cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নং টানি
নং টানি (นางตานี) বা নাং টানি থাই লোককথাৰ এক নাৰী আত্মা বা উপদেৱতা (দেৱী)। লোক পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁক বনৰীয়া কলৰ গছত বাস কৰা এগৰাকী যুৱতীৰ ৰূপত কল্পনা কৰা হয়। এই কলগছক থাই ভাষাত ক্লুয়াই টানি বুলি জনা যায়।
নাং টানিক ফি টানি বা ফ্ৰাই টানি বুলিও কোৱা হয়।
কিংবদন্তি
নং টানিয়ে বনৰীয়া কল গছৰ জোপাসমূহত বাস কৰে আৰু জনপ্ৰিয় চিত্ৰণত তেওঁক সেউজীয়া পৰম্পৰাগত থাই সাজ-পোছাক পিন্ধা এগৰাকী ধুনীয়া যুৱতী হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। অধিকাংশ সময়তে ফি টানিয়ে দেখা নিদিয়ে। কিন্তু বিশেষকৈ পূৰ্ণিমা ৰাতিত তেওঁক গছৰ পৰা ওলাই অহা দেখা যায়। তেওঁৰ দেহৰ বৰণ গছজোপাৰ লগত মিলি যোৱাকৈ সেউজীয়া। কিন্তু তেওঁৰ ওঁঠৰ ৰং পকা আইভি লাউৰ দৰে ৰঙা। তেওঁৰ চুলিকোছা ক’লা ৰঙৰ আৰু ই মেলি থোৱা অৱস্থাত থাকে। সাধাৰণতে তেওঁক থিয় হৈ থকা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয় আৰু ভৰি দুখনে মাটি স্পৰ্শ নকৰে। অৰ্থাৎ তেওঁ শূন্যতে ভাহি থাকে। কিছুমান আধুনিক চিত্ৰণত নং টানিৰ শৰীৰৰ তলৰ অংশটোক এক বায়ৱীয় ৰূপেৰে উপস্থাপন কৰা হৈছে। তেওঁ কঁকালৰ কাপোৰখন গছৰ ডালৰ পৰা নিৰ্গত হয়।
টানি বসবাস কৰা জোপাৰ পৰা গছ কটাটো অশুভ বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁক উদ্দেশ্যি মিঠাই, ধূপকাঠি আৰু ফুল আদি উছৰ্গা কৰা হয়। মানুহে প্ৰায়ে টানি বসবাস কৰা বুলি ধৰা কলগছজোপাৰ ডালত দীঘলীয়া ৰঙীন চাটিন কাপোৰ বান্ধি লয়। ক্লুয়াই টানি প্ৰজাতিৰ কলৰ গছ খেতি কৰা জাতৰ অন্তৰ্গত নহয়। অশৰীৰিৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকাৰ বাবে মানুহে ঘৰৰ ওচৰত এই কলগছসমূহ থকাটো পছন্দ নকৰে আৰু গাঁৱৰ চৌহদৰ ভিতৰতো ইয়াক পোৱা নাযায়। কিন্তু এই কলগছৰ জোপাসমূহ বসতিপ্ৰধান অঞ্চলৰ পৰা অলপ দূৰত, প্ৰায়ে গাঁৱৰ বাহিৰত বা পথৰ কাষত খেতি কৰা পথাৰবোৰৰ দাঁতিত পোৱা যায়। দেখাত খোৱা কলৰ দৰেই যদিও ইয়াৰ ফল খাব পৰা নহয়। থাইলেণ্ডত ইয়াৰ পাত সাধাৰণতে স্থানীয়ভাৱে উৎপাদিত মিঠাইত মেৰিয়াই লোৱা হয় আৰু পৰম্পৰাগত চিকিৎসাত আলচাৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে ফুলসমূহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
থাইলেণ্ডৰ মৌখিক কিংবদন্তি অনুসৰি এই অশৰীৰিগৰাকীয়ে পুৰুষৰ ক্ষতি কৰিব পাৰে। বিশেষকৈ যিসকলে নাৰীৰ ওপৰত অন্যায় কৰিছে তেওঁলোকক নঙ টানিয়ে ক্ষতি কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কিন্তু তেওঁক সৰহভাগ সময়তে উপকাৰী বুলি গণ্য কৰা হয়। নাং টানি সাধাৰণতে কোমল স্বভাৱৰ আৰু তেওঁ পথচাৰী বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলক খাদ্যৰ যোগান ধৰিব পাৰে। বিভিন্ন আকৃতি আৰু আকাৰৰ নাং টানিৰ বৈশিষ্ট্যযুক্ত তাবিজ জনসাধাৰণৰ মাজত জনপ্ৰিয়। কিছুমান লোকে নাং টানিয়ে বসবাস কৰা বুলি পৰিচিত কলৰ গছৰ ডালত দীঘলীয়া ৰেচম বান্ধে।
আধুনিক অভিযোজন
থাইলেণ্ডৰ কিছুমান চলচ্চিত্ৰ যেনে নাং ফ্ৰাই টানি (১৯৬৭) আদি জনপ্ৰিয় ধ্ৰুপদী। পৰৱৰ্তী সময়ত নাং টানি টানি থি ৰাক, মন ৰাক নাং ফ্ৰাই পঠা নাং টানি আৰু ফ্ৰাই টানি (২০০০) কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰত নাং টানিয়ে মূল ভূমিকা পালন কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁক আন আন ছবি যেনে নাং ফ্ৰাই খানং ৰাক আদিতো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকাত অৱতাৰণা কৰা হৈছে। থাইলেণ্ডৰ চিলভেনিয়া লাইট বাল্বৰ বিজ্ঞাপনতো টানিৰ চৰিত্ৰ দেখা যায়।
এই নাৰী আত্মা থাই জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত অতিশয় জনপ্ৰিয়। ন তেওঁৰ বিষয়ে থাই কমিক বুক আৰু সাধুৰ কিতাপত কেতিয়াবা হাস্যৰসময়ভাৱেও উপস্থাপন কৰা হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ কিংবদন্তি শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
যখাৰ
যখাৰ পটাছিয়ামৰ এবিধ যৌগ। ইয়াৰ ৰাসায়নিক নাম পটাছিয়াম নাইট্ৰেট (KNO3)। ই পটাছিয়াম আয়ন K+ আৰু নাইট্ৰেট আয়ন NO3− ৰ আয়নিক লৱণ, আৰু সেইবাবে এটা ক্ষাৰকীয় ধাতু নাইট্ৰেট। প্ৰকৃতিত ইয়াক নাইটাৰ (niter) নামৰ এক খনিজ পদাৰ্থ হিচাপে পোৱা যায়। যখাৰ বুলিলে পটাছিয়াম নাইট্ৰেটৰ লগতে আন কিছুমান নাইট্ৰ'জেন যৌগকো বুজায়।
বৈশিষ্ট্য
যখাৰ এবিধ বগা স্ফটিকাকাৰ পদাৰ্থ। সৰহীয়াকৈ যখাৰ উৎপাদন কৰিবলৈ পটাছিয়াম ক্ল'ৰাইড আৰু ছ'ডিয়াম নাইট্ৰেটৰ দ্ৰৱ তপত অৱস্তহত মিহলি কৰিব লাগে। তেতিয়া ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়া ঘটি যখাৰ উৎপন্ন হয়। যখাৰ পানীত মধ্যমীয়াকৈ দ্ৰৱণীয়, কিন্তু তাপমাত্ৰা বাঢ়িলে দ্ৰৱণীয়তাও বাঢ়ে। এই গুণটোৰ সহায়ত পানীৰ পৰা যখাৰ নিষ্কাষণ কৰা হয়। যখাৰৰ উৎপাদন হওঁতে পানী গৰম অৱস্থাত থাকে। পানী চেঁচা হৈ অহাৰ লগে লগে ই বেছি পৰিমাণে যখাৰ দ্ৰৱ অৱস্থত ৰাখিব নোৱাৰে আৰু যখাৰৰ অধঃক্ষেপণ হ'বলৈ ধৰে।
ই এলকহলত দ্ৰৱণীয় নহয় আৰু বিষাক্তও নহয়। বিশেষ ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ লগত ই বিস্ফোৰক বিক্ৰিয়া কৰে কিন্তু অকলে বিস্ফোৰক নহয়।
ব্যৱহাৰ
খাৰ-বাৰুদ আৰু আতচবাজী আদি তৈয়াৰ কৰিবৰ বাবে যখাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মাংস সংৰক্ষণৰ কামতো ইয়াক প্ৰাচীন কালৰে পৰা ব্যৱহাৰ কৰি অহা হৈছে। । পটাছিয়াম আৰু নাইট্ৰ'জেন উদ্ভিদৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বাবে ই এবিধ উৎকৃষ্ট সাৰ। সংবেদনশীল দাঁতৰ বাবে আজিকালি ইয়াক টুথপেষ্টৰ উপাদান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰাসায়নিক যৌগ
২০০৯ চনৰ অসমৰ বোমা বিস্ফোৰণ
২০০৯ চনৰ অসমৰ ধাৰাবাহিক বোমা বিস্ফোৰণ ২০০৯ চনৰ ৬ এপ্ৰিলত গুৱাহাটীৰ মালিগাঁৱকে ধৰি অসমৰ চাৰিটা অঞ্চলত সংঘটিত হৈছিল। অসমৰ পৰা নিৰ্বাচিত ৰাজ্যসভা সাংসদ তথা ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙৰ অসম আগমণৰ পূৰ্বে এই ঘটনা ঘটিছিল। সেই সময়ত ২০০৯ চনৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ প্ৰচাৰ অভিযান চলি আছিল।
