cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
প্ৰতিমা দেৱী (চিত্ৰশিল্পী)
সতি-সন্ততি
নন্দিনী ঠাকুৰ ১৯৪০ চনত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। গিৰিধাৰী লালাৰ সৈতে তেওঁৰ নাতিৰ বিবাহ উপলক্ষে ৰবীন্দ্ৰনাথে সুমঙ্গালী বোধু সঞ্চিতা ৰেখো প্ৰনে গানটো ৰচনা কৰিছিল। তেওঁলোকে ৰতনপল্লীৰ ছায়ানীড়ত বাস কৰিছিল। নন্দিনীৰ পুত্ৰ সুনন্দন লালাই পাঠ ভাৱনাত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আছিল আৰু তাৰ পিছত সংশ্লেষিত জৈৱিক ৰসায়নত পিএইচডি সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। ২০১২ চনলৈকে, তেওঁলোক বাংগালোৰত থাকে।
গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন
প্ৰতিমাই কেইবাখনো কিতাপ লিখিছিল। নিৰ্বাণ শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনে কবিৰ জীৱনৰ অন্তিম বছৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল। স্মৃতিচিনহাৰত তেওঁ অবনীন্দ্ৰনাথ আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথৰ কথা কৈছে। নৃত্যই শান্তিনিকেতনত নৃত্য পৰম্পৰাৰ এক নথিপত্ৰ তৈয়াৰ কৰিছে। চিত্ৰলেখা তেওঁৰ কবিতা আৰু অন্যান্য লিখনিৰ সংকলন।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
দমকল
দমকল (Hand pump) হৈছে হাতেৰে চলাই ভূ-গৰ্ভস্থ পানী উলিওৱা এক যন্ত্ৰ; ইয়াৰ সহায়ত মানুহৰ শক্তি আৰু যান্ত্ৰিক সুবিধা ব্যৱহাৰ কৰি তৰল পদাৰ্থ বা বায়ুক এটা ঠাইৰ পৰা আন এটা ঠাইলৈ লৈ যোৱা হয়। বিশ্বৰ প্ৰতিখন দেশতে বিভিন্ন ধৰণৰ ঔদ্যোগিক, সামুদ্ৰিক, জলসিঞ্চন আদিৰ দৰে কামত এইবোৰ বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মূলতঃ পিষ্টন, ডায়েফ্ৰাম বা ঘূৰ্ণনীয় ভেন নীতিত কাম কৰা আৰু চেম্বাৰৰ প্ৰৱেশ আৰু প্ৰস্থান বন্দৰত চেক ভালভৰ সৈতে বিপৰীত দিশত কাম কৰা দমকলৰ ব্যৱস্থা আছে। বেছিভাগ হেণ্ড দমকল হয় পিষ্টন পাম্প বা প্লাঞ্জাৰ পাম্প, আৰু ই ধনাত্মক বিচ্যুতিৰ।
উন্নয়নশীল দেশসমূহত সাধাৰণতে পানীৰ সামূহিক যোগান আৰু স্ব-যোগান দুয়োটাৰে বাবে দমকলৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু ইয়াক ব’ৰহ’ল বা হাতেৰে খন্দা কূপত স্থাপন কৰিব পাৰি।
ইতিহাস
এসময়ত বিশ্বজুৰি প্ৰচলিত দমকলবিধ আছিল হাতেৰে চালিত পানীৰ পাম্প বা ‘পিচাৰ পাম্প’। পাইপেৰে পানী যোগান ধৰাৰ আগৰ দিনবোৰত ইয়াক সাধাৰণতে সামূহিক পানীৰ কূপৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হৈছিল।
ব্ৰিটেইন আৰু আয়াৰলেণ্ডৰ কিছু অংশত ইয়াক প্ৰায়ে পেৰিছ পাম্প বুলি কোৱা হৈছিল। যদিও এনে সমজুৱা দমকল এতিয়া সাধাৰণ নহয়, তথাপিও মানুহে স্থানীয় আগ্ৰহৰ বিষয়সমূহ আলোচনা কৰা ঠাই বা মঞ্চৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ পেৰিছ পাম্প অভিব্যক্তি ব্যৱহাৰ কৰে।
যিহেতু পিটচাৰ পাম্পৰ পৰা পানী পোনে পোনে মাটিৰ পৰা টানি লোৱা হয়, সেয়েহে ইয়াত দূষণৰ সম্ভাৱনা বেছি। যদি এনে পানী ফিল্টাৰ কৰি বিশুদ্ধ কৰা নহয়, তেন্তে ইয়াক সেৱন কৰিলে গেষ্ট্ৰাইটিছ বা অন্যান্য পানীজনিত ৰোগ হ’ব পাৰে। এনেকৈ পানীৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত ৰোগ হৈছে ১৮৫৪ চনৰ ব্ৰড ষ্ট্ৰীটৰ কলেৰাৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ। সেই সময়ত কলেৰা কেনেকৈ সংক্ৰমিত হয় সেয়া জনা নাছিল যদিও চিকিৎসকজন স্নোৱে দূষিত পানীৰ পৰা হোৱা বুলি সন্দেহ কৰিছিল আৰু তেওঁ সন্দেহ কৰা ৰাজহুৱা পাম্পটোৰ হেণ্ডেল আঁতৰাই দিছিল; তাৰ পিছত এই ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ কমি আহিল।
আধুনিক হাতেৰে চলোৱা সামাজিক দমকল সম্পদৰ অভাৱত নিৰাপদ পানী যোগানৰ বাবে আটাইতকৈ বহনক্ষম কম খৰচী বিকল্প বুলি গণ্য কৰা হয়, প্ৰায়ে উন্নয়নশীল দেশৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত এই বিকল্পৰ প্ৰচলন বেছি। দমকলে গভীৰ ভূগৰ্ভস্থ পানীৰ প্ৰৱেশ মুকলি কৰে যিটো প্ৰায়ে প্ৰদূষিত নহয় আৰু লগতে পানীৰ উৎসটোক দূষিত বাল্টিৰ পৰা ৰক্ষা কৰি কুঁৱাৰ সুৰক্ষাও উন্নত কৰে। আফ্ৰিডেভ পাম্পৰ দৰে পাম্পবোৰ নিৰ্মাণ আৰু স্থাপন কৰাটো সস্তা, আৰু সহজ অংশৰে ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰাটো সহজ। কিন্তু আফ্ৰিকাৰ কিছুমান অঞ্চলত এই ধৰণৰ পাম্পৰ অতিৰিক্ত অংশৰ অভাৱৰ বাবে এই অঞ্চলসমূহৰ বাবে ইয়াৰ উপযোগিতা হ্ৰাস পাইছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:যন্ত্ৰ শ্ৰেণী:পানীৰ উৎস
ৰাকেশ শৰ্মা
ৰাকেশ শৰ্মা (জন্ম ১৩ জানুৱাৰী, ১৯৪৯) ভাৰতীয় বায়ু সেনাৰ এজন প্ৰাক্তন ব্যৱহাৰিক বৈমানিক। ১৯৮২ চনত তেওঁক ৰাছিয়াৰ মহাকাশ অভিযানত অৰ্ন্তভূক্ত কৰে আৰু ১৯৮৪ চনৰ ২ এপ্ৰিলত চয়ুজ টী-১১ মহাকাযানৰ জৰিয়তে আৰু দুজন মহাকাশচাৰীৰ মহাকাশলৈ যোৱা প্ৰথম ভাৰতীয় হিচাবে গৌৰৱ অৰ্জন কৰে।
জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪৯ চনৰ ১৩ জানুৱাৰীত পাটিলায়াত ৰাকেশ শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল। ১৯৬৬ চনত তেওঁ আই,এ,এফ কেডাৰ ৰূপে যোগদান কৰিছিল আৰু পিছলৈ ১৯৭০ চনত ভাৰতীয় বায়ু বাহিনী ত এজন বৈমানিক হিচাবে যোগদান কৰে। ১৯৭১ চনত হোৱা ভাৰত-পাকিস্থানৰ যুদ্ধত তেওঁ এজন বৈমানিক হিচাবে যুঁজাৰু মিগ শ্ৰেণীৰ বিমান সফলতাৰে উৰুৱাইছিল। ১৯৮৪ চনত তেওঁ স্কুৱাডন লীডাৰ হিচাবে স্বীকিতি পায়। তেওঁৰ উৰণশৈলী লাহে লাহে সকলোৰে জ্ঞাত হ'বলৈ ধৰে আৰু তেতিয়াই ISRO আৰু Soviet Intercosmos space program ৰ মহাকাশ অভিযানবোৰত ব্যৱহাৰিক বৈমানিক ৰূপে অৰ্ন্তভূক্ত কৰে।
কৃতিত্ব
স্কুৱাডন লীডাৰ ৰাকেশ শৰ্মা মুখ্যত এজন ব্যৱহাৰিক বৈমানিক আছিল। ১৯৮২ চনত তেওঁ ৰাছিয়াৰ মহাকাশ অভিযানত অৰ্ন্তভূক্ত কৰে আৰু ১৯৮৪ চনৰ ২ এপ্ৰিলত চয়ুজ ট-১১ মহাকাযানৰ জৰিয়তে আৰু দুজন মহাকাশচাৰীৰ মহাকাশলৈ যোৱা প্ৰথম ভাৰতীয় হিচাবে গৌৰৱ অৰ্জন কৰে। মহাকাশত তেওঁৰ প্ৰধান কাম আছিল জৈৱ-দৰৱ(bio medicine) আৰু remote sensing। ৰাকেশ শৰ্মা মহাকাশলৈ যোৱাৰ লগে লগে ভাৰতেও অন্য এক এক কৃতিত্ব লাভ কৰে, মহাকাশলৈ মানুহ পঠিওৱা ১৪ সংখ্যক দেশ হিচাবে। এইটো সফলতাৰ কাৰনে ভাৰত চৰকৰে ৰাকেশ শৰ্মাক অশোক চক্ৰ সন্মান প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ সামন্তৰালকৈ Malyshev আৰু Strekalov লৈও এই সন্মান আগবঢ়োৱা হয় আৰু ইয়াৰ লগে লগে প্ৰথম বাৰৰ বাবে আৰু অন্তিম বাৰৰ বাবে ভাৰতীয় ইতিহাসত দুজন বিদেশীক এই বিৰল সন্মান যঁচা হয়। পিছলৈ ৰাকেশ শৰ্মাই HAL বিমান কেন্দ্ৰত ব্যৱহাৰিক বৈমানিক হিচাবে যোগদান কৰে। তাত তেওঁৰ প্ৰধান কাম আছিল ওঝাৰ কাৰখানাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা যুঁজাৰু বিমান সমূহৰ উৰণৰ পূৰ্বে অন্তিম পৰীক্ষা কৰি স্বীকিতি দিয়া(testing officer)। শেষত ৱিং কামাণ্ডাৰ হিচাবে তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহন কৰে। অৱসৰৰ পাছত ১৯৮৭ চনত তেওঁ HAL যোগদান কৰে আৰু ১৯৯২ চনত মুখ্য ব্যৱহাৰিক বৈমানিক হিচাবে HAL ৰ নাশিক শাখাত যোগদান কৰে আৰু অন্তিম পৰ্য্যায়ত HAL ৰ বাংগালোৰো শাখাত যোগদান কৰি ২০১৩ চনত সকলোধৰনৰ পদবীৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মহাকাশচাৰী শ্ৰেণী:বৈমানিক শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
কংগো গণৰাজ্য
কংগো গণৰাজ্য বা কঙ্গো গণৰাজ্য হৈছে মধ্য আফ্ৰিকাৰ পশ্চিম উপকূলত অৱস্থিত এখন দেশ। দেশখনক কংগো-ব্ৰাজাভিল, কংগো ৰিপাব্লিক বা কেৱল কংগো বুলিও জনা যায়। গেবন দেশখনৰ পশ্চিমে, কেমেৰুন উত্তৰ-পশ্চিমে আৰু মধ্য আফ্ৰিকান গণৰাজ্য উত্তৰ-পূবত, কঙ্গো গণতান্ত্ৰিক দক্ষিণ-পূবত, আংগলাৰ ছিটমহল কেবিণ্ডাৰ দক্ষিণ-পশ্চিমে, আৰু আটলাণ্টিক মহাসাগৰ দক্ষিণ-পশ্চিমত অৱস্থিত। দীৰ্ঘদিন ধৰি ফ্ৰান্সৰ উপনিবেশ হৈ থকা ফৰাচী হৈছে কঙ্গো গণৰাজ্যৰ চৰকাৰী ভাষা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ দেশ শ্ৰেণী:পূৰ্বৰ ফৰাচী উপনিবেশ শ্ৰেণী:মধ্য আফ্ৰিকাৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ শ্ৰেণী:গণৰাজ্য শ্ৰেণী:কংগো গণৰাজ্য
বিষ্ণুদিগম্বৰ পালুস্কৰ
বিষ্ণু দিগম্বৰখ পালুস্কৰ (BISHNU DIGAMBARAKH PALUSKAR) হৈছে এগৰাকী সঙ্গীতৰ প্ৰতি আত্মোৎসৰ্গী, ত্যাগী, সন্ন্যাসী ব্যক্তি ৷
ওৱাহাবি মতবাদ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম ওৱাহাবি মতবাদ (وهابية ওৱাহাবিয়াহ) হৈছে ধৰ্মীয় মতবাদ বা ইছলামৰ এটা শাখাগোষ্ঠী যিটো অৰ্থোডক্স, অতিচৰমপন্থী," অষ্টেৰে, মৌলবাদী, বিশুদ্ধবাদী," একেশ্বৰবাদৰ উপাসনাৰ বাবে ইছলামী পূৰ্ণ জাগৰণ, চৰমপন্থী আন্দোলন ইত্যাদি নামেৰে পৰিচিত। ইবনে তাইমিয়া আৰু আহমাদ ইবনে হাম্বালৰ শিক্ষাত উদ্ধুদ্ধ হৈ এই মতবাদত বিশ্বাসীসকলে ইছলামৰ মূলধাৰাৰ পৰা বিচ্যুতসকলক কোৰআন আৰু হাদিছৰ বৰ্ণিত পথলৈ ঘূৰাই আনিব বিছাৰে।
