছেভস্কি(Lobachevsky) আৰু হাংগেৰীয়ান গণিতজ্ঞ বলাই(Bolyai)-এ প্ৰকাশ কৰে। ই এতিয়া ইউক্লিডীয় জ্যামিতিৰ পৰা এক পৃথক ঠাল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গণিতজ্ঞ শ্ৰেণী:গ্ৰীচৰ ব্যক্তি
মূকাভিনয়
মূকাভিনয়ৰ অৰ্থ হৈছে মুখৰে শব্দ উচ্চাৰণ নকৰাকৈ বা সংলাপ নোকোৱাকৈ মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰা। নাট্যশিল্পৰ এক বিশেষ দিশ হৈছে এই মূকাভিনয়। এই পদ্ধতিৰ জৰিয়তে কোনো অভিনেতাই কোনো সংলাপ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ কেৱল দেহ ভঙ্গিমা আৰু মুখৰ অভিব্যক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি অভিনয় কৰে। যি কোনো অভিনেতায়ে কিছু পৰিমানে মূকাভিনয় কৰিব লগা হয়, তেওঁলোকৰ অঙ্গীভঙ্গীৰ সহায়ত। আনকথাত মূকাভিনয় থিয়েটাৰৰ ৰস বিতৰণৰ এক মাধ্যম। মুকাভিনয়ক এটা স্বতন্ত্ৰ প্ৰদৰ্শন কলা হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ আৱিৰ্ভাৱ হৈছিল প্ৰাচীন গ্ৰীছত। জাক্‌ছ লেককে তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণ পদ্ধতিৰে আধুনিক যুগত মুকাভিনয়ৰ বিকাশত প্ৰভূত বৰঙণি যোগাইছিল।
মূকাভিনয়ৰ ইতিহাস
আদি ৰোমান যুগত ওপৰত উল্লেখিত ধৰণৰ অনুষ্ঠানত অংশলোৱা লোক সকলক ইংৰাজী ভাষাত Pantomime বুলিছিল। অৰ্থাৎ Pantomime সকল আছিল এক শ্ৰেণীৰ অভিনেতা যি মূকাভিনয় অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহন কৰিছিল। এই সকলৰ উদ্ভৱকাল নিৰ্ণয় কৰা কঠিন।  Pantomime শব্দটি গ্ৰীক শব্দ, যাৰ অৰ্থ বিশুদ্ধ অনুকৃতি (ইংৰাজী ভাষাত: allmimic)।সকলো অভিনেতায়েই কিছু পৰিমানে মুকাভিনয় কৰিব লগা হয় তেওঁলোকৰ অংগীভঙ্গিৰ জৰিয়তে। Pantomime মাত্ৰ ভাৱ, ক্ৰিয়া আৰু পৰিস্থিতিৰ দেহ ভংগী আৰু পদক্ষেপৰ প্ৰকাশ। সভ্যতাৰ আদি যুগত প্ৰত্যেক দেশৰ ৰণনৃত্য, জীৱজন্তুৰ অনুকৰণ, বলিদান  আদি অনুষ্ঠানত Pantomimeৰ অস্তিত্ব পোৱা যায়। ভাৰত আৰু মিচৰৰ সভ্যতাত Pantomime-এ এক ধাৰাবাহিকতা অক্ষুন্ন ৰাখি  শিল্পৰ পৰ্য্যায়লৈ উন্নীত হয়। গ্ৰীকসকলে মাজে মাজে মূকাভিনয়ৰ সহায়ৰ হেতু 'কোৰাচ’ যুক্ত কৰিছিল।ৰোমান সকলে বিশেষ ভাবে Pantomimeৰ উন্নতি সাধন কৰিছিল।এই উৎকৰ্ষ সাধনৰ বাবে ৰোম সাম্ৰাজ্যত বিদ্যালয়ো প্ৰতিস্থা কৰিছিল। মুকাভিন্যৰ বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ পাৰ্থক্য বুজাবলৈ মুখাৰ প্ৰয়োগ কৰিছিল।কেতিয়াবা কেতিয়াবা এই মূকাভিনয়ৰ লগত দৃশ্যসজ্জা, আবাহসঙ্গীত যুক্ত কৰি এক নাট্য মূহুৰ্ত্তৰো সৃষ্টি কৰিছিল। ইংৰাজ সকলৰ "Dumb-Show" প্ৰকৃততে এই Pantomimeৰে এটি আঙ্গিক মাত্ৰ। পুৰণি ৰোমান সম্ৰাট অগাষ্টাচ আছিল Pantomimeৰ পৃষ্ঠপোষক। বহুতে সেয়ে আগাষ্টাচক মূকাভিনয়ৰ জন্মদাতা বুলি ক’ব বিছাৰে।উল্লেখযোগ্য যে সম্ৰাট টিবেৰিয়াচে আকৌ Pantomimeৰ জনপ্ৰিয়তা হ্ৰাস কৰিবৰ বাবে এক নিষেধাজ্ঞা জাৰি কৰিছিল। ফলত সেই সময়ৰ সম্ভ্ৰান্ত ব্যক্তি সকলৰPantomime দলত যোগদান বন্ধ হৈ পৰিছিল।বৰ্তমান যুগত আকৌ Pantomimeৰ চৰ্চা পুনঃআৰম্ভ হয়। স্বয়ং সম্ৰাট 'নিৰো'ৱে হেনো Pantomime হিছাবে অভিনয়ো কৰিছিল। Pantomime সকলে মুখাৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, সেয়ে মুখৰ অভিব্যক্তি বা অনুকৃতি সম্ভব হোৱা নাছিল। হাত আৰু হাতৰ আঙুলি বোৰেই প্ৰধানত: ব্যৱহাৰ হৈছিল। ২০খৃষ্টাব্দৰ পৰা মহিলা সকলে Pantomime হিছাবে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। কোনো কোনো সময়ত সেই অভিনেত্ৰী সকলে নগ্ন হৈও অভিনয় কৰিছিল। এই কাৰ্য্যত প্ৰাচীন খৃষ্টান লিখক সকল খৰ্গহস্ত হৈছিল আৰু 'গ্ৰচৱী জুভেনাল' নামৰ দাৰ্শণিকজনে এই অনুষ্ঠান সমুহ অশ্লীল বুলি প্ৰতিবাদ কৰিছিল। কালক্ৰমত বিভিন্ন পৰিবৰ্তনৰ মাজেৰে আহি আধুনিক Pantomime ত মুকাভিনেতাতকৈ অভিনিত বিষয়বস্তুৰ গুৰুত্ব বাঢ়িল।
Pantomime বিলাকত আঞ্চলিক ছাপ আৰু সমসাময়িক বিষয় যুক্ত হৈছিল। সেই বিলাকত বিভিন্ন দৃশ্যসজ্জা, অনুকৃতি, নৃত্য, যাদু খেল, স্হূল ৰসৰে পুৰ্ণহৈ পূৰ্বৰ মৰ্য্যদা হেৰুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।মধ্যযুগত Mystry Playৰ মাজত আকৌ আমি Pantomimeৰ পূৰ্ৱৰ ধাৰা দেখা পাওঁ। Comedia-Del-Arte ৰ এটা আংগিক Pantomimeৰ ৰূপত আভিৰ্ভাব হল।ইয়াৰ মাজতে Harlequinadeৰ জনপ্ৰিয় চৰিত্ৰ সমুহ তথা বহুৱা ইত্যাদিৰ আমদানী হবলৈ ধৰিলে। আনুমানিক ১৭২৩ খৃষ্টাব্দত এনেধৰণৰ বিনোদন ধৰ্মী অনুষ্ঠানে ইংলণ্ডত বেছ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। ১৯ শতিকাত 'বেলে' নৃত্যৰ অধ:পতনৰ লগে লগে Pantomimeও মঞ্চৰ পৰা প্ৰায় লুপ্ত হৈ পৰে।কিন্তু কুৰি শতিকাৰ প্ৰথম দশকত 'ৰুডলফ ভন' আৰু 'মেৰী উইগমেন'ৰ প্ৰচেষ্টাত Pantomime এ জাৰ্মেনীত New Dance নামে পুনৰ প্ৰতিস্থা হয়। কালক্ৰমত লাহে লাহে গোটেই বিশ্বতে Pantomime জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। ভাৰতীয় নৃত্য শৈলী, বিশেষকৈ ভাৰত নাট্যম আৰু কথাকলিত অতীতকালৰে পৰা মূকাভিনয়ৰ অস্তিত্ব বিদ্যমান। এই দুবিধ শৈলীত প্ৰয়োগ হোৱা বিভিন্ন অংগীভঙ্গি, অভিব্যক্তি(মুখজ অভিনয়) আদিৰ কথা এইখিনিতে উল্লেখ কৰিব পাৰি। যি সমুহ কঠোৰ অনুশীলনী আৰু ব্যাকৰণ সন্মত শিক্ষাৰ দ্বাৰা আয়ত্ত্ব কৰিব পাৰি।
মূকাভিনয়ৰ সূত্ৰাৱলী
thumb|right|চিত্ৰত [[অসমৰ প্ৰসিদ্ধ মূকাভিনয় শিল্পী ম‍ইনুল হ’ক]] মূকাভিনয় কলাৰ কিছুমান আভ্যন্তৰীণ সূত্ৰ আছে।এই সূত্ৰ সমুহৰ সহায়ত এজন মূকাভিনেতাই তেওঁৰ অভিনয়ৰ পূৰ্ণ বিকাশ কৰিব পাৰে আৰু দৰ্শক সকলেও বিষয় বস্তু সম্পুৰ্ণভাৱে উপলব্ধি কৰিব পাৰে।
সূত্ৰ সমুহ
গতিৰ সূত্ৰ সমুহত কেন্দ্ৰ মানে হৃদয়ক বুজোৱা হয়।
thumbnail|Pantomime Pablo Zibes
অনুশীলন নীতি
ভঙ্গীমা আৰু অঙ্গাভিনয় যন্ত্ৰ (Gestures and Gesture Apparatus): মূকাভিনয় শিল্পৰ মূল ভিত্তি হৈছে দেহ আৰু মন। এই দুয়োটাৰ ওপৰত সংযম আৰু পুৰ্ণ দখল থকা অত্যন্ত প্ৰয়োজন। এই দুইটাৰ সন্মিলিত ব্যৱহাৰে মুকাভিনয়ৰ উন্নতি কৰে।ইয়াৰ বাবে মূকাভিনেতাৰ দেহৰ প্ৰতিটো অঙ্গপ্ৰত্যঙ্গ শিঠিল আৰু সংযত কৰিব লাগে। বিভিন্ন প্ৰশিক্ষণৰ দ্বাৰা উক্ত গুণ আয়ত্ব কৰা যায়। দেহৰ প্ৰতিটো অঙ্গপ্ৰত্যঙ্গক এনেকুৱাকৈ প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব যাতে নিজস্ব ভাব প্ৰকাশ কৰোঁতে এটা কলাসুলভ সৌন্ধৰ্য্য প্ৰকাশ কৰে। ভঙ্গীমা সমুহ প্ৰদৰ্শন কৰিবৰ বাবে "অঙ্গাভিনয় যন্ত্ৰ"ৰ প্ৰয়োজন। যন্ত্ৰ সমুহ হ’ল: হাত দুখন, মণিবন্ধ, কিলাকুটি আৰু কান্ধ। এই প্ৰতিটো অংগৰ একোটা বিশেষ অৰ্থ প্ৰকাশ ক্ষমতা আছে। মুখমণ্ডলৰ পাছতেই হাতৰ স্থান। কাৰণ হাত দুখন হ’ল: হাত আৰু নিম্ন বাহুৰ সংযোগস্থলকে 'মণিবন্ধ' বোলা হয়। হাতৰ লগত চিধাচিধি সম্পৰ্ক হ’ল মণিবন্ধৰ। কাৰণ হাতৰ বিভিন্ন ভঙ্গীৰ বাবে কৰা বিভিন্ন স্থান পৰিৱৰ্তনৰ বাবে মণিবন্ধই দায়বদ্ধ। হাতৰ ভঙ্গী নিখুঁত আৰু সূক্ষ্ম কৰাৰ বাবে মণিবন্ধৰ সংযম আৰু নমনীয়তাৰ ব্যায়াম কৰা একান্ত প্ৰয়োজন।
