cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
প্ৰকৃত যীশু গীৰ্জা
বহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গীৰ্জাঘৰ
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাট্য তালিকা (২০১২-১৩)
লগতে চাওক
২০১১ বৰ্ষৰ অসমৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাট্য তালিকা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
বৰ্মন কছাৰী
বৰ্মন কছাৰী দক্ষিণ এছিয়াৰ বড়ো-কছাৰী ঠালৰ জনগোষ্ঠী। ভাৰতৰ অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশত বৰ্মন কছাৰী সকলৰ বসতি আছে। বৰ্মন কছাৰী সকল বৰাক উপত্যকাত ডিমাছা জনগোষ্ঠীৰ উপভাগ আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত পৃথক গোষ্ঠী। বৰাক উপত্যকাৰ কাছাৰ জিলা, কৰিমগঞ্জ জিলা আৰু হাইলাকান্দি জিলাৰ লগতে অৰুণাচল প্ৰদেশত বৰ্মন কছাৰী সকলৰ বসতি দেখা যায়। সেইদৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ ওদালগুৰি জিলা, বাক্সা জিলা, চিৰাং জিলা, কোকৰাঝাৰ জিলা, দৰং জিলা, কামৰূপ জিলা, গোৱালপাৰা জিলা, গোৱালপাৰা জিলা, নগাঁও জিলা, লখিমপুৰ জিলা, ধেমাজি জিলা আৰু বৰপেটা জিলাত তেওঁলোকৰ বসতি আছে। ২০০২ চনৰ সংশোধনী আইন মতে অসমৰ বৰ্মন কছাৰী সকলে নিজকে 'বৰ্মন' হিচাপে অভিহিত কৰে।
ইতিহাস
পুৰণি অসমৰ কছাৰী ৰাজ্যত বৰ্মন কছাৰী গোষ্ঠীৰ উৎপত্তি হৈছিল। তাৰপিছত তেওঁলোক মেঘালয়, ত্ৰিপুৰা আৰু নাগালেণ্ডত সিঁচৰিত হৈ পৰে। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ আগতে বহুতো বৰ্মন কছাৰী লোকে বৰ্তমান বাংলাদেশৰ মৈমনসিং আৰু ছিলেট অঞ্চলত বাস কৰিছিল। দেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁলোক অবিভক্ত অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। ১৭০৮ চনত কছাৰী ৰজা তাম্ৰধ্বজৰ ৰাজত্ব কালত কছাৰী সকলে হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৮২৫ চনত কছাৰী ৰজা গোবিন্দ চন্দ্ৰ দেৱে কেইঘৰমান ডাঙৰীয়াৰ পৰিয়ালৰ সৈতে খাছপুৰ এৰি মৈমনসিঙলৈ পলাই গৈছিল। আহোম আৰু মণিপুৰী সকলৰ লগতে মান দেশৰ আক্ৰমণৰ বাবে এই প্ৰব্ৰজন সংঘটিত হৈছিল। ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পিছত কছাৰী ৰজাসকলে নিজ ৰাজ্যলৈ ঘূৰি আহে। এই সন্ধিৰ ফলত কছাৰী ৰাজ্য ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ যায় আৰু ১৮৩০ চনত গোবিন্দ চন্দ্ৰ দেৱৰ মৃত্যু হয়।
ভাষা
বৰ্মন কছাৰী সকলৰ নিজা ভাষাক 'বৰ্মন ঠাৰ' বোলে। ঠাৰ মানে হৈছে ভাষা। বৰ্মন ঠাৰ অতি বিপদাপন্ন ভাষা। এই ভাষা তিব্বত-বৰ্মী ভাষাগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত আৰু বড়ো-গাৰো উপভাগৰ। ২০১৯ চনৰে লৈকে এই ভাষাৰ বৈজ্ঞানিক অধ্যয়ন সম্পন্ন হোৱা নাছিল। ২০১৯ চনত তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয় ভাষাবিজ্ঞান বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক অধ্যয়ন কৰে। ২০১৭ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি বৰ্মন কছাৰী সকলৰ মুঠ জনসংখ্যা ২৪,২৩৭ যদিও অতি কম সংখ্যক লোকে বৰ্মন ঠাৰ ব্যৱহাৰ কৰে। তেওঁলোকে অসমীয়া ভাষা আৰু ডিমাছা ভাষাৰ লগতে হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাষায়ো ব্যৱহাৰ কৰে।
জন-গাঁথনি
বৰাক উপত্যকাৰ বৰ্মন কছাৰী সকলে অনুসূচীত জনজাতিৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে। কিন্তু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ বৰ্মন কছাৰী সকলে বৰ্তমানলৈকে এই অনুসূচীত জনজাতিৰ মৰ্যাদা লাভ কৰা নাই। ২০১৭ চনৰ জন গণনা অনুসৰি তেওঁলোকৰ মুঠ জনসংখ্যা ২৪,২৩৭ জন। ইয়াৰে ১২,৫৫৫ গৰাকী পুৰুষ আৰু ১১,৫০৩ গৰাকী মহিলা। তেওঁলোকৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ অতি নিম্নমানৰ। তেওঁলোকৰ আনুমানিক সাক্ষৰতাৰ হাৰ প্ৰায় ৪%তকৈ কম। ইয়াৰে ২.৫% পুৰুষৰ হাৰ আৰু ১.৫% মহিলাৰ হাৰ।
সমাজ ব্যৱস্থা
বৰ্মন কছাৰী সকলে পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজত বাস কৰে অৰ্থাৎ পুৰুষ তেওঁলোকৰ ঘৰৰ মুৰব্বী। তেওঁলোকৰ একে গোত্ৰৰ মাজত বিবাহ নিষিদ্ধ। পাৰম্পৰিক গাঁৱৰ প্ৰশাসনিক মুখিয়াল জনক চিগা মাথাইছা বা মাতবাৰ বোলে। মুখিয়াল হিচাপে তেওঁ কিছুমান কাৰ্যকৰী আৰু ন্যায়িক ক্ষমতা লাভ কৰে। সামাজিক উৎসৱ অনুষ্ঠান আদিৰ তেওঁ অবিচ্ছেদ্য অংগ।
সাজ-পাৰ
বৰ্মন কছাৰী সকলে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰ পৰিধান কৰে। পুৰুষ সকলে এবিধ দীঘল 'গাম্‌চা'ৰে লেংটি মাৰে আৰু মহিলা সকলে বুকুত 'দাফনা' বান্ধে আৰু ডিঙিত 'ডুমা' গামোচা লয়। ইয়াৰ লগতে কঁকালত 'টকাৰা' পিন্ধে। বৃদ্ধ সকলে সাধাৰণতে চুৰীয়া পিন্ধে।
ধৰ্ম-বিশ্বাস
বৰ্মন কছাৰী সকলে মূলতঃ হিন্দু ধৰ্ম পালন কৰে যদিও তেওঁলোকৰ নিজা কিছুমান লোক-বিশ্বাস আছে। তেওঁলোকৰ পূজা থানক 'থাওল' বোলে। তেওঁলোকে বাস্ত' পূজা, লক্ষ্মী পূজা আৰু পদ্মা পূজা উদযাপন কৰে। সময়ত বৰ্মন কছাৰী সকলে মাঘ বিহুক 'পুচুড়া' বোলে। বৈষ্ণৱ সন্ত চৈতন্য দেৱৰ প্ৰভাৱত তেওঁলোকে কিছুমান বঙালী সংস্কৃতি আৰু ৰীতি-নীতি গ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁলোকে 'বুদ্দাই মেদাই'ক উপাস্য দেৱতা হিচাপে পূজা কৰে ।
সা-সঁজুলি
বৰ্মন কছাৰী সকলে নিত্য ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰী সমূহ স্থানীয়ভাবে উপলব্ধ কাঠ-বাঁহেৰে সাজি লয়। বাঁহেৰে নিৰ্মাণ কৰা কিছুমান মাছ ধৰা সঁজুলি হল: জাখা বা জাখেই (জাকৈ), খক বা খকী (খালৈ) আৰু পল। তেওঁলোকৰ সকলোৰে ঘৰত ঢেঁকী পোৱা যায়। ঢেঁকীক তেওঁলোকে ঢেংকী বা খাম্বা বুলি কয়। তেওঁলোকে ধূম্ৰপানৰ বাবে ধাবা নামৰ হুকাহ ব্যৱহাৰ কৰে।
অৰ্থনীতি
বৰ্মন কছাৰী সকলৰ অৰ্থনীতি মুখ্যতঃ কৃষিভিত্তিক। পাহাৰৰ পাদদেশত বসবাস কৰা সকলে খৰি বিক্ৰী কৰে। তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই আধিত খেতি কৰে। তেওঁলোকৰ দ্বাৰা উৎপাদিত মুখ্য শস্য সমূহ হল: ধান, ঘেঁহু, ডাইল, সৰিয়হ। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ শাক-পাচলি যেনে: আলু, জলকীয়া আৰু বেঙেনাৰ খেতি কৰে। তেওঁলোকে তামোল, আম, কঁঠাল, নাৰিকল আদি উদ্যান শস্যৰ খেতিয়ো কিছু পৰিমাণে কৰে।
অমৃতভূষণ দেৱ অধিকাৰী
অমৃতভূষণ দেৱ অধিকাৰী এজন অসমীয়া সাহিত্যিক। তেখেত ১৯২৩ চনত যোৰহাটত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ পঞ্চম অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল। ১৯শ শতিকাৰ শেষৰ ফালে গোৱালপাৰাত বাংলা ভাষাৰ প্ৰচলনৰ বাবে কৰা ষড়যন্ত্ৰক বাধা দিয়া ব্যক্তিসকলৰ ভিতৰত তেখেত অন্যতম আছিল।
জন্ম
অমৃতভূষণ দেৱ অধিকাৰীয়ে ১৮৫৮ চনত গোৱালপাৰাৰ দলগোমা সত্ৰত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেখেতৰ পিতৃ আছিল কণ্ঠভূষণ দেৱ অধিকাৰী আৰু মাতৃ আকাশীলতা। তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষ ৰামচৰণ ঠাকুৰৰ তৃতীয় পুত্ৰ নৰহৰিদেৱে দলগোমাত সত্ৰ স্থাপন কৰিছিল৷ নৰহৰিৰ ষষ্ঠ পুত্ৰ আছিল কণ্ঠভূষণ দেৱ অধিকাৰী৷ এই কণ্ঠভূষণৰেই পুত্ৰ আছিল অমৃত ভূষণ দেৱ অধিকাৰী অমৃত ভূষণৰ সৰুতেই পিতৃ বিয়োগ হয়। সেয়ে ককায়েক ৰাজেন্দ্ৰ ভূষণে তেওঁৰ পঢ়া-শুনাৰ দায়িত্ব লৈছিল৷
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
তেখেতে ককায়েক ৰাজেন্দ্ৰ ভূষণৰ আশ্ৰয়ত থাকি শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ জন্মস্থান গোৱালপাৰাতে স্কুলীয়া শিক্ষা আৰম্ভ কৰে৷ দ্বিতীয় বিভাগত এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ যায় আৰু জেনেৰেল এছেম্বলি ইনষ্টিটিউছনত (বৰ্তমানৰ স্কটিছ চাৰ্ছ) ভৰ্তি হয়। কিন্তু বি.এ. পৰীক্ষালৈ অলপ দিন বাকী থাকোঁতেই ককায়েকৰ মৃত্যু হোৱাত তেখেত ঘৰলৈ উভতি আহে।
ঘৰলৈ আহি তেখেতে যোৰহাট বেজবৰুৱা হাইস্কুলত সহকাৰী শিক্ষকৰ পদত নিযুক্ত হয়। তাৰ কিছুদিন পিছত গৌৰীপুৰত হাইস্কুল এখন স্থাপন হোৱাত তেখেতে প্ৰভাত চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে আহি বিদ্যালয়খনৰ প্ৰধান শিক্ষকৰ পদত যোগদান কৰে।
সাহিত্যিক জীৱন