বিষ্ণুদিগম্বৰ পালুস্কৰ
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৮৬২ খ্ৰীষ্টাব্দত ১৯ আগষ্টত পুণাৰ অন্তৰ্গত কুৰুন্দ্ৱাৰৰ বেলগাওঁ নামৰ ঠাইত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। পিতাৰ নাম আছিল পঃ গোপাল দিগম্বৰ ।
ওৱাহাবি মতবাদ
বিশ্বৰ ওৱাহাবি মতবাদত বিশ্বাসীসকলৰ মাজত সংখ্যাগৰিষ্ঠ অংশ কাতাৰ, সংযুক্ত আৰৱ আমিৰাত আৰু চৌদি আৰৱত বাস কৰে।
বিষ্ণুদিগম্বৰ পালুস্কৰ
শিক্ষা
শৈশৱ কালতে তেওঁ দৃষ্টি শক্তি হেৰুৱাব লগীয়া হোৱাত শিক্ষাৰ অন্ত পেলাই সঙ্গীতত অনুপ্ৰৱেশ কৰে।
সংগীত জীৱনলৈ অৱদান
তেওঁ এখন সংগীত আলোচনী প্ৰকাশ কৰে। কেইবাখনো সংগীত বিষয়ক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে । সেইবোৰৰ ভিতৰত সংগীত বালবোধ, সংগীত বাল প্ৰকাশ আদি । ইয়াৰ পিছত তেওঁ বিজ্ঞান সন্মতভাৱে স্বৰলিপি পদ্ধতি আৱিষ্কাৰ কৰে।
মৃত্যু
১৯৩১ চনৰ ২১ আগষ্টৰ দিনা পৰলোক গমন কৰে ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
ৰাষ্ট্ৰীয় ডিজাইন প্ৰতিষ্ঠান, অসম
ৰাষ্ট্ৰীয় ডিজাইন প্ৰতিষ্ঠান, অসম বা এনআইডি যোৰহাট অসমৰ যোৰহাট জিলাত অৱস্থিত এখন ডিজাইন প্ৰতিষ্ঠান। ২০১১ চনৰ ১৯ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে তদানীন্তন ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ড॰ মনমোহন সিঙে প্ৰতিষ্ঠানখনৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পুঁজি ২০১৪ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত মুকলি কৰা হৈছিল। ২০১৮ চনত ইয়াক ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ স্বীকৃতি লাভ কৰে। ২০১৯ চনৰ ২২ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে ভাৰতৰ বাণিজ্য আৰু উদ্যোগমন্ত্ৰী সুৰেশ প্ৰভুয়ে আনুষ্ঠানিকভাবে ৰাষ্ট্ৰীয় ডিজাইন প্ৰতিষ্ঠান, যোৰহাট ভিডিঅ' টেলিকাষ্টৰ সহায়ত উদ্বোধন কৰে। প্ৰতিষ্ঠানখনে ২০১৯-২০ শিক্ষাবৰ্ষৰ পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ টেক্সটাইল আৰু এপিয়াৰেল ডিজাইন, কমিউনিকেচন ডিজাইন আৰু ইণ্ডাষ্ট্ৰীয়াল ডিজাইন বিষয়ত চাৰিবছৰীয়া পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়।
চৌহদ
প্ৰতিষ্ঠানখনৰ মূল চৌহদ যোৰহাট জিলাৰ টোকলাইত অৱস্থিত। ইয়াৰ কাষেৰে টোকলাই নদী বৈ গৈছে। ই ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰৰ পৰা প্ৰায় ৮ কিঃমিঃ আৰু যোৰহাট ৰে'ল ষ্টেচন ২.৫ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলাৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান‎
ছিৰাজ (১৯৮৮ চলচ্চিত্ৰ)
ছিৰাজ (Siraj) ১৯৮৮ চনত মুক্তি পোৱা এখন অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ। এইখন ফণী শৰ্মা আৰু বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাই যুটীয়াভাবে পৰিচালনা কৰা ১৯৪৮-ৰ চলচ্চিত্ৰ ছিৰাজৰ পুনঃনিৰ্মিত সংস্কৰণ। ছিৰাজ (১৯৮৮) প্ৰথম অসমীয়া পুনঃনিৰ্মিত (remake) চলচ্চিত্ৰ। ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে ভূপেন হাজৰিকাই। আৰ.বি. ফিল্মছৰ বেনাৰত নিৰ্মিত ছিৰাজ প্ৰযোজনা কৰিছে ৰমন ভাই মেহতাই। লক্ষ্মীধৰ শৰ্মাৰ চুটিগল্প ছিৰাজ আৰু ফণীৰ শৰ্মাৰ 'ছিৰাজ'ৰ (১৯৪৮) চিত্ৰনাট্যৰ আধাৰত ছবিখনৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছে ভূপেন হাজৰিকাই।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮৮ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
অসম সাহিত্য সভাৰ অষ্টম বিশেষ বাৰ্ষিক গুৱাহাটী অধিৱেশন (২০১৪)
অসম সাহিত্য সভাৰ অষ্টম বিশেষ বাৰ্ষিক গুৱাহাটী অধিৱেশন (ইংৰাজী: 8th special yearly Adhiveshan of Assam Sahitya Sabha) ২০১৪ চনৰ ৩১ জানুৱাৰীৰ পৰা চাৰি দিনীয়া কাৰ্য্যসূচীৰে গুৱাহাটীৰ খানাপাৰাস্থিত অসম পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয় খেলপথাৰত অনুষ্ঠিত হয়। ৩১ জানুৱাৰীৰ দিনা মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ সোঁৱৰণী গ্ৰন্থ উৎসৱ আৰু সিংহপুৰুষ ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা সোঁৱৰণী প্ৰদৰ্শনীখন বিয়লি ৪ বজাৰ পৰা অনুষ্ঠিত হয়।
লাইখুঁটা স্থাপন
অসম সাহিত্য সভাৰ অষ্টম বিশেষ বাৰ্ষিক গুৱাহাটী অধিৱেশনৰ সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ক্ষেত্ৰৰ ২৭ জানুৱাৰীৰ দিনা আনুষ্ঠানিকভাৱে লাইখুঁটা স্থাপন কৰে পঞ্চকন্যা ধামৰ আচাৰ্য পণ্ডিত ভৃগুগিৰি মহাৰাজে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশন
সুচেতা কৃপলানী
সুচেতা কৃপলানী (জন্মতে: সুচেতা মজুমদাৰ; ২৫ জুন ১৯০৮ – ১ ডিচেম্বৰ ১৯৭৪ ) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু ৰাজনীতিবিদ আছিল। তেওঁ ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পদবীত আৰোহণ কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা। তেওঁ ১৯৬৩ চনৰ পৰা ১৯৬৭ চনলৈ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰাজ্যৰ চতুৰ্থ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০৮ চনৰ ২৫ জুন তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত পঞ্জাব প্ৰদেশৰ আম্বালাৰ এক বাঙালী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত সুচেতা কৃপলানীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ মহাবিদ্যালয় আৰু পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ বেনাৰছ হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ত সাংবিধানিক ইতিহাস বিষয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯৩৬ চনত তেওঁ তেওঁতকৈ ২০ বছৰ ডাঙৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আচাৰ্য কৃপলানীৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। দুয়োপক্ষৰ পৰিয়ালৰ লগতে মহাত্মা গান্ধীয়েও প্ৰথমে এই বিবাহত সন্মতি প্ৰদান কৰা নাছিল।
স্বাধীনতা আন্দোলন
সুচেতা কৃপলানীয়ে তেওঁৰ সহযোগী অৰুণা আছফ আলি আৰু ঊষা মেহতাৰ সৈতে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ভাৰতৰ বিভাজনৰ সময়ত তেওঁ মহাত্মা গান্ধীৰ লগত ঘনিষ্ঠভাবে কাম কৰিছিল। সেই সময়তে ১৯৪৬ চনত তেওঁ গান্ধীজীৰ লগত নোৱাখালিলৈ গৈছিল। তেওঁ সংবিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু ভাৰতীয় সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰা উপ-সমিতিৰ সদস্য আছিল। ১৯৪৭ চনৰ ১৪ আগষ্ট তাৰিখে সাংবিধানিক সভাৰ স্বাধীনতা সত্ৰত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ ব্যক্তব্যৰ আগত তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গীত বন্দে মাতৰম গাইছিল। ১৯৪০ চনত স্থাপন হোৱা সৰ্ব ভাৰতীয় মহিলা কংগ্ৰেছৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
স্বাধীনোত্তৰ কাল
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছতো তেওঁ সক্ৰিয়ভাৱে ৰাজনীতিৰ লগত জড়িত হৈ থাকে। ১৯৫২ চনৰ প্ৰথম লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ নতুন দিল্লী লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা তেওঁৰ স্বামী আচাৰ্য কৃপলানীৰ পাৰ্টি কিচান মজদূৰ পাৰ্টিৰ টিকটৰ পৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁ কিছুদিনৰ বাবে এই পাৰ্টিৰ সদস্য আছিল। এই নিৰ্বাচনত তেওঁ কংগ্ৰেছৰ মনমোহিনী চেহগালক পৰাস্ত কৰিছিল। পাঁচ বছৰ পিছত একে সমষ্টিৰ পৰা কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থীৰূপে তেওঁ দ্বিতীয় লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬৭ চনত তেওঁ শেষৰবাৰৰ বাবে উত্তৰ প্ৰদেশৰ গণ্ডা লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা জয়লাভ কৰে।
একেসময়তে তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশ বিধানসভালৈও নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬০ চনৰ পৰা ১৯৬৩ চনলৈ তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশ চৰকাৰৰ শ্ৰম, জনউন্নয়ন আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰী আছিল। ১৯৬৩ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তেওঁ ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত প্ৰথম মহিলা মুখ্যমন্ত্ৰী। তেওঁৰ কাৰ্যকালত ঘটা উল্লেখযোগ্য ঘটনা হল ৰাজ্যিক কৰ্মচাৰীৰ ধৰ্মঘট। তেওঁৰ কাৰ্যকালত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাজ্যিক কৰ্মচাৰী সকলে ৬২ দিনৰ ধৰ্মঘট কৰিছিল। যেতিয়া কৰ্মচাৰী নেতা সকলে নিজৰ দাবী সমূহ শিথিল কৰাত হে তেওঁ মান্তি হৈছিল। ১৯৭১ চনত তেওঁ সক্ৰিয় ৰাজনীতিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
