cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
জন্মাষ্টমীৰ কৃত‍্য
শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমী শাস্ত্ৰীয়ভাৱে উদযাপিত হোৱাৰ বাহিৰেও নাটকীয় সমলযুক্ত বিভিন্ন আচৰণৰ সৈতেও পালন কৰা দেখা যায়। কোনো কোনো নামঘৰ বা গোসাঁই ঘৰত বিশেষকৈ লাউপাৰাৰ শ্ৰীশ্ৰীশ্যামৰায়।গোসাঁই ঘৰত ভকত-ভকতনীসকলে শ্ৰীশ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমী পালনৰ উদ্দেশ্যে ৰং-বিৰঙৰ কাপোৰেৰে শিশু কৃষ্ণৰ এটি পুতলা নিৰ্মাণ কৰে। প্ৰাৰ্থনাদি শেষ হোৱাৰ পিছত এজন পুৰুষ বা এজনী নাৰীয়ে দৈৱকীৰ ভাও লয়। তেওঁৰ যেন প্ৰসৱ বেদনা আৰম্ভ হৈছে। তাত উপস্থিত থকা পুৰুষ এগৰাকীয়ে চিকিৎসকৰ ভাও লৈ দৈৱকীৰ চিকিৎসাৰ বাবে আগবাঢ়ে।কিন্তু তেওঁৰ চিকিৎসাৰ কোনো কাম নহ'ল।কিন্তু তেওঁৰ অৰিহণা ফেৰা কল-তামোল-পাণ আদি ৰূপে নিবলৈও নাপাহৰিলে।তেওঁৰ দৰে আৰু দুজন চিকিৎসকে দৈৱকীৰ বিষ উপশম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে,যদিও কোনো ফল নহ'ল।মাজ নিশা আন এজন ভকতে চিকিৎসকৰ ভাওলৈ আগবাঢ়ি আহিল।তেওঁৰ উপস্থিতি আছিল ফলপ্ৰসূ-অৰ্থাৎ দৈৱকীয়ে বাল গোপালক জন্ম দিলে।সেই মূহুৰ্ততে পুৰোহিতজনে মণিকূটৰ পৰা কৃষ্ণৰ পুতলাটি দুয়ো হাতত তুলি লৈ-কৃষ্ণ জন্মিলে ,কৃষ্ণ জন্মিলে বুলি চিঞৰি দিয়ে,লগে লগে নৃত্যভংগীও প্ৰদৰ্শন কৰে।
বৰপেটা সত্ৰত জন্মাষ্টমীৰ প্ৰসংগত ব্ৰাহ্মণ পুৰোহিতে কীৰ্ত্তন ঘৰত কলীয়া ঠাকুৰ আৰু দৌল গোবিন্দক পূজা কৰে।পূজা কৰা ঠাইখিনিক দৈৱকীৰ প্ৰৱস গৃহ বুলি ধৰি লোৱা হয়।তাত যেন কৃষ্ণৰ জন্ম হৈছিল।এই ঠাইখণ্ড আঠুৱা এখনেৰে ঢাকি ৰখা হয়।মাজনিশাৰ পূৰ্বেই পূজা উপাসনাৰ অন্ত পৰে।বিহান পুৱাতেই শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্ম হোৱা বুলি কোৱা হয়।পুৰোহিতে কৃষ্ণৰ জন্মৰ লগে লগে শংখ,ঘণ্টা আদি বজায়।মহিলাসকলে উৰুলি দিয়ে।পূজাৰীয়ে কলীয়া ঠাকুৰ আৰু দৌল গোবিন্দৰ পূৰ্বৰ স্থানত স্থাপন কৰাৰ লগে লগে কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ অন্ত পৰে।ইফালে সেইদিনা বৰপেটাৰ আশে পাশে থকা অবিবাহিতা গাভৰুসকলে ব্ৰত পালন কৰে।তেওঁলোকে দিনৰ দিনটো আৰু ৰাতিৰ নিৰ্জন উপবাস দিয়ে।তেওঁলোকে পুতলাৰ সৈতে বিয়া পতাৰ ভাও কৰি বিয়া গীত পদ গায়।এইদৰে দিনটো পাৰ কৰি দিয়ে।গধূলিৰ ফালে তেওঁলোকে শোভাযাত্ৰা কৰে।এই যাত্ৰাত ৭-১০বছৰীয়া ল'ৰা। এজনক দৰা স্বৰূপে সজাই লোৱা হয়।দৰাৰ ভাও লোৱা ল'ৰাজনে গাভৰুসকলৰ শোভাযাত্ৰাৰ আগত থাকি আগবঢ়াই লৈ যায়।কীৰ্ত্তন ঘৰত সেৱা কৰি উঠি দলটো পুনৰ আগৰ ঠাইলৈ ঘূৰি আহে।আকাশত জোন নুঠালৈকে ছোৱালীহঁতে গীত পদ গাই,নাচি-বাগি সময় কটায়।পুতলাৰ সৈতে গাভৰুসকলৰ বিবাহৰ প্ৰসংগত আগবঢ়োৱা নৈবেদ‍্যৰাজি অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ মাজত বিতৰণ কৰা হয়।পিছদিনা ঘিউ আৰু ভাত খাই গাভৰুহঁতে ব্ৰত ভংগ কৰে।
জন্মাষ্টমীৰ প্ৰসংগত অনুষ্ঠিত মহিলাৰ নামত নাৰীসকলে বসুদেৱ, দৈৱকী,কংস,পুতূনা আদিৰ ভাও লৈ অভিনয়ো কৰে।দৰং অঞ্চলত প্ৰচলিত জন্মাষ্টমী নামৰ নমুনা এটি তলত দিয়া হ'ল।যেনে:
দিহা:
গিৰ গিৰ শবদে     মেঘে বৰষিলা
পালি-পহৰীয়া       সবে নিদ্ৰা গৈলা
উপজিলে জগন্নাথ।।
পদ:
কৃষ্ণ অষ্টমীৰে ৰাতি।
ঘোৰ বন্দী শালে কৃষ্ণ ওপজিলা
দেখিলা দৈৱকী সতীহে।।
কৃষ্ণৰ সুন্দৰ বদন নিৰিখি
দৈৱকী বিস্ময় ভৈলা।
দৈৱকী কান্দিবে লৈলাহ।।
প্ৰসংগ পুথি:ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰিৱেশ্য কলা
ড০ নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মা
সুহাসিনী মণিৰত্নম
সুহাসিনী মণিৰত্নম (Suhasini Maniratnam; জন্ম ১৫ আগষ্ট ১৯৬১) তেলুগু, মালয়ালম, তামিল আৰু কন্নড় ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী; যাক সাধাৰণতে সুহাসিনী নামেৰে জনা যায়। ১৯৮০ চনত তেওঁ তামিল ছবি 'নেনজাঠাই কিল্লাথে'ৰ জৰিয়তে চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে। তামিল ছবি 'সিন্ধু ভৈৰৱ'ৰ বাবে তেওঁ ১৯৮৫ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে। তেওঁ দুটাকৈ 'কেৰালা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, এটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা (তেলুগু), তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ নন্দী বঁটাও লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
অভিনেতা চাৰুহাচান আৰু কোমলমৰ তিনিজনী ছোৱালী সন্তানৰ সুহাসিনী আছিল মাজুজনী। তেওঁৰ দুজনী ভনীয়েকৰ নন্দিনী এগৰাকী চিকিৎসক আৰু আনজনী ভনীয়েক সুভাষিণী এগৰাকী ইংৰাজী ভাষাৰ শিক্ষক। তেওঁৰ নিকট-আত্মীয় চন্দ্ৰহাচান আৰু কমল হাচান তামিল চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ প্ৰখ্যাত ব্যক্তিত্ব।
কৰ্মজীৱন
সুহাসিনীয়ে তেলুগু, মালয়ালম, তামিল আৰু কন্নড় ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। বহু কেইজন শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেতাৰ মেক-আপ শিল্পী ৰূপে চলচ্চিত্ৰত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। প্ৰথম অভিনয় তামিল ভাষাৰ 'নেনজাঠাই কিল্লাথে' ছবিত। ১৯৮০ৰ দশকত তামিল আৰু তেলুগু উভয় ভাষাৰ ছবিতে তেওঁ এগৰাকী শীৰ্ষৰ অভিনেত্ৰী আছিল। কন্নড় ভাষাত প্ৰথম অভিনয় কৰিছে- কে. বালচন্দ্ৰৰ 'বেনকিয়াল্লি আৰলিডা হুভু' (১৯৮৩), যিখন ছবি যথেষ্ট জনপ্ৰিয় হৈছিল। ৰাজেন্দ্ৰ সিং বাবুৰ বন্ধনৰ বৃহৎ সফলতাই তেওঁক কন্নড় ছবিত সু-প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছিল। লগতে পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত আৰু কেইখনমান হিট ছবি তেওঁ উপহাৰ দিবলৈ সক্ষম হৈছিল- 'মুথিনা হাৰ ' (১৯৯০),'সুপ্ৰভাত ', 'হেণ্ডথিগ হেলথিনী', 'অমৰুথবাসিনী ' আদি। অভিনেতা বিষ্ণবৰ্দ্ধনৰ সৈতে তেওঁৰ জুটিটোক কন্নড় চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ জুটি বুলি বিবেচনা কৰা হয়। তেওঁলোক দুয়ো 'বন্ধন ', 'সুপ্ৰভাত ', 'মুথিনা হাৰ ', 'হেণ্ডথিগ হেলথিনী ', 'হিমপথ ', 'মথড় মথড় মল্লিগে ' 'স্কুল মাষ্টৰ ' আদি বহুতো ব্লুক-বাষ্টাৰ ছবি উপহাৰ দিছে। পদ্মৰাজনৰ 'কুডেভাইড' (১৯৮৩) ছবিৰে তেওঁৰ মালয়ালম ছবিত অভিষেক ঘটিছে। তামিল ছবি, কে. বালচন্দৰ পৰিচালিত 'সিন্ধু ভৈৰৱী'ত (১৯৮৫) অভিনয় কৰি তেওঁ ১৯৮৫ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।
পৰিচালকৰ ৰূপত
১৯৯১ চনত সুহাসিনীয়ে মাদ্ৰাজ দূৰদৰ্শনৰ বাবে নৃতত্ত্বমূলক ক্ষুদ্ৰ ধাৰাবাহিক এখন পৰিচালনা কৰে। সুকীয়া সুকীয়া আঠটা খণ্ডৰ এই ধাৰাবাহিকখনত দক্ষিণ ভাৰতীয় মহিলাৰ জীৱনধাৰাৰ চিত্ৰিত কৰা হৈছে; য’ত তেওঁৰ সমকালীন অভিনেত্ৰী ৰেৱতী, ৰাধিকা শৰৎকুমাৰ, অমলা আক্কিনেনী আদিয়ে অভিনয় কৰিছে।
আমাজন প্ৰাইমৰ 'পুথম পুধু কালাই'ৰ (২০২০) 'কফী এনিৱান' নামেৰে এটা খণ্ড সুহাসিনীয়ে পৰিচালনা কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
কেতকুৰা
কেতকুৰা (বৈজ্ঞানিক নাম: Vangueria spinosa বা Meyna spinosa) ৰুবিয়েচি (Rubiaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ সৰু আকাৰৰ জোপোহা গছ। ইয়াক সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি প্ৰধানকৈ পূৱ এছিয়া - ভাৰত, নেপাল, বাংলাদেশ, ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড, কম্বডিয়া, লাওছ, ভিয়েটনামত পোৱা যায়।
বিৱৰণ
কেতকুৰাৰ গা-গছ আৰু ডালৰ উপৰিভাগ ক’লা চানেকীয়া বা মদৰুৱা বৰণৰ। বাকলিত ঠায়ে ঠায়ে কটাৰ নিচিনা দাগ থাকে। বাকলিত ভিতৰখন অলপ হালধীয়া। গোটেই গছজোপাতে দীঘল চানকীয়া কাঁইটৰ উৎপত্তি হয়।
কেতকুৰাৰ পাতবোৰ ডাঠ আৰু মিহি। পাতৰ আগফালে জোঙা আৰু গুৰিৰ অংশ দুয়োফালৰ পৰা ঘূৰণীয়াকৈ ভাঁজ খাই ঠাৰিত লগা ধৰণৰ হয়। পাতবোৰে ঠাৰিত যোৰা পাতি পাতি বিপৰীতমুখী ৰূপ প্ৰদৰ্শন কৰে। ইয়াৰ ফুলৰ পাহিবোৰৰ ৰং পাতল সেউজীয়া।
কেতকুৰাৰ ফলৰ আকৃতি ডিম্বাকাৰ। ইয়াৰ ভিতৰত ফুটা থাকে আৰু সেই ফুটাবোৰৰ ভিতৰত অলপ ডাঙৰ আকাৰৰ ক’লা ক’লা একোটা গুটি ধৰে। সেউজীয়া ফলবোৰ পকিলে ৰঙচুৱা বৰণৰ হয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
জাতনাম
জাতনাম বিহুগীতৰ এটা প্ৰধান ভাগ। যেতিয়া কোনো এটা খৰা নাম (দুলড়ী ছন্দত থকা চাৰিশৰীয়া বিহুনাম ) জাত লগাই গোৱা হয়, তেতিয়াই সেই নাম ফাঁকিক জাতনাম বোলে। হুঁচৰি, মুকলি বিহু, গাভৰু বিহু, ৰাতিবিহু আদি সকলোতে জাত নামৰ বহুল প্ৰচলন আছে।
