cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অলিম্পিক
চেম্পিয়ন আৰু পদক বিজেতা সকল
প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম, দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় স্থান পোৱা প্ৰতিযোগী বা দল সমূহক পদক দিয়া হয়। প্ৰথম স্থানপ্ৰাপ্তক সোণৰ পদক দিয়া হয়, ১৯১২ চলৈকে খাটিসোণেৰেই এই পদক নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, পৰবৰ্তী সময়ত সোণ খটুওৱা ৰূপ আৰু বৰ্তমান সোণ পানী চৰোৱা ৰূপ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তথাপি প্ৰতি সোণৰ পদকত কমেও ৬ গ্ৰাম খাটি সোণ থকা বাধ্যতামূলক। দ্বিতীয় স্থান পোৱা সকলে ৰূপৰ আৰু তৃতীয় স্থান পোৱা সকলে ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। একেবাৰতে বাহিৰ হৈ যাব লগীয়া খেল সমূহত (single-elimination tournament) ( বিশেষকৈ মুস্তিযুদ্ধ) তৃতীয় স্থানৰ বাবে কোনো খেল নহয় আৰু চেমি ফাইনেলত হৰা দুয়োজন প্ৰতিযোগীয়েই ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। ১৮৯৬ চনৰ অলিম্পিকত কেৱল দুজনকহে পদক দিয়াহৈছিল, প্ৰথম জনক ৰূপ আৰু দ্বিতীয় জনক ব্ৰঞ্জৰ পদক। এই তিনিটাপদক দিয়া প্ৰথা ১৯০৪ চনৰ পৰা আৰম্ভ হয়। ১৯৪৮ চনৰ পাছত ৪ৰ্থ, ৫ম আৰু ৬‍ষ্ঠ স্থান পোৱা সকলকো প্ৰমাণপত্ৰ দিয়াৰ নিয়ম কৰা হয়, এই প্ৰমাণ পত্ৰক আধিকাৰিক ভাৱে বিজয় ডিপ্লমা (victory diplomas ) বুলি জনা যায়। ১৯৮৪ চনৰ পৰা ৭ম আৰু ৮ম স্থান পোৱা সকলকো এই তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ২০০৪ চনৰ এথেন্স অলিম্পিকত সোণ, ৰূপ আৰু ব্ৰঞ্জ পদক পোৱা সকলক প্ৰাচীন পৰম্পৰা অনুসৰি জলফাই পাতৰ মুকুটো পিন্ধোৱা হৈছিল। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিয়ে এই পদক বিলাকৰ কোনো অভিলেখ বা পৰিসংখ্যা নেৰাখে,কিন্তু ৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতি আৰু সংবাদ মাধ্যমে, এই পৰিসংখ্যা, সফলতাৰ প্ৰতীক হিচাপে লিপিবদ্ধ কৰি ৰাখে।
আয়োজক দেশ আৰু চহৰসমূহ
thumb|upright=1.35|গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক অনুষ্ঠিত হোৱা স্থানসমূহৰ মানচিত্ৰ। এবাৰকৈ অলিম্পিক আয়োজন কৰা দেশসমূহ সেউজীয়া ৰঙেৰে আৰু একাধিকবাৰ অলিম্পিক আয়োজন কৰা দেশসমূহ নীলা ৰঙেৰে দেখুওৱা হৈছে। thumb|upright=1.35| শীতকালীন অলিম্পিক অনুষ্ঠিত হোৱা স্থানসমূহৰ মানচিত্ৰ। এবাৰকৈ অলিম্পিক আয়োজন কৰা দেশসমূহ সেউজীয়া ৰঙেৰে আৰু একাধিকবাৰ অলিম্পিক আয়োজন কৰা দেশসমূহ নীলা ৰঙেৰে দেখুওৱা হৈছে।
সাধাৰণতে কোনো এখন অলিম্পিকৰ সাত বছৰ পূৰ্বে তাৰ অয়োজক দেশৰ নিৰ্বাচন কৰা হয়। এই নিৰ্বাচন দুটা পৰ্যায়ত হয়, নিৰ্বাচন প্ৰক্ৰিয়াটোত প্ৰায় দুবছৰ সময় লাগে। প্ৰথমে আয়োজন কৰিব বিচৰা চহৰখনে নিজৰ দেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক কমিটি (NOC)ৰ ওচৰত আবেদন কৰিব লাগে, যদি একেখন দেশৰ দুখন চহৰে ইয়াৰ বাবে আবেদন কৰে তেনেহ’লে NOCখনে সেই দুখনৰ মাজত এখন চহৰক নিৰ্বাচন কৰে আৰু সেই নাম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক কমিটি (IOC) লৈ প্ৰেৰণ কৰে। মন কৰিবলগীয়া যে NOCসমূহে এখন দেশৰ পৰা মাত্ৰ এখন চহৰৰ নামহে IOCলৈ প্ৰৰণ কৰিব পাৰে। নিৰ্দিষ্ট সময়সীমাৰ ভিতৰত NOCসমূহে প্ৰেৰণ কৰা সকলোবোৰ চহৰৰ নামক লৈ প্ৰথম পৰ্যায়ৰ নিৰ্বাচন আৰম্ভ হয়। প্ৰথমে আয়োজন কৰিব বিচৰা চহৰসমূহৰ আগত অলিম্পিক আয়োজনৰ লগত জড়িত থকা বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰশ্নৰ অৱতাৰনা কৰা হয়, এই প্ৰশ্নমালাৰ উত্তৰৰ লগতে আয়োজন কৰিব বিচৰা চহৰসমূহে ইয়াৰো নিশ্চিতি প্ৰদান কৰিব লগা হয় যে, ই অলিম্পিকৰ সংবিধান আৰু IOCৰ কাৰ্যকৰী সমিতিয়ে বান্ধি দিয়া সকলো নীতি-নিৰ্দেশনা মানি চলিব। চহৰসমূহৰ পৰা উত্তৰসমূহ পোৱাৰ পাচত IOCয়ে নিয়োগ কৰা বিচাৰক গোটে এইবোৰ পৰীক্ষা কৰে আৰু IOCক প্ৰতিখন চহৰৰ অলিম্পিক পাতিব পৰা ক্ষমতা আৰু প্ৰতিখন চহৰে ইয়াৰ বাবে ল’ব বিচৰা প্ৰকল্প সম্পৰ্কে অৱগত কৰে। এই মতামতৰ ওপৰত ভেটি কৰি IOCৰ কাৰ্যকৰী সমিটিয়ে দ্বিতীয় পৰ্যায়লৈ যাব পৰা চহৰসমূহ নিৰ্বাচন কৰে।
এই নিৰ্বাচনৰ পাছত নিৰ্বাচিত চহৰসমূহে IOCক তেওঁলোকৰ অলিম্পিক প্ৰকল্পৰ অধিক বিস্তৃত আৰু বিতং প্ৰতিবেদন জমা দিব লাগে। তাৰ পাছত এখন পৰ্যবেক্ষক সমিটিয়ে এই প্ৰতিবেদন সমূহ সূক্ষ্মভাৱে বিশ্লেষণ কৰে আৰু লগতে আয়োজন কৰিব বিচৰা চহৰসমূহ ভ্ৰমণ কৰে। তেওঁলোকে খেল আয়োজন কৰিব বিচৰা ঠাইসমূহ পৰ্যবেক্ষণ কৰে, আৰু স্থানীয় বিষয়া সকলৰ লগত কথা বাৰ্তাত মিলিত হয়, আৰু অন্তিম ফলাফল ঘোষণা কৰা এমাহ পূৰ্বে IOCক তেওঁলোকৰ মতামতসমূহ জমা দিয়ে। পৰ্যবেক্ষক সমিটিৰ এই ভ্ৰমণ কালত চহৰসমূহে ইয়াৰো নিশ্চিতি প্ৰদান কৰিব লাগে যে তেওঁলোক আৰ্থিক দিশৰ পৰা অলিম্পিক আয়োজন কৰিবৰ বাবে সমৰ্থবান। পৰ্যবেক্ষক সমিটিয়ে IOCৰ সাধাৰণ সমিতিক এখন চূড়ান্ত তালিকা প্ৰস্তুত কৰি দিয়ে, এই তালিকাত থকা সকলো দেশ (চহৰ)ক কোনো এখন নিৰপেক্ষ(আয়োজন কৰিব বিচৰা চহৰ নথকা) দেশত গোট খাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয়, IOCৰ সদস্য সকলো তাত গোট খায় আৰু আয়োজক নগৰ নিৰ্বাচনৰ বাবে তাতে ভোটদান প্ৰক্ৰিয়া অনুষ্ঠিত হয়। আয়োজক চহৰ নিৰ্বাচন হোৱাৰ লগে লগে সেই চহৰৰ আয়োজক সমিটি (সেই দেশৰ NOCসহিতে) IOCৰ লগত আয়োজক চহৰ হোৱাৰ চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰে।
২০১৬ চনলৈকে মুঠ ২৩খন দেশৰ ৪৪খন চহৰে অলিম্পিক আয়োজন কৰিব। অৱশ্যে ইউৰোপ আৰু উত্তৰ আমেৰিকাৰ বাহিৰত অলিম্পিক আয়োজন হোৱাৰ সংখ্যা মাত্ৰ আঠবাৰ। ১৯৮৮চনৰ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ চিউল অলিম্পিকৰ পাচত এচিয়াত চাৰিবাৰ অলিম্পিক অনুষ্ঠিত হৈছে, যি হাৰ আধুনিক অলিম্পিক এতিহাসৰ পূৰ্বৰ ৯২বছৰৰ তুলনাত অধিক। ২০১৬ চনৰ অলিম্পিক দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ৰিঅ’ ডি জেনেৰিঅ’ত অনুষ্ঠিত হ’ব। এই প্ৰথম বাৰৰ বাবে কোনো দক্ষিণ-আমেৰিকাৰ দেশত অলিম্পিক অনুষ্ঠিত হ’ব। আজিলৈকে কোনো আফ্ৰিকীয় দেশে অলিম্পিক আয়োজন কৰাৰ সুযোগ পোৱা নাই।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই চাৰিখন গ্ৰীষ্মকালীন আৰু চাৰিখন শীতকালীন অলিম্পিকক ধৰি মুঠ আঠবাৰকৈ অলিম্পিক আয়োজন কৰিছে যিটো আন যিকোনো দেশতকৈ অধিক। সৰ্বাধিকবাৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক আয়োজন কৰা চহৰখন হৈছে গ্ৰেইট বৃটেইনৰ ৰাজধানী চহৰ লণ্ডন।
শীতকালীন অলিম্পিকৰ ক্ষেত্ৰত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পাছতে ফ্ৰান্সে তিনিবাৰ এই প্ৰতিযোগিতা আয়োজন কৰিছে। দুবাৰকৈ শীতকালীন অলিম্পিক আয়োজন কৰা দেশসমূহ হ’ল চুইজাৰলেণ্ড, অষ্ট্ৰিয়া, ন’ৰৱে, জাপান, কানাডা আৰু ইটালী। আয়োজক চহৰৰ ফালৰ পৰা লেক প্লাচিড(নিউ য়ৰ্ক), ইন্সব্ৰুক, চেণ্ট ম’ৰিজে দুবাৰকৈ শীতকালীন অলিম্পিক আয়োজন কৰিছে। ২০১৪ চনৰ শীতকালীন অলিম্পিক ৰাচিয়াৰ চ’চি(‘’Sochi’’)ত অনুষ্ঠিত হ’ব। ই ৰাচিয়াৰ প্ৰথম শীতকালীন অলিম্পিক আৰু সাধাৰণভাৱে দ্বিতীয় অলিম্পিক হ’ব।
বাহ্যিক সংযোগ
*
তৰংগ গগৈ
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
মঙলদৈ
মঙলদৈ (Mangaldoi) অসমৰ দৰং জিলাৰ এখন মুখ্য নগৰ। এই নগৰখন মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ ওখপাৰত অৱস্থিত। নগৰখনৰ আৰম্ভনি কৰোতা সকল আছিল ইষ্ট-ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বনিক চাহাবসকল। ইংৰাজ সকলে কোচ ৰজাৰ পৰা দৰং ৰাজ্য কাঢ়ি লৈ মঙলদৈতে দৰঙৰ শাসন কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰে। ১৯৮৩ চনত প্ৰয়াত হিতেশ্বৰ শইকীয়া অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ থকাৰ সময়ত অসমৰ জিলাসমূহক পূনৰ্গঠন কৰা হৈছিল। সেইমতে ১৯৮৩ চনৰ জুলাইত অবিভক্ত দৰং জিলাৰ দুটা মহকুমা- মঙ্গলদৈ আৰু তেজপুৰক জিলা পৰ্যায়লৈ উন্নিত কৰা হয় আৰু নৱগঠিত জিলা দুখনক ক্ৰমে দৰং আৰু শোণিতপুৰ বুলি নামকৰণ কৰা হয়। নৱগঠিত দৰং জিলাৰ সদৰ স্থাপন কৰা হয় মঙলদৈ নগৰত আৰু আন এখন মহকুমা স্থাপন কৰা হয় ওদালগুৰিত । ইয়াৰ আগলৈকে মঙলদৈ আছিল একে নামৰ মহকুমাটোৰ সদৰ ঠাই।
মঙলদৈ নামৰ উৎপত্তি