১৯৭৪ চনৰ ১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ মুখ্যমন্ত্ৰী
আল্লামা
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:উপাধি আল্লামা (আৰবী, উৰ্দু আৰু ) হ'ল ইছলামী চিন্তা, আইন আৰু দৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰত উচ্চ পৰ্যায়ৰ পন্ডিতসকলৰ নামৰ সৈতে ব্যৱহৃত সম্মানজনক উপাধি। চুন্নি আৰু শ্বিয়া উভয় পক্ষত এই উপাধি ব্যৱহাৰ হয়। পাকিস্তানৰ স্বপ্নদ্ৰষ্টা চাৰ মুহাম্মদ ইকবালক আল্লামা ইকবাল বুলি সম্বোধন কৰা হয়। আল্লামা উপাধিধাৰী অন্যান্য ধৰ্মবেত্তাসকলৰ উপৰত অৱস্থান কৰে, যেনেকৈ আয়াতুল্লাহ আৰু হুজ্জাতুল ইছলাম (শ্বিয়া উদাহৰণ)।
ৱান্‌চো নগা
ৱান্‌চোসকল (The Wancho Naga) অৰুণাচল প্ৰদেশৰ লংদিং জিলাৰ পাটকাই পাহাৰত বাস কৰা এটা নগা খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী। সাংস্কৃতিকভাৱে তেওঁলোক নগা আৰু তেওঁলোক অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নক্টে আৰু নগালেণ্ডৰ কন্যাকৰ সৈতে জাতিগতভাৱে সম্পৰ্কিত। কন্যাকসকল নাগালেণ্ডৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ জনজাতি। ৱানচোৰ ইতিহাস বেছিভাগেই বৰ্তমানৰ নাগালেণ্ডৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠিছে। আজিও অৰুণাচলৰ ৱানচোসকল আৰু নাগালেণ্ডৰ মন জিলাৰ কন্যাকসকলে বসবাস কৰা একে নামৰ গাঁও আছে। উদাহৰণ- লংকেই নামৰ গাঁওখন অৰুণাচল আৰু নাগালেণ্ড উভয়তে পোৱা যায়।নগা ভাষাৰ অন্তৰ্গত ৱান্‌চো ভাষা তিব্বত-বৰ্মী পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত
ধৰ্ম
ৱান্‌চোসকলৰ বহুতেই খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত দীক্ষিত হৈছে। ইয়াৰে বহুতেই বেপ্টিষ্ট বা কেথ’লিক ধৰ্মগোষ্ঠীৰ। খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত নগাসকলৰ শত্ৰুৰ মূৰ কাটি অনা পৰম্পৰাৰ প্ৰতি থকা দৃষ্টিভংগীৰ আমূল পৰিবৰ্তন ঘটিছিল। কিন্তু ইয়াৰ ফলত আদিম ধৰ্মৰ সৈতে থকা শক্তিশালী সম্পৰ্কৰ লগতে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত সংস্কৃতিৰো বহুক্ষেত্ৰত অৱনতি ঘটিছে।
২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ৱান্‌চোৰ মাত্ৰ ১০% হিন্দু আৰু আন ১৬% এনিমিষ্ট। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ২.৫৫% হিন্দু আৰু ০.৫৫% এনিমিষ্ট।
সংস্কৃতি
ৱান্‌চোসকলৰ প্ৰধান উৎসৱ হৈছে মাৰ্চৰ পৰা এপ্ৰিল মাহৰ ভিতৰত উদযাপন কৰা অ’ৰিয়া উৎসৱ আৰু প্ৰাৰ্থনা, গীত, নাচৰে সমৃদ্ধ যিটো উৎসৱ ছয়ৰ বাৰদিন ব্যাপি চলে। গাঁওবাসীয়ে শুভেচ্ছা আৰু সদিচ্ছাৰ চিন স্বৰূপে বাঁহৰ চুঙাত চাউলৰে তৈয়াৰ থলুৱা সুৰা আদান-প্ৰদান কৰে। চৰ্বিৰে ভৰা গাহৰিৰ ছালখন সন্মানৰ চিন স্বৰূপে গাঁৱৰ মুখীয়ালজনক আগবঢ়োৱা হয়। ইফালে ঝুম খেতি আৰম্ভ হয়, গাহৰি, ম’হ আৰু মেথোন বলি দিয়া হয়, আৰু প্ৰতিটো মুৰুঙত (অবিবাহিত যুৱকসকলে বাস কৰা সামুহিক গৃহ) ভোজৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে আনুষ্ঠানিক সাজ-পোছাক পৰিধান কৰি গীত গায় আৰু জাংবানৰ (অ’ৰিয়া উপলক্ষে পুতি লোৱা এটা দীঘলীয়া খুটা) চাৰিওফালে নাচে। প্ৰতি বছৰে ১৬ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনটো ৱানচো অ’ৰিয়া উৎসৱ হিচাপে পালন কৰা হয়।
মহাশয় ধৰমপাল গুলাটি
মহাশয় ধৰমপাল গুলাটি (Mahashay Dharampal Gulati, ২৭ মাৰ্চ ১৯২৩ – ৩ ডিচেম্বৰ ২০২০) এগৰাকী ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী। তেওঁ ভাৰতীয় জনপ্ৰিয় মছলা কোম্পানী এমডিএইছৰ (মহাশাইন ডি হাত্তি প্ৰাইভেট লিমিটেড, MDH) প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া আছিল। উদ্যোগ ক্ষেত্ৰলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০১৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে। ২০২০ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ৯৭ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
জীৱনী
১৯২৩ চনৰ ২৭ মাৰ্চত বৰ্তমানৰ পাকিস্তানৰ ছিয়ালকোটত ধৰ্মপাল গুলতিৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ এমডিএইছ মছলা কোম্পানীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক মহাশয় চুন্নী লাল গুলাটি। ১৯৪৭ চনৰ দেশ বিভাজনৰ সময়ত তেওঁৰ পৰিয়াল ভাৰতলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে অমৃতচৰৰ এটা শৰণাৰ্থী শিবিৰত কিছু সময় কটাইছিল, আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকে কামৰ সন্ধানত দিল্লীলৈ আহে।
দিল্লীত গুলাটিয়ে প্ৰথমতে ক'ৰল বাগত মছলাৰ দোকান এখন খুলিছিল। ১৯৫৩ চনত তেওঁ চান্দনী চ'কত দ্বিতীয় এখন দোকান ভাড়া লৈছিল। ১৯৫৯ চনত তেওঁ মহাশাইন ডি হাত্তি নামৰ মছলা প্ৰস্তুতকৰণ উদ্যোগ স্থাপন কৰিবলৈ নিৰ্মাণ দিল্লীৰ কীৰ্তি নগৰত ভূমি ক্ৰয় কৰে। ২০১৭ চনলৈকে তেওঁ ভাৰতৰ সৰ্বাধিক পৰিশ্ৰমিক লাভ কৰা দ্ৰুত গতিত গতিকৰা উপভোক্তা সামগ্ৰীৰ কোম্পানীৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া আছিল। তেওঁ বিগত বিত্তীয় বৰ্ষত বেতন হিচাপে ₹২১ কোটি টকাতকৈ অধিক টকা লাভ কৰিছিল।
গুলাটিয়ে তেওঁৰ বেতনৰ প্ৰায় ৯০% ধন মহাশয় চুন্নী লাল দাতব্য ন্যাসৰ জৰিয়তে দান কৰিছিল। এই ন্যাসে দিল্লীত ২৫০খন বিছনাযুক্ত এখন চিকিৎসালয় পৰিচালিত কৰে। ইয়াৰ লগতে ই এখন ভ্ৰাম্যমাণ চিকিৎসালয় আৰু চাৰিখন বিদ্যালয় পৰিচালনা কৰে। উদ্যোগ ক্ষেত্ৰলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০১৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
মৃত্যু
মহাশয় ধৰমপাল গুলাটি তিনি সপ্তাহ ধৰি দিল্লীৰ মাতা চানন দেৱী চিকিৎসালয়ত চিকিৎসাধীন আছিল। ২০২০ চনৰ ২৬ নৱেম্বৰৰ ৰাতিপুৱা তেওঁ হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈছিল। ২০২০ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে পুৱা ৫ বাজি ৩৮ মিনিটত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
হৰপ্পা
হৰপ্পা পাকিস্তানৰ পঞ্জাব প্ৰদেশৰ এক পুৰাতাত্বিক ক্ষেত্ৰ আৰু ই চাহিৱালৰ পৰা প্ৰায় ২৪ কি:মি: (১৫ মাইল) পশ্চিমত অৱস্থিত। উত্তৰ দিশত প্ৰায় ৮ কি:মি: দূৰেৰে বৈ যোৱা ৰবি নদীৰ কাষৰীয়া আধুনিক যুগৰ গাঁও এখনৰ পৰা ক্ষেত্ৰখনৰ নামটো লোৱা হৈছে। বৰ্তমানৰ এই গাঁওখন ঐতিহাসিক হৰপ্পাৰ পৰা ১ কি:মি: দূৰত্বত অৱস্থিত। আধুনিক কালৰ হৰপ্পা প্ৰায় ১৫,০০০ মানুহৰ বসতিৰে এখন সৰু চহৰ আৰু ইয়াত ইংৰাজৰ দিনৰে এটা ৰেলৱে ষ্টেচন আছে।
এই ঠাইখণ্ডত ব্ৰঞ্জ যুগতেই সিন্ধ আৰু পঞ্জাবক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠা সিন্ধু সভ্যতাৰ দুৰ্গৰে পৰিৱেষ্টিত নগৰ এখনৰ ধ্বংসাৱশেষ পোৱা যায়। আনুমানিক হিচাপ অনুসৰি পূৰ্ণাংগ কালছোৱাত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৬০০-১৯০০) নগৰখনৰ মুঠ আবাসীৰ সংখ্যা আছিল প্ৰায় ২৩,৫০০ গৰাকী আৰু সেই সময়ৰ হিচাপত ইয়াক বৃহৎ বুলি ক'ব পাৰি। তেওঁলোকে প্ৰায় ১৫০ হেক্টৰ অঞ্চলজুৰি মাটিৰে নিৰ্মিত ইটাৰে সজা ঘৰত বাস কৰিছিল। পুৰাতাত্বিক নীতি অনুসৰি পূৰ্বতে জ্ঞাত নোহোৱা কোনো সভ্যতাৰ নামকৰণ ইয়াৰ প্ৰথমটো খননক্ষেত্ৰৰ নামেৰে ৰখাৰ বাবে সিন্ধু সভ্যতাক হৰপ্পাৰ সভ্যতা বুলিও জনা যায়।
ভগ্নাৱশেষৰ ইটাসমূহ লাহোৰ-মূলটান ৰেলপথৰ চিৰি সাজিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে ইংৰাজ শাসনকালত ঐতিহাসিক হৰপ্পাৰ বিস্তৰ ক্ষতিসাধন হয়। ২০০৫ চনত উক্ত ঠাইৰপৰা এক বিতৰ্কিত প্ৰমোদ-উদ্যানৰ নিৰ্মাণকৰোঁতাই নিৰ্মাণকাৰ্যৰ আৰম্ভণিতে বহুকেইটা পুৰাতাত্বিক অৱশেষ উঠাই পেলায়। পিছলৈ এই নিৰ্মাণকাৰ্য স্থগিত কৰা হয়।
ইতিহাস
মেহৰগড় আদিৰ দৰে সিন্ধু সভ্যতাৰ প্ৰাচীনতম মূলসমূহ প্ৰায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬০০০ বছৰ পুৰণি। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৬০০ মানত পঞ্জাব আৰু সিন্ধ প্ৰদেশত সিন্ধু নদীৰ পাৰত ইয়াৰে দুখন মুখ্য নগৰ ক্ৰমে মহেঞ্জোদাৰো আৰু হৰপ্পাৰ উত্থান ঘটিছিল। ১৯২০ চনত নগৰ কেন্দ্ৰ, বহুমুখী সামাজিক তথা অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা আৰু এক সম্ভাৱ্য লেখন প্ৰণালীৰে সমৃদ্ধ এই সভ্যতা পুনৰ আৱিষ্কাৰ কৰা হয়। পূবে হিমালয়ৰ পাদদেশৰ পৰা পশ্চিমে পাকিস্তানৰ বেলুচিস্তান, উত্তৰে ভাৰতৰ পঞ্জাবৰ পৰা দক্ষিণে গুজৰাট পৰ্যন্ত অন্য বহুকেইখন ক্ষেত্ৰকো আৱিষ্কাৰ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ ওপৰত অধ্যয়ন চলাই থকা হৈছে। ১৮৫৭ চনত লাহোৰ-মূলতান ৰেলপথৰ নিৰ্মাণকালত হৰপ্পাৰ পুৰাতাত্বিক ক্ষেত্ৰৰ ইটাসমূহ ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলত ক্ষেত্ৰখনৰ অনিষ্ট সাধন হয় আৰু বহুসংখ্যক প্ৰত্নতাত্বিক আঁচ-বাব বা ভগ্নাৱশেষ বিচাৰি পোৱা নাযায়। এই ইটাসমূহ ৰঙা বালি, মাটি আৰু শিল উচ্চ তাপমাত্ৰাত পুৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। ১৮২৬ চনত পশ্চিম পঞ্জাবৰ হৰপ্পাত দয়া ৰাম সাহানীৰ উদ্যোগত প্ৰাথমিক খননকাৰ্য আৰম্ভ হয়।
