cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
গোপীনাথ বৰদলৈ
জন্ম আৰু শৈশৱ
১৮৯০ চনৰ ৬ জুনত (১৮১২ শকৰ ২৬ জেঠ ৰবিবাৰে) নগাঁও জিলাৰ ৰহাত গোপীনাথ বৰদলৈৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃ আছিল বুদ্ধেশ্বৰ বৰদলৈ আৰু মাতৃ প্ৰাণেশ্বৰী বৰদলৈ। তেওঁৰ পিতৃ বুদ্ধেশ্বৰ বৰদলৈয়ে ৰহাত চাকৰি কৰিছিল। বৰদলৈৰ সাত বছৰ বয়সলৈকে তেওঁলোক ৰহাতে বাস কৰিছিল আৰু ৰহাতেই প্ৰথম বিদ্যাৰম্ভ হয়। তাৰ পিছত তেওঁৰ পিতৃৰ চাকৰি সূত্ৰে মঙ্গলদৈলৈ বদলি হয়। মঙ্গলদৈ লৈ যাওঁতে তেওঁলোক নাৱেৰে গৈছিল আৰু নাৱেৰে যোৱা দীঘলীয়া সময়ছোৱাৰ ভিতৰত বৰদলৈয়ে মহাভাৰতখনকে পঢ়ি শেষ কৰি পেলাইছিল। মঙ্গলদৈত দুবছৰ থকাৰ পিছত তেওঁলোক বৰপেটালৈ বদলি সূত্ৰে গৈছিল আৰু এবছৰৰ ভিতৰতে বৰদলৈৰ ১২ বছৰ বয়সতে মাতৃ-বিয়োগ হয়। মাত্ৰ ১২ বছৰ বয়সতে তেওঁ মাতৃ স্নেহৰ পৰা বঞ্চিত হয় আৰু তেওঁৰ হৃদয় ভাগি পৰে। তেওঁ লালিত পালিত হ'বলগা হয় বিধবা বায়েক শশীকলা দেৱীৰ হাতত। মাতৃৰ বিয়োগৰ পিছত তেওঁক গুৱাহাটীলৈ পঠিওৱা হয় আৰু কটন কলেজিয়েট উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰোৱা হয়। বিদ্যালয়ৰ কালছোৱাত তেওঁ অসুখৰ কাৰণে প্ৰায়ভাগ সময়ে বিদ্যালয়ত নিয়মীয়া হ'ব পৰা নাছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ প্ৰায়ে জ্বৰ আৰু গ্ৰহণী হৈছিল। এনে বেয়া স্বাস্থ্যৰ পাছতো তেওঁ পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত ভাল স্থান লাভ কৰিছিল।
ছাত্ৰ জীৱন আৰু শিক্ষা
তাহানিৰ দিনত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক ডবল প্ৰমোচন দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছিল। সেইবাবে অনেক মেধা ছাত্ৰক সপ্তম মানৰ পৰা নৱম মান শ্ৰেণীলৈ পদোন্নতি দিয়া হৈছিল। স্কুলীয়া জীৱনত বৰদলৈয়ে ডবল প্ৰমোচন পোৱাৰ কাৰণে সৰু কালত তেওঁ হাইস্কুলৰ ওপৰ খাপত নাম ভৰ্তি কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰিছিল। এনেদৰে প্ৰমোচন লাভ কৰি বৰদলৈয়ে ১৬ বছৰ পূৰ নৌহওঁতেই এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। কিন্তু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নিয়ম মতে, ১৬ বছৰ পূৰ হ'লেহে এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ'ব লাগে। ১৯০৭ চনত কটন কলেজিয়েটৰ পৰা মেট্ৰিকুলেচন পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু এই পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে পাছ কৰাৰ উপৰিও তেওঁ চিত্ৰাংকন বিষয়ত বিশেষ নম্বৰ লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়। তাৰ পিছত তেওঁ কটন মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্ত্তি হয়। তাৰ পৰা ১৯০৯ চনত আই.এ. পৰীক্ষাত প্ৰথম বিভাগত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়, এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাৰ দৰে তেওঁ এই পৰীক্ষাতো বৃত্তি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু কলিকতাৰ স্কটিছ চাৰ্চ কলেজত নামভৰ্ত্তি কৰে। সেই সময়ত উক্ত মহাবিদ্যালয়ৰত 'লেডী জেন ডাণ্ডাছ' নামেৰে এখনহে ছাত্ৰবাস আছিল আৰু ছাত্ৰাবাসত ভৰ্তি হোৱাটো সহজ নাছিল। কিন্তু সেইবাৰ অসমৰ পৰা পঢ়িবলৈ যোৱা ভালেমান ছাত্ৰই ছাত্ৰাবাসত থাকি পঢ়িবলৈ সুবিধা লাভ কৰিলে। তেওঁ স্নাতক পাঠ্যক্ৰমত অসমীয়া, বুৰঞ্জী, দৰ্শন-শাস্ত্ৰ আৰু ইংৰাজী বিষয় লৈ পঢ়িছিল। তাৰ পৰা ১৯১১ চনত বুৰঞ্জী বিষয়ত অনাৰ্ছ সহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ কলিকতাতে বুৰঞ্জী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ আৰু আইন পঢ়িবলৈ কলিকতাৰ ১৭/১ অ'ল্ড বৈঠকখানা লেনৰ মেছত তেওঁৰ বন্ধু চন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ লগত একেলগে অধ্যয়নত ব্ৰতী হ'ল। তেওঁ ৰিপণ মহাবিদ্যালয়ত আইন আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ পঢ়িছিল। ১৯১৪ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু তিনি বছৰ কাল আইন পঢ়ে যদিও মাজতে ৰিপণ আইন মহাবিদ্যালয় এৰি বৰদলৈয়ে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্তি হয়, এই আইন মহাবিদ্যালয়তে তেওঁ অধ্যক্ষ ৰূপে পাইছিল মি. বাগচীক, সেইদৰে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্যৰূপে পাইছিল চাৰ আশুতোষ মুখোপাধ্যায়ক। শেষত আইন পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ নোহোৱাকৈ গুৱাহাটীলৈ ঘূৰি আহে।
কৰ্মজীৱন
গোপীনাথ বৰদলৈ কলিকতাত থাকি মহাবিদ্যালয়ৰ চতুৰ্থ-বাৰ্ষিক শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতেই পিতাকৰ মৃত্যু হয়। পিতৃৰ মৃত্যুত সংসাৰৰ মহাভাৰ তেওঁলৈ আহিল। তেখেতৰ পিতৃ পেছাত এজন চিকিৎসক আছিল যদিও সাঁচতীয়া ধন অধিক নাছিল, পৰিয়ালটো কোনোমতেহে চলিছিল। তদুপৰি ককায়েক ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰদলৈৰ মৃত্যুৱেও পৰিয়ালটোক চুই গৈছিল। ঘৰখনৰ বোজা পৰিছিল আইদেউয়েক শশীকলাৰ ওপৰত। সেয়ে বৰদলৈয়ে কলিকতাত অধ্যাপনাৰ চাকৰি বিচাৰিছিল যদিও পোৱা নাছিল। শেষত বৰদলৈয়ে পৰিয়ালৰ আৰ্থিক অৱস্থাৰ প্ৰতি লক্ষ্য কৰি গুৱাহাটীত তৰুণ ৰাম ফুকনৰ অনুৰোধক্ৰমে তেখেতে সোণাৰাম হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষকৰ অস্থায়ী পদত যোগ দিয়ে। সেই সময়ছোৱাতে তেখেতে পুনৰ আইনৰ পৰীক্ষাত বহে আৰু উত্তীৰ্ণ হৈ প্ৰধান শিক্ষকৰ চাকৰি এৰি দি, সত্যনাথ বৰা উকীলৰ অধীনত আৰ্টিকেল ক্লাৰ্ক ৰূপে ওকালতিত মনোযোগ দিলে। ১৯১৭ চনত গুৱাহাটীত ওকালতি আৰম্ভ কৰে।
ৰাজনৈতিক জীৱন
সেই সময়ত অসমৰ একমাত্ৰ ৰাজনৈতিক অনুষ্ঠান আছিল 'অসম এছ'চিয়েচন'। ১৯২২ চনতহে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ শাখা হিচাপে অসম কংগ্ৰেছৰ কাম-কাজ আৰম্ভ হয়। সেই বছৰতে গোপীনাথ বৰদলৈয়ে কংগ্ৰেছত স্বেচ্ছাসেৱী হিচাপে যোগ দিয়ে আৰু ৰাজনৈতিক জীৱনৰ পাতনি মেলে। ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত তেখেতে সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰে। ১৯২২ চনত অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত তেখেতক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি এবছৰ কাৰাবাস দিয়া হয়। চৌৰিচৌৰাৰ ঘটনাৰ পিছত অসহযোগ আন্দোলন বাতিল কৰা হয় আৰু বৰদলৈয়ে পুনৰ ওকালতি আৰম্ভ কৰে। ১৯৩০ৰ পৰা ১৯৩৩ চন পৰ্য্যন্ত তেখেতে ৰাজনৈতিক কাৰ্য্যকলাপৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই ৰাখি সমাজসেৱাত মনোনিবেশ কৰে। তেখেত গুৱাহাটী পৌৰসভাৰ সদস্যও নিৰ্বাচিত হয়। তদুপৰি তেখেতে অসমৰ বাবে সুকীয়া বিশ্ববিদ্যালয় আৰু উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ দাবী জোৰদাৰ কৰি তোলে।
১৯৩৫ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰত গঠন কৰাৰ উদ্দেশ্যে ভাৰত চৰকাৰ আইন ৰচনা কৰা হয়। সেইবাবে অসম কংগ্ৰেছে ১৯৩৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্বিতা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তেওঁলোকে ৩৮খন আসনত জয়লাভ কৰি সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰে যদিও মন্ত্ৰী আৰু মন্ত্ৰীসভাৰ শক্তি কৰ্তন কৰাৰ এক হঠকাৰী নিয়মৰ বিৰোধিতা কৰি তেওঁলোকে বিৰোধী দল হিচাপেই থকাৰ মন মেলে। গোপীনাথ বৰদলৈ এই বিৰোধী দলৰ দলপতি নিৰ্বাচিত হয়। কংগ্ৰেছৰ বাহিৰে আন আন দলৰ সমৰ্থনত চৈয়দ মহম্মদ ছাদুল্লাই মন্ত্ৰীসভা গঠন কৰে। কিন্তু ৰাইজৰ মৌলিক সমস্যাবোৰৰ সমাধানত চৰকাৰৰ আওকণীয়া মনোভাৱৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কংগ্ৰেছৰ শক্তি লাহে লাহে বাঢ়ি আহে। ১৯৩৮ চনত মহম্মদ ছাদুল্লা মন্ত্ৰীসভাই পদত্যাগ কৰে। তেতিয়া ৰাজ্যপালে গোপীনাথ বৰদলৈক মন্ত্ৰীসভাৰ গঠন কৰিবলৈ আহ্বান জনায আৰু সেই বছৰৰে ২১ ছেপ্তেম্বৰত তেখেতে মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰে।
গোপীনাথ বৰদলৈ মুখ্যমন্ত্ৰী নিৰ্বাচিত হোৱাৰ মূল কাৰণসমূহ আছিল তেখেতৰ ৰাজনৈতিক বিচক্ষণতা, মনোমোহা ব্যক্তিত্ব, সত্যবাদীতা আৰু আচৰণ যাৰ বাবে তেখেতৰ সহকৰ্মীসকলৰ উপৰিও বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোক আকৃষ্ট হৈ পৰিছিল। তেখেতৰ কৰ্মপন্থা আৰু বিচক্ষণতাৰ ফলতে কংগ্ৰেছ এক শক্তিশালী ৰাজনৈতিক দল হৈ পৰে। মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য সফলতাসমূহ আছিল মাটিৰ খাজানা বন্ধ কৰা, কানি নিবাৰণী আইন গঠন, থলুৱা লোকৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ পমুৱা মুছলমানক মাটিৰ পত্তা দিয়া বন্ধ কৰা আদি।
