cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সৰ্বভাৰতীয় তৃণমূল কংগ্ৰেছ
সৰ্বভাৰতীয় তৃণমূল কংগ্ৰেছ (ইংৰাজীঃ All India Trinamool Congress; সংক্ষিপ্ত ৰূপত. AITC), সাধাৰণভাৱে তৃণমূল কংগ্ৰেছ (সংক্ষিপ্ত ৰূপত. TMC) হৈছে এটা ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক দল যিটো প্ৰধানকৈ পশ্চিমবংগত সক্ৰিয়। দলটোৰ নেতৃত্বত আছে পশ্চিম বংগৰ বৰ্তমানৰ মুখ্যমন্ত্ৰী মমতা বেনাৰ্জী, যি ২০১১ চনৰ পৰা ৰাজ্যখনৰ নেতৃত্বত আহিছে। বৰ্তমান ই সংসদৰ তৃতীয় বৃহত্তম দল আৰু লোকসভাত ২৩ জন সদস্য আৰু ৰাজ্যসভাত ১৩ জন সদস্যৰ লগতে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাজ্যিক বিধানসভাত ২৩৫ জন বিধায়ক আছে; ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ঠিক পিছতেই।  ২০১৬ চনত ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়োগে তৃণমূল কংগ্ৰেছক ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনৈতিক দল হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজনৈতিক দল
অসমৰ সত্ৰসমূহৰ তালিকা
মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে তেওঁৰ জন্মস্থান বৰদোৱাত প্ৰথমখন সত্ৰ স্থাপন কৰিছিল। বৰদোৱাৰ পিছতে শংকৰদেৱে আহোম ৰজাৰ ৰোষত পৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰলৈ আহি ধুৱাহাট বেলগুৰিত সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তাৰপিছত দক্ষিণ পাৰত ক্ষেত্ৰী, কাপালত, চুণপোৰা, পালেদি, কমাৰকুছি আদি ঠাইলৈ গৈ সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ইয়াৰ পিছতে সমসাময়িকভাৱে শংকৰদেৱে পাটবাউসীত, হৰিদেৱে মানৰিত, দামোদৰদেৱে বৈকুণ্ঠপুৰত আৰু মাধৱদেৱে সুন্দৰীদিয়া, গণককুছি আৰু বৰপেটাত সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। শংকৰদেৱে দিয়া দায়িত্ব পালন কৰি গোপালদেৱে পৰৱৰ্ত্তীকালত উজনি অসমৰ ডেবেৰাপাৰত প্ৰথম সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। প্ৰথমতে অসমত ৬৬৫খন সত্ৰ আছিল যদিও এতিয়া তাৰে বেছিভাগৰে অস্তিত্ব নাই। এইকেইখনৰ ভিতৰত ৬৫খন কেৱল মাজুলীতে স্থাপন কৰা হৈছিল যাৰ ভিতৰত এতিয়া ২২ খনহে আছে।
সত্ৰসমূহৰ তালিকা
অসমৰ চাৰিখন ৰাজ সত্ৰ হ'ল: আউনীআটী সত্ৰ, দক্ষিণপাট সত্ৰ, গড়মূৰ সত্ৰ আৰু কুৰুৱাবাহী সত্ৰ। ইয়াৰোপৰি অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিস্তৃত হৈ থকা সত্ৰসমূহৰ এখন তালিকা দিয়া হ’ল {|class="wikitable sortable" ! নং ! সত্ৰৰ নাম ! ঠিকনা |- |-
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা *
নৰ্থইষ্টাৰ্ণ ৱাৰিৱৰ্ছ
নৰ্থইষ্টাৰ্ণ ৱাৰিৱৰ্ছ (Northeastern Warriors, অৰ্থ: 'উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ যোদ্ধা') প্ৰিমিয়াৰ বেডমিণ্টন লীগৰ এটা দল। দা নৰ্থইষ্টাৰ্ণ ৱাৰিৱৰ্ছ প্ৰাইভেট লিমিটেড নামৰ কোম্পানী এই দলৰ স্বত্বাধিকাৰী। এই দলৰ ঘৰুৱা খেলপথাৰ হৈছে কৰ্মবীৰ নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ ইনড'ৰ ষ্টেডিয়াম। ২০১৭ চনত এই দল গঠন কৰা হয়। ২০১৭-১৮ ত পোনপ্ৰথম বাৰৰ বাবে এই দলে প্ৰিমিয়াৰ বেডমিণ্টন লীগৰ চতুৰ্থ সংস্কৰণত খেলে আৰু সপ্তম স্থান দখল কৰে। এই দলৰ অধিনায়ক বিখ্যাত ভাৰতীয় বেডমিণ্টন খেলুৱৈ তথা অলিম্পিক মডেল বিজয়ী ছাইনা নেহৱাল আৰু প্ৰশিক্ষক ইণ্ডোনেছিয়াৰ এডৱিন ইৰিয়াৱান।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ক্ৰীড়া সংঘ
শীলা বৰঠাকুৰ
শীলা বৰঠাকুৰ (১৯৩৫ - ২১ জুন ২০২০) এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজসেৱী আৰু লেখিকা। অসমৰ লেখিকা সকলৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক উত্থানৰ বাবে স্থাপন কৰা সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। ১৯৭৪ চনৰ পৰা ১৯৭৬ চনলৈ, ১৯৯০ চনৰ পৰা ১৯৯২ চনলৈ আৰু ১৯৯৩ চনৰ পৰা ১৯৯৪ চনলৈ তেওঁ তিনিটা কাৰ্যকাল এই সংগঠনৰ সভানেত্ৰী আছিল। ১৯৭৬ চনৰ পৰা ১৯৯০ চনলৈ তেওঁ দুটা কাৰ্যকাল সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ সম্পাদিকাও আছিল।
২০০৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ সমাজসেৱামূলক অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৩৫ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত অসম প্ৰদেশৰ যোৰহাটত শীলা বৰঠাকুৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ নবীন শৰ্মা আৰু মাতৃ প্ৰীতিলতা দেৱী। তেওঁ বাল্যকাল বৰ্তমান বাংলাদেশৰ ৰাজধানী ঢাকা চহৰত কটাইছিল। প্ৰাথমিক শিক্ষা ঢাকাত আৰম্ভ হ’লেও পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ যোৰহাট বালিকা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিক পাছ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। নৃত্যশিল্পী ষড়ানন বৰঠাকুৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ পিছত তেওঁ তেজপুৰ চৰকাৰী উচচতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী কন্যা বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা বৃত্তিৰে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল।
শিক্ষকতা
শিক্ষকতাৰ কৰি থাকোঁতে তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল আৰু অসমৰ সামাজিক পৰিবৰ্তনৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি ১৯৯৩ চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ তেজপুৰৰ দৰং মহাবিদ্যালয়ত দৰ্শন বিভাগত অধ্যাপিকা হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৭৯ চনত তেজপুৰৰ প্ৰথম মহিলা মহাবিদ্যালয় গোপীনাথ বৰদলৈ কন্যা মহাবিদ্যালয় স্থাপন হোৱাত তেওঁ ইয়াৰ প্ৰথম অধ্যক্ষা হিচাপে যোগদান কৰে।
সাহিত্য কীৰ্তি
শীলা বৰঠাকুৰে আঠখন গ্ৰন্থ আৰু নখন বিশেষ গ্ৰন্থৰ সম্পাদনা কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰকাশিত নিজা গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত প্ৰবন্ধ পুথি হ’ল– ‘দৃষ্টি আৰু দৃষ্টান্ত’, ‘সংস্কৃতিৰ সন্ধানত’, ‘লেখকৰ সৃষ্টিত নাৰী’, ‘সাৰস্বত’। সেইদৰে গল্প পুথিসমূহ হ’ল– ‘অনন্যা’, ‘অন্তৰা’, ‘আইতালৈ চিঠি’।
অন্যান্য
সৰুৰে পৰা তেওঁৰ নৃত্য-গীত আৰু অভিনয়ৰ প্ৰতি ৰাপ আছিল। ছাত্ৰী অৱস্থাতেই তেওঁ ‘মাৰ্জিয়ানা’ নাটকত মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ ফাগুনে উলটি চায়’ নামৰ এটি শ্ৰব্য কেছেটত কণ্ঠ নিগৰাইছিল। ১৯৬৮ চনত তেজপুৰত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশনৰ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত এখন নৃত্য-নাটিকা নিজে ৰচনা আৰু পৰিচালনা কৰি ৰাইজৰ সমাদৰ লাভ কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ ২০০৩ চনত অসম চৰকাৰৰ সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰিছিল। ২০০৪ চনত তেওঁ যোৰহাট লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ দ্বাৰা ‘কৰ্মপ্ৰাণা’ উপাধি লাভ কৰে। ২০০৫ চনত লেখিকা সমাৰোহ সমিতিৰ তেজপুৰ শাখাৰ দ্বাৰা ‘তেজস্বিনী’ উপাধি লাভ কৰিছিল। ২০০৫ চনত অসম সাহিত্য সভাই তেওঁক ‘বাসন্তী বৰদলৈ বঁটা’ৰ আগবঢ়ায়। তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে ২০০৮ চনত তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰিছিল।
মৃত্যু
২০২০ চনৰ ২১ জুন তাৰিখে ৮৪ বছৰ বয়সত বাৰ্ধক্যজনিত কাৰণত গুৱাহাটীত শীলা বৰঠাকুৰে ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী‎ শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱা
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱা ওৰফে গেন্ধেলা আহোম স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহ আৰু স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মী সিংহৰ ৰাজত্ব কালত বৰবৰুৱা আছিল। কলিয়াবৰ নদীৰ পূব অঞ্চল আৰু যিবোৰ অঞ্চল বুঢ়াগোহাঁ‌ই, বৰগোহাঁ‌ই আৰু বৰপাত্ৰগোহাঁ‌ইয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা নাছিল, সেইবোৰ অঞ্চল বৰবৰুৱাই নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল। স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহয়ে ৰাজ-কাৰ্য পৰিচালনা কৰাতকৈ পৰিচালনাতকৈ ভোগ-বিলাসক প্ৰাধান্য দিছিল। শাসনকাৰ্যৰ সিংহভাগ বকতীয়াল গেন্ধেলাই চোৱাচিতা কৰিছিল। ৰাজমন্ত্ৰী লাইথেপেনা বৰগোহাঁইৰ পুত্ৰ নুমলী বৰগোহাঁয়ে চকৰি ফেঁটী বুৰঞ্জীত ক্ষমতাশালী ৰাজবিষয়া কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱাক 'জলম বটা' আখ্যা দিয়া হৈছিল। অৰ্থাৎ, তেওঁক প্ৰকৃত আহোম নহয় বুলি কোৱা হৈছিল। এই কথাত অপমানবোধ কৰি বৰবৰুৱাই য'তে যিমান বুৰঞ্জী পালে সকলো জ্বলাই পেলালে। অসম বুৰঞ্জীত ইয়াকে বুৰঞ্জী দাহ বুলি জনা যায়। এনেদৰে জ্বলাই দিওঁতে অনেক সমল চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই গ'ল।