মূকাভিনয়ত বিভিন্ন অঙ্গৰ প্ৰভাব
মানুহৰ দেহ তিনিটা প্ৰধান ভাগত বিভক্ত।এই বোৰ আকৌ কিছুমান অঞ্চলত বিভক্ত।এই অঞ্চল বিলাকে কোনো অঙ্গাভিনয়ৰ আৰম্ভ আৰু সমাপ্তিবিন্দু সুচায়।প্ৰধান অঙ্গ তিনিটা হল:
মস্তক
মস্তকৰ উপৰিভাগ কপাল আৰু চকু দুটাৰে গঠিত।এই অঞ্চলটোক মানসিক অঞ্চল বা ইংৰাজীত Frontal Zone বোলে।ইয়াৰ মধ্যাঞ্চল গঠন হৈছে নাক আৰু ওপৰ ওঠৰ দ্বাৰা।মধ্যাঞ্চল আবেগময়তাৰ অঞ্চল বা ইংৰাজীত Buccal Zone বোলে।মস্তকৰ নিম্নাংশ গঠিত হৈছে তল ওঠ আৰু ঠুতৰিটোক লৈ।এই অঞ্চল দৈহিক প্ৰবৃতিৰ দ্বাৰা পৰিপূৰ্ণ।এই অংশক ইংৰাজীত Zenal Zone বোলা হয়।
দেহকাণ্ড
দেহকাণ্ডক দুটা ভাগত ভগোৱা হয়।উৰ্দ্ধাংশ আৰু নিম্নাংশ।
হস্তপদদ্বয়
এই ভাগ মানুহৰ হাত দুটা আৰু ভৰি বা পদ দুটাক লৈ গঠিত।হাতক আকৌ তিনিটা অঞ্চলত ভগোৱা হয়। এই অঞ্চল সমুহ হাতৰ মণিবন্ধৰ যোৰা,কিলাকুটি আৰু কাঁন্ধৰ যোৰাৰে সংলগ্ন হৈ থাকে। উপৰোক্ত অঞ্চল বিলাক গোৰোহা,আঁঠু আৰু নিতম্বৰ দ্বাৰা সংযুক্ত। হাত আৰু ভৰিহাল দেহৰ আটাইতকৈ বেছি প্ৰয়োজনীয় অংগ কাৰণ এই দুটাৰ দ্বাৰাই সৰ্বাধিক ক্ৰিয়া কৰ্ম সাধিত হয়।
বহিঃ সংযোগ
অভিনয়
জ্যোতিপ্ৰসাদ এজ্‌ এ ফিল্ম মেকাৰ
জ্যোতিপ্ৰসাদ এছ এ ফিল্ম মেকাৰ (Jyotiprasad as a Film Maker) গৌহাটী চাইন ক্লাবৰ সৌজন্যত প্ৰকাশিত অপূৰ্ব শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত আৰু আদি পাব্লিকেশ্যনছৰ ৰাজীৱ বৰুৱাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এখন গ্ৰন্থ৷ এই গ্ৰন্থখনে ২০০৫ চনৰ ১৭ জুনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জন্মদিৱস, শিল্পী দিৱসৰ দিনাখনত মুক্তি পাইছিল৷ গ্ৰন্থখনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মান সম্পৰ্কে ধাৰণা আৰু কৌশলৰ লগতে সেইসময়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয চলচ্চিত্ৰৰ ৰূপৰেখাৰো বিৱৰণ দিছে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইংৰাজী গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমৰ গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা
জৈৱ ৰসায়ন
জৈৱ ৰসায়ন (Biochemistry) হৈছে জীৱিত প্ৰাণীৰ শৰীৰৰ ভিতৰত আৰু শৰীৰৰ লগত জড়িত সকলোধৰণৰ ৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়া । বিংশ শতিকাৰ শেষ দশকৰ পৰা জীৱৰ জীৱন প্ৰক্ৰিয়াৰ জটিলতাসমূহ জৈৱৰসায়নৰ সহায়ত সফলভাৱে বৰ্ণনা কৰিব পৰা হৈছে। আৰু বৰ্তমান সময়ত উদ্ভিদ বিজ্ঞান বা ঔষধ বিজ্ঞান বা বংশগতি বিজ্ঞান আদি জীৱবিজ্ঞানৰ প্ৰায় সকলো শাখা জৈৱ ৰসায়নৰ গৱেষণাৰ লগত জড়িত হৈ পৰিছে । বৰ্তমান সময়ত জৈৱ ৰসায়নৰ মূল লক্ষ্য হৈছে জীৱিত কোষৰ ভিতৰত জৈৱ অণুসমূহে কেনেকৈ বিভিন্ন প্ৰক্ৰিয়া সমাধা কৰে সেই কথা বুজি উঠা । যাৰ সহায়ত গোটেই প্ৰাণীদেহটো বুজি উঠা সম্ভৱ হ’ব।
জৈৱ ৰসায়ন আণৱিক জীৱবিজ্ঞানৰ লগত গভীৰভাৱে জড়িত। য’ত ডি.এন্.এৰ ভিতৰত লুকাই থকা বংশগতিৰ তথ্যসমূহ বাহিৰ কৰি জীৱন প্ৰক্ৰিয়াৰ ৰহস্যসমূহ অধ্যয়ন কৰিবলৈ আণৱিক পদ্ধতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হয় । অধিকক্ষেত্ৰতে জৈৱৰসায়নে বৃহৎ জৈৱঅণু যেনে প্ৰ’টিন,কাৰ্বহাইড্ৰেট,নিউক্লিক এচিড আৰু লিপিডৰ গঠন,কাৰ্য আৰু ইহঁতৰ আন্তঃআণৱিক সম্পৰ্কৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰে। এই জৈৱ অণুবোৰেই কোষৰ গঠন আৰু জীৱন প্ৰক্ৰিয়াৰ লগত জড়িত প্ৰায়ভাগ কাম সমাধা কৰে।
জৈৱৰসায়নৰ আৱিষ্কাৰসমূহ চিকিৎসা,পৰিপুষ্টি আৰু কৃষিৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰাথমিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চিকিৎসাবিজ্ঞানত জৈৱৰসায়নে ৰোগৰ কাৰণ নিৰ্ণয় কৰা আৰু নিৰাময়ৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰে । পৰিপুষ্টি বিজ্ঞানত জৈৱৰসায়নৰ সহায়ত সুস্বাস্থ্য বজাই ৰখা আৰু বিভিন্ন অভাৱজনিতৰোগৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰা হয় । কৃষিবিজ্ঞানত মাটিৰ গুণাগুণ নিৰ্ণয় কৰা,ৰাসায়নিক সাৰ প্ৰস্তুত কৰা আৰু কীট-পতংগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত জৈৱৰসায়নে সহায় কৰে।
ইতিহাস
প্ৰাচীন গ্ৰীকসকলৰ সময়ৰ পৰাই জৈৱৰসায়নৰ ইতিহাস আৰম্ভ হৈছে । জৈৱৰসায়নৰ আৰম্ভণিৰ মুখ্য দিশটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি উণবিংশ শতিকা বা তাৰ কিছু আগৰ পৰাই জৈৱৰসায়ন বিষয়টো বিজ্ঞানৰ এটা পৃথক শাখা হিচাপে অধ্যয়ন কৰা হয়। ১৮৩৩ চনত আনচেল্ম পায়েন(Anselme Payen)অৰ দ্বাৰা প্ৰথমটো উৎসেচক ডায়াষ্টেজ(বৰ্তমান এমাইলেজ)ৰ আৱিষ্কাৰকেই বহুতে জৈৱৰসায়নৰ আৰম্ভণি বুলি কব খোজে । কোনোৱে ১৮৯৭ চনত ইডুৱাৰ্ড বুক্নাৰে(Eduard Buchner) এলকহলিক্ কিণ্বনৰ জটিল ৰাসায়নিক প্ৰক্ৰিয়া আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ পৰাই জৈৱৰসায়নৰ আৰম্ভণি বুলি দাবী কৰে । ১৮৪২চনত জুষ্টাচ ভন লিয়েবিগ(Justus von Liebig) নামৰ বিজ্ঞানীজনে প্ৰাণতত্ত্ব আৰু ৰোগনিৰূপণত প্ৰাণী ৰসায়ন আৰু জৈৱিক ৰসায়নৰ প্ৰয়োগ(Animal chemistry, or, Organic chemistry in its applications to physiology and pathology) নামৰ গৱেষণাত বিপাক ক্ৰিয়াৰ এটা দৰকাৰী ৰাসায়নিক সূত্ৰ আৱিষ্কাৰ কৰাৰ পৰাই জৈৱৰসায়নৰ আৰম্ভণি বুলি বহুতে আঙুলিয়াই দিয়ে । আকৌ কোনোৱে অষ্টাদশ শতিকাত এণ্টনি লেভয়ছিয়াৰে(Antoine Lavoisier) কৰা কিণ্বণ আৰু শ্বসন প্ৰক্ৰিয়ালৈ আগুৱাই যাব বিচাৰে  । আন বহুতো জৈৱৰসায়নৰ বাটকটীয়া যিসকলে এই বিষয়টোৰ জটিলতাৰ আৱৰণখন আঁতৰাই সৰলীকৃত কৰিব বিচাৰিছিল তেওঁলোককো আধুনিক জৈৱৰসায়নৰ জনক হিচাপে অভিহিত কৰিব পাৰি। উদাহৰণস্বৰূপে এমিল ফিচ্চাৰৰ(Emil Fische) প্ৰ’টিনৰ ৰসায়নৰ ওপৰত আৰু এফ্.গৌলেণ্ড হপকিন্স(F. Gowland Hopkins)অৰ উৎসেচকৰ ওপৰত কৰা অধ্যয়ন।
