cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰাধিকা শৰৎকুমাৰ
ৰাধিকা শৰৎকুমাৰ (Raadhikaa Sarathkumar, জন্ম: ১৯৬২) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, উদ্যোগী আৰু প্ৰযোজক। তেখেতে তামিল, তেলুগু ছবি উদ্যোগৰ লগত জড়িত। ইয়াৰ লগতে মালয়ালম, হিন্দী আৰু কন্নড় ভাষাৰ ছবিতো তেখেতে প্ৰদৰ্শন আগবঢ়াইছে। ৰাধিকা শৰৎকুমাৰ নিজৰ কেৰিয়াৰত প্ৰায় ৩৫০খন ছবিত অভিনয় কৰিছে। তেখেত 'ৰাদান মিডিয়াৱৰ্কছ ইণ্ডিয়া লিমিটেড'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। তেখেতে বহুতো দক্ষিণ ভাৰতীয় ধাৰাবাহিকতো কাম কৰিছে।
বিল
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভূগোল
ৰাধিকা শৰৎকুমাৰ
পৰিচয় আৰু পৰিয়াল
ৰাধিকা হৈছে প্ৰয়াত তামিল অভিনেতা আৰু কমেডিয়ান এম.আৰ. ৰাধাৰ জীয়েক। মাতৃ হৈছে গীতা। মাতৃৰ ঘৰ শ্ৰীলংকাত। ৰাধিকাই নিজৰ পঢ়াশালীয়া শিক্ষা শ্ৰীলংকা, ভাৰত আৰু যুক্তৰাজ্যত সম্পন্ন কৰে। ৰাধিকাৰ কনিষ্ঠ ভগ্নী হৈছে নিৰোশা। নিৰোশা এগৰাকী অভিনেত্ৰী। ৰাধিকাৰ দুগৰাকী কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ হৈছে ৰাজু আৰু মোহন। তেখেতৰ এজন জ্যেষ্ঠ সতীয়া ককায়েকো আছে। তেওঁৰ নাম হৈছে ৰাধা ৰৱী।
ছবি জগতত
১৯৭৮ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত তামিল ভাষাৰ ছবি 'Kizhakke Pogum Rail'ৰ জৰিয়তে ৰাধিকাই ছবিৰ জগতত পদাৰ্পণ কৰে। ইয়াৰ পিছৰপৰাই তেখেতে তামিল, তেলুগু, মালয়ালম, হিন্দী, কন্নড় ছবিত অভিনয় কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
১৯৮৫ চনত ৰাধিকাই এখন ছবি প্ৰযোজন কৰে। ছবিখনৰ নাম হৈছে 'Meendum Oru Kaathal Kathai'। এইখন ছবিয়ে শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত পৰিচালকৰ ইন্দিৰা গান্ধী বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৮১ চনত মুক্তিলাভ কৰা তেলুগু ভাষাৰ ছবি 'Nyayam Kavali'ত আগবঢ়োৱা অভিনয়ৰ বাবে ৰাধিকাই শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে। ১৯৮৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা তামিল ভাষাৰ ছবি 'Dharma Devathai'ৰ বাবে পুনৰবাৰ উক্ত সন্মানৰ পাত্ৰী হয়। ১৯৮৭ আৰু ১৯৯০ চনত যথাক্ৰমে 'Neethikku Thandanai' আৰু 'Keladi Kanmani' ছবি দুখনৰ বাবে ৰাধিকাই ফিল্মফেয়াৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰে।
বিচাৰক হিচাপে
বিজয় টিভিত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা 'জোড়ি নাম্বাৰ ওৱান-চিজন ৪'ত ৰাধিকাই বিচাৰক হিচাপে দায়িত্ব চম্ভালে।
ধাৰাবাহিক
ৰাধিকাই তেলুগু ভাষাত প্ৰযোজনা কৰা কেইখনমান ধাৰাবাহিক হৈছে- 'Idi Katha Kadu' 'Chithi' (টিভি চিৰিজ), 'Annamalai' (২০০২ৰ টিভি চিৰিজ), 'Selvi', 'Arasi', 'Chellamay', 'Vani Rani' (টিভি চিৰিজ), 'Thamarai' (টিভি চিৰিজ) আৰু 'Chithi - 2'. . =ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ= তেওঁ 2006 বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে তেওঁৰ স্বামী আৰ শৰৎকুমাৰৰ সৈতে এআইএডিএমকেত যোগদান কৰিবলৈ যোগদান কৰিছিল। ২০০৬ চনৰ ১৮ অক্টোবৰত, তেওঁক দল বিৰোধী কাৰ্যকলাপৰ বাবে এআইএডিএমকেৰ পৰা বৰ্খাস্ত কৰা হৈছিল। ২০০৭ চনৰ পৰা তেওঁ নিখিল ভাৰত সমথুৱ মক্কল কট্চিৰ উপ-সাধাৰণ সম্পাদক আছিল।
বঁটা আৰু স্বীকৃতি
২০১৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত 'মাৰ্কেট ৰাজা এমবিবিএছ'ৰ শ্ৰাব্যগীত উদ্বোধনৰ সময়ত ৰাধিকাই "নদীগাৱেল ছেলভি" সন্মান লাভ কৰে।
ৰাধিকা শৰৎকুমাৰে এটা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা (প্ৰযোজক), ৬টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা-দাক্ষিণাত্য, ৩টা তামিল ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, এটা চিনেমা এক্সপ্ৰেছ বঁটা আৰু এটা নন্দী বঁটা লাভ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
আশীৰ দশকৰ দস্তাবেজ
আশীৰ দশকৰ দস্তাবেজ(Aashiir Dashakar Dastaabej) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। সংকলনখনত মুঠ ৪১ টা প্ৰবন্ধ আছে। ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট’ৰচ্ প্ৰকাশনে ২০০১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত প্ৰকাশ কৰা এই সংকলনটি লেখক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে তেখেতৰ সদাশয়, সহৃদয় আৰু সদালাপী বন্ধু গৌতম প্ৰসাদ বৰদলৈৰ হাতত আগবঢ়াইছে।
বিৱৰণ
প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে, 'অসম আন্দোলনৰ ৰাজনীতিয়ে বিহুকো স্পৰ্শ কৰিছে', 'অসম আন্দোলনে সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ ভেটি প্ৰস্তুত কৰি আছে', 'যি পথেৰে বিদ্ৰোহীসকলে অহা-যোৱা কৰে', 'বাংলা ভাষাৰ প্ৰাধান্যই অসমত বঙালী-বিদ্বেষৰ মূল কাৰণ', 'অসম কি গৃহযুদ্ধৰ বাবে সাজু হৈছে', 'অসমৰ বাতৰি কাকতত অগপ চৰকাৰৰ কাহিনী প্ৰকাশৰ প্ৰতিযোগিতা', 'নেলি গণহত্যা সংক্ৰান্ত তেৱাৰী কমিটিৰ প্ৰতিবেদন অগপ চৰকাৰেও গোপন কৰিলে', 'অগপ-শাসিত অসমত এতিয়া শ্বহীদৰ ওৱাদানি', 'অসম-চুক্তিৰ ছয় নং ধাৰা', 'শইকীয়াই আচলতে বিচাৰিছে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হওক',' 'নিজৰ দুষ্কৰ্ম ঢাকিবলৈ অগপই ৰিপোৰ্ট প্ৰকাশ কৰিছে' ', 'দৰঙত কি আকৌ গৃহযুদ্ধ হ'বলৈ ওলাইছে', 'বিদেশী-মুক্ত কৰাৰ নামত অসমত চলিছে ধৰ্ষণ, ভূমিদখল', 'অসমৰ গোৰ্খা নেতাক কেন্দ্ৰ কৰি ৰহস্য সৃষ্টি', 'বিতৰ্কিত বে-আইনী অভিবাসী আইন,১৯৮৩', ' 'কৃষকসকলক মাটিৰ পত্তন দিয়া হওক' ','অসমত উপজাতি বিদ্ৰোহে দেখা দিব পাৰে', 'হাইলাকান্দিত 'সাহিত্য-সভা'ৰ বৈঠকঃ উদ্দেশ্যটো কি- সাহিত্য নে ৰাজনীতি?', 'অগপ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে লৌহ-দস্তানা আগবঢ়াই দিছে অসমীয়া সাংবাদিকে', 'মিজোসকল মাদকদ্ৰব্যৰ দাসত পৰিণত হৈছে', 'অসমক সমান সমান ভাগত ভগাই দিয়া', 'হাইলাকান্দিত অসম সাহিত্য সভাঃ ফল কাৰো পক্ষেই ভাল নহ'ব', 'অসমত উগ্ৰপন্থীবোৰ পুনৰ সক্ৰিয় হৈ উঠিছে', 'অগপ শাসনৰ দুবছৰ', 'হিতেশ্বৰ অসমলৈ উভতি আহিবনে?', 'এতিয়া সংখ্যালঘুৰ মন যোগাইছে অগপই', ' 'বিদেশী'ঃ হিচাপৰ ভেলেকি দেখুৱাইছেব অগপই', ' মাজনিশালৈকে নাচিলে গিলে, সেই নিশা আমাৰ খোৱাই নহ'ল', 'বোমা বিস্ফোৰণৰ পৰিকল্পনা 'আছু'ৰঃ ৰিপোৰ্ট', 'উভতি অহাৰ ৰণ-কৌশল প্ৰস্তুত কৰি আছে কংগ্ৰেছে, অসমত চি.পি.এম.-এই দখল কৰিব ক্ষমতা', 'ব্যাপক উপজাতীয় বিদ্ৰোহত কংগ্ৰেছ আনন্দিত, অগপ যেন সপ্তৰথী-বেষ্টিত অভিমন্যু','হিতেশ্বৰক লৈ চলিছে প্ৰবল বিতৰ্ক', 'অসমত ৰাষ্ট্ৰপতি শাসনৰ প্ৰতীক্ষা', 'মহন্তৰ ষড়যন্ত্ৰৰ ফলত বড়ো সমস্যা সমাধানত ফুকনৰ প্ৰচেষ্টা উটি গ'ল', 'নতুন ভাষাত কথা কৈছে অসমৰ সংখ্যালঘুসকলে', 'মঞ্চত শইকীয়া, পিছ হুঁহকিলে মহন্ত-বিৰোধীসকল', 'নেলিৰ পিছত দ্বিতীয় বৰ্বৰতা গহপুৰতঃ৩০০ জন নিৰুদ্দেশ, তেওঁলোক কি নিহত?', 'ৰাষ্ট্ৰীয় মৰ্চাই ভোটত হাৰিলেও অগপই তেওঁলোকৰ লগ নেৰে', 'ভোটাৰ তালিকাৰ লেতেৰা ৰাজনীতি আৰু কিমানদিন?', 'কাৰ্বি নেতাক আঁতৰাই অগপ শলঠেকত?' আৰু 'নিৰ্বাচনৰ মুখামুখি হোৱাৰ সাহস নাই অগপৰ' ।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
অভাৰিয়ান কেন্সাৰ
অভাৰিয়ান কেন্সাৰ (Ovarian cancer) হৈছে ডিম্বাশয়ত উৎপন্ন হোৱা এবিধ কেন্সাৰ বা কৰ্কট ৰোগ। ইয়াৰ ফলত ডিম্বাশয়ত সৃষ্টি হোৱা অস্বাভাৱিক কোষবোৰে শৰীৰৰ অন্য অংশকো আক্ৰমণ কৰিব পাৰে। তদুপৰি ইয়াৰ মেটাষ্টেছিছলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰো সক্ষমতা আছে। প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত কোনোধৰণৰ লক্ষণ পৰিলক্ষিত নহ'বও পাৰে বা হ'লেও সেয়া অস্পষ্ট ৰূপত পৰিলক্ষিত হ'ব পাৰে। কেন্সাৰৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে লক্ষণসমূহো স্পষ্টকৈ প্ৰকাশ হ'বলৈ ধৰে। এই লক্ষণসমূহৰ ভিতৰত আছে ওফন্দি উঠা, শ্ৰোণিৰ বিষ, পেটৰ আয়তন বৃদ্ধি হোৱা, কৌষ্ঠকাঠিন্য, এন'ৰেক্সিয়া (ভোক নলগা) ইত্যাদি। সচৰাচৰ পেৰিট'নিয়াম (পেটৰ এক আৱৰণ), লসীকা তন্ত্ৰ, হাওঁফাওঁ আৰু যকৃতলৈ কেন্সাৰ কোষবিলাক বিয়পি যোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি।
এ শ্ৰীকৰ প্ৰসাদ
