cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সুদীপ্তা সেনগুপ্তা
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪৬ চনৰ ২৮ অক্টোবৰত কলিকতাত সুদীপ্তা সেনগুপ্তাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ জ্যোতি ৰঞ্জন সেনগুপ্তা আৰু পুষ্পা সেনগুপ্তাৰ কণিষ্ঠ কন্যা। তেওঁৰ পিতৃ এগৰাকী বতৰবিজ্ঞানী আছিল আৰু সেইবাবে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে ভাৰত আৰু নেপালত সময় কটাবলগীয়া হৈছিল। তেওঁ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত সন্মানসহ প্ৰথম হৈছিল। ১৯৭২ চনত তেওঁ ডঃ সুবীৰ ঘোষৰ তত্বাৱধানত যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰে পৰা পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পৰ্বতাৰোহণ
সুদীপ্তা সেনগুপ্তা এগৰাকী দক্ষ পৰ্বতাৰোহী আছিল। তেওঁ হিমালয় পৰ্বতাৰোহণ প্ৰতিষ্ঠানত মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰা প্ৰথম ব্যক্তি টেনজিং নৰ্গেৰ পৰা পৰ্বতাৰোহণৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ ভাৰত আৰু ইউৰোপত কেইবাটাও পৰ্বতাৰোহণ অভিযানত যোগদান কৰিছিল। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল লাহাউল অঞ্চলৰ নামবিহীন ভাৰ্জিন পিক, পিছলৈ ইয়াৰ নাম মাউণ্ট লাহাউল ৰখা হয়।
এণ্টাৰ্কটিকা অভিযান
১৯৮৩ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় এণ্টাৰ্কটিকা অভিযানত তেওঁ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। এই অভিযানৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল পূব এণ্টাৰ্কটিকাৰ স্কীমাৰ্চ্চাৰ পাহাৰত ভূবৈজ্ঞানিক গৱেষণা কৰা। তেওঁ আৰু সমুদ্ৰ বিজ্ঞানী আদিতি পণ্ট এণ্টাৰ্কটিকাত পদাৰ্পণ কৰা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা। ১৯৮৯ চনত তেওঁ ভাৰতৰ নৱম এণ্টাৰ্কটিকা অভিযানৰ সদস্য হিচাপে আকৌ এণ্টাৰ্কটিকালৈ যাবলৈ সুযোগ লাভ কৰিছিল। স্কীমাৰ্চ্চাৰ পাহাৰত তেওঁৰ গৱেষণায়ে এই অঞ্চলৰ ন ন তথ্য উদ্ঘাটন কৰিবলৈ সহায় কৰে। ইয়াৰ লগতে ভাৰতীয় উপমহাদেশ, দা স্কটিছ হাইলেণ্ড আৰু স্কেন্দিনেভীয়ান কেলডনীদেছ আৰু পূব এণ্টাৰ্কটিকাত ভৌগোলিক গঠন আৰু পেৰাকেম্ব্ৰিয়াম গাঁথনিৰে ওপৰতো গৱেষণা কৰিছিল।
প্ৰকাশন
অধ্যাপক সুদীপ্তা সেনগুপ্তাৰ কেইবাখনো গৱেষণা পত্ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ গাঁথনিক ভূবিজ্ঞান বিষয়ক এখন গ্ৰন্থ সম্পাদনা কৰিছে। তেওঁৰ এণ্টাৰ্কটিকা অভিযানৰ কাহিনী সম্বলিত 'এণ্টাৰ্কটিকা' নামৰ গ্ৰন্থখন পশ্চিম বংগত সৰ্বোচ্চ বিক্ৰী হোৱা গ্ৰন্থত পৰিগণিত হৈছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
১৯৯১ চনত ভূবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পৃথিৱী, বায়ুমণ্ডল সমুদ্ৰ আৰু গ্ৰহ বিজ্ঞান শিতানত ভাৰতৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা প্ৰদান কৰে। তেওঁ ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ সভ্য নিৰ্বাচিত হৈছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় খনিজ বঁটা আৰু এণ্টাৰ্কটিকা বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ লেডী ষ্টাডি গ্ৰুপৰ প্ৰফেচন এণ্ড কেৰিয়াৰ বঁটাও লাভ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহী শ্ৰেণী:শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা বিজয়ী
সংখ্যাতত্ত্ব
অখণ্ড সংখ্যাসমূহ সমীকৰণৰ সমাধান (‌ডায়'ফেণ্টাইন জ্যামিতি) হিচাপেও বিবেচনা কৰা হয়। অখণ্ড সংখ্যা, মৌলিক সংখ্যা অথবা অন্য একে ধৰণৰ সাংখ্যিক-তাত্ত্বিক বিষয়(বিশ্লেষণাত্মক সংখ্যা-তত্ত্ব en:analytic number theory)ৰ বৈশিষ্ট্য বা গুণ নিহিত বিশ্লেষণাত্মক বিষয়বস্তুৰ (উদাহৰণস্বৰূপে ৰিমান জিটা ফলন) অধ্যয়নৰ যোগেদি সংখ্যাতত্ত্বক সহজে বুজিব পাৰি। বাস্তৱ সংখ্যাকো পৰিমেয় সংখ্যাৰ সৈতে সংগতি ৰাখি অধ্যয়ন কৰিব পৰা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে পৰিমেয় সংখ্যাই দিয়া আসন্ন মানৰ ভিত্তিত সেয়া কৰিব পাৰি।
সংখ্যাতত্ত্বৰ পুৰণি নাম পাটীগণিত। বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিত ইয়াক "সংখ্যাতত্ত্ব" নাম দিয়া হয়। (বুনিয়াদী পাটিগণিতৰ বাবে সৰ্বসাধাৰণে পাটীগণিত শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল; তদুপৰি ই গাণিতিক যুক্তি (Peano arithmetic) আৰু কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানত (floating point arithmetic) অন্যান্য অৰ্থও বহন কৰিছে। ) সংখ্যাতত্ত্বৰ বাবে পাটিগণিত শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ বিংশ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্দ্ধত কিছু স্থল অৰ্জন কৰিছিল।
পাটীগণিতৰ আৰম্ভণি
right|thumb|P2Password strength বুৰঞ্জী সংক্ৰান্তিয় পাটীগণিতীক চৰিত্ৰৰ বিষয়ে এখন ভগ্ন মাটিৰ ফলক, পিম্পটন ৩২২ Plimpton 322 (Larsa, Mesopotamia, ca. 1800 BCE) ফলকৰ এটা টুকুৰাত পোৱা যায়। এই টুকুৰাত তিনিটা অখণ্ড সংখ্যা (a,b,c) ৰ ক্ষেত্ৰত a^2+b^2=c^2 হয় বুলি পাইথাগোৰাছ ত্ৰয়ৰ ("Pythagorean triples") বিষয়ে অন্তৰ্ভুক্ত আছে। brute force ৰে পাব পৰাকৈ ত্ৰয়সমূহ যথেষ্ট সৰহ আৰু বৃহৎ।. প্ৰথম স্তম্ভৰ শীৰ্ষতে এনেকৈ আছে, "বিয়োগ কৰি পেলোৱা কৰ্ণৰ takiltum এনে যাতে বহল...."
যি দৈনিক পুৰণি বেবিলনীয় অনুশীলনত অন্তৰ্নিহিত হৈ আছে। সম্ভৱত তালিকা হিচাপে প্ৰকৃত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ অন্য পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিলে ত্ৰয়সমূহ প্ৰথম গঠন কৰি লোৱা হৈছিল আৰু তাকc/aৰে পুনৰ বিন্যাস কৰা হৈছিল, উদাহৰণ স্বৰূপে, প্ৰয়োগসমূহ বিচাৰ কৰা।
এই প্ৰয়োগসমূহ কি হ'ব পাৰে অথবা ক'ত হ'ব পাৰে সেই বিষয়ে জনা নাযায়। উদাহৰণ স্বৰূপে, বেবিলনীয় জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান (Babylonian astronomy) প্ৰকৃততে তাৰ পৰাই পিছতহে আছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে তালিকাখন বিদ্যালয়ৰ সমস্যাৰ সাংখ্যিক উদাহৰণৰ উৎস আছিল বুলি কোৱা হয়।
<!--
বেবেলিনীয় সংখ্যা তত্ত্ব—বা এইদৰে ক'ব পৰা বেবিলনীয় গণিতৰ পৰা কি জীয়াই থাকে— এই একক, আকৰ্ষণীয় অংশৰে গঠিত, বেবেলিনীয় এলজেব্ৰা (মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ "এলজেব্ৰা"ৰ অৰ্থত) অপৰিপৰ্য্যাভাৱে ভালদৰে বিকশিত হৈছিল। While Babylonian number theory—or what survives of Babylonian mathematics that can be called thus—consists of this single, striking fragment, Babylonian algebra (in the secondary-school sense of "algebra") was exceptionally well developed. Late Neoplatonic sources state that Pythagoras learned mathematics from the Babylonians. Much earlier sources state that Thales and Pythagoras traveled and studied in Egypt.
The Pythagorean tradition spoke also of so-called polygonal or figurate numbers. While square numbers, cubic numbers, etc., are seen now as more natural than triangular numbers, pentagonal numbers, etc., the study of the sums of triangular and pentagonal numbers would prove fruitful in the early modern period (17th to early 19th century).
We know of no clearly arithmetical material in ancient Egyptian or Vedic sources, though there is some algebra in both. The Chinese remainder theorem appears as an exercise in Sunzi Suanjing (3rd, 4th or 5th century CE.) (There is one important step glossed over in Sunzi's solution: it is the problem that was later solved by Āryabhaṭa's Kuṭṭaka – see below.)