নগৰ
সিন্ধু সভ্যতা আছিল মূলতঃ শস্যৰ অতিৰিক্ত উৎপাদন আৰু বাণিজ্যই গঢ় দিয়া এক নগৰকেন্দ্ৰীক সভ্যতা। পিছলৈ মেচ'পটেমিয়াৰ দক্ষিণ অংশৰ সুমেৰৰ সৈতে বেহা-বেপাৰৰ ফলতো ই উন্নতি লাভ কৰে। আছুতীয়া চৰাঘৰ, ইটাৰে সজা সমতল ছাঁদৰ ঘৰ, সুৰক্ষা বেষ্টনীৰে ঘেৰা শাসকীয় আৰু ধৰ্মীয় কেন্দ্ৰ আদি মহেঞ্জোদাৰো আৰু হৰপ্পা উভয় স্থানতে দেখা পোৱা বৈশিষ্ট্য। এই সাদৃশ্যসমূহে সিন্ধু সভ্যতাত এক আদৰ্শ পৌৰ নক্সা আৰু পৰিকল্পনাৰ উপস্থিতি সম্পৰ্কে যুক্তিৰ অৱতাৰণা কৰে যদিও ঘাইকৈ এক অৰ্ধ-আয়তাকাৰ নগৰীয় নক্সাৰ বাবেই এনে সাদৃশ্য হোৱা বুলিও ক'ব পৰা যায়।
জীৱনশৈলী
নগৰ পৰিকল্পনাৰ বিপৰীতে সিন্ধু সভ্যতাৰ জোখ-মাপসমূহৰ উচ্চখাপৰ মানকীকৰণ দেখা পোৱা যায়। এই জোখ-মাপসমূহৰ নিৰ্দিষ্ট মাত্ৰাৰ লগতে সম্ভৱতঃ সম্পত্তিৰ চিনাক্তকৰণ আৰু ইয়াক ইঠাইৰ পৰা সিঠাইলৈ অনা-নিয়া কৰাৰ বাবে বিশেষ ছীল-মোহৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। তাম আৰু ব্ৰঞ্জৰ ব্যৱহাৰ হৈছিল যদিও লোৰ প্ৰচলন হোৱা নাছিল। কপাহৰ সূতা তৈয়াৰ কৰি কাপোৰ ববলৈ ইয়াত ৰং কৰা হৈছিল। ঘেঁহু, ধান আৰু বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ শাক-পাচলি তথা ফল-মূলৰ খেতি কৰা হৈছিল। ষাড়গৰু আৰু যুঁজৰ বাবে কুকুৰাকে ধৰি বিভিন্ন জীৱ-জন্তুকো পোহ মনোৱা হৈছিল। জন্তু আৰু জ্যামিতিক নক্সা অংকিত চাকত সজা মাটিৰ পাত্ৰ এই সভ্যতাৰ আটাইবোৰ প্ৰধান পুৰাতাত্বিক ক্ষেত্ৰতে পোৱা গৈছে। প্ৰত্যেকখন নগৰৰ এক কেন্দ্ৰীয় প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাই সিন্ধু সভ্যতাৰ সাংস্কৃতিক সাদৃশ্যকে সূচায়। কিন্তু শাসন ব্যৱস্থাটো কেৱল মুষ্টিমেয় একাংশ লোকৰ হাততেই আছিল নে নাই এই বিষয়ে নিশ্চিতি লাভ কৰিব পৰা হোৱা নাই। হৰপ্পাৰ লোকসকলে সিন্ধু নদীয়েদি পাৰ্চিয়ান উপসাগৰ মেচ'পটেমিয়া ইজিপ্ত আদি ঠাইলৈকে বেহাবেপাৰৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটাইছিল। কিনা-বেচা কৰা মূল্যৱান সামগ্ৰীৰ ভিতৰত ইন্দ্ৰগোপ (carnelian) আৰু লাজৱৰ্ড (lapis lazuli) আদি ৰত্নও আছিল।
লিপি
হৰপ্পাত ৩৩০০-৩২০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ মাটি আৰু শিলৰ ফলি উদ্ধাৰ কৰা হৈছে য'ত ত্ৰিশূল আৰু গছৰ আকৃতিৰ চিহ্ন অঁকা আছে। এই চিহ্নসমূহ লিপি হয় নে নহয় তাক ঠাৱৰ কৰিব পৰা হোৱা নাই। এই চিহ্নসমূহ মেচ'পটেমিয়াৰ সুমেৰীয় লিপিতকৈয়ো (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩১০০) পুৰণি। পিছলৈ সিন্ধু লিপিৰ ৰূপ লোৱা লেখন পদ্ধতিৰ সৈতে ইয়াৰ মিল দেখা পোৱা যায়।
যুদ্ধ-বিগ্ৰহ
হৰপ্পাৰ সমাজখন সম্পূৰ্ণ শান্তিপ্ৰিয় আছিল বুলি ক'ব নোৱাৰি কিয়নো এই ঠাইত উদ্ধাৰ কৰা মানুহৰ লাওখোলাসমূহত পোৱা আঘাতৰ হাৰ (১৫.৫%) প্ৰাকঐতিহাসিক কালৰ দক্ষিণ এছিয়াৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক হাৰসমূহৰ অন্যতম।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন বিশ্ব শ্ৰেণী:সিন্ধু সভ্যতা
খলিফা
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
খলিফা (خليفة ḫalīfah/khalīfah) হ'ল খিলাফত ভিত্তিক ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান আৰু ইছলামিক শ্বৰিয়াহৰ দ্বাৰা পৰিচালিত মুছলিম উম্মাহৰ শাসকসকলৰ পদবী। এই শব্দটো خليفة Khalīfaৰ পৰা আহিছে।
বুৎপত্তি
খলিফা শব্দটোৰ আভিধানিক অৰ্থ উত্তৰাধিকাৰী, প্ৰতিনিধিত্বকাৰী, সেনাপ্ৰধান।
ভাৰতৰ স্বায়ত্বশাসিত প্ৰশাসনীয় বিভাগ
ভাৰতীয় সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসূচীয়ে স্বায়ত্বশাসিত প্ৰশাসনীয় বিভাগ গঠনৰ অনুমতি দিয়ে, যাৰ দ্বাৰা বিভাগবোৰে নিজ-নিজ ৰাজ্যৰ ভিতৰত স্বায়ত্বশাসনৰ অধিকাৰ লাভ কৰে। বেছিভাগ স্বায়ত্বশাসিত জিলা পৰিষদ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত অৱস্থিত। আন দুখন আছে কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল লাডাখত। বৰ্তমান সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসূচীৰ অধীনত গঠিত স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদৰ সংখ্যা ১০খন; ইয়াৰে ৩খন অসমত, ৩খন মেঘালয়ত, ৩খন মিজোৰামত আৰু ১খন ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যত। অন্য পৰিষদবোৰ বিভিন্ন আইনৰ অধীনত গঠন কৰা হৈছে।
কাৰ্যবাহী আৰু বিধায়িনী ক্ষমতা
ভাৰতীয় সংবিধানৰ ৬ষ্ঠ অনুসূচীৰ ব্যৱস্থাৱলীৰ অধীনত স্বায়ত্বশাসিত জিলা পৰিষদবোৰে নিম্নোল্লেখিত বিষয়সমূহত আইন আৰু বিধি-বিধান তৈয়াৰ কৰিব পাৰে।
ন্যায়িক ক্ষমতা
কোনো মোকৰ্দমাৰ উভয় পক্ষই যদি অনুসূচীত জনজাতিৰ লোক হয়, তেন্তে স্বায়ত্বশাসিত জিলা পৰিষদে গোচৰৰ শুনানীৰ বাবে আদালত গঠনৰ আৰু সৰ্বোচ্চ পাঁচ বছৰতকৈ কম দিনৰ বাবে কাৰাদণ্ড বিহাৰ ক্ষমতা আছে।
উত্তৰ চেণ্টিনেল দ্বীপ
উত্তৰ চেণ্টিনেল দ্বীপ ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জৰ অন্তৰ্গত এক দ্বীপ। এই দ্বীপটো সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ পৰা বিচ্ছিন্ন শেষ নৃগোষ্ঠীবোৰৰ অন্যতম চেণ্টেনেলী লোকসকলৰ গৃহভূমি। তেওঁলোকে অন্য লোকসকলৰ সৈতে সংস্পৰ্শত আহিব নিবিচাৰে আৰু বাস্তৱিকতে তেওঁলোক আধুনিক সভ্যতাৰ পৰা শত যোজন দূৰত বাস কৰে। এই জনগোষ্ঠীটোৰ সৈতে কেতিয়াও কোনো চুক্তি হোৱা নাই বা অধিগ্ৰহণ কৰিব বিচৰাৰো কোনো তথ্য নাই।
আন্দামান নিকোবৰৰ স্থানীয় চৰকাৰৰ মতে চেণ্টিনেলী লোকসকলৰ জীৱন-ধাৰা আৰু বাসস্থানত হস্তক্ষেপ কৰাৰ কোনো উদ্দেশ্য তেওঁলোকৰ নাই। ২০০৪ চনৰ ডিচেম্বৰত হোৱা চুনামীত দ্বীপটো মাৰাত্মকভাবে ক্ষতিগ্ৰস্থ হলেও চেণ্টেনেলী লোকসকলৰ সহজাত দক্ষতাৰ গুণত প্ৰাণহানি হোৱা নাছিল। দুৰ্যোগ সংঘটিত হোৱাৰ কেইদিনমান পিছত চৰকাৰী হেলিকপ্টাৰেৰে কৰা পৰ্যবেক্ষণত এই কথা নিশ্চিত কৰা হৈছিল। বৰঞ্চ হেলিকপ্টাৰখনলৈ চেণ্টিনেলী লোকসকলে শত্ৰু গণ্য কৰি ধনুকাড় নিক্ষেপ কৰিছিল।
যদিও এই সংক্ৰান্তত কোনো আনুষ্ঠানিক চুক্তি কৰা হোৱা নাই, ন্যূনতম হস্তক্ষেপৰ চৰকাৰী নীতিয়ে কেন্দ্ৰীয় আৰু স্থানীয় চৰকাৰৰ পৰিগাঁথনিৰ মাজত উত্তৰ চেণ্টেনেল দ্বীপৰ বাসিন্দাসকলে কাৰ্যতঃ স্বায়ত্বশাসন আৰু সাৰ্বভৌমত্ব লাভ কৰাটো নিশ্চিত কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ প্ৰশাসনিক অঞ্চল
ফিলিপাইন
ফিলিপাইন, চৰকাৰী ভাৱে ফিলিপাইন গণৰাজ্য বোলা হয়, হ'ল পশ্চিম প্ৰসান্ত মহাসাগৰত অৱস্থিত দক্ষিণপূৱ এচিয়াৰ এখন দ্বীপৰাষ্ট্ৰ। ৰাষ্ট্ৰখন ৭,১০৭টা দ্বীপেৰে গঠিত, লুজম, ৱিছায়াছ, আৰু মিন্দানাও নামেৰে তিনিটা প্ৰধান ভৌগোলিক অঞ্চলত ভাগ কৰা হৈছে।. ৰাজধানী হ'ল মনিলা আৰু সৰ্বাধিক জনবহুল নগৰ হ'ল কুৱেজন; দুয়োখন মেট্ৰ' মনিলাৰ অন্তৰ্গত।
পূৰ্ব-স্পেনিছ কাল
ফিলিপাইনৰ আদি অধিবাসী নেগ্ৰিত জাতিৰ লোকসকল প্ৰায় ৩০ হাজাৰ বছৰ পূৰ্বে বোৰ্নিঅ আৰু সুমাত্ৰা দ্বীপৰ পৰা আহিছিল। দক্ষিণৰ পৰা মালয় জাতিৰ লোক ইয়ালৈ আহিছিল। ৯ম শতিকাত চীনা ব্যৱসায়ী সকলো ইয়ালৈ আহে আৰু বসতি স্থাপন কৰে। স্পেনিছসকল অহাৰ আগলৈকে মালয়সকলেই ইয়াৰ প্ৰধান জাতি আছিল।
স্পেনিছ কাল
১৫২১ চনত পৰ্তুগীজ অভিযাত্ৰী ফেৰ্দিনান্দ মাগেলান ফিলিপাইনলৈ আহে আৰু স্পেইনৰ হৈ দ্বীপটো দাবী কৰে। কিন্তু তেওঁ ইয়াত বেছিদিন নাথাকে। পৰবৰ্তী কালত স্পেনীয় শক্তিয়ে লাহে লাহে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে আৰু খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ পতন ঘটায়।
১৮১০ চনত মেক্সিকোে স্পেইনৰ পৰা স্বাধীনতা ঘোষণা কৰাৰ আগলৈকে ফিলিপাইনৰ দ্বীপ সমূহ স্পেনিছ উত্তৰ আমেৰিকাৰ অধীনত আছিল আৰু ফিলিপাইন আৰু উত্তৰ আমেৰিকাৰ মাজত উল্লেখযোগ্য ভাবে যাতায়াত আছিল। লুসন দ্বীপৰ মনিলা নগৰক কেন্দ্ৰ কৰি স্পেনিছ ঔপনিৱেশিক ব্যবস্থা গঢ়ি উঠিছিল আৰু ইয়াৰ লোকসকল লাহে লাহে ৰোমান ক্যাথলিক ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। কেন্দ্ৰীয় ফিলিপাইন আৰু লুসন দ্বীপৰ বাদে অন্য অঞ্চল, যেনে মিন্দানাও দ্বীপত স্পেনিছ প্ৰভাব কম আছিল।