আক্কিনেনী শ্ৰীকৰ প্ৰসাদ (Akkineni Sreekar Prasad; জন্ম:১২ মাৰ্চ ১৯৬৩) এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সম্পাদক। তেওঁ মূলতঃ তামিল, তেলেগু, মালায়ালম আৰু হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিছে। তেওঁ অসংখ্য বঁটা লাভ কৰিছে, যাৰ ভিতৰত উল্লেখনীয়- ৮টা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ৫টা কেৰালা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, দুটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু ২টা নন্দী বঁটা। বিভিন্ন ভাষাৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে লিমকা বুক অফ ৰেকৰ্ডচত বছৰটোৰ ব্যক্তি-২০১৩ হিচাপে তেওঁৰ নাম অন্তৰ্ভূক্ত হৈছে। তেওঁ লিমকা বুক অফ ৰেকৰ্ডচৰ সকলোতকৈ অধিক ভাষাত চলচ্চিত্ৰ সম্পাদনা কৰাৰ কৃতিত্বৰো অধিকাৰী। তেওঁ অসমীয়াকে ধৰি ১৭টাতকৈও অধিক ভাষাৰ ছবি সম্পাদনা কৰিছে।
অভাৰিয়ান কেন্সাৰ
জীৱনকালত যিবোৰ মহিলাই বহুবাৰলৈ ডিম্বাণু ক্ষৰণ কৰে, তেওঁলোকৰ ক্ষেত্ৰত অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ বিপদাশংকা বেছি। ইয়াৰ ভিতৰত তেওঁলোককো সাঙুৰি ল'ব পাৰি যিয়ে কেতিয়াও সন্তান জন্ম দিয়া নাই, যিয়ে অতি কম বয়সতে ডিম্বাণু ক্ষৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু যিয়ে বৃদ্ধ বয়সতহে ৰজোনিবৃত্তিৰ অৱস্থা পায়গৈ। অন্যান্য বিপদাশংকাৰ কাৰকসমূহ হৈছে হৰম'ন প্ৰতিষ্ঠাপন থেৰাপি, উৰ্বৰতাৰ ঔষধ আৰু মেদবহুলতা। হৰম'নেল জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ, টিউবেল লিগেশ্যন আৰু স্তন্যপানে অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ বিপদাশংকা হ্ৰাস কৰে। প্ৰায় ১০% ঘটনাৰ ক্ষেত্ৰত অভাৰিয়ান কেন্সাৰ আনুবংশিক কাৰকৰ ফলত হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। তদুপৰি যিসকল মহিলাৰ বিআৰচিএ১ বা বিআৰচিএ২ জিনত উৎপৰিৱৰ্তন ঘটিছে, তেওঁলোকৰ দেহত অভাৰিয়ান কেন্সাৰ বিকশিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা প্ৰায় ৫০%। অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ ভিতৰত অভাৰিয়ান কাৰ্চিন'মাই সচৰাচৰ হোৱা দেখা যায় আৰু প্ৰায় ৯৫% তকৈও অধিক লোক ইয়াৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত। অভাৰিয়ান কাৰ্চিন'মাৰ পাঁচটা প্ৰধান উপপ্ৰকাৰ আছে যাৰ ভিতৰত হাই-গ্ৰেড ছিৰাউছ কাৰ্চিন'মাই (HGSC) সচৰাচৰ হোৱা দেখা যায়। এই অভাৰিয়ান টিউমাৰসমূহ ডিম্বাশয় আগুৰি থকা কোষসমূহত আৰম্ভ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। অৱশ্যে ফেল'পিয়ান টিউব বা ডিম্ববাহী নলীতো কিছুমান টিউমাৰ গঠন হ'ব পাৰে। সচৰাচৰ নোহোৱা অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ ভিতৰত জাৰ্ম চেল টিউমাৰ আৰু ছেক্স ক'ৰ্ড ষ্ট্ৰ'মেল টিউমাৰ অন্যতম। ৰোগ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ বায়'প্সি কৰা হয় আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে অভাৰিয়ান কেন্সাৰ নিশ্চিত কৰা হয়।
এ শ্ৰীকৰ প্ৰসাদ
ব্যক্তিগত আৰু কৰ্ম জীৱন
এটা তেলেগুভাষী পৰিয়ালত শ্ৰীকৰ প্ৰসাদৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ শীৰ্ষস্থানীয় ব্যক্তি এল ভি প্ৰসাদৰ ভাতৃ, চলচ্চিত্ৰ সম্পাদক তথা পৰিচালক আক্কিনেনী সঞ্জীৱী।  শ্ৰীকৰ প্ৰসাদ মাদ্ৰাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাহিত্যৰ স্নাতক আছিল। তেওঁ দেউতাকৰ পৰা চলচ্চিত্ৰ সম্পাদনাৰ কলা-কৌশল শিকিছিল।  যদিও তেওঁ তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল, মালায়ালম আৰু তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ যোগে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত খ্যাতিলাভ কৰিছিল। দুই দশকজোৰা কৰ্মজীৱনত তেওঁ সাতটাকৈ শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু লগতে এটা বিশেষ জুৰী বঁটা (পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি) লাভ কৰিছে। তেওঁৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবি হ’ল- য়োদ্ধা (১৯৯২), নিৰ্ণায়ম (১৯৯৫), ৰাগ-বিৰাগ (১৯৯৬) বানপ্ৰস্থম (১৯৯৯), আলায়পালুথে (২০০০),  দিল চাহতা হ্যায় (২০০১),  কান্নাথিল মুথুমিট্টল (২০০২), ওক্কাডু (২০০৩),  আয়থা এঝুথু (২০০৪),  নৱৰস (২০০৫),  গুৰু (২০০৭),  বিল্লা (২০০৭), ফিৰাক (২০০৮),  তলৱাৰ (২০১৫) আদি।
অসমৰ চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক
শ্ৰীকৰ প্ৰসাদে বহুকেইখন অসমীয়া আৰু অসমৰ জনজাতীয় ভাষাত নিৰ্মাণ কৰা চলচ্চিত্ৰৰ সম্পাদনাৰ কাম কৰিছিল। সেইবোৰ হ’ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদনাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা- বিশেষ জুৰী বঁটা (পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি) বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ সম্পাদক শ্ৰেণী:তেলুগু ব্যক্তি
অভাৰিয়ান কেন্সাৰ
মধ্যম বিপদাশংকা থকা মহিলাসকলৰ ক্ষেত্ৰত স্ক্ৰিণিং কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়া নহয়। কিয়নো এয়া প্ৰমাণিত হৈছে যে অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ বাবে কৰা স্ক্ৰিণিঙে অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস নকৰে। তদুপৰি উচ্চ হাৰত বাঢ়ি অহা মিছা ধনাত্মক পৰীক্ষাসমূহৰ ফলত অপ্ৰয়োজনীয় অস্ত্ৰোপ্ৰচাৰ কৰিবলগীয়া হ'ব পাৰে যাৰ লগতো নিজস্ব বিপদাশংকা থাকে। অতি উচ্চ বিপদাশংকা থকা মহিলাসকলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতিৰোধমূলক ব্যৱস্থা হিচাপে তেওঁলোকৰ ডিম্বাশয় আঁতৰোৱা হয়। প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাতেই ৰোগটো ধৰা পেলাই ইয়াৰ চিকিৎসা কৰিব পাৰিলে অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ পৰা প্ৰায়েই আৰোগ্য লাভ কৰিব পৰা যায়। চিকিৎসাৰ ভিতৰত আছে শল্য চিকিৎসা, ৰেডিঅ'থেৰাপি আৰু কেম'থেৰাপি। অৱশ্যে চিকিৎসাৰ ফলাফলসমূহ ৰোগৰ বিস্তৃতি, উপস্থিত কৰ্কট ৰোগৰ উপপ্ৰকাৰ, আৰু অন্যান্য চিকিৎসাৰ স্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত পাঁচ বছৰলৈ জীয়াই থকাৰ সৰ্বমুঠ হাৰ ৪৯%। উন্নয়নশীল দেশসমূহত ইয়াৰ ফলাফল বৰ বেয়া।
২০১২ চনত প্ৰায় ২,৩৯,০০০ গৰাকী মহিলা অভাৰিয়ান কেন্সাৰত আক্ৰান্ত হৈছে। ২০১৫ চনত ১.২ মিলিয়ন মহিলাৰ শৰীৰত অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ উপস্থিতি ধৰা পৰিছে আৰু বিশ্বব্যাপী ১,৬১,১০০ গৰাকী মহিলা অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ বাবে মৃত্যুমুখত পৰিছে। মহিলাসকলৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা অতি সাধাৰণ কৰ্কট ৰোগসমূহৰ ভিতৰত অভাৰিয়ান কেন্সাৰে পৃথিৱীৰ ভিতৰত সপ্তম স্থান অধিকাৰ কৰিছে। ইয়াৰোপৰি কৰ্কট ৰোগত মৃত্যু হোৱা লোকৰ ক্ষেত্ৰত অভাৰিয়ান কেন্সাৰে কৰ্কট ৰোগৰ অতি সাধাৰণ কাৰণসমূহৰ ভিতৰত অষ্টম স্থান অধিকাৰ কৰিছে। বয়স বৃদ্ধিৰ লগে লগে অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ বিপদাশংকা ক্ৰমান্বয়ে বাঢ়ি আহে। ৪০ বছৰ বয়সৰ তলৰ মহিলাৰ অভাৰিয়ান কেন্সাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা অতি কম। বেছিভাগ অভাৰিয়ান কেন্সাৰেই ৰজোনিবৃত্তিৰ পাছত বিকশিত হয়। গোটেই অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ আধাসংখ্যকেই ৬৩ বছৰ বা তাতকৈ বেছি বয়সৰ মহিলাৰ শৰীৰত পোৱা গৈছে। আফ্ৰিকা আৰু এছিয়াতকৈ উত্তৰ আমেৰিকা আৰু ইউৰোপত অভাৰিয়ান কেন্সাৰৰ ফলত মৃত্যু অধিক সচৰাচৰ হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:কৰ্কট ৰোগ
গজবা-ই-হিন্দ
গজবা-ই-হিন্দ হৈছে ইছলামৰ শেষ নবী মহম্মদৰ ভৱিষ্যদ্বাণী, য’ত কোৱা হৈছে যে ভাৰতীয় উপমহাদেশত মুছলমান আৰু অমুছলমানৰ মাজত যুদ্ধ হ’ব, য’ত মুছলমানসকলে বিজয়ী হ’ব।
অৰ্থ
"গজবা" শব্দটোৱে ইছলাম প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে কৰা সামৰিক অভিযান বুজায়, আৰু "হিন্দ" হৈছে ভাৰতৰ আৰবী প্ৰতিশব্দ।
ধৰ্মীয় গ্ৰন্থত বিৱৰণ
আবু হুৰায়ৰা দ্বাৰা বৰ্ণিত মুহাম্মাদ ভাৰতৰ (তৎকালীন সময়ত ভাৰত বুলি অভিহিত কৰোঁতে অখণ্ড ভাৰত নতুবা ভাৰতীয় উপমহাদেশক বুজোৱা হৈছিল) কথা উল্লেখ কৰিছিল লগতে কৈছিল যে:
তদুপৰি হাদিসত এই বিষয়ে উল্লেখ পোৱা যায়। মুহাম্মাদে কৈছিল:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
ৰেনেছাঁ অসম বঁটা
ৰেনেছাঁ অসম বঁটা হৈছে ২০১২ চনৰপৰা প্ৰতি বছৰে প্ৰদান কৰি অহা এক বঁটা। অসমৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিলৈ অৱদান আগবঢ়োৱা ব্যক্তিসকলক সন্মান জনোৱাৰ উদ্দেশ্যে নগাঁৱৰ ৰেনেছাঁ কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয় আৰু ৰেনেছাঁ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ে এই বঁটা প্ৰদান কৰে। এই বঁটাত আছে নগদ ২৫,০০০ টকা, স্মাৰক আৰু অন্যান্য। ২০১২ চনত প্ৰথম বৰ্ষত এই সন্মান লাভ কৰে সংগীতশিল্পী তৰালি শৰ্মাই। ২০১৪ চনত আধুনিক অসমীয়া সংগীতত নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰাৰ বাবে জুবিন গাৰ্গলৈ এই বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ বঁটাসমূহ
থিয়েটাৰ সূৰ্য্য
থিয়েটাৰ সূৰ্য্য অসমৰ এক নতুন ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ গোষ্ঠী। ২০১৫ চনত সৰ্থেবাৰীত এই থিয়েটাৰৰ জন্ম দিয়ে মুনীন্দ্ৰ বৰ্মনে। বিশাল আয়োজনেৰে ২০১৫-১৬ নাট্যবৰ্ষত আত্মপ্ৰকাশ কৰে অসমৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰত নৱ সংযোজন ঘটা থিয়েটাৰ সূৰ্য্যই।
ব্যয়বহুল প্ৰযোজনাৰে ভ্ৰাম্যমাণৰ জগতত আলোড়ন সৃষ্টি কৰিবলৈ সাজু হৈছে থিয়েটাৰ সূৰ্য্য। ২০১৫-১৬ বৰ্ষত অভিনীত নাট্যদলটোৰ প্ৰধান অভিনেতা-অভিনেত্ৰী সকল হৈছে - তপন দাস, চিন্ময় কটকী, ৰাজকুমাৰ, দেৱীস্মীতা আৰু ভ্ৰান্তি মেধি। ২০১৬-১৭ নাট্যবৰ্ষৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হৈছে জনপ্ৰিয় অভিনেতা যতীন বৰা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ
আহোম ভাষাত ঠাইৰ নামৰ তালিকা
আহোম ভাষাৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা ঠাইবোৰৰ নাম তলত দিয়া হৈছে:
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:টাই-আহোম ভাষা শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
জোহান চেবাষ্টিয়ান বাক
জোহান চেবাষ্টিয়ান বাখ (Johann Sebastian Bach; ২১ মাৰ্চ, ১৬৮৫ – জুলাই ২৮, ১৭৫০) বাৰোক যুগৰ এজন জাৰ্মান ৰচয়িতা আছিল। তেওঁক পশ্চিমীয়া ইতিহাসৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সংগীতজ্ঞ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। বাকে মোজাৰ্ট, বিথোভেন আৰু ব্ৰহ্মৰ দৰে সংগীতজ্ঞসকলক প্ৰভাৱিত কৰিছিল আৰু তেওঁ তেওঁৰ সময়ৰ সংগীতক এক উচ্চ স্তৰৰ উৎকৰ্ষ আৰু নিখুঁততালৈ লৈ আহিছিল। বাখ পশ্চিমীয়া ইতিহাসৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ শিল্পীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম, আৰু তেওঁৰ সংগীত সমগ্ৰ বিশ্বতে পৰিৱেশন কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী শ্ৰেণী:জাৰ্মানীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সংগীতজ্ঞ
অসমৰ বিলসমূহৰ তালিকা
বিল হৈছে চাৰিওফালে স্থলভাগে ঘেৰি থকা দ আৰু বহল স্বাভাৱিক জলভাগ। সাধাৰণতে গংগা-ব্ৰহ্মপুত্ৰ সমভূমি অঞ্চলৰ পূব ভাৰতীয় ৰাজ্য অসম আৰু পশ্চিম বংগৰ লগতে বাংলাদেশৰ হ্ৰদৰ দৰে বৃহৎ স্থিতিশীল পানীৰে পূৰ্ণ আদ্ৰভূমিক বুজাবলৈ বিল শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কেন্দ্ৰীয় আন্তদেশীয় ফিছাৰী গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ সমীক্ষা অনুসৰি অসমত ১৩৯২খন বিল আছে। পঞ্জীয়ন নোহোৱা প্ৰায় ৭০ শতাংশ অঞ্চল খেতি কৰিব পৰা এলেকাৰ ভিতৰত পৰে।<ref name="গ্ৰন্থ ১" অসমৰ উল্লেখযোগ্য বিলসমূহৰ তালিকা তলত উল্লেখ কৰা হ'ল:
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ভূগোল শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:হ্ৰদ শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা শ্ৰেণী:বিল
লোকসেৱা সম্প্ৰসাৰণ দিৱস
মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৯৪৭ চনৰ ১২ নৱেম্বৰত কুৰুক্ষেত্ৰ ভ্ৰমণ কৰাৰ কথা আছিল আৰু তাত শিবিৰ পাতি থকা ২.৫ লাখ ভাৰতীয় শৰণাৰ্থীক সম্বোধন কৰাৰ কথা আছিল। অনিবাৰ্য কাৰণবশতঃ তেওঁ সেইদিনা কুৰুক্ষেত্ৰত উপস্থিত হ'ব নোৱাৰিলে। তদুপলক্ষে তেওঁলোকৰ বাবে আকাশবাণীৰ পৰা গান্ধীজীৰ পোনপটীয়া সম্প্ৰচাৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। ফলস্বৰূপে, গান্ধীজীয়ে ব্ৰডকাষ্টিং হাউচ পৰিদৰ্শন কৰে আৰু আবেলি ৩.০০ বজাত শৰণাৰ্থীসকলক সম্বোধন কৰে।
আকাশবাণীলৈ ৰাষ্ট্ৰপিতাৰ এই ঐতিহাসিক ভ্ৰমণৰ ৫০ বছৰ উপলক্ষ্যে, ১৯৯৭ চনৰ ১২ নৱেম্বৰত আবেলি ৩.০০ বজাত আকাশবাণীৰ চৌহদত এক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। পিছলৈ, ২০০১ চনত, এই দিনটো আনুষ্ঠানিকভাৱে লোকসেৱা সম্প্ৰসাৰণ দিৱস  হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।
অভিযান্ত্ৰিক মনোবিজ্ঞান
অভিযান্ত্ৰিক মনোবিজ্ঞান (Engineering psychology) হৈছে মানৱ আচৰণ আৰু সামৰ্থ্যৰ বিজ্ঞান, যিটো ব্যৱস্থা আৰু প্ৰযুক্তিৰ ডিজাইন আৰু পৰিচালনাত প্ৰয়োগ কৰা হয়। মনোবিজ্ঞানৰ এটা প্ৰয়োগমূলক ক্ষেত্ৰ আৰু এৰগ’নমিক্সৰ আন্তঃশাখা অংশ হিচাপে ইয়াৰ লক্ষ্য হৈছে সঁজুলি, পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া বা পৰিৱেশৰ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰি মানুহ আৰু যন্ত্ৰৰ মাজৰ সম্পৰ্ক উন্নত কৰা। অভিযান্ত্ৰিক মনোবিজ্ঞানীৰ কামে সম্পৰ্কটোক অধিক "ব্যৱহাৰকাৰী-বন্ধুত্বপূৰ্ণ" কৰি তোলা বুলি প্ৰায়ে বৰ্ণনা কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান
ৰাণী ভৱানী
ৰাণী ভৱানী (Rani Bhabani; ১৭১৬–১৮০৩ ) ব্ৰিটিছ ঔপনিবেশিক শাসনৰ আমোলত বৰ্তমান বাংলাদেশৰ ৰাজশাহীৰ হিন্দু জমিদাৰ আছিল। তেওঁক অৰ্ধবংগেশ্বৰী আৰু নাটোৰৰ ৰাণী বুলিও জনা যায়। নাটোৰ ইষ্টেটৰ জমিদাৰ ৰাজা ৰমাকান্ত মৈত্ৰৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ স্বামীৰ জমিদাৰী লাভ কৰে। ৰাজশাহী ৰাজ বা নাটোৰ ইষ্টেট এখন ডাঙৰ জমিদাৰী আছিল, যিয়ে বংগৰ এক বৃহৎ অংশ সামৰি লৈছিল। ইয়াৰ আয়তন আছিল প্ৰায় ৩৪,০০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। জমিদাৰীখনে কেবল উত্তৰ বংগকে সামৰি লোৱা নাছিল, পিছলৈ মুৰ্চিদাবাদ, নদিয়া, জশোৰ, বীৰভূম আৰু বৰ্দ্ধমানৰ প্ৰশাসনিক জিলাৰ অন্তৰ্গত অঞ্চলসমূহো সামৰি লৈছিল। স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত নাটোৰ ৰাজবাৰীৰ ৰাণী ভৱানীয়ে ইষ্টেট আৰু ৰাজপ্ৰসাদ উভয়ৰে সম্প্ৰসাৰণ কৰিছিল।
জীৱনী
১৭১৬ চনত বৰ্তমান বাংলাদেশৰ বগৰা জিলাৰ ছতিমগ্ৰাম গাঁৱৰ এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰাণী ভৱানীৰ পিতৃৰ নাম আছিল আত্মাৰাম চৌধুৰী, যি গাঁৱৰ এজন মাটিগিৰি আছিল। ভৱানীয়ে তেতিয়াৰ ৰাজশাহীৰ জমিদাৰ ৰাজা ৰামকান্ত মৈত্ৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ১৭৪৮ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত ভৱানী আইনগতভাবে ৰাজশাহীৰ জমিদাৰ হয় আৰু জনসাধাৰণে তেওঁক ৰাণী বুলি কবলৈ আৰম্ভ কৰে। জমিদাৰৰ পদত এগৰাকী নাৰী সেই সময়ত অত্যন্ত বিৰল আছিল। কিন্তু ৰাণী ভৱানীয়ে চাৰি দশকৰো অধিক কাল বিশাল ৰাজশাহী জমিদাৰীখন ইমানেই দক্ষতাৰে আৰু ফলপ্ৰসূভাৱে পৰিচালনা কৰিছিল যে ভূমিৰ পৰা আহৰিত বাৰ্ষিক আয় ১৫ নিযুত টকা অতিক্ৰম কৰিছিল। ইয়াৰে ৭০ লাখ টকা চৰকাৰক দিয়া হৈছিল আৰু বাকীখিনি টকা ৰাজহুৱা নিৰ্মাণ আৰু আৰ্তজনক সহায়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
জমিদাৰ হোৱাৰ পাছত বংগৰ নবাব ছিৰাজ-উদ-দৌল্লাৰ পৰা নিজৰ ৰাজ্য ৰক্ষাৰ বাবে শক্তিশালী সেনাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা ভাবি নিজৰ সেনাবাহিনীৰ সংস্কাৰ আৰু পুনৰ সংগঠিত কৰে। তেওঁৰ ভয় সত্যত পৰিণত হ’ল, যেতিয়া নবাবে নিজৰ কামনা চৰিতাৰ্থ কৰিবলৈ ৰাণীৰ জীয়ৰী তাৰাক দাবী কৰি দূত পঠিয়ালে। ৰাণী ভৱানী অমান্তি হোৱাত ক্ষুব্ধ নবাবে তাৰাক অপহৰণ কৰি, ৰাণীক পদচ্যুত কৰি ৰাজকোষ লুণ্ঠন কৰিবলৈ সৈন্যবাহিনী পঠিয়াই দিলে। ৰাণীয়ে নিজেই সৈন্যবাহিনীক নেতৃত্ব দি নবাবৰ সৈন্যবাহিনীক পৰাস্ত কৰি নিজৰ ভূখণ্ডৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে। নাটোৰৰ জনসাধাৰণেও নবাবৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত ৰাণীক সহযোগিতা কৰে।