জনশ্ৰুতি অনুসৰি কোঁচ ৰজা পৰীক্ষীত নাৰায়নৰ কন্যা মঙ্গলাদেৱী বা মঙ্গলাকুৱৰীৰ বিবাহ আহোম স্বৰ্গদেউ চুখামফা বা প্ৰতাপ সিংহৰ সতে এই ঠাইতে হোৱা বাবে এই ঠাইৰ নাম মঙ্গলদৈ হয়। কিন্তু বুৰঞ্জীবিদ সকলৰ মতে মঙ্গলাদেৱীৰ বিয়া যিহেতু কোঁচ হাজোতহে সম্পন্ন হৈছিল গতিকে তেওঁৰ বিয়াৰ দিনতো স্মৰনীয় কৰি ৰাখিবলৈ ঠাইখনৰ নাম মঙ্গলদৈ ৰখা কথাত সন্দেহ আহি পৰে। আন এক জনশ্ৰুতি অনুসৰি বৰনদী, ন-নৈ, নোৱানৈ, কুলশী, মঙ্গলদৈ আদি নৈ সমূহৰ জলৰাশীৰে আৰ্দ্ৰ অঞ্চলৰ লগতে  তীৰস্থ ভূখণ্ডক মঙ্গলদৈ (পবিত্ৰ পানীৰে বিধৌত ঠাই) বোলা হৈছিল। যিহেতু এই নদীসমূহৰ পাৰস্থ অৰণ্যই মানুহৰ উপকাৰত অহা নানা সম্পদ অধিবাসীসকলক যোগান ধৰিছিল সেয়েহে এই অঞ্চলটো বুজাবলৈ আৰ্য শব্দ 'মঙ্গল'ৰ সতে বড়ো শব্দ 'দৈ' (পানী) যোগ হৈ এক নতুন স্থানবাচক শব্দ 'মঙ্গলদৈ'ৰ উৎপত্তি হোৱা বুলিও কোৱা হয়। ইংৰাজ কেপ্তেইন টমাছ ৱেলছ চাহাবে ,এই ঠাইত তেওঁ কৰা কাৰ্যৱলীৰ টোকা কমিচনাৰ চাহাবৰ ওচৰলৈ পঠোৱাৰ সময়তো মঙ্গলদৈ নামকে ব্যৱহাৰ কৰিছে। প্ৰবাদ আছে যে সেই সময়ত জনজাতীয় লোকসকল যেতিয়া বেহা বেপাৰ বা চৰকাৰী কাম সংক্ৰান্তত ইয়ালৈ আহিছিল তেতিয়া হেনো মৌ-গাল-দি'ৰ পৰা আহিলোঁ বুলি কৈছিল। বোধহয় তেতিয়া ইংৰাজসকলে উচ্চাৰণ কৰা 'Mungledye' শব্দৰ অনুকৰণ কৰোঁতে উচ্চাৰণ বিভ্ৰাট হৈ মৌ-গাল-দি হৈছিল।
ভৌগোলিক অৱস্থান
মঙলদৈ নগৰখনৰ পূব আৰু দক্ষিন পশ্চিমে থকা প্ৰধান নগৰ দুখন হৈছে ক্ৰমে তেজপুৰ আৰু গুৱাহাটী। মঙলদৈৰ পৰা গুৱাহাটীৰ দূৰত্ব ৬৮ কি.মি. আৰু তেজপুৰৰ দুৰত্ব ১১৩ কি.মি.। ভূ-ভাগৰ ভৌগোলিক অৱস্থান নিৰ্ণায়ক অঙ্ক মতে মঙলদৈ ২৬.২৫'৬০" উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯২.১'৬০ পঃ দ্ৰাঘিমাংশৰ মাজত অৱস্থিত। সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা নগৰখনৰ উচ্চতা ৩৩ মিটাৰ ।
জলবায়ু
আৰ্দ্ৰভূমিৰ এই নগৰৰ জলবায়ু গৰমকালি ঘৰ্মাক্ত গৰম আৰু শীতত শুকান ঠাণ্ডা পৰে। নগৰখনৰ সাধাৰণ তাপমান ৩৬.৪০ ডিগ্ৰী আৰু ৮.৪ ডিগ্ৰী চেলচিয়াচৰ ভিতৰত থাকে। নগৰখনৰ ওপৰত বৰষূণৰ বাৰ্ষিক গড় ১৯৯৪.৪ ছে.মি.।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:দৰং জিলা
পাটেকীবৰি সত্ৰ
পাটেকীবড়ি
বিয়েৰ
বিয়েৰ হৈছে একপ্ৰকাৰৰ নিচাযুক্ত পানীয়। শ্বেতসাৰ নামৰ এবিধ শৰ্কৰাৰ বিদ্যুৎ বিশ্লেষণ কৰি পোৱা চেনীজাতীয় পদাৰ্থৰ কিন্বনৰ যোগেদি বিয়েৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। শৰ্কৰা বিশ্লেষণৰ উৎসেচকসমূহ ঘাইকৈ শুষ্ক অৱস্থাত থকা খাদ্যশস্য যেনে বাৰ্লি আৰু ঘেঁহুৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়। প্ৰায়ভাগ বিয়েৰতে হ’পচ নামৰ এবিধ উদ্ভিদৰ উপকৰণ যোগ কৰা হয়। ই পানীয়বিধ তিতা সোৱাদযুক্ত কৰি তোলাৰ লগতে প্ৰাকৃতিক সংৰক্ষকৰ কাম কৰে। অন্যান্য উদ্ভিদ বা ফলো বিয়েৰৰ উপকৰণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হ’ব পাৰে।
মানৱ সভ্যতাৰ আদিমতম লেখনিসমূহৰ কিছুসংখ্যকত বিয়েৰৰ উৎপাদন আৰু বিতৰণৰ উল্লেখ পোৱা যায়। উদাহৰণস্বৰূপে, ক’ড অফ হামুৰাবিত বিয়েৰ আৰু বিয়েৰ পাৰ্লাৰ বা বিয়েৰৰ দোকানসমূহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা আইনো সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। মেচ’পটেমিয়ানসকলৰ সুৰাৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত নিনকাচি শ্লোকসমূহক অশিক্ষিত লোকসকলে দেৱীৰ স্তুতিৰ লগতে বিয়েৰ তৈয়াৰ কৰাৰ পদ্ধতি মনত ৰাখিবৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰিছিল। বৰ্তমান সময়ত বিয়েৰ তৈয়াৰ কৰা উদ্যোগটোৱে সমগ্ৰ বিশ্বতে বিশাল ৰূপ ধাৰণ কৰিছে।
সাধাৰণতে বিয়েৰত ৪%-৬% এলক'হল থাকে। অৱশ্যে এই পৰিমাণ ০.৫%-২০%লৈকে হ’ব পাৰে। কিছুসংখ্যক উৎপাদনস্থলীত ৪০% বা ততোধিক পৰিমাণৰ এলক'হল থকা বিয়েৰো প্ৰস্তুত কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পানীয়
ফাকে জনগোষ্ঠী
টাইফাকে জনগোষ্ঠী হল অসম আৰু অৰুণাচলৰ এটা টাই জাতিৰ অন্তৰ্গত উত্তৰপূবৰ টাই জনগোষ্ঠী। এওঁলোক এটা ক্ষুদ্ৰ জনগোষ্ঠী। গ্ৰীয়েৰ্চনৰ মতে ফাকেসকল ১৭৬০ চনত অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল৷ ১৯৭৫ চনত চীনৰ হুকং উপত্যকাৰপৰা অসমলৈ তেওঁলোকৰ প্ৰব্ৰজন ঘটে। অসমৰ ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া জিলাৰ নামফাকে, টিপামফাকে,বৰফাকিয়াল, নিংগাম, ফানেং আদি গাঁৱৰ লগতে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ লোহিত আৰু চাংলাং জিলাত এই জনগোষ্ঠীৰ সীমিত সংখ্যক লোকে বাস কৰি আহিছে। দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰা টাই জনগোষ্ঠীকেইটা হ’ল, আহোম৷ খামতি, আইতন, খাময়াং, তুৰুং আৰু ফাকেসকল৷ ফাকে সকলক  ফাকেয়াল বা ফাকে নামেৰেও জনা যায়। টাইফাকে সকলৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৮০০০ মানহে হ’ব বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে। এই সীমিত জনসংখ্যাই বৰ্তমান গোষ্ঠীটোৰ জাতীয় জীৱনৰ প্ৰতিটো দিশতে নেতৃত্ব বহন কৰিবলগীয়া হৈছে। ভাষা-সাহিত্য, গীত-মাত, পৰম্পৰাগত আচাৰ-অনুষ্ঠান, উৎসৱ, সাজপাৰ, খাদ্যাভাস আদি সকলো ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য বহন কৰি আহিছে। তেওঁলোকৰ মূল ধৰ্ম হ'ল থেৰাবাদী বৌদ্ধ ধৰ্ম, মূল ভাষা টাই ফাকে ভাষা আৰু আৰু মূল লিপি টাই ফাকে লিপি।
ধৰ্ম-সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা
টাইফাকেসকল বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোক। হুকং উপত্যকাত বসবাস কৰাৰ সময়ৰ পৰাই বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাত তেওঁলোকৰ সমাজত বৰ্তমানে লোক পৰম্পৰাৰ লগতে ধৰ্মীয় পৰম্পৰায়ো যথেষ্ট গুৰুত্ব লাভ কৰি আহিছে। তেওঁলোকে পালন কৰা উৎসৱ, লোকাচাৰ, সামাজিক অনুষ্ঠান আদিত পৰম্পৰাগত লোক বিশ্বাস আৰু ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ পোৱা যায়। তেওঁলোকে পালন কৰা অনুষ্ঠানসমূহৰ বৈশিষ্ট্য অনুৰূপে টাইফাকেসকলৰ উৎসৱক দুটা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি। যেনে- লোক উৎসৱ বা পৰম্পৰা আৰু ধৰ্মীয় উৎসৱ বা পৰম্পৰা। অৱশ্যে কোনো এটা অনুষ্ঠানকে স্পষ্টকৈ বিভক্ত কৰিব পৰা নাযায়।
পাটকাই পাৰ হৈ অসমলৈ প্ৰব্ৰজন
হুকং উপত্যকাত ফাকে ৰাজ্যৰ পতন ঘটাৰ পাছত ফাকেসকলে পাটকাই অতিক্ৰম কৰি ১৭৭০ ৰ পৰা অসমলৈ প্ৰব্ৰজনৰ প্ৰস্তুতি চলায়। তথ্য অনুসৰি ১৭৭৫ত টাইফাকেসকলে পাটকাই পাৰ হৈ অসমভূমিলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। পাংচাও গিৰিপথেদি এই টাইফাকে দলটো আহিছিল। তেওঁলোকে আহি প্ৰথমে পাটকাই পৰ্বতৰ য’ত আশ্ৰয় গ্ৰহণ কৰিছিল সেয়া বৰ্তমানে পাংচাও হিচাপে জনাজাত হৈ পৰে। টাই ভাষাত পাং মানে ঠাই বা অঞ্চল আৰু চাও মানে জিৰণি লোৱা ঠাই। পাংচাওত কিছুদিন কটাই তেওঁলোকে নংতাও (বৰ্তমান অৰুণাচল)ত প্ৰথমে বসতি স্থাপন কৰে। নং মানে পুখুৰী আৰু তাও মানে শেলুৱৈ। অৰ্থাত্‌ শেলুৱৈৰে পৰিপূৰ্ণ পুখুৰী বা বিলৰ পাৰত বসবাস কৰিছিল বাবে ঠাইখনৰ নাম নংতাও হিচাপে জনা গৈছিল। নংতাওত বসবাস কৰা সময়ছোৱাত ফাকেসকল খামতিসকলৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু ১৭৯৭ শদিয়াখোৱা গোসাঁইৰ বিৰুদ্ধে খামতিসকলে কৰা বিদ্ৰোহৰ সময়ত টাইফাকেসকলে খামতিসকলক সহযোগ কৰে। তেওঁলোকৰ বসতি শদিয়ালৈ বিস্তৃত হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত আহোম ৰজাই বিদ্ৰোহ দমন কৰি ফাকেসকলক তাৰ পৰা নি আহোমসকলৰ শেষ ৰাজধানী যোৰহাটৰ সমীপৰ দিচৈ নদীৰ পাৰত (বৰ্তমান ককিলামুখ) বহুৱায়। বুৰঞ্জীৰ তথ্য অনুসৰি মানৰ অসম আক্ৰমণৰ পাছত মান সেনাপতিয়ে ফাকেসকলক নিজ দেশলৈ পুনৰ উভতি যাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে আৰু ফাকেসকলে ১৮১৭ মানত মান সৈন্যৰ স’তে উভতি গৈ বৰ্তমানৰ অৰুণাচলৰ নামচিক পায়গৈ। কিন্তু সেইখিনি পোৱাৰ লগে লগে বাৰিষা আৰম্ভ হোৱাত প্ৰাকৃতিক দুৰ্য্যোগৰ আশংকা কৰি মান সেনাপতিৰ সন্মতি সাপেক্ষে ফাকেসকল নামচিকতে থাকি যায় আৰু মানসকল ঘূৰি যায়। পৰৱৰ্তী সময়ত অসম ব্ৰিটিছৰ অধীন হোৱাত ফাকেসকল পুনৰ ভৈয়ামলৈ উভতি আহে আৰু ১৮২৬-২৭ মাৰ্ঘেৰিটাৰ সমীপত বুঢ়ীদিহিং নদীৰ পাৰত ইংথঙত বসবাস কৰিবলৈ লয়। কিছু বছৰৰ পাছত তেওঁলোক সামান্য উজাই বৰফাকে গাঁও প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এইখনে হৈছে বৰ্তমান টাইফাকেসকলৰ অস্তিত্ব বহনকাৰীৰ আটাইতকৈ পুৰণি টাইফাকে গাঁও। তাৰ পাছত তেওঁলোকে কিছু বছৰৰ বাবে বসবাস কৰা আৰু বৰ্তমান অস্তিত্ব নথকা গাঁওসমূহৰ ভিতৰত কেইখনমান হ’ল-নংচেং, ক’নয়েট’, চায়াকুং, পাৱৈ, শিলিখাজান, টিৰাপ, টিপলিং আদি।