দীৰ্ঘ স্পেনিছ শাসনৰ সময়ত বহু বিপ্লব ঘটে। ১৯শ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ইউৰোপত শিক্ষিত ফিলিপিনোসকলে স্পেনিছ শাসনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ গঢ়ি উঠে আৰু ফিলিপিনো সকলৰ মাজত জাতীয়তাবাদৰ উন্মেষ ঘটে। ১৮৯৮ চনত স্পেনিছ-আমেৰিকান যুদ্ধত আমেৰিকান বাহিনীয়ে মনিলা উপসাগৰত স্পেনিছ নৌবাহিনীক পৰাজিত কৰে। চীনা-শব্দোদ্ভভ ফিলিপিনো নেতা এমিলিও আগিনালদোএ সেই বছৰৰ ১২ই জুনত ফিলিপাইনক স্পেইনৰ পৰা স্বাধীন বুলি ঘোষণা কৰে।
আমেৰিকান কাল
স্পেনিছসকলক পৰাজিত কৰি আমেৰিকান সকলে ফিলিপাইনক নিজৰ দখললৈ নিয়ে। স্পেইনে পেৰিছ শান্তি চুক্তিমতে ফিলিপাইনক আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ হাতত অৰ্পণ কৰে। কিন্তু ১৮৯৯ চনত আমেৰিকান শাসনৰ বিৰুদ্ধেও ফিলিপিনোসকলে বিদ্ৰোহ আৰম্ভ কৰে। সেই বছৰত বিক্ষিপ্ত আমেৰিকান-ফিলিপিনো যুদ্ধত বহু হাজাৰ ফিলিপিনো আৰু আমেৰিকান সেনা নিহত হয়। ১৯০২ চনত ফিলিপাইনত শান্তি প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:এছিয়াৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
উম্মাহ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম উম্মাহ (أمة) এটা আৰবী শব্দ আৰু ইছলামি পৰিভাষা, যিটোৰ দ্বাৰা মুছলিম জাতি বা সম্প্ৰদায় বুজোৱা হয়। কিন্তু ইয়াৰ সৈতে নৃতাত্ত্বিক বা ভৌগলিক বৈশিষ্ট্যৰ দ্বাৰা নিৰ্ণীত জাতিৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে। ইয়াৰ দ্বাৰা অনুৰূপ বহুসংখ্যক জাতিৰ সমন্বয়ত গঠিত সামগ্ৰিক মুছলিম জনগোষ্ঠীক বুজায়। ইছলাম অনুযায়ী যিকোনো নৃতাত্ত্বিক, ভৌগলিক বা ভাষাভাষীৰ মুছলিম ব্যক্তি উম্মাহৰ সদস্য হিচাপে গণ্য হয়।
অসমৰ বাঁহ-বেতৰ শিল্প
অসমৰ বাঁহ-বেতৰ শিল্প (Bamboo and cane culture of Assam) হৈছে অসমৰ এক কুটীৰ শিল্প। অসম প্ৰাকৃতিক সম্পদেৰে চহকী আৰু ইয়াৰ অধিকাংশ অৰণ্যত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ বাঁহ-বেত মজুত আছে। বাঁহ হৈছে এবিধ বহুমুখী কেঁচামাল আৰু ই পৌৰাণিক দিনৰে পৰা অসমৰ জীৱনশৈলী আৰু অৰ্থনীতিৰ এক অংগ। বিশেষভাৱে মিজো পাহাৰ, কাছাৰ, মিকিৰ আৰু উত্তৰ কাছাৰ পাহাৰ আৰু লখিমপুৰ জিলাৰ হাবিত বাঁহ-বেতৰ বিশাল বিস্তৃতি পোৱা যায়। পাল্পিং, বিভিন্ন নিৰ্মাণ কাৰ্য আৰু বেৰা দিয়াৰ উদ্দেশ্যে তথা থলুৱা ভাৱে পাতি, খৰাহি-চালনি আদি নিৰ্মাণ উদ্যোগৰ বাবে বাঁহ-বেত সমূহ কেঁচামাল হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়।
ইতিহাস আৰু উৎপত্তি
এই শিল্পৰ প্ৰাচীনতা, ইতিহাস আৰু উৎপত্তিৰ বিষয়ে এটা সু-নিৰ্দিষ্ট সময়ক আঙুলিয়াই দিব পৰাকৈ কোনো নিৰ্দিষ্ট তথ্য উপলব্ধ নহয়। বিভিন্ন ঐতিহাসিক সমলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সভ্যতাৰ একেবাৰে উত্থানৰ লগে লগে কুঁৱলীময় অতীতৰ পৰাই যে অসমত এই শিল্পৰ অনুশীলন হৈছিল সেই সম্পৰ্কে বিভিন্ন গৱেষকে মত পোষণ কৰে।   অসমত প্ৰাৰম্ভিক কালত বাঁহক বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল আৰু “শুভ দিনত” বাঁহ কটা নিষিদ্ধ আছিল। বৰ্তমানো এই নিয়ম মানি চলা হয়। অসমীয়া সমাজত বাঁহক শুভ বুলি মান্যতা দিয়া হয় আৰু ইয়াৰ ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য্য আছে বুলি সাধাৰণ বিশ্বাস প্ৰচলিত। পৌৰাণিক অসমীয়া গীত-মাত, সাহিত্য আদিত বাঁহৰ গুৰুত্ব সম্পৰ্কে উল্লেখ পোৱা যায়। অসমীয়া লোকসাহিত্য ফকৰা যোজনা আদিত বাঁ‌হ-বেতৰ কাৰুকাৰ্য বা ইয়াৰ গুৰুত্বৰ উল্লেখ আছে- "“যাৰ নাই বাঁ‌হ, তাৰ নাই সাহ”" দেহবিচাৰ গীততো কাঁ‌ঠীকামিৰ উল্লেখ পোৱা যায়: বাৰীৰে চুকৰে জাতিবাঁহ এজুপি সিয়ো মোৰ সহোদৰ ভাই, জীয়াই থাকো মানে কৰো কাঁঠীকামি মৰিলে লগতে যায়।
অসমৰ বেত আৰু বাঁহৰ উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ সমৃদ্ধিশালী অৱস্থাৰ বিষয়ে অসমৰ ৰজা ভাস্কৰ বৰ্মনৰ (খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ অংশ)ৰ সময়ত পোৱা গৈছিল। গৱেষক পি.চি. চৌধুৰীয়ে তেওঁৰ গ্ৰন্থ “অসমৰ সভ্যতাৰ ইতিহাস”ত এই বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে- "প্ৰাৰম্ভিক সাহিত্যত ধনী লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰা সুসজ্জিত আৰু ৰঙীন শীতল পাটিৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে। এই পাটিবোৰ সাধাৰণতে বেতৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। অসমৰ বনাঞ্চলত বেতৰ প্ৰাচুৰ্য্যৰ সাক্ষ্য ধ্ৰুপদী লেখকসকলে তেওঁলোকৰ সাহিত্যত আগবঢ়াইছে। উদাহৰণস্বৰূপে টলেমিয়ে উল্লেখ কৰিছে যে ছেৰিকাৰ পূব দিশত, যাক আমি অসম বুলি চিনাক্ত কৰিছোঁ‌, ইয়াৰ পাহাৰ আৰু জলাশয় বোৰত বেতৰ উৎপাদন হোৱাৰ লগতে এইসমূহক সাঁ‌কো হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বেতৰ সামগ্ৰী উৎপাদনৰ আন এক প্ৰমাণ ‘হৰ্ষচৰিত’ত পোৱা যায়, য’ত বেতৰ সা-সঁ‌জুলিৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে। বাঁহৰ খেতি আৰু বিভিন্ন কামত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ সকলোৰে পৰিচিত। বানভট্টই এই অতি উন্নত শিল্পৰ সাক্ষ্য দি উল্লেখ কৰিছে যে ভাস্কৰে হৰ্ষলৈ ‘বিভিন্ন ৰঙৰ নলৰে তৈয়াৰ কৰা বাস্কেট’, ‘ডাঠ বাঁহৰ নলী’ আৰু ‘বাঁহৰ পিঞ্জৰাত বিভিন্ন চৰাই পঠিয়াইছিল। এই সকলোবোৰে প্ৰমাণ কৰে যে অসমত প্ৰাৰম্ভিক কালত বিভিন্ন ঔদ্যোগিক কলাৰ বিকাশ ঘটিছিল আৰু ভাৰতৰ আন প্ৰান্তৰ শিল্পীসকলৰ দৰে তেনে পৰম্পৰাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সাম্প্ৰতিক সময়লৈকে চলি আছে...।"
কেঁচামাল আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰ
অসমৰ এই শিল্পৰ খেত্ৰত ব্যৱহাৰ হোৱা মুখ্য কেঁচামাল হৈছে বাঁ‌হ আৰু বেত। বাঁহ আৰু বেতৰ ক্ষেত্ৰত সমগ্ৰ ভাৰতৰ ভিতৰতে অসমত সৰ্বাধিক কেন্দ্ৰীভূত বনাঞ্চল পোৱা যায়। অসমত ৫১টা প্ৰজাতিৰ বাঁহ গজে আৰু এইঅসমূহ বিভিন্ন কামত ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে, মূলতঃ গৃহ নিৰ্মাণ, আচবাব আদিৰ নিৰ্মাণত বাঁ‌হ বেতৰ ব্যৱহাৰ হয়। লঘু কংক্ৰিটৰ গাঁথনিৰ বাবে মৃদু তীখাৰ ৰড্ ব্যৱহাৰৰ সলনি শক্তিবৰ্ধক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বাঁহৰ উপযুক্ততা সম্পৰ্কে ভাৰতৰ কিছুমান গৱেষণা কেন্দ্ৰত অধ্যয়ন চলি আছে। ইয়াৰোপৰি ছাতিৰ নাল, লাখুটি, বিভিন্ন সঁজুলিৰ হেণ্ডেল, মাছ ধৰা সঁ‌জুলি, তম্বুৰ খুঁটা, ৰছী, জখলা, যোৰ, বাস্কেট, খেলনা, বিছনি আৰু বিভিন্ন ঘৰুৱা আৰু কৃষি সঁজুলিৰ বাবেও বাঁহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই সকলোবোৰ সামগ্ৰী সৰু সৰু যন্ত্ৰৰ সহায়ত কুটিৰ আৰু ক্ষুদ্ৰ ভিত্তিত উৎপাদন কৰিব পাৰি।
বাঁহ
বাঁ‌হ হৈছে এবিধ ঘাঁহ জাতীয় বৰ ওখ গছ। বাঁহ গছ পৃথিৱীৰ ভিতৰত খুব কম সময়ত ক্ষিপ্ৰতাৰে বৃদ্ধি হোৱা গছসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। এই গছ দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশসমূহত অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰমূল্য আছে। দক্ষিণ এছিয়া আৰু পূব এছিয়াত ইয়াক গৃহ নিৰ্মাণ, কাগজ, ঘৰুৱা সামগ্ৰী, খাদ্যৰ উত্‍স আদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অসমৰ হাবিত বৰ্তমান বাঁহৰ বিশাল অনাবৃত সম্পদ আছে যিয়ে বহু উৎপাদনশীল কামৰ বাবে বাঁহৰ ব্যৱহাৰৰ পথ মুকলি কৰিব পাৰে। অসমত পোৱা প্ৰজাতি সমূহৰ ভিতৰত ব্যৱসায়িক গুৰুত্ব থকা কেইবাটাও প্ৰজাতি উপলব্ধ-
বেত
অসমৰ বিভিন্ন কুটিৰ আৰু ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ বিভিন্ন ধৰণৰ বেত আৰু নলৰ যোগানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। সাধাৰণতে তিনিটা প্ৰজাতিৰ বেতৰ বাণিজ্যিক গুৰুত্ব অধিক- জাতি (Calamus tenuis), তিতা (Calamus leptesadix) আৰু লেজাই (Calamus floribundus)। কিছুমান কম গুৰুত্বৰ প্ৰজাতিৰ ভিতৰত সুন্দী (Calamus garuba) আৰু ৰাইডাং (Calamus flagellum) আদিও ব্যৱহাৰ হয়। প্ৰায় সমগ্ৰ ৰাজ্যতে বেতৰো উৎপাদন যথেষ্ট। আচবাব আৰু বাস্কেট বনোৱাৰ বাবে স্থানীয়ভাৱে ‘মৃথিংগা’ আৰু ‘বেথুৱা’ নামেৰে জনাজাত আন দুবিধ বাঁহ আৰু স্থানীয়ভাৱে ‘সুন্দি’, ‘বৰজালী’, ‘হৰুৱা’, ‘গোল্লা’ আদি বিভিন্ন জাতৰ বেতৰ প্ৰয়োজন হয়। ‘মুৰ্তা’ (Clinogyne Dichotoma) নামৰ নল পৰিয়ালৰ বা পাটিদৈ উদ্ভিদৰ সহায়ত বিখ্যাত “শীতল পাতি” বনোৱা হয়। জাপি নিৰ্মাণৰ বাবে স্থানীয়ভাৱে বাঁ‌হ, "টকৌ পাত”ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এটা ‘ফুলাম জাপি’ তৈয়াৰ কৰিবলৈ টকৌ পাতৰ উপৰিও সামগ্ৰীৰ ৰং আৰু বাৰ্নিচ কৰাৰ বাবে ৰঙীন ঊল, কপাহ, ৰং কৰা সূতা, মাইকা আদিৰ প্ৰয়োজন হয়, ইয়াৰোপৰি শিপিনীসকলে ভাতৰ ফেন, টেঙামৰা, অমিতা পাত, মেজেনটা (এবিধ ৰাসায়নিক ৰং কৰা বস্তু), কলাবতি চাচ (লাক) ৰজন, মিথাইলেড স্পিৰিট, ৰবি মুস্তাফি আদি ব্যৱহাৰ কৰে। প্ৰযুক্তিৰ বিকাশৰ ফলত বৰ্তমান এই নিৰ্মাণ কাৰ্য কিছু সহজহৈ পৰিছে।