জৈৱৰসায়ন শব্দটো জীৱ বিজ্ঞান(Biology) আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞান(Chemistry) শব্দ দুটাৰ পৰা আহিছে। ১৮৭৭ চনত ফেলিক্স হপ্প্ চেলাৰে(Felix Hoppe-Seyler) Biochemistry শব্দটো Physiological Chemistryৰ সমাৰ্থক বুলি দাবী কৰে । জাৰ্মান ৰসায়নবিদ কাৰ্ল নিউবাৰ্গ(Carl Neuberg)অক ১৯০৩চনত জৈৱৰসায়ন জনক বুলি প্ৰায়ে কোৱা হয়  । কিছু সন্মান ফ্ৰেঞ্জ হফমিষ্টাৰ(Franz Hofmeister)লৈকেও যায়।
জীৱবিজ্ঞানৰ ইতিহাসত এটা তাৎপৰ্যপূৰ্ণ আৱিষ্কাৰ হৈছে জিন আৰু ইয়াৰ বংশগতি চৰিত্ৰ পৰিবহণ সম্পৰ্কে আৱিষ্কাৰ। জৈৱ ৰসায়নৰ এই অংশটোক আণৱিক জীৱবিজ্ঞান বুলি কোৱা হয়‍ । ১৯৫০ জেমছ্ ডি. ৱাটছন(James D. Watson),ফ্ৰেন্সিচ্ ক্ৰিক্(Francis Crick),ৰোজালিণ্ড ফ্ৰেঙ্কলিন (Rosalind Franklin) আৰু মৌৰিচ উইল্কিন্স(Maurice Wilkins) নামৰ বিজ্ঞানীকেইজনে ডি.এন.এৰ গঠন আৰু বংশগতি চৰিত্ৰ পৰিবহণ বিষয়ত তথ্য আগবঢ়ায় । ১৯৮৮ কলিন পিট্চফৰ্ক(Colin Pitchfork) নামৰ হত্যাকাৰীজনকেইই প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে ডি.এন.এৰ প্ৰমাণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি চিনাক্ত কৰা হয়. । এইয়াই ফৰেঞ্চিক চায়েন্স(forensic science) বিকাশৰ আৰম্ভণি।
জীৱৰ ৰাসায়নিক মৌল
৯২টা প্ৰাকৃতিকভাৱে প্ৰাপ্ত মৌলৰ ভিতৰত ২ ডজন মৌল জীৱন প্ৰক্ৰিয়াৰ বাবে দৰকাৰী। মাত্ৰ ছটা মৌলই শৰীৰৰ ৯৯% ভৰ পূৰ কৰে। সেইকেইটা হ’ল কাৰ্বন (Carbon), উদজান (Hydrogen), নাইট্ৰ’জেন (Nitrogen), অম্লজান (Oxygen), কেলছিয়াম (Calcium) আৰু ফছফৰাছ (Phosphorus)।
জৈৱ অণু
জৈৱ অণুসমূহৰ চাৰিটা মুখ্য শ্ৰেণী হ’ল প্ৰ’টিন, কাৰ্বহাইড্ৰেট, নিউক্লিক এচিড আৰু লিপিড । বেছিভাগ জৈৱ অণুসমূহেই হ’ল বহুযোগী। একযোগীবোৰ হ’ল বহুতো সৰু সৰু অণু যিবোৰ লগ হৈ বৃহৎ বহুযোগী অণু গঠন কৰে। একযোগীবোৰ লগ হৈ বহুযোগী গঠন কৰা প্ৰক্ৰিয়াটোক নিৰ্জল সংশ্লেষণ (Dehydration Synthesis) বুলি কোৱা হয়।
কাৰ্বহাইড্ৰেট
শৰ্কৰাবোৰ হৈছে কাৰ্বহাইড্ৰেট,কিন্তু সকলো শৰ্কৰা কাৰ্বহাইড্ৰেট নহয়। জৈৱঅণু সমূহৰ ভিতৰত কাৰ্বহাইড্ৰেটৰ সংখ্যাই বেছি।
কাৰ্ব’হাইড্ৰেটৰ শ্ৰেণীবিভাজন
কাৰ্ব’হাইড্ৰেটক গঠন আৰু সংযুতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি চাৰিটা শ্ৰেণীত ভগাব পাৰি। সেইকেইটা হ’ল:
একশৰ্কৰা
আটাইতকৈ সৰল কাৰ্বহাইড্ৰেট হৈছে একশৰ্কৰা (Monosaccharide)। য’ত কাৰ্বন, হাইড্ৰ’জেন আৰু অক্সিজেন ১:২:১ অনুপাতত থাকে। সাধাৰণ সূত্ৰ হৈছে CnH2nOn য’ত n-ৰ মান কমেও তিনি হ’ব লাগে। গ্লুক’জ হৈছে এটা উল্লেখযোগ্য কাৰ্বহাইড্ৰেট। ফ্ৰুক্ট’জ নামৰ কাৰ্বহাইড্ৰেটটো ফলত পোৱা যায় । আটাইতকৈ সৰল একশৰ্কৰা হৈছে তিনি কাৰ্বনবিশিষ্ট ট্ৰায়জ (Triose), গ্লিচাৰেলডিহাইড (Glyceraldehyde) আৰু ডাইহাইড্ৰ’ক্সিএচিটন (Dihydroxyaceton)।
দ্বিশৰ্কৰা
দ্বিশৰ্কৰা (Disaccharide) দুটা একে বা বেলেগ কাৰ্ব’হাইড্ৰেটৰ অণু লগ হৈ গঠিত হয়। ইয়াৰ সাধাৰণ সূত্ৰ হৈছে Cn(H2O)n-1। উদাহৰণস্বৰূপে চুক্ৰ’জ (Sucrose), লেক্ট’জ (Lactose), মাল্ট’জ (Maltose) আদি।
অলিগ’শৰ্কৰা
এইবোৰ তিনিটাৰ পৰা ছটা একশৰ্কৰা লগ হৈ গঠিত হয়। উদাহৰণস্বৰূপে ৰেফিন’জ (Raffinose), মেলেজিট’জ (Melezitose)।
বহুশৰ্কৰা
বহুশৰ্কৰাবোৰ ছটাতকৈ বেছি একশৰ্কৰা লগ হৈ গঠিত হয়। উদাহৰণস্বৰূপে ষ্টাৰ্চ (Starch) আৰু ডেস্কট্ৰিন (Dextrin)।
লিপিড
লিপিডে বিভিন্ন ধৰণৰ অণু সামৰি লয়। এই অণুবোৰ জৈৱিক ক্ষেত্ৰৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা আৰু পানীত অদ্ৰৱণীয়। যাৰ ভিতৰত মম(waxes),ফেটি এচিড(fatty acid),ফেটি এচিডৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ফছফ’লিপিড(phospholipids), স্ফিংগ’লিপিড( sphingolipids), গ্লাইক’লিপিড(glycolipids)আৰু টাৰ্পেনইড( terpenoids) অন্তৰ্ভুক্ত।
লিপিড এটা গ্লিচাৰল(Glycerol)ৰ অণু আৰু আন বেলেগ অণু লগ হৈ গঠিত হয়। ট্ৰাইগ্লিচাৰাইড অণু এটা গ্লিচাৰল আৰু এটা ফেটি এচিড অণু লগ হৈ গঠন হয়। এইক্ষেত্ৰত ফেটি এচিডবোৰ একযোগী বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ইহঁত সংপৃক্ত হ’ব পাৰে বা অসংপৃক্ত হ’ব পাৰে।
প্ৰ’টিন
প্ৰ’টিনৰ অণুবোৰ হৈছে ডাঙৰ অণু। এইবোৰ এমাইন’ এচিড(Amino Acid) লগ হৈ গঠিত হয়। এটা এমাইন’ এচিডৰ অণুত এটা কাৰ্বনৰ লগত চাৰিটা চাৰিটা বেলেগ বেলেগ গ্ৰুপ লগ হৈ গঠিত হয়। সেয়া হ’ল এটা এমাইন(Amine,-NH2) গ্ৰুপ,এটা কাৰ্বক্সিলিক এচিড(Carboxylic acid,-COOH) গ্ৰুপ,এটা হাইড্ৰ’জেন(Hydrogen) আৰু এটা R-গ্ৰুপ। এই R-গ্ৰুপটো বেলেগ বেলেগ এমাইন’ এচিডত বেলেগ বেলেগ হয়। কিন্ত বাকী তিনিটা গ্ৰুপ একেই থাকে। দুটা এমাইন’ এচিড পেপ্টাইড বান্ধোনেৰে সংযোগ হৈ থাকে। এই বান্ধোন হোৱাৰ সময়ত এটা পানীৰ অণু গুচি যায় আৰু এটা এমাইন’ এচিডৰ এমাইন গ্ৰুপৰ নাইট্ৰ’জেনটোৱে আন এটা এমাইন’ এচিডৰ কাৰ্বক্সিলিক এচিড গ্ৰুপৰ কাৰ্বনৰ লগত লগ হৈ বান্ধনিটো সম্পন্ন কৰে। এনেকুৱা দুটা এমাইন’ এচিডক ডাইপেপ্টাইড বোলা হয়। কেইবাটাও এমাইন’ এচিড(৩০টাতকৈ কম) লগ হৈ পলিপেপ্টাইড গঠন কৰে। বহুত কেইটা এমাইন’ এচিড লগ হৈ দীঘল শৃঙ্খল গঠন কৰে যিটো এটা প্ৰ’টিনৰ অণু। উদাহৰণ হিচাপে এলবুমিন প্ৰ’টিন ৫৮৫টা এমাইন’ এচিড লগ হৈ গঠন হয়।
প্ৰটিনৰ কাৰ্যাৱলী
এইবোৰৰ বাহিৰেও আন বহুতো জীৱনৰক্ষী কামত বিভিন্ন প্ৰ’টিনে অংশগ্ৰহণ কৰে।
নিউক্লিক এচিড
নিউক্লিক এচিড নাম দিয়াৰ মূলতে হৈছে ইয়াক কোষকেন্দ্ৰ(Neucleus)ত পোৱা যায়। এইবোৰ জটিল,উচ্চ আণৱিক ভৰবিশিষ্ট জৈৱৰাসায়নিক বৃহৎ অণু যিয়ে আনুবংশিক চৰিত্ৰসমূহ কঢ়িয়াই নিয়ে । ইয়াৰ একযোগীসমূহক নিউক্লিঅ’টাইড(Neucleotide) বুলি কোৱা হয় যি তিনিটা মূল উপাদানেৰে গঠিত। সেয়া হ’ল এটা পাঁচ কাৰ্বনযুক্ত শৰ্কৰা(Pentose Sugar),এটা ফছফেট গ্ৰুপ(Phosphate Group) আৰু এটা নাইট্ৰ’জেনযুক্ত আধাৰ বা ক্ষাৰক(Nitrogenous base)।