There is also some numerical mysticism in Chinese mathematics, but, unlike that of the Pythagoreans, it seems to have led nowhere. Like the Pythagoreans' perfect numbers, magic squares have passed from superstition into recreation. -->
ধ্ৰুপদী গ্ৰীচ আৰু প্ৰাৰম্ভিক সময়
কিছুমান খণ্ডক বাদ দি ধ্ৰুপদী গ্ৰীচৰ গণিতক সমসাময়িক অ-গণিতজ্ঞৰ প্ৰতিবেদন(কাৰ্যবিৱৰণী) অথবা প্ৰাৰম্ভিক সময়ৰ গাণিতিক কাৰ্যাৱলীৰ যোগেদি জনা যায়। সংখ্যাতত্ত্বৰ ক্ষেত্ৰত সামগ্ৰিকভাবে প্লেটো আৰু ইউক্লিডৰ নাম উল্লেখ কৰিব পাৰি।
প্লেটোৰ গণিতৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰবল ৰাপ আছিল আৰু পাটীগণিত আৰু গণনাৰ মাজত স্পষ্টভাবে পাৰ্থক্য বিচাৰ কৰিছিল।
প্লেটোৰ কোনোবা এটা সংলাপৰ পৰা-থিটেটাছ(Theaetetus)-আমি জানো যে থিডৰাছে (Theodorus) অপৰিমেয় বুলি প্ৰমাণ কৰিছিল। প্লেটোৰ দৰে থিটেটাছ(Theaetetus) থিডৰাছৰ এজন শিষ্য আছিল, তেওঁ বিভিন্ন ধৰণৰ তুলনাৰ অসাধ্য(incommensurables) ক্ষেত্ৰত বৈশিষ্ট্য অনুসাৰে চিহ্নিত কৰিছিল আৰু এনেকৈয়ে সংখ্যাপ্ৰণালী অধ্যয়নত তেওঁ এজন দাবীদাৰ পথ প্ৰদৰ্শক।
ইউক্লিডে তেওঁৰ এলিমেণ্টৰ কিছু অংশ মৌলিক সংখ্যা আৰু বিভাজ্যতাৰ ওপৰতে উৎসৰ্গা কৰিছে, যিবিলাক বিষয় দ্বিধাহীনভাৱে সংখ্যাতত্ত্বৰ অন্তৰ্ভুক্ত আৰু ইয়াৰ প্ৰাথমিক ভিত্তি(অষ্টমৰ পৰা নৱমলৈ এলিমেণ্ট(Euclid's Elements)ৰ কিতাপসমূহ)। বিশেষকৈ দুটা সংখ্যাৰ গৰিষ্ঠ সাধাৰণ উৎপাদক গণনাৰ পদ্ধতি(the Euclidean algorithm; Elements, Prop. VII.2) আৰু infinitude of primesৰ প্ৰথমটো প্ৰমাণ আগবঢ়ায়। (Elements, Prop. IX.20)
আৰ্যভট্ট, ব্ৰহ্মগুপ্ত আৰু ভস্কৰাচাৰ্য
ত্ৰিকোণমিতি সূচনাৰ ক্ষেত্ৰত সম্ভৱত গ্ৰীক জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানে ভাৰতীয় শিক্ষাক প্ৰভাৱান্বিত কৰিলেও ভাৰতীয় গণিত থলুৱা ঐতিহ্যপূৰ্ণ, বিশেষকৈ ১৮ শতিকাৰ আগত ইউক্লিডৰ Elements ভাৰতলৈ অহাৰ কোনো সাক্ষ্য প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। <!-- While Greek astronomy probably influenced Indian learning, to the point of introducing trigonometry, it seems to be the case that Indian mathematics is otherwise an indigenous tradition; in particular, there is no evidence that Euclid's Elements reached India before the 18th century.
Brahmagupta (628 CE) started the systematic study of indefinite quadratic equations—in particular, the misnamed Pell equation, in which Archimedes may have first been interested, and which did not start to be solved in the West until the time of Fermat and Euler. Later Sanskrit authors would follow, using Brahmagupta's technical terminology. A general procedure (the chakravala, or "cyclic method") for solving Pell's equation was finally found by Jayadeva (cited in the eleventh century; his work is otherwise lost); the earliest surviving exposition appears in Bhāskara II's Bīja-gaṇita (twelfth century).
Indian mathematics remained largely unknown in Europe until the late eighteenth century; Brahmagupta and Bhāskara's work was translated into English in 1817 by Henry Colebrooke. -->
ইছলামীয় সোণালী সময়ৰ পাটীগণিত
right|thumb|[[:en:Al-Haytham|Al-Haytham seen by the West: frontispice of Selenographia, showing Alhasen [sic] representing knowledge through reason, and Galileo representing knowledge through the senses.]]
নৱম শতিকাৰ আগভাগতেই খলিফা আলমামুনে বহুতো গ্ৰীক গণিতীয় ৰচনাৰ অনুবাদ কৰিবলৈ আদেশ দিছিল। লগতে এখন সংস্কৃত ৰচনাও(the Sindhind,which may or may not be Brahmagupta's Brāhmasphuṭasiddhānta) অনুবাদ কৰিবলৈ কৈছিল।
ডায়ফেণ্টাছৰ মূল কাৰ্য এৰিথমেটিকাক কুস্তা ইবন লুকা(Qusta ibn Luqa)(৮২০–৯১২)ই আৰবীলৈ অনুবাদ কৰে।
মধ্য যুগত পশ্চিম ইউৰোপ
মধ্যযুগত পশ্চিম ইউৰোপত ফিবোনাকি(Fibonacci)য়ে সমান্তৰ প্ৰগতিত বৰ্গক লৈ লিখা প্ৰবন্ধ নিৱন্ধক বাদ দি সংখ্যাতত্ত্বৰ তেনে কোনো উল্লেখনীয় অৱদানৰ বিষয়ে জনা নাযায়। ইউৰোপত চতুৰ্দশ শতিকাৰ পৰা ষোড়শ শতিকালৈ হোৱা শিল্প-সাহিত্য-বিজ্ঞানৰ পুনৰভুদ্যয়ৰ কাল(Renaissance)ত গ্ৰীক প্ৰাচীনত্বৰ কৰ্মৰাজিৰ নতুনকৈ অধ্যয়ন আৰম্ভ হোৱাটো শলাগিবলগীয়া।
ফাৰ্মেট
পিয়েৰে দি ফাৰ্মাটে (Pierre de Fermat) নিজৰ লেখা সমূহ কেতিয়াও প্ৰকাশ কৰা নাছিল। <!-- Pierre de Fermat (1607–1665) never published his writings; in particular, his work on number theory is contained almost entirely in letters to mathematicians and in private marginal notes. In his notes and letters, he scarcely wrote any proofs - he had no models in the area.
Over his lifetime, Fermat made the following contributions to the field:
অয়্লাৰ
লিঅনহাৰ্ড অয়লাৰ (Leonhard Euler)(১৭০৭-১৭৮৩)পোনপ্ৰথমে ১৭২৯ চনত তেখেতৰ বন্ধু এজন, অপেশাদাৰী ব্যক্তি, গল্ডবাচ(Goldbach)ৰ দ্বাৰা সংখ্যাতত্ত্বৰ প্ৰতি অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। তেওঁ অয়লাৰক ফাৰ্মাটৰ সংখ্যাতত্ত্বৰ কিছুমান কাম দৃষ্টিগোচৰ কৰাইছিল। ইয়াকে আধুনিক সংখ্যাতত্ত্বৰ পুনৰ্জন্ম বুলি কোৱা হয়।
Goldbach, pointed him towards some of Fermat's work on the subject.
This has been called the "rebirth" of modern number theory, after Fermat's relative lack of success in getting his contemporaries' attention for the subject. Euler's work on number theory includes the following:
-->
লাগ্ৰাঞ্জ,লিজেণ্ডাৰ আৰু গাউছ
জোছেফ লুইছ লাগ্ৰাঞ্জ (Joseph-Louis Lagrange)(১৭৩৬-১৮১৩) আছিল ফাৰ্মাট আৰু অয়লাৰৰ কৰ্মৰাজি আৰু পৰ্যবেক্ষণসমূহৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰমাণ দিয়া প্ৰথমজন ব্যক্তি।
এড্ৰিন ম্যাৰি লিজেণ্ডাৰ (Adrien-Marie Legendre) (১৭৫২-১৮৩৩) দ্বিঘাত পাৰস্পৰিকতা(quadratic reciprocity)ৰ বিধি পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে বৰ্ণনা কৰিছিল।
কাৰ্ল ফ্ৰেডেৰিক গাউছ(Carl Friedrich Gauss)(১৭৭৭–১৮৫৫)এ ১৭৯৮ চনত প্ৰকাশিত তেখেতৰ ডিচকুইছটনছ্ এৰিথমেটিকা(Disquisitiones Arithmeticae)ত দ্বিঘাত পাৰস্পৰিকতা(quadratic reciprocity)ৰ বিধিৰ প্ৰমাণ আগবঢ়াইছে।
পৰিপক্বতা আৰু উপক্ষেত্ৰত বিভাজন
<!-- Starting early in the nineteenth century, the following developments gradually took place:
Algebraic number theory may be said to start with the study of reciprocity and cyclotomy, but truly came into its own with the development of abstract algebra and early ideal theory and valuation theory; see below. A conventional starting point for analytic number theory is Dirichlet's theorem on arithmetic progressions (1837), whose proof introduced L-functions and involved some asymptotic analysis and a limiting process on a real variable. The first use of analytic ideas in number theory actually goes back to Euler (1730s), who used formal power series and non-rigorous (or implicit) limiting arguments. The use of complex analysis in number theory comes later: the work of Bernhard Riemann (1859) on the zeta function is the canonical starting point; Jacobi's four-square theorem (1839), which predates it, belongs to an initially different strand that has by now taken a leading role in analytic number theory (modular forms).
বিশ্লেষণাত্মক সংখ্যাতত্ত্ব
বিশ্লেষণাত্মক সংখ্যাতত্ত্বক এনেদৰে সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিব পাৰি
<!--
Analytic number theory may be defined
Some subjects generally considered to be part of analytic number theory, for example, sieve theory, are better covered by the second rather than the first definition: some of sieve theory, for instance, uses little analysis, yet it does belong to analytic number theory.
The following are examples of problems in analytic number theory: the prime number theorem, the Goldbach conjecture (or the twin prime conjecture, or the Hardy–Littlewood conjectures), the Waring problem and the Riemann hypothesis. Some of the most important tools of analytic number theory are the circle method, sieve methods and L-functions (or, rather, the study of their properties). The theory of modular forms (and, more generally, automorphic forms) also occupies an increasingly central place in the toolbox of analytic number theory.