ন'ম'ফ'বিয়া
ন'ম'ফ'বিয়া (nomophobia) হৈছে ম'বাইল ফোনৰ অবিহনে জীৱন কটাবলৈ ভয় কৰা বা অপাৰগ হোৱা পৰিস্থিতিক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এটা ব্যংগাত্মক শব্দ। ইংৰাজী Nomophobia শব্দটো হৈছে "No-mobile-phone Phobia" ৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ। সাধাৰণতে সামাজিক মাধ্যমৰ প্ৰতি বা ম'বাইল ফোনৰ প্ৰতি আসক্তি বুজাবলৈ এই শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ কোনো নিৰ্ধাৰিত মানসম্পন্ন সংজ্ঞা নাই।
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱা
ব্যক্তিগত জীৱন
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা ৰূপচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাৰ পুত্ৰ আছিল। প্ৰথমে তেওঁৰ নাম গেন্ধেলা আছিল। তেওঁ বকতিয়াল বংশৰ আৰু ভঁৰালী চেতিয়া খেলৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
ন'ম'ফ'বিয়া
অৱলোকন
যদিও বৰ্তমানৰ Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5) ত ন'ম'ফ'বিয়াৰ উল্লেখ নাই, DSM-IV ৰ সংজ্ঞামতে ন'ম'ফ'বিয়াক এক নিৰ্দিষ্ট ফ'বিয়া হিচাপে প্ৰস্তাৱিত কৰা হৈছিল। গৱেষক বিয়ান্সী আৰু ফিলিপ্স(২০০৫) ৰ মতে ম'বাইল ফোনৰ অতিৰিক্ত ব্যৱহাৰত কিছুমান মানসিক কাৰক জড়িত হৈ থাকে। ইয়াৰ ভিতৰত কোনো ব্যক্তিয়ে আত্মসন্মান লাঘৱ হোৱাৰ ভয়ত নিজকে আশ্বাস দিবলৈ ম'বাইল ফোনক অনুপযুক্তভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে। বৰ্হিমুখী ব্যক্তিত্বৰ লোকসকলেও অতিৰিক্ত পৰিমাণে ম'বাইলৰ ব্যৱহাৰ কৰাটোও এই মানসিক কাৰকৰ ভিতৰত পৰে। কিছুমান মানসিক সমস্যা যেনে চ'ছিয়েল এন্‌জাইটি ডিজৰ্ডাৰ, পেনিক্ ডিজৰ্ডাৰ আদিও ন'ম'ফ'বিয়াৰ কাৰক হ'ব পাৰে।
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱা
লতাকটা ৰণ
মানৰ আক্ৰমণত ৰাজ্য হেৰুওৱা মণিপুৰৰ ৰজা জয় সিংহ‌য়ে ১৭৬৫ চনত স্বৰ্গদেউক সহায়ৰ বাবে অনুৰোধ কৰে। বিষয়াসকলৰ লগত আলোচনা কৰি স্বৰ্গদেৱে জয় সিংহক সহায় কৰিবলৈ মান্তি হ'ল। এদল সৈন্য গোটোৱা হ'ল কিন্তু বহুকেইজন বিষয়াই গা বেয়াৰ অজুহাতত দলৰ নেতৃত্ব ল'বলৈ অপাৰগতা প্ৰকাশ কৰিলে। তেওঁলোকক বিষয়বাবৰ পৰা আঁতৰাই সম্পত্তি জব্দ কৰা হ'ল। অৱশেষত হৰনাথ ফুকনক সেনাপতি পাতি সৈন্যদলটোৱে চৰাইদেউৰ দক্ষিণেদি মণিপুৰলৈ অভিযান আৰম্ভ কৰিলে। কিন্তু পথত ইমানেই ডাঠ হাবি আছিল যে তেওঁলোকে পথ মোকলাওঁতেই বহু শক্তি আৰু সময় যায়। বহু সৈন্য আহাৰৰ অভাৱত, নগাৰ আক্ৰমণত আৰু সৰ্পদংশনত মৃত্যু ঘটে। এইকথা হৰনাথ ফুকনে কীৰ্তিচন্দ্ৰক জনায় আৰু তেওঁ ৰজাক এই বিষয়ে অৱগত কৰে। ৰজাৰ কাণত এই কথা পৰাত তেওঁ সৈন্যদলটোক ঘূৰি আহিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। মণিপুৰৰ দুৰ্গম পথেদি লতা কাটি আহোম সৈন্য আগবাঢ়িব লগা হোৱা বাবে এই অসফল অভিযানক লতাকটা ৰণ বোলা হয়। ১৭৬৮ চনৰ নৱেম্বৰত দ্বিতীয় এদল সৈন্য কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱাৰ নেতৃত্বত ৰহা আৰু কছাৰী ৰাজ্যৰ মাজেৰে পঠিওৱা হয়।
ন'ম'ফ'বিয়া
অৱলোকন
দুজনৰ ভিতৰত এজন ন'ম'ফ'বিয়াত আক্ৰান্ত ব্যক্তিয়ে তেওঁলোকৰ ম'বাইল ফোন কেতিয়াও বন্ধ কৰি নথয়।
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱা
কুৰংগনয়নীৰ বিবাহ
কীৰ্তিচন্দ্ৰৰ মূল দলটো ৰহাত দহ হাজাৰ সৈন্যৰ সৈতে জয় সিংহৰ লগত মিৰাপ নদীলৈকে আগবাঢ়ি যায়। জয় সিংহ‌ই নগাৰ এটি দল গঠন কৰি মানে সিংহাসনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা কেলেম্বাক খেদি পঠিয়ায়। কৃতজ্ঞতাৰ চিনস্বৰূপে জয় সিংহ‌ই ৰাজেশ্বৰ সিংহক বহু উপহাৰ দিয়াৰ লগতে জীয়েক কুৰংগনয়নীক তেওঁলৈ বিয়া দিয়ে। কুঁৱৰীৰ লগত অহা বহু মণিপুৰী লোক দিছৈৰ ওচৰত থাকিবলৈ লোৱাত এই ঠাই মগলুহাট বা মণিপুৰী বজাৰ নামেৰে জনাজাত হয়।
ন'ম'ফ'বিয়া
গৱেষণাত পোৱা তথ্য
১৯৮৩ চনত বজাৰত ম'বাইল ফোন ওলোৱাৰ লগে লগে মানৱসমাজলৈ অভূতপূৰ্ব পৰিৱৰ্তন আহিল। প্ৰযুক্তিৰ পৰিবৰ্তনৰ লগে লগে দৈনন্দিন সমাজ ব্যৱস্থালৈও নানা ধৰণৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ লগতে বিভিন্নধৰণৰ ফ'বিয়াৰো উৎপত্তি হ'বলৈ ধৰিলে।
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱা
বুৰঞ্জী দাহ
স্বৰ্গদেও ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত (১৭৫১-১৭৬৯) বিখ্যাত ৰাজমন্ত্ৰী লাইথেপেনা বৰগোহাঁইৰ নুমলীয়াপুত্ৰ নুমলী বৰগোঁহায়ে চকৰি ফেঁটী বুৰঞ্জীত তেওঁৰ সমসাময়িক বৰুৱা ৰজাজনৰ নাম লিখিছিল বৰবৰুৱা গেন্ধেলা জাত জলমবটা। গেন্ধেলা বৰবৰুৱাই পিছলৈ নাম লৈছিল কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা। কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰবৰুৱাক জলমবটা বুলি কোৱাত তেখেত ক্ষুণ্ণ হয় আৰু স্বৰ্গদেওৰ আদেশ লৈ আপত্তিজনক, বিভ্ৰান্তিকৰ মন্তব্য থকা সকলো বুৰঞ্জী পুৰি পেলাবলৈ অভিযান চলাইছিল। ইয়াকে বুৰঞ্জী দাহ বোলে। কীৰ্তিচন্দ্ৰৰ পূৰ্ব্বপুৰুষ এজনে এজন মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ জলমবটাক কেইটামান টকা ধাৰ পৰিশোধ কৰিবলৈ থকাত তেওঁলোকৰ ঘৰত গা-খাটি দিব লগা হৈছিল। একপ্ৰকাৰে ব্যৱসায়িক দিশত জলমবটাই আছিল। কিন্তু স্বৰ্গদেও গদাধৰ সিংহই বকতিয়াল ঘৰৰ এজন লোকে আনৰ ঘৰত গা-খাটি থকা কথা জানি যথাৰীতিৰে মোকলাই আনি পুনৰ বকতিয়াল ভৰালী চেতিয়া খেলত সংস্থাপন কৰিলে।
প্ৰধান মন্ত্ৰী উজ্জ্বলা যোজনা
প্ৰধানমন্ত্ৰী উজ্জ্বলা যোজনা হ'ল ভাৰতৰ দুখীয়া পৰিয়ালৰ মহিলাসমূহৰ মুখত হাঁহি অনাৰ উদ্দেশ্যে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ দ্বাৰা ২০১৬ চনৰ ১ মে'ত আৰম্ভ কৰা এটা যোজনা। এই যোজনাৰ অধীনত দুখীয়া মহিলাবোৰক বিনামুলীয়াকৈ এল.পি.জি. সংযোগ যোগান ধৰা হয়।
ন'ম'ফ'বিয়া
গৱেষণাত পোৱা তথ্য
Shambare, Rugimbana & Zhowa (২০১২) নামৰ গৱেষক কেইজনে ম'বাইল ফোনক একবিংশ শতিকাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ "ড্ৰাগবিহীন আসক্তি" বুলি অভিহিত কৰিছে। তেওঁলোকে উল্লেখ কৰিছেযে এজন কলেজীয়া ছাত্ৰই দৈনিক ন ঘণ্টা পৰ্যন্ত ম'বাইল ফোনৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। প্ৰযুক্তিৰ ওপৰত এনেধৰণৰ নিৰ্ভৰশীলতাই প্ৰযুক্তিক আধুনিক জীৱনৰ চালক হিচাপে পৰিগণিত কৰিছে। এনেধৰণৰ নিৰ্ভৰশীলতা "প্ৰযুক্তি পেৰাডক্স"ৰো উদাহৰণ–যি একেসময়তে স্বত্ৰন্ত আৰু দাস।
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱা
হত্যা
শিৱ সিংহৰ ৰাজত্বত বৰ ৰজা ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে সত্ৰসমূহৰ ওপৰত অমানুষিক অত্যাচাৰ চলায়। তেখেতে মোৱামৰীয়া শিষ্য সকলক দুৰ্গা পূজাৰ বলিৰ মাংস খুৱাইছিল আৰু বলিৰ তেজেৰে শিষ্যৰ কপালত ফোঁট দি তেওঁলোকৰ ধৰ্ম ভ্ৰষ্ট কৰিবলৈ চেষ্টা চলাইছিল। নাহৰ খোৰা শইকীয়া আৰু ৰাঘৱ মৰাণক কৰা অপমানৰ বাবে তেওঁলোকে ক্ষুদ্ধ হৈ বিদ্ৰোহৰ সূচনা কৰে। প্ৰথম মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ আৰম্ভণিতে বিদ্ৰোহী নাহৰে কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱাক হত্যা কৰিছিল।
ন'ম'ফ'বিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভয়
প্ৰধান মন্ত্ৰী উজ্জ্বলা যোজনা
এই যোজনাৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হ'ল গ্ৰামাঞ্চলত খাদ্য বনাবৰ বাবে ব্যৱহৃত জীৱাশ্ম ইন্ধনৰ ঠাইত এল.পি.জি.ৰ ব্যৱহাৰক অধিক গুৰুত্ব দিয়া। তাৰোপৰি মহিলাৰ সশক্তিকৰণক অধিক গুৰুত্ব দিয়াৰ লগতে তেওঁলোকৰ স্বাস্থ্যৰ সুৰক্ষাও এই যোজনাৰ আন এটি উদ্দেশ্য। এই যোজনাৰ বাবে মন্ত্ৰীমণ্ডলে ৮,০০০ কৌটি টকাৰ বাজেট নিৰ্মাণ কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী যোজনা আৰু নীতি
কীৰ্তিচন্দ্ৰ বৰুবৰুৱা
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
জুডিমা (পানীয়)