পাৰ্শ্ব ঘটনাৱলী
২০০৮ চনৰ মুম্বাই আক্ৰমণ আৰু অসমত ২০০৮ চন আৰু ২০০৯ চনৰ ১ জানুৱাৰীত ঘটা বোমা বিস্ফোৰণে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহ অশান্ত কৰি ৰাখিছিল। মুম্বাই আক্ৰমণৰ পাছত নিৰ্বাচনী সময়ত সুৰক্ষা প্ৰক্ৰিয়া এক চিন্তাৰ বিষয় হৈ পৰিছিল। নিৰ্বাচনৰ সময়ছোৱাত সুৰক্ষা ব্যৱস্থা কপকপীয়া কৰাক লৈ নানা তৰ্ক-বিতৰ্কৰ সূত্ৰপাত ঘটিছিল।
বিস্ফোৰণৰ দিন
প্ৰথম বিস্ফোৰণটো কাৰ্বি আংলং জিলাত হৈছিল। ৬ এপ্ৰিলৰ আগবেলাতে উগ্ৰবাদী সংগঠন কাৰ্বি লংগ্ৰি নেচনেল লিবাৰেচন ফ্ৰণ্টৰ সন্দেহযুক্ত সদস্য‌ই কাৰ্বি আংলং জিলাৰ মাজমজিয়াৰ বি এছ এফ শিবিৰৰ ওচৰত এটা বোমা বিস্ফোৰণ ঘটায়। সেই সময়ত শিবিৰৰ সেনাসকলে পথত তহল দি আছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙে জিলা সদৰ ডিফুত এক নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰত অংশ লোৱাৰ কথা আছিল, কিন্তু আগদিনা কোনো অজ্ঞাত কাৰণত এয়া বাতিল কৰা হৈছিল। এই বিস্ফোৰণত কোনো লোক হতাহত নহ'ল।
মালিগাঁও বিস্ফোৰণৰ দুঘণ্টামানৰ পাছত শোণিতপুৰ জিলাৰ ঢেকিয়াজুলিত চাইকেলত থোৱা এটা বোমা বিস্ফোৰণ ঘটি ৫জন লোক আহত হয়। ইয়াৰে তিনিজন কেন্দ্ৰীয় সামৰিক বাহিনীৰ জোৱান আছিল।
সন্ধিয়া প্ৰায় ৭টাত এজন অজ্ঞাত লোকে ধুবুৰী জিলাৰ মানকাচৰ আৰক্ষী চকীলৈ এটা হেণ্ড গ্ৰেনেড নিক্ষেপ কৰাত দুজন আৰক্ষী গুৰুতৰভাৱে আহত হয়।
প্ৰতিক্ৰিয়া
প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙে এই ঘটনাৰ গৰিহণা দি নিহতসকলৰ পৰিয়াললৈ শোক বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰে। সুৰক্ষা ব্যৱস্থা উন্নত কৰিবলৈ চৰকাৰ বদ্ধপৰিকৰ বুল প্ৰকাশ কৰে। অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে সুৰক্ষা ব্যৱস্থাত আসোঁৱাহ থকা বুলি প্ৰকাশ কৰে। এই ঘটনা প্ৰতিহত কৰিব পৰা গ'হেঁতেন বুলি তেওঁ কয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণ শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ অসম
ক’হিমাৰ যুদ্ধ
ক’হিমাৰ যুদ্ধ (Battle of Kohima) ১৯৪৪ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত জাপানীসেনাৰ (Japanese U Go offensive) ভাৰতৰ সৈতে যুদ্ধৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ যুদ্ধ৷ ১৯৪৪ চনত উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ ক’হিমাত ৪ এপ্ৰিলৰ পৰা ২২ জুনলৈকে তিনিটা পৰ্য্যায়ত এই যুদ্ধখন সংঘটিত হৈছিল৷ ৩ এপ্ৰিলৰ পৰা ১৬ এপ্ৰিললৈকে জাপানী সেনাই ক’হিমা পাহাৰ (Kohima ridge) দখল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে৷ এই পাহাৰত থকা পথেৰেই ইম্ফলত থকা ভাৰতীয় আৰু ব্ৰিটিছ সৈন্যবাহিনীলৈ ৰছদ-পাতি পঠিওৱা হৈছিল৷ ১৮ এপ্ৰিলৰ পৰা তেৰ’ মে’ৰ ভিতৰত নতুনকৈ অহা ব্ৰিটিছ আৰু ভাৰতীয় সৈন্যবাহিনীয়ে ইতিমধ্যে জাপানী সৈন্যই দখল কৰা ঠাইসমূহৰ পৰা ওফৰাবলৈ প্ৰতি আক্ৰমণ আৰম্ভ কৰে৷ জাপানী সৈন্যই ক’হিমা পাহাৰৰ পৰা পিছহুহুকিবলৈ বাধ্য হয় কিন্তু ক’হিমা-ইম্ফল বাটটো ভেটি ৰাখে৷ ১৬ মে’ৰ পৰা ২২ জুনলৈ ব্ৰিটিছ আৰু ভাৰতীয় সেনাই অধিক পৰাক্ৰমেৰে জাপানী সৈন্যক বাধা দি বাটটো মুকলি কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ ২২ জুনৰ দিনা ক’হিমা আৰু ইম্ফলৰ পৰা ব্ৰিটিছ আৰু ভাৰতীয় সৈন্যবাহিনীয়ে ১০৯ নং মাইলষ্ট’ন পোৱাৰ পিছতে এই যুদ্ধৰ অৱসান ঘটে৷
ইতিহাস
এই পৰিকল্পনাৰ এটা অংশ আছিল জাপানী ৩১ম ডিভিজনৰ সৈন্যবাহিনী (৫৮ নং ৰেজিমেন্ট, ১২৪ নং ৰেজিমেন্ট, ১৩৮ নং ৰেজিমেন্ট আৰু ৩১ম মাউন্টেইন আৰ্টিলেৰী ৰেজিমেন্টেৰে গঠিত) ক ক’হিমা দখল কৰিবলৈ পঠোৱা আৰু ইম্ফলৰ সৈতে যোগাযোগ বিছিন্ন কৰি দিয়া৷ মোটাগুচ্চিয়ে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ সেইসময়ৰ মূল পৰিচালনা কেন্দ্ৰ ডিমাপুৰলৈকে ৩১ম ডিভিজনক পঠিয়াই ক’হিমা বিজয়ৰ সুবিধা লোৱাৰো পৰিকল্পনা কৰে৷
৩১ম ডিভিজনৰ কমাণ্ডাৰ লেফটেনেন্ট জেনেৰেল ক’ট’কো চাটু (Kotoku Sato) য়ে তেওঁক দিয়া ভূমিকাক লৈ সন্তুষ্ট হ’ব পৰা নাছিল৷ তেওঁ পৰিকল্পনাৰ পৰ্য্যা্যত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুযোগ দিয়া হোৱা নাছিল আৰু ক’হিমা বিজয় সম্পৰ্কে তেওঁ সন্দিহানো আছিল৷ তেওঁ ইতিমধ্যে সৈন্যবাহিনীক কৈছিল যে তেওঁলোক সকলো ভোকাতুৰ হৈ মৃত্যমুখত পৰাৰ সম্ভাৱনাই অধিক৷ চাটুৰ লগতে ভালেসংখ্যক জাপানী বিষয়াৰ মোটাগুচ্চিক লৈ ভাল ভাৱ নাছিল৷
<!--
পূৰ্বৰ ঘটনাসমূহ
right|thumb|Imphal and Kohima Campaign ১৯৪৪ চনৰ ১৫ মাৰ্চত জাপানী সৈন্যৰ ৩১ম বিভাগে চিন্দৱিন নদী (Chindwin River) পাৰ হৈ প্ৰায় ৬০ মাইলজোৰা (৯৭ কিমি) প্ৰতিবন্ধক (front) গঠন কৰি উত্তৰ-পশ্চিম মুৱাকৈ অৰণ্যৰ বাটেৰে আগবাঢ়িব ধৰিলে৷ The left wing of the division, consisting of the bulk of the 58th Regiment and commanded by the division's Infantry Group commander, Major General Shigesaburo Miyazaki, was ahead of the neighbouring formation (the Japanese 15th Infantry Division) when they clashed with Indian troops covering the northern approaches to Imphal on 20 March.
The Indian troops were the 50th Indian Parachute Brigade under Brigadier Maxwell Hope-Thompson, at Sangshak. Although they were not Miyazaki's objective, he decided to clear them from his line of advance. The Battle of Sangshak continued for six days. The parachute brigade's troops were desperately short of drinking water, but Miyazaki was handicapped by lack of artillery until near the end of the battle. Eventually, as some of the Japanese 15th Division's troops joined the battle, Hope-Thompson withdrew. The 50th Parachute Brigade lost 600 men, while the Japanese had suffered over 400 casualties. Miyazaki had also captured some of the food and munitions that had been dropped by the Royal Air Force (RAF) to the defenders of Sangshak. However, his troops, who had the shortest and easiest route to Kohima, were delayed by a week.