One may ask analytic questions about algebraic numbers, and use analytic means to answer such questions; it is thus that algebraic and analytic number theory intersect. For example, one may define prime ideals (generalizations of prime numbers in the field of algebraic numbers) and ask how many prime ideals there are up to a certain size. This question can be answered by means of an examination of Dedekind zeta functions, which are generalizations of the Riemann zeta function, a key analytic object at the roots of the subject. This is an example of a general procedure in analytic number theory: deriving information about the distribution of a sequence (here, prime ideals or prime numbers) from the analytic behavior of an appropriately constructed complex-valued function. -->
বীজগাণিতিক সংখ্যাতত্ত্ব
বীজগণিতীয় সংখ্যা হৈছে যি পৰিমেয় সহগযুক্ত কিছুমান বহুপদ সমীকৰণৰ,f(x)=0 সমাধান হিচাপে পোৱা যিকোনো জটিল সংখ্যা। উদাহৰণ স্বৰূপে ৰ x হৈছে এটা বীজগণিতীয় সংখ্যা। বীজগণিতীয় সংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰখনক বীজগণিতীয় সংখ্যাক্ষেত্ৰ বা চমুকৈ সংখ্যাক্ষেত্ৰ বুলি কোৱা হয়। বীজগণিতীয় সংখ্যা তত্ত্ব ই বীজগণিতীয় সংখ্যাক্ষেত্ৰকে অধ্যয়ন কৰে।  বিশ্লেষণাত্মক আৰু বীজগণিতীয় সংখ্যাতত্ত্ব ভাগ দুটা খেলিমেলি নহ'বৰ বাবে এইটো মনত ৰাখিব লাগে যে প্ৰথমটো ইয়াৰ পদ্ধতি আৰু দ্বিতীয়টো ইয়াৰ অধ্যয়নৰ বিষয়বস্তুৰ লগত জড়িত।
<!-- An algebraic number is any complex number that is a solution to some polynomial equation f(x)=0 with rational coefficients; for example, every solution x of (say) is an algebraic number. Fields of algebraic numbers are also called algebraic number fields, or shortly number fields. Algebraic number theory studies algebraic number fields. Thus, analytic and algebraic number theory can and do overlap: the former is defined by its methods, the latter by its objects of study.
It could be argued that the simplest kind of number fields (viz., quadratic fields) were already studied by Gauss, as the discussion of quadratic forms in Disquisitiones arithmeticae can be restated in terms of ideals and norms in quadratic fields. (A quadratic field consists of all numbers of the form, where a and b are rational numbers and d is a fixed rational number whose square root is not rational.) For that matter, the 11th-century chakravala method amounts—in modern terms—to an algorithm for finding the units of a real quadratic number field. However, neither Bhāskara nor Gauss knew of number fields as such.
The grounds of the subject as we know it were set in the late nineteenth century, when ideal numbers, the theory of ideals and valuation theory were developed; these are three complementary ways of dealing with the lack of unique factorisation in algebraic number fields. (For example, in the field generated by the rationals and \sqrt{-5}, the number 6 can be factorised both as and
are irreducible, and thus, in a naïve sense, analogous to primes among the integers.) The initial impetus for the development of ideal numbers (by Kummer) seems to have come from the study of higher reciprocity laws, that is, generalisations of quadratic reciprocity.
Number fields are often studied as extensions of smaller number fields: a field L is said to be an extension of a field K if L contains K. (For example, the complex numbers C are an extension of the reals R, and the reals R are an extension of the rationals Q.) Classifying the possible extensions of a given number field is a difficult and partially open problem. Abelian extensions—that is, extensions L of K such that the Galois group Gal(L/K) of L over K is an abelian group—are relatively well understood. Their classification was the object of the programme of class field theory, which was initiated in the late 19th century (partly by Kronecker and Eisenstein) and carried out largely in 1900–1950.
ডায়ফেণ্টাইন জ্যামিতি
ডায়ফেণ্টাইন জ্যামিতিৰ প্ৰধান সমস্যা হৈছে ডায়ফেণ্টাইন সমীকৰণৰ সমাধান কেতিয়া থাকে তাক নিৰ্ণয় কৰাটো আৰু যদি থাকে কিমান থাকিব। এটা সমীকৰণক জ্যামিতিৰ বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ তাৰ সমাধান নিৰ্ণয়ৰ চিন্তা কৰিব লাগে।
<!-- The central problem of Diophantine geometry is to determine when a Diophantine equation has solutions, and if it does, how many. The approach taken is to think of the solutions of an equation as a geometric object.
For example, an equation in two variables defines a curve in the plane. More generally, an equation, or system of equations, in two or more variables defines a curve, a surface or some other such object in n-dimensional space. In Diophantine geometry, one asks whether there are any rational points (points all of whose coordinates are rationals) or integral points (points all of whose coordinates are integers) on the curve or surface. If there are any such points, the next step is to ask how many there are and how they are distributed. A basic question in this direction is if there are finitely or infinitely many rational points on a given curve (or surface).
In the Pythagorean equation we would like to study its rational solutions, that is, its solutions (x,y) such that x and y are both rational. This is the same as asking for all integer solutions to ; any solution to the latter equation gives us a solution x = a/c, y = b/c to the former. It is also the same as asking for all points with rational coordinates on the curve described by. (This curve happens to be a circle of radius 1 around the origin.)
The rephrasing of questions on equations in terms of points on curves turns out to be felicitous. The finiteness or not of the number of rational or integer points on an algebraic curve—that is, rational or integer solutions to an equation f(x,y)=0, where f is a polynomial in two variables—turns out to depend crucially on the genus of the curve. The genus can be defined as follows: allow the variables in f(x,y)=0 to be complex numbers; then f(x,y)=0 defines a 2-dimensional surface in (projective) 4-dimensional space (since two complex variables can be decomposed into four real variables, that is, four dimensions). If we count the number of (doughnut) holes in the surface; we call this number the genus of f(x,y)=0. Other geometrical notions turn out to be just as crucial.
There is also the closely linked area of Diophantine approximations: given a number x, then finding how well can it be approximated by rationals. (We are looking for approximations that are good relative to the amount of space that it takes to write the rational: call a/q (with \gcd(a,q)=1) a good approximation to x if, where c is large.) This question is of special interest if x is an algebraic number. If x cannot be well approximated, then some equations do not have integer or rational solutions. Moreover, several concepts (especially that of height) turn out to be critical both in Diophantine geometry and in the study of Diophantine approximations. This question is also of special interest in transcendental number theory: if a number can be better approximated than any algebraic number, then it is a transcendental number. It is by this argument that Pi and e have been shown to be transcendental.
Diophantine geometry should not be confused with the geometry of numbers, which is a collection of graphical methods for answering certain questions in algebraic number theory. Arithmetic geometry, however, is a contemporary term for much the same domain as that covered by the term Diophantine geometry. The term arithmetic geometry is arguably used most often when one wishes to emphasise the connections to modern algebraic geometry (as in, for instance, Faltings's theorem) rather than to techniques in Diophantine approximations. -->
সম্ভাৱনীয় সংখ্যাতত্ত্ব
সম্ভাৱনীয় সংখ্যাতত্ত্বক প্ৰায় mutually independent চলকসমূহৰ অধ্যয়নৰ বিশেষ ভাগ হিচাপে দেখা যায়।
পাটীগাণিতীক সংযুক্তকাৰিতা
These questions are characteristic of arithmetic combinatorics. This is a presently coalescing field; it subsumes additive number theory (which concerns itself with certain very specific sets A of arithmetic significance, such as the primes or the squares) and, arguably, some of the geometry of numbers, together with some rapidly developing new material. Its focus on issues of growth and distribution accounts in part for its developing links with ergodic theory, finite group theory, model theory, and other fields. The term additive combinatorics is also used; however, the sets A being studied need not be sets of integers, but rather subsets of non-commutative groups, for which the multiplication symbol, not the addition symbol, is traditionally used; they can also be subsets of rings, in which case the growth of A+A and A·A may be compared.
Computational number theory
While the word algorithm goes back only to certain readers of al-Khwārizmī, careful descriptions of methods of solution are older than proofs: such methods (that is, algorithms) are as old as any recognisable mathematics—ancient Egyptian, Babylonian, Vedic, Chinese—whereas proofs appeared only with the Greeks of the classical period. An interesting early case is that of what we now call the Euclidean algorithm. In its basic form (namely, as an algorithm for computing the greatest common divisor) it appears as Proposition 2 of Book VII in Elements, together with a proof of correctness. However, in the form that is often used in number theory (namely, as an algorithm for finding integer solutions to an equation, or, what is the same, for finding the quantities whose existence is assured by the Chinese remainder theorem) it first appears in the works of Āryabhaṭa (5th–6th century CE) as an algorithm called kuṭṭaka ("pulveriser"), without a proof of correctness.
There are two main questions: "Can we compute this?" and "Can we compute it rapidly?" Anyone can test whether a number is prime or, if it is not, split it into prime factors; doing so rapidly is another matter. We now know fast algorithms for testing primality, but, in spite of much work (both theoretical and practical), no truly fast algorithm for factoring.
The difficulty of a computation can be useful: modern protocols for encrypting messages (for example, RSA) depend on functions that are known to all, but whose inverses are known only to a chosen few, and would take one too long a time to figure out on one's own. For example, these functions can be such that their inverses can be computed only if certain large integers are factorized. While many difficult computational problems outside number theory are known, most working encryption protocols nowadays are based on the difficulty of a few number-theoretical problems.