জুডিমা (Judima) অসমৰ ডিমাছা সকলে প্ৰস্তুত কৰা পাৰম্পৰিক চাউলৰ সুৰা। জুডিমা ডিমাছা সমাজৰ সকলো ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক অনুষ্ঠানত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। উত্তৰ পূব ভাৰতৰ সকলো সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা চাউলৰ সুৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। ইয়াক প্ৰস্তুত কৰিবলৈ কিণ্বন প্ৰক্ৰিয়াত ব্যৱহাৰ কৰা থেমব্ৰা (Acacia pennata)ৰ সৈতে হুমাও নামৰ ঔষধিৰে তৈয়াৰী বিশেষ পিঠা জুডিমাৰ এক অনন্য বৈশিষ্ট্য। জুডিমা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ স্থানীয় প্ৰকাৰৰ চাউল মাইচা, মাইজু আৰু বাৰিং ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে ব্যৱহাৰৰ উপযোগী হৈ থকা ইয়াৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য। ডিমাছা সমাজত ইয়াক বিষ আৰু ভাগৰৰ প্ৰতিষেধক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। জুডিমাৰ মানদণ্ড ইয়াৰ ৰং, সোৱাদ আৰু গোন্ধৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। পুৰণি হোৱাৰ লগে লগে জুডিমাৰ ৰং পাতল হালধীয়াৰ পৰা গাঢ় মুগালৈ সলনি হয়।
২০২১ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে জুডিমায়ে ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰে। ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰা জুডিমা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম বিধ পাৰম্পৰিক সুৰা।
ইতিহাস
জুডিমা ডিমাছা সমাজত প্ৰাচীন কালৰ পৰা ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। তেওঁলোকৰ সমাজৰ বিশিষ্ট ব্যক্তি আৰু অতিথিসকললৈ জু ফুণ্টো নামৰ বাঁহৰ নলীত ইয়াক পৰিৱেশন কৰা হয়। লোককথা অনুসৰি ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক অনুষ্ঠান সম্পাদন কৰোঁতে জুডিমা ডিমাছা সকলৰ ঈশ্বৰ বহুতে ভগৱান শিৱৰ সমতুল্য বুলি দাবী কৰা 'চিবাৰাই' আৰু অন্যান্য দেৱতাসকলক আগবঢ়োৱা হয়। জুডিমা যিকোনো সামাজিক বা ৰীতি-নীতিমূলক কাৰ্যৰ অপৰিহাৰ্য অংশ। জুডিমাৰ উৎপত্তি সন্দৰ্ভত লোককাহিনীৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ আছে।
বৰ্ণনা
জুডিমা হৈছে স্থানীয়ভাৱে খেতি কৰা তিনি প্ৰকাৰৰ চাউলৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা একপ্ৰকাৰৰ সুৰাযুক্ত পানীয়। এই তিনি প্ৰকাৰৰ চাউল হৈছে মাইচা, মাইজু (বৰা চাউল) আৰু বাৰিং মাইজু (বৰা চাউলৰ এক প্ৰকাৰ)। বাৰিং মাইজু চাউল কেৱল জুডিমা প্ৰস্তুত কৰাৰ বাবে খেতি কৰা হয়। এই তিনি প্ৰকাৰৰ চাউল জুডিমাৰ মানদণ্ড সৰ্বাধিক কৰাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত অনুপাতত মিহলি কৰা হয়। সিজোৱা চাউলৰ সৈতে শুকান চাউলৰ গুড়ি আৰু থেমব্ৰা বাকলি মিলাই প্ৰস্তুত কৰা পিঠা ভালদৰে মিহলাই জু-খুলু নামৰ শঙ্কু আকৃতিৰ বাঁহৰ পাচিত স্থানান্তৰিত কৰা হয়। বিশেষকৈ এই উদ্দেশ্যৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা জু-খুলু বা দিহু নামৰ মাটিৰ পাত্ৰত কিণ্বনৰ বাবে থৈ দিয়া হয়। প্ৰায় ৪/৫ দিনৰ পিছত জুডিমা ব্যৱহাৰৰ বাবে সাজু হয়। জুডিমাৰ সোৱাদ ঠাইভেদে বেলেগ বেলেগ হয়। অৱশ্যে শ্ৰেষ্ঠ জুডিমা অসমৰ ডিমা হাচাও জিলাত উৎপাদিত হয়।
প্ৰস্তুত প্ৰণালী
জুডিমাৰ প্ৰস্তুত প্ৰণালী প্ৰধানকৈ দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়। প্ৰথমে জুডিমাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পিঠা প্ৰস্তুত কৰা হয়। প্ৰথমে থেমব্ৰাৰ বাকলি ৰ'দত শুকুৱাই সৰু সৰুকৈ কাটি পিহি লোৱা হয়। ইয়াক তাৰ পিছত চাউলৰ গুড়িৰ সৈতে মিহলি কৰা হয়। এই চাউলৰ গুড়ি এক মিশ্ৰণৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হয় আৰু ইয়াত বৰা আৰু অন্যান্য চাউলৰ নিৰ্দিষ্ট অনুপাতত মিহলি কৰা হয়। বৰা চাউলৰ গুড়ি ইয়াক ঘূৰণীয়া আকৃতিত বনোৱাৰ বাবে যোগ দিয়া হয়। গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত হুমাও জলা বা পৰিপক্ব পিঠাগুৰি ইয়াৰ ওপৰত ছটিয়াই দিয়া হয়। এই পিঠাসমূহ নিশা আৰু সূৰ্যাস্তৰ আগতে প্ৰস্তুত কৰা হয়।
পিঠাবোৰ জংখলাই নামৰ বাঁহৰ সঁজুলি এখনত তিনিৰ পৰা পাঁচ দিন শুকুৱাবলৈ ঠাণ্ডা আৰু শুকান স্থানত ৰখা হয়। সূৰ্যৰ পোহৰত শুকোৱাৰ ফলত পিঠাৰ শক্তি হ্ৰাস হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। সম্পূৰ্ণৰূপে শুকান পিঠাবোৰ পাতল কাপোৰৰ টুকুৰা এটাত ঢিলাকৈ বান্ধি ধানখেৰৰ মাজত বাঁহৰ সঁজুলিত ৰাখি সংৰক্ষণ কৰা হয়।
জুডিমা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ নিৰ্ধাৰিত প্ৰকাৰৰ চাউল অনুপাতত মিহলি কৰি সিজোৱা হয়। তাৰপিছত পিঠাখিনি গুৰি কৰি ঠাণ্ডা সিজোৱা চাউলৰ সৈতে মিহলি কৰা হয়।
বিশেষত্ব
জুডিমাৰ স্বকীয়তা ইয়াৰ সোৱাদ, ৰং আৰু গোন্ধত নিহিত আছে। ইয়াৰ সোৱাদ মৌৰ দৰে মিঠা। ইয়াৰ ৰং পুৰণি হোৱাৰ লগে লগে পৃথক হয়। ই নিষ্কাশনৰ সময়ত মৃদু হালধীয়াৰ পৰা গাঢ় মুগালৈকে হয়। ইয়াৰ এটা সাধাৰণ আৰু বিশেষ গোন্ধ আছে। স্বাস্থ্য পানীয় আৰু প্ৰতিৰোধমূলক পানীয় হিচাপে জুডিমাৰ ব্যৱহাৰ ডিমাছা সংস্কৃতিত কৰা হয়।
ভৌগোলিক স্বীকৃতি
২০২১ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰৰ পেটেণ্ট, ডিজাইন আৰু ট্ৰেড মাৰ্কৰ নিয়ন্ত্ৰক জেনেৰেলৰ পৰা জুডিমায়ে ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰে। অসমৰ ঘাইকৈ ডিমা হাছাও জিলা আৰু কাৰ্বি আংলং জিলাত জুডিমা উৎপাদন কৰা হয়। এই স্বীকৃতি লাভ কৰা জুডিমা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমবিধ পাৰম্পৰিক সুৰা।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য শ্ৰেণী:পানীয় শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
কাৰ্টেল
কাৰ্টেল (Cartel) হৈছে স্বতন্ত্ৰ বজাৰ-অংশগ্ৰহণকাৰীৰ এটা গোট যি তেওঁলোকৰ লাভৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰিবলৈ আৰু বজাৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিবলৈ ইজনে সিজনৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰে। কাৰ্টেল সাধাৰণতে একে ব্যৱসায়িক ক্ষেত্ৰৰ সংগঠন অৰ্থাৎ প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকলৰ মিত্ৰতা। বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে ইয়াক প্ৰতিযোগিতাবিৰোধী আচৰণ বুলি বিবেচনা কৰা হয় আৰু এনে ধৰণৰ প্ৰথাক অবৈধ ঘোষণা কৰে। কাৰ্টেলত মূল্য নিৰ্ধাৰণ, নিবিদা ৰিগিং, আৰু উৎপাদন হ্ৰাস অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে। কাৰ্টেলৰ বিশ্লেষণ কৰা অৰ্থনীতিৰ মতবাদক কাৰ্টেল তত্ত্ব বুলি জনা যায়। কাৰ্টেলন অন্যান্য প্ৰকাৰৰ মিত্ৰতা বা যেনে কৰ্পোৰেট মাৰ্জাৰ বা ব্যৱসায় সংগঠনৰ একত্ৰীকৰণৰ পৰা পৃথক।
ব্যুৎপত্তি
কাৰ্টেল শব্দটো ইটালিয়ান শব্দ কাৰ্টেলোৰ পৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে "কাগজৰ পাত" বা "প্লেকাৰ্ড", আৰু এই শব্দটো লেটিন ভাষাৰ চাৰ্টা শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে "কাৰ্ড।" ইটালিয়ান শব্দটো মধ্য ফৰাচী ভাষাত কাৰ্টেল হৈ পৰিছিল আৰু ইয়াক ইংৰাজীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰি লোৱা হৈছিল। ইংৰাজীত এই শব্দটো মূলতঃ যুদ্ধৰত ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ মাজত ১৬৯০ৰ দশকৰ পৰা বন্দীসকলৰ চিকিৎসা আৰু আদান-প্ৰদান নিয়ন্ত্ৰণত ৰখাৰ বাবে লিখিত চুক্তিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ১৮৯৯ চনৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বী ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ মাজত যিকোনো আন্তঃচৰকাৰী চুক্তিৰ অৰ্থত এই শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ সাধাৰণীকৰণ হৈ পৰে।
আন্তৰ্জাতিক চুক্তিৰ সলনি এটা অৰ্থনৈতিক গোটৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ ইংৰাজী শব্দ কাৰ্টেলৰ ব্যৱহাৰ ১৮০০ৰ দশকৰ বহু পিছত জাৰ্মান শব্দ কাৰ্টেলৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছি আৰু ইয়াৰ মূল আছিল ফৰাচী শব্দ কাৰ্টেল। ১৮৪৬ চনত জাৰ্মান ৰেল কোম্পানীসমূহৰ মাজত প্ৰথমবাৰৰ বাবে শুল্ক আৰু কাৰিকৰী মানকৰণৰ প্ৰচেষ্টা বৰ্ণনা কৰিবলৈ এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বাণিজ্য
স্বৰাজ ভৱন, এলাহাবাদ
right|thumb|স্বৰাজ ভৱন স্বৰাজ ভৱন হ'ল এলাহাবাদত অৱস্থিত এটা ঐতিহাসিক ভৱন তথা সংগ্ৰহালয়। ইয়াৰ প্ৰকৃত নাম আনন্দ ভৱন আছিল। জৱাহৰলাল নেহৰুৰ পিতৃ মতিলাল নেহৰুৱে এই ঐতিহাসিক ভৱন নিৰ্মাণ কৰিছিল।
১৯৩০ চনত মতিলাল নেহৰুৱে এই ভৱনটো দেশৰ নামত সমৰ্পণ কৰি দিছিল। পাছলৈ ইয়াত কংগ্ৰেছ দলৰ মুখ্য কাৰ্যালয় বনোৱা হয়। ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ জন্ম এই ভৱনতেই হৈছিল। বৰ্তমান এই ভৱনটোক এটা সংগ্ৰাহলয়ৰ ৰূপ দিয়া হৈছে।
পৰিচয়