১৯৩৯ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ বাবে চৰকাৰ বেছিদিন বৰ্তি নাথাকিল। ১৯৪০ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ আহ্বানত বৰদলৈ মন্ত্ৰীসভাই পদত্যাগ কৰে। ১৯৪০ চনত তেখেতক পুনৰ গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয় যদিও শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ হেতু এবছৰ হোৱাৰ আগতেই জেলৰপৰা মুক্তি দিয়া হয়। ১৯৪২ চনত ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ সূচনা হয়। তেতিয়া কংগ্ৰেছ দলক বেআইনী ঘোষনা কৰা হয় আৰু সকলো নেতাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।
একে সময়তে ব্ৰিটিছক দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ সহায় কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি মহম্মদ ছাদুল্লাই পুনৰবাৰ চৰকাৰ গঠন কৰে আৰু সোনকালেই সাম্প্ৰদায়িক কাৰ্য্য-কলাপত লিপ্ত হৈ পৰে। ১৯৪৪ চনত জেলৰ পৰা ওলায়েই গোপীনাথ বৰদলৈয়ে আন আন নেতাৰ সহায়ত চৰকাৰৰ এনে কামৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ ধৰে। উপায়হীন হৈ মহম্মদ ছাদুল্লাই বৰদলৈক আলোচনাৰ বাবে মাতি পঠিয়ায় আৰু তেওঁলোকৰ মাজত এখন চুক্তি হয়। এই চুক্তিৰ আধাৰত আধাৰত চৰকাৰে সকলো ৰাজনৈতিক বন্দীক মুক্তি দিয়া, সভা-সমিতি বা শোভযাত্ৰাৰ ওপৰত থকা নিষেধাজ্ঞা উঠাই লোৱা, পমুৱা মুছলমানৰ পুনৰ্সংস্থাপন প্ৰক্ৰিয়া শুদ্ধ কৰা আদিৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে।
১৯৪৫ চনৰ জুলাই মাহত ব্ৰিটিছে আঞ্চলিক আৰু কেন্দ্ৰীয় নিৰ্বাচনৰ পিছত ভাৰতৰ বাবে এক নতুন সংবিধান ৰচনা কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰে। অসম কংগ্ৰেছেও ১৯৪৬ চনৰ নিৰ্বাচনত অংশ লৈ ১০৮টা আসনৰ ভিতৰত ৬১ টাত জয়লাভ কৰি সংখ্যাগৰিষ্ঠতা পায়। তেওঁলোকে চৰকাৰ গঠন কৰে আৰু গোপীনাথ বৰদলৈ সৰ্বসন্মতভাৱে মুখ্যমন্ত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়।
কেবিনেট কমিছন আৰু বৰদলৈৰ ভূমিকা
১৯৪৬ চনত ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ দাবী আলোচনা কৰিবলৈ ব্ৰিটিছ চৰকাৰে এখন কেবিনেট কমিছন গঠন কৰে। ইয়াৰ সদস্যসকলে ছিমলা আৰু দিল্লীত কংগ্ৰেছ আৰু মুছলিম লীগৰ লগত সুকীয়া সুকীয়া আলোচনাত বহে। তেওঁলোকৰ আঁচনি অনুসৰি ৰাজ্যবোৰক তিনিটা গোটত ভগোৱা হ'ব আৰু সেইমতে তৃতীয় গোটত থাকিবলগীয়া অসম আৰু বংগৰ সংবিধান ৰচনা কৰিবলৈ প্ৰতিনিধি নিৰ্বাচন কৰা হ'ব। গোপীনাথ বৰদলৈয়ে ইয়াৰ সৰ্বনশীয়া পৰিণতি অনুমান কৰিব পাৰিলে কাৰণ গ্ৰুপত সোমোৱা মাত্ৰকে অসমীয়া মানুহ বংগৰ তুলনাত সংখ্যালঘু হৈ পৰিবাৰু তেওঁলোকৰ অধিকাৰ খৰ্ব হ'ব।
অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটিয়ে গ্ৰুপিং আঁচনিৰ বিৰোধিতা কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে। গোপীনাথ বৰদলৈয়ে ভাৰতীয় কংগ্ৰেছৰ কাৰ্য্যকৰী কমিটি, কেবিনেট কমিটি আৰু ভাইচৰয়ক জনালে যে অসমৰ প্ৰতিনিধিয়ে তেওঁলোকৰ সংবিধান নিজেই ৰচনা কৰিব আৰু গ্ৰুপত সোমোৱা-নোসোমোৱাৰ সিদ্ধান্ত নিজৰ মাজতে ল'ব। ইয়াৰ পিছত কেবিনেট কমিটিয়ে ঘোষণা কৰিলে যে গ্ৰুপত সোমোৱাটো প্ৰতিখন ৰাজ্যৰ বাবে বাধ্যতামূলক আৰু পিছত তেওঁলোকে ইচ্ছা কৰিলে তাৰ পৰা ওলাই আহিব পাৰিব। এই ঘোষণাই পৰিস্থিতি আৰু জটিল কৰি তুলিলে। তাৰ পিছত বৰদলৈয়ে জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতাসকলক লগ ধৰি বুজালে যদিও কোনো ফল নধৰিল। তেখেতে অসম কংগ্ৰেছৰ লগ লাগি গণ বিক্ষোভ আৰম্ভ কৰাৰ পাং পাতিলে। তেতিয়াহে ভাৰতীয় কংগ্ৰেছৰ কাৰ্য্যকৰী কমিটিৰ গা লৰিল আৰু তেওঁলোকক এই বিষয়ে বিধানসভাত সৰ্বসন্মত সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিবলৈ উপদেশ দিলে। তাৰ পিছত বিধানসভাৰ সদস্যসকল একমত হ'ল যে অসমৰ দহজন প্ৰতিনিধিয়ে কোনো গ্ৰুপত অন্তৰ্ভুক্ত নোহোৱাকৈ নিজৰ সংবিধান ৰচনা কৰিব আৰু পিছলৈ ভাৰতীয় সংবিধান ৰচনাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় কমিটিৰ লগত মিলিত হ'ব।
জৱাহৰলাল নেহৰু আৰু মুছলিম লীগে এই সকলোবোৰ আওকাণ কৰি গ্ৰুপিং আঁচনি ৰুপায়ণৰ বাবে হাত মিলালে। উপায়ন্তৰ হৈ গোপীনাথ বৰদলৈয়ে মহাত্মা গান্ধীৰ ওচৰ চাপিল আৰু তেখেতে বৰদলৈক গ্ৰুপঙৰ বিৰোধিতা কৰি যাবলৈ উপদেশ দিলে।
১৯৪৭ চনত লৰ্ড মাউণ্টবেটেনে নতুন ভাইচৰয় হিছাপে কাৰ্য্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ মুছলিম লীগ, কংগ্ৰেছ আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ লগত সুকীয়া সুকীয়া আলোচনাত মিলিত হ'ল। তেওঁলোকে গ্ৰুপিঙৰ পৰিৱৰ্তে বিভাজনক স্বাধীনতাৰ স্থায়ী সমাধান বুলি মত পোষণ কৰিলে। ভাৰত আৰু পাকিস্তান দুখন বেলেগ দেশলৈ পৰিৱৰ্তিত হ'ল।
মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে অৱদান
দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ পিছত, প্ৰাদেশিক ব্যৱস্থাপক সভাৰ বাবে নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয় আৰু কংগ্ৰেছ দলে সংখ্যগৰিষ্ঠতা লাভ কৰে। এই নিৰ্বাচনত ১০৮টা সমষ্টিৰ ভিতৰত কংগ্ৰেছে ৬১খন আসন লাভ কৰি ১৯৪৬ চনত মন্ত্ৰীসভা গঠন কৰে। দলৰ নেতা গোপীনাথ বৰদলৈয়ে মুখ্যমন্ত্ৰী নিৰ্বাচিত হয় আৰু ১৯৪৬ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰীত ৭ জনীয়া মন্ত্ৰীসভা গঠিত কৰে। বৰদলৈয়ে শাসনভাৰ লৈয়ে নিৰ্বাচনী ইস্তাহাৰত ঘোষণা কৰা মতে পোনতেই যিসকললোক কাৰাগাৰত ৰাজনৈতিক বন্দী হৈ আছিল তেওঁলোকক খালাচ দিয়ে। পাইকাৰী জৰিমনাৰ টকা আৰু জব্দ কৰা সকলো সা-সম্পত্তি ঘূৰাই দিলে।
মুখ্যমন্ত্ৰী বৰদলৈৰ হাতত শিক্ষা দপ্তৰৰো দায়িত্ব আছিল। পিছপৰা অসমৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাক উন্নত কৰিবলৈয়ে বৰদলৈয়ে মহাত্মা গান্ধীৰ প্ৰৱৰ্তিত 'নয়ী তালীমী' শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ প্ৰচলন কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ প্ৰশিক্ষণ লবলৈ ২৪জন ছাত্ৰক দিল্লী আৰু ৱাৰ্দ্ধলৈ পঠিয়াই দিছিল। লগতে এই শিক্ষা বিস্তাৰৰ কাৰণে তেওঁ ৯টা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল আৰু তাৰে ৩টা কেন্দ্ৰ মহিলাৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ সমগ্ৰ ৰাজ্য খনতে প্ৰাইমাৰী শিক্ষাক বাধ্যতামূলক কৰি দিছিল, সেয়ে প্ৰাইমাৰী শিক্ষক সকলৰ প্ৰশিক্ষণৰ বাবে তেওঁ ৬টা প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰও প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। লোকেল বোৰ্ড আৰু মিউনিচিপালিটী এলেকাৰ পাছপৰা অঞ্চলত তেওঁ ৪১৯খন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন আৰু ৫৮খন বিদ্যালয়লৈ ৰাজসাহায্য আগবঢ়াইছিল। টোলত সংস্কৃত শিক্ষা, মুছলমান সকলৰ বাবে মাদ্ৰাছা শিক্ষা আৰু হাইস্কুলত হিন্দী শিক্ষাৰ আঁচনি প্ৰস্তুত কৰোঁতাও আছিল গোপীনাথ বৰদলৈ।
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত গোপীনাথ বৰদলৈয়ে চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেলৰ লগ লাগি এফালে চীন আৰু আনফালে পূব পাকিস্তানৰ পৰা অসমৰ সাৰ্বভৌমত্ত্ব সুৰক্ষিত কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়। তেখেতে বিভাজনৰ পিছত হোৱা সংঘৰ্ষৰ ফলস্বৰূপে পূব পাকিস্তানৰ পৰা অহা লাখ লাখ হিন্দু শৰনাৰ্থীৰ পুনৰ্সংস্থাপনতো সহায় কৰে। তেখেতৰ কাৰ্যাৱলীৰ কাৰণেই বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধ পৰ্যন্ত অসমৰ সাম্প্ৰদায়িক শান্তি অটুট থাকে। গোপীনাথ বৰদলৈৰ আশাশুধীয়া চেষ্টাতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়, গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়, অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়, অসম পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়, চৰকাৰী আয়ুৰ্বেদিক মহাবিদ্যালয়, বন প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়, অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়, কামৰূপ একাডেমী, বি বৰুৱা মহাবিদ্যালয়, শৰণীয়া কস্তুৰবা আশ্ৰম, বকোৰ মৌমেন আশ্ৰম, অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়, আৰক্ষী প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়, কো-অপাৰেটিভ প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়, অসম ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়, যোৰহাট কাৰিকৰী বিদ্যালয় আদি বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন হয়। আজীৱন তেখেত গান্ধীৰ আদৰ্শৰ বিশ্বাসী আছিল। ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰত স্বাধীন হোৱাত গোপীনাথ বৰদলৈয়ে স্বাধীন অসমৰ প্ৰথমজন মুখ্যমন্ত্ৰী হৈছিল। মুখ্যমন্ত্ৰী হৈয়ো তেখেতে সৰল জীৱন যাপন কৰিছিল।