নাটোৰৰ ৰাণী ভৱানীৰ ৰাজপ্ৰাসাদ আজিও বাংলাদেশৰ প্ৰধান পৰ্যটকৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈয়ে আছে। পলাশীৰ যুদ্ধৰ ৪৬ বছৰৰ পিছত ১৮০৩ চনত ৭৯ বছৰ বয়সত ৰাণী ভৱানীৰ মৃত্যু হয়।
অৱদান
দান-বৰঙণি আৰু উদাৰতাৰ লগতে এক কঠোৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ সংমিশ্ৰণত ৰাণী ভৱানী সাধাৰণ মানুহৰ মাজত এক ঘৰুৱা নাম হৈ পৰিছিল। সমগ্ৰ বংগত তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা মন্দিৰ, অতিথিশালা আৰু পথৰ সংখ্যা অসংখ্য বুলি ধাৰণা কৰা হয়। প্ৰজাসকলৰ পানীৰ সমস্যা উপশমৰ বাবে তেওঁ বহুতো পুখুৰী খন্দাইছিল। হাওৰাৰ পৰা বাৰাণসীলৈ এটা পথ নিৰ্মাণ কৰিছিল, যিটো আজিও ব্যৱহৃত হৈ আছে। শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ প্ৰতিও তেওঁ আগ্ৰহী আছিল আৰু বহুতো শিক্ষানুষ্ঠানলৈ উদাৰতাৰে দান আগবঢ়াইছিল।
সমাজত বিধৱা বিবাহ প্ৰৱৰ্তন কৰি সমাজ সংস্কাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও সফল নহ’ল। ১৭৭০ চনত বংগৰ মহাদুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত তেওঁ নিজৰ খৰচত আঠজন বৈদ্যক নিয়োগ কৰি জনসাধাৰণক সহায় কৰিছিল।
বৰানগৰত ১৭৫৩ চনৰ পৰা ১৭৬০ চনলৈকে তেওঁ ১০৮টা টেৰাকোটা শিৱ মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ দায়িত্ব দিছিল, যাৰ লক্ষ্য আছিল সেই ঠাইখনক দ্বিতীয় বাৰাণসীলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা। নদীৰ গতিপথ সলনি হোৱাৰ বাবে বহু মন্দিৰ নাইকীয়া হৈ গৈছে। ভালে থকা মন্দিৰসমূহৰ ভিতৰত চাৰ বাংলা মন্দিৰসমূহো আছে। তাৰাপীঠ আৰু বাৰাণসীলৈও তেওঁ বৃহৎ অৱদান আগবঢ়াইছে। পশ্চিম বাৰাণসীৰ দুৰ্গা কুণ্ড মন্দিৰো তেওঁ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত
১৯৫২ চনত বি. ৰতন চেতাৰ্জী পৰিচালিত ৰাণী ভৱানী নামৰ কথাছবি এখন মুক্তি পাইছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
দুৰ্গাময়ী বৰা
জন্ম আৰু পৰিয়াল
দুৰ্গাময়ী বৰা এগৰাকী অসমীয়া গায়িকা৷
শিক্ষা আৰু শৈশৱ
শ্ৰীমতী বৰাই জোঙাল বলহু গড় প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰি জোঙাল বলহু গড় শ্বহীদ স্মৃতি হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পাছ কৰে ১৯৭৪ চনত৷ ১৯৭৬ চনত তেখেতে নগাঁও ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ‘প্ৰি-য়ুনিভাৰ্ছিটি’ উত্তীৰ্ণ হৈ একে মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৭৮ চনত বিএ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
সুন্দৰীদিয়া সত্ৰ
সুন্দৰীদিয়া সত্ৰ (Sundaridiya Satra) অসমৰ মহাপুৰুষীয়া নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ চাৰি সংহতিৰ ভিতৰৰ নিকা সংহতিৰ এক সত্ৰ৷ শংকৰদেৱৰ প্ৰিয় শিষ্য মাধবদেৱে ১৫৭০ চনত এই সত্ৰ স্থাপন কৰিছিল৷ বৰপেটা সত্ৰৰ উত্তৰ পূব কোণত প্ৰায় ৩ কিলোমিটাৰ দূৰত বৰপেটা ভবানীপুৰ পথত এই সুন্দৰীদিয়া সত্ৰ অৱস্থিত আৰু ইয়াতে মাধবদেৱে ১৪ বছৰ ছমাহ কাল বাস কৰি নানা পদ-পুথি ৰচনা কৰিছিল৷
নামৰ ইতিবৃত্ত
সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ নাম সম্পৰ্কে একাধিক জনশ্ৰুতি আছে৷ চৰিত পুথিমতে, এবাৰ শংকৰদেৱে মাধবদেৱ আৰু আন ভকতসকলৰ সৈতে নাৱেৰে ভটিয়াই যাওঁতে সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰে ভৰপূৰ এটি বালিচৰ দেখি নাও ৰখাবলৈ কৈ স্থানীয় লোকৰ পৰা ঠাইখনৰ নাম জানিবলৈ খোজাত ক’লে, “কহিলন্ত ইটো গ্ৰাম সুন্দৰী বোলয়’’৷ শংকৰদেৱে সুন্দৰী নাম কিয় হ’ল জানিব খোজাত ক’লে, “নৰকাসুৰে কন্যা নিলে ষোড়শ হাজাৰ৷ দশ পঞ্চ গ্ৰামে এক সুন্দৰী নপাইল৷ এহি গ্ৰাম মধ্যে দুই জনী কন্যা পাইলা৷ এহি হেতু ইটো গ্ৰাম সুন্দৰী বোলয়’’৷ গুৰু চৰিত কথা মতে, নৰকৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিবলৈ যাওঁতে সত্যভামা সহিতে কৃষ্ণ তাতে কিছুসময় জিৰাইছিল৷ নৰকক বধ কৰি ওভোতাই অনা ষোল্ল হাজাৰ কন্যাৰ তিনিগৰাকীয়ে বাট হেৰুৱাই তাতে ৰ’ল৷ তেওঁলোকৰ পৰাই অসংখ্য সুন্দৰীৰ জন্ম হ’ল৷ (কৃষ্ণদেএ সত্যভামা সমে নৰকৰ যুদ্ধলৈ যাঞতে : জিৰাইছিল তম্ভি খানেক ধূলা পৈল : নৰক মূৰ বধি ষোল্ল হাজাৰ কন্যা : দ্বাৰকালৈ পঠাঞতে : ভাৰি পলাই বাট হৰাই ৰল তিনিজনা : তাৰে অংশে চাতে অনেক সুন্দৰী স্ত্ৰী হ’ল)৷ এনেকৈয়ে ঠাইখনৰ নাম সুন্দৰী হ’ল৷ কামৰূপী ভাষাত চাপৰিক “দিয়া’’ বোলে৷ সুন্দৰ দিয়া অৰ্থাৎ সুন্দৰ চাপৰিৰ পৰাই সুন্দৰীদিয়া নামটো হ’ল বুলি কোৱা হয়৷ কথিত আছে এই ঠাইৰ পানী, মাটি, বালি সকলো সুন্দৰ আছিল৷ সুন্দৰীদিয়া নামৰ চাৰি অৰ্থ; “জল সুন্দৰ, থল সুন্দৰ, বালি সুন্দৰ আৰু সুন্দৰী স্ত্ৰী’’ এই অৰ্থে গ্ৰামখনৰ নাম সুন্দৰী বা সুন্দৰীদিয়া হ’ল৷
সত্ৰ স্থাপন
শংকৰদেৱে নাৱেৰে ভটিয়াই আহোঁতে পোৱা সুন্দৰ বলিচৰৰ বিষয়ে জানিব পাৰি মাধৱদেৱক “বোলন্ত শংকৰে থাকিবাৰ নয়৷ সুন্দৰীসকলে বশ্য কৰে পুৰুষক৷ নাযাবা বুলিয়া বাধিলন্ত মাধৱক’’ বুলি তাত নৰৈ নাওঁ চলাই আঁতৰি গৈছিল যদিও পিছত শংকৰদেৱৰ মৃত্যু হোৱাত গুৰুপত্নী কালিন্দ্ৰী আইৰ কথামতে মাধবদেৱে সুন্দৰীদিয়াত সত্ৰ স্থাপন কৰে৷ শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত পাটবাউসীত গুৰুপত্নী কালিন্দ্ৰী আই আৰু গণককুছিত মাধবদেৱ আছিল৷ গণককুছিৰ পৰা মাধবদেৱে পাটবাউসীলৈ গৈ নিতৌ গুৰুপত্নীৰ খা-খবৰ লৈ থকাত দুই-এক চকুচৰহাই কুৎসা ৰটনা কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰাত মাধবদেৱে মনত দুখ পাই সেই ঠাই ত্যাগ কৰিবলৈ মানস কৰে৷ তেতিয়া কালিন্দ্ৰী আয়ে মাধবদেৱক সুন্দৰীত থাকিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে যদিও গুৰুবাক্য লঙ্ঘন কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰি ক’লে, “সুন্দৰীলৈ গ’লে মোৰ গুৰুবাক্য নৰয়’’; তেতিয়া কালিন্দ্ৰী আয়ে ক’লে, “বাপু, মোৰ গোঁসাইকে আমাকে কেনে ৰূপে লৈছা’’? তেতিয়া মাধবদেৱে গুৰুপত্নীক “গুৰুৰ অৰ্ধ শৰীৰ বুলি মানি সেৱা কৰিছোঁ’’ বোলাত আয়ে মাধবদেৱক “তেনেহলে মোৰ গোসাএ বাধিছে : তাৰাৰ বাক্য শিৰত লৈ আমি বাধিচো : তুমি সুন্দৰীতে থাকাগৈ : এ গোসাএহে যিহক লাগি বাধি গৈচে : সি কোটি সুন্দৰীয়েও তোমাক দেখি চাৰখাৰ হব’’৷ ইয়াৰ পিছত মাধবদেৱে ১৫৭০ খৃষ্টাব্দত(১৪৯২ শক) সুন্দৰীদিয়াত সত্ৰ স্থাপন কৰে৷ সুন্দৰীদিয়াত থকা মাধবদেৱৰ ভগ্নী উৰ্বশীৰ ঘৰত কিছুদিন থাকি পিছত সেই ঠাইৰ চহকী ব্যক্তি খীৰা মৰলে দান দিয়া মাটিত মাধবদেৱে ঘৰ সাজি থাকিবলৈ লয়৷ মাধবদেৱ থাকিবলৈ লোৱা ঘৰটো “আদি ভিঠি’’ নামে আজিও পৰিচিত৷ শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত মাধবদেৱে একক প্ৰচেষ্টাৰে স্থাপন কৰা সত্ৰসমূহৰ ভিতৰত সুন্দৰীদিয়াই প্ৰথম সত্ৰ৷
বিৱৰণ
১৫৭০ চনতে স্থাপিত সুন্দৰীদিয়া সত্ৰ বৰপেটা সত্ৰৰ উত্তৰ-পূব কোণত বৰপেটা-ভবানীপুৰ পথত বৰপেটা সত্ৰৰ পৰা প্ৰায় তিনিকিলোমিটাৰ দূৰৈত অৱস্থিত৷ গোটেই সত্ৰখন পূবহাটী, পশ্চিমহাটী, উত্তৰ হাটী, দক্ষিণ হাটী, কলয়া হাটী আৰু আই গোঁসানীৰ ভকতৰ হাটী নামে ছয়খন হাটীত বিভক্ত৷ প্ৰত্যেক হাটীৰ নিৰ্বাচিত সদস্যৰ দ্বাৰা সত্ৰ পৰিচালনা সমিতি গঠন কৰা হয়৷ এই সমিতিত বংশানুক্ৰমিক হোৱা সত্ৰাধিকাৰ বা মেধি সভাপতি আৰু সমিতিয়ে গণতান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰে সত্ৰৰ উন্নয়নমূলক কাম সম্পন্ন কৰে৷
আদি ভিঠি
সুন্দৰীদিয়ালৈ আহি মাধবদৱেে পোনতে বৈনায়েক ৰামদাসৰ ঘৰত থাকিবলৈ লয় যদিও পিছত খীৰা মৰল নামৰে ব্যক্তিৰ পুত্ৰ মাধব মৰলে দান কৰা মাটিত গৃহ সাজি থাকিবলৈ লয়৷ এই গৃহকে বৰ্তমান ’আদি ভিঠি’ নামে জনা যায়৷ ইয়াতেই মাধবদেৱে ভক্তি ৰত্নাৱলী গ্ৰন্থখন অনুবাদ কৰে৷ এই আদি ভিঠিৰ পৰাই মাধবদেৱে ভক্তিপ্ৰাণ মহিলাসকলক “আইসকল’’ বুলি সম্বোধন কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰাই মহাপুৰুষীয়া সত্ৰসমূহত মহিলাসকলক ’আইসকল’ বোলা পৰম্পৰাত পৰিণত হয়৷
কীৰ্তনঘৰ