১৮৯৯ চনত মতিলাল নেহৰুৱে চাৰ্চ লেন নামৰ প্ৰতিৱেশী অঞ্চলত অৱস্থিত এটা ভৱন ক্ৰয় কৰে। যেতিয়া এই ভৱনলৈ নেহৰু পৰিয়াল থাকিবলৈ আহে তেতিয়া ইয়াৰ নাম আনন্দ ভৱন ৰখা হৈছিল। পাছলৈ ভৱনটো ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছক অৰ্পণ কৰা হয়। ১৯৩১ চনত মতিলাল নেহৰুৰ পুত্ৰ জৱাহৰলাল নেহৰুৱে এটা ন্যাস বনাই স্বৰাজ ভৱনক ভাৰতীয় জনতাৰ জ্ঞানৰ বিকাশ, স্বাস্থ্য তথা সামাজিক আৰ্থিক উত্থানৰ বাবে সমৰ্পণ কৰি দিয়ে। এই ভৱনৰ একাংশত এখন হাস্পতাল আছে যি বৰ্তমান কমলা নেহৰুৰ নামেৰে পৰিচিত। ১৯৪৮ চনৰ পৰা ১৯৭৪ চনলৈ এই ভৱনৰ ব্যৱহাৰ কেৱল শিশুৰ শৈক্ষিক কাৰ্যক্ষম বিকাশৰ বাবে কৰা হৈছিল আৰু ইয়াতেই এটি শিশু ভৱনৰ স্থাপনা কৰা হৈছিল। শিষু ভৱনটোত সংগীত, বিজ্ঞান, খেল আদি বিষয়ৰ ওপৰত শিশুসকলক শিকোৱা হৈছিল। স্বৰাজ ভৱন এটি বিশাল ভৱন আৰু ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ৰ এটা সম্পদ। এই ভৱনতেই পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৱে নিজৰ বাল্যকাল কটাইছিল। ইয়াৰ পৰাই তেওঁ ৰাজনীতিৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি পাছলৈ ভাৰতীয় স্বাধীনতা আ্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। মহাত্মা গান্ধী যেতিয়াই এলাহাবাদলৈ আহিছিল তেওঁ এই ভৱনতেই বাস কৰিছিল। আজিও এই স্থানত গান্ধীৰ অনেক বস্তু ৰখা হৈছে। ১৯৪২ চনত ইন্দিৰা গান্ধীৰ বিবাহ এই ভৱনতেই হৈছিল আৰু ১৯৩৮ চনত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ মাতৃ স্বৰূপ ৰাণীৰ মৃত্যুও এই স্থানতেই হৈছিল। ১৯৭০ চনত ইন্দিৰা গান্ধীয়ে এই ভৱনটো দেশক সমৰ্পণ কৰি দিয়ে আৰু পাছলৈ ইয়াক সংগ্ৰহালয়ৰ ৰূপ দিয়া হয়। পুৱা ৯ বজাৰ পৰা গধূলি ৫ বজালৈ স্বৰাজ ভৱন খোলা থাকে। সোমবাৰে সাপ্তাহিক অৱকাশ থাকে।
বাহ্যিক লিংক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:স্থাপত্য
চুইছ প্ৰত্যাহ্বান
চুইছ প্ৰত্যাহ্বান (Swiss challenge) হৈছে কিছুমান অধিকাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰচলিত এক প্ৰকাৰৰ ৰাজহুৱা ক্ৰয়, যাৰ বাবে কোনো ৰাজহুৱা কৰ্তৃপক্ষৰ (সাধাৰণতে চৰকাৰৰ এটা সংস্থা) প্ৰয়োজন হয় যি ৰাজহুৱা প্ৰকল্পৰ বাবে (যেনে বন্দৰ, পথ বা ৰেলপথ), বা চৰকাৰক প্ৰদান কৰিব লগা সেৱাৰ বাবে নিবিচৰাকৈয়ে নিবিদা প্ৰাপ্ত কৰিছে। এনে ক্ষেত্ৰত উক্ত ৰাজহুৱা কৰ্তৃপক্ষই তৃতীয় এটা পক্ষক ইয়াতকৈ উন্নত নিবিদা প্ৰদান কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়।
কিছুমান চুইছ প্ৰত্যাহ্বানৰ দ্বাৰা নিবিচৰাকৈয়ে নিবিদা দাখিল কৰা সংস্থাটোকেই চুইছ প্ৰত্যাহ্বান প্ৰক্ৰিয়াৰ যোগেদি ওলাই অহা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ নিবিদা মিলাবলৈ বা ইয়াক উন্নত কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে। ভাৰতীয় সাংবাদিক বিনায়ক চেটাৰ্জীয়ে ইয়াক "মূল আৰু সামাজিক আন্তঃগাঁথনি প্ৰকল্পৰ বাবে ৰাজহুৱা ক্ৰয়ৰ এক কম পৰিচিত আৰু আনকি কম ব্যৱহৃত পদ্ধতি" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বাণিজ্য
আয়েশা টাকিয়া
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
বিভুতি লহকৰ
বিভুতি প্ৰসাদ লহকৰ ভাৰতৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ প্ৰকৃতিবিদ আৰু পৰিস্থিতি বিজ্ঞানী (Ecologist)। তেওঁ অসমৰ ঘাঁহনি অঞ্চলৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি আহিছে। তেওঁৰ ডক্টৰেট গৱেষণাৰ বিষয় আছিল অসমৰ মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত পিগমি হগৰ বিস্তৃতি অধ্যয়ন।
গৱেষণা
ড॰ বিভুতি লহকৰে অসমৰ মানাহ আৰু কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ ঘাঁহনিৰ পৰিস্থিতিতন্ত্ৰৰ বিভিন্ন দিশৰ ওপৰত গৱেষণা চলাই আহিছে।
মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত দুটা দশক ধৰি তেওঁ কৰি অহা প্ৰচেষ্টাৰ বাবে ২০১১ চনত উদ্যানখন বিপদাক্ৰান্ত ৱৰ্ল্ড হেৰিটেজ চাইট (World Heritage in Danger) ৰ তালিকাৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ সক্ষম হয়। মানাহৰ কাষৰীয়া গাওঁসমূহত তেওঁ ভালেসংখ্যক সভা আৰু আলোচনাচক্ৰৰ আয়োজন কৰি স্থানীয় লোকক উদ্যানখনৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তা সম্পৰ্কে অৱগত কৰি আহিছে। তদুপৰি স্থানীয় যুৱকসকলক দৰকাৰী প্ৰশিক্ষণ দি আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰাতো তেওঁ অৱদান যোগাইছ। তেওঁ এশৰো অধিক যুৱক-যুৱতীক জৈববৈচিত্ৰৰ জৰীপ আৰু ট্যুৰ গাইড হোৱাৰ প্ৰশিক্ষণ দিছে বুলি জনা যায়।
বিভুতি লহকৰে মানাহত সামাজিক সংৰক্ষণৰ আৰু গিবন বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যত হুলক গিবনৰ গৱেষণাৰ বাবে ৰাফৰ্ডছ ফাউণ্ডেশ্যনৰ পৰা পুঁজি লাভ কৰিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ অৰণ্যসেৱক শ্ৰেণী:অসমৰ বিজ্ঞানী
দেবানন্দ উলুপ
জন্ম
দেবানন্দ উলুপৰ জন্ম ১৯৬৪ চনত তিনিচুকীয়া জিলাৰ মাৰ্ঘেৰিটা মহকুমাৰ উলুপ গাঁৱত। পিতৃ ৰামেশ্বৰ উলুপ আৰু মাতৃ গুমকী উলুপ।
শিক্ষা
সপ্তম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে দেবানন্দ উলুপে এটা কুকুৰা বিক্ৰী কৰা টকাৰে ৰেলৰ টিকট কাটি যোৰহাটলৈ গুচি আহে। যোৰহাট চাৰুকলা বিদ্যালয়ত কিছুদিন ছবি অঁকাৰ পাঠ লয় যদিও মনৰ অস্থিৰতাই তেখেতক যোৰহাটতো টিকি থাকিবলৈ নিদিলে।
১৯৭৯ চনৰ শেষৰ ফালে তেখেত গুৱাহাটীলৈ গুচি যায় আৰু নিগাজীকৈ তাতে থাকিবলৈ লয়। গুৱাহাটীত থকা প্ৰথমৰ সময়ছোৱাত তেখেতে গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ডলৈও কিছুদিন ছবি অঁকা শিকিবলৈ গৈছিল যদিও এয়াও খুব কম সময়ৰ বাবে।
কৰ্মজীৱন
১৯৮৭ চন মানৰ পৰা তেখেতে নিজাববীয়াকৈ ছবি অঁকা আৰম্ভ কৰে। প্ৰথমলানি ছবি ‘ষ্ট্ৰীট অৱ হাংগাৰ' (Street of Hunger)। ৮৫চনৰ পিছৰফালে ‘বাঘমানুহ’ আৰু ১৯৯৯ চনত ক্ৰমে ‘য়েল্ল বাৰ্ড’ (Yellow Bird)আৰু ‘পাটকাই’(Patkai) ছিৰিজৰ ছবি সমূহ আঁকে। ২০১০-১১ চনৰপৰা তেখেতে আৰম্ভ কৰে ‘মাইভেলী'(My Valley) ছিৰিজৰ কাম। এই ছিৰিজৰ ছবি সমূহে চিংফৌ জনগোষ্ঠীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে আৰু এই শেহতীয়া শিল্পকৰ্মই শিল্পীগৰাকীক কেৱল অসমতে নহয়, অৰুণাচল, ম্যানমাৰ, চীনপৰ্যন্ত শিল্পীৰূপে স্বীকৃতি দিছে।
১৯৮৫ চনৰপৰা ১৯৮৯ চন পৰ্যন্ত তেখেতে ‘প্ৰান্তিক’ আলোচনীৰ লে-আউট আৰ্টিষ্ট ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৮৯চনত গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰত চাকৰিত যোগদান কৰে। ১৯৯৫ চনৰপৰা তেখেত গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ডৰো শিক্ষকৰূপে নিযুক্ত হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
দেবানন্দ উলুপৰ সহধৰ্মিনী শ্ৰীমতী বৈজয়ন্তী উলুপ।
বিবাহসূত্ৰে শিল্পীগৰাকী ক্ৰমে তিনিটি সন্তানৰ পিতৃ। দুটি ল’ৰা আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তান ক্ৰমে আংচেং, জাইং আৰু জাউম।
অধিক চাওঁক
শ্ৰেণী:অসমৰ চিত্ৰশিল্পী শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
আইজাক নিউটনৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা বস্তুসমূহৰ তালিকা
এইখন ছাৰ আইজাক নিউটনৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা বস্তুসমূহৰ এখন তালিকা।
মাতৃকা
মাতৃকা (मातृका) অৰ্থাৎ দৈৱিক মাতৃসকল হৈছে কেইবাগৰাকী মাতৃৰূপী দেৱী আৰু হিন্দু ধৰ্মত তেওঁলোকক সদায়েই একেলগে উপস্থাপন কৰা হয়। তেওঁলোক আদি পৰাশক্তিৰে বিভিন্ন স্বৰূপ। তেওঁলোক হৈছে দেৱতাসকলৰ শক্তিৰ বিমূৰ্ত ৰূপ। ব্ৰহ্মাণীৰ উৎপত্তি ব্ৰহ্মাৰ পৰা। একেদৰে বৈষ্ণৱী বিষ্ণুৰ পৰা। মহেশ্বৰী শিৱৰ পৰা, ইন্দ্ৰাণী ইন্দ্ৰৰ পৰা, কৌমাৰী স্কন্দ অৰ্থাৎ কাৰ্ত্তিকৰ পৰা, বৰাহী বৰাহৰ পৰা আৰু চামুণ্ডা দেৱীৰ পৰা উৎপন্ন। ইয়াৰ উপৰিও আন দুগৰাকী মাতৃকা হৈছে নৰসিংহী আৰু বিনায়কী।
মাতৃকাসকলক প্ৰায়েই সাতগৰাকীৰ গোট বা সপ্তমাতৃকা হিচাপে উপস্থাপন কৰা দেখা পোৱা যায়। অষ্টমাতৃকা বা আঠগৰাকী দেৱীৰ গোট হিচাপেও তেওঁলোকক চিত্ৰায়িত কৰা হয়। দক্ষিণ ভাৰতত মূলতঃ সপ্তমাতৃকাৰ উপাসনা বিৰাজমান হোৱাৰ বিপৰীতে নেপালৰ লগতে আনবোৰ ঠাইত অষ্টমাতৃকাৰ পূজা দেখা যায়।
