cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
চাৰ্লি চেপলিন
আমেৰিকাত প্ৰথম কেইবছৰ (১৯১০-১৯১৩)
ইয়াৰ পিছত চেপলিনে নৰমাণ্ডৰ কেইবাখনো ছবিত কাম কৰে । এগৰাকী মহিলাৰ নিৰ্দেশমতে অভিনয় কৰাটো চেপলিনৰ পছন্দ হোৱা নাছিল আৰু প্ৰায়েই তেওঁলোকৰ মতানৈক্য হৈছিল। শেষত তেওঁলোকৰ মাজত পুনৰ সুহৃদয়তা গঢ় লৈ উঠে আৰু চেপলিনে কিষ্ট’ন ত্যাগ কৰাৰ পিছতো ই অটুট থাকে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অভিনয় শিল্পী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
পাৰবীন চুলতানা
বেগম পাৰৱীন চুলতানা (Begum Parveen Sultana; জন্ম - ১০ জুলাই, ১৯৫০) ভাৰতবৰ্ষৰ এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতশিল্পী। পাটিয়ালা ঘৰানাৰ সংগীত শৈলীত প্ৰশিক্ষিত পাৰবীন চুলতানাক অসম চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা সংগীত সম্ৰাজ্ঞী উপাধি প্ৰদান কৰা হয়। ২০১৪ চনৰ ২৫ জানুৱাৰী তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰে পাৰবীন চুলতানাক পদ্মভূষণ সন্মানেৰে বিভূষিত কৰা সম্পৰ্কে ঘোষণা কৰে।
চমু জীৱনী
১৯৫০ চনৰ ১০ জুলাই তাৰিখে অসমৰ নগাঁও চহৰত বেগম পাৰৱীন চুলতানাৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃ ইক্ৰামুল মজিদ আৰু মাতৃ মাৰুফা মজিদ।
পিতৃ ইক্ৰামুল মজিদৰ তত্ত্বাবধানত পাৰৱীন চুলতানাই প্ৰথম সংগীত শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। পাৰবীনে বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ফুকন আৰু হীৰেন শৰ্মাৰ তত্ত্বাৱধানত সংগীতৰ চৰ্চা কৰিছিল। পাছলৈ তেখেত কিছুদিন কলিকতাৰ প্ৰয়াত পণ্ডিত চিন্ময় লাহিৰীৰ ওচৰত সংগীত সাধনা কৰি, ১৯৭৩ চনত পাটিয়ালা ঘৰানাৰ ওস্তাদ দিলশ্বাদ খানৰ শিষ্যা হয়। এই সময়তে তেখেতৰ পৰিচয় হয় ওস্তাদ দিলশ্বাদ খাঁৰ সতে আৰু দুয়ো বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। দিলশ্বাদ খাঁৰ আগৰ নাম আছিল খোকন দাশগুপ্ত।
১৮-২০ বছৰ বয়সৰ পৰা পাৰৱীন চুলতানাই আনুষ্ঠানিক ভাৱে গীত পৰিবেশন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। আব্দুল মজিদৰ মৰম তৃষ্ণা নামৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত নেপথ্য শিল্পী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। সত্তৰৰ দশকৰপৰা পাৰবীন চুলতানাই মুম্বাইত স্থায়ী ভাৱে থাকিবলৈ লয়। একমাত্ৰ কন্যা সন্তান শ্বাদাব খান।
বৰ্তমানেও পাৰৱীন চুলতানাই স্বামী দিলশ্বাদ খাঁৰ সৈতে সংগীত পৰিৱেশন অব্যাহত ৰাখিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
দেউল
ফাকুৱাৰ লগত জড়িত অসমৰ অন্যতম উৎসৱ হ'ল দৌল উৎসৱ। বৰপেটাৰ স্থানীয় ভাষাত এই উৎসৱক দেউল বোলা হয়। বৰদোৱাত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে দৌলোৎসৱৰ সূচনা কৰিছিল যদিও বৰপেটা ধামত ১৫১৮ শকত বৰপেটা সত্ৰৰ মথুৰা দাস বুঢ়া আতাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইয়াক প্ৰচলন কৰে। সেই দিনাৰ পৰা পৰম্পৰাগভাৱে ইয়াক পালন কৰি অহা হৈছে। দেউল উৎসৱৰ এমাহমানৰ আগৰে পৰা ইয়াৰ প্ৰস্তুতি আৰম্ভ হয়। ধৰ্মীয় আচাৰ, ভক্তিৰস আৰু সমন্বয়ৰ উৎসৱ হিচাপে বৰপেটাৰ দেউল উৎসৱ চিহ্নিত হৈ আহিছে।
আৰম্ভণি
নক্ষত্ৰ গণনা অনুসৰি এই উৎসৱ তিনিদিনীয়া, চাৰিদিনীয়া বা পাঁচদিনীয়াকৈ অনুষ্ঠিত কৰা হয়। সাধাৰণতে ফাগুন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত দৌল হ'লে চাৰিদিনীয়াকৈ বা পাঁচদিনীয়াকৈ আৰু চ'তৰ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত দৌল হ'লে তিনিদিনীয়াকৈ পালন কৰা হয়। চাৰিদিনীয়া বা পাঁচদিনীয়া দৌলক ডেকাদৌল আৰু তিনিদিনীয়া দৌলক বুঢ়াদৌল বোলা হয়। দৌলোত্‍সৱৰ প্ৰথম দিনটোক “গোন্ধযাত্ৰা” বা বহ্নোৎসৱ বা গন্ধ, দ্বিতীয় দিনটোক “ভৰ দেউল” আৰু তাৰ পাছৰ দিনা “সুঁৱেৰী” বা “ফাঁকুৱা” বোলা হয়।
গোন্ধযাত্ৰা
গোন্ধযাত্ৰাৰ দিনা বৰপেটাৰ ২২খন হাটীৰ উপৰি ইয়াৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলত ভক্তসকলে পথাৰৰ পৰা নল, খাগৰি, ইকৰা আদি আনি সত্ৰৰ টুপৰ চোতালত এটা মেজি সাজে। আবেলি এক নিৰ্দিষ্ট ক্ষণত দৌলগোবিন্দ মহাপ্ৰভুক ভাজঘৰৰ পৰা গায়ন-বায়ন, ঢুলিয়া সমন্বিতে পূব দুৱাৰেদি উলিয়াই অনা হয়। ইয়াৰ পিছত সন্ধিয়ালৈ গোসাঁইক (শ্ৰীকৃষ্ণ) গায়ন-বায়ন আৰু বৰঢুলীয়াৰে সৈতে ভক্তবৃন্দই টুপৰ চোতালত সজা মেজিৰ কাষলৈ নিয়ে। প্ৰজ্জ্বলিত মেজিৰ চাৰিওফালে গোসাঁইক সাতপাক ঘূৰোৱা হয়। ইয়াক 'মেজি পুওৱা' বা 'মাঘ পুওৱা' বুলি কোৱা হয়। এই সময়তে চৌদিশ ঢোল, খোল, দবা, শংখ, ঘণ্টা আদিৰ শব্দৰ লগতে হোলীগীতৰ প্ৰতিধ্বনিয়ে মুখৰিত কৰে। লগতে চাৰিওফালে স্থানীয় আতচবাজী প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
মেজিৰ জুইৰ চাৰিওফালে সাতপাক ঘূৰোৱাৰ পিছত গোসাঁইক পোনতে নি বৰপেটা সত্ৰৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশত থকা 'যোগমোহন গৃহ'ত এখন শৰাইত ৰখা হয়। তাৰ পিছত নক্ষত্ৰ গণনা অনুসৰি গোসাঁইক এক শুভ ক্ষণত দৌলত আৰোহণ কৰা হয়। ইয়াতো গায়ন-বায়ন, বৰঢুলীয়াৰে আৰু ভক্তসকলৰ জয়ধ্বনিৰে গোসাঁইক দৌলত সাতোতা চিৰিৰে সাতপাক ঘূৰাই দৌলৰ ভিতৰৰ সুসজ্জিত দোলাত স্থাপন কৰা হয়। ৰাতিলৈ সেৱা-কীৰ্ত্তন আৰু যাত্ৰাভিনয় কৰা হয়।
সুঁৱেৰী
ভৰদৌলৰ পিছদিনা ফাকুৱা বা হোলী। স্থানীয়ভাৱে ফাকুৱাক ইয়াত 'সুঁৱেৰী' বা 'সৌৰী' বোলা হয়। সেইদিনা ফাকু গুৰি ছটিয়াই সকলোৱে আনন্দ কৰে। ভৰদৌলৰ নিশা দৌলগোবিন্দ মহাপ্ৰভু আৰু কলীয়া ঠাকুৰ গোসাঁইক দৌলৰ পৰা নমাই কীৰ্ত্তন ঘৰৰ ভিতৰত ৰখা হয়। সুঁৱৰীৰ দিনা আৱেলি পুনৰাই গোসাঁইক মঠৰ চোতাললৈ আনি পূজা কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত গোসাঁইক বৰপেটা সত্ৰৰ দক্ষিণ দিশে থকা কলবাৰী সত্ৰলৈ নিয়ে। তাতে গোসাঁইৰ দোলা পৱিত্ৰ ভূমিত ৰখা হয়। ভক্তগণে গোসাঁইৰ সন্মুখত এবিধ বনৰীয়া মাহ আগবঢ়াই। ইয়াৰ পিছত পুনৰ বৰপেটা সত্ৰলৈ অনা হয়। ইয়াৰ পিছতে সত্ৰৰ মূল প্ৰৱেশ পথত টুপৰ চোতালত 'বাঁহ ভঙা' কাৰ্য অনুষ্ঠিত কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত পুনৰ গোসাঁই মণিকূটত প্ৰৱেশ কৰে আৰু দেউল উৎসৱৰ সামৰণি পৰে।
সিংহাসন বট্টিছি
অনুবাদ
`আব্দ আল-কাদিৰ বদা'উনীয়ে মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ বাবে গল্পসমূহ পাৰ্চী ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল। ইয়াৰ নাম আছিল খিৰাদ আফজা ("জ্ঞান-বৰ্ধক কিতাপ")। ১৫৮১ খ্ৰীষ্টাব্দত এই অনুবাদ সম্পূৰ্ণ হয়। পাৰ্চী অনুবাদৰ আন শিৰোনামসমূহ হ'ল গুল আফছান আৰু চেংগুৱেহাচেন বট্টিচি।
অসমীয়া সাহিত্যিক মহিম বৰাই এই লোককথাসমূহ বত্ৰিশ পুতলাৰ সাধু নামেৰে অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছে। অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ পৰা এই পুথিখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায় ১৯৭৬ চনত।
দূৰদৰ্শন অভিযোজন
১৯৮৫ চনত সিংহাসন বট্টিছিৰ টেলিভিছন অভিযোজন দূৰদৰ্শনত প্ৰচাৰ কৰা হয়। ২০১৪ চনত চনী পালত আন এটা অভিযোজন প্ৰচাৰ কৰা হয়। শ্বেথিয়া অডিঅ' এণ্ড ভিডিঅ'ৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত ভাৰতীয় এনিমেটেড টেলিভিছন ধাৰাবাহিক সিংহাসন বট্টিছি ২০১১–১২ চনলৈকে প'গোত প্ৰচাৰিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:লোককথা
ইবন বটুতা
ভাৰতবৰ্ষ
কিন্তু ইবন বটুতাই চৰকাৰী ধনেৰে বিলাসী জীৱন যাপন কৰাটো চুলতানৰ চকুত ধৰা পৰে। ইবন বটুতাইয়ো চুলতানে তেওঁক সন্দেহ কৰা বুলি জানি ভাৰত এৰি যোৱাৰ কথা চিন্তা কৰিলে। অৱশেষত ভাৰতত সাত বছৰ কটোৱাৰ পিছত চুলতানে তেওঁক চীনৰ মংগোল সম্ৰাট মহম্মদ ইবন টোঘলকৰ ওচৰলৈ দূত হিচাপে প্ৰেৰণ কৰিব বিচাৰিলে। চুলতানে তেওঁৰ ভ্ৰমণৰ বাবে দুখন জাহাজ, কৰ্মচাৰী আৰু ক্ৰীতদাসৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে।
কিন্তু ভাৰত পাৰ হোৱাৰ আগতেই প্ৰথমে ডকাইতৰ হাতত আৰু পিছত সাগৰীয় ঢৌৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈ নিজৰ বস্তুবাহানিৰ লগতে চুলতানে চীনলৈ পঠিওৱা উপঢৌকন সমূহো হেৰুৱালে। উপায়বিহীন হৈ তেওঁ দক্ষিণ ভাৰতৰ কিছু অংশৰ শাসনকৰ্তা জামাল-উদ-দিনৰ নিৰাপত্তাত কিছুদিন কটাই মালদ্বীপলৈ ৰাওনা হ’ল।
মালদ্বীপ
ইবন বটুতা অলপ দিনৰ বাবে মালদ্বীপলৈ অহা পৰিকল্পনা কৰিছিল। যদিও তেওঁ তাতে নমাহ কটালে। মালদ্বীপ এটা সময়ত বৌদ্ধধৰ্ম অধ্যুষিত এলেকা আছিল আৰু বহুতো মানুহ নতুনকৈ ইছলামলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল। সেইবাবে তাতে দক্ষ কাজী নাছিল। গতিকে তেওঁক কাজী হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। মালদ্বীপত তেওঁ চাৰিবাৰ বিয়া কৰাইছিল আৰু এখন বিয়া ৰাজপৰিয়ালৰ লগত হৈছিল। তেওঁ বৰ্ণনা কৰা মতে তাৰে মানুহ বিলাকে খালী ভৰিৰে খোজ কাঢ়ে। ছোৱালীবোৰ নিম্নাংশত এডোখৰ সৰু কাপোৰ থাকে আৰু ঊৰ্ধাংশ অনাবৃত হৈ থাকে। ইয়াৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ অভিযোগ আনিছিল যদিও কোনেও তেওঁৰ কথা কাণসাৰ কৰা নাছিল।
শ্ৰীলংকা
