cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰজনীকান্ত
সমাজ সেৱা আৰু ৰাজনীতি
তামিলনাডুৰ ৰজনীকান্তৰ অনুগামী পৰিষদ (fan associations)-সমূহে ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰলৈ ৰজনীকান্তৰ প্ৰৱেশ ঘটিব বুলি পূৰ্বানুমান কৰি আছিল। ৰাজনীতিলৈ ৰজনীকান্তক প্ৰৱেশ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰিবলৈ ক'ইম্বাটোৰ মহানগৰৰ কিছুসংখ্যক অনুগামীয়ে ২০০৮ চনত ৰজনীকান্তৰ বাবে এটা ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰে। দলটোৰ নাম ৰখা হৈছিল "Desiya Dravadar Makkal Munnetra Kazhagam" (DDMMK) আৰু ইয়াৰ নিজস্ব পতাকা আৰু চিহ্নও আছিল। এই বিষয়ে গম পাই ৰজনীকান্তে প্ৰচাৰ মাধ্যমসমূহলৈ এখন মুকলি চিঠি লিখি এইদৰে জনাইছিল যে, এই ঘটনাপ্ৰৱাহৰ সৈতে তেওঁৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই আৰু তেওঁ অনুগামীসকলক এনেধৰণৰ কামৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ সকীয়নি দিয়াৰ লগতে এনে কামৰ পৰা আঁতৰি নগ'লে আইনী ব্যৱস্থা লোৱাৰ ভাবুকি প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁ এইবুলিও উল্লেখ কৰিছিল যে, ৰাজনীতিৰ প্ৰতি তেওঁ মুঠেও আগ্ৰহী নহয় আৰু তেওঁৰ মাথোঁ চলচ্চিত্ৰ জগতৰ লগত জড়িত হৈ থকাৰ মন। তেওঁ লগতে কৈছিল, কোনেও তেওঁক জোৰ কৰি ৰাজনীতিলৈ আনিব নোৱাৰে আৰু তেওঁ নিজে বিচাৰিলে কোনেও প্ৰৱেশত বাধাও দিব নোৱাৰে। সেই বছৰৰ শেষলৈ ৰজনীকান্তে SIFAA-ৰ দ্বাৰা আয়োজিত দিনজোৰা অনশন ধৰ্মঘটত অন্যান্য তামিল চলচ্চিত্ৰ কৰ্মীসকলৰ সৈতে অংশগ্ৰহণ কৰি শ্ৰীলংকা চৰকাৰক শ্ৰীলংকাৰ অসামৰিক যুদ্ধ সমাপ্তি ঘটাবলৈ আৰু শ্ৰীলংকাবাসী তামিলসকলক তেওঁলোকৰ অধিকাৰ ভূমি প্ৰদান কৰিবলৈ প্ৰদান কৰিবলৈ দাবী জনাইছিল। এই অনশন ধৰ্মঘটৰ ফলস্বৰূপেই ২০০৯ চনত বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত তামিল অধিবাসীকলে একে আহ্বানেৰে প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী হাতত লৈছিল। ২০১০ চনত তামিল অভিনেতা অজিত কুমাৰে তামিল চলচ্চিত্ৰ জগতৰ জনপ্ৰিয় কৰ্মীসকলক জোৰ কৰি ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰলৈ টনা কাৰ্যৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতি এটা বিতৰ্কত সৃষ্টি কৰিছিল আৰু ৰজনীকান্তে অজিত কুমাৰক সমৰ্থন জনাইছিল।
২০১১ চনত ৰজনীকান্তে গান্ধীবাদী আন্না হাজাৰেৰ নেতৃত্বত আৰম্ভ হোৱা ২০১১ চনৰ দুৰ্নীতিবিৰোধী আন্দোলনলৈ তেওঁৰ সমৰ্থন ব্যক্ত কৰিছিল। তেওঁ আনকি India Against Corruption-ৰ সদস্যসকলক অনশনৰ কাৰ্যসূচী অনুষ্ঠিত কৰিবৰ বাবে চেন্নাইত থকা তেওঁৰ বিবাহ ভৱন Raghavendra Kalyana Mandapam বিনামূল্যে আগবঢ়াইছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
ৰজনীকান্তক বহু পুৰস্কাৰ আৰু সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছে। মূলতঃ তামিল চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনৰ বাবে এই বঁটাসমূহ প্ৰদান কৰা হৈছে। তেওঁ ১৯৮৪ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে Nallavanuku Nallavan-ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে। শিৱাজী (২০০৭) আৰু অন্থিৰণ (২০১০) চলচ্চিত্ৰদুখনত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল। ৰজনীকান্তে Muthu (১৯৯৫), Padayappa (১৯৯৯), চন্দ্ৰমুখী (২০০৫) আৰু শিৱাজী (২০০৭)-ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। অভিনয়ৰ পাৰদৰ্শিতাৰ লগতে প্ৰযোজনা আৰু চলচ্চিত্ৰ লিখনৰ বাবে চিনেমা এক্সপ্ৰেছ আৰু ফিল্মফেনছ এছ'ছিয়েনৰ পৰাও তেওঁ বহুসংখ্যক বঁটা লাভ কৰিছে।
ৰজনীকান্তে তামিলনাডু চৰকাৰৰ পৰা ১৯৮৪ চনত Kalaimamani বঁটা আৰু ১৯৮৯ চনত M. G. R. বঁটা লাভ কৰে। South Indian Film Artistes' Association-এ তেওঁক Kalaichelvam বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। ভাৰত চৰকাৰে ২০০০ চনত তেওঁক দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে। ২০০৭ চনত এন ডি টি ভি-ৰ দ্বাৰা তেওঁ Indian Entertainer of the Year হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। এইক্ষেত্ৰত তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল শ্বাহৰুখ খান। একে বছৰতেই মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে তেওঁ ৰাজ কাপুৰ বঁটা প্ৰদান কৰে। ২০১০ চনৰ বিজয় বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত ৰজনীকান্তক Chevalier Sivaji Ganesan Award for Excellence in Indian Cinema প্ৰদান কৰা হয়। Asiaweek-ৰ দ্বাৰা ৰজনীকান্ত দক্ষিণ এছিয়াৰ সবাতোকৈ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি হিচাপে ঘোষিত হৈছিল। Forbes India-ৰ দ্বাৰা তেওঁ ২০১০ চনত সবাতোকৈ প্ৰভাৱশালী ভাৰতীয় হিচাপে ঘোষিত হৈছিল। ২০১১ চনত ৰজনীকান্তক এন ডি টি ভি-য়ে Entertainer of the Decade সন্মান প্ৰদান কৰে আৰু সেইসময়ৰ কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰী পি চিদাম্বৰমে তেওঁক এই বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। ২০১৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেখেতক দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণেৰে সন্মানিত কৰে। ২০১৯ চনৰ দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা তেওঁলৈ প্ৰদান কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:কলিউড (তামিল চলচ্চিত্ৰ জগত) শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
মেষ (মাহ)
মেষ (मेष) হৈছে ভাৰতীয় সৌৰ বৰ্ষপঞ্জীৰ এটা মাহ। এই মাহটো মেষ ৰাশিৰ চিহ্নৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা আৰু ই এপ্ৰিলৰ প্ৰায় দ্বিতীয়াৰ্ধ আৰু গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীৰ মে' মাহৰ প্ৰথমাৰ্ধত পৰে। সাধাৰণতে মেষ মাহ এপ্ৰিলৰ ১৩ বা ১৪ তাৰিখে আৰম্ভ হয় আৰু ই মেষ সংক্ৰান্তি নামেৰে জনাজাত।
বৈদিক গ্ৰন্থত মেষ মাহক মধু বোলা হয় যদিও এই প্ৰাচীন গ্ৰন্থসমূহত ইয়াৰ কোনো ৰাশিৰ সৈতে সম্পৰ্ক নাই। মেষ হিন্দু চন্দ্ৰ বৰ্ষপঞ্জীৰ মাহ বৈশাখ বা ব'হাগৰ সৈতে সমসাময়িক। মেষৰ পূৰ্বৱৰ্তী সৌৰ মাহ হৈছে মীন আৰু পৰৱৰ্তী সৌৰ মাহ বৃষভ।
মেষ ভাৰতীয় জ্যোতিষবিদ্যাৰো এক চিহ্ন।
ডাৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি মেষ মঙ্গল গ্ৰহৰো দশম মাহ। মঙ্গলৰ পৰা চালে এই সময়ছোৱাত সূৰ্যই মেষ তাৰকামণ্ডলীৰ সোঁ‌মাজেৰে গমন কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু সৌৰ বৰ্ষপঞ্জী
মইনা গোস্বামী
মইনা গোস্বামী (Maina Goswami; জন্ম: ) হৈছে অসমৰ এজন বিশিষ্ট চিন্তাবিদ, লেখক আৰু নাট্যকাৰ। সুলেখক মইনা গোস্বামী দীৰ্ঘদিন ধৰি শিক্ষকতাৰ লগত জড়িত। শিক্ষকতাৰ কালছোৱাত তেখেতে অৰ্জন কৰিছিল বিচিত্ৰ-বৰ্ণিল অভিজ্ঞতা আৰু উপলব্ধি। তেওঁ সচেতন সতীৰ্থ আৰু কঠীয়া আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ সৈতে জড়িত। কেইবাখনো নাটক, শিশুগ্ৰন্থকে ধৰি তেওঁৰ মুঠ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ চৈধ্যখন। সংস্কৃতি মানুহৰ সংগ্ৰামৰ অস্ত্ৰ, গণবোধ সৃষ্টিৰ অমোঘ মন্ত্ৰ, মোক বন্ধু কৰি লোৱা, সূৰ্য এদিন সকলোৰে বাবে উদয় হ'ব আদি তেওঁৰ কেইখনমান গ্ৰন্থ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
সাপৰ চুৰুহা
সাপৰ চুৰুহা বা সাপৰ চূপ হংকংৰ এক জনপ্ৰিয় সুস্বাদু খাদ্য আৰু স্বাস্থ্য পৰিপূৰক, য'ত অন্ততঃ দুবিধ সাপৰ মাংস মূল উপাদান হিচাপে থাকে। ক্ৰিইচেন্থিমাম পাত আৰু মছলা মিহলোৱাৰ বাবে এই চুৰুহা সোৱাদ অলপ মিঠা হয় যদিও সাপৰ মাংস কুকুৰাৰ মাংসৰ সোৱাদৰ সৈতে মিল থকা বুলি কোৱা হয়। এই চুৰুহা সাধাৰণতে "স্নেক কিং" বা "শ্বিয়া ৱাং" নামেৰে জনাজাত বিশেষ দোকানত পৰিবেশন কৰা হয়, যিবোৰ বেছিভাগেই শ্বুম ছুই প' আৰু ক'লুন চহৰত অৱস্থিত। শীতকালত এই চুৰুহা প্ৰতিটো বাটিত প্ৰায় ৬০ ডলাৰ হংকং ডলাৰ (৭.৭৫ মাৰ্কিন ডলাৰ)ত বিক্ৰী হয়।। বহু শতিকাৰ আগতে যুঁজাৰু ৰাজ্যৰ যুগত উদ্ভৱ হোৱা, চীনা সংস্কৃতিত সাপৰ চুপক ইয়াৰ ঔষধি লাভালাভ আৰু উচ্চ পুষ্টিগত মূল্যৰ বাবে প্ৰশংসা কৰা হৈছিল। অৱশ্যে, কিন্তু শেহতীয়া বিগত বছৰবোৰত হংকঙত সাপৰ চুৰুহাৰ উদ্যোগ হ্ৰাস পাইছে কিয়নো এই চুৰুহাৰ নিৰ্মাতাসকলৰ দক্ষতা নতুন প্ৰজন্মলৈ আগবঢ়াই নিবলৈ মানুহ কম।
ঐতিহাসিক পটভূমি