হিন্দু ধৰ্মৰ দেৱীপূজা কৰা পন্থা অৰ্থাৎ তন্ত্ৰত মাতৃকাসকলৰ অপৰিসীম গুৰুত্ব আছে। শাক্ত পন্থাত তেওঁলোকক দানৱৰ সৈতে হোৱা যুঁজসমূহত পৰম শাক্ত দেৱীক সহযোগ কৰাৰ কথা কোৱা হয়। কোনো কোনো পণ্ডিতে মাতৃকাসকলক শৈৱ পন্থাৰ দেৱী বুলিও মত প্ৰকাশ কৰে। সমৰ দেৱতা স্কন্দ (মুৰুগান) বা কাৰ্ত্তিকৰ পূজাৰ সৈতেও তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক দেখা যায়। প্ৰাচীনতম সূত্ৰসমূহত মাতৃকাসকলক অশুভ আৰু ভয়ংকৰ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁলোক ভয়লগা দেৱী, শিশু হৰণকাৰী তথা ভক্ষণকাৰী বা অন্য অৰ্থত শিশুকালৰ ফোঁহা, জ্বৰ, ক্ষুধাপীড়ণ আৰু ৰোগসমূহৰ কাৰক। প্ৰাপ্তবয়স্ক অৱস্থা প্ৰাপ্ত হোৱাৰ পূৰ্বেই বহু শিশুৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিয়া এই ৰোগসমূহৰ নিবাৰণৰ হকে তেওঁলোকৰ উপাসনা কৰা হয়। পৰৱৰ্তী কালৰ আখ্যানসমূহত মাতৃকাসকলে ৰক্ষাকৰ্তা দেৱীৰ ভূমিকা পালন কৰিবলৈ লয় যদিও তেওঁলোকৰ অশুভ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্য অটুট থাকে। এনেদৰে তেওঁলোকে প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টিশীল আৰু ধ্বংসকাৰী দুয়োটা চৰিত্ৰকে প্ৰতিফলিত কৰে।
বৰাহমিহিৰৰ বৃহৎ সংহিতাত কোৱা হৈছে যে মাতৃকাসকলক তেওঁলোকৰ নামানুসাৰে হিন্দুসকলৰ প্ৰধান দেৱতাসমূহৰ সৈতেহে পূৰ্ণ ৰূপ হিচাপে গণ্য কৰিব লাগে। তেওঁলোক অৰ্ধাংগিণী বা শক্তি হিচাপে এই দেৱতাসকলৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে। আদিতে কৃত্তিকা নক্ষত্ৰপুঞ্জৰ বিমূৰ্ত ৰূপ হিচাপে পৰিচিত মাতৃকাসকলে সপ্তম শতিকাৰ পৰাই জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে আৰু নৱম শতিকালৈ দেৱী মন্দিৰৰ এক বিশেষ বৈশিষ্ট্য হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
ব্যুৎপত্তি
পঞ্চম শতিকালৈ এই দেৱীসকল তান্ত্ৰিক দেৱী হিচাপে কঠোৰপন্থী হিন্দুধৰ্মৰ মাজত সোমাই পৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
লোচাৰ
লোচাৰ অৰুণাচলৰ মনপা, খামটি আদি বৌদ্ধধৰ্মীয় লোকসকলে পতা বসন্তকালীন উছৱ৷ অৰুণাচলৰ পশ্চিম দিশৰ মনপা, খামটি, ৱাঞ্চো আদি জনগোষ্ঠীৰ লোকসকল বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী৷ তেওঁলোকে ব্ৰহ্মদেশত প্ৰচলিত মহাযানী বা ’থেৰবাদ’ মানি চলে৷ জনশ্ৰুতিমতে লো-চাৰ অনুষ্ঠিত কৰা সময়তে বুদ্ধদেৱে আসুৰিক শক্তি বিনাশ কৰি সমাজত শান্তি স্থাপন কৰিছিল৷ সেয়ে মনপা, খামটি আদি বৌদ্ধধৰ্মী লোকসকলে সকলে নতুন বছৰৰ আৰম্ভণিতে বছৰটোলৈ সুখ শান্তি কামনা কৰি লোচাৰ উছৱ পাতে৷
ইতিহাস
লোচাৰে তিব্বতত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আগমনৰ বহু আগৰে পৰা উদযাপিত হৈছিল। বন ধৰ্মৰ শীতকালীন ধূপ-ধূনা জ্বলোৱা ৰীতি-নীতিৰ পৰা ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছে বুলি গণ্য কৰা হয়। নৱম তিব্বতী ৰজা পুদে গুংগ্যল (৬১৭-৬৯৮) ৰাজত্বকালত এই ৰীতিক বাৰ্ষিক লোচাৰ উৎসৱ কৃষিভিত্তিক শস্য চপোৱাৰ উৎসৱৰ সৈতে একত্ৰিত হৈছিল।
চতুৰ্দশ দালাই লামা (১৯৯৮: পৃষ্ঠা ২৩৩) লোচাৰৰ বাবে নেচুং অৰাকলৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ গুৰুত্ব নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল:
লোকবিশ্বাস
লো-চাৰ উছৱৰ লগত জড়িত এক লোকবিশ্বাস আছে৷ সেইটো হ’ল, ’থুপকা গুটুক’এৰে ভাগ্য নিৰ্ণয় কৰা৷ ’থুপকা গুটুক’ হ’ল, কয়লা, নিমখ, ঘেঁহু, চুৰপি, মণি, চিল, সৰিয়হ, জলকীয়া আৰু ধূনা - এই ন বিধ বস্তুৰ পৃথক পৃথক টোপোলা৷ এই সকলোবোৰ টোপোলাকে একেলগে ’থুপকা গুটুক’ বোলে৷ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে লো-চাৰ উছৱৰ সময়ত নিজৰ মাজতে লটাৰী খেলে আৰু কাৰ ভাগ্যত কোন কোন টোপোলা পৰে তাকে চাই নিৰ্ণয় কৰে৷ কয়লা আৰু চুৰপিৰ টোপোলা যাৰ হাতত পৰে বছৰটোলৈ তাৰ ভাগ্য বেয়া বুলি গণ্য কৰা হয়৷ আনহাতে নিমখ ঘেঁহু মনি চিল ধূনা আদি যাৰ ভাগ্যত পৰে তাৰ বছৰটো শুভফলদায়ক হয়৷
ডান্স বাৰ
ডান্স বাৰ হৈছে ভাৰতৰ মহিলা সকলে নৃত্য কৰা বাৰবোৰক অৰ্থাৎ পানীয় বা জলপান পৰিৱেশন কৰা সৰু ৰেস্তোৰাঁ বুজাবলৈ ব্যৱহৃত এক শব্দ। ডান্স বাৰসমূহত তুলনামূলকভাৱে আবৃত সাজ পৰিধান কৰা মহিলাসকলে নৃত্যৰত ৰূপত নগদ ধনৰ বিনিময়ত পুৰুষ পৃষ্ঠপোষকৰ বাবে পানীয় আৰু অন্যান্য জলপান পৰিৱেশন কৰা এক প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ মনোৰঞ্জন। আৰম্ভণিতে ডান্স বাৰ কেৱল মহাৰাষ্ট্ৰত সীমাবদ্ধ আছিল। কিন্তু পিছলৈ সমগ্ৰ দেশত বিশেষকৈ নগৰবোৰলৈ বিয়পি পৰিছিল। ডান্স বাৰবোৰ হৈছে বিচৰা অনুভৱৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰা কল্পনাৰ এক প্ৰেমমূলক পৃথিৱী।
লোচাৰ
উদযাপন
প্ৰথম তিনি দিনত মুখ্য উদযাপনৰ সৈতে লোচাৰ ১৫ দিনৰ বাবে উদযাপন কৰা হয়। লোচাৰৰ প্ৰথম দিনা, চাংকল নামৰ এক পানীয় চাঙৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। লোচাৰৰ দ্বিতীয় দিনটোক ৰজাৰ লোচাৰ (গ্যলপো লোচাৰ) বুলি কোৱা হয়। লোচাৰৰ পূৰ্বে বজ্ৰকীলয়াৰ পাঁচ দিনীয়া প্ৰথা পালন কৰা হয়। উইগুৰসকলে চীনা কেলেণ্ডাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু মংগোল আৰু তিব্বতীসকলে উইগুৰ কেলেণ্ডাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। লোচাৰ চীনা নৱবৰ্ষ আৰু মংগোলীয়ান নৱবৰ্ষৰ দৰে একে দিনত উদযাপন কৰা হয়। কিন্তু লোচাৰৰ পৰম্পৰা তিব্বতৰ বাবে অতুলনীয় আৰু ইয়াত ভাৰতীয় আৰু চীনা দুয়োটাৰে প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
ডান্স বাৰ
২০০৫ চনৰ আগষ্ট মাহত মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যত ডান্স বাৰ নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। ৰাজ্য চৰকাৰৰ এই নিষিদ্ধকৰণৰ বিৰুদ্ধে বোম্বেৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰত গোচৰ তৰা হৈছিল আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে বোম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ে ২০০৬ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত চৰকাৰৰ নিষিদ্ধকৰণ আইন বাতিল কৰিছিল। ২০১৩ চনৰ জুলাইত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে বোম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ এই ৰায় বজাই ৰাখিছিল। মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে ২০১৪ চনত অধ্যাদেশৰ দ্বাৰা পুনৰ ডান্স বাৰ নিষিদ্ধ কৰিছিল কিন্তু এইটোও ২০১৫ চনৰ অক্টোবৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে "অসাংবিধানিক" বুলি বিচাৰি পাইছিল। ইয়াৰ ফলত মুম্বাইৰ ডান্স বাৰসমূহ পুনৰ খুলিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল।
লোচাৰ
উদযাপন
নেপালৰ চেৰপাসকল লোচাৰৰ সৈতে জড়িত আৰু তেওঁলোকে হিমালয়ৰ উচ্চ উচ্চতাত লোচাৰ উপভোগ কৰে। ১৯৫০ চনত তিব্বতত চীনা আগ্ৰাসনৰ আগতে ধৰ্মপাল (ধৰ্ম-ৰক্ষক) পালডেন লামাক সন্মান জনাবলৈ দালাই লামা আৰু অন্যান্য উচ্চ স্থানৰ লামাৰ নেতৃত্বত নামগ্যল মঠত ৰাতিপুৱাৰ ৰীতি অনুষ্ঠানৰ সৈতে লোচাৰ আৰম্ভ হৈছিল। দালাই লামাক নিৰ্বাসিত কৰাৰ পিছত বহুতো বৌদ্ধ মঠ ধ্বংস কৰা হৈছিল আৰু সন্ন্যাসীসকলক বন্দী কৰা হৈছিল। সেই সময়ৰ পৰা তিব্বতত তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অনুশীলন ৰাজহুৱাভাৱে পালন কৰা কঠিন হৈ পৰিছে।
ডান্স বাৰ
ইতিহাস
১৯৮০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৰায়গড় জিলাৰ খালাপুৰত প্ৰথমখন ডান্স বাৰ খোলা হৈছিল। পুনে জিলাৰ হোটেল কপিলা ইণ্টাৰনেচনেল প্ৰথম ডান্স বাৰ আছিল।
লোচাৰ
উদযাপন
তিব্বতত, বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰে এই উৎসৱ পালন কৰা হয়: তেওঁলোকে ঘৰ বোৰ পৰিষ্কাৰ কৰি কিছু দিন আগতে লোচাৰৰ বাবে প্ৰস্তুতি আৰম্ভ কৰে; সূৰ্য, চন্দ্ৰ বা বিপৰীত স্বস্তিকৰ দৰে ময়দাৰে ৰং কৰা শুভ চিহ্নেৰে সুগন্ধি ফুলৰে তেওঁলোকৰ ঘৰৰ বেৰ সজ্জিত কৰা হয়; আৰু ধূপ হিচাপে জ্বলাবলৈ চিদাৰ, ৰড'ডেনড্ৰন আৰু জুনিপাৰ শাখা প্ৰস্তুত কৰে। ঋণ নিষ্পত্তি কৰা হয়, বিবাদ সমাধান কৰা হয়, নতুন কাপোৰ পৰিধান কৰা হয়, আৰু বিশেষ খাদ্য যেনে কাপচে প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই উৎসৱৰ সময়ত প্ৰিয় পানীয় বাৰ্লিৰে প্ৰস্তুত কৰা চাঙক গৰমে গৰমে পৰিৱেশন কৰা হয়। "ভেড়াৰ মুৰ" আৰু "বছৰৰ আৰম্ভণি" দুয়ো শব্দ তিব্বতী ভাষাত একে ধৰণে উচ্চাৰিত হোৱাৰ বাবে ৰঙীন মাখনৰ পৰা ভেড়াৰ মুৰ সজাৰ প্ৰথা আছে। ভাল শস্যৰ প্ৰতীক আন এটা পৰম্পৰাগত সজ্জা হৈছে ফাইমাৰ ("পাঁচ-শস্যৰ বাল্টি") কাঠৰ বোৰ্ডৰ সৈতে এটা বাল্টিৰ ভিতৰত দুটা উলম্ব অংশ সৃষ্টি কৰে। এই বাল্টিটো জানবা (ইয়াক টাম্বা, ভজা কিংকে বাৰ্লি ময়দা বুলিও কোৱা হয়) আৰু বাৰ্লি বীজেৰে ভৰ্তি কৰা হয় তাৰ পিছত বাৰ্লি কাণ আৰু ৰঙীন মাখনেৰে সজোৱা হয়।
ডান্স বাৰ
সাজ-পাৰ