শ্ৰীলংকাত তেওঁ শ্ৰীপাদ আৰু তেনাৱৰম (Tenavaram) মন্দিৰ দৰ্শন কৰিলে। মাদুৰাই উপকূল পোৱাৰ সময়ত সাগৰৰ ঢৌত জাহাজ প্ৰায় ডুবি গৈছিল। এদল হিন্দুৱে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰি চুলতানৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ সুবিধা কৰি দিলে। চুলতান গিয়াছ-উদ-দীন আছিল ভাৰতৰ চুলতানৰ দ্বাৰা নিয়োজিত মাদুৰাইৰ সাময়িক গৱৰ্ণৰ। চুলতানক দেখা কৰি তেওঁ চীনত যাবৰ বাবে এখন বাণিজ্য জাহাজত উঠি তিৰাল্লিশ দিনৰ যাত্ৰাৰ অন্তত বাংলাদেশৰ চট্টগামত উপস্থিত হ’ল।
বাংলাদেশ
ইবন বটুতাৰ বৰ্ণনামতে বাংলাদেশত সেই সময়ত বস্তু বাহানিৰ দাম খুব কম আছিল। এক দিৰহামত আঠটা মুৰ্গী বা পোন্ধৰটা পাৰ চৰাই, দুই দিৰহামত এটা ভেড়া, আৰু এক স্বৰ্ণমুদ্ৰাৰো কম দামত দাস-দাসী পোৱা গৈছিল। বাংলাদেশত অহাৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল মহান শ্বেখ জালাল-উদ-দীন বা শ্বাহ জালালৰ লগত দেখা কৰে। বাংলাদেশত উপস্থিত হৈ তেওঁ দুজন শ্বাহ জালালৰ শিষ্যক লগ পালে। তেওঁলোকৰ সহযোগত ইবন বটুতাই শ্বাহ জালালক সাক্ষাৎ কৰিলে। শ্বাহ জালালে তেওঁক এটা ছাগলীৰ ছালৰ চোলা উপহাৰ দিলে। ইবন বটুতাৰ বৰ্ণনামতে শ্বাহ জালাল এটা পাহাৰৰ গুহাত বাস কৰে আৰু গাখীৰ-মাখনৰ বাবে ছাগলী পোহে। তেওঁৰ সহযোগীবোৰ সুঠাম দেহৰ অধিকাৰী আছিল। ইয়াৰ পিছত ইবন বটুতাই আৰু উত্তৰে গৈ অসমত উপস্থিত হ’ল আৰু যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখিলে।
চীন
১৩৪৫ চনত ইবন বটুতাই সুমাত্ৰালৈ ৰাওনা হ’ল। তাতে চুলতান আল-মালিক আজ জাহিৰৰ আতিথ্যত প্ৰায় দুই সপ্তাহ পিছত চুলতানে চীনত যাবলৈ প্ৰয়োজনীয় সা-সৰঞ্জামৰ সৈতে এখন সৰু চীনা জাহাজৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে। এইদৰে চল্লিশ দিনৰ যাত্ৰাৰ অন্তত সেই একে বছৰতে বৰ্তমান চীনৰ ফুজিয়ান প্ৰদেশৰ কুঁৱানঝৌ (Quanzhou) বন্দৰত উপস্থিত হ’ল। সেই চহৰত তেওঁক কাজী শ্বেখ আল-ইছলামৰ লগতে আন মুছলিম ব্যৱসায়ীৰ নেতা সকলে ঢোলে ডগৰে সম্ভাষণ জনালে। কুঁৱানঝৌ চহৰৰ বাসিন্দাসকল মানুহৰ প্ৰতিকৃতি অংকন কৰাত পাৰ্গত আছিল। চহৰলৈ কোনোবা নতুন মানুহ আহিলে তেওঁৰ প্ৰতিকৃতি অংকন কৰি কেউপিনে আঁৰি দিয়া হৈছিল। যাতে তেওঁ কোনো অপকৰ্ম কৰি পলাই যাব নোৱাৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ চীনৰ বেইজিং, গ্ৰাণ্ড কেনেল (Grand Canal), য়াজুজ (Yajuj), মাজুজ (majuj) আদি থাই ভ্ৰমণ কৰিলে। চীনত তেওঁ শামস-উদ-দীন নামেৰে পৰিচিত হৈছিল।
স্বদেশলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন আৰু ক’লাজ্বৰ
১৩৪৬ চনত ইবন বটুতাই কুঁৱানঝৌৰ পৰা মৰক্কোলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে। ১৩৪৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ শেষৰ পিনে তেওঁ ভাৰতত উপস্থিত হ’ল। ভাৰতৰ পৰা ঘূৰি যোৱাৰ পথত তেওঁ পুনৰ এবাৰ হজ কৰিবলৈ মক্কালৈ যোৱাৰ মন মেলিলে। ১৩৪৮ চনৰ শেষৰ পিনে তেওঁ ছিৰিয়াৰ ডামাস্কাছত উপস্থিত হ’ল। তাত তেওঁ মৰক্কোৰ তাঞ্জিয়াৰ পৰা অহা এজন শ্বেখৰ লগত সাক্ষাৎ হ’ল। শ্বেখজনৰ পৰা ইবন বটুতাই জানিব পাৰিলে যে তেওঁৰ দেউতাকৰ পোন্ধৰ বছৰ আগতেই মৃত্যু হৈছে। কিন্ত মাক জীয়াই আছে। সেই সময়ত ছিৰিয়া আৰ গাজাত ক’লাজ্বৰৰ মহামাৰীয়ে ছানি ধৰিছিল। ইবন বটুতাই স্থানীয় কাজীৰ পৰা জানিব পাৰিলে যে প্ৰতিদিনে ২৪০০ জনৰো অধিক লোকে মৃত্যুমুখত পৰিছে। তেওঁ কাইৰ’লৈ আহি দেখিলে যে ইতিমধ্যে মৃতকৰ সংখ্যাই ২১০০০ পাৰ হৈ গৈছে। কাইৰ’ৰ পৰা মিছৰ পাৰ হৈ ১৩৪৮ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত তেওঁ মক্কাত উপস্থিত হ’ল। হজ সম্পন্ন কৰি ১৩৪৯ চনৰ ফেজ চহৰ পাৰ হৈ গৃহভূমি তাঞ্জিয়াৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে। গৈ দেখিলে যে কেইমাহমান আগতে মাকৰো মৃত্যু হৈছে।
আল-আন্দুলাছিয়া আৰু স্পেইন
ইবন বটুতাই তাঞ্জিয়াৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত তেওঁ অসুস্থ হৈ পৰিল। প্ৰায় তিনিমাহ শয্যাশায়ী হৈ থকাৰ অন্তত তেওঁ চুলতানৰ অনুৰোধত যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ সৈন্যবাহিনীত যোগ দিলে আৰু জাহাজত উঠি আল-আন্দুলাছিয়ালৈ গ’ল। স্পেইনৰ খ্ৰীষ্টান শাসক একাদশ আলফনছ’ই দহ মাহ ধৰি জিব্ৰাল্টৰ প্ৰণালী অৱৰোধ কৰি ৰাখিছিল। কিন্তু একাদশ আলফনছ’ নিজেই ক’লাজ্বৰত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুমুখত পৰাত যুদ্ধৰ প্ৰয়োজনীয়তা নোহোৱা হৈ পৰিল। তেতিয়া ইবন বটুতাই স্পেইনৰ ভেলেন্সিয়া (Valencia), গ্ৰানাডা (Granada) আদি ঠাই ভ্ৰমণ কৰিলে।
ইয়াৰ পিছত তেওঁ গৃহ চহৰ তাঞ্জিয়াৰলৈ ওভতাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ওভতনি যাত্ৰাত মাৰাকেচ্ছ চহৰখনো চাই যায় যিখন চহৰ মহামাৰীৰ ফলত জনশূন্য হৈ পৰিছিল আৰু তাৰ পৰা ফেজ চহৰলৈ ৰাজধানী স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল।
চাহাৰা মৰুভূমি আৰু মালি
১৩৫১ চনৰ বসন্ত কালত ইবন বটুতাই চাহাৰা মৰুভূমিৰ উত্তৰে চিজিলছামা (Sijilmasa)ৰ উদ্দেশ্যে যাত্ৰা কৰিলে। তাতে কেইটামান উট কিনি প্ৰায় চাৰিমাহ কটালে। তাৰ পৰা ১৩৫২ চনৰ ১৮ ফেব্ৰুৱাৰীত লোণৰ খনিৰ চহৰ তাঘাজা (Taghaza)ৰ পিনে ৰাওনা হ’ল। প্ৰায় পঁচিশ দিনৰ মূৰত তেওঁ সেই ঠাইত উপস্থিত হ’ল। তাঘাজাত গছ-বন খুব কম আছিল আৰু পানীও বহুত লুণীয়া আছিল। ইতিমধ্যে ইবন বটুতাই এটা ভ্ৰমণকাৰীগোটৰ লগত যোগ দিছিল। তাঘাজাত ১০দিন কটাই তেওঁলোক তাছাৰাহ্লা (Tasharahla) মৰূদ্যানলৈ গ’ল। আৰু তাতে তিনিদিন ৰখি যাত্ৰাৰ বাবে সাজু হ’ল। লগতে ওৱালাতা (Oualata) নামৰ মৰূদ্যানত মৰুভূমি যাত্ৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পানী আৰু ৰছদ সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰিলে। ওৱালাতা বৰ্তমান মালি দেশৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ভ্ৰমণকাৰীগোটটোৱে ১৬০০কিঃমিঃ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰি চাহাৰা মৰুভূমি পাৰ হ’ল। তাৰ পৰা তেওঁ নাইজাৰ নদীৰে উত্তৰা পশ্চিমাকৈ ভ্ৰমণ কৰি মালি সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজধানীত উপস্থিত হ’ল। তাতে তেওঁ চুলতানক লগ কৰিলে। সেইসময়ত মালি দেশৰ চুলতান আছিল মাঞ্চা চুলেইমান (Mansa Suleyman)। নাইজাৰ নদীৰ পাৰৰ গাওঁ সমূহ ভ্ৰমণ কৰি থাকোঁতেই তেওঁ আব ইমান্ ফাৰিজৰ পৰা এখন পত্ৰ পালে য’ত তেওঁক মৰক্কোলৈ ঘূৰি যোৱাৰ আদেশ দিয়া হৈছিল। পত্ৰখন পোৱাৰ পিছত ১৩৫৩ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহত মৰক্কোৰ উদ্দেশ্যে যাত্ৰা কৰিলে আৰু ১৩৫৪ চনৰ আৰম্ভণিত নিজৰ জন্মভূমিত পদাৰ্পণ কৰিলে।
ৰিহলা (Rihla)
মৰক্কোৰ ৰাজধানীত ইবন বটুতাই চুলতান আবু ইনান ফাৰিজ আৰু তেওঁৰ সভাসদসকলক নিজৰ সমস্ত ভ্ৰমণ বৃত্তান্ত বিৱৰি ক’লে। চুলতানৰ আদেশত ইবন জুযেই (Ibn Juzayy) নামৰ পণ্ডিতজনে সেই ভ্ৰমণ কাহিনী লিপিবদ্ধ কৰিলে। সেই ভ্ৰমণ কাহিনীৰ গ্ৰন্থখনেই হ’ল ৰিহলা।
ইবন বটুতাই নিজৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত কথাবোৰ লিখি যোৱা নাছিল। তেওঁ ৰিহলা গ্ৰন্থখনত নিজৰ স্মৃতিৰ পৰাহে কথাবোৰ কৈছিল। মক্কা, মদিনা, ডামাস্কাছ আৰু মধ্য এছিয়াৰ ঠাইবোৰ বৰ্ণনা দিওঁতে আন্দালুছিয়ান ইবন জুবেইৰ নামৰ এজন পৰিব্ৰাজকৰ ১৫০ বছৰ আগৰ ভ্ৰমণ কাহিনী সাঙুৰি দিয়া হৈছিল। সেইদৰে পেলেষ্টাইনৰ ভ্ৰমণ কাহিনীও ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ ভ্ৰমণকাৰী মহম্মদ আল-আবদাৰিৰ ভ্ৰমণ কাহিনীৰ পৰা নকল কৰা হৈছিল। এইবোৰ কাৰণত বিজ্ঞলোকসকলে ৰিহলা গ্ৰন্থখন নিৰ্ভৰযোগ্য নহয় বুলি কব খোজে
শেষ জীৱন
১৩৫৫ চনত ৰিহলাখন সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ইবন বটুতাৰ শেষ জীৱনৰ বিষয়ে বহুত কম কথা জনা যায়। তেওঁক মৰক্কোত এজন কাজী হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল আৰু ১৩৬৮ চনৰ পৰা ১৩৬৯ চনৰ ভিতৰত তেখেতৰ মৃত্যু হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মৰক্কোৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অভিযাত্ৰী
দেউল
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
জ্যা
বৃত্তৰ জ্যা
বৃত্তৰ জ্যাৰ নিন্মোক্ত বৈশিষ্ট্যবোৰ আছে‌‌‌:-
শ্ৰেণী:জ্যামিতি
পৰিধি
এডাল আৱদ্ধ বক্ৰৰেখাৰ সীমান্তৰ সমান দৈৰ্ঘ্যকে তাৰ পৰিধি (Circumference) বোলা হয়।
বৃত্তৰ পৰিধি
এটা বৃত্তৰ পৰিধি তাৰ ব্যাসৰ পৰা নিৰ্ণয় কৰা হয়:-
অথবা, ব্যাসৰ পৰিবৰ্তে ব্যাসাৰ্ধৰ পৰাও পৰিধি নিৰ্ণয় কৰা যায়:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জ্যামিতি
যজুৰ্বেদ
যজুৰবেদ হিন্দুধৰ্মৰ প্ৰধান শাস্ত্ৰ চাৰিখন বেদৰ অন্যতম এখন বেদ। বৈদিক যুগৰ সভ্যতা আৰু সংস্কৃতি অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰত যজুৰবেদ অপৰিহাৰ্য। প্ৰতিলোম, অনুলোম, চাৰিবৰ্ণ, জাতিভেদ, অনাৰ্য জাতিৰ নাম, জীৱিকা, কুটীৰ শিল্প, আদিবাসী সকলৰ ধৰ্ম আদি বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ তথ্য যজুৰবেদত উপলব্ধ।
যজুৰবেদৰ ভাগ
যজুৰবেদৰ ভাগ দুটা:
কৃষ্ণ যজুৰবেদ গদ্য আৰু কাব্য ৰীতিত ৰচিত তিনিখন গ্ৰন্থৰ সমষ্টি। ইয়াৰ অন্য নাম তৈত্তেৰীয় যজুৰবেদ। পণ্ডিতসকলৰ মতে এই বেদত ব্ৰাহ্মণ আৰু সংহিতাৰ শুচিতা ৰক্ষা কৰা হোৱা নাই। ব্ৰাহ্মণৰ অনেক অংশ সংহিতাত আৰু সংহিতাৰ কিছু অংশ ব্ৰাহ্মণত পোৱা যায়। এই মিশ্ৰণৰ বাবে ইয়াক কৃষ্ণ সংহিতা নাম ৰখা হৈছে। যজুৰবেদৰ অবিকৃত অংশ হ’ল শুক্ল যজুৰবেদ। শুক্ল যজুৰবেদ কাব্যত ৰচনা কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ কাব্য ৰীতি অতি সুন্দৰ আৰু অনন্য। শৈৱ ধৰ্মৰ উৎপত্তি আৰু প্ৰসাৰৰ ক্ষেত্ৰত শুক্ল যজুৰবেদৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম। ইয়াত শিৱক আৰ্য আৰু অনাৰ্য উভয়ৰে দেৱতা হিচাপে দেখুওৱা হৈছে। ভাৰতীয় উদাৰ চিন্তা ধাৰা আৰু ঐক্য-সমন্বয়ৰ ভাৱ শুক্ল যজুৰবেদৰ ‘ৰুদ্ৰাধ্যায়’ত সুন্দৰভাৱে পৰিস্ফুট হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বেদ
মেন্নেকুইন
মেন্নেকুইন (ইংৰাজী: Mannequin) হ’ল কিছুমান দোকান, শ্বপিং মল আদিত বিক্ৰীজাত সামগ্ৰীৰ উদাহৰণ দৰ্শাবৰ অৰ্থে ব্যৱহাৰ কৰা বিশেষ ধৰণৰ মূৰ্তি বা পুতলা। মেন্নেকুইন সমূহ মানুহৰ আকৃতিত কাঠ, প্লাষ্টিক বা আন পদাৰ্থৰে নিৰ্মাণ কৰা হয়। দোকানৰ বিভিন্ন স্থানত বিশেষকৈ শ্ব’ কেছত সজ্জিত মেন্নেকুইন সমূহত সাজ-সজ্জা পিন্ধাই কাপোৰ কানিৰ প্ৰ্দৰ্শন কৰা হয়। মেন্নেকুইনৰ উদ্ভৱ আৰু বিকাশ হয় ফ্ৰান্সত। খ্ৰীষ্টিয় পঞ্চদশ শতিকাতে উদ্ভৱ হোৱা এইবিধ সামগ্ৰী্যে বৰ্তমান যুগত সাজ-পোছাকৰ প্ৰদৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰত সমগ্ৰ বিশ্বতে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে। সাজ-পোছাকৰ উপৰিও চিকিৎসা বিজ্ঞান, সামৰিক বিভাগ আদিৰ ক্ষেত্ৰতো মেন্নেকুইনৰ প্ৰ্চলন আৰু ব্যৱহাৰ আছে।
তথ্যসূত্ৰ:
শ্ৰেণী:কলা সামগ্ৰী
বিনোদ খান্না
বিনোদ খান্না (৬ অক্টোবৰ ১৯৪৬ – ২৭ এপ্ৰিল ২০১৭) এজন ভাৰতীয় অভিনেতা, প্ৰযোজক আৰু ৰাজনীতিবিদ। তেখেতে দুবাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত গুৰদাসপুৰ সমষ্টিৰ পৰা দুবাৰকৈ সাংসদ (১৯৯৮-২০০৯ আৰু ২০১৪-২০১৭) নিৰ্বাচিত হৈছিল। ২০০২ চনৰ জুলাইত বিনোদ খান্না অটল বিহাৰী বাজপায়ীৰ মন্ত্ৰীসভাত সাংস্কৃতিক আৰু পৰ্যটন বিভাগৰ মন্ত্ৰী পদ লাভ কৰে। ছমাহ পাছত তেখেত বৈদেশিক পৰিক্ৰমাৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়।
বিনোদ খান্নাই বহুকেইখন উল্লেখযোগ্য হিন্দী বোলছবিত নায়কৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল, যেনে- মেৰে অপ্‌নে, মেৰা গাঁও মেৰা দেশ, গড্ডাৰ, জেইল যাত্ৰা, ইম্‌তিহান, মুকড্ডৰ কা ছিকন্দৰ, ইন্‌কাৰ, কচ্ছে ধাগে, অমৰ আকবৰ এন্থনী, ৰাজপুত, কুৰবানী, কুদ্‌ৰত, দয়াবান, কাৰনামা, জুৰ্ম আদি।
পাই
পাই (সৰুফলা, বৰফলা) হ’ল বৃত্তৰ পৰিধি আৰু ব্যাসৰ অনুপাত, যি এক ধ্ৰূৱক: গণিতবিদৰ মতে পাই হ’ল বিশ্বৰ সবাতোকৈ সুন্দৰ সংখ্যা। গণিতৰ ইতিহাসৰ বিখ্যাত সংখ্যা π(পাই)ৰ বুৰঞ্জীও অতি বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ আৰু দীঘলীয়া।
বিনোদ খান্না
১৯৬৮ চনত অভিনয়ৰ পাতনি মেলি খান্নাই প্ৰথমে সৰু আৰু ঋণাত্মক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত "মেৰে অপ্‌নে" ছবিৰ খঙাল যুৱকৰ চৰিত্ৰ, "মেৰে গাঁও মেৰা দেশ" ছবিৰ মূল খলনায়কৰ চৰিত্ৰ, আৰু সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত তথা সঁচা ঘটনাৰ ওপৰত আধাৰিত ছবি "অচানক"ত পলাতক হোৱা সামৰিক বিষয়াৰ চৰিত্ৰ উল্লেখযোগ্য।
নাহিদ আফ্ৰিন
নাহিদ আফ্ৰিন এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য সংগীত শিল্পী। তেওঁ ২০১৬ চনত বলীউড ছবি 'আকিৰা'ত প্ৰথমটো নেপথ্য সংগীতত কণ্ঠদান কৰে। তেওঁ প্ৰথমে ২০১৫ চনৰ ইণ্ডিয়ান আইডল জুনিয়ৰ সংস্কৰণত অংশগ্ৰহণৰে গায়িকা হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। ২০১৩ চনত লিটিল চেম্পছ নৰ্থ-ইষ্টত ৰিয়েলিটি শ্ব'ত তেওঁক দেখা গৈছিল আৰু ইয়াত তেওঁ ৰানাৰ্ছ আপ হৈছিল।
পাই
পাই এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ গাণিতিক তথা বৈজ্ঞানিক ধ্ৰুৱক। ইউক্লিডীয় জ্যামিতিত যিকোনো বৃত্তৰ পৰিধি আৰু ব্যাসৰ অনুপাতক এই ধ্ৰুৱকৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা হয়। ই এক অপৰিমেয় সংখ্যা - অৰ্থাৎ ইয়াক দুটা পূৰ্ণ সংখ্যাৰ অনুপাত হিচাবে দশমিক ভগ্নাংশত সম্পূৰ্ণৰুপে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰি (অসীম): পাইৰ মান ২২ ভাগৰ ৭ (২২/৭) বা দশমিকত ৩.১৪১৫৯...(অসীম) হিচাপে ধাৰ্য্য কৰা হৈছে। ইয়াৰ অপৰিমেয়তাৰ প্ৰমাণ ১৭৬০ জোহান লেম্বাৰ্টে আগবঢ়াই। পাই এটা অবীজীয় সংখ্যাও। ১৮৮২ চনত ফাৰ্দিনাণ্ড ভন লিণ্ডেমেনে ইয়াৰ অবীজীয়তাৰ প্ৰমাণ কৰে।
নাহিদ আফ্ৰিন
প্ৰাথমিক জীৱন
নাহিদ আফ্ৰিনৰ জন্ম হৈছিল অসমৰ বিশ্বনাথ চাৰিআলিত। নাহিদৰ মাক ফাতেমা আনছাৰী আৰু দেউতাক আনোৱাৰ আনছাৰী। ২০০১ চনৰ ১৩ ডিচেম্বৰত নাহিদে জন্মগ্ৰহণ কৰে। নাহিদৰ ভাতৃৰ নাম ফৈজ আনোৱাৰ। ৩ বছৰ বয়সৰ পৰাই নাহিদে গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। নাহিদে তেওঁৰ প্ৰথম গুৰু "বিবলী ভাগৱতী"ৰ পৰা সংগীত শিকিছিল। পিছত তেওঁ অসমৰ ভাটখাণ্ডে কলা কেন্দ্ৰত সংগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ লিটিল ষ্টাৰ স্কুলৰ পৰা দশম শ্ৰেণীৰ বৰ্ড পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তেওঁৰ পিতৃয়ে ডি আৰ ডি এত জুনিয়ৰ ইঞ্জিনিয়াৰ হিচাপে কাম কৰে।
বিনোদ খান্না
১৯৮২ চনত কেৰিয়াৰ শীৰ্ষত থাকোঁতে বিনোদ খান্নাই সাময়িকভাৱে ছবিজগতৰ পৰা বিৰতি লৈ তেখেতৰ আধ্যাত্মিক গুৰু অ'শ্ব' ৰাজনীশক অনুসৰণ কৰে। পাঁচ বছৰ পাছত তেখেতে ছবিজগতলৈ ঘূৰি আহি "ইন্‌ছাফ" আৰু "সত্যমেৱ জয়তে" নামৰ দুখন হিট্‌ বোলছবি উপহাৰ দিয়ে।
নাহিদ আফ্ৰিন
প্ৰাথমিক জীৱন
টেলিভিছনৰ পৰ্দাত ভূমুকি মৰাৰ পূৰ্বে নাহিদে ৰাজ্যৰ কেইবাটাও স্থানত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল। হিন্দী, অসমীয়া, পশ্চিমীয়া, বাংলা আৰু আন বহুতো স্থানীয় ভাষাকে ধৰি বিভিন্ন ভাষাত তেওঁ গান গাব পাৰে।
বিনোদ খান্না
বিনোদ খান্নাক তেখেতৰ অনুৰাগীসকলে হিন্দী বোলছবি জগতৰ সৰ্বকালৰ দেখনিয়াৰ নায়কৰ এজন বুলি অভিহিত কৰিছিল। কিছুকাল ধৰি মূত্ৰাশয়ৰ কৰ্কট ৰোগত ভোগি থকা খান্নাৰ ২০১৭ চনৰ ২৭ এপ্ৰিলৰ দিনৰ ১১:২০ বজাত মুম্বাইৰ এখন চিকিৎসালয়ত মৃত্যু হয়।
নাহিদ আফ্ৰিন
সংগীত কেৰিয়াৰ
২০১৫ চনৰ ইণ্ডিয়ান আইডল জুনিয়ৰৰ সংস্কৰণত আফ্ৰিন প্ৰথম ৰানাৰ্ছ আপ হৈছিল। তেওঁ ২০১৬ চনৰ হিন্দী ছবি আকিৰাত গায়িকা হিচাপে অভিষেক ঘটায়।
ইউনিচেফৰ যুৱ অধিবক্তা
২০১৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ইউনিচেফ ইণ্ডিয়াই শিশু অধিকাৰৰ বাবে যুঁজিবলৈ আফ্ৰিনক উত্তৰ-পূব অঞ্চলৰ প্ৰথমজন 'যুৱ অধিবক্তা' হিচাপে নিযুক্তি দিছে।
বিনোদ খান্না
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা‎ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
নাহিদ আফ্ৰিন
বঁঁটা বিতৰ্ক
অষ্টম অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ শিতানত ২০১৮ বৰ্ষৰ বঁটা লাভক লৈ কণ্ঠশিল্পী নাহিদ আফ্ৰিন বঁ‌টা বিতৰ্কত সোমাই পৰে। নাহিদ আফ্ৰিনক যিটো গীতৰ বাবে বঁটাটো প্ৰদান কৰা হৈছিল, সেই গীতটো গাইছিল ৰূপজ্যোতি দেৱীয়ে। ‘নিজানৰ গান’ ছবিখনৰ ‘নীলাতে লুকা-ভাকু’ গীতটোৰ বাবে নাহিদক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল বুলি প্ৰকাশ হৈছিল। এই সন্দৰ্ভত নাহিদ আফ্ৰিনে স্পষ্টীকৰণ দিয়ে। বিষয়টোকলৈ ৰাজ্যজুৰি প্ৰতিক্ৰিয়া সৃষ্টি হয় আৰু একাংশই নাহিদে এই বঁ‌টা ঘূৰাই দিব লাগে বুলি সামাজিক মাধ্যমত দাৱী উত্থাপন কৰে। অসম বিধানসভাৰ বাজেট অধিৱেশনৰ চতুৰ্থ দিনা এই সন্দৰ্ভত সংবাদ মাধ্যমৰ আগত প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰি সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰী বিমল বড়াই গীতৰ নাম ভুল হোৱা বুলি কৈ উক্ত বঁ‌টা নাহিদে গোৱা নতুন এজাক গীতৰ বাবে প্ৰদান কৰা হৈছিল বুলি জানিবলৈ দিয়ে। ইয়াৰোপৰি জুৰি ব'ৰ্ডেও বিষয়টোৰ বাবে দুঃখ প্ৰকাশ কৰে।
পাই
জ্যামিতি আৰু ত্ৰিকোণমিতিত কোণ জোখাৰ ৰেডিয়ান প্ৰণালীত -ক ১৮০ ডিগ্ৰী বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তদুপৰি আথৰ হিচাবেও ইয়াক বিভিন্ন বৈজ্ঞানিক সূত্ৰ বা সমীকৰণত বীজগণিতীয় চিহ্ন হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে বৰফলা পাই -ক একোটা শ্ৰেণীৰ সমষ্টিগত পূৰণফল বুজাবলৈ গাণিতিক আৰু বৈজ্ঞানিক সূত্ৰসমূহত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
নাহিদ আফ্ৰিন
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:কণ্ঠশিল্পী
পাই
মৌলিক তথ্য
thumb|100px|right|"π" ধ্ৰুৱকটিৰ চিত্ৰ।
বৰ্ণ π
য’ত গ্ৰীক বৰ্ণ "π" পোৱা নাযায়, তাত পাই অথবা pi ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ ইংৰাজী উচ্চাৰণ পাই হ’লেও গ্ৰীক উচ্চাৰণ অলপ বেলেগ আৰু এই ধ্ৰুৱকৰ নাম π কাৰণ গ্ৰীক περιφέρεια (পেৰিফেৰেইয়া) আৰু περίμετρος (পেৰিমেত্ৰোস্‌)ৰ প্ৰথম বৰ্ণ এটি। ইয়াৰ ইউনিকোড অক্ষৰ U+03C0.