পৰিচয়
খৰানাম বা খণ্ডচিঙা বিহুনামত পৰিবেশনৰ সুবিধাৰ বাবে জাত সমূহৰ সৃষ্টি হ'ল। জাত সমূহৰ ছন্দৰ মিল থাকে। অৱশ্যে ই কেইশাৰী বা কি ছন্দত হ'ব ইয়াৰ কোনো বাধ্যবাধকতা নাই। এটা- দুটা শব্দৰ জাতৰ পৰা ত্ৰিশ চল্লিশ শাৰীতকৈ অধিক দৈৰ্ঘ্যৰ জাতৰো সৃষ্টি হৈছে‌। উদাহৰণ - এটা শব্দৰ জাত - " অ' ", "ঐ " আদি এষৰীয়া জাত - “ৰৈ ৰৈ ৰতি ম‌ইনামতি ”, “মোৰ ধন ধনটি চেনাই ও”, “সোণটি হেৰা কলীয়া লতা” আদি
জাতনাম কেনেদৰে গোৱা হয়
খৰানাম বা খণ্ডচিঙা নাম এফাঁকিৰ শাৰীসমূহৰ আগত, পাছত বা মাজত জাত সংযোগ কৰি দুই তালত জাতনাম সমূহ গোৱা হয়। উদাহৰণ-
জাতনামৰ বিষয়বস্তু
জাতনাম ‘জাত’ আৰু ‘নাম’ৰ সংমিশ্ৰণ, সেইহে জাতৰ লগত নামফাঁকিৰ অৰ্থ বা ভাবৰ মিল থাকিলেহে জাতনামষাৰ শুনিবলৈ শুৱলা হয়। অৰ্থাৎ জাতে বহন কৰা অৰ্থৰ লগত নামে বহন কৰা অৰ্থ‌ও ৰজিতা খোৱা হ'ব লাগে। হুঁচৰি, মুকলি বিহু, গাভৰু বিহু আদি সকলোতে জাতনামবোৰৰ বিষয়বস্তু বেলেগ বেলেগ হয়। হুঁচৰিত গোৱা জাতনামসমূহত ধেমেলীয়া বিষয়বস্তু দেখা যায়। প্ৰাকৃতিক আৰু সামাজিক বিষয় লৈ এইসমূহ গোৱা হয়। প্ৰেম- পীৰিতি, বিৰহ -বেদনামূলক জাতনাম ইয়াত গোৱা নহয়। যেনে - মুকলি বিহু, গাভৰু বিহু, ৰাতি বিহু আদিত গোৱা জাতনামসমূহ প্ৰধানকৈ প্ৰেম- প্ৰণয়মূলক। যেনে -
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিহু শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
বৃহৎকায়চৰাছ
বৃহৎকায়চৰাছ (অৰ্থাৎ "বৃহৎ কায় থকা জেঠী") চৰপড ডাইন'চৰৰ এটি প্ৰজাতি যি ভাৰতৰ কল্লমেডু ফৰ্মেচনত আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। বৃহৱকায়চৰাছৰ ভগ্নাৱশেষক প্ৰথমে থেৰপড হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছিল, কিন্তু পাছলৈ ইয়াক টাইটেন'চৰীয় চৰপড বুলি জনা গ'ল। গৱেষকৰ মতে, এই ডাইনছৰৰ দৈৰ্ঘ্য আৰ্জেণ্টিনচৰাছতকৈ অধিক: ৩৫ মিটাৰতকৈ দীঘল আৰু ৮০ টনতকৈ গধুৰ। এই গণনাসমূহ য়াডাগিৰি আৰু অয়্যস্বামী (১৯৮৭)ত বৰ্ণিত ভগ্নাংশৰ ভিত্তিত কৰা। ২০১৭ চনত ঘোষণা কৰা হ'ল যে হ'ল'টাইপ ভগ্নাংশটো লাহে লাহে খণ্ডিত হ'ল।
আৱিষ্কাৰ আৰু নাম
বৰ্ষা কালত কল্লমেডুত দেখা দিয়া বতৰৰ বাবে পানীৰে ভৰা ভগ্নাংশত প্ৰভাৱ পৰে। তদুপৰি, শুকান অৱস্থাত, দিনত ই বহল হয় আৰু ৰাতি সংকীৰ্ণ। সেয়ে ই ভালদৰে সংৰক্ষিত নহয়। ২০১৭ চনত গেল্টন আৰু অয়্যস্বামীয়ে জনালে যে বৃহৎকায়চৰাছৰ ভগ্নাংশটো জিয়লজিকেল চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়াৰ ওচৰত পোৱাৰ আগতেই নষ্ট হ'ল।
শ্যামা (অভিনেত্ৰী)
শ্যামা (জন্ম: খুৰচিদ আখটাৰ; Shyama; ৭ জুন ১৯৩৫-১৪ নবেম্বৰ ২০১৭) এগৰাকী হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী আছিল। ১৯৪৫ৰ ১৯৮৯লৈ তেওঁ অভিনয় জীৱনত সক্ৰিয় হৈ আছিল। তেওঁক আৰপাৰ, বৰসাত কী ৰাত আদি ছবিৰ বাবে খ্যাত।
কৰ্মজীৱন
পঞ্চাছৰ দশকৰ শেষৰ ফালৰ তেওঁ এনে এগৰাকী অভিনেত্ৰী আছিল, যিয়ে সংগীত পৰিচালক আৰু গীতিকাৰসকলৰ ছন্দ আৰু গীতৰ প্ৰতি আটাইতকৈ ধনাত্মক সঁহাৰি দিছিল। শ্যামাৰ ওপৰত চিত্ৰায়িত কৰা "এ দিল মুঝে বতাদে", "ও চান্দ জহাঁ ও যায়ে", "এ লো মেঁ হৰি পিয়া", "দেখো ও চান্দ চুপ কে কৰাতা হ্যায় ক্যা ইছাৰা" আদি গীত তেওঁৰ সংবেদনশীল অভিনয়ৰ উদাহৰণ। তেওঁ "দো বেহেন"ত (১৯৫৯) দুজনী পৰস্পৰ বিপৰীতধৰ্মী চৰিত্ৰৰ ভনীয়েকৰ দ্বৈত চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ উল্লেখ কৰিছিল, ‘মই কেতিয়াও (অভিনয়ৰ বিষয়ে) শিকিবলগীয়া হোৱা নাই। মই আত্মবিশ্বাসী আছিলো আৰু বেছি চিন্তা কৰিবৰ প্ৰয়োজন নাছিল।’ তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল, তাৰকা জন্মে, তৈয়াৰ কৰিব পৰা নাযায়।
জনী ৱাকাৰ আৰু শ্যামাই চু মন্তৰ, আৰপাৰ, মুচাফিৰখানা, খোটে পেইছে আৰু খেল খিলাড়ি কাত একেলগে কাম কৰে। পিছৰ সময়চোৱাত তেওঁ ছবি যেনে- মাষ্টাৰজী (১৯৮৫)অজনবী (১৯৭৪),শাৱন ভাদো (১৯৭০),দিল দিয়া দৰ্দ লিয়া (১৯৬৬) আদিত স্মৰণীয় চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।
মৃত্যু
১৪ নবেম্বৰ ২০১৭ত ৮২ বছৰ বয়সত হাওফাওৰ সংক্ৰমণ হৈ শ্যামাৰ মৃত্যু হয়। তেওঁক মুম্বাইৰ মেৰাইন লাইনৰ বড়া কবৰস্তানত সমাধিস্থ কৰা হয়।
সিদ্ধাৰ্থ ভট্টাচাৰ্য
সিদ্ধাৰ্থ ভট্টাচাৰ্য্য (Siddhartha Bhattacharya, জন্ম ১০ জুন ১৯৬১) হৈছে অসমৰ এজন ৰাজনীতিবিদ তথা ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ পৰা নিৰ্বাচিত অসম বিধানসভাৰ সদস্য।
গোস্বামী অসমৰ শিক্ষা বিভাগৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী আৰু আছিল। তেওঁ ১৯৯৫ চনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীত যোগদান কৰিছিল আৰু ২০১৪ চনলৈকে অসম প্ৰদেশৰ দলীয় সভাপতি আছিল যদিও ২০১৬ চনৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে তেওঁৰ ঠাইত সৰ্বানন্দ সোণোৱাল অধিষ্ঠিত হৈছিল। ভট্টাচাৰ্য্যই ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ ৰবীন বৰদলৈৰ হাতত ২০১১ চনৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন ত গুৱাহাটী পূব সমষ্টি আসনৰপৰা ৩,৯৯৭টা ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাজিত হৈছিল। কিন্তু, তেওঁ গুৱাহাটী পূব সমষ্টি ৰ পৰা ২০১৬ চনৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ববীতা শৰ্মাক অভিলেখ সংখ্যক ৯৬,৬৩৭টা ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰি জয়লাভ কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
সুৰেশ ৱাডকৰ
সুৰেশ ঈশ্বৰ ৱাডকৰ (Suresh Ishwar Wadkar; सुरेश वाडकर; জন্ম ৭ আগষ্ট ১৯৫৫) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী। ১৯৫৫ চনৰ ৭ আগষ্ট তাৰিখে কোলাহপুৰত তেওঁ জন্মগ্ৰহণ কৰে৷ তেওঁ মূলতঃ হিন্দী আৰু মাৰাঠী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত গীত গায়। তেওঁ ভোজপুৰী চলচ্চিত্ৰ, উড়িয়া এলবাম আৰু ভজন আৰু কোংকণী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰতো গীত গাইছে। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০২০ চনত, চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
সংগীত শিক্ষা
১৯৬৮ চনত “প্ৰয়োগ সঙ্গীত সমিতি”য়ে আগবঢ়োৱা "প্ৰভাকৰ" প্ৰমাণপত্ৰৰ দিশত কাম কৰিবলৈ জিয়ালাল বসন্তে ১৩ বছৰ বয়সতে সুৰেশ ৱাডকৰক উৎসাহিত কৰিছিল, যিটো বিএডৰ সমতুল্য আছিল লগতে পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত ব্যক্তিজনক পেছাদাৰীভাৱে শিকোৱাৰ যোগ্যতা প্ৰদান কৰিছিল। ৱাডকৰে সফলতাৰে তেওঁৰ “প্ৰভাকৰ” সম্পূৰ্ণ কৰি মুম্বাইৰ আৰ্য বিদ্যা মন্দিৰত সংগীত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰিছিল।
সংগীত কৰ্মজীৱন
ৱাডকৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ বাবে সজ্জিত হ’লেও ১৯৭৬ চনত তেওঁ সুৰ-শিংগাৰ প্ৰতিযোগিতাত প্ৰৱেশ কৰিছিল। ৱাডকৰ প্ৰতিযোগিতাত জয়ী হৈছিল; য’ত বিচাৰকৰ দ্বায়িত্বত আছিল জয়দেৱকে আদি কৰি ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ সুৰকাৰসকল। জয়দেৱে পিছত তেওঁক গমন (১৯৭৮) চলচ্চিত্ৰৰ "চিনে মে জলন" শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে অফাৰ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৭৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত চলচ্চিত্ৰ, প্ৰশান্ত নন্দৰ দ্বাৰা পৰিচালিত “পহেলী” চলচ্চিত্ৰতো গীত গাইছে।
সেই সময়ত, লতা মংগেশকাৰে তেওঁৰ কণ্ঠত মুগ্ধ হৈ লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাল, খৈয়াম আৰু কল্যাণজী-আনন্দজীকে আদি কৰি চলচ্চিত্ৰ ব্যক্তিত্বসকলৰ আগত তেওঁ দৃঢ়ভাৱে ৱাডকৰৰ তোষামোদ কৰিছিল। লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলালে তেওঁৰ কণ্ঠত মুগ্ধ হৈ লক্ষ্মীকান্ত-পিয়াৰেলালে সোনকালে ক্ৰোধি (১৯৮১) চলচ্চিত্ৰৰ বাবে লতাৰ সৈতে দ্বৈত কণ্ঠত “চল চামেলী বাগ মে” গীতটো বাণীবদ্ধ কৰে। ইয়াৰ ঠিক পিছতে, তেওঁক “হাম পাঞ্চ”, “প্যাসা চাৱান” ("মেঘা ৰে মেঘা ৰে") আৰু সৰ্বোপৰি তেওঁৰ টাৰ্ণিং পইণ্ট– ৰাজ কাপুৰ পৰিচালিত “প্ৰেম ৰোগ” (১৯৮২) চলচ্চিত্ৰত গীত গাবলৈ সুযোগ দিয়া হৈছিল। তাৰ পিছত, ৱাডকৰে আৰ. কে. বেনাৰৰ অধীনত বহুতো গান গাইছিল লগতে তেওঁ ঋষি কাপুৰ অভিনিত চলচ্চিত্ৰ “হেনা”, “প্ৰেম গ্ৰন্থ”, “বোল ৰাধা বোল”, “বিজয়” আৰু বহুতো চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিছিল। তেওঁ ৰাজীৱ কাপুৰৰ বাবে “ৰাম তেৰি গংগা মইলী”তো কণ্ঠদান কৰিছিল। তেওঁৰ অন্যতম বিখ্যাত গীতটো হৈছে পৰিন্দা (১৯৮৯) চলচ্চিত্ৰৰ "তুম চে মিলকে" শীৰ্ষক গীতটো।