Meanwhile, the commander of the British Fourteenth Army, Lieutenant General William Slim, belatedly realised (partly from Japanese documents that had been captured at Sangshak) that a whole Japanese division was moving towards Kohima. He and his staff had originally believed that, because of the forbidding terrain in the area, the Japanese would only be able to send a regiment to take Kohima.
Slim knew that there were few fighting troops, as opposed to soldiers in line-of-communication units and supporting services, in Kohima and none at all at the vital base of Dimapur 30 mi to the north. Dimapur contained an area of supply dumps 11 mi long and 1 mi wide. As the fall of Dimapur would have been disastrous for the Allies, Slim asked his superior, General George Giffard (commanding Eleventh Army Group), for more troops to protect Dimapur and to prepare to relieve Imphal.
The Allies were already hastily reinforcing the Imphal Front. As part of this move, the infantry and artillery of the 5th Indian Infantry Division were flown from the Arakan, where they had just participated in the defeat of a subsidiary Japanese offensive at the Battle of the Admin Box. While the main body of the division went to Imphal (where some units had been isolated and almost all of IV Corps' reserves had already been committed), the 161st Indian Infantry Brigade, commanded by Brigadier Dermot Warren and with 24th Mountain Artillery Regiment, Indian Artillery attached, were flown to Dimapur.
Early in March, the 23rd Long Range Penetration Brigade was removed from Major General Orde Wingate's Chindit force, and was dispatched by rail from around Lalaghat to Jorhat, 50 mi north of Dimapur, where they could threaten the flank of any Japanese attack on the base. Giffard and General Claude Auchinleck, the Commander-in-Chief of the British Indian Army, also prepared to send the British 2nd Division and Indian XXXIII Corps HQ under Lieutenant General Montagu Stopford from reserve in southern and central India to Dimapur, by road and rail.
Until XXXIII Corps headquarters could arrive at Dimapur, the HQ of 202 Line of Communication Area under Major General R.P.L. Ranking took command of the area.
ভৌগোলিক অৱস্থান
right|thumb|Kohima Ridge Kohima's strategic importance in the wider 1944 Japanese Chindwin offensive lay in that it was the summit of a pass that offered the Japanese the best route from Burma into India. Through it ran the road which was the main supply route between the base at Dimapur in the Brahmaputra River valley and Imphal, where the British and Indian troops of IV Corps (consisting of the 17th, 20th and 23rd Indian Infantry Divisions) faced the main Japanese offensive.
Kohima Ridge itself runs roughly north and south. The road from Dimapur to Imphal climbs to its northern end and runs along its eastern face. In 1944, Kohima was the administrative centre of Nagaland. The Deputy Commissioner was Charles Pawsey. His bungalow stood on the hillside at a bend in the road, with its gardens and tennis court, and a clubhouse, on terraces above. Although some terraces around the village were cleared for cultivation, the steep slopes of the ridge were densely forested.
North of the ridge lay the densely inhabited area of Naga Village, crowned by Treasury Hill, and Church Knoll (Baptist and other Christian missionaries had been active in Nagaland over the preceding half century). South and west of Kohima Ridge were GPT Ridge and the jungle-covered Aradura Spur. The various British and Indian service troop encampments in the area gave their names to the features which were to be important in the battle e.g. "Field Supply Depot" became FSD Hill or merely FSD. The Japanese later assigned their own code-names to the features; for example, Garrison Hill was known as Inu (dog) and Kuki Piquet as Saru (monkey).
দখল
Before the 161st Indian Brigade arrived, the only fighting troops in the Kohima area were the newly raised 1st Battalion, the Assam Regiment and a few platoons from the 3rd (Naga Hills) Battalion of the paramilitary Assam Rifles. Late in March 161st Brigade deployed in Kohima, but Major-General Ranking ordered them back to Dimapur, as it was felt initially that Dimapur had more strategic importance. Kohima was regarded as a roadblock, while Dimapur was the railhead where the majority of Allied supplies were stored. Slim also feared that the Japanese might leave only a detachment to contain the garrison of Kohima while the main body of the 31st Division moved by tracks to the east to attack Dimapur. To Slim's relief, Sato concentrated on capturing Kohima. (Early in the siege, on 8 April, Mutaguchi directly ordered Sato to send a detachment to advance on Dimapur. Sato unwillingly dispatched a battalion of the 138th Regiment but a few hours later Mutaguchi's superior, Lieutenant General Masakasu Kawabe commanding Burma Area Army, vetoed the move.) Slim chose to gamble that Indian 5th Division could hold Kohima alone, in order to concentrate on the relief of Imphal, through he knew that if the Japanese took Kohima, they would be able to sever the Assam railroad at Dimapur, which would cut off the 14th Army from its main source of supplies.
Stopford's Corps HQ took over responsibility for the front from Ranking on 3 April. The next day, he ordered the 161st Indian Brigade to move forward to Kohima again, but only one battalion, 4th Battalion Queen's Own Royal West Kent Regiment commanded by Lieutenant Colonel John Laverty, and a company of the 4th Battalion, 7th Rajput Regiment arrived in Kohima before the Japanese cut the road west of the ridge. Besides these troops from 161st Brigade, the garrison consisted of a raw battalion (the Shere Regiment) from the Royal Nepalese Army, some companies from the Burma Regiment, some of the Assam Regiment which had retired to Kohima and various detachments of convalescents and line-of-communication troops. The garrison numbered about 2,500, of which about 1,000 were non-combatants and was commanded by Colonel Hugh Richards, who had served formerly with the Chindits.
The siege began on 6 April. The garrison was continually shelled and mortared, in many instances by Japanese using weapons and ammunition captured at Sangshak and from other depots, and was slowly driven into a small perimeter on Garrison Hill. They had artillery support from the main body of 161st Brigade, who were themselves cut off 2 mi away at Jotsoma, but, as at Sangshak, they were very short of drinking water. The water supply point was on GPT Ridge, which was captured by the Japanese on the first day of the siege. Some of its defenders were unable to retreat to other positions on the ridge and instead withdrew towards Dimapur. Canvas water tanks on FSD and at the Indian General Hospital had neither been filled nor dug in to protect them from fire. While a small spring was discovered on the north side of Garrison Hill, it could be reached only at night. The medical dressing stations were exposed to Japanese fire, and wounded men were often hit again as they waited for treatment.
Some of the heaviest fighting took place at the north end of Kohima Ridge, around the Deputy Commissioner's bungalow and tennis court, in what became known as the Battle of the Tennis Court. The tennis court became a no man's land, with the Japanese and the defenders of Kohima dug in on opposite sides, so close to each other that grenades were thrown between the trenches. The American historians Alan Millet and Williamson Murray wrote about the fighting at Kohima between the Japanese vs. the Anglo-Indian troops: "Nowhere in World War II-even on the Eastern Front-did the combatants fight with more mindless savagery". On the night of 17/18 April, the Japanese finally captured the DC's bungalow area. Other Japanese captured Kuki Picquet, cutting the garrison in two. The defenders' situation was desperate, but the Japanese did not follow up by attacking Garrison Hill as by now they were exhausted by hunger and by the fighting, and when daylight broke, troops of 161st Indian Brigade arrived to relieve the garrison.
সাহায্য
The British 2nd Division, commanded by Major General John M. L. Grover, had begun to arrive at Dimapur in early April. By 11 April, Fourteenth Army had about the same number of troops in the area as the Japanese. The British 5th Brigade of the 2nd Division broke through Japanese roadblocks to relieve 161st Brigade in Jotsoma on 15 April. The British 6th Brigade took over 161st Brigade's defensive position (the "Jotsoma Box"), allowing the 161st Brigade with air, artillery and armour support to launch an attack towards Kohima on 18 April. After a day's heavy fighting, the leading troops of the Brigade (1st Battalion, 1st Punjab Regiment) broke through and started to relieve the Kohima garrison. By this point, Kohima resembled a battlefield from the First World War, with smashed trees, ruined buildings and the ground covered in craters.
Under cover of darkness, the wounded (numbering 300) were brought out under fire. Although contact had been established, it took a further 24 hours to fully secure the road between Jotsoma and Kohima. During 19 April and into the early hours of 20 April, the British 6th Brigade replaced the original garrison and at 06:00 hours on 20 April, the garrison commander (Colonel Richards) handed over command of the area. 6th Brigade observers were taken aback by the condition of the garrison; one battle hardened officer commentated: "They looked like aged, bloodstained scarecrows, dropping with fatigue; the only clean thing about them was their weapons, and they smelt of blood, sweat and death."
Miyazaki continued to try to capture Garrison Hill, and there was heavy fighting for this position for several more nights, with high casualties on both sides. The Japanese positions on Kuki Picquet were only 50 yd from Garrison Hill, and fighting was often hand-to-hand. On the other flank of Garrison Hill, on the night of 26/27 April, a British attack recaptured the clubhouse above the Deputy Commissioner's bungalow, which overlooked most of the Japanese centre.
প্ৰতি-আক্ৰমণ
thumb|300x300px|The mined tennis court and terraces of the District Commissioner's bungalow in Kohima. thumb|300x300px|Historic Kohima Imphal road in 2013 The Japanese reorganised their forces for defence. Their Left Force under Miyazaki held Kohima Ridge with four battalions. The divisional HQ under Sato himself and the Centre Force under Colonel Shiraishi held Naga Village with another four battalions. The much smaller Right Force held villages to the north and east.