সংজ্ঞা
thumb|180px|right|পৰিধি = π × ব্যাস
ইউক্লিডীয় সমতলীয় জ্যামিতিত, বৃত্তৰ পৰিধি আৰু ব্যাসৰ অনুপাতকে π হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰা হয়। লক্ষণীয় যে, পৰিধি বা ব্যাস বৃত্তৰ মাপৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে। যদি এটা বৃত্তৰ ব্যাস অন্য এটা বৃত্তৰ ব্যাসৰ দুগুন হয়, তেনেহ’লে সেই বৃত্তৰ পৰিধি আনটো বৃত্তৰ পৰিধিৰ দুগুন হ’ব। অৰ্থাৎ পৰিধি/ব্যাস একেই থাকিব। এই ঘটনাটি সমস্ত বৃত্তৰ সদৃশতাৰ এটা ফলাফল। right|180px|thumb|বৃত্তৰ ক্ষেত্ৰফল = π × পাতল কলা ৰঙেৰে চিহ্নিত অংশৰ ক্ষেত্ৰফল
অন্যভাৱে বৃত্তৰ ক্ষেত্ৰফল এই যে বৰ্গক্ষেত্ৰৰ দৈৰ্ঘ্য বৃত্তৰ ব্যাসাৰ্ধৰ সমান তাৰ ক্ষেত্ৰফলৰ অনুপাত হিচাপেও প্ৰকাশ কৰা যায়।
পাই গণনা
শেহতীয়াকৈ ফৰাচী দেশৰ এগৰাকী কম্পিউটাৰ অভিযন্তাই পাইৰ মান দশমিকৰ পিছৰ দুই দশমিক সাত ট্ৰিলিয়ন স্থান (১ ট্ৰিলিয়ন = ১,০০০,০০০,০০০,০০০ ) লৈকে গণনা কৰি উলিয়াইছে। দশমিকৰ পিচৰ ৫০টা স্থানলৈকে পাইৰ মান হ'ল ৩.১৪১৫৯২৬৫৩৫ ৮৯৭৯৩২৩৮৪৬ ২৬৪৩৩৮৩২৭৯ ৫০২৮৮৪১৯৭১ ৬৯৩৯৯৩৭৫১০।
অবিৰত ভগ্নাংশত
সকলো অপৰিমেয় সংখ্যাৰ দৰেই ক ভগ্নাংশ ৰূপত প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰি। কিন্তু সকলো অপৰিমেয় সংখ্যাৰ দৰেই  -ক অসীম অবিৰত ভগ্নাংশত প্ৰকাশ কৰিব পাৰি। অসীম অবিৰত ভগ্নাংশত  -ক এই ধৰণে প্ৰকাশ কৰিব পাৰি :
এই অসীম অবিৰত ভগ্নাংশটোক কোনো অংশত সমাপ্ত কৰি গণনা কৰিলে পোৱা সাধাৰণ ভগ্নাংশৰ পৰা ৰ মোটামুটি মান পাব পাৰি। পূৰ্বৰে পৰা ব্যৱহৃত তেনেকুৱা মোটামুটি মান দিব পৰা দুটা বিখ্যাত ভগ্নাংশ হ'ল ২২/৭ আৰু ৩৫৫/১১৩। অৱশ্যে এনেকুৱা অসীম অবিৰত ভগ্নাংশ কেৱল এটা নিৰ্দিষ্টকৈয়ে পোৱা নাযায়। গণিতজ্ঞসকলে এনেকুৱা বহুতো অবিৰত ভগ্নাংশ আৱিষ্কাৰ কৰিছে, যেনে:
গণিতত আৰু বিজ্ঞানত পাইৰ ব্যৱহাৰ
thumb|180px গণিতৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত π ব্যৱহৃত হয়। আনকি বিশুদ্ধ ইউক্লিডীয় জ্যামিতিৰ সীমা ভেদি "পাই"য়ে অন্য সকলো শাখাতে প্ৰৱেশ কৰিছে।
উচ্চতৰ বিশ্লেষণ আৰু সংখ্যা তত্ত্ব
জটিল বিশ্লেষণত পাই ধ্ৰুৱকটো বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হয়।
পাইৰ জনপ্ৰিয়তা
right|thumb|180px|এটা চমকপ্ৰদ "পাই প্লেট"
গণিতৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী বা শিক্ষক-গৱেষকৰ উপৰিও আন বহুতো ব্যক্তিৰ মাজতো পাইৰ জনপ্ৰিয়তা দেখা যায়। বহুতো সাহিত্যিকৰ সৃষ্টি-কৰ্মৰ বিষয়তো পাই অন্তৰ্ভুক্ত।
১৯৮৮ চনৰ পৰা প্ৰতি বছৰে মাৰ্চৰ ১৪ তাৰিখে (পাইৰ মান ৩.১৪... বাবে। অৰ্থাৎ তাৰিখ প্ৰকাশৰ মাহ/দিন আৰ্হিত) বিশ্বই পাই দিৱস উৎযাপন কৰে। এই দিনটোত গণিত প্ৰেমীসকলে পাইৰ মান আওৰোৱাৰ লগতে গণিতৰ বিভিন্ন বিষয় চৰ্চা কৰা, গণিতৰ ৰসাল বিষয়বোৰ আলোচনা কৰা, পাই চিহ্ন অংকিত সুন্দৰ চোলা আদি বনাই পিন্ধিবলৈ লোৱা, উচ্চ মানদণ্ডৰ সভা আদি আয়োজন কৰা আদি কামবোৰ কৰে। সাধাৰণতে ১৪ মাৰ্চৰ দুপৰীয়া ১ বাজি ৫৯ মিনিটত এই দিৱস উৎযাপন কৰা হয়। সেই দিনটোৰ দুপৰীয়া ১ বাজি ৫৯ মিনিটক পাই মিনিট বোলা হয় আৰু দুপৰীয়া ১ বাজি ৫৯ মিনিট ২৬ ছেকেণ্ডক পাই ছেকেণ্ড বোলা হয়। অসমতো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ২০০৮ চনত তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিজ্ঞান বিভাগৰ অধ্যাপক প্ৰফেচৰ নয়নদীপ ডেকা বৰুৱাৰ উদ্যোগত পাই দিৱস উৎযাপন কৰা হৈছিল।
ধনাই বৰা
ধনাই বৰা(Dhanai Borah; জন্ম: ১৮৭২ – মৃত্যু: ১৯৫৬) এগৰাকী অসমীয়া কবি আৰু লেখক। ১৮৭২ চনত ছিপাঝাৰত তেওঁৰ জন্ম হয়। ধনাই বৰা এজন কৃতী শিক্ষক, পাঠ্যপুথি প্ৰণেতা, প্ৰবন্ধকাৰ আৰু নাট্যকাৰ আছিল। 'কবিতা চন্দ্ৰিকা' হৈছে তেওঁৰ জীৱিত কালত প্ৰকাশিত একমাত্ৰ কবিতা পুথি। মৃত্যুৰ পিছত 'সাহিত্য কণিকা' বুলি আন এখন পুথি প্ৰকাশ হয়। ধনাই বৰাৰ কবিতা সমূহ প্ৰধানকৈ নীতিশিক্ষা মূলক হোৱা বাবে তেওঁক 'নীতি কবি' নামেৰে জনা যায়। ১৯৫৬ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
পাই
পাইৰ জনপ্ৰিয়তা
এই তাৰিখতে বিজ্ঞানী এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনৰো জন্ম হৈছিল।
ধনাই বৰা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
পাই
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:জ্যামিতি শ্ৰেণী:ধ্ৰুৱক
সামবেদ
সামবেদ হিন্দুধৰ্মৰ প্ৰধান শাস্ত্ৰ চাৰিখন বেদৰ অন্যতম। সামবেদ ঋকবেদৰ প্ৰায় সমসাময়িকভাৱে ৰচিত। ৭৫ টা মানৰ বাহিৰে সামবেদৰ প্ৰায় সকলোবোৰ শ্লোক বা মন্ত্ৰই ঋকবেদত আছে। পাৰ্থক্য ইমানেই যে সামবেদত সেই সকলোবোৰ শ্লোক গীতসহিত আছে। অন্য অৰ্থত যিবোৰ মন্ত্ৰক সুৰেৰে গোৱা হয় সেইবোৰকে সাম বুলি জনা যায়। সামবেদৰ শ্লোকসমূহ গীতৰ সহায়ত স্ত্ততি কৰা হয়। সমগ্ৰ সামবেদখনেই দৰাচলতে সমূহীয়া উপাসনা সম্বন্ধীয় উপাসনা মন্ত্ৰ আৰু গীতৰ এক সংকলন।
সামবেদৰ শাখা আৰু খণ্ড:
পুৰাণৰ মতে সামবেদৰ সহস্ৰ শাখা আছিল। কিন্ত্ত বৰ্তমান সামবেদৰ তিনিটা শাখাহে উপলব্ধ। সেই তিনিটা শাখা হ’ল: জৈমিনিয় শাখাৰ অন্য নাম তলবকাৰ। এই তিনিটা শাখাৰ ভিতৰত কৌথুমেই বেছি প্ৰচলিত। সামবেদ সংহিতাৰ খণ্ড দুটা- আৰ্চিক ভাগত মুঠ ৫৮৫টা মন্ত্ৰ আছে। এই আটাইবোৰ মন্ত্ৰ ঋকবেদত থকা মন্ত্ৰ। উত্তৰাৰ্চিকত থকা শ্লোক বা মন্ত্ৰবোৰ বিশেষকৈ হিন্দুসকলৰ প্ৰধান প্ৰধান যজ্ঞত গোৱা হয়।
তথ্যসূত্ৰ:
শ্ৰেণী:বেদ
মৌচুমী চহৰীয়া
মৌচুমী চহৰীয়া (ইংৰাজী: Mousumi Saharia) এগৰাকী অসমৰ সংগীত জগতৰ এগৰাকী কন্ঠশিল্পী। তেখেতে বৰ্তমানলৈ বহুকেইটা অসমীয়া জনপ্ৰিয় গীতত নিজৰ কণ্ঠদান কৰিছে।  ১৯৯০ চনত মাত্ৰ ৫ বছৰ বয়সতে পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোতেই তেখেতৰ "ফাগুণৰ চেঁচাতে" নামৰ এটা এলবাম মুকলি কৰ৷ তেখেতে বৰ্তমানলৈ বহুকেইখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ, ভিডিঅ’ এলবাম, আৰু বিভিন্ন চিডি আদিত কণ্ঠদান কৰিছে আৰু প্ৰায় ৮০ ৰ অধিক এলবামত গীত গাইছে৷
তেখেতৰ পিতৃৰ নাম হেমচন্দ্ৰ চহৰীয়া আৰু মাতৃৰ নাম কনকলতা চহৰীয়া৷ পঢ়াশুণাৰ দিশটো তেখেত অত্যন্ত মেধাবী ছাত্ৰী হিচাপে সুনাম আছে৷ ১৯৯৮ চনৰ মেট্ৰিক পৰীক্ষাত ৯৩% নম্বৰ পাই অসমৰ ভিতৰত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল ৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী
আকিৰা কুৰোছাৱা
আকিৰা কুৰোছাৱা (Akira Kurosawa জন্ম:২৩ মাৰ্চ, ১৯১০ -- মৃত্যু: ৬ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৮৮), জাপানৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক, চিত্ৰনাট্যকাৰ আৰু সম্পাদক। জাপানৰ চলচিত্ৰক বিশ্বদৰবাৰত পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ উপৰিও বিশ্বৰ চিনেমা ইতিহাসত কুৰোছাৱা এটা লেখত লবলগীয়া নাম। কাৰ্য্যৰত ৫৭-টা বছৰত তেখেতে ৩০ খন চলচিত্ৰ নিৰ্মান কৰে।
চমু জীৱনী