সাধাৰণতে উপলব্ধ নিউক্লিক এচিড হৈছে ডিঅক্সিৰাইব’নিউক্লিক এচিড আৰু ৰাইব’নিউক্লিক এচিড । পাঁচ কাৰ্বনযুক্ত শৰ্কৰা আৰু ফছফেট গ্ৰুপে নিউক্লিক এচিডৰ মেৰুদণ্ড গঠন কৰে। নাইট্ৰ’জেনযুক্ত আধাৰে বংশগতি চৰিত্ৰ সমূহ কঢ়িয়াই নিয়ে। নাইট্ৰ’জেনযুক্ত আধাৰকেইটা হৈছে এডেনিন(adenine),চাইট’ছিন(cytosine), গুৱানিন(guanine),থাইমিন( thymine) আৰু ইউৰেছিল( uracil)। এডাল নিউক্লিক এচিডৰ নাইট্ৰ’জেনযুক্ত আধাৰসমূহ আন এডাল নিউক্লিক এচিডৰ নাইট্ৰ’জেনযুক্ত আধাৰৰ লগত হাইড্ৰ’জেন বন্ধনিৰ দ্বাৰা বান্ধ খাই থাকে। এডেনিন(adenine),চাইট’ছিন(cytosine) আৰু গুৱানিন(guanine) এই তিনিটা ডিঅক্সিৰাইব’নিউক্লিক এচিড আৰু ৰাইব’নিউক্লিক এচিড দুয়োটাতে থাকে কিন্ত থাইমিন( thymine) অকল ডিঅক্সিৰাইব’নিউক্লিক এচিডত থাকে আৰু ইউৰেছিল( uracil) অকল ৰাইব’নিউক্লিক এচিডত থাকে।
বংশগতিৰ চৰিত্ৰ পৰিবহণ কৰাৰ বাহিৰেও নিউক্লিক এচিডে দ্বিতীয় বাৰ্তাবাহকৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। লগতে প্ৰাথমিক শক্তিপৰিবাহী অণু এ.টি.পি(A.T.P)ৰ আধাৰ অণু হিচাপে কাম কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বিজ্ঞান শ্ৰেণী:জৈৱ ৰসায়ন
ভৰ
পদাৰ্থ বিজ্ঞানত, ভৰ (ইংৰাজী: mass) (গ্ৰীক μᾶζα "বাৰ্লি কেক, আটাৰ লাডু"), হৈছে বস্তু এটাৰ দ্ৰুতিৰ পৰিবৰ্তনৰ বিপৰীতে বস্তুটোৱে দিয়া অন্তৰ্নিহিত পদাৰ্থৰ পৰিমাণসূচক বাধা। অৰ্থাৎ কোনো এটা বস্তুৰ সমান বাধা। আনহাতে, মাধ্যাকৰ্ষণিক ভৰ হৈছে, যেতিয়া এটা বস্তুৱে আন এটা বস্তুৰ সৈতে ক্ৰিয়া কৰে তেতিয়া মাধ্যাকৰ্ষণিক বলৰ জুখি লোৱা মান। ভৰৰ SI একক হৈছে কিল’গ্ৰাম বা কেজি(kg)। দৈনন্দিন ব্যৱহাৰত, ভৰক প্ৰায়েই ওজন বুলি কোৱা হয়, যিটোৰ একক প্ৰায়েই কিল’গ্ৰাম বুলি ধৰি লোৱা হয় (যেনে, এজন মানুহে ক’ব পাৰে যে তেওঁৰ ওজন হৈছে ৭৫ কেজি)। কিন্তু বৈজ্ঞানিক ব্যবহাৰত, ওজনে পদাৰ্থৰ আন এটা বেলেগ ধৰ্মহে বুজায়। ওজন হৈছে কোনো বস্তুৰ ওপৰত ক্ৰিয়া কৰা মাধ্যাকৰ্ষণিক বল, আনহাতে ভৰ হৈছে কোনো এটা বস্তুৰ আভ্যন্ততৰীণ ধৰ্ম। পৃথিৱী পৃষ্ঠৰ ওপৰত, কোনো বস্তু এটাৰ ওজন W বস্তুটোৰ ভৰ mৰ ওপৰত W = mg ধৰণে নিৰ্ভৰশীল, য’ত g হৈছে পৃথিৱীৰ মাধ্যাকৰ্ষণিক ক্ষেত্ৰ প্ৰাবল্য,আৰু ইয়াৰ মান হৈছে ৯.৮১ মি.ছে-২। কোনো বস্তু এটাৰ ওজন ইয়াৰ পাৰিপাৰ্শিক অৱস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, আনহাতে বস্তুটোৰ ভৰ পাৰিপাৰ্শিক অৱস্থাৰ ওপৰত অনিৰ্ভৰশীল: পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠৰ ওপৰত কোনো এটা বস্তুৰ ভৰ যদি ৫০ কিল’গ্ৰাম আৰু ওজন ৪৯১ নিউটন; তেন্তে চন্দ্ৰ পৃষ্ঠত, সেই একেটা বস্তুৰ ভৰ ৫০ কিল’গ্ৰামেই থাকিব; কিন্তু ওজন হ’ব মাত্ৰ ৮১.৫ নিউটন।
কোনো বল এটাৰ উপস্থিতিত বস্তু এটাৰ জড় ভৰে বস্তুটোৰ ত্বৰণক নিৰ্ণীত কৰে। নিউটনৰ দ্বিতীয় গতিসূত্ৰমতে, যদি নিৰ্দিষ্ট ভৰ Mৰ বস্তু এটাৰ ওপৰত F বলে ক্ৰিয়া কৰে, তেন্তে বস্তুটোৰ ত্বৰণ হৈছে a= F/M। বস্তু এটাৰ ভৰে বস্তুটোৱে মাধ্যাকৰ্ষণৰ দ্বাৰা কিমান মাত্ৰালৈ প্ৰভাবিত হ’ব তাকো নিৰ্ণয় কৰে। যদি MA ভৰৰ বস্তু এটা MBভৰৰ আন এটা বস্তুৰ পৰা r দূৰত্বত ৰখা হয়, তেন্তে প্ৰতিটো বস্তুৱে এটা আকৰ্ষণীয় বল FG অনূভৱ কৰিব; যাৰ মান হৈছে FG= G MAMB r-২, য’ত G হৈছে সৰ্বজনীন মাধ্যাকৰ্ষণীয় ধ্ৰুৱক, মান হৈছে ৬.৬৭x১০-১১ নি.মি২কেজি-২। আনকি কেতিয়াবা ইয়াক মাধ্যাকৰ্ষণীয় ভৰ বুলিও প্ৰকাশ কৰা হয়। ১৭শ শতিকাৰ পৰা পুনঃ পুনঃ কৰি অহা পৰীক্ষাবোৰে প্ৰমাণ কৰিছে যে জড় ভৰ আৰু মাধ্যাকৰ্ষণিক ভৰ সমতূল্য; ১৯১৫ চনৰ পিছত, এই পৰ্য্যবেক্ষণবোৰক সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদৰ সমতূল্য নীতিত এ প্ৰায়ৰি বুলি নামকৰণ কৰা হৈছে।
সেই বিখ্যাত (E=mc2)সূত্ৰৰ দ্বাৰা সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদৰ পৰা দেখা যায় যে স্থিৰ ভৰ (নাইবা অপৰিবৰ্তনীয় ভৰ) আৰু স্থিৰ শক্তি আচলতে সমতূল্য। আপেক্ষিক ভৰ আৰু আপেক্ষিক শক্তিক(তন্ত্ৰৰ সম্পূৰ্ণ শক্তি) এই একেটা সূত্ৰই সংযোগ কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞান
ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটিয়া দলং
ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটীয়া দলং, অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ৭১৫এ ৰ ওপৰত ৭.৬৩ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ (৪.৭৪ মাইল) প্ৰস্তাৱিত পকী পথ দলং ৷ ইয়াৰ জৰিয়তে উত্তৰ পাৰৰ দৰং জিলাৰ খাৰুপেটীয়াক দক্ষিণ পাৰৰ মৰিগাঁও জিলাৰ ভূৰাগাঁৱৰ সৈতে সংযোগ কৰা হ’ব।
অৱস্থান
ভূৰাগাঁও আৰু খাৰুপেটীয়াৰ পৰা ২১ কিলোমিটাৰ দক্ষিণ ফালে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ওপৰত অৱস্থিত ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটীয়া দলংখনে দক্ষিণ দিশৰ ভূৰাগাঁও চহৰখনক নদীখনৰ উত্তৰ দিশৰ খাৰুপেটীয়াৰ সৈতে সংযোগ কৰিব। অসম-ভূটান সীমান্তৰ পৰা ৭৭ কিলোমিটাৰৰো অধিক দূৰত্বত অৱস্থিত এই দলংখনে তেজপুৰৰ কলিয়া ভোমোৰা সেতুৰ বিকল্প হিচাপে কাম কৰিব।
পথ
জাগীৰোড ( মৰিগাঁও ) ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সমৰাং (ভাৰত-ভূটান সীমান্ত)লৈ নতুন ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ প্ৰস্তাৱ ভাৰত চৰকাৰে ২০১৪ চনত গেজেটেড অধিসূচনাৰ জৰিয়তে আগবঢ়াইছিল।
ই ১৫ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ স্পাৰ ৰোড।৭১৫এ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ভাৰতৰ অসম ৰাজ্য অতিক্ৰম কৰে।
ৰে'ল
ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটীয়া দলঙৰ পৰা নিকটতম ৰেল ষ্টেচন হৈছে মৈৰাবাৰী ৰেলৱে ষ্টেচন। মৈৰাবাৰী ৰেলৱে ষ্টেচনৰ পৰা গুৱাহাটী - মৈৰাবাৰী কলংপাৰ (৫৫৬০৩) এখন যাত্ৰীবাহী ৰেল চলাচল কৰে।
ইতিহাস
তথ্য মতে ওদালগুৰিৰ উত্তৰে ভৈৰৱকুণ্ড আৰু ভুটান পাহাৰৰ মাজেৰে তাহানিৰ পৰা তিব্বত, চীন আৰু আফগানিস্থানলৈ যাতায়তৰ বাট আছিল। অসম বুৰঞ্জীৰ ২৯ নম্বৰ পৃষ্ঠাত ছাৰ এদৱাৰ্ড গে‍ইটে ওদালগুৰিৰ পৰা তিব্বতলৈ চমু পথ হিচাপে উল্লেখ কৰিছিল।
বৰ্তমান পৰিস্থিতি
গুৱাহাটী আৰু তেজপুৰৰ আধা বাটত থকা খাৰুপেটীয়া-ভূৰাগাঁও দলংখনে ১৮০ কিলোমিটাৰ (১১০ মাইল) দূৰত্ব ৪০ কিলোমিটাৰলৈ হ্ৰাস কৰিব, আৰু ই টাৱাং আৰু পূব–পশ্চিম অৰুণাচল ঔদ্যোগিক কৰিডৰৰ পূব প্ৰান্তক সংযোগ কৰিব উজনি অসমলৈ ঘাইপথ।
টাংলাৰ পৰা ২৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত বামুনজুলিৰ সমীপৰ কালানদীৰ ওপৰত নতুন আৰ চি চি দলং নিৰ্মাণৰ কাম অতি লেহেমীয়া হৈছে বুলি স্থানীয় ৰাইজে অভিযোগ কৰিছে।
গুৰুত্ব