অমৃতভূষণ দেৱ অধিকাৰীযে লিখা নানা বিষয়ৰ প্ৰবন্ধ-পাতি বাঁহী, আৱাহন আদি আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছিল। বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ লগতে সংস্কৃত সাহিত্যৰ তেখেত সুপণ্ডিত আছিল। ১৯১১ চনত তেখেতৰ "শ্ৰীমন নামঘোষা" নামৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায়। এইখন আছিল মাধৱদেৱৰ নামঘোষাৰ সৰল ব্যাখ্যা। মাধৱদেৱৰ "ভক্তি ৰত্নাৱলী"ৰ আধাৰতো তেখেতে এখন গ্ৰন্থ লিখিছিল যদিও প্ৰকাশ নহ'ল। তেখেতে ১৯২৩ চনৰ ৩১ মাৰ্চ আৰু ১ এপ্ৰিলত যোৰহাটত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ পঞ্চম অধিবেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল।
মৃত্যু
অমৃতভূষণ দেৱ অধিকাৰীয়ে ১৯৪২ চনত মৃত্যুবৰণ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:সাহিত্যিক শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
বিশ্বনাথ মহাবিদ্যালয়
বিশ্বনাথ মহাবিদ্যালয় বিশ্বনাথ জিলাৰ এখন অগ্ৰণী উচ্চ শিক্ষাৰ অনুষ্ঠান ৷ ২০১০ বৰ্ষত ৫০ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰা মহাবিদ্যালয়খনে সমগ্ৰ বিশ্বনাথ জিলাৰ লগতে দাঁতিকাষৰীয়া শোণিতপুৰ আৰু লক্ষীমপুৰ জিলাৰ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে ৷
শিক্ষা
মহাবিদ্যালয়খনত তলত দিয়া বিভাগসমূহত শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:বিশ্বনাথ
প্ৰাইড মাহ
এলজিবিটি প্ৰাইড মাহ হৈছে লেচবিয়ান, গে, বাইচেক্সুৱেল আৰু ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ (এলজিবিটি) লোকসকলৰ গৌৰৱ উদযাপন আৰু স্মৃতিচাৰণৰ বাবে উৎসৰ্গিত এটা মাহ। সাধাৰণতে জুন মাহক প্ৰাইড মাহ হিচাপে পালন কৰা হয়। ১৯৬৯ চনত সমকামী মুক্তিৰ বাবে হোৱা ধাৰাবাহিক ষ্টোনৱাল প্ৰতিবাদৰ পিছত প্ৰাইড মাহ আৰম্ভ হয়। পিছলৈ আমেৰিকাৰ বাহিৰলৈও এই উদযাপন বিয়পি পৰে। আধুনিক যুগৰ গৌৰৱ মাহে এলজিবিটি অধিকাৰৰ বাবে আন্দোলনক সন্মান জনোৱা আৰু এলজিবিটি সংস্কৃতিক উদযাপন কৰা দুয়োটাকে বুজাই।
উৎপত্তি
প্ৰাইড মাহৰ ধাৰণাটো আৰম্ভ হৈছিল ষ্টোনৱাল বিদ্ৰোহৰ পৰা। নিউয়ৰ্ক চহৰত ১৯৬৯ চনৰ ২৮ জুনৰ পৰা এই প্ৰতিবাদ কেইবাদিনো ধৰি সংঘটিত হৈছিল। কৰ্মী মাৰ্ছা পি জনছন, চিলভিয়া ৰিভেৰা আৰু ষ্টৰ্মে ডিলাৰ্ভেৰীক এই প্ৰতিবাদৰ বাবে কৃতিত্ব দিয়া হয় যদিও জনছনে তেওঁৰ অংশগ্ৰহণক অস্বীকাৰ কৰে। এই প্ৰতিবাদৰ পিছৰটো বছৰত আমেৰিকাৰ কেইবাখনো চহৰত প্ৰথম গৌৰৱ যাত্ৰা অনুষ্ঠিত হয়। নিউয়ৰ্ক চহৰত "ক্ৰিষ্টোফাৰ ষ্ট্ৰীট মুক্তি দিৱস" উদযাপনৰ লক্ষ্যৰে কৰা এই সমদলটোক সমগ্ৰ আমেৰিকাত পদযাত্ৰাৰ সমান্তৰালভাৱে এলজিবিটি অধিকাৰৰ বাবে এক গুৰুত্বৰ মুহূৰ্ত বুলি গণ্য কৰা হয়। প্ৰথম পদযাত্ৰাবোৰ উদযাপনতকৈ প্ৰতিবাদৰ সৈতে বেছি মিল আছিল যদিও ই মানুহক এলজিবিটি সম্প্ৰদায় আৰু ইয়াত কেনেকৈ এজনৰ পৰিয়াল আৰু বন্ধু-বান্ধৱীও অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব পাৰে সেই সম্পৰ্কে সোঁৱৰাই দিয়াত সহায় কৰিছিল।
বিস্তাৰ আৰু উদযাপন
ষ্টোনৱাল বিদ্ৰোহ আৰু প্ৰথম গৌৰৱ সমদলৰ পিছত এলজিবিটি গোটৰ সংখ্যা দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পায়, আৰু কেইবছৰমানৰ পিছত সমগ্ৰ আমেৰিকাত গৌৰৱ আন্দোলন বিয়পি পৰে। ২০২০ চনৰ হিচাপত বিশ্বৰ প্ৰধান চহৰ অঞ্চলসমূহত বেছিভাগ গৌৰৱ উদযাপন জুন মাহত অনুষ্ঠিত হয় যদিও এনে পদযাত্ৰাৰ বাবে জুন মাহ উপযুক্ত বিবেচিত নোহোৱা কিছুমান চহৰত বছৰৰ বিভিন্ন সময়ত অনুষ্ঠিত হয়।
স্বীকৃতি
১৯৯৯ চনৰ জুন মাহত আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি বিল ক্লিণ্টনে "আমেৰিকাত প্ৰতি জুন মাহত ষ্টোনৱাল বিদ্ৰোহৰ বৰ্ষপূৰ্তিক গে আৰু লেচবিয়ান প্ৰাইড মাহ" বুলি ঘোষণা কৰে। ২০১১ চনত ৰাষ্ট্ৰপতি বাৰাক ওবামাই আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত প্ৰাইড মাহৰ সম্প্ৰসাৰণ কৰি সমগ্ৰ এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ক সামৰি লয়। কিন্তু ২০১৭ চনত ড'নাল্ড ট্ৰাম্পে আমেৰিকাত প্ৰাইড মাহৰ ফেডাৰেল স্বীকৃতি অব্যাহত ৰাখিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে,, যদিও পিছলৈ ২০১৯ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ঘোষণা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা এটা টুইটত ইয়াক স্বীকৃতি দিয়ে। ২০২১ চনত কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত জো বাইডেনে পূৰ্বতে চেনেটত সমলিংগ বিবাহ আৰু এলজিবিটি বিষয়ৰ স্কুলীয়া শিক্ষাৰ বিৰুদ্ধে ভোটদান কৰাৰ পিছতো প্ৰাইড মাহক স্বীকৃতি দিয়ে আৰু আমেৰিকাত এলজিবিটি অধিকাৰৰ বাবে কাম কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:এলজিবিটি
আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস
আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস (পূৰ্বৰ নাম আন্তৰ্জাতিক কৰ্মজীৱী নাৰী দিৱস) প্ৰতি বছৰ ৮ মাৰ্চ তাৰিখে পালন কৰা হয়। গোটেই বিশ্বব্যাপী নাৰীসকলে এটি প্ৰধান উপলক্ষ্য হিচাপে এই দিৱস উদ্‌যাপন কৰে। বিশ্বৰ বেলেগ বেলেগ প্ৰান্তত নাৰীদিৱস উদযাপনৰ প্ৰধান লক্ষ্য বেলেগ বেলেগ। ক'ৰবাত নাৰীৰ প্ৰতি সাধাৰণ সন্মান আৰু শ্ৰদ্ধা উদ্‌যাপনৰ মুখ্য বিষয় হয়, আকৌ  ক'ৰবাত মহিলাসকলৰ আৰ্থিক, ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক প্ৰতিষ্ঠায়ে বেছি গুৰুত্ব পায়।
ইতিহাস
এই দিৱস উদ্‌যাপনৰ লগত নাৰী শ্ৰমিকৰ অধিকাৰ আদায়ৰ সংগ্ৰামৰ ইতিহাস জড়িত হৈ আছে। ১৮৫৭ চনত মজুৰি বৈষম্য, কৰ্মঘণ্টা নিৰ্দিষ্ট কৰা, কামৰ অমানৱিক পৰিৱেশৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ জনাবলৈ মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউয়ৰ্কৰ সূতা কাৰখানাৰ নাৰী শ্ৰমিকসকলে আন্দোলন কৰিছিল। সেই আন্দোলন চৰকাৰে কঠোৰ হাতেৰে দমন কৰিছিল। ১৯০৮ চনত নিউয়ৰ্কৰ সামাজিক গণতান্ত্ৰিক নাৰী সংগঠনে আয়োজিত কৰা নাৰী সমাবেশত জাৰ্মান সমাজতান্ত্ৰীক নেত্ৰী ক্লাৰা জেটকিনৰ নেতৃত্বত সৰ্বপ্ৰথম আন্তৰ্জাতিক নাৰী সন্মিলন অনুষ্ঠিত হৈছিল। ক্লাৰা এগৰাকী জাৰ্মান ৰাজনীতিবিদ; জাৰ্মান কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সদস্য। তাৰপিছত ১৯১০ চনত ডেনমাৰ্কৰ কপেনহেগেনত অনুষ্ঠিত হয় দ্বিতীয় আন্তজাৰ্তিক নাৰী সন্মিলন। ১৭ খন দেশৰ পৰা ১০০ জন নাৰী প্ৰতিনিধি ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। এই সন্মিলনতে ক্লাৰায়ে প্ৰতি বছৰে ৮ মাৰ্চক আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস হিচাপে পালন কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। তাৰ ফলশ্ৰুতিত ১৯১১ চনৰ পৰা নাৰীসকলৰ সম-অধিকাৰ দিৱস হিচাপে এই দিনটো পালন কৰা হয়। এই দিৱস পালন কৰিবলৈ বিভিন্ন দেশৰ সমাজতন্ত্ৰীসকল আগবাঢ়ি আহে। ১৯১৪ চনৰ পৰা কেইবাখনো দেশত ৮ মাৰ্চ পালন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা হ’ল। ১৯৭৫ চনত ৮ মাৰ্চক আন্তৰ্জাতিক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়। এই দিৱস পালন কৰিবলৈ বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰক ৰাষ্ট্ৰসংঘই আহ্বান জনায়। তাৰ পিছৰ পৰা গোটেই পৃথিৱীজুৰি এই দিন নাৰীৰ সমঅধিকাৰ আদায়ৰ প্ৰত্যয় পুনৰ্ব্যক্ত কৰাৰ অভীপ্সা লৈ পালন কৰা হৈছে।
আধুনিক সংস্কৃতি
বিশ্বেৰ অনেক দেশত আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস উপলক্ষ্যে আনুষ্ঠানিকভাৱে চৰকাৰী ছুটীৰ দিন হিচাপে পালন কৰা হয়। তাৰে ভিতৰত - আফগানিস্তান, আৰ্মেনিয়া, আজাৰবাইজান, বেলাৰুছ, বুৰকিনা ফাচো, কম্বোডিয়া, কিউবা, জৰ্জিয়া, গিনি-বিচাউ, ইৰিত্ৰিয়া, কাজাখাস্তান, কিৰগিজিস্তান, লাওচ, মলদভা, মংগোলিয়া, মন্টেনিগ্ৰো, ৰুছিয়া, তাজিকিস্তান, তুৰ্কমেনিস্তান, উগাণ্ডা, ইউক্ৰেন, উজবেকিস্তান, ভিয়েতনাম আৰু জাম্বিয়া।
তাৰোপৰি চীন, মেচিডনিয়া, মাদাগাস্কাৰ, নেপালত কেৱল নাৰীসকলে চৰকাৰী ছুটীৰ দিন উপভোগ কৰে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
কুকুৰ
পোহনীয়া কুকুৰ (Canis lupus familiaris বা Canis familiaris) হৈছে canid গোটৰ কিছুমান স্তন্যপায়ী প্ৰাণী।
কুকুৰে মানুহৰ বাবে বহু কাম কৰে, যেনে চিকাৰ, herding, বোজা কঢ়িওৱা, সুৰক্ষা প্ৰদান, পুলিচৰ সহায় আৰু মিলিটেৰী সহায়, সংগী, আৰু, একেবাৰে শেহতীয়াকৈ, বিকলাংগ ব্যক্তিৰ সহায় আদি। মানুহৰ সমাজত কুকুৰৰ এনে প্ৰভাৱৰ বাবেই, ইহঁতক "প্ৰভুভক্ত" বুলি কোৱা হয়। কিছুমান সংস্কৃতিত, কুকুৰক মাংসৰ উৎস হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