চীনা সংস্কৃতিত সাপৰ চুৰুহাক দুহেজাৰ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি এক সুস্বাদু খাদ্য হিচাপে জনাজাত। প্ৰি-কিনৰ শ্বানহাইজিঙে লিপিবদ্ধ কৰিছিল যে গুৱাংডং প্ৰদেশৰ বাসিন্দাসকলে সাপৰ চুৰুহা খাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল; আৰু কিং বংশৰ শেষৰ ফালে চীনত খাদ্য সংস্কৃতি বহুলভাৱে জনপ্ৰিয় হৈ ওঠিছিল। সাপৰ চূৰুহাক “উচ্চ মৰ্যাদাৰ” খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল কাৰণ ইয়াৰ বিভিন্ন উপাদান আৰু জটিল প্ৰস্তুতিৰ বাবে ই আছিল ধন, সাহস আৰু সন্মানৰ প্ৰতীক; আৰু কেৱল কিছুমান বিশেষ বিষয়া আৰু চেলিব্ৰিটিকহে পৰিবেশন কৰা হৈছিল।“স্নেক কিং লেম” আছিল হংকঙত সাপৰ চূপ বিক্ৰীৰ বিশেষজ্ঞ প্ৰথমখন দোকান, যিখন ১১০ বছৰ আগতে বনহাম ষ্ট্ৰীটত স্থাপন কৰা হৈছিল, কিন্তু একেখন জিলাৰ হিলিয়াৰ ষ্ট্ৰীট লৈ স্থানান্তৰিত হৈছে। আশীৰ দশকত সাপ-চূপ উদ্যোগে সোণালী যুগ লাভ কৰিছিল। সেই সময়ছোৱাত ১০০ৰো অধিক খাদ্যৰ দোকান আছিল যিয়ে সাপৰ জোল প্ৰস্তুত কৰিছিল। আনকি হংকঙৰ কিছুমান দোকানে অধিক চাহিদাৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ নতুন শাখাও খুলিবলগীয়া হৈছিল। কেণ্টনীজ সংস্কৃতিত সাপৰ ব্যৱসায়ৰ এক দীঘলীয়া পৰম্পৰা আছে। বিশেষকৈ দক্ষিণ চীন, আৰু গুৱাংঝৌ চহৰত সাপৰ ব্যৱসায়ৰ ইতিহাস বহু পুৰণি। এই চহৰত আগতে বিশ্বৰ অন্যতম বৃহৎ সাপৰ বজাৰ আছিল। কিন্তু আজিকালি খাদ্যৰ মূল্যৰ মুদ্ৰাস্ফীতি আৰু ভাড়া আকাশলংঘী হোৱাৰ বাবে সাপ-চূপৰ বিশেষজ্ঞ দোকানৰ সংখ্যা ২০লৈ হ্ৰাস পাইছে। তাতোকৈ ডাঙৰ কথাটো হ’ল, সাপ-চূপ নিৰ্মাতাসকলৰ বাবেও উত্তৰাধিকাৰী বিচাৰি পোৱাটো কঠিন। এই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ লগত জড়িত অনুভূত কষ্ট, বিপদ আৰু অসুবিধাৰ বাবে কম লোকে বৃত্তিটোত প্ৰৱেশ কৰে, যাৰ বাবে বিষাক্ত সাপৰ সৈতে সঘনাই সংস্পৰ্শৰ প্ৰয়োজন হয়। তদুপৰি, সাপ আমদানিৰ সৈতে জড়িত আমোলাতন্ত্ৰৰ ফলত হোৱা গুৰুতৰ যোগান সমস্যাই গ্ৰাহকৰ চাহিদাৰ হ্ৰাস পেলাইছে।
প্ৰস্তুতি
সাধাৰণ সাপৰ চুৰুহাৰ ৰন্ধন প্ৰণালীত অন্ততঃ দুবিধ সাপৰ প্ৰয়োজন হয় ।সাপৰ মাংস সূতাৰ দৰে এডাল তাঁৰত টুকুৰা টুকুৰ কৰি কুকুৰা, গাহৰিৰ হাড়, মাংস, মাছ, ভেঁকুৰ, আদা, নেমুৰ পাত আৰু অন্যান্য মছলাৰ সৈতে সিজাই লোৱা হয়। এই মিশ্ৰণটো ছয় ঘণ্টাৰো অধিক সময় সিজাই ডাঠ চুৰুহালৈ পৰিণত কৰা হয়। লগতে সোৱাদ অনুসৰি নিমখ জলকীয়া আৰু গাঢ় সৰিয়হৰ সৈতে জুতি লোৱা হয়। তাত কৰ্ণ ফ্লʼৰ পেষ্ট যোগ দি স্বচ্ছ ৰূপৰ ডাঠ চুপ তৈয়াৰ কৰা হয়। অধিক বিস্তৃত সাপৰ চুপ প্ৰস্তুতিৰ বাবে অতিৰিক্ত উপাদান যেনে গাহৰিৰ মাংসৰ চপ, বনৌষধি আৰু মচলা আদিৰ প্ৰয়োজন হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:খাদ্য
অসমৰ মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়
উত্তৰ-পূব ভাৰতত বেছিভাগ সম্প্ৰদায় মাছ ধৰাত জড়িত। কিন্তু মাত্ৰ কেইটামান খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীয়েহে ব্যৱসায়িক মাছ ধৰাৰ কামত নিয়োজিত। ইয়াৰে অধিকাংশই ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ,আৰু অভ্যন্তৰীণ নদীৰ মাছৰ উদ্যোগত জড়িত। এই মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়ৰ বহুতেই মাছ ধৰা সামগ্ৰী নিৰ্মাণ আৰু মেৰামতি, চপোৱা, চপোৱাৰ পিছত প্ৰক্ৰিয়াকৰণ আৰু মাছৰ বিপণন আদি কাম কৰে। অসমৰ বহু সম্প্ৰদায়ত মহিলাসকলে মাছ ধৰে। তেওঁলোকে প্ৰয়োজনীয়তা অনুসৰি বিভিন্ন ধৰণৰ মাছ ধৰা সঁজুলি আৰু স্থানীয় প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰে যিবোৰ তেওঁলোকৰ জীৱনশৈলীৰ অংশ। বিশেষ অনুষ্ঠানত সামূহিক-মাছ ধৰা, মাছ ধৰাৰ লগত জড়িত গীত আৰু ৰীতি-নীতি অসমীয়া লোকসংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত। গৱেষণাৰ তথ্য অনুসৰি ১৯৯০-৯১ চনত, অসমত ৭৬,০০০ টনৰ পৰা ১৯৯৪-৯৫ চনত ১৫৩,০০০ টনলৈ মাছৰ উৎপাদন দুগুণতকৈও অধিক বৃদ্ধি কৰিছিল। কিন্তু,তাৰ পিছত বৃদ্ধিৰ হাৰ হ্ৰাস পাইছে আৰু হ্ৰাসৰ এটা প্ৰধান কাৰণ হৈছে, অনুপযুক্ত মাছ ধৰা পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ, মহৰ জাল, বিষক্ৰিয়া আৰু বিস্ফোৰণৰ দৰে মাছ ধৰা পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ। অসমত,প্ৰায় ২০-২৫ শতাংশ মহিলাই জলজ কৃষি আৰু মীনপালনত নিয়োজিত। অভ্যন্তৰীণ মীনপালন অসমৰ দৰে ভূ-অৱচ্ছিন্ন ৰাজ্য বিশেষকৈ খাদ্য সুৰক্ষাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ বেছিভাগ মাছৰ উৎপাদন মানুহৰ খাদ্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অৰ্থনৈতিকভাৱে দুৰ্বল জনসংখ্যাৰ বাবে মাছৰ বিশেষ গুৰুত্ব কিয়নো ই সস্তা আৰু সুলভ প্ৰটিন আৰু পুষ্টিকৰ খাদ্য প্ৰদান কৰে। মাছ ধৰা ব্যৱসায় আৰু মাছ পালনে বৃহৎ সংক্ষক লোকক কৰ্মসংস্থাপন আৰু জীৱিকা প্ৰদান কৰে, মূলতঃ মহিলাসকলক।
উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
মল্লিকা সাৰাভাই
মল্লিকা সাৰাভাই শ্বাহ (জন্ম: ৯ মে', ১৯৫৩) এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্য শিল্পী তথা অভিনেত্ৰী। তেওঁ শাস্ত্ৰীয় নৃত্য শিল্পী মৃণালিনী সাৰাভাই আৰু মহাকাশ বিজ্ঞানী বিক্ৰম সাৰাভাইৰ কন্যা। তেওঁ এগৰাকী পাকৈত কুচিপুড়ি আৰু ভাৰতনাট্যমৰ নৃত্যশিল্পী তথা কলাকাৰ যি সমাজৰ পৰিৱৰ্তন তথা পৰিৱৰ্তনৰ বাবে কলাৰ প্ৰয়োগ কৰিছে।
জীৱনৰ আদিচোৱা
বিক্ৰম সাৰাভাই আৰু মৃণালিনী সাৰাভাইৰ দুহিতা মল্লিকা সাৰাভাইৰ ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যৰ আহমেদাবাদত জন্ম হয়। তেখেতে ১৯৭৪ চনত ভাৰতীয় ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান, আহমেদাবাদৰ পৰা এম বি এ সম্পূৰ্ণ কৰে তথা গুজৰাট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৭৬ চনত অৰ্গেনাইজেচনেল বিহেভিয়াৰ বিষয়ত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ এগৰাকী বিখ্যাত কৰিঅ'গ্ৰাফাৰ আৰু নৃত্যশিল্পী। ইয়াৰোপৰি তেওঁ হিন্দী, মালায়ালম, গুজৰাটী আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ বোলছবিত অভিনয় কৰিছে।
পেচা
তেওঁ কৈশোৰ অৱস্থাৰ পৰাই নৃত্য শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰে আনকি সমান্তৰাল ভাৱে মাত্ৰ ১৫ বছৰ বয়সৰ পৰাই চিনেমাত অভিনয় কৰিবলৈ লয়। মল্লিকাই পিটাৰ ব্ৰুকৰ নাটক মহাভাৰতৰ দ্ৰৌপদীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁৰ গোটেই জীৱন কালত বহু সন্মান তথা উপাধি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। গ'ল্ডেন ষ্টাৰ পুৰস্কাৰ ইয়াৰে এক উল্লেখযোগ্য সম্মান এই সন্মান তেওঁ একক নৃত্যৰ শাখাত লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। এগৰাকী পাকৈত নৰ্তকীৰ সমান্তৰালকৈ সাৰাভাই এগৰাকী সামাজিক কৰ্মীও। তেওঁ আহমেদাবাদত পাৰফৰ্মিং আৰ্টচৰ দৰ্পণ একাডেমি পৰিচালনা কৰে, শিল্পৰ বাবে এটি কেন্দ্ৰ তথা সামাজিক আচৰণ পৰিবৰ্তনৰ ভাষা হিচাপে কলাক অস্ত্ৰৰ দৰে ব্যবহাৰ কৰিছিল।
কৰ্ম দক্ষতা
মল্লিকা সাৰাভাইয়ে 'হিমালয় সে উসা' নামৰ এখন হিন্দি চিলচিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। এই ছবিখনে ১৯৭৫ চনত মুক্তি পায়। উক্ত ছবি খনত সুনিল দত্তই মুখ্য নায়কৰ ভূমিকা পালন কৰে। অৱশ্যে বক্স অফিসত ছবিখনে বৰ এটা ভাল প্ৰদৰ্শন দেখুৱাবলৈ সক্ষম নহ'ল।
১৯৮৯ চনত তেওঁ একক নাট্যশিল্পত শক্তিৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। সিতা দেৱীৰ পুত্ৰী ভূমিকাত তেওঁৰ নৃত্যাভিনয়ে গোটেই বিশ্বত খলকনি তোলে। প্ৰায় ৫০০ বাৰলৈ তিনিটা ভিন্ন ভাষাত তেওঁ এই প্ৰদৰ্শনৰে দৰ্শকক আহ্লাদিত কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ বৰ্তমান প্ৰেক্ষাপটতৰ বিভিন্ন সমস্যা আৰু ইয়াৰ বাবে সজাগতাক মূল বিষয় হিচাপে লৈ সৃষ্টিমূলক ভাৱে বহু বাৰ অভিনয় কৰে তথা অভিনয় পৰিচালনাৰ কাম কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত এটা মূল চৰিত্ৰ আছিল 'মীৰা'। হৰ্ষ মাণ্ডেৰ, 'আন হিয়েৰ্ড ভইচ্' কিতাপ খনৰ আধাৰত মল্লিকা সাৰাভাইয়ে ভাৰতীয় অভিজাত বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয় সমূহৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত ভাৰতীয় মধ্যবিত্ত তথা দৰিদ্ৰ সকলে সন্মুখীন হোৱা সমস্যাৰ প্ৰতি সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে 'আনচুনি' নামেৰে এখন নাটকৰ স্ক্ৰিপ্ট ৰচনা কৰে। এই নাটকখন প্ৰায় ১২০খন বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। পিছত ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটত এই নাটক খন সমাদৃত হয়।