তদুপৰি এই দলংখনৰ লগতে ঘাইপথটোৱে ভূটান আৰু ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ দুয়োখন ৰাজ্যতে পৰ্যটন আৰু বাণিজ্যত উত্থান ঘটাব। এই ঘাইপথটো হৈছে ভাৰতৰ বাবে চীনৰ পৰা সীমান্ত সুৰক্ষিত কৰিবলৈ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰকল্প। কৌশলগত গুৰুত্বৰ বাবে ইয়াক টেংক আৰু বিমানৰ গতিবিধিৰ চম্ভালিৱ পৰাকৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
গুৱাহাটী আছিয়ান দেশৰ দুৱাৰমুখ হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰি, মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কয় যে, অসমৰ আন্তঃগাঁথনিগত উন্নয়নে নিকটৱৰ্তী দেশ বাংলাদেশ, ভূটান, ম্যানমাৰ আৰু নেপালৰ লগতে সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ উন্নয়নৰ বাবেও পথ-প্ৰশস্ত কৰিব।
বিবাহ
বিবাহ (Marriage) এক সামাজিক বান্ধোন। সামাজিকভাৱে বিবাহৰ যোগেদিহে এজন পুৰুষ আৰু এগৰাকী নাৰীৰ মাজত সম্পৰ্ক স্থাপন হয়।
উৎপত্তি
’বি’ উপসৰ্গ পূৰ্বক ’বহ’ ধাতুৰ পিছত ’ঘঞ’ প্ৰত্যয় যোগ হৈ বিবাহ শব্দ নিষ্পন্ন হৈছে। বিবাহ শব্দ‍ই শুভ পৰিণয়, শুভ মিলন আদি অৰ্থকে বুজায়। যিহেতু নানা ধৰণৰ মঙ্গল কামনাৰে এই বিবাহ কাৰ্য সম্পাদন কৰা হয় সেয়েহে বিবাহ শব্দৰ আগত শুভ শব্দ প্ৰয়োগ কৰা হয়।
হিন্দু বিবাহ
200px|thumbnail|right|পাৰম্পৰিক পোছাক পৰিধান কৰি এহাল অসমীয়া দৰা ক‍ইনা বিবাহ প্ৰথাটো অতি পুৰণি। বেদতো অনেক মন্ত্ৰত বিবাহৰ কথা উল্লেখ আছে।
সোমস্য জায়া প্ৰথমং গন্ধৰ্বস্তে পৰঃ পতিঃ। তৃতীয়োহগ্নিস্তে পতিস্তুৰীয়্ষ্টে মনুস্যজাঃ॥ ঋগ বেদ ১০/৭/৮০
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি শ্ৰেণী:বিবাহ
কিন্নাল কাৰুশিল্প
কিন্নাল কাৰুশিল্প বা কিন্হাল কাৰুশিল্প (ಕಿನ್ನಾಳ ಕಲೆ), ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ এখন চহৰ কিন্নাল বা কিন্হালৰ স্থানীয় পাৰম্পাৰিক কাঠৰ কাৰুশিল্প।
কিন্নাল চহৰ ইয়াৰ কিন্নাল পুতলা আৰু ধৰ্মীয় প্ৰতিমাৰ বাবে বিখ্যাত।
এই গাঁৱৰ কিন্নাল কাৰুশিল্পৰ বাবে জনাজাত। এই শিল্প ভাৰতৰ ভৌগোলিক অস্তিত্বৰ ইংগিত দিয়ে। সেয়ে ভাৰত চৰকাৰে কিন্নাল কাৰুশিল্পক ভৌগোলিক সুচকৰ মৰ্যাদা দিছে আৰু ইয়াৰ আবেদন সংখ্যা ২১৩।
ইতিহাস
কিন্নাল কলাত্মক ঐতিহ্যৰে ভৰপূৰ। এসময়ত ই কাৰুশিল্পৰ অতি বিখ্যাত কেন্দ্ৰ আছিল আৰু ঘাইকৈ কাঠৰ কাৰুকাৰ্য্যৰ বাবে জনাজাত আছিল। পাম্পাটেশ্বৰ মন্দিৰৰ মূৰাল চিত্ৰ আৰু হাম্পিৰ কাঠৰ ৰথৰ জটিল কাৰুকাৰ্য্য বৰ্তমানৰ কিন্নাল শিল্পৰ পূৰ্বপূৰুষ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এজন শিল্পীৰ সাতাম পুৰুষীয়া পৈতৃক গৃহত উদ্ধাৰ হোৱা পুৰণি দস্তাবেজে ইয়াকে প্ৰতিপন্ন কৰে।
২০০৭ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ গ্লাছগ' বিশ্ববিদ্যালয় আৰু গ্লাছগ' কলা বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰসকলে কৰ্ণাটকৰ কাৰুকাৰ্য্য পৰিষদৰ সহযোগত স্থানীয় ছাত্ৰ আৰু শিল্পীসকলক কিন্নাল শিল্পৰ পূৰ্ণোদ্ধাৰৰ বাবে এটা প্ৰকল্পৰ জৰিয়তে সম্বৰ্ধনা জনাইছিল।
প্ৰস্তুত প্ৰণালী
এই শিল্পৰ লগত জড়িত শিল্পী সকলক চিত্ৰগড় বোলে। পাতল কাঠেৰে পুতলা সমূহ প্ৰস্তুত কৰা হয়। তেতেলীৰ গুটি আৰু শিলগুটিৰে তৈয়াৰ কৰা পিটিকাৰে বিভিন্ন অংশ যোৰা লগোৱা হয়। মৰাপাটৰ কাপোৰক তিয়াই, সৰুকৈ টুকুৰা বনাই, শুকাই গুড়ি কৰি কাঠৰ গুড়ি আৰু তেতেলী গুটিৰ পিটিকাৰ লগত মিহলাই কিট্টা প্ৰস্তুত কৰা হয়। তৈয়াৰ কৰা আকৃতিৰ অলংকৰণৰ বাবে শিলগুটি গুড়ি পিটিকা তৰল আঠাৰে সংস্থাপন কৰা হয়। আকৃতিৰ সকলো অংশ ঠিক কৰাৰ পিছত ইয়াৰ গোটেই গাত কিট্টা সানি দিয়া হয় আৰু কপাহৰ সৰু টুকুৰা তেতেলীৰ পিটিকাৰে লগাই দিয়া হয়। তাৰপিছত ইয়াৰ ওপৰত শিলগুটিৰ পিটিকা ব্যৱহাৰ কৰা হয় যি আকৃতিটোক ৰং কৰিবলৈ এক আধাৰ দিয়ে।
বৰ্তমানে ঘাইকৈ জীৱ-জন্তু, চৰাই আদিৰ আকৃতি এই শিল্পত প্ৰস্তুত কৰা হয়। ঐতিহাসিক পক্ষী গৰুড়ৰ নিৰ্মাণত ১২ বিধ সামগ্ৰী আৰু সিংহাসনত বহি থকা ভগৱান গণেশৰ আকৃতিৰ নিৰ্মাণত ২২ বিধ সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ হয়। উৎসৱৰ সময়ত কাঠৰ গুড়ি আৰু গোবৰৰ সলনি চীনা মাটিৰ পুতলা সজা হয়।
পৰিবহন
কপ্পাল নগৰৰ পৰা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ মুৰে-মুৰে কিন্নাল গাৱলৈ বাছ চলাচল কৰে। নিকটতম চহৰ হৈছে কপ্পাল। কপ্পালৰ পৰা বেলেগ ঠাইলৈ যাবলৈ বাছ আৰু ৰেলগাড়ীৰ সুবিধা আছে।
গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ পেৰেডত কিন্নলাৰ প্ৰতীক
২০১৩ চনৰ ভাৰতৰ গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ পেৰেডত কৰ্ণাটক চৰকাৰে কিন্নলা কাৰুশিল্পক মূখ্য বিষয় হিচাপে প্ৰতীক প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
উকমুকৰ পোৱালি
উকমুকৰ পোৱালি অসমীয়া ভাষাৰ জতুৱা ঠাঁচ ইয়াক কেতিয়াবা ধেমেলিয়া বা খুহুটিয়া, কেতিয়াবা ব্যংগোক্তি বা কেতিয়াবা বক্ৰোক্তি হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সমাৰ্থক অন্য জটুৱা ঠাঁচ হৈছে ঘোঁড়াৰ ডিম বা অশ্বডিম্ব, শিয়ালৰ শিং আদি৷
পৃথিৱীৰ অন্যান্য ভাষা, জাতি বা বিভিন্ন সমাজ বা গোটৰ মাজতো সমাৰ্থক উক্তি বা প্ৰকাশ পোৱা যায়। পশ্চিমীয়া পদাৰ্থবিদৰ মাজত প্ৰচলিত ওফোন্দা গৰু বা গোলাকাৰ গৰু (spherical cow), পূৰ্বৰ চোভিয়েট ৰাচিয়াৰ ষ্টেলিনৰ কালৰ ভুৱা কৃষিবিজ্ঞানী ট্ৰমফিম লাইছেংক' (Trofim Lysenko) -অৰ ভুৱা কৃষি গৱেষণাক উপলুঙা কৰি লাইছেংক'ইজ্‌ম্‌ আদি। অৱশ্যে এই উক্তিবোৰ প্ৰসংগ আৰু পৰিৱেশ সাপেক্ষ, উপযুক্ত পৰিৱেশ, প্ৰসংগ বা কিছুমানৰ ক্ষেত্ৰত ভাষাত প্ৰয়োগ কৰিলেহে ই অৰ্থবহ হয় আৰু হাস্যৰসাত্মক বা ব্যংগাত্মক হয়।
বিভিন্ন ব্যৱহাৰ
হাস্যৰসাত্মক: গাভৰু (লেনিয়াই), "এই তুমি এইবাৰ ভেলেণ্টাইনচ ডে'ত কি দিবাঁ?" বিৰক্ত ডেকা: "উকমুকৰ পোৱালি। " ব্যংগাত্মক: সতীৰ্থ বৈজ্ঞানীক জনে তেখেতৰ নতুন আৱিষ্কাৰৰ বিষয়ে ভাষণ দিয়াৰ পাচত তেওঁক বাকীসকলে প্ৰশংসা কৰা দেখি ঈৰ্ষাতে কাষৰজনৰ কাণে কাণে, "এহ! বৰ উকমুকৰ পোৱালিডাল দেখুৱাইছে!" - এনে প্ৰসংগত গোলাকাৰ গৰু বা লাইছেংক'ইজম, শিয়ালৰ শিং, ফ্লাইং কাও আদিও ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়। বক্ৰোক্তি: আপোনাৰ উকমুকৰ পোৱালিটো দেখিলোঁ। কিন্তু এইটোৱে কি কৰে বুজাই ক'বনে?