টাইফাকে সকলৰ সমাজ জীৱন
আধুনিক প্ৰযুক্তিয়ে স্পৰ্শ কৰিলেও টাইফাকেসকলৰ জনজীৱন সম্পূৰ্ণ পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে চলি আহিছে। পূৰ্বৰ নিচিনাকৈ এতিয়াও তেওঁলোকৰ মাজত ভাৱৰ আদান প্ৰদানৰ বাবে নিজা ভাষা, পৰম্পৰাগত গীত-মাত, লোকবিশ্বাস, উৎসৱ, সাজপাৰ, খাদ্যাভাস আদি প্ৰচলিত হৈ আহিছে। ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত তেওঁলোকৰ দুই এজনে ৰাজনীতিক সুবিধা লাভ কৰি মৌজাদাৰৰ দৰে পথ লাভ কৰিছিল
টাইফাকে সকলৰ বসতি স্থান
অসমত সম্প্ৰতি মুঠ নখন টাইফাকে গাঁও আছে। ইয়াৰে সাতখন তিনিচুকীয়া জিলাত আৰু বাকী দুখন ডিব্ৰুগড় জিলাত অৱস্থিত। ডিব্ৰুগড় জিলাত থকা গাঁও দুখন হ’ল-নাহৰকটীয়াৰ ওৱৰত নামফাকে আৰু টিপামফাকে গাঁও। আনহাতে তিনিচুকীয়া জিলাৰ গাঁও সাতখন হ’ল-মাৰ্ঘেৰিটাৰ ওচৰৰ বৰফাকে গাঁও, মানম’ গাঁও, নংলাই গাঁও, লিডুৰ ওচৰৰ লংফাকে আৰু মৌংলাং গাঁও, টিৰাপ গেটৰ কাষত থকা নিংগাম গাঁও, অৰু জাগুনৰ কাষত থকা ফানেংফাকে গাঁও। ইয়াৰ উপৰি অন্য জনগোষ্ঠীৰ স’তে বিভিন্ন ঠাইত পৰিয়াল হিচাপে টাইফাকে লোক বসবাস কৰা অঞ্চল হ’ল-অৰুণাচলৰ নামচাই, ইনাও, বৰডুমচা, গুজু, ৱাগুন, অসমৰ মাৰ্ঘেৰিটা, নাহৰকটীয়া, ডিব্ৰুগড় আদি।
বাসগৃহ
আন কে’বাটাও জনগোষ্ঠীৰ নিচিনাকৈ টাইফাকেসকলেও সাধাৰণতে চাং ঘৰত বসবাস কৰে। চাং ঘৰ নিৰ্মাণৰ বাবে তেওঁলোকে বিশেষ নীতি অৱলম্বন কৰা দেখা যায়। চাং ঘৰ সমূহ টাইফাকে সকলে উত্তৰা-দক্ষিণাকৈ নিৰ্মাণ কৰে। এটা তুলনামূলকভাৱে ডাঙৰ আৰু আনটো কিছু সৰুকৈ নিৰ্মাণ কৰা হয়। ডাঙৰটো চ’ৰাঘৰ, শোৱা কোঠা, প্ৰাৰ্থনা গৃহ আদিৰ বাবে আৰু সৰু আকাৰৰ চাংঘৰটো পাকঘৰ আৰু অন্যান্য ঘৰুৱা কাম-কাজৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে। প্ৰায় ছ্য়-সাত ফুট ওখকৈ নিৰ্মাণ কৰা চাংঘৰসমূহ বিভিন্ন কামৰ বাবে ব্যৱহাৰ হোৱা অনুসৰি বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়। যেনে-চ’ৰাকোঠাটোক ’কান নক্‌’, শোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা কোঠাক ’কান নন্‌’, প্ৰাৰ্থনা গৃহ বা কোঠাক ’খকটাং চম’, ৰান্ধনি গৃহ বা পাকঘৰক ’হৌন অন্‌’, আদি। তেওঁলোকৰ পাকঘৰবোৰো চাংঘৰৰৰ ওপৰত বিশেষ পদ্ধতিৰে নিৰ্মাণ কৰা হয়।
সাজ-পাৰ
টাই ফাকে পুৰুষসকলে কঁকাললৈকে পৰা চোলা আৰু আঁক-বাক থকা লুঙী পৰিধান কৰে৷ চুলি দীঘলকৈ ৰাখি মাজমূৰত খোপা বান্ধি ৰাখে, খোপা পাগুৰীৰে আবৃত থাকে৷ শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগত অলংকাৰ পিন্ধে৷ কাণত জাংফাই কেৰু আৰু কান্ধত ৰং-বিৰঙী মোনা ওলোমাই থয় আৰু কঁকালৰ খোচনি এখন দা থাকে৷ মহিলাসকলে ৰঙীণ আঁচুৰে বোৱা মেখেলা (চিন), চোলা (চূউ) পিন্ধি বুকুত মেথনি মাৰি দুয়োটা আগ ওলোমাই চাদৰ(নাংৱাত) পিন্ধে৷ সাজ-পাৰবোৰত তেওঁলোকে নানা বৰণীয়া সূতা ব্যৱহাৰ কৰে৷ ডিঙিত সোণ বা ৰূপৰ মাদলী, কাণত জাংফাই কেৰু, খোপাত সোণ বা ৰূপৰ ফুল, আঙঠি(লাংচ), ৰূপৰ খাৰু(বেন)পৰিধান কৰে৷
টাইফাকেসকলৰ খাদ্যসম্ভাৰ
টাইফাকেসকলৰ সুস্বাদু আহাৰে সকলোকে মুগ্ধ কৰি আহিছে। তেওঁলোকৰ খাদ্যাভাসৰ এক সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে। টাইফাকেসকলে গ্ৰহণ কৰা উল্লেখনীয় খাদ্যসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে ভাপত প্ৰস্তুত কৰা টোপোলা ভাত। টাইফাকে ভাষাত ইয়াক কোৱা হয় ’খাও হ’ <ref কেৱল বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী টাইমূলৰ লোকসকলে উত্পাদন কৰা লাহি ধানৰ পৰা এই টোপোলা ভাত প্ৰস্তুত কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰি তেওঁলোকে প্ৰস্তুত কৰা পা চৌম  ৰো জনগোষ্ঠীটোৰ মাজত জনপ্ৰিয়। কেঁচা মাছ খুন্দনা বা পতাত ভালকৈ খুন্দি নিমখ মিহলাই বাঁহৰ টুকুৰীত পাতেৰে টোপোলা কৰি ১০ বা ১৫ দিন থৈ দি খোৱাৰ সময়ত অলপমান সিজাই এইবিধ ব্যঞ্জন খায়। পা মানে মাছ আৰু চৌম মানে টেঙা। এই পা চৌম টাইফাকেসকলৰ বিবাহ অনুষ্ঠান, শিশুৰ নামকৰণ অনুষ্ঠান আদিৰ এক অপৰিহাৰ্য্য বস্তু। সামান্যভাৱে হ’লেও পা চৌম এনে অনুষ্ঠানসমূহত যোগাৰ কৰাটো এটা নিয়মত পৰিণত হৈছে। ইয়াৰ বাহিৰেও টাইফাকে সমাজত প্ৰচলিত অন্যান্য পৰম্পৰাগত খাদ্য সম্ভাৰ হৈছে-’পা চা’, খাও লাম , খাও পুক , পৌ হ খান, পা পুক , পাকাত চৌম , আদি। টাইফাকেসকলৰ দৈনন্দিন খাদ্যৰ তালিকাতো সাধাৰণতে বনৰীয়া শাক-পাচলিৰ প্ৰাধান্য অধিক। বহু বনৰীয়া শাক তেওঁলোকে পাচলি আৰু মছলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। ৰাজহুৱা অনুষ্ঠান আদিতো এনে পৰম্পৰাগত খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়। প্ৰস্তুত আৰু পৰিবেশন-কৌশল আৰু সুস্বাদুৰ বাবে ইতিমধ্যে তেওঁলোকৰ খাদ্যসম্ভাৰে অসমৰ অন্য লোকসকলৰ মাজতো জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
সাজপাৰ
টাই ফাকে পুৰুষসকলে কঁকাললৈকে পৰা চোলা আৰু আঁক-বাক থকা লুঙী পৰিধান কৰে৷ চুলি দীঘলকৈ ৰাখি মাজমূৰত খোপা বান্ধি ৰাখে, খোপা পাগুৰীৰে আবৃত থাকে৷ শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগত অলংকাৰ পিন্ধে৷ কাণত জাংফাই কেৰু আৰু কান্ধত ৰং-বিৰঙী মোনা ওলোমাই থয় আৰু কঁকালৰ খোচনি এখন দা থাকে৷ মহিলাসকলে ৰঙীণ আঁচুৰে বোৱা মেখেলা (চিন), চোলা (চূউ) পিন্ধি বুকুত মেথনি মাৰি দুয়োটা আগ ওলোমাই চাদৰ(নাংৱাত) পিন্ধে৷ ডিঙিত সোণ বা ৰূপৰ মাদলী, কাণত জাংফাই কেৰু, খোপাত সোণ বা ৰূপৰ ফুল, আঙঠি(লাংচ), ৰূপৰ খাৰু(বেন)পৰিধান কৰে৷ ’ফা ফ’ক’, নাং ৱাত পজুং , ’থোং মক’ , অদি। এই সাজ-পোছাকবোৰ বওঁতে ছ’টা ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তেওঁলোকে বোৱা কাপোৰৰ বয়নশৈলী অসমৰ অন্য জনগোষ্ঠীতকৈ পৃথক। সেইবাবে তেওঁলোকে পৰিধান কৰা সাজ-পোছাকৰ পৰাই লোক এজন টাইফাকে হয় নে নহয় তাক ধৰিব পাৰি।
নৃত্য গীত
অসমৰ অন্য জনগোষ্ঠীসমূহৰ নিচিনাকৈ টাইফাকে সমাজতো বিভিন্ন ধৰণৰ লোক গীতৰ প্ৰচলন আছে। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰধান লোকগীত সমূহ হ’ল-’চাঐ (বনগীত ধৰ্মী), ’চয়য়য়’ (কৃষিৰ সম্বন্ধীয় গীত), ’খ্যে খ্যাং’ (এজনে আগধৰি আৰু পিছত সমূহীয়াকৈ তাক অনুকৰণ কৰি গোৱা গীত), ’খাম নন চ্ছান’ ’খাম পু চন লাল’ (ককাই নাতিক নীতিশিক্ষা দিয়া গীত, ’খাম লাও লুক অন’ (নিচুকণি গীত) আদি। সময়ৰ লগে লগে অঞ্চল বিশেষে এই গীতবোৰৰ চৰ্চা কমি আহিছে যদিও এতিয়াও টাইফাকে সকলৰ মাজত গীতসমূহৰ আদৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়। এই জনগোষ্ঠীৰ মাজত বিভিন্ন লোক নৃত্য প্ৰচলিত আছে। বাদ্য যন্ত্ৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য বাদ্যসমূহ হ’ল-’কংলৌ’ (ঢোল), ’ছেং’ (বৰতাল সদৃশ), ’যাং লৌং’, ’কেচে’ আদি। ৰাজহুৱা অনুষ্ঠান উত্সাৱসমূহত এইবোৰ বাদ্যৰ প্ৰচলন আজিও দেখা যায়।
বিবাহ পদ্ধতি
টাইফাকেসকলৰ সমাজত বিবাহ পদ্ধতি সাধাৰণতে দুই প্ৰকাৰৰ। আনুষ্ঠানিকভাৱে আয়োজন কৰা বিবাহ পদ্ধতি আৰু পলুৱাই নি কৰা বিবাহ। অৱশ্যে তেওঁলোকৰ বিবাহত দৰা পক্ষতকৈ কইনা পক্ষই অধিক গুৰুত্ব লাভ কৰা দেখা যায়। বিয়াৰ দিনা দৰা পক্ষই কইনা পক্ষৰ আলহী-অতিথিসকলৰো আপ্যায়নৰো জা-যোগাৰ কৰিবলগীয়া হয়। অৱশ্যে এই নিয়ম বাধ্যতামূলক নহয়। বিবাহ অনুষ্ঠানবোৰ এদিনীয়াকৈ আয়োজন কৰা হয়। পুৱাৰ ভাগত দৰা পক্ষই কইনাৰ ঘৰলৈ গৈ কইনা সজাই আৰু গধূলি কইনা অনাৰ আনুষ্ঠানিকতা সম্পন্ন কৰিবলৈ যায়। বিবাহ সম্পন্ন হোৱাৰ পিছদিনাই কইনাৰ মাকৰ ঘৰলৈ উভতি যোৱাত কোনো ধৰণৰ বাধা নাই। পলুৱাই নি বিবাহ কৰাবোৰৰ ক্ষেত্ৰতো পাছত ৰাইজক আমন্ত্ৰণ কৰি এসাঁজ ভাতেৰে বিবাহৰ সকলো আনুষ্ঠানিকতা পালন কৰিব লাগে।
মৃতকৰ সৎকাৰ