Some things may not be computable at all; in fact, this can be proven in some instances. For instance, in 1970, it was proven, as a solution to Hilbert's 10th problem, that there is no Turing machine which can solve all Diophantine equations. In particular, this means that, given a computably enumerable set of axioms, there are Diophantine equations for which there is no proof, starting from the axioms, of whether the set of equations has or does not have integer solutions. (We would necessarily be speaking of Diophantine equations for which there are no integer solutions, since, given a Diophantine equation with at least one solution, the solution itself provides a proof of the fact that a solution exists. We cannot prove that a particular Diophantine equation is of this kind, since this would imply that it has no solutions.) -->
প্ৰয়োগসমূহ
সংখ্যাতত্ত্ববিদ লিঅনাৰ্ড ডিকছনে(Leonard Dickson)(১৮৭৪–১৯৫৪)কৈছিল,"ভগবানক ধন্যবাদ যে কোনো প্ৰয়োগেই সংখ্যাতত্ত্বৰ সুনাম নষ্ট নকৰে। " সংখ্যাতত্ত্বত এনে দৰ্শন প্ৰযোয্য নহয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:গণিত
ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰ
ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰ বুলিলে সেইবোৰ কাৰ্যক বুজায় যিবোৰৰ একছেতিয়া অধিকাৰ স্বত্বৰ ম্যাদ শেষ বা বাজেয়াপ্ত অথবা অপ্ৰযোজ্য হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ কৰ্ম, আৰু চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসৰ আৰম্ভণিৰ অধিকাংশ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ, বৰ্তমান ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰৰ অধীন, আৰু স্বত্বাধিকাৰ আইন কাৰ্যকৰীৰ পূৰ্বৰ সৃষ্ট সকলো কৰ্ম ইয়াৰ আওতাত পৰে।
thumb|150px|ক্ৰিয়েটিভ কমন্স' ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰৰ চিহ্ন
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:প্ৰতিলিপ্যধিকাৰ আইন
জগদীশ সিং খেহৰ
ন্যায়ধীশ জগদীশ সিং খেহৰ (Jagdish Singh Khehar; জন্ম:২৮ আগষ্ট ১৯৫২) ভাৰতৰ বৰ্তমান ৪৪তম মুখ্য ন্যায়াধীশ। তীৰথ সিং ঠাকুৰে অৱসৰগ্ৰহণ কৰাত তেওঁ ৪ জানুৱাৰী ২০১৭ তাৰিখে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ ৰূপে শপত গ্ৰহণ কৰে। ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ পদত অধিষ্ঠিত হোৱা খেহৰ শিখ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰথম ব্যক্তি।
শিক্ষা
১৯৭৪ চনত চণ্ডীগড়ৰ ৰয়েল কলেজৰূ পৰা তেওঁ বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছত তেওঁ চণ্ডীগড়ৰে পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৭৭ চনত আইন বিভাগত স্নাতক আৰু ১৯৭৯ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ভাল ফলাফলৰ বাবে খেহৰে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে।
তাজ হোটেল
তাজ হোটেল (Taj Hotels) হৈছে বিলাসী হোটেলৰ এটা শৃংখলা আৰু ইণ্ডিয়ান হোটেল কোম্পানী লিমিটেডৰ এটা সহায়ক কোম্পানী, মুম্বাইৰ নৰিমন পইণ্টৰ এক্সপ্ৰেছ টাৱাৰত মুখ্য কাৰ্যালয়। টাটা গ্ৰুপৰ প্ৰতিষ্ঠাপক জামছেতজী টাটাৰ দ্বাৰা ১৯০৩ চনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা, কোম্পানীটো ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ ব্যৱসায়িক গোট টাটা গ্ৰুপৰ এটা অংশ। কোম্পানীটোৱে ২০১০ চনত ২০,০০০ ৰো অধিক লোকক নিযুক্তি দিছিল।
২০২০ চনলৈকে কোম্পানীটোৱে মুঠ ১০০ তকৈ অধিক হোটেল আৰু হোটেল-ৰিজৰ্ট পৰিচালনা কৰে, সমগ্ৰ ভাৰতত ৮৪খন আৰু ভূটান, মালয়েছিয়া, মালদ্বীপ, নেপাল, দক্ষিণ আফ্ৰিকা, শ্ৰীলংকা, সংযুক্ত আৰৱ আমিৰাত, যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু জাম্বিয়াকে ধৰি অন্যান্য দেশত ১৬ খন।
ইতিহাস
১৯৭৪ চনত, গোটটোৱে ভাৰতৰ প্ৰথম আন্তৰ্জাতিক পাঁচতাৰকা ডিলাক্স বীচ ৰিজৰ্ট, গোৱাৰ ফৰ্ট আগুয়াদা বীচ ৰিজৰ্ট মুকলি কৰে। ১৯৭০-ৰ দশকত, তাজ গ্ৰুপে মেট্ৰ'পলিটান হোটেলত ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে, ১৯৭৪ চনত চেন্নাইত তাজ কোৰোমণ্ডেল নামৰ পাঁচতাৰকা ডিলাক্স হোটেলখন মুকলি কৰে, ১৯৭৭ চনত মুম্বাইৰ এখন ব্যৱসায়িক হোটেল তাজ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ (বৰ্তমান ৰ দ্বাৰা ভিভাণ্টা– সভাপতিৰ দ্বাৰা ভিভাণ্টা) বাবে ইকুইটি আগ্ৰহ আৰু পৰিচালনা চুক্তি অৰ্জন কৰে, আৰু লগতে ১৯৭৮ চনত দিল্লীত তাজমহল হোটেল খোলে।
দলটোৱে ১৯৭০ ৰ দশকৰ পৰা ভাৰতৰ ৰাজকীয় প্ৰাসাদসমূহক বিলাসী হোটেললৈ ৰূপান্তৰ কৰি আহিছে। তাজ বিলাসী হোটেললৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা প্ৰথম প্ৰাসাদটো আছিল ১৯৭১ চনত উদয়পুৰৰ লেক পেলেচ। অন্যান্য উদাহৰণৰ ভিতৰত আছে জয়পুৰৰ ৰামবাগ প্ৰাসাদ, যোধপুৰৰ উমেদ ভৱন প্ৰাসাদ, হাইদৰাবাদৰ ফলকনুমা প্ৰাসাদ আৰু বাৰাণসীৰ নাদেচাৰ প্ৰাসাদ।
১৯৮০ চনত, তাজ গোটে ভাৰতৰ বাহিৰত ইয়াৰ প্ৰথম হোটেল মুকলি কৰে, ছানাৰ তাজ শ্বেবা হোটেল, য়েমেনৰ আৰু ১৯৮০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে, লণ্ডনৰ ছেইণ্ট জেমছ কোৰ্ট হোটেলত (বৰ্তমান তাজ ৫১ বাকিংহাম গেট চুইটছ এণ্ড ৰেচিডেন্স আৰু ছেইণ্ট জেমছ কোৰ্ট, এ তাজ হোটেল) আগ্ৰহ অৰ্জন কৰে। ১৯৮৪ চনত, তাজ গোটে অনুজ্ঞা পত্ৰ চুক্তিৰ অধীনত, বাংগালুৰুৰ তাজ ৱেষ্ট এণ্ড, চেন্নাইৰ তাজ কনেমাৰা আৰু উটিৰ চেভয় হোটেলৰ প্ৰতিটো অধিগ্ৰহণ কৰে। বাংগালুৰুত তাজ ৱেষ্ট এণ্ড মুকলি হোৱাৰ লগে লগে তাজ গ্ৰুপে বাংগালুৰুত প্ৰৱেশ কৰে। কলকাতাৰ তাজ বেংগল নামৰ পাঁচতাৰকা ডিলাক্স হোটেলখন ১৯৮৯ চনত মুকলি কৰা হৈছিল, আৰু ইয়াৰ সৈতে, তাজ গোটভাৰতৰ ছয়খন মুখ্য মহানগৰ, যেনে মুম্বাই, দিল্লী, কলকাতা, বেংগালুৰু, হাইদৰাবাদ আৰু চেন্নাইত উপস্থিতিৰ সৈতে ভাৰতৰ একমাত্ৰ হোটেল শৃংখলা হৈ পৰিছিল।
মুখ্য মহানগৰসমূহত ইয়াৰ বিলাসী হোটেল শৃংখলাৰ সম্প্ৰসাৰণৰ লগে লগে, তাজ গ্ৰুপে ভাৰতৰ মুখ্য মহানগৰ আৰু বৃহৎ মাধ্যমিক চহৰবোৰত ইয়াৰ ব্যৱসায়িক হোটেল বিভাগটো সম্প্ৰসাৰিত কৰে। ১৯৯০-ৰ দশকত, তাজ গোটে ভাৰতত ইয়াৰ ভৌগোলিক আৰু বজাৰৰ আৱৰণ সম্প্ৰসাৰিত কৰা অব্যাহত ৰাখিছিল। ই বিশেষ অভিযান (যেনে বন্যপ্ৰাণী লজ) বিকশিত কৰিছিল আৰু বিদ্যমান সম্পত্তিৰ উন্নীতকৰণ আৰু নতুন সম্পত্তিৰ বিকাশৰ জৰিয়তে প্ৰতিষ্ঠিত বজাৰত ইয়াৰ স্থিতি শক্তিশালী কৰিছিল। তাজে ১৯৯০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে কেৰালা পৰ্যটন উন্নয়ন নিগমৰ সৈতে তাজ কেৰালা হোটেল আৰু ৰিজৰ্টলিমিটেড স্থাপন কৰিছিল।