পশ্চিমীয়া বিজ্ঞান: গোলাকাৰ গৰু
এবাৰ এখন গাখীৰৰ পাম (farm) ত গাখীৰৰ উৎপাদন কম হোৱাত সেই পামৰ কৃষকসকলে চিন্তাম্বিত হৈ স্থানীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিদ্বৎ সমাজৰ পৰা সহায় আৰু পৰামৰ্শৰ বাবে আবেদন জনালে। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তৰফৰ পৰা অনুসন্ধানৰ বাবে এজন তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিদৰ নেতৃত্বত বহু বিষয়ৰ গৱেষক অধ্যাপকেৰে যুক্ত এটা দল গঠন কৰি দিয়া হ'ল। সেই গৱেষক অধ্যাপকৰ দলটোৱে দুসপ্তাহ ধৰি চৰজমিন অনুসন্ধান চলালে। অনুসসন্ধানৰ অন্তত বিদ্বানৰ দলটো তেওঁলোকৰ টোকাবহী তথ্যপাতিৰে ভৰাই বিশ্ববিদ্যালয়লৈ ঘূৰি গ'ল। বিস্তৃত গণনা আৰু আলোচন-বিলোচনাৰ পিছত গৱেষণাৰ ফলাফলৰ প্ৰতিবেদন লিখাৰ দায়িত্ব তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিদজনৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰা হ'ল। তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিদে শীঘ্ৰেই তেওঁৰ প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিলে; আৰু ফলাফল ঘোষণা কৰিবৰ বাবে কৃষকসকলৰ ওচৰলৈ গ'ল। তেওঁ ঘোষণা কৰিলে, "শ্ৰদ্ধাৰ কৃষকসকল, আপোনালোকৰ সমস্যাৰ সমাধান আমাৰ বিস্তৃত গৱেষণাৰ অন্তত আমি বিচাৰি পাইছোঁ। কিন্তু আমাৰ সমাধানটো গোলাকাৰ গৰুৰ ক্ষেত্ৰতহে ফলপ্ৰসূ হয়"।
সমস্যাৰ সমাধান শুনি সকলো কৃষকে মূৰে কপালে হাত দিলে।
এই কাহিনীটোত হাস্যকৰ বিষয়টো হ'ল যে, পদাৰ্থবিদসকলে গনণা আৰু বিশ্লেষণ সাধ্য কৰি তুলিবৰ বাবে প্ৰায়ে সকলো সমস্যাকে কিছুমান স্বতঃসিদ্ধ ধাৰণাৰে সংকুচিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে (যদিও বহুক্ষেত্ৰত এই স্বতঃসিদ্ধ ধাৰণাসমূহে বাস্তৱক্ষেত্ৰত তেওঁলোকৰ আৰ্হি (model)ৰ প্ৰযোজ্যতা বাৰুকৈয়ে বাধাগ্ৰস্ত কৰে।
এই ফুচুৰিটোক বিভিন্ন ৰূপত পৰিবেশন কৰা হয়। ৰাছিয়াত বায়ুশূন্য অৱস্থাৰ গোলাকাৰ ঘোঁৰা নামেৰে এই ফুচুৰি জনাজাত। "বায়ুশূন্য অৱস্থাৰ গোলাকাৰ ঘোঁৰা"ৰ স্ৰষ্টাই দাবী কৰে যে, কোনো ঘোঁৰা দৌৰত ভাগ লোৱা ঘোঁৰাবোৰ যদি গোলাকাৰ হয় আৰু সিহঁতৰ দৌৰৰ পথ বায়ুশূন্য হয়, তেনে প্ৰতিযোগিতাৰ বিজয়ী ঘোঁৰাৰ সম্ভাৱনীয়তাৰ বিষয়ে দশমিকৰ পিছৰ বহু অংকলৈকে শুদ্ধভাৱে গনণা কৰিব পৰা যায়।
লাইছেংক'ইজম
শ্ৰেণী:ব্যংগোক্তি
কৈহাটী
কৈহাটী (Koihati) ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ নলবাৰী জিলাৰ অন্তৰ্গত এখন সৰু গাঁও। গাওঁখনৰ এটা অংশক সৰু কৈহাটী (স্থানীয় ভাষাত 'সৰ কৈহাটী') আৰু আনটো অংশক বৰ কৈহাটী বোলা হয়।
শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান, মঠ-মন্দিৰ ইত্যাদি
কৈহাটীত তিনিটা ডাঙৰ আৰু পুৰণি নামঘৰ আছে - সৰু কৈহাটী নামঘৰ, বৰ কৈহাটী নামঘৰ আৰু পলাশৰ তল খাটা সৰু কৈহাটী নামঘৰ। ইয়াৰে পলাশৰ তল নামঘৰটো ১৩৪৩ চনত স্থাপিত। অৱশ্যে কালক্ৰমত এই নামঘৰৰ সংখ্যা সৰ্বমুঠ ৬টা হৈছেগৈ।
হৰিদেৱৰ সত্ৰ
অসমৰ চাৰিজনা ধৰ্মগুৰুৰ ভিতৰত মহাপুৰুষ শ্ৰী শ্ৰী হৰিদেৱ অন্যতম। গুৰুৰ আদেশত তেওঁৰ প্ৰধান শিষ্য হৰিচৰণ দেৱৰ পুত্ৰ বিষ্ণু ভাৰতী দেৱে কৈহাটী সত্ৰ স্থাপন কৰে। বিষ্ণুভাৰতীৰ দুই পুত্ৰ-জ্যেষ্ঠ নাৰায়ণ মিশ্ৰৰ বৰকৈহাটী সত্ৰ আৰু কনিষ্ঠ অনন্ত মিশ্ৰৰ সৰু কৈহাটী সত্ৰ। পিছলৈ কোনো ৰজাই এই সত্ৰৰ নামত গাঁৱৰ মাটিখিনি দান কৰিছিল। গাঁৱৰ বেছিভাগ মানুহেই ব্ৰাহ্মণ (গোস্বামী)।
প্ৰবাদ মতে এই গোস্বামী উপাধিৰ লোকসকলে (বেছিভাগেই) শ্ৰী শ্ৰী হৰিদেৱৰ বাণীসমূহ স্থানীয় লোকৰ লগতে আন দূৰ দূৰণিৰ লোকৰ মাজতো প্ৰচাৰ কৰিছিল। কেইজনমান লোকে কেইটামান নিৰ্দ্দিষ্ট পৰিয়ালৰ ঘৰে ঘৰে গৈ তেওঁলোকক ধৰ্ম জ্ঞান দিছিল। সেই পৰিয়ালকেইটাই সেই ব্যক্তিজনক গুৰুসদৃশ জ্ঞান কৰিছিল। সেইবাবেই বোধহয় এই প্ৰথাটোক স্থানীয় লোকসকলে শিষ্য শৰণ কৰোৱা বুলিও কয়। এই প্ৰথা বৰ্তমানো সম্পূৰ্ণৰূপে নাইকিয়া হোৱা নাই। ইয়াৰ বিনিময়ত সেই পৰিয়ালবোৰৰ পৰা দক্ষিণা হিচাবে কিছু ধন বা খেতি-বাতিত উৎপন্ন হোৱা ধান, শাক-পাচলি ইত্যাদি লাভ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই তেওঁলোকে জীবিকা নিৰ্বাহ কৰিছিল।
গাওঁখনৰ গোস্বামীসকলক বাদ দি আন লোকসকৰ জীবিকা নিৰ্বাহৰ আহিলা হ’ল কৃষি বা সত্ৰৰ আন আন আনুষংগিক কামবোৰ।
ইয়াত হৰিদেৱৰ তিথি তিনিদিনীয়াকৈ আৰু অতি ধুমধামেৰে পালন কৰা হয়। তিথিৰ আগদিনাখনক স্থানীয় ভাষাত গন্ধ বোলে। সেইদিনাখন স্থানীয় গোঁসাইঘৰত গাওঁবাসীয়ে চাকি-বন্তি জ্বলাই সকলোৰে মংগল কামনা কৰে। প্ৰতিজন লোকৰ নামতে এগছিকৈ চাকি জ্বলোৱাটো এটা নিয়ম। তিথিৰ আনুষংগিক আন আন অনুষ্ঠানো থাকে। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰধান হ’ল কৈহাটীৰ ঢুলীয়াৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰদৰ্শন।
কৈহাটীৰ ঢুলীয়া
কৈহাটীৰ ঢুলীয়া কামৰূপীয়া ঢুলীয়াৰ অংশবিশেষ। কৈহাটীৰ স্থানীয় ভাষাত ঢুলীয়াক ভাইৰা বোলা হয়। বিংশ শতিকাত অসমত প্ৰায় ৩০টা বিভিন্ন ঢুলীয়াৰ দল আছিল বুলি প্ৰবাদ আছে। এইবোৰৰ ভিতৰত বিখ্যাত আৰু জনপ্ৰিয় আছিল কৈহাটীৰ ঢুলীয়া। আন কেইটামান জনপ্ৰিয় ঢুলীয়াৰ দল হ’ল বালিলেচা, অগ্নিশাল, ডিমৰীয়া, চান্দুকুছি, বৰ্ণি ইত্যাদি। এই ঢুলীয়াসকলে প্ৰধানতঃ পুৰণি আখ্যানসমূহ আৰু লগতে আন আন সামাজিক বা আৰ্থসামাজিক ঘটনাসমূহ ব্যঙ্গৰূপত পৰিবেশন কৰি ৰাইজক হাঁহিৰ খোৰাক যোগায়। তদুপৰি তেওঁলোকে আন আন ধেমেলীয়া অভিনয়ো কৰে।
ঢুলীয়া শব্দটো আহিছে ঢোল শব্দটোৰ পৰা। ঢুলীয়াসকলৰ প্ৰধান সাংগিতিক আহিলা হ’ল ঢোল। লগতে খোল, তাল, মাদল আদিও ব্যবহাৰ কৰে।
ঢুলীয়াৰ প্ৰধান ভাৱৰীয়াজনক সহায় কৰাকৈ দুজন সহযোগী আৰু এজন সূত্ৰধাৰ থাকে। সূত্ৰধাৰজনে ভাৱৰীয়াসকলৰ পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ লগতে কাহিনীটোৰ আঁত ধৰি যায়। বেছিভাগ ঢুলীয়াৰেই সংলাপসমূহৰ কোনো লিখিত ৰূপ নাথাকে।<ref name="অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কণিকা" তেওঁলোকৰ ইজনে সিজনৰ লগত তাৎক্ষাণিক ভাবে কৰিব পৰা মনঃসংযোগ আৰু উপস্থিত বুদ্ধি প্ৰয়োগৰ দ্বাৰাই এই অভিনয়সমূহ কৰে। ৰূপসজ্জাৰ বাবে স্থানীয় গছ-গছনিৰ পাতৰ পৰা তৈয়াৰী ৰং, চাউলগুৰি আদি; দাড়ি-মোচৰ বাবে আটা বা ময়দাৰ লেপন, আৰু সাজ-সজ্জাৰ বাবে খেৰকুটা বা আন তেনে ধৰণৰ বস্তুহে ব্যবহাৰ কৰিছিল।
কৈহাটীৰ দুজন বিখ্যাত আৰু জনপ্ৰিয় ঢ়ুলীয়া হ'ল স্বৰ্গীয় মোহন ভাৱৰীয়া (প্ৰকৃত নাম মোহন চন্দ্ৰ বৰ্মন) আৰু নিততি ভাৱৰীয়া।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
ৰাম বিজয়
ৰাম বিজয় নাটখন শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ৰামায়ণৰ আদিকাণ্ডৰ সাৰ গ্ৰহণ কৰি ৰচনা কৰিছে। ৰাম বিজয় নাটখনৰ নায়িকা হৈছে সীতা।
কাহিনী