To support their attack against the Japanese position, the British had amassed thirty-eight 3.7 Inch Mountain Howitzers, forty-eight 25-pounder field guns and two 5.5 inch medium guns. The RAF (chiefly Hurricane fighter-bombers of 34 Squadron and Vultee Vengeance dive-bombers of 84 Squadron) also bombed and strafed the Japanese positions. The Japanese could oppose them with only seventeen light mountain guns, with very little ammunition. Nevertheless, the progress of the British counter-attack was slow. Tanks could not easily be used, and the Japanese occupied bunkers which were very deeply dug in, well-concealed and mutually supporting.
While the British 6th Brigade defended Garrison Hill, the other two brigades of 2nd Division tried to outflank both ends of the Japanese position, in Naga Village to the north and on GPT Ridge to the south. The monsoon had broken by this time and the steep slopes were covered in mud, making movement and supply very difficult. In places the British 4th Brigade had to cut steps up hillsides and build handrails in order to make progress. On 4 May, the British 5th Brigade secured a foothold in the outskirts of Naga Village but was counter-attacked and driven back. On the same day, the British 4th Brigade, having made a long flank march around Mount Pulebadze to approach Kohima Ridge from the south-west, attacked GPT Ridge in driving rain and captured part of the ridge by surprise but were unable to secure the entire ridge. Two successive commanders of British 4th Brigade were killed in the subsequent close-range fighting on the ridge.
Both outflanking moves having failed because of the terrain and the weather, the British 2nd Division concentrated on attacking the Japanese positions along Kohima Ridge from 4 May onwards. Fire from Japanese posts on the reverse slope of GPT Ridge repeatedly caught British troops attacking Jail Hill in the flank, inflicting heavy casualties and preventing them from capturing the hill for a week. However, the various positions were slowly taken. Jail Hill, together with Kuki Picquet, FSD and DIS, was finally captured by 33rd Indian Infantry Brigade on 11 May, after a barrage of smoke shells blinded the Japanese machine-gunners and allowed the troops to secure the hill and dig in.
The last Japanese positions on the ridge to be captured were the tennis court and gardens above the Deputy Commissioner's bungalow. On 13 May, after several failed attempts to outflank or storm the position, the British finally bulldozed a track to the summit above the position, up which a tank could be dragged. A Lee tank crashed down onto the tennis court and destroyed the Japanese trenches and bunkers there. The 2nd Bn, the Dorsetshire Regiment, followed up and captured the hillside where the bungalow formerly stood, thus finally clearing Kohima Ridge. The terrain had been reduced to a fly and rat-infested wilderness, with half-buried human remains everywhere. The conditions under which the Japanese troops had lived and fought have been described by several sources, including author Frank McLynn, as "unspeakable".
The situation worsened for the Japanese as yet more Allied reinforcements arrived. The 7th Indian Infantry Division, commanded by Major General Frank Messervy, was arriving piecemeal by road and rail from the Arakan. Its 33rd Indian Brigade had already been released from XXXIII Corps reserve to join the fighting on Kohima Ridge on 4 May. The 114th Indian Infantry Brigade and the Division HQ arrived on 12 May and (with 161st Brigade under command) the division concentrated on recapturing the Naga Village from the north. The independent 268th Indian Infantry Brigade was used to relieve the brigades of British 2nd Division and allow them to rest, before they resumed their drive southwards along the Imphal Road.
Nevertheless, when the Allies launched another attack on 16 May, the Japanese continued to defend Naga Village and Aradura Spur tenaciously. An attack on Naga Hill on the night of 24/25 May gained no ground. Another attack, mounted against both ends of Aradura Spur on the night of 28/29 May was even more decisively repulsed. The repeated setbacks, with exhaustion and the effects of the climate began to affect the morale of the British 2nd Division especially.
জাপানী সেনাৰ পিছহুহুকনি
The decisive factor was the Japanese lack of supplies. The Japanese 31st Division had begun the operation with only three weeks' supply of food. Once these supplies were exhausted, the Japanese had to exist on meagre captured stocks and what they could forage in increasingly hostile local villages. (Shortly before the siege of Kohima began, the Japanese had captured a huge warehouse in Naga Village with enough rice to feed the division "for three years", but it was immediately bombed and the stock of rice was destroyed.) The British 23rd LRP Brigade, which had been operating behind the Japanese division, cut the Japanese supply lines and prevented them foraging in the Naga Hills to the east of Kohima. The Japanese had mounted two resupply missions, using captured jeeps to carry supplies forward from the Chindwin to 31st Division, but they brought mainly artillery and anti-tank ammunition, rather than food.
By the middle of May, Sato's troops were starving. He considered that Mutaguchi and the HQ of Japanese Fifteenth Army were taking little notice of his situation, as they had issued several confusing and contradictory orders to him during April. Because the main attack on Imphal faltered around the middle of April, Mutaguchi wished 31st Division or parts of it to join in the attack on Imphal from the north, even while the division was struggling to capture and hold Kohima. Sato considered that Fifteenth Army headquarters were issuing unrealistic orders to his division without proper planning or consideration for the conditions. Nor did he believe that they were exerting themselves to move supplies to his division. He began considering pulling his troops back to allow for resupply.
On 25 May, Sato notified Fifteenth Army HQ that he would withdraw on 1 June, unless his division received supplies. Finally on 31 May, he abandoned Naga Village and other positions north of the road, in spite of orders from Mutaguchi to hang on to his position. (For a divisional commander to retreat without orders or permission from his superior was unheard-of in the Japanese Army.) This allowed XXXIII Corps to outflank Miyazaki's position on Aradura Spur and begin pushing south.
Miyazaki's detachment continued to fight rearguard actions and demolish bridges along the road to Imphal, but was eventually driven off the road and forced to retreat eastwards. The remainder of the Japanese division retreated painfully south but found very little to eat, as most of what few supplies had been brought forward across the Chindwin had been consumed by other Japanese units, who were as desperately hungry as Sato's men. Many of the 31st Division were too enfeebled to drag themselves further south than Ukhrul (near the Sangshak battlefield), where hospitals had been set up, but with no medicines, medical staff or food, or Humine 20 mi south of Ukhrul, where Sato vainly hoped to find supplies. thumb|300x300px|The link-up at Milestone 109 between the two arms of the 14th Army which relieved the Japanese siege of Imphal. Indian XXXIII Corps followed up the retreating Japanese. The British 2nd Division advanced down the main road, while the 7th Indian Division (using mules and jeeps for most of its transport), moved through the rough terrain east of the road. On 22 June, the leading troops of British 2nd Division met the main body of 5th Indian Infantry Division advancing north from Imphal at Milestone 109, 30 mi south of Kohima. The siege of Imphal was over, and truck convoys quickly carried vital heavy supplies to the troops at Imphal.
During the Battle of Kohima, the British and Indian forces had lost 4,064 men, dead, missing and wounded. Against this the Japanese had lost 5,764 battle casualties in the Kohima area, and many of the 31st Division subsequently died of disease or starvation, or took their own lives.
পৰৱৰ্ত্তী সময়
After ignoring army orders for several weeks, Sato was removed from command of Japanese 31st Division early in July. The entire Japanese offensive was broken off at the same time. Slim had always derided Sato as the most unenterprising of his opponents, and even recounted dissuading the RAF from bombing Sato's HQ because he wanted him kept alive, as doing so would help the Allied cause. Japanese sources, however, blame his superior, Mutaguchi, for both the weaknesses of the original plan, and the antipathy between himself and Sato which led Sato to concentrate on saving his division rather than driving on distant objectives.
After Sato was removed from command, he refused an invitation to commit seppuku and demanded a court martial to clear his name and make his complaints about Fifteenth Army HQ public. At Kawabe's prompting, Sato was declared to have suffered a mental breakdown and was unfit to stand trial. He was replaced as commander of the 31st Division by Lieutenant General Tsuchitaro Kawada. Major General Miyazaki was promoted and appointed to command the Japanese 54th Division, serving in Arakan.
The huge losses the Japanese suffered in the Battles of Imphal and Kohima (mainly through starvation and disease) crippled their defence of Burma against Allied attacks during the following year.
On the Allied side, Major General Grover was dismissed from command of the British 2nd Division on 5 July, for perceived slowness in conducting the offensive, and also after complaints about his handling of Indian formations (161st and 33rd Indian Brigades) attached to his division, and replaced by Major General Cameron Nicholson. He accepted his dismissal stoically and was appointed Director of Army Welfare Services at the War Office. Seventy years after the Battle of Kohima a memorial to him was unveiled at Jotsoma, the site of his 2nd Division Headquarters. Brigadier Dermot Warren, who commanded the 161st Indian Brigade during the siege, was promoted to command the 5th Indian Division, but was killed in an air crash the following year.
Aerial resupply
The aerial resupply of Kohima was part of an effort that, at its height, delivered around 500 tons of supplies per day to Allied forces in the theatre. At the sieges of both Kohima and Imphal, the Allies relied entirely on resupply from the air by British and American aircraft flying from India until the road from the railhead at Dimapur was cleared. At Kohima, due to the narrow ridgelines, accuracy in the dropping of air delivered logistics proved to be a considerable problem and as the fighting intensified and the defended area decreased, the task became harder and more dangerous. In order to improve the accuracy of the drops, the Dakota pilots were forced to fly "dangerously low".