দেহাৱসান
১৯৫০ চনৰ ৫ আগষ্টত গোপীনাথ বৰদলৈয়ে ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। সেইদিনা আছিল শনিবাৰ। গুৱাহাটীৰ কুমাৰ ভাস্কৰ নাট্যমন্দিৰত 'প্ৰতিবাদ' নামৰ এখন নাটকৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। নাটকখনৰ বিশেষত্ব আছিল যে তাত সহ-অভিনয়ৰ আৰম্ভ কৰা হৈছিল আৰু নাটখনি উদ্বোধন মুখ্যমন্ত্ৰী বৰদলৈক আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল। বৰদলৈদেৱে উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত অংশ গ্ৰহণ কৰিবলৈকে সেইদিনা শ্বিলঙৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ আহিছিল আৰু সন্ধিয়াৰ আগে আগে গুৱাহাটী পাইছিল। সন্ধ্যা ঠিক ৭ বজাত নাটক উদ্বোধন কৰিছিল আৰু ৮ বজাৰ লগে লগে তেওঁ ৰাইজৰ পৰা বিদায় মাগিব বিচাৰিছিল যদিও সৰু সৰু ল'ৰা-ছোৱালী কেইটিৰ কাৰণে সেই অনুষ্ঠানত ৯ বজালৈকে থাকিবলৈ বাধ্য হৈছিল। তাৰ পিছত তেওঁ উলুবাৰী নিজা ঘৰলৈ ৰাওনা হৈছিল, নিশা ১০ বজাত তেওঁ ভাত-পানী খাই বিছনাত শুই পৰিছিল। কিন্তু ঠিক ১১ মান বজাৰ লগে লগে অকস্মাৎ তেওঁ হৃদযন্ত্ৰত এটা বেদনা অনুভৱ কৰিছিল আৰু সেই বেদনা ক্ৰমশঃ গুৰুতৰ হৈ আহিছিল। তেওঁৰ এই অসুখৰ খৱৰ পাই চিকিৎসক ভুবনেশ্বৰ বৰুৱাকে ধৰি আন কেইজনমান মুখিয়াল ডাক্তৰ আহিল যদিও তেওঁৰ সেই বেমাৰ উপশম কৰিব নোৱাৰিলে। বৰদলৈয়ে মাথোঁঁ এবাৰ ভঙা ভঙা মাতেৰে কৈছিল, "এইবাৰ মই ৰক্ষা পাম এনে আশা নাই। " সেইদিনা ৰাতিয়ে ২:৪০ মিনিটত ৬০ বছৰ বয়সত তেওঁৰ নৰ নাটৰ সামৰণি পৰিছিল। শৱযাত্ৰাৰ সময়ত অৰ্ধনমিত জাতীয় পতাকা আৰু ফুলৰ মালাৰে সুশোভিত মটৰ এখনত তেওঁৰ শৱধাৰা তুলি লোৱা হৈছিল। শৱধাৰাৰ আগে আগে উৰুলি আৰু হৰিধ্বনি কৰা হৈছিল। প্ৰায় আধা মাইল জোৰা শোভাযাত্ৰাত হাজাৰ হাজৰ জনতা, অসম পুলিচৰ বেটেলিয়ন আৰু সশস্ত্ৰ পুলিচ বাহিনীয়ে মৌনভাবে শেষ সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ঠায়ে ঠায়ে সমবেত জনতাই আখৈ, চন্দন, দুৱা, অক্ষত পুষ্প আদি বৰ্ষণ কৰিছিল। চহৰ প্ৰদক্ষিণৰ পিছত শৱধাৰা কংগ্ৰেছ অফিচলৈ নিয়া হৈছিল আৰু তাতে জাতীয় পতাকাৰে শ আবৃত্ত কৰা হৈছিল। তাৰ পিছত নৱগ্ৰহ শ্মশানলৈ নি নানা ধৰণৰ ৰাজকীয় সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰাৰ পিছত অন্তষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰা হৈছিল।
ৰচনাৱলী
গোপীনাথ বৰদলৈ এগৰাকী লেখকো আছিল। তেখেতে বিশেষকৈ শিশুহঁতৰ বাবে বহুকেইখন কিতাপ লিখি থৈ গৈছে।
অনান্য সন্মান আৰু দিৱস
৫ আগষ্ট তেখেতৰ মৃত্যু দিনটো লোক কল্যাণ দিৱস হিচাপে উদযাপন কৰা হ'ব বুলি অসম চৰকাৰে ঘোষণা কৰে। লগতে উক্ত দিনটোত প্ৰতিখন জিলাৰ তিনিজনকৈ তৃতীয়-চতুৰ্থ বৰ্গৰ চৰকাৰী কৰ্মচাৰীক নিৰ্বাচন কৰা হ’ব। যিসকলৰ বিৰুদ্ধে কোনোধৰণৰ দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ নথকাৰ লগতে কৰ্মচাৰীজনৰ দক্ষতাও থাকে ৷ উপহাৰস্বৰূপে নিৰ্বাচিত কৰ্মচাৰীজনৰ চাকৰিৰ কাৰ্যকাল এবছৰ বৃদ্ধি কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি‎ শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
অংক
অংক (Digit) সংখ্যাবোধক চিন। অংক ১০ টা:- ০, ১, ২, ৩, ৪, ৫, ৬, ৭, ৮ আৰু ৯। ইহঁতৰ যিকোনো পাৰ্থিৱ অথবা অপাৰ্থিৱ ৱস্তু আদিৰ অস্তিত্ব বুজাব পৰা ক্ষমতা আছে। সংখ্যাবোধক নহয় অথচ নিজৰ অস্তিত্ব প্ৰতিপন্ন কৰিব পৰা চিহ্ন '০' ৰ সৈতে লগ লাগি অংকবোৰে অন্য সংখ্যাবোৰৰ সৃষ্টি কৰে। অংকবোৰক প্ৰাথমিক সংখ্যা বুলিব পাৰি। সাধাৰণ অৰ্থত হিচাপ সম্পৰ্কীয় সংখ্যাৰ সমাধান বিচৰা পদ্ধতিক অংক বোলে।
শ্ৰেণী:গণিত
মলয়া গোস্বামী
মলয়া গোস্বামী (Moloya Goswami) অসমৰ পৰা চলচ্চিত্ৰ জগতত অভিনয় কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত সুনাম অৰ্জন কৰা উত্তৰ পূব ভাৰতৰ সৰ্বপ্ৰথম অভিনেত্ৰী। তেখেতে জাহ্নু বৰুৱাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ফিৰিঙতি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি ১৯৯২ চনত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
জন্ম আৰু শিক্ষা
মলয়া গোস্বামীৰ জন্ম অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ ৰাজখোৱা পৰিয়ালত হৈছিল। তেখেতৰ পিতৃ কৈলাস ৰাজখোৱা অসম ৰাজ্যিক বিদ্যুৎ পৰিষদৰ অভিযন্তা পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। চাকৰিসূত্ৰে তেখেতে নিজৰ কৰ্মস্থান সঘনে সালসলনি কৰি থাকিবলগীয়া হৈছিল। কিন্তু মলয়া গোস্বামী আৰু তেখেতৰ ভগ্নী দিপ্তী বুজৰবৰুৱাৰ সৈতে গোটেই বিদ্যাৰ্থী জীৱনটো নগাঁৱতেই কটাইছিল। নগাঁও উচ্চ বিদ্যালয়ৰ পৰা শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেখেতে গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্ত্তি কৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক উপাধি লাভ কৰে। তেখেতে বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থকাৰে পৰা খেল ধেমালিত ৰাপ আছিল আৰু পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাইছিল। মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা সময়ছোৱাত অসমৰ প্ৰথম মহিলা হকী দলত স্থান লাভ কৰিছিল। শিক্ষা জীৱনৰ অন্তত, তেখেতে শিক্ষকতাক বৃত্তি হিচাপে বাচি লয়। প্ৰথমে তেওঁ সোণাৰি মহাবিদ্যালয়ত কেইবছৰ মান আৰু পাছত ১৯৮৩ চনত জাগীৰোড মহবিদ্যালয়ত যোগদান কৰে।
বিবাহ আৰু চলচ্চিত্ৰ জগত প্ৰবেশ
১৯৮১ চনত মলয়া গোস্বামীৰ বিবাহ প্ৰদীপ গোস্বামীৰ সৈতে সম্পন্ন হয়, তেখেতো আছিল মলয়া গোস্বামীৰ দেউতাকৰ দৰেই অসম ৰাজ্যিক বিদ্যুৎ পৰিষদৰ এজন অভিযন্তা। তেখেতে মলয়া গোস্বামীক অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰেৰণা যোগাইছিল। তেওঁৰ অভিনয় কৰা প্ৰথম চলচ্চিত্ৰখন আছিল অগ্নিস্নান, ১৯৮৭ চনত। এই চলচ্চিত্ৰখন পৰিচালনা কৰিছিল ড॰ ভবেন্দ্ৰনাথ শ‍ইকীয়াই। অগ্নিস্নান চলচ্চিত্ৰখন ভবেন্দ্ৰনাথ শ‍ইকীয়াৰ অন্তৰীপ উপন্যাসৰ কাহিনীৰ আধাৰত ৰচনা কৰিছিল। এই চলচ্চিত্ৰত মলয়া গোস্বামীয়ে প্ৰধান চৰিত্ৰ মেনকাৰ ৰূপত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁৰ সেই চৰিত্ৰৰ যোগেদি সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
১৯৯১ চনত মলয়া গোস্বামীয়ে তেখেতৰ দ্বিতীয় চলচ্চিত্ৰ ফিৰিঙতিত অভিনয় কৰে। এই চলচ্চিত্ৰখন পৰিচালনা কৰিছিল অসমৰ আন এজন বিখ্যাত পৰিচালক জাহ্নু বৰুৱাই। এই ছবিখনত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে ৩৯-তম ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ ১৯৯১ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ 'ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা' লাভ কৰে।
ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাত তেখেতে আন বহু চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। "উত্তৰকাল", "মা", "আই কিলড হিম ছাৰ" (I Killed Him Sir), "আছেনে কোনোবা হিয়াত", "শেষ উপহাৰ", ইত্যাদি তেখেতে অভিনয় কৰা কিছুমান ছবি। ইয়াৰ উপৰিও তেখেতে কিছু্সংখ্যক দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক যেনে "ঋতু আহে ঋতু যায়" আদিতো অভিনয় কৰিছে। তেখেতৰ বলিষ্ঠ কণ্ঠৰ বাবে তেখেতে ৪০ খনৰো অধিক ৰেডিঅ'ত প্ৰচাৰিত নাটকত সংলাপ দিছিল। অনুৰূপভাৱে তেখেতে বহুতো কবিতা আবৃত্তিত নিজৰ কণ্ঠদান কৰিছে, সেইসমূহৰ ভিতৰত অসমৰ কেইজনমান বিখ্যাত কবি যেনে নৱকান্ত বৰুৱা, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা উল্লেখনীয়। তেখেতে অসমৰ বিভিন্ন সৰু বৰ মঞ্চ আৰু ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰতো অভিনয় কৰিছে।
অভিনীত চলচ্চিত্ৰপঞ্জী
এ‍ই চলচ্চিত্ৰসমূহৰ বাহিৰেও তেখেতে অভিনয় কৰা চলচ্চিত্ৰসমূহ হৈছে: প্ৰিয়া অ' প্ৰিয়া, তুমিয়ে মোৰ কল্পনাৰ, আছেনে কোনোবা হিয়াত, ইপাৰ সিপাৰ ইত্যাদি।
উপসংহাৰ
সামাজিক দিশত তেখেতে বিভিন্ন স‍ংগঠনৰ যেনে অৰ্পিতা, এস্কেপ (ESCAPE) আদিৰ লগত জড়িত হৈ আছে। বৰ্তমান তেখেতে গুৱাহাটীৰ নিজ বাসভৱনত স্থায়ীভাৱে বাস কৰি মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যাপিকা আৰু অভিনেত্ৰী আৰু মাতৃৰূপে নিজৰ কৰ্তব্য কৰি আহিছে।