তাজ গোটৰ দহখন হোটেল বিশ্বৰ আগশাৰীৰ হোটেলৰ সদস্য।
উল্লেখযোগ্য হোটেলসমূহ
তাজ গোটৰ দুখন হোটেল, যেনে জয়পুৰৰ ৰামবাগ পেলেচ আৰু মুম্বাইৰ তাজমহল পেলেচ এণ্ড টাৱাৰ, ২০১৩ চনত কণ্ডেজ নাষ্ট ট্ৰেভেলাৰে ইয়াৰ "বিশ্বৰ শীৰ্ষ ১০০খন হোটেল আৰু ৰিজৰ্ট"ৰ ভিতৰত স্থান দিছিল। কনডেজ নাষ্ট য়ট্ৰেভেলাৰে ২০১৪ চনত মুম্বাইৰ তাজমহল প্ৰাসাদক ইয়াৰ "গোল্ড ষ্টেণ্ডাৰ্ড হোটেল"ৰ তালিকাত ১৩ নম্বৰ হিচাপে স্থান দিছিল।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:কোম্পানী শ্ৰেণী:হোটেল
টাইম (আলোচনী)
টাইম (Time; অৰ্থ: সময়) হৈছে এখন আমেৰিকান সাপ্তাহিক সংবাদ আলোচনী আৰু সংবাদ ৱেবছাইট। টাইমৰ মুখ্য কাৰ্যালয় নিউয়ৰ্ক চিটিত অৱস্থিত। ১৯২৩ চনৰ ৩ মাৰ্চত টাইম পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছিল। প্ৰভাৱশালী সহ-প্ৰতিষ্ঠাতা হেনৰি লুছে বহুকেইটা বছৰলৈকে টাইমৰ কাৰ্যভাৰ চলাই আছিল। টাইমৰ এটা ইয়ৰোপীয়ান সংস্কৰণো আছে যাৰ নাম হৈছে টাইম ইউৰোপ (Time Europe,পূৰ্বতে Time Atlantic হিচাপে পৰিচিত)। লণ্ডনৰ পৰা প্ৰকাশিত হোৱা টাইম ইউৰোপে মধ্য প্ৰাচ্য, আফ্ৰিকাৰ লগতে ২০০৩ চনৰ পৰা লেটিন আমেৰিকাকো সামৰি লয়। টাইমৰ এছিয়ান সংস্কৰণটোক টাইম এছিয়া (Time Asia) বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ কাৰ্যালয় অৱস্থিত হংকংত। দক্ষিণ প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় সংস্কৰণটোৱে অষ্ট্ৰেলিয়া, নিউজিলেণ্ড, আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় দ্বীপসমূহক সামৰি লয়। ইয়াৰ কাৰ্যালয়টো চিডনিত অৱস্থিত।
আনে' ফ্ৰাংক
আনে’লিছ মেৰি ফ্ৰাংক (Annelies Marie Frank; ১২ জুন ১৯২৯- ফেব্ৰুৱাৰী বা মাৰ্চ ১৯৪৫) ইহুদী জাতিৰ ঐতিহ্য বহনকাৰী এগৰাকী জাৰ্মান-ওলন্দাজ দিনপঞ্জী লেখিকা আছিল। ইহুদী গণহত্যাৰ বলি হোৱা লোকসকলৰ ভিতৰত সবাতোকৈ চৰ্চিত নামবোৰৰ অন্যতম হৈছে আনে' ফ্ৰাংক। ১৯৪৭ চনত প্ৰকাশ পোৱা 'দ্য ডায়েৰী অৱ এ য়ং গাৰ্ল' (প্ৰথমে ওলন্দাজ ভাষাত 'Het Achterhuis' নামেৰে কিতাপখন প্ৰকাশ পাইছিল, যাৰ ইংৰাজী ভাষাত অৰ্থ The Secret Annex) গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ মৰণোত্তৰভাৱে বিশ্বজোৰা খ্যাতি লাভ কৰিছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত জাৰ্মানীয়ে নেডাৰলেণ্ডছ দখল কৰাৰ পাছত ১৯৪২ চনৰ পৰা ১৯৪৪ চনলৈ গোপনে কটোৱা কালছোৱাৰ বিষয়ে তেওঁ এই দিনলিপিত বৰ্ণনা কৰিছিল। গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশিত আনে'ৰ এই দিনলিপিখন বিশ্বৰ সবাতোকৈ পৰিচিত আৰু চৰ্চিত গ্ৰন্থসমূহৰ অন্যতম। ইয়াৰ ভিত্তিত কেবাখনো নাটক আৰু চলচ্চিত্ৰও নিৰ্মাণ হৈছে।
টাইম (আলোচনী)
ইতিহাস
ব্ৰিটন হেডেন আৰু হেনৰি লুচৰ দ্বাৰা পোনপ্ৰথমে টাইম আলোচনী নিউয়ৰ্ক মহানগৰৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছিল। এইখনেই আছিল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰথমখন সাপ্তাহিক সংবাদ-আলোচনী। ব্ৰিটন আৰু হেনৰিয়ে ইয়াৰ আগতে "য়ালে ডেইলি নিউজ"ত যথাক্ৰমে অধ্যক্ষ আৰু পৰিচালন সম্পাদক হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁলোকে পোনপ্ৰথমে আলোচনীখনৰ নাম "ফেক্টছ্" (Facts) দিয়াৰ কথা ভাবিছিল। তেওঁলোকে সংবাদবোৰ সংক্ষিপ্তভাৱে প্ৰকাশ কৰাটোত জোৰ দিছিল যাতে ব্যস্ত মানুহ এজনেও এঘণ্টাৰ ভিতৰতে আলোচনীখন পঢ়িব পাৰে। অৱশ্যে তেওঁলোকে নামটো পাছত "টাইম"লৈ সলনি কৰে আৰু শ্ল'গান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে "Take Time – It's Brief" শীৰ্ষক বাক্যশাৰী।
আনে' ফ্ৰাংক
জাৰ্মানীৰ ফ্ৰেংকফুৰ্টত জন্মগ্ৰহণ কৰা আনে' ফ্ৰাংকে জীৱনৰ অধিকাংশ সময় নেডাৰলেণ্ডছৰ আমষ্টাৰডাম আৰু ইয়াৰ কাষৰীয়া ঠাইত কটাইছিল। জাৰ্মানীৰ শাসনভাৰ নাজীৰ অধীনলৈ যোৱাত ৪.৫ বছৰ বয়সতে আনে' ফ্ৰাংকে পৰিয়ালৰ সৈতে নেডাৰলেণ্ডছলৈ গৈছিল। এগৰাকী জাৰ্মান নাগৰিক হিচাপে জন্ম লাভ কৰিছিল যদিও ১৯৪১ চনত আনে'ই নাগৰিকত্ব হেৰুৱাইছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰহীন লোক হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। জাৰ্মানসকলে নেডাৰলেণ্ডছ দখল কৰাত ১৯৪০ চনৰ মে' মাহৰ সময়লৈ ফ্ৰাংক পৰিয়ালটো আমষ্টাৰডামতে আৱদ্ধ হৈ পৰিছিল। ১৯৪২ চনৰ জুলাই মাহত ইহুদী লোকসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰাত আনে'ৰ পৰিয়ালটোৱে তেওঁৰ দেউতাক অটো ফ্ৰাংকে কাম কৰা অট্টালিকাটোত থকা কিতাপৰ আলমাৰীটোৰ পিছফালৰ গোপন কোঠাকেইটাত লুকাই থাকিবলৈ লৈছিল। তেতিয়াৰ পৰা ১৯৪৪ চনৰ আগষ্টত নাজীসকলৰ গুপ্তচৰ বাহিনীয়ে পৰিয়ালটো আটক কৰালৈকে আনে' ফ্ৰাংকে নিয়মীয়াভাৱে এখন দিনপঞ্জী লিখি গৈছিল। এই দিনলিপিখন আনে'ই তেওঁৰ জন্মদিনত উপহাৰ হিচাপে পাইছিল। ফ্ৰাংকৰ পৰিয়ালটো আটক হোৱাৰ পাছত তেওঁলোকক বন্দীশিবিৰলৈ পঠিওৱা হয়। ১৯৪৪ চনৰ ১ নৱেম্বৰত আনে' আৰু তেওঁৰ ভনী মাৰ্গটক অস্বিৎজৰ পৰা বাৰ্গেন-বেলচেন বন্দী শিবিৰলৈ পঠিওৱা হয়। কেইমাহমান পিছত তাতেই দুয়োৰে মৃত্যু হয় (সম্ভৱতঃ সন্নিপাত জ্বৰত ভুগি)। ৰেডক্ৰছে প্ৰথমে তেওঁলোকৰ মাৰ্চত মৃত্যু হোৱা বুলি অনুমান কৰিছিল। ওলন্দাজ কৰ্তৃপক্ষয়ো ৩১ মাৰ্চত তেওঁলোকৰ মৃত্যু হোৱা বুলি চৰকাৰী নথিত উল্লেখ কৰিছে। কিন্তু ২০১৫ চনত আনে' ফ্ৰাংক হাউছৰ দ্বাৰা সম্পন্ন হোৱা গৱেষণাত প্ৰকাশ পাইছিল যে তেওঁলোকৰ হয়তো ফেব্ৰুৱাৰী মাহতহে মৃত্যু হৈছিল।
ভাৰতৰ কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলা
পৰম্পৰাগত বা ঔদ্যোগিক উপায়েৰে হওক, বা জীৱিকা আৰু কৃষি শ্ৰমিকৰ জৰিয়তে হওক, ভাৰতৰ কৃষি খণ্ডত মহিলাসকলৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিনিধিত্ব আছে। ভাৰতত কৃষি প্ৰত্যক্ষভাৱে বহুক্ষেত্ৰৰ সৈতে জড়িত যেনে অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা, সিদ্ধান্ত লোৱাৰ সামৰ্থ্য, শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্য সেৱাৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ আৰু লগতে দৰিদ্ৰতা আৰু লিংগ বৈষম্যৰ দৰে কাৰকসমূহ ইয়াৰ লগত জটিলভাৱে সাঙুৰ খাই আছে।
আনে' ফ্ৰাংক
যুদ্ধত বাছি থকা ফ্ৰাংক পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ ব্যক্তি অটোৱে যুদ্ধৰ শেষত আমষ্টাৰডামলৈ আহি জানিব পাৰিলে যে জীয়ৰী আনে'ৰ দিনলিপিখন তেওঁৰ সচিব মিপ গিছে সুৰক্ষিতভাৱে ৰাখিছে। অটোৰ প্ৰচেষ্টাতে ১৯৪৭ চনত দিনলিপিখন গ্ৰন্থ আকাৰে প্ৰকাশ পাইছিল। পিছলৈ এইখন মূল ওলন্দাজ ভাষাৰ পৰা ইংৰাজীলৈ অনূদিত হয় আৰু ১৯৫২ চনত "দ্য ডায়েৰী অৱ এ য়ং গাৰ্ল" নামেৰে প্ৰকাশ পায়। তেতিয়াৰ পৰা ই ৭০ টাতকৈও অধিক ভাষালৈ অনূদিত হৈছে (অসমীয়াকে ধৰি)।
টাইম (আলোচনী)
ইতিহাস