The increasing dominance of Allied airpower by this stage of the Burma campaign was a major factor in helping the Allies turn the tide of the war in this theatre. Allied air supply enabled British and Indian troops to hold out in positions that they might otherwise have had to abandon due to shortages of ammunition, food and water, as reinforcements and supplies could be brought in even when garrisons were surrounded and cut off. Conversely, the Japanese found their own supply situation harder to resolve and in the end it was one of the deciding factors in the battle.
বঁটা
Two Victoria Crosses were awarded for actions during the Battle of Kohima:
ধীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত
ধীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত (Dhirendra nath Dutta) (১৯১২- ১৯৭২) অসমৰ এজন প্ৰগতিশীল কবিতাৰ বাটকটীয়া কবি। কৃষক,বনুৱা আদি শ্ৰম জীৱী লোকৰ প্ৰতি সহানুভূতি তেওঁৰ কবিতাৰ ঘাই বৈশিষ্ট্য।
ক’হিমাৰ যুদ্ধ
স্মৃতিচাৰণ
thumb|300x300px|When You Go Home, Tell Them Of Us And Say, For Your Tomorrow, We Gave Our Today The War Cemetery in Kohima of 1,420 Allied war dead is maintained by the Commonwealth War Graves Commission. The cemetery lies on the slopes of Garrison Hill, in what was once the Deputy Commissioner's tennis court. The epitaph carved on the memorial of the 2nd British Division in the cemetery has become world-famous as the Kohima Epitaph. It reads: When you go home, tell them of us and say, For your tomorrow, we gave our todayThe verse is attributed to John Maxwell Edmonds (1875–1958), and is thought to have been inspired by the epitaph written by Simonides to honour the Spartans who fell at the Battle of Thermopylae in 480 BC.
ধীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত
জন্ম আৰু শিক্ষা
ধীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্তই গোলাঘাট কৰুণাটিং বাগিচাত১৯১২ চনত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতাক আছিল শৰৎ চন্দ দও আৰু মাক নয়নতৰা।ধীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্তৰ দেউতাকৰ ঘৰ আছিল বৰ্তমান বাংলাদেশৰ ঢাকাৰ ওচৰৰ বিক্ৰমপুৰত। তাৰপৰা আহি তেওঁ গোলাঘাটত নিগাজিকৈ‌ থাকিবলৈ লয়।তেওঁ দেৰগাঁও হাইস্কুলত ষষ্ঠ শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতেই আনুষ্ঠানিক শিক্ষা সাং কৰে আৰু ঘৰুৱাভাৱে পঢ়িবলৈ লয়।
ক’হিমাৰ যুদ্ধ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যুদ্ধ
ধীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্ত
কৰ্মজীৱন
দেশ আৰু জাতীৰ প্ৰতি থকা সেৱাৰ মনোভাবৰ বাবেই দওই ১৯২৮ চনত সক্ৰিয়ভাবে দেশৰ কামত জপিয়াই পৰে।তেওঁ দুবাৰ জেলতো থাকিব লগা হয়।দহ বছৰ মান আন্দোলনৰ কামত লগাৰ পিছত তেওঁ সাম্যবাদৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হয়।জীৱনৰ শেষ সময়লৈকে সাম্যবাদী আদশ অনুসৰি আপোচহীনভাৱে কৃষক তথা বনুৱাৰ হকে কাম কৰি যায়।
মৃত্যু
২২ অক্টোবৰ ১৯৭২ চনত যোৰহাট অসামৰিক চিকিৎসালয়ত ৰক্তক্ষয় ৰোগত কবি ধীৰেন্দ্ৰ নাথ দত্তৰ মৃত্যু হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
বিশ্বাস পক্ষপাতিতা
বিশ্বাস পক্ষপাতিতা (Belief Bias) হৈছে একধৰণৰ প্ৰৱণতা যাৰ প্ৰভাৱত যুক্তি-চালিত সিদ্ধান্ত এটাক বিচাৰ কৰোঁতে যুক্তিটোৰ পৰিৱৰ্তে সিদ্ধান্তটোকহে গুৰুত্ব দিয়া হয়৷ এজন ব্যক্তিয়ে সিদ্ধান্ত-বিৰোধী প্ৰতি-যুক্তিসমূহক নাকচ কৰি নিজৰ মূল্যবোধ, বিশ্বাস আৰু পূৰ্ব-আৰোপিত জ্ঞানক সমৰ্থন কৰা সিদ্ধান্ত এটাক গ্ৰহণ কৰাৰ সম্ভাৱনা বেছি৷ বিশ্বাস পক্ষপাতিতা হৈছে সততে দৃষ্টিগোচৰ হোৱা সাধাৰণ পক্ষপাতিতা আৰু এটা বিশেষ ত্ৰুটি৷ আমি সহজতেই নিজৰ বিশ্বাসৰ দ্বাৰা অন্ধ হ'ব পাৰোঁ আৰু এটা অশুদ্ধ সিদ্ধান্তত উপনীত হ'ব পাৰোঁ৷ একাধিক যুক্তিনিৰ্ভৰ কাৰ্যত বিশ্বাস পক্ষপাতিতাই গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে; যেনে-চৰ্তযুক্ত যুক্তিবাদ (conditional reasoning), সম্পৰ্ক যুক্তিবাদ(relation reasoning), আৰু সকৰ্মক যুক্তিবাদ (transitive reasoning)
ছিলোছিজম (syllogism)
ছিলোছিজম হৈছে এক প্ৰকাৰৰ যৌক্তিক বক্তব্য য'ত দুটা বা ততোধিক আধাৰৰ (Premise) ওপৰত ভিত্তি কৰি এটা সিদ্ধান্ত নিৰ্মাণ কৰা হয়৷ তলত দুটামান উদাহৰণ দিয়া হৈছে-
অবৈধ ছিলোছিজমৰ এটা উদাহৰণ হৈছে:
একাধিক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে, ছিলোজিছমৰ ক্ষেত্ৰত অধিকসংখ্যক অংশগ্ৰহণকাৰীয়েই আধাৰৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা সিদ্ধান্ত এটাক অশুদ্ধভাৱে চিনাক্ত কৰে৷ বাস্তৱ পৃথিৱীত এটা কথা সত্য হ'ব পাৰে যে, (ক) কিশোৰীসকলে অধ্যয়ন কৰে আৰু (খ) কাৰণ তেওঁলোক উচ্চাকাংক্ষী৷ পিছে এই বক্তব্যটোত এটা আঁসোৱাহ আছে; কিয়নো সিদ্ধান্তটো আধাৰৰ জৰিয়তে সমৰ্থিত নহয়৷ বক্তব্যৰ বৈধতাটো সিদ্ধান্তৰ সত্যতাৰ পৰা স্বাধীন৷ অসত্য সিদ্ধান্তৰ বাবে বৈধ বক্তব্য থাকিব পাৰে আৰু শুদ্ধ সিদ্ধান্তৰ বাবে অবৈধ বক্তব্য থাকিব পাৰে৷ সেয়েহে, সিদ্ধান্তৰ গ্ৰহণযোগ্যতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বক্তব্য এটাৰ বৈধতা বিচাৰ কৰাটো ত্ৰুটিপূৰ্ণ৷ এই ত্ৰুটিকেই বিশ্বাস পক্ষপাতিতা হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছে৷
বিশ্বাস পক্ষপাতিতা আৰু সময়