ভাৰতত ডান্স বাৰসমূহত কৰা নৃত্য প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্য পৃথিৱীৰ কিছু অংশত কামুক নৃত্য আৰু নাইটক্লাব নৃত্যৰ পৰা স্পষ্টভাৱে পৃথক। এক প্ৰকাৰে ই মনোৰঞ্জন হিচাপে পৰিৱেশন কৰা বেলিডান্সিংৰ সৈতে অধিক সদৃশ। বাৰ গাৰ্ল বুলি জনাজাত নৃত্যশিল্পীসকলে সমগ্ৰ প্ৰদৰ্শনত যথেষ্ট আবৃত সাজ পিন্ধে। তেওঁলোকৰ সাজপাৰত বেছি ভাগতে বুকুৰ অংশ ঢকা কিন্তু পেটৰ অংশ, পিঠি আৰু খালী বাহু প্ৰদৰ্শন কৰা ব্লাউজৰ পয়োভৰ দেখা যায়। সেয়েহে বাৰ নৃত্যৰ কামোদ্দীপক দিশটো বেছিভাগ পৰামৰ্শৰ জৰিয়তে প্ৰাপ্ত কৰা হয়। মহাৰাষ্ট্ৰত বাৰ নৃত্যশিল্পীৰ পোছাক প্ৰায়ে পাৰম্পৰিক ভাৰতীয় সাজ যেনে শাৰী বা লেহেঙ্গা-চোলি পিন্ধা দেখা যায়। আনহাতে আন কিছুমান ঠাই যেনে বেংগালুৰুত পশ্চিমীয়া পোছাকৰ ব্যৱহাৰ বেছি। ডান্স বাৰৰ নৃত্যবোৰ প্ৰায়ে মুজ্‌ৰা সৈতে তুলনা কৰা হয়। মুজ্‌ৰা পৰম্পৰাগতভাৱে মোগল যুগত তৱাইফে শাস্ত্ৰীয় ভাৰতীয় সংগীতৰ সৈতে নৃত্য কৰি পৰিৱেশন কৰিছিল।
নৃত্যশিল্পী সকলৰ নিয়মাৱলী
বাৰ গাৰ্ল বুলি পৰিচিত বাৰৰ কৰ্তব্যৰত নৃত্যশিল্পী সকলে বলীউড আৰু ইণ্ডিপপ গীতত ডান্স বাৰৰ বহাৰ ব্যৱস্থাৰ কেন্দ্ৰীয় কেন্দ্ৰবিন্দুত ৰঙীন ভাৱে জ্বলি লাইটেৰে সজ্জিত মঞ্চত নৃত্য কৰে। পৃষ্ঠপোষকসকলে কোঠাটোৰ দেৱালৰ বিপৰীতে শাৰী পাতি থকা চকীত বহি থাকে। ডান্স বাৰৰ নৃত্যত কোনো ধৰণৰ বিশেষ অংগী-ভংগী যুক্ত সাধাৰণ বলীউড নৃত্য দেখা নাযায়। বেছিভাগ সময়ত বাৰ গাৰ্লসকলে সংগীতৰ সৈতে লাহে লাহে হালি-জালি নিজৰ শক্তি সংৰক্ষণ কৰে। তেওঁলোকে এজন পৃষ্ঠপোষক বিচাৰি তেওঁক আকৰ্ষণ কৰিব বিচাৰে বা পৃষ্ঠপোষকৰ দ্বাৰা আহ্বান কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ নৃত্য আৰম্ভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁলোকে পৃষ্ঠপোষকৰ সন্মুখত নৃত্য কৰে, ক্ষণস্থায়ী চকুৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে, ইংগিত দিয়ে, বা সাধাৰণতে তেওঁলোকৰ লক্ষ্যপৃষ্ঠপোষকক "বিশেষ অনুভৱ" কৰায়। কিন্তু দুয়োজনৰ মাজত কোনো শাৰীৰিক সম্পৰ্কৰ অনুমতি নাই। বাৰ নৃত্যশিল্পীসকলে প্ৰায়ে নৃত্যৰ মঞ্চৰ সীমাৰ ভিতৰত থাকে। পুৰুষ ৱেইটাৰসকলে পৃষ্ঠপোষক আৰু নৃত্যশিল্পীসকলৰ ওপৰত ঘূৰি থাকে যি ইজনে সিজনৰ অতি ওচৰলৈ যায়। দুয়োৰে মাজত লেনদেন তদাৰক কৰাৰ লগতে ধনৰ বিনিময়ত যৌন সম্পৰ্কৰ লেনদেন প্ৰতিহত কৰিবলৈ সাধাৰণতে এনে ব্যৱস্থা থাকে। পৃষ্ঠপোষকসকলে কেতিয়াবা বাৰ ছোৱালীসকলক নোটৰ ছটিয়াই পুৰস্কৃত কৰে আৰু ইয়াৰ ফলত সাধাৰণতে অধিক এক নাটকীয় নৃত্যৰ সৃষ্টি হয়।
লোচাৰ
উৎসৱৰ বিধি
উৎসৱৰ দিনা পুৱা সূৰ্য উদয় হোৱাৰ লগে লগে নৈৰ পৰা পানী তুলি আনি বুদ্ধদেৱৰ মূৰ্তিত পানী ঢালি উছৱৰ আৰম্ভণি কৰে৷ যিজনে সৰ্বপ্ৰথম পানী ঢালিব পাৰে, তেওঁক ৰাজহুৱাভাবে পুৰস্কৃত কৰা হয়৷ মূৰ্তি ধুৱাই উঠি ৰৈ যোৱা পানীখিনি সযতনে ’খাদা’ত বান্ধি থৈ দিয়ে৷ এই ৰৈ যোৱা পানীখিনি হিন্দুধৰ্মীয় লোকসকলৰ গংগাৰ পানীত বিশ্বাস থকাৰ দৰে গংগাজলৰ সমান পৱিত্ৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়৷ লো-চাৰ উৎসৱৰ প্ৰথম তিনিদিন এই লোকসকলৰ কোনো মানুহ কাৰো ঘৰলৈ নাযায়৷ তৃতীয় দিনৰ পিছত ইঘৰে-সিঘৰে অহাযোৱা কৰে আৰু উপহাৰ আদি বিনিময় কৰে আৰু এখন গাঁৱৰ লোক আন এখন গাঁৱলৈ গৈয়ো শুভেচ্ছা বিনিময় কৰে৷ এই উৎসৱৰ বাবে পোন্ধৰ দিন মানুহে খেতিবাতিৰ কাম নকৰে৷ পোন্ধৰ দিন পাছত ’গম-পা’ (মন্দিৰ)ত ’লাং টা’ (পতাকা) আঁৰি দেৱতাক পূজা-অৰ্চনা কৰে৷ লো-চাৰ উছৱৰ কেইদিন য়াক, আজিলামু আদি স্থানীয় নৃত্য-গীত গাই নাচি মানুহে ৰং ৰহইচ কৰে৷ ডিৰাং ভেলী, ছাংতি আদি ঠাইত তিনিদিনৰ পৰা পোন্ধৰ দিন আৰু টাৱাং আৰু তিব্বতত এই উছৱ এমাহ ধৰি পালিত হয়৷
ডান্স বাৰ
আয়
ডান্স বাৰত পৃষ্ঠপোষকসকলে তেওঁৰ অনুকূল নৃত্যশিল্পীক নৃত্যৰত অৱস্থাত গালৈ নোট ছটিয়াই দিয়ে। তেওঁ হয় নামমাত্ৰ মূল্যৰ নগদ ধন (১০ বা ২০ টকাৰ নোট) হস্তান্তৰ কৰি বা 'আঁচোৰ মৰা' বুলি জনা জাত এক কাৰ্যৰ জৰিয়তে এনে কৰে। আঁচোৰ মৰা প্ৰক্ৰিয়াত তেওঁ তেওঁৰ পছন্দৰ নৃত্যশিল্পীৰ ওপৰত নোটৰ এফালে ধৰি ৰাখে আৰু নৃত্যশিল্পীৰ দেহৰ ওপৰত নোট ঘঁহি দিয়ে। কিছুমান ক্ষেত্ৰত তেওঁ আনকি নৃত্যশিল্পীগৰাকীক টকাৰ মালাও দিয়ে। উদাৰ, ধনী আৰু সম্ভৱতঃ নিচাগ্ৰস্ত পৃষ্ঠপোষকসকলৰ বাবে বহুতো বাৰ ডান্সাৰে এনেদৰে ৰাতি শ শ টকা উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। দিনটোৰ শেষত প্ৰতিজনী ছোৱালীৰ উপাৰ্জন গণনা কৰা হয় আৰু ডান্স বাৰ আৰু ছোৱালীবোৰৰ মাজত কিছু পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত অনুপাতত বিভক্ত কৰা হয়। ডান্স বাৰবোৰে সুৰা আৰু জলপান বিক্ৰীৰ জৰিয়তেও টকা উপাৰ্জন কৰে। বেছিভাগ মহিলাই মাহে ১০,০০০ টকা উপাৰ্জন কৰে। ই সমগ্ৰ ভাৰত আনকি নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ দৰে দূৰৰ মহিলাসকলক আকৰ্ষিত কৰিছে। যিহেতু মুম্বাইৰ ৰেড লাইট জিলাত কাম কৰাতকৈ ডান্স বাৰবোৰক জীৱিকা নিৰ্বাহৰ এক সুৰক্ষিত উপায় হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
বাৰ গাৰ্লসকলৰ উপাৰ্জন তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু স্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। হিন্দুস্তান টাইমছে প্ৰকাশ কৰিছে যে কম জনপ্ৰিয় ছোৱালীবোৰক তেওঁলোকৰ ওপৰত ছটিয়াই দিয়া নোটৰ দিয়া পৰিমাণৰ ৬০% দিয়া হৈছিল। ইযত লগতে প্ৰকাশিত হৈছিল যে জনপ্ৰিয় ছোৱালীবোৰে মাহিলী দৰমহা ১,০০,০০০-৩,০০,০০০ টকা লাভ কৰিছিল। আনহাতে বাৰ গৰাকীয়ে তেওঁলোকৰ ওপৰত ছটিয়াই দিয়া সকলো ধন নিজে ৰাখিছিল।
লোচাৰ
তাৰিখ
তিব্বতীয় কেলেণ্ডাৰ চন্দ্ৰসৌৰ দিনপঞ্জী মানি চলে। প্ৰথম চন্দ্ৰ মাহৰ তৃতীয় দিনৰ মাজেৰে লোচাৰ উদযাপন কৰা হয় আৰু ১৫ ধৰি ইয়াক পালন কৰা হয়। ই সাধাৰণতে ইংৰাজী ফেব্ৰুৱাৰী বা মাৰ্চ মাহত অনুষ্ঠিত হয়।
ডান্স বাৰ
আৰ্থ-সামাজিক দিশসমূহ
সাধাৰণতে মাজনিশা ডান্স বাৰ বন্ধ কৰা হৈছিল। কিন্তু ২০০০ চনত মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে নিয়মসলনি কৰি তেওঁলোকক নিশা ১:৩০ বজালৈকে খোলা থবলৈ অনুমতি দিছিল। অৱশ্যে ২০০৫ চনত মুম্বাইৰ মেৰিন ড্ৰাইভত যদিও আৰক্ষী থানাৰ ভিতৰত এজন আৰক্ষী কনিষ্টবলে এগৰাকী নাবালিকাক ধৰ্ষণ কৰাৰ পিছত ইয়াক নিশা ১২:৩০ বজালৈ সলনি কৰা হৈছিল। ডান্স বাৰসমূহ নিশা ২ বজাৰ ভিতৰত শেষ হোৱাৰ পিছত বাৰ মালিকসকলে বাৰ ডান্স গাৰ্লসকলক ঘৰলৈ সুৰক্ষা প্ৰদান কৰে আৰু সুৰক্ষিত পৰিবহণ প্ৰদান কৰে। ডান্স বাৰৰ বহুতো নৃত্যশিল্পী বিবাহিত আৰু সন্তানৰ মাতৃ। তেওঁলোকৰ গ্ৰাহকসকল সমাজৰ সকলো স্তৰৰ, ইয়াৰ ভিতৰত আছে মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থী, কৰ্পোৰেট কৰ্মী আৰু আনকি স্কুলীয়া ছাত্ৰ যি বাৰত সোমাবলৈ উৎকোচ দিয়ে।
আৰক্ষী আৰু স্থানীয় ঠগসকলেও ডান্স বাৰৰ পৰা নিয়মীয়া হাফতাৰ পৰা টকা উপাৰ্জন কৰে। ডান্স বাৰবোৰে অপৰাধীসকলৰ বাবে এক সভাস্থলী হিচাপে কাম কৰে। ইয়াৰ ফলত তেওঁলোক আৰক্ষীৰ দ্বাৰা চোৰাংচোৱা সংগ্ৰহৰ কেন্দ্ৰ হৈ পৰে।
লোচাৰ
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:উৎসৱ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ভূটান
ডান্স বাৰ
আৰ্থ-সামাজিক দিশসমূহ
ৰাজনৈতিক ভাগ্য আৰু নৈতিকতাবাদী জনসাধাৰণৰ সৈতে অনুগ্ৰহ আগবঢ়োৱাৰ বাবে ডান্স বাৰসমূহ বন্ধ কৰাৰ বাবে আৰু লগতে ডান্স বাৰৰ যৌন অৰ্থনীতিত গভীৰভাৱে সোমাই থকা ডান্স বাৰ মালিক আৰু কৰ্তৃপক্ষৰ মাজত উৎকোচৰ ব্যৱস্থা ভংগ হোৱাৰ বাবে আইন প্ৰণয়ন কৰা হৈছে আৰু আদালতত গোচৰ ৰুজু কৰা হৈছে।
মহাৰাষ্ট্ৰৰ বাহিৰত ডান্স বাৰসমূহ
ভাৰতৰ আন প্ৰান্তত ডান্স বাৰ বিদ্যমান, যদিও সেইবোৰ অবৈধ। ২০০৬ চনৰ ৪ জুনত দিল্লী আৰক্ষীৰ অপৰাধ শাখাই মথুৰা ৰোডৰ হোটেল ৰাজদূতৰ এল ডোৰাডো ডান্স বাৰ ভাঙি পেলায়। ইয়াৰ লগতে অশ্লীলতাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অনৈতিক সৰবৰাহ আৰু প্ৰৰোচনালৈকে ১৩ গৰাকী ডান্স বাৰ গাৰ্ল আৰু এগৰাকী হোটেলৰ মালিকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। ছোৱালীবোৰৰ বয়স ২০ৰ পৰা ৩০ বছৰৰ ভিতৰত আছিল আৰু নিম্ন-মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ পৰা আহিছিল। তেওঁলোকৰ চাৰিগৰাকী দিল্লীৰ, দুগৰাকীকৈ বিহাৰ, নয়ডা আৰু পঞ্জাৱৰ আৰু এগৰাকী কলকাতা আৰু এলাহাবাদৰ আছিল। ছোৱালীবোৰে আগতে মুম্বাই ডান্স বাৰত নিযুক্তি লাভ কৰিছিল। কিন্তু সেই প্ৰতিষ্ঠানবোৰ নিষিদ্ধ কৰাৰ পিছত দিল্লীলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল।
বিতৰ্ক
মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যত ২০০৫ চনৰ আগষ্ট মাহত মহাৰাষ্ট্ৰ আৰক্ষী (সংশোধনী) আইন, ২০০৫ গৃহীত হোৱাৰ সৈতে ডান্স বাৰ নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত চৰকাৰে ডান্স বাৰ বন্ধ কৰে। অৱশ্যে ২০১১ চনৰ শেষৰ ফালৰ লৈকে মুম্বাই আৰু ইয়াৰ উপকণ্ঠত গোপনে ই বিকশিত হৈ আছিল। মাত্ৰ মুম্বাইতে ৭০০ ডান্স বাৰ আছিল। ২০০৫ চনৰ এপ্ৰিলত ইয়াৰ সংখ্যা শীৰ্ষত আছিল যেতিয়া ইয়াক নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। যদিও আনুষ্ঠানিকভাৱে মাত্ৰ ৩০৭টা ডান্স বাৰ বিদ্যমান আছিল আৰু বাকীবোৰ অবৈধ আছিল। আনহাতে ৰাজ্যখনৰ বাকী অংশৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি মুঠ ৬৫০ ডান্স বাৰ আছিল। ইয়াত সৰ্বাধিক ১,৫০,০০০ লোকক নিযুক্ত আছিল যাৰ ভিতৰত আছিল ৭৫,০০০ বাৰ গাৰ্ল আছিল। এই বাৰবোৰে পতিতাবৃত্তিৰ ক্ষেত্ৰত কাম কৰিছিল। নিষেধাজ্ঞা বলবৎ কৰাৰ পিছত নাইট ক্লাবৰ নৃত্যশিল্পীসকলৰ বাবে কোনো পুনৰ্সংস্থাপন কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰা হোৱা নাছিল। বহুতে ডুবাই আৰু মধ্য প্ৰাচ্যৰ অন্যান্য দেশলৈ গুচি গৈছিল আৰু আন কিছুমানে নতুন দিল্লী, চেন্নাই আৰু হায়দৰাবাদলৈ গৈছিল।
২০০৬ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত বোম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ে প্ৰথমে এই নিষেধাজ্ঞা প্ৰত্যাহাৰ কৰে আৰু ২০১৩ চনৰ জুলাই মাহত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ এই ৰায় বজাই ৰাখে। দ্য হিন্দুত প্ৰকাশিত প্ৰতিবেদন অনুসৰি ২০১৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত মহাৰাষ্ট্ৰৰ বাৰত নিযুক্ত মহিলাৰ সংখ্যা আছিল প্ৰায় ২০,০০০। তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই অৰ্কেষ্ট্ৰা বাৰত ৱেট্ৰেছ বা গায়িকা আছিল।
মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে ২০১৪ চনত এক অধ্যাদেশৰ দ্বাৰা পুনৰ ডান্স বাৰ নিষিদ্ধ কৰিছিল। কিন্তু এইটোও উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ২০১৫ চনৰ অক্টোবৰত "অসাংবিধানিক" বুলি ৰায় দিয়ে আৰু মুম্বাইৰ ডান্স বাৰ পুনৰ খুলিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল। ২০০৪ চনৰ ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত এই অভিযানৰ পিছত মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে ২১ বছৰৰ তলৰ লোকসকলক ডান্স বাৰ, ডিস্কো' আৰু পাবত প্ৰৱেশ কৰাত বাধা প্ৰদান কৰি এক জাননী জাৰি কৰে। আইন উলংঘা কৰা বাৰবোৰে জৰিমনা আৰু অনুজ্ঞাপত্ৰ বাতিল কৰাৰ সম্ভাৱ্য সন্মুখীন হ'ব। বোম্বে নিষিদ্ধকৰণ আইনৰ অধীনত এই নিষেধাজ্ঞা ২০০৪ চনৰ ১ এপ্ৰিলৰ পৰা কাৰ্যকৰী হৈছিল।
একুশে পদক
একুশে পদক বাংলাদেশৰ এক ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান। বাংলাদেশৰ বিশিষ্ট সৈনিক, ভাষাবিদ, সাহিত্যিক, শিল্পী, শিক্ষাবিদ, গবেষক, সাংবাদিক, অৰ্থনীতিবিদ, দৰিদ্ৰতা দূৰীকৰণত অৱদানকাৰী আৰু সামাজিক প্ৰতিষ্ঠানক ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত আগবঢ়োৱা অনন্য অৱদানক স্বীকৃতি দিয়াৰ বাবে ১৯৭৬ চনৰ পৰা বাংলাদেশত একুশে পদক প্ৰদান আৰম্ভ কৰা হয়। ভাষা আন্দোলনৰ শ্বহীদসকলৰ স্মৰণত ১৯৭৬ চনত এই সন্মান প্ৰদানৰ প্ৰচলন আৰম্ভ কৰে বাংলাদেশ চৰকাৰে।
আক্ষৰিক অৰ্থ
বাংলাদেশৰ লোকৰ কাৰনে ২১ (একুশ) তাৰিখৰ বিশেষ এক অৱদান আছে, কিয়নো ২১ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৫২ চনত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰসকলৰ লগতে চহৰৰ বিভিন্ন শিক্ষানুষ্ঠানৰ ছাত্ৰসকলে পাকিস্তান চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল, তেওঁলোকৰ দাবী আছিল বাংলা ভাষাক পূব পাকিস্তানৰ (বৰ্তমানৰ বাংলাদেশ) মাতৃভাষা স্বৰূপে স্বীকৃতি দিয়া। সেই অভিযান আৰু সংগ্ৰামত অংশ লোৱা বহুতো ছাত্ৰক সেই ২১ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে নিৰ্মম ভাৱে গুলিয়াই হত্যা কৰিছিল। ছাত্ৰসকলৰ ভাষাপ্ৰেম আৰু আত্মত্যাগক সন্মান দিয়াৰ উদ্দেশ্যে ২১ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটোক ইউনেস্কোই আন্তৰ্জাতিক মাতৃভাষা দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰে।
ইতিহাস
বাংলাদেশৰ প্ৰথম সামৰিক শাসক জেনেৰেল জিয়াউব ৰহমান ১৯৭৬ চনত একুশে পদক সন্মান দিয়াৰ প্ৰচলন কৰিছিল। বঙ্গভবনত আয়োজিত হোৱা এটি অনুষ্ঠানত বিদ্ৰোহী কবি বুলি জনাজাত কাজী নজৰুল ইছলামক প্ৰথম বাৰৰ বাবে এই সন্মান আগবঢ়োৱা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত পল্লীকবি জসীমউদ্দিনক বাংলা সাহিত্যত বিশেষ অৱদান আগবঢ়োৱাৰ বাবে একুশে পদক দিয়া হৈছিল। ইয়াৰ পিছতে এই সন্মান লাভ কৰে বেগম সুফিয়া কামাল।
পদক
একুশে পদক সন্মান আগবঢ়োৱা সময়ত এই সন্মান প্ৰাপ্ত ব্যক্তিজনক এটি সোণৰ মেডেল, সন্মানপত্ৰ আৰু লগতে ১০০০০০ টকাও দিয়া হয়। এই টকাৰ পৰিমান আগত ২৫০০০ আছিল, কিন্তু ২০১৫ চনত এই টকাৰ পৰিমান ১০০০০০ কৰা হয়। একুশে পদক সন্মানত আগবঢ়োৱা মেডেলৰ আৰ্হি তৈৰি কৰিছিল চিত্ৰশিল্পী নিতিন কুণ্ডুৱে।
একুশে পদকত অন্তৰ্গত বিভিন্ন দিশ
শিল্পকলা, নৃত্য, সুকুমাৰ কলা, চিনেমাৰ তথা নাটক, সঙ্গীত আদি শিল্পকলাৰ বিভিন্ন দিশত বৰঙণি আগবঢ়োৱাৰ বাবে শিল্পকলাত একুশে পদক দিয়া হয়।
শ্ৰেণী:পুৰস্কাৰ শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
খাদ্য সুৰক্ষা
খাদ্য সুৰক্ষা বুলিলে খাদ্যজনিত ৰোগ ৰোধ কৰিব পৰাকৈ খাদ্যৰ প্ৰস্তুতকৰণ, সঞ্চয় আদি দিশ আলোচনা কৰা বিজ্ঞানৰ ভাগটোক বুজায়। খাদ্য সুৰক্ষা বৰ্তমান সময়ত মানৱ সুৰক্ষা নামৰ নতুন ধাৰণাটোৰ সাত প্ৰকাৰৰ সুৰক্ষাৰ ভিতৰত অন্যতম। এই ধাৰণাটো খাদ্যৰ যোগান আৰু ব্যক্তিৰ খাদ্য আহৰণ কৰিব পৰা পৰিস্থিতিৰ লগত সম্পৰ্কিত। আগতে খাদ্য সুৰক্ষা বুলি কওতে কেৱল খাদ্যৰ যোগানৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল। কিন্তু সময় বাগৰাৰ লগে লগে ইয়াৰ লগত আনুষংগিক আন আন বিষয়বোৰো যোগ হ'ব ধৰিলে। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মতে খাদ্যৰ অপৰ্যাপ্ততাই একমাত্ৰ কথা নহয়, বৰঞ্চ খাদ্যৰ সমস্যাৰ লগত খাদ্যৰ অসম বিতৰণ আৰু খাদ্য কিনিবলৈ থকা ক্ৰয় ক্ষমতাৰ কথাও আছে। ৱৰ্ল্ড ফুড চামিট 1996-য়ে খাদ্য সুৰক্ষাক এইদৰে সংজ্ঞায়িত কৰিছে যে খাদ্য সুৰক্ষা, "exists when all people at all times have physical and economic access to sufficient, safe and nutritious food to meet their dietary needs and food preferences for an active and healthy life". খাদ্য সুৰক্ষা ধাৰণাটো 'খাদ্যৰ অধিকাৰ' ৰ লগত পোনপটীয়াকৈ জড়িত। ৰাষ্ট্ৰ সংঘৰ মানৱ অধিকাৰৰ সৰ্বজনীন ঘোষণা পত্ৰ, 1948 চনতে খাদ্যৰ অধিকাৰৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জনস্বাস্থ্য
চ'জুন
চ'জুন, আৰনাম কেথে বা সৰগ পূজা হৈছে কাৰ্বিসকলৰ এক কৃষি কেন্দ্ৰিক ব্যক্তিগত পূজা।  এই পূজা সাধাৰণতে মাঘ বা ফাগুন মাহত উদযাপন কৰা হয়। কাৰ্বি সকলৰ সৰহ সংখ্যকেই হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী। সেয়ে তেওঁলোকে দেৱ-দেৱতাৰ পূজাত বিশ্বাস কৰে। চ'জুন পূজাৰ মূল পূজ্য দেৱতা ইন্দ্ৰ (ছিনিংৰিছ) যদিও এই পূজাত 'হেম্ফু' অৰ্থাৎ বিষ্ণু (গৃহ দেৱতা)কো পূজা কৰা হয়। আনহাতে বৰুণ (হাৰাতা) আৰু তেওঁৰ সহযোগী 'হাৰাতা আমপৰতক', ইন্দ্ৰৰ দূত বিৰণে, লংলে-আ-হি-ই অৰ্থাৎ লক্ষ্মী দেৱী, গৃহস্থৰ আদি পুৰুষ ছাৰ সূৰ্য্যদেৱতা আৰণি আৰু গৃহস্থৰ পূৰ্বপুৰুষ আৰ আনথক সকলক দেৱতা জ্ঞান কৰি পূজা – অৰ্চনা কৰাৰ নিয়ম আছে। চ'জুন পূজা সাধাৰণতে তিনিটা পৰ্য্যায়ত কৰা হয়। চাৰি, পাঁচ বা ন বছৰৰ অন্তৰালত কাৰ্বি লোক সকলে নিজৰ ঘৰত এই পূজা তিনিদিনীয়াকৈ অনুষ্ঠিত কৰে। পূজাত গাহৰি আৰু কুকুৰা চৰাই বলি দিয়া হয়। পূজাৰ অন্তত বিশেষ বিশেষ ব্যক্তি সকলক স-সন্মানে মদ আৰু মাংস আগবঢ়োৱা হয়।
আয়োজন
পূজাৰ আগদিনা ৰাতি আয়োজকৰ ঘৰত নাম-কীৰ্তন কৰি পূজ্য দেৱতা সকলক পূজালৈ সাদৰে আমন্ত্ৰণ কৰাৰ নিয়ম আছে। সেইদিনা খাৰ, আঞ্জা ৰান্ধি দেৱতা সকললৈ আগ বঢ়োৱা হয় আৰু পূজাৰীয়ে মন্ত্ৰপাঠ কৰি দেৱতা সকলক স্মৰণ কৰে। পূজাৰ দিনা পুৱাতে আয়োজকৰ ঘৰতেই মন্ত্ৰপাঠেৰে দেৱতা সকলক প্ৰথম পূজা আগবঢ়োৱা হয়। ইয়াৰ পিছতে মুকলি ঠাই বা পথাৰৰ নিৰ্দিষ্ট ঠাইত পূজাৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা বেদী, পূজাৰীসকল আৰু আমন্ত্ৰিত ব্যক্তি সকল বহাৰ ঠাই, পৰিয়ালৰ লোক সকল বহাৰ ঠাই, মহিলা সকলৰ বাবে আছুতীয়াকৈ বহাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। পানী ৰখা ঠাই, মদ বা হৰলাং থোৱা ঠাই আৰু মঙহ ৰখা ঠাই সমূহ সাধাৰণতে কলপাতেৰে চালি বা বেৰ দি তৈয়াৰ কৰা হয়।
পূজাৰ বেদী স্থাপন