মধুৰাম বড়ো
মধুৰাম বড়ো অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক, সম্পাদক তথা শিক্ষাবিদ৷ তেওঁ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ ভিতৰত ভাষা বিজ্ঞানৰ প্ৰথম স্নাতকোত্তৰ। তেওঁ ২০০২ চনৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল৷ তাৰোপৰি তেওঁ ২০০২ চনত অসম চৰকাৰৰ সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰে৷ ২০১৪ চনৰ ২৪ মাৰ্চ তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩৮ চনৰ ১ নৱেম্বৰত কামৰূপ জিলাৰ হাজোত মধুৰাম বড়োৱে জন্মগ্ৰহণ কৰে। ১৯৫৫ চনত তেওঁ প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ ১৯৫৭ চনত উচ্চ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ ১৯৫৯ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ ইয়াৰ পিছত তেওঁ ১৯৬৫ চনত পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই তেওঁ সাংস্কৃতিক নৃতত্ত্ব (কালচাৰেল এনথ্ৰ'প'লজি) বিষয়ত ডিপ্লমাৰ লগতে জাৰ্মান আৰু ফ্ৰেন্স ভাষা শিক্ষাৰ চাৰ্টিফিকেট লাভ কৰে৷
শিক্ষকতা
মধুৰাম বড়োৱে মনিয়াদি হাই মাদ্ৰাছাত সহকাৰী শিক্ষক হিচাপে কৰ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলে৷ পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ ৰামদিয়া উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয় আৰু হাজো উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, উত্তৰ গুৱাহাটীৰ একে ইনটিউটতো সহঃ শিক্ষক হিচাপে আৰু ৰঙিয়া মধুকুছিৰ কছাৰী মহল হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷ ১৯৭৫ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাষা বিভাগত যোগদান কৰে৷ ১৯৯৮ চনৰ ৩১ অক্টোবৰত মধুৰাম বড়োৱে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বড়ো ভাষাৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷
তাৰোপৰি মধুৰাম বড়োৱে প্ৰথম শ্ৰেণীৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈ বড়ো ভাষাৰ পাঠ্যপুথি তথা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী পৰ্য্যায়ৰ বাবে অন্যান্য পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন কৰিছিল৷
সাংবাদিকতা
মধুৰাম বড়োৱে 'সংবাদ সাপ্তাহিক' নামৰ অসমীয়া, বড়ো, ইংৰাজী তথা উত্তৰ-পূবৰ অন্য কেইবাটাও ভাষাত প্ৰকাশিত এখন সাপ্তাহিকৰ সম্পাদনা কৰে৷ তাৰোপৰি তেওঁ অসমীয়া জনমত (সপ্তাহিক), নতুন দিন কাকতৰো সম্পাদকৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে৷ ২০০৬ চনত তেওঁ আজি কাকতত সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰে৷
সাহিত্যচৰ্চা
মধুৰাম বড়োৱে ৭০ খন বড়ো, অসমীয়া তথা ইংৰাজী ভাষাৰ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰা বুলি জনা যায়৷ তাৰোপৰি তেওঁ পাঁচখন বাতৰিকাকত, আলোচনী সম্পাদনা কৰে আৰু ৫০০ ৰো অধিক প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পাইছে৷
মৃত্যু
২০১৪ চনৰ ২৪ মাৰ্চ তাৰিখে ৭৬ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়৷ মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী আৰু দুগৰাকী জীয়ৰীক এৰি যায়৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
বহুৱা
বহুৱা অসমৰ অংকীয়া নাট-ভাওনাৰ এক উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ। বহুৱা শব্দৰ অৰ্থ, সাধাৰণতে চাৰ্কাছৰ সৈতে জড়িত এজন শিল্পী যি খুঁহুতীয়া কথা আৰু অভিনয়েৰে দৰ্শকক হাঁহিৰ খোৰাক যোগায়। বহুৱাৰ এই চৰিত্ৰ অক্ষুণ্ন ৰাখি অংকীয়া নাট ভাওনাত শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱে তেওঁৰ নাটসমূহত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে বহুৱা চৰিত্ৰ সন্নিৱিষ্ট কৰি দৰ্শকক আমোদ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। পাৰিজাত হৰণ নাটত নাৰদৰ সৈতে বহুৱাৰ প্ৰৱেশ হৈছে, কিন্তু বচন নাই। মাথোঁ অভিনয়েৰে দৰ্শকক মনোৰঞ্জন দিছে। নাটত বহুৱা শব্দৰ ঠাইত ’বাসুয়া’ শব্দ প্ৰয়োগ কৰা হৈছে। সূত্ৰ: তদনন্তৰ ’বাসুয়া’ চয়ড়ি পাৰল, মুনি আসন ভিড়ি তথি বৈঠল অংকীয়া নাটসমূহত ’মানুহৰ মনত ৰং লগাবলৈ বিবিধ প্ৰকাৰৰ ভাও লোৱা আৰু অনেক প্ৰকাৰে কথা কোৱা মানুহ, বহুৰূপী’ অৰ্থত বহুৱা চৰিত্ৰ সৃষ্টি কৰা হৈছে।
বহুৱা চৰিত্ৰৰ উৎস
অংকীয়া নাট বা তাৰ পাছৰ ভাওনাসমূহত ওলোৱা বহুৱা চৰিত্ৰটোৰ আঁতিগুৰি বিচাৰিলে আমি সংস্কৃত নাটকৰ ’বিদুষক’ৰ চৰিত্ৰটোলৈ আঙুলিয়াব পাৰোঁ। বিদুষকৰ চৰিত্ৰটো সংস্কৃত নাটত নায়কৰ ঘনিষ্ঠ সহযোগী হিচাপে দেখুওৱা হয়। বিদুষকজন ভোজন বিলাসী আৰু কথা-বতৰাত হাস্যৰস দিব পৰা। নাটসমূহত এওঁৰ ৰাজসভাৰ পাৰ অন্তেষপুৰলৈ সকলোতে অবাধ গতি। ক’ব পাৰি, সংস্কৃত নাটত গতিময়তা অনা এক বিশেষ চৰিত্ৰ। কিন্তু লোকৰঞ্জনৰ হেতু অংকীয়া নাটত বহুৱাৰ অন্তৰ্ভুক্তি কৰি নাট ৰচোঁতাই এই চৰিত্ৰটোক কেৱল হাস্যৰস যোগান ধৰিবলৈকে সৃষ্টি কৰিছে। বহুৱা নোহোৱা হৈ গ’লেও নাটৰ কাহিনীভাগ আগবাঢ়ি যাওঁতে কোনো হানি-বিঘিনি নহয়। এই কথাটো অৱশ্যে দৰঙৰ খুলীয়া ভাওনাৰ ক্ষেত্ৰত নাখাটে। দৰঙৰ খুলীয়া ভাওনাতো বহুৱা চৰিত্ৰ থাকে। এই ভাওনাবোৰৰ সফলতা নিৰ্ভৰ কৰে মূল তিনিটা কাৰকৰ ওপৰত, বহুৱা, বায়ন আৰু ওজা। ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ বিভিন্ন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত বহুৱা চৰিত্ৰৰ উল্লেখ আছে। মৈথিলী কীৰ্তনীয়া নাটত বহুৱা চৰিত্ৰক ’বিকটা’ বা ’বিপতা’ নামে জনা যায়। এওঁ নাৰদ মুনিৰ আলধৰা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। গুজৰাট, ৰাজস্থান আদি ঠাইৰ নাট্যানুষ্ঠানৰ বহুৱা চৰিত্ৰক ’ৰংগলো’ নামে জনা যায়। মহাৰাষ্ট্ৰ, কৰ্ণাটকৰ নাট্যানুষ্ঠানৰ বহুৱা চৰিত্ৰক ’সোগাড়িয়া’ আৰু কংকণ অঞ্চলত এওঁলোকক ’মহাদেৱী’ নামেৰে জনা যায়। উজনি অসমৰ সোণোৱাৰ কছাৰীসকলৰ মাজত বহুৱা নাচ বুলি এক লোকনৃত্য প্ৰচলিত। অৱশ্যে এই নৃত্য ধেমেলীয়া হোৱাৰ বিপৰীতে, যথেষ্ট ভাবগধূৰ।
বহুৱা চৰিত্ৰৰ বৈশিষ্ট্য
বহুৱা চৰিত্ৰৰ কেইটামান বৈশিষ্ট্য চকুত পৰে। (১) নাটত বহুৱা চৰিত্ৰৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট বচন নাথাকে। নাটৰ পৰিৱেশ অনুযায়ী তেওঁলোকে খাপখোৱাকৈ বচন নিক্ষেপ কৰিব পাৰে। বহুৱাৰ সফলতা-বিফলতা প্ৰধানকৈ নিৰ্ভৰ কৰে নাটত খাপ খাই পৰাকৈ আৰু হাস্যৰসৰ সৃষ্টি কৰিব পৰাকৈ নিক্ষেপ কৰা বচনবোৰত। (২) বহুৱাৰ সাজ-পোছাকবোৰ কিম্ভূত কিমাকাৰ হয়। আজোখা আৰু ৰঙ-বিৰঙৰ। মুখত হাঁহি উঠা ধৰণৰ আঁক-বাঁক কৰি লয় বা কিছুমানে হাস্যকৰ মুখা পিন্ধি লয়। (৩) বহুৱাই কেতিয়াবা দূতৰ সহযোগী হিচাপে বা চৰিত্ৰ সহযোগী হিচাপে নাটত প্ৰৱেশ কৰে। (৪) বহুৱাৰ প্ৰৱেশ আৰু প্ৰস্থানৰ কোনো নিৰ্ধাৰিত সময় নাথাকে। নাটৰ মূল কাহিনীত ব্যাঘাত নজন্মোৱাকৈ যেতিয়াই তেতিয়াই এওঁলোকে প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে। দৰঙ নলবাৰী অঞ্চলত পাৰস্পৰিক বৈপৰীত্যৰ সহায়ত হাস্যৰস সৃষ্টি কৰা প্ৰচলিত খুলীয়া ভাওনাৰ বহুৱাৰ গীত এটিৰ উদাহৰণ তলত দিয়া হ’ল;
হায়ৰে মাও সৰস্বতী ছাগলে নিলা হাতী ধৰি ইন্দুৰ ভায়াই মেকুৰী ধৰি খায়। শাল মাছে চাহ খায় শিঙি মাছে গান গায় নিছিলা মাছে খুঞ্জুৰী বজায়।
বহুৱা চৰিত্ৰ গুৰুত্ব
যদিও প্ৰায়বোৰ নাটৰ কাহিনীত বহুৱা চৰিত্ৰৰ বিশেষ কোনো গুৰুত্ব নাথাকে, বা বহুৱা নহ’লেও কাহিনীত যতি নপৰে, তথাপি সমালোচকৰ দৃষ্টিৰে চালে বহুৱা চৰিত্ৰৰ গুৰুত্ব নাটসমূহত লক্ষ্য কৰা যায়। অংকীয়া নাটত সূত্ৰধাৰৰ বাহিৰে দূত আৰু বহুৱা উপৰুৱা চৰিত্ৰ। এই দুই চৰিত্ৰই নাটৰ পট পৰিৱৰ্তনৰ ইংগিত দিয়ে। নাটৰ মূল চৰিত্ৰসমূহৰ বক্তব্য বা সংঘাতৰ মাজত বহুৱা চৰিত্ৰই খুহুতীয়া কথাৰে পৰিৱেশ আনন্দময় কৰি তোলে। নাটত চৰিত্ৰৰ প্ৰস্থান আৰু প্ৰৱেশৰ মাজৰ সময়খিনিত বহুৱাই দৰ্শকক আমনি পোৱাৰ পৰা বচাই ৰাখে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা নাটৰ মূল চৰিত্ৰসমূহেও সকাহ পায়। বহুৱাসকল তীক্ষ্ণ বুদ্ধিসম্পন্ন স্বভাৱ কবি। এওঁলোকে মুহূৰ্ততে গীত-পদ-বচন ৰচনা কৰি মাতি নাটৰ মূল কাহিনীত আঘাত নকৰাকৈ সমাজত প্ৰচলিত অন্যায় অবিচাৰৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিব পাৰে। খন্তেক বিৰতিৰ পাছত এওঁলোকে দৰ্শকৰ মনোযোগ ঘূৰাই আনিব পাৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাওনা
চক্ৰশিলা অভয়াৰণ্য
চক্ৰশিলা অভয়াৰণ্য (Chakrashila Wildlife Sanctuary) অসমৰ ধুবুৰী আৰু কোকৰাঝাৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত অভয়াৰণ্য। এই অভয়াৰণ্যখন সোণালী বান্দৰৰ বাবে প্ৰখ্যাত ই ভাৰতৰ সোণালী বান্দৰৰ দ্বিতীয় সংৰক্ষিত বাসস্থান।  ৪৫.৫৬৮ বৰ্গ কিঃমিঃ জুৰি থকা চক্ৰশিলা অভয়াৰণ্যৰ পৰা কোকৰাঝাৰ নগৰৰ দূৰত্ব ৬ কিঃমিঃ আৰু ধুবুৰী নগৰৰ দূৰত্ব ৬৮ কিঃমিঃ। গুৱাহাটীৰ লোকপ্ৰিয় গোপীনাথ বৰদলৈ আন্তৰ্জাতিক বিমান বন্দৰলৈ ইয়াৰ পৰা দূৰত্ব ২১৯ কিঃমিঃ। এই অভয়াৰণ্যখন উত্তৰা-দক্ষিণাকৈ থকা এটা পাহাৰীয়া অঞ্চলত অৱস্থিত। ইয়াৰ দুইমূৰে থকা ধীৰ বিল আৰু দিপলাই বিলে অভয়াৰণ্যখনৰ পৰিবেশ-তন্ত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছে। অভয়াৰণ্যখনৰ নিম্নাঞ্চল শাল গছে আৱৰি থকাৰ বিপৰীতে মধ্য আৰু উচ্চাঞ্চলত পৰ্ণপাতী উদ্ভিদৰ প্ৰাচুৰ্য দেখা যায়।
ইতিহাস
১৯৬৬ চনত চক্ৰশিলা পাহাৰক সংৰক্ষিত বনাঞ্চল ঘোষণা কৰা হয় ১৯৯৪ চনৰ ১৪ জুলাইত ইয়াক অসম চৰকাৰৰ দ্বাৰা অভয়াৰণ্যৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়। এটা স্থানীয় প্ৰকৃতি-প্ৰেমী সংগঠন নেচাৰ্চ বেকনে চক্ৰশিলাই অভয়াৰণ্যৰ মৰ্যাদা পোৱাত বিশিষ্ট ভূমিকা লৈছে।
জৈৱ বৈচিত্ৰ্য
চক্ৰশিলা অভয়াৰণ্যত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ স্তন্যপায়ীৰ উপৰিও ২৫০ৰ অধিক পক্ষীৰ প্ৰজাতি, ২৩ প্ৰকাৰৰ সৰিসৃপ আৰু ৪০টা প্ৰজাতিতকৈয়ো অধিক পখিলা দেখা যায়। ইয়াৰে বহু প্ৰজাতিৰ পক্ষী আই.ইউ.চি.এন. ৰেড ডেটা লিষ্টত (IUCN Red List) বিপন্ন প্ৰজাতি ৰূপে অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
উদ্ভিদৰাজি
চক্ৰশীলাৰ অৰণ্যৰাজি মূলতঃ অৰ্ধ চিৰসেউজ বননি, সেমেকা পৰ্ণপাতী অৰণ্য, শালগছৰ অৰণ্যৰ উপৰি ঘাঁহনি আৰু জোপোহা গছৰ অৰণ্য দেখিবলৈ পোৱা যায়। শালগছৰ বাবে বিখ্যাত এই অভয়াৰণ্যখনত ভোমোৰা, বান্দৰডিমা, শিলিখা, হাতীপৰলীয়া, পমা, বগীপমা, জামুক, কদম, ওদাল, বাজী-ঔ, ঔ-টেঙা, পাৰলি, ফুলচপা, শিমলু, চিদা, কৰৈ, চাম, চেগুন, সোণাৰু, ভাতঘিলা, গমাৰি, বন আম, বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ ডিমৰু আঁহত, আমলখি আদি অভয়াৰণ্যখনৰ প্ৰধান উদ্ভিদ। ঘাঁহনি অঞ্চলত খাগৰি, কহিবন, উলুখেৰ, দূবৰি, কেইবাটাও প্ৰজাতিৰ বাঁহ, অৰ্কিড আদিৰ লগতে অভয়াৰণ্যখনত থকা জলাশয় দুটাত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ জলজ উদ্ভিদ, যেনে— মেটেকা, শিঙৰী, শেলুৱৈ, ভেট, পুণী আদিৰ উপৰি বিবিধ মাছ, কাছ, ভেকুলী আদিৰে ভৰি আছে।
শাল, শিমলু, আমৰি, ভোমোৰা, উৰাল, কদম, বনচোম ইত্যাদি। ইয়াত ঘাঁহনি অঞ্চলো দেখা যায়।
জীৱ-জন্তু
তেওঁলোকৰ উদ্যোগতে প্ৰাণীবিধৰ বাসস্থান সম্পূৰ্ণৰূপে সুৰক্ষিত হয়। এই অভয়াৰণ্যত এতিয়ালৈকে প্ৰায় ৩০বিধ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী, ২৫০তকৈ অধিক প্ৰজাতিৰ বনৰীয়া চৰাই, ২৩টা প্ৰজাতিৰ সৰীসৃপ আৰু উভচৰ প্ৰাণী, ৪০বিধতকৈ অধিক প্ৰজাতিৰ পখিলা আৰু ৬০বিধমান বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ পোক-পতংগ নথিভুক্ত কৰা হৈছে।
জন্য পায়ী প্ৰাণীসমূহৰ ভিতৰত ভেঁকীয়াপতীয়া বাঘ, নাহৰফুটুকী, তামাকৰি, সোণালী বান্দৰ, মলুৱা বান্দৰ, বনৰৌ, কেটেলা পহু, সুগৰী পহু, বনগৰু, শৰপহু, জহামাল, বন মেকুৰী, শিয়াল, নেউল, মেঠোন, বন গাহৰি আদি উল্লেখযোগ্য স্তন্যপায়ী প্ৰাণী। অভয়াৰণ্যখনৰ আন এবিধ উল্লেখযোগ্য সম্পদ হৈছে উঁই হাফলুবোৰ। অভয়াৰণ্যখনৰ মাজত কেইবাটাও নিজৰা আছে।
পক্ষীকুল
চক্ৰশীলা অভয়াৰণ্য নানান চৰাইৰ উপযুক্ত বাসস্থান। পানীকাউৰী, কৈলাঙি, দৈকলা, মণিয়ৰী, কণামুচৰি, শামুকভঙা, বৰটোকোলা, হাড়গিলা, বৰবগ, ৱাক চৰাই, শৰালি, বৰশৰালি, খন্তীয়া হাঁহ, চিলনী, গোধাচিলনী, পখৰা শেন, চিকাৰী শেন, হুদু, বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ কেঁচা, ধনেশ, হাইঠা, পৰঘুমা, মাছৰোকা, কপৌ, বাঢ়ৈটোকা, হেঁটুলুকা, ফেঁচু, ভীমৰাজ, এৰাখাতি, ৰূপহী, দহিকতৰা, পানীডুবি, কুকুহা, ডাউক, ঘিলাহহ, শ্বেতকপৌ, চেকচেকী, পাতসীয়া আদি বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ চৰায়ে অভয়াৰণ্যখন ভৰি আছে।
কোকৰাঝাৰ ৰেল ষ্টেশ্যনৰপৰা শালকোচালৈ গ’লে চক্ৰশীলা অভয়াৰণ্যলৈ দূৰত্ব ৩০কিলোমিটাৰ। অভয়াৰণ্যখনৰ কাষতে নেচাৰ্ছ বেকনৰ ‘তপোবন’ নামেৰে এটি আশ্ৰম আছে। এই আশ্ৰমতে অতিথিসকলৰ বাবে এটা অতিথিগৃহ থকাৰ উপৰি আশ্ৰমত ব্যক্তিগত তম্ভ টনাৰ বাবে ঠাই আছে।
অভয়াৰণ্যখনক কেন্দ্ৰ কৰি চৰাই পৰ্যবেক্ষণ, সোণালী বান্দৰ পৰ্যবেক্ষণ, নৌকা বিহাৰ, ট্ৰেকিং আদিৰৰ ব্যৱস্থা আছে।
স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
অভয়াৰণ্যখনত বাস কৰা কেইবিধমান স্তন্যপায়ী প্ৰাণী হ'ল: Indian Short-tailed Mole, Indian Flying Fox, ফলাহাৰী বাদুলী (Short Nosed Fruit Bat), Indian False Vampire, চুঙা বাদুলী(Indian Pipistrelle), মলুৱা বান্দৰ (Rhesus Macaque), বন-ৰৌ (Chinese Pangolin), শিয়াল (Asiatic Jackal) and খেকশিয়াল (Bengal Fox) আদি।
সৰীসৃপ
সাপ, ঘঁ‌ৰিয়াল, কুম্ভীৰ, জেঠী আৰু কাছ,
পৰ্যটন
পৰ্যটকসকলৰ বাবে চক্ৰশিলা আৰু নিকতবৰ্তী নগৰ কোকৰাঝাৰত থকা-মেলাৰ সুবিধা থকাৰ উপৰিও তেওঁলোকে অভয়াৰণ্যখনত পক্ষী নিৰিক্ষণ, জাংগল ট্ৰেকিং আৰু নেচাৰ ফটোগ্ৰাফী আদি কৰিব পাৰে।
ভ্ৰমণৰ উপযুক্ত সময়
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু অভয়াৰণ্য
২০০৫ চনত দেশভিত্তিক জনসংখ্যাৰ তালিকা
এইখন স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰসমূহ, আন ৰাষ্ট্ৰৰ অধীনৰ অঞ্চল আৰু বিশেষ প্ৰশাসনীয় অঞ্চলসমূহৰ জনসংখ্যাৰ তালিকা, ১ জুলাই, ২০০৫ চনৰ মতে (সংখ্যাসমূহ ১০০০ লৈ মোটামুটি কৰা হৈছে)। ২০০৫ চনৰ জনসংখ্যাৰ এই তথ্যসমূহ U.N. World Population Prospects (২০০৪ revision)ৰপৰা medium fertility variant ব্যৱহাৰ কৰি অনুমান কৰা হৈছে ।
এই তালিকাখনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰসমূহ, আন ৰাষ্ট্ৰৰ অধীনৰ অঞ্চল আৰু বিশেষ প্ৰশাসনীয় অঞ্চলসমূহৰ জনসংখ্যাৰ তথ্য সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। এই তালিকাখনৰ ৰৈখিক চিত্ৰৰ বাবে জনসংখ্যা অনুসৰি দেশসমূহৰ তালিকা (ৰৈখিক চিত্ৰ).
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দেশৰ তালিকা শ্ৰেণী:জনগাঁথনি
গুৱাহাটী ৰেল ষ্টেচন
গুৱাহাটী ৰেল ষ্টেচন (ষ্টেচন কোড: GHY) গুৱাহাটী চহৰৰ পল্টন বজাৰত অৱস্থিত। ই অসমৰ বৃহত্তম ৰেলৱে ষ্টেচন, আৰু ভাৰতৰ প্ৰথম সম্পূৰ্ণ-ভাবে সৌৰ-শক্তি দি চলুৱা ৰেল ষ্টেচন। ইয়াৰ কাষতে অসম ৰাজ্যিক পৰিবহণ নিগমৰ বাছ আস্থান অৱস্থিত। গুৱাহাটী ৰেল ষ্টেচনৰ ট্ৰেফিক হ্ৰাস কৰিবৰ বাবে মালিগাঁৱত গুৱাহাটীৰ দ্বিতীয়টো ৰেল জংচন কামাখ্যা ৰেল জংচন উপস্থিত। নতুনকৈ ঘোষিত প্ৰায় সকলোবোৰ ট্ৰেইন কামাখ্যা জংচনৰ পৰাই ৰাওনা হয়।
সা-সুবিধা
গুৱাহাটী ৰেল ষ্টেচনত তিনিটা ২খন বিছনাযুক্ত শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত ডিলাক্স আৰু দুটা ২খন বিছনাযুক্ত সাধাৰণ শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত ৰিটায়াৰিং কোঠা আছে। ইয়াৰোপৰি দুটা ৫খন বিছনাযুক্ত, দুটা ২খন বিছনাযুক্ত আৰু এটা ১২খন বিছনাযুক্ত ডৰমিটৰী আছে।
ট্ৰেইন সেৱা সমূহ
গুৱাহাটী ৰেল ষ্টেচনৰ পৰা অহা যোৱা কৰা কিছুমান উল্লেখযোগ্য ট্ৰেইনৰ নং, নাম, আদিস্থান, গন্তব্য স্থান আৰু দিনৰ সূচী তলত দিয়া হৈছে:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰেল ষ্টেচন শ্ৰেণী:গুৱাহাটী
আৰ্নেষ্ট ৰাডাৰফ'ৰ্ড
প্ৰথম পৰ্যায়ত তেওঁ তেজষ্ক্ৰিয় পদাৰ্থসমূহৰ অৰ্ধ-জীৱন (half-life) কালৰ বিষয়ে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল, যিয়ে তেজষ্ক্ৰিয় মৌলবোৰ বিকিৰণৰ দ্বাৰা এটাৰ পৰা কম ভৰৰ আন এটা মৌললৈ পৰিৱৰ্তিত হোৱাটো প্ৰমাণ কৰিলে। আৰু লগতে তেওঁ আলফা আৰু বিটা ৰশ্মি বিকিৰণকো পৃথক কৰি নামকৰণো কৰিছিল। কানাডাৰ মেকগিল বিশ্ববিদ্যালয়ত কৰা এই গৱেষণাৰ বাবে ১৯০৮ চনত তেওঁক ৰসায়নৰ ন'বেল বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নিউজিলেণ্ডৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
লুই পেষ্ট'ৰ