ৱাডকৰে “Tanman.com” চলচ্চিত্ৰখন প্ৰযোজনা কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় টেলিভিশনৰ সংগীত অনুষ্ঠান Sa Re Ga Ma Pa L'il Champs আৰু ২০০৫ চনৰ সঞ্জিত বঁটাৰ বিচাৰক আছিল।
ৱাডকৰে ২০০৯ চনত কান্দেন কাধালাই চলচ্চিত্ৰৰ বাবে প্ৰথম তামিল ভাষাত গান গাইছিল, যি হিন্দী ব্লকবাষ্টাৰ চলচ্চিত্ৰ “জব উই মীট”ৰ অভিযোজন আছিল। গীতটো গজলৰ দৰে আছিল “নান মোঝি অৰিন্ধায়েন”৷
তেওঁ বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত অসংখ্য ভক্তিমূলক গীত গাইছে।
১৯৯৬ চনত ৱাডকৰে ৰাজেন্দ্ৰ তালাকৰ কোংকণী এলবাম “দৰিয়াচ্যা ডেগেৰ”ত আশা ভোঁসলেৰ সৈতে আন কেইবাটাও গীত গায়; তাৰ ভিতৰত এটা হ’ল- চানেচে ৰাতি৷
মাৰাঠী সংগীতত কৰ্মজীৱন
সুৰেশ ৱাডকৰে শীৰ্ষ শ্ৰেণীৰ মাৰাঠী সংগীত পৰিচালক হৃদয়নাথ মংগেশকাৰ, সুধীৰ ফাডকে, শ্ৰীনিবাস খালে, শ্ৰীধৰ ফাডকে, বসন্ত দেশাই, অশোক পাটকী, অনিল-অৰুণ (Anil-Arun) আদিৰ সৈতে কাম কৰিছে।
সংগীত বিদ্যালয়
ভাৰতৰ মুম্বাইত (www.ajivasan.com) আৰু নিউ জাৰ্চি/নিউয়ৰ্ক চহৰত (www.sureshwadkarmusic.com) তেওঁৰ সংগীত বিদ্যালয় আছে য’ত শিক্ষাৰ্থীসকলক পদ্ধতিগত প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়। তেওঁ এচ অপেন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত SWAMA (Suresh Wadkar Ajivasan Music Academy) নামেৰে এখন অনলাইন সংগীত বিদ্যালয়ো আৰম্ভ কৰিছে।
বঁটা আৰু সন্মান
১৯৭৬ চনত ৱাডকৰে সুৰ-শিংগাৰ প্ৰতিযোগিতাত শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ গায়কৰ মদন মোহন বঁটা লাভ কৰে। ২০০৪ চনত তেওঁক মধ্য প্ৰদেশ চৰকাৰৰ দ্বাৰা স্থাপিত লতা মংগেশকাৰ পুৰস্কাৰৰে সন্মানিত কৰে। ২০০৭ চনত তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰ প্ৰাইড বঁটাও লাভ কৰিছিল, যিটো মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে নোটৰ নাগৰিকসকলক প্ৰদান কৰে। ২০১১ চনত তেওঁ মে সিন্ধুটাই চাপকাল শিৰোনামৰ মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ "হে ভাস্কৰ ক্ষিতিজাভাৰী য়া" গীতটোৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ২০১৭ চনত আহমেদনগৰৰ থিংক গ্ল’বেল ফাউণ্ডেশ্যনে তেওঁক স্বৰ্গীয় সদাশিৱ অমৰাপুৰকাৰ বঁটাৰে পুৰস্কৃত কৰে। কেকেৰ দৰে তেওঁৰ এটাও ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী নোহোৱাকৈ, শ্ৰেষ্ঠ গায়কৰ বাবে সৰ্বাধিক সংখ্যক ফিল্মফেয়াৰলৈ মনোনয়ন লাভ কৰাৰ অভিলেখ আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
চট্টগ্ৰাম
ব্যুৎপত্তি
চট্টগ্ৰামৰ ব্যুৎপত্তি অনিশ্চিত। এটা ব্যাখ্যাই প্ৰথম আৰব ব্যৱসায়ীসকলক শট্ট ঘাঙ (আৰবী: شط غنغ)ৰ বাবে কৃতিত্ব দিয়ে য'ত "শট্ট" শব্দৰ অৰ্থ ব-দ্বীপ আৰু "ঘাঙ" এ গংগা নদীক বুজাইছিল।
ভৌগোলিক অৱস্থান
উত্তৰে চিলেট সংমণ্ডল আৰু ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা আৰু মিজোৰাম আৰু মেঘনা নদী, দক্ষিণে বংগ উপসাগৰ, পূবে ভাৰতৰ মিজোৰাম, ত্ৰিপুৰা আৰু ম্যানমাৰ ৰাজ্য আৰু পশ্চিমে মিজোৰাম, ত্ৰিপুৰা আৰু ম্যানমাৰ ৰাজ্য মেঘনা নদী, ঢাকা আৰু বৰিশাল সংমণ্ডল। পূবে চট্টগ্ৰাম পাহাৰীয়া জিলা আৰু দক্ষিণে কক্সবজাৰ জিলাও আছে। উত্তৰে ফৌজদাৰহাট, দক্ষিণে কালুৰঘাট আৰু পূবে হাথাজাৰীলৈকে চট্টগ্ৰাম চহৰ বিস্তৃত।
ই বাংলাদেশৰ দক্ষিণ-পূবত ২০°৩৫'ৰ পৰা ২২°৫৯' উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯১°২৭'ৰ পৰা ৯২°২২' পূব দ্ৰাঘিমাংশত অৱস্থিত। ই চট্টগ্ৰাম পাহাৰীয়া উপকূলীয় পাদদেশত বিস্তৃত হৈ আছে। কৰ্ণফুলি নদী চট্টগ্ৰাম চহৰৰ দক্ষিণ পাৰ আৰু ব্যৱসায়িক জিলাৰ কাষেৰে বৈ গৈছে। এই নদীখন বংগোপসাগৰলৈ খালী হৈ যায় আৰু মূল চহৰ চট্টগ্ৰাম ১২ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ মোহনালৈকে বিস্তৃত হৈ আছে। সীতাকুণ্ডা পাহাৰ, চট্টগ্ৰাম জিলাৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগ। এই শৃংগটোৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতা ৩৫১ মিটাৰ (১,১৫২ ফুট)। ১৯২৪ চনত অসম বেংগল ৰে'লৱেৰ এটা অভিযান্ত্ৰিক দলে ফয়েছ হ্ৰদ খনন কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ নগৰ-মহানগৰ
অসম পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়
অসম পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয় অসমৰ পশু চিকিৎসা বিভাগৰ আগশাৰীৰ শিক্ষানুষ্ঠান। খানাপাৰাত অৱস্থিত মহাবিদ্যালয়খনৰ স্থাপনাকাল ১৯৪৮ চন। অসমৰ পশু চিকিৎসা আৰু পশু পালনৰ ক্ষেত্ৰত পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ে মূখ্য ভূমিকা লৈ আহিছে৷ পশুপালনৰ জৰিয়তে গ্ৰাম্য অৰ্থনীতি সবল কৰাৰ ক্ষেত্ৰত এই মহাবিদ্যালয়ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৰিহণা আছে৷
ইতিহাস
প্ৰথমে ১৯৪৮ চনত নগাঁওত এই মহাবিদ্যালয়খন স্থাপন কৰা হয়৷ সেই সময়ত পশু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ তিনিবছৰীয়া ডিপ্ল’মা পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়োৱা হৈছিল৷ আৰু প্ৰথমবাৰ ৩৩জন ছাত্ৰই নামভৰ্তি কৰিছিল৷ ১৯৫০ চনত মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটীৰ চেনীকুঠীলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়৷ তাৰপাছত ১৯৬০ চনত বৰ্তমানৰ স্থান খানাপাৰালৈ অনা হয়৷ ১৯৬৯ চনত খানাপাৰাৰ পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ক অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অংশ হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়৷
নামভৰ্তি
প্ৰতিবছৰে অসমভিত্তিক বাছনি পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে ৫৫ গৰাকী অসমৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক নামভৰ্তিৰ সুবিধা দিয়া হয়৷ উত্তৰ-পূবৰ আন ৰাজ্য কেইখনৰ পৰাও ২৬ গৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নামভৰ্তিৰ সুবিধা লাভ কৰে৷ ইয়াৰ উপৰিও ভাৰতীয় পশুচিকিৎসা পৰিষদ(Veterinary Council of India)ৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচিত কেইবাগৰাকীও ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে ইয়াত পঢ়িব পাৰে৷ তদুপৰি ভাৰতৰ চুবুৰীয়া বন্ধুৰাষ্ট্ৰৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবেও পঢ়াৰ সুবিধা আছে৷
শিক্ষা
পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ত পশুচিকিৎসা আৰু পশুপালন বিষয়ত স্নাতক,স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰা হয়৷ মুঠতে ১৯ টা বিভাগ আছে৷ সেইকেইটা হ’ল:
স্নাতক পাঠ্যক্ৰম পাঁচ বছৰীয়া, স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম দুবছৰীয়া আৰু ডক্টৰেট পাঠ্যক্ৰম তিনিবছৰীয়া হয়৷ উপৰোক্ত যিকোনো বিভাগত স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট ডিগ্ৰী ল’ব পাৰে৷ এই বিভাগ সমূহৰ উপৰিও গৰু, ম’হ, ছাগলী, গাহৰি আৰু ব্ৰইলাৰৰ ফাৰ্ম আছে৷ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অভ্যাস কৰিবলৈ আছে এখন পশুচিকিৎসালয় ৷
আলোচনী
পশু চিকিৎসা বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক আলোচনীখন হ’ল ‘’ভেটকল’’ ৷১৯৫৫ চনৰ পৰাই প্ৰতি বছৰে নিয়মীয়াকৈ ভেটকল প্ৰকাশ পাই আহিছে ৷২০১৪ চনলৈকে ভেটকলৰ চত্বাৰিংশত্তম সংখ্যা প্ৰকাশ পাইছে ৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:অসমৰ চিকিৎসালয়
শবৰী
শবৰী (शबरी)) হৈছে হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণত বৰ্ণিত এগৰাকী বৃদ্ধ তপস্বী। তেওঁক এগৰাকী উৎসাহী মহিলা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে যিয়ে নিজ ভক্তিৰ বলত ৰামৰ দৰ্শন আৰু আশীৰ্বাদ লাভ কৰিছিল।
কিংবদন্তি