২০০৯ চনত মল্লিকা সাৰাভায়ে ৩৪ তম বিক্ৰম সাৰাভাই আন্তৰ্জাতিক শিল্প উৎসৱত অৰবিন্দ গৌৰ দ্বাৰা পৰিচালিত 'The Good Person of Szechwan'ত অভিনয় কৰে। ২০১২ চনত মল্লিকা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা যাদব চন্দ্ৰন আৰু পিয়ানোবাদ এলিজাবেথ সম্বাৰ্টৰ সৈতে 'ডেউকা ভঙা নাৰী' শীৰ্ষক এখন আন্তৰ্জাতিক ছবিত সহ পৰিচালকৰ ভূমিকা পালন কৰে। এইখন আছিল নানান হিংসাৰ বলি হোৱা মহিলা সকলৰ প্ৰতি এক গাঁথা স্বৰূপ। ২০১৪ চনত তেওঁ যাদব চন্দ্ৰন, কাদক বাদচাহীৰ সৈতে আহমেদাবাদৰ ৬০৩ বছৰীয়া ঐতিহ্যৰ এক মাল্টিমিডিয়া প্ৰডাকচনক পুনৰুজ্জীবিত কৰে। নতৰানীৰ দৰ্পণত তেওঁলোকৰ এই প্ৰদৰ্শন সম্পূৰ্ণ ৩৩টা ৰাতি একেৰাহে চলে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তি
সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তি (Sangeeta Barooah Pisharoty) হৈছে এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ অসমীয়া সাংবাদিক তথা লেখক। তেওঁ 'ইউনাইটেড নিউজ অৱ ইণ্ডিয়া'ৰ নতুন দিল্লী শাখা কাৰ্যালয়ত যোগদান কৰা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা সাংবাদিক। ১৯৯৬ চনত তেওঁ 'ইউনাইটেড নিউজ অৱ ইণ্ডিয়া'ৰ নতুন দিল্লী শাখা কাৰ্যালয়ত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা সাংবাদিকৰূপে সাংবাদিকতা আৰম্ভ কৰে। সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তিয়ে সাংবাদিক হিচাপে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলক বিস্তৃত ৰূপত প্ৰচাৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত শক্তিশালী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
সাংবাদিকতাৰ লগতে তেওঁ লেখা-মেলাও কৰে। 'আছাম: দ্য একৰ্ড, দ্য ডিছকৰ্ড'ৰ ৰচয়িতা সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তিয়ে ৰীতা চৌধুৰীৰ 'মায়াবৃত্ত' শীৰ্ষক উপন্যাসখন ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে। সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তিয়ে 'আছাম: দ্য একৰ্ড, দ্য ডিছকৰ্ড' গ্ৰন্থখন লিখি থাকোঁতে বহুতো সত্যৰ মুখামুখি হৈছিল বুলি কয়। তেওঁ কয় যে আছুৰ পতাকাখনৰ নক্সা, বাংলাদেশৰ মুক্তিবাহিনীৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ অতুল বৰাই প্ৰস্তুত কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তিয়ে অসমৰ গোলাঘাট জিলাত জন্মলাভ কৰিছিল। ১৯৯৫ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে। পিছলৈ তেওঁ দিল্লীত বাস কৰে।
কৰ্মজীৱন
সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তিয়ে সাংবাদিক হিচাপে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলক বিস্তৃত ৰূপত প্ৰচাৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত শক্তিশালী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। ১৯৯৬ চনত তেওঁ 'ইউনাইটেড নিউজ অৱ ইণ্ডিয়া'ৰ নতুন দিল্লী শাখা কাৰ্যালয়ত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা সাংবাদিকৰূপে সাংবাদিকতা আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল সন্দৰ্ভত সাংবাদিকতা আৰম্ভ হয় ২০১১ চনত 'দ্য হিন্দু' কাকতত 'ইনক্লুচিভ মেডিয়া ফেল'শ্বিপ অৱ চি এছ ডি এছ' লাভৰ জৰিয়তে। বৰ্তমান সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তিয়ে 'দ্য ৱায়াৰ' নামৰ সংবাদ ৱেবছাইটৰ জৰিয়তে অন্যান্য খবৰৰ লগতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বাতৰি পৰিৱেশন কৰে। এই ফেলশ্বিপৰ জৰিয়তে তেওঁ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ভয়ংকৰ গৰাখহনীয়াৰ ফলত মাজুলীৰ জনজীৱনৰ ক্ষয়-ক্ষতিৰ বিস্তৃত বিৱৰণ দাঙি ধৰে।
বঁটা
২০১১ চনত সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তিয়ে 'ইনক্লুচিভ মেডিয়া ফেল'শ্বিপ অৱ চি এছ ডি এছ' লাভ কৰিছিল। ২০১৭ চনত সংগীতা বৰুৱা পিছাৰ'তিয়ে সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৰিহণাৰ বাবে 'ৰামনাথ গোৱেঙ্কা এক্সিলেঞ্চ ইন্‌ জাৰ্নেলিজম বঁটা' লাভ কৰে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক
ইণ্ডিগ'
ইণ্ডিগ' ভাৰতৰ এক নিম্ন খৰচৰ বিমান প্ৰতিষ্ঠান; ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয় ভাৰতৰ গুৰগাঁৱত অৱস্থিত। যাত্ৰী পৰিবহণৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা ই ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ বিমানসংস্থা। ২০১৫ চনৰ আগষ্ট মাহৰ তথ্য অনুসৰি ইণ্ডিগ'ৰ ব্যৱসায়ৰ পৰিমাণ ভাৰতৰ বজাৰৰ ৩৫.৩%। বিমান প্ৰতিষ্ঠানটিৰ বৰ্তমান ৪১টা গন্তব্যস্থলৰ ভিতৰত ৩৬টা ঘৰুৱা আৰু ৫টা আন্তৰ্জাতিক গন্তব্যস্থল আছে। ইয়াৰ প্ৰাথমিক হাব হৈছে দিল্লীৰ ইন্দিৰা গান্ধী আন্তৰ্জাতিক বিমানবন্দৰ। ২০১৪ চনত ইণ্ডিগ'ত মুঠ ২১.৪ মিলিয়ন যাত্ৰী আভ্যন্তৰীন পৰিবহণ কৰিছিল।
গন্তব্যস্থলসমূহ
২০১৬ চনৰ মাৰ্চৰ মতে, ইণ্ডিগ'ই দৈনিক ৮১৮খন বিমানে ৪১টা গন্তব্যস্থললৈ বিমান সেৱা আগবঢ়ায়, ইয়াৰে ৩৬টা স্থান হৈছে ভাৰতৰ ভিতৰৰ আৰু ৫টা স্থান বিদেশৰ। ইণ্ডিগ'ৰ প্ৰধান হাব হৈছে দিল্লীৰ ইন্দিৰা গান্ধী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰ, ইয়াৰোপৰি আন আন হাব সমূহ হৈছে বাংগালোৰ, ভুৱনেশ্বৰ, চেন্নাই, হাইদৰাবাদ, ক'লকাতা, মুম্বাই আৰু নাগপুৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিমান পৰিবহণ
বৃষভ (মাহ)
বৃষভ বা বৃষ হৈছে হিন্দু সৌৰ বৰ্ষপঞ্জীৰ এটা মাহ। এই মাহটো বৃষ ৰাশিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আৰু ই গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীৰ মে' মাহৰ দ্বিতীয়াৰ্ধ আৰু জুন মাহৰ প্ৰথমাৰ্ধক সামৰি লয়। মাহটোৰ প্ৰথম দিনটোক বৃষভ সংক্ৰান্তি বুলি কোৱা হয় আৰু ই সাধাৰণতে ১৪ বা ১৫ মে' তাৰিখে পৰে।
দক্ষিণ এছিয়াৰ পুৰালেখ সম্পৰ্কীয় অধ্যয়নত ভাৰতীয় সৌৰ মাহসমূহৰ নাম তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। উদাহৰণস্বৰূপে, অন্য সৌৰ মাহৰ লগতে বৃষভ মাহৰ নাম মধ্যযুগীয় হিন্দু মন্দিৰত ঋষভ হিচাপে লিখা পোৱা গৈছে।
ভাৰতীয় জ্যোতিষবিদ্যাত বৃষভ বৃষ ৰাশিৰ চিহ্ন।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু সৌৰ বৰ্ষপঞ্জী
বেগম ঐজাজ ৰচুল
বেগম কোডছিয়া ঐজাজ ৰচুল (Begum Qudsia Aizaz Rasul, ৪ এপ্ৰিল ১৯০৮ – ১ আগষ্ট ২০০১) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ, লেখক তথা সমাজকৰ্মী আছিল। তেওঁ ভাৰতৰ সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰা সংবিধান সভাৰ একমাত্ৰ মুছলিম মহিলা সদস্য আছিল। ২০০০ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০৯ চনৰ ২ এপ্ৰিল তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত পঞ্জাব প্ৰদেশৰ লাহোৰত বেগম চাহিবা কোডছিয়া হিচাপে বেগম ঐজাজ ৰচুলৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ ছাৰ জুল্ফিকাৰ আলী খান আৰু মাতৃ মাহমুডা চুলতানা। তেওঁৰ দেউতাক ছাৰ জুল্ফিকাৰ পঞ্জাব মালেৰকোটলা ৰাজকীয় ৰাজ্যৰ শাসক পৰিয়ালৰ সমক্ষৰ শাখাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। তেওঁৰ মাতৃ মাহমুডা চুলতান লোহাৰুৰ নবাব আল্লাউদ্দিন আহমেদ খানৰ কন্যা আছিল।
১৯২৯ চনত হাৰদৈ জিলাৰ সণ্ডিলাৰ তালুকদাৰ নৱাব ঐজাজ ৰচুল সৈতে বেগম ঐজাজ ৰচুলৰ বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল। তেওঁলোকৰ বিবাহ ছাৰ ম্যালকম হেইলিয়ে ব্যৱস্থা কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আগবঢ়াইছিল। বিয়াৰ দুবছৰ পিছত কোডচিয়া ১৪ বছৰ বয়সত অৰ্থাৎ ১৯৩১ চনত তেওঁৰ দেউতাকৰ মৃত্যু হৈছিল। এই ঘটনাৰ কিছু সময় পিছত তেওঁৰ শাহু-শহুৰে আহি তেওঁক সণ্ডিলালৈ লৈ গৈছিল। তেওঁ মৃত্যুৰ লৈকে ইয়াতেই থাকিছিল। সণ্ডিলাত কোডচিয়াক তেওঁৰ স্বামীৰ নামৰ পিছত "বেগম ঐজাজ ৰচুল" বুলি সম্বোধন কৰা হৈছিল আৰু পিছলৈ এই নামৰ দ্বাৰা তেওঁ সকলো ৰাজহুৱা ৰেকৰ্ডত জনাজাত হয়।
ৰাজনৈতিক জীৱন