লুই পেষ্ট'ৰ (Louis Pasteur) (, ; ডিচেম্বৰ ২৭, ১৮২২ – ছেপ্তেম্বৰ ২৮, ১৮৯৫) এজন ফৰাচী ৰসায়নবিদ আৰু অণুজীৱবিদ। তেওঁ প্ৰতিষেধকৰ তত্ত্ব, কিণ্বন (microbial fermentation) আৰু পেষ্টুৰাইজেচন (pasteurization)ৰ উদ্ভাৱনৰ বাবে বিখ্যাত। বিভিন্ন ৰোগৰ কাৰণ আৰু প্ৰতিকাৰ উলিওৱাৰ বাবে তেওঁক সোঁৱৰণ কৰা হয় আৰু তেওঁৰ আৱিষ্কাৰে অগণন মানুহৰ জীৱন ৰক্ষা কৰি আহিছে। তেওঁৰ প্ৰসূতি জ্বৰ (puerperal fever)ৰ পৰা হোৱা মৃত্যুৰ হাৰ কমাইছিল, লগতে ৰেবিজ আৰু এন্‌থ্ৰাক্সৰ বাবে প্ৰথম প্ৰতিষেধক সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰসমূহে ৰোগৰ জীৱাণু তত্ত্ব (germ theory of disease) আৰু নিদানত ইয়াৰ প্ৰয়োগক প্ৰত্যক্ষভাৱে সমৰ্থন কৰিছিল। গাখীৰ আৰু ৱাইনক বেক্টেৰিয়াই দূষণ কৰিব নোৱাৰা কৌশলৰ বাবে তেওঁ সাধাৰণ ৰাইজৰ চিনাকি হৈ পৰিছিল। ফাৰ্ডিনাণ্ড ক'ন আৰু ৰবাৰ্ট কচৰ সৈতে তেওঁক বেক্টেৰিয়া বিজ্ঞানৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বুলি গণ্য কৰাৰ লগতে তেওঁক "অণুজীৱ বিজ্ঞানৰ জনক" (father of microbiology) আখ্যা দিয়া হয়।
পেষ্ট'ৰে ৰসায়ন বিজ্ঞানতো উল্লেখযোগ্য কেতবোৰ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত কিছুমান স্ফটিকৰ অপ্ৰতিসাম্যতা (Molecular asymmetry) আৰু ৰেচিমাইজেচন (racemization)ৰ আণৱিক কাৰণ উলিওৱাই প্ৰধান। মৃত্যু পৰ্যন্ত তেওঁ ১৮৮৭ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা পেষ্ট'ৰ ইন্‌ষ্টিটিউটৰ সঞ্চালকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁৰ মৃতদেহ সেই প্ৰতিষ্ঠানৰ তলতে এটা সমাধিকক্ষত থোৱা হৈছে আৰু বাইজেন্‌টিন ম'জাইকত তেওঁৰ আৱিষ্কাৰসমূহ অংকন কৰি কক্ষটো ঢাকি ৰখা হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
২৭ ডিচেম্বৰ ১৮২২ তাৰিখে ফ্ৰান্সৰ পূৰ্ব দিশৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ ড'লে নামৰ এখন গাঁৱত এক দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত লুই পেষ্ট'ৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালটোৱে মৃত জন্তুৰ চামৰাৰ ব্যৱসায় কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। জিন-জ'ছেফ পেষ্ট'ৰ আৰু জিন-ইটিয়েনেট ৰকিৰ তেওঁ আছিল তৃতীয় সন্তান। ১৮২৭ চনত তেওঁৰ পৰিয়ালটো আৰ্ব'ইছলৈ উঠি আহে আৰু ১৮৩১ চনত লুইয়ে পঢ়াশালিত নাম লগায়। সৰুৰে পৰাই বালক লুই পেষ্ট'ৰৰ ৰাপ আছিল চিত্ৰাংকণত। কালক্ৰমত মধ্যমীয়া প্ৰতিভাৰ ল'ৰাজনে স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি ১৮৪০ চনত কলা বিষয়ত স্নাতক আৰু ১৮৪২ চনত বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৮৪৭ চনত পেৰিচৰ এক শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা ডক্টৰেট সন্মানেৰে বিভূষিত হোৱাৰ পিছত পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু ৰসায়ন বিজ্ঞান বিষয়ত অধ্যাপনা আৰম্ভ কৰে ষ্ট্ৰেচবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ত। লগে লগে তেওঁ বিভিন্ন বিষয়ৰ গৱেষণাত মনোনিবেশ কৰিবলৈ ধৰে। ১৮৪৯ চনৰ ২৯ মে'ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰেক্টৰ আৰু উপাচাৰ্য্যৰ কন্যা মেৰী ল'ৰেটৰ লগত লুই পেষ্ট'ৰৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়।
তেওঁ পাঁচটা সন্তানৰ পিতৃ হয় যদিও তিনিটা সন্তানেই টায়ফয়েড ৰোগত মৃত্যুবৰণ কৰে। এই দুখজনক অভিজ্ঞতাই তেওঁক সংক্ৰামক ৰোগৰ আৰোগ্য বিচৰাত অনুপ্ৰেৰণা যোগায়।
আণৱিক অসামঞ্জস্য
ৰসায়নবিদ হিচাপে কাম কৰা সময়ত পেষ্ট'ৰে টাৰ্টাৰিক এচিডৰ এটা সমস্যা সমাধান কৰে (১৮৪৮)।   জীৱিত বস্তুৰ পৰা উলিওৱা (বিশেষকৈ ৱাইনৰ কিণ্বন কাৰক) এই যৌগৰ এটা দ্ৰৱণে মাজৰে পঠিওৱা প'লাৰাইজ পোহৰ ঘূৰাই দিয়ে। ৰাসায়নিকভাৱে প্ৰস্তুত কৰা টাৰ্টাৰিক এচিডৰ বিক্ৰিয়া বা আণৱিক গঠন একে হোৱা সত্ত্বেও ই এনে ঘটনা প্ৰদৰ্শন নকৰিছিল আৰু বিজ্ঞানীসকল বিভ্ৰান্ত হৈছিল। কাইৰেল অণুৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱা এয়াই আছিল প্ৰথম।
কিণ্বনৰ জীৱাণু তত্ত্ব
তেওঁ উতলাই লোৱা ব্ৰ'থ ফিল্টাৰ লগাই থোৱা এটা পাত্ৰত ৰাখিছিল যাতে ভিতৰলৈ একো সোমাব নোৱাৰে, আৰু দীঘল অকওৱা-পকোৱা নলী থকা পাত্ৰতো সেই দ্ৰৱ ৰাখিছিল। পাত্ৰকেইটাৰ মুখ ভাঙি নিদিয়ালৈকে তাত একো জন্ম ল'ব পৰা নাছিল। তাৰ ফলৰ প্ৰমাণ হয় যে তেনে দ্ৰৱত নিজে নিজে জীৱৰ বিকাশ নহয়, বৰং সেইবোৰ বাহিৰৰ উৎস যেনে ধূলিত থকা ৰেণু আদিৰপৰাহে হয়। এই গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰীক্ষাই স্বয়ংক্ৰিয় সৃষ্টি মতবাদক নস্যাৎ কৰিছিল।
যদিও জীৱাণু তত্ত্ব আগবঢ়োৱা পেষ্ট'ৰ প্ৰথমজন ব্যক্তি নাছিল (জিৰ'লেম' ফ্ৰাকাষ্ট'ৰ', অগষ্টিন' বেচি, ফ্ৰেডেৰিক গুস্তাভ জেকব হেনলী আৰু আন কিছুমানে আগতেই এনে কথা কৈছিল), তেওঁ কৰা পৰীক্ষাই এই তত্ত্বক শুদ্ধতা প্ৰমাণ কৰে আৰু ইউৰোপৰ বেছিভাগ বিজ্ঞানী পতিয়ন যায়। বৰ্তমান পেষ্ট'ৰকে জীৱাণু তত্ত্বৰ জনক বোলা হয়।
পেষ্ট'ৰে দেখুৱায় যে অণুজীৱৰ বিকাশৰ বাবেই গাখীৰ, ৱাইন, বিয়েৰ আদি বেয়া হয়। পেষ্ট'ৰে এনে এবিধ প্ৰক্ৰিয়া উলিয়ায় যাৰ দ্বাৰা খাদ্য-সামগ্ৰীসমূহ (বিশেষকৈ ডায়েৰীৰ সামগ্ৰী) অধিক দিনলৈ বেয়া নোহোৱাকৈ ৰাখিব পাৰি। সাধাৰণতে এনে জুলীয়া খাদ্য-সামগ্ৰীক এটা নিৰ্দিষ্ট তাপমানত এক নিৰ্ধাৰিত সময়লৈ উত্তাপ দি লগে লগে শীতল কৰিলে জীৱাণুৰ দ্বাৰা খাদ্য-সামগ্ৰীবিধ সোনকালে বিনষ্ট নহয়। এই প্ৰক্ৰিয়াক "পেষ্টুৰাইজেচন" বুলি কোৱা হয়। ২০ এপ্ৰিল, ১৮৬২ চনত প্ৰথমবাৰ সম্পন্ন কৰা এই পৰীক্ষাত তেওঁক সহযোগ কৰিছিল ক্লউড বাৰ্ণাডে। আজি গোটেই বিশ্বতে ডায়েৰী উদ্যোগত পেষ্টুৰাইজেচন নহলেই নচলে।
পানীয় দূষিত হোৱা ঘটনাৰ পৰা পেষ্ট'ৰে অনুমান কৰে যে অণুজীৱ‌ই জন্তু আৰু মানুহক আক্ৰমণ কৰি ৰোগৰ সৃষ্টি কৰে। তেওঁ মানৱ দেহত অণুজীৱ সোমোৱা প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ দিয়ে আৰু ইয়াৰ ফলতে জ'ছেফ লিষ্টাৰে শল্য চিকিৎসাত প্ৰয়োগৰ বাবে এণ্টিছেপ্টিক কৌশল উদ্ভাৱন কৰে।
১৮৬৫চনত পেষ্টু'ৰে চিল্কৰ পলুসমূহক বেক্টেৰিয়াই ৰোগাক্ৰান্ত কৰা কথা ধৰা পেলায় আৰু প্ৰতিকাৰৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়।
পেষ্ট'ৰে অবাত শ্বসনো আৱিষ্কাৰ কৰে যিটো প্ৰক্ৰিয়াৰ ফাল্ত কিছুমান অণুজীৱ‌ অম্লজান নোহোৱাকৈ জীৱাই থাকে। ইয়াক পেষ্ট'ৰ প্ৰভাৱ (Pasteur effect) বুলিও কোৱা হয়।
প্ৰতিৰোধ বিজ্ঞান আৰু প্ৰতিষেধক
পেষ্টু'ৰৰ ধাৰণামতে বেচি ভাগ ৰোগৰ কাৰণ হ'ল বেক্টেৰিয়া আৰু তাৰ বিনাশ কৰিব পাৰিলেই ৰোগৰ পৰা উদ্ধাৰ পাব পাৰি। তেওঁ পোনতে মূৰ্গীৰ কলেৰাৰ প্ৰতিষেধক আবিষ্কাৰ কৰিলে। ১৮৭০ চনত তেওঁ প্ৰতিৰোধী কৌশল প্ৰয়োগ কৰি জন্তুক আক্ৰন্ত কৰা এন্‌থ্ৰাক্সৰ প্ৰতিষেধক সৃষ্টি কৰে। পেষ্ট'ৰে ৰাজহুৱাকৈ ঘোষণা কৰিছিল যে তেওঁ বেছিলাছবিধক অক্সিজেনৰ প্ৰভাৱত অকামিলা কৰি এন্‌থ্ৰাক্স প্ৰতিষেধক তৈয়াৰ কৰিছিল। কিন্তু পেৰিছৰ Bibliothèque Nationale-ত থকা তেওঁ টোকাবহীবোৰ পৰীক্ষা কৰি জনা গ'ল যে প্ৰকৃততে পেষ্ট'ৰে তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্বী জিন-জ'ছেফ-হেনৰী টুঁছেৰ কৌশলহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই কৌশলত জাৰক পটাছিয়াম ডাইক্ৰমেট ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। পেষ্ট'ৰৰ অক্সিজেন কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি শেষত এটা প্ৰতিষেধক প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, কিন্তু সেয়া তেওঁ এন্‌থ্ৰাক্স প্ৰতিষেধকৰ পেটেণ্ট লাভ কৰাৰ পিছতহে।
তেওঁ পাগল কুকুৰে কামোৰাৰ বাবে হোৱা 'ৰেবিজ'ৰ প্ৰতিষেধক নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সক্ষম হয় ১৮৮৫ চনত। জ'চেফ মেইষ্টাৰ নামৰ ৯বছৰীয়া কিশোৰ এজনক ৬ জুলাই, ১৮৮৫ ৰ দিনাখন ৰেবিজৰ প্ৰতিষেধক বেজী প্ৰদান কৰে। তিনিমাহ পিছত ল'ৰাটোক পৰীক্ষা কৰাত সুস্থতা ওলাই পৰে। ইয়াৰ দ্বাৰা লুই পেষ্টু'ৰৰ নাম জগতত জনাজাত হৈ পৰে।
সন্মান আৰু শেষৰ দিনকেইটা
ৰেচিমিক এচিডৰ সংশ্লেষণৰ বাবে ১৮৫৩ চনত এটা ফাৰ্মাচিউটিকেল প্ৰতিষ্ঠানে তেওঁক ১৫০০ ফ্ৰাংকৰ বঁতা দিছিল। ১৮৫৬ চনত লণ্ডনৰ ৰয়েল ছ'চাইটিয়ে ৰেচিমিক এচিডৰ বৈশিষ্ট্য আৱিষ্কাৰৰ বাবে তেওঁক "ৰামফৰ্ড মেডেল" আৰু ১৮৭৪ চনত কিণ্বনৰ গৱেষণাৰ বাবে "ক'পলি মেডেল" আগবঢ়ায়। ফ্ৰেঞ্চ একাডেমী অৱ চায়েঞ্চে ১৮৫৯ চনত পৰীক্ষামূলক ফিজিঅ'লজীৰ বাবে তেওঁলৈ "মণ্টায়ন বঁটা", আৰু স্বয়ংক্ৰিয় সৃষ্টি মতবাদক নাকচ কৰা গৱেষণাৰ বাবে ১৮৫৯ চনত "জেকাৰ বঁটা" আৰু ১৮৬১ চনত "এলহামবাৰ্ট বঁটা" দিয়ে। ১৮৫৭ চনত একাডেমীৰ সদস্যতাৰ বাবে নিৰ্বাচনত তেওঁ পৰাস্ত হয় যদিও ১৮৬২ চনত mineralogy বিভাগত নিৰ্বাচিত হয় আৰু ১৮৮৭ চনত ভৌতিক বিজ্ঞানৰ স্থায়ী সম্পাদকৰূপে নিযুক্তি দিয়া হয়। ১৮৭৩ চনত তেওঁ Académie Nationale de Médecine-লৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৮৮১ চনত Académie française-ত তেওঁক Littré's আসন প্ৰদান কৰা হয়।