টাইম আলোচনীয়ে কেইবাদশকজুৰি তেওঁলোকৰ বেটুপাতত কেৱল কোনো এগৰাকী ব্যক্তিকহে স্থান দি আহিছে। শেহতীয়াকৈ টাইমে আৰম্ভ কৰা People of the year সংখ্যাবোৰে পাঠকৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে য'ত বাৰাক অ'বামা, ষ্টীভ জব্‌চৰ দৰে খ্যাতিমান ব্যক্তিয়ে স্থানলাভ কৰিছে। ১৯২৩ চনৰ৩ মাৰ্চত টাইমৰ সৰ্বপ্ৰথম সংখ্যাটোৰ বেটুপাতত স্থান লাভ কৰিছিল আমেৰিকাৰ সংসদৰ অধ্যক্ষ জোচেফ গাৰ্ণি কেননে। ১৯২৯ চনত টাইমৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাতা ব্ৰিটন হেডেনৰ মৃত্যু হয় আৰু হেনৰি লুচ "টাইম"ৰ সৰ্বেসৰ্বা হৈ পৰে। হেনৰি লুচক বিংশ শতিকাৰ সংবাদ মাধ্যমৰ এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তি বুলি জনা যায়।
১৯৮৯ চনত টাইম আলোচনী আৰু ৱাৰ্ণাৰ কমিউনিকেশ্বনচৰ একাকীকৰণ হয়, আৰু "টাইম" আলোচনী "টাইম ৱাৰ্ণাৰ"ৰ এটা অংশ হৈ পৰে। ২০১৪ চনত টাইম ৱাৰ্ণাৰে টাইম আলোচনীক পৃথক কৰি এক সুকীয়া ৰাজহুৱা কোম্পানী হিচাপে গঢ় দিয়ে।
ভাৰতৰ কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলা
সামগ্ৰিকভাৱে কৃষিখণ্ড বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ সঞ্চাৰৰ সৈতে যথেষ্ট বিকাশ আৰু উদ্ভৱ হৈছে। এনে উত্থানৰ ক্ষেত্ৰত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আহে মহিলা শ্ৰমিকৰ পৰা। তথাপিও মহিলা কৃষি শ্ৰমিক উপেক্ষা এতিয়াও হ্ৰাস পোৱা নাই। ভাৰতৰ দৰে উন্নয়নশীল দেশবোৰত, কৃষিয়ে মহিলা কৰ্মশক্তিৰ ২/৩ (দুই তৃতীয়াংশ) নিয়োগ অব্যাহত ৰাখিছে কিন্তু তেওঁলোকক উপযুক্ত শ্ৰমিকৰ স্বীকৃতি দিয়াত ব্যৰ্থ হৈছে।
টাইম (আলোচনী)
ইতিহাস
২০০৭ চনত টাইম আলোচনীয়ে সোমবৰীয়া প্ৰকাশন/বিতৰণৰ পৰম্পৰাৰ পৰিৱৰ্তন কৰে। তাৰ পৰিৱৰ্তে আলোচনীবোৰ শুকুৰবাৰে বজাৰৰ বাবে পঠিওৱা হয় আৰু শনিবাৰে গৈ গ্ৰাহকৰ হাতত পৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
ভাৰতৰ কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলা
পৰিসংখ্যা
গ্ৰাম্য ভাৰতত, জীৱিকাৰ বাবে কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা মহিলাৰ শতাংশ ৮৪% কৈ অধিক। মহিলাৰ সংখ্যা প্ৰায় ৩৩% খেতিয়ক আৰু প্ৰায় ৪৭% কৃষি শ্ৰমিক। এই পৰিসংখ্যাবোৰ দেশত পশুধন, মীন পালন আৰু খাদ্য উৎপাদনৰ অন্যান্য বিভিন্ন আনুষঙ্গিক প্ৰকাৰৰ কামৰ হিচাপত অন্তৰভুক্ত নহয়। ২০০৯ চনত, শস্য খেতিৰ ৯৪% মহিলা কৃষি শ্ৰমিক খাদ্যশস্য উৎপাদনৰক্ষেত্ৰত কাম কৰিছিল, আনহাতে ১.৪% লোকে পাচলি উৎপাদনত কাম কৰিছিল, আৰু ৩.৭২% ফল, বাদাম, পানীয় আৰু মছলা শস্যত নিয়োজিত আছিল। কৃষি খণ্ডত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ হাৰ চাহ খেতিৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰায় ৪৭%, কপাহ খেতিত ৪৬.৮৪%, তেল বীজ ৪৫.৪৩% বৃদ্ধি আৰু পাচলি উৎপাদনত ৩৯.১৩%। যদিও এই শস্যবোৰৰ বাবে শ্ৰমিকৰ বিশেষ প্ৰয়োজন হয়, কামটো যথেষ্ট কম দক্ষতাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। মহিলাসকলে আনুষঙ্গিক কৃষি কাৰ্যকলাপতো যথেষ্ট অংশগ্ৰহণ কৰে। খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থাৰ মতে, ভাৰতীয় মহিলাসকলে সকলো মাছ বেছা আৰু মীন পালনত ক্ৰমান্বয়ে ২১% আৰু ২৪% প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
আনে' ফ্ৰাংক
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
আমষ্টাৰডামলৈ অহাৰ পাছত মাৰ্গটক পাব্লিক স্কুলত আৰু আনে'ক ৬ষ্ঠ মণ্টেশ্বৰী স্কুলত নামভৰ্তি কৰাই দিয়া হৈছিল। ওলন্দাজ ভাষাৰ বাবে প্ৰথমে সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল যদিও মাৰ্গট আমষ্টাৰডামত এগৰাকী তাৰকা শিক্ষাৰ্থীৰূপে পৰিগণিত হৈছিল। আনে'য়ো অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে মণ্টেশ্বৰী স্কুলৰ সৈতে মিলি যাব পাৰিছিল। তাতেই আনে'ই হানা গছলাৰৰ দৰে সমবয়সীয়া শিশু লগ পাইছিল, যি পিছলৈ তাইৰ অতি প্ৰিয় বান্ধৱী হৈ পৰিছিল।
টাইম (আলোচনী)
ইতিহাস
২০১৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত টাইমে তেওঁলোকৰ আলোচনী বিভাগৰ বাবে প্ৰথমগৰাকী মহিলা মুখ্য সম্পাদকৰ নাম ঘোষণা কৰে। যাৰ নাম আছিল মাৰ্থা নেলছন। ২০১৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত নেন্সি গিবছ্ হৈ পৰে টাইম আলোচনীৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা পৰিচালন সম্পাদক।
ভাৰতৰ কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলা
শ্ৰম আৰু লিংগ বিভাজন
ভাৰতত, মহিলা কৃষি শ্ৰমিক বা খেতিয়কৰ সাধাৰণ কাম কম দক্ষতাৰ চাকৰিত সীমাবদ্ধ, যেনে ৰোপণ, সংৰোপণ, অপতৃণ আৰু শস্য চপোৱা, যি প্ৰায়ে ঘৰুৱা জীৱন আৰু শিশু প্ৰতিপালনৰ কাঠামৰ ভিতৰত খাপ খায়। যিবোৰ কামত ধৈৰ্য্য আৰু কিছু শুদ্ধতাৰ প্ৰয়োজন হয় যেনে কপাহৰ বীজ উৎপাদন, পৰাগকাৰ্য, ইত্যাদি, তেনে কামত মহিলাসকল নিয়োজিত হয়। বহুতো মহিলাই অবৈতনিক জীৱিকা শ্ৰম হিচাপে কৃষিকৰ্মত অংশগ্ৰহণ কৰে। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ উন্নয়ন প্ৰতিবেদন অনুসৰি কেৱল ৩২.৮% ভাৰতীয় মহিলাই আনুষ্ঠানিকভাৱে শ্ৰমিক বাহিনীত অংশগ্ৰহণ কৰে। তাৰ তুলনাত, পুৰুষৰ সংখ্যা ৮১,১%।
আনে' ফ্ৰাংক
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩৮ চনত অটো ফ্ৰাংকে পেক্টাকন নামৰ দ্বিতীয় এটা কোম্পানী আৰম্ভ কৰিছিল। এই কোম্পানীটোৱে সিদ্ধ মঙহৰ টুকুৰা উৎপাদনত ব্যৱহাৰ কৰা ঔষধি উদ্ভিদ, দীৰ্ঘদিন ভালে ৰাখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা লোণ, আৰু মছলাৰ মিশ্ৰণ পাইকাৰি দৰত বিক্ৰী কৰিছিল। পেক্টাকনে হাৰ্মান ভান পেল্সক মছলা বিষয়ৰ পৰামৰ্শদাতা হিচাপে নিয়োগ কৰিছিল। তেওঁ আছিল পৰিয়ালৰ সৈতে অছনাব্ৰাকৰ পৰা পলাই অহা এজন ইহুদী কচাই। ১৯৩৯ চনত এডিথ ফ্ৰাংকৰ মাকে ফ্ৰাংক পৰিয়ালটোৰ সৈতে থাকিবলৈ আহিছিল। ১৯৪২ চনৰ জানুৱাৰীত মৃত্যু হোৱালৈকে তেওঁ পৰিয়ালটোৰ লগতে আছিল।
টাইম (আলোচনী)
ইতিহাস
২০১৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত মেৰেডিথ কৰ্পোৰেচনে টাইম আইএনচি.ক ক্ৰয় কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰে। ২০১৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত মেৰেডিথে ঘোষণা কৰে যে তেওঁলোকে টাইমক মাৰ্ক বেনিঅ'ফ আৰু তেওঁৰ পত্নী লায়েন বেনিঅ'ফৰ হাততে অৰ্পণ কৰিব। ক্ৰয়মূল্য নিৰ্ধাৰণ হ'ল ১৯০ মিলিয়ন ডলাৰ। ছেলছফৰ্ছ ডট কমৰ অধ্যক্ষ আৰু সহ-কাৰ্যবাহী বিষয়া বেনিঅ'ফ যদিও টাইম আলোচনীয়ে সেই কোম্পানীৰ লগত ব্যৱধান বৰ্তাই ৰাখিব আৰু আলোচনীৰ প্ৰাত্যহিক পৰিচালনাত বেনিঅ'ফে হস্তক্ষেপ নকৰিব।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইংৰাজী আলোচনী
ভাৰতৰ কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলা
সাক্ষৰতা
কৃষিৰ সৈতে জড়িত আনুমানিক ৫২-৭৫% ভাৰতীয় মহিলা নিৰক্ষৰ। এই শিক্ষাৰ প্ৰতিবন্ধকে মহিলাসকলক অধিক দক্ষতাৰ শ্ৰমিক খণ্ডত অংশগ্ৰহণ কৰাত বাধা দিয়ে। সকলো কাৰ্যকলাপতে, লিংগভেদে গড় মজুৰিৰ বৈষম্য থাকে, মহিলাসকলে পুৰুষৰ মজুৰিৰ মাত্ৰ ৭০ শতাংশ উপাৰ্জন কৰে। ইয়াৰ উপৰিও, বহুতো মহিলাই অবৈতনিক জীৱিকা শ্ৰম হিচাপে কৃষিকৰ্মত অংশগ্ৰহণ কৰে। নিযুক্তিৰ সমস্যা আৰু শিক্ষাৰ অভাৱৰ ফলত ভাৰতৰ বেছিভাগ কৃষিখণ্ডৰ মহিলা প্ৰায়েই অসুৰক্ষিত হয়।
আনে' ফ্ৰাংক
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪০ চনৰ মে' মাহত জাৰ্মানীয়ে নেদাৰলেণ্ডছ দখল কৰে। নতুন চৰকাৰখনে বহুতো নিষেধাজ্ঞা আৰু বৈষম্যমূলক নীতি প্ৰৱৰ্তন কৰি ইহুদী লোকসকলৰ ওপৰত উৎপীড়ন চলাবলৈ ধৰিলে। কিছুদিন পাছতে বাধ্যতামূলক পঞ্জীয়ন আৰু পৃথকীকৰণ প্ৰক্ৰিয়াও আৰম্ভ কৰি দিলে। অটো ফ্ৰাংকে নিজ পৰিয়ালটোৰ সৈতে আমেৰিকালৈ গুছি যোৱাৰ চেষ্টা চলাইছিল। সেই সময়ত প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ একমাত্ৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই তেওঁৰ দৃষ্টিত সঠিক ঠাই যেন লাগিছিল। কিন্তু ৰট্টাৰদামৰ আমেৰিকান দূতাবাসটো বন্ধ হৈ পৰাত তাত থকা ভিছাকে ধৰি সকলো কাগজ-পত্ৰ হেৰাই গৈছিল। ফলত ফ্ৰাংকে জমা দিয়া ভিছাৰ আৱেদন পত্ৰখন কেতিয়াও মঞ্জুৰ হ'বলৈ নাপালে। যদি আৱেদন পত্ৰখন গ্ৰহণ হ'লহেঁতেনো, সেই সময়ত আমেৰিকান চৰকাৰে সন্দেহ কৰিছিল যে জাৰ্মানীত সম্পৰ্কীয় থকা লোকসকল হয়তো নাজীবাহিনীৰ গুপ্তচৰো হ'ব পাৰে।
ভাৰতৰ কৃষিক্ষেত্ৰত মহিলা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:কৃষি শ্ৰেণী:ভাৰতত নাৰী
আনে' ফ্ৰাংক
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪১ চনৰ গ্ৰীষ্মবন্ধৰ পাছত আনে' ফ্ৰাংকে জানিব পাৰিছিল যে তাই আৰু মণ্টেশ্বৰী স্কুললৈ যোৱাৰ অনুমতি নাপাব। কাৰণ নতুন নিয়ম অনুসৰি ইহুদী লোকসকলে ইহুদী স্কুললৈহে যাব পাৰিব। তেতিয়াৰ পৰা মাৰ্গট আৰু আনে'ই ইহুদী স্কুললৈ যোৱা কৰিছিল।
গোপনে থাকিবলৈ লোৱাৰ পূৰ্বে
তেৰ বছৰীয়া জন্মদিনৰ দিনা আনে'ই অট'গ্ৰাফ বুক (মানুহৰ স্বাক্ষৰ সাঁচি ৰখা বহী) এখন উপহাৰ ৰূপে পাইছিল। ৰঙা-বগা বৰ্গসম্বলিত কাপোৰ এখনেৰে বন্ধা অট'গ্ৰাফ বুকখনৰ সন্মুখত এটা সৰু তলাও লগোৱা আছিল। আনে'ই সেইখনক দিনপঞ্জী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল,আৰু অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে তাই সেইখনত লিখা আৰম্ভ কৰি দিছিল। ১৯৪২ চনৰ ২০ জুনৰ দিনা দিনলিপিখনত লিখা প্ৰৱিষ্টিটোত আনে'ই ওলন্দাজ ইহুদী মানুহৰ ওপৰত বান্ধি দিয়া প্ৰতিবন্ধকতাসমূহৰ তালিকা এখন উল্লেখ কৰিছিল।
১৯৪২ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত নেদাৰলেণ্ডছৰ পৰা ইহুদীসকলৰ প্ৰণালীৱদ্ধ নিৰ্বাসন প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছিল। অটো আৰু এডিথ ফ্ৰাংকে পৰিকল্পনা কৰিছিল যে ১৯৪২ চনৰ ১৬ জুলাইৰ পৰা তেওঁলোকে দুই সন্তানৰ সৈতে গোপনে থাকিবলৈ ল'ব। কিন্তু ৫ জুলাইৰ দিনা ইহুদী প্ৰব্ৰজনৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্য্যালয়ৰ (Zentralstelle für jüdische Auswanderung) পৰা মাৰ্গটে এখন আমন্ত্ৰণী জাননী লাভ কৰিলে। জাননীখনত তাইক কৰ্ম শিবিৰ এটালৈ স্থানান্তৰ হ'বৰ বাবে হাজিৰ হোৱাৰ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল। তেনে পৰিস্থিতিত পৰিয়ালটোৱে পূৰ্বৰ পৰিকল্পনাতকৈ দহদিন আগতেই লুকাবলৈ বাধ্য হ'ল। গোপনে থাকিবলৈ লোৱাৰ ঠিক আগে আগে আনে'ই তাইৰ বান্ধৱী তথা চুবুৰীয়া টুছজে কুপাৰ্ছক এখন কিতাপ, এটা কাপ-প্লেটৰ ছেট আৰু মাৰ্বলৰ বাকছ এটা ৰাখিবলৈ দি গৈছিল। ৬ জুলাইৰ দিনা আনে'ৰ পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ মেকুৰী মুৰ্টজে'ৰ যতন লোৱাৰ দায়িত্ব দি কুপাৰ্ছ পৰিয়াললৈ টোকা এটা লিখি থৈ গৈছিল। এচ'ছিয়েটে'ড প্ৰেছৰ সংবাদ অনুসৰি: "মই মোৰ মাৰ্বলকেইটাক লৈ চিন্তিত, কাৰণ সেইকেইটা ভুল মানুহৰ হাতত পৰি যাব পাৰে। তুমি কিছুদিনৰ বাবে সেইকেইটা তোমাৰ লগত ৰাখিব পাৰিবানে?" - কুপাৰ্ছে পিছত জনাইছিল যে আনে'ই তেওঁক এনেদৰে কৈছিল।"
আখটাৰহাউছত কটোৱা জীৱন
১৯৪২ চনৰ ৬ জুলাই, সোমবাৰে ৰাতিপুৱা ফ্ৰাংক পৰিয়ালটোৱে গোপনে থাকিবলগীয়া ঘৰটোলৈ আহিল। প্ৰিঞ্চেনগ্ৰাষ্টৰ পাৰত অৱস্থিত তিনিমহলীয়া সেই ঘৰটোত অপেক্টা কাৰ্য্যায়লৰ ওপৰেৰে সোমাব লাগিছিল। তাত অটো ফ্ৰাংকৰ অতি বিশ্বাসযোগ্য কৰ্মচাৰী কেইজনমান তেওঁৰ পৰিয়ালটোৰ সহায়কাৰী হ'ব পাৰিব। এই গোপনে থকা ঠাইখন আখটাৰহাউছ (Achterhuis, ইংৰাজী সংস্কৰণত "Secret Annex" অৰ্থা "গোপন সংলগ্ন ভৱন" নামেৰে অনূদিত) নামেৰে জনাজাত হৈ পৰিছিল। তেওঁলোকে আগৰ ঘৰখন অতি বিশৃংখল অৱস্থাত এৰি থৈ আহিছিল, যাতে দেখিলে এনে লাগে যেন পৰিয়ালটোৱে অতি খৰধৰকৈ ঘৰখন এৰি গৈছে। অটোৱে ঘৰত এটা টোকাও এৰি থৈ আহিছিল, য'ত এনে এটা ইংগিত আছিল যে তেওঁলোকে ছুইজাৰলেণ্ড যাবলৈ ওলাইছে। গোপনীয়তাৰ স্বাৰ্থতেই তেওঁলোকে আনে'ৰ মেকুৰী মুৰ্টজে'ক এৰি থৈ আহিবলৈ বাধ্য হৈছিল। ইহুদীসকলক ৰাজহুৱা বাছত উঠিবলৈ দিয়া নহৈছিল। যাৰ ফলত অটো, এডিথ আৰু আনে'ই ঘৰৰ পৰা কেইবা কিল'মিটাৰ খোজকাঢ়ি আহিবলগীয়া হৈছিল। মাৰ্গটে মিপ গিছৰ সৈতে প্ৰিঞ্চেনগ্ৰাষ্টলৈকে চাইকেল চলাই গৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত আখটাৰহাউছৰ দুৱাৰৰ আগত এটা কিতাপৰ আলমাৰী ৰাখি থোৱা হৈছিল যাতে কোনেও তেওঁলোকৰ উপস্থিতি ধৰা পেলাব নোৱাৰে।
ভিক্টৰ কুগলাৰ, জোহানছ্ ক্লেইমেন, মিপ গিছ আৰু বেপ ভছকুইজল নামৰ কৰ্মচাৰীকেইজনেহে পৰিয়ালটো গোপনে থকাৰ কথা গম পাইছিল। গোপনে থকা কালছোৱাত গিছৰ স্বামী জান গিছ আৰু ভছকুইজলৰ দেউতাক জোহানছ্ হেণ্ড্ৰিক ভছকুইজল আছিল তেওঁলোকৰ সহায়কাৰী। ঘৰটোত গোপনে থকা পৰিয়ালটো আৰু বাহিৰৰ পৃথিৱীখনৰ একমাত্ৰ সংযোগী হিচাপে দুয়োৱে আনে'হঁতক যুদ্ধৰ বাতৰি আৰু ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপট সম্পৰ্কে জনাই আহিছিল। তেওঁলোকে পৰিয়ালটোৰ সকলোধৰণৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰাইছিল, নিৰাপত্তা নিশ্চিত কৰিছিল আৰু খাদ্যৰ যোগান ধৰিছিল। অৱশ্যে দিন যোৱাৰ লগে লগে খাদ্য যোগান ধৰা কামটো অতি প্ৰত্যাহ্বানপূৰ্ণ হৈ পৰিছিল। সেই কঠিন সময়ছোৱাত সহায়কাৰী কেইজনৰ একান্ত নিষ্ঠা আৰু পৰিয়ালটোৰ মনোবল অটুট ৰাখিবলৈ তেওঁলোকে কৰা প্ৰচেষ্টা সম্পৰ্কে আনে'ই দিনপঞ্জীত উল্লেখ কৰিছিল। আটায়ে জানিছিল যে কেনেবাকৈ ধৰা পৰিলে ইহুদীক আশ্ৰয় দিয়াৰ অপৰাধত সিহঁতক মৃত্যুদণ্ডও দিয়া হ'ব পাৰে।