ভাৰত চৰকাৰ আইন ১৯৩৫ প্ৰণয়নৰ লগে লগে ৰচুল দম্পতীহালে মুছলিম লীগত যোগদান কৰে আৰু নিৰ্বাচনী ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰে। ১৯৩৭ চনৰ নিৰ্বাচনত তেওঁ কেইগৰাকীমান মহিলাৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল যিয়ে সফলতাৰে অসংৰক্ষিত আসনৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল আৰু ইউনাইটেড প্ৰভিন্স বিধানসভালৈ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৫২ চনলৈকে তেওঁ এই সদস্যপদত অধিষ্ঠিত আছিল। তেওঁ ১৯৩৭ চনৰ পৰা ১৯৪০ চনলৈ তেওঁ পৰিষদৰ উপ-সভাপতিৰ দায়িত্বত আছিল আছিল আৰু ১৯৫০ চনৰ পৰা ১৯৫২ লৈ পৰিষদত বিৰোধী নেতা পদত আছিল। এই পদবী লাভ কৰা তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা আৰু বিশ্বৰ প্ৰথম মুছলিম মহিলা আছিল। পাৰিবাৰিক পটভূমি হোৱাৰ স্বত্বেও তেওঁ জামীদাৰী বিলোপৰ প্ৰতি তেওঁৰ শক্তিশালী সমৰ্থনৰ বাবে জনাজাত আছিল। তেওঁ ধৰ্মৰ ওপৰত আধাৰিত পৃথক নিৰ্বাচন ক্ষেত্ৰৰ দাবীৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।
১৯৪৬ চনত তেওঁ ভাৰতৰ গণসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু অৱশেষত যোগদান কৰা ২৮ গৰাকী মুছলিম লীগৰ সদস্যৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। তেওঁ বিধানসভাৰ একমাত্ৰ মুছলমান মহিলা আছিল। ১৯৫০ চনত ভাৰতৰ মুছলিম লীগ ভংগ হয় আৰু বেগম ঐজাজ ৰচুলে কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে। তেওঁ ১৯৫২ চনত ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু ১৯৬৯ চনৰ পৰা ১৯৮৯ লৈ উত্তৰ প্ৰদেশ বিধান সভাৰ সদস্য আছিল।
১৯৬৯ চনৰ পৰা ১৯৭১ চনলৈ তেওঁ সমাজ কল্যাণ আৰু সংখ্যালঘু মন্ত্ৰী আছিল। ২০০০ চনত সমাজলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁক পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
সংবিধান সভাত ভূমিকা
দেশ বিভাজনৰ পিছত মুছলিম লীগৰ মাত্ৰ কেইজনমান সদস্যই ভাৰতৰ সংবিধান সভাত যোগদান কৰিছিল। বেগম ঐজাজ ৰচুল প্ৰতিনিধি দলৰ উপনেতা আৰু সংবিধান সভাত বিৰোধী দলৰ উপনেতা নিৰ্বাচিত হৈছিল। মুছলিম লীগ দলৰ নেতা চৌধুৰী খালিকুজমান পাকিস্তানলৈ ৰাওনা হোৱাৰ পিছত বেগমে তেওঁৰ পদবী লাভ কৰে আৰু সংখ্যালঘু অধিকাৰ খচৰা উপকমিটিৰ সদস্য হৈছিল।
মুছলমান নেতৃত্বৰ মাজত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুসকলৰ বাবে সংৰক্ষিত আসনৰ দাবী স্বেচ্ছায় ত্যাগ কৰিবলৈ সহমত সৃষ্টি কৰাত বেগম ঐজাজ ৰচুলে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। খচৰা সমিতিৰ সংবিধানসভাত সংখ্যালঘুসকলৰ অধিকাৰ সম্পৰ্কীয় আলোচনাৰ সময়ত তেওঁ মুছলমানসকলৰ বাবে পৃথক নিৰ্বাচন ক্ষেত্ৰৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। তেওঁ এই ধাৰণাক 'এক আত্ম-ধ্বংসাত্মক অস্ত্ৰ' বুলি উদ্ধৃত কৰিছিল আৰু সংখ্যালঘুসকলক সকলো সময়ৰ বাবে সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ পৰা পৃথক কৰে বুলি উল্লেখ কৰিছিল। ১৯৪৯ চনৰ ভিতৰত পৃথক নিৰ্বাচন ক্ষেত্ৰ বিচৰা মুছলমান সদস্যসকলে বেগমৰ কথা মানি লয়।
ক্ৰীড়া পৃষ্ঠপোষকতা
তেওঁ ২০ বছৰৰ বাবে ভাৰতীয় মহিলা হকী ফেডাৰেচনৰ অধ্যক্ষ আছিল আৰু এছিয়ান মহিলা হকী ফেডাৰেচনৰ অধ্যক্ষ পদো অলংকৃত কৰিছিল। ভাৰতীয় মহিলা হকী কাপ তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। খেলৰ প্ৰতি তীব্ৰ আগ্ৰহ বজাই ৰাখি তেওঁ আনকি ১৯৫২ চনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি একাদশ বনাম প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ একাদশ প্ৰীতি খেলৰ বাবে বেটিং কৰিবলৈ পুৰুষৰ বগা সাজ পৰিধান কৰিছিল।
সাহিত্য
এগৰাকী বহুলভাবে ভ্ৰমণ কৰা ব্যক্তি হিচাপে তেওঁ ১৯৫৩ চনত জাপানলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ শুভেচ্ছা প্ৰতিনিধি দল আৰু ১৯৫৫ চনত তুৰস্কলৈ ভাৰতীয় সংসদীয় প্ৰতিনিধি দলৰ সদস্য আছিল। তেওঁৰ সাহিত্যৰ প্ৰতি তীব্ৰ আগ্ৰহ আছিল। তেওঁ 'থ্ৰি উইকছ ইন জাপান' কিতাপখন ৰচনা কৰিছিল আৰু বিভিন্ন বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীত লিখা-মেলা কৰিছিল। তেওঁৰ আত্মজীৱনীখন হৈছে 'পাৰদা টু পাৰ্লিয়ামেণ্ট: এ মুছলিম ৱমেন ইন ইণ্ডিয়ান পলিটিক্স' (পৰ্দাৰ পৰা সংসদলৈ: ভাৰতীয় ৰাজনীতিত এগৰাকী মুছলমান মহিলা)।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
অসমৰ মাছ ধৰা সঁজুলি
অসমৰ মাছ ধৰা সঁজুলিসমূহ প্ৰধানকৈ হাতেৰে তৈয়াৰ কৰা কিছুমান বাঁহ-বেতৰ সঁজুলি। এইসমূহ অসমৰ কুটীৰ শিল্পৰ অন্তৰ্গত। অসমৰে বিভিন্ন প্ৰান্তৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ লোকে বিভিন্ন পদ্ধতিৰে, বিভিন্ন সঁজুলি আৰু কৌশলৰ সহায়ত পুৰণি কালৰে পৰা মাছ ধৰি আহিছে। মাছ ধৰাৰ পদ্ধতি, প্ৰণালী ঠাইবিশেষে বেলেগ বেলেগ হোৱা দেখা যায়। অসমৰ লোকসকলে কুটীৰ শিল্প হিচাপে বাঁহ-বেতৰ বিভিন্ন মাছ ধৰা সঁজুলি বনাব জানে। এনে বিভিন্ন সঁজুলিসমূহ হ'ল- জাকৈ বা জকাই, খালৈ, খোঁকা, চেপা, পল, জুলুকি, ডিঙৰা, হুকুমা, বান, লাহনী, লেহেতি, দলঙা, চালনী, উভতি ঘোকলং, ঘনী, পঁচা, বৰশী, আদিল, কাপ, খোকা, গালফুলা, চকলেট, চহৰা, চুকি, চেকে, জিলিকনি, ডিঙৰা, ঠুহা, শলহা, হুকুমা আদি।
জাল
মাছৰ সৰু-বৰ অনুসৰি জালবিলাক গোঁঠা হয় আৰু ইয়াৰ নামবিলাকো বিভিন্নধৰণৰ। যেনে—লাঙি-জাল, খেৱালি জাল, বৰ জাল, ঘাট জাল, চিন জাল আদি। মাছৰ নাম অনুসৰি লাঙি জাল গোঁঠা হয়। পুঠি মাছ ধৰিবৰ বাবে পুঠি লাঙি, কাৱৈ মাছ ধৰিবৰ বাবে কাৱৈ লাঙি জাল পতা হয়। পাৰৰ পৰা দলিয়াই দি যি জালেৰে মাছ ধৰা হয় তাক খেৱালি জাল বোলে। এই জালবিলাক সাধাৰণতে শণ সূতাৰে গোঁঠা হয়। লাঙি জালত ব্যৱহাৰ কৰা খুৰাবোৰ পোৰামাটিৰ। বৰ্তমান সৰু লোহাৰ খুৰা ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। নৈৰ দ পানীত চাৰিওফালে জাল তৰি মাছ ধৰা দীঘল আৰু ডাঙৰ জালখনৰ নাম জাহি জাল। পৰঙি বা চিন জালেৰে বাম পানীত পাতি মাছ ধৰা হয়। আকৌ জটা জালেৰে বাৰিষাৰ বেছি পানীত পাতি মাছ ধৰা হয়। এইখন জাল আনবোৰ জালতকৈ বেছি দীঘল আৰু ডাঙৰ।
খেৱালি জাল বা আচ্‌ৰা জাল
মাছ ধৰিবৰ বাবে পানীলৈ দলিয়াই দিয়া এখন খেৱালি জাল হাতেৰে বহলকৈ মেলি পানীলৈ দলিয়াই দিয়া হয়। পিছত লাহেকৈ পাৰলৈ চপাই আনোতে জালৰ মূৰত থকা সৰু সৰু জেপবোৰত মাছবোৰ লাগি ধৰে। জালখন দলিয়াই দিওঁতে বহলাই বহিবলৈ, জালৰ তলৰ অংশ যথেষ্ট বহলাই গোঁঠা হয়। পানীত ডুব যাবলৈ একেবাৰে তলৰ কাষৰীটোত কিছুমান লোৰ গুটি লগোৱা থাকে। এইবোৰক খুৰা বুলি কোৱা হয়। মাছ জালত পৰি ওলাই যাব নোৱাৰাকৈ কাষৰীটো ওপৰলৈ ওভতাই গাঁঠি দি কিছুমান জেপ বনোৱা হয়।
টঙি জাল
জালখন টঙিৰে বহলকৈ মেলি পানীত পাতি থোৱা হয়। মাজে মাজে পানীৰপৰা দাঙি জালত উঠা মাছবোৰ ধৰা হয়। কেতিয়াবা এনে জালত তুঁহগুৰিৰ লাৰু একোটাও দিয়া হয়। সাধাৰণতে এই জালখন সাধাৰণ ভাৱে দীঘ-প্ৰস্থ ৰাখি বৰ্গাকৃতিত গুঁঠিব লাগে। পিছত দুডাল দীঘলীয়া বাঁহৰ কমি যোগ চিহ্নৰ দৰে বান্ধি চাৰিওটা মূৰে জালখন বান্ধি দিয়া হয়। কামি দুডালে পৰস্পৰক কটাকটি কৰা অংশ এডাল গোটা বাঁহত বান্ধি সেই অংশত এডাল দীঘল ৰছী সংযোগ কৰা হয়।
ফাঁচি জাল
পানীৰ সোঁত বৈ থকা অঞ্চলত পাতি থোৱা হয়। জালত মাছবোৰ ফাঁচ খাই লাগি ধৰে। পানীৰ গভীৰতা আৰু মাছৰ আকাৰৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দি ইয়াৰ উচ্চতা দীঘল বা চুটি কৰা হয় আৰু জালৰ ফুটা বোৰো সৰু বা ডাঙৰকৈ গোঁঠা হয়। এই জালক ঠাই বিশেষে লাঙি জাল বুলিও কোৱা হয়। যেনেঃ কাৱৈ লাঙি, পুঠি লাঙি ইত্যাদি।
খোকা
দীঘল মাছ ধৰা বাঁহৰ সঁজুলি। মুখখন বহল পিছলৈ ঠেক, দীঘল(১০০/১১০ ছে.মি.) আৰু বন্ধ। পানীৰ সৰু সোঁত বৈ থকা ঠাইত পাতি থোৱা হয়। মাছবোৰ সোঁতৰ কোবত ভটিয়াই গৈ খোকাৰ বহল মুখখনৰে সোমাই পিছৰ ঠেক অংশত লাগি ধৰেগৈ।
চেপা
বাঁহৰ কাঠি তুলি দুই মূৰ সামান্য ঠেক কৰি গুঁঠা হয়। ই দেখাত তাঁত বোৱা মাকোৰ দৰে আৰু মাজ অংশ ফোঁপোলা আৰু আকাৰত ডাঙৰ। ইয়াৰ দৈঘ্য ১মিটাৰ বা তাতোকৈ সামান্য কম হয়। বাহিৰৰ কৰা দুটা বহল বাট ৰখা হয়, এই বাটত বাঁহৰ সৰু কাঠি কিছুমান এনেকুৱাকৈ বৈ দিয়া হয় যে মাছ, চেপাৰ ভিতৰত এবাৰ সোমালে সেই বাটেৰে পুনৰ ওলাই আহিব নোৱাৰে। পানীৰ সৰু সোঁত বৈ থকা ঠাইত পাতি থোৱা হয়।
পল
বাঁহৰ সঁজুলি। জুলুকিতকৈ বহল। ওখ প্ৰায় ২ ফুট। পল সাজিৰ বাবে প্ৰথমে বাঁহৰ কাঠি গোল গোলকৈ চাঁচি লোৱা হয়। তাৰ পাছত কাঠিবোৰ ইডালৰ লগত সিডাল ক্ৰমান্নয়ে বেত বা তাঁৰেৰে বান্ধি গাঁঠি গোলাকৃতি কৰি লোৱা হয়। এনেকৈ গাঁঠি যাওঁতে ওপৰফালে সৰু আৰু তলফালে ক্ৰমান্নয়ে বহল কৰি অনা হয়। ওপৰৰফালৰ গোলাকৃতিৰ ব্যাসাৰ্ধ প্ৰায় ৯ ছে.মি. আৰু তলফালৰ গোলাকৃতিৰ ব্যসাৰ্ধ প্ৰায় ৩৫ ছে.মি.। ওপৰফালে ধৰিবৰ সুবিধাৰ বাবে এটা মুঠনি দিয়া হয়। পলৰে সাধাৰণতে ডাঙৰ মাছ চাব মাৰি মাছ ধৰা হয়। পলৰে মাছ ধৰিবৰ বাবে বহুতো লোক একেলগে নদী বা বিলত নামে আৰু পলৰে ইফালে সিফালে চাব মাৰে। এনেদৰে চাব মাৰি ফুৰোতে কোনোবা পাকত ডাঙৰ মাছ পলটোৰ মাজত সোমাই পৰে।