আদি ভিঠিৰ পৰা ধৰ্মচৰ্চা কৰি থকা মাধবদেৱে পিছলৈ ভক্তৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাত আহলবহল ঠাইৰ সন্ধান কৰাত খীৰা মৰলৰ পুত্ৰ মাধব মৰলে নিজৰ আস্তাবলটোকে নামঘৰ সাজিবলৈ দান দিয়ে৷ এই মাটিতেই পোনতে খেৰ-বাঁহেৰে সজা কীৰ্তনঘৰটো বৰ্তমান পকী কৰা হয়৷ মণিকূট বা ভাঁজঘৰকে ধৰি কীৰ্তনঘৰটোৰ দৈৰ্ঘ ১২০ হাত আৰু বহল ৪২ হাত৷ ইয়াৰ চালিখন টিনপাতৰ আৰু তিনিখন চালিৰে ত্ৰিভূজাকাৰ ৰূপত নিৰ্মিত৷ কীৰ্তনঘৰটিৰ ভিতৰলৈ সোমাবলৈ উত্তৰ আৰু পশ্চিম দিশে দুখন দুৱাৰ আৰু ভাঁজঘৰত সোমাবলৈ এখন দুৱাৰ আছে৷
মঠ
স্বৰ্গদেৱ প্ৰমত্তসিংহৰ দিনত শিৱদৌলৰ আৰ্হিত কৰ্দৈশিৰীয়াকৈ সত্ৰৰ মঠটি ১৭৭১ শক (১৮৪৯ চন)ত নিৰ্মাণ কৰা হয়৷ মঠটোৰ চাৰিওফালে বাৰটাদৰিকণা মঠ আছে, যিকেইটা বাৰজন বৈষ্ণৱৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়৷ মঠৰ সম্মুখৰ “বুলনি ঘৰ’’ৰ বাহিৰৰ বেৰতো বাৰজন বৈষ্ণৱৰ প্ৰতিমূৰ্তি আছে৷ বুলনি ঘৰৰ সম্মুখৰ বেৰৰ শীৰ্ষৰ ফালে বিষ্ণুমূৰ্তি আৰু দুয়োকাষে জয়-বিজয়ৰ মূৰ্তি আছে৷ মঠটোৰ ঘেৰ ৬৬ হাত৷ বুলনি ঘৰটো ১৪×৮ বৰ্গ হাত, মূধচ ৭ হাত ওখ৷ মঠৰ গাটো থিয়কৈ চাৰিটা অংসত বিভক্ত: পাদ বা অধিষ্ঠান, জংঘা বা কঁকাল বা শৰীৰ বা বেৰ, কান্ধ বা গণ্ডী, শিখৰ বা মস্তক৷ আদিতে নিৰ্মিত মঠটি ১৮৯৭ চনত প্ৰাকৃতিক কাৰণত প্ৰায় ১০ ফুটমান মাটিল তলত সোমাই যায় আৰু বেৰৰ মূৰ্তিসমূহৰ কিছু অংশহে দৃশ্যমান হৈ আছে৷
গুৰু আসন
আদিতে সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত গুৰু আসন এখন আছিল যদিও পৰৱৰ্তীকালত গুৰু আসন তিনিখন হয়৷ মাধৱদেৱ গুৰুজনাই স্থাপন কৰা কীৰ্তনঘৰত এখনেই গুৰু আসন আছিল আৰু তাৰ সম্মুখতে শৰণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছিল৷ গুৰু আসনখন কাঠেৰে নিৰ্মিত আৰু ইয়াত সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ প্ৰতীক কল্পনাৰে সাতটা বেদী আছে৷ শীৰ্ষৰ পৰা তললৈ বেদীসমূহ ক্ৰমান্বয়ে বহল৷ প্ৰতিটো বেদীৰ মূৰৰ অংশত কাছ, হাতী, সিংহ আৰু গৰুড়ৰ মূৰ্তি আছে৷ গুৰু আসনত সাঁচীপতীয়া কীৰ্তন ঘোষা, জন্ম ৰহস্য আৰু নামমালিকা পুথি দুখন আছে৷ সেৱক ভকতসকলে এই তিনি গুৰু আসনত শংকৰদেৱ, মাধবদেৱ আৰু পদ্ম আতা বা বদুলা আতাৰ বুলি মান্যতা দি আহিছে৷ সুন্দৰৰীদিয়া সত্ৰৰ বন্তি পূবমুৱাকৈ জ্বলোৱা হয়৷
ভাঁজ ঘৰ
শংকৰদেৱ গুৰুজনাৰ সৃষ্টি ভাঁজ ঘৰ অসমৰ প্ৰায় সকলো সত্ৰৰ কীৰ্তনঘৰতে আছে৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰো কীৰ্তনঘৰৰ অগ্ৰভাগত বা মূধত দীঘলীয়া ভাঁজঘৰ বা মণিকূট গৃহ অৱস্থিত৷ টিনৰ চালিৰে ধেনুভিৰীয়াকৈ এই ভাঁজ ঘৰ সজা হয়৷ ভাঁজ থাকে বাবেই ই ভাঁজ ঘৰ৷ ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ এখনি দুৱাৰ থাকে৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ ভাঁজঘৰত কোচ ৰজা ৰঘুদেৱে দিয়া শিলৰ কৃষ্ণমূৰ্তি আৰু তৰুণ দুৱৰা ফুকনে দিয়া শিলৰ ৰাধা-কৃষ্ণৰ মূৰ্তি সংৰক্ষণ কৰা আছে৷ এই ভাঁজ ঘৰৰ ভিতৰত এটি পাটনাদ আছে৷ এই পাটনাদৰ পানীৰেই গোঁসাই ধুওৱা আৰু মাহ-প্ৰসাদ ধোৱা কাম কৰা হয়৷
দৌল গৃহ
সত্ৰ স্থাপত্য কলাৰ আন এক প্ৰধান অংগ হৈছে দৌলগৃহ৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰতো দৌলগৃহ আছে৷ বৰ্তমান ইয়াক ন-কৈ সজাই-পৰাই লোৱা হৈছে৷ সপ্ত বৈকুণ্ঠৰ কল্পনাৰে সাতটা বেদীৰ ওপৰত দৌল নিৰ্মাণ কৰা হৈছে৷ এই দৌলৰ চাৰিওফালে চাৰিখন দুৱাৰ আছে৷ ইয়াৰ ভিতৰত বংশীগোপালৰ চৌদোলা দুটা খুঁটিৰ ওপৰত ওলোমাই ৰখা হৈছে৷ খুঁটিৰ ওপৰত বিপৰীত মুৱাকৈ দুটা মগৰ আছে৷ দৌল উৎসৱৰ সময়ত সত্ৰাধিকাৰ আৰু ভকতসকলে চৌদোলাত বংশীগপালৰ মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷
জগমোহন ঘৰ
দৌলগৃহৰ সম্মুখত যোগমোহন গৃহ বা ঘৰ, যাক সভাঘৰ বুলিও জনা যায়৷ ইয়াত দৌলৰ দিনা বংশীগোপালৰ অধিবাস কৰাৰ লগতে নাম-কীৰ্তন কৰা হয়৷ এই সভাগৃহতে আন সময়ত নাট-ভাওনা আৰু সভা-সমিতি অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷
আই গোঁসানীৰ ভিঠি
সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ কীৰ্তনঘৰৰ কাষতে শংকৰদেৱৰ ভাৰ্যা আই কালিন্দ্ৰী গোঁসানীৰ গৃহ যাক আই গোঁসানীৰ ভিঠি বুলি জনা যায়৷ শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত কিছুদিন পাটবাউসীতে থকা কালিন্দ্ৰী আইৰ তত্ত্বাৱধান লোৱাত অসুবিধা হোৱা দেখি মাধবদেৱ আৰু আন ভকতসকলে আই গোঁসানীক সুন্দৰীদিয়া সত্ৰলৈ আনি থাপে৷ ইয়াতে প্ৰায় সাত কুৰি বছৰ বয়সত আই গোঁসানীৰ মৃত্যু হয়৷ আই গোঁসানীৰ গৃহটি মাধব মৰলৰ দিনৰ পৰাই তেওঁলোকৰ বংশধৰসকলে চোৱা-চিতা কৰি আহিছে আৰু ১৯৮০ চনত এই গৃহটি নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা হয়৷ ইয়াতে আই গোঁসানীৰ পাঁজিকটা পীৰা, চালপীৰাত খুঁটা, সোণৰ কেৰু আদি সংৰক্ষিত হৈ আছে৷
পাটকুঁৱা
সত্ৰৰ কীৰ্তনঘৰৰ দক্ষিণ দিশত ভবানীপুৰীয়া গোপাল আতা আৰু মাধবদেৱে খন্দা পাতকুঁৱাটো এতিয়াও সংৰক্ষিত কৰি ৰখা হৈছে৷ ভকতসকলে এই কুঁৱাৰ পানী পৱিত্ৰ জ্ঞান কৰি মূৰত লয়৷
কেৱলীয়া ভকতৰ বাহা
মাধবদেৱৰ সময়ত আতৈসকলৰ নামেৰে তেওঁলোক থকা গৃহসমূক বাহা বোলা হৈছিল৷ যেনে: শ্ৰীৰাম আতাৰ বাহা, কৃষ্ণ আতৈৰ বাহা, যদুমণি আতৈৰ বাহা, হৰিকৃষ্ণ আতাৰ বাহা আদি৷ পৰৱৰ্তীকালত কেৱল কেৱলীয়া বা উদাসীন ভকতসকলৰ বাবে “বাহা’’ৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত উদাসীন ভকতৰ বাবে পাঁচখন বাহাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল৷ এইবোৰক নামাকৰণ কৰা হৈছিল; দক্ষিণৰ বাহা, পূবৰ বাহা, বৰ বাহা, মাজৰ বাহা আৰু পশ্চিমৰ বাহা৷ প্ৰত্যেক বাহাতে দুজন ভকত থকাৰ ব্যৱস্থা আছিল৷ এজন গুৰু আনজন আলধৰা৷ গুৰুৰ মৃত্যু হ’লে আলধৰাই গুৰু হৈছিল আৰু নতুন আলধৰা নিযুক্ত হৈছিল৷ এই ভকতৰ বাহাসমূহ গীত, পদ, নাচ, নাট, ভটিমা, ঘোষা চৰ্চ্চাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ থকাৰ উপৰি শৰণ ভজন দিয়াৰ কাম হৈছিল৷ আজিও বুঢ়াভকতে শৰণ ভজন দিয়া, চৰিত তোলা আদি কাম এই কেৱলীয়া ভকতৰ বাহাতেই সম্পন্ন কৰে৷
সত্ৰৰ সম্পদ
১৬৬০ শকত স্বৰ্গদেৱ শিৱ সিংহই তামৰ ফলিত লিখি সুন্দৰীদিয়া সত্ৰক ২০ পুৰা মাটি দান কৰে৷ বৰ্তমান এই সত্ৰত ১০৩ বিঘা নিস্পিখেৰাজ মাটি আছে৷ কীৰ্তনঘৰ, মঠ, দৌলগৃহকে আদি কৰি বিভিন্ন গৃহৰ উপৰি সত্ৰৰ ভাঁজঘৰত মাধবদেৱে নিজহাতে লিখা নামঘোষা, ভক্তি-ৰত্নাৱলী, শংকৰদেৱৰ আদি দশম, অষ্টম স্কন্ধ ভাগৱতকে ধৰি প্ৰায় ৭৫খন সাঁচিপতীয়া পুথি সংৰক্ষিত হৈ আছে৷ ইয়াৰে কিছুমান বিজ্ঞানসন্মতভাৱে সংৰক্ষণ নকৰাৰ ফলত নষ্ট হ’বলৈ ধৰা দেখা গৈছে৷ তদুপৰি পতলৰ গুৰু আসন, বৰচৰিয়া, বৰঠগী, পদশিলা, সহস্ৰগছা, কণ্ঠহাৰ, বংশীগোপালৰ মূৰ্তি আদি সম্পদ সংৰক্ষিত হৈ আছে৷
পুথিভঁৰাল
মাধবদেৱৰ দিনতেই সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত গ্ৰাম্য পুথিভঁৰালৰ ধাৰণাই গা কৰি উঠিছিল৷ মাধবদেৱৰ দিনৰ পৰাই দুজনা গুৰু আৰু আন আন আতা-আতৈসৱৰ ৰচিত বহু আপুৰুগীয়া সাঁচিপাতত লিখা পুথি সত্ৰত সংৰক্ষিত হৈ আছে৷ মাধবদেৱে সত্ৰত বিভিন্ন পুথি-পাঁজিসমূহ ভকতসকলৰ সৈতে নিতৌ চৰ্চা কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল৷ কালিন্দ্ৰী আই পাটবাউসীৰ পৰা সুন্দৰীদিয়ালৈ আহোঁতে শংকৰদেৱে লিখা পুথি-পাঁজিসমূহৰ বহুখিনি লৈ আহিছিল আৰু ৰামচৰণ ঠাকুৰদেৱে সেইবোৰ সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছিল৷ মাধবদেৱৰ দিনৰ পৰাই সত্ৰত পুৰুষানুক্ৰমে পুথি সংৰক্ষণ আৰু সংবৰ্ধন কৰাৰ পৰম্পৰা চলি আছে৷ ১৯১৪ চনত সত্ৰৰ কীৰ্তনঘৰৰ চৌহদত “মাধবদেৱ পুথিভঁৰাল’’ স্থাপন কৰা হয়৷ শতবৰ্ষ অতিক্ৰম কৰা এই পুথিভঁৰাল এতিয়াও চলি আছে৷ “মাধবদেৱ পুথিভঁৰাল’’ প্ৰতিষ্ঠাৰ বছৰতে পদ্মনাথ বৰুৱাৰ উদ্যোগত হাতে লিখা আলোচনী “সাধক’’ প্ৰকাশ কৰা হৈছিল৷
যোগাযোগ
সুন্দৰীদিয়া সত্ৰলৈ যাতায়াতৰ বাবে কেৱল পথ পৰিবহনৰ ব্যৱস্থা আছে৷ বৰপেটা চহৰৰ পৰা কয়াকুছি-ভবানীপুৰলৈ যোৱা পথেৰে দুই কিলোমিটাৰ আগুৱাই গ’লেই সত্ৰ পোৱা যায়৷ সেইদৰে কয়াকুছি-ভবানীপুৰৰ পৰাও বিভিন্ন যাত্ৰীবাহী বাহনত উঠি সুন্দৰীদিয়া সত্ৰ পাব পাৰি৷ পথটি বিভিন্ন যান-বাহনৰ যাতায়াতৰ বাবে সুগম৷
বৰাত উৎসৱ