তেজপুৰ
তেজপুৰ (Tezpur) শোণিতপুৰ জিলাৰ এখন প্ৰধান নগৰ আৰু সদৰ। ই গুৱাহাটীৰ ১৭৯ কিলোমিটাৰ পূবত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উত্তৰপাৰে অৱস্থিত । তেজপুৰৰ দ-পৰ্বতীয়াৰ শৈল দ্বাৰ, অগ্নিগড়, চিত্ৰলেখা উদ্যান, জ্যোতি ভাৰতী আদি ঐতিহাসিক স্মৃতিচিহ্নৰ কাৰণেও বিখ্যাত।
তেজপুৰ নামৰ উৎপত্তি
তেজপুৰ : তেজপুৰ নামটোৰ ঐতিহাসিক কাহিনী এনেধৰণৰ। এসময়ত তেজপুৰত বাণ নামৰ এজন শিৱভক্ত অসুৰ ৰজাই ৰাজত্ব কৰিছিল। বাণ ৰজাৰ জীয়ৰী ঊষাৰ সৌন্দৰ্য্য আছিল জগত বিখ্যাত। সেয়ে তেওঁৰ সুৰক্ষাৰ কাৰণে দেউতাকে অগ্নিগড় নামে এটা অগ্নিৰ দ্বাৰা আবৃত দুৰ্ভেদ্য দুৰ্গৰ ভিতৰত কঠোৰ প্ৰহৰাৰ মাজত ৰাখিছিল।
বাণ ৰজাই খঙতে অনিৰুদ্ধক বন্দী কৰি ৰাখে। নাতিয়েকক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আহি শ্ৰীকৃষ্ণই বাণৰ লগত যুদ্ধত প্ৰবৃত্ত হয়। বানৰজাক সহায় কৰিবলৈ তেওঁৰ ইষ্টদেৱ ভগবান শিৱইও যুদ্ধত লিপ্ত হয়। কৃষ্ণসেনা আৰু সমানেই শক্তিশালী শিৱসেনাৰ মাজত হোৱা এই অভূতপূৰ্ব ভয়ংকৰ যুদ্ধ দেখি ত্ৰিভূবন ত্ৰস্তমান হৈ পৰে। অৱশেষত যুদ্ধৰ প্ৰাবল্যত সৃষ্টি নাশহোৱাৰ উপক্ৰম দেখি বিশ্বৰ সকলো ঋষি, মুনি আৰু দেবগণৰ কাতৰ উপাসনাত দুইজন দেৱতা ক্ষান্ত হয় আৰু যুদ্ধ সম্বৰণ কৰে। বাণৰজায়েও নিজৰ ভুল উপলব্ধি কৰি ঊষাক অনিৰুদ্ধলৈ বিয়া দিয়ে।
লোককথামতে 'হৰি-হৰ যুদ্ধ' (হৰি:কৃষ্ণ, হৰ: শিৱ) বুলি জনাজাত দুই প্ৰবল প্ৰতাপী দেৱতাৰ এই ৰক্তক্ষয়ী যুদ্ধত ইমানেই মানুহৰ মৃত্যু হৈছিল যে যুদ্ধক্ষেত্ৰত হেনো তেজৰ ঢল যেন উঠিছিল। সেয়ে কালক্ৰমত এই স্থান তেজপুৰ বা শোণিতপুৰ বুলি (তেজৰ/শোণিতৰ নগৰ) পৰিচিত হৈ পৰে।
<!-- == জলবায়ু == The average high temperature in summer is around 31 C while the average winter low temperature is around 13 C. -->
কলা, সংস্কৃতি, সাহিত্য
তেজপুৰ কলা, সংস্কৃতি, সাহিত্য আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ফালৰ পৰা অতি মনমোহা নগৰ। ইয়াতেই অসমীয়া সাহিত্যৰ বহুকেইজন বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ জন্ম হয়। অসমৰ প্ৰথমটো বাদ্যযন্ত্ৰীৰ দলে ১৯০৭ চনত তেজপুৰতে জন্মলাভ কৰে। অসমৰ প্ৰথমটো আধুনিক ৰংগ মঞ্চ বাণ ৰঙ্গমঞ্চ ১৯০৬ চনত আৰু অসমৰ প্ৰথমখন সংগীত বিদ্যালয় জ্যোতিকলা কেন্দ্ৰ ১৯৪০ চনত ইয়াতেই স্থাপিত হয়। অসমৰ জাতীয় সংগীত "অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ" প্ৰথমবাৰৰ বাবে সুৰাৰোপিত কৰি তেজপুৰতে গোৱা হৈছিল। "ৰূপকোঁৱৰ"জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই তেজপুৰতেই প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ 'জয়মতী'ৰ সকলো কাম সম্পাদনা কৰে। আনহাতে শোণিতপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত 'গহপুৰ'আৰক্ষী চকীত ১৯৪২ চনত ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে আন্দোলন কৰিবলৈ গৈ আৰক্ষী চকীৰ ওপৰত ত্ৰিৰংগ পতাকা উত্তোলন কৰি ১৪ বছৰীয়া কণকলতা বৰুৱা আৰক্ষীৰ গুলিত নিহত হয়।
উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি
কেইজনমান উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি নাম তলত উল্লেখ কৰা হ’ল । :-
উল্লেখযোগ্য ঠাই
তেজপুৰ নগৰৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ঠাই:
শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
200px|thumb|দৰং মহাবিদ্যালয়ৰ মূল প্ৰৱেশদ্বাৰ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:তেজপুৰ‎
টি এছ ইলিয়ট
টি এছ ইলিয়ট (T. S. Eliot, সম্পূৰ্ণ নাম Thomas Stearns Eliot) বিগত অৰ্ধ শতাব্দীৰ কাব্য সাহিত্যৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ আছিল। কবিত্ব আৰু দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰাই তেওঁৰ প্ৰতিভা সাৰ্থক কৰি তুলিছে। ইলিয়টৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচয় হ’ল তেওঁ এগৰাকী কবি। এই যুগৰ কবিতাৰ নতুন ধাৰা প্ৰবৰ্তন কৰা পুৰোহিত। বিশ্বৰ সকলো আধুনিক কবিৰ ওপৰত তেওঁ অসামান্য প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে। কাব্য সাহিত্যৰ এক নতুন ধাৰাৰ তেওঁ প্ৰধান প্ৰবক্তা। জীৱনক ভাল পাইও মোহমুক্ত দৃষ্টিৰে জগত আৰু জীৱনৰ যি ধ্ৰুপদী ব্যাখ্যা তেওঁ দিছিল অলংকাৰ বৰ্জিত ভাষাৰে, ইয়েই এই যুগৰ কাব্য-সাহিত্যত যুগান্তৰ সৃষ্টি কৰিছিল। যুদ্ধোত্তৰ যুগৰ অৱসাদ, সংশয় আৰু ক্লেদাক্ত জীৱন যন্ত্ৰণা প্ৰতিফলিত হৈছেল তেওঁৰ কবিতাত। নতুন চিন্তাধাৰাক ৰূপায়িত কৰাৰ বাবে তেওঁ নতুন আঙ্গিক আৰু ৰচনা শৈলীৰ আশ্ৰয় গ্ৰহণ কৰে। কাব্য চিন্তাৰ ক্ষেত্ৰতো ইলিয়টে পূৰ্বসুৰীসকলতকৈ স্বতন্ত্ৰ আৰু মৌলিক আছিল।
জন্ম
বিশ্ব বিশ্ৰুত কবি গৰাকীৰ জন্ম হয় আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউ ইংলেণ্ডৰ এটি পৰিয়ালত ১৮৮৮ৰ ২৬ ছেপ্তেম্বৰত। তেওঁৰ ককাক আছিল এগৰাকী ধৰ্মযাজক আৰু ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা। ইলিয়ট মাক-দেউতাকৰ ছয়টি সন্তানৰ ভিতৰত কনিষ্ঠপুত্ৰ আছিল। তেওঁৰ পৰিয়াল আছিল শিক্ষা, চৰিত্ৰ, সামাজিক মৰ্য্যাদা আদি সকলো দিশতে সংস্কৃত সম্পন্ন। মাক সমাজ সংস্কাৰৰ লগতে কবি আৰু বিদুষী ৰমণী আছিল। সেয়ে ইলিয়ট মাকৰ কবিত্ব শক্তিৰ এক যোগ্য উত্তৰাধিকাৰী হ’ব পাৰিছিল।
শিক্ষা আৰু জীৱিকা
১৯০৯ত ইলিয়ট হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা দৰ্শনত স্নাতক হয় আৰু তাৰ পিছৰ বছৰত স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ পেৰিছৰ চৰবোৰ্ণত প্ৰৱেশ কৰে। সেই ঠাইত কিছুদিন অধ্যয়ন কৰাৰ পাছত তেওঁ অক্সফোৰ্ডৰ মাৰ্টন কলেজত অধ্যয়ন কৰিবলৈ লয়। ছাত্ৰ জীৱনতেই ইলিয়টে ইংৰাজীৰ উপৰিও গ্ৰীক, লেটিন, ফৰাচী, জাৰ্মান ভাষাৰ উপৰিও ইউৰোপৰ চিৰায়ত সাহিত্য সম্পূৰ্ণ অধ্যয়ন কৰে। আনকি তেওঁৰ অধ্যয়ন স্পৃহাৰ পৰা সংস্কৃত ভাষাও বাদ পৰা নাছিল। ইলিয়ট ছাত্ৰ জীৱনতে বহুতো খ্যাতনামা অধ্যাপকৰ সান্নিধ্যলৈ আহে আৰু শিক্ষা জীৱনৰ সমাপ্তিৰ পাছতে শিক্ষকতা আৰম্ভ কৰে। কিন্তু শিক্ষকতাৰ প্ৰতি ইলিয়টৰ প্ৰবল বিতৃষ্ণা আছিল। সেই বাবে চাৰিবছৰ পাছত তেওঁ শিক্ষকতাৰ চাকৰি বাদ দি বেংকৰ চাকৰিত সোমায়। ভৱিষ্যতে কবি হ’বলৈ হেঁপাহ পুহি ৰখা ইলিয়ট হ’ল এজন বেংকৰ লেজাৰ-কীপাৰ। তেওঁ আঠ বছৰ একেৰাহে এই চাকৰি কৰে।
বিবাহ
বেংকৰ চাকৰি কৰি থকা সময়তে তেওঁ ভিভিয়েন হেগ নামৰ নৰ্তকী এজনীক বিয়া কৰায়। ভিভিয়েন এগৰাকী বিখ্যাত ইংৰাজ চিত্ৰকৰৰ ছোৱালী আছিল। ইলিয়টৰ বয়স তেতিয়া ২৭ বছৰ। ২৭ বছৰত দাম্পত্য জীৱন আৰম্ভ কৰা ইলিয়টৰ গোটেই জীৱন সুখতেই অতিবাহিত হৈছিল।
কৰ্ম
ইলিয়টে চাকৰি জীৱন আৰু দাম্পত্য জীৱনৰ আগৰে পৰাই সাহিত্য চৰ্চাত মনোনিবেশ কৰিছিল। সেয়ে অৱসৰ সময়ত তেওঁ ইগ’ইষ্ট (Egoist) নামৰ বাতৰি কাকত এখনৰ সম্পাদকীয় বিভাগত যুক্ত হয় আৰু সেই একেই সময়তে তেওঁ ’এথেনিয়াম’ আৰু ’টাইমচ্‌ লিটাৰাৰি চাপ্লিমেণ্ট’ৰ গ্ৰন্থ সমালোচনাৰ দায়িত্ব বহন কৰে। সাহিত্য জগতত বিদগ্ধ সমালোচক হিছাপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰা ইলিয়টৰ সাহিত্যিক জীৱন এইদৰে আৰম্ভ হৈছিল। অৱশ্যে ইয়াৰ আগতেই তেওঁ কবিতা লিখা আৰম্ভ কৰিছিল। বেংকৰ চাকৰি কৰিলেও সাহিত্যই অনবৰতে ইলিয়টক আকৰ্ষণ কৰি আছিল। চাকৰি কৰিব নে সাহিত্য কৰ্মত একানপটীয়াকৈ লাগিব-এই দোদুল্যমান অৱস্থাত থাকোঁতেই তেওঁৰ দুই এখন কবিতা পুথি প্ৰকাশ পায় আৰু কবি হিছাপেও কিছু খ্যাতি অৰ্জন কৰে। লণ্ডনৰ সুপ্ৰসিদ্ধ পুথি প্ৰকাশক প্ৰতিষ্ঠান ’ফবাৰ য়্যাণ্ড ফেবাৰ’ৰ পৰাই ইলিয়টৰ কবিতা পুথি কেইখন প্ৰকাশ পাইছিল। প্ৰকাশক গোষ্ঠীয়ে প্ৰথমে এজন অপৰিচিত কবিৰ কবিতাই পঢ়ুৱৈৰ সমাদৰ পাব বুলি ধাৰণা কৰা নাছিল, কিন্তু তেওঁৰ কবিতা পুথি কেইখনে বজাৰ পোৱাৰ লগে লগে হাজাৰে হাজাৰে বিক্ৰী হৈ গ’ল। তেতিয়া সেই প্ৰকাশক গোষ্ঠীৰ পৰা ইলিয়টলৈ এটি অনুৰোধ আহিল, যদি তেওঁ প্ৰকাশক গোষ্ঠীৰ এক ৰিডাৰ হিছাপে কামত যোগ দিয়ে তেনেহ’লে মাহিলী আঢ়ৈশ পাউণ্ড দৰমহা দিবলৈ সন্মত। তেতিয়া ইলিয়টে বেংকৰ চাকৰি বাদ দি ফবাৰ য়্যাণ্ড ফেবাৰ-ত যোগ দিয়ে। এই কামত তেওঁ খুউব কম দিনৰ ভিতৰতে নিজৰ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰি সঞ্চালকৰ পদ লাভ কৰিলে।