জুলুকি
বাঁহৰ সঁজুলি। ওখ প্ৰায় দুফুট। প্ৰথমে বাঁহৰ কামি চাঁচি লৈ কামিবোৰ ওপৰৰপৰা আধাফুটমান এৰি তলৰডোখৰ ৩ বা ৪ ভাগ কৰি গোল গোল কাঠিৰ নিচিনাকৈ চাঁচি লোৱা হয়। তাৰ পাছত কামি আৰু কাঠিবোৰ ইডালৰ লগত সিডাল ক্ৰমান্নয়ে বেত বা তাঁৰেৰে বান্ধি গাঁঠি গোলাকৃতি কৰি লোৱা হয়। এনেকৈ গাঁঠি যাওঁতে ওপৰফালে সৰু আৰু তলফালে ক্ৰমান্নয়ে বহল কৰি অনা হয়। ওপৰৰফালৰ গোলাকৃতিৰ ব্যাসাৰ্ধ প্ৰায় ৮ ছে.মি. আৰু তলফালৰ গোলাকৃতিৰ ব্যসাৰ্ধ প্ৰায় ২৫ ছে.মি.। ওপৰফালে ধৰিবৰ সুবিধাৰ বাবে এটা মুঠনি দিয়া হয়। জুলুকিৰে সাধাৰণতে সৰু মাছ চাব মাৰি মাছ ধৰা হয়। ইয়াৰ বাবে প্ৰথমে গোবৰ আৰু তুঁহগুৰিৰ মিশ্ৰণেৰে বল আকৃতিৰ লাৰু বান্ধি লোৱা হয়। এই লাৰুবোৰ নদী বা পথাৰৰ আঁঠুৱনী পানীত সৰু খুটি এটাৰে পুতি থৈ অহা হয়। লাৰুটোৰ অৱস্থিতি জানিবৰ বাবে খুটিটো এক আঙুলমান পানীৰ ওপৰত ওলাই থকাকৈ পোতা হয়। ইয়াৰ পাছত মাছে লাৰুটো খাবলৈ অহালৈ ১০/১৫ মিনিটমান অপেক্ষা কৰা হয়। তাৰ পাছত লাহেকৈ গৈ লাৰুটো আৰু মাছখিনি জুলুকিৰে চাব মাৰি ঢাকি ধৰা হয়। তাৰ পাছত জুলুকিৰ ওপৰফালে হাত ভৰাই খেপিয়াই মাছখিনি সংগ্ৰহ কৰা হয়।
ডিঙৰা
ইয়াক বাঁহৰ পৈণত কাঠিৰে ঘূৰণীয়াকৈ দুই মূৰ সমান কৰি বনোৱা হয়। ডিঙৰাৰ সন্মুখৰ ফালে মাছ সোমাবৰ বাবে আৰু শেষৰ ফালে মাছ উলিয়াবলৈ দুটা পথ থাকে।
বান
বাঁহৰ কাঠি গাঁঠি সজা হয়। বাঁহৰ বেৰাৰ নিচিনা। ওখ প্ৰায় ২/৩ ফুট। সৰু নদীসমূসৰ সোঁতত পাতি থোৱা হয়। বানৰ পাছফালে ধেনুভিৰিয়াকৈ এখন জালি বা কাপোৰ বান্ধি থোৱা হয়। সোঁতৰ কোবত ভাঁহি অহা মাছবোৰ বানত লাগি বাধাপ্ৰাপ্ত হৈ জঁপিয়াই বানৰ পাছফালে পাতি থোৱা কাপোৰত পৰেগৈ। পাছত তাৰপৰাই মাছবোৰ ধৰা হয়।
লাহনী
লাহনী সাধাৰণতে পানী সিঁচিবলৈ ব্যৱহাৰ হোৱা সঁজুলি। নলা, খাল, পুখুৰী, পথাৰ আদিৰ কম পানী সিঁচিবলৈ লাহনী ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এক মিটাৰ মান দৈঘ্যৰ এডাল বাঁহৰ এমুৰে ত্ৰিশ মিটাৰ মান দৈঘ্যৰ কাঠ বা বাঁহ বান্ধি দুই মূৰে শংকুৰ দৰে টিন বান্ধি লোৱা হয়। খাল, নলা, পুখুৰী আদিৰ পানী শুকালে লাহনীৰে পানী সিঁচি মাছ ধৰা হয়। কম ওজনৰ আৰু পানী সিঁচিবলৈ অতি সহজ হোৱা বাবে ইয়াৰ দ্বাৰা কম সময়তে অধিক পানী সিঁচিব পাৰি। লাহনীৰ এই গুনটোৰ বাবেই 'লাহনী' শব্দটোক প্ৰতীক ৰূপটো অসমীয়া ভাষাত ঘৰোৱা ভাবে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। কম সময়ৰ ভিতৰতে সৰহ সৰহকৈ খোৱা কাৰ্যক ইতিকিং সূচক ভাৱে লাহনী মৰা বুলিও কোৱা হয়।
লেহেতি
ধেমা বা টিন এটা মাজত লৈ ৰছি দুডালেৰে গাঁঠি দি দুফালে দুজনে ধৰি পানী সিঁচা এবিধ সঁজুলি। সৰহ পানী সিঁচিবলৈ ইয়াৰ ব্যৱহাৰ হয়। এইদৰে পানী সিঁচিবলৈ দুজন মানুহৰ প্ৰয়োজন হয়, দুজন দুটা পাৰত বহি বা ঠিয় হৈ গাৰ বল প্ৰয়োগ কৰি লাহনীখন এবাৰ পানীৰ ফালে আৰু এবাৰ বামৰ ফালে টনা হয়। এইদৰে পুখুৰী বা ডাঙৰ খাল আদিৰ পানী সিঁচি মাছ ধৰা হয়।
দলঙা
দলঙা হল বাঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা এবিধ সজুলি। এইবিধ সজুলি বনাওঁতে বাঁহ কাটি দীঘল দীঘল চেপেটাকৈ কাতি লব লাগে তাৰপিছত সেইখিনি ঢাৰিৰ নিচিনাকৈ বব লাগে (দীঘল প্ৰাই ৮ফুট আৰু বহল প্রাই ৫.৫ ফুট) তাৰপিছত এটামুৰে মাজ ভাগত ৪ফুট দীঘল বাঁহ এটা ঠিয়কৈ থৈ সেই ফালৰ বাঁহেৰে বনোৱা ঢাৰি খনৰ দুয়োটা মুৰ ভাঁজ কৰি বাঁহডালত বান্ধি দিব লাগে। তেতিয়া খেইখন তিনি কুনিয়া হৈ যাব আৰু তেতিয়া চাৰিওফালে বাঁহৰ কামিৰে বান্ধি লব লাগে যাতে সেইখন পানীত থিয় হৈ থাকে। পিছত সেইখন নদীত পাতি দি তাত বাঁহৰ জেকানি বা আগেলি নতুবা পাতেৰে ভৰি থকা কিছুমান গছৰ ডাল আৰু মাটিৰ লাৰো এটা বনাই তাত ধানৰ ভূচি বা পতন দিব লাগে আৰু মাছ ধৰিবলৈ পিছদিনা সেইখন নদীৰ পাৰলৈ উঠাই আনিব লাগে ।
চালনী
চালনি সাধাৰণতে ধান বা চাউল চালিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা বাঁহৰ সঁজুলি। ই গোলকৃতিৰ বিশেষ সঁজুলি, তললৈ সামান্য দোঁ খোৱা আৰু কাষটো উঠা। চালনিৰ, বাঁহৰ কাঠি সমূহৰ মাজত এৰা বিন্ধা, আকাৰ আৰু ব্যৱহাৰ অনুসৰি বিভিন্ন ভাগত ভাগ কৰা হয় যেনেঃ 'ঘন চালনি','সৰু চালনি', 'বৰ চালনি' আদি। ইয়াৰে ঘন চালনিখন আকাৰত বেছি সৰু হোৱা বাবে মাছ ধৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। কম পানীত সৰু মাছ ধৰিবলৈ সৰু চালনি আৰু মেটেকা আদিৰ শিপাত সোমাই থকা মাছ আদি ধৰিবলৈ বৰ চালনিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পঁচা
পঁচা হৈছে এডাল ১মিটাৰ মান দৈঘ্যৰ গোটা বাঁহৰ আগত লোৰ জোঙ বান্ধি তৈয়াৰ কৰা মাছ ধৰা সঁজুলি। সাধাৰণতে বাৰিষা ৰাতিৰ ভাগত পুখুৰীৰ পাৰত ৰৈ থকা মাছ ধৰিবলৈ পঁচা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গাৰ বল প্ৰয়োগ কৰি মাছৰ ওপৰত পঁচা মাৰিলে, মাছৰ গাত লোৰ জোং বোৰ সোমই যায়।
বৰশী
লোৰ এডাল সৰু শিকলি বেঁকা কৰি প্ৰশ্ন বোধক চিহ্নৰ দৰে ভাঁজ দিয়া হয়। ইয়াৰ ওপৰ ফালৰ অংশ সামান্য বহল আৰু আনটো মূৰ জোঙা। বহল অংশক পটা আৰু জোঙা অংশক শুং বুলি কোৱা হয়। বহল পটা খনৰ ঠিক তলতে খুব টান মিহি ৰছী এডাল বান্ধি ৰছীৰ আনটো মূৰ বাঁহৰ মিহি আগ অংশত বান্ধি লোৱা হয়। বাঁহ ডালক বৰশীৰ চিপ বোলে। ৰছীত মাছে ধৰা নধৰাৰ উমান পাবলৈ পানীত ওপঙিব পৰাকৈ কুঁহিলা, মেটেকা, ইকৰা আদিৰ সৰু টুকুৰা এটা লগাই লোৱা হয়। ইয়াক পুঙা বুলি কোৱা হয়। মাছৰ আঁকাৰ অনুসৰি বৰশীৰ আকাৰ সৰু বা ডাঙৰ হয়। বৰশী সাধাৰণতে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ থাকে। যেনেঃ সৰু বৰশী, বৰ বৰশী, খুঁটি বৰশী আদি। সৰু বৰশীৰ সহায়ত, পুঠিমাছ, গৰৈ, কাৱৈ আদি মাছ ধৰা হয়। বৰ বৰশী বৰালি, শ'ল আদি ডাঙৰ মাছ ধৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। খুঁটি বৰশী পথাৰ, পুখুৰী আদিৰ পাৰত সৰু খুঁটি এডাল পুতি পাতি থোৱা হয়। বৰশীৰে মাছ ধৰা কাৰ্যক বৰশী বোৱা বা বৰশী টোপোৱা বোলে।
প্ৰস্তুত প্ৰণালী
মাছ ধৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰায়বোৰ সঁজুলিয়েই বাঁহ কাঠ আদিৰ সহায়ত তৈয়াৰ কৰা হয়। অসম কুটিৰ শিল্পত চহকী। বাঁহ-কাঠ আদিৰ সহায়ত তৈয়াৰ কৰা মাছৰ সঁজুলি সমূহ অসমৰ কুটিৰ শিল্পৰ অংগ। ইয়াক থলুৱা ভাৱে বনোৱা হয়। বাঁহৰ কাঠি-কামি তুলি সেইবোৰ বৈ বা গুঁঠি এই সজুঁলি সমূহ প্ৰস্তুত কৰা হয়। ইয়াৰোপৰি জাল প্ৰস্তুত কৰা প্ৰক্ৰিয়াটোক জাল গোঁঠা বুলি কোৱা হয়। সাধাৰণতে জাল গুঁঠিবলৈ কঠিন শণ সূতাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
মাছ ধৰাৰ কৌশল আৰু পদ্ধতি
পানীৰ পৰিমাণ, গভীৰতা আদিৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দি মাছ ধৰা সঁজুলি আৰু পদ্ধতি বেলেগ বেলেগ। দ পানীত যেনে নৈ-বিল, পুখুৰী আদিত দলঙা, হুকুমা, খুটি বৰশী, ডাঙৰ চেপা আদি মাছ ধৰিবৰ কাৰণে পাতি থোৱা হয়।
বানপানী হ'লে চেপা, থোকা, ডিঙিৰা, পল, জুলুকি, জাকৈ, চালনী আদিৰে মাছ ধৰা হয়। দ-বাম উভয়তে মাছ ধৰিবৰ বাবে পল, জুলুকি, কোল, পঁচা আদি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
মাছ ধৰি থ’বৰ বাবে খালৈ, খৰা আদি সঁজুলিব্যৱহাৰ কৰা দেখা হয়।
খৰালি পুখুৰী আদিৰ পানী শুকাবলৈ ধৰিলে লাহনী, লেহেতি আদিৰে পানী সিঁচি মাছ ধৰে। বাম পানীত হাতেৰে খেপিয়ায়ো মাছ ধৰা দেখা যায়।
আন এটা পদ্ধতি অনুসৰি শিঙী, মাগুৰ আদি মাছ ধৰিবৰ বাবে শিঙী খোঁচা নামৰ এবিধ সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। শকত-দীঘল বাঁহৰ পাব ফুটা কৰি, পাবৰ ভিতৰত এই মাছৰ উপযোগী খাদ্য ভৰাই পুখুৰী, বিল, পিটনি আদিত বাঁহডাল ৰছীৰে বান্ধি পানীত ডুবাই ৰাখা হয়। মাছে বাঁহৰ মাজত থকা খাদ্য খাবলৈ আহি ভিতৰত আৱদ্ধ হৈ পৰে।
কম পানীত আবদ্ধ হৈ থকা মাছ ধৰিবৰ বাবে চালনী ব্যৱহাৰ কৰা হয়। জাৰৰ দিনত মেটেকাৰ শিপাত মাছবিলাকে আশ্ৰয় লয়। বৰ চালনী মেটেকাৰ তলত অতি সাৱধানে সুমুৱাই চালনীখন মেটেকাৰ সৈতে পানীৰ পৰা ওপৰলৈ দাঙি মেটেকাবোৰ জোকাৰি দি গুচাই মাছ ধৰা হয়।
গভীৰ বা বাম পানীত লাঙি জাল পতা হয়। পাৰৰ পৰা দলিয়াই দি খেৱালি জালেৰে মাছ ধৰা হয়। নৈৰ দ পানীত চাৰিওফালে জাল তৰি মাছ ধৰা দীঘল আৰু ডাঙৰ জালখনৰ নাম জাহি জাল। পৰঙি বা চিন জালেৰে বাম পানীত পাতি মাছ ধৰা হয়। আকৌ জটা জালেৰে বাৰিষাৰ বেছি পানীত পাতি মাছ ধৰা হয়।
ঠাই বিশেষে মাছ ধৰা সঁজুলি আৰু পদ্ধতি ভিন্ন। ভৈয়ামৰ লোকৰ মাছ ধৰা পদ্ধতিৰ লগত পাহাৰীয়া লোকসকলৰ মাছ ধৰা পদ্ধতিৰ কিছু পাৰ্থক্য আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