নাট্য কাহিনীৰ আগভাগতেই শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ্ক লক্ষ্মণ সহিতে প্ৰৱেশ কৰোৱা হৈছে আৰু তাৰ পাছত প্ৰৱেশ কৰোৱা হৈছে সখীদ্বয় কনকাৱতী আৰু মদন মন্থৰা সহিতে সীতাল। সীতাই সখীসকলৰ আগত বিজৰ মনোবেদনা ব্যক্ত কৰিছে যে পূৰ্বজন্মত তেওঁ নাৰায়ণক স্বামীৰূপে পাবৰ বাবে বহু বছৰ তপস্যা কৰিছিল। কিন্তু আকাশবাণীৰ মতে পিছৰ জন্মতহে এই আশা পূৰ হ'ব বুলি কৈছিল যদিও এই জনমতো সেই আশা পূৰ নহব বুলি দুখ প্ৰকাশ কৰিছে। সখীসকলে সীতাক অভয় বাণী শুনাই কৈছে যে " ভকত বান্ধৱ মাধবে অৱশ্যে তোমাৰ দুখ দূৰ কৰিব"।
ইফালে আশ্ৰমত মাৰীচ আৰু সুবাহু নামৰ ৰাক্ষসৰ অত্যাচাৰত অতিষ্ঠ হৈ ঋষিৰাজ কৌশিকে ৰজা দশৰথৰ কাষত গৈ ৰজাক আৰ্শীবাদ কৰিছে। ৰজাই আদৰ সন্মান জনাই আগমনৰ উদ্দেশ্য শুধিলত কৌশিকে আগমণৰ উদ্দেশ্য জনাই ৰাম-লক্ষ্মণক অসুৰ নিধনৰ বাৱে কৌশিকৰ লগত পঠাবলৈ ৰজাক অনুৰোধ কৰিছে। মাৰীচ-সুবাহুক বধ কৰিবৰ বাবে ৰাম-লক্ষ্মণক বিচৰাত ৰজা দশৰথ আচৰিত হ'ল। ৰজাই জনালে যে ৰাম-লক্ষ্মণ তেনেই শিশুমতি তথা ৰাক্ষসৰ লগত যুদ্ধ কৰাৰ বয়স তেওঁলোকৰ হোৱা নাই। গতিকে ৰাম-লক্ষ্মণৰ সলনি তেওঁৱেই গৈ ৰাক্ষস নিধন কৰিবগৈ। ঋষিৰ ওচৰত ৰাম-লক্ষ্মণৰ জীৱন দান দিৱলৈ কাকূতি জনাইছে। তেতিয়া ঋষিয়ে ক্ৰোধান্বিত হৈ কৈছে যে ৰাম-লক্ষ্মণ সামান্য বালক নহয় সেয়েহে তেঁ‌ওলোকৰ সহায় তেওঁ‌ বাঞ্চা কৰিছে।
ৰজাৰ অনুমতি লৈ ৰাম-লক্ষ্মণ কৌশিকৰ আশ্ৰমলৈ যাত্ৰা কৰিলে। আশ্ৰমত কৌশিকে যজ্ঞৰ আয়োজন কৰিল। যজ্ঞৰ গোন্ধ পাই মাৰিছ আৰু সুবাহু আহিল। তেতিয়া ৰামে দুয়োকে বধ কৰিলে। ৰামৰ শৰত মাৰীচ লংকাত আৰু সুবাহু সাগৰৰ পাৰত পৰিলগৈ। ৰাম-লক্ষ্মণৰ কৃপাৰ যজ্ঞ সম্পন্ন হ'ল। ইয়াৰ পাছত কৌশিকে ৰাম-লক্ষ্মণক জনকৰ ৰাজ্যত অনুষ্ঠিত সীতাৰ স্বয়ংবৰৰ কথা জনাই সীতাই ৰামক স্বামীৰূপে পোৱাৰ বাবে ইচ্ছা কৰাৰ কথা জনাই সীতাৰ সৌন্দৰ্যৰ বৰ্ণনা দি দুয়োকে মিথিলালৈ লৈ গ'ল।
মিথিলাত জনক ৰজাই ঋষি সমন্বিতে দুয়োকে আদৰণি জনালে। কৌশিকে দুয়োকে জনকৰ প্ৰিয় মিত্ৰ দশৰথৰ পুত্ৰ বুলি পৰিচয় কৰাই দিলে। জনকৰ আদেশমতে সকলো পাত্ৰ-মন্ত্ৰীয়ে স্বয়ংবৰৰ বাবে অহা সকলোকে উস্ম আদৰণি  জনাই  স্বয়ংবৰ থলীলৈ আহ্বন জনালে। সকলোফালে  ঢোল,ডবা,শংখ,মৃদঙ্গ,তাল আদি বাজি উঠিল। স্বয়ংবৰৰ সভাত সীতাৰ ৰূপ-লাৱণ্য দেখি উপস্থিত ৰজাসকলৰ কামে বিমোহিত অৱস্থা হ'ল। তেওঁলোকে বিভিন্ন কামবাক্য সীতাৰ প্ৰতি প্ৰয়োগ কৰিলে। জনকে উপস্থিত ৰজাসকলক উদ্দেশ্যি ক'লে-"আহে ৰাজাসৱ!হামু সত্যবাণী কহিছি তা শুনহ-সীতাক বিবাহ নিমিত্ত চিন্তিতে ওহি মহেশক ধনু গগণ হন্তে পড়ল। তদনন্তৰে আকাশবাণী শুনলো- ওহি ধনুত যে গুণ দিতে পাৰয় তাহাক মথে কুসুমমাল দিয়ে সীতা স্বামী বৰব। ইহা সত্য জানি যত্ন কৰহ। "
ৰজাৰ আহ্বান শুনি শতধনু,চন্দ্ৰকেতু,পুৰঞ্জয়,কুমুদাক্ষ আদি ৰজাসকল ব্যৰ্থ হ'ল। বিশ্ৰামিত্ৰই ৰামক আদেশ কৰাত ৰামে যি ব্ৰজ কঠিন ধনুত মহাৰাজসকলে গুণ দিব নোৱাৰিলে আমাৰ পক্ষে সেইয়া কেনেকৈ সম্ভৱ বুলি সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিলে। সীতায়ো সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিলে। ৰামে হাঁ‌হি হাঁ‌হি 'অজগৱ' ধনু তুলি গুণ লগালে। সামান্য যত্ন কৰিলতে ধনু ভাগি দুটুকুৰা হৈ পৰিল। সীতাৰ মন আনন্দিত হ'ল। ৰামৰ শিৰত সীতাই বৰমাল্য অৰ্পণ কৰিলে। উপস্থিত ৰজাসকলে লজ্জানত হৈ ৰামক আক্ৰমণ কৰিলে যদিও ৰামে তেওঁলোকক প্ৰতিহত কৰিলে। জনক ৰজাই অযোধ্যাৰ পৰা দশৰথক অনাই সোনকালে  বিবাহ কৰোৱালে। বিবাহত বিশ্বামিত্ৰই হোমযজ্ঞ কৰিলে। ব্ৰহ্মা,ইন্দ্ৰ,ৰুদ্ৰাদি দেৱতাসৱো আনন্দিত হ'ল। সীতাৰ ৰূপ দেখি বিশ্বামিত্ৰও "কামাৰ্ত্তে মুচ্ছিৰ্তো" হ'ল।
বিবাহৰ অন্তত ৰাম-লক্ষ্মণ সীতাক লৈ  অযোধ্যালৈ যাত্ৰা কৰিছে। দশৰথো তেওঁলোকৰ লগত হৈছে। অযোধ্যালৈ যাত্ৰা কৰোঁ‌তে পথত আগভেটি ধৰিলে পৰশুৰামে। পৰশুৰাম খঙত উগ্ৰ হৈ ৰামক যুদ্ধৰ বাবে আহ্বান জনালে। একৈশ বাৰ ভূমি প্ৰদক্ষিণ কৰি তেঁ‌ও সকলো ক্ষত্ৰিয়ৰ মুণ্ড ছেদন কৰি থৈছে। বহুদিন মলিন হৈ থকা কুঠাৰ আজি ৰামক কাটি নিকা কৰিব। পৰশুৰামৰ ক্ৰোধ দেখি দশৰথে তেওঁৰ চৰণত পুত্ৰৰ জীৱন ভিক্ষা কৰি প্ৰাৰ্থনা জনালে। পৰশুৰামে ক্ৰোধ সম্বৰণ নকৰাত বিশ্বামিত্ৰয়ো যুদ্ধৰ বাবে আহ্বান জনালে। যুদ্ধত কৌশিক পৰাজিত হ'ল। লক্ষ্মণে আততায়ী বধত পাপ নাই  বুলি ৰামৰ অনুমতি বিছাৰিছিল যদিও লক্ষ্মণক অনুমতি নিদি নিজেই পৰশুৰামৰ বিৰুদ্ধে ধনুশৰ ধৰিলে। শ্ৰীৰামৰ ধনুঅৰ টংকাৰত পৰশুৰামৰ হৃদয় ভেদি গ'ল। হাতৰ পৰশু খহি পৰিল। ৰামে বাণ নিক্ষেপ কৰিলে। পৰশুৰামে ৰামৰ ইশ্বৰত্ব উপলব্ধি কৰি ৰামৰ আগত পৰি কাতৰ ভাৱে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। ৰাম শান্ত হ'ল যদিও তেওঁৰ বাণ ব্যৰ্থ নহয় বুলি কৈ প্ৰাণৰক্ষা কৰিলে,কিন্তু স্বৰ্গপথ কাটিলে।
চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ
শঙ্কৰদেৱৰ আটাইকেইখন নাটৰ পুৰুষ চৰিত্ৰৰ তুলনাত অধিক সংখ্যক স্ত্ৰী চৰিত্ৰই স্বকীয় বৈশিষ্ট্যত উজ্জ্বল আৰু প্ৰাণৱন্ত। বিশেষকৈ পাৰিজাত হৰণ নাটৰ নাৰী চৰিত্ৰৰ যোগেদি মহাপুৰুষজনাই আজিকালি নাট্যকাৰৰ দৰে চৰিত্ৰৰ বৈপৰীত্য আৰু সাদৃশ্যৰ দ্বাৰা নাটকৰ সৌন্দৰ্য্য বৃদ্ধি কৰিছে। এইক্ষেত্ৰত ৰুক্মীণীৰ লগত সত্যভামাৰ চৰিত্ৰ বিপৰীত্য আৰু আনহাতে শচী আৰু সত্যভামাৰ চৰিত্ৰৰ সাদৃশ্য আৰু সমমৰ্মিতা প্ৰকাশ ঘটাইছে। পত্নী প্ৰসাদ নাটৰ বিপ্ৰপত্নীসকলৰ চৰিত্ৰ,কালিয়দমন নাটৰ যশোদা আৰু গোপমাতৃসকলৰ মাতৃৰূপ, নাগ পত্নীৰ ভক্তিভাব, পাৰিজাত হৰণ আৰু ৰুক্মিণী হৰণ নাটৰ ৰুক্মিণী চৰিত্ৰই কোনো সমালোচকৰ 'নাৰীৰ প্ৰতি শঙ্কৰদেৱৰ ভাব উচ্চ নাছিল'বুলি সমালোচনা যুক্তি যুক্ত নহয় বুলিয়ে প্ৰমাণ কৰিছে।
নাৰী চৰিত্ৰ
কনকাৱতীয়ে ৰামৰ অপূৰ্ব ৰূপ লাৱণ্যৰ কথা বৰ্ণনা কৰাত সীতা মহা হৰ্ষম্বিতা হৈয়ে পৰিল। যৈচে প্ৰেমৰসে মহা আকুল কৈলা,অ দেখহ ,শুনহ নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি। "সেই প্ৰসঙ্গত নাট্যকাৰে ধনশ্ৰী ৰাগৰ গীতত দিয়া বৰ্ণনাই সীতাৰ মানসিক অৱসথাৰ প্ৰকাশ ঘটাইছে এনেদৰে-
ৰুক্মিণী হৰণ নাট
কুণ্ডিলৰ ৰজা ভীষ্মকৰ কন্যা ৰুক্মিণীক কৃষ্ণৰ হাতত সমৰ্পণ কৰাৰ ইচ্ছা কৰিছিল। কিন্তু, জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ৰুক্মবীৰে কৃষ্ণৰ পৰিৱৰ্তে ছেদীৰাজ শিশুপাললৈ ৰুক্মীণীক বিয়া দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰে। ইফালে ৰুক্মীণীয়ে কৃষ্ণতেই মন প্ৰাণ সঁপি দিয়ে। ভাতৃ ৰুক্মবীৰক প্ৰকাশ্যে বিৰোধ কৰিব নোৱাৰি ৰুক্মীণীয়ে বেদনিধি বিপ্ৰৰ জৰিয়তে কৃষ্ণলৈ বাৰ্তা পঠায় যে তেওঁক যিকোনো উপায়ে পলুৱায় নিব লাগে আৰু সেইয়া কিদৰে সম্ভৱ হ’ব তাৰ দিহা পৰামৰ্শও তেওঁ চিঠিত উল্লেখ কৰি দিয়ে। এই সমস্ত ঘটনাৱলীকে ৰুক্মীণী হৰণ নাটত ফুটাই তোলা হৈছে।
ৰাম বিজয়
নাৰী চৰিত্ৰ
"স্বামীৰ চৰিত্ৰ শুনিয়ে কুমাৰী ভেলি পুলক তনু চেতন আকুল কমল নয়নে ঝুৰি বাৰি॥ "
হৰধনু ভঙ্গৰ পিছত ৰজাসকলে ৰামক খেদি আহোঁতে আৰু অযোধ্যালৈ যাত্ৰা কৰোঁতে বাটত পৰশুৰামে হাতত কুঠাৰ লৈ প্ৰচণ্ড গতিৰে খেদি আহোঁতে স্বামীৰ সম্ভাব্য বিপদৰ কথাত শঙ্কিত হৈ পৰা সীতাৰ কাৰ্যই তেওঁৰ স্বামীপ্ৰেম প্ৰকট কৰিছে। নাটখনিত সীতা ৰামৰ প্ৰতি আসক্তি,ৰামক পোৱা-নোপোৱাৰ সম্পৰ্কে গভীৰ উদ্ৰেগ,শংকা,ভয় আদি প্ৰকাশেৰে ৰামমুখি চৰিত্ৰ এটাহে প্ৰকাশ কৰিছে। জীয়াৰী বা সখীৰূপত তেওঁক চিত্ৰিত কৰা নাই। নাট্যকাৰৰ নিজা সৃষ্টি মদন মন্থৰা,কনকাৱতী আৰু লীলাৱতী তিনিগৰাকী সখীপ্ৰাণগতা নাৰী চৰিত্ৰ।