চ'জুন পূজাৰ বাবে দেৱতাৰ বেদীবোৰ মুকলি পথাৰত পূব মুৱাকৈ স্থাপন কৰা হয়। বেদীবোৰ মাটিৰে ওখকৈ সজোৱা হয়। মাটিৰ সেই ঢিপ বা বেদীৰ কাষতে হৰবংছ অৰ্থাৎ তিতালাও স্থাপন কৰি লাংথে লাংপং অৰ্থাৎ বাঁহৰ চুঙা দুফাল - কৰি সেই বেদীত স্থাপন কৰে। কাৰ্বি সকলৰ লোক বিশ্বাস মতে লাংথে লাংপং দুফাল কঁৰোতে এফাল তলমুৱা আৰু আনফালে ওপৰমুৱাকৈ পৰিলে আয়োজকৰ মংগল হয় বুলি ভৱা হয়। ইয়াৰ পিছত পূজাৰ বেদীত বনৰীয়া আমগছ সদৃশ লৰু গছৰ পাত ৰখা হয়। সেই লৰু গছৰ পাতবোৰত তিনিবাৰ চাউল থোৱা হয় আৰু মাজৰ ভাগত পিতলৰ খাৰু বা খাকি ৰখা হয়।
চ'জুন পূজাৰ মুখ্য দেৱতা ইন্দ্ৰৰ মূল বেদীটো কিছু পৰিমাণে ডাঙৰকৈ পূব দিশত স্থাপন কৰা হয়। ইয়াৰ কাষতে 'হেম্ফু' অৰ্থাৎ বিষ্ণু দেৱতাৰ বেদীটোও স্থাপন কৰা হয়। ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ বেদীটো পাতসহ 'ফংৰং' অৰ্থাৎ মাকৰী শাল গছৰ ডালেৰে চাৰিওফালে চাৰিটা বাঁহৰ খুঁটি পুতি আৰু মাজত এটা ঘাই খুঁটি পুতি চাং সাজি স্থাপন কৰা হয়। এইদৰে তৈয়াৰ কৰা চাঙত উঠিবলৈ ফংৰং গছৰ ডালত লৰুৰ পাতেৰে মেৰিয়াই মুঠ নটা খটখটি সজোৱা হয়। চাঙৰ ওপৰত কাপোৰেৰে বন্ধা এটা দোণ ৰখা হয় আৰু ইয়াত দেৱতাৰ বাবে হৰবংছ (তিতালাও) থাকে। ফংৰং গছৰ খুঁটিত সৰু কলগছৰ পুলিত মিৰটাকছু, চেহেলেবৰ আৰু চৰলেঙৰ (বনৰীয়া গছ) পাত বন্ধা থাকে। সেইদৰে চাঙৰ তলত হৰবংছ আৰু লাংটুং মাছ থোৱা পাত্ৰ থাকে। লাংটুঙৰ ভিতৰত অকৰেং (জীয়া মিছামাছ, কেঁকোৰা আৰু চেঙেলি মাছ) আৰু তাৰ কাষত এখন বলিকটা দা ‘নকজিৰ’ থাকে।
বৰুণ দেৱতা আৰু তেওঁ পত্নীৰ বাবে দুটা হাৰাতা বেদীও স্থাপন কৰা হয়। এই বেদীত কলগছ, খেৰৰ মূৰ্তি বা নমুনা, তিনিটা খটখটিৰে সৰু চাং, হৰবং, লাংথে লাংপং, সৰু এটি গাতত হণী, তুহগুৰি আৰু লৰু গছৰ পাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চাঙৰ ওপৰৰ অংশত চাউল-খাৰু ৰখা হয়।
মন্ত্ৰ পাঠ
পূজা আৰম্ভ হোৱাৰ পূৰ্বে পূজাৰী আৰু সহযোগী সকলে মদ (হৰলাং) খাই মন্ত্ৰ পাঠ কৰে। এই অনুষ্ঠানক ছেকাছাদি বুলি কোৱা হয়। মন্ত্ৰ পাঠ কৰি প্ৰতিটো বেদীৰ দেৱতালৈ কুকুৰা আৰু গাহৰি উছৰ্গা কৰা হয়। বিষ্ণু দেৱতালৈ এটি সৰু কুকুৰা আগ বঢ়োৱা হয়। সেইদৰে হাৰাতা, হাৰাতা আমপৰতকলৈও এটিকৈ কুকুৰা দিয়া হয়। আৰণি সূৰ্য্যলৈ কণী আৰু বগা মতা কুকুৰা আগবঢ়োৱা হয়। ছাৰআনথকলৈ কোনো বলি আগ বঢ়োৱা নহয়। ইয়াৰ পৰিবৰ্তে তেওঁলোকলৈ কেৱল ভাত-মাংস উৎসৰ্গা কৰাৰ নিয়ম প্ৰচলিত। মন্ত্ৰপাঠেৰে উছৰ্গা শেষ হ'লে ৰান্ধনিসকলে ভাত মাংস ৰান্ধে। গাভৰু আৰু ডেকা সকলে ভাত আৰু মদ বিতৰণ কৰে। অৱশ্যে প্ৰথমে দেৱতা সকলৰ বেদীত ভাত-মাংস-পেটুকা আদি উছৰ্গা কৰাৰ পাচত বগৱাৰ নাম স্মৰণ কৰি সমবেত ৰাইজে আসন গ্ৰহণ কৰে যদিও আয়োজকে বিশিষ্ট সকলক মাংস আগ বঢ়ায়। এই সময়তে পূজাৰীকে ধৰি পূজাত থকা ছৰথে, হিমা আচাৰ, ৱফং-আচাৰ, লুমজং-আচাৰ আদি সকলে কুকুৰাৰ পোৰা মূৰ একোটাকৈ মান হিচাপে পায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:উৎসৱ
ক: য়াদ
ক: য়াদ (ইংৰাজী নাম: Ko: Yad -A Silent Way) হৈছে মঞ্জু বৰা পৰিচালিত মিচিং ভাষাত নিৰ্মিত ২০১৪ বৰ্ষৰ এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। বিহু সংখ্যাৰ সাদিনত প্ৰকাশিত অনিল পাংগিঙৰ দ্বাৰা ৰচিত বহু পঠিত আৰু উচ্চ প্ৰশংসিত কঃ য়াদ নামৰ উপন্যাসখনৰ আধাৰত এই ছবিখন নিৰ্মিত হৈছে। প্ৰখ্যাত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক মঞ্জু বৰাই এই উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগেৰে একে নামেৰে মিচিং ভাষাত ছবিখন নিৰ্মান কৰে।
পটভূমি
ক: য়াদ ছবিখনৰ কাহিনীভাগত পৌকাম নামৰ চৰিত্ৰটোৱে জীৱনত বহু বঞ্চনাৰ সম্মুখীন হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ জীৱনৰ নিৰাশা বৰ্ণিত হৈছে। বয়স বাঢ়ি অহাত পৌকামে দেউতাকে তেওঁক দি যোৱা নাওখনেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ বুকুৰ পৰা খৰি বুটলি জীৱন নিৰ্বাহ ব্যৱস্থা কৰে। ছবিখনত পৌকামৰ ল'ৰালি দিনৰে পৰা আৰম্ভ কৰি বিবাহ, সন্তানৰ জন্ম আৰু তাৰপিছত বৃদ্ধাৱস্থালৈকে  তেওঁৰ জীৱনৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে। নিজৰ পৰিয়ালৰ বাবে হাঁড়ক মাটি কৰি শ্ৰম কৰা পৌকামে অৱশ্যে জীৱনত তেওঁৰ বন্ধুবৰ্গ, ঋণদাতা আৰু নিজৰ সন্তানৰ পৰাই প্ৰৱঞ্চনাৰ মুখামুখি হ'ব লগা হয়। আনকি শেষত নৈখনেও তেওঁক বঞ্চণা কৰে।
অভিনয় শিল্পী
সেৱান সিং য়েইন, তৰুলতা কুটুম, বিদুৰ মিলি, দিগন্ত পাংগিং আৰু অন্যান্য শিল্পী।
চিত্ৰগ্ৰহণ
ক: য়াদৰ ২৫ দিনজোৰা চিত্ৰগ্ৰহণ ৪ জুলাইৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল। ছবিখনৰ প্ৰাৰম্ভিক চিত্ৰগ্ৰহণ দিচাংমুখৰ এক মনোমোহা স্থানত হৈছিল। ছবিখনৰ সহকাৰী পৰিচালক ৰূপে আছে- লোহিত দত্ত, ফুল ডাউকা, ঘনশ্যাম কলিতা, ৰূপম চেতিয়া আৰু দিবাকৰ পেগু। ছবিখনৰ সম্পাদনা কৰিছিল এ শ্ৰীকৰ প্ৰসাদে। সংগীত পৰিচালনা কৰিলা থমাছ কটুকাপল্লীয়ে। AAAS প্ৰডাকছনৰ বেনাৰত ছবিখন ৩৫ মিলিমিটাৰ চিনেমাস্কোপত ড'লবী ডিজিটেল ছাউণ্ড প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি নিৰ্মান কৰা হৈছে। ছবিখনৰ সাজ সজ্জাৰ দায়িত্বত আছিল জীৱন ডাউকা।
সাফল্য
ক: য়াদ চলচ্চিত্ৰখনে সমালোচকৰ উচ্চ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। বেংগালুৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ ভাৰতীয় ছবি (চিত্ৰভাৰতী) শিতানৰ বিচাৰক এছ কে ভগৱানে এইদৰে কৈছিল যে, মঞ্জু বৰাৰ ছবি ক: য়াদ-এ অসমৰ এখন সৰু গাঁৱৰ মিচিং মানুহৰ কাহিনী অতি সূক্ষ্মভাৱে বৰ্ণিত পৰিৱেশৰ মাজেৰে সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মিচিং চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পেনোৰামালৈ নিৰ্বাচিত অসমৰ ছবি শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মিচিং ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
আন্তৰ্জাতিক পুৰুষ দিৱস
আন্তৰ্জাতিক পুৰুষ দিৱস হৈছে পুৰুষৰ সাংস্কৃতিক, ৰাজনৈতিক, আৰু আৰ্থ-সামাজিক কৃতিত্বক স্বীকৃতি আৰু উদযাপনৰ বাবে প্ৰতি বছৰে ১৯ নৱেম্বৰত বিশ্বব্যাপী পালন কৰা এক দিৱস। আন্তৰ্জাতিক পুৰুষ দিৱস উদযাপনৰ উদ্দেশ্যসমূহ 'আন্তৰ্জাতিক পুৰুষ দিৱসৰ ছয়টা স্তম্ভ'ত উল্লেখ কৰা হৈছে। বিশেষকৈ জাতি, সংঘ, সমাজ, সম্প্ৰদায়, পৰিয়াল, বিবাহ, আৰু শিশুৰ যত্নত তেওঁলোকৰ অৱদানৰ বাবে ল’ৰা আৰু পুৰুষৰ জীৱন, কৃতিত্ব আৰু অৱদানক উদযাপন কৰাৰ এক অনুষ্ঠান। এই অনুষ্ঠানৰ বহল আৰু চূড়ান্ত লক্ষ্য হৈছে পুৰুষৰ বিষয়ৰ প্ৰতি মৌলিক সজাগতা বৃদ্ধি কৰা।
ইতিহাস
১৯৯৪ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে পুৰুষ দিৱসৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল। অৱশ্যে ইয়াৰ ইতিহাস যথেষ্ট পুৰণি। ১৯২২ চনৰ পৰা ছোভিয়েট ইউনিয়নত ৰেড্ আৰ্মী আৰু নৌসেনা দিৱস পালন কৰা হৈছিল। মূলতঃ পুৰুষৰ বীৰত্ব আৰু ত্যাগৰ প্ৰতি সন্মান জনাই এই দিৱস পালন কৰা হৈছিল।
২০০২ চনত এই দিৱসক ‘ডিফেণ্ডাৰ অফ দ্য ফাদাৰলেণ্ড ডে’ হিচাপে নামকৰণ কৰা হয়। ৰাছিয়া, ইউক্ৰেইনকে ধৰি তেতিয়াৰ ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ দেশসমূহত এই দিৱস পালন কৰা হৈছিল। ষাঠিৰ দশকৰ পৰা পুৰুষ দিৱস উদযাপনৰ বাবে বিভিন্ন লেখা-মেলাৰ কাম চলি আহিছে। ১৯৬৮ চনত আমেৰিকাৰ সাংবাদিক জন পি হেৰিছে তেওঁৰ লেখাত এই দিনটো পালনৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছিল।
নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে আমেৰিকা, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু মাল্টাৰ কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠানে ফেব্ৰুৱাৰী মাহত পুৰুষ দিৱস উদযাপনৰ বাবে কেইবাটাও অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিছিল। অৱশ্যে এই অনুষ্ঠানবোৰে বিশেষ প্ৰচাৰ লাভ কৰা নাছিল। লগতে অংশগ্ৰহণো কম আছিল। পিছত ১৯ নৱেম্বৰত সমগ্ৰ বিশ্বতে পুৰুষ দিৱস পালন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
সাগৰ
সাগৰ বা সমুদ্ৰ (Sea) হ'ল লৱণ যুক্ত পানীৰ পৰস্পৰ সংযুক্ত জলৰাশি, যি পৃথিৱীৰ উপৰিভাগৰ ৭০ শতাংশৰো বেছি অংশ আবৃত কৰি ৰাখিছে। সাগৰে পৃথিৱীৰ জলবায়ুক সহনীয় কৰি ৰাখে আৰু জলচক্ৰ, কাৰ্বন চক্ৰ আৰু নাইট্ৰ'জেন চক্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। প্ৰাচীন কালৰ পৰাই মানুহে সাগৰ পৰিভ্ৰমণ কৰিছে আৰু সাগৰাভিযান চলাই আহিছে। প্ৰায় ১৭৬৮ চনৰ পৰা ১৭৭৯ চনৰ ভিতৰত কেপ্তেইন জেমছ কুকৰ প্ৰশান্ত মহাসাগৰ অভিযানৰ সময়ৰ পৰাই সাগৰ-সংক্ৰান্ত বিজ্ঞানসম্মত চৰ্চা বা সাগৰবিজ্ঞানৰ আৰম্ভণি ঘটে। "সাগৰ" শব্দটোৰ মাধ্যমে অৱশ্যে বিভিন্ন মহাসাগৰৰ সৰু আৰু আংশিকভাবে ভূ-বেষ্টিত অংশবোৰকো বুজোৱা হয়।