শবৰী এগৰাকী গাঁৱলীয়া মহিলা আছিল। কৃষ্ণ দত্তৰ মতে, তেওঁ জ্ঞান সন্ধানী ব্যক্তি আছিল আৰু ধৰ্মৰ অৰ্থ জানিব বিচাৰিছিল। কেইবাদিনো ভ্ৰমণৰ পিছত, ঋশ্যমুখ পৰ্বতৰ পাদদেশত তেওঁ ঋষি মাতঙ্গক লগ পাইছিল আৰু তেওঁক গুৰু হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল। বহু বছৰ ধৰি ভক্তিৰে তেওঁক সেৱা কৰিছিল। যেতিয়া মাতঙ্গৰ মৃত্যুৰ সময় আহিছিল তেতিয়া বৃদ্ধা শবৰীয়ে কৈছিল যে গোটেই জীৱন তেওঁক সেৱা কৰাৰ পিছত, তেওঁ গুৰু মাতঙ্গ উপনীত হোৱা সেই একেই "শান্তিৰ বাসস্থান" পাবলৈ বিচাৰিব। ঋষিয়ে তেওঁক সঁহাৰি দিছিল যে, যদিহে তেওঁ সেৱা আগবঢ়ায়, তেন্তে ভগৱান ৰামে তেওঁক দৰ্শন দিব। তেওঁ তেওঁক ৰামৰ আগমনৰ বাবে অপেক্ষা কৰিবলৈ কৈছিল। পিছত, পদুমৰ ভঙ্গীত বহি থকা অৱস্থাতেই, ঋষিয়ে মহাসমাধি প্ৰাপ্ত কৰিলে। গুৰুৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰি, শবৰীয়ে ৰামৰ আগমনৰ বাবে অপেক্ষা কৰিছিল।
প্ৰতিদিনে, শবৰীয়ে লাখুটি লৈ আশ্ৰমৰ পৰা খোজ কাঢ়ি বাহিৰলৈ যায়, আৰু ভগৱান ৰামৰ বাবে বগৰী চিঙে। বগৰীবোৰ তেওঁ সোৱাদ লৈ চাই মিঠাবোৰহে খৰাহিত ৰাখিছিল আৰু তিতাবোৰ পেলাই দিছিল। তেওঁ ৰামক এই ভাল মিঠা বগৰীবোৰহে দিব বিচাৰিছিল। তেওঁ নাজানিছিল যে নৈবেদ্যৰ সোৱাদ ল'ব নালাগে। এইদৰে তেওঁ কেইটামান বগৰী সংগ্ৰহ কৰি, আশ্ৰমলৈ ঘূৰি আহিছিল আৰু ৰামৰ আগমনৰ বাবে আগ্ৰহেৰে অপেক্ষা কৰিছিল।
ৰামৰ আগমন
শাস্ত্ৰীয় বিৱৰণ অনুসৰি, আন শ শ যোগীয়ে তেওঁলোকৰ আশ্ৰমত অভ্যৰ্থনা কৰিবলৈ ৰামলৈ অপেক্ষা কৰি আছিল যদিও ৰামে শবৰীৰ আন্তৰিক ভক্তিৰ বাবে কেৱল তেওঁৰ আশ্ৰমলৈহে গৈছিল। ৰামক দেখি শবৰী আনন্দিত হৈ কয়, "আপোনাৰ দৰ্শনৰ বাবে বহু গুণী-মানি যোগীয়ে অপেক্ষা কৰি আছিল, কিন্তু আপুনি এই অযোগ্য ভক্তজনৰ ওচৰলৈ আহিছে (...) মোৰ হৃদয়ৰ বাহিৰে আন একোৱেই আপোনালৈ আগবঢ়োৱাৰ বাবে মোৰ ওচৰত নাই, কিন্তু ইয়াত কিছুমান বগৰী আছে। হয়তো আপুনি খাই সন্তোষ পাব প্ৰভু।" শবৰীয়ে ফলবোৰ ৰামলৈ বুলি আগবঢ়াই দিছিল যিবোৰ তাই বৰ সতৰ্কতাৰে সংগ্ৰহ কৰিছিল। ৰামে বগৰীবোৰৰ সোৱাদ লোৱাৰ মাত্ৰকে, লক্ষ্মণে বগৰীবোৰলৈ মনকৰি কৈছিল যে শবৰীয়ে ইতিমধ্যে এইবোৰৰ সোৱাদ লৈছে আৰু সেয়েহে এইসমূহ তেওঁ খোৱাৰ অযোগ্য আছিল। এই সন্দৰ্ভত ৰামে উত্তৰ দিছিল যে তেওঁ বিভিন্ন খাদ্যৰ সোৱাদ লৈছে, কিন্তু, এনে ভক্তিৰে আগবঢ়োৱা এই বগৰীবোৰৰ সমান সোৱাদ আন একোৰেই হ'ব নোৱাৰে(...)।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
মেষ্টেক্টমী
মেষ্টেক্টমী হৈছে এটা বা দুয়োটা স্তন অস্ত্ৰোপচাৰৰ দ্বাৰা আংশিকভাৱে বা সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰাই পেলোৱাৰ চিকিৎসাৰ পদ্ধতি। সাধাৰণতে স্তন কেন্সাৰৰ চিকিৎসাৰ বাবে মেষ্টেক্টমী কৰা হয়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত স্তন কেন্সাৰৰ অধিক আশংকা থকা বুলি বিশ্বাস কৰা মহিলাসকলে প্ৰতিৰোধমূলক ব্যৱস্থা হিচাপেও এই অস্ত্ৰোপচাৰ কৰে। নতুবা কিছুমান মহিলাই লামপেক্টমী নমৰ এটা পদ্ধতি বাছি লয়, যিটো অপাৰেচনত টিউমাৰ থকা স্তনৰ কলা আৰু চাৰিওফালৰ সুস্থ কলাৰ এটা প্ৰান্ত আঁতৰাই স্তন সংৰক্ষণ কৰা হয়।
মাষ্টেক্টোমি কৰাৰ সিদ্ধান্ত বিভিন্ন কাৰকৰ ওপৰত আধাৰিত, যাৰ ভিতৰত আছে স্তনৰ আকাৰ, স্তনকৰ্কটৰোগৰ জৈৱিক আক্ৰমণাত্মকতা, এডজুভেণ্ট বিকিৰণৰ (ৰেডিয়েসন) উপলব্ধতা, আৰু লুম্পেক্টমি আৰু/বা বিকিৰণৰ পিছত টিউমাৰৰ পুনৰাবৃত্তিৰ সম্ভাৱনাৰ উচ্চ হাৰ।
মেষ্টেক্টমীৰ ইংগিত
স্তন কেন্সাৰ স্তন কেন্সাৰ ৰোগীসকলক স্তন সংৰক্ষণ কৌশল বৃদ্ধি পোৱাৰ পিছতো, কিছুমানৰ বাবে পৰম্পৰাগত মেষ্টেক্টমী পদ্ধতি প্ৰাযোজ্য হয়। যিবোৰ ক্ষেত্ৰত এজনক মাষ্টেক্টোমিৰ প্ৰয়োজন হয় তলত দিয়া হʼল-
অন্যান্য ব্যৱহাৰ
মেষ্টেক্টমীৰ কেন্সাৰ নোহোৱা চিকিৎসাতো ব্যৱহাৰ হয় যেনে প্লাষ্টিক চাৰ্জাৰী বা কচমেটিক বা পুনৰ্গঠনমূলক অস্ত্ৰোপচাৰ। গাইনেকোমাষ্টিয়াত ভোগা পুৰুষ ৰোগী মেষ্টেক্টমীৰ বাবে যোগ্য হ’ব পাৰে, কিন্তু নূন্যতম আক্ৰমণাত্মক অস্ত্ৰোপচাৰ কৌশলো আছে। হিজৰা পুৰুষে লিংগ নিশ্চিত কৰা অস্ত্ৰোপচাৰ হিচাপেও মেষ্টেক্টমী কৰা দেখা যায়।
পাৰ্শ্বক্ৰিয়া
অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছৰ বিষ আৰু বুকু আৰু/বা স্তন(সমূহ)ৰ আকৃতিৰ স্পষ্ট পৰিৱৰ্তনৰ বাহিৰেও, মেষ্টেক্টমীৰ সম্ভাৱ্য পাৰ্শ্বক্ৰিয়াসমূহৰ ভিতৰত ঘাঁ, ছিদ্ৰৰ স্থান হিচাপে দাগযুক্ত কলা, হ্ৰস্বম্যাদী ফুলা, ফেণ্টম স্তন বিষ (স্তন বা আঁতৰোৱা কলাত বিষ), ঘাঁৰ সংক্ৰমণ বা ৰক্তক্ষৰণ, হেমাট'মা (ঘাঁত তেজ জমা হোৱা), আৰু চেৰ'মা (ঘাঁত স্বচ্ছ তৰল পদাৰ্থ জমা হোৱা)। যদি লিম্ফ ন’ডবোৰো আঁতৰাই পেলোৱা হয় তেন্তে অতিৰিক্ত পাৰ্শ্বক্ৰিয়া যেনে লিম্ফেডিমা (লিম্ফ ন’ডবোৰ ফুলা) হ’ব পাৰে। স্তন কেন্সাৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছত অন্যান্য অংগৰ সমস্যা যেনে কান্ধ আৰু বাহুৰ বিষ, দুৰ্বলতা আৰু গতিবিধি নিষিদ্ধ হোৱা আদি পাৰ্শ্বক্ৰিয়া দেখা যায়। ব্ৰিটেইনৰ এক গৱেষণাৰ মতে অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছত ব্যায়ামৰ কাৰ্যসূচীয়ে এই অংগৰ বষৰ সমস্যা হ্ৰাস কৰিব পাৰে।
ইতিহাস
লক্ষণযুক্ত সংক্ৰমণ আঁতৰোৱাৰ বাবে স্তনৰ অস্ত্ৰোপচাৰ আৰম্ভণি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০০০ চনৰ পৰাই এডউইন স্মিথৰ পেপিৰাছত নথিভুক্ত কৰা দেখা যায়। প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত স্তন টিউমাৰ জ্বলাই (ক’টেৰাইজ) দিয়া হৈছিল। যদিও ১২৯৬ চনলৈকে বৰ্ণনা কৰা হোৱা নাছিল, তথাপিও প্ৰথম শতিকাৰ সময়ছোৱাত আলেকজেণ্ড্ৰিয়াৰ লিঅ’নাইডে টিউমাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰাই পেলাইছিল।আন অস্ত্ৰোপচাৰ বিশেষজ্ঞসকলে টিউমাৰটো সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰাব পাৰিলেহে ক’টেৰাইজেচনৰ পৰামৰ্শ দিছিল; অন্যথা অস্ত্ৰোপচাৰ এৰাই চলাটো বাঞ্ছনীয় বুলি কোৱা হৈছিল। ১৩৬৩ চনত ডিচাউলিকে পোষকতা কৰে স্তন কেন্সাৰৰ ৰক্ষণশীল চিকিৎসা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:চিকিৎসা পদ্ধতি শ্ৰেণী:কৰ্কট ৰোগ
ফ্ৰা লাক ফ্ৰা ৰাম
ফ্ৰা লাক ফ্ৰা ৰাম (ພຣະລັກພຣະຣາມ) হৈছে লাও জনসাধাৰণৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাব্য আৰু ই হৈছে দশৰথ জাতকৰ লাও ভাষাৰ অভিযোজন। দশৰথ জাতক হৈছে বুদ্ধৰ পূৰ্বজন্মৰ কাহিনী য'ত বোধিসত্ত্ব অৰ্থাৎ বুদ্ধৰ পূৰ্বজন্ম হৈছে ৰাম। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰৰ দ্বাৰা ইয়াক লাওচ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ অন্যান্য ঠাইলৈ অনা হৈছিল। এই কাহিনীটো কম্বোডিয়া আৰু থাইলেণ্ডতকৈ বহু পলমকৈ গৈ লাওচ পাইছিল আৰু স্থানীয় অভিযোজনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
ফ্ৰা লাক ফ্ৰা ৰামৰ নাম ইয়াৰ দুটা মুখ্য চৰিত্ৰৰ নামেৰে ৰখা হৈছে। ফ্ৰা লাক হৈছে লক্ষ্মণ আৰু ফ্ৰা ৰাম হৈছে ৰাম। যিহেতু ফ্ৰা ৰামক নায়ক বুলি গণ্য কৰা হয়, সেয়ে বিশ্বাস কৰা হয় যে গ্ৰন্থখনৰ নামটো উলোটাকৈ অৰ্থাৎ ফ্ৰা ৰাম ফ্ৰা লাক হিচাপে বাছনি কৰা হৈছিল। অৱশ্যে লুৱাং প্ৰবাঙৰ প্ৰবীণ নৃত্যশিল্পীসকলে কয় যে ফ্ৰা লাকে তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ ফ্ৰা ৰামৰ প্ৰতি তেওঁ স্বেচ্ছাই আগবঢ়োৱা সহায়ৰ প্ৰতি সন্মান জনাই ফ্ৰা লাকক প্ৰথম স্থানত ৰখা হয়। জাতকৰ কাহিনী বুলি গণ্য কৰা হয় বাবে ফ্ৰা ৰাম সাদক নামেৰেও ইয়াক জনা যায়। ইয়াক ৰামাকিয়েন বুলিও কোৱা হৈছিল যদিও সাধাৰণতে ই ৰামায়ণৰ এই অন্যান্য আঞ্চলিক সংস্কৰণৰ নাম।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
নেক চান্দ চে'নি
নেক চান্দ চে'নি (Nek Chand Saini; ৫ ডিচেম্বৰ ১৯২৪ – ১২ জুন ২০১৫) এজন স্ব-শিক্ষিত ভাৰতীয় শিল্পী যাক চণ্ডীগড়ৰ ১৮ একৰ মাটি আৱৰি ৰখা বিখ্যাত ৰক গাৰ্ডেনৰ নিৰ্মাতা হিচাপে জনা যায়।
তেওঁ বৰ্তমানৰ পাকিস্তানৰ গুৰ্ডাচপুৰ জিলাৰ শ্বাকৰগড় এলেকাৰ আছিল। ১৯৪৭ চনত হোৱা দেশ বিভাজনৰ সময়ত তেওঁৰ পৰিয়ালটি আহি চণ্ডীগড়ত থিতাপি লয়হি। সেই সময়্ত চুইচ/ফ্ৰেন্স স্থাপত্য শিল্পী লী কৰ্বোচিয়াৰৰ তত্ত্বাৱধানত চণ্ডীগড়ক আধুনিক চহৰ হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ হৈছিল। ইয়েই হৈছে ভাৰতৰ প্ৰথমখন পৰিকল্পিত মহানগৰ আৰু তাৰেই গড়কাপ্তানী বিভাগত পথ পৰিদৰ্শক হিচাপে চান্দ নিযুক্ত হয়। ১৯৮৪ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা পদ্মশ্ৰী সন্মানৰে বিভোষিত কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাস্কৰ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