২০০৫ চনত ইভানছ আৰু হমছৰ তত্ত্বাৱধানত এটা বিশেষ অধ্যয়ন সম্পন্ন হয়৷ তেওঁলোকে দুটা বিশেষ গোট নিয়োগ কৰি যুক্তিসংগত এলানি প্ৰশ্ন তেওঁলোকৰ সমুখত উত্থাপন কৰিলে৷ এটা গোটক উত্তৰ দিবলৈ মাথোঁ দুই ছেকেণ্ড সময় দিয়া হ'ল৷ আনহাতে আনটো গোটক পৰ্যাপ্ত সময় দিয়া হ'ল৷ ফলাফল আহিলত দেখা গ'ল যে, দুই ছেকেণ্ড সময়ৰ গোটটোৱে দাখিল কৰা অধিকসংখ্যক প্ৰশ্নতেই অশুদ্ধ৷ কিন্তু পৰ্যাপ্ত সময় দিয়া গোটটোত অশুদ্ধতাৰ সংখ্যা কম৷ পৰীক্ষকদ্বয়ে সৰ্বশেষত জনালে যে-এইয়া হৈছে যৌক্তিকতাৰ পৰিৱৰ্তে বিশ্বাস-নিৰ্ভৰ চিন্তনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱাৰ পৰিণতি৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বোধগত পক্ষপাতিতা শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান
ছেহলা লাহিজি
ছেহলা লাহিজি (জন্ম: ১৯৪২; ; Shahla Lahiji) এগৰাকী ইৰানী লেখিকা, প্ৰকাশিকা আৰু নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী। তেওঁ নাৰী বিষয়ক এটা প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠান ৰোচনগৰনৰ সঞ্চালক।
খাও চে
খাও চে (ข้าวแช่) হৈছে 'শীতল পানীত তিয়াই ৰখা চাউল'। খাও শব্দৰ অৰ্থ হৈছে চাউল আৰু চে শব্দৰ অৰ্থ 'তিয়াই ৰখা'। ৰজা দ্বিতীয় ৰামৰ সময়ত এই ৰন্ধন প্ৰকৰণটো এবিধ মন খাদ্যৰ পৰা অভিযোজিত কৰা হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী কালত ইয়াৰ সংশোধন কৰা হৈছিল। ইয়াক গ্ৰীষ্মকালত অৰ্থাৎ মাৰ্চৰ মাজভাগৰ পৰা এপ্ৰিলৰ শেষলৈ প্ৰস্তুত কৰা আৰু খোৱা হৈছিল। সেই সময়ত থাইলেণ্ডত বৰফ উপলব্ধ নাছিল। সেয়েহে গৰমৰ দিনত ছাঁ পৰা ঠাইত মাটিৰ পাত্ৰত পানী ৰাখি শীতল কৰি ৰখা হৈছিল। কিছুমান পুৰণি ৰন্ধন প্ৰকৰণত খাও চেক শীতল কৰিবৰ বাবে কৰ্পূৰৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ কোৱা হৈছে।
ইতিহাস
মন লোকসকলে তেওঁলোকৰ থাই নৱবৰ্ষৰ অংশ চংক্ৰান (থিংয়ান) উৎসৱৰ সময়ত এই খাদ্যবিধ প্ৰস্তুত কৰে। বাৰ্মিজ ভাষাত ই থিংয়ান চাউল নামেৰে পৰিচিত। ৰজা দ্বিতীয় ৰামৰ শাসনকালত থাইলেণ্ডৰ সৈতে খাও চেৰ পৰিচয় হওঁ‌তে ইয়াক 'ৰাজকীয় ৰন্ধনপ্ৰণালী' বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু ই সৰ্বসাধাৰণৰ বাবে উপলব্ধ নাছিল। বেংককৰ এটা প্ৰাসাদত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা থাই চেলিব্ৰিটি চেফ মেকডাঙৰ মতে খাও চে হৈছে "একমাত্ৰ থাই ব্যঞ্জন যাক সঁচাকৈয়ে 'ৰাজকীয় থাই ৰন্ধনপ্ৰণালী' বুলি গণ্য কৰিব পাৰি।"
ছেহলা লাহিজি
কৰ্মজীৱন
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন সম্পৰ্কে কবলৈ কৈ ছেহলাই এটা সাক্ষাৎকাৰত জনাইছিল যে তেওঁ ইৰানৰ নাৰী অধিকাৰ আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰত নাৰীৰ অংশগ্ৰহণৰ এক জীৱন্ত ইতিহাসৰ অংশ। কাৰণ তেওঁৰ মাক আছিল ইৰানৰ পঞ্চমগৰাকী মহিলা, যিয়ে চৰকাৰী চাকৰিত ভৰ্তি হৈছিল। যেতিয়া ছেহলাৰ জন্ম হৈছিল, তেতিয়া তেওঁৰ মাকৰ এটা ব্যৱসায় আছিল। তেতিয়াই ছেহলাই খুব ওচৰৰ পৰা দেখিছিল যে এগৰাকী মহিলাই গৃহস্থালিৰ কাম-কাজ কৰি একে সময়তে জীৱিকাৰ বাবে ঘৰৰ বাহিৰৰ কাম সম্পন্ন কৰা কিমান কঠিন আছিল।
খাও চে
ইতিহাস
বেংককৰ কিছুমান দাঁ‌তিকাষৰীয়া অঞ্চল যেনে গণতন্ত্ৰ স্মৃতিস্তম্ভৰ ওচৰৰ বাংলামপু আৰু ডিনচো ৰোডত খাও চে পোৱা যায়। এই দুয়োখন ঠাই ফ্ৰা নাখোন জিলাত অৱস্থিত।
ছেহলা লাহিজি
বিতৰ্ক আৰু আইনী প্ৰক্ৰিয়া
২০০০ চনৰ ৭-৯ এপ্ৰিলত বাৰ্লিনত হেনৰিখ বুল ফাউণ্ডেচনে পৃষ্ঠপোষকতা কৰা এক বৌদ্ধিক আৰু সাংস্কৃতিক সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰা ১৯ জন লেখক আৰু বুদ্ধিজীৱীৰ ভিতৰত তেওঁ এগৰাকী আছিল, য'ত ইৰানৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ ওপৰত ৰাজহুৱাভাৱে বিতৰ্ক হৈছিল। ইৰানলৈ ঘুৰি অহাৰ পিছত নাৰীসকলৰ প্ৰতি ইছলামিক ষ্টেটৰ নীতিৰ বিৰুদ্ধে কথা কোৱাৰ অপৰাধত আন ১৮জন বুদ্ধিজীৱিৰ সৈতে ছেহলাকো আদালতলৈ লৈ যোৱা হয় আৰু বিচাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয়। জাতীয় নিৰাপত্তা বিপন্ন কৰা আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ বিৰুদ্ধে অপপ্ৰচাৰ বিয়পোৱাৰ অভিযোগত তেওঁক দোষী সাব্যস্ত কৰা হয় আৰু তিনি বছৰ ছয় মাহৰ কাৰাদণ্ড বিহা হয়। ২০০০ চনৰ জুন মাহত লাহিজিয়ে ছয়লাখ ডলাৰ দিয়াৰ পিছত জামিনত মুক্তি পায়। ২০০১ চনত তেওঁ পেন/বাৰবাৰা গোল্ডস্মিথ ফ্ৰিডম টু ৰাইটাৰ্ছ বঁটা লাভ কৰে। ২০০২ৰ জানুৱাৰীত বিচাৰৰ পিছত তেওঁৰ কাৰাদণ্ডৰ মিয়াদ কমাই ছমাহ কৰা হয় আৰু যি ইতিমধ্যে তেওঁ ভোগ কৰিছিলেই। মুক্তি পোৱাৰ পিছতো তেওঁ পূৰ্বৰ দৰে কাম-কাজ চলাই গৈছে আৰু টেহৰানত বসবাস কৰি আছে।
খাও চে
উপকৰণ
খাও চে প্ৰস্তুত কৰা কামটো সহজ নহয়। সাধাৰণ জেচমিন চাউল অত্যধিক নৰম হোৱাৰ বাবে কিছু কঠিন খাও তা হেং নামৰ চাউলবিধ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াক প্ৰথমে স্বাভাৱিক ধৰণে ৰন্ধা হয় আৰু তাৰ পিছত ঝাজৰি বা বিন্ধা থকা এটা পাত্ৰত ৰখা হয়। ইয়াৰ পিছত অতিৰিক্ত শ্বেতসাৰ আঁতৰাবলৈ ইয়াক কেইবাবাৰো পানীৰ তলত ধোৱা হয়।
ইয়াৰ পিছত প্ৰয়োজন হোৱা এক বিশেষ উপাদান হৈছে ফুলৰ সুগন্ধিযুক্ত পানী। এটা ডাঙৰ পাত্ৰ পানীৰে আধা পূৰ কৰি তাত এমুঠি বা দুমুঠি সতেজ জেচমিন ফুল দিয়া হয়। তাৰ পিছত পানীৰ ওপৰত এডাল সৰু ফুলৰ সুগন্ধিযুক্ত মমবাতি জ্বলাই ভাঁহিবলৈ দিয়া হয় আৰু পাত্ৰটো ঢাকনিৰে ঢাকি ১৫ মিনিটৰ বাবে ঢাকি ৰখা হয়। তাৰ পিছত অধিক ফুল আৰু ভিন্ন সুবাসৰ আন এডাল মমবাতি জ্বলাই পুনৰ ১৫ মিনিটৰ বাবে এৰি দিয়া হয়। তৃতীয়বাৰৰ বাবেও একেই প্ৰণালী অৱলম্বন কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত মমবাতিৰ পৰা সুগন্ধি আৰু জেচমিনৰ পৰা প্ৰাকৃতিক তেল পানীত প্ৰৱেশ কৰে। ইয়াৰ পিছত আগতীয়াকৈ সিজাই ৰখা চাউলখিনিত সুগন্ধি পানী প্ৰচুৰ পৰিমাণে ছটিয়াই দিয়া হয়। পাতল কপাহী কাপোৰ এখনেৰে চাউলখিনি মেৰিয়াই ইয়াৰ মূৰকেইটা একেলগে পাক দি টানকৈ টোপোলা আকাৰে শীৰ্ষত গাঁ‌ঠি দি বন্ধা হয় যাতে চাউলখিনি ফুলি নাযায়। উতলা পানীৰ ওপৰত ভাপ দিয়ক। পৰিৱেশন কৰাৰ সময়ত চাউলৰ কিছু অংশ এটা বাটিত দি অধিক সুগন্ধি পানী দিয়াৰ লগতে আৰু কেইটামান সৰু বৰফৰ টুকুৰা আৰু ফুল যোগ দিয়া হয়।