কুৰোছাৱাৰ জন্ম হৈছিল ১৯১০ চনৰ ২৩ মাৰ্চত। জন্মস্থান আছিল টোকিঅ'ৰ অইমাচি জিলা। এক প্ৰাচীন ছামুৰাই পৰিয়ালৰ বংশধৰ আছিল পিতৃ ইছামু; আৰু মাতৃ ছিমা আছিল এক সম্ভ্ৰান্ত বনিক পৰিয়ালৰ জীয়ৰী। আঠগৰাকী সন্তানৰ শেষৰজন আছিল আকিৰা। পিতৃ ইছামুৱে ছামুৰাই নিয়ম-নীতি আৰু কঠোৰ অনুশাসন মানি চলাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি আহিছিল। একেসময়তে তেখেতে সেই সময়ত জাপানত প্ৰচলিত জাপানী আৰু পাশ্চাত্যৰ ছবি দেখুৱাবলৈ নিজৰ সতি সন্ততিক সততে লৈ গৈছিল। ইছামুৱে বিশ্বাস কৰিছিল যে চলচিত্ৰৰ এটা শিক্ষামূলক দিশ আছে।
মৰিমুৰা গাকুয়েন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত আকিৰাৰ নাম ভৰ্তি কৰি দিয়া হৈছিল। কিন্তু ধৰা-বন্ধা ৰুটিনৰ মাজৰ শিক্ষাক আকিৰাই বেয়া পাইছিল। আকিৰাৰ নিজৰ লেখনী মতে সেই স্কুলৰ দুটা বছৰ আছিল 'নৰক যন্ত্ৰণাৰ সমান'। পাছত আকিৰাক কুৰোডা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ভৰ্তি কৰি দিয়া হয়। এইখন স্কুলত প্ৰাচীন জাপানী আচাৰ০ব্যৱহাৰ মানি চলা হৈছিল। আকিৰা সৰু কালত 'পেন্দুকনা' স্বভাৱৰ আছিল, যাৰ বাবে সমনীয়াই প্ৰায়েই তেওঁৰ নগুৰ-নাগতি কৰিছিল। এই স্কুলতে পঢ়া দদায়েক হাইগোয়ে আকিৰাৰ মনত প্ৰত্যয় জন্মাবলৈ চেষ্টা কৰে। স্কুলৰ কলা বিভাগৰ শিক্ষক 'তাচিকাওৱা ছেইজি'ৰ শ্ৰেণীত আকিৰাই অঁকা এখন ছবিৰ তেখেতে উচ্চ প্ৰশংসা কৰে। সেই ছবিখন আঁকোতে আকিৰাই পেন্সিলডাল ভালকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব নাজানি আঙুলিৰে ৰঙ বোলাইছিল। এই ঘটনাৰ পাছতে আকিৰাই স্কুল ভাল পাবলৈ আৰম্ভ কৰে। ছাত্ৰ হিচাপে কুৰোছাৱা আছিল নিম্নখাপৰ। বিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় শিক্ষা আহৰণ কৰিবলৈ তেওঁ কষ্ট কৰিবলগীয়া হৈছিল। তেখেতে নিজেই কোৱা মতে আনকি বয়স্ক হোৱাৰ পাছতো বিজ্ঞানৰ প্ৰতি তেখেতৰ ভয় কমি যোৱা নাছিল।
প্ৰাথমিক বিদ্যালয় পৰ্ব সাং কৰি আকিৰা ভৰ্তি হয় কাইকা মাধ্যমিক স্কুলত। এই স্কুলত পঢ়াৰ সময়ত আকিৰাই শাৰীৰিক শিক্ষা বিষয়ত শুন্য নম্বৰ পাই এটা ৰেকৰ্ড সৃষ্টি কৰে। ইয়াতেই ছবি অঁকাৰ প্ৰতিও তেখেতৰ ধাউতি বাঢ়ি আহে। দেউতাকে আকিৰাৰ ছবি অঁকাক উৎসাহ দি আৰ্ট স্কুলত ভৰ্তি হ'বলৈ কয়। আকিৰাৰ মতে প্ৰথাগত শিক্ষা সময়ৰ অপচয় মাথো। তথাপিও দেউতাকৰ কথা মতে তেওঁ আৰ্ট স্কুলত ভৰ্তি হ'বলৈ প্ৰবিশেকা পৰীক্ষা দিয়ে। প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত তেখেত অনুত্তীৰ্ণ হয়। ১৭ বছৰ বয়সত তেখেতে মাধ্যমিক শিক্ষা সাং কৰে। ইতিমধ্যে তেওঁৰ ছবি প্ৰদৰ্শনীত ওলাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
এনে সময়তে আহি পৰে ১৯২৮ চন আৰু পৃথিৱী ব্যাপি চলা অৰ্থনৈতিক সংকট। শ্ৰমিক আন্দোলনে তীব্ৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে আৰু প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে সামৰিক শাসনে তাক বাধা দিবলৈ কমিউনিষ্ট নেতা সকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। কুৰোছাৱা কিন্তু সেই সময়ত ব্যস্ত আছিল ছবি অঁকা, ৰুছী সাহিত্য পাঠ আৰু বিদেশী ছবি চোৱাত। বেছিদিন আকিৰা সেই আন্দোলনৰপৰা আঁতৰি নাথাকিল। বামপন্থী আন্দোলনৰ লগত তেওঁ জড়িত হৈ পৰে। তেনতে শৰীৰ বেয়া হোৱাৰ বাবে তেওঁ আন্দোলনৰপৰা আঁতৰি আহে আৰু গা টঙাই লোৱাৰ পাছতো তেওঁ আন্দোলনৰ পথলৈ উভতি যাব নুখুজিলে। নিজৰ মতেই তেখেতৰ বামপন্থী বিশ্বাস কেতিয়াও সিমান গাঢ় নাছিল। তেওঁ হেনো বামপন্ধাৰ কিতাপবোৰ ভালকৈ বুজি নাপাইছিল।
এইবাৰ তেওঁ দদায়েক হাইগোৰ ওচৰলৈ যায়। সেই সময়ত হাইগোৱে বিদেশী ছবিৰ ধাৰাভাষ্যকাৰ হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁৰ কাম আছিল ছবি চলি থকা সময়ত নাটকীয় ভাৱে নিৰ্বাক ছবিবোৰৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা। কুৰোছাৱাই এটা বছৰ তেখেতৰ লগত থাকি বহুতো বিদেশী ছবি চোৱাৰ সুযোগ পায়। সেই সময়তে সবাক ছবিৰ প্ৰচলন ঘটে আৰু ধাৰাভাষ্যকাৰৰ কাম বন্ধ হৈ যায়। আকিৰা আকৌ দেউতাকৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহে আৰু সোনকালেই তেখেতৰ অগ্ৰজ হাইগোৱে আত্মহত্যা কৰে। হাইগোৰ মৃত্যুত চঞ্চল হৈ উঠা আকিৰাই কেবাটাও কাম হাতত লৈ বাদ দিয়ে। ১৯৩৫ চনত বাতৰি-কাকতৰ এটা বিজ্ঞাপন দেখি তেওঁ তাৰ প্ৰত্যুত্তৰত জাপানী ছবিৰ মৌলিক ক্ৰুটিৰ ওপৰত এখন ৰছনা লিখি সেই কোম্পানীলৈ পঠিয়াই দিয়ে। প্ৰথমে ৰছনা, পাছত এখন চিত্ৰনাট্য আৰু শেষত মৌখিক পৰীক্ষাৰ পাছত পি. চি. এল. ষ্টুডিঅ'ত তৃত্বীয় সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে তেওঁ নিযুক্তি লাভ কৰে।
প্ৰথমে সহকাৰী পৰিচালকৰ কামত অসন্তুষ্ট হ'লেও 'ইয়ামামাটো কাজিৰো'ৰ (ইয়ামা চান্‌) অধীনত কাম কৰি তেওঁ নতুন জীৱন লাভ কৰে। তেখেতৰ অধীনত কাম কৰিয়েই আকিৰাই তৃত্বীয় পৰিচালকৰপৰা প্ৰধান সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে পদোন্নতি লাভ কৰে। 'ইয়ামা চান'ক আকিৰাই নিজৰ শিক্ষক বুলি অভিহিত কৰে। ইয়ামা চানে কুৰোছাৱাক পৰিচালনা, চিত্ৰনাট্য ৰছনা আৰু সম্পাদনাৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা দিয়ে।
১৯৪১ চনত পি.চি.এল ষ্টুডিঅ' বিশাল টোহো কোম্পানী হিচাপে গঢ় লৈ উঠে। এনে সময়তে তেখেতে লিখা দুখন চিত্ৰনাট্যই দুটা পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। তাৰ পাছত তেখেতক নিজৰে চিত্ৰনাট্য 'এ জাৰ্মান এট ডাৰুমা টেম্পল'ৰ পৰিচালনাৰ দাবিত্ব দিয়া হয়। ইতিমধ্যে বিশ্বযুদ্ধৰ ৰণদামামা বাজি উঠাৰ বাবে ফিল্ম চেন্সৰ বোৰ্ডে ছবিখন বাতিল কৰি দিয়ে। চেন্সৰ বোৰ্ডক কুৰোছায়াই সদায়ে প্ৰকৃত কলাৰ শত্ৰু জ্ঞান কৰিছিল। আত্মজীৱনীৰ ভালেমান অংশত তেখেতৰ ক্ষোভৰ প্ৰকাশ ঘটিছে।
কুৰোছাৱাই নিৰ্মানৰ বাবে বিবেচনা কৰা দ্বিতীয়খন ছবিও চেন্সৰ বোৰ্ডে বন্ধ কৰি দিয়ে। কিন্তু তৃত্বীয় ছবি 'ছুগাতা ছানছিৰো'ৰ কাম আৰম্ভ হয় ১৯৪২ চনত। চেন্সৰ বোৰ্ডৰ কিছুমান আপত্তি স্বত্তেও ছবি পৰিচালক ওজু-ৰ হস্তক্ষেপত 'ছুগাতা ছানছিৰো'য়ে মুক্তি লাভ কৰিবলে সক্ষম হয়।
১৯৪২ চনৰপৰা ১৯৯৩ চনলৈ আকিৰা কুৰোছাৱাই ৩০ খন ছবি নিৰ্মান কৰিছে। প্ৰায় প্ৰতিখন ছবিয়েই নিজ দেশৰ সীমাৰ বাহিৰতো উচ্চ প্ৰশংসা লাভ কৰি কুৰোছাৱাক কৰি তোলে বিশ্বৰ সৰ্বকালৰ মহান ছবি নিৰ্মাতা আৰু পৰিচালকৰ এজন।
১৯৭১ চনত আৰ্থিক, মানসিক আৰু শাৰীৰিক চাপত ব্যস্ত হৈ কুৰোছাৱাই আত্মহননৰ চেষ্টা কৰে। কিন্তু তেওঁ সেই চেষ্টাত ব্যৰ্থ হয়। কুৰোছাৱা আছিল স্বাধীন চিন্তাৰ প্ৰতিভূ। সেয়ে বাৰে বাৰে তেওঁ চেন্সৰ বোৰ্ডৰ ৰোষত পৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জাপানৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী
ভাৰত-চীন যুদ্ধ