হৰিলাল গান্ধী
হৰিলাল মোহনদাস গান্ধী (২৩ আগষ্ট ১৮৮৮ – ১৮ জুন ১৯৪৮) আছিল মোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধী আৰু কস্তুৰবা গান্ধীৰ সৰ্বপ্ৰথম সন্তান। তেওঁৰ তিনিজন ভায়েক আছিল- মণিলাল গান্ধী, ৰামদাস গান্ধী আৰু দেৱদাস গান্ধী।
জীৱনৰ আগছোৱা
১৮৮৮ চনৰ ২৩ আগষ্টত তেওঁৰ পিতৃ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ইংলেণ্ডলৈ যোৱাৰ ঠিক আগতে হৰিলালৰ জন্ম হৈছিল। হৰিলাল তেওঁৰ মাতৃৰ সৈতে ভাৰততে থাকে।
হৰিলাল ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰে জড়িত আছিল, ১৯০৮ চনৰ পৰা ১৯১১ চনৰ ভিতৰত ছয়বাৰ সত্যাগ্ৰহী হিচাপে কাৰাবাস খাটিছিল। তেওঁক 'চোতে (লিটল) গান্ধী' বুলিও জনা গৈছিল।
তেৱোঁ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ইংলেণ্ডলৈ যাব বিচাৰিছিল, তেওঁৰ পিতৃৰ দৰে বেৰিষ্টৰ হোৱাৰ আশা আছিল। তেওঁৰ পিতৃয়ে অৱশ্যে দৃঢ়ভাৱে ইয়াৰ বিৰোধাচৰণ কৰিছিল, মহাত্মা গান্ধীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে ভাৰতত ব্ৰিটিছ শাসনৰ বিৰুদ্ধে কৰা যুঁজত পশ্চিমীয়া শৈলীৰ শিক্ষা সহায়ক নহ'ব, যাৰ ফলত পিতৃ আৰু পুত্ৰৰ মাজত তীব্ৰ উত্তেজনা মূলক পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হয়। অৱশেষত তেওঁৰ পিতৃৰ সিদ্ধান্তৰ বিৰুদ্ধে বিৰক্ত হয়, আৰু ১৯১১ চনত হৰিলালে সকলো পাৰিবাৰিক সম্পৰ্ক পৰিহাৰ কৰে।
হৰিলালৰ একেবাৰে ডাঙৰ গৰাকী সন্তান ৰাণীবেহেনৰ কন্যা নীলম পাৰিখে পৰৱৰ্তী সময়ত 'গান্ধীজীৰ হেৰুওৱা জুৱেল: হৰিলাল গান্ধী' শিৰোনাম দি তেওঁৰ জীৱনী লিখিছিল।
ধৰ্মীয় ৰূপান্তৰ
১৯৩৬ চনৰ মে মাহত, ৪৮ বছৰ বয়সত হৰিলালে ৰাজহুৱাভাৱে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু নিজকে আব্দুলা গান্ধী নামেৰে নামকৰণ কৰে। কিন্তু পিছত ১৯৩৬ চনত তেওঁৰ মাতৃৰ অনুৰোধত তেওঁ আৰ্য সমাজৰ মাধ্যমেৰে হিন্দু লৈ ধৰ্মান্তৰিত হয় আৰু হীৰালাল নামেৰে নিজৰ পৰিচয় দিয়ে।
মহাত্মা গান্ধীৰ পত্ৰ
২০১৪ চনত মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৯৩৫ চনত হৰিলাললৈ লিখা তিনিখন চিঠি নিলামৰ বাবে আগবঢ়োৱা হৈছিল। এখন চিঠিৰ অনুবাদ(যিখন গুজৰাটী ভাষাত লিখা আছিল) মতে গান্ধীয়ে হৰিলালক তেওঁৰ নিজৰেই কন্যা মনু আৰু তেওঁৰ খুলশালীক যৌন নিৰ্যাতন কৰাৰ অভিযোগ তুলিছিল। তুষাৰ গান্ধী(মহাত্মা গান্ধীৰ ডাঙৰ নাতি)ৰ অভিযোগ মতে এই চিঠিৰ অনুবাদত দুৰ্বলতা আছে। তেওঁৰ মতে চিঠিখনৰ যিটো অভিধাক ইংৰাজীত rape শব্দটোৰে তৰ্জমা কৰা হৈছে, ই বাস্তৱত যৌন নিৰ্যাতনৰ অৰ্থ নুবুজাবও পাৰে।
মৃত্যু
মহাত্মা গান্ধীৰ মৃত্যুৰ চাৰি মাহ পিছত ১৯৪৮ চনৰ ১৮ জুনৰ নিশা, ৫৯ বছৰ বয়সত মুম্বাইৰ এখন পৌৰ চিকিৎসালয়ত হৰিলালৰ যক্ষ্মা ৰোগত মৃত্যু হৈছিল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ প্ৰমাণপত্ৰ ভাকোলাৰ ব্ৰিহনমুম্বাই পৌৰ নিগমৰ আৰ্কাইভত সংৰক্ষণ কৰা হৈছে। হৰিলালৰ মৃত্যু প্ৰমাণপত্ৰত প্ৰকাশ পাইছে যে কামাথিপুৰাত অজ্ঞান হৈ পৰিথকাৰ পিছত তেওঁক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল। হৰিলালে কৰ্মচাৰীসকলক প্ৰকাশ কৰা নাছিল যে তেওঁ গান্ধীৰ সন্তান, আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালে কেৱল তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছতহে চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱাৰ বিষয়ে জানিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
বিপিন চন্দ্ৰ পাল
বিপিন চন্দ্ৰ পাল (ইংৰাজী: Bipin Chandra Pal; ৭ নৱেম্বৰ ১৮৫৮ – ২০ মে' ১৯৩২) এজন ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদী নেতা, সাহিত্যিক, বক্তা, সমাজ সংস্কাৰক আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সক্ৰিয় সংগ্ৰামী আছিল। তেওঁ “লাল বাল পাল”ৰ অন্যতম সদস্য আছিল। শ্ৰী অৰবিন্দৰ লগতে পাল আছিল ভাৰতৰ স্বদেশী আন্দোলনৰ অন্যতম প্ৰধান বাতকটীয়া। ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক চৰকাৰে কৰা বংগ বিভাজনৰ তেঁও বিৰোধিতা কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বেংগল প্ৰেচিডেঞ্চিৰ অন্তৰ্গত ছিলেট জিলাৰ হাবিগঞ্জৰ পলি গাঁৱৰ এটা কায়স্থ পৰিয়ালত বিপিন চন্দ্ৰ পালৰ জন্ম হৈছিল। তেঁওৰ পিতৃ ৰামচন্দ্ৰ পাল এজন পাৰ্চী পণ্ডিত আছিল। তেঁও কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ ক্ৰাছ মিছন ছছাইটি ক’লেজত অধ্যয়ন আৰু অধ্যাপনা কৰিছিল।
প্ৰথমা পত্নীৰ মৃত্যুৰ পিছত বিপিন চন্দ্ৰ পালে এগৰাকী বিধবাক বিবাহ কৰে আৰু ব্ৰাহ্ম সমাজত যোগদান কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
কম্বোডিয়াৰ ৰন্ধনপ্ৰণালী
কম্বোডিয়াৰ ৰন্ধনপ্ৰণালী (Cambodian cuisine) কম্বোডিয়াৰ থলুৱা জনগোষ্ঠীসমূহৰ সামূহিক ৰন্ধনশৈলী। ইয়াৰ বিপৰীতে ক্ষ্মেৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীয়ে থলুৱা ক্ষ্মেৰ জনগোষ্ঠীসমূহৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীক বুজায়।
ক্ষ্মেৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীক তিনিটা মূল ভাগত ভগাব পাৰি। এইকেইটা হৈছে সৰ্বসাধাৰণ, অভিজাত আৰু ৰাজকীয় শ্ৰেণীৰ ৰন্ধনপ্ৰণালী। অৱশ্যে ৰাজকীয় আৰু জনপ্ৰিয় ৰন্ধন প্ৰকৰণৰ মাজৰ পাৰ্থক্য থাইলেণ্ড বা লাওছত থকাৰ দৰে সুস্পষ্ট নহয়। ৰাজকীয় আৰু অভিজাত শ্ৰেণীৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীত সৰ্বসাধাৰণ শ্ৰেণীতকৈ সাংখ্যিক হিচাপত অধিক আৰু উন্নতমানৰ উপকৰণ ব্যৱহাৰ কৰাৰ লগতে ইয়াত মাংসৰ পৰিমাণ অধিক হয়। সৰ্বসাধাৰণ শ্ৰেণীৰ ৰন্ধনশৈলী সাধাৰণ হোৱাৰ লগতে ইয়াত সাধাৰণতে উপলব্ধ হোৱা উপকৰণ বেছিকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কিণ্বন প্ৰক্ৰিয়াৰে তৈয়াৰী চছ
ক্ষ্মেৰ ভাষাত ঘনত্ব আৰু উপকৰণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি কিণ্বিত সমুদ্ৰজাত খাদ্যসমূহৰ মাজত বিভাজন কৰা হয়। মাম শব্দই এনে কিছুমান সমুদ্ৰজাত খাদ্যক বুজায় যাক বিশেষ প্ৰক্ৰিয়াৰে কিণ্বন কৰা হয় আৰু সাধাৰণতে ইয়াত গোটা টুকুৰাৰ পৰিমাণ বেছি থাকে। ইয়াৰ বিপৰীতে মাছৰ পৰা তৈয়াৰী প্ৰাহক আৰু মিছামাছৰ পৰা তৈয়াৰী কাপিৰ ঘনত্ব মামতকৈ অধিক পৰিমাণে সমমাত্ৰাৰ হয়।
স্নেকহেড ফিলেট নামৰ মাছত নিমখ, ভজা ৰঙা আঠাজাতীয় চাউল আৰু তালচেনিৰ মিশ্ৰণ যোগ দি আৰু এবছৰতকৈ অধিক সময় কিণ্বন কৰি মাম প্ৰস্তুত কৰা হয়। তালচেনি আৰু চাউলে মামক এক মাটিয়া তথা মিঠা সোৱাদ আৰু ৰঙা বৰণ প্ৰদান কৰে। আনহাতে কাঁ‌ইটেৰে সৈতে সৰু মাছত কম নিমখ দি প্ৰাহক চোউং বা ডাঙৰ কাঁ‌ইট গুচোৱা মাছত নিমখ সৰহকৈ দি আৰু প্ৰাহক চাচ তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। ইয়াত মাছৰ পৰা কণীসমূহ আঁতৰ কৰি, পৰিষ্কাৰ কৰাৰ পিছত পৃথকেও কিণ্বন কৰিব পাৰি। পৰিষ্কাৰ কৰি লোৱা, শুকান আৰু নিমখযুক্ত মিছামাছক এক সমমাত্ৰাৰ পেষ্টলৈ পৰিণত কৰি ৰ'দত দুই-তিনিদিন শুকুৱাই কাপি তৈয়াৰ কৰা হয়।
কম্বোডিয়াৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীত ব্যৱহৃত অন্যান্য চছবোৰৰ ভিতৰত মাছৰ চছ (ট্ৰেই), অয়ষ্টাৰ চছ (প্ৰেং খ্যাং), ছয়া চছ, তেঁ‌তেলী চছ আৰু হোইচিন চছ (ছয়াবীনৰ পৰা তৈয়াৰী)। ক্ষ্মেৰ ৰন্ধন প্ৰকৰণত মাছৰ চছ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান আৰু ইয়াক চুপ আৰু নুডলছত নিমখীয়া সোৱাদ আনিবলৈ, মাংস মেৰিনেট কৰিবলৈ বা মাছৰ বাবে ডিপিং চছ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চীনাসকলে অয়ষ্টাৰ চছৰো প্ৰৱৰ্তন কৰে আৰু ইয়াক মাংস আৰু ভজা পাচলিত টেঙা-মিঠা সোৱাদ যোগ দিবলৈ কম্বোডিয়াৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীত এক অন্যতম উপাদান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মাছৰ চছ, আৰু ছয়া চছৰ সৈতে অয়ষ্টাৰ চছ সাধাৰণতে খাদ্য চিজনিং কৰোঁতে একেলগে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মাছৰ চছ, নহৰু, জলকীয়া, নেমুৰ ৰস, তালচেনি আৰু ভিনেগাৰৰ সৈতে তেঁ‌তেলীৰ পেষ্ট মিহলি কৰি তেঁ‌তেলীৰ চছ তৈয়াৰ কৰা হয়।
মছলা