জন্ম আৰু বিবাহৰ নিচিনাকৈ মৃতকৰ সৎকাৰৰ আৰু তাৰ পৰৱৰ্তী ক্ৰিয়াকৰ্ম কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বহু নীতি-নিয়ম মানি চলে টাইফাকেসকলে। মৃতকৰ ক্ৰিয়াকৰ্ম সম্পৰ্কে তেওঁলোকৰ মাজত এখন লিখিত পুথি আছে। এই পুথিখনৰ প্ৰায় ১৬১ বিধ প্ৰক্ৰিয়াৰে মৃত্যু সৎকাৰৰ বিধি উল্লেখ আছে। সাধাৰণতে তেওঁলোকে মৃতকৰ সৎকাৰৰ ক্ষেত্ৰত দুই ধৰণৰ নিয়ম মানি চলা পৰিলক্ষিত হয়। স্বাভাৱিকভাৱে মৃত্যু হ’লে দাহ কৰা হয় অৰু অস্বাভাৱিক মৃত্যুৰ ক্ষেত্ৰত যেনে-দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ মৃত্যু হ’লে, ঘৰৰ বাহিৰত হোৱা মৃত্যু, গৰ্ভৱতী অৱস্থাত হোৱা মৃত্যু, সাপ বা অন্য জন্তুৰ আক্ৰমণত হোৱা মৃত্যুৰ ক্ষেত্ৰত মৃতদেহ দাহ নকৰি কবৰ দিয়া হয়। তদুপৰি স্বাভাৱিক মৃত্যুৰ ক্ষেত্ৰত মৃত্যুৰ দিনাৰ পৰা একেলেথাৰিয়ে সাতদিন ধৰি মৃতকৰ শ্ৰাদ্ধ অনুষ্ঠানৰ আয়োজন চলে। অস্বাভাৱিক মৃত্যুৰ ক্ষেত্ৰত সাতদিনৰ সলনি এদিন আৰু সেই অনুষ্ঠান মৃত্যুৰ দিনা নকৰি পাছত কৰা হয়। স্বাভাৱিক মৃত্যুৰ ক্ষেত্ৰত শ্ৰাদ্ধৰ অনুষ্ঠানৰ ষষ্ঠ অথবা সপ্তম দিনা তিনিখন শুধ বগা কাপোৰেৰে নিৰ্মিত নিচান (তাংখন) উত্তোলন কৰি অনুষ্ঠান শেষ কৰা হয়। তেওঁলোকৰ মৃতকৰ লগত জড়িত অনুষ্ঠানসমূহত ধৰ্মীয় গুৰুৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰা দেখা যায়। শ্ৰাদ্ধ-অনুষ্ঠানৰ শেষৰ দিনা মৃতকে ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰায় সকলো সামগ্ৰী দান দিয়াৰ লগতে টাই পুথি দান দিয়া পৰম্পৰা চলি আহিছে।
জন্ম সম্পৰ্কীয় বিশ্বাস
জন্ম, বিবাহ আৰু মৃত্যু সম্পৰ্কে টাইফাকে সকলৰ মাজত কিছুমান আচাৰ-নীতি আৰু বিশ্বাস প্ৰচলিত আছে। তেওঁলোকৰ সমাজত কেঁচুৱা নামকৰণক লৈ অনুষ্ঠান আয়োজন কৰা হয়। সাধাৰণতে এই অনুষ্ঠান কেঁচুৱাৰ জন্মৰ বিশদিনৰ পৰা দুমাহৰ ভিতৰত কৰা হয় আৰু ই বাধ্যতামূলক। এই অনুষ্ঠানত কেৱল মহিলাসকলেহে অংশগ্ৰহণ কৰে। অনুষ্ঠানত সদ্যোজাত কেঁচুৱাক এটি পাত্ৰত গা ধুৱায় আৰু আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ উলিয়াই মুকলি আকাশৰ তললৈ আনি মাটি স্পৰ্শ কৰায়। এনে কৰোঁতে সন্তানটো ল’ৰা হ’লে লগত যাঠি, জোং, দা, তৰোৱাল আদি নিয়া হয় আৰু ছোৱালী হ’লে লগত তাঁতৰ সা-সৰঞ্জাম আদি নিয়া হয়। টাইফাকে সমাজত থকা বিশ্বাস অনুসৰি এনে কৰিলে ল’ৰা সন্তান লোৰ দৰে কঠিন আৰু কন্যা সন্তানসকল তাঁতৰ শিল্প কৰ্মত নিপুণ হয়। সকলো লোককে বিস্কুট আৰু চেনিৰ টোপোলা বিতৰণ কৰে।
ভাষা-সাহিত্য
ভাষা-সাহিত্যক প্ৰতিটো জাতি, জনগোষ্ঠীৰ প্ৰাণস্পন্দন বুলি কোৱা হয়। টাইফাকে সকলৰ ভাষা-সাহিত্যও তেওঁলোকৰ স্বকীয় পৰম্পৰা অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছে। তেওঁলোকে টাইফাকে ভাষাত ভাৱৰ আদান-প্ৰদান কৰে। এই ভাষাৰ নিজা লিপিও আছে। সেই বাবে অতীত কালৰ পৰাই তেওঁলোকৰ মাজত পুথি লিখাৰ পৰম্পৰা চলি আহিছে। টাইফাকে সকলৰ মাজত শ শ বছৰ পুৰণি পুথি-পাঁজি সংৰক্ষিত হৈ আছে আৰু বৰ্তমান সময়তো তেওঁলোকৰ মাজত লিখন প্ৰথা অতি জনপ্ৰিয়। টাইফাকে সকলৰ সমাজ ব্যৱস্থাত পুথি দানৰ পৰম্পৰাক এক সন্মানজনক পৰম্পৰা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। সেই বাবে ভাষা শিক্ষাৰ লগতে পুথি লিখাৰ পৰম্পৰা আগৰ দৰে চহকী হৈ আছে। তেওঁলোকৰ সমাজত টাইফাকে সকলৰ ৰাজবংশাৱলী আৰু জাতীয় বুৰঞ্জীৰ উপৰি ৰামায়নৰ টাই সংস্কৰণ ’লামামাং’, মহাভাৰতৰ টাই সংস্কৰণ ’ধম্মা পুত্ৰাম’ আদিৰ দৰে মূল্যবান পুথিও সংৰক্ষিত হৈ আছে। ভাষা চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত চহকী বাবেই তেওঁলোকৰ সামাজিক বিধানবোৰো লিপিবদ্ধ ৰূপত সংৰক্ষিত হৈ থকা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
ইতিহাসৰ পাতত টাইফাকে জনগোষ্ঠী
টাইফাকে সকলৰ ইতিহাস অতিশয় প্ৰসিদ্ধ। তেওঁলোকৰ সমাজত থকা বিভিন্ন পুথি-পাঁজিৰ পৰা টাইফাকে সকলৰ ইতিহাস ১২১৫লৈ উদ্ধাৰ কৰা হৈছে। টাইফাকে সকলৰ ইতিহাস খুচৰিলে পোৱা যায় যে ১২১৫ৰ পৰৱৰ্তী সময়ত চুকাফাই ’মৌংনুন চৌন খাম’ (সোণালী শস্যৰ দেশ) অভিযান আৰম্ভ কৰাৰ সমসাময়িক সময়ত মাওলুং ৰাজ্যৰ সিংহাসনত বহিয়েই ’চৌখানফাই’ ৰাজকুমাৰ চাও টাই ফৌউক ফাকে ৰাজ্য শাসন কৰিবলৈ পাঠাইছিল। লিক খৌ খুন পুথিত ফাকে জাতিৰ উত্পত্তিৰ বিষয়ে এনেদৰে উল্লেখ আছে- অঞ্চলটোত প্ৰকাণ্ড শিলে ফাট মেলিছিল আৰু সেই অঞ্চলত বসবাস কৰা কাৰণে লোকসকলক ফাকে ৰাজ্যৰ মানুহ আৰু ৰজাৰ নামো ফাকে ৰজা বুলি নামকৰণ কৰা হ’ল। ফাকে নামৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে অন্য কিছুমান প্ৰবাদো প্ৰচলিত আছে যদিও উল্লিখিত প্ৰবাদসমূহহে এই জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে গ্ৰহণ কৰে। ফাকে ৰাজ্যৰ ভৌগোলিক অৱস্থিতি হ’ল পাটকাইৰ সিপাৰে থকা হুকং উপত্যকা। বুৰঞ্জীৰ তথ্য অনুসৰি চুকাফাই অসম অভিযানৰ সময়ত হুকং উপত্যকাত বসবাস কৰা ফাকে ৰাজ্য পাৰ হৈ আহিছিল। আহোমসকলে অসমলৈ আহি আহোম ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সময়তে সমসাময়িকভাৱে ফাকে সকলেও হুকং উপত্যকাতেই ৰাজ্য পাতি বসবাস কৰিছিল। কেইবাশতিকা জুৰি টাইফাকে সকলে স্বাধীনভাৱে ৰাজত্ব চলোৱাৰ অন্তত মান ৰজাৰ আগ্ৰাসনৰ ফলত অৱশেষত ফাকে ৰাজ্য ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হয় আৰু মানৰজাৰ অধীনলৈ যায়। হুকং উপত্যকাৰ ফাকে ৰাজ্যৰ উত্থান-পতনৰ বিষয়ে’লিক খৌ মৌং’ আৰু লিক খৌ খুন’ত কিছু পোৱা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
উলূম’ৰা
উলূম'ৰা (Bengal Florican, বৈজ্ঞানিক নাম-Houbaropsis bengalensis) এবিধ বিৰল প্ৰজাতিৰ চৰাই। ইয়াক প্ৰধানতঃ দক্ষিণ-পূব এছিয়াত দেখিবলৈ পোৱা যায়। Houbaropsis গোত্ৰৰ ই একমাত্ৰ প্ৰজাতি। এই সংকটপূৰ্ণ প্ৰজাতিটোৰ সংখ্যা বৰ্তমান এহাজাৰৰো কম বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে।
বিৱৰণ
পূৰ্ণবয়স্ক উলূম'ৰাৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য ৬৬-৬৮ ছে:মি: আৰু উচ্চতা ৫৫ ছে: মি: মান হয়। মতা উলূম'ৰাৰ মূৰৰ পৰা ডিঙি পৰ্য্যন্ত বৰণ ক'লা। ইয়াৰ মূৰত এটা দীঘল মুকুট (crest) থাকে। উৰন্ত অৱস্থাত মতা উলূম'ৰাৰ ডেউকা দুখন সম্পূৰ্ণ বগা যেন দেখা যায়। ইয়াৰ ঠেং কেইখন হালধীয়া, ঠোঁট গাঢ় বৰণৰ।
বিতৰণ
উলূম'ৰা প্ৰধানকৈ দুটা অঞ্চলত বিস্তৃত হৈ আছে-ভাৰত উপমহাদেশ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়া। ভাৰতত ই উত্তৰ প্ৰদেশ, নেপালৰ পৰা অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশ আদিত বিস্তৃত। দক্ষিণ-পূব এছিয়া]ত ইয়াক [[কম্বোডিয়া আৰু ভিয়েটনামত দেখা পোৱা যায়।
স্থিতি তথা সংৰক্ষণ
উলূম'ৰা বৰ্ত্তমান তেনেই বিৰল হৈ পৰিছে কাৰণ ই দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ দুবিধমান বিভক্ত (Fragments) সৰু অঞ্চলতহে বিস্তৃত হৈ আছে। খেতি-পথাৰৰ পৰিৱৰ্ত্তন, চোৰাং চিকাৰ আদিয়ে ইয়াৰ দ্ৰুত বিলুপ্তিৰ অন্যতম কাৰণ। ভাৰত তথা দক্ষিণ এছিয়াত ইয়াৰ ৩৫০ টামান উলূম'ৰা চৰাইহে আছেগৈ বুলি সন্দেহ কৰা হয়। আনহাতে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বাকী অঞ্চলত ১০০০ মান চৰাই বৰ্ত্তমান আছে বুলি তথ্য পোৱা যায়।
ইয়াৰ শেহতীয়া স্থিতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি উলূম'ৰাক বৰ্ত্তমান সংকটজনকভাৱে বিলুপ্তিৰ পথত বুলি স্বীকৃতি দিয়া হৈছে।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:ডাউক
পাটেকীবড়ি
পাটেকীবড়ি অসমৰ নগাঁও জিলাৰ এখন গাওঁ। ১৪৪৯ চনত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ আলিপুখুৰী-পাটেকীবড়ি নামৰ এই সৰু গাঁৱতে জন্ম হৈছিল। এই পাটেকীবড়িতে পাটেকীবড়ি সত্ৰ অৱস্থিত। শংকৰদেৱৰ উপৰিপুৰুষসলে নানা ঠাইত ঘূৰি শেষত আজোককাক ৰাজধৰে বাৰভূঞাসকলৰ লগত আলচ কৰি থাকিবৰ সুচল ঠাই যেন পাই আলিপুখুৰী গ্ৰামতে বসতি কৰিবলৈ ধৰিছিল৷ গুৰু চৰিত কথা আছে, “আহি বাহ্ৰেও ভূঞা আলচি বাৰে বৰ্ষ বহি উঠি পাৰ হৈ গ’ল : চাৰি হজকৈ আলি বান্ধি পুখুৰী খান্দি বহিল আলিপুখুৰী গ্ৰাম বোলে৷’’ ৰাজধৰৰ পুত্ৰ সূৰ্যবৰ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ কুসুম্বৰ৷ কুসুম্বৰৰ পুত্ৰ শ্ৰীশংকৰদেৱৰ পিতৃ৷ চৰিত পুথিসমূহত বাৰভূঞাসকলে শংকৰদেৱৰ জন্মৰ আগলৈ ঠাই সলনি কৰাৰ কোনো উল্লেখ নাই৷
পঞ্চদশ শতিকাৰ সাধু তথা সমাজ সংস্কাৰক শ্ৰীশ্ৰী শংকৰদেৱৰ জন্মস্থান কিছু বিতৰ্ক আৰু বিতৰ্কৰ বিষয়, কিয়নো তেওঁৰ জন্মস্থানৰ বিষয়ে বিভিন্ন তত্ত্ব আৰু দাবী আছে। কিন্তু অধিকাংশ পণ্ডিতৰ মতে শংকৰদেৱৰ জন্ম ভাৰতৰ অসমৰ নগাঁও জিলাৰ পাটেকীবড়ি-আলিপুখুৰী নামৰ এখন গাঁৱত হৈছিল।
পঞ্চদশ শতিকাৰ সাধু আৰু সমাজ সংস্কাৰক শ্ৰী শংকৰদেৱৰ অন্যতম মূল শিষ্য শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা এই পাটেকীবড়ি সত্ৰখন বৈষ্ণৱী মঠ। চহকী সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য আৰু সত্ৰীয়াৰ দৰে পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ বাবে এই সত্ৰখন পৰিচিত।