বিদুৰ
বিদুৰ মহাভাৰতৰ অন্যতম কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ তথা কুৰু ৰাজ্যৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱৰ খুৰাক। তেওঁক ক্ষত্ৰি বুলিও জনা যায়।
জন্ম
বিদুৰৰ জন্ম ঋষি ব্যাস আৰু পৰিশ্ৰমি(অম্বিকাৰ লিগিৰী) মাজত নিয়োগৰ জৰিয়তে হৈছিল। ব্যাস দেখিবলৈ সুন্দৰ নোহোৱা বাবে ৰাণীসকলে তেওঁলৈ ভয় কৰিছিল। অম্বিকা আৰু অম্বালিকা ৰজা বিচিত্ৰবীৰ্য(কৌৰৱ আৰু পাণ্ডৱসকলৰ ককাক)ৰ পত্নী আছিল; আৰু ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু পাণ্ডুৰ মাতৃ। বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সন্তান অবিহনেই মৃত্যু হোৱাত মাক সত্যৱতীৰ কথা মতে ব্যাস আৰু অম্বিকা অম্বালিকাৰ ফালৰ পৰা ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু পাণ্ডুৰ জন্ম হয়। দুয়োগৰাকী ৰাণীয়ে ব্যাসলৈ ভয় কৰিছিল বাবে অম্বিকাৰ এগৰাকী লিগিৰী আৰু ব্যাসৰ মাজত নিয়োগৰ মাধ্যমেৰে বিদুৰৰ জন্ম হয়।
কৃষ্ণক বাদ দি, বিদুৰক পাণ্ডৱ সকলৰ পৰামৰ্শদাতা হিচাপে আটাইতকৈ বেছি সন্মান কৰা হৈছিল, তেওঁ বিভিন্ন সময়ত তেওঁলোকক ধ্বংস কৰাৰ উদ্দেশ্যে দুৰ্যোধনৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বিষয়ে আগতীয়াকৈ সতৰ্ক কৰিছিল।
মৃত্যু
কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ পিছত যুধিষ্ঠিৰ সম্ৰাট হয় আৰু তেওঁৰ অনুৰোধত বিদুৰেই পুনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পদত অধিষ্ঠিত হয়। বহু বছৰৰ পিছত, ধৃতৰাষ্ট্ৰ, গান্ধাৰী, কুন্তী আৰু বিদুৰে অৱসৰ লোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু এটা সাধাৰণ জীৱন যাপন কৰিবলৈ অৰণ্যলৈ যায়। সঞ্জয়ো তেওঁলোকৰ সৈতে গৈছিল। যেতিয়া যুধিষ্ঠিৰে দুবছৰৰ পিছত তেওঁলোকক লগ কৰিবলৈ অৰণ্যলৈ গৈছিল, তেতিয়া তেওঁ বিদুৰৰ দেহটো নিষ্প্ৰাণ অৱস্থাত পাইছিল। তেওঁ যেতিয়া শৱটোৰ ওচৰলৈ গৈছিল, সেইসময়তেই বিদুৰৰ আত্মাই যুধিষ্ঠিৰৰ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে, ইয়াৰ লগে লগে যুধিষ্ঠিৰে অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁ আৰু বিদুৰ একেটাই সত্তা, যমৰ অন্তৰ্ভুক্ত। যুধিষ্ঠিৰে বিদুৰাৰ মৃতদেহটো অৰণ্যতে সৎকাৰ বিহীন ভাৱে এৰি থৈ আহিছিল, কিয়নো কোনো এক স্বৰ্গীয় কণ্ঠই যুধিষ্ঠিৰক বিদুৰৰ মৃতদেহটো সৎকাৰ কৰিবলৈ মানা কৰিছিল।
কিংবদন্তি
বিদুৰক দৈৱজ্ঞানৰ জগতখনত মহাচোহন হিচাপে গণ্য কৰা হয়। মহাচোহনক হিমালয়ৰ মিশ্ৰ-হিমালয়ান ৰহস্যবাদীসকলৰ সামাজিক পদানুক্ৰমৰ প্ৰধান বুলি কোৱা হয়। মহাভাৰতৰ বেছিভাগ চৰিত্ৰই একো একোজন জনঈশ্বৰৰ পুনৰজনম আছিল। ঋষি মাণ্ডৱিয়াৰ অভিশাপৰ বাবে ধৰ্মৰাজৰ পুনৰ জনম হিচাপে বিদুৰৰ আত্মপ্ৰকাশ ঘটে। যেতিয়া দেৱতা বিষ্ণুৱে কৃষ্ণ হিচাপে অৱতাৰ লোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, সমসাময়িক ভাৱে অৰ্ধঈশ্বৰ সকলেও পুনৰ জনম লাভ কৰে। মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণ দুয়োখন মহাকাব্যতে এই পৰিঘটনাৰ সামঞ্জস্যতা দেখা যায়। ৰামায়ণত, নাৰদৰ বিভীষণ ৰূপত পুনৰ জন্ম হৈছিল।
বিদুৰ আৰু ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ মাজত সংলাপৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা বিদুৰ-নীতি বা বিদুৰৰ ষ্টেটক্ৰাফ্টৰ সৈতে চাণক্যনীতিৰ কিছুমান ক্ষেত্ৰত মিল দেখা যায়। বিদুৰক সত্য, কৰ্তব্যনিষ্ঠতা, নিৰপেক্ষ বিচাৰ আৰু স্থিৰ ধৰ্মৰ প্ৰতিভা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। তেওঁক মহাভাৰতৰ অভ্যন্তৰীণ চেতনাৰ মূৰ্তি বুলি গণ্য কৰা হয়। নাৰদে কঢ়িয়াই অনা অভিশাপ অনুসৰি যদিও বিদুৰক অতীত, বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতৰ বিষয়ে প্ৰচুৰ জ্ঞান প্ৰদান কৰা হৈছিল, তথাপিও তেওঁক বিশ্বাস যোগ্য বুলি গণ্য কৰা নহ'ব।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
লুইচ গ্লিক
লুইচ এলিজাবেথ গ্লিক (Louise Elisabeth Glück; ; জন্ম: ২২ এপ্ৰিল, ১৯৪৩) এগৰাকী আমেৰিকান কবি আৰু লেখক। ২০২০ চনত তেওঁক "তেওঁৰ নিৰ্ভুল কাব্যিক কণ্ঠস্বৰ যি সাধাৰণ সৌন্দৰ্যৰে ব্যক্তিগত অস্তিত্বক সাৰ্বজনীন ৰূপ দিয়ে" বাবে সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বহুতো মুখ্য সাহিত্যিক বঁটা লাভ কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য বঁটা সমূহ হল ৰাষ্ট্ৰীয় মানৱতা পদক, কবিতাৰ বাবে পুলিৎজাৰ বঁটা, ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰন্থ বঁটা, ৰাষ্ট্ৰীয় কিতাপ সমালোচক বৃত্ত বঁটা আৰু বলিনজেন বঁটা। তেওঁ ২০০৩ চনৰ পৰা ২০০৪ চনলৈ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ কবি লৰিয়েট আছিল। গ্লিকক প্ৰায়ে এগৰাকী আত্মজীৱনীমূলক কবি হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। তেওঁৰ লিখনিসমূহৰ আৱেগিক তীব্ৰতাৰ বাবে আৰু কল্পকাহিনী, ইতিহাস, প্ৰকৃতিৰ সহায়েৰে আধুনিক জীৱনত ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰে ধ্যান কৰাৰ বাবে বিখ্যাত।
গ্লিক নিউয়ৰ্ক চহৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু নিউয়ৰ্কৰ লং আইলেণ্ডত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ উচ্চ মাধ্যমিকত থাকোঁতে এনৰেস্কয়া নাৰ্ভচা ৰোগতত ভুগিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু পিছত ৰোগটোক অতিক্ৰম কৰে। তেওঁ চাৰা লৰেন্স কলেজ আৰু কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিছিল যদিও কোনো ডিগ্ৰী লাভ কৰা নাছিল। লেখক হোৱাৰ উপৰিও তেওঁ কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠানত কবিতাৰ শিক্ষকতাৰ লগত জড়িত আছিল।
তেওঁৰ লেখাবোৰৰ জৰিয়তে গ্লিকে মনস্তাত্বিক আঘাত, ইচ্ছা আৰু প্ৰকৃতিৰ পোহৰৰ দিশবোৰৰ ওপৰত গুৰুত্বসহকাৰে প্ৰকাশ কৰিছে। এই বিস্তৃত বিষয়বোৰ অন্বেষণ কৰোঁতে তেওঁৰ কবিতাসমূহত দুখ আৰু সামাজিক বিচ্ছিন্নতাৰ অমায়িক অভিব্যক্তিৰ বাবে জনা যায়। পণ্ডিতসকলে তেওঁৰ কবিতাত আত্মজীৱনী আৰু শাস্ত্ৰীয় কল্পকাহিনীৰ মাজত সম্পৰ্ক নিৰ্মাণৰ ওপৰতো গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।
বৰ্তমান তেওঁ য়েল বিশ্ববিদ্যালয়ত সহযোগী অধ্যাপক আৰু আৱাসিক ৰজেনক্ৰাঞ্জ লেখিকা। তেওঁ মেছাচুচেটছৰ কেম্ব্ৰিজত বাস কৰে।
উদ্দীপনা গোস্বামী
উদ্দীপনা গোস্বামী (Uddipana Goswami) (জন্ম: -) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া কবি আৰু লেখিকা। জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰা উদ্দীপনা গোস্বামীয়ে বিভিন্ন বিষয়ত লেখা-মেলা কৰে। তেওঁ ২০১০ চনত উই কল্ড দ্য ৰিভাৰ ৰেড°পয়েট্ৰী ফ্ৰম এ ভায়লেণ্ট হোমলেণ্ড শীৰ্ষক এখন কবিতা-সংকলন প্ৰকাশ কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ইন্দিৰা গোস্বামীঃপেছন এণ্ড দ্য পেইন নামৰ এখন গ্ৰন্থৰো সংকলন কৰে। ইন্দিৰা গোস্বামীঃপেছন এণ্ড দ্য পেইন প্ৰকাশ হয় ২০১২ চনত। তেওঁ আন কেইবাখনো গ্ৰন্থৰ ৰচনা কৰিছে। নো ঘোষ্ট ইন দিছ চিটি এণ্ড আদাৰ ষ্টৰিজ হৈছে তেওঁৰ এখন চুটিগল্প সংকলন। উদ্দীপনা গোস্বামীয়ে নৰ্থ ইষ্ট ৰিভিউ(North-East Review) নামৰ এখন অনলাইন আলোচনীৰ সম্পাদিকা হিচাপে কাম কৰিছে। ইযাৰ সমান্তৰালভাৱে তেওঁ মাউছ ইণ্ডিয়াতো সম্পাদক হিচাপে কাম কৰিছে।
সংঘাত, জাতি, লিংগ, মাধ্যম আৰু দক্ষিণ এছিয়া আদি বিষয়ত উদ্দীপনা গোস্বামীয়ে লেখা-মেলা কৰি আছে। তেওঁৰ লেখা-মেলা বা আন সম্পাদকীয় তথা প্ৰকাশনৰ কাৰ্যসমূহত মুখ্যতঃ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিষয়টোৱে গুৰুত্ব লাভ কৰে।
জন্ম পৰিচয় আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
উদ্দীপনা গোস্বামীয়ে জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ কেইবাখনো শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। সেইসমূহ হৈছে, টাটা ইনষ্টিটিউট অৱ চ'চিয়েল চায়েন্স, গুৱাহাটী মহাবিদ্যালয়, পেঞ্চিলভেনীয়া বিশ্ববিদ্যালয়, কাৰ্টিছ ইনষ্টিটিউট অৱ মিউজিক আৰু জন হপকিন্স বিশ্ববিদ্যালয়ত।
কৰ্ম জীৱন আৰু সাহিত্যিক জীৱন