কাব্য জীৱন
এই গৰাকী বিদগ্ধ কবিৰ কাব্য চিন্তা বিশ্লেষণ কৰিলে দেখা যায় যে তেওঁ এক নতুন কাব্য দৰ্শন গঢ়ি তোলাত সাফল্য লাভ কৰিছিল। মানুহৰ অন্ত:সাৰশূন্যতা, জীৱনৰ শুষ্কতা আৰু ভঙ্গুৰতাৰ আৰ্তনাদ তেওঁৰ কবিতাত যিমান ধ্বনিত হৈছে, ইলিয়টৰ পূৰ্বৰ কবিৰ কবিতাত সেই ধ্যান ধাৰণা পৰিলক্ষিত হোৱা নাই। আজিৰ দিকভ্ৰান্ত মানুহে পুৰণি সকলো বিশ্বাস হেৰুৱাই পেলাইছে, অথচ জীৱনটো সুকলমে চলাই নিয়াৰ বাবে নতুন কোনো আদৰ্শৰো সন্ধান পোৱা নাই। এই যুগৰ সভ্যতা সেই বাবেই ইলিয়টৰ দৃষ্টিত স্তুপীকৃত ভগ্নমূৰ্তি (Broken images)ৰ বাহিৰে একো নহয়। দি ওৱেষ্ট ল্যাণ্ড ইলিয়টৰ শ্ৰেষ্ঠ কাব্য গ্ৰন্থ বুলি স্বীকৃত হৈছে। এই কাব্য গ্ৰন্থৰ আঙ্গিকৰ সৈতে ওতপ্ৰোত হৈ আছে তেওঁৰ জীৱন দৰ্শন আৰু নৈতিক জীৱনৰ শুদ্ধতাৰ ওপৰত গভীৰ বিশ্বাস। ইলিয়টৰ কবি মন এই কাব্য গ্ৰন্থত এক উচ্চ শিখৰত আৰোহণ কৰিছে। যুদ্ধোত্তৰ ইউৰোপৰ কিংকৰ্তব্য বিমুঢ়তা, সমস্ত আদৰ্শবাদ মূলক আশা-ভৰসাৰ মূলোচ্ছেদ, পথ-সন্ধানত বিভ্ৰান্তি, চূড়ান্ত অৱসাদ সমসাময়িক ইউৰোপৰ এই সকলো দিশ ইলিয়টৰ কাব্যত মূৰ্ত হৈ উঠিছে। এজৰা পাইণ্ডৰ নামত উৎসৰ্গীত প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধোত্তৰ পৃথিৱীৰ ই এক সুন্দৰ মানস দৰ্পণ।
ইয়াৰ উপৰিও ১৯২৫ৰ প্ৰকাশিত The Hollow men কাব্য গ্ৰন্থত আধুনিক যুগৰ মূল্যবোধহীন মানুহৰ অৱস্থা বৰ্ণনা কৰিছে। এই কাব্য গ্ৰন্থখনত তেওঁৰ কবিতাৰ সুৰ উচ্চ পৰ্য্যায়ৰ আৰু বিশ্লেষণো তীক্ষ্ণ। দি হ’লো মেন-ক সেয়েহে দি ওৱেষ্ট ল্যাণ্ড-ৰ পৰিপূৰক অথবা উপসংহাৰো বুলি কব পাৰি। এই কাব্য গ্ৰন্থত কবিয়ে পৃথিৱীৰ প্ৰতি তেওঁৰ সন্ধানী দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিছে- সেই পৃথিৱী যেন নিঃশব্দ ক্লান্ত, পৃথিৱীখনৰ আকাৰ আছে, কিন্তু গঠন নাই, ছাঁ আছে ৰং নাই, আৰু গতিও যেন পক্ষাঘাত গ্ৰস্ত। এই পৃথিৱীৰ ভঙ্গী আছে অথচ আবেগ নাই। ইলিয়টৰ দৃষ্টিত, "They are empty, without vision, they lean together without thought; their dry voices whisper meaninglessly;। " ইলিয়টৰ বিশ্বাস এই পৃথিৱীত মানুহে ভালকৈ জীয়াই থাকিবতো নাজানেই, আনকি ভদ্ৰ ভাৱে মৰিবও নাজানে।
নাট্যাকাৰ আৰু সমালোচক হিছাপে
কবি হিচাপে ইলিয়ট প্ৰসিদ্ধ হ’লেও তেওঁ নাট্যকাৰ আৰু সমালোচক হিছাপেও কম কৃতিত্ব লাভ কৰা নাই। তেওঁৰ মঞ্চ সফল নাটক ‘Murder in the Cathedral, The Cocktail Party, Statesman, Family Reunion আৰু Confidential clerk কাব্য গ্ৰন্থৰ দৰে সমানেই সমাদৰ অৰ্জন কৰিছে। মধ্যযুগৰ ৰহস্য-নাটৰ অনুসৰণত ৰচনা কৰা মাৰ্ডাৰ ইন দি ক্যাথেড্ৰাল বহুতৰ বিবেচনাত ইলিয়টৰ শ্ৰেষ্ঠ নাট্য কাব্য। এই প্ৰসঙ্গতে এজন খ্যাতনামা সমালোচকৰ উক্তি মন কৰিবলগীয়া। তেওঁ লিখিছে, "Murder in the Cathedral is a landmark in modern drama. The impact of its revivalism has been strongly felt. It has proved that verse can give to drama a meaning and feeling which prose can never give." ধৰ্মীয় শ্বহীদ ক্যাণ্টাৰ্বেৰিৰ টমাস বেকেটৰ কাহিনীক লৈ ৰচনা কৰা এই নাটকত ইলিয়টে প্ৰলোভনৰ যি মনস্তাত্বিক ৰূপ দক্ষতাৰে প্ৰতিফলিত কৰিছে।
সমালোচক ৰূপেও ইলিয়টৰ প্ৰতিভাই ইংৰাজী সাহিত্যত এক অভিনৱ ৰীতি প্ৰবৰ্তন কৰিছে। সমালোচক হিছাপে ইলিয়টৰ পৰিচয় আছে তেওঁৰ ‘Selected Essays, On poetry and poets, Poetry and Drama, The Sacred wood. প্ৰভৃতি গ্ৰন্থৰ মাজত। অৱশ্যে ইলিয়টৰ কবিসত্তাৰ পৰা সমালোচক ইলিয়টক পৃথক কৰি ভবা উচিত নহয়, কাৰণ সেই সমালোচনাৰ মাজতেই তেওঁৰ কবি মনৰ ধাৰাটো সু-স্পষ্ট আৰু প্ৰত্যক্ষ হৈ উঠিছে। তেওঁৰ কবিতা ৰচনা আৰু সমালোচনাৰ পদ্ধতি ভিন্ন নহয়। তেওঁৰ মতে কবিতাত কবিৰ ব্যক্তিত্ব বা আবেগ প্ৰকাশিত নহয়, প্ৰকাশ হয় কেৱল শাশ্বত সত্য। ইলিয়টৰ জীৱনৰ অৰ্ধশতাব্দী কালৰ কাব্য সাধনা এই সত্যৰ সন্ধান আৰু অনুশীলন সাৰ্থক উঠিছে।
অন্যান্য
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকান কবি শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
সাহিত্য
লিখন-শিল্পক এক কথাত সাহিত্য (literature) বোলা হয়। গদ্য, পদ্য আৰু নাটক - এই তিনি ধাৰাত প্ৰাথমিকভাৱে সাহিত্যক ভাগ কৰা হৈছে। গদ্যৰ কিছুমান ভাগ হৈছে প্ৰবন্ধ, নিবন্ধ, গল্প ইত্যাদি। সমাজ জীৱনৰ প্ৰকৃত ছবি যি মাধ্যমৰ জৰিয়তে লিখিতভাৱে প্ৰকাশ কৰা হয় সেয়ে সাহিত্য।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী: সংস্কৃতি *
কেতেকী
কেতেকী (Indian Cuckoo, বৈজ্ঞানিক নাম: Cuculus micropterus) কুকুলিফৰমছ (Cuculiformes) বৰ্গৰ অন্তৰ্ভুক্ত কুলিজাতীয় এবিধ চৰাইৰ প্ৰজাতি। ই অকলশৰীয়াকৈ থকা লাজকুৰীয়া (solitary and shy ) বিধৰ চৰাই। এই চৰাইবিধ এছিয়াৰ পাকিস্তান, ভাৰত, শ্ৰীলংকা, ইণ্ডোনেছিয়া তথা চীন আৰু ৰাছিয়ালৈকে পোৱা যায়।
বিৱৰণ
কেতেকীৰ দেহ মজলীয়া আকাৰৰ। মতা আৰু মাইকী চৰাই দেখিবলৈ সাধাৰণতে একে হয়। দেহৰ ওপৰৰ অংশ মুগা বৰণীয়া, তললৈ ডাঠ ক’লা। নেজত গাঢ় মুগা বৰণ আৰু আগটো বগা বৰণৰ হোৱা দেখা যায়। কেতেকী পোৱালিৰ মূৰৰ ওপৰ অংশ আৰু ডিঙি বগা বৰণৰ হয়। চকুৰ মণি মুগা বা হালধীয়া ৰঙৰ হোৱা দেখা যায়।
কেতেকী চৰায়ে প্ৰজননৰ সময়ত ইটোৱে সিটোক মাতি থকা প্ৰায়ে শুনা যায়
কেতেকী চৰাইৰ প্ৰধান খাদ্য হ’ল নোমাল বিছা বা পলু, পোক-পতংগ আৰু ফল-মূল। ইহঁতে সাধাৰণতে গছৰ ওপৰৰ স্তৰত (upper canopy) খাদ্য খায়।
বিতৰণ
কেতেকী চৰাই সমগ্ৰ এছিয়াত বহুলভাৱে বিস্তৃত। ইঁহতে সাধাৰণতে পৰ্ণপাতী আৰু চিৰসেউজীয়া বনাঞ্চলত বসবাস কৰে।
আচৰণ
কেতেকীয়ে আনৰ বাহত কণী পাৰে। ই সাধাৰণতে কাউৰী আৰু Drongo ৰ বাহত কণী পাৰে বুলি জনা যায়। এই চৰাই বিধৰ প্ৰজননৰ সময় স্থানভেদে বেলেগ বেলেগ হোৱা দেখা যায়। উদাহৰণ স্বৰূপে ই চীনত মে-জুলাই, ভাৰতবৰ্ষত মাৰ্চ-আগষ্ট, ম্যনমাৰত জানুৱাৰী-জুন মাহত প্ৰজনন কৰে বুলি জনা যায়।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:কুলি
পৰীক্ষিত
পৰীক্ষিত (परिक्षित्) পাণ্ডৱ বংশৰ এজনা ৰজা। ঋষিৰ শাপত তেওঁক তক্ষক নাগে দংশি মাৰে। তেওঁ অৰ্জুনৰ পুত্ৰ অভিমন্যু আৰু উত্তৰাৰ পুত্ৰ তথা জনমেজয়ৰ পিতৃ আছিল। শুকে তেওঁৰ আগত মহাভাগৱত কৈছিল।
মৃত্যু
এদিন পৰীক্ষিত ৰজাই মৃগয়া কৰিবলৈ বনলৈ যায় আৰু পিয়াহ লগাত পানী বিচাৰি শমিক মুনিৰ আশ্ৰম পায়গৈ। শমিক মনি তেতিয়া চকু মুদি ধ্যানমগ্নহৈ আছিল। ৰজা পৰীক্ষিতে ধ্যান কৰা ভাও জুৰি মুনিয়ে তেখেতক অৱজ্ঞা কৰা বুলি ভাবি, খঙত ওচৰতে পৰি থকা মৰা সাপ এডাল মুনিৰ ডিঙিত মেৰিয়াই দি থৈ যায়।
ৰজাই মুনিৰ ডিঙিত সাপ মেৰিয়াই থৈ যোৱা বাৰ্তা পাই শমীক মুনিৰ পুত্ৰ শৃংগীয়ে খঙত অগ্নিশৰ্মাহৈ কৌষিকী নদীৰ পানী স্পৰ্শ কৰি ৰজাক সাত দিন পিছত তক্ষক সাপে দংশন কৰিব বুলি অভিশাপ দিয়ে। অৱশেষত তক্ষক সাপে তেওঁক দংশন কৰে।
উল্লেখ আছে যে মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তত শুকে তেওঁৰ আগত মহাভাগৱতৰ কথা কৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
তবলা
তবলা ভাৰতীয় সংগীতৰ এটা জনপ্ৰিয় বাদ্য। বহুতৰ মতে দিল্লীৰ সুধাৰ খাঁ (সিদ্ধাৰ খাঁ) ঢাঢ়ীহে তবলাবাদ্যৰ জন্মদাতা। সুধাৰ খাঁ আছিল ষোড়শ শতিকাৰ সম্ৰাট আকবৰৰ দিনৰ তবলাবাদক। সুধাৰ খাঁৰ তবলা আবিষ্কাৰ কৰাৰ সন্দৰ্ভত কাহিনী এটিও আছে। সেই সময়ত দিল্লীত ভগবান দাস নামৰ আৰু এজন পাখোৱাজ বাদক আছিল। তেওঁ সুধাৰ খাঁৰ সমকক্ষ। এই দুয়োজন লোকৰ মাজত এবাৰ পাখোৱাজ বাদনৰ প্ৰতিযোগিতা চলিছিল। প্ৰতিযোগিতাত সুধাৰ খাঁ পৰাজিত হয়। পৰাজিত হৈ খং আৰু বেজাৰত পাখোৱাজটোক দুটুকুৰা কৰে। সিমানতো পাখৌজীয়াজনৰ পাখোৱাজ বজোৱাৰ হেঁপাহ নপলাল। দুডোখৰ হৈ থকা সেই বাদ্যক হাতৰ তলুৱাৰে নবজাই আঙুলিৰে বজাব পৰাকৈ নিৰ্মাণ কৰে। এইদৰেই তবলাবাদ্য আবিষ্কৃত হ'ল। সুধাৰ খাঁয়েই পাখোৱাজৰবাদন ৰীতি সাল সলনি ঘটাই তাক ফুটাই তুলিলে তবলা বাদ্যত। অৱশ্যে সুধাৰ খাঁৰ সময় আৰু নামৰো মতান্তৰ আছে। কোনো কোনোৰ মতে সুধাৰ খাঁ ষোড়শ শতিকাৰ নহয়; অষ্টাদশ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগৰ হে; আৰু সুধাৰ খাঁ নামটো এটা উপনামহে। thumbnail|200 BC carvings from at [[Bhaje caves, Maharashtra, India showing a woman playing Tabla and another dancer performing.]]