বৰাত উৎসৱ নামনি অসমৰ কামৰূপ, হাজো, নলবাৰী গোৱালপাৰা আদি ঠাইত সধৱা নাৰীসকলে পালন কৰা এক পৰম্পৰাগত লোক-অনুষ্ঠান৷ জেঠ মাহৰ শেষৰ চাৰিদিনৰকে ধৰি আহাৰ মাহৰ তিনিদিনলৈ অৰ্থাৎ মাজত দোমাহীটো ৰাখি জেঠমাহৰ শেষ তিনিদিন আৰু আহাৰ মাহৰ প্ৰথম তিনিদিন, মুঠ সাতদিন ধৰি এই বৰাত উৎসৱ পালিত হয়৷ এই বৰাত উৎসৱ আৰু অসমৰ তিৱাসকলৰ বৰত পূজা একেই নহয় যদিও মূল শব্দ ’ব্ৰত’ৰ পৰাই বৰাত বা বৰত শব্দ আহিছে বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ কোনো কোনো ঠাইত বৰাত উৎসৱক উকনী বুঢ়ীৰ পূজাও বোলে৷ বৰাত উৎসৱৰ লগত চাহ জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত ’কৰম পূজা’ৰ কিছু সাদৃশ্য দেখা যায়৷
পালনীয় ৰীতি
বৰাতৰ মাটি তোলা:-- এই উৎসৱত সধবা নাৰীসকলে অংশগ্ৰহণ কৰে৷ এই উৎসৱৰ নেতৃত্বত থাকে ’ওজেনী’৷(ওজাৰ বিপৰীত)৷ প্ৰথম দিনা বৰাতত অংশ লোৱা মহিলাই গা ধুই গোঁসাইঘৰৰ পৰা আসনপতা পীৰা এখন লগত লৈ ওচৰৰ পুখুৰী বা নৈলৈ গৈ তিনিবাৰ, পাঁচবাৰ বৰ সাতবাৰ ডুব মাৰি বোকামাটি তুলি আনে৷ তাৰপাছত লগত নিয়া আসন পতা পীৰাখনত এই মাটিখনি থয়৷ কিছুমান ঠাইত পীৰাৰ সলনি কাঁহৰ কাঁহী ব্যৱহাৰ কৰে৷ আয়তীসকলৰ উৰুলি-জোকাৰ আৰু গীত-পদৰ মাজতে আসনত থোৱা মাটিখিনত ধান, মাহ, তিল, যৱ, কালা, মচুৰ, বেহৰ আদি শস্য সিঁচি দিয়ে৷ ইয়াৰ পাছত আসনখন ঘৰলৈ আনি আগতেই গোবৰমাটিৰে লিপি থোৱা ঠাইত থয় আৰু সেন্দূৰ আৰু বিভিন্ন ৰঙৰ ফুলেৰে সজায়৷ তাৰপাছত তাত এপাত খাৰু, ফল-মূল, তামোলপাণ আৰু ডবুৱা কটাৰী এখন ৰাখে৷ সকলোখিনি হ’লে ওজেনীয়ে আসনখন ভঁৰাল ঘৰৰ চাঙত তুলি থয়৷ দোমাহীৰ দিনা আসনখন সভক্তিৰে বাহিৰলৈ উলিয়াই আনে আৰু নাম-গুণ গাই সেবা-সৎকাৰ কৰি পুনৰ আগৰ ঠাইত থৈ দিয়ে৷ সাতদিনৰ দিনাখনহে বৰাতৰ পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷
পূজাৰ বিধি
বৰাতৰ পূজাৰ বাবে চোতালৰ এচুকত ঠাই মচি খুটি এটি পুতি চন্দ্ৰতাপ হিচাপে জাপি এটি আঁৰি দিয়া হয়৷ তাৰপাছত বৰাতীসকলে আসনখন উলিয়াই আনি সভক্তিৰে জাপিৰ তলত স্থাপন কৰে৷ মাটিখিনিত প্ৰথমদিনা সিঁচা শস্যৰ গজালি ওলায়৷ বৰাতীয়ে পুৰণা ফলমুল তামোলপাণ আঁতৰাই নতুন ফলমুল, তামোল-পাণ দিয়ে আৰু কাষতে এমুঠি ঢেঁকীয়া, মুৰফুলা আৰু ওল এটা থয়৷ তাৰ কাষতে পিঠাগুড়ি, হালধি, সেন্দূৰ লগ কৰি ওকণী বুঢ়ী বা সাবিত্ৰী, তেওঁৰ স্বামী আৰু পুত্ৰৰ প্ৰতিকৃতি আঁকে৷ তাৰপাছত বৰাতীসকলে সেই চিত্ৰৰ ওচৰত নাম-গুণ গাই ভক্তি জনায় আৰু কপালৰ সেন্দূৰ মচ নাযাবলৈ বৰ মাগে৷ কামৰূপৰ এই লোক উৎসৱ ঠাইভেদে কিছু বেলেগ বেলেগ আচাৰ-বিধিৰে পালন কৰা দেখা যায়৷ কামাখ্যাধামত নতুন বৰাতীয়ে পুৰণি বৰাতীৰ ঘৰৰ পৰা ভঁৰালঘৰৰ তলৰ এন্দুৰে তোলা মাটি সংগ্ৰহ কৰে৷ তাৰপৰা ছয়লডা মাটিৰ ছয়টা লেটিয়া সাজি ঘূৰণীয়াকৈ আসনত স্থাপন কৰি সেইখন মূৰত লৈ সৌভাগ্যকুণ্ডলৈ গৈ তাৰপৰাহে বৰাতৰ মাটি তোলে৷ নলবাৰীৰ কোনো কোনো ঠাইত সন্তান কামনাৰে অম্বুবাচীৰ দিনকেইটাত পীৰা এখনৰ ওপৰত শস্যৰ বীজ ছটিয়াই দি নিতৌ নাম-কীৰ্তন কৰি উকনী বুঢ়ীৰ পূজা পাতে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
জাম্বৱন্ত
জাম্বৱন বা জাম্বৱন্ত হৈছে মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক চৰিত্ৰ, সেই অনুসৰি তেওঁ ভালুকৰ ঐশ্বৰিক ৰজা, যাক ব্ৰহ্মা দেৱতাই লংকাৰ ৰজা ৰাৱণৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ হোৱা সংগ্ৰামত ৰামক সহায় কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰিছিল। জাম্বৱন্ত ভাৰতীয় মহাকাব্য পৰম্পৰাত এবিধ এছিয়ান ক'লা ভালুক বা শ্লথ ভালুক, অৱশ্যে আন কিছু শাস্ত্ৰত তেওঁক বান্দৰ বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
জন্ম
আৰম্ভণিতে যেতিয়া ব্ৰহ্মাৰ জন্ম বিষ্ণুৰ নাভিৰ পৰা হৈ ধ্যানত মগ্ন হৈছিল, ইয়াৰ মাজতে ব্ৰহ্মাৰ বিজৃম্ভণৰ ফলত এটা সৰু প্ৰাণীৰ জন্ম হৈছিল আৰু ইয়ে পিছলৈ জাম্বৱন হৈ পৰিছিল। কোৱা হয় যে তেওঁক জাম্বৱন বুলি কোৱা হৈছিল কাৰণ তেওঁ জাম্বু দ্বীপত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল বা তেওঁ বিজৃম্ভণৰ সময়ত জন্ম হৈছিল। সংস্কৃত শব্দ জৃম্ভণৰ পৰাই তেওঁৰ নাম জাম্বৱন্ত হৈছে। বিষ্ণুৰ মধু আৰু কৈটভ ৰাক্ষসৰ সৈতে হোৱা যুঁজৰ সময়তো জাম্বৱন্ত উপস্থিত আছিল আৰু হাততালি দি যুদ্ধ উপভোগ কৰিছিল। যিহেতু তেওঁৰ জন্মৰ সময়ত সময়ৰ তেনে কোনো একক নাছিল সেয়ে তেওঁৰ বয়স জনা নাযায়। ৰামায়ণৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৬ মানৱন্তৰ।
ৰামক কৰা সহায়
ৰামায়ণ মহাকাব্যত, জাম্বৱন্তই ৰামক তেওঁৰ পত্নী সীতাক বিচাৰি উলিওৱাত আৰু তেওঁৰ অপহৰণকাৰী ৰাৱণৰ সৈতে যুঁজ দিয়াত সহায় কৰিছিল। তেওঁ হনুমানক তেওঁৰ অপৰিসীম সামৰ্থ্যক উপলব্ধি কৰায় আৰু লংকাত সীতাৰ সন্ধানৰ বাবে সাগৰ পাৰ হৈ উৰা মাৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে।
শ্যামন্তক মণি (ৰত্ন)
মহাভাৰত উল্লেখ থকা অনুসৰি, জাম্বৱন্তই এটা সিংহক হত্যা কৰিছিল, যিয়ে প্ৰসেনজিৎৰ পৰা শ্যামন্তক নামৰ এটা ৰত্ন অধিগ্ৰহণ কৰিছিল। বিপৰীতে প্ৰসেনক ৰত্নটোৰ বাবে কৃষ্ণই হত্যা কৰা বুলি সন্দেহ কৰা হৈছিল, সেয়েহে তেওঁ প্ৰসেনৰ খোজ অনুসৰণ কৰি গম পাইছিল যে আচলতে প্ৰসেনক এটা সিংহই হত্যা কৰিছিল আৰু সেই সিংহক এটা ভালুকে হত্যা কৰে। ভালুকৰ খোজ অনুসৰণ কৰি গৈ কৃষ্ণ গুহাৰ সমুখত উপস্থিত হয় আৰু ভালুকটোৰ সৈতে যুদ্ধত লিপ্ত হয়। কৃষ্ণ আৰু জাম্বৱনৰ মাজত এই যুঁজ ২৭/২৮ দিন (ভাগৱত পুৰাণ অনুসৰি) আৰু ২১ দিন (বিষ্ণু পুৰাণ অনুসৰি) চলিছিল। যুঁজত বলে নোৱাৰি জাম্বৱন্ত ভাগৰুৱা হৈ পৰে কৃষ্ণ প্ৰকৃততে কোন সেই কথা অনুভৱ কৰি নিজকে কৃষ্ণৰ সমুখত সমৰ্পন কৰে। তেওঁ কৃষ্ণক ৰত্নটো ঘূৰাই দিয়াৰ উপৰিও নিজ কন্যা জাম্বাৱতীকো উপহাৰ হিচাপে দিয়ে, আৰু কৃষ্ণই তেওঁক তেওঁৰ এগৰাকী পত্নী হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
ইউটেৰাইন কেন্সাৰ
এণ্ড'মেট্ৰিয়েল কেন্সাৰৰ ক্ষেত্ৰত বিপদাশংকাসমূহ হৈছে মেদবহুলতা, মেটাবলিক ছিণ্ড্ৰ'ম, টাইপ ২ ডাইবেটিছ, প্ৰজেষ্টেৰণ অবিহনে ইষ্ট্ৰ'জেন থকা বড়িৰ ব্যৱহাৰ, টেম'ক্সিফেনৰ ব্যৱহাৰ, পলমকৈ হোৱা ৰজোনিবৃত্তি আৰু আনুবংশিক। আনহাতে ইউটেৰাইন চাৰক'মাৰ ক্ষেত্ৰত বিপদাশংকাসমূহৰ ভিতৰত শ্ৰোণিত কৰা ৰেডিঅ'থেৰাপি অন্যতম। সাধাৰণতে এণ্ড'মেট্ৰিয়েল বায়'প্সিৰ সহায়ত এণ্ড'মেট্ৰিয়েল কেন্সাৰৰ ৰোগ নিৰ্ণয় কৰা হয়। আনহাতে ইউটেৰাইন চাৰক'মাৰ ক্ষেত্ৰত শ্ৰোণিৰ পৰীক্ষা, মেডিকেল ইমেজিং আৰু লক্ষণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰোগ নিৰ্ণয় কৰা হয়।
এণ্ড'মেট্ৰিয়েল কেন্সাৰৰ পৰা প্ৰায়েই আৰোগ্য লাভ কৰিব পৰা যায় যদিও ইউটেৰাইন কেন্সাৰৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰাটো অতি জটিল। চিকিৎসাৰ ভিতৰত আছে শল্য চিকিৎসা, ৰেডিঅ'থেৰাপি, কেম'থেৰাপি, হৰম'ন থেৰাপি আৰু টাৰ্গেটেড থেৰাপি। ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ পাছত প্ৰায় ৮০% মহিলা পাঁচ বছৰতকৈ অধিক সময় জীয়াই থাকে।
২০১৫ চনত গোটেই বিশ্বজুৰি প্ৰায় ৩.৮ মিলিয়ন মহিলা ইউটেৰাইন কেন্সাৰত আক্ৰান্ত হয় আৰু ইয়াৰ ফলত প্ৰায় ৯০,০০০ গৰাকী মহিলাৰ মৃত্যু হয়। এণ্ড'মেট্ৰিয়েল কেন্সাৰ তুলনামূলকভাৱে সচৰাচৰ হয় যদিও ইউটেৰাইন চাৰক'মা অতি বিৰল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত নতুনকৈ আক্ৰান্ত কৰ্কট ৰোগীসকলৰ ৩.৫ শতাংশ‌ই ইউটেৰাইন কেন্সাৰত আক্ৰান্ত। ইউটেৰাইন কেন্সাৰ সাধাৰণতে ৪৫ ৰ পৰা ৭৪ বছৰৰ বয়সীয়া মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে।
প্ৰকাৰ
ইউটেৰাইন কেন্সাৰ বা গৰ্ভাশয়ৰ কৰ্কট দুই ধৰণৰ যাৰ নাম হৈছে ক্ৰমে এণ্ড'মেট্ৰিয়েল কেন্সাৰ আৰু ইউটেৰাইন চাৰক'মা। এণ্ড'মেট্ৰিয়ামৰ (জৰায়ুৰ অভ্যন্তৰীণ আৱৰণ) গ্ৰন্থিত থকা কোষৰ পৰা এণ্ড'মেট্ৰিয়েল কাৰ্চিন'মা বা এণ্ড'মেট্ৰিয়েল কেন্সাৰৰ উৎপত্তি হয়। এণ্ড'মেট্ৰিয়েল কেন্সাৰকো বিভিন্ন ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ ভিতৰত এণ্ড'মেট্ৰিঅ'ইড এডেন'কাৰ্চিন'মা, ইউটেৰাইন পেপিলাৰি ছিৰাউছ কাৰ্চিন'মা আৰু ইউটেৰাইন ক্লীয়াৰ-চেল কাৰ্চিন'মা অন্যতম। এণ্ড'মেট্ৰিঅ'‌ইড এডেন'কাৰ্চিন'মা অতি সাধাৰণ আৰু ইয়াক সহজে চিকিৎসা কৰিব পাৰি। আনহাতে ইউটেৰাইন পেপিলাৰি ছিৰাউছ কাৰ্চিন'মা আৰু ইউটেৰাইন ক্লীয়াৰ-চেল কাৰ্চিন'মা অতি আক্ৰমণাত্মক।
মেলিগনেণ্ট মিক্সড্ মুলাৰিয়ান টিউমাৰ বা ইউটেৰাইন কাৰ্চিন'চাৰক'মা হৈছে অতি বিৰল এণ্ড'মেট্ৰিয়েল টিউমাৰ যিয়ে গ্লেণ্ডুলাৰ (কাৰ্চিন'মাটাউছ) আৰু ষ্ট্ৰ'মেল (চাৰক'মাটাউছ) দুয়োবিধ বিভেদন দেখুৱায়।