উদ্দীপনা গোস্বামীয়ে নৰ্থ ইষ্ট ৰিভিউ(North-East Review) নামৰ এখন অনলাইন আলোচনী সম্পাদনা কৰে। সংঘাত, জাতি, লিংগ, মাধ্যম আৰু দক্ষিণ এছিয়া আদি বিষয়ত উদ্দীপনা গোস্বামীয়ে লেখা-মেলা কৰে। তেওঁৰ লেখা-মেলা বা আন সম্পাদকীয় তথা প্ৰকাশনৰ কাৰ্যসমূহত মুখ্যতঃ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিষয়টোৱে গুৰুত্ব লাভ কৰে। উদ্দীপনা গোস্বামীয়ে উত্তৰ-পূৱৰ বিষয়ত কয় যে এই ভূ-ৰাজনৈতিক পৰিধিটোৱে ভাৰতৰ মূল ভূখণ্ডত বহুতো নতুন আলোচনাত দ্ৰুতগতিত এক কেন্দ্ৰীয় স্থান অৰ্জন কৰিছে, কিন্তু বেছিভাগ ভুল কাৰণত। বিশ্বব্যাপী দৰ্শকৰ বাবে এক সন্তুলিত আৰু উদ্দেশ্যপূৰ্ণ দৃষ্টিভংগী প্ৰদান নকৰিলে, অঞ্চলটোৰ বিষয়ে পৌৰাণিক কাহিনী আৰু ধাৰণাবোৰে কেৱল নতুন ৰূপ ল'ব। তেওঁ সমান্তৰালভাৱে মাউছ ইণ্ডিয়াতো সম্পাদক হিচাপে অৱদান আগবঢ়াইছে।
ইংৰাজী ভাষাতেই ৰচনা কৰা উদ্দীপনা গোস্বামীৰ একমাত্ৰ কবিতাপুথিৰ নাম হ'ল উই কল্ড দ্য ৰিভাৰ ৰেড°পয়েট্ৰী ফ্ৰম এ ভায়লেণ্ট হোমলেণ্ড। ইয়াৰ লগতে 'নো ঘোষ্ট ইন দিছ চিটি এণ্ড আদাৰ ষ্টৰিজ' তেওঁৰ একমাত্ৰ চুটিগল্পৰ সংকলন।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমৰ লেখিকা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শক্তিকান্ত দাস
শক্তিকান্ত দাস (জন্ম ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৫৭) এজন অৱসৰ প্ৰাপ্ত তামিলনাডু কেডাৰৰ ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া তথা বৰ্তমান ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গভৰ্ণৰ। পূৰ্বে তেওঁ ভাৰতৰ বিভিন্ন গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবী যেনে বিভিন্ন বিভাগৰ সচিব, পঞ্চদশ বিত্তীয় আয়োগৰ সদস্য আৰু জি২০লৈ ভাৰতৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে তেওঁ ভাৰত চৰকাৰ আৰু তামিলনাডু চৰকাৰৰ বিভিন্ন পদবীত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা দাসে ১১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতৰ ২৫তম ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গভৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৫৭ চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে ওড়িশাৰ ৰাজধানী ভুৱনেশ্বৰত শক্তিকান্ত দাসৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ভুৱনেশ্বৰৰ ডেম'ষ্ট্ৰেচন মাল্টিপাৰপজ স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত ছেন্ট ষ্টিফেন কলেজৰ পৰা ইতিহাসত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱালৈ নিযুক্তি লাভ কৰে। প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে তেওঁ ভাৰতীয় ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান, বেংগালুৰুৰ পৰা উচ্চ বিত্তীয় ব্যৱস্থাপনাৰ পাঠ্যক্ৰম লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় বেংক ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা উন্নয়ন বেংকিং আৰু প্ৰতিষ্ঠানীয় ঋণ বিষয়ক পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে। সেৱাৰত অৱস্থাত তেওঁ পাব্লিক এন্টাৰপ্ৰাইজ প্ৰতিষ্ঠানত বিত্তীয় ব্যৱস্থাপনা বিষয়ত প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। তেওঁ ভাৰতীয় প্ৰশাসনীয় কৰ্মচাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ডিপ্লমা আৰু ভাৰতীয় ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠান, কলিকতাৰ পৰা মধ্যকালীন স্তৰৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। লগতে তেওঁ হিমাচল প্ৰদেশ জন প্ৰশাসন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা প্ৰকল্প ৰূপায়নৰ শিক্ষা লয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ গভৰ্ণৰ
গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক ২০২০ত ভাৰত
ভাৰতে জাপানৰ টকিঅ'ত অনুষ্ঠিত ২০২০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰে। ২০২০ চনৰ ২৪ জুলাইৰ পৰা ৯ আগষ্টলৈকে অনুষ্ঠিত হ'বলগীয়া ক্ৰীড়া সমাৰোহখন ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰীৰ বাবে ২০২১ চনৰ ২৩ জুলাইৰ পৰা ৮ আগষ্টলৈ পিছুৱাই দিয়া হৈছিল। ভাৰতে ১৯২০ চনৰ পৰা গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ প্ৰতিটো সংস্কৰণত অৱতীৰ্ণ হৈছে যদিও ১৯০০ চনত পেৰিছত অনুষ্ঠিত গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত দেশখনে আনুষ্ঠানিকভাৱে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। ভাৰতে মুঠ ১২৪জন প্ৰতিযোগীৰ এটা দল ২০২০ চনৰ অলিম্পিকলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল। ১৯২০ চনত প্ৰথম নিয়মীয়া অলিম্পিকত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত এতিয়ালৈকে ২০২০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক হৈছে ভাৰতৰ বাবে আটাইতকৈ সফল অলিম্পিক। এই প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতীয় অলিম্পিয়ানসকলে মুঠ ৭টা পদক (১টা সোণ, ২টা ৰূপ আৰু ৪টা ব্ৰঞ্জ) জয় কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
ভাৰতীয় দলটোৱে বিভিন্ন ক্ৰীড়া শাখাত পদক অৰ্জন কৰে। পুৰুষৰ জেভলিন থ্ৰোত নীৰজ চোপ্ৰাই এথলেটিকছত ভাৰতৰ প্ৰথমটো স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰে। ই হৈছে দেশৰ দ্বিতীয়টো ব্যক্তিগত স্বৰ্ণ আৰু ২০০৮ চনৰ পিছত প্ৰথমটো ব্যক্তিগত স্বৰ্ণ পদক। ১৯৪৮ চনত স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে প্ৰথম অলিম্পিকত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত এইটো ভাৰতৰ প্ৰথম এথলেটিকছ পদক আৰু ১৯০০ চনত নৰমান প্ৰিচাৰ্ডৰ ৰূপৰ পদকৰ পিছত সামগ্ৰিকভাৱে এথলেটিকছৰ তৃতীয়টো পদক আছিল। পি. ভি. সিন্ধুৱে মহিলাৰ বেডমিণ্টনত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰি প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা এথলীট আৰু ব্যক্তিগত ইভেণ্টৰ বাবে একেৰাহে দুটা অলিম্পিক পদক জয় কৰা দ্বিতীয় ভাৰতীয় হিচাপে পৰিগণিত হয় (২০১৬ চনত বেডমিণ্টনত ৰূপৰ পদক অৰ্জন)। আনহাতে পুৰুষৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ফিল্ড হকী দলে ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভেৰে ১৯৮০ চনৰ পিছত হকীত প্ৰথম অলিম্পিক পদক অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। পুৰুষৰ ৪ x ৮০০ মিটাৰ ৰিলে দলে ৩:০০:২৫ ৰ এক নতুন এছিয়ান অভিলেখ স্থাপন কৰে। মহিলা গল্ফত অদিতি অশোক আৰু পুৰুষৰ ফ্ৰীষ্টাইল মল্লযুদ্ধত দীপক পুনিয়া (৮৬ কি:গ্ৰা:), এই দুয়োগৰাকী খেলুৱৈ চূড়ান্ত ৰেংকিঙত চতুৰ্থ স্থানত থাকে। মহিলা ৰাষ্ট্ৰীয় ফিল্ড হকী দলে ১৯৮০ চনত অলিম্পিকত আত্মপ্ৰকাশ কৰাৰ পিছত এই প্ৰতিযোগিতাত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন অৰ্জন কৰে।
বৈজ্ঞানিক নামকৰণ পদ্ধতি
দ্বৈৰাশিক নামকৰণ (Binomial nomenclature) হৈছে জীৱবিজ্ঞানত প্ৰজাতি নামকৰণৰ এটা আনুষ্ঠানিক পদ্ধতি। এই নামকৰণ পদ্ধতিত, প্ৰত্যেকটো জীৱৰ নাম দুটা অংশৰে গঠিত। নামটো লিখোঁতে লেটিন বা অন্য যিকোনো ভাষাৰ পৰা আহৰণ কৰা শব্দবোৰ লেটিন ব্যাকৰণৰ ৰূপত লিখা হয়। যেনে, ‘assam’ শব্দটো ‘assama’ বুলি লিখা হয়। এনে নাম একোটাই দ্বিপদ নাম, দ্বৈৰাশিক নাম বা বৈজ্ঞানিক নাম; অনানুষ্ঠানিকভাৱে লেটিন নাম বুলিও কয়। নামটোৰ প্ৰথম অংশই প্ৰজাতিটো যিটো গণৰ অন্তৰ্গত তাক চিনাক্ত কৰে; দ্বিতীয় অংশই গণটোৰ অন্তৰ্গত প্ৰজাতিটোক চিনাক্ত কৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে, মানুহবোৰ, হম' (Homo) নামৰ গণটোৰ অন্তৰ্গত আৰু এই গণৰে হম' চেপিয়েন্স (Homo sapiens) নামৰ প্ৰজাতিটোৰ অন্তৰ্গত জীৱ। প্ৰজাতি নামকৰণৰ এই প্ৰদ্ধতিটো প্ৰথম ব্যৱহাৰ কৰাৰ শ্ৰেয় ছুইছ প্ৰকৃতি বিজ্ঞানী কাৰ্ল লিনিয়াছক দিয়া হয়। ১৭৫৩ চনত তেওঁ তেওঁৰ স্পেছিচ প্লেণ্টাৰামত (Species Plantarum) এই প্ৰদ্ধতিটো কাৰ্যকৰীভাৱে আৰম্ভ কৰিছিল।
বৰ্তমান প্ৰচলিত দ্বৈৰাশিক নামকৰণ, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভাবে গ্ৰহণ কৰা বিভিন্ন নীতিৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয়, যিবোৰৰ ভিতৰত দুটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ নীতি হ'ল, ‘প্ৰাণীবৈজ্ঞানিক নামকৰণৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নীতি’ (ICZN) প্ৰাণীৰ বাবে, আৰু ‘শেলাই, ভেঁকুৰ আৰু উদ্ভিদ নামকৰণৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নীতি’ (ICN)। যদিও দ্বিপদ নামকৰণৰ দুয়োটা পদ্ধতিতে সাধাৰণ নীতিসমূহ প্ৰায় একে, তথাপি দুয়োটাই ব্যৱহাৰ কৰা সূত্ৰ আৰু নীতিসমূহৰ মাজত কিছু পাৰ্থক্যও আছে। আধুনিক ব্যৱহাৰত, নামটোৰ প্ৰথম অংশৰ, গণটোৰ, প্ৰথম বৰ্ণটো সদায় বৰফলাত লিখা হয়, কিন্তু দ্বিতীয় অংশটো যদিও, মানুহৰ নাম বা ঠাইৰ নামৰ দৰে নামবাচক বিশেষ্য পদৰ পৰা অনা হয়, তথাপি তেনেদৰে লিখা নহয়। সেইদৰে, যেতিয়া বৈজ্ঞানিক নামটো সাধাৰণ ভাবে লিখা হয়, তেতিয়া নামটোৰ দুয়োটা অংশ হেলনীয়াকৈ লিখা হয়। যেনে, এনোৱেল ফ্লক্স (উদ্ভিদবিদ থমাছ ড্ৰোমণ্ডৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে)ৰ বৈজ্ঞানিক নামটো Phlox drummondii বুলি লিখা হয়। বৈজ্ঞানিক কামত, অন্ততঃ যেতিয়া নামটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে লিখা হয়, তেতিয়া বৈজ্ঞানিক নামটোৰ স্বত্বাধিকাৰীৰ নামটোও সাধাৰণতে লিখা হয়, লগতে প্ৰকাশৰ তাৰিখটোও কেতিয়াবা উল্লেখ কৰা হয়।