পাটেকীবড়ি সত্ৰৰ বাৰ্ষিক ৰাস মহোৎসৱপ উৎসৱৰ বাবেও পৰিচিত, যাক স্থানীয় ৰাইজে অতি উৎসাহেৰে পালন কৰে। এই উৎসৱৰ সময়ত সত্ৰৰ সন্ন্যাসীসকলে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু ৰাধাৰ ঐশ্বৰিক প্ৰেম কাহিনীক চিত্ৰিত কৰা পৰম্পৰাগত নৃত্য-নাটক ৰাসলীলা প্ৰদৰ্শন কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাট্য তালিকা (২০১১-১২)
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
ইবাঁকু বিচু
ইবাঁকু বিচু অসমৰ দেউৰী সম্প্ৰদায়ৰ বসন্ত উৎসৱ। ব'হাগৰ প্ৰথম বুধবাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সাতদিনলৈ পালন কৰা হয়।
কাৰ্য্যক্ৰম
দেউৰীসকলেও অসমৰ আন আন জনগোষ্ঠীৰ দৰেই বসন্ত ঋতুত বসন্ত উৎসব পালন কৰে। তেওঁলোকে পালন কৰা এই উৎসৱটোক 'ইবাঁকু বিচু' (ব’হাগ বিহুৰ সমতুল্য) নামেৰে জনা যায়। সাতদিন ধৰি এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱ ব’হাগৰ প্ৰথম বুধবাৰে আৰম্ভ হয়। তেওঁলোকৰ পূজা-অৰ্চনা কৰাৰস্থল দেওঘৰত সেইদিনা বিশেষ পূজা কৰা হয়। সেই দিনটোক বিচুৰ (বিহুৰ) উৰুকা হিচাবে পালন কৰা হয়। দেওঘৰত সেই দিনা তেওঁলোকৰ উপাস্য দেৱতা কুন্দিমামা, পিচাদেমা, পিচাচি দেমাচি আদিকে প্ৰমুখ্য কৰি আন আন উপাস্য দেৱ-দেৱীসকললৈ ছাগলী, পাৰ, কুকুৰা আদি বলি হিচাবে আগবঢ়ায়। আনহাতে বিচুৰ উৰুকা ৰাতি বৰদেউৰীৰ ঘৰত অথবা তেনে এক সামাজিক স্থানত ডেকা-গাভৰু (দেউৰী ভাষাত মিৰা-মিৰাচি) সকলে নৃত্য-গীত কৰে। সপ্তাহ ধৰি এই বিহু অতি উলহমালহৰে পালন কৰাৰ অন্তত শেষৰ দিনটোক বিচু উৰুৱাবা (দেউৰী ভাষা) বোলে। সেইদিনা দেওঘৰত বিচু (দেউৰী ভাষা) মৰাৰ পিচত বৰদেউৰীয়ে যেতিয়া নিদেৰ্শ দিব তেতিয়া বিচুত অংশ গ্ৰহণ কৰা সকলে দেওঘৰৰ পৰা ওলাই আহি গাঁৱৰ বৰদেউৰীৰ ঘৰত, গাঁৱৰ মুখিয়াল সকলৰ ঘৰত অলপ অলপ সময়ৰ বাবে বিচু মাৰি গাঁৱৰ পূৱৰ পৰা পশ্চিমলৈ বিচু মাৰি যাত্ৰা কৰে। আৰু শেষত এক মুকলি পথাৰত বিচুক অহা বছৰ পুনৰ লগ পোৱাৰ আশাৰে এক শেষ নাচ নাচি বিদায় জনায়।
তাৎপৰ্য্য
দেউৰী সমাজ আৰু জনজীৱনৰ এই উৎসৱৰ ওতপ্ৰোত সম্পৰ্ক আছে। অসমৰ অন্যান্য কৃষিভিত্তিক জনগোষ্ঠীৰ দৰেই ইয়াক বিহু হিচাপে পালন আৰু সন্মান কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
বিষ্ণুৰাম মেধি
বিষ্ণুৰাম মেধি (Bishnuram Medhi, জন্ম: ১৮৮৮ – মৃত্যু: ১৯৮১) হৈছে অসমৰ দ্বিতীয়গৰাকী মুখ্যমন্ত্ৰী। তেওঁ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ এগৰাকী মুক্তিযোদ্ধা আছিল। ১৯৫৭ চনৰ ২৮ ডিচেম্বৰৰ পৰা ১৯৬৪ চনৰ ৪ এপ্ৰিল লৈকে তেওঁ মাদ্ৰাছ ৰাজ্য (বৰ্তমান তামিলনাডু)ৰ ৰাজ্যপালৰ পদত আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৮৮ চনৰ ২৪ এপ্ৰিলত গুৱাহাটী ওচৰৰ হাজোত এটা দুখীয়া পৰিয়ালত বিষ্ণুৰাম মেধিৰ জন্ম হয়। ১৯০৫ চনত গুৱাহাটী চৰকাৰী উচ্চ ইংৰাজী স্কুলৰ (বৰ্তমান কটন কলেজিয়েত) পৰা মেট্ৰিকুলেচন সম্পূৰ্ণ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ অক্সফ’ৰ্ড মিশ্যন হোষ্টেলত থাকি প্ৰেছিডেন্সী কলেজত নামভৰ্তি কৰে। ১৯১১ চনত তেওঁ ৰসায়নত অনাৰ্চ সহ প্ৰেছিডেন্সীৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯১৩ চনত তেওঁ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ওপৰ খাপৰ দ্বিতীয় শ্ৰেণী সহ ৰসায়ন বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯১৪ চনত বিষ্ণুৰাম মেধিয়ে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইন পৰীক্ষা পাছ কৰে। ১৯১৫ চনত গুৱাহাটীত তেওঁ ওকালতি আৰম্ভ কৰে। ১৯৩১ চনত কলিকতা উচ্চ ন্যায়ালয়ত উকীল হিচাপে নামভৰ্তি কৰে। তেৱেঁই আছিল অসমৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ এজন উকীল। সেই সময়ত মানুহে তেওঁক বাঘ উকীল আখ্যা দিছিল।
ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত ভূমিকা
১৯২০ দশকত বিষ্ণুৰাম মেধিয়ে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে। ১৯২১ চনত হোৱা অসহযোগ আন্দোলনত তেওঁ সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯২৬ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ পাণ্ডুত অধিৱেশন অনুষ্ঠিত হৈছিল। তাত তেওঁ উপেন্দ্ৰ সেন আৰু কুলধৰ চলিহাৰ সৈতে অৰ্থসচিবৰ পদৰ দায়িত্ব আছিল। ১৯৩০ চনত তেওঁ অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
বিভিন্ন পদত
১৯৩৮ চনত বিষ্ণুৰাম মেধি গুৱাহাটী লোকেলব’ৰ্ড চেয়াৰমেন পদলৈ নিৰ্বাচিত হয়। তেৱেঁই হৈছে প্ৰথম গুৱাহাটী লোকেলব’ৰ্ডৰ কংগ্ৰেছী চেয়াৰমেন। তেওঁৰ নিৰ্দেশ মতেই লোকেলব’ৰ্ডৰ কাৰ্যালয়ত জাতীয় পতাকা প্ৰথম উত্তোলন কৰা হৈছিল।
১৯৪৬ চনত বিষ্ণুৰাম মেধি হাজো বিধান সভা সমষ্টিৰ পৰা অসম বিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। সেইবাৰ তেওঁক গোপীনাথ বৰদলৈৰ মন্ত্ৰীসভাত বিত্ত আৰু ৰাজহ মন্ত্ৰীৰ পদত নিযুক্তি দিয়া হয়। ১৯৫০ চনলৈকে তেওঁ সেই পদত কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল। তেওঁ ৰাজহ মন্ত্ৰী হৈ থকা সময়ছোৱাত জনজাতীয় লোকৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষাৰ বাবে গঠন কৰা ট্ৰাইবেল বেল্টত যাতে অনুপ্ৰৱেশ ঘটিব নোৱেৰে তাৰ বাবে চোকা দৃষ্টি ৰাখিছিল।
মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে
১৯৫০ চনৰ ৫ আগষ্টৰ দিনা হঠাৎ গোপীনাথ বৰদলৈৰ মৃত্যু হয়। তাৰ কেইদিনমান পাছতে, ১২ আগষ্টত অসম কংগ্ৰেছ সংসদী দলৰ সৰ্বসন্মতিক্ৰমে তেওঁক অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে নিৰ্বাচন কৰা হয়। ১৯৫২ চনত অসমত প্ৰথমবাৰৰ বাবে সাধাৰণ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়। এই নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছ দলে সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰে। বিষ্ণুৰাম মেধিৰ নেতৃত্বত কংগ্ৰেছে চৰকাৰ গঠন কৰে। তেওঁ মুখ্যমন্ত্ৰী পদত ভাৰ লোৱাৰ পিছৰ পৰাই তেওঁ বিভিন্ন সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়। বিশেষকৈ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ, কলা বজাৰৰ আৱিৰ্ভাৱ, পৰিবহন ব্যৱস্থাৰ শোচনীয় অৱস্থা, পূৰ্ববংগৰ পৰা অহা ভগনীয়াৰ সোঁত, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দলং, তেল শোধনাগাৰ, সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ, ১৯৫৫ চনত ৰাজ্য পুনৰ গঠন আদি সমস্যাই গা কৰি উঠিছিল।
ৰাজ্যপাল হিচাপে
মাদ্ৰাজ (বৰ্তমানৰ তামিল নাডু) ৰাজ্যপালৰ পদ লাভ কৰি ডিচেম্বৰত বিষ্ণুৰাম মেধিয়ে ১৯৫৭ চনৰ ২৮ ডিচেম্বৰত অসমৰ নেতৃত্বভাৰ এৰে। ১৯৫৮ চনৰ আঠ জানুৱাৰীত তেওঁ অসমৰ পৰা মাদ্ৰাজলৈ বুলি ৰাওনা হয়। ১৯৫৮ চনৰ ২৪ জানুৱাৰী তাৰিখে সেই সময়ৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ডাঃ ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদে তেওঁক মাদ্ৰাজৰ ৰাজ্যপাল হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে। তেৱেঁই হৈছে অসমৰ প্ৰথম গৰাকী ৰাজ্যপাল পদ পাওঁতা।
নেতৃত্বভাৰ লোৱাৰ পিছতে মাদ্ৰাজত হৰিজন আৰু মাৰোৱাৰ সকলৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ হৈছিল। বিষ্ণুৰাম মেধিয়ে সহজতে এই সংঘৰ্ষ দমন কৰি শান্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।নীলগিৰিৰ দাঁতি কাষৰীয়া ঠাই আৰু কুৰমবাচত তেওঁ শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ কৰিবলৈ অশেষ যত্ন কৰিছিল। মাদ্ৰাজত থাকোঁতে বিষ্ণুৰাম মেধিয়ে কেইবাবাৰো কেৰালালৈ গৈ সেই সময়ৰ কেৰালাৰ ৰাজ্যপাল ভাৰতৰ ভাবী ৰাষ্ট্ৰপতি ভি ভি গিৰিক লগ কৰিছিল। মাদ্ৰাজত থকাৰ সময়চোৱাতে তেওঁ ৰাণী দ্বিতীয় এলিজাবেথ আৰু এডিনবাৰ্গৰ ডিউকৰ সৈতে, যুগোশ্লাভিয়াৰ প্ৰেচিডেণ্ট মাৰ্শ্বাল টিটো আৰু তেওঁৰ পত্নীৰ সৈতে, পশ্চিম জাৰ্মানীৰ প্ৰেচিডেণ্ট ডঃ লুবকেৰ সৈতে আৰু গ্ৰীচৰ ৰজা আৰু ৰাণীৰ সৈতে, কাম্বোদিয়াৰ ৰজা আৰু ৰাণীৰে সৈতে আৰু ইৰাণৰ শ্বাহৰ সৈতে – আলোচনাত মিলিত হ’বলৈ সুবিধা পাইছিল।
১৯৬৪ চনৰ ৪ এপ্ৰিলত তেওঁ ৰাজ্যপালৰ পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহন কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ নিজ ৰাজ্যলৈ ঘূৰি আহে।
অসমৰ ৰাজনীতিলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন
মাদ্ৰাজৰ পৰা উলটি আহি বিষ্ণুৰাম মেধি পুনৰ অসমৰ ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰে। ১৯৬৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত হাজো সমষ্টিৰ পৰা অসম বিধান সভালৈ তেওঁ বিনা প্ৰতিদ্বন্দিতাৰে নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৭২ চনৰ ১৫ মাৰ্চলৈকে তেওঁ হাজো সমষ্টিৰ বিধায়ক ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