ভাৰত-চীন যুদ্ধ বা ভাৰত-চীন সীমা বিবাদ ১৯৬২ চনত ভাৰত আৰু চীনৰ মাজত সংঘটিত এখন যুদ্ধ। বিবাদেৰে আৱৰা হিমালয়ান সীমাই আছিল এই যুদ্ধৰ মূল কাৰণ। পিচে অন্য কিছু কাৰণো এই যুদ্ধৰ বাবে দায়ী। ভাৰতে দালাই লামাক সহযোগ কৰাৰ পাছত ১৯৫৯ চনত হিংসুক তিব্বতীয় আন্দোলন গঢ় লৈ উঠিছিল। ভাৰতে ফৰ্ৱাৰ্ড পলিচী (Forward Policy) গ্ৰহণ কৰিলে আৰু মেক-মহান ৰেখাৰ বহু উত্তৰে, চীনা প্ৰধানে দাবী কৰা লাইন অৱ কণ্ট্ৰলৰ (Line of Control) পূব দিশে সেনাৰ ঘাটি স্থাপন কৰিলে ১৯৫৯ চনত।
৩২২৫ কিলোমিটাৰ দীঘল এই সীমাৰ বিবাদৰ বাবে ১৯৬২ চনৰ ২০ অক্টোবৰত চীনে লাডাখত, মেক-মহান ৰেখাৰ পাৰে আক্ৰমণ কৰে। দুয়ো দিশে আগ বাঢ়ি আহি চীনে পশ্চিমে চুশ্বুলুঙৰ ৰেজাং লা আৰু পূবে টাৱাং দখল কৰে। ১৯৬২ চনৰ ২০ নৱেম্বৰত যুদ্ধ সমাপ্ত হয় যেতিয়া চীনে যুদ্ধ বিৰতি ঘোষণা কৰে।
ভাৰত-চীনৰ এই যুদ্ধ নিষ্ঠুৰ পৰ্বতীয় যুদ্ধ পৰিস্থিতিৰ বাবে উল্লেখনীয়। যুদ্ধৰ অধিকাংশ ৪০০০ মিটাৰৰো অধিক উচ্চতাত সংঘটিত হৈছিল । আন এক উল্লেখনীয় তথ্য হ'ল যে ভাৰত আৰু চীন উভয়ে জল সেনা আৰু বায়ু সেনাৰ প্ৰয়োগ কৰা নাছিল।
স্থান
চীন আৰু ভাৰতৰ সীমা দীঘলীয়া যি নেপাল, ছিক্কিম (তেতিয়া ভাৰতৰ দ্বাৰা সংৰক্ষিত এক অঞ্চল) আৰু ভূটানৰ দ্বাৰে তিনি ভাগত বিভক্ত। এই সীমাৰ দৈৰ্ঘ্য ম্যানমাৰৰপৰা তেতিয়াৰ পশ্চিম পাকিস্তানলৈকে। এই সীমাত কেইবাটাও বিবাদিত অঞ্চল আছে-- পশ্চিমে আক্সাই চিন, যি চুইজাৰলেণ্ডৰ সমান ডাঙৰ এক অঞ্চল আৰু য'ত চীনৰ ছিঞ্ছিয়াং আৰু তিব্বত স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চলৰ সদৰ আছে (তিব্বতে ১৯৬৫ চনত স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চলৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল), পূবে (ভূটান আৰু ম্যানমাৰ মাজত) অৰুণাচল প্ৰদেশ (পূৰ্বতে নৰ্থ ইষ্ট ফ্ৰণ্টিয়াৰ এজেঞ্চি (North East Frontier Agency))। দুয়ো অঞ্চলেই চীনে ১৯৬২ চনত দখল কৰিছিল।
যুদ্ধৰ অধিকাংশই অতি উচ্চতাত অৱস্থিত স্থানত সংঘটিত হৈছিল। আক্সাই চিন ৫০০০ মিটাৰমানৰ উচ্চতাৰ এক ছল্ট ফ্লেটৰ মৰুভূমি। অৰুণাচল প্ৰদেশত ৭০০০ মিটাৰতকৈ অধিক উচ্চতাৰ কেইবাটাও শৃংগ আছে। চীনা সেনাই অঞ্চলটোৰ এক অতি উচ্চ স্থান দখল কৰিছিল। প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধৰ ইটালিয়ান কেম্পেইনৰ দৰেই এই যুদ্ধতো দুয়ো পক্ষৰেই বহু সৈনিক শত্ৰুৰ আক্ৰমণৰ পৰিবৰ্ত্তে পৰিৱেশৰ বাবেহে মৃত্যু মুখত পৰিছিল
পটভূমি
যুদ্ধৰ মূল কাৰণ আছিল আক্সাই চিন আৰু অৰুণাচলৰ সাৰ্বভৌমত্বক লৈ বিবাদ। ভাৰতে কাশ্মীৰৰ অংগ বুলি দাবী কৰা আৰু চীনা ছিঞ্ছিয়াঙৰ অংগ বুলি দাবী কৰা আক্সাই চিনৰ মাজেৰে তিব্বত আৰু ছিঞ্ছিয়াং সংযোগী এটি পথ আছে। চীনে এই পথ নিৰ্মাণ কৰা কাৰ্যয়ো যুদ্ধৰ আৰম্ভণিত অৰিহণা যোগালে বুলি ক'ব পাৰি।
আক্সাই চিন
ভাৰত-চীন সীমাৰ পশ্চিম অংশ নিৰ্দ্ধাৰিত হ'ল ১৮৩৪ চনত, যেতিয়া শিখ মিচলে লাডাখত অভিযান চলালে। সেই সময়ত শিখ মিচলে জম্মু আৰু কাশ্মীৰকে ধৰি উত্তৰ ভাৰতৰ অধিকাংশ শাসন কৰিছিল। ১৮৪২ চনত শিখ মিচলে এক চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিছিল সেই সময়ত প্ৰচলিত সীমাৰ পক্ষে ১৮৪৬ চনত ব্ৰিটিছসকলে শিখসকলক পৰাজিত কৰি লাডাখ দখল কৰিল। ব্ৰিটিছসকলে চীনা বিষয়াসকলৰ সৈতে আলোচনাত মিলিত হ'ল সীমাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ। পাঙং জলাশয় আৰু কাৰাকৰাম ঘাটৰ সীমা সুনিৰ্দ্দিষ্ট হ'লেও আক্সাই চিনৰ অঞ্চল বিবাদত আছিল ।
ছাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়াৰ বিষয়া ডব্লিউ এইচ জনছনে 'জনছন ৰেখা'ৰ প্ৰস্তাৱ ৰাখিলে, আক্সাই চিনক কাশ্মীৰৰ অংগ হিচাপে দেখুৱাই । জনছনে এই ৰেখাৰ প্ৰস্তাৱ কাশ্মীৰৰ মহাৰাজৰ আগত ৰাখিলে আৰু মহাৰাজে নিৰ্দ্দিষ্ট ১৮০০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ দাবী কৰিলে । জনছনৰ কৰ্মক অশুদ্ধ আখ্যা দিয়া হ'ল। তেওঁৰ সীমা ৰেখাক "patently absurd" (পেটেণ্টলি এবছাৰ্ড) আখ্যা দিয়া হ'ল আৰৰু এই ৰেখাই ভাৰতে দাবী কৰাতকৈ বহু উত্তৰলৈকে মাটি দাবী কৰিছিল । অনুমতি অবিহনে খাটানলৈ পাৰ হোৱা জনছনে ছাৰ্ভে'ৰপৰা পদত্যাগ কৰিল।  মহাৰাজে ছাহিদুল্লাহত (এতিয়াৰ ছাাইদুল্লা) সেনাৰ ঘাটি স্থাপন কৰি কেইবা বছৰলৈকে সংৰক্ষণ প্ৰদান কৰিছিল। সেই স্থান ভ্ৰমণ কৰা ফ্ৰেঞ্চিছ য়ংহাছবেণ্ডৰ মতে ছাহিদুল্লাত এটি পুৰণি দুৰ্গ আছিল। তাত মানুহে বাস কৰা এটাও গড় নাছিল। সেই স্থান কেৱল অঘৰী কিৰ্ঘিজ সকলে মঞ্চৰ ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। দুৰ্গটো সম্ভৱতঃ কিছু বছৰ পূৰ্বে কাশ্মীৰীসকলে নিৰ্মাণ কৰিছিল। ১৮৭৮ চনত চীনে ছিঞ্ছিয়াং পুনৰ দখল কৰিলে আৰু সমস্যা সমাধানৰ পূৰ্বেই ১৮৯০ চনত তেওঁলোকে ছাহিদুল্লা দখল কৰিলে। ১৮৯২ চনৰ ভিতৰত চীনে কাৰাকৰাম ঘাটত সীমানিৰ্দ্ধাৰক চিহ্ন স্থাপন কৰিছিল।
১৮৯৩ চনত কাছগাৰৰ উচ্চ পদস্থ চীনা বিষয়া হাং টা-চেনে কাছগাৰত ব্ৰিটিছ কনছাল জেনেৰেল (consul general) জৰ্জ মাকাৰ্টনিক চীনে প্ৰস্তাৱিত কৰা মানচিত্ৰৰ এক প্ৰতিলিপি প্ৰদান কৰিলে। এই মানচিত্ৰৰ মতে লাক্টছাঙৰ দক্ষিণে অৱস্থিত লিংজি টাং ভাৰতৰ আৰু লাক্টছাঙৰ উত্তৰে অৱস্থিত আক্সাই চিনৰ মূল অংশ চীনৰ। মাকাৰ্টনিয়ে প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিলে আৰু মানচিত্ৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় চৰকাৰক প্ৰদান কৰিলে। ১৮৯৯ চনত ব্ৰিটিছে মাকাৰ্টনি-মেকডনাল্ড ৰেখা নামৰ এই ৰেখাৰ প্ৰস্তাৱ চীনৰ আগত ৰাখিলে ছাৰ ক্লড মেকডনাল্ডৰ এক টোকাৰ জৰিয়তে। ১৯১১ চনত ছিনহাই বিপ্লৱৰ ফলত চীনৰ শাসনভাৰ স্থানান্তৰিত হ'ল, আৰু প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ শেষলৈকে ব্ৰিটিছে আনুষ্ঠানিকভাৱে জনছন ৰেখা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। পিচে তেওঁলোকে প্ৰকৃততে সেই ভূমি দখল কৰিবলৈ কোনো পদক্ষেপ গ্ৰহণ নকৰিলে। নেভিল মেক্সৱেলৰ মতে ব্ৰিটিছে ১১খন পৰ্যন্ত ৰেখা ব্যৱহাৰ কৰিছিল কিয়নো ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগেই তেওঁলোকৰ দাবী সলনি হৈছিল। ১৯১৭ চনৰপৰা ১৯৩৩ চনলৈকে চীনা পেকিং চৰকাৰে প্ৰকাশ কৰা প'ষ্টেল এটলাছ অৱ চাইনাই জনছন ৰেখা ব্যৱহাৰ কৰিছিল যি কুনলুন পৰ্বতমালাৰে যায়।  ১৯২৫ চনৰ পেকিং বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এটলাছেও আক্সাই চিনক ভাৰতৰ অংগ হিচাপে প্ৰকাশ কৰিছিল। ১৯৪৭ চনত স্বাধীনতা লাভ কৰোঁতে ভাৰত চৰকাৰে জনছন ৰেখা ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু আক্সাই চিন ভাৰতৰ অংগ হিচাপে আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃত হৈছিল। ১ জুলাই ১৯৫৪ চনত তেতিয়াৰ ভাৰতীয় প্ৰধান মন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে স্পষ্টভাৱে ভাৰতৰ স্থিতি প্ৰকাশ কৰি কয় যে কেইবাশ বছৰ ধৰি আক্সাই চিন ভাৰতৰ লাডাকৰ অন্তৰ্গত আৰু জনছন ৰেখাই নিৰ্দ্ধাৰণ কৰা সীমাৰ বিষয়ে কোনো আলোচনা কৰা নহয়।. জৰ্জ এন পেটাৰ্ছনৰ মতে ভাৰতে যি সীমা বিষয়ক ৰিপ'ৰ্ট প্ৰকাশ কৰিছিল, সেই ৰিপ'ৰ্টত ব্যৱহৃত প্ৰমাণসমূহ সঠিক নাছিল। ".