বায়াঁ বা ডুগী
তবলাৰ যিটো ভাগ বাওঁ হাতেৰে বজোৱা যায়, তাকে বাঁয়া বা ডুগী বোলে। ইয়াৰ উচ্চতা প্ৰায় ন ইঞ্চি মান। অৱশ্যে ইয়াতকৈ ওখ বাঁয়াও কোনো কোনোৱে ব্যৱহাৰ কৰে। বায়াঁ সাধাৰণতে মাটি, এলুমিনিয়াম, তাম বা পিতলৰ হয়। ইয়াৰ মুখখনো চাম্ৰাৰে ছোৱা। বায়াঁৰ প্ৰধান ভাগ বা অঙ্গ আঠটা।
তবলা মিলোৱাৰ নিয়ম
যি ৰাগ, গত্ বা গীতৰ লগত তবলা বজাবলৈ লোৱা হয়, সেই ৰাগৰ বা গতৰ যৰজ বা পঞ্চমত তবলাৰ (দাইনাৰ সুৰ) মিলাই তবলাৰ সুৰ বান্ধি লব লাগে। সেই ৰাগৰ পঞ্চমত যদি গুৰুত্ব দিয়া নহয় বা পঞ্চম যদি বৰ্জিত হয়, তেনে ক্ষেত্ৰত মধ্যমত তবলাৰ সুৰ বান্ধিব লাগে।
যি সুৰত তবলা বান্ধিবলৈ লোৱা হয় সেই সুৰৰ লগত তবলটোৰ সুৰৰ পাৰ্থক্যনো কিমান, তাকেহে প্ৰথমে নিৰ্দ্ধাৰণ কৰি লোৱাৰ আৱশ্যক। তালৈকে তবলাৰ 'তিন্' বাণীৰ মাতটোক, মিলাবলৈ লোৱা সুৰৰ লগত ৰিজাই চাব লাগিব। তাৰতম্য অধিক যেন দেখিলে প্ৰথমে তবলাৰ গট্টাক হাতুৰিৰ দ্বাৰা উঠুৱা নমোৱা কৰি লব লগিব। ইয়াৰ পিচত 'গজৰা'ত হাতুৰিৰ দ্বাৰা আঘাত কৰি তবলাৰ সুৰ মিলাই লব পৰা যায়। হাতুৰিৰ দ্বাৰা আঘত কৰাৰ নিয়মটো হল, বাওঁহাতত হাতুৰিটো লৈ তাৰে গজৰাত আঘাত কৰি সোঁহাতেৰে, সুৰ মিলিছেনে নাই, তাকে 'তিন্' বাণী বজাই চাব লাগে। গজ্ৰাৰ ওপৰত হাতুৰিৰ আঘাত হলে সুৰ ওপৰলৈ উঠিব আৰু গজ্ৰাৰ তলৰ ফালৰ পৰা আঘাত কৰিলে সুৰ তললৈ নামিব।
ঘৰাণা
তবলাৰ ক্ষেত্ৰত ৬টা মুখ্য ঘৰাণা দেখিবলৈ পোৱা যায়:- কেইজনমান বিখ্যাত তবলাবাদকৰ তালিকা:
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰ
পিঠা
পিঠা হৈছে মুখ্যতঃ পিঠাগুড়িৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা পাৰম্পৰিক অসমীয়া খাদ্য। পিঠাৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ আছে আৰু অসমীয়া জনজীৱনত ইয়াৰ বিশেষ গুৰুত্ব আছে। অসমীয়া ৰঙালী আৰু ভোগালী বিহুত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পিঠা প্ৰস্তুত কৰি আলহীক আপ্যায়ন কৰাৰ লগতে অন্যান্য বিভিন্ন উৎসৱ বা ঘৰুৱা অনুষ্ঠানটো পিঠা পৰিৱেশন কৰা হয়। ই এক স্বাস্থসন্মত খাদ্য আৰু অসমীয়া সমাজ আৰু সামাজিক প্ৰথাত ইয়াৰ এক বিশিষ্ট ভূমিকা আছে। অৱশ্যে বৰ্তমান (২০১২ চন) ব্যস্ত জীৱনত ঘৰত পিঠা বনোৱাতকৈ বজাৰত কিনিবলৈ পোৱা পিঠা বহুতে ব্যৱহাৰ কৰে। ইয়াৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত পিঠা আৰু আনুষংগিক মিঠাই যেনে তিলৰ লাড়ু আদি প্ৰস্তুতিকৰণে এক কুটিৰ শিল্পৰ ৰূপ লৈছে। অৱশ্যে অসমৰ স্থানসাপেক্ষে যি কোনো মিঠাই জাতীয় খাদ্যক পিঠা বুলি কোৱা দেখা যায়।
অসমৰ উপৰিও, উৰিষ্যা, পশ্চিমবঙ্গ, বিহাৰ, বাংলাদেশ আদিতো পিঠাৰ বহুল প্ৰচলন আছে।
পিঠাগুড়ি
চাউলৰ গুড়িক পিঠাগুড়ি বুলি কোৱা হয়। ঢেঁকীত চাউল খুন্দি পিঠাগুড়ি প্ৰস্তুত কৰা হয়। পিঠাগুড়ি প্ৰধানকৈ বিভিন্ন ধৰণৰ পিঠা প্ৰস্তুত কৰাত আৰু জলপান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চাউলৰ গুড়িক শুকানে জুইৰ ওপৰত গৰম কৰি দীৰ্ঘ দিন সাঁচি ৰাখিব পাৰি। ইয়াক ভজা পিঠাগুড়ি বুলি কোৱা হয়। পিঠাগুড়ি জুইৰ ওপৰত গৰম নকৰাকৈ ৰাখিলে কেঁচা পিঠাগুড়ি বুলি কোৱা হয়। জলপান হিচাপে পিঠাগুড়ি গাখীৰ, কল আৰু গুড় বা চেনিৰ লগত মিহলাই খোৱা হয়।
বিভিন্ন ধৰণৰ পিঠা
right|thumb|200px|খোলাচাপৰি পিঠা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য শ্ৰেণী:বিহু
মাংসভোজী উদ্ভিদ
মাংসভোজী উদ্ভিদ হৈছে কিছুমান উদ্ভিদ, যি বিভিন্ন জীৱ, যেনে প্ৰাণী বা প্ৰ'ট'জৱা, বিশেষকৈ পতংগ বা অন্য সন্ধিপদীৰ পৰা পোষক দ্ৰৱ্য আহৰণ কৰে। এনে উদ্ভিদবোৰ ক্ষীণ অথবা কম পৰিমানে পোষক দ্ৰৱ্য, বিশেষকৈ নাইট্ৰ'জেন নথকা ঠাইত জীৱাই থাকিব পৰাকৈ অভিযোজিত হয়। ১৮৭৫ চনত চাৰ্লছ ডাৰউইনে প্ৰথম মাংসভোজী উদ্ভিদ, পতংগভোজী উদ্ভিদৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল।
মাংসভোজী উদ্ভিদবোৰ সাধাৰণতে সপুষ্পক উদ্ভিদ। এনে উদ্ভিদ পাঁচটা ভিন্ন বৰ্গৰ প্ৰায় বাৰটাতকৈও অধিক গণৰ অন্তৰ্গত। প্ৰায় ৬৩০টাতকৈও অধিক এনে প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদে চিকাৰ আকৰ্ষণ কৰে আৰু বন্দী কৰে, পাচক উৎসেচক উৎপাদন কৰে আৰু পোষক দ্ৰৱ্যৰ শোষণ কৰে। ইয়াৰোপৰি বিভিন্ন গণৰ প্ৰায় তিনি শতাধিক প্ৰ'ট'জৱাভোজী উদ্ভিদে সকলো নহলেও এনে কিছুমান বৈশিষ্ট প্ৰদৰ্শন কৰে।
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
মাখিবাহা
ভৌগোলিক অৱস্থান
মাখিবাহা ২৬·৪৪° উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯১·৪৪° পূব দ্ৰাঘিমাংশত অৱস্থিত। গুৱাহাটীৰ পৰা ৯২ কিলোমিটাৰ, নলবাৰীৰ পৰা ২০ কিলোমিটাৰ, আৰু টিহু নগৰৰ পৰা ৩ কিলোমিটাৰ দূৰত মাখিবাহা গাঁও অৱস্থিত।
অৰ্থনীতি
গাঁওখনৰ এচাম লোক কৃষি কাৰ্যৰ লগত জড়িত যদিও চৰকাৰী-বেচৰকাৰী চাকৰি, ব্যৱসায়, ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ ইত্যাদিত এই গাঁৱৰ অধিকাংশ লোকেই জড়িত। বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ আত্মসহায়ক গোটসমূহেও মাখিবাহা গাঁৱৰ অৰ্থনৈতিক বুনিয়াদী সবলীকৰণত অৰিহনা যোগাইছে।
ৰেল সেৱা
মাখিবাহা গাঁৱৰ নিকটৱৰ্তী ৰেল ষ্টেচন হৈছে টিহু। দূৰত্ব প্ৰায় ৩ কিলোমিটাৰ।
উৎসৱ
আহোমৰ ৰাজত্বকালৰ পৰা সংস্কৃতিৰ পথাৰখন শুৱনি কৰা ভালেখিনি সমল মাখিবাহাত মজুত থকাৰ তথ্য পোৱা যায়। অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন ধৰ্মীয় আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে চলি অহা অনুষ্ঠান এই গাঁৱত এতিয়াও উলহ-মালহেৰে উদযাপন কৰা হয়। ইয়াৰ ভিতৰত বিহু, ভঠেলী, বুদ্ধ পূৰ্ণিমা, দূৰ্গাপূজা, লক্ষীপূজা, কালীপূজা, ভেকুলীৰ বিয়া, জন্মাষ্টমী, মহাপুৰুষৰ জন্ম আৰু তিৰোভাৱ তিথি, নন্দোৎসৱ, পচঁতি, মনসাপূজা, শশীৰাতি, দীপান্বিতা, মোহোহো, কাতি মহীয়া নাম, সৰস্বতী পূজা, দৌলোৎসৱ, সভা আদি উল্লেখযোগ্য।
মাখিবাহা গাঁৱত ভাইৰা, ওজাপালি, বায়ন, পুতলা নাচ, থিয়নাম, নাগাৰানাম, সংকীৰ্ত্তন, নাট্যকলা আদি কলাতো এই গাঁৱৰ এক সুকীয়া পৰিচয় আছে। ঢুলীয়া আৰু কালীয়া পৰিবেশ্য কলাৰ দল যদিও আজি মাখিবাহাত নাই, তথাপি এই দিশবোৰৰ লগত এসময়ত মাখিবাহাৰ এচাম ব্যক্তি ড়িত থকাৰ ইতিহাস আছে।
শিল্পকলা
নৱজাগৰণৰ তাত্ত্বক জ্ঞান নাথাকিলেও সুদূৰ অতীততে মাখিবাহাত ধূপকাঠীৰ উদ্যোগ, ৰাহ উদ্যোগ, গৰুগাড়ীৰ চকা বনোৱা উদ্যোগ, আদিয়ে সাৰ পাই উঠিছিল।
ক্ৰীড়া
মাখিবাহা গাঁও ক্ৰীড়াৰ ৰণাংগন। এই অঞ্চলৰ প্ৰয়াত তৰুণ দত্ত সমগ্ৰ টিহু অঞ্চলৰ এজন সুদক্ষ খেলুৱৈ আছিল। ঠিক তেনেদৰে সতীশ হালৈ, ৰণজিৎ শৰ্মা, পবিন দত্ত, মহেশ শৰ্মা আদি খেলুৱৈসলে মাখিবাহাৰ ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰখন উজলাই ৰাখিছিল।প্ৰতিবছৰে তৰুণ দত্তৰ নামত চলন্ত ফুটবল খেল অনুস্থিত কৰা হয় ৷ এই ফুটবল খেল ইতিমধ্যে সোণালী জয়ন্তী বৰ্ষ অতিক্ৰম কৰিছে ৷
সাহিত্য-সংস্কৃতি
ওঠৰ শতিকাতে মাখিবাহাৰ সু-সন্তান লক্ষ্মীনাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে ‘গুৰু মোকে দয়া নাচাৰিবা’ লোকগীত ৰচনা কৰি মাখিবাহাৰ সুকুমাৰ কলাৰ যুগমীয়া চানেকী সৃষ্টি কৰিছল। অসমৰ সংস্কৃতিৰ পথাৰখনৰ প্ৰখ্যাত সংগীত শিল্পী কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী মাখিবাহাৰ গৌৰৱ। ২০১২ ইংৰাজী চনত ডি ৱাই ৩৬৫ টি ভি চেনেলে চলোৱা এক সমীক্ষাত বিগত ১০০ বছৰৰ ১০ টা অসমীয়া শ্ৰেষ্ঠ গীতৰ ভিতৰত কমল নাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে কণ্ঠদান কৰা ‘পৰজনমত শুভ লগনত’ গীতটোও অন্তৰ্ভূক্ত হৈছে। নমিতা ভট্টাচাৰ্য, যুগব্ৰতা দত্ত, বন্দনা দত্ত মাখিবাহা গাঁৱলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই অনা একো একোগৰাকী জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী। মাখিবাহা নিবাসী প্ৰয়াত শিবেন্দ্ৰ মোহন শৰ্মা আছিল এই অঞ্চলৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সংগীত সাধক।