ৰুক্মিণী হৰণ নাট
কাহিনী
আনহাতে, ৰুক্মীণীয়ে বেদনিধি বিপ্ৰৰ জৰিয়তে কৃষ্ণলৈ বাৰ্তা পঠায় যে তেওঁক যিকোনো উপায়ে পলুৱায় নিব লাগে আৰু সেইয়া কিদৰে সম্ভৱ হ’ব তাৰ দিহা পৰামৰ্শও তেওঁ চিঠিত উল্লেখ কৰি দিয়ে। ৰুক্মিণীৰ চিঠি কৃষ্ণই পোৱাৰ পিছতেই তেওঁ দ্বাৰকাৰ পৰা কুণ্ডিললৈ যাত্ৰা কৰে। ৰুক্মবীৰ আৰু শিশুপালে কৃষ্ণৰ বাট ভেটিবলৈ বিফল প্ৰচেষ্টা চলায়। অৱশেষত, কৃষ্ণই ৰুক্মিণীক ৰথত পলুৱায় নিয়ে।
ৰাম বিজয়
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শংকৰদেৱৰ নাট
ৰুক্মিণী হৰণ নাট
নাট
এই নাটখনত ভক্তসকলৰ বাবে থকা শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰেম সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। শ্ৰীকৃষ্ণই নিজ শক্তিৰ পৰিচয় দি ৰুক্মিণীক পলুৱায় আনিছিল।
ৰুক্মিণীৰ অনুৰোধত কৃষ্ণই তেওঁৰ ভাতৃ ৰুক্মবীৰৰ ওচৰত ক্ষমা খুজিছিল। অৱশেষত, দুয়ো দ্বাৰকাত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ
নাটখনত ৰুক্মিণীৰ চৰিত্ৰটো সফলভাৱে দাঙি ধৰাত শংকৰদেৱ সক্ষম হৈছে। নাটখনত কৃষ্ণৰ লগত গভীৰ প্ৰেমত পৰা এগৰাকী মহিলাৰ ৰূপত ৰুক্মিণীক চিত্ৰিত কৰা হৈছে। ৰুক্মিণী হৰণ নাটখনৰ আন আন চৰিত্ৰসমূহো সমব্যথা আৰু অন্তৰ্দৃষ্টিৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। সম্ভৱতঃ নাটখন ৰাইজৰ মাজত জনপ্ৰিয় কৰি তুলিবলৈ শংকৰদেৱে এই প্ৰয়াস কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শংকৰদেৱৰ নাট
গ্ৰী.মা.স.+০৬:৩০
'''গ্ৰী.মা.স. +০৬:৩০''' হৈছে +০৬:৩০ৰ সাৰ্বজনীন মান সময়ৰ পৰা এটা সময় অফছেটৰ বাবে এটা চিনাক্তকৰ্তা। ISO 8601 ত সংশ্লিষ্ট সময়টো 2023-05-24T04:07:16+06:30 হিচাপে লিখা হ'ব। ই ইউটিচিতকৈ ৬.৫ ঘণ্টা আগবাঢ়ি আছে, অৰ্থাৎ যেতিয়া ইউটিচি অঞ্চলত সময় মাজনিশা (০০:০০) হয়, তেতিয়া ইউটিচি+০৬:৩০ অঞ্চলত ৰাতিপুৱা ৬:৩০ হ’ব।
দক্ষিণ-পূব এছিয়া
প্ৰধান চহৰসমূহ: ইয়াংগুন, নাইপিডাউ, মাণ্ডলেই
কৰতল কমল কমল দল নয়ন
কৰতল কমল কমল দল নয়ন হৈছে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত এটি ভক্তি বিষয়ক কবিতা। বিদ্যা শিক্ষা আৰম্ভ কৰিয়েই শঙ্কৰে অ-আ ক-খ শিকিয়েই এই কবিতাটো ৰচনা কৰি সকলোকে অভিভূত কৰে। তেওঁ ১২ বছৰ বয়সতে এই কবিতাটো লিখি উলিয়াইছিল।
কবিতা
কৰতল কমল কমল দল নয়ন। ভব দব দহন গহন-বন শয়ন॥ নপৰ নপৰ পৰ সতৰত গময়। সভয় মভয় ভয় মমহৰ সততয়॥ খৰতৰ বৰ শৰ হত দশ বদন। খগচৰ নগধৰ ফনধৰ শয়ন॥ জগদঘ মপহৰ ভৱ ভয় তৰণ। পৰ পদ লয় কৰ কমলজ নয়ন॥
সঁফুৰা (শিশু আলোচনী)
সঁফুৰা (Sofura) শিশুসকলৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশিত এখন মাহেকীয়া আলোচনী। সঁফুৰাৰ প্ৰকাশক বাণী প্ৰকাশ প্ৰাইভেট লিমিটেড। আলোচনীখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ১৯৮২ চনৰ এপ্ৰিল মাহত। ১৯৯৬ চনৰ মাৰ্চ মাহলৈকে ৮৫টা সংখ্যা প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছত আলোচনীখনৰ প্ৰকাশ সাময়িকভাৱে বন্ধ হৈছিল । আলোচনীখনৰ সেই সময়ৰ সম্পাদক আছিল ড॰ ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া। কাৰ্যাধ্যক্ষ আছিল অম্বিকাপদ চৌধুৰী। ব্যৱস্থাপনা কৰিছিল পংকজপদ চৌধুৰী আৰু ধীৰাজ গোস্বামীয়ে । ২০০২ চনত ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰেই সম্পাদনাত সঁফুৰা দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে প্ৰকাশ পায়। সঁফুৰাৰ এতিয়াৰ প্ৰকাশক অসম বুক হাইভ। ২০০৩ চনৰ আগষ্ট মাহত ড॰ শইকীয়াৰ মৃত্যুৰ পিছত অমল দত্তই সঁফুৰাৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্বভাৰ লয় । তেওঁৰ পিছত ভৱেশ মহন্ত অবৈতনিক সম্পাদক হিচাপে যুক্ত হয়।
নিয়মীয়া শিতানসমূহ
নিয়মীয়াকৈ প্ৰকাশ পোৱা গল্প আৰু কবিতাৰ উপৰিও তলৰ নিয়মীয়া শিতানসমূহ সঁফুৰাৰ অন্যতম আকৰ্ষণ।
অন্যান্য
সঁফুৰাৰ পাতত ভৱেশ মহন্তই 'জ্ঞানদ্বীপত আৰ্যহঁত' নামে এক কাহিনীৰ মাধ্যমেৰে বৈজ্ঞানিক চিন্তা-চৰ্চাৰ এলানি লেখা লিখিছিল। ইয়াৰ লগতে ড॰ অৱনী কুমাৰ ভাগৱতীয়ে অসমৰ প্ৰাকৃতিক আৰু জৈৱিক বৈচিত্ৰ্য তথা বৈশিষ্ট্যক লৈ লিখা 'অসমৰ ভূগোল' নামে এলানি প্ৰবন্ধও প্ৰকাশ পাইছিল। কাৰ্লো কলডিৰ পিন'কিঅ'ক কাহিনীক সঁফুৰা কাৰ্যালয়ৰ সহায়ত অমল মেধিয়ে চিত্ৰৰূপ দিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী: অসমীয়া আলোচনী শ্ৰেণী:শিশু আলোচনী
ফতোয়া
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম ফতোয়া বা ফাতওয়া (একবচনত "ফাতাওয়া" আৰবী: فتوى‎) আৰু বহুবচনত “ফাতাবী” (আৰবী:ﻓﺘﺎﻭﻯ) হ'ল বিধান আৰু সমাধান, যিটো কোনো ঘটনা বা অৱস্থাৰ প্ৰক্ষিতত ইছলামী শ্বৰীয়তৰ প্ৰমাণৰ আলোকত মুফতিয়ে বা ইছলামী আইন-বিশেষজ্ঞই প্ৰদান কৰি থাক। যেতিয়া কোনো ব্যক্তি পোনপটীয়াকৈ কোৰআন আৰু হাদিছ কিংবা ফিকহৰ আলোকত উদ্ভূত সমস্যাৰ সমাধান বাহিৰ কৰিবলৈ অপাৰগ হয় তেতিয়া তেখেতে মুফতীৰ ওচৰলৈ গৈ এই বিষয়ৰ সমাধান বিচাৰে। এইটোক ইছলামৰ পৰিভাষাত ইছতিফতা (আৰবীত:اِسْتِفْتَاء) বোলে। মুফতিয়ে ইছলামী শ্বৰীয়তৰ আলোকত সমস্যাৰ সমাধান জনাই দিয়ে। এই সমাধান প্ৰদান কৰাক ইছলামৰ পৰিভাষাত ইফতা (আৰবীত:إِفْتَاء ) বোলে আৰু প্ৰদত্ত সমাধান বা বিধানটোক ফতোয়া বোলে।
পাৰিভাষিক অৰ্থ
ইমাম আবু ৰাগিব ইছফাহানী (ৰহঃ)য়ে কৈছে, জটিল বিষয়ত সুস্থ সমাধান হ'ল ফতোয়া।
মুফতী আমিমুল ইহছান কৈছে, '''ফতোয়া হ'ল শ্বৰীয়তৰ বিধান। '''
আধুনিক পণ্ডিতসকলে কয়, ফতোয়া হ'ল ইছলামী আইনে বিশেষজ্ঞ কৰ্তৃক আনুষ্ঠানিক আইনগত মতামত প্ৰদান।
তাফছীৰ কাৰক সকলে কয়, কোনো ব্যক্তিৰ জিজ্ঞাসাৰ জবাবত দলীল-প্ৰমাণৰ ভিত্তিত শ্বৰীয়তৰ বিধান স্পষ্টভাবে বৰ্ণনা কৰা হ'ল ফতোয়া।
কালিয়দমন নাট
কালিয়দমন নাটখন শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধৰ ষোড়শ-সপ্তদশ অধ্যায়ৰ ভেটিত ৰচনা কৰিছিল। শংকৰদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন জনপ্ৰিয় নাট। পুত্ৰস্নেহী যশোদা আৰু কাণাইপ্ৰেমী গোপীসকলৰ উপৰিও নাগ পত্নীসকল এই নাটৰ নাৰীৰ চৰিত্ৰ আছিল।
নাটৰ বিশ্লেষণ
কালি হ্ৰদৰ বিষজল পান কৰি অচেতন হৈ পৰা ভক্ত গোপবালক সকলক কৃষ্ণই অমৃতৰ হাত ফুৰাই জীৱন প্ৰদান কৰিলে আৰু দম্ভ কালিনাগক দমন কৰাৰ বাবে কৃষ্ণই কালি হ্ৰদত অৱতৰন কৰি সাময়িক ভাৱে অচেতন হৈ পৰে।গকুলত নানা অপায়-অমঙ্গলে দেখা দিয়াত বৃন্দাবনত প্ৰানৰ পুত্ৰৰ কিবা অমঙ্গল ঘটিছে বুলি পিতৃ নন্দ আৰু মাতৃ যশোদা আৰু গোপী সকল ঢপলিয়াই আহি মৃত ভাৱে কৃষ্ণক কালি হ্ৰদত পৰি থকা দেখি ইনাই বিনাই কান্দিকুটি যশোদা শোকত মূৰ্ছিত হৈ পৰিল। পুত্ৰ শ্নেহত আতুৰ মাতৃ গৰাকীৰ চকুত শোকৰ বন্যা নাট্যকাৰে যশোদা চৰিত্ৰৰ মাজেদি পুত্ৰহাৰা মাতৃৰ স্বৰূপটো সুন্দৰকৈ ফুটাই তুলিছে।