১৯৫৬-৫৭ চনত চীনে ছিঞ্ছিয়াঙৰপৰা তিব্বতলৈ এক পথ নিৰ্মাণ কৰিলে, যি পথ বহু ঠাইত জনছন ৰেখাৰ দক্ষিণেৰে গৈছিল। চীনাসকলৰ বাবে আক্সাই চিন সুগম আছিল। কিন্তু কাৰাকৰাম পৰ্বতৰ বাবে আক্সাই চিন ভাৰতীয়সকলৰ বাবে হৈ পৰিল অতিকৈ দুৰ্গম ১৯৫৮ চনত প্ৰকাশিত চীনা মানচিত্ৰসমূহত এই পথ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ'ল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:যুদ্ধ শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ ভাৰত
গোৱালপাৰা জিলা
গোৱালপাৰা জিলা ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ এখন প্ৰশাসনিক জিলা। ১৯৮৩ চনত পুৰণি গোৱালপাৰা জিলাখনক ৩খন জিলাত বিভক্ত কৰা হয়- গোৱালপাৰা, ধুবুৰী আৰু কোকৰাঝাৰ জিলা। নতুনকৈ গঠিত গোৱালপাৰাৰ সদৰ স্থাপন কৰা হয় গোৱালপাৰা নগৰত। আৰম্ভণিতে জিলাখনৰ মহকুমা আছিল দুটা- গোৱালপাৰা আৰু উত্তৰ শালমাৰা মহকুমা। ১৯৮৯ চনত বঙাইগাঁও জিলা গঠন হোৱাত উত্তৰ শালমাৰা মহকুমা বঙাইগাঁও জিলাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। বৰ্তমান জিলাখনৰ মহকুমা দুটা- গোৱালপাৰা আৰু লক্ষীপুৰ।
গোৱালপাৰা নামৰ উৎপত্তি
প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্য চাৰিটা ভাগত বিভক্ত আছিল:
প্ৰাচীন কালত অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলা ৰত্নপীঠৰ অন্তৰ্গত আছিল আৰু ইয়াৰ পৰিসৰ বৃহৎ আছিল। বাংলাদেশ আৰু পশ্চিমবংগৰ বহুখিনি অঞ্চল সামৰি বৰ্তমানৰ ৰংপুৰ, কোচবিহাৰ, জলপাইগুৰিকে ধৰি এক বৃহৎ অঞ্চল গোৱালপাৰা জিলাৰ অন্তৰ্গত আছিল। সেই প্ৰাচীন কালত ব্ৰহ্মপাল (আঃ ৯৯০-১০১০) কামৰূপৰ ৰজা হয় আৰু পাল বংশৰ পাতনি মেলে। অৱশ্যে ব্ৰহ্মপালৰ আগতে বহুতো বংশৰ বহুত ৰজাই এই অঞ্চলবোৰ বা কামৰূপত ৰাজত্ব কৰিছিল। ব্ৰহ্মপালৰ পিছত ক্ৰমে ৰত্নপাল (আঃ ১০১০-১০৪০), ইন্দ্ৰপাল (১০৪০-১০৬৫), গোপাল (১০৬৫-১০৮০), হৰ্ষপাল (১০৮০-১০৯৫) আৰু ধৰ্মপাল (১০৯৫-১১২০) কামৰূপৰ ৰজা হয়। ৰত্নপালৰ সময়ত ৰাজ্যৰ পশ্চিম অংশত "গাল্লিটিপ্পক" বিষয়ত মহামাণ্ডলিক আছিল ঈশ্বৰঘোষ আৰু ঈশ্বৰঘোষৰ তাম্ৰলিপিত গাল্লিটিপ্পক বিষয়ৰ উল্লেখ আছে। ধৰ্মপালে ৰজা হৈ ৰাজধানী প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ পৰা কামৰূপ নগৰলৈ তুলি নিয়ে আৰু তেতিয়াৰ কামৰূপ নগৰ হয়তো বৰ্তমানৰ উত্তৰ গুৱাহাটী। ধৰ্মপালে কামৰূপ নগৰ ৰাজধানীৰ পৰা শাসন কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰাই সেই ঈশ্বৰঘোষৰ তাম্ৰলিপিত থকা গাল্লিটিপ্পকেই গৈ পিছলৈ গোৱালপাৰা হয়।
ইতিহাস
চীনা পৰিব্ৰাজক হিউৱেনচাঙৰ টোকাৰ আঁত ধৰি চাৰ এডোৱাৰ্ড গেইটে মন্তব্য কৰিছে যে কামৰূপৰ ৰজা কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ ৰাজধানী গোৱালপাৰা জিলাত নতুবা কোচবিহাৰত আছিল। ১৭৭৫ চনত গোৱালপাৰা জিলা ব্ৰিটিছসকলৰ অধীনলৈ আহে। ব্ৰিটিছসকলৰ হাতলৈ অহাৰ আগলৈকে গোৱালপাৰা কোচ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল। ১৮২৬ চনত ইয়াণ্ডাবু সন্ধি যোগে ব্ৰিটিছে অসম দখল কৰে। ১৮২৬ চনত গোৱালপাৰা জিলাক ব্ৰিটিছ অসমৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হয় আৰু জিলাখনৰ সদৰ কাৰ্যালয় ধুবুৰীত স্থাপন কৰা হয়।
১৯৮৩ চনত পুৰণি গোৱালপাৰা জিলাখনৰ ৩টা মহকুমা- গোৱালপাৰা, ধুবুৰী আৰু কোকৰাঝাৰক জিলা পৰ্যায়লৈ উন্নিত কৰা হয়। নতুনকৈ গঠিত গোৱালপাৰা জিলাৰ সদৰ স্থাপন কৰা হয় গোৱালপাৰা নগৰত। জিলাখনক ২টা মহকুমাত বিভক্ত কৰা হয়- গোৱালপাৰা মহকুমা আৰু উত্তৰ শালমাৰা মহকুমা। ১৯৮৯ চনত কোকৰাঝাৰ আৰু গোৱালপাৰা জিলাৰ বিভাজন ঘটাই বঙাইগাঁও জিলা গঠন কৰা হয়। ফলস্বৰূপে উত্তৰ শালমাৰা মহকুমা বঙাইগাঁও জিলাত অন্তৰ্ভুক্ত হয়। বৰ্তমান জিলাখনৰ মহকুমা দুটা- গোৱালপাৰা আৰু দুধনৈ।
ভৌগোলিক বিৱৰণ
গোৱালপাৰা জিলাৰ অৱস্থান ২৫.৫৩-২৬.৩০ ডিগ্ৰী উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯০.০৭-৯১.০৫ ডিগ্ৰী পূব দ্ৰাঘিমাংশত মাজত। গোৱালপাৰা জিলাৰ উত্তৰে বঙাইগাঁও জিলা, উত্তৰ-পূব দিশত বৰপেটা জিলা, পূবে কামৰূপ জিলা, দক্ষিণে মেঘালয়ৰ উত্তৰ গাৰো পাৰ্বত্য জিলা আৰু পশ্চিম গাৰো পাৰ্বত্য জিলা, পশ্চিমে ধুবুৰী জিলা আৰু দক্ষিণ-পশ্চিমে দক্ষিণ শালমাৰা-মানকাচৰ জিলা। জিলাখনৰ মাটিকালি ১,৮২৪ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। বেছি অংশ সমভূমি যদিও কিছু চাপৰ হাবিময় পাহাৰ অঞ্চলো জিলাখনত আছে। জিলাখনৰ পাহাৰবোৰ হ'ল: পঞ্চৰত্ন, শ্ৰীসূৰ্য, টুক্ৰেশ্বৰী, নলঙা আৰু পাগলাৰটেক। এই পাহাৰবোৰৰ উচ্চতা সমুদ্ৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ১০০ ৰ পৰা ৫০০ মিটাৰৰ ভিতৰত।
গোৱালপাৰা জিলাৰ উত্তৰ দিশেৰে বৈ গৈছে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী। এই নদীখনে জিলাখনত বহুতো বাসপোযোগী চৰ-চাপৰিৰ সৃষ্টি কৰিছে। জিলাখনৰ আনকেইখন নদী হ'ল- দুধনৈ, কৃষ্ণাই, জিঞ্জিৰাম আৰু জিনাৰী। দুধনৈ আৰু কৃষ্ণাই মাটিয়া অঞ্চলত একেলগ হৈ মৰনৈ নাম লৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছে। জিলাখনৰ বিলসমূহ হ'ল: কুমৰি বিল, ধামাৰ বিল, উৰপদ বিল।
জুলাই-আগষ্ট মাহত জিলাখনৰ তাপমাত্ৰা সৰ্বোচ্চ ৩৩° চেলচিয়াচলৈকে উঠে আৰু জানুৱাৰী মাহত নিম্নতম ৭° চেলচিয়াচলৈ নামে। দক্ষিণ-পশ্চিম মৌচুমী বায়ুৰ প্ৰভাৱত জিলাখনত ধাৰাষাৰ বৰষুণ হয়। ২০০২ চনত জিলাখনৰ বৃষ্টিপাতৰ পৰিমাণ আছিল ২,৪২৪ মিলিমিটাৰ।
অৰ্থনীতি
২০০৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতৰ অতি পিছপৰা ২৫০খন জিলাৰ ভিতৰত গোৱালপাৰাকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে। গোৱালপাৰা জিলা 'পিছপৰা অঞ্চল অনুদান পূঁজি' (Backward Regions Grant Fund Programme) লাভ কৰা অসমৰ ১১খন জিলাৰ অন্যতম।
ৰাজনৈতিক আৰু প্ৰশাসনিক গাঁথনি
অসম বিধানসভাৰ চাৰিটা সমষ্টি গোৱালপাৰা জিলাৰ অন্তৰ্গত। সেইকেইটা সমষ্টি হৈছে: ৩৬ নং দুধনৈ সমষ্টি, ৩৭ নং পূব গোৱালপাৰা সমষ্টি, ৩৮ নং পশ্চিম গোৱালপাৰা সমষ্টি আৰু ৩৯ নং জলেশ্বৰ সমষ্টি। দুধনৈ অনুসূচীত জনজাতিৰ বাবে সংৰক্ষিত সমষ্টি। দুধনৈ সমষ্টি গুৱাহাটী লোকসভা আৰু আন ৩টা ধুবৰী লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।
জিলাহনৰ ৫টা ৰাজহ চক্ৰ হৈছে: লক্ষীপুৰ, বালিজানা, মাটিয়া, দুধনৈ আৰু ৰংজুলি। উন্নয়ন খণ্ড ৮টা হৈছে: মাটিয়া, লক্ষীপুৰ, জলেশ্বৰ, বালিজানা, কৃষ্ণাই, কোচধোৱা, ৰংজুলি আৰু খাৰমোজা। জিলাখনৰ গাঁও পঞ্চায়ত ৮১খন আৰু ৰাজহ গাঁও ৮৩৭ খন। পৌৰ নগৰ ২খন হৈছে গোৱালপাৰা আৰু লক্ষীপুৰ।
সংস্কৃতি
এই জিলাৰ মানুহে অসমীয়া আৰু বঙালী সংস্কৃতিৰ মিশ্ৰণ। প্ৰায় ৫৭. ৫২% জনসংখ্যা মুছলিম, ৩৪.৫১% হিন্দু আৰু ৭. ৭২% খ্ৰিষ্টান আৰু ০. ৮% শিখ আৰু অন্যান্য । বেছিভাগ মানুহ ময়মনসিংহী বঙালী (বাংলাদেশী উপভাষা) আৰু কিছুমান মানুহে গোৱালপৰীয়া উপভাষা (অসমীয়া ভাষা)ত কথা পাতে। যিসকলে গোৱালপৰীয়া উপভাষা (অসমীয়া) ত কথা পাতে সিহঁতে উজানী বা দেশী বুলি কোৱা হয় আৰু যিবিলাকে ময়মনসিংহী বঙালী ভাষা কয় সিহঁত জিলাখনত ভাটিয়া (ভটিয়া) বুলি কোৱা হয়। উজানী আৰু ভাটিয়া সংস্কৃতিসমূহৰ লগতে ভাষাৰ মাজত বহু পাৰ্থক্য দেখিবলৈ পোৱা যায়। ঘোটি তথা আদিবাসী জনগোষ্ঠী, যিসকল সংখ্যাত কম, সিহঁতেও জিলাটোৰ সংস্কৃতিত অবদান ৰাখিছে। জিলাখনত বসবাস কৰা কোচ জনগোষ্ঠীৰ লোক সকলোৰ সংস্কৃতিও বাৰে বৰণীয়া।
শিক্ষ্যা প্ৰতিষ্ঠানবোৰ
গোৱালপাৰা জিলাৰ উল্লেখযোগ্য শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানবোৰ হৈছে-
জন-গাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি গোৱালপাৰা জিলাৰ জনসংখ্যা ১০,০৮,১৮৩ জন। জনসংখ্যাৰ দিশৰ পৰা জিলাখনে ভাৰতৰ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত ৪৪৩ নং স্থান লাভ কৰিছে। ২০০১-২০১১ দশকটোত জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ২২.৬৪%। ১০০০জন পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯৬৪ গৰাকী। সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬৭.৩৭%। জিলাখনত বাস কৰা প্ৰধান সম্প্ৰদায়বোৰ হ'ল: ৰাভা, গাৰো, হাজং, কলিতা, কোঁচ ৰাজবংশী, দেশী মুছলমান‚ অবিভাষী মুছলমান‚ বড়ো ইত্যাদি।
উল্লেখযোগ্য পৰ্যটন কেন্দ্ৰ
thumb|Nisangram village, goalpara assam
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা *
গোসাঁইগাঁও
গোসাঁইগাঁও (Gossaigaon)অসমৰ কোকৰাঝাৰ জিলাত অৱস্থিত এখন ঠাই। ই জিলাখনৰ এটা মহকুমা।
ভৌগোলিক বিৱৰণ
গোঁসাইগাওঁ ভৌগোলিকভাৱে 26.41972°N, 89.98417°W. ত অৱস্থিত। সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ইয়াৰ গড় উচ্চতা প্ৰায় ৫০ মিটাৰ (১৬৪ফুট)।
আন্তঃগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি গোসাঁইগাঁৱৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৩,২৬৭ জন । ইয়াৰে ৫৩% পুৰুষ আৰু ৪৭% মহিলা। মুঠ জনসংখ্যাৰ ১৩% ছয় বছৰৰ অনুৰ্ধৰ।
গোসাঁইগাঁৱৰ গড় সাক্ষৰতাৰ ৭৬% হাৰ। ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ পৃথককৈ ক্ৰমান্বয়ে ৮২% আৰু ৬৮%।
শিক্ষা
বিদ্যালয়- মহাবিদ্যালয়
ৰাজনীতি
গোসাঁইগাঁও কোকৰাঝাৰ (লোকসভা সমষ্টি)ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি
শ্ৰীতন্ময় ঘোষ ভাওৰাগুৰীৰ প্ৰথম অসম চৰকাৰৰ অসামৰিক সেৱক। লগতে ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা স্বীকৃত পদ্মশ্ৰী উপাধিৰে সন্মানিত, গোসাঁইগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ ড০ কামেশ্বৰ ব্ৰহ্মৰ ঘৰ। বিশিষ্ট ৰাজনৈতিক নেতা ৰনেন্দ্ৰ নাৰায়ণ বসুমতাৰী, অমৃত লাল বসুমতাৰী, ৰাজেন্দ্ৰ মুছাহাৰী, বিধান সভাৰ প্ৰাক্তন অধ্যক্ষ পৰমেশ্বৰ ব্ৰহ্ম, মিথিয়াচ টুডু, মাজেন্দ্ৰ নাৰ্জাৰী, বিটিচি পৰিষদৰ প্ৰাক্তন সদস্য সোভাৰাম ব্ৰহ্ম, জিৰণ বসুমতাৰী, বিশিষ্ট অধিবক্তা লহেন্দ্ৰ নাথ বসুমতাৰী, গুনেশ্বৰ মুছাহাৰী, বিশিষ্ট সমাজকৰ্মী কমল নাথ চৌধুৰী, যোগেন্দ্ৰনাথ চৌধুৰী ইত্যাদিৰো অৱদান লেখতলবলগীয়া।
উল্লেখযোগ্য স্থান
গোসাঁইগাঁও অসমৰ একেবাৰে পশ্চিম প্ৰান্তত অৱস্থিত তথা ই পশ্চিম বংগৰ লগত ব্যৱসায় বাণিজ্যৰ সংযোগ থকা মুখ্য স্হান। ই গোসাঁইগাঁও মহকুমাৰ সদৰ ঠাই।কোকৰাঝাৰ জিলাৰ তিনিটা মহকুমাৰ ভিতৰত গোসাঁইগাঁও মহকুমা সকলো ফালৰ পৰাই উন্নত। ইয়াত মহকুমা প্ৰশাসনৰ কাৰ্যালয়ৰ লগতে বিভিন্ন বিভাগৰ মহকুমা পৰ্যায়ৰ কাৰ্যালয় অৱস্থিত। গোসাঁইগাঁও মহকুমাত ৰাইমোনা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান অৱস্থিত। =চিকিৎসা সুবিধা = গোসাঁইগাঁওত ১০০ খন বিচনাযুক্ত অসামৰিক চিকিৎসালয় আছে যত মানুহৰ চিকিৎসা কৰা হয়। লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য মিছনৰ অধীনত বিনামূলীয়া ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ সুবিধা উপলব্ধ। গোসাঁইগাঁও চাৰিআলিৰ সমীপত গোসাঁইগাঁও CHC অৱস্হিত। =পশুচিকিৎসাৰ সুবিধা = গোসাঁইগাঁওত পশুচিকিৎসালয়ৰ ভাল সুবিধা আছে। চহৰখনৰ মুল কেন্দ্ৰত গোসাঁইগাঁও পশুচিকিৎসালয় অৱস্হিত। লগতে মহকুমা পশুপালন আৰু পশুচিকিৎসা বিষয়াৰ কাৰ্যালয় আছে। চিকিৎসা কেন্দ্ৰটোত ডাক্তৰ তৰণী কান্ত কলিতা (9864848639) নামৰ এজন জনপ্ৰিয় চিকিৎসকে যোৱা ৩০ বছৰে ৰাইজৰ সেৱা কৰি আহিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:কোকৰাঝাৰ জিলা
কলি আই থান
শ্ৰী শ্ৰী কলি আই থান (Sri Sri Koli Aai Thaan) ডিব্ৰুগড় জিলাৰ ৰাজভেটা পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত চেঙামাৰী হাবি গাঁৱত অৱস্থিত এখন ঐতিহাসিক থান। এই থান ডিবৰু সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰৰ দুহিতা কলি আইৰ প্ৰতি উছৰ্গিত। দিহিং সত্ৰৰ কোনো পুৰুষ উত্তৰাধিকাৰী নথকাত কলি আইয়ে ইয়াৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াত কোনো মন্দিৰ বা মূৰ্তিৰ উপাসনা কৰা নহয়।
ইতিহাস আৰু কিংবদন্তি
আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰাজত্বকালত ডিব্ৰুগড় জিলাৰ বগীবিলৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ পাৰত বুদবাৰী মহন্ত বিজয়া নন্দয়ে কলীয়া মহন্ত গোঁসাই থানখন স্থাপন কৰিছিল। টাই-আহোম বুৰঞ্জী মতে স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহৰ ৰাজত্বকালত ১৭৮৭ খ্ৰীষ্টাব্দত ডিবৰুমুখৰ অমৰা তলিত আহোম আৰু মটকৰ মাজত এখন ৰণ হৈছিল। এই ৰক্তাক্ত ৰণত মটকসকল জয়ী হৈ বুদবাৰী মহন্ত কলীয়া গোঁসাই সত্ৰলৈ আহিছিল। মটকসকলে ইয়াত থকা সকলো ব্যক্তি আৰু সত্ৰৰ গোঁসাই-মহন্তক হত্যা কৰিছিল আৰু বিদ্ৰোহৰ সময়ত সত্ৰখনো ভাঙিছিল।
স্বৰ্গদেউ কমলেশ্বৰ সিংহ ৰাজত্বকালত ৰাজ্যলৈ শান্তি ঘূৰি অহাত উক্ত সত্ৰখন উত্তৰাধিকাৰী সত্ৰাধিকাৰ সুদৰ্শনে পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁৰ কৃষ্ণা দেৱী নামৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান আছিল। জনবিশ্বাস মতে কৃষ্ণাদেৱী দেখাত কৃষ্ণ বৰ্ণৰ আছিল। ডিব্ৰু নদীৰ পাৰত অৱস্থিত হোৱাৰ সত্ৰখনক ডিবৰু সত্ৰ বুলিও জনা গৈছিল। সত্ৰাধিকাৰ সুদৰ্শনৰ মৃত্যুৰ পিছত কোনো পুৰুষ উত্তৰাধিকাৰী নথকাত কৃষ্ণা দেৱীয়ে সত্ৰৰ গুৰুদায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ নদীকাষৰীয়া মিচিং জনগোষ্ঠীৰ ভকত সকলৰ মাজত কলি আই বুলি জনাজাত হৈছিল। জনশ্ৰুতি মতে তেওঁক বিয়া কৰাব বিচৰা ডেকা জনে 'কলি' বুলি ইতিকিং কৰাত তেওঁ ৰাতিৰ ভিতৰতে অন্তৰ্ধান হৈছিল। তেওঁ ভূগৰ্ভত অন্তৰ্ধান হল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেতিয়াৰ পৰা ইয়াৰ নাম কলি আই থান হ'ল।
অতীজৰ কলীয়া মহন্ত থান সত্ৰ বা কলি আই থান কালক্ৰমত ব্ৰহ্মপুত্ৰত জাহ গ'ল। আজিৰ পৰা প্ৰায় ১০০ বছৰ পূৰ্বে কলি আই থানখন বৰ্তমান স্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল। ব্ৰিটিছৰ শাসন কালত বগীবিল ঘাটৰ পৰা ডিব্ৰুগড় চহৰলৈ ৰে'ল চলিছিল। এই ৰে'লখন প্ৰায়ে কলি আইৰ থানৰ বৰ্তমান স্থানত বিকল গৈছিল। পিছলৈ ৰেলকৃতপক্ষয়ে স্থানীয় লোকৰ পৰা গম পালে যে সেই ঠাই কলি আইৰ বাসস্থান হোৱাৰ বাবে ৰেল চলাচলত ব্যাঘাত জন্মিছিল। ৰে'ল কৃতপক্ষয়ে এই কথা জানি বৰ্তমান স্থানত এখন থান প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
পৰ্যটন
কলি আই থান হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলৰ পৱিত্ৰ উপাসনাস্থল। ইয়ালৈ দৈনন্দিন বহু ভক্তৰ সমাগম হয়। স্থানীয় লোকসকলে কলি আইৰ থানত পূজা দি কৃষিকৰ্মত ধৰে। বহাগ মাহত ইয়ালৈ বহু লোকৰ সমাগম হয়। বহু দূৰ দুৰণিৰ পৰা ভক্তসকলে মনোকামনা সিদ্ধিৰ বাবে ইয়ালৈ আহে। কিছুমানে থানৰ পৰিসৰত থকা ঔ টেঙাৰ খোলাত চাকি জ্বলাই প্ৰাৰ্থনা জনায়। ইয়াৰ ওচৰতে বনভোজ থলী আছে। সেয়ে নৱেম্বৰৰ পৰা জানুৱাৰী মাহত ইয়াত মানুহৰ যথেষ্ট ভিৰ দেখা যায়। বৰ্তমান অসম চৰকাৰে থানখনৰ উন্নয়নৰ বাবে 'অসম দৰ্শন' আঁচনিৰ অধীনত অনুদান আগবঢ়াইছে।
অৱস্থান
কলি আই থান ডিব্ৰুগড় জিলাৰ জামিৰা মৌজাৰ বৰবৰুৱা খণ্ডৰ ৰাজভেটা পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত চেঙামাৰী হাবি গাঁৱত অৱস্থিত। ডিব্ৰুগড় চৰহৰ পৰা এই থান প্ৰায় ১১ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত। ইয়াৰ নিকটৱৰ্তী ৰেলষ্টেচন ডিব্ৰুগড় ৰেল ষ্টেচন ১৬ কিঃমিঃ আৰু ডিব্ৰুগড় বিমানবন্দৰ ২৬ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত। কলি আইৰ থানৰ পৰা বগীবিল দলং নিচেই কাষত অৱস্থিত।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:সত্ৰ
লিঅ' জিলাৰ্ড
লিঅ' জিলাৰ্ড (Leo Szilard, জন্ম:১৮৯৮ খ্ৰী, মৃত্যু:১৯৬৪ খ্ৰী) আছিল হাঙ্গেৰীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী। এওঁ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ সমান্তালভাৱে ৰাজনীতিত ইয়াৰ প্ৰভাব সম্পৰ্কেও চিন্তা চৰ্চা কৰিছিল। হিৰোচিমা আৰু নাগাচাকি বোমা বিস্ফোৰণৰ পিছত তেওঁ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বাদ দি জীৱ বিজ্ঞানত মনোযোগ দিছিল।
জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
লিঅ' জিলাৰ্ডৰ জন্ম হৈছিল ১৮৯৮চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰীত হাংগেৰীৰ বুডাপেষ্ট নামৰ ঠাইত। তেওঁৰ দেউতাক লুইচ্‌ স্পিটজ্‌ এজন ইহুদি অভিযন্তা আছিল। লিঅ' জিলাৰ্ডৰ আৰম্ভণিতে উপাধি আছিল স্পিটজ্‌। ১৯০০ চনত পৰিয়ালটোৱে উপাধি সলনি কৰি জিলাৰ্ড ৰাখে। ১৯০৮ চনত লিঅ' জিলাৰ্ড ৰেলিস্ক'লাত নাম ভৰ্তি কৰে। মাত্ৰ ১৩ বছৰৰ বয়সতেই লিঅ' জিলাৰ্ডৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ প্ৰতি ধাউতি জন্মে। ১৯৬০ চনত তেওঁ বুডাপেষ্ট টেকনিকেল ইউনিভাৰ্চিটিত অভিযান্ত্ৰিক ছাত্ৰ হিচাপে সোমায়। এই সময়তে জিলাৰ্ডে ইৰেন কাৰ'লি নেচ্‌লেন ফিজিক্স কম্পিটিচনত দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। ১৯১৭ চনত জিলাৰ্ডে অষ্ট্ৰ-হাংগেৰীয় সেনাত বিষয়া পদৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে বিষয়া প্ৰশিক্ষণ বিদ্যালয়ত সোমায়। কিন্তু স্বাস্থ্যজনিত কাৰণত যুদ্ধত ভাগ ল'ব নোৱাৰিলে। প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধৰ পিছত তেওঁ সেনা বাহিনীৰ পৰা অব্যাহতি পাই ১৯১৯ চনত পুনৰ বুডাপেষ্ট টেকনিকেল ইউনিভাৰ্চিটিলৈ পুনৰ ঘূৰি যায়। কিন্তু ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ বাবে আৰু ভাল শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা নেদেখি জিলাৰ্ড বাৰ্লিনলৈ যায়।
১৯২০চনত বাৰ্লিনত উপস্থিত হৈ প্ৰথমে ইনষ্টিটিউত অফ টেকন'লজিত অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা পুনৰ আৰম্ভ কৰিছিল। বাৰ্লিনত তেওঁ এলবাৰ্ট আইনষ্টাইন, ভন লাৱে, ৱাল্টৰ নাৰ্ন্‌ষ্ট, মেস্ক প্লাঙ্ক্‌ আদি পদাৰ্থবিদসকলৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ শিক্ষা লাভ কৰে। পিছত একেটা বছৰতে অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা এৰি বাৰ্লিন ইউনিভাৰ্চিটিত পদাৰ্থ বিজ্ঞানত নাম লগাই। তেওঁ ভন লাৱে অধীনত গৱেষণা কৰি ১৯২২চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ কেইছৰ উইলহ্লেম ইনষ্টিটিউতত প'ষ্ট ডক্টৰেট সম্পূৰ্ণ কৰে।
কৰ্ম জীৱন
ডক্টৰেট হোৱাৰ পিছত ১৯২৩ চনত জিলাৰ্ডে কেইছৰ উইলহ্লেম ইনষ্টিটিউত হাৰ্মান্‌ মাৰ্কৰ লগ হৈ এক্সৰেৰ ওপৰত পৰীক্ষা আৰম্ভ কৰে। ১৯২৪চনত জিলাৰ্ড বাৰ্লিন ইনষ্টিটিউতত জিলাৰ্ডে মেক্স ভ'ন লাৱে সহকাৰী হিচাপে কাম কৰে। ১৯২৬চনত তেওঁ আইনষ্টাইনৰ লগত মিলি কাম আৰম্ভ কৰে। দুয়োজনে একেলগে বহুতো পেটেণ্টৰ বাবে আবেদন কৰিছিল যিবোৰৰ ভিতৰত আছিল এটা ৰেফ্ৰিজাৰেচন ব্যৱস্থা যিটো পিছত ১৯৪২চনত পাৰমাণৱিক ৰিয়েক্টৰ বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ১৯২৭চনত জিলাৰ্ড বাৰ্লিন বিশ্ববিদ্যালয়ত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ নিৰ্দেশক পদত নিযুক্তি লাভ কৰে। ১৯৩১ চনত জিলাৰ্ড ইলেকট্ৰন মাইক্ৰ'স্কপৰ পেটেণ্টৰ বাবে আবেদন কৰে।