আইন পৰীক্ষা পাছ কৰাৰ পিছত, বিষ্ণুৰাম মেধিয়ে উত্তৰ গুৱাহাটীৰ জীৱন চন্দ্ৰ চৌধুৰীৰ জীয়েক নিৰ্মলা মেধিৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। বিয়াৰ সময়ত নিৰ্মলা মেধিৰ বয়স মাত্ৰ এঘাৰ বছৰহে আছিল। তেওঁলোকৰ কোনো সন্তান নাছিল। স্বাধীনতা আন্দোলন, জেল, সামাজিক কাম আৰু কংগ্ৰেছৰ সংগঠনত আত্মনিয়োগ কৰিবলগীয়া হোৱাত তেওঁ প্ৰায়ে পত্নীৰ পৰা আঁতৰত থাকিবলগীয়া হৈছিল।
ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ জীৱন-আধাৰিত তথ্যচিত্ৰ এখন বিষ্ণুৰাম মেধিয়ে গুৱাহাটীৰ 'কেলভিন' ছবিঘৰত মুক্তি দিছিল৷ এইখনেই আছিল বেজবৰুৱাৰ জীৱন-আধাৰিত প্ৰথমখন তথ্যচিত্ৰ৷
মৃত্যু
১৯৮১ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত বিষ্ণুৰাম মেধিৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
থ্ৰী ইডিয়টচ্
থ্ৰী ইডিয়টচ্ হৈছে ৰাজকুমাৰ হিৰাণি পৰিচালিত ২০০৯ চনত মুক্তি পোৱা এখন হাস্যধৰ্মী ভাৰতীয় হিন্দী চলচ্চিত্ৰ। থ্ৰী ইডিয়টচ মূলত জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় লিখক চেতন ভগতৰ ঊপন্যাস 'Five Point Someone-What not to do at IIT!'ৰ আধাৰত নিৰ্মিত, ছবিখনৰ নিৰ্মাতা বিধু বিনোদ চোপ্ৰা মুখ্য ভূমিকাত থকা অভিনেতা অভিনেত্ৰী সকল হৈছে আমিৰ খান, কৰীণা কাপুৰ, আৰ. মাধৱন, শৰমন জোশী, বোমন ইৰাণী, অ’মি বৈদ্য আদি।
উত্তম কুমাৰ
উত্তম কুমাৰ (Uttam Kumar; জন্ম: অৰুণ কুমাৰ চাট্টোপাধ্যায়; ৩ ছেপ্টেম্বৰ ১৯২৬ – ২৪ জুলাই ১৯৮০) এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা, প্ৰযোজক, পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, সুৰকাৰ আৰু গায়ক আছিল, যিয়ে মূলতঃ বঙালী চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিছিল। বহুলভাৱে তেওঁ মহানায়ক নামেৰে পৰিচিত।
থ্ৰী ইডিয়টচ্
সফলতা
মুক্তিৰ পাছতে বোলছবিখনে বক্স-অফিচৰ পূৰ্বৰ অভিলেখ ভংগ কৰে। এতিয়ালৈকে এইখনেই, মুক্তিৰ প্ৰথম সপ্তাহত সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী ভাৰতীয় বোলছবি, লগতে মুক্তিৰ প্ৰথম দিনাৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী বলিউড বোলছবিৰ অভিলেখো এইখন ছবিৰ নামতে আছে। মুক্তিৰ ১০ দিনৰ ভিতৰতে ছবিখনৰ উপাৰ্জনে ₹১ বিলিয়ন অতিক্ৰম কৰে, ২০০৯ বৰ্ষত এনে অভিলেখ গঢ়া এইখন প্ৰথম বোলছবি। বছৰৰ শেষ তিনিটা মাহত মুক্তি পোৱা ছবিৰ উপাৰ্জনৰ ক্ষেত্ৰটো এইখনে পূৰ্বৰ অভিলেখকাৰী গজিনীৰ অভিলেখ ভংগ কৰে।
আমিৰ খানৰেই অভিনীত আন এখন ছবি গজিনীৰ অভিলেখ ভংগ কৰি থ্ৰী ইডিয়টচ্ ভাৰতৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী বোলছবিত পৰিণত হয়, তদুপৰি পোন প্ৰথম বাৰৰ বাবে কোনো ভাৰতীয় বোলছবিৰ চীনত বৃহৎ মুক্তিৰে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ ইতিহাসত ই আন এক অভিলেখ স্থাপন কৰে। বোলছবিখনে কেইবাটাও বঁটাও অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়, ফিল্ম ফেয়াৰৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি আৰু শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটাৰ সৈতে মুঠ ছবিখনে ৬টা ফিল্ম ফেয়াৰ বঁটা,দহটা ষ্টাৰ স্ক্ৰীন বঁটা আৰু ষোল্লটা আইফা বঁটা অৰ্জন কৰে।
উত্তম কুমাৰ
২০০ খনতকৈও অধিক ছবিত তেওঁ বিভিন্ন চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰে কিছু প্ৰখ্যাত ছবি হ’ল- অগ্নি পৰীক্ষা, হাৰানো সুৰ, বিচাৰক, সপ্তপদী, ঝিন্দেৰ বন্দী, শেষ অংক, দেয়া-নেয়া, লাল পাথৰ, জতুগৃহ, থানা থেকে আসছি, চৌৰংগী, নায়ক, অমানুষ, আৰু বাঘ বন্দী খেলা।
থ্ৰী ইডিয়টচ্
অন্যান্য দিশ
ছবিখনত ভাৰতৰ পিছপৰা ঠাইৰ অখ্যাত ব্যক্তিৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত কিছুমান মৌলিক উদ্ভাৱনো প্ৰদৰ্শন কৰা হয়, কেৰালাৰ ছাত্ৰ ৰেম্যা জ’ছৰ নিৰ্মিত ব্যায়ামাগাৰ-বাইছাইকেল, ৱাচিং মেচিন, উত্তৰ প্ৰদেশৰ এজন নাপিত মোহম্মদ ইদ্দ্ৰিছৰ বাইছাইকেলৰ শক্তিৰে চলা সূতা কটা যন্ত্ৰ আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ চিত্ৰকৰ জাহাঙ্গীৰৰ স্কুটাৰৰ শক্তিৰে চালিত ঘেঁহু মিল ছবিখনত প্ৰদৰ্শিত হয়। ছবিখন নানবান নামেৰে তামিল ভাষাত পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়, নিৰ্মাতা আছিল এছ. শংকৰ, ছবিখন ২০১২ চনৰ জানুৱাৰীত মুক্তি পায়।
উত্তম কুমাৰ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৬ চনৰ ৩ ছেপ্টেম্বৰত উত্তৰ কলকাতাৰ অহিৰিতোলাৰ মোমায়কৰ ঘৰত অৰুণ কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম সতকাৰী চট্টোপাধ্যায় আৰু মাতৃৰ নাম চপলা দেৱী। এটা মধ্যবিত্তীয় পৰিয়ালৰ সন্তান আছিল তেওঁ। তেওঁৰ দুজন ভাতৃ আছিল বৰুণ কুমাৰ আৰু তৰুণ কুমাৰ। ভায়েক তৰুণ কুমাৰো এজন অভিনেতা আছিল। "উত্তম" ডাকনাম তেওঁৰ মাকৰ ফালৰ পৰা আইতাকে দিছিল।
থ্ৰী ইডিয়টচ্
মূল কাহিনী
ফাৰহান কুৰেচি (আৰ. মাধৱন), ৰাজু ৰাষ্ট'গী (শৰমন জোশী) আৰু ৰাঞ্চুৰদাস চামলদাস চাঞ্চড় (আমিৰ খান) ইম্পিৰিয়েল কলেজ অৱ ইঞ্জিনীয়াৰিঙ (ICE)ৰ তিনিজন ছাত্ৰ। ফাৰহানে নিজৰ পচন্দৰ বিষয় বন্যজীৱন-ফটোগ্ৰাফী বাদ দি দেউতাকৰ ইচ্ছা পূৰণ কৰিবৰ বাবে ICEত নামভৰ্তি কৰে, তেনেদৰে ৰাজুৱে পৰিয়ালৰ চিৰদিনৰ দৈন্য দূৰ কৰিবৰ বাবে ICEত পঢ়া-শুনা কৰিবলৈ আহে। আনহাতে ৰাঞ্চুৱে যন্ত্ৰৰ পাতিৰ প্ৰতি থকা অতীব আকৰ্ষণৰ বাবে তাত ভৰ্তি হয়, ৰাঞ্চুৰ মতে মুখস্ত কৰি পৰীক্ষাত ভাল ফল দেখুওৱাতকৈ কোনো বিষয়ক ভালকৈ বুজি তাৰ প্ৰয়োগ কৰিব পৰাটোহে মূল কথা, তেওঁৰ মতে মানুহে জ্ঞান আৰু কৰ্ম নিপুণতাকহে গুৰুত্ব দিব লাগে, সফলতাক নহয়, নিপুণ এজন এদিন সফল হ’ব‍ই।
উত্তম কুমাৰ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কুমাৰে চক্ৰবেৰিয়া হাইস্কুলত ভৰ্তি হয় আৰু পিছলৈ দক্ষিণ উপনগৰ বিদ্যালয় (মুখ্য)ত ভৰ্তি হয়। তাৰ পৰাই তেওঁ মেট্ৰিক পাছ কৰে। স্কুলত থাকোঁতে তেওঁ "লুনাৰ ক্লাব" নামৰ এটা নাট্যগোষ্ঠীৰ নেতৃত্ব দিয়ে। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ মুকুট নাটত তেওঁ প্ৰথম অভিনয় কৰিছিল। উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে তেওঁ গোয়েংকা কলেজ অফ কমাৰ্চ এণ্ড বিজনেছ এডমিনিষ্ট্ৰেচনত যোগদান কৰে যদিও শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁ কলকাতা প'ৰ্ট ট্ৰাষ্টত কেৰাণী হিচাপে যোগদান কৰে।
থ্ৰী ইডিয়টচ্
মূল কাহিনী
অৱশ্যে ৰাঞ্চুৰ মতৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত মতাদৰ্শৰ লোক আছিল কলেজৰ বহুতো শিক্ষক আৰু কলেজৰ ডিন বীৰু "ভাইৰাচ" শসস্ত্ৰবুদ্ধি (বোমন ইৰাণী)। তেনেদৰে ভাইৰাছৰ প্ৰিয় ছাত্ৰ চতুৰ ৰামলিংগম (অ’মি বৈদ্য) আছিল কোনো কথা বুজি নোপোৱাকৈ মুখস্ত কৰি পৰীক্ষা ভাল ফলাফল আৰু সমাজত ঊচ্চ আসন পোৱাত বিশ্বাসী ছাত্ৰ। এদিন ৰাঞ্চুৱে, ৰাজু আৰু ফাৰহানৰ সৈতে লুকাই চুৰকৈ ভাইৰাছৰ ডাঙৰ জীৰ বিয়াত বিনামূলীয়াকৈ পোৱা আহাৰ খাবলৈ যাওঁতে কইনাৰ ভনীয়েক(ভাইৰাছাৰ সৰু জী) পিয়া (কৰীণা কাপুৰ)ক লগ পায়, পাছত এই লগ পোৱাই দুয়োৰে মাজৰ প্ৰেমলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। অৱশ্যে বিয়াত তেওঁলোক ভাইৰাছৰ হাতত ধৰা পৰে আৰু ভাইৰাছে তেওঁলোকক ইডিয়ট (বুৰ্বক) আখ্যা দিয়ে, পাছত ৰাঞ্চুৰ সৈতে আন দুজনৰ বন্ধুত্ব ভাঙিবলৈ উঠি পৰি লাগে।
কথাবোৰ অধিক বেয়াৰ দিশলৈ গতি কৰে যেতিয়া ৰাঞ্চুৱে আন দুই বন্ধুৰ সৈতে ৰাতি পিয়াক প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ দিবলৈ ভাইৰাছৰ ঘৰত ৰাতি মনে মনে প্ৰবেশ কৰে আৰু ওলটি আহোঁতে দুয়ো বন্ধুৱে মদৰ ৰাগিত ভাইৰাছৰ জপনাতে প্ৰস্ৰাৱ (মূত্ৰ বিসৰ্জন) কৰোঁতে ধৰা পৰে। পিছৰ দিনা ভাইৰাছে ৰাজুক ৰাঞ্চুৰ লগ এৰিবলৈ শেষ বাৰৰ বাবে সকীয়নি দিয়ে অন্যথা কলেজৰ বৰ্খাস্ত কৰিব বুলি ঘোষণা কৰে। দুখ আৰু অপমানত ৰাজুৱে ছাত্ৰ নিবাসৰ চাৰি মহলাৰ পৰা জঁপিয়াই আত্ম হত্যাৰ চেষ্টা কৰে, পিছে এই চেষ্টা ব্যৰ্থ হয় আৰু ৰাজুৰ একাঙী হয়, কিছুদিন মৃত্যুৰ সতে যুঁজি ৰাজু সুস্থ হয় যদিও ই ৰাজুৰ জীৱনটো চিৰদিনলৈ সলাই পেলায়, সফলতাৰ বাবে সদায় ভগৱানত বিশ্বাসী (অন্ধ-বিশ্বাসী) ৰাজুৱে ৰাঞ্চুৰ বুজনিত এনে অমূলক বিশ্বাসবোৰ এৰি পেলায়, আৰু নিজৰ কৰ্ম আৰু নিজৰ শক্তিৰে জীৱনত আগবাঢ়ি যোৱাৰ পণ লয়। তেনেদৰে ফাৰহানেও ৰাঞ্চুৰ সাহসত অভিযান্ত্ৰিকীত নিজৰ অমনোযোগিতা আৰু বন্যজীৱন-আলোকচিত্ৰ গ্ৰহণত নিজৰ হেঁপাহৰ কথা দেউতাকৰ আগত কৈ দিয়ে, পাছত ৰাজুৱে নিজৰ বলত বিচৰা চাকৰি আৰু ফাৰহানে দেউতাকৰ অনুমতি লাভ কৰি চাকৰিৰ বাবে আফ্ৰিকালৈ যায়। দুয়ো নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰেত পাছৰ জীৱনত যথেষ্ট সফল হয়।