নাট্য কলাটো মাখিবাহাৰ এক সুকীয়া পৰিচয় আছে। চলচিত্ৰ, অনাতাঁৰ, দূৰদৰ্শন আৰু মঞ্চ জগতৰ বলিশট অভিনেতা তথা নাট পৰিচালক হেম ভট্টাচাৰ্য্য, গুৰুজী শীবেন্দ্ৰ মোহন শৰ্মা আদিৰ লগত নাট্যকলাত উৎসাহী এচাম ব্যক্তিয়ে মাখিবাহাৰ নাট্যকলাক এক নতুন ৰূপ প্ৰদান ক্ৰিছে। মকুন্দ থিয়েটাৰ, জয় জোৱান জয় কিশাণ যাত্ৰা পাৰ্টী, গোপীনাথ নাট্য সমাজ আদিয়ে নাট্য সমাজত এক সুকীয়া স্থান দখল কৰিছে। শশী ভট্ট, থানেশ্বৰ শৰ্মা, অতুল ভট্টাচাৰ্য্য, মকুল শৰ্মা, নৱ কুমাৰ শৰ্মা, গোপাল শৰ্মা আদি আজন্ম নাট্য শিল্পীসকলে বিভিন্ন দিশত মাখিবাহা অঞ্চলৰ নাট্যআন্দোলনৰ গুৰি বঠা ধৰি আহিছে।
শিক্ষা
আনুমানিক পোন্ধৰ শতিকাতেই মাখিবাহাত শৈক্ষিক পৰিৱেশ সৃষ্টি হোৱাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। পোন্ধৰ শতিকাতে আৰম্ভ হোৱা শৈক্ষিক পৰিৱেশৰ আলোকেৰে আলোকিত এই অঞ্চলটোৱে আজিও শৈক্ষিক জগতত জয়যাত্ৰা অব্যহত ৰাখিছে। গৌৰ্ৱোজ্জল শৈক্ষিক ইতিহাসে এই অঞ্চলৰ বৌদ্ধিক উত্তৰণৰ পথ প্ৰশস্ত কৰি তোলাত সহায়ক হৈছে।
শিক্ষানুষ্ঠান
বৰ্তমান মাখিবাহা গাঁৱত ১৫ খন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, বিজ্ঞান আৰু কলা শাখা থকা এখন উচতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (মাখিবাহা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়), এখন বালিকা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, এখন অমনজুৰীপ্ৰাপ্ত উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, সৰ্বভাৰতীয় শিক্ষা সংস্থা বিদ্যাভাৰতীৰ তত্বাৱধানত এখন সৰস্বতী শিশু নিকেতন, এখন জাতীয় বিদ্যালয় আৰু বি কে এছ মটৰ দ্ৰাইভিং স্কুল নামেৰে চৰকাৰী পঞ্জীয়নভুক্ত এখন কাৰিকৰী শিক্ষানুষ্ঠান আছে। এই শিক্ষানুষ্ঠানবোৰত শিক্ষা লাভ কৰি সাহিত্য-সংস্কৃতি, কলা, কাৰিকৰী বিজ্ঞান, চিকিৎসা বিজ্ঞান, আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত বুৎপত্তি অৰ্জন কৰি মাখিবাহাৰ এচাম সু সন্তানে মাখিবাহা গাঁৱৰ নাম উজলাই তুলিছে।
চিকিৎসা
চিকিৎসা সেৱাত মাখিবাহাৰ এক সুনাম ৰজাঘৰীয়া দিনৰ পৰাই প্ৰবাহমান হৈ আছে। মাখিবাহা গাঁৱত চলি থকা বহু পুৰণি চিকিৎসা এতিয়াও সমাদৃত। আহোমৰ ৰাজত্যকালতে মাখিবাহাৰ ভট্টাচাৰ্য্য পৰিয়ালে আগবঢ়োৱা প্ৰসূতি চিকিৎসা সেৱাই ৰজাঘৰীয়া স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে এই পৰিয়ালে ৰজাঘৰৰ পৰা তাম্ৰপত্ৰ লাভ কৰিছিল। দূৰ অতীতত আৰম্ভ হোৱা হোমিঅ চিকিৎসা পদ্ধতি মাখিবাহাৰ এক প্ৰচলিত চিকিৎসা পদ্ধতি। পৰৱৰ্তী সময়ত আধুনিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰে শিক্ষিত হৈ ডাঃ মথুৰামোহন ভট্টাচাৰ্য্য, ডাঃ দেৱীচৰণ চৌধুৰী, ডাঃ নৰেন দত্ত, ডাঃঅঞ্জন ভট্টাচাৰ্য্য আৰু কেইবাজনো চিকিৎসকে চিকিৎসা বিজ্ঞানলৈ যুগমীয়া সেৱা আগবঢ়াই মাখিবাহাৰ সুনাম বঢ়াইছে।
মাখিবাহা গ্ৰামোন্নয়ন সমিতি
মাখিবাহা গ্ৰামোন্নয়ন সমিতিয়ে বৃহত্তৰ মাখিবাহাৰ উন্নয়নৰ কাম-কাজ তদাৰক কৰে। ১৯৮৪ খ্ৰীঃত মাখিবাহা গ্ৰামোন্নয়ন সমিতিয়ে ইয়াৰ সংবিধানখন ৰচনা কৰে। বৰ মাখিবাহা, ক্ষুদ্ৰ মাখিবাহা আৰু শাক্তিপাৰা নামৰ তিনিখন ৰাজহ গাঁও আৰু জলখানা গাঁৱৰ কিয়দাংশ মিলি বৃহত্তৰ মাখিবাহা গ্ৰামোন্নয়ন সমিতি গঠন হৈছে। ২১ টা সৰু-বৰ চুবুৰী আৰু নতুনকৈ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা কেইটামান পৰিয়ালেৰে গঠিত এই গাঁৱখনৰ চাৰিটা লাট চাৰিজন গাঁওবুঢ়াই তদাৰক কৰে। প্ৰতি চুবুৰীৰ ৫০ টা পৰিয়ালৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈ অহা ৫০ জন কাৰ্যকৰী সদস্য আৰু ৭ জন নিৰ্বাচিত পৰামৰ্শদাতাৰ দ্বাৰা মাখিবাহা গ্ৰামোন্নয়ন সমিতিৰ কাৰ্যকৰী সমিতি গঠন কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰি সভা মহোৎসৱ সু-পৰিচালনাৰ বাবে মাখিবাহা সভাৰ সময়ত আৰু কিছু সমাজ সচেতক ব্যক্তিক অন্তৰ্ভুক্ত কৰি সমিতিৰ কলেবৰ বৃদ্ধি কৰা হয়। মাখিবাহাবাসী ৰাইজে গাঁৱখনৰ বিভিন্ন দিশত উন্নয়নৰ বাবে যদিও বিভিন্ন অনুষ্ঠান গঢ়ি তুলিছে, মাখিবাহা গ্ৰামোন্নয়ন সমিতিয়ে হৈছে গাঁৱখনৰ মূল চালিকা শক্তি।
মাখিবাহা সভা
গাঁৱখনক এক সুকীয়া স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা মাখিবাহা সভা মহোৎসৱ অসমৰ সকলোৰে জ্ঞাত এক বৃহৎ উৎসৱ। নামবৰভাগ পৰগণাৰ চৌধুৰী লক্ষীনাৰায়ণৰ পুণ্য তিথিত তেখেতৰ পুত্ৰ গৌৰীনাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে ১৮৩৫ খ্ৰীঃত এই সভা মহোৎৱৰ পাতনি মেলিছিল। পিছত আনুমানিক ১৯৩৫ খ্ৰীঃত তেখেতৰ পৰিনাতি বলিনাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে এই সভাৰ দায়িত্ব চৌধুৰীপাৰা চুবুৰীক অৰ্পণ কৰে। ১৯৪৭ খ্ৰীঃত চৌধুৰীপাৰা চুবুৰীয়ে এই সভাৰ দায়িত্ব মাখিবাহা ৰাইজক ন্যস্ত কৰে। গৌৰীনাৰায়ণ চৌধুৰীয়ে এই সভা পাতিছিল ফাগুন মাহৰ শুক্লা প্ৰতিপদ তিথিত। সেই পৰম্পৰাকে আধাৰ হিচাপে লৈ, মাখিবাহাবাসী ৰাইজে প্ৰতিবছৰে শুক্লা প্ৰতিপদ তিথিত হোম-যজ্ঞ, নাম-কীৰ্তন, ভাগৱত পাঠ আদি ধৰ্মীয় ৰীতিৰ লগতে অসমীয়া সমাজৰ সংস্কৃতি-সাহিত্যৰ বিভিন্ন দিশৰ বৰ্ণাঢ্য কাৰ্য্যসূচীৰে এই সভা মহোৎসৱ উদযাপন কৰে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
পি. সুশীলা
পুলাপাকা সুশীলা (Pulapaka Susheela; জন্ম: ১৩ নৱেম্বৰ ১৯৩৫) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী; যাৰ জনপ্ৰিয় নাম পি. সুশীলা। বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত অভিলেখ সংখ্যক গীত পৰিবেশন কৰাৰ বাবে তেওঁক গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছৰ লগতে এছিয়া বুক অৱ ৰেকৰ্ডছৰ পৰাও স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ পাঁচটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু বহুতো ৰাজ্যিক বঁটা লাভ কৰিছে। সুশীলাক দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত নাৰীবাদক পৰিভাষিত[4] কৰা কণ্ঠশিল্পী হিচাপে বহুলভাৱে প্ৰশংসা কৰা হয়। দক্ষিণ ভাৰতীয় ভাষাত বিশিষ্ট মধুৰ কণ্ঠেৰে পৰিবেশিত ৪০,০০০ৰো অধিক চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ বাবে তেওঁ বাবে সুপৰিচিত।
তামিল ছবি উয়াৰন্ধা মণিধনৰ পাল পোলাভে শীৰ্ষক গীতটোত ১৯৬৯ চনত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ১৬তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটা লাভ কৰা তেওঁ দেশৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা কণ্ঠশিল্পী। তেওঁক এনে এগৰাকী সমৃদ্ধ কণ্ঠশিল্পী হিচাপেও গণ্য কৰা হয়, যাৰ শব্দৰ উচ্চাৰণ তেওঁ গোৱা যিকোনো ভাষাতে অতি স্পষ্ট আৰু নিখুঁত। ছয় দশকৰো অধিক সময়ৰ কৰ্মজীৱনত তেলেগু, তামিল, কানাড়া, মালয়ালম, হিন্দী, বাংলা, উড়িয়া, সংস্কৃত, তুলু আৰু বদাগাকে ধৰি বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত প্ৰায় ৭১,৮৩৫টা গীত বাণীবদ্ধ কৰিছে। তেওঁ সিংহলী ছবিৰ বাবেও গীত গাইছে। সুশীলাৰ মাতৃভাষা তেলেগু যদিও সাৱলীলভাৱে তামিল ক’ব পাৰে; লগতে অলপ হিন্দী, মালয়ালম আৰু কানাড়া ভাষাও ক’ব পাৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ বিজিয়ানগৰম আগশাৰীৰ অধিবক্তা পুলাপাকা মুকুন্দ ৰাওৰ কন্যা আছিল সুশীলা। ডাঃ মোহন ৰাওৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল; ১৯৯০ চনত স্বামীৰ মৃত্যু হৈছিল। তেওঁলোকৰ জয়কৃষ্ণ নামৰ এজন পুত্ৰ আছে। পিছলৈ বোৱাৰী হোৱা তেওঁৰ ভতিজী সন্ধ্যা জয়কৃষ্ণৰ ইৰুভাৰত এ আৰ ৰহমানৰ সৈতে অভিষেক হৈছিল। আৰু তেওঁৰ দুগৰাকী নাতিনীয়েক আছে। তাৰ ভিতৰত এগৰাকী হৈছে শুবাশ্ৰী আৰু তেওঁ সংগীত পৰিচালক থামান এছৰ মুখ্য গীটাৰবাদক।
অসামৰিক আৰু ৰাজ্যিক সন্মান
১৯৯১: কলাইমামনি (তামিলনাডু চৰকাৰ)
২০০৪: ৰঘূপতি ভেংকয়া বঁটা (অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ চৰকাৰ)
২০০৪: গানা সৰস্বতী (কৰ্ণাটক চৰকাৰ)
২০০৮: পদ্মভূষণ
২০১৯: জে জয়ললিতা বিশেষ কলাইমণি বঁটা (তামিলনাডু চৰকাৰ)
ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ মুঠ পাঁচটা বঁটা লাভ কৰিছে।
১৯৬৯: উয়াৰান্ধা মণিথান (তামিল)
১৯৭১: সৱালে সমলি (তামিল)
১৯৭৮: সিৰি সিৰি মুব্বা (তেলেগু)
১৯৮২: মেঘসন্দেশম (তেলেগু)
১৯৮৩: ''এম.এল.এ. এডু কোন্দালু'' (তেলেগু)