জৰায়ুৰ পেশীৰ আৱৰণৰ (মায়'মেট্ৰিয়াম) পৰা লায়'মায়'চাৰক'মাৰ উৎপত্তি হয়। উল্লেখযোগ্য যে লিঅ'মায়'চাৰক'মা ইউটেৰাইন লিঅ'মায়'মাছৰ পৰা পৃথক। ইউটেৰাইন লিঅ'মায়'মাছ হৈছে জৰায়ুত হোৱা বিনাইন টিউমাৰ।
এণ্ড'মেট্ৰিয়ামৰ সংযোগী কলাৰ পৰা এণ্ড'মেট্ৰিয়েল ষ্ট্ৰ'মেল চাৰক'মাৰ উৎপত্তি হয় আৰু ই এণ্ড'মেট্ৰিয়েল কাৰ্চিন'মাৰ তুলনাত অতি কমকৈ হোৱা দেখা যায়।
নাৰ্গিছ
নাৰ্গিছ দত্ত বা চমুকৈ নাৰ্গিছ (পূৰ্বৰ নাম ফাতিমা ৰছিদ; ১ জুন ১৯২৯ – ৩ মে' ১৯৮১), বহুকেইখন ধ্ৰুপদী বলিউড চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আছিল। হিন্দী বোলছবিৰ অন্যতম মহান অভিনেত্ৰী হিচাপে পৰিগণিত নাৰ্গিছে পাঁচবছৰ বয়সতে 'তালাছ-এ-হক' (১৯৩৫) চলচ্চিত্ৰত সৰু চৰিত্ৰ এটাৰে অভিনয়ৰ পাতনি মেলিছিল। ১৯৪২ চনত 'তমন্না' চলচ্চিত্ৰৰে তেখেতে অভিনয়ত ভালকৈ ভৰি ৰাখে।
তিনি দশকজোৰা কৰ্ম জীৱনত নাৰ্গিছে কেইবাখনো বাণিজ্যিকভাৱে সফল আৰু সমালোচকৰ প্ৰশংসিত চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তেখেত অভিনেতা আনোৱাল হুছেইনৰ ভনীয়েক আছিল। তেখেতৰ সকলোতকৈ বিখ্যাত চৰিত্ৰটো আছিল একাডেমী বঁটাৰ বাবে মনোনীত হোৱা 'মাদাৰ ইণ্ডিয়া' (১৯৫৭) চলচ্চিত্ৰৰ ৰাধাৰ চৰিত্ৰ। ইয়াৰ অববে তেখেতে ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী বঁটাও লাভ কৰিছিল। ১৯৬০-ৰ দশকত তেখেতৰ ভূমিকা সেৰেঙা হ'বলৈ ধৰে। এই সময়ছোৱাত 'ৰাত ঔৰ দিন' (১৯৬৭) চলচ্চিত্ৰৰ বাবে তেখেতে প্ৰথম বছৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
নাৰ্গিছে তেখেতৰ "মাদাৰ ইণ্ডিয়া"ৰ সহ-অভিনেতাৰ সুনীল দত্তক ১৯৫৮ চনত বিয়া কৰায়। সঞ্জয় দত্তকে ধৰি তেওঁলোকৰ তিনিটা সন্তান। পতিৰ সতে মিলি নাৰ্গিছে অজন্তা কলা-সাংস্কৃতিক দল গঠন কৰে। এই দলে কেইবাগৰাকী আগশাৰীৰ অভিনেতা আৰু গায়কক লৈ ঘাইকৈ সীমান্ত অঞ্চলবোৰত মঞ্চ অনুষ্ঠান পাতিছিল। ১৯৭০ দশকৰ আৰম্ভণিতে নাৰ্গিছ স্পাষ্টিক ছ'ছাইটী অৱ ইণ্ডিয়াৰ মুৰব্বী হৈ পৰে। সামাজিক কাম-কাজত সুনাম অৰ্জন কৰি তেখেত ১৯৮০ চনত ৰাজ্যসভালৈ মনোনীত হয়।
বঁটা আৰু সন্মান
১৯৯৩ চনত নাৰ্গিছৰ সোঁৱৰণত ভাৰতীয় ডাক সেৱাই এটা এটকীয়া ডাক-টিকট মুকলি কৰে। ২০১৫ চনৰ ১ জুনত ৮৬তম জন্মদিন উপলক্ষে গুগলে এক ডুডল মুকলি কৰিছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাই তেখেতৰ সোঁৱৰণত প্ৰতি বছৰে "ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতিৰ নাৰ্গিছ দত্ত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ বঁটা" প্ৰদান কৰে।
অন্য মাধ্যমত
২০১৮ চনত মুক্তি লাভ কৰা সঞ্জয় দত্তৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত 'সঞ্জু' চলচ্চিত্ৰত মনীষা কৈৰালাই নাৰ্গিছৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। ২০১৮ চনৰ আন এখন হিন্দী চলচ্চিত্ৰ 'মাণ্ট''ত ফেৰীনা ৱাজহেৰে তেখেতৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:কৰ্কট ৰোগত মৃত্যু
শ্ৰদ্ধা কাপুৰ
শ্ৰদ্ধা কাপুৰ (Shraddha Kapoor; জন্ম ৩ মাৰ্চ ১৯৮৭) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী যিয়ে বিশেষকৈ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ লগত জড়িত। তেওঁ ভাৰতৰ সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় আৰু সৰ্বাধিক বেতন প্ৰাপ্ত অভিনেত্ৰীসকলৰ তালিকাত স্থান পাইছে আৰু ফোৰ্বচ এছীয়াত সিহঁতৰ ২০১৬ চনৰ ৩০ আণ্ডাৰ ৩০ তালিকাত স্থান পাইছিল।
শ্ৰদ্ধা কাপুৰ শক্তি কাপুৰৰ কন্যা। তেওঁ ২০১০ত সংক্ষিপ্ত চৰিত্ৰত 'তিন পাট্টী' চলচ্চিত্ৰৰ যোগেদি কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল আৰু অনুসৰণ কৰিছিল কিশোৰ নাটক 'লৱ কা দ্যা এণ্ড' (২০১১) -ত য’ত তেওঁ প্ৰথম প্ৰধান ভূমিকাত অভিনয় কৰে। বাণিজ্যিকভাৱে সফল ৰোমাণ্টিক নাটক 'আশিকী ২' (২০১৩)-ত এগৰাকী গায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাত তেওঁ ব্যাপক পৰিচিতি অৰ্জন কৰিছিল, যাৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটালৈ মনোনীত হৈছিল। পিছৰ বছৰ, তেওঁ বিশাল ভৰদ্বাজৰ সমালোচিত, প্ৰশংসিত নাটক 'হায়দাৰ' (২০১৪), যি উইলিয়াম শেক্সপিয়েৰৰ ট্ৰেজেডী হেমলেটক ৰূপান্তৰিত কৰে, তাত তেওঁ ওফেলিয়াৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ৰোমাণ্টিক থ্ৰিলাৰ 'এক ভিলেন' (২০১৪), নৃত্য নাটক 'এবিচডি ২' (২০১৫) আৰু একশ্বন নাটক 'বাঘি' (২০১৬) চলচ্চিত্ৰত অভিনেতাসকলোৰ ভূমিকাত কাপুৰে নিজেকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছিল। দুৰ্বল চিৰিজ চলচ্চিত্ৰসমূহৰ পিছত, তেওঁৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জনৰ মুক্তিপ্ৰাপ্ত কমেডী হৰৰ 'স্ত্ৰী' (২০১৮), একশ্বন থ্ৰিলাৰ 'সাহো' (২০১৯) আৰু ব্যংগাত্মক-নাটক 'ছিচোৰ' (২০১৯)।
লুচাই অভিযান
লুচাই অভিযান (Lushai Expedition) ১৮৭১-৭২ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনাই কৰা এক আক্ৰমণমূলক অভিযান। জেনেৰেল ব্ৰন্‌ল' আৰু বুৰ্চিয়াৰে ইয়াৰ নেতৃত্ব লৈছিল। ইয়াৰ উদ্দেশ্য আছিল লুচাইসকলে অসমত আক্ৰমণ চলাই অপহৰণ কৰা ব্ৰিটিছ লোকসকলৰ উদ্ধাৰ। অপহৃত লোকৰ মাজত মেৰী ৱিন্‌চেষ্টাৰ নামৰ এক ছয়বছৰীয়া ছোৱালীও আছিল। পাহাৰীয়া জাতিসমূহে ব্ৰিটিছ শক্তিৰ বিৰুদ্ধে অস্ত্ৰ ধৰাটো বৃথা বুলি বুজোৱাও এই অভিযানৰ উদ্দেশ্য আছিল।
ব্ৰিটিছসকলৰ বাবে এই অভিযান সফল আছিল। অপহৃত লোকসকলৰ উদ্ধাৰ কৰাৰ লগতে পাহাৰীয়া জাতিসমূহ শান্তিৰ বাবে সৈমান হৈছিল। ১৮৮৮ চনত আকৌ পাহাৰীয়া লোকৰ আক্ৰমণ আৰম্ভ নোহোৱালৈকে সীমান্ত অঞ্চল শান্ত হৈ থাকে।
পাৰ্শ্ব ঘটনাৱলী
১৮২৪ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বংগ চৰকাৰে অসমৰ সীমান্ত অঞ্চলসমূহ পুৰন্দৰ সিংহৰ জৰিয়তে নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ চেষ্টা কৰিলে। এই ব্যৱস্থা ব্যৰ্থ হ'ল আৰু ১৮৩৮ চনত অসম এক অনা-বিনিয়মন প্ৰদেশ (non-regulation province) হৈ পৰিল। ইয়াৰ দক্ষিণ সীমান্তত লুচাইসকলে বাস কৰিছিল। ব্ৰিটিছৰ আগমণৰ বহু বছৰ আগৰে পৰা দক্ষিণৰ ভৈয়ামৰ লোকসকলে কুকিসকলৰ ভয়ত দিন কটাইছিল, কাৰণ প্ৰায়েই কুকিসকল আহি গাঁৱত আক্ৰমণ কৰি ঘৰবোৰ জ্বলাই দিছিল আৰু মানুহবোৰ কাৰি-কাটি খাস্তাং কৰিছিল।
১৮২৬ চনত প্ৰথম ব্ৰিটিছ শাসিত অসমত কুকি বা লুচাইৰ আক্ৰমণৰ ঘটনা হৈছিল। ১৮৫০ চনলৈকে স্থানীয় বিষয়াসকলে এই পাহাৰীয়া লোকসকলৰ আক্ৰমণ ৰোধ কৰিব পৰা নাছিল। বছৰি আক্ৰমণৰ ঘটনা হৈয়েই আছিল, আৰু এবাৰ চিলেটৰ মেজিষ্ট্ৰেটে "কুকি"সকলে কৰা এক ধাৰাবাহিক আক্ৰমণৰ প্ৰতিবেদন দিছিল য'ত ১৫০ জন লোকৰ মৃত্যু হোৱা বুলি উল্লেখ আছে।
১৮৪৯ চনত কুকিৰ আক্ৰমণৰ ঘটনা ইমানেই বেছি আৰু ভয়াবহ হ'ল যে চিলেট লাইট ইন্‌ফেণ্ট্ৰীৰ কামাণ্ডেণ্ট আৰু খাচী পাহাৰৰ এজেণ্ট কৰ্ণেল লিষ্টাৰক জনজাতিবোৰক শাস্তি দিবলৈ পঠিওৱা হ'ল। ১৮৪৯-৫০ চনৰ এই অভিযান আংশিকভাৱেহে সফল হ'ল। দুৰ্গম বাটৰ বাবে কৰ্ণেল লিষ্টাৰে সীমান্তৰ পৰা ১০০ মাইল দূৰত থকা মুল্লা গাঁৱৰ সিফালে নোযোৱাটো ঠিক কৰিলে। মুল্লা গাঁৱৰ প্ৰায় ৮০০টা ঘৰ তেওঁ প্ৰত্যাহ্বান অবিহনে ধ্বংস কৰিলে। খবৰ পাই গাঁৱৰ পুৰুষসকল ইতিমধ্যেই অনুপস্থিত আছিল। এই অভিযানত প্ৰায় ৪০০ জন বন্দীয়েও মুক্তি পালে। কিন্তু লিষ্টাৰে জনালে যে "কঠোৰ শাস্তি নিদিয়ালৈকে এই ডকাইত জাতিটোৱে সীমান্তত অশান্তি কৰিবলৈ নেৰিব। " এই অভিযানে ১৮৬২ চনৰ আৰম্ভণিলৈকে ব্ৰিটিছ শাসিত অসমৰ সীমান্ত অঞ্চল মোটামুটি শান্ত কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল।
১৮৬৮-৬৯ চনৰ জাৰকালি লুচাইসকলে কাছাৰৰ এখন চাহ বাগিছা জ্বলাই দিলে আৰু মনিয়েৰখাল গাঁও আক্ৰমণ কৰিলে। আক্ৰমণকাৰীসকল শাস্তি দিবলৈ আৰু বন্দীক মোকোলাবলৈ এক অভিযানৰ আয়োজন কৰা হ'ল। কৰ্ণেল জেইমছ নাথেলৰ নেতৃত্বৰ এই অভিযানত তিনিটা দল আছিল, কিন্তু সোনকালেই বৰষুণ আৰম্ভ হ'ল আৰু ৰচদ-পাতিৰো ভাৱ ঘটিল। কোনো জনগোষ্ঠীক শাস্তি দিয়া নহ'ল আৰু বন্দীও উদ্ধাৰ নহ'ল।
পাছৰ বছৰ কাছাৰৰ উপায়ুক্ত মি: এলগাৰে জৰীপ বিভাগৰ মেজৰ মেক্‌ডনাল্ড আৰু আৰক্ষীক লৈ লুচাইসকলৰ লগত সম্পৰ্ক স্থাপনৰ চেষ্টা কৰিলে। তেওঁলোকে সীমান্তৰ সিপাৰে গৈ লুচাইসকলৰ বন্ধুত্বপূৰ্ণ সৌদাৰ্যৰে লগ কৰিলে। কিন্তু ইয়াৰ বিশেষ ফল নধৰিল। ১৮৭০-৭১ চনত লুচাইৰ আক্ৰমণ আহতকৈও বেছি আৰু সংহতভাৱে হ'বলৈ ধৰিলে।