যেতিয়া ভাইৰাছে আৱিষ্কাৰ কৰে যে ৰাজুৱে আৱাসিক ইণ্টাৰভিউত এটা চাকৰিৰ প্ৰস্তাৱ পাইছে, তেওঁ এই বাতৰিত ক্ষুণ্ণ হৈ পৰে আৰু ৰাজুক কলেজৰ শেষৰটো পৰীক্ষাত অকৃতকাৰ্য কৰোৱাৰ বাবে উঠি পৰি লাগে, যাতে ৰাজুৱে সেইটো চাকৰি লাভ কৰাত সফল নহয়। পিয়াই দেউতাকৰ এই অভিসন্ধিৰ কথা গম পায় আৰু ৰাজুৱে গম নোপোৱাকৈ ৰাঞ্চু আৰু ফাৰহানক দেউতাকৰ কাৰ্যালয়ৰ চাবি চুৰি কৰি যোগান ধৰে, ৰাঞ্চু আৰু ফাৰহানেও সেই নিশা মনে মনে ভাইৰাছৰ অফিছত প্ৰৱেশ কৰি ৰাজুৰ বাবে পৰীক্ষাৰ প্ৰশ্নকাকত চুৰি কৰি আনে, ভাইৰাছে তেওঁলোকক পুনৰবাৰ ধৰা পেলাই আৰু তিনিওকে কলেজৰ পৰা বৰ্খাস্ত কৰে। পিয়াই ইয়াৰ বাবে দেউতাকৰ বিৰোধিতা কৰে আৰু নিজৰ ককায়েকৰ মৃত্যুৰ বাবে দেউতাককে দোষী বুলি কয়, পিয়াৰ ককায়েকে নিজৰ মতৰ বিৰুদ্ধে দেউতাকে অভিযান্ত্ৰিকী পঢ়িবলৈ বাধ্য কৰাৰ বাবে আৰু ICE -ত আসন লাভ নকৰাৰ বাবে আত্মহত্যা কৰিছিল। সেই ৰাতিয়েই পিয়া সন্তান সম্ভৱা বায়েক(ম’না সিং)ৰ প্ৰসৱ আৰম্ভ বেদনা হয় আৰু সেই ৰাতি হোৱা প্ৰবল ধুমুহা বৰষুণত হোৱা বানৰ বাবে কোনো চিকিৎসালয়লৈ যাব নোৱাৰাকৈ ভাইৰাছৰ সৈতে পথৰ মাজতে নিজৰ গাড়ীত আৱদ্ধ হৈ পৰে, তেনেসময়তে তিনি বুৰ্বক সেই স্থানত উপস্থিত হয়, ৰাঞ্চুৱে নিজে আৱিষ্কাৰ কৰা ইনভাৰ্টাৰেৰে পোৱা শক্তিৰে কম্পিউটাৰ চলাই চিকিৎসালয়ত থকা পিয়াৰ লগত যোগাযোগ স্থাপন কৰে আৰু পিয়াৰ উপদেশ মতে আচৰিতভাৱে বায়েকৰ সন্তানটি প্ৰসৱ কৰোৱায়। প্ৰতিটো বিপদৰ সময়ত ৰাঞ্চুৱে বাৰে বাৰে আওঁৰাইছিল 'Aal izz Well' অৰ্থাৎ All is Well (সকলো ঠিকে আছে) বুলি, গোটেই ছবিখনৰ প্ৰতিটো বিপদৰ মুহূৰ্তত এই বাক্যশাৰীয়ে আছিল তিনি বন্ধুৰ সহায় আৰু সাহস। ভাইৰাছে এই ঘটনাৰ পিছত নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰে আৰু তিনিওকে বৰ্খাস্ত কৰাৰ আদেশ ৰদ কৰে।
ৰাজু, ফাৰহান, পিয়া ৰাঞ্চুৰ স্কুলত উপস্থিত হয়গৈ, চতুৰে ৰাঞ্চুৰক স্কুলৰ শিক্ষক হৈ থকাৰ বাবে উপহাস কৰে আৰু নিজৰ বিজয় পত্ৰত চহী কৰিবলৈ কয়, চহী কৰাৰ সময়তে সকলোৱে গম পায় যে ৰাঞ্চুৱেই প্ৰকৃততে চতুৰে লগ কৰিবলৈ অহা বিখ্যাত চীনা বিজ্ঞানী ফুংচুক ৱাংগৰো, এই কথা গম পাই চতুৰে নিজৰ ভুলৰ বাবে ৰাঞ্চুৰ ওচৰত ক্ষমা খোজে আৰু নিজে হৰা বুলি স্বীকাৰ কৰি লয়।
বঁটা
'৫৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা' 'আইফা বঁটা - ২০১০' 'ফিল্মফেয়াৰ বঁটা ২০১০' মেক্স ষ্টাৰডাষ্ট এৱাৰ্ড ২০১০ ষ্টাৰ স্ক্ৰীন এৱাৰ্ড ২০১০
উত্তম কুমাৰ
চলচ্চিত্ৰীয় জীৱনৰ আৰম্ভণি
১৯৫২ চনত নিৰ্মল দেৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত বসু পৰিবাৰত কুমাৰে সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁ প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। পিছৰ বছৰত তেওঁ একেটা ষ্টুডিঅ'ৰ পৰা আৰু একেজন পৰিচালকৰ পৰিচালনাত চাৰে চুৱাত্তৰত কাম কৰে, যিখন ছবিত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে সুচিত্ৰা সেনৰ সৈতে জোঁটবন্ধন হয়। তেওঁৰ প্ৰথম দৃষ্টি আকৰ্ষণকাৰী ভূমিকা আছিল ১৯৫৪ চনত মুক্তি পোৱা অগ্ৰদূত পৰিচালিত অগ্নিপৰীক্ষা ছবিত।
থ্ৰী ইডিয়টচ্
চলচ্চিত্ৰখনৰ গীতসমূহ
ছবিখনৰ গীতৰ কথা স্বানন্দ কিৰ্কিৰেৰ সংগীত পৰিচালনা শান্তনু মৈত্ৰৰ।
উত্তম কুমাৰ
সত্যজিত ৰায়ৰ সৈতে
সত্যজিৎ ৰায়ে ১৯৫৬ চনত লিখি উলিওৱা ঘৰে বাইৰে ছবিৰ সন্দিপৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে প্ৰথম উত্তম কুমাৰক প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল। কিন্তু তেওঁ এই চৰিত্ৰটোত এজন প্ৰতিষ্ঠিত অভিনেতাই অভিনয় কৰাহে উচিত হ’ব বুলি বিবেচনা কৰি ছবিখনত অভিনয় কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল। ১৯৮৪ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰায়ে ছবিখন সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। সন্দিপৰ চৰিত্ৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জীক।
থ্ৰী ইডিয়টচ্
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
উত্তম কুমাৰ
সত্যজিত ৰায়ৰ সৈতে
উত্তম কুমাৰে ১৯৬৬ নায়ক ছবিৰ যোগেদি চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰায়ৰ ছবিত অভিনয় কৰিছিল। নায়কত তেওঁক দেখাৰ পিছত অভিনেত্ৰী এলিজাবেথ টেইলৰে তেওঁৰ অভিনয়ত মোহিত হৈছিল আৰু তেওঁৰ সৈতে একেলগে কাম কৰাৰ আৰু লগ পোৱাৰ বাবে আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল।
১৯৬৭ চনত তেওঁ পুনৰ সত্যজিত ৰায়ৰ চিৰিয়াখানাত কাম কৰে। চিৰিয়াখানা তথা এন্থনি ফিৰিংগি ছবিত অভিনয় কৰাৰ বাবে তেওঁ ১৯৬৮ চনত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ পঞ্চদশ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। উত্তম কুমাৰ আছিল শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম অভিনেতা।
প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা
কুমাৰে ছখন বাংলা আৰু এখন হিন্দী ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা প্ৰথম ছবি হাৰানো সুৰ (১৯৫৭) আৰু সপ্তপদী আলোছায়া প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। অজয় কৰে পৰিচালনা কৰা দুয়োখন ছবিয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ১৯৬৩ চনত তেওঁ নিজৰ প্ৰডাকচন হাউচৰ নাম উত্তম কুমাৰ ফিল্মছ প্ৰাইভেট এল.টি.ডি.লৈ সলনি কৰে। এই বেনাৰত নিৰ্মিত প্ৰথমখন ছবি  ভ্ৰান্তি বিলাস। তাৰ পিছত নিৰ্মাণ কৰে উত্তৰ ফাল্গুণী, জতুগৃহ আৰু গৃহদাহ আদি ছবি।
তেওঁ কাল তুমি আলেয়া ছবিৰ বাবে সংগীত ৰচনা কৰিছিল, য’ত কণ্ঠদান কৰিছিল হেমন্ত মুখাৰ্জী আৰু আশা ভোছলেই । তেওঁ সংগীত ৰচনা কৰা আন এখন ছবি হ’ল  সব্যসাচি (১৯৭৭)। তেওঁৰ নিজা ছবি  নৱজন্মৰ  (১৯৫৬) তেওঁ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী আছিল। তেওঁ কণ্ঠদান কৰা প্ৰথম ছবিখন ১৯৫০ চনত মুক্তি পোৱা মৰ্যাদা।
হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
১৯৫৬ চনত ৰাজ কাপুৰে জাগতে ৰহোৰ বঙালী সংস্কৰণত কুমাৰক অভিনয় কৰোঁৱাব বিচাৰিছিল যদিও তেওঁ অস্বীকাৰ কৰে। ১৯৬২ চনত তেওঁৰ বন্ধু সংগীত পৰিচালক হেমন্ত কুমাৰে তেওঁক বীৰেন নাগৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত শৰ্মিলি নামৰ এখন হিন্দী ছবিৰ মুখ্য চৰিত্ৰৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। ছবিখনৰ প্ৰচাৰত উত্তম কুমাৰক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল যদিও পিছত অজ্ঞাত কাৰণত বাতিল কৰা হৈছিল। তেওঁ নাকচ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কত ফাঁট মেলে। ১৯৬৪ চনত ৰাজ কাপুৰে তেওঁৰ আৰ.কে ফিল্মছৰ বেনাৰত সংগম নামৰ এখন ছবিত অভিনয় কৰিবলৈ তেওঁৰ ওচৰলৈ যায় যদিও কুমাৰে সেইবাৰো নাকচ কৰে আৰু এই চৰিত্ৰটো ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰৰ হাতলৈ যায়।
তেওঁ অভিনয় কৰা প্ৰথম হিন্দী চলচ্চিত্ৰ আছিল ১৯৬৭ চনৰ ছোটি ছী মুলাকাত; যিখন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল আলো চৰকাৰে আৰু প্ৰযোজনা আছিল তেওঁৰ নিজৰে।। কুমাৰৰ পূৰ্বৰ বঙালী ছবি অগ্নি পৰীক্ষাৰ অভিযোজিত আছিল এই ছবিখন।  ছোটি ছী মুলাকাত সফল হোৱা নাছিল; কাৰণ ইয়াক পুৰণি সামগ্ৰী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু মূল ছবিখনৰ সূক্ষ্মতা আৰু মাধুৰ্য হিন্দী সংস্কৰণটোত দেখা পোৱা যোৱা নাছিল। কুমাৰ অভিনীত চৰকাৰৰ দ্বিতীয়খন ছবি বন্দীও (১৯৭৮) বিফল হৈছিল।
হিন্দীত কুমাৰৰ একমাত্ৰ সফলতা আছিল অমানুষ। শক্তি সামন্তৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত এই ছবিখন বাংলা আৰু হিন্দী দুটা ভাষাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। সামন্তৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত আন এখন দ্বিভাষিক ছবি আনন্দ আশ্ৰমতো কুমাৰে অভিনয় কৰিছিল;  যিখন আছিল পংকজ মল্লিক আৰু অহিন্দ্ৰ চৌধুৰী অভিনীত, ১৯৪১ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ডক্টৰ ছবিৰ পুনৰ্নিৰ্মাণ।