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মানৰ তালিকা
ভাৰত ৰত্ন
ভাৰত ৰত্ন ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান। সাহিত্য, কলা, বিজ্ঞান, সমাজসেৱা আদি ক্ষেত্ৰত বিশিষ্ট সেৱা আগবঢ়োৱা ব্যক্তিক এই সন্মান প্ৰদান কৰা হয়। কেৱল ভাৰতৰ ব্যক্তিকে নহয় বিদেশী ব্যক্তি যেনে খান আব্দুল গফ্ফৰ খান (পাকিস্তান), নেলছন মেণ্ডেলা (দক্ষিণ আফ্ৰিকা) আদিকো এই সন্মানেকে বিভূষিত কৰা হৈছে। ১৯৫৪ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভাৰত ৰত্ন প্ৰদান কৰা হয়। সেই বছৰ চক্ৰৱৰ্তী ৰাজাগোপালাচাৰী, সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ আৰু চন্দ্ৰশেখৰ ভেঙ্কটৰমণক এই সন্মান যচা হৈছিল।
অশোক চক্ৰ
অশোক চক্ৰ হ'ল বীৰত্বৰ বাবে দিয়া সৰ্ব্বোচ্চ অসামৰিক পদক। অতি বিক্ৰম, সাহসিকতাৰে নিজৰ জীৱন বলিদান দি হলেও শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া ব্যক্তিক এই সন্মান প্ৰদান কৰা হয়। ভাৰতৰ আনবোৰ সন্মানৰ উপৰিও সৈন্য বাহিনীত বিশিষ্ট সেৱা আৰু নাগৰিকৰ জীৱন ৰক্ষা কৰাৰ বাবে পৰম বিশিষ্ট সেৱা পদক, অতি বিশিষ্ট সেৱা পদক, বিশিষ্ট সেৱা পদক, জীৱন ৰক্ষা পদক, সৰ্বোত্তম জীৱন ৰক্ষা পদক, উত্তম জীৱন ৰক্ষা পদক আদি বঁটা দিয়া হয়॥
ভাৰতীয় জ্ঞানপীঠ বঁটা
ভাৰতীয় জ্ঞানপীঠ বঁটা ভাৰতৰ সৰ্ব্বোচ্চ সাহিত্য-সন্মান। ইংৰাজীকে আদি কৰি ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত থকা আধুনিক ভাষাসমূহৰ যিকোনো ভাষাৰ সাহিত্য-ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা বিশিষ্ট সৃষ্টিশীল কৰ্মৰ বাবে প্ৰতি বছৰে ভাৰতীয় জ্ঞানপীঠ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৬৫ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰি অহা হৈছে। এই বঁটাত আছে নগদ পাঁচ লাখ টকা, এখন মানপত্ৰ আৰু সৰস্বতীৰ এটি ব্ৰঞ্জৰ মূৰ্তি। আৰম্ভণিতে কোনো এখন নিদিষ্ট গ্ৰন্থৰ বাবেহে লেখকজনক জ্ঞানপীঠ বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল যদিও ১৯৮২ চনৰ পৰা লেখকজনৰ সামগ্ৰিক সাহিত্যকৃৰ্তিৰ মূল্যায়ন কৰিহে এই বঁটা প্ৰদানৰ নিয়ম প্ৰচলিত হয়॥
সাহিত্য অকাডেমি বঁটা
ভাৰতৰ আঞ্চলিক ভাষাসমূহৰ উত্কৰ্ষ আৰু বিকাশত উদগনি যোগোৱাৰ অৰ্থে সাহিত্য অকাডেমিয়ে প্ৰতিবছৰে এই বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে। অকাডেমিয়ে তেওঁলোকৰ দ্বাৰা স্বীকৃত ২২টা ভাষাৰ অকাডেমী বঁটা আগবঢ়ায়। ১৯৯৫ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰি অহা হৈছে। এই বঁটাৰ অৰ্থমূল্য ৪০ হাজাৰ টকা আৰু এখন তাম্ৰপত্ৰ। মূল ভাষাৰ উপৰি অনূদিত গ্ৰন্থৰ বাবেও সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা
ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জনকৰূপে অভিহিত দাদাচাহেব ফাল্কেৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে প্ৰতিবছৰে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ উত্কৰ্ষ আৰু বিকাশৰ হকে উল্লেখনীয় বৰঙণিৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে এই বঁটা আগবঢ়োৱা হয়। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্ব্বোচ্চ বঁটাৰূপে স্বীকৃত এই বঁটাৰ অৰ্থমূল্য দুই লাখ টকা। ইয়াৰ লগতে বিজয়ীজনক এখন প্ৰশস্তি পত্ৰ আৰু এখন আলোবান প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৬৯ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰি অহা হৈছে।
আন্তৰ্জাতিক গান্ধী শান্তি পুৰস্কাৰ
মহাত্মা গান্ধীৰ অহিংস নীতিত বিশ্বাস ৰাখি বিশ্বশান্তি তথা সামাজিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক সংস্কাৰ সাধনৰ হকে প্ৰয়াস কৰা ব্যক্তি বা সংগঠনক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। মহাত্মা গান্ধীৰ ১২৫ বছৰীয়া জন্ম দিৱস উপলক্ষে ১৯৯৫ চনৰ পৰা প্ৰতিবছৰে এই বঁটা প্ৰদান কৰি অহা হৈছে। এই বঁটাৰ অৰ্থমূল্য এক কোটি টকা।
ৰাজীৱ গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় সদভাৱনা বঁটা
শান্তি, সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি আৰু সন্ত্ৰাসবাদ বিৰোধিতাৰ বাবে কাম কৰা ব্যক্তি বা সংস্থাক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৯২ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰি অহা হৈছে। ভাৰতৰ জাতীয় কংগ্ৰেছৰ দ্বাৰা প্ৰদত্ত এই বঁটাত আছে এখন প্ৰশস্তি পত্ৰ আৰু ২.৫ লাখ টকা।
ভাৰতেন্দু বঁটা
১৯৮৩ চনৰ পৰা ভাৰত চৰকাৰে সাংবাদিকতা, প্ৰকাশন, প্ৰচাৰ আদি ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা বিশিষ্ট সেৱাৰ বাবে ভাৰতেন্দু বঁটা আগবঢ়াই আহিছে। প্ৰথম অৱস্থাত এই বঁটা হিন্দী ভাষাৰ লিখনিৰ ক্ষেত্ৰতহে আগবঢ়োৱা হৈছিল।
ৰাজীৱ গান্ধী খেল ৰত্ন বঁটা
এই বঁটা ১৯৯১-৯২ চনৰ পৰা প্ৰদান কৰি অহা হৈছে। ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰত বিশিষ্ট বৰঙণি আগবঢ়োৱা ব্যক্তিক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। এই বঁটাত আছে নগদ তিনি লাখ টকা, এটা মেডেল আৰু এখন প্ৰশস্তি পত্ৰ।
কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা
১৯৯০ চনত স্থাপিত কমল কুমাৰী ফাউণ্ডেছনে সংস্কৃতি (সাহিত্য, শিক্ষা, চাৰুকলা আৰু পৰিবেশ্য কলা) আৰু বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ দিশত বিশিষ্ট বৰঙণি আগবঢ়োৱা ব্যক্তিক এই বঁটা প্ৰদান কৰে। এই বঁটাত আছে এক লাখ টকা, এটা ট্ৰফি আৰু এখন প্ৰশস্তি পত্ৰ।
ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
সৰ্বভাৰতীয় আৰু আঞ্চলিক ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ বিভিন্ন দিশত প্ৰতি বছৰে বিভিন্ন বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। সৰ্বভাৰতীয় ভিত্তিত নিৰ্বাচিত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ বাবে স্বৰ্ণকমল আৰু আন আঞ্চলিক ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ বাবে ৰজতকমল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰত সম্পৰ্কীয় তালিকা
আজান ফকীৰ চাহেব (চলচ্চিত্ৰ)
আজান ফকীৰ চাহেব হৈছে বাণী কলিতা পৰিচালিত আৰু আছিফ ইকবাল হুছেইন প্ৰযোজিত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ২০০৮ চনৰ ২৫ এপ্ৰিল তাৰিখে চলচ্চিত্ৰখন মুক্তি দিয়া হয়। বাগদাদৰ পৰা অসমলৈ অহা ছুফী সন্ত আজান ফকীৰৰ জীৱনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বোলছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হয়।
আজান ফকীৰ
১৬৩৪ চনত ইছলাম ধৰ্ম প্ৰচাৰক সন্ত আজান ফকীৰে (প্ৰকৃত নাম - শ্বাহ মীৰান) তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ নবী পীৰৰ সৈতে বাগদাদৰ পৰা অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। কোৱা হয় যে, তেওঁ প্ৰথমে দিল্লীলৈ আহিছিল আৰু তাতে ছুফী সন্ত শ্বে'খ নিজামুদ্দিন আউলিয়াৰ শিষ্য হৈছিল। তাৰ পৰা তেওঁ আহি হাজোৰ গৰুড়াচল পাহাৰৰ ওপৰত থকা পীৰ ঘিয়াছুদ্দিন আউলিয়াৰ দৰগাহৰ ওচৰতে থাকিছিল। হাজো সেই সময়ত অসমত মোগলৰ মুখ্য স্থান আছিল। তাৰ পাছত তেওঁ আহোম ৰাজধানী শিৱসাগৰৰ ওচৰৰ চূণপোৰা নামৰ এখন মুছলমান গাঁৱত থাকিবলৈ লয়। সেই সময়ত কিছুমান ধৰ্মবিৰোধী ৰীতি-নীতিত লিপ্ত থকা মুছলমানসকলৰ মাজত তেওঁ ইছলাম ধৰ্মৰ প্ৰাথমিক ধাৰণাসমূহ আৰু মৌলিক কৰ্তব্যসমূহ প্ৰচাৰ কৰে। ৰাইজৰ লগ লাগি তেওঁ গাঁৱতে এটা মছজিদো সাজি উলিয়ায়। সেই মছজিদত প্ৰথম আজান তেওঁ দিয়ে আৰু সেইবাবে চূণপোৰা গাঁৱৰ মুছলমান ৰাইজে তেওঁক আজান ফকীৰ নাম দিয়ে। ৰংপুৰৰ খণ্ডকাৰ গাঁৱৰ ছৈয়দ উছমান গণি নামৰ এজন ব্যক্তিৰ জীয়েকক তেওঁ বিয়া কৰে। তেওঁ গাঁৱে গাঁৱে ঘূৰি ইছলাম ধৰ্মৰ বাণীসমূহ প্ৰচাৰ কৰাৰ লগতে ইছলাম ধৰ্মগ্ৰন্থ কোৰানক অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰি উলিয়ায়। জিকিৰ নামেৰে তেওঁ কিছুমান ভক্তিমূলক গীতো লিখি উলিয়ায় আৰু সুৰ দিয়ে। জিকিৰত তেওঁ ইছলাম ধৰ্মৰ বাণীসমূহ বৰ্ণনা কৰাৰ লগতে বন্ধুত্ব আৰু ভ্ৰাতৃত্ববোধৰ প্ৰয়োজনীয়তা দেখুৱায়।