কমেও ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ পৰাই কম্বোডিয়াত জালুকৰ খেতি কৰি অহা হৈছে। ২০১৬ চনত ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ দ্বাৰা কামপট জালুকক এক সুৰক্ষিত ভৌগোলিক সংকেত প্ৰদান কৰা হৈছিল। কামপট জালুক চাৰি প্ৰকাৰৰ। এইকেইটা হৈছে সেউজীয়া, ক'লা, বগা আৰু ৰঙা। ইয়াৰে প্ৰতিবিধৰে বিভিন্ন ব্যৱহাৰ আছে। সেউজীয়া কামপট জালুক সাধাৰণতে মাংস বা সাগৰীয় খাদ্যৰ সৈতে সতেজকৈ ভজা হয়। ৰঙা কামপট জালুক প্ৰায়ে চালাড আৰু মিঠাইৰ লগতে ৰঙা মাংসৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আনহাতে নৰম সোৱাদৰ ব্যঞ্জনত বগা কামপট জালুক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কামপট জালুকৰ "অতুলনীয়ভাৱে শক্তিশালী কিন্তু সূক্ষ্ম গোন্ধযুক্ত" আৰু "সামান্য মিঠা, ইউকেলিপ্টাছৰ সোৱাদৰ" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াক প্ৰায়ে ইয়াক পৃথিৱীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ জালুক হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
দেশখনৰ দক্ষিণ-পশ্চিমত অৱস্থিত দক্ষিণে থাইলেণ্ড উপসাগৰ আৰু পশ্চিমে থাইলেণ্ডৰ ট্ৰাট প্ৰদেশৰ সীমাতমূৰীয়া ইলাচী পৰ্বতমালাত বনৰীয়া ইলাচী গজে। স্থানীয় লোকে ঔষধি আৰু কিছুমান ব্যঞ্জনত এই ইলাচী ব্যৱহাৰ কৰে। বাট্টামবাং প্ৰদেশত হালধিৰ খেতি কৰা হয় আৰু বিভিন্ন তৰকাৰী গুড়ি (কাৰী পাউডাৰ), চুপ আৰু চাউলৰ ব্যঞ্জনত ই এক সাধাৰণ উপাদান হিচাপে ব্যৱহৃত হয়।
তেঁ‌তেলী সাধাৰণতে কিছুমান ব্যঞ্জনৰ বাবে চুপৰ আধাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। খেজুৰ চেনিত মাংস কেৰামেলাইজ কৰোঁতে ষ্টাৰ এনিছৰ প্ৰয়োজন হয়। হালধি, গালাংগল, আদা, লেমনগ্ৰাছ আৰু কাফিৰ নেমুৰ পাত প্ৰায় সকলো তৰকাৰীৰ বাবে অত্যাৱশ্যকীয় মছলা।
খেজুৰ গছৰ ৰস লাহে লাহে উতলাই খেজুৰ চেনি উৎপন্ন হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কম্বোডিয়াৰ খাদ্য শ্ৰেণী:ৰন্ধনপ্ৰণালী
তাৰা সুন্দৰী
তাৰা সুন্দৰী (Tara Sundari; ১৮৭৮-১৯ এপ্ৰিল ১৯৪৮) এগৰাকী বঙালী থিয়েটাৰৰ অভিনেত্ৰী, কণ্ঠশিল্পী আৰু নৃত্যশিল্পী। তেওঁ দুৰ্গেশনন্দিনী, হৰিশ্চন্দ্ৰ, ৰিজিয়া আদি নাটকত উল্লেখযোগ্য অভিনয়ৰ বাবে পৰিচিত। তাৰাসুন্দৰী আৰু অপৰেশ চন্দ্ৰ বঙালী নাট্য মঞ্চৰ এক অন্যতম সফল যুটি আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
তাৰা সুন্দৰীৰ জন্ম ১৮৭৯ চনত কলকাতাৰ এটা দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত হৈছিল। তেওঁৰ নৃত্যকলি নামৰ বায়েক এগৰাকী আছিল। প্ৰখ্যাত মঞ্চ অভিনেত্ৰী বিনোদিনী দাসী তেওঁলোকৰ প্ৰতিবেশী আছিল।
কৰ্মজীৱন
১৮৮৪ চনত বিনোদিনীৰ সহায়ত তেওঁ কলকাতাৰ ষ্টাৰ থিয়েটাৰত যোগদান কৰে। তেওঁ প্ৰথম অভিনয় কৰিছিল গিৰীশ চন্দ্ৰ ঘোষৰ চৈতন্য লীলাত। ইয়াত তেওঁ এজন ল'ৰাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। অভিনয় কৰিবলৈ শিকিছিল অমৃতলাল মিত্ৰৰ পৰা। কাশীনাথ চট্টোপধ্যায় তেওঁৰ নৃত্যৰ শিক্ষক আছিল। মহিলাৰ চৰিত্ৰত তেওঁৰ প্ৰথম অভিনয় ১৮৮৯ চনত গিৰীশ চন্দ্ৰ ঘোষৰ হৰনিধি নাটকত। এই নাটকখনৰ বাবে তেওঁ ৰামতৰন সান্যালৰ পৰা গান গাবলৈ শিকিছিল। তেতিয়াৰে পৰা মঞ্চৰ নাম তাৰাসুন্দৰী ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়।
তিনিটা দৰ্শনী অভিনয় কৰাৰ পিছত তেওঁ ষ্টাৰ থিয়েটাৰ বাদ দিয়ে। সেই সময়ত গিৰীশ ঘোষৰ তত্ত্বাৱধানত মিনাৰ্ভা থিয়েটাৰত কৰ্মেতি বাই প্ৰযোজনা চলি আছিল। এনে সময়তে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলগীয়া টিংকৰি নামেৰে পৰিচিত এগৰাকী অভিনেত্ৰীয়ে থিয়েটাৰ এৰি থৈ যায়। গিৰিশ ঘোষৰ অনুৰোধত তাৰাসুন্দৰীয়ে দুটা দৰ্শনীত সাময়িকভাৱে কৰ্মেতি বাইৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে উল্লেখযোগ্য অভিনয় আগবঢ়োৱাৰ বাবে তেওঁ প্ৰশংসিত হয়। ১৮৯৪ চনত চন্দ্ৰশেখৰ নাটকত শৈবালিনীৰ অভিনয়ে তেওঁক অতি জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। সৰলা নাটত তেওঁ গোপালৰ চৰিত্ৰত দেখা যায়। এই সময়ছোৱাত চিটি থিয়েটাৰতো কেইটামান দৰ্শনীত তেওঁ অভিনয় কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ অভিনয়ৰ পৰা বিৰতি লয়।
পৰৱৰ্তী কৰ্মজীৱন
থিয়েটাৰৰ পৰা দীৰ্ঘদিনীয়া বিৰতিৰ অন্তত সেই সময়ৰ সুপৰিচিত অভিনেতা আৰু নাট্যকাৰ অমৰেন্দ্ৰনাথ দত্তৰ তত্ত্বাৱধানত ইণ্ডিয়ান ড্ৰামেটিক ক্লাব মুকলি হোৱাৰ লগে লগে তাৰা সুন্দৰীয়ে অভিনয়লৈ ঘূৰি আহে। তেওঁ কেইবাখনো নাটকত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, য'ত তেওঁৰ অভিনয়ক প্ৰশংসিত হয়।
১৮৯৭ চনত যেতিয়া অমৰেন্দ্ৰনাথে ক্লাছিক থিয়েটাৰ গঠন কৰিছিল, তেতিয়া তাৰা সুন্দৰীয়ে তেওঁৰ লগত যোগ দিছিল। ইয়াত তেওঁ হৰিৰাজ নাটকত শ্ৰীলেখাৰ চৰিত্ৰত নিজৰ জীৱনৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন আগবঢ়ায়। ক্লাছিক থিয়েটাৰ এৰি পিছত পুনৰ ষ্টাৰ থিয়েটাৰত যোগদান কৰে। এই সময়ছোৱাত তেওঁৰ স্মৰণীয় অভিনয়ৰ ভিতৰত হৰিশ্চন্দ্ৰৰ শৈব্যা, মায়াবসনত বসন্তসেনা আৰু অন্নপূৰ্ণা। তেওঁ নতুনকৈ প্ৰতিষ্ঠা হোৱা অৰোৰা, মিনাৰ্ভা, আৰু কহিনুৰ থিয়েটাৰ আদি অন্যান্য নাট্যগোষ্ঠীৰ সৈতেও কাম কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
এলেক্স জেমছ (অধ্যাপক)
এলেক্স জেমছ এজন ভাৰতীয় বিজ্ঞানী। তেওঁ স্কুল অৱ ইলেক্ট্ৰনিক চিষ্টেমছ এণ্ড অটোমেচনত এ.আই হাৰ্ডৱেৰৰ অধ্যাপক আৰু ডিজিটেল ইউনিভাৰ্চিটি কেৰেলা(IIITM-K)ৰ ডীন পদত অধিষ্ঠিত হৈ আছে। তেওঁ কোচিৰ মেকাৰ ভিলেজত ভাৰপ্ৰাপ্ত অধ্যাপক, আৰু চেণ্টাৰ ফৰ ইনটেলিজেণ্ট IoT চেন্সৰ আৰু ইণ্ডিয়া ইনোভেচন চেণ্টাৰৰ প্ৰধান অনুসন্ধানকাৰী যিয়ে গ্ৰেফিনৰ ওপৰত কাম কৰি আছে। বৈদ্যুতিক আৰু ইলেক্ট্ৰনিকছ অভিযান্ত্ৰিক ক্ষেত্ৰত অসাধাৰণ অৱদানৰ বাবে এলচেভিয়াৰ বিভিয়ে প্ৰকাশ কৰা বিশ্বৰ শীৰ্ষ ২% বিজ্ঞানীৰ ভিতৰত তেওঁক স্থান দিয়া হৈছে। তেওঁ মেমৰিষ্টিভ চিষ্টেম, এআই হাৰ্ডৱেৰ, নিউৰ'মৰ্ফিক ভিএলএছআই (ভেৰি-লাৰ্জ-স্কেল ইন্টিগ্ৰেশন) ব্যৱস্থা, বুদ্ধিমান ইমেজিং আৰু মেচিন লাৰ্নিং, আৰু এনালগ ইলেক্ট্ৰনিক্স আদি বৈজ্ঞানিক ক্ষেত্ৰৰ বিশেষজ্ঞ।
শিক্ষা আৰু কেৰিয়াৰ
জেমছে অষ্ট্ৰেলিয়াৰ ব্ৰিজবেনৰ গ্ৰীফিথ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কুইন্সলেণ্ড মাইক্ৰ' এণ্ড নেন'টেকন'লজি চেণ্টাৰৰ পৰা পি.এইচ.ডি লাভ কৰে। তেওঁ আইইটি ভিজন এণ্ড ইমেজিং নেটৱৰ্কৰ সদস্য আৰু বিচিএছ ফেলোছ টেকনিকেল এডভাইজাৰী গ্ৰুপ (এফ-টিজি)ৰ সদস্য আছিল। তেওঁ আই.ই.ই.ই কেৰেলা ছেকচন চাৰ্কিট এণ্ড চিষ্টেম ছ'চাইটিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আৰু ব্ৰিটিছ কম্পিউটাৰ ছ'চাইটি (এফ.বি.চি.এছ) আৰু ইঞ্জিনিয়াৰিং এণ্ড টেকন'লজি প্ৰতিষ্ঠানৰ ফেলো। তেওঁ তথ্য সংযোজনৰ সম্পাদকীয় (২০১০–২০১৪) এলচেভিয়াৰ, আৰু এইচচিআইএছৰ সহযোগী সম্পাদক (২০১৫–২০২০) স্প্ৰিংগাৰৰ সদস্য আছিল; আৰু আইইইই ট্ৰেন্সজেকচনছ অন ইমাৰ্জিং ইন কম্পিউটেচনেল ইনটেলিজেন্সৰ অতিথি সহযোগী সম্পাদক (২০১৭) আছিল। বৰ্তমান তেওঁ আইইইই এক্সেছ, ফ্ৰন্টিয়াৰছ ইন নিউৰ'ছায়েন্স, আৰু আইইইই ট্ৰেন্সজেকচনছ অন চাৰ্কিটছ এণ্ড চিষ্টেমছ ১: ৰেগুলাৰ পেপাৰ জাৰ্নেলৰ সহযোগী সম্পাদক হিচাপে কাম কৰি আছে।
বঁটা আৰু সন্মান
জেমছক ২০২০-২১ বৰ্ষৰ বাবে আইইইই চাৰ্কিটছ এণ্ড চিষ্টেমছ ছ’চাইটি (আইইইই কেএছএছ)ৰ দ্বাৰা আইইইই ট্ৰেন্সজেকচনছ অন চাৰ্কিটছ এণ্ড চিষ্টেমছ ১: ৰেগুলাৰ পেপাৰ জাৰ্নেলৰ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী সম্পাদক হিচাপে সন্মানিত কৰা হয়। ২০১৭ চনৰ পৰা তেওঁ আলোচনীখনৰ সহযোগী সম্পাদক হিচাপে কাম কৰি আহিছে। তেওঁ PeerJ CS-ৰ সম্পাদকীয় মণ্ডলীৰ সদস্য আৰু আইইইইৰ জ্যেষ্ঠ ফেলো, এচিএমৰ (ACM) আজীৱন সদস্য, এইচইএৰ (HEA) জ্যেষ্ঠ ফেলোও।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
চন্দৰী আই
চন্দৰী আই (Chandari Aai) শংকৰদেৱৰ পৰিয়ালৰ এগৰাকী পৰিচাৰিকা বা দাসী আছিল৷ কোনো কোনোৰ মতে, চন্দৰী আই শংকৰদেৱৰ ধাই মাক আছিল৷ পৰিচাৰিকা যদিও তেওঁ সমাজত প্ৰচলিত শাস্ত্ৰজ্ঞানেৰে জ্ঞানী আছিল৷ সেই বাবেই শংকৰদেৱৰ সৃষ্টিতো খুঁত উলিয়াই তাক শুধৰাবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ শংকৰদেৱে তেওঁৰ প্ৰথম অংকীয়া নাট চিহ্নযাত্ৰা ৰচনা কৰিছিল ১৪৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত৷ ৰামচৰণ ঠাকুৰ বিৰচিত “গুৰু চৰিত’’তো আছে;