অন্য স্থানসমূহ
দ্বৈৰাশিক নামকৰণ, ইয়াত বৰ্ণনা কৰাৰ দৰে, প্ৰজাতি নামকৰণৰ এটা পদ্ধতি। প্ৰজাতিটোৰ নামটোৰ প্ৰথম অংশ এটা গণৰ নাম হোৱা বাবে ই গণ নামকৰণৰ এটা পদ্ধতিকো সাঙুৰি লয়। কিছুমান শ্ৰেণীবিভাজন পদ্ধতিত গণৰ ওপৰৰ স্থান আৰু প্ৰজাতিৰ তলৰ স্থান ওপৰত ভিত্তি কৰিও নামকৰণ কৰা হয়। এনে পদ্ধতিত গণৰ ওপৰৰ স্থানে (যেনে: পৰিয়াল, বৰ্গ, শ্ৰেণী) নামটোৰ এটা অংশ পূৰণ কৰে যিটো হেলনীয়াকৈ লিখা নহয়। যেনে, ঘৰচিৰিকাৰ বৈজ্ঞানিক নাম Passer domesticus, ই Passeridae নামৰ পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত। পৰিয়ালৰ নামবোৰ প্ৰায়ে গণৰ নামৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দিয়া হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান শ্ৰেণী:বৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিন্যাস
ব্যংগ
ব্যংগ (Satire) হৈছে দৃশ্য, সাহিত্য আৰু পৰিৱেশন কলাৰ এটা ধাৰা। সাধাৰণতে কল্পকাহিনীৰ ৰূপত আৰু কম সঘনাই অ-কল্পকাহিনীৰ ৰূপত, য'ত কু-অভ্যাস, মূৰ্খামি, গালি-গালাজ, সামাজিক অভাৱবোৰক উপহাস কৰা হয়। প্ৰায়ে ব্যক্তি, নিগম, চৰকাৰ বা সমাজত অনুভূত ত্ৰুটিসমূহ উন্মোচন কৰি সেইবোৰৰ প্ৰতি সমাজৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰাও ব্যংগৰ উদ্দেশ্য। যদিও ব্যংগ সাধাৰণতে হাস্যৰসধৰ্মী বুলি কোৱা হয়, ইয়াৰ বৃহত্তৰ উদ্দেশ্য প্ৰায়ে গঠনমূলক সামাজিক সমালোচনা। সমাজত বিশেষ আৰু ব্যাপক দুয়োটা বিষয়ৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ বুদ্ধিমত্তাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ইণ্টাৰনেট মিম, সাহিত্য, নাটক, ধাৰাভাষ্য, সংগীত, চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছনৰ অনুষ্ঠান, গীতৰ কথাৰ দৰে মাধ্যম আদি বহুতো কলাত্মক প্ৰকাশভংগীত ব্যংগ পোৱা যায়।
ব্যংগ শব্দটো লেটিন শব্দ satur আৰু পৰৱৰ্তী বাক্যাংশ lanx saturaৰ পৰা আহিছে।[4]
হাস্য ব্যংগৰ এটা অপৰিহাৰ্য উপাদান নহয়; আচলতে এনে কিছুমান ব্যংগ আছে যিবোৰ "ধেমেলীয়া" বুলি একেবাৰেই নিৰ্ধাৰিত নহয়। ইয়াৰ বিপৰীতে সকলো হাস্যৰস, আনকি ৰাজনীতি, ধৰ্ম বা শিল্পৰ দৰে বিষয়ো "ব্যংগমূলক" হোৱাটো বাধ্যতামূলক নহয়। আনকি যেতিয়া ই বিদ্ৰুপ, পেৰ'ডি, আৰু বাৰ্লেস্কৰ ব্যংগমূলক আহিলা ব্যৱহাৰ কৰে।
কিছুমান ক্ষেত্ৰত ব্যংগ আৰু বিদ্ৰুপক সমাজ এখনক বুজিবলৈ আটাইতকৈ ফলপ্ৰসূ উৎস হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে, যিটো সমাজ অধ্যয়নৰ আটাইতকৈ পুৰণি ৰূপ। ইহঁতে এটা গোটৰ সামূহিক মনোজগতৰ বিষয়ে আটাইতকৈ তীক্ষ্ণ অন্তৰ্দৃষ্টি প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ গভীৰ মূল্যবোধ আৰু ৰুচি আৰু সমাজৰ ক্ষমতাৰ গাঁথনিৰ বিষয়ে প্ৰকাশ কৰে।  কিছুমান লেখকে ব্যংগক ইতিহাস বা নৃতত্ত্বৰ দৰে অহাস্যধৰ্মী আৰু অকলাত্মক শাখাতকৈ উচ্চ বুলি গণ্য কৰিছে।   প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ এটা বিশিষ্ট উদাহৰণত দাৰ্শনিক প্লেটোৱে এথেন্সৰ সমাজখন বুজিবলৈ এজন বন্ধুৱে এখন কিতাপ বিচাৰিলে তেওঁক এৰিষ্ট’ফেনিছৰ নাটকসমূহৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল।
ঐতিহাসিকভাৱে ব্যংগই ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, ধৰ্ম আৰু অন্যান্য বিশিষ্ট ক্ষমতাৰ ক্ষেত্ৰত আগশাৰীৰ ব্যক্তিসকলক বাদ দি উপহাস কৰাৰ জনপ্ৰিয় প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰি আহিছে। ব্যংগই জনবক্তৃতা আৰু সামূহিক কাল্পনিকতাৰ সন্মুখীন হয়। নেতা আৰু কৰ্তৃপক্ষক প্ৰত্যাহ্বান জনাই ক্ষমতাৰ (ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক, ধৰ্মীয়, প্ৰতীকী বা অন্য) জনমতৰ স্বৰূপ হিচাপে খেলে। উদাহৰণস্বৰূপে, ই প্ৰশাসনসমূহক নিজৰ নীতিসমূহ স্পষ্ট কৰিবলৈ, সংশোধন কৰিবলৈ বা প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ বাধ্য কৰে। ব্যংগৰ কাম হৈছে সমস্যা আৰু বৈপৰীত্য উদঙাই দিয়া। সেইবোৰ সমাধান কৰাটো বাধ্যতামূলক নহয়। কাৰ্ল ক্ৰাউছে ব্যংগৰ ইতিহাসত ৰাজহুৱা বক্তৃতাৰ সন্মুখীন হোৱা ব্যংগবাদী ভূমিকাৰ এক বিশিষ্ট উদাহৰণ দাঙি ধৰিছিল।
ছিষ্টাৰ্ছ ইন ইছলাম
ছিষ্টাৰ্ছ ইন ইছলাম (Sisters in Islam; SIS) ইছলাম আৰু সাৰ্বজনীন মানৱ অধিকাৰৰ পৰিসৰৰ ভিতৰত মহিলাৰ অধিকাৰৰ প্ৰসাৰৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ মালয়েছিয়াৰ এটা নাগৰিক সমাজৰ সংগঠন। কোৰাণে নিৰ্ধাৰিত কৰা সমতা, ন্যায় আৰু স্বাধীনতাৰ নীতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি মুছলমান মহিলাৰ অধিকাৰৰ প্ৰসাৰৰ বাবে সংগঠনটোৱে প্ৰচেষ্টা চলায়। সংগঠনটোৰ কাম-কাজে ইছলামৰ নামত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্যমূলকভাবে তৈয়াৰ কৰ প্ৰত্যাহ্বানমূলক আইন আৰু নীতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। তেনেদৰে ই মালয়েছিয়াৰ ইছলামিক পৰিয়াল আৰু শ্বৰীয়ত আইনসমূহে সামৰি লোৱা বহুবিবাহ, বাল্যবিবাহ, মৰেল পুলিচিং, ইছলামিক আইনী তত্ত্ব আৰু বিধিশাস্ত্ৰ, হিজাব আৰু বিনয়, মহিলা বিৰুদ্ধে হিংসা, হুদুদ (অৰ্থাত ইছলামে নিৰ্ধাৰিত কৰা শাস্তি) আদি বিষয়সমূহৰ সৈতেও মোকাবিলা কৰে। সংগঠনটো ইছলামিক নাৰীবাদৰ হৈ গৱেষণা আৰু ওকালতি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰখ্যাত।
ইতিহাস
১৯৮৮ চনত গঠন হোৱা এছ.আই.এছ, ১৯৯৩ চনত এছ আই এছ ফ’ৰাম মালয়েছিয়া নামেৰে বেচৰকাৰী সংস্থা হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰা হয়। ছিষ্টাৰছ ইন ইছলামৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল সাতগৰাকী মহিলা- জেইনা আনোৱাৰ, আমিনা ৱাদুদ, আস্কিয়া আদম, নোৰানি ওচমান, ৰছিদা আব্দুল্লা, ৰোজ ইছমাইল আৰু শ্বৰীফা জুৰিয়া আলজেফ্ৰি। আন সদস্যসকলৰ ভিতৰত আছে টনি কাছিমৰ দৰে সমাজকৰ্মী।
কাৰ্য-কলাপ
"টেলেনিছা" হৈছে শ্বৰীয়ত ইছলামিক পৰিয়াল আইনৰ অধীনত মহিলা আৰু লগতে পুৰুষক সহায় কৰিবলৈ ফোন আৰু হোৱাটছএপৰ জৰিয়তে বিনামূলীয়া আইনী পৰামৰ্শ সেৱা।
এই কাৰ্য্যকলাপসমূহৰ এই দৃঢ় বিশ্বাস অন্তৰনিহিত হৈ আছিল যে, এখন উন্নত সমাজৰ দিশত কাম কৰা সংশ্লিষ্ট গোট হিচাপে এছ.আই.এছে দেশৰ বৃহত্তৰ মানৱ অধিকাৰ আৰু গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ পৰা নিজকে পৃথক কৰিব নোৱাৰে। লিংগ ন্যায়ৰ বাবে এটা আন্দোলন অৱশ্যেই বৃহত্তৰ মানৱ অধিকাৰ আন্দোলনৰ অংশ হ’ব লাগিব বা তাক ওলোটাকৈও কব পাৰি। গণতান্ত্ৰিক স্থানৰ সুৰক্ষা আৰু সম্প্ৰসাৰণে এখন নাগৰিক সমাজক "মালয়েছিয়াৰ সংবিধানৰ মৌলিক স্বাধীনতা বজাই ৰাখিবলৈ" সক্ষম কৰোৱাটো হৈছে সকলো নাগৰিকৰ দায়িত্ব, কিয়নো এই স্বাধীনতাবোৰেই এছ.আই.এছ.-ৰ দৰে গোটবোৰক অস্তিত্ব বজাই ৰাখিবলৈ সক্ষম কৰিছে।
সমালোচনা
২০১০ চনত মালয়েছিয়ান এছেম্বলি অফ মছকিউ য়ুথে (MAMY) ছিষ্টাৰ্ছৰ ইন ইছলামৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ নামত ইছলাম শব্দটোৰ অপব্যৱহাৰ কৰাৰ অভিযোগত গোচৰ তৰিছিল। অৱশ্যে উচ্চ ন্যায়ালয়ে এই গোচৰ খাৰিজ কৰি দিয়ে। ৰাজহুৱা স্থানত বিয়েৰ খোৱাৰ অপৰাধত এগৰাকী মহিলাক ছৰিয়া আইনৰ আধাৰত আদালতে বেত্ৰাঘাটৰ শাস্তি প্ৰদান কৰে। ছিষ্টাৰ্ছ ইন ইছলাম এই শাস্তি বন্ধ কৰাৰ প্ৰয়াস চলোৱাত ধৰ্মীয় নীতিৰ ভুল বাখ্যা আগবঢ়োৱা বুলি কিছুমান সোঁপন্থী গোটে অভিযোগ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী সংগঠন
শিলচৰ বিমানবন্দৰ
ইতিহাস
শিলচৰ বিমানবন্দৰটো ১৯৪৪ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত বৃটিছসকলে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯৪৪ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ পৰা বিমানবন্দৰটো সম্পূৰ্ণ ৰূপে কাৰ্য্যক্ষম হৈ উঠিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিমানবন্দৰ