আহোম ৰজা গদাধৰ সিংহৰ বিষয়া ৰূপাই গঞা নামৰ এজন অসমীয়া মুছলমান আজান ফকীৰৰ ক্ৰমান্বয়ে বাঢ়ি অহা জনপ্ৰিয়তাৰ প্ৰতি ঈৰ্ষান্বিত হৈ পৰে। ১৬৮৫ চনত তেওঁ স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ আগত গোচৰ তৰে যে আজান ফকীৰ এজন মোগলৰ চোৰাংচোৱা আৰু তেওঁ গোপনে মোগল সৈন্যৰ লগত যোগাযোগ ৰাখি আছে। গদাধৰ সিংহই প্ৰথমতে গোচৰটো আওকাণ কৰিছিল যদিও বহুবাৰ আপত্তি কৰাৰ পাছত তেওঁ ৰূপাই গঞাক নিজে বিবেচনা কৰি বিহিত ব্যৱস্থা ল'বলৈ অনুমতি দিয়ে। কিন্তু লগতে এইবুলিও সঁকিয়াই দিয়ে যে ইয়াৰ দ্বাৰা মুছলিম অনুভূতিত যাতে কোনো ধৰণৰ আঘাত নালাগে আৰু আহোম ৰাজত্বৰ প্ৰতি যেন কাৰো ভুল ধাৰণা নজন্মে। ৰজাৰ আদেশ পাই ৰূপাই গঞাই আজান ফকীৰক ধৰি আনে আৰু চকু দুটা উলিয়াই পেলায়। গদাধৰ সিংহই নিজৰ ভুল বুজি পাই তেওঁক মুক্তি দিয়ে আৰু ৰূপাই গঞাক মৃত্যুদণ্ড প্ৰদান কৰে।
আজান ফকীৰে পাছত দিখৌ নদীৰ পাৰত হুৱাগুৰি নামে ঠাইত থাকিবলৈ লয়। তেওঁক বিনামূল্যে মাটি আৰু সা-সম্পত্তি প্ৰদান কৰা হয়। ১২০ জন শিষ্যৰ সৈতে তেওঁ তাতে কিছু বছৰ থাকে। আনুমানিক ১৬৯০ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
পুৰস্কাৰ
চিত্ৰলেখা বঁটা (২০০৮) (ইউনাইটেড টি ভি এণ্ড ফিল্মমে'কাৰ্ছ এছ'ছিয়েছনৰ দ্বাৰা)
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
বেটুপাত
{| border=0
ৰূপহী পথাৰ
শিৱসাগৰ জিলাৰ ভটীয়াপাৰ আৰু দিখৌ নদীৰ পাৰলৈকে পূবফাললৈ বিস্তৃত পথাৰখনৰ নাম ৰূপহী পথাৰ।
ৰূপহী নামৰ উৎপত্তি
১৬৯৬ খ্ৰীষ্টাব্দত স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহই মেটেকাত ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিল। তেওঁ ৰূপহী পথাৰত বিভিন্ন জন্তু,চৰাই-চিৰিকতিৰ যুঁজ,মালযুঁজ আৰু খেল ধেমালিৰ আয়োজন কৰিছিল। গাভৰু নাচ আছিল আহোম শাসনকালত এক উপভোগ্য নাচ। এই নাচ আছিল বছা বছা নাচনীৰ নাচ। ব্যতিক্ৰমী নাচেৰে, অপৰূপ লয়-লাসেৰে নচা এজনী নাচনী আছিল- ৰূপহী। ৰূপহীৰ নাচ আৰু সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহই ৰূপহীক তেওঁৰ আলপৈচান ধৰাৰ দায়িত্ব দিছিল। আৰু তাইৰ প্ৰতিভাৰ স্বীকৃতি ৰূপে তাই নচা পথাৰখনৰ নাম দিছিল ৰূপহী পথাৰ।
প্ৰবাদ
ৰুদ্ৰসিংহই নিজে আনন্দ উপভোগৰ লগতে জনসাধাৰণৰ হৃদয় জয় কৰিবলৈ ৰূপহী পথাৰত বাঁহ কাঠেৰে এটা ৰংঘৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল যিটো তেওঁৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ‌ প্ৰমত্ত সিংহই বৰ্তমানৰ দুমহলীয়া ৰংঘৰটো ইটাৰে নিৰ্মাণ কৰে। দুবৰণি আলি আৰু বৰ আলিৰ মাজৰ ৰূপহী পথাৰত থকা এই ৰংঘৰটো এছিয়াৰ সৰ্বপ্ৰথম ক্ৰীড়া উপভোগ ক্ষেত্ৰ। এই ৰংঘৰটোৰ পিছফালে ৰূপহী পথাৰৰ মধ্যস্থলত কেইবা পূৰা মাটি আগুৰি ধোবা পুখুৰী নামৰ এটা পুখুৰী আছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ প্ৰশাসনিক অঞ্চল শ্ৰেণী:শিৱসাগৰ জিলা
লিংগ স্তম্ভন
লিংগ স্তম্ভন বা লিংগ কঠিনতা বা লিংগোত্থান বা লিংগ স্ফীতি হৈছে এক শাৰীৰিক পৰিঘটনা য'ত লিংগ (যৌনাংগ) দৃঢ়, সুস্থিৰ আৰু আকাৰত ডাঙৰ হৈ পৰে। লিংগ শিথিলতা হৈছে মানসিক, সিৰা সম্বন্ধীয়, ভাস্কুলাৰ, আৰু অন্তঃস্ৰাবী কাৰকৰ জটিল আন্তঃক্ৰিয়াৰ ফল, আৰু প্ৰায়ে যৌন প্ৰৰোচন বা যৌন আকৰ্ষণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হয়, যদিও লিংগৰ কঠিনতা স্বতঃস্ফূৰ্ত হ'ব পাৰে। মানুহৰ ক্ষেত্ৰত স্তম্ভিত লিংগৰ আকৃতি, কোণ আৰু দিশ ইত্যাদি ভিন্ন ভিন্ন হ'ব পাৰে।
স্নায়ুতন্ত্ৰৰ এক স্বয়ংক্ৰিয় সঁহাৰি হিচাপে, লিংগ স্তম্ভন বিভিন্ন ধৰণৰ উদ্দীপনাৰ ফলত হ'ব পাৰে, যেনেঃ যৌন উদ্দীপনা আৰু যৌন উত্তেজনা, আৰু সেয়েহে লিংগৰ কঠিনতা ব্যৱস্থাটো সম্পূৰ্ণৰূপে সচেতন নিয়ন্ত্ৰণৰ দ্বাৰা পৰিচালিত নহয়। টোপনিৰ সময়ত বা শুই উঠাৰ পিছত হোৱা স্তম্ভনক চমুকৈ এনপিটি (nocturnal penile tumescence) বুলি কোৱা হয়। নৈশ লিংগ স্তম্ভন নোহোৱাটোৱে সাধাৰণতে লিংগ অশিথিলতা বিকাৰৰ শাৰীৰিক আৰু মনস্তাত্বিক কাৰণৰ মাজত পাৰ্থক্যক বুজায়।
কেতিয়াবা কোনো লিংগ আংশিক ভাৱে কঠিন হ'ব পাৰে বা একেবাৰেই শিথিল হ'ব পাৰে। ইয়াক লিংগৰ শিথিলতা বুলি জনা যায়।
স্ব-নিয়ন্ত্ৰণ
শাৰীৰিকভাৱে, স্বয়ংক্ৰিয় স্নায়ুতন্ত্ৰৰ পেৰাচিম্পেথেটিক বিভাজনৰ দ্বাৰা লিংগৰ কঠিনতা স্থাপন হয়, এই বিভাজনে ট্ৰবেকুলাৰ ধমনী আৰু লিঙ্গৰ মসৃণ পেশীত নাইট্ৰিক অক্সাইডৰ স্তৰ বৃদ্ধি কৰে। ধমনী বোৰে লিঙ্গৰ কৰ্পোৰা কেভাৰ্ণোচা (আৰু কম পৰিমাণে কৰ্পাছ স্পঞ্জিওচম) তেজেৰে পুৰাবলৈ আৰম্ভ কৰে; একে সময়তে ইচিওকেভাৰ্নোচাছ আৰু বুলবস্পঞ্জিওচ পেশীয়ে এই তেজৰ প্ৰবাহ আৰু সঞ্চালনত প্ৰতিবন্ধিকতাৰ সৃষ্টি কৰা কৰ্পোৰা কেভাৰ্নোচাৰ শিৰাবোৰ সংকুচিত কৰে। পেৰাচিম্পেথেটিক কাৰ্যকলাপ পূৰ্বৰ স্থিতিলৈ হ্ৰাস হ'লে কঠিনতা হ্ৰাস হয়,কঠিনতাৰ স্তৰ, লিংগৰ দৈৰ্ঘ্য,আকাৰ,ইত্যাদি অনুসৰি নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰয়োজন হোৱা সময় বেলেগ-বেলেগ হ'ব পাৰে।
স্বেচ্ছাকৃত আৰু অস্বেচ্ছাকৃত নিয়ন্ত্ৰণ
স্নায়ুৰজ্জুৰ পৃষ্ঠ( লাম্বাৰ) আৰু কটিপ্ৰদেশ (ছেক্ৰেল) ৰ ইৰেক্টাইল ছেন্টাৰসমূহৰ কাৰ্যপ্ৰণালীৰ দ্বাৰা ছেৰিব্ৰেল কৰ্টেক্সে কোনো উত্তেজক অনুভূতিৰ অবিহনেও (দৃশ্য, শ্ৰাব্য, ঘ্ৰাণ, কল্পনা আৰু স্পৰ্শৰ দ্বাৰা সৃষ্ট) লিংগোত্থান ঘটাব পাৰে।
তেনেদৰে কৰ্টেক্সে উত্তেজক অনুভূতি থাকিলেও লিংগোত্থানত বাধা দিব পাৰে। আন কিছু মানসিক তথা আবেগিক কাৰক আৰু কিছুমান পৰিবেশেও লিংগ উত্থান হোৱাত বাধা সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
নৈশ নিয়ন্ত্ৰণ
টোপনিৰ সময়ত বা পুৱা শুই উঠাৰ সময়ত লিঙ্গটো কঠিন হৈ পৰিব পাৰে ইয়াক এনপিটি (nocturnal penile tumescence) বুলি কোৱা হয়। (সাধাৰণ ভাৱে: মৰ্ণিং উড্ বা মৰ্ণিং গ্লোৰি বা পুৱাৰ গৌৰৱ বুলি কোৱা হয়। )
প্ৰাকৃতিক
লিংগৰ কঠিনতা যৌন প্ৰৰোচনৰ এক সাধাৰণ সূচক আৰু পুৰুষএজনে যোনিদ্বাৰত লিংগ প্ৰৱেশ ঘটাবলৈ বা যৌন সম্ভোগৰ বাবে ই প্ৰয়োজনীয়। প্ৰাকৃতিক ভাৱে গৰ্ভধাৰণ বা কৃত্ৰিম গৰ্ভধাৰণৰ বাবে শুক্ৰাণু সংগ্ৰহৰ বাবে লিংগ কঠিন হোৱা প্ৰয়োজন।
শিশু আৰু কেঁচুৱাৰ ক্ষেত্ৰত সচৰাচৰ দেখাদিয়া লিংগ স্তম্ভন এক সাধাৰণ বিষয়। জন্মৰ আগতেও মাতৃগৰ্ভত শিশুৰ লিংগ কঠিন হয়। যৌৱনপ্ৰাপ্তিৰ পিছত এই লিংগ স্তম্ভন সঘনে হোৱা দেখা যায়। প্লেথিস্মোগ্ৰাফটো হৈছে এনে এক ব্যৱস্থা যাৰ দ্বাৰা লিংগৰ কঠিনতা জোখা হয়। চৰকাৰ আৰু আইনগত ভাৱে যৌন অভিমুখীতা জোখাৰ বাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰে। লিংগৰ অস্বাভাৱিক শিথিল বিপৰ্যয়ক ফেল্লোফোবিয়া বুলি কোৱা হয়।
স্বতঃস্ফূৰ্ত বা যাদৃচ্ছিক কঠিনতা
স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে হোৱা লিংগ স্তম্ভন, যাক অনৈচ্ছিক, যাদৃচ্ছিক বা অনাকাংক্ষিত স্তম্ভন বুলিও কোৱা হয়, পুৰুষ শৰীৰতত্ত্বৰ ই এক স্বাভাৱিক অংশ। সামাজিকভাৱে বা ৰাজহুৱাভাৱে বা অবাঞ্চিতভাৱে হোৱা লিংগ স্তম্ভনে ব্যক্তি বিশেষে এক আচহুৱা পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। এই স্তম্ভন যিকোনো সময় যিকোনো স্থান বা পৰিস্থিতিতে হ'ব পাৰে, যি পিন্ধা কাপোৰৰ মাধ্যমেৰে প্ৰতিফলিত হয়। সাধাৰণতে শৰীৰৰ সৈতে লিপিটখাই থকা কাপোৰ, দীঘল চোলা, ফুলি থকা হলৌ কাপোৰ পিন্ধনৰ দ্বাৰা এনে পৰিস্থিতিত সহজ হৈ থাকিব পাৰি।
আকাৰ
শিথিল লিংগদৈৰ্ঘ্যৰ পৰা এইটো অনুমান কৰিব পৰা নাযায় যে কঠিন অৱস্থাত ইয়াৰ প্ৰকৃত দৈৰ্ঘ্য কিমান হ'ব পাৰে। কিছুমান সৰু শিথিল লিংগ কঠিন অৱস্থাত বহু দীঘল হয়, আনহাতে কিছুমান দীঘল শিথিল লিংগ তুলনামূলকভাৱে কম বিকশিত হয়। সাধাৰণতে, প্ৰাপ্ত বয়স্ক অৱস্থা নোপোৱালৈকে লিংগ আকাৰত বিকশিত হ'ব পাৰে। অস্ত্ৰোপচাৰৰ দ্বাৰা ইয়াৰ আকাৰ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি, অৱশ্যে ই এক বিতৰ্কিত বিষয়, আৰু এটা অধ্যয়নত এইকথা পোহৰলৈ আহে যে বেছিভাগ পুৰুষ নিজৰ লিংগ দৈৰ্ঘ্যক লৈ সন্তুষ্ট নহয়। সাধাৰণতে পুৰুষৰ মাজত লিঙ্গৰ আকাৰত যথেষ্ট প্ৰভেদ দেখা যায়, একোটা মানৱ লিঙ্গৰ গড় দৈৰ্ঘ্য ১৪.১২ ছে.মি (৫.১৭ ইঞ্চি), আনহাতে গড় পৰিধি ১১.৬৬ ছে.মি (8.৫৯ ইঞ্চি)।