১৮৭৩ চনত তেওঁক ব্ৰাজিলিয়ান অৰ্ডাৰ অৱ দা ৰ'জৰ কমাণ্ডাৰ পতা হয়।
১৮৯৫ চনত পেষ্ট'ৰে বিজ্ঞান-কলাৰ ক্ষেত্ৰত নেডাৰলেণ্ডৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা "লিউৱেনহুক মেডেল" লাভ কৰে। ১৮৯৫ চনত তেওঁৰ নামৰেই Institute Pasteur আৰু Université Louis Pasteur-ৰ নাম ৰখা হয়।
বহিঃ সংযোগ
The complete work of Pasteur, BNF (Bibliothèque nationale de France)
ৱাৰায় ৱিকিপিডিয়া
ৱাৰায় ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ ৱাৰায় সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান টা প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত ৱাৰায় ৱিকিপিডিয়াৰ টা প্ৰবন্ধ, গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক আৰু টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
ৱাৰায় ৱিকিপিডিয়া
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
শিশুৰ খেল-ধেমালি
সাধাৰণতে সকলো জাতি-জনগোষ্ঠীৰেই নিজৰ নিজৰ থলুৱা খেল-ধেমালি থকাটো দেখা যায়। শিশুসকলৰ মাজতো বহুতো খেল-ধেমালি দেখা যায়, শিশুৰ এই খেল-ধেমালিবোৰ স্বভাৱতেই গীত সমৃদ্ধ হয়। ঠাই বিশেষে শিশুৰ খেল-ধেমালিৰ লগত জড়িত গীতবোৰ সুকীয়া সুকীয়া। অসমত প্ৰচলিত কিছুমান শিশুৰ খেল-ধেমালি জনপ্ৰিয় খেল তলত উল্লেখ কৰা হ'ল:
কপটি বা হৈ গুদু
কপটি বা হৈ গুদু খেলটো অসমৰ গ্ৰামাঞ্চলত শিশু সকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়। সাধাৰণতে মুকলি খেলপথাৰত হৈ গুদু খেলা হয়।
মাটিত মাজতে এডাল আঁক পাৰি দুফালে দুটা দল হৈ এদলৰ এটাই আন দলটোৰ যিকোনো এজনক একে উশাহতে চুবলৈ যায়। খেদি যোৱা জনৰ মুখত উশাহ নসলোৱাকৈ গীত গাই যায়: মাগুৰ কি মাগুৰ জালি, ঘোঁৰাৰ আগত দিলোঁ পানী, ঘোঁৰাই বোলে নাখাওঁ পানী, ইৰিকতি মিৰিকতি বাঁহৰ শলা, মোমায়েৰে আনিব তিনিটা ঘোঁৰা, অ' বান্দৰ পোৱালি কচকচী ছোৱালী ৰামে দিয়া শাৰীখনত ক’ত সেঁন্দুৰ লগালি।
এনেকৈ গীত গাই হাতেৰে চুই সাৰি আহিব পাৰিলেই চুই অহাজন খেলৰ পৰা বাহিৰ হৈ যাব লাগে। লগে লগে আনটো দলৰ এটাই উশাহ নসলোৱাকৈ মুখত আন এটা গীত গাই গাই বিপৰীত দলৰ খেলুৱৈ বোৰক খেদি আহে। এইদৰেই খেল চলি থাকে। যিদলৰে আটাইকেজন খেলুৱৈ মৰি মৰি খেলৰ পৰা বাহিৰ হ’ব, সেইদলটো হাৰিব আৰু আনটো দল জিকিল বুলি ধৰা হয়।
কুকুৰা যুঁজ
সৰু লৰা-ছোৱালীৰ মাজত কুকুৰা যুঁজ খেলবিধ খেলা দেখা যায়। সাধাৰণতে ল'ৰাবোৰেহে এই খেলত অংশ লয়। কুকুৰা যুঁজ খেলৰ বাবে কোনো আহিলাৰ প্ৰয়োজন নহয়।
নিয়মাৱলী
সাধাৰণতে খেলুৱৈসমূহ দুটা দলত ভাগ হয়। দুই দলৰ একো একোজন খেলুৱৈয়ে বাওঁহাত সোঁকান্ধত থৈ সোঁহাতেৰে সোঁভৰি ডাঙি ধৰি ইটোৱে সিটোক খুন্দা মাৰে, এইদৰে খুন্দিয়া খুন্দি লাগি থাকে যেতিয়ালৈকে কোনো এজনৰ হাত সুলকি নপৰে বা বাগৰি নপৰে। যিজনৰ প্ৰথমেই হাত সুলকিব বা বাগৰি পৰিব সেইজন হাৰিল বুলি ধৰা হয় আৰু আনজন জিকিল বুলি ধৰা হয়। এইদৰে দুই দলৰে প্ৰতিজনে এজন এজনকৈ যুঁজ লাগে। এটা সময়ত যি দলে বিপক্ষ দলৰ সকলো খেলুৱৈক হৰুৱাবলৈ সক্ষম হ’ব সেই দলেই বিজয়ী হ’ল বুলি ধৰা হয়।
ৰজা ৰাণী খেল
গ্ৰামাঞ্চলৰ শিশু সকলৰ মাজত আন এবিধ জনপ্ৰিয় খেল হ'ল ৰজা ৰাণী খেল। ৰজা-ৰাণী খেলটি-শিশু সকল এইখেলত দুটা দলহৈ খেলা কোনো খেলৰ বাবে প্ৰথমতে লৰা বা ছোৱালীবোৰ দুভাগ কৰি 'লবলৈ খেলুৱৈ বোৰৰ মাজৰ দুজন ৰজা-ৰাণী হয়। জাকটোৰ বাকীবোৰে দুজন দুজনকৈযোৰ পাতি প্ৰত্যেকেই মনে মনে সোণ-ৰূপ, ফলু-পাত, আদি বিভিন্ন ধৰণৰ নাম লৈ আহি ৰজা-ৰাণীক সোধেহি যে- সোণ লাগে নে ৰূপ লাগে বা ফুল লাগে নে পাত লাগে। ডাকে ডাক সিকে ডাক বুলি কোনো কোনোৱে আকৌ গীত বা যোজনা এফাকি গাই আহে। ৰজাই যদি সোণ লাগে বুলি কয় সোণ নামলৈ অহাজন ৰজাৰ ফালে আৰু ৰূপ নামলৈ অহাজন ৰাণীৰ ফালৰ দলত ভৰ্তি হয়। এইদৰে আটাইকেইটা যোৰা আহি সোধোতে সোধোতে গোটেই খেলুৱৈৰ দলটো দুভাগ হৈ যায়। দুভাগহৈ যোৱাৰ পাছত যি কোনো খেল খেলিবলৈ সুবিধা হয় আৰু দলৰ খেলুৱৈ সকলৰ মাজত কোনো আপত্তি ও নাথাকে। এতিয়া তেওঁলোকে হৈ গুদু, বৌ-গুদু যিকোনো খেল নিজৰ পচন্দ মতে খেলে।
চেংগুটি
পাঁচটা গুটি (শিলগুটি হ’লে ভাল), খেলুৱৈ দুজন বা ততোধিক। এই খেলত কিছুমান নিৰ্দিষ্ট ঢাপ (Step) আছে। প্ৰত্যেকটো ঢাপৰ কৌশল বেলেগ বেলেগ। খেলখনত প্ৰায় পাঁচ-ছটা মান ঢাপ থাকে। স্থানভেদে, ঢাপৰ সংখ্যা ভিন ভিন হোৱা দেখা যায়। খেলৰ মাজতে যদি কোনো এটা ঢাপত খেলুৱৈজনে ভুল কৰে, তেতিয়া পৰৱৰ্তী খেলুৱৈজনে খেলিবলৈ সুবিধা পায়। আটাইকেইটা ঢাপ শেষ কৰাৰ পাছত খেলুৱৈজনে একোটা নম্বৰ লাভ কৰে আৰু পুনৰ প্ৰথমটো ঢাপৰ পৰা খেল আৰম্ভ কৰে। এনেদৰেই খেলখন আগবাঢ়ি গৈ থাকে।
ফুটকলি বা বাঁহৰ খজা বন্দুক
ই শিশুৰ এবিধ থলুৱা খেলৰ সামগ্ৰী। গাঁও বা চাহ বাগিছা অধ্যুষিত অঞ্চলসমূহত সৰু লৰা-ছোৱালীৰ ই এক খেলনা সামগ্ৰী।
প্ৰস্তুত প্ৰণালী
বাঁহৰ জেংৰপৰা প্ৰথমে সৰু নলিচা এডাল (নলিচাটোৰ দৈঘ্য প্ৰায় ৪/৯ ইঞ্চি আৰু নলিচাটোৰ মাজৰ ফুটাটোৰ ব্যাসাৰ্ধ প্ৰায় .৫ ছে.মি.) কাটি ল’ব লাগে। তাৰ পাছত নলিচাটোৰ মাজেৰে সুমাবপৰাকৈ এডাল খোচা মাৰি তৈয়াৰ কৰি ল’ব লাগে। খোচা মাৰিডালৰ নলিচাটোত সোমাবপৰা অংশটোৰ দৈঘ্য নলিচাটোতকৈ ১ ইঞ্চি কম হ’ব লাগে।
ফুটোৱাৰ প্ৰণালী
প্ৰথমে কাগজ তিয়াই লৈ চেপি ল’ব লাগে। এই কাগজৰপৰা অকণমান কাগজ নলিচাটোত খাজি লৈ খোচা মাৰিডালেৰে নলিচাটোৰ এটা মূৰত স্থাপন কৰিব লাগে। আকৌ অকণমান কাগজ খাজি লৈ খোচা মাৰিডালেৰে নলিচাটোৰ ইটো মূৰলৈ থেলি দিলে ইটো মূৰত থকা কাগজখিনি জোৰেৰে শব্দ কৰি ওলাই গৈ দূৰত পৰেগৈ। এই শব্দটোৱেই ল’ৰাহঁতৰ মনত আনন্দ দিয়ে। এই শব্দটোৰ উপৰিও লক্ষ্যস্থিৰৰ বাবেও ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰে।
চতুৰতাৰ পৰিচায়ক গীত বা যোজনা
কোনোৱাই কি কথা বুলি সুধিলেই পোনচাতেই এটাই আনটোক কয়: কি কথা? বেং কথা, কি বেং? পাত বেং, কি পাত? মৰাপাত, কি মৰা? দেওঁ মৰা, কি দেওঁ? শনি দেওঁ, কি শনি? কুকুৰা কণী।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
পৰ্তুগালৰ নাৰী
১৯৭৬ চনৰ পৰ্তুগালৰ সংবিধান অনুসৰি পৰ্তুগালৰ মহিলাসকলে পৰ্তুগীজ পুৰুষৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ আইনী সমতা লাভ কৰিছিল, যিটো হৈছিল ১৯৭৪ চনৰ বিপ্লৱৰ ফলত। ১৯৩১ চনত পৰ্তুগালত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ছালাজাৰৰ ইষ্টাডো নভোৰ অধীনত মহিলাসকলক ভোটদানৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল যদিও পুৰুষৰ সৈতে সমান চৰ্ত তাত প্ৰযোজ্য নাছিল। প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৯৪৬ চনত আৰু দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ১৯৬৮ চনত মাৰ্চেলো কেটানোৰ অধীনত ২১৩৭ নং আইনখনে নিৰ্বাচনী উদ্দেশ্যত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সমতা ঘোষণা কৰিছিল।
নাৰীৰ আচৰণৰ ধাৰণাত প্ৰভাৱ পেলোৱা সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় নীতি-নিয়মসমূহ নাৰীৰ সামাজিক শ্ৰেণীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল৷ সমাজে তেওঁলোকৰ পৰা কৰা আশাৰ ক্ষেত্ৰতে এই নিৰ্ভৰশীলতা নাছিল৷ কাৰণ তেওঁলোকৰ স্বায়ত্ত্বশাসন আৰু বাছনি কৰাৰ ক্ষমতা, আইনী সুৰক্ষা আৰু মৰ্যাদাৰ বিশেষাধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল, আৰু সকলো মহিলাৰ বাবে শিক্ষাৰ সুবিধা উপলব্ধ নাছিল। সমাজত বৈষম্য কেৱল পুৰুষ-মহিলাৰ মাজতেই নাছিল, সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ ভিন্ন নাৰীৰ মাজতো আছিল। এই বিষয়বোৰে সামাজিক বক্তৃতাত ১৭০০ চনৰ আৰম্ভণিতহে নিজৰ স্থান লাভ কৰিছিল আৰু "নাৰীৰ ওপৰত হোৱা বিতৰ্ক"ই জনচেতনাত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল এনেধৰণৰ চিন্তা-চৰ্চাবোৰ ১৮শতিকাৰ পূৰ্বত হৈছিল বুলি জনা নাযায়৷