১৯৪২ চনৰ ১৩ জুলাইৰ দিনা ভান পেল্সৰ পৰিয়ালটো আহি ফ্ৰাংক পৰিয়ালৰ যোগ দিছিল। ভান পেল্সৰ পৰিয়ালটোত আছিল হাৰমান, অগষ্টে আৰু ষোল্ল বছৰীয়া কিশোৰ পিটাৰ। পাছলৈ নৱেম্বৰ মাহত ফ্ৰিট্জ ফেফাৰ নামৰ এগৰাকী দন্তচিকিৎসক তথা ফ্ৰাংক পৰিয়ালৰ বন্ধুয়েও তেওঁলোকৰ যোগ দিছিল। কথা পাতিবলৈ কেইগৰাকীমান নতুন মানুহ গোট খোৱাত আনে' অতি উৎফুল্লিত হৈছিল আৰু এইকথা দিনপঞ্জীত উল্লেখ কৰিছিল। কিন্তু ইমানখিনি মানুহ একেলগে আৱদ্ধ হৈ থাকিবলগীয়া হোৱাত অতি সোনকালেই তেওঁলোকৰ মাজত নানা অশান্তিৰ সৃষ্টি হ'বলৈ ধৰিলে। ফেফাৰক আনে'ৰ কোঠাটোতে থাকিবলৈ দিয়া হৈছিল। কিন্তু আনে'ই তেওঁক অতি অসহ্যকৰ পাইছিল আৰু তেওঁৰ এই অনুপ্ৰৱেশত বিৰক্ত হৈছিল। অগষ্টে ভান পেল্সৰ সৈতেও আনে'ৰ কাজিয়া লাগিছিল। তাইৰ মতে মানুহগৰাকী আছিল মূৰ্খ। আনে'ই হাৰমান ভান পেল্স্ আৰু ফ্ৰিটজ্ ফেফাৰক স্বাৰ্থপৰ বুলি গণ্য কৰিছিল, বিশেষকৈ খোৱা-লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত। লাজকুৰীয়া আৰু বিৰক্তিকৰ স্বভাৱৰ পিটাৰ ভান পেল্সক তাই প্ৰথমে বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া নাছিল। কিন্তু পিছলৈ তাইৰ পিটাৰৰ লগত এক আত্মীয়তাৰ ভাৱ জাগিছিল আৰু দুয়োৰে মাজত ৰোমাণ্টিক সম্পৰ্ক এটা গঢ় লৈ উঠিছিল। আনে'ই জীৱনৰ প্ৰথমটো চুম্বনো পিটাৰৰ পৰাই লাভ কৰিছিল। কিন্তু আনে'ই তাইৰ এই অনুভৱ প্ৰকৃত নে কেৱল একেলগে আৱদ্ধ হৈ থকা বাবেহে হৈছে, সেয়া প্ৰশ্ন কৰিবলৈ লোৱাত পিটাৰৰ প্ৰতি থকা তাইৰ অনুৰাগ লাহে লাহে কমি আহিল। আটাইকেইজন সহায়কাৰীৰ সৈতে আনে'ৰ এক নিবিড় সম্পৰ্ক আছিল। অটো ফ্ৰাংকে পিছলৈ অতীত ৰোমন্থন কৰি কৈছিল যে আনে'ই দৈনিক সিহঁতৰ আগমনলৈ অধীৰ আগ্ৰহেৰে বাট চাই ৰৈছিল। তেওঁ মন কৰিছিল যে আনে'ৰ সবাতোকৈ ঘনিষ্ঠতম বন্ধুত্ব আছিল বেপ ভস্কুইজলৰ সৈতে, "সেই যুৱ মুদ্ৰালেখনকাৰীজন… সিহঁত দুয়োৱে প্ৰায়েই কোণ এটাত ফুচফুচাই কথা পাতিছিল।"
বিশ্ব মৌমাখি দিৱস
বিশ্ব মৌমাখি দিৱস হৈছে মৌ পালনৰ সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে ২০ মে' তাৰিখে উদযাপন কৰা এক উৎসৱ বিশেষ। ১৭৩৪ চনৰ এই দিনটোতে মৌ পালনৰ অগ্ৰগামী এণ্টন জানচাৰ জন্ম হয়।
আনে' ফ্ৰাংক
কিশোৰী দিনপঞ্জী লেখিকাজনী
আনে'ই তাইৰ লেখাবোৰত পৰিয়ালৰ সদস্যসমূহৰ সৈতে তাইৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে, আৰু প্ৰত্যেকৰে ব্যক্তিত্বৰ মাজত থকা বৃহৎ প্ৰভেদ সম্পৰ্কে আলোকপাত কৰিছিল। তাই আৱেগিকভাৱে নিজকে দেউতাকৰ সৈতে বেছি ঘনিষ্ঠ বুলি বিবেচনা কৰিছিল। দেউতাকে পাছত এইসম্পৰ্কে কৈছিল, "মই মাৰ্গটতকৈ আনে'ৰ স'তে বেছি ঘনিষ্ঠ আছিলোঁ। মাৰ্গটৰ আকৌ মাকৰ লগত বান্ধোনটো বেছি আছিল। তাৰ কাৰণ হয়তো এয়াই যে মাৰ্গটে সাধাৰণতে তাইৰ মনৰ অনুভৱ আনক জনোৱা নাছিল আৰু তাইক মানসিক নিৰাপত্তাৰ প্ৰয়োজন হোৱা নাছিল। কিয়নো আনে'ৰ নিচিনাকৈ মাৰ্গটৰ মেজাজ বৰ সঘনে সলনি নহৈছিল।" লুকাই থাকিবলৈ লোৱাৰ পৰা দুয়ো ভনীৰ মাজৰ বান্ধোনটো পূৰ্বতকৈ বেছি ঘনিষ্ঠ হৈছিল। অৱশ্যে আনে'ৰ মাজে-সময়ে বায়েকৰ প্ৰতি ঈৰ্ষাৰ ভাৱ জাগিছিল, বিশেষকৈ যেতিয়া পৰিয়ালৰ মানুহবোৰে মাৰ্গটৰ নিচিনা শান্ত-মাৰ্জিত স্বভাৱৰ নোহোৱা বাবে তাইক সমালোচনা কৰিছিল। আনে'ও লাহে লাহে পৰিপক্ক হ'বলৈ ধৰাত দুয়ো ভনীয়ে পৰস্পৰক আস্থাত ল'ব পাৰিছিল। ১৯৪৪ চনৰ ১২ জানুৱাৰীৰ প্ৰৱিষ্টিটোত আনে'ই লিখিছিল, "মাৰ্গট ইমান ভাল… তাই আজিকালি বৰ হিংসাকুৰীয়া নহয় আৰু মোৰ এতিয়া এজনী প্ৰকৃত বান্ধৱী হ'বলৈ ধৰিছে। তাই মোক এতিয়া আৰু গুৰুত্বহীন কণমানি পোৱালি এটা বুলি নাভাবে।"
বিশ্ব মৌমাখি দিৱস
এই আন্তৰ্জাতিক দিৱসটি উদযাপনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে পৰিস্থিতি তন্ত্ৰৰ সন্তুলনৰ বাবে উদ্ভিদৰ পৰাগযোগৰ ক্ষেত্ৰত মৌমাখিৰ ভূমিকাৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টি কৰা।
আনে' ফ্ৰাংক
কিশোৰী দিনপঞ্জী লেখিকাজনী
আনে'ই প্ৰায়েই মাকৰ সৈতে থকা তাইৰ জটিল সম্পৰ্ক আৰু তাইৰ প্ৰতি থকা মাকৰ স্ববিৰোধী ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কে উল্লেখ কৰিছিল। ১৯৪২ চনৰ ৭ নৱেম্বৰৰ দিনা তাই মাকৰ প্ৰতি থকা তাইৰ ঘৃণাৰ ভাব সম্পৰ্কে লিখিছিল। লগতে মাকৰ দায়িত্বহীনতা, বিদ্ৰুপ আৰু কঠোৰতাৰ সৈতে তাই সন্মুখীন হ'ব নোৱাৰাৰ কথা লিখিছিল। সৰ্বশেষত তাই লিখিছিল, "তেওঁ মোৰ বাবে মা নহয়।" পিছলৈ তাই দিনপঞ্জীখন পুনৰীক্ষণ কৰিবৰ সময়ত মাকৰ প্ৰতি দেখুওৱা কঠোৰ মনোভাৱৰ বাবে লজ্জিত হৈছিল, আৰু লিখিছিল, "আনে', সঁচাকৈ তুমিয়েই ঘৃণাৰ কথা লিখিছানে? তুমি কেনেকৈ এনে কৰিব পাৰিলা বাৰু?" আনে'ই পিছলৈ উপলব্ধি কৰিছিল যে দুয়োৰে মাজত ব্যৱধান সৃষ্টিৰ মূলতে আছিল ভুল বুজা-বুজি, আৰু তাৰ বাবে মাকৰ সমানেই তাইয়ো জগৰীয়া আছিল। তাই এয়াও অনুভৱ কৰিছিল যে তাইৰ বাবে মাকে অনাহকত কষ্ট পাবলগীয়া হৈছে। তেতিয়াৰ পৰা তাই মাকৰ লগত সহনশীল হ'বলৈ লৈছিল আৰু কিছুপৰিমাণে সমীহ কৰি চলিছিল।
বিশ্ব মৌমাখি দিৱস
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰ সমূহে ২০১৭ চনত প্ৰথমবাৰলৈ ২০ মে' তাৰিখটো বিশ্ব মৌমাখি দিৱস হিচাপে পালনৰ অনুমতি প্ৰদান কৰে।
ভাৰতৰ প্ৰতিলিপ্যধিকাৰ আইন
প্ৰতিলিপ্যধিকাৰ অধিনিয়ম ১৯৫৭ হৈছে ভাৰতৰ স্বত্বৰ অধিকাৰ ৰক্ষাৰ বাবে ১৯৫৭ চনত প্ৰণয়ন কৰা এক বিধেয়ক। এই অধিনিয়মখন ১৯৫৮ চনৰ ২১ জানুৱাৰীৰ পৰা কাৰ্যকৰী কৰা হৈছিল। "প্ৰতিলিপ্যধিকাৰ (সংশোধনী) অধিনিয়ম ২০১২" নামেৰে ২০১২ চনত এই অধিনিয়মৰ অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।
বিশ্ব মৌমাখি দিৱস
২০২১ চনত এই দিৱসৰ সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে এঞ্জেলিনা জলিয়ে শৰীৰত কিছুমান মৌমাখি লৈ ফটোৰ বাবে পজ দিয়ে।
আনে' ফ্ৰাংক
কিশোৰী দিনপঞ্জী লেখিকাজনী
দুই ভনীয়ে অতি সোনকালেই স্কুললৈ উভতি যোৱাৰ আশা মনত পুহি ৰাখিছিল আৰু গোপনে থকা কালছোৱাতো অধ্যয়ন অব্যাহত ৰাখিছিল। মাৰ্গটে বেপ ভস্কুইজলৰ নাম লৈ 'প্ৰাথমিক লেটিন' নামৰ পাঠ্যক্ৰম এটা কৰিছিল আৰু বিষয়টোত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পাইছিল। আনে'ৰ অধিকাংশ সময় পঢ়া আৰু লিখাৰ নামত অতিবাহিত হৈছিল। আনে'ই নিয়মীয়াকৈ তাইৰ দিনপঞ্জীখনত প্ৰৱিষ্টি লিখিছিল আৰু সম্পাদনা কৰিছিল (১৯৪৪ চনৰ মাৰ্চৰ পৰা)। ঘটি থকা ঘটনাসমূহৰ বিৱৰণ দিয়াৰ লগতে তাই নিজৰ অনুভৱ, বিশ্বাস, সপোন, আকাংক্ষা, আৰু যিবোৰ বিষয় সম্পৰ্কে তাই কাৰো সৈতে আলোচনা কৰিব নোৱাৰে বুলি ভাবিছিল, সেইসম্পৰ্কে লিখিছিল। যেতিয়া লিখাৰ ক্ষেত্ৰত তাইৰ আত্মবিশ্বাস বাঢ়িছিল আৰু চিন্তাধাৰাবোৰ পৰিপক্ক হ'বলৈ ধৰিছিল; ভগৱান সম্পৰ্কে তাইৰ বিশ্বাস, মানৱ প্ৰকৃতি সম্পৰ্কে তাইৰ সংজ্ঞা- আদিৰ দৰে অধিক বিমূৰ্ত বিষয়ত লিখিবলৈ লৈছিল।
ভাৰতৰ প্ৰতিলিপ্যধিকাৰ আইন
ভাৰতত প্ৰতিলিপ্যধিকাৰ অধিনিয়মৰ বৰ্তমানলৈকে ছবাৰ সংশোধন কৰা হৈছে। এয়া হৈছে ১৯৮৩, ১৯৮৪, ১৯৯২, ১৯৯৪, ২০১০ আৰু ২০১২ চনত।