বেতৰ আচবাব
thumb|বাঁ‌হ-বেতৰ আচবাব বেতৰ আচবাব নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত শ্ৰমিকসকলৰ উচ্চ মাত্ৰাৰ দক্ষতাৰ প্ৰয়োজন হয়। এনে দক্ষতা পৰম্পৰাগত ভাৱে এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন এটা প্ৰজন্মলৈ আহে। বেতৰ আচবাব নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত দক্ষ শিল্পীৰ দিশেৰে ৰাজ্যৰ আন জিলাসমূহৰ তুলনাত কাছাৰ জিলাই বিশেষ স্থান লাভ কৰিছে। ৰাজ্যখনৰ প্ৰায় সকলো গুৰুত্বপূৰ্ণ চহৰ অঞ্চলতে এই শিল্পকৰ্মৰ বাণিজ্যিক উৎপাদন আছে।
উৎপাদনত প্ৰাচুৰ্য স্থান
অসমৰ প্ৰতিখন জিলাতেই বাঁ‌হ-বেতৰ নানা সামগ্ৰী উৎপাদন কৰা হয় যদিও কোনো কোনো বিশেষ অঞ্চলত এই শিল্পৰ চৰ্চা অধিক। ‘জাপি’ৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ যেনে- হালোৱা জাপি, পিঠা জাপি, সৰুদৈয়া জাপি, বৰদৈয়া জাপি; ইত্যাদি, নলবাৰী, কামৰূপ, নগাঁও, দৰং, শিৱসাগৰ আৰু লখিমপুৰ আদি অবিভক্ত জিলাত উৎপাদন হয়। ‘ফুলাম জাপি’ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত নলবাৰী আৰু ইয়াৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া গাঁও যেনে- কমাৰকুছি, মুঘকুছি আদি বিশেষ উল্লেখযোগ্য। শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰৰ পৰা প্ৰায় ৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত জাপিসাগিয়া নামৰ এখন গাঁও জাপি উৎপাদনৰ বাবে বিখ্যাত। নগাঁও জিলাৰ কন্দলি, উৰিয়াগাঁও, জাগী আৰু কঠীয়াতলিত অসমৰ শ্ৰেষ্ঠ জাপী তৈয়াৰ কৰা হয় বুলি জনা যায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ হস্তশিল্প
সোণ মইনা (চলচ্চিত্ৰ)
সোণ মইনা (Son Moina) ১৯৮৫ত মুক্তি পোৱা এখন অসমীয়া ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ। পৰিচালনা কৰিছে শিৱ প্ৰসাদ ঠাকুৰে। আৰ বি প্ৰডাকচন্সৰ বেনাৰত ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে আৰ বি মেহতা, এন পি এন নায়াৰ, শিৱ প্ৰসাদ ঠাকুৰে  ছবিখনৰ কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্য ৰঞ্জন ৰয়ৰ এখন বাংলা অঁনাতাৰ নাটৰ আধাৰত ৰচনা কৰা হৈছে। উল্লেখযোগ্য যে এটা নাটখনৰ আধাৰত বাংলা   আৰু হিন্দী ভাষাত ক্ৰমে ১৯৮১ আৰু ১৯৮৫ চনত সাহেব শীৰ্ষক দুখন ছবিও নিৰ্মাণ হৈছে।
কাহিনী
সোণ মইনা এটা মধ্যমবৰ্গীয় পৰিয়ালৰ আটাইতকৈ সৰু ল’ৰা সন্তান; নিবনুৱা আৰু পঢ়া-শুনাত সিমান ভাল নহয়। সকলোকে সহায় কৰাৰ মানসিকতাৰ বাবে ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ মাজত জনপ্ৰিয়। সি ভাল ক্ৰিকেট খেলে আৰু এজন শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈ হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে।
মইনাৰ ভনীয়েকৰ বিয়া ঠিক হয়। বাপেকে সংস্থাপন থকা পুতেককেইটাক মাতি আৰ্থিক সহায় বিচাৰে যদিও তেওঁলোক অমান্তি হয়। পুতেকহঁতে টকা নিদিলে বাপেকে ঘৰটো বেছি হ’লেও বিয়াৰ টকাৰ যোগাৰ কৰিব।
বাতৰি কাকতত মইনাই পঢ়িব পালে যে কোনোবা এজন ধনী ব্যক্তিৰ ছোৱালীৰ দুয়োটা কিডনীয়ে নষ্ট হৈ গৈছে আৰু ছোৱালীজনীৰ বাবে এটা কিডনী লাগে। বিনিময়ত বহুত টকা দিব। মইনাই তুৰন্তে তেওঁৰ চিনাকী ডাক্তৰজনৰ ওচৰলৈ গৈ খবৰ ল’লে যে মানুহে এটা কিডনী লৈয়ো সাধাৰণ জীৱন-যাপন কৰিব পাৰে; কেবল কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিব নোৱাৰিব।
এতিয়া মইনাৰ সন্মুখত দুটাই পথ খোলা থাকিল, হয় তেওঁ এজন শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈ হ’ব, নহয়তো এটা কিডনী দি ঘৰখনক সহায় কৰিব। অৱশেষত মইনাই ঘৰখনৰ অ়জ্ঞাতেই নিজৰ কিডনী এটা দান দি নিজৰ কেৰিয়াৰৰ সপোন সমূলঞ্চে ত্যাগ কৰিলে।
বঁটা আৰু সন্মান
‘এক প্ৰেৰণাদায়ী কাহিনীৰ মাজেদি বিবৃত হোৱা এজন নিবনুৱা যুৱকৰ নিষ্ঠাক ব্যক্ত কৰাৰ যি প্ৰয়াস’ তাৰ বাবে সোণ মইনা ছবিখনক ৩২তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত (১৯৮৫) অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰজত কমল বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। প্ৰযোজনক আৰ বি মেহতা, এন পি এন নায়াৰ আৰু শিৱ প্ৰসাদ ঠাকুৰলৈ ৰজত কমল আৰু নগদ বিশ হাজাৰ টকা; লগতে পৰিচালক ঠাকুৰলৈ ৰজত কমল আৰু নগদ দহহাজাৰ টকা আগবঢ়োৱা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
বাঁহ পূজা
বাঁহ পূজা অসমৰ অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাৰ এটি উল্লেখযোগ্য লোকানুষ্ঠান। মদন চতুৰ্দশীৰ দিনা এই পূজা এই জিলাত অনুষ্ঠিত হয়। নাৰীৰ প্ৰৱেশ ৰুদ্ধ এই পূজাত বাঁহ এডালক সুসজ্জিত কৰি বাঁহৰ জন্মৰপৰা চিতা নিৰ্মাণলৈকে সমস্ত কথাকে গীত আৰু নৃত্যৰ যোগেদি প্ৰকাশ কৰাটো বাঁহ পূজাৰ আকৰ্ষক দিশ। হাজং আৰু ৰাজবংশীসকলে বসন্ত কালত। উদযাপন কৰা বাঁহ পূজাত মদন আৰু গোপালৰ প্ৰতীকৰূপে তিনিডাল বাঁহ চাফ-চিকুণ কৰি লয়। প্ৰথম ডালত বগা কাপোৰ, দ্বিতীয় ডালত ৰঙা কাপোৰ আৰু তৃতীয় ডালত জাকৈ, খালৈ আৰু এখন অৰ্ধভগ্ন নাঙল আঁৰি লোৱাটো মন কৰিবলগীয়া। প্ৰথম দুডাল বাঁহৰ শীৰ্ষস্থানত দুটা চোঁৱৰ বান্ধি ওচৰা-উচৰিকৈ পোতা হয়। তৃতীয় ডাল অলপ আঁতৰত সংস্থাপন কৰা নিয়ম। বাঁহ কেইডালৰ গুৰিত তিনিদিন জুৰি পূজা-অৰ্চনা চলে। ডেকা-বুঢ়া নিৰ্বিশেষে বিভিন্ন বাদ্য বজাই গীত আৰু নৃত্যেৰে বাঁহ দেৱতাক তুষ্ট কৰাৰ প্ৰযত্ন চলায়। ড॰ ধীৰেন দাসে গোৱালপৰীয়া লোকসংস্কৃতি আৰু লোকগীতত গোৱালপৰীয়া বাঁহ পূজাৰ গীতক বহলভাৱে দুটা ভাগত ভগাইছে -বাঁহ পৰ্ব আৰু ভাং পৰ্ব। বাঁহ পৰ্ব উপবিভাগবোৰ হ’ল -বাঁহ সৃজন, চোৱৰ সৃজন, কাপোৰ সৃজন, মদনকামৰ বাঁশ আৰু বাঁহ খেলা। ভাং পৰ্বত শিৱ-পাৰ্বতীৰ কথা পোৱা যায়। যেনে—
গোৱালপাৰাৰ পশ্চিম অঞ্চলত মহা পয়োভৰেৰে উদ্যাপিত বাঁহ পূজাক ড॰ ধীৰেন দাসে চাৰিটা উপবিভাগত শ্ৰেণীভুক্ত কৰিছে—মদন কাম, কামদেৱ, চাতালি বাঁশ আৰু অকাল বাঁহ। শ্ৰদ্ধেয় শিৱানন্দ শৰ্মাৰ দৃষ্টিত, মদনকাম পূজা প্ৰকৃততে লিংগ পূজা। স্থান। বিশেষে মুছলমানসকলেও এই পূজাত ভাগ লয়। তেতিয়া তাক মাদাৰ, মীদাৰবা দাকা পূজা কোৱা হয়। জনশ্ৰুতিমতে, জয়জয়তে এহাল নিঃসন্তান মুছলমান দম্পতীয়ে সভক্তিৰে এই পূজা কৰি সন্তানৰ মুখ দেখিছিল। বহু থানত মাদাৰ দেৱতাৰ প্ৰতীক ৰূপে এডাল বাঁহ পোতাটো তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। উত্তৰ কামৰূপত প্ৰচলিত পাওৰা বা পাউৰা উৎসৱ, দহৰ ফুৰোৱা অথবা ভঠেলি অনুষ্ঠানকো বাঁহ পূজাৰেই প্ৰকাৰ ভেদ আখ্যা দিব পাৰি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
উত্তৰীয়
উত্তৰীয় (Uttariya) শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশত পৰিধান কৰা এখন ঢিলা কাপোৰ। ইয়াক ডিঙিৰ পিছফালৰ পৰা দুয়োটা বাহুৰে পাক কৰি এফাল কাপোৰ পিঠিৰ ফালে পেলাই আৰু আনফালে শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশৰ আধালৈ ওলোৱাই পিন্ধা হয়।  উত্তৰীয় বস্ত্ৰ বৈদিক যুগৰ পৰায়ে প্ৰচলিত আৰু ই চেলেং বা ওৰণি সৈতে একে। উত্তৰীয় শব্দটো সংস্কৃত ভাষাৰ পৰা আহিছে। উত্তৰীয় শব্দটো 'উত্তৰ' আৰু প্ৰত্যয় 'ঈয়'ৰ সংমিশ্ৰণৰ পৰা সৃষ্টি হৈছে। বেদত উত্তৰীয়া শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশৰ বাবে পিন্ধা বিভিন্ন ঢিলা কাপোৰ যেনে উপবসন, পৰয়ানহন আৰু অধিবাস, বৰহাতিক আৰু বৰ্ণক, উত্তৰসংঘ, সম্ভয়ান আদিকো বুজায়।
ইতিহাস
উত্তৰীয় বৈদিক কালত ওপৰৰ শৰীৰৰ বাবে এটা পোছাক আছিল। ইতিহাসবিদসকলৰ মতে এই বস্ত্ৰ প্ৰায় খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব ১৫০০ ৰ পৰা খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব ৫০০ ৰ মাজত উদ্ভৱ হৈছিল। বৈদিক কালত পিন্ধা পোছাকবোৰত উত্তৰীয় মুখ্যতঃ গোটেই শৰীৰৰ চাৰিওফালে মেৰিয়াই কান্ধৰ ওপৰত ওলোমাই থোৱা এক কাপোৰ আছিল। মানুহে 'পৰিধান' নামৰ শৰীৰৰ তলৰ অংশৰ পোছাক পিন্ধিছিল। পৰিধানক সন্মুখত ভাঁজ কৰা হৈছিল আৰু 'মেখেলা' নামৰ কাপোৰেৰে পৰিধানক কঁকালত বন্ধা হৈছিল। একেবাৰে ওপৰত উত্তৰীয়া নামৰ ওপৰৰ পোছাক যি চেলেং চাদৰৰ দৰে দেশক আৱৰি থাকে পিন্ধা হৈছিল। গ্ৰীষ্মকালত সাধাৰণতে গৰমৰ বাবে উত্তৰীয় লোৱাৰ পৰা বিৰত থকা হৈছিল। "গোড়া পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে সাধাৰণতে উত্তৰীয়খন কেৱল বাওঁ কান্ধৰ ওপৰত ওলোমাই উপবিতা নামৰ শৈলীত পিন্ধিছিল।" প্ৰৱৰা নামৰ আন এবিধ পোছাক বৈদিক যুগৰ লোকসকলে ঠাণ্ডাত পিন্ধিছিল। এইবিধ পোছাক দুয়োলিংগৰ ব্যক্তিৰ সাধাৰণ পোছাক আছিল যদিও তেওঁলোকৰ কাপোৰৰ আকাৰ আৰু পিন্ধাৰ ধৰণত ভিন্ন আছিল। কেতিয়াবা দৰিদ্ৰ লোকসকলে নিম্ন অংশত পিন্ধা পোছাকটো কেৱল লেংটি হিচাপে পিন্ধিছিল আনহাতে ধনীসকলে ইয়াক সন্মানৰ চিহ্ন হিচাপে ভৰিলৈ বিয়পি থকা পোছাক পিন্ধিছিল।
খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় চতুৰ্থ শতিকাৰ মাজত সংকলিত মহাভাৰত মহাকাব্যত উত্তৰীয়ক পোছাক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা উল্লেখ আছে। আনকি ইণ্ডো-ভাৰতীয় গোষ্ঠীৰ পুৰুষ আৰু মহিলাসকলেও ইয়াক অংগবস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। উত্তৰীয়ৰ ৰংবোৰ তেতিয়া সমাজত পৃথক বৰ্ণাশ্ৰমৰ সৈতে জড়িত আছিল৷ পাণ্ডৱসকলক সাধাৰণতে বগা উত্তৰীয় পিন্ধা উল্লেখ পোৱা গৈছে।
মহিলাসকলে কেতিয়াবা দুখন উত্তৰীয়া ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এখন হাতৰ ওপৰেৰে মূৰটো ওৰণিৰ দৰে ঢাকি ৰখাৰ বাবে। আনখন মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ স্তন ঢাকিবলৈ চস্তনমাসুস্ক বা স্তনপট্ট (কুৰ্পসিকা বা কানচুকি বুলিও জনা যায়) ব্যৱহাৰ কৰিছিল। খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ বৌদ্ধ পালি সাহিত্যত উল্লেখ অনুসৰি শাৰী শটিকা হৈছে স্তনপট্ট, উত্তৰীয় আৰু ন্তৰীয়ক একত্ৰিত কৰাৰ এক বিকশিত ৰূপ।
ইয়াক সাধাৰণতে পাতল কপাহ বা ৰেচমৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। কিন্তু কেতিয়াবা জন্তুৰ ছালৰ পৰায়ো প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
এই পোছাকক কাৰু কাৰ্যসমূহ অতি পুৰণি কালৰে পৰা প্ৰচলিত হৈ আছে। অতীতৰ ভাস্কৰ্য আৰু মূৰ্তিসমূহত ইয়াৰ কেইটামান উদাহৰণ পোৱা যায়। সেয়েহে বস্ত্ৰ ইতিহাসবিদসকলে এইবোৰ অধ্যয়ন কৰে।
হিন্দু মন্দিৰৰ ৰীতিসমূহ
পুৰীৰ প্ৰভু জগন্নাথৰ স্নান যাত্ৰাৰ দৰে আন বহুতো হিন্দু মন্দিৰত দেৱতাসকলক উপাসনাৰ অংশ হিচাপে বিশিষ্ট বেশ আগবঢ়োৱা হয়। পুৰোহিতসকলে ঈশ্বৰৰ মূৰ্তিসমূহক পোছাক আৰু অলংকাৰেৰে সজায়। তেওঁলোকে সাধাৰণতে তদপ আৰু উত্তৰীয় বস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰে। শৰীৰৰ তলৰ অংশ কাপোৰ হৈছে তদপ আৰু ওপৰৰ অংশৰ বাবে উত্তৰীয় ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বৌদ্ধ পোছাক
বৌদ্ধ সম্প্ৰদায়ৰ ভিক্ষুসকলে সাধাৰণতে অন্তৰীয়ৰ সৈতে এখন উত্তৰীয় আৰু ডাঙৰ চাদৰ পিন্ধে। এই সকলো কাপোৰ গেৰুৱা ৰঙৰ থাকে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
শ্ৰীকৃষ্ণ নাৰায়ণ ৰতনঝংকাৰ
পণ্ডিত কৃষ্ণ নাৰায়ণ ৰতন ঝংকাৰ(Pandit Krishna Narayan Ratanjankar) পণ্ডিত কৃষ্ণ নাৰায়ণ ৰতন ঝংকাৰ আগ্ৰা ঘৰানাৰ পৰা হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ এজন বিশিষ্ট পণ্ডিত আৰু শিক্ষক আছিল। বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাটখাণ্ডে আৰু বৰোদা ৰাজ্যৰ ফৈয়াজ খানৰ সৰ্বাধিক শিষ্য, তেওঁ বহু বছৰ ধৰি লক্ষ্ণৌৰ ভাটখাণ্ডে সংগীত প্ৰতিষ্ঠানৰ (ভাটকান্দে সংগীত সংস্থান) অধ্যক্ষ হৈ আছিল, য'ত তেওঁ সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো বিশিষ্ট নাম প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
জন্ম
পণ্ডিত কৃষ্ণ নাৰায়ণ ৰতন ঝংকাৰে ১৮৯৯ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰত মহাৰাষ্ট্ৰ প্ৰদেশৰ মুম্বাই চহৰৰ এক মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতাকৰ নাম আছিল শ্ৰী নাৰায়ণ ৰাও ৰতন ঝংকাৰ। তেওঁৰ পিতাক এজন পুলিচ বিষয়া আছিল আৰু সঙ্গীতৰ লগত জড়িত আছিল এজন চেতাৰ বাদক হিচাবে।
শিক্ষা
৭ বছৰ বয়সত, এছ.এন.ৰতনজনকাৰক কাৰৱাৰৰ কৃষ্ণম ভট্টৰ নিৰ্দেশনাত প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল। তেওঁ অনন্ত মনোহৰ যোশীৰ (গোৱালিয়ৰ ঘৰানা) পৰা আৰু পিছত আগ্ৰা ঘৰানাৰ ফৈয়াজ খানৰ অধীনত নিৰ্দেশনা লাভ কৰিছিল। ১৯১১ চনত, তেওঁ সংগীতবিদ বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাটখাণ্ডেৰ সৈতে প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে আৰু আজি তেওঁৰ আটাইতকৈ জনাজাত শিষ্য। তেওঁ ১৯২৬ চনত বোম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। কম সময়তেই ৰতন ঝংকাৰে কৃষ্ণ ভট্টৰ ওচৰত সংগীতৰ শিক্ষা লয়। অলপ দিনৰ পিছত তেওঁ মনোহৰ যোশীৰ পৰাও সংগীত শিক্ষা লয়। তেওঁৰ বৰ্তমান গুৰুসকলে ভাতখাণ্ডেজীৰ ওচৰত সংগীতৰ তালিম লোৱাৰ বাবে আদেশ দিয়ে। সেইমতে ভাতখাণ্ডেজীৰ ওচৰত তেখেতৰ সংগীত শিক্ষা আৰম্ভ হয় আৰু অতি কম সময়তেই তেওঁ অতি উত্তম গায়ক হিচাবে পৰিচিতি লাভ কৰে। তাৰ পিছত আকৌ ওস্তাদ ফৈয়াজ খাঁৰ পৰাও তেওঁ সংগীতৰ তালিম লয়।
সংগীত জগতলৈ অৱদান
এজন কণ্ঠশিল্পী হিচাপে তেওঁ আগ্ৰা ঘৰানাৰ ধ্ৰুপদ আৰু খৈল শৈলী গাইছিল। তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতা ভাটখাণ্ডেৰ দৰে এজন জনাজাত সংগীতবিদ ৰতনজানকাৰৰ কলমনাম "সুজান"ৰ অধীনত ৮০০ ৰো অধিক ৰচনা আছে, তেওঁৰ শিষ্য কে জি গিন্দেৰ দ্বাৰা নিষ্ঠাৰে উল্লেখ আৰু নথিভুক্ত কৰা হৈছে। তেওঁ গীত মাঞ্জৰী, তান সংগ্ৰাম, সংগীত শিক্ষা আৰু অভিনৱ ৰাগ মঞ্জৰীকে ধৰি কিতাপও প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁ কিছুমান নতুন ৰাগ যেনে মাৰ্গা বিহাগ, গোপীকা বসন্ত, কেদাৰ বাহাৰ, সৱানী কেদাৰ, ৰঞ্জনী কল্যাণ, হংসৰঞ্জনী আৰু চালাগভাৰালী আদিৰচনা কৰিছিল। তেওঁ 'তান সংগ্ৰহ','সংগীত শিক্ষা' আদি উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি ভাৰতীয় সংগীত জগতলৈ বৰঙণিয় অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে।
বটাঁ আৰু সন্মান
১৯৫৭ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে, আৰু ১৯৬৩ চনত ভাৰতৰ সংগীত, নৃত্য আৰু নাটকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় একাডেমী সংগীত নাটক একাডেমীয়ে তেওঁক জীৱনজোৰা কৃতিত্বৰ বাবে সৰ্বোচ্চ সন্মান সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ প্ৰদান কৰে।
মৃত্যু
অৱশেষত ১৯৭৪ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে এইজনা মহান ব্যক্তিয়ে পৰলোক গমন কৰে। তেখেত সদাই সংগীত জগতত চিৰস্মৰণীয় হৈ থাকিব।
গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ
পাৰ্চিফোনি
পাৰ্চিফোনি (Persephone) হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ এগৰাকী দেৱী। তেওঁ দেৱৰাজ জ্যুচ আৰু ডিমিটাৰৰ কন্যা। তেওঁক কৰি বা কৰা নামেৰেও জনা যায়। জ্যুচৰ অনুমতি সাপেক্ষে পাতালপুৰীৰ অধিপতি হেডিচে হৰণ কৰি নিয়াৰ পিছৰপৰাই পাৰ্চিফোনি সেই ঠাইৰ ৰাণীৰূপে অধিষ্ঠিত হয়। হেডিচৰদ্বাৰা পাৰ্চিফোনিৰ হৰণ আৰু পৃথিৱীলৈ তেওঁৰ পুনৰাগমণৰ আখ্যানে বসন্ত কালৰ মূৰ্তমান ৰূপটোকেই সূচায় যাৰ আগমণত শস্যমালাৰ উন্মেষ ঘটে আৰু শস্য চপোৱাৰ পিছতেই অন্তৰ্হিত হয়। ধ্ৰুপদী শিল্পকলাসমূহত পাৰ্চিফোনিক এক দীৰ্ঘ আভৰণ পৰিহিতা আৰু হাতত শস্যৰ ঠোক লৈ থকা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয়। কোনো কোনো সময়ত তেওঁক ৰাজদণ্ড আৰু এক সৰু বাকচ হাতত লৈ থকা ৰূপতো চিত্ৰায়িত কৰা হয়। শস্যৰ দেৱী হিচাপে পাৰ্চিফোনি আৰু তেওঁৰ মাতৃ ডিমিটাৰ প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ কোনো কোনো পন্থাৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ আছিল।
নাম
পাৰ্চিফোনিৰ নামৰ উৎস সম্পৰ্কে বিভিন্ন সূত্ৰ পোৱা যায়। লেটিন ভাষাৰপৰা উদ্ভুত তেওঁৰ নাম হৈছে প্ৰ'জাৰপিনা। তেওঁক ৰোমানসকলে প্ৰজাৰ্পিনাৰ উপৰিও লিবেৰা নামেৰেও জানে। পাৰ্চিফোনিৰ গমণ আৰু পুনৰাগমণৰ কাহিনীৰ এটিক, এড'নিচ আএউ অচিৰিছ আদি দেৱতাৰ সৈতেও মিল আছে।
পাতালপুৰী আৰু শস্য
পাৰ্চিফোনিৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত লেখনিসমূহত পাতালপুৰীৰ ৰাণী আৰু শস্যৰ দেৱী হিচাপে তেওঁৰ দ্বৈত ভূমিকাৰ কথা কোৱা হৈছে। কবিসকলে তেওঁক দিয়া উপাধিসমূহহে পাতালপুৰী আৰু মৃতকসকলৰ ৰাণী বা পৃথিৱীত গজালিৰ উন্মেষ ঘটোৱাৰ শক্তিকেই সূচায়। শস্যৰ দেৱী হিচাপে পাৰ্চিফোনিৰ প্ৰচলিত নাম কৰি আৰু আৰ্কেডিয়াত ডেচপ'ইনা নামেৰে তেওঁৰ উপাসনা কৰা হয়। হোমাৰৰ মহাকাব্যসমূহত সদায়েই হেডিচৰ সৈতে পাৰ্চিফোনিৰ আৱিৰ্ভাৱ ঘটিছে যি মৃতকসকলৰ ওপৰত হেডিচৰ সৈতে নিজৰ আধিপত্য ভগাই লৈছে।
বসন্ত কাল
পাৰ্চিফোনিক বসন্ত কালৰ সৈতে যুক্ত কৰা হৈছে আৰু গ্ৰীক দাৰ্শনিক চিচিৰ'ই তেওঁক পথাৰৰ ফলসমূহৰ বীজ বুলি অভিহিত কৰিছে।