পুৰুষৰ তুলনাত মহিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ এতিয়া বেছি৷ মহিলাৰ (১৫ বছৰ বা তাতকৈ অধিক বয়সৰ) সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৯৬%, আনহাতে পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত সেই পৰিসংখ্যা হৈছে ৯৫%। ১৯ শতিকাত অৱশ্যে এই সংখ্যাটো অধিক বেয়া আছিল। পৰ্তুগালৰ শিক্ষাৰ সুযোগ উন্নত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰণী মহিলাসকলৰ ভিতৰত আছিল কেৰ'লিনা মিচালিছ ডি ভাস্কনচেলছ, মাৰিয়া কাৰ্ভালো, এলিছ পেষ্টানা, এলিছ মডাৰ্নো, এণ্টনিয়া পুচিচ আৰু গুইওমাৰ টৰেজাও। পৰ্তুগালত প্ৰথমখন নাৰীবাদী কাকত সৃষ্টি কৰাৰ কৃতিত্ব ফ্ৰান্সিস্কা উডক দিয়া হয়৷ তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল যে বহু মহিলাই সমতাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী নহয়৷ তেওঁলোকৰ উচ্চাকাংক্ষাৰ অভাৱৰ বাবে তেওঁ মহিলাসকলৰ শিক্ষাৰ অনুপলব্ধতাক দোষাৰোপ কৰিছিল।
পৰ্তুগালত ঘৰুৱা হিংসা অবৈধ। ইয়াক বিশেষভাৱে পৰ্তুগালৰ ফৌজদাৰী আইনৰ ১৫২ নং অনুচ্ছেদত উল্লেখ কৰা হৈছে। বছৰ বছৰ ধৰি কেইবাবাৰো সংশোধন কৰা প্ৰবন্ধটোত লিখা আছে- "যি কোনোৱে, পুনৰাবৃত্তি হওক বা নহওক, শাৰীৰিক বা মানসিক দুৰ্ব্যৱহাৰ, শাৰীৰিক শাস্তি, স্বাধীনতা বঞ্চনা আৰু যৌন নিৰ্যাতনকে ধৰি: ক) পত্নী বা প্ৰাক্তন-পত্নী খ) একে বা আন লিংগৰ ব্যক্তিৰ ওপৰত, যাৰ সৈতে অপৰাধীয়ে সহবাস অবিহনেও একেলগে আছে বা থাকে, গ) প্ৰথম ডিগ্ৰীত সাধাৰণ বংশধৰৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ওপৰত;বা ঘ) বিশেষভাৱে অসহায় ব্যক্তিৰ ওপৰত বয়স, অক্ষমতা, ৰোগ, গৰ্ভাৱস্থা বা অৰ্থনৈতিক নিৰ্ভৰশীলতাৰ কাৰণে হোৱা ব্যক্তি, যিয়ে অপৰাধীৰ সৈতে সহবাস কৰে; তেওঁলোকে শাস্তি পাব (...)"। পৰ্তুগালে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা তথা ঘৰুৱা হিংসা প্ৰতিৰোধ আৰু প্ৰতিহত কৰাৰ চুক্তিখনকো অনুমোদন জনাইছে। মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসাৰ সঠিক তথ্য পোৱাটো কঠিন, কিন্তু ২০০৮ চনত প্ৰকাশিত এক অধ্যয়ন অনুসৰি ৩৮% মহিলাই ১৮ বছৰ বয়সৰ পৰাই শাৰীৰিক, মানসিক আৰু/বা যৌন হিংসাৰ সন্মুখীন হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
ছিপাঝাৰ
দৰং জিলাৰ এখন অন্যতম চহৰ ছিপাঝাৰ। পুৰণি ছিফা নদীৰ পাৰৰ ঝাৰণি অঞ্চলেই বৰ্তমানৰ ছিপাঝাৰ বুলি পণ্ডিতসকলে কয়। মঙ্গলদৈ নগৰৰ পৰা ১৫ কিলোমিটাৰ পশ্চিমত অৱস্থিত এই অঞ্চলটো এসময়ত এৰী, মুগা আৰু পাটপলু প্ৰতিপালনৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। ছিপাঝাৰৰ নতিদুৰতে আছে এটি সূতাকলৰ বৃহৎ উদ্যোগ। ছিপাঝাৰৰ অন্যতম শিক্ষানুস্থান সমূহৰ ভিতৰত ছিপাঝাৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু বহুমুখী বিদ্যালয় ( স্থাপিত১৯৩০ চন ), ছিপাঝাৰ মহাবিদ্যালয় ( স্থাপিত১৯৭১ চন ), ছিপাঝাৰ বি.এড॰ কলেজ ( স্থাপিত১৯৯৪ চন ) আৰু ছিপাঝাৰ বি.জে. ছোৱালী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়।
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
কৃতিকা কামৰা
কৃতিকা কামৰাৰ জন্ম হয় ১৯৮৮ চনৰ ২৫ অক্টোবৰত। কৃতিকাই মধ্যপ্ৰদেশৰ এক হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহন কৰিছিল যদিও কৃতিকাই স্কুলীয়া শিক্ষা দিল্লী পাব্লিক স্কুলৰ পৰাই লৈছিল। অতি কম সময়ৰ ভিতৰতেই ভাৰতীয় টেলিভিছনৰ ধাৰবাহিক জগতত নিজৰ প্ৰতিভাৰ প্ৰসাৰ ঘতাবলৈ সক্ষম হৈছিল কৃতিকাই। কৃতিকাৰ দেউতাক পেছাত এজন চিকিৎসক আছিল। কৃতিকাই NIEF ত ডিগ্ৰী কৰি থাকোতেই NDTV Imagineত “কিতনি মোহূবত হেঁ” ধাৰাবাহিক আৰম্ভ কৰিছিল আৰু এই ধাৰাবাহিক খনৰ বাবেই তেওঁ কলেজ এৰিব লগীয়া হৈছিল আৰু ডিগ্ৰী আধাতে সামৰণি মাৰে। কিন্তু বৰ্তমান কৃতিকাই মুম্বাইৰ পৰা কলা বিষয় ডিগ্ৰী কৰি আছে। কৃতিকাই তেওঁৰ অভিনয়েৰে সমগ্ৰ ভাৰতীয়ৰ মন আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। তেওঁ বহুকেইখন ধাৰাবাহিকত অভিনয় কৰিছে আৰু বৰ্তমান তেওঁ 'চ'নী টিভিৰ (SONY TV) “কুছ তো লোগ কহেংগে” নামৰ ধাৰাবাহিক খনত ডক্টৰ নিধি বৰ্মা হিচাপে অভিনয় কৰি আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
বেৰেটা এম নাইন
বেৰেটা এম নাইন (Beretta M9) এবিধ ৯x১৯ মিলিমিটাৰ পাৰাবেলাম (9×19mm Parabellum) ধৰণৰ পিষ্টল। ইয়াক পূৰ্বতে অৰ্ধস্বয়ংক্ৰিয় ৯ মি. মি. এম-নাইন পিষ্টল (Pistol, Semiautomatic, 9mm, M9) বুলিহে জনা গৈছিল। ১৯৮৫ চনত আমেৰিকাৰ সৈন্যবাহিনীয়ে ইয়াক প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁলোকৰ ব্যৱহাৰত লগাইছিল।
১৯৮০ চনত আমেৰিকাৰ সৈন্যবাহিনীৰ বাবে কোনটো বেছি ভাল সহজে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিব পৰা আগ্নেয়াস্ত্ৰ (handgun) হ’ব, তাক ঠিৰাং কৰিবলৈ অনুষ্ঠিত হোৱা এখন প্ৰতিযোগিতাত এই এম-নাইন পিষ্টলে M1911A1 পিষ্টলৰ বিপৰীতে জয়ী হৈছিল।  M1911A1 ৰ উপৰিও তাত SIGP226 ও প্ৰতিযোগীৰ তালিকাত আছিল। পিছে ১৯৯০ চনতহে ইয়াক প্ৰকৃত স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।  একে ধৰণৰ আন এবিধ পিষ্টল হ’ল এম-১১ পিষ্টল (M11 pistol)।
ইতিহাস
১৯৭০ চনত M1911 ৰ সলনি আন আগ্নেয়াস্ত্ৰ ব্যৱহাৰৰ কথা আলোচনাৰ বাবে যুটীয়া সৰু আগ্নেয়াস্ত্ৰ পৰিকল্পনা আয়োগ (Joint Services Small Arms Planning Commission) গঠন কৰা হৈছিল। তাত প্ৰধানকৈ পাঁচবিধ বেলেগ বেলেগ আগ্নেয়াস্ত্ৰৰ কথা আলোচনা হৈছিল। শেষত এম নাইনক NATO ৰ দ্বাৰা থাকিব লাগিব বুলি কোৱা বৈশিষ্টবোৰৰ সকলোখিনি থকা বুলি বিবেচনা কৰা হৈছিল। ১৯৮০ চনত বেৰেটা এছ ৯২-১ (Beretta 92S-1) ক ক’ল্ট (Colt), স্মিথ এণ্ড ৱেছন (Smith and Wesson), ৱাল্টাৰ (Walter), ষ্টাৰ এম-২৮, ফেব্ৰিক নেচনালে (Fabric Nationale), হেক্‌লাৰ এণ্ড কোছ (Heckler & Koch) আদিতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বুলি বিবেচনা কৰা হৈছিল।
পিছত সৈন্যবাহিনীৰ ফালৰপৰা বিভিন্ন ধৰণৰ পৰীক্ষা নীৰিক্ষা চলোৱা হ’ল। ১৯৮৪ চনত স্মিথ এণ্ড ৱেছন, ৱাল্টাৰ, ফেব্ৰিক নেচনালে (Fabric Nationale) আৰু হেক্‌লাৰ এণ্ড কোছৰ পৰা নতুন নতুন মডেল কিছুমান আগবঢ়োৱা হ’ল। এইবোৰৰ মাজতে বেৰেটা শ্ৰেষ্ঠ বিবেচিত হ’ল। বেৰেটা ৯২-এফ নামৰ পিষ্টলটোৱে -৪০ ডিগ্ৰীৰপৰা ৬০ ডিগ্ৰী ছেলছিয়াছ লৈকে উষ্ণতাৰ তাৰতম্য বহন কৰিব পাৰিছিল। তাৰোপৰি কংক্ৰিটৰ ওপৰত বহু ওপৰৰ পৰা কেইবাবাৰো পেলাই দিয়াৰ পিছত, বালি, বোকা আৰু বৰফত পুতি থোৱাৰ পিছতো ইয়াৰ কোনো ক্ষয়-ক্ষতি হোৱা নাছিল। তাৰোপৰি ইয়াৰ MBRF (mean rounds before failure)ৰ আছিল ৩৫,০০০ ৰাউণ্ড। এই সংখ্যা সাধাৰণ পিষ্টলৰ পাঁচ-ছয়গুণ হ’ব। ইৰাক যুদ্ধ ৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন কোঠাই কোঠাই প্ৰৱেশ কৰি যুদ্ধ কৰিবলগীয়া হোৱা হেতুকে এই পিষ্টলৰ যথেষ্ট ব্যৱহাৰ হৈছিল।
প্ৰযুক্তিবিদ্যা
এম নাইন হ’ল চমু ৰিক’ইল (Short recoil), অৰ্ধস্বয়ংক্ৰিয়, এবাৰতে কাৰ্য্য কৰা (single action)/ দ্বিকাৰ্য্য (double action) পিষ্টল। ইয়াৰ মেগাজিন এটা ১৫ ৰাউণ্ড গুলী ধৰা দীঘলীয়া বাকচ আকৃতিৰ। এই পিষ্টলত এটা থকা এটা প্ৰতিৱৰ্তী বাটনেৰে মেগাজিনটো সোঁহতীয়া বা বাওঁহতীয়া লোকৰ বাবে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা ব্যৱস্থা থাকে। এম নাইনক বিৰাঞ্চি এম-১২ হ’লষ্টেৰৰ সৈতেও একেলগে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ বিভিন্ন বৈশিষ্টসমূহ হ’ল:
২০০৬ চনত এম-নাইনক পুনৰ উন্নীতকৰণ কৰা হয় আৰু ইয়াক এম নাইন এ ওৱান (M9A1) নামেৰে নামাকৰণ কৰা হয়। ইয়াত পিকাটিনি ৰে’ল (Picatinny rail) নামৰ এটা অংশ সংযোগ কৰা হয়। পিকাটিনি ৰে’লত বিভিন্ন ধৰণৰ লাইট, লেজাৰ আদিকে ধৰি আন আন সজুলি সংযোগ কৰিব পৰা ব্যৱস্থা আছে। এই পিষ্টলৰ ৰিল’ড (reload) কৰাটোও আন বহুততকৈ সহজ। তাৰোপৰি ইয়াৰ মেগাজিনবোৰত Physical vapor deposition পদ্ধতিৰে এটা প্ৰলেপ দিয়া হয়। এই প্ৰলেপে ইয়াক ধূলিময় পৰিবেশত হ’ব পৰা ক্ষয় ক্ষতিৰপৰা বচাই ৰাখে।
মহাযান সূত্ৰ
thumb|[[তিব্বত স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চল|তিব্বতী ছবি: নাগাৰ্জুনে নাগসকলৰ পৰা মহাযান সূত্ৰ লাভ কৰিছে।]] মহাযান সূত্ৰসমূহ হৈছে এটি বহল বৌদ্ধ সূত্ৰৰ ধাৰা যি মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্মত ধৰ্মানুশাসনগত আৰু বুদ্ধবচন বুলি মনা হয়। এই সূত্ৰসমূহ চীনা বৌদ্ধ ধৰ্মানুশাসন, তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মানুশাসন আৰু অনেক সংস্কৃত হস্তলিপিত সংৰক্ষিত। কেইবাশ মহাযান সূত্ৰ সংস্কৃত বা চীনা আৰু তিব্বতী ভাষাৰ অনূদিত সংস্কৰণত উপলব্ধ। আগৰ উৎসসমূহত এই সূত্ৰসমূহক বৈপুল্য সূত্ৰও বোলা হয়। বৌদ্ধ পণ্ডিত অসংগই মহাযান সূত্ৰসমূহক বোধিসত্বপিটকৰ অংশ আখ্যা দিছিল, যি বোধিসত্বসকলৰ উদ্দেশ্যে লিখা লেখৰ সংকলন।