পুনু পুনু চান্দেৰী মুখত দেই নিয়া নখায় শংকৰে তাক পেলায় চাদিয়া৷৷ তথাপিতো দিৱয় চান্দেৰী ধাই বান্দী৷ হেন দেখি শংকৰে উঠয় কান্দি কান্দি৷৷
দশম পাঠ কৰোঁতে ভকতসকলে “বিষ্ণু বুদ্ধি কৰি নন্দৰ পোক৷ দেখাইলা বৈকুণ্ঠ ব্ৰজৰ লোক৷৷’’ পদফাকি শুনি শংকৰদেৱক খাটনি ধৰিছিল, কৃষ্ণই গোপ-গোপীক দেখুওৱাৰ দৰে শংকৰদেৱেও তেওঁলোকক বৈকুণ্ঠখন দেখুৱাওক৷ তাকে শুনি শংকৰদেৱে তুলাপাতত সাত বৈকুণ্ঠৰ চিত্ৰ আঁকিলে৷ কিন্তু স্বৰ্গৰ বৃক্ষ “কল্পতৰু’’জোপা ক’ত দিব তাকে ভাবি ৰৈ গ’ল৷ চোতালত ধান শুকুৱাই থকা চন্দৰী আয়ে মাত দিলে “ডেকাগিৰি, সেইখিনিতে নিদিয়া কিয়, শ্ৰীমন্দিৰ কাখে সপ্তম দ্বাৰ আগকৈ’’৷ চন্দৰী আই সংস্কৃত ভাষাও জানিছিল আৰু গীতাতত্ত্ব ব্যাখ্যা কৰিব পাৰিছিল৷ এবাৰ শংকৰদেৱক তৰ্কত হৰুৱাবলৈ এদল পণ্ডিত আহি শংকৰদেৱ ক’ত আছে সোধোঁতে চন্দৰী আয়ে তাৰ কাৰণ সোধাত শাস্ত্ৰ ব্যাখ্যা কৰিবলৈ অহা বুলি ক’লে৷ তেতিয়া তেওঁ সেই পণ্ডিতদলৰ আগত গীতাতত্ত্ব ব্যাখ্যা কৰি দিছিল আৰু পণ্ডিতসকল চন্দৰী আইৰ পাণ্ডিত্য দেখি অবাক হৈছিল৷ এইগৰাকী নাৰীৰ বিষয়ে চৰিতপুথিসমূহত বহলাই পোৱা নাযায়৷ ক’ৰবাত তেওক গোঁসানী, ক’ৰবাত আই, ক’বাত ধাই বুলি উল্লেখ থকা পোৱা যায়৷ নামটোও ঠাইবিশেষে চন্দৰী বা চান্দেৰী৷ “চিহ্নযাত্ৰ’’ নাট প্ৰদৰ্শন শেষ কৰাৰ পিছত ঘৰাঘৰি যোৱা মানুহে বাটত চন্দৰী আইক পাই ক’লৈ যায় সোধাত কৈছিল, ডেকাগিৰিয়ে পট আঁকিছে, তাকে চাওঁগৈ৷ তেতিয়া ভকতসকলে ক’লে যে, লগ হৈ গ’লেহে দেখুৱাব; অকলে নেদেখুৱায়৷ “মোক দেখুৱাব’’ বুলি আই গৈ শংকৰদেৱক পটখন দেখুৱাবলৈ কোৱাত শংকৰদেৱে ক’লে, অকলে আহিব নাপায়৷ তেতিয়া বুঢ়ীয়ে খং কৰি ক’লে, “পূৰ্বৰ কথা মনত ৰাখিছা হ’বলা? কাজলী পাৰলী গৰুৱে ধান খোৱাত যে মই গালি পাৰিছিলোঁ, সেইদেখি মোক নেদেখুৱাবা নেকি?’’ তেতিয়া শংকৰদেৱে মিচিকিয়াই হাঁহি পট দেখুৱাইছিল৷ এই কথাখিনিৰ বৰ্ণনা “বৰদোৱা গুৰু চৰিত’’ৰ ৬৫ পৃষ্ঠাত আছে৷
পৰৱৰ্তী কালত বিভিন্ন পদ-দিহা-কীৰ্তনত চন্দৰী বা চান্দেৰী আইৰ বিষয়ে উল্লেখ পোৱা যায়৷ মাধব আতা সত্ৰত পোৱা সাঁচিপতীয়া পুথিত পোৱা কীৰ্তনৰ উপৰি অনেক দিহানামত চন্দৰী আইৰ উল্লেখ পোৱা যায়৷ এটা উদাহৰণ;
চন্দৰী মাতৃক পথত পুছন্ত কৈক যোৱা বুঢ়ী আই শংকৰদেউ আঁকিছে সাতোখন বৈকুণ্ঠ আপুনি আহোঁগৈ চাই৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
দূষণ (ৰামায়ণ)
দূষণ (दूषण) ভাৰতীয় মহাকাব্য ৰামায়ণত বৰ্ণিত এজন মানুহ খোৱা ৰাক্ষস আছিল। তেওঁ লংকাৰ অধিপতি ৰাৱণৰ সম্পৰ্কীয় ভাই আৰু কৈকেষীৰ ভগ্নী ৰাকৰ পুত্ৰ আছিল। খৰ আৰু তেওঁ যমজ ভাতৃ আছিল।
কিংবদন্তি
বাল্মীকি ৰামায়ণৰ মতে পঞ্চৱতীৰ অৰণ্যলৈ যাওঁ‌তে শূৰ্পনখাই অযোধ্যাৰ নিৰ্বাসিত ৰাজকুমাৰ ৰামক লগ পাইছিল আৰু লগে লগে তেওঁৰ যৌৱনোচ্ছল সুন্দৰ চেহেৰাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়। তেওঁ ৰামক প্ৰলোভিত কৰিবলৈ এক সুন্দৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে কিন্তু ৰামেই তেওঁৰ প্ৰস্তাৱ অস্বীকাৰ কৰি কয় যে তেওঁ নিজৰ পত্নী সীতাৰ প্ৰতি বিশ্বাসী আৰু এনেদৰে আন নাৰীৰ পানি কেতিয়াও গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰে। তেতিয়া শূৰ্পনখা প্ৰেমপ্ৰাৰ্থী হৈ লক্ষ্মণৰ ওচৰলৈ যায়। লক্ষ্মণে কয় যে ৰামৰ পিছতহে তেওঁৰ স্থান আৰু সেয়েহে শূৰ্পনখাৰ বাবে তেওঁ যোগ্য নহয়। এই কথাত ক্ষুব্ধ আৰু অপমানিত হৈ ঈৰ্ষাগ্ৰস্ত শূৰ্পনখা তেওঁৰ পৈশাচিক ৰূপলৈ ঘূৰি আহে আৰু সীতাক আক্ৰমণ কৰে। কিন্তু লক্ষ্মণে তেওঁৰ নাক কাটি পেলায়।
তেতিয়া শূৰ্পনখা প্ৰথমে পলাই খৰৰ ওচৰলৈ যায়। তেওঁ ৰামক আক্ৰমণ কৰিবলৈ সাতজন যোদ্ধা পঠিয়াই যদিও ৰামে তেওঁলোকক সহজে পৰাজিত কৰে। ইয়াৰ পিছত খৰে দূষণ সহ নিজেই ১৪,০০০ সৈন্যৰ সৈতে দশৰথৰ পুত্ৰদ্বয়ক আক্ৰমণ কৰে। এই যুদ্ধত ৰামে দূষণক হত্যা কৰে। এই যুদ্ধত খৰ আৰু ত্ৰিশিৰাকো হত্যা কৰা হয়।
দূষণ আৰু খৰ দণ্ড ৰাজ্যৰ শাসক আছিল, যি প্ৰায় নাছিক জিলাৰ সমতুল্য আছিল, জনস্থান (নাছিক চহৰ) ইয়াৰ ৰাজধানী আছিল। তেওঁ মূল ভূখণ্ডত লংকাৰ উত্তৰ ৰাজ্যসুৰক্ষিত কৰিছিল আৰু তেওঁৰ ৰাজ্যই কোশল ৰাজ্যৰ সীমা স্পৰ্শ কৰিছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ ৰাক্ষস শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
মইনা পাৰিজাত
মইনা পাৰিজাত (Moina Parijaat) হৈছে অসমত শিশুৰ সৰ্বাঙ্গীন বিকাশৰ হকে আৰম্ভ হোৱা এক বেচৰকাৰী অনুষ্ঠান। শিশুসকলক শৈশৱতেই সামাজিক, সাংস্কৃতিক, বৌদ্ধিক ক্ষেত্ৰৰ সৈতে পৰিচয় কৰি দিবলৈ কুৰি শতিকাৰ মাজভাগত কেইগৰাকীমান ব্যক্তিয়ে পাৰিজাত কানন আৰু মইনা মেল নামৰ দুটি শিশু অনুষ্ঠান অসমত গঢ়ি তুলিছিল ৷ পৰৱৰ্তীকালত এই অনুষ্ঠান দুটি একেলগ হৈ মইনা পাৰিজাত নাম পায়৷ ক্ৰমান্বয়ে অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ শিশুসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰা মইনা পাৰিজাতৰ স্থানীয় বয়োজ্যেষ্ঠসকলে গুৰি ধৰিছিল বুলি জনা যায়৷ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত মইনা পাৰিজাতৰ বিভিন্ন শাখা আছে। এইসমূহে শিশুসকলৰ সৰ্বাঙ্গীন বিকাশৰ বাবে সক্ৰিয়তাৰে কাম কৰা দেখা যায়।
শিশু বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, মানৱ শিশুৰ ৫ বছৰৰ পৰা ১০-১২ বছৰলৈ এই সময়খিনি শিক্ষাগ্ৰহণৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়৷ এইখিনি সময়ত শিশুৱে সমাজৰ বিভিন্ন দিশৰ বিষয়সমূহৰ লগত পৰিচিত হয় আৰু নিজা চিন্তাশক্তিৰে সেইবোৰৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰিবলৈ শিকে৷ জীৱনৰ জটিল কথাবোৰো তেওঁলোকে চিন্তা কৰিব পৰা হয়৷ এইখিনি সময়ত শিশুৱে মইনা পাৰিজাতৰ যোগেদি সামাজিক আচাৰ-ব্যৱহাৰ, দলীয় অনুশাসন, সময়ানুৱৰ্তীতা আদিৰ শিক্ষা লাভ কৰে৷ বেচৰকাৰী অনুষ্ঠান মইনা পাৰিজাতে শিশুৰ সৰ্বাঙ্গীন বিকাশৰ লক্ষ্যৰে অসমৰ নানা ঠাইত বিভিন্ন কাৰ্যসূচী পালন কৰাৰ উপৰি শিবিৰ আদিৰ যোগেদিও শিশুসকলক স্বাৱলম্বী হোৱাত অৰিহণা যোগাই অহা পৰিলক্ষিত হয়৷
ইতিহাস
প্ৰাক স্বাধীনতা কালত ভাৰতত শিশুসকলৰ কল্যাণৰ বাবে কেইখনমান চহৰত গঠন হোৱা অনুষ্ঠান কিছু হৈছে, ১৯৪১ চনত কলিকতাত মণিমেলা, ১৯৪২ চনত বিহাৰত কিশোৰ দল, ১৯৪৫ চনত মাদ্ৰাছত ইণ্ডিয়ান কাউন্সিল ফৰ ছাইল্ড এডুকেশ্যন আৰু ১৯৪৭ চনত বোম্বাইত গঠিত ছাইল্ড এইড ছ’চাইটী৷ স্বাধীনতা প্ৰাপ্তিৰ পিছত কেৱল অনাথ আৰু বিপদগ্ৰস্ত শিশুক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিবলৈ গঠিত হৈছিল, ছ'চাইটি ফৰ দ্য প্ৰটেকচন অৱ চিল্ড্ৰেন ইন ইণ্ডিয়া। তাৰপিছত গঠিত হৈছিল ইণ্ডিয়ান কাউন্সিল ফৰ ছাইল্ড ৱেলফেয়াৰ। ইয়াৰ পিছতেই ভাৰতত শিশু কল্যাণৰ বিষয়টোৱে অধিক সজাগতা লাভ কৰে৷ ইয়াৰ কেইবাবছৰো আগতেই অসমত শিশু কল্যাণৰ বিষয়টোৱে গুৰুত্ব লাভ কৰিছিল আৰু গঠিত হৈছিল কেইবাটাও শিশু কল্যাণমূলক অনুষ্ঠান৷
মতিলাল নেহৰুৰ কন্যা কৃষ্ণা হাতীসিং ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শিশু সন্মিলনৰ সভানেত্ৰী আৰু কেন্দ্ৰীয় সমাজ কল্যাণ পৰিষদৰ শিশু কল্যাণ সংস্থাৰ পৰিচালক আছিল৷ তেওঁ ১৯৫৪ চনত গুৱাহাটীলৈ আহি গুৱাহাটীত সৰ্বভাৰতীয় শিশু সংস্থা স্থাপন কৰে আৰু সভানেত্ৰী হিচাপে দায়িত্ব দিয়া নলিনীবালা দেৱীৰ বাসভৱন শান্তি ভৱনত কাৰ্যালয় স্থাপন কৰে৷ অসমৰ শিশুসকলক জ্ঞান-বিজ্ঞান-শিক্ষা-সংস্কৃতি সকলোতে আগুৱাই নিয়াৰ উদ্দেশ্যে অসমক দুটা ভাগত ভগাই উজনিত হেমন্ত বৰদলৈক আৰু নামনিত কন্দৰ্প শৰ্মাক শিশু কল্যাণ সংস্থা গঠনৰ ভাৰ দিয়া হয়৷ ইতিমধ্যে গুৱাহাটীত ৰত্ন কুমাৰ গৌতম আৰু প্ৰকাশ শৰ্মাই আৰতি সঙ্ঘ নামেৰে এটি শিশু অনুষ্ঠান গঢ়িবলৈ মানস কৰি এটি অনুষ্ঠান পাতিছিল আৰু সেই অনুষ্ঠানতে অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা, নবীনচন্দ্ৰ শৰ্মা, আশ্ৰফ আলি আদি লোকৰ উপস্থিতি আৰু সহযোগত ১৯৫২ চনতে 'পাৰিজাত কানন' নামে এটি শিশু অনুষ্ঠান গঢ়ি তোলা হৈছিল আৰু ইয়াৰ কাৰ্যালয় আছিল "শান্তি ভৱন"৷ 'পাৰিজাত কানন'ৰ পৰিচালনাৰ দায়িত্বত আছিল নলিনীবালা দেৱী৷ ইয়াৰ আগতে তেজপুৰত দণ্ডীনাত কলিতাৰ উদ্যোগত 'পাৰিজাত সঙ্ঘ' নামে এটি কিশোৰ অনুষ্ঠান গঢ়ি উঠিছিল৷ পিছলৈ তেজপুৰত মহাদেৱ শৰ্মাৰ চেষ্টাত গঢ় লৈ উঠিছিল মইনা মেল আৰু যোৰহাটৰ পাৰিজাত সঙ্ঘ৷ তিনিচুকীয়াত মইনা মেলৰ অধিৱেশনত পাৰিজাত কানন আৰু মইনা মেলক