কুমাৰৰ আন দুখন হিন্দী ছবি কিতাব আৰু দূৰিয়াঁও বক্স অফিচত মুখ থেকেচা খাইছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
কোষ (জীৱবিজ্ঞান)
কোষ (cell লেটিন শব্দ cella ৰ পৰা উদ্ধৃত যাৰ অৰ্থ হৈছে সৰু কোঠা ) জীৱনৰ গঠণাত্মক (structural) আৰু কাৰ্যকৰী (functional) মূল একক। আমাৰ চাৰিওফালে থকা জীৱসমূহৰ দেহটো কোষেৰে গঠিত। কোষবোৰ কোষাবৰণে আবৃত্ত কিছু cytoplasmৰে গঠিত যত বহুতো biomolecules যেনে প্ৰটিন আৰু নিউক্লিক এচিড থাকে। অধিকাংশ উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণী কোষ ৰশ্মি অণুবীক্ষণৰ দ্বাৰা চাব পৰা যায়। জীৱসমূহৰ কিছুমানৰ দেহটো এটা কোষেৰে গঠিত যাক এককোষী জীৱ(unicellular organism) বোলে (যেনে-এমিবা)। আনহাতে বহুতো কোষেৰে গঠিত জীৱবোৰক বহুকোষী জীৱ(multicellular organism) বোলে (যেনে-মানুহ)। বহুকোষী জীৱৰ ক্ষেত্ৰত কোষবোৰেই হ'ল দেহ গঠনৰ মূল একক।
ইতিহাস
ভিন্ন সময়ত ভিন্ন বিজ্ঞানীৰ দ্বাৰা কোষ সম্বন্ধে অধ্যয়ন কৰি আহিছিল। ৫৫৮ খৃ:ত কনৰাড জেছনাৰ নামৰ বিজ্ঞানীজনে পোনপ্ৰথমে কোষ সম্বন্ধে ধাৰণা প্ৰকাশ কৰে।
ৰবাৰ্ট হুক
১৬৬৫ খৃ:ত ৰবাৰ্ট হুকে প্ৰথমে কোষ আৱিষ্কাৰ কৰে।
কোষ মতবাদ
কোষ সম্বন্ধে নানা তথ্য প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছত স্লেইডন আৰু স্ব'ৱানে ১৮৩৯ খৃ:ত কোষ মতবাদ (cell theory) প্ৰৱৰ্তন কৰে। এই মতবাদ মতে প্ৰত্যেক জীৱদেহ কোষৰ দ্বাৰা গঠিত আৰু প্ৰতিটো কোষে এককভাৱে কাম কৰিব পাৰে। গতিকে,কোষ হ'ল কোনো জীৱদেহৰ গঠনগত আৰু কাৰ্যকাৰিতাৰ একক(structural and functional unit)।কোষ মতবাদ মতে প্ৰত্যেক জীৱৰ জীৱনক্ৰিয়া আৰম্ভ হয় এটা মাত্ৰ কোষৰ পৰা আৰু পূৰ্বতে সৃষ্টি হোৱা কোষৰপৰা অপত্য কোষৰ উদ্ভৱ হয়।
কোষ মতবাদৰ মূল বৈশিষ্ট্য চাৰিটা:
কোষ মতবাদৰ ব্যতিক্ৰম
কোষ সম্বন্ধে সাম্প্ৰতিক জ্ঞানে কিন্তু কোষ মতবাদক সম্পূৰ্ণভাৱে সমৰ্থন নকৰে। কাৰণ সকলো জীৱদেহ কোষৰদ্বাৰা গঠিত-এই ধাৰণাটো সম্পূৰ্ণ শুদ্ধ নহয়। ইয়াৰ সপক্ষে যুক্তিবোৰ হ'ল -
কোষৰ সংজ্ঞা
বিজ্ঞানীসকলে বিভিন্ন সময়ত কোষ সম্পৰ্কে দিয়া সংজ্ঞা-
কোষৰ আকাৰ
জীৱৰ ভিন্নতা অনুসৰি এইবিলাকৰ কোষৰ আকাৰৰ ভিন্নতা দেখা যায়। জীৱজগতৰ আটাইতকৈ ক্ষুদ্ৰতম জীৱকোষ হ'ল মাইক'প্লাজমা গেলিছেপটিকাম(Mycoplasma gallisepticum) আৰু মাইক'প্লাজমা লেডলাই(Mycoplasma laidlawii) নামৰ এককোষী বেক্টেৰিয়াসদৃশ জীৱ। এইবিলাকৰ ব্যাস হ'ল ০.১μm। বেক্টেৰিয়া কোষ দীঘলে ০.২-০.৫ মাইক্ৰ'মিটাৰ পৰ্যন্ত হয়। উটপক্ষীৰ কণীয়েই হ'ল আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰাণীকোষ। ইয়াৰ আকাৰ হ'ল ১৭০মি.মি.× ১৩৫ মি.মি,(খোলাৰে সৈতে)। বহুকোষী উদ্ভিদৰ ভিতৰত ৰেমী(ramie-Boehmeria) নামৰ গছৰ বাকলিৰ তন্তুৱেই আটাইতকৈ দীঘল কোষ,যাৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৫৫ চে.মি.। আটাইতকৈ ডাঙৰ এককোষী উদ্ভিদকোষ হ'ল এছিটাবুলেৰিয়া(Acetabularia) নামৰ শেলাইবিধ ,যাৰ দৈৰ্ঘ্য হ'ল ৫-১০ চে.মি.। মানুহৰ দেহৰ আটাইতকৈ দীৰ্ঘতম কোষ হ'ল স্নায়ুকোষ,ই দীঘলে প্ৰায় ১মিটাৰ পৰ্যন্ত হয়।
কোষৰ প্ৰকাৰ
১৯৫৭ খৃ:ত ডগহাৰ্টি(Dougherty) এ সৰ্বপ্ৰথমে কোষকেন্দ্ৰৰ গঠনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি জীৱজগতত দুই প্ৰকাৰ কোষৰ কথা উল্লেখ কৰে। তেওঁ প্ৰকৃত কোষকেন্দ্ৰবিহীন আদিম প্ৰকৃতিৰ কোষক প্ৰকোষকেন্দ্ৰীয় কোষ (Prokaryotic cell) আৰু আদৰ্শ প্ৰকৃত কোষকেন্দ্ৰযুক্ত কোষক সংকোষকেন্দ্ৰীয় কোষ (Eukaryotic cell) হিচাপে আখ্যা দিয়ে। আধুনিক জীৱবিজ্ঞানীসকলেও সেইবাবে বিভিন্ন ধৰণৰ কোষক দুভাগত বিভক্ত কৰিছে।
প্ৰকোষকেন্দ্ৰীয় কোষ
যিবোৰ কোষত সুসংগঠিত কোষকেন্দ্ৰ নাথাকে তাক প্ৰকোষকেন্দ্ৰীয় কোষ বোলে। যেনে-মাইকা'প্লাজমা,বেক্টেৰিয়া আদি। প্ৰকোষকেন্দ্ৰিয় কোষ বোৰ সাধাৰণতে সৰু হয় আৰু ইয়াৰ ক্ৰমজম এডাল হে থাকে । কোনো জীৱদেহ প্ৰকোষকেন্দ্ৰীয় কোষৰ দ্বাৰা গঠিত হ'লে তেনে জীৱক প্ৰকেৰিঅ'টছ(prokaryotes) বোলে। গঠনগতভাৱে প্ৰকোষকেন্দ্ৰীয় কোষ সৰল আৰু অনুন্নত ধৰণৰ। এইবিলাকৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যবোৰ হ'ল-
সংকোষকেন্দ্ৰীয় কোষ
যিবোৰ জীৱৰ কোষত কোষকেন্দ্ৰটো স্পষ্ট আৰু সুসংগঠিত তাক সংকোষকেন্দ্ৰীয় কোষ বোলে। এইধৰণৰ কোষ প্ৰ'ট'জ'ৱা,ভেঁকুৰ,বেছিভাগ শেলাই,সকলো উন্নত প্ৰকাৰৰ উদ্ভিদ,আৰু প্ৰাণীদেহত দেখা যায়। এইধৰণৰ কোষৰ সংগঠন পদ্ধতি জটিল।এই কোষ বিলাক সাধাৰণতে ডাঙৰ হয় (1-100mm)। ইহঁতৰ এডালতকৈ বেছি ক্ৰমজম থাকে । স্পষ্ট আৰু সুসংগঠিত কোষকেন্দ্ৰযুক্ত অৰ্থাৎ আদৰ্শ কোষকেন্দ্ৰযুক্ত জীৱক ইউকেৰিঅ'টছ(eukaryotes) বোলে। এইবিলাকৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যবোৰ হ'ল-
==কোষৰ আকৃতি=
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:কোষ
কহিনুৰ
কহিনুৰ এক বিখ্যাত, ঐতিহাসিক হীৰা। বৰ্তমান ২১.১২ গ্ৰাম (১০৫ কেৰেট) ওজনৰ এই হীৰাখণ্ডই এসময়ত বিশ্বৰ বৃহত্তম হীৰা হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। কহিনুৰক প্ৰথমে কʼত পোৱা গৈছিল,সেই সম্পৰ্কে বহু কাহিনী আৰু কিংবদন্তি থাকিলেও ঐতিহাসিক প্ৰমাণৰ মতে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ গোলকুণ্ডাত ইয়াৰ প্ৰথম উল্লেখ পোৱা যায়। তেতিয়া অৱশ্যে ইয়াৰ নাম কহিনুৰ নাছিল। দিল্লীত গিয়াছুদ্দিন টোগলক শ্বাহে ৰাজত্ব কৰাৰ সময়ত তেওঁৰ পুত্ৰ উলুঘ খানে দাক্ষিণাত্য অভিযান চলায় আৰু বহু মূল্যৱান মণি-মুকুতাৰ লগতে এই হীৰাখণ্ডও লুট কৰি লৈ যায়। তাৰ পাছৰ পৰা এই হীৰা দিল্লীৰ শাসকৰ সম্পত্তিত পৰিণত হয় আৰু ১৫২৬ চনত বাবৰে দিল্লীত মোগল সাম্ৰাজ্যৰ শাসন কেন্দ্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পাছত কহিনুৰ বাবৰৰ হাতলৈ আহে। বাবৰে ইয়াৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল -সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ মানুহক দুদিন খুৱাব পৰা পৰিমাণৰ ধন। মোগল সম্ৰাট ছাহজাহানে তেওঁৰ ময়ূৰ সিংহাসনত এই হীৰাখণ্ড লগাই লৈছিল। ১৭৩৯ চনত নাদিৰ শ্বাহে ভাৰত আক্ৰমণ কৰে আৰু বহু ধন-সম্পত্তিৰ লগতে কহিনুৰ হীৰাসহ ময়ূৰ সিংহাসনখনো পাৰস্যলৈ লৈ যায়। দৰাচলতে ১৭৩৯ চনৰ পৰাহে এই হীৰাৰ নাম কহিনুৰ বুলি জনাজাত হৈ আহিছে। ১৭৪৭ চনত নাদিৰ শ্বাহৰ মৃত্যুৰ পাছত কহিনুৰ হীৰা আফগানিস্তানৰ আহমেদ শ্বাহ আব্দালিৰ হাতলৈ আহে। ১৮৩০ চনত আফগানিস্তানৰ ভগনীয়া ৰজা শ্বাহ চুজাই পলাই আহিবৰ সময়ত এই হীৰাও লৈ আহে আৰু সহায়ৰ বিনিময়ত কহিনুৰ পঞ্জাবৰ ৰজা ৰঞ্জিত সিঙৰ হাতত অৰ্পণ কৰে। ১৮৪৯ চনত পঞ্জাব ইংৰাজৰ অধীনলৈ যায় আৰু এই হীৰাও ইংৰাজৰ দৃষ্টিলৈ আহে। ১৮৫১ চনত ৰঞ্জিত সিংহৰ উত্তৰাধিকাৰী দিলীপ সিঙে ব্ৰিটিছ ভাইচৰয় লৰ্ড ডেলহাউছিৰ প্ৰস্তাৱ মৰ্মে এই হীৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে মহাৰাণী ভিক্টোৰিয়াৰ হাতত অৰ্পণ কৰে। ১৯৩৬ চনত এই হীৰাক ইংলেণ্ডৰ ৰাণীৰ মুকুটত সুশোভিত কৰা হয় আৰু ৰাণী এলিজাবেথে (পাছত ৰাণী মাতৃ নামেৰে পৰিচিত) সেই মুকুট পৰিধান কৰে। ২০০২ চনত,তেওঁৰ কফিনৰ ওপৰত এই হীৰাকো সংযুক্ত কৰা হয়। এতিয়া ই ʼটাৱাৰ অব লণ্ডনʼত সংৰক্ষিত অৱস্থাত আছে।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সামগ্ৰী শ্ৰেণী:বিখ্যাত হীৰা শ্ৰেণী:ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰত
বিস্ময়
পৃষ্ঠভূমি
১৯৬৮ চনত শশী ফুকন গুৱাহাটীত এটা ঘৰভাৰা লৈ আছিল। তাতেই তেওঁ ভাৰা থকা ঘৰটোৰ মালিকৰ পুত্ৰ উমেশ বৈশ্যৰ পৰা এখন আলোচনী উলিওৱাৰ প্ৰস্তাব পায়। সেই মৰ্মে শশী ফুকনৰ সম্পাদনাত 'সময়' নাম দি এখন আলোচনী উলিওৱা হ'ল, য'ত অসমৰ বহুকেইজন প্ৰখ্যাত লেখকৰ লেখা প্ৰকাশ হৈছিল। কিন্তু ধনৰ অভাৱত এটা সংখ্যা উলিওৱাৰ পিছতে আলোচনীখন বন্ধ হৈ গ'ল। ইয়াৰ পিছত ন-কৈ ছপাশালৰ ব্যৱসায আৰম্ভ কৰা যোগেশ শৰ্মা নামৰ ব্যক্তি এগৰাকীয়ে আলোচনীখন ছপা কৰাৰ দায়িত্ব ল'লে। কিন্তু পূৰ্বৰ প্ৰকাশকে আলোচনীখনৰ স্বত্ব এৰি দিয়াৰ বাবদ অধিক টকাৰ দাবী কৰাত "বিস্ময়" নামেৰে ন-কৈ আলোচনী এখন উলিওৱাৰ পৰিকল্পনা কৰা হ'ল। প্ৰস্তাবিত আলোচনীখনৰ নাম কি হ'ব, সেইটো নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিবলৈ বহুকেইটা নামৰ তালিকা লৈ শশী ফুকন তথা আলোচনীখনৰ প্ৰকাশৰ লগত জড়িত কেইজনমান ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ ওচৰলৈ যায় আৰু তেওঁ 'বিস্ময়' নামটো বাছনি কৰি দিয়ে।