খাও চেৰ সৈতে খোৱা ব্যঞ্জনসমূহে খাদ্যবিধক অনন্য মাত্ৰা দিয়ে। ইয়াৰ ৰন্ধনপ্ৰণালী ভিন্ন হয় যদিও প্ৰয়োজনীয় উপকৰণসমূহ একেই থাকে।
বেংককৰ একোখন প্ৰসিদ্ধ ৰেষ্টুৰেণ্টত খাও চে অৰ্ডাৰ কৰিলে সাধাৰণতে লগত নিম্নলিখিত ব্যঞ্জনবোৰ পৰিৱেশন কৰা হয়:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:থাইলেণ্ডৰ খাদ্য
ৰহা
ৰহা নগাঁও জিলাৰ এখন সৰু অথচ ব্যস্ত চহৰ । সকলো ধৰ্মৰ লোকেই এই চহৰত মিলা-প্ৰীতিৰে বাস কৰে । ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষতেই অৱস্থিত এই চহৰখন।
কলং আৰু কপিলী নদী ৰহাৰ কাষেৰে বৈ গৈছে। অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমখন মীন মহাবিদ্যালয় ৰহাত অৱস্থিত।
ৰাজনীতি
ৰহা, নগাঁও লোকসভাৰ এক অংশ। বৰ্তমান ৰহা বিধানসভা সমষ্টিৰ বিধায়ক ডিম্বেশ্বৰ দাস। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য।
শামা ভাটে
শামা ভাটে (शमा भाटे; জন্ম: ৬ অক্টোবৰ ১৯৫০) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় কথক নৃত্যশিল্পী। শামা তাই নামেৰেও পৰিচিত তেখেতৰ কেৰিয়াৰ ৪০ বছৰতকৈ বেছি সময় ধৰি বিস্তৃত হৈ আছে। তেখেতে ৪ বছৰ বয়সৰ পৰা কথক শিকিছিল আৰু পৰিবেশন কৰিছে। লগতে তেখেত এগৰাকী শিক্ষকো আছিল আৰু ক'ৰিয়'গ্ৰাফীৰ লগত আৰু ভালেমান প্ৰশিক্ষণৰ লগত জড়িত আছিল। তেখেত পুনেত তেওঁৰ নৃত্য একাডেমীৰ নাদৰূপৰ শৈল্পিক পৰিচালকো আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
গুৰু শামা ভাটে ১৯৫০ চনৰ ৬ অক্টোবৰত বেলগাঁৱত (বৰ্তমান বেলাগাভি)-ত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেত গোলাব বৈশা নায়ক আৰু গণগধৰ জি নায়কৰ জীয়েক। তেখেতে ১৯৭৪ চনত গুৰু ৰোহিনী ভাটেৰ পুতেক সনাত ভাটেৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু তেওঁলোকৰ এজন পুত্ৰ সন্তান অংগত ভাটে আছে।
প্ৰশিক্ষণ
গুৰু শামা ভাটে গুৰু ৰোহিনী ভাটেৰ প্ৰধান শিষ্য তথা বোৱাৰী। তেখেত কথক সম্ৰাট পণ্ডিত বিৰজু মহাৰাজ আৰু পণ্ডিত মোহনৰাৱ কল্যাণপুৰকৰ পৰাও তেওঁ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। তেওঁৰ কথক নৃত্যৰ ৰূপটো যি উপৰোক্ত গুৰুৰ পৰা আৰু স্ব-শিক্ষাৰ মাধ্যমত বহু বছৰ ধৰি বিকাশ লাভ কৰিছে, তবলা তালৰ পৰা 'তাল' আৰু 'লয়'ত বিশেষ সংযোজন আছে, যিটো মিশ্ৰিত কৰিছে উস্তাদ আৰু পৰিদৰ্শক পণ্ডিত সুৰেশ তালৱালকাৰ।
বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি, গুৰু শমা ভাটে অসংখ্য পেচাদাৰ কথক নৃত্যশিল্পীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিছে যিসকল ভাৰত তথা বিদেশত স্বাধীনভাবে পাৰফৰ্ম কৰে আৰু শিকায়। তেখেত পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ললিত কলা কেন্দ্ৰ, মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নালন্দা কলেজ, নাগপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাৰত কলেজ, পুনেত ভাৰতী বিদ্যাপীঠৰ ছিনিওৰ গুৰুসকলৰ অন্যতম হিচাপে বহু বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কাৰ্যক্ৰমত নাম আছে। তেওঁৰ নিৰ্দেশনাত, ত্ৰিশতকৈ অধিক শিক্ষাৰ্থী বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছ আৰু প্ৰায় ১২ গৰাকী ছাত্ৰ এইচআৰডিচি ৰাষ্ট্ৰীয় বৃত্তি (ছিনিওৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে) আৰু চিচিইআৰটি বৃত্তি (জুনিওৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে) লাভ কৰিছে।
ক'ৰিয়'গ্ৰাফী
গুৰু শামা ভাটেৰ ক'ৰিয়'গ্ৰাফীকৰ কাম বিশাল। তেখেত কথকৰ প্ৰচলিতৰ লগতে সমসাময়িক বিন্যাস উভয় লৈ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিছিল। তেখেত তেওঁৰ নিজস্ব দৃষ্টিভঙ্গি লৈ ঐতিহ্যবাহী আৰু শাস্ত্ৰীয় ৰচনাবোৰৰ তালিকাবোৰ যেনেঃ তাৰানস, থুমৰিচ ইত্যাদি তৈয়াৰ কৰিছে। উদাহৰণস্বৰূপ, ত্ৰিশুল (৯, ১০ আৰু ১১ বীটৰ তাল চক্ৰৰ মিশ্ৰণ); সংবাদ (ডোমুহি ৰচনা), লয়সোপন (পাঁচ জাতিৰ মাধ্যমত উপস্থাপিত ঔতিহাসিক কথক অনুক্ৰম)। ২০১৫ চনৰ আৰু এটা সাম্প্ৰতিক প্ৰযোজনাত তেখেত ভাৰতীয় মহাকাব্য মহাভাৰতৰ পৰা তেওঁৰ চিত্ৰ অনুপ্ৰেৰণা দেখেছিলেন আৰু নৃত্যশিল্পীসকলে ভিন্ন ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় আৰু ভাৰতীয় লোকনৃত্যৰ ৰূপ উপস্থাপন কৰি "মহাভাৰত চাগা সম্পৰ্কত প্ৰতিচ্ছবি" তৈয়াৰ কৰিছিল।  কণ্ঠশিল্পী লতা মংগেশকৰৰ ৮৫ তম জন্মবাৰ্ষিক উপলক্ষত নাদৰূপৰ পৰা তেওঁৰ শিক্ষাৰ্থীসকলে যি আন এটা ক'ৰিয়'গ্ৰাফী কৰিছিল, সেয়া আছিল নৃত্যৰ দল 'চালা ৱাহী দেস' । ২০১৮ চনত তেওঁৰ আটাইতকৈ শেহতীয়া প্ৰযোজনাৰ কিছুমান:
তথ্য উৎস্য
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
কেন খাও ৱান
কেন খাও ৱান বা সেউজীয়া তৰকাৰী (แกงเขียวหวาน, Green curry) হৈছে মধ্য থাইলেণ্ডৰ এবিধ থলুৱা ব্যঞ্জন। থাই ভাষাত ইয়াৰ আক্ষৰিক অৰ্থ মিঠা-সেউজ তৰকাৰী।
ব্যুৎপত্তি
সেউজীয়া তৰকাৰী বা ইংৰাজীত গ্ৰীণ কাৰী নামটো ব্যঞ্জনবিধৰ সেউজীয়া ৰঙৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। এই ৰং সেউজীয়া জলকীয়াৰ পৰা আহে। থাই নামটোত থকা ৱান অৰ্থাৎ 'মিঠা' শব্দটোৱে তৰকাৰীৰ সোৱাদৰ সলনি ইয়াৰ নিৰ্দিষ্ট সেউজীয়া ৰঙটোকহে নিৰ্দেশ কৰিছে। এই ব্যঞ্জনবিধ নাৰিকলৰ গাখীৰ আৰু সতেজ সেউজীয়া জলকীয়াৰ ওপৰত আধাৰিত হোৱাৰ বাবে ইয়াৰ ৰং লৱণু মিশ্ৰিত কোমল সেউজীয়া হয় আৰু সেয়ে এই ৰঙটোক থাই ভাষাত "মিঠা সেউজীয়া" বুলি কোৱা হয়।
কেন খাও ৱানৰ উপকৰণসমূহ সঠিকভাৱে নিৰ্দিষ্ট নহয়। এই ব্যঞ্জন আন থাই তৰকাৰীসমূহতকৈ মিঠা নহয় যদিও ৰঙচুৱা তৰকাৰীসমূহতকৈ জ্বলা-মচলা অধিক হয়। চন ১৯০৮-১৯২৬-ৰ ভিতৰৰ সময়ছোৱাত ৰজা ষষ্ঠ ৰাম বা সপ্তম ৰামৰ শাসনকালত কেন খাও ৱানৰ বিকাশ ঘটিছিল।
উপকৰণ
নাৰিকলৰ গাখীৰৰ পৰিমাণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চছবিধৰ গাঢ়তা ভিন্নধৰণৰ হয়। গ্ৰীণ কাৰী পেষ্ট সাধাৰণতেসতেজ সেউজীয়া জলকীয়া, শ্বেলট পিঁ‌য়াজ, নহৰু, গালংগাল, লেমনগ্ৰাছ, কাফিৰ নেমুৰ পাত, মান ধনিয়াৰ শিপা, জিৰা, বগা জালুক, মিছামাছৰ পেষ্ট আৰু নিমখ খুন্দনাত খুন্দি প্ৰস্তুত কৰা হয়।
ৰন্ধন
এই পেষ্টবিধ পকাই লোৱা নাৰিকলৰ ক্ৰীমত সুগন্ধি ওলাই তেলত সোমাই নোযোৱালৈকে ভজা হয়। এই কাৰী পেষ্ট সিজাৰ পিছত নাৰিকলৰ গাখীৰ আৰু বাকী থকা উপাদানবোৰ তালচেনি আৰু মাছৰ চছৰ সৈতে যোগ দিয়া হয়। শেষত থাই বাছিল, সতেজ কাফিৰ নেমুৰ পাত, টুকুৰা কৰা ফ্ৰিক চি ফাৰে (সূৰ্যমুখী জলকীয়া) সজাই ইয়াক পৰিৱেশন কৰা হয়। অধিক কাঢ়া সোৱাদৰ কেন খাও ৱানৰ বাবে সামুদ্ৰিক খাদ্য, ফিংগাৰৰুট অথবা বনৰীয়া আদা, বগা হালধি আৰু তুলসী সজাবলৈ অৰ্থাৎ গাৰ্ণিছিঙৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
পৰিৱশন
কেন খাও ৱান বা সেউজীয়া তৰকাৰী সাধাৰণতে ভাতৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। এই ক্ষেত্ৰত অৱশ্যে ইয়াৰ লগতে আন ব্যঞ্জনো থাকে। ভাতৰ উপৰিও খানম চিন নামৰ চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী নুডলছৰ সৈতেও ইয়াক একক ব্যঞ্জন হিচাপে পৰিৱেশন কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:থাইলেণ্ডৰ খাদ্য
জন্মযাত্ৰা (নাট)
জন্মযাত্ৰা নাটখন শংকৰোত্তৰ যুগৰ এখনি উল্লেখযোগ্য অঙ্কীয়া নাট। জন্মযাত্ৰাখনিৰ ভাওনা শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমীত সত্ৰ আৰু সংহতি নিৰ্বিশেষে সকলোতে কৰা হয়। জন্মযাত্ৰাৰ উপসংহাৰ স্বৰূপ নন্দোৎসৱ বা পচতি (বোকা ভাওনা) উৎসৱো প্ৰায় সকলো সত্ৰতে পাতে। নাটখনৰ মাজেৰে কৃষ্ণৰ জন্মৰ কাহিনী প্ৰকাশ পাইছে। বসুদেৱ আৰু দৈৱকীৰ বিবাহ যাত্ৰা পৰা আৰম্ভ কৰি শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্ম পৰ্যন্ত কাহিনীভাগ এই নাটৰ বিষয় আৰু নাটৰ পটভূমি ১০ম স্কন্ধ ভাগৱত। চৰিতকাৰ সকলে কৈ গৈছে যে শ্ৰীশ্ৰী গোপালদেৱে মাধৱদেৱৰ সাক্ষাতত কীৰ্ত্তন ঘৰৰ চৌহদৰ ভিতৰত 'জন্মযাত্ৰা'ৰ প্ৰথম ভাওনা কৰে। জন্মযাত্ৰাৰ কাহিনীভাগ 'ভাগৱত পুৰাণ' আৰু 'মহাভাৰত'ত পোৱা যায় যদিও, গোপাল আতাই ইয়াৰ কাহিনীভাগ গ্ৰহণ কৰিছে শংকৰদেৱৰ 'দশমৰ পৰা গ্ৰহণ কৰিছে। নাটখনত মুঠ ১টা সংস্কৃত শ্লোক আছে আৰু ভটিমা এটাও নাই। নাটত আশোৱাৰী, কানাৰা, পৰিতাল, গৌৰী, বিষমতাল, জৌতি, সুহাই, একতালি, বেলোৱাৰ, ধনশ্ৰী, তালু চুটা, ভাটিয়ালি, হ্ৰস্বক আদি ৰাগত ১৫টা মান গীত আছে। গীতবোৰ ধ্ৰুং আৰু পদত ভাগ কৰা।
কাহিনী
জন্মযাত্ৰা নাটৰ আৰম্ভণিতে বসুমতীয়ে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰলৈ আহি ক'লে যে দৈত্য দানৱৰ অত্যাচাৰত ভাৰ সহিব নোৱাৰা হৈছে। তেতিয়া ব্ৰহ্মাই দয়া পৰবশ হৈ দেৱতা সকলক লৈ ক্ষীৰোদধি নদীৰ পাৰলৈ গৈ হৰি আৰাধনা কৰিবলৈ ধৰিলে। দেৱতা সকলৰ আৰাধনাত সন্তুষ্ট হৈ হৰিয়ে সকলো দেৱতাক গোকুলত মানৱ ৰূপে দনম ল'বলৈ ক'লে। বিষ্ণুৱে শ্ৰীকৃষ্ণৰ অৱতাৰ হৈ ভূমিৰ ভাৰ হৰিব। যথাসময়ত মথুৰাৰ ৰজা উগ্ৰসেনৰ ভাতৃ দেৱকৰ পৰমা সুন্দৰী জীয়ৰীৰ বিবাহ বসুদেনৰ লগত দিবৰ বাবে মতাই আনিলে। দৈৱকী বসুদেৱৰ বিবাহ হোৱাৰ পিছত ভাতৃ কংসই অতি আনন্দৰে নিজেই ৰথ চলাই ভগ্নীক পতিগৃহত লৈ যাবলৈ ওলাল। এনেতে কংসই আকাশবাণী শুনিবলৈ পালে যে হে কংস তুমি যাক লৈ গৈ আছা তেওঁৰ গৰ্ভৰ অষ্টম সন্তানে তোমাক বধ কৰিব। এই কথা শুনি কংসই দৈৱকীৰ চুলি থাপ মাৰি ধৰি কাটিবলৈ ওলাল। বসুদেৱে কংসক অনুনয় বিনয় কৰি ক'লে যে দৈৱকীৰ বাবেতো তোমাৰ মৃত্যু নহয়, তেওঁৰ গৰ্ভৰ অষ্টম সন্তানেহে তোমাৰ মৃত্যুভয়, সেয়ে সকলো সন্তানৰ হ'লে কংসৰ হাতত তুলি দিব বুলি বসুদেৱে ক'লে। কংসই সিহঁতক কাৰাগাৰত বন্দী কৰি থৈ দিলে। যথাসময়ত দৈৱকীৰ প্ৰথম সন্তান কীৰ্তিমন্তৰ জন্ম হোৱাত বসুদেৱে সন্তানটিক কংসৰ হাতত তুলি দিলে। কংসই বসুদেৱৰ সততাক ভাল পালে আৰু সন্তানটিক ঘূৰাই দিলে কাৰণ তাৰপৰা কোনো ভয় নাই। অষ্টম সন্তানহে মৃত্যুৰ কাৰণ হ'ব। সেয়ে তাক তুলি দিলেই হ'ব বুলি কংসই ক'লে। নাৰদে দেৱকাৰ্য বিঘ্নিত হোৱাৰ আশংকাত কংসক পূৰ্বজন্মৰ কথা সোঁৱৰাই দিলে। নাৰদৰ কথাত কংস পতিয়ন গ'ল আৰু দৈৱকীৰ ছয়পুত্ৰক হত্যা কৰিলে। সপ্তম সন্তান গৰ্ভপাত হ'ল। সময় বাগৰি এদিন অষ্টম সন্তান কৃষ্ণৰ জন্ম হ'ল। জন্ম লৈয়ে শ্ৰীকৃষ্ণই চতুৰ্ভূজ বিষ্ণুৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি পূৰ্বজনমৰ সকলো কথা ক'লে। এতিয়া বিধিৰ বিধান মতে ৰংসৰ কোপ দৃষ্টিৰ পৰা ৰক্ষা পাবৰ বাবে কৃষ্ণক নি নন্দ ৰজাৰ ঘৰত থব লাগে আৰু নন্দ ৰজাৰ ঘৰত জন্ম লোৱা যোগমায়াক লৈ আহিব লাগে। কথাখিনি কৈ কৃষ্ণই সাধাৰণ শিশুৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে। বসুদেৱে কৃষ্ণক যমুনা নদী পাৰ হৈ নন্দ ৰজাৰ ঘৰত থৈ আহিল আৰু যোগমায়াক লগত লৈ আহি দৈৱকীৰ কোলাত দিয়াৰ লগে লগে শিশুটিৰ কান্দোনত দ্বাৰ ৰক্ষীহঁত সকলোৱে সাৰ পাই উঠিল আৰু সন্তান জন্ম হোৱাৰ কথা কংসক ক'লেগৈ। কংসই আহি নিৰ্মমভাৱে শিশুটিক হত্যা কৰিবলৈ লওঁতেই যোগমায়াই কংসৰ হাতৰ পৰা এৰা খাই আকাশমাৰ্গ পালেগৈ আৰু কংসক সাবধান বাণী শুনালে যে তেওঁৰ প্ৰাণবৈৰী ইতিমধ্যেই জন্ম লৈছে আৰু দুখুনী দৈৱকীক মিছাকৈ হিংসা কৰিছে। কংসই ভয়ত ত্ৰস্তমান হৈ বসুদেৱ দৈৱকীৰ ওচৰলৈ গৈ ক্ষমা মাগি কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্তি দিলে। ইফালে গোকুলত কৃষ্ণক জন্ম হোৱাৰ বাবে গোটেই গোকুল আনন্দ উৎসৱত মতলীয়া হ'ল আৰু সকলো গোপ গোপিনীয়ে সাজি কাচি আনন্দত মতলীয়া হ'ল।