একত্ৰিকৰণৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়োৱা হয় আৰু এখন মিলন সমিতি পাতি সভাপতি মহাদেৱ শৰ্মাক এইবিষয়ে কাম কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হয়৷ পাৰিজাত কাননৰ লগত এক কৰি ১৯৫৪ চনত মইনা পাৰিজাত গঠন কৰা হয়৷ পাৰিজাত কানন, মইনা মেল, পাৰিজাত সঙ্ঘ মিলন প্ৰচেষ্টা চলি থকাৰ আগতেই বৰপেটা জিলাৰ সৰ্থেবাৰীত ১৯৪০ চনত উদাসীন আতৈ শ্ৰীশ্ৰী ভক্তদাসদেৱে সখি সঙ্ঘ নামেৰে এটি শিশু কল্যাণকাৰী সংস্থা গঠন কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তীকালত অসমৰ সকলো ঠাইতে ইয়াৰ শাখা খোলাৰ পৰিকল্পনা আছিল যদিও ই সফল হোৱা নাছিল৷ মইনা পাৰিজাত অসম ভিত্তিত গঠিত হোৱাৰ পিছত আৰু ইয়াৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়  অসমৰ চিন্তাশীল ব্যক্তি, ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু বহুদিনৰে পৰা শিশুৰ কল্যাণৰ কামত নিয়োজিত মহাদেৱ শৰ্মা৷ তেওঁ প্ৰায় ৩২খন শিশু গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল৷ ১৮৮৬ চনত তেজপুৰত জন্মলাভ কৰা মহাদেৱ শৰ্মা এগৰাকী শিক্ষক আৰু পাছলৈ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সক্ৰিয় কৰ্মী আছিল৷ মহাদেৱ শৰ্মাই দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে মইনা পাৰিজাতৰ সভাপতি হৈ মুখপত্ৰ “মইনা’’ সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল৷৷
গঠন
মইনা পাৰিজাত ১৯৫৪ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়৷ প্ৰথমাৱস্থাত মহাদেৱ শৰ্মাৰ প্ৰচেষ্টাত তেজপুৰত “পাৰিজাত সংঘ’’ আৰু যোৰহাটত “মইনা মেল’’ গঠন হোৱাৰ পিছত ১৯৫২ চনত গুৱাহাটীত গঠন হৈছিল “সদৌ অসম পাৰিজাত কানন’’ আৰু ১৯৫০ চনত গঠিত হৈছিল “অসম প্ৰাদেশিক মইনামেল’’৷ পিছত দুয়োটা অনুষ্ঠানৰ ’মইনা’ আৰু ’পাৰিজাত’ শব্দ দুটা আনি দুয়োটা অনুষ্ঠানকে একে লগ কৰি ১৯৫৪ চনৰ ২৭ জুন তাৰিখে “মইনা পাৰিজাত’’ গঠন কৰা হয়৷ তেতিয়াৰ পৰাই এই শিশু অনুষ্ঠানটো “সদৌ অসম মইনা পাৰিজাত’’ নামেৰে পৰিচিত হয়৷ মইনা পাৰিজাতৰ আৰম্ভণি হৈছিল ১৯৫০ চনত আৰু একত্ৰীকৰণ কৰা হৈছিল ১৯৫৪ চনৰ ২৭ জুন তাৰিখে৷ জন্ম চন হিচাপে ১৯৫০ চন আৰু প্ৰতিষ্ঠা দিৱস হিচাপে ২৭ জুন তাৰিখটো সমগ্ৰ অসমত পালন কৰা হয়৷
কাৰ্যালয়
১৯৬১ চনলৈ মইনা পাৰিজাতৰ কোনো স্থায়ী কাৰ্যালয় নাছিল৷ ইয়াৰ আগৰ তথ্যসমূহো মইনা পাৰিজাতৰ বৰ্তমান কাৰ্যালয়ত নাই৷ স্মৃতিগ্ৰন্থ, প্ৰবন্ধ, আত্মজীৱনী আদিৰ পৰাহে তথ্যসমূহ লিপিৱদ্ধ কৰা হৈছে৷ ১৯৭০ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহলৈ “মইনা পাৰিজাত’’ৰ সকলো কাম-কাজ যোৰহাটৰ পৰা পৰিচালিত হৈছিল কিন্তু ১৯৭০ চনৰ ১৭ ফেব্ৰুৱাৰীত গুৱাহাটীৰ বি বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত মইনা পাৰিজাতৰ অষ্টম বাৰ্ষিক অধিৱেশনত লোৱা সিদ্ধান্তমৰ্মে মইনা পাৰিজাতৰ স্থায়ী কাৰ্যালয় গুৱাহাটীত পতা হয় আৰু সকলো তথ্য বিধিগতভাৱে ৰখাৰ সিদ্ধান্ত কৰা হয়৷
প্ৰতীক চিহ্ন
মইনা পাৰিজাতৰ প্ৰতীক চিহ্নটো একত্ৰিকৰণৰ আগতে সৃষ্টি হোৱা পাৰিজাত কাননৰ প্ৰতীকটোৰ দৰেই৷ পাৰিজাত কাননৰ প্ৰতীকটোত এপাহি আধাফুলা পদুম ফুল, পঞ্চতীৰ্থৰ পাঁচটি পৰ্বত, শিখৰৰ মাজেৰে ওলাই অহা সোণোৱালী বেলি আৰু তলত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদ৷ এই গোটেইখিনি এটা বৃত্তৰ মাজত অঁকা হৈছিল৷ বৃত্তৰ গাতে লিখা হৈছিল, ’পাৰিজাত কানন, অসম’৷ পতাকাখনৰ ৰং সোণোৱালী আছিল৷ সেইটো প্ৰতীক চিহ্নকে মূল হিচাপে লৈ বৃত্তৰ ওপৰত ’মইনা পাৰিজাত’ আৰু তলফালে “আমি পোহৰ বিচাৰি যাওঁ’’ বুলি লিখি পৰ্বতৰ টিঙেৰে এটি উৰন্ত চৰাই আৰু পৰ্বতৰ টিঙক সামাৰি এডাল ফুলৰ মালা আঁৰি থকা অংকন কৰা হৈছে৷
নিয়মাৱলী
সৰ্বসন্মতিৰূপে সদৌ অসম মইনা পাৰিজাত গঠন হোৱাৰ পিছত এখন নতুন নিয়মাৱলীৰ প্ৰয়োজন হয় আৰু ইয়াৰ দায়িত্ব দিয়া হয় আশ্ৰফ আলি আৰু ভবানন্দ দত্তক৷ দুয়ো লগলাগি মহাদেৱ শৰ্মাৰ সভাপতিত্বত এখন নতুন নিয়মাৱলী সদৌ অসম মইনা পাৰিজাতৰ বাবে ৰচনা কৰে৷ মইনা পাৰিজাত গঠন হোৱাৰ পিছত ১৯৫৮ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ডিব্ৰুগড়ত প্ৰথম অধিৱেশন অনুষ্ঠিত হয়৷ ইয়াতেই ’মইনা পাৰিজাত’ৰ নতুন নিয়মাৱলী গ্ৰহণ কৰা হয় আৰু অনুষ্ঠানৰ নাম হয় “সদৌ অসম মইনা পাৰিজাত’’৷ ১৯৫৯ চনৰ শ্বিলঙত থকা অসম চৰকাৰৰ পঞ্জীয়ন কাৰ্যালয়ত ’সমিতি পঞ্জীয়ন আইন’ ১৯৬০, ২১ নং ধাৰামতে “সদৌ অসম মইনা পাৰিজাত’’ৰ পঞ্জীয়ন কৰা হয়৷ পঞ্জীয়ন নম্বৰ, ৫২/১৯৫৯-৬০৷ সদৌ অসম মইনা পাৰিজাত গঠন হোৱাৰে পাছত গঠিত নিয়মাৱলীমতে মইনা পাৰিজাতৰ প্ৰাথমিক সভ্যৰ সৰ্বোচ্চ বয়স ১২ বছৰ৷ এই নিয়মাৱলীৰ ১৯৮২ চন, ২০০১ চন, ২০০৬ চন, ২০০৭ চন আৰু ২০১৩ চনত সংশোধন কৰা হয় যদিও লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্যৰ লগতে প্ৰাথমিক সদস্যৰ বয়সৰ কোনো সালসলনি কৰা নাই যদিও, ২০০৬ চনৰ সংশোধনীমতে ১৩ বছৰৰ পৰা ১৮ বছৰ বয়সৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ বাবে মইনা পাৰিজাতৰ ভিতৰতে এটি “চেমনীয়া চ’ৰা’’ গঠনৰ সিদ্ধান্ত কৰা হয়৷ নিয়মাৱলীয়ে মইনা পাৰিজাতৰ কাৰ্যাৱলী সময়ে সময়ে নিৰ্দ্দিষ্ট কৰি দিয়ে৷
লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য
নিয়মাৱলীত সন্নিৱিষ্ট মতে ’মইনা পাৰিজাত’ৰ কিছুমান লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য আছে৷ সেই অনুসৰি অনুষ্ঠানটিৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য হ’ল, “দেশৰ উঠি অহা শিশুসকলক নিজে নিজে সংঘৱদ্ধ হ’বলৈ সুবিধা দি আনন্দ আৰু ধেমালিৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ সহজাত প্ৰবৃত্তিবোৰৰ সুষমাময় বিকাশ কৰোৱা আৰু বিভিন্ন কাৰ্যপন্থাৰ যোগে তেওঁলোকক ভৱিষ্যতৰ দায়িত্বশীল, সামাজিক, নৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনৰ ভেটী ৰচনা কৰিবলৈ শিক্ষা দিয়া আৰু দেশ-বিদেশৰ শিশুসকলৰ পৰস্পৰৰ মাজত পৰিচয় ঘটাই মিলা-প্ৰীতি বঢ়োৱা৷’’
মইনা পাৰিজাতৰ কৰ্ম আঁচনি
সদৌ অসম মইনা পাৰিজাত গঠন হোৱাৰে পৰা এতিয়ালৈকে অনুষ্ঠানটোৱে শিশু কল্যাণকামী নানা আঁচনি সম্পাদন কৰি আহিছে৷ সেইবোৰৰ কিছুমান হ’ল, কৰ্মী প্ৰশিক্ষণ, অৱসৰ বিনোদন শিবিৰ, পাৰিজাত কুঞ্জ, শিবিৰ, ৰাজ্যিক কৰ্মশালা, প্ৰাক্-প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, পাৰিজাত সদন আদি৷ এইবোৰৰ উপৰি নাট্য-প্ৰশিক্ষণ, অসম ভিত্তিত নাট প্ৰতিযোগিতা, অসম ভিত্তি বক্তৃতা প্ৰতিযোগিতা আদি অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷
কৰ্মী প্ৰশিক্ষণ
১৯৭২ চনৰ ১৯ জুলাইৰ পৰা ২২ জুলাইলৈ গুৱাহাটীৰ টেক্সটাইল ইনষ্টিটিউটত সদৌ অসম মইনা পাৰিজাতৰ প্ৰথম কৰ্মী প্ৰশিক্ষণ অনুষ্ঠিত হয়৷ তেতিয়াৰে পৰা বৰ্তমানলৈ ৰাষ্ট্ৰীয় জন সহযোগ আৰু শিশু বিকাশ সংস্থা, দিল্লীত প্ৰতিবছৰে ৪-৫ জন কৰ্মীক প্ৰশিক্ষণ দি থকা হয়৷ এই প্ৰতিষ্ঠানৰ অধীনত ’উত্তৰ পূব মণ্ডল’ৰ গুৱাহাটীৰ কেন্দ্ৰত প্ৰতিবছৰে ৩০-৪০ জন কৰ্মীক প্ৰশিক্ষণৰ সুবিধা দি অহা হৈছে আৰু এতিয়ালৈকে মুঠ ৩২টা প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী সম্পন্ন কৰা হৈছে৷
অৱসৰ বিনোদন শিবিৰ
ৰাজ্যিক সমাজ কল্যাণ উপদেষ্টা পৰিষদৰ অৰ্থ-সাহায্য আৰু নিজা সংগৃহীত পুঁজিৰ যোগেদি জিলা আৰু আঞ্চলিক ভিত্তিত ঠায়ে ঠায়ে অৱসৰ বিনোদন শিবিৰ পতা হয়৷
পাৰিজাত কুঞ্জ
সমাজ কল্যাণ উপদেষ্টা পৰিষদৰ অৰ্থ-সাহায্যৰে ১৯৮০ চনত ৫টা, ১৯৮২ চনত ১০টা আৰু ১৯৮৩ চনত ১২টা ক্ৰেছ চেণ্টাৰ চলাই থকা হৈছে৷ ০-৬ বছৰ বয়সৰ শিশুক পুৱাৰ লঘু আহাৰ দি স্বাস্থ্য পৰীক্ষাৰে পৰা নানা শিক্ষামূলক বিষয় গীত-মাতৰ মাধ্যমেৰে শিক্ষা দি অহা হৈছে৷
শিবিৰ
১৯৯২ চনৰ পৰা ১৯৯৪ চনলৈ গুৱাহাটী, যোৰহাট, শিৱসাগৰ, ধুবুৰী, তেজপুৰ আদি ঠাইত বিভিন্ন কাৰ্যসূচীৰে শিবিৰ অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল৷
ৰাজ্যিক কৰ্মশালা
২০০৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত গোলাঘাটত চাৰিদিনীয়া এখন ৰাজ্যিক কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ সদৌ অসমৰ মইনা পাৰিজাতৰ পৰিচালক আৰু বিষয়ববীয়াৰ এই কৰ্মশালাত প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়৷ ২০১৫ চনৰ পৰা ২০১৬ চনলৈ মুঠ ১২খন এনে কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