চিমা চকীৰ পৰা এদিনৰ অলপ বেছি দূৰত্বত চিট্টাগং পাহাৰৰ পথত প্ৰথমটো আক্ৰমণ চলিল। আক্ৰমণকাৰীৰ সংখ্যা আছিল প্ৰায় ২০০। ১৮৭১ চনৰ ২৩ জানুৱাৰীত কাছাৰ জিলাৰ একেবাৰে পশ্চিম সীমান্তৰ আইনেৰখাল গাওঁখন লুচাইয়ে জ্বলাই দিলে। ২৫ জন মানুহৰ মৃত্যু হ'ল আৰু ৩৭ জনক বন্দী কৰি নিয়া হ'ল। একেদিনাই "হাওলং" জনজাতিৰ লোকে আলেজেন্দ্ৰাপুৰৰ চাহ বাগিছা আক্ৰমণ কৰিলে। চাহ ব্যৱসায়ী মি: ৱিন্‌চেষ্টাৰক হত্যা কৰ হ'ল আৰু তেওঁৰ ছবছৰীয়া ছোৱালী মেৰী অপহৃত হ'ল। এই সৰু ব্ৰিটিছ ছোৱালীজনীক উদ্ধাৰ কৰাই পাছত হোৱা অভিযানৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল।
ৱিন্‌চেষ্টাৰ চাহ বাগিছা আক্ৰমণৰ কেইঘণ্টামানৰ পাছতে কাট্‌লিচৰাৰ বাগিছাত আক্ৰমণ চলিল, কিন্তু দুজন চাহ খেতিয়কে লুচাইসকলক খেদাই পঠিয়ালে। তাৰ পাছদিনাও কাট্‌লিচৰাত আক্ৰমণ চলিল আৰু এইবাৰ দুজন লুচাই আহত হ'ল।
২৬ জানুৱাৰীত লুচাইসকলে মনিয়েৰখাল বাগিছাত অতৰ্কিতে আক্ৰমণ চলাই এজন চিপাহীক হত্যা কৰে, এজন চিপাহী আৰু এজন আৰক্ষীক আহত কৰে। তেওঁলোকে কাষৰ গুদাম আৰু কুলী লাইনতো আক্ৰমণ কৰে। ব্ৰিটিছ দল আহি পোৱাৰ পাছত হোৱা যুঁজত ৫৭ জন লুচাই নিহত আৰু আহত হ'ল। ব্ৰিটিছৰ ছজন মৃত্যু, ছজন আহত আৰু এজন বনুৱাৰ সন্ধান নোলাল। মনিয়েৰখাল বাগিছাত আক্ৰমণৰ সময়তে আন এটা দলে ধুৰ্মিখালৰ বাগিছাত আক্ৰমণ কৰে।
সাহ বাঢ়ি আক্ৰমণকাৰীসকলে নন্দীগ্ৰামলৈকে সোমাই আহিল আৰু ২৭ জানুৱাৰীত ১১ জন লোকক হত্যা কৰা লগতে তিনিজনক অপহৰণ কৰে। নদীগ্ৰাম এৰিয়েই পাছদিনা পুৱা তেওঁলোকে ৪ৰ্থ নে'টিভ ইন্‌ফেণ্ট্ৰীৰ আঠজনীয়া দলত আক্ৰমণ চলায়। প্ৰত্যাক্ৰমণত লুচাইৰ ২৫ জন লোকৰ মৃত্যু হয়। ২৩ জানুৱাৰীত জালনচৰাৰ চাহ বাগিছাত আক্ৰমণ কৰি লুচাইয়ে সাতজন বনুৱা হত্যা বা আহত কৰে।
অভিযান
ভাৰতৰ ব্ৰিটিছ চৰকাৰে এতিয়া সিদ্ধান্ত ল'লে যে লুচাই অঞ্চলত অহা জাৰকালি অভিযান চলোৱা হ'ব। এইটোও ঠিক হ'ল যে অভিযান দুটা ভাগত হ'ব- সোঁ দলটো চিট্টাগঙৰ পৰাআৰু বাওঁ দলটো কাচাৰৰ পৰা আগবাঢ়িব। প্ৰথম দলটোক জেনেৰেল ব্ৰন্‌ল'ই চিট্টাগং পাৰ্বত্য অঞ্চলৰ পৰিদৰ্শক কেপ্টেইন লিৱিনৰ লগ লাগি নেতৃত্ব দিব আৰু দ্বিতীয় দলটোক জেনেৰেল বুৰ্চিয়াৰে কাচাৰৰ উপায়ুক্ত মি: এড্‌গাৰক অসামৰিক বিষয়া হিচাপে ৰাখি নেতৃত্ব দিব।
এই দুটা দলৰ লগতে মণিপুৰৰ ৰাজনৈতিক দূত কৰ্ণেল জেইম্‌ছ নাটেলে মেইটেই লোকৰ এটা দল লৈ দক্ষিণ সীমান্তইদি জেনেৰেল বুৰ্চিয়াৰৰ দলৰ লগত সহযোগ কৰিলে।
এই অভিযানৰ সমূহ ৰাজনৈতিক আৰু সামৰিক দায়িত্ব সামৰিক কমাণ্ডাৰসকলৰ হাতত অৰ্পণ কৰা হৈছিল। তেওঁলোকক নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল যে এই অভিযান কেৱল প্ৰতিশোধমূলক নহয়, বন্দী হৈ থকা ব্ৰিটিছ লোকসকলৰ উদ্ধাৰত গুৰুত্ব দিব লাগে। জনগোষ্ঠীটোৰ লগত বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিবলৈ জোৰ দিব লাগে আৰু তেওঁলোকক বুজাব লাগে যে ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ বিপক্ষে শত্ৰুভাৱাপন্ন মনোভাৱ ৰাখি তেওঁলোকৰ মুঠেই লাভ নহয়, কেৱল লোকচানেই হ'ব।
কাচাৰৰ দলটো কেইবাটাও বৰটোপ, সামৰিক অভিযন্তা আৰু পাঁচশ ৰাইফলেৰে সজ্জিত হৈ ১৮৭১ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰত যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে। কঠিন অঞ্চলত অশেষ কষ্ট কৰি জেনেৰেল বুৰ্চিয়াৰে দোষী জনগোষ্ঠীটোৰ মূল গাঁওখন ধ্বংস কৰিলে আৰু শান্তিৰ চৰ্ত ৰাখিলে। বন্দীসকলক উদ্ধাৰ কৰি ব্ৰিটিছে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ জব্দ কৰিলে। ১৮৭২ চনৰ ১০ মাৰ্চত এই দলটো ঘূৰি আহি কাচাৰত উপস্থিত হ'ল।
প্ৰায় একে শক্তিৰে সজ্জিত চিট্টাগঙৰ দলটোৱে দেমাগিৰিৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰি লাইলু আৰু হাওলং জনজাতিৰ লগত যুঁজ দিয়ে। জনজাতি দুটাক উচিত শাস্তি বিহি তেওঁলোকৰ পৰা আত্মসমৰ্পণৰ চৰ্ত আদায় কৰা হয়। সকলো বন্দীক মুক্তি দিয়া আৰু ভৱিষ্যতে শান্তিৰ বাতাবৰণ বজাই ৰখা এই চৰ্তৰ ভিতৰত প্ৰধান আছিল। অভিযানৰ শেষত সীমান্তত চকী নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু লুচাইসকলক ব্যৱসায়ত উৎসাহ দিবলৈ বজাৰবোৰ তেওঁলোকৰ বাবে মুকলি কৰা হয়।
পাছৰ ঘটনাৱলী
লুচাই অভিযানৰ পাছত ১৮৮৮-৮৯ চনলৈকে অসমৰ পৰিস্থিত শান্ত হৈ থাকে। সেই বছৰত পাহাৰীয়া লোকে পুনৰ চিট্টাগং আক্ৰমণ কৰে। তেতিয়া মি: ডেলিৰ লগত ৪০০ জন আৰক্ষী গৈ জেনেৰেল ট্ৰেগিৰৰ দলক সহযোগ কৰে। কাচাৰৰ দিশৰ পৰা লুচাই অঞ্চলত প্ৰৱেশ কৰি দলটোৱে কেইবাখনো গাঁও ধ্বংস কৰে। অভিযান শেষ হোৱাৰ পাছত দলটোৱে উত্তৰ লুচাইৰ আইজল আৰু চাংশিলত দুটা চকী এৰি যায় আৰু আইজলক ৰাজধানী হিচাপে ৰাখি উত্তৰ লুচাইৰ চোৱা-চিতা কৰিবলৈ এজন ৰাজনৈতিক বিষয়া নিয়োগ কৰে।
অতিৰিক্ত পঠন
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰত শ্ৰেণী:সামৰিক অভিযান
পাঠকৰ টোকাবহী
পাঠকৰ টোকাবহী(Pathokor Tokabohi) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। সংকলনখনত মুঠ ৪৭ টা প্ৰবন্ধ আছে। ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট’ৰচ্ প্ৰকাশনে ১৯৯৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহত প্ৰকাশ কৰা এই সংকলনটি লেখক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে শ্ৰীদেৱ বৰা আৰু শ্ৰীমতী অণিমা বৰালৈ আগবঢ়াই এনেদৰে লিখিছে,"আপোনালোকে মোৰ প্ৰতি দেখুৱাই অহা অকৃত্ৰিম স্নেহৰ প্ৰতিদান দিয়াৰ স্পৰ্ধা মোৰ নাই। তথাপি কৃতজ্ঞতাৰ চিন স্বৰূপে মোৰ এই কিতাপখন আপোনালোক দুয়োৰে নামত উছৰ্গা কৰিলো।"
বিৱৰণ
পাঠকৰ টোকাবহীত সন্নিৱিষ্ট প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে, ৰাছেলৰ স্মৰণত; কেনেকৈ লিখা উচিত; স্পষ্টতা; গদ্যৰ সাধনা; লেখকে নিলিখে কিয়; কিতাপৰ দোকানী আৰু সম্পাদক; জোছেফ কনৰাড; মানুহৰ মুখ; দেনিছ দিদেৰো আৰু ফৰাচী বিশ্বকোষ; খনি-শ্ৰমিক আৰু কাৰ্লাইল; যিবোৰ কিতাপ নপঢ়াকৈয়ে মই মৰিম; যিকেইটা আদৰ্শই মোক জীৱনত বাট দেখুৱাইছে; মানুহৰ মহত্ত্ব; সাহসৰ অবিহনে সকলো অসাৰ; মই কেতিয়াও মিছা কথা ক'ব নোৱাৰো; পুৰস্কাৰ; সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ; প্ৰকৃতিৰ ভুল; আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় বস্তু; মৃত্যু ভয়; বন্দুক আৰু কলম; জীৱনৰ লালসা; ৰোছোৱে মোৰ চকু মুকলি কৰি দিলে; পুৰুষ আৰু নাৰী; গ্ৰেটা গাৰ্বো; কেথেৰিন ডি গ্ৰেট্‌; ১৮৪৮; ১৯৮৯; জীৱনৰ ভৱিষ্যত; মানুহ আৰু ৰাষ্ট্ৰ; নীৰৱতাৰ বাণী; সত্য আৰু বিশ্ৰাম; 'নাগৰিক'ৰ প্ৰথম সম্পাদকীয়; দুখন কিতাপৰ কথা; ঘোঁৰা আৰু মাখি; ধূমপান ত্যাগ কৰা নিচেই সহজ; জীৱনৰ জয়োৎসৱ; মাফিয়া; মোচাহেব; আগাথা ক্ৰিষ্তি; ৰবাৰ্ট ওপেনহাইমাৰ; কবি অমলেন্দু গুহ; জন কনষ্টেবল; কমেডিতকৈ ট্ৰেজেডি কিয় শ্ৰেষ্ঠ?; ভেকুলী; ছেমুৱেল স্মাইলছ; আৰু জীৱন সদায় জয়ী হয়।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ
thumb|222x222px|[[সংস্কৃত ভাষাৰ ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ পাণ্ডুলিপিত আধ্যাত্ম ৰামায়ণৰ শ্লোক ১.১ – ১.১৪]] ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ (Brahmāṇḍa Purāṇa; ब्रह्माण्ड पुराण) হৈছে মহৰ্ষি বেদব্যাস প্ৰণীত সংস্কৃত ভাষাত ৰচিত হিন্দু ধৰ্মৰ অষ্টাদশ মহাপুৰাণৰ ভিতৰত অন্যতম। মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় সাহিত্যত এই পুৰাণক “বায়বীয় পুৰাণ” বা “বায়বীয় ব্ৰহ্মাণ্ড” নামেৰেও উল্লেখ কৰা হৈছে। ১২ হাজাৰ শ্লোকৰে সমৃদ্ধ এই পুৰাণত পৌৰাণিক ভূগোল, জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, আধ্যাত্ম ৰামায়ণ আদি বিষয় সমাহিত।
ইতিহাস
ব্ৰহ্মাণ্ডৰ বিষয়ে থকা বৰ্ণনাই হ’ল ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণৰ সাৰ বস্তু। এয়া অতি পুৰাতন আৰু এয়া সমস্ত শাস্ত্ৰৰ পূৰক, সেইবাবেই ইয়াক ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ বোলা হয়। ই প্ৰায় ১২০০০ শ্লোকেৰে প্ৰণিত হৈছে। পণ্ডিতসকলে ইয়াকো ক’ব বিচাৰে যে গোদাবৰী নদীৰ অববাহিকা অঞ্চলত এই পুৰাণ ৰচিত হৈছিল। তেওঁলোকে এই তথ্যৰ সত্যতা প্ৰতিপন্ন কৰিব বিচাৰে ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণত উল্লিখিত এক শ্লোকৰ ভিত্তিত।