ৰাধিকামোহন ভাগৱতী
ৰাধিকামোহন ভাগৱতী (Radhika Mohan Bhagawati, ১৯৩৩-২০১৭) অসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ সাংবাদিক, সম্পাদক, সাহিত্যিক তথা সমালোচক। ১৯৩৩ চনৰ ১৯ জানুৱাৰীত শোণিতপুৰ জিলাৰ জামুগুৰিহাটত তেখেতৰ জন্ম হয়। ড॰ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ পিছত তেখেত ৰামধেনুৰ সম্পাদক নিযুক্ত হৈছিল। পৰ্যায়ক্ৰমে তেখেত 'আজিৰ দৈনিক বাতৰি', 'আজিৰ অসম' আদি কাকতৰ সম্পাদক আছিল। সম্পাদকৰূপে তেখেত আছিল আপোচবিহীন আৰু লেখক আৰু সংবাদদাতাক তেখেতে এখন গণতান্ত্ৰিক মঞ্চ প্ৰদান কৰিছিল। অসমৰ সাংবাদিকতাৰ জগতখনত তেখেতৰ এক সুকীয়া নাম আছিল। তেখেতে বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতিত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ১৯৯১ চনত সাহিত্য অকাডেমিৰ অনুবাদ বঁটাৰে তেখেতক সন্মানিত কৰা হৈছিল।   ভাগৱতীয়ে মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত হোৱা ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত ভাগ লৈছিল। ৰামধেনুৰ পাতত তেখেতে প্ৰথম বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাক কলাগুৰু আখ্যা দিছিল। কেৱল সংবাদিকেই নহয়, ভাগৱতী আছিল এগৰাকী কবি, গল্পকাৰ, অনুবাদক তথা মঞ্চ অভিনেতা।
পাৰ্চিফোনি
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
ৰাধিকামোহন ভাগৱতী
জন্ম, পৰিয়াল
অবিভত্ত দৰং (বৰ্তমানৰ শোণিতপুৰ) জিলাৰ জামুগুৰিহাটৰ গেৰেকী চুকত ১৯৩৩ চনৰ ১৯ জানুৱাৰী তাৰিখে ভাগৱতীৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ দেউতাক গোৱিন্দ চন্দ্ৰ ভাগৱতী আছিল স্মৃতিৰত্ন, স্মৃতি বাচস্পতি, বিদ্যালংকাৰ উপাধিৰে বিভূষিত সংস্কৃতজ্ঞ আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বঁটা প্ৰাপক শিক্ষক।
শিক্ষা
গেৰেকী চুক প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত তেখেতে প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। ১৯৫০ চনত তেওঁ জামুগুৰি উচচ ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত আৰু ১৯৫২ চনত দৰং মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তেখেতে ১৯৫৪ চনত যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেত বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ আছিল। ১৯৫৮ চনত তেওঁ মদন মোহন মালব্যৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৫৪ চনত জামুগুৰি উচচ ইংৰাজী বিদ্যালয়ত সহকাৰী শিক্ষক ৰূপে তেখেতে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। গুৱাহাটীৰ সোণাৰাম উচচ ইংৰাজী বিদ্যালয়তো তেখেতে ১৯৫৮ চনৰ পৰা ১৯৬০ চনলৈ দুবছৰ শিক্ষকতা কৰিছিল। সাংবাদিক ৰূপে ভাগৱতীয়ে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে ১৯৫৮ চনত, হৰেন্দ্ৰ নাথ বৰুৱাৰদ্বাৰা সম্পাদিত দৈনিক বাতৰি কাকত ‘নতুন অসমীয়া’ত। ‘নতুন অসমীয়া’ত কৰ্মৰত অৱস্থাতে তেওঁ ১৯৬০ চনত ড॰ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যদেৱৰদ্বাৰা সম্পাদিত মাহেকীয়া সাহিত্য আলোচনী ‘ৰামধেনু’ৰ সহকাৰী সম্পাদক ৰূপেও নিয়োজিত হয়। ১৯৬৩ চনত ভাগৱতীদেৱৰ ওপৰতে ‘ৰামধেনু়ু’ৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব পূৰ্ণ ৰূপত ন্যস্ত হয়। ১৯৬৭ চনত তেওঁ ‘নতুন অসমীয়া’ত পূৰ্ণকালীন সহযোগী সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰে।
তাৰপিছত তেখেতে ক্ৰমে আজিৰ দৈনিক বাতৰি, বাতৰি, আজিৰ অসম, ছেণ্টিনেল (হিন্দী) আৰু দৈনিক অসমৰ সম্পাদক হয়।
১৯৮১ চনৰ ১৯ অক্টোবৰত ৰাধিকামোহন ভাগৱতীৰ সম্পাদনাত ‘তিনিদিনীয়া বাতৰি’ কাকত প্ৰকাশ পায়। ১৯৮৩ চনৰ ৭ এপ্ৰিল তাৰিখে এই কাকতৰ প্ৰকাশ বন্ধ হয়। ১৯৮৪ চনৰ পৰা দুটা ম্যাদ তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাংবাদিকতা বিভাগত অংশকালীন অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। ১৯৮৭ চনত তেওঁ ‘আজিৰ অসম’ কাকতৰ প্ৰতিষ্ঠাতা সম্পাদক ৰূপে যোগদান কৰে আৰু ২০০৪ চনত ইয়াৰপৰা অৱসৰ লয়। ১৯৮৯ চনৰ পৰা ২০০৪ চনলৈকে ভাগৱতীয়ে ‘ছেণ্টিনেল’(হিন্দী)ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদকৰূপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে। ‘ছেণ্টিনেল প্ৰাইভেট লিমিটেড’ নামৰ প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰদ্বাৰা প্ৰকাশিত অসমৰ সৰ্বপ্ৰথম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দ্বিভাষিক সাপ্তাহিক কাকত ‘দি হ’ম লিংক’ৰ অসমীয়া বিভাগৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্বতো তেখেতেই আছিল। ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১০ চনলৈ ‘আজিৰ দৈনিক বাতৰি’ কাকত ভাগৱতীদেৱৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পাইছিল। ২০১০ চনৰ পৰা আমৃত্যু তেওঁ ‘দৈনিক অসম’ কাকতৰ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ৫৯ বছৰতকৈও অধিক কাল অবিৰামভাৱে গণতন্ত্ৰৰ চতুৰ্থ স্তম্ভৰ লগত জড়িত ভাগৱতীদেৱ আছিল উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ একমাত্ৰ সাংবাদিক।
বঁটা আৰু স্বীকৃতি
তেখেতে চঞ্চল চৰকাৰৰ দ্যা ষ্টৰি অৱ আৱাৰ নিউজপেপাৰচ্‌ কিতাপখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰাৰ বাবে ১৯৯১ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। তেখেতলৈ আগবঢ়োৱা অন্যান্য বঁটাসমূহ হ'ল-
সাহিত্যৰাজি
ভাগৱতীয়ে তেখেতৰ জীৱনকালত প্ৰায় ১৯খন গ্ৰন্থ লিখিছিল। ইয়াৰে কিছুসংখ্যক আছিল অনুবাদকৰ্ম। তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য কিতাপসমূহৰ মাজত কিছুসংখ্যক হ'ল:
মৃত্যু
২০১৭ চনৰ ৩০ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত তেখেতে মৃত্যু বৰণ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি অনুবাদ বঁটা বিজয়ী
প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামী
প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামী (১৯১৯-১৯৯৪) একাধাৰে ঔপন্যাসিক, প্ৰবন্ধকাৰ, লোক-সংস্কৃতিৰ গৱেষক আৰু অধ্যাপক। অসমৰ লোক-সংস্কৃতিক বিষয় ৰূপে লৈ তেখেতে প্ৰস্তুত কৰা গৱেষণা নিবন্ধখনেই অসমৰ প্ৰথমখন থেছিছ। এইখনৰ বাবে তেখেতে ১৯৫৫চনত ডি ফিল উপাধি লাভ কৰে। ১৯৬০চনত লোক-সংস্কৃতি বিষয়ত ইংৰাজী ভাষাত ৰচিত তেখেতৰ Ballads and Tales of Assam গ্ৰন্থই আন্তৰ্জাতিক স্বীকৃতি লাভ কৰে। তেখেতে জীৱনী, ভ্ৰমণ কাহিনী, পক্ষী-নীৰিক্ষণ বিষয়ক গ্ৰন্থৰ লগতে উপন্যাসো ৰচনা কৰিছে। প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামীৰ কেঁচা পাতৰ কঁপনি উপন্যাসখন অসমীয়া সাহিত্যৰ এখন বহুপঠিত গ্ৰন্থ।
জন্ম
প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামীৰ জন্ম ১৯১৯চনত।
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
১৯৪০ চনত কটন কলেজৰপৰা ইংৰাজী সাহিত্যত অনাৰ্ছসহ বি.এ পৰীক্ষা পাছ কৰে। আৰ্থিক অনাটনৰ বাবে বি এ পাছ কৰিয়েই শ্বিলঙত শিক্ষকতা কৰে আৰু চৰকাৰী প্ৰচাৰ বিভাগ আৰু সচিবালয়ত কাম কৰে। এইখিনি সময়তে তেখেতে লিখা নিবন্ধ বোম্বাইৰ পি ই এন ( PEN ) আলোচনী আৰু মচুলিপট্টমৰ ত্ৰিবেণী আলোচনীত প্ৰকাশ হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ কলিকতাত এম.এ পঢ়িবলৈ যায়। ১৯৪৪ চনত তেওঁ এম.এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰি কেইমাহমান যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত আৰু প্ৰায় তিনি বছৰ কটন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰে। ১৯৪৮চনত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত বাণিজ্য আৰু বি টি বিভাগৰ ইংৰাজীৰ প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰে। পাছত তেখেত ইংৰাজী শিক্ষণ বিভাগত প্ৰাধ্যাপক আৰু প্ৰধান হিচাপে নিযুক্ত হয়। তেখেত এটা উচ্চতৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰিবলৈ ইংলণ্ডলৈ গৈছিল আৰু ১৯৬৬চনত তেখেতে আমেৰিকাৰ ইণ্ডিয়ানা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিখ্যাত লোক-সংস্কৃতি প্ৰতিষ্ঠানৰ ভিজিটিং প্ৰফেচৰ ৰূপে তাত দুমাহ কাম কৰে। সাংস্কৃতিক বিনিময় কাৰ্যসূচীত নিৰ্বাচিত হৈ তেখেতে ৰাছিয়া আৰু নেপালো ভ্ৰমণ কৰিছিল। অসমৰ জনকৃষ্টি সমাজৰ( Folklore Society of Assam ) তেখেত প্ৰতিষ্ঠাতা সভাপতি আছিল। ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ নেতৃত্বত গঠিত প্ৰগতি সমাজৰ তেখেত সম্পাদক আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি