cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
মাৰ্গেৰিটা হেক
জীৱনী
১৯২২ চনৰ ১২ জুন তাৰিখে ইটালীৰ তুস্কেনিৰ ফ্লোৰেন্সত মাৰ্গেৰিটা হেকৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক ৰবেৰ্টো হেক প্ৰটেষ্টান চুইছ মূলৰ ফ্লোৰেণ্টিন গাণনিক আছিল। তেওঁৰ মাক মাৰিয়া লুইচা পোগেচি তুস্কেনিৰ এগৰাকী কেথলিক আৰু আকাডেমিয়া দি বেলে আৰ্টি দি ফায়াৰঞ্জেৰ স্নাতক আৰু উফিজি গেলেৰীত এগৰাকী মিনিয়েচাৰ শিল্পী আছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়োগৰাকী ইটালিয়ান থিওচফিকেল চছাইটিত যোগদান কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ ধৰ্ম ত্যাগ কৰিছিল। ইয়াৰ বাবে ৰবেৰ্টো হেক কাউণ্টেছ গাম্বাৰিনি-কাভালিনিৰ অধ্যক্ষতাত অলপ সময়ৰ বাবে সচিব আছিল।
যৌৱনকালত এগৰাকী খেলুৱৈ হিচাপে হেকে বাস্কেটবল খেলিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিযোগিতাৰ সময়ত ট্ৰেক এণ্ড ফিল্ডত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল। ইয়াক মুছলিনিৰ ফেচিষ্ট শাসনৰ অধীনত লিট'ৰিয়েলি বুলি কোৱা হৈছিল আৰু তেওঁ লং জাম্প আৰু হাই জাম্প ইভেণ্ট জিকিছিল। ১৯৪৪ চনৰ ১৯ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে আৰ্চেট্ৰিৰ চান লিওনাৰ্ডোৰ গীৰ্জাত তেওঁ এলডো ডি ৰোজাক বিয়া কৰায়। ডি ৰোজায়ো তাইৰ শৈশৱৰ এজন সহ খেলুৱৈ আছিল।
তেওঁ ফ্লোৰেন্সৰ লিচিঅ ক্লাচিকো "গেলিলিঅ গেলিলি"ত অধ্যয়ন কৰিছিল। কিন্তু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ ফলত তেওঁ পৰীক্ষাত বহিবলৈ অক্ষম হৈছিল। ১৯৪৫ চনত তেওঁ ফ্লোৰেন্স বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানত তেওঁৰ গৱেষণা পত্ৰ 'চেফেইড চলক'ৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত আছিল। আৰ্চেট্ৰি অবজাৰ্ভেটৰীত তেওঁৰ অধ্যয়নৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি আৰু জৰ্জিঅ এবেট্টিৰ নিৰ্দেশনাত তেওঁ নিজৰ গৱেষণা সম্পন্ন কৰিছিল। হেকে এজন বিজ্ঞানী, শিক্ষক আৰু বৈজ্ঞানিক গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ প্ৰশাসকৰ বাবে আবেট্টিক তেওঁৰ আদৰ্শ ব্যক্তি বুলি গণ্য কৰিছিল।
ইটালীত মাৰ্গেৰিটা হেক তেওঁৰ ধৰ্মবিৰোধী দৃষ্টিভংগী আৰু কেথলিক গীৰ্জা আৰু ইয়াৰ পদানুক্ৰম আৰু প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ ওপৰত তেওঁৰ নিৰন্তৰ সমালোচনাৰ বাবে জনাজাত আছিল। তেওঁ এগৰাকী নিৰামিষভোজী আছিল আৰু 'পাৰ্চে চোনো ভেজিতাৰিনা' (মই কিয় নিৰামিষভোজী) শীৰ্ষক এই বিষয়ে বৰ্ণনা কৰি এখন কিতাপ লিখিছিল। তেওঁ 'লা মিয়া ভিটা ইন বিচিক্লেটা' (চাইকেলত মোৰ জীৱন) শীৰ্ষক এখন কিতাপও লিখিছিল।
২০১৩ চনৰ ২৯ জুনৰ পুৱা ৪:৩০ বজাত ট্ৰিয়েষ্টেৰ কেটিনাৰা চিকিৎসালয়ত হেকৰ মৃত্যু হয়। হৃদযন্ত্ৰৰ সমস্যাৰ বাবে তেওঁক এসপ্তাহৰ বাবে চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ প্ৰায় দুবছৰ ধৰি অসুস্থতাত ভুগি আছিল। তেওঁ হৃদযন্ত্ৰৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল। ২০১৪ চনৰ ২৬ ছেপ্টেম্বৰত আলঝেইমাৰ ৰোগৰ জটিলতাৰ বাবে হেকৰ স্বামী এলডো ডি ৰোজাৰ মৃত্যু হয়। তেওঁলোক দুয়ো ট্ৰিয়েষ্টেৰ ছাণ্ট'আন্নাৰ সমাধিক্ষেত্ৰত সমাধিস্থ কৰা হয়। হেকে জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ ওপৰত ২৪,০০০তকৈ অধিক গ্ৰন্থ থকা তেওঁৰ ব্যক্তিগত পুথিভঁৰালখন ট্ৰিয়েষ্টে চহৰলৈ দান কৰে।
২০২১ চনৰ ১২ জুন তাৰিখে গুগলে তেওঁৰ ৯৯তম জন্মদিনত গুগল ডুডলৰ প্ৰদৰ্শিত কৰি উদযাপন কৰিছিল।
বৈজ্ঞানিক কাৰ্যকলাপ
হেকে জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান আৰু বিশ্ববিদ্যালয় পৰ্যায়ৰ কেইবাখনো কিতাপত কেইবাখনো মূল কাকত আন্তৰ্জাতিক আলোচনাপত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছে। ১৯৯৪ চনত তেওঁক বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ বাবে টাৰ্গা জুচেপ্পে পিয়াজ্জি আৰু ১৯৯৫ চনত বৈজ্ঞানিক প্ৰচাৰৰ বাবে কৰ্টিনা উলিছ পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হয়।
১৯৭৮ চনত তেওঁ দ্বিমাহিক আলোচনী ল'এষ্ট্ৰ'নিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু ইয়াৰ প্ৰথম সংখ্যা ১৯৭৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰকাশ পাইছিল। পিছলৈ কোৰাডো লাম্বাৰ্টিৰ সৈতে মিলি তেওঁ জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান সংস্কৃতি লে ষ্টেলে আলোচনীখন পৰিচালনা কৰে।
সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপ
হেক বিজ্ঞানৰ বাহিৰে বিশেষকৈ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ কাৰ্যকলাপৰ বাবেও জনাজাত আছিল। তেওঁ নাস্তিক আছিল আৰু কোনো ধৰ্ম বা অতিপ্ৰাকৃতিকতাৰ ৰূপত বিশ্বাস কৰা নাছিল। হেকে এইটোও বিশ্বাস কৰিছিল যে নৈতিকতা ধৰ্মৰ পৰা নহয় কিন্তু "বিবেকৰ নীতি"ৰ পৰা আহৰণ কৰিব পাৰি। ই যিকোনো লোকক জীৱনৰ প্ৰতি ধৰ্মনিৰপেক্ষ দৃষ্টিভংগী ৰাখিবলৈ, আনৰ স্বকীয়তা আৰু স্বাধীনতাৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ শিকায়। ছদ্মবিজ্ঞানকে ধৰি যিকোনো ধৰণৰ অন্ধবিশ্বাসৰ প্ৰতি বিদ্বেষী মাৰ্গেৰিটা হেক ১৯৮৯ চনৰ পৰা চিআইচিএপিৰ বৈজ্ঞানিক গেৰাণ্টৰ আৰু যুক্তিবাদী নাস্তিক আৰু অজ্ঞেয়বাদী সংঘৰ (ইউএএআৰ) সন্মানীয় সভাপতি আছিল। ২০০৫ চনত তেওঁ বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ স্বাধীনতাৰ বাবে লুকা কচিয়নি এছ'চিয়েশ্যনত যোগদান কৰে। তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰেডিকেল পাৰ্টিৰ সদস্য আছিল।
মিলান প্ৰদেশত ৫,৩৬৪টা ভোট লাভ কৰা ইটালীৰ কমিউনিষ্টৰ দলৰ তালিকাত ২০০৫ চনৰ লোম্বাৰ্ডিত ইটালীৰ আঞ্চলিক নিৰ্বাচনৰ বাবে তেওঁ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আগবঢ়াইছিল। নিৰ্বাচনৰ পিছত তেওঁ বেবো ষ্টৰ্টিক নিজৰ আসন দিছিল। ২০০৬ চনৰ ইটালীৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ পুনৰ ইটালীৰ কমিউনিষ্ট দলৰ পক্ষ লৈছিল। তেওঁ চেম্বাৰ অফ ডেপুটিজৰ কেইবাখনো জিলাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল কিন্তু তেওঁ নিজকে জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানত নিয়োজিত কৰিবলৈ আসনখন এৰি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
২০১০ চনৰ আঞ্চলিক নিৰ্বাচনৰ সময়ত তেওঁ ফেডেৰাজিয়ন ডেলা চিনিষ্ট্ৰাৰ সৈতে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল আৰু তেওঁ ৭০০০তকৈও অধিক ভোট লাভ কৰি ৰোম জিলালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। প্ৰথম পৰিষদৰ বৈঠকৰ সময়ত তেওঁ আসনখন আন তালিকাৰ প্ৰাৰ্থীসকলৰ ওচৰত এৰি পদত্যাগ কৰিছিল। ২০১২ চনৰ অক্টোবৰত তেওঁ বাওঁপন্থী প্ৰাথমিক নিৰ্বাচনৰ সময়ত নিচি ভেন্দোলাৰ প্ৰতি তেওঁৰ সমৰ্থন ঘোষণা কৰে। আনহাতে নিম্নলিখিত ভোটদানৰ সময়ত তেওঁ পিয়েৰলুইগি বেৰ্ছানিৰ বিৰুদ্ধে মাত্তেও ৰেঞ্জিৰ পক্ষ লয়।
পাৰমাণৱিক গৱেষণাৰ বাবে
শক্তিৰ সমস্যা সন্দৰ্ভত হেকে ইটালীত পাৰমাণৱিক শক্তি কেন্দ্ৰ নিৰ্মাণৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিছিল। কিন্তু পাৰমাণৱিক গৱেষণাৰ সপক্ষে কৈছিল যে ইটালী সেই সময়ত পাৰমাণৱিক শক্তিকেন্দ্ৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল আৰু ইটালী অতি কম নিৰ্ভৰযোগ্য দেশ হিচাপেও উল্লেখ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইটালীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
চীনা ভাৱচিত্ৰ
চীনা ভাৱচিত্ৰ বা হাঞ্জি (সৰলীকৃত চীনাত: 汉字, পৰম্পৰাগত চীনাত: 漢字, পিন্যিনত:  hànzì , "হান আখৰ") চীনা ভাষা আৰু আন কিছুমান ভাষা লিখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ভাৱযুক্ত চিত্ৰ বা আখৰ। এই ভাৱচিত্ৰ আন আন পূব এছিয়াৰ ভাষা লিখিবলৈয়ো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, জাপানী ভাষাত বৰ্তমানেও ই লিখনৰ এক মুখ্য পদ্ধতি, যাক কাঞ্জি বোলা হয়। চীনা ভাৱচিত্ৰ বিশ্বৰ ভিতৰত আতাইতকৈ পুৰণি নিৰন্তৰভাৱে ব্যৱহৃত লিখন পদ্ধতি। চীনৰ উপৰিও পূব এছিয়াৰ অন্যান্য দেশ আৰু চীনা প্ৰভাৱ থকা আন দেশতো ব্যৱহাৰ হোৱাৰ বাবে চীনা ভাৱচিত্ৰ বিশ্বৰ ভিতৰতেই সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত লিখন পদ্ধতিৰ অন্যতম।
সংখ্যা আৰু ৰূপ
অভিধানত দশোসহস্ৰাধিক চীনা ভাৱচিত্ৰ পোৱা যায়। কিন্তু ইয়াৰ প্ৰায় সংখ্যকেই আন ভাৱচিত্ৰৰ বিকৃত ৰূপহে, বা ঐতিহাসিকভাৱে ব্যৱহৃত হ'লেও বৰ্তমানে ব্যৱহৃত নহয়, বা বিশেষ কিছু কাৰণতহে ব্যৱহৃত। মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা সাক্ষৰ চীনা মানুহে তিনিৰ পৰা চাৰি হাজাৰ ভাৱচিত্ৰৰ জ্ঞান ৰাখে। কিন্তু অধিক বিশেষীকৃত ক্ষেত্ৰৰ বাবে ততোধিক ভাৱচিত্ৰৰ জ্ঞানৰ প্ৰয়োজন। জাপানত মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত ২১৩৬টা ভাৱচিত্ৰাঅৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়, যাক জয় কাঞ্জি বোলা হয়। কিন্তু দৈনন্দিন জীৱনত কেইবাশ অতিৰিক্ত ভাৱচিত্ৰৰ প্ৰয়োজন হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত চীন আৰু জাপান উভয়তেই লিখন পদ্ধতিৰ সৰলীকৰণ কৰা হ'ল। সেয়ে, বৰ্তমানে চীন আৰু জাপানত ব্যৱহৃত ভাৱচিত্ৰৰ মাজৰ ভালেমান পাৰ্থক্য দেখা যায়। দুয়ো খন দেশৰেই ভাৱচিত্ৰ, ৰূপ আৰু উচ্চাৰণৰ জাতীয় মান্য সূচী আছে। কিছু কিছু ভাৱচিত্ৰৰ সৰলীকৃত ৰূপ চীনৰ মূল ভূখণ্ড, ছিংগাপুৰ আৰু মালয়েছিয়াত ব্যৱহৃত। তাৰ বিপৰীতে, টাইৱান, হংকং, মাকাও আৰু কিছু ক্ষেত্ৰত দক্ষিণ কোৰিয়াত পৰম্পৰাগত চীনা ভাৱচিত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। জাপানত সাধাৰণতে ব্যৱহৃত ভাৱচিত্ৰসমূহ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছৰ সৰলীকৃত ৰূপত লিখা হয়, পিচে কম ব্যৱহাৰ হোৱা ভাৱচিত্ৰসমূহ পুৰণি বা পৰম্পৰাগত জাপানী ৰূপত লিখা হয়।
গুণাগুণ
আধুনিক চীনা ভাষাত একে উচ্চাৰণৰ অনেক শব্দ আছে। সেয়ে একেই ধ্বনিগোট কেইবাটাও ভাৱচিত্ৰৰ উচ্চাৰণৰ সৈতে মিলে। এই কাৰণেই ভাৱচিত্ৰৰ অৰ্থৰ সৈতে সম্পৰ্ক গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰে। কোনটো শব্দত কোনটো ভাৱচিত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব সেই কথা নিৰ্ণিত হয় সেই শব্দৰ অৰ্থেৰে। চীনা ভাষাৰ ভিন ভিন ৰূপত একে উৎসৰ শব্দৰ বাবে একেই ভাৱচিত্ৰ প্ৰয়োগ কৰা হয়। জাপানী ভাষাত, আৰু কিছু ক্ষেত্ৰত কোৰিয়ান ভাষাত, ভাৱচিত্ৰৰ প্ৰয়োগ চীনা ভাষাৰ পৰা অহা শব্দ বা থলুৱা শব্দৰ বাবে এনেদৰে কৰা হয় যে ই চীনা ভাষাৰ উচ্চাৰণতকৈ পৃথক। এটি উদাহৰণ হ'ল জাপানী ভাষাৰ কুন-য়'মি। আন শব্দসমূহৰ প্ৰকৃত চীনা ভাষাৰ উচ্চাৰণ বাহাল থাকে। এই শব্দৰ বিদেশী ৰূপক চীনা-সম্বন্ধীয় বা চাইন'-জেনিক উচ্চাৰণ বোলা হয়। ভাষাবিদে এই শব্দসমূহৰ সহায়তেই মধ্যযুগীয় চীনা ভাষাৰ উচ্চাৰণ প্ৰণালীৰ অনুমান কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:চীনা সংস্কৃতি
সুৰসুন্দৰী
সুৰসুন্দৰী ভাৰতৰ বহু মন্দিৰৰ দেৱাল আদিত খোদিত থকা দেখা যায়। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে সুৰ বা দেৱলোকৰ সুন্দৰী যুৱতী। এওঁলোকক মূলত যক্ষিনী বুলি ধাৰণা কৰা হয়। এই সকলক দেৱ-দেৱী সকলৰ মূৰ্তিৰ আশে-পাশে গৃহপৰিচাৰিকা ৰূপত খোদিত কৰা হয়। এই সকল নৃত্যৰত অপ্সৰাৰ ৰূপটো বৰ্ণিত হয়। শালভঞ্জিকা, সুৰসুন্দৰী সকলৰ আন এক ৰূপ। এই সুন্দৰী সকলক মধ্যযুগত নিৰ্মিত মন্দিৰ বিশেষকৈ মৌৰ্য যুগৰ পিছৰ মন্দিৰ সমূহত দেখা যায়। নৱম শতিকাৰ এখন তান্ত্ৰিক স্থাপত্য সম্বন্ধীয় পাঠ্যত উল্লেখ থকা মতে সেই সময়ত সুৰসুন্দৰী খোদিত নোহোৱা স্থাপত্য আদি নিম্ন মানদণ্ডৰ তথা ফলদায়ক নহয় বুলি ভৱা হৈছিল। এগৰাকী মহিলাৰ জীৱনৰ বিভিন্ন স্তৰ আৰু এওঁলোকৰ ৰূপ সৌন্দৰ্য্য এই ধৰণৰ ভাস্কৰ্য সমূহত চিত্ৰিত কৰা হয়। ভাস্কৰ্য শিল্পী সকলে মন্দিৰলৈ অহা ভক্ত সকলক আকৰ্ষণৰ উদ্দেশ্যে এই সমূহ খোদিত কৰিছিল। ১৫ শতিকাৰ সংস্কৃত পাঠ্য "ক্ষীৰাৰ্নভ"ত সুৰসুন্দৰীৰ বিশদ বিবৰণ পোৱা যায়, ইয়াত উল্লেখ থকা মতে সুৰ-সুন্দৰী সকলৰ অধো-দৃষ্টি আছিল, অৰ্থাৎ তেওঁলোকে আনৰ প্ৰতি প্ৰত্যক্ষ দৃষ্টি নিক্ষেপ নকৰিছিল।
ধৰ্মীয় স্থান সমূহত সুৰসুন্দৰী সকলৰ উপস্থিতি সম্পৰ্কে পণ্ডিত সকলে বিভিন্ন ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছে। এক আধ্যাত্মিক ব্যাখ্যা অনুসৰি এই সকলে শক্তি ( স্ত্ৰী ব্ৰহ্মডিম্বিয় ওজঃ )ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু এওঁলোকক শুভ আৰু ক্ষমতা পৰায়ণ উভয় ৰূপতে বিশ্বাস কৰা হয়। এক ধৰ্মনিৰপেক্ষ ব্যাখ্যা অনুসৰি সুৰসুন্দৰী সকলে সেইজন ৰজাৰ সমৃদ্ধিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে যিয়ে এই মন্দিৰ সমূহ নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
প্ৰকাৰ
• দৰ্পনী (দাপোণ ধৰা)
• তৰণা (দুৱাৰ ধৰা)
• ডালমল্লিকা (ডাল ধৰা)
• পদ্মগন্ধা (পদুম ফুলৰ দৰে গোন্ধৰ)
• কেতেকীভৰণ (কেতেকী ফুল যুক্ত)
• মাতৃকা (মাতৃ)
• চামৰি (চোঁ‌ৱৰ ধৰোঁ‌তা)
• নৰ্তকী (নৃত্যাংগনা)
• শুকচাৰিকা (ভাটৌৰ সৈতে ধেমালিকৰা লোক)
• নূপুৰপদিকা (নূপুৰ পৰিহিতা)
• মৰ্ডলা (ডবাবাদিকা)
• আলস্যকন্যা (এলেহুৱা)
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাস্কৰ্য
বোৰ্খা
বোৰ্খা (Burqa) হৈছে মধ্য এছিয়াৰ এক বাহ্যিক পোছাক যিয়ে কিছুমান মুছলমান পৰম্পৰামতে মহিলাৰ শৰীৰ আৰু মুখ আৱৰি ৰখাত সহায় কৰে। ইছলামৰ বেছিভাগ আলোচনাত, পৰ্দা প্ৰণালীটো বোৰ্খাৰ দ্বাৰা উদাহৰণ দিয়া হয়, যি দীঘল আৱৰণে এগৰাকী মহিলাক মূৰৰ পৰা ভৰিলৈকে আৱৰি ৰাখে। বোৰ্খাক আৰৱ সংস্কৰণক ‘বচিয়াʼ বুলি কোৱা হয়, আৰু সাধাৰণতে ইয়াৰ ৰং ক'লা আৰু কেতিয়াবা নীলাও হয়। নীলা বোৰ্খা এটুকুৰা কাপোৰ যি শৰিৰটো সম্পূৰ্ণৰূপে মূৰৰ পৰা ভৰিলৈ আৱৰি ৰাখে আৰু ক'লা বোৰ্খা সাধাৰণতে তিনিটা টুকুৰাত বিভক্ত থাকে: দীঘল চোলা, মূৰৰ আৱৰণ আৰু নকাব। বোৰ্খা শব্দটো যদিও কেতিয়াবা "নকাব"ৰ সৈতে জড়িত বুলি ভবা হয়, অধিক সঠিক ব্যৱহাৰত, নকাব হৈছে এটা ওৰনি যিয়ে চকু মুকলি কৰি থৈ মূৰ, ডিঙি আৰু বুকুৰ অংশ আৱৰি থাকে। আনহাতে এটা বোৰ্খাই গোটেই শৰীৰটো মূৰৰ ওপৰৰ পৰা মাটিলৈ আৱৰি ৰাখে, কেৱল চকুৰ অংশক থকা এটা জালৰ জৰিয়তে সন্মুখত চাব পাৰি। হিজাব হʼল এক বস্ত্ৰ যি মুৰ, ডিঙি আৰু বুকুৰ সকলো অংশ আৱৰি থাকে কিন্তু মুখখন নহয়।
বৰ্তমান পৃথিৱীৰ ১৮খন দেশত বোৰ্খা নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। তাৰ মাজত আছে অষ্ট্ৰিয়া, ডেনমাৰ্ক, ফ্ৰান্স, বেলজিয়াম, তাজিকিস্তান, বুলগেৰিয়া, কেমেৰুণ, চাদ, কংগো গণৰাজ্য, গাবন, মৰোক্কো, তিউনিছিয়া, আলজেৰিয়া, উজবেকিস্তান, শ্ৰীলংকা, লাটভিয়া, তুৰস্ক, নেডাৰলেণ্ড, আৰু চীন (কিছুমান স্থানত)
ঐতিহাসিক পটভূমি
বোৰ্খাৰ উৎপত্তি অজ্ঞাত যদিও পণ্ডিতসকল সন্মত যে ইছলাম ধৰ্মৰ বহু আগতে ইয়াৰ অস্তিত্ব আছিল। প্ৰায় ৪০০০ বছৰ আগতে মেছোপটেমিয়াৰ প্ৰাচীন সভ্যতাত মহিলাসকলে আৱৰ্তন পিন্ধিছিল। তাৰ বহুত পিছত, যেতিয়া ইছলাম ধৰ্মৰ সৃষ্টি হৈছিল, সেই ধৰ্মই স্থানীয় আৱৰ্তন প্ৰক্ৰিয়াবোৰ তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিত সান্নিবিষ্ট কৰিছিল। মুখৰ আৱৰ্তন মূলতে বাইজেণ্টাইন সাম্ৰাজ্যত কিছুমান শ্ৰেণীৰ মহিলাৰ পোছাক আছিল আৰু মধ্য প্ৰাচ্যৰ আৰৱ বিজয়ৰ সময়ত মুছলমান সংস্কৃতিত ইয়াক সান্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল। অৱশ্যে, যদিও ইছলামৰ আগতে বাইজেণ্টাইন ছবি বা কলাত সাধাৰণতে মুৰ বা চুলি ঢাকি থকা মহিলাসকলক দেখুওৱা হয়, ঢাকি থকা মুখৰ কোনো উদাহৰণ নাছিল। ইয়াৰ উপৰিও, ষ্ট্ৰাবো নামৰ গ্ৰীক ভূগোলবিদে খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম শতাব্দীত “মেডচ” (প্ৰাচীন ইৰাণী লোক) মহিলাৰ ওপৰত লিখা লিখনতি মুখ ঢাকি থকাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল। তৃতীয় শতিকাৰ আৰম্ভণিত খ্ৰীষ্টান লেখক টেৰ্টুৰলিয়ানয়ে তেওঁৰ দা ভেইলিং অফ ভাৰ্জিনস নামৰ গ্ৰন্থত "আৰৱ"ৰ কিছুমান "পাগান" মহিলাৰ বিষয়ে স্পষ্টভাৱে উল্লেখ কৰিছিল যে কেৱল তেওঁলোকে মুৰ নহয়, গোটেই মুখখনো আবৃত কৰি ৰাখিছিল।
বোৰ্খা পিন্ধাৰ কাৰণ
যদিও কোৰান শাস্ত্ৰত পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়কে শালীনতাৰ উপদেশ দিয়া হয় কিন্তু মহিলাসকলে কেনেদৰে পোছাক পিন্ধিব লাগে তাৰ বাবে কোনো সঠিক নিৰ্দেশনা নাই। বেছিভাগ ইছলাম ধৰ্মৰ পণ্ডিত আৰু গৱেষক একমত যে মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ মুখ ঢাকিবলৈ প্ৰয়োজন নহয়।
মহিলাসকলে বোৰ্খা পিন্ধাৰ অনুশীলনটো এটা সামাজিক প্ৰসংগ। এগৰাকী মহিলাই তেওঁৰ ধৰ্মীয়তা, যৌন গোপনীয়তা, যৌনতাৰ পশ্চিমীয়া ধাৰণা অস্বীকাৰ কৰা, পুৰুষৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত সামাজত মহিলাৰ গতিশীলতা বা গোপনীয়তা বৃদ্ধি কৰাৰ ইচ্ছা বা ৰাজনৈতিক আন্দোলনত তেওঁৰ সদস্যতা প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই বোৰ্খা পৰিধান কৰিব পাৰে। আটাইতকৈ প্ৰচাৰিত প্ৰসংগত, মহিলাসকলক প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ আগ্ৰহৰ বিৰুদ্ধে, আফগানিস্তানৰ তালিবানৰ শাসনকালত নীতি হিচাপে বোৰ্খা পিন্ধিবলৈ বাধ্য কৰোৱা হৈছিল। ঐতিহাসিকভাৱে বাংলাদেশত, ধনী পৰিয়ালবোৰে প্ৰথমে বোৰ্খাৰ পৰিচয় দিছিল, আৰু বোৰ্খা পিন্ধাৰ অনুশীলন সোনকালে আন শ্ৰেণীৰ (যিসকলে আৰ্থিকভাৱে বহন কৰিব পাৰিছিল) পৰিয়াললৈ বিয়পি পৰিছিল। ই পৰিয়ালৰ বিশেষ মৰ্যাদাৰ প্ৰতীক আছিল। বোৰ্খাৰ ব্যৱহাৰে মহিলাসকলৰ গতিশীলতা যথেষ্ট বৃদ্ধি কৰিছিল। বোৰ্খাৰ সৈতে, মহিলাসকলে নিজেই খোজ কাঢ়ি সুৰক্ষিতভাৱে ঘূৰি ফুৰিব পাৰিছিল আৰু তেওঁলোকক বহন কৰিবলৈ পাল্কি বা গৰুৰগাড়িৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হʼব নালাগিছিল।
<!-- ==বিশ্বৰ চাৰিওফালে== তলত দিয়া দেশসমোহত বোৰ্খাৰ নিষেধাজ্ঞা জাৰি কৰা হৈছে:
ফ্ৰান্স
-->
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
উজৰা বাট
উজৰা বাট (Tripti Mitra; জন্ম: মুমতাজ; ২২ মে’ ১৯১৭- ৩১ মে’ ২০১০) ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ এগৰাকী নাট্য ব্যক্তিত্ব। ১৯৬৪ চনত তেওঁ পাকিস্তানলৈ গুছি যায়। ভাৰততে বাস কৰা তেওঁৰ ভনীয়েক জোহৰা ছেহগলে উজৰা পাকিস্তানলৈ গুছি যোৱা কথাটো অলপো ভাল পোৱা নাছিল।
১৯৩৭ চনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামাজিক বাধা নেওচি তেওঁ আৰু ভনীয়েক জোহৰাই উদয় শংকৰৰ বেলে কোম্পানীত অভিনেত্ৰী আৰু নৃত্যশিল্পী হিচাপে যোগদান কৰে আৰু ইউৰোপ আৰু আমেৰিকা ভ্ৰমণ কৰে। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ অন্ত পৰাত যেতিয়া ভ্ৰমণৰ অন্ত পৰাত তেওঁ ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘত যোগদান কৰে। ১৯৪০ আৰু ১৯৫০ৰ দশকটোত তেওঁ পৃথ্বী থিয়েটাৰৰ মূল মহিলা শিল্পী আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰামপুৰৰ উজৰা মুমতাজ নামেৰে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। দেউতাৰ নাম আছিল মুমতাজুল্লা খান আৰু মাকৰ নাম নাটিকুৱা বেগম। তেওঁলোক আছিল ৰোহিল্লা পাথান সম্প্ৰদায়ৰ।
কৰ্মজীৱন
১৯৩৭ চনত উদয় শংকৰৰ বেলে কোম্পানীত মঞ্চ জীৱন আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯৪০ আৰু ৫০ দশকত পৃথ্বী থিয়েটাৰৰ শীৰ্ষৰ মহিলা শিল্পী হিচাপে কাম কৰে।
উদয় শংকৰৰ বেলে দলত নৃত্যশিল্পী হিচাপে যোগদান কৰাৰ লগতে ১৯৪৪ চনত অভিনেত্ৰী হিচাপে ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে নৃত্যৰ শিক্ষাও দিছিল। ইয়াত খাজা আহমদ আব্বাছে তেওঁক জুবেদা নাটকৰ মুখ্য চৰিত্ৰৰ বাবে বাচনি কৰিছিল। পৃথ্বীৰাজ কাপুৰে তেওঁৰ অভিনয়ত আপ্লুত হৈ তেওঁক নিজৰ মুখ্য নায়িকা হিচাপে বাছি লয় আৰু ভনীয়েক জোহৰাইও তেওঁৰ লগত যোগ দিয়ে। আগন্তুক বছৰবোৰত পৃথ্বী থিয়েটাৰৰ প্ৰডাকচনত পৃথ্বীৰাজ কাপুৰৰ বিপৰীতে মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৪৪ চনত শকুন্তলাত তেওঁ নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। কিষাণতো তেওঁ মুখ্য নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে, যিখন নাটক সমগ্ৰ ভাৰতৰ ১০০খন চহৰ-নগৰত মঞ্চস্থ হৈছিল। উজৰা বাট পৃথ্বী থিয়েটাৰৰ কলা পৰিচালক আছিল আৰু ১৯৬০ চনলৈকে, বন্ধ নোহোৱালৈকে তেওঁ পৃথ্বী থিয়েটাৰতে কাম কৰিছিল।
১৯৬৪ চনত স্বামী হামিদ বাটৰ সৈতে পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। ৰাৱালপিণ্ডিত নৃত্য দল গঠন কৰি সময়ে সময়ে মঞ্চ আৰু টেলিভিছনত অভিনয় কৰিছিল। তাৰোপৰি তেওঁ পাকিস্তান নেচনেল কাউন্সিল অৱ দ্য আৰ্টছলৈও সেৱা আগবঢ়াইছিল।
পিছলৈ লাহোৰলৈ গুচি আহি ১৯৮৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত আজোকা থিয়েটাৰত যোগদান কৰে। তেওঁৰ উদ্বোধনী দলীয় অভিনয় আছিল চাক চক্কৰ আৰু তাৰ পিছত তেওঁ বাৰী, দুখ দৰিয়া, তাকে দা তামাছা, তলিস্মতি তাতা, তিচৰী দস্তক, কালী ঘটা, অঁধুৰী আৰু সুৰক গুলাবান দা মৌচম নাটত অভিনয় কৰে। তেওঁ দলটোৰ নেতৃত্ব বহন কৰিছিল। ১৯৯৩ চনত ভগ্নী জোহৰা ছেহগলৰ সৈতে আইক থি নানীত অভিনয় কৰি চল্লিশ বছৰৰ বিৰতিৰ পিছত পুনৰ অভিনয় আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল আৰু অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলৰ ভিতৰত আছিল তেওঁলোকৰ নাতিনী ছামিয়া মুমতাজ আৰু ভতিজী ছালিমা ৰাজা। ২০০৩ চনত লাহোৰত উন্মোচন কৰা এই নাটকখনে ভাৰত, পাকিস্তান আৰু ব্ৰিটেইন ভ্ৰমণ কৰে। লগতে ২০০৪ চনত পৃথ্বী থিয়েটাৰতো মঞ্চস্থ কৰা হয়। উজৰাক ১৯৯৪ চনত উৰ্দু নাটকৰ শিতানত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা প্ৰদান কৰা হয়; অনুশীলনকাৰী শিল্পীসকলক প্ৰদান কৰা এইটো ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ স্বীকৃতি।
তেওঁৰ শেষ মঞ্চ অভিনয় আছিল ২০০৮ চনত। পাকিস্তানৰ লাহোৰত ৯৩ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ব্যক্তি
যৌন শুদ্ধিকৰণ
যৌন শুদ্ধিকৰণ বা কুচাচা ফুম্বি (Sexual cleansing) কিছুমান আফ্ৰিকান দেশত প্ৰচলিত এক পৰম্পৰা। এই পৰম্পৰা অনুসৰি ছোৱালী বা মহিলা এগৰাকীক তেওঁৰ প্ৰথম ঋতুস্ৰাৱৰ পিছত, বিধৱা হোৱাৰ পিছত, বা গৰ্ভপাত কৰাৰ পিছত তেওঁলোকক পৱিত্ৰ কৰাৰ ৰীতি হিচাপে যৌন সম্ভোগৰ কৰি শুদ্ধিকৰণ কৰা হয়। গোটেই বিশ্বৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী সকলে আফ্ৰিকাত প্ৰচলিত এই কুপ্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতি আহিছে।
ছোৱালীৰ ঋতুচক্ৰ আৰম্ভণিৰ ৰীতি
কেতিয়াবা এজন নিৰ্বাচিত ভৱিষ্যত স্বামীয়ে ছোৱালী এজনীৰ বাবে বা অন্যথা এজন বেতনপ্ৰাপ্ত যৌন কৰ্মীৰ দ্বাৰা কুমাৰী ছোৱালীৰ প্ৰথম ঋতুস্ৰাৱৰ পিছত যৌন শুদ্ধিকৰণ কৰা হয়।
দক্ষিণ মালাৱীৰ কিছুমান ঠাইত হায়েনা নামৰ এক পৰম্পৰাগত পদবী আছে। এই পদবী এজন পুৰুষৰ দ্বাৰা অধিষ্ঠিত হয় যিয়ে যুৱতীসকলক যৌনসম্ভোগৰ জৰিয়তে প্ৰাপ্তবয়স্ক হোৱাৰ আৰম্ভণি কৰে। হায়েনা হৈছে ১২-১৭ বছৰ বয়সৰ শিশুৰ সৈতে যৌন সম্ভোগ কৰাৰ বাবে পৰিশোধ কৰা এজন ব্যক্তি। 'কুচাচা ফুম্বি' আক্ষৰিক ভাৱে 'ধূলি আঁতৰ কৰা" নামৰ যৌন শুদ্ধিকৰণৰ পাৰম্পৰিক ৰীতি হায়েনায়ে অনুসৰণ কৰে। এই ৰীতি-নীতি তিনিদিন ধৰি চলে। হায়েনাক প্ৰতিবাৰেই ৪ৰ পৰা ৭ আমেৰিকান ডলাৰলৈ পৰিশোধ কৰা হয়। এই ৰীতিয়ে ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰে বুলি পৰম্পৰাগত মালাৱীয়সকলে দাবী কৰে। হায়েনাসকল সাধাৰণতে তেওঁলোকৰ নৈতিক চৰিত্ৰৰ বাবে বাছনি কৰা হয়। তেওঁলোকৰ প্ৰায়ে ভুলকৈ এইডছৰ দৰে ৰোগে আক্ৰান্ত কৰাত অক্ষম বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। যদিও তেওঁলোকৰ এই অনুশীলনৰ নথিভুক্ত প্ৰমাণ আছে যে বহুতো এইচ.আই.ভি. পজিটিভ হায়েনা আছে। এই অভ্যাসে যুৱতীসকলক এইচ আই ভি সংক্ৰমণৰ আশংকাত পেলাব পাৰে কিয়নো হায়েনাই সকলো ছোৱালীৰ সৈতে যৌন সম্ভোগ কৰে আৰু এই ৰীতি-নীতিৰ বাবে যৌন তৰলৰ আদান-প্ৰদানৰ কৰে। তেওঁলোকে অসুৰক্ষিত যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে আৰু প্ৰায়ে কণ্ডম ব্যৱহাৰ কৰা নহয়।
বিধৱা শুদ্ধিকৰণ
কেনিয়াৰ কিছু অংশত বিধৱাসকলক অশুদ্ধ বুলি গণ্য কৰা হয়। পৰম্পৰাগত জনবিশ্বাস অনুসৰি অমংগলকাৰী ৰাক্ষসক খেদি পঠিয়াবলৈ পৱিত্ৰ কৰিব লগা এক পৰম্পৰাত যৌন সম্ভোগ অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। এয়া কৰিবলৈ প্ৰায়ে মৃত স্বামীৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰা মহিলাগৰাকীৰ ওপৰত জোৰ কৰা হয়। যিসকলে শুদ্ধি হ'বলৈ অস্বীকাৰ কৰে তেওঁলোকক অন্ধবিশ্বাসী গাওঁবাসীয়ে প্ৰহাৰ কৰা বা সামাজিক শাস্তি প্ৰদান কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত মহিলাগৰাকীৰ লগতে তেওঁৰ সন্তানৰো ক্ষতি কৰিব পাৰে। এই ৰীতিৰ লগত জড়িত এক ধাৰণা হৈছে যে যদি কোনো মহিলাৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয় তেন্তে মহিলাগৰাকীয়ে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যাদুবিদ্যা কৰিব পাৰে। এই ভ্ৰান্ত ধাৰণা মতে মহিলাৰ গাত ডাইনী বা আন কোনো ৰাক্ষস জাতীয় অশুভ শক্তিয়ে ক্ৰিয়া কৰি স্বামীৰ মৃত্যু ঘটায়। সেয়ে বিধৱা মহিলাৰ মৃত স্বামীৰ ভায়েক বা আন আত্মীয়ে বা অন্যথা এজন বেতনপ্ৰাপ্ত যৌন কৰ্মীয়ে তেওঁৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰি শুদ্ধিকৰণ কৰে। সাধাৰণতে যৌন সম্ভোগৰ পিছত বিধৱাগৰাকীয়ে তেওঁৰ কাপোৰ জ্বলাই দিয়ে আৰু মানুহজনে বিধৱাগৰাকীৰ চুলি খুৰাই দিয়ে। এই ৰীতি সামাজিক স্থানত কৰা হয় আৰু প্ৰায়ে বাহিৰত চুবুৰীয়াই দেখিব বিধৱাগৰাকীৰ শুদ্ধিকৰণ প্ৰত্যক্ষ কৰে। অনুষ্ঠানৰ শেষত এটা কুকুৰা বলি দিয়া হয়। এই ৰীতি সাধাৰণতে তিনিৰ পৰা সাত দিনলৈকে চলে। ২০১৫ চনৰ ঘৰুৱা অপৰাধ বিধেয়কত কেনিয়াত বিধৱা শুদ্ধিকৰণক অবৈধ ঘোষণা কৰা হৈছিল।
প্ৰায় একেধৰণৰ ৰীতি মহিলাৰ গৰ্ভপাতৰ লগতো জড়িত।
প্ৰচলিত অঞ্চল
মালাৱীত যৌন শুদ্ধিকৰণ কৰাৰ প্ৰথা মুখ্যতঃ চেলিমা, চিকৱা আৰু নচাঞ্জে জিলাত সীমাবদ্ধ। এই প্ৰথা কেনিয়া, জাম্বিয়া, মালাৱী, উগাণ্ডা, তাঞ্জানিয়া, মোজাম্বিক, এংগোলা, আইভৰী কোষ্ট আৰু কঙ্গোৰ কিছু অংশত প্ৰচলিত থকা দেখা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মানৱ অধিকাৰ উলঙ্ঘন শ্ৰেণী:অপৰাধ শ্ৰেণী:অন্ধবিশ্বাস
খালেদা জিয়া
ব্যক্তিগত জীৱন
খালেদা খানম "পুতুল"ৰ জন্ম ১৯৪৫ চনত অবিভক্ত দিনাজপুৰ জিলাৰ জলপাইগুৰিত হয়। ভাৰত বিভাজনৰ পিছত এই দিনাজপুৰ জিলাৰ এটা অংশ পূব পাকিস্তানৰ আৰু আনটো অংশ ভাৰতৰ পশ্চিমবঙ্গৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। মাক-দেউতাৰ পাঁচটা ল’ৰা-ছোৱালীৰ তেওঁ তৃতীয় আছিল। বৰ্তমান বাংলাদেশৰ নোৱাখালি জিলাৰ মূল নিবাসী তেওঁৰ দেউতাক এজন চাহৰ ব্যৱসায়ী আছিল। মাকৰ নাম তৈয়বা মজুমদাৰ। ১৯৪৭ চনৰ ভাৰত বিভাজনৰ পিছত তেওঁলোক দিনাজপুৰ চহৰলৈ (বৰ্তমান বাংলাদেশত) গুছি যায়। প্ৰথমে দিনাজপুৰৰ মিচনেৰী স্কুলত পঢ়া-শুনা কৰে আৰু তাৰপিছত দিনাজপুৰ চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা ১৯৬০ চনত তেওঁ মেট্ৰিকত উত্তীৰ্ণ হয়। একে বছৰতে তেওঁ পাকিস্তান সেনাৰ এজন কেপ্তেইন জিয়াউৰ ৰহমানক বিয়া কৰায়। জিয়াউৰ ৰহমান পিছলৈ বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হয়। পশ্চিম পাকিস্তানত গিৰিয়েকৰ সৈতে একেলগে থাকিব নোযোৱালৈকে জিয়াই ১৯৬৫ চনলৈ দিনাজপুৰ সুৰেন্দ্ৰনাথ কলেজত অধ্যয়ন কৰে। ১৯৬৯ চনত তেওঁলোক কৰাচীৰ পৰা ঢাকালৈ গুছি আহে।
ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৮২ চনত সেনাবাহিনীৰ প্ৰধান জেনেৰেল হুছেইন মহম্মদ ইৰচাদে নেতৃত্ব দিয়া এক সামৰিক অদ্ভুত্থানৰ পৰা ১৯৯০ চনত সামৰিক স্বৈৰাচাৰী শাসন হিচাপে ইৰচাদৰ পতনলৈকে জিয়াই গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনটোৰ নেতৃত্ব দিছিল। ১৯৯১ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত বি.এন.পি. জয়ী হোৱাত তেওঁ দেশখনৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হয়। ১৯৯৬ চনতো তেওঁ অলপীয়া সময়ৰ বাবে প্ৰধানমন্ত্ৰী হয় যদিও ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৯৬ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা সাধাৰণ নিৰ্বাচনটো অন্য ৰাজনৈতিক দলবোৰে বৰ্জন কৰিছিল। সেই বছৰৰে জুন মানহত অনুষ্ঠিত হোৱা সাধাৰণ নিৰ্বাচনত বাংলাদেশ আৱামী লিগ শাসনলৈ আহে। তেওঁৰ দল বি.এন.পি. পুনৰ ২০০১ চনত শাসনভাৰ দখল কৰে। ১৯৯১, ১৯৯৬ আৰু ২০০১ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ পাঁচটা পৃথক পৃথক সংসদীয় সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈছিল।
২০০৪ চনত ফ’ৰ্বচ আলোচনীৰ তালিকাত জিয়াক বিশ্বৰ এশগৰাকী ক্ষমতাশালী মহিলাৰ তালিকাত চতুৰ্দশ স্থান দিছিল। ২০০৫ চনৰ তালিকাত ২৯তম স্থানত আৰু ২০০৬ চনৰ তালিকাত ৩৩তম স্থানত আছিল।
২০০৬ চনত তেওঁৰ চৰকাৰ কাৰ্যকাল শেষ হয়। ২০০৭ চনৰ জানুৱাৰীত অনুষ্ঠিত হবলগীয়া নিৰ্বাচন দেশখনত হিংসাত্মক ঘটনা ঘটি থকাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত পিছুৱাই যায় আৰু ফলস্বূৰুপে ৰক্তপাতহীন ভাবে সামৰিক কৰ্তৃপক্ষই দেশৰ তত্ত্বাৱধায়ক চৰকাৰৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰে। অন্তৰ্ৱৰ্তীকালিন সামৰিক চৰকাৰৰ কাৰ্যকালত জিয়া আৰু তেওঁৰ দুই পুত্ৰৰ ওপৰত দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ অনা হয়। ১৯৮০ৰ দশকৰ পৰাই জিয়াৰ মুখ্য প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল আৱামী লিগৰ নেতা শেখ হাছিনা। ১৯৯১ চনৰ পৰা দুয়োগৰাকী মহিলা নেতাই অনুক্ৰমিকভাবে প্ৰধানমন্ত্ৰী হৈ আহিছে। ২০১৮ চনত ‘জিয়া অনাথালয় ট্ৰাষ্ট’ আৰু জিয়া চেৰিটেবল ট্ৰাষ্ট দুৰ্নীতি গোচৰত দোষী সাব্যস্ত কৰি জিয়াক সোতৰ বছৰৰ বাবে কাৰাদণ্ড দিয়া হয়। প্ৰধানমন্ত্ৰী হৈ থাকোঁতে জিয়াই অনাথালায় পুঁজিৰ অপব্যৱহাৰৰ দোষী সাব্যস্ত হয়। ২০২০ চনত মানৱীয় কাৰণত তেওঁক ঢাকাৰ নিজ বাসভৱনতহে থকাৰ চৰ্তত ছয়মাহৰ বাবে মুক্তি দিয়া হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
চিয়োনবাদ
চিয়োনবাদ (צִיּוֹנוּת Tsiyyonut; صهيونية; Σιωνισμός sionismós; Zionism) হ’ল যিহূদীসকলৰ এটা মতাদৰ্শ  আৰু জাতীয়তাবাদী আন্দোলন যিটো মোটামুটিভাৱে কনান, প্ৰতিজ্ঞাত দেশ, পৱিত্ৰ দেশ, ইস্ৰায়েল দেশ অথবা ফিলিস্তিন অঞ্চলক কেন্দ্ৰ কৰি এটি যিহূদী ৰাষ্ট্ৰ পুনঃপ্ৰতিষ্ঠা আৰু পৃষ্ঠপোষকতাক সমৰ্থন কৰে।     আধুনিক চিয়োনবাদ ১৯শ শতিকাৰ শেষফালে মধ্য আৰু পূব ইউৰোপলৈ এটি জাতীয় পুনৰজাগৰণ আন্দোলন হিচাপে—যিহূদী বিদ্বেষৰ নৱতৰঙ্গ এবং হাস্কালা বা যিহূদী আলোকায়ন উভয়ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াস্বৰূপ—উদ্ভূত হৈছিল।   এৰ পিছত আন্দোলনৰ বেছিৰভাগ নেতা ফিলিস্তিনত কাংক্ষিত ৰাষ্ট্ৰ স্থাপনৰ সৈতে মূল লক্ষ্যটিক জড়িত কৰিছিল, তৎকালীন সময়ত যে অঞ্চলটো উছমানীয় সাম্ৰাজ্যৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল।
ইস্ৰায়েল প্ৰতিষ্ঠাৰ পিছৰ পৰা চিয়োনবাদী আন্দোলন যিহূদী ৰাষ্ট্ৰৰ পক্ষলৈ কথা কৈ আহিছে। কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত আহাদ হাম কৰ্তৃক প্ৰতিষ্ঠিত অৰাজনৈতিক সাংস্কৃতিক চিয়োনবাদক চিয়োনবাদ বুলি চিহ্নিত কৰা হয়। খ্ৰীষ্টান চিয়োনবাদী বুলি পৰিচিত এটি পদ আছে যিটো দ্বাৰা ইসৰায়েল ৰাষ্ট্ৰৰ পক্ষত থকা অ-যিহূদী ব্যক্তিবোৰক বুজায়।
সাৱিত্ৰী জিন্দাল
২০১৯ চনৰ ফৰ্ব আলোচনীৰ মতে তেওঁ ভাৰতৰ আটাইতকৈ বেছি ধনী মহিলা। ফৰ্ব ইণ্ডিয়াৰ তালিকাত তেওঁ ভাৰতৰ ২০তম আটাইতকৈ ধনী ব্যক্তি।
কমতাৰ নীলাধ্বজ
নীলাধ্বজ (১৪৪০–১৪৬০ চনত ৰাজত্ব কৰিছিল) কামতা ৰাজ্যৰ এজন ৰজা আৰু খেন্‌ বংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। তেওঁ কামতাপুৰ চহৰৰ পৰা (বৰ্তমান গোসাঁনিমাৰী বুলি কোৱা হয়) ৰাজত্ব কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ চক্ৰধ্বজে ৰাজত্ব কৰিছিল।
সাৱিত্ৰী জিন্দাল
জীৱনী
১৯৫০ চনৰ ২০ মাৰ্চ তাৰিখে অসমৰ তিনিচুকীয়াত সাৱিত্ৰী জিন্দালে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৭০ চনত তেওঁ হাৰিয়ানাৰ জিন্দাল গ্ৰুপৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বিখ্যাত উদ্যোগপতি ঔম প্ৰকাশ জিন্দালৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ২০০৫ চনত এক হেলিকপ্টাৰ দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়। ঔম প্ৰকাশ জিন্দালৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত তেওঁ জিন্দাল গ্ৰুপৰ অধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত হয়। তেওঁ বৰ্তমান এমিৰিটাছ, জিন্দাল ষ্টীল এণ্ড পাৱাৰ লিমিটেডৰ চেয়াৰপাৰ্চন। তেওঁ অধ্যক্ষপদ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছতেই তেওঁলোকৰ কোম্পানীৰ আয় চাৰিগুণ বৃদ্ধি পায়। তেওঁৰ স্বামী অ.পি. জিন্দাল এজন অভিযন্তা আছিল। তেওঁ ১৯৫২ চনত জিন্দাল গ্ৰুপ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ই ইস্পাত, শক্তি, খনি, তেল আৰু গেছ ক্ষেত্ৰ খনৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। তেওঁলোকৰ ব্যৱসায়ৰ চাৰিটা শাখা তেওঁৰ চাৰিজন পুত্ৰ পৃথ্বিৰাজ জিন্দাল, সজ্জন জিন্দাল, ৰতন জিন্দাল আৰু নবীন জিন্দালৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়। জিন্দাল ষ্টীল ভাৰতৰ তৃতীয় বৃহত্তম ইস্পাত উৎপাদক।
কমতাৰ নীলাধ্বজ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:পোখালি
সাৱিত্ৰী জিন্দাল
জীৱনী
তেওঁ হাৰিয়ানাৰ হিচাৰ সমষ্টিৰ পৰা কংগ্ৰেছৰ হৈ হাৰিয়ানা বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ হাৰিয়ানা চৰকাৰৰ মন্ত্ৰীয়ো আছিল। ২০১৪ চনৰ হাৰিয়ানা বিধানসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ পৰাজিত হৈছিল। তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য।
ৰাজনৈতিক জীৱন
২০০৫ চনত সাৱিত্ৰী জিন্দাল হিচাৰ সমষ্টিৰ পৰা হাৰিয়ানা বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ইয়াৰ আগতে এই সমষ্টিৰ পৰা তেওঁৰ স্বামীয়ে কেইবাবাৰো বিধানসভালৈ প্ৰতিনিধিত্ব আগবঢ়াইছিল। ২০০৯ চনত তেওঁ আকৌ একে সমষ্টিৰ পৰা বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু ২০১৩ চনৰ ২৯ অক্টোবৰত তেওঁ হাৰিয়ানা চৰকাৰৰ কেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰে। মন্ত্ৰী হিচাপে তেওঁ কৰ আৰু দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা, একীকৰণ, পুনৰ্বাসন আৰু গৃহ নিৰ্মাণ আৰু চহৰীয়া স্থানীয় সংস্থা আৰু গৃহ নিৰ্মাণৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰীৰ দপ্তৰৰ কাৰ্যভাৰ লাভ কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
সাৱিত্ৰী জিন্দাল ভাৰতৰ আটাইতকৈ বেছি ধনী মহিলা। ২০১৬ চনৰ ফৰ্ব আলোচনীৰ মতে তেওঁ প্ৰায় ৪ বিলিয়ন আমেৰিকান ডলাৰ আয়ৰে ভাৰতৰ ১৬তম আটাইতকৈ ধনী ব্যক্তি আছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ২০১৬ চনত বিশ্বৰ ৪৫৩তম আটাইতকৈ ধনী ব্যক্তি আছিল। তেওঁ বিশ্বৰ সপ্তম আটাইতকৈ ধনী মাতৃ আৰু তেওঁৰ স্বামীয়ে আৰম্ভ কৰা সামাজিক কাৰ্য সমূহলৈ তেওঁ অৱদান আগবঢ়ায়। ২০১৯ চনৰ ফৰ্ব আলোচনীৰ মতে তেওঁ ভাৰতৰ আটাইতকৈ বেছি ধনী মহিলা। ফৰ্ব ইণ্ডিয়াৰ তালিকাত তেওঁ ভাৰতৰ ২০তম আটাইতকৈ ধনী ব্যক্তি। ২০০৮ চনত অখিল ভাৰতীয় তেৰাপন্থ মহিলা মণ্ডলে তেওঁক আচাৰ্য তুলসী কৃতিত্ব পুৰস্কাৰ আগবঢ়ায়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
গান্ধী–আৰউইন চুক্তি
গান্ধী–আৰউইন চুক্তি (Gandhi–Irwin Pact) আছিল লণ্ডনৰ দ্বিতীয় ঘূৰণীয়া মেজমেলৰ আগতে ১৯৩১ চনৰ ৫ মাৰ্চত মহাত্মা গান্ধী আৰু ভাৰতৰ ভাইচৰয় লৰ্ড আৰউইনৰ দ্বাৰা স্বাক্ষৰিত এক ৰাজনৈতিক চুক্তি। ইয়াৰ আগতে, ভাইচৰয় লৰ্ড আৰউইনে ১৯২৯ চনৰ অক্টোবৰ মাহত এক অনিৰ্দিষ্ট ভৱিষ্যতে ব্ৰিটিছ-শাসিত ভাৰতৰ আৰু ভৱিষ্যতৰ সংবিধান ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ এক ঘূৰণীয়া মেজমেলত ভাৰতক 'dominion status'ৰ এক অস্পষ্ট অফাৰ ঘোষণা কৰিছিল। ১৯৩১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা ডিচেম্বৰলৈকে লণ্ডনত দ্বিতীয় ঘূৰণীয়া মেজমেল অনুষ্ঠিত হৈছিল। দুজন নেতা- গান্ধী আৰু আৰউইনক সৰোজিনী নাইডুৱে দিয়া আখ্যা। তেওঁলোকে আঠখন সভাত বহিছিল যিকেইখনৰ মুঠ সময় ২৪ ঘণ্টা। আৰউইনৰ আন্তৰিকতাত গান্ধী প্ৰভাৱিত হৈছিল। "গান্ধী–আৰউইন চুক্তি"ৰ চৰ্তাৱলীত এক চুক্তিৰ বাবে নিম্নতম হিচাপে গান্ধীৰ নিৰ্ধাৰিত সংগ্ৰহৰ পৰা প্ৰকটভাৱে কম হৈ পৰিছিল।
চৰ্তাৱলী
প্ৰস্তাৱিত চৰ্তাৱলী:
ভাৰতৰ, আৰু গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ বহুতো ব্ৰিটিছ বিষয়াৰ এটা দলৰ সৈতে চুক্তি কৰাৰ বাবে খং উঠিছিল, যিটো দলৰ সংকল্পিত উদ্দেশ্য আছিল ব্ৰিটিছ ৰাজধ্বংস। উইনষ্টন চাৰ্চিলে ৰাজহুৱাভাৱে তেওঁৰ বিৰক্ততা প্ৰকাশ কৰিছিল "... এই এসময়ৰ ভিতৰৰ মন্দিৰৰ উকীল, এতিয়াৰ ৰাজদ্ৰোহী 'ফকীৰে' ৰজাৰ প্ৰতিনিধিৰ সৈতে সমান চৰ্তাৱলীৰ সৈতে মীমাংসা আৰু বিশ্লেষণ কৰিবলৈ ভাইচৰয়ৰ প্ৰাসাদলৈ বেঙা মেলাটো বিৰক্তিজনক আৰু লজ্জাজনক ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শন। (...at the nauseating and humiliating spectacle of this one-time Inner Temple lawyer, now seditious 'fakir', striding half-naked up the steps of the Viceroy’s palace, there to negotiate and parley on equal terms with the representative of the King Emperor)"
উত্তৰত চৰকাৰ সন্মত হোৱা বিষয়সমূহ আছিল:
ভাইচৰয় লৰ্ড আৰউইন এই সময়ত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰবাদৰ আটাইতকৈ কঠোৰতম নিপীড়ন পৰিচালনা কৰিছিল, কিন্তু নীতি উপভোগ্য নাছিল। ব্ৰিটিছে পৰিচালনা কৰা ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱা আৰু বাণিজ্যিক সম্প্ৰদায় তাতকৈও কঠোৰ ব্যৱস্থাৰেে ভৰা। কিন্তু ব্ৰিটিছ প্ৰধান মন্ত্ৰী ৰামছে মেকডোনাল্ড আৰু ভাৰতৰ প্ৰধান সচিব উইলিয়াম বেন শান্তিৰ বাবে আগ্ৰহী আছিল, যদি তেওঁলোকে শ্ৰমিক চৰকাৰৰ স্থিতি দুৰ্বল নকৰাকৈ ইয়াক সুৰক্ষিত কৰিব পাৰে। তেওঁলোকে ঘূৰণীয়া মেজমেলৰ সফলতা বিচাৰিছিল আৰু জানিছিল যে গান্ধী আৰু কংগ্ৰেছৰ উপস্থিতি অবিহনে এই গোটে বিশেষ একো কৰিব নোৱাৰে। ১৯৩১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত, ঘূৰণীয়া মেজমেলৰ সামৰণি অধিবেশনত ৰামছে মেকডোনাল্ডে পৰৱৰ্তী অধিবেশনত কংগ্ৰেছক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হ'ব বুলি আশা প্ৰকাশ কৰিছিল। ভাইচৰয়ে ইঙ্গিতটো বুজি লগে লগে গান্ধী আৰু কংগ্ৰেছৰ কাৰ্যকৰী সমিতিৰ সকলো সদস্যৰ চৰ্তহীন মুক্তিৰ নিৰ্দেশ দিয়ে। এই ভংগীমালৈ চাই গান্ধীয়ে ভাইচৰয়ক লগ কৰিবলৈ সন্মত হৈ সঁহাৰি দিছিল।
ভাইচৰয় লৰ্ড আৰউইনৰ সৈতে এখন চুক্তি সমাপ্ত কৰাত গান্ধীৰ উদ্দেশ্যক তেওঁৰ কৌশলৰ দ্বাৰা ভালকৈ বুজিব পাৰি। 'সত্যাগ্ৰহ' আন্দোলনবোৰক সাধাৰণতে "সংগ্ৰাম", "বিদ্ৰোহ" আৰু "হিংসা অবিহনে যুঁজ" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। অৱশ্যে, এই শব্দবোৰৰ সাধাৰণ ধাৰনা ৰখাৰ বাবে, তেওঁলোকে আন্দোলনৰ নেতিবাচক দিশ, যেনে বিপক্ষ আৰু সংঘাতৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া নাছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন শ্ৰেণী:চুক্তি
জ্ঞানদা বৰা
জ্ঞানদা বৰা (Jyanada Bora) নগাঁৱৰ এগৰাকী অভিনেতা আৰু সাহিত্যিক৷ “ৰঙ্গমঞ্চৰ কবি’’ৰূপে খ্যাত জ্ঞানদা বৰা লেখক, নাট্য পৰিচালক আৰু সমাজকৰ্মী আছিল৷
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
জ্ঞানদা বৰা জন্ম হৈছিল ১৯৩৭ চনৰ ১ জুন তাৰিখে৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম ৰেৱকান্ত বৰা আৰু মাতৃৰ নাম পদ্মেশ্বৰী বৰা৷
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
জ্ঞানদা বৰাই নগাঁৱতে প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰু হাইস্কুলীয়া শিক্ষা আহৰণ কৰি উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ যায় আৰু কলিকতাৰ যাদৱপুৰ পলিটেকনিকৰ পৰা চিভিল ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ ডিপ্লোমা গ্ৰহণ কৰি ঘৰলৈ উভতি আহে৷ শিক্ষা সাং কৰাৰ পিছত বৰাই নগাঁৱৰ বান নিয়ন্ত্ৰণ বিভাগৰ শাখা বিষয়া হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে আৰু পিছত নগাঁও পৌৰসভাৰ সহকাৰী অভিযন্তা হিচাপে যোগদান কৰে৷ ১৯৯৭ চনত সেই পদৰ পৰাই অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷
অভিনয়
জ্ঞানদা বৰাই স্কুলীয়া জীৱনৰ পৰাই নাটকৰ সৈতে জড়িত আছিল৷ জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী মৃত্যুঞ্জয় নামৰ উপন্যাসৰ আধাৰত অৰুণ শৰ্মাই ৰচনা কৰা একে নামৰ নাটকত মহদা গোঁসাইৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি জ্ঞানদা বৰা নাট্যসমাজত জনাজাত হৈ পৰিছিল৷ ৰুদ্ৰ চৌধুৰীয়ে পৰিচালনা কৰা নাটকখনি আৰাধনা থিয়েটাৰত মঞ্চস্থ কৰা হৈছিল ১৯৮৩-৮৪ চনত৷ বৰাই অভিনয় কৰা উল্লেখযোগ্য নাটকসমূহ হ’ল; কাৰেঙৰ লিগিৰী, চিৰাজউদ্দৌল্লা, মগৰীবৰ আজান, শকুনিৰ প্ৰতিশোধ, এন ইন্সপেক্টৰ কলচ্, সোণাপুৰৰ বস্তি, সেই বাটেদি আদি৷ মন প্ৰজাপতি আৰু মৰম তৃষ্ণা নামৰ দুখন অসমীয়া কথাছবিতো তেওঁ অভিনয় কৰিছিল৷ টেলিফিল্ম আঁহতগুৰিৰ নতুন বাট, আৰু ডকুমেণ্টৰী নগাঁও দৰ্পনত বৰাই অভিনয় কৰিছিল৷ বিয়াল্লিছৰ শ্বহীদ,উত্তৰণ, বিদ্ৰোহ, লাচিত বৰফুকন(হিন্দী), এলান্ধু, মুখ্যমন্ত্ৰী আদি দূৰদৰ্শনযোগে প্ৰচাৰিত ধাৰাবাহিকতো তেওঁ অভিনয় কৰিছিল৷ জ্ঞানদা বৰাই কেৱল অভিনয়তে ক্ষান্ত নাথাকি নাট পৰিচালনাৰ কামো কৰিছিল আৰু ভোগজৰা, সাঁকো, ৰাইফল, পহিলা তাৰিখ, উপপথ, বাওনা, অৱৰোধ আদি বহু নাটক পৰিচালনা কৰিছিল৷ বৰাই নাট্যকাৰ উৎপল দত্তৰ ’ৰাইফল’ নামৰ নাটকখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰি নগঁাও পুথিভঁৰাল প্ৰেক্ষাগৃহত নিজ পৰিচালনাৰে মঞ্চস্থ কৰিছিল৷ পাছলৈ তেওঁ জে,বি, ড্ৰামা স্কুল নামৰ নাট্য প্ৰশিক্ষণ স্কুল এখন নিজা ঘৰতে খুলি নতুন নাট্যকৰ্মীক নাট সম্বন্ধে শিক্ষাদান কৰিছিল৷
সাহিত্য কৰ্ম
জ্ঞানদা বৰাই আমাৰ নগাঁও নামে এখন অধুনালুপ্ত সাপ্তাহিক কাকত সম্পাদনা কৰিছিল৷ অসমৰ বিভিন্ন কাকত আলোচনীত বিভিন্ন বিষয়ৰ প্ৰবন্ধ লিখাৰ উপৰি বৰাই “ৰঙ্গমঞ্চ’’ নামে এখনি কবিতা পুথি লিখিছিল৷ এই পুথিখনিৰ বিশেষত্ব এয়ে আছিল যে, ইয়াৰ বিষয়বস্তু কেৱল নাটক আৰু অভিনয় আছিল৷
বঁটা সন্মান
অসম চৰকাৰে ২০০৭ চনত জ্ঞানদা বৰাক নটসূৰ্য বঁটা প্ৰদান কৰে৷ ২০০৯-১০ বৰ্ষত মুন লাইট মেডিয়াই জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা, ২০১২ চনত আজীৱন সাধনাৰ বাবে ছিগাল থিয়েটাৰৰ দ্বাৰা সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছিল৷
মৃত্যু
মৃত্যুৰ সময়ত নগাঁও জিলা সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা জ্ঞানদা বৰাৰ ২০১৯ চনৰ ৪ ফেব্ৰুৱাৰীত নগাঁৱৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত ৮২ বছৰ বয়সত মৃত্যু হয়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা
কমতাৰ চক্ৰধ্বজ
চক্ৰধ্বজ (১৪৬০-১৪৮০ চনত ৰাজত্ব কৰিছিল) অসম ৰ খেন্‌ বংশ কমতা ৰাজ্যৰ শাসক আছিল। তেওঁ খেন্ বংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক নীলাধ্বজ ৰ পুত্ৰ আছিল আৰু তেওঁৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ নীলাম্বৰ ৰাজপাটত বহে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:পোখালি
শাৰদা সিনহা
শাৰদা সিনহা (১ অক্টোবৰ ১৯৫২) এগৰাকী ভাৰতীয় লোকসংগীত শিল্পী। তেওঁ মূলতঃ মৈথিলী ভাষাৰ কণ্ঠশিল্পী যদিও তেওঁ ভোজপুৰী আৰু মগহী ভাষাৰ গীতটো কণ্ঠদান কৰিছে। তেওঁ ছট পূজাৰ গীত 'হো দিননাথ'ৰ মৈথিলী সংস্কৰণ গাই বিশেষভাবে জনাজাত হৈ পৰিছিল। মৈথিলী লোকসংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৯১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী আৰু ২০১৮ চনত তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
জীৱনী
১৯৫২ চনৰ ১ অক্টোবৰ তাৰিখে বিহাৰৰ মিথিলা ক্ষেত্ৰৰ চুপোৱাল জিলাৰ হুলাছ গাঁৱত শাৰদা সিনহাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ সুখদেৱ ঠাকুৰ বিহাৰ চৰকাৰৰ শিক্ষা বিভাগৰ এগৰাকী বিষয়া আছিল। সৰুৰে পৰা শাৰদাৰ সংগীতৰ প্ৰতি ৰাপ থকা দেখি তেওঁৰ পিতৃয়ে এগৰাকী নৃত্য-গীতৰ শিক্ষক ঘৰত আহি শিকোৱা ব্যৱস্থা কৰি দিছিল। পিছলৈ তেওঁ পটনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলা বিভাগৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ ব্ৰজকিশোৰ সিনহাৰ লগত বিবাহ হোৱাৰ পিছত শহুৰৰ ঘৰৰ পৰা সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত অলপ বাধাৰ সন্মুখীন হৈছিল যদিও তেওঁৰ স্বামীয়ে তেওঁক পূৰ্ণ সমৰ্থন জনাইছিল।
কৰ্মজীৱন
শাৰদা সিনহায়ে ৮০ৰ দশকত মৈথিলী, ভোজপুৰী আৰু মগহী ভাষাৰ পাৰম্পৰিক লোকগীত গাই সমাদৃত হৈছিল। লোকগীতৰ বাহিৰে তেওঁ মৈথিলী কবি বিদ্যাপতিৰ গীত শ্ৰদ্ধাঞ্জলি নামৰ এলবামত বাণীবন্ধন কৰিছিল। সেইসময়ত তেওঁৰ ভোজপুৰী গীত সমূহ বিহাৰ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশত বিখ্যাত হৈছিল। তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে এটি গীতৰ বাণীবন্ধনৰ বাবে সেইসময়ত ৫০ হাজাৰ টকা মাননি লাভ কৰিছিল। তেওঁ হিন্দী ছবি 'মেনে প্যাৰ কিয়া', 'হাম আপকে হে কন' আৰু শেহতীয়াকৈ 'গেংছ অফ ৱাছেপুৰ' ছবিত কণ্ঠদান কৰিছে। ১৯৮৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা 'মাই' নামৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত তেওঁ অভিনয়য়ো কৰিছিল।
ষঠ পূজাৰ গীতৰ লগত শাৰদা সিনহাৰ নাম বিশেষভাবে জড়িত হৈ আছে। পাৰম্পৰিক ষঠ গীত সমূহ গাই তেওঁ বিখ্যাত হৈ পৰিছিল। তেওঁ দেশ বিদেশৰ বিভিন্ন ঠাইত সংগীতানুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিছে।
বঁটা আৰু সন্মান
শাৰদা সিনহায়ে মৈথিলী লোকসংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৯১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰিছিল। বিহাৰ চৰকাৰে তেওঁক বিহাৰ কোকিলা উপাধিৰে সন্মানিত কৰিছিল। ২০০৬ চনত মধ্য প্ৰদেশ চৰকাৰে তেওঁক দেৱী অহল্যা সন্মান প্ৰদান কৰিছিল। ২০১৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
জয়া প্ৰদা
জয়া প্ৰদা (Jaya Prada, জন্মতে নাম- ললিতা ৰাণী; ৩ এপ্ৰিল ১৯৬২) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় চিত্ৰাভিনেত্ৰী আৰু ৰাজনীতিবিদ৷
জয়া প্ৰদা আছিল সত্তৰ, আশী আৰু নবৈৰ দশকত তেলেগু আৰু হিন্দী ভাষাৰ ছবিজগতৰ এগৰাকী প্ৰভাৱশালী আৰু প্ৰতিষ্ঠিত অভিনেত্ৰী৷ তিনিটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বিজয়ী জয়া প্ৰদাই একাধিক তামিল, কানাড়া,মাৰাঠী আৰু বাংলা ভাষাৰ ছবিতো অভিনয় কৰিছে৷ ছবিজগতত সফল কুশলী হিচাপে কাম কৰি থকাৰ সময়তে জয়া প্ৰদাই উদ্যোগটোৰ পৰা বিদায় লয় আৰু ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰে৷ তেখেতে ১৯৪ চনত তেলেগু দেশম পাৰ্টিত যোগদান কৰে৷ তেখেতে ২০০৪ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈকে ৰামপুৰ লোকসভা সমষ্টিত এগৰাকী সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷ ২০১৯ চনৰ ২৬ মাৰ্চত জয়া প্ৰদাই ভাৰতীয় জনতা দলৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সচিব ভূপেন্দৰ যাদৱৰ উপস্থিতিত দলটোত যোগদান কৰে৷
গান্ধী পৰিয়াল
গান্ধী পৰিয়াল (Gandhi family) হৈছে মোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধীৰ পৰিয়াল (২ অক্টোবৰ ১৮৬৯ – ৩০ জানুৱাৰী ১৯৪৮)। গান্ধী ব্ৰিটিছ ৰাজৰ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ মুখ্য পথপ্ৰদৰ্শক সন্মানীয় নেতা আছিল। মহাত্মা : 'জাতিৰ পিতা' বা 'বাপু' বুলিও কোৱা হয়, তেওঁক প্ৰধান মন্ত্ৰীয়ে তেওঁৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াত এই নামেকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল; ছিংগাপুৰ ৰেডিঅ'ত তেওঁৰ ঠিকনাৰ সময়ত ১৯৪৪ চনৰ ৬ জুলাইত সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৱে তেওঁক দিয়া এটা উপাধি। ১৯৪৭ চনৰ ২৮ এপ্ৰিলত সৰোজনী নাইডুও গান্ধীক 'জাতিৰ পিতা' বুলি কৈছিল।
জয়া প্ৰদা
জয়া প্ৰদাৰ কেইখনমান স্মৰণযোগ্য ছবি হৈছে  আন্থুলেনী কথা (১৯৭৬), সীতা কল্যাণম (১৯৭৬), সৰগম (১৯৭৯), কামচোৰ (১৯৮২), কৱিৰত্ন কালিদাসা (১৯৮৩), সাগৰা সংগ্ৰামাম (১৯৮৩), টোহফা (১৯৮৪), শৰাৱী (১৯৮৪), আজ কা অৰ্জুন (১৯৯০), থানেদাৰ (১৯৯০), মা (১৯৯১), প্ৰাণায়াম (২০১১),  আৰু ক্ৰান্তীৱীৰা সংগোলী ৰায়ান্না] (২০১২). সাগৰ সংগ্ৰামাম নামৰ তেলেগু ছবিখনৰ বাবে তেখেতে তেলেগু ভাষাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰে৷ একেদৰে শ্ৰী শ্ৰী মুৱা আৰু আন্থুলেনী কথাৰ বাবেও ফিল্মফেয়াৰ-দক্ষিণৰ পৰা বিশেষ প্ৰদৰ্শনৰ বঁটা লাভ কৰে৷
গান্ধী পৰিয়াল
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
জয়া প্ৰদা
ভাৰতৰ লব্ধপ্ৰতিষ্ঠ চলচ্চিত্ৰনিৰ্মাতা সত্যজিৎ ৰায়ে জয়া প্ৰদাক ভাৰতীয় পৰ্দাৰ সবাতোকৈ শুৱনি মুখ বুলি অভিহিত কৰিছিল৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৫ চনৰ ৩ এপ্ৰিল তাৰিখে অন্ধপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ ৰাজামুন্দ্ৰীত জয়া প্ৰদাৰ জন্ম হৈছিল৷ জন্মতে তেখেতৰ নাম আছিল ললিতা ৰাণী৷ জয়া প্ৰদাৰ পিতৃ কৃষ্ণা ৰাও আছিল তেলেগু ছবিৰ এগৰাকী বিনিয়োগকাৰী৷ আনহাতে মাতৃ নিলাৱেনী আছিল গৃহিণী৷ ললিতা ৰাণীয়ে তেলেগু মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু শৈশৱৰ অৱস্থাতেই নৃত্য আৰু সংগীতৰ বিদ্যালয়তো নামভৰ্তি কৰে৷
ছবিৰ জগতত
কৈশোৰ অৱস্থাত জয়া প্ৰদাই বিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক অনুষ্ঠানত এটা নৃত্য পৰিৱেশন কৰিছিল৷ দৰ্শকৰ শাৰী পূৰাই বহি থকা এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকে জয়া প্ৰদাক তেলেগু ছবি ভূমি কছমৰ বাবে এটা তিনি মিনিটীয়া নৃত্যৰ বাবে প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়৷ প্ৰথমাৱস্থাত জয়াই দ্বিধা অনুভৱ কৰিছিল যদিও পৰিয়ালৰ ফালৰ পৰা উৎসাহ লাভ কৰাৰ তেখেত আগুৱাই যায়৷ সেইখন ছবিত নৃত্যটো কৰাৰ বাবদ জয়া প্ৰদাক কেৱল দহটি টকা প্ৰদান কৰা হৈছিল৷ ছবিখনৰ সেই তিনিমিনিটীয়া অসম্পাদিত দৃশ্য তেলেগু ছবিৰ বহু গণ্য-মান্য ব্যক্তিক দেখুউৱা হয়৷ প্ৰতিষ্ঠিত ছবি পৰিচালকসকলে তেতিয়া জয়া প্ৰদাক মানসম্পন্ন ছবিৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ বাবে প্ৰস্তাৱ দিবলৈ ধৰে৷ এইসমূহ প্ৰস্তাৱ জয়া প্ৰদাই গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৯৭৬ চনত কেইবাখনো হিট ছবি উপহাৰ দি জয়া প্ৰদা কম সময়ৰ ভিতৰতে খ্যাতনামা অভিনয়-শিল্পী হৈ পৰে৷ ১৯৭৬ চনত কে. বালাচান্দেৰে পৰিচালনা কৰা ক'লা-বগা ছবি আন্থুলেনী কথাৰ বাবে জয়া প্ৰদাই ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা বঁটা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ ছবিখনত জয়া প্ৰদাৰ অভিনয়শৈলী জিলিকি উঠে৷ ১৯৭৭ চনত তেখেতে আদাৱী ৰামুড়ু নামৰ ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ ছবিখনে বক্স অফিচত খলকনি তুলি অভিলেখ ভংগ কৰে আৰু জয়া প্ৰদাইও এগৰাকী তাৰকাৰ সন্মান অক্ষুণ্ন ৰাখে৷
১৯৯০ দশকৰ আৰম্ভণিতে জয়া প্ৰদাই অমিতাভ বচ্চন আৰু জীতেন্দ্ৰৰ বিপৰীত বহুকেইখন ছবিত নায়িকাৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হয়৷ ১৯৯৪ চনৰ পৰা তেখেতে ছবিত কাম কৰাটো কমাই দিয়ে আৰু ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰৰ লগত জড়িত হৈ পৰে৷
২০০০ চনত জয়া প্ৰদাই মালায়ালম ভাষাৰ ছবি দেৱদূতনত অভিনয় কৰে৷ শিৱি মালায়িলে পৰিচালনা কৰা ছবিখনত মোহনলালে অভিনয় কৰিছিল৷ ছবিখনে সমালোচকৰ পৰা প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল যদিও দৰ্শকৰ মাজত জনপ্ৰিয় নহ'ল৷ ২০০২ চনত জয়া প্ৰদাই মাৰাঠী ভাষাৰ ছবিতো পদাৰ্পণ কৰে৷ তেখেতে আধাৰ নামৰ ছবিখনত অতিথি শিল্পী হিচাপে কাম কৰে৷ বৰ্তমানলৈকে তেখেতে আঠটা ভাষাৰ ছবিত অভিনয় কৰিছে আৰু ত্ৰিশ বছৰীয়া কেৰিয়াৰত ৩০০খন ছবিৰ লগত জড়িত হৈছে৷
২০১১ চনত জয়া প্ৰদাই প্ৰণায়াম নামৰ মালায়ালম ভাষাৰ ছবিখনত এটি শক্তিশালী চৰিত্ৰ ৰূপায়ন কৰে৷ সেই ছবিখনত মোহনলাল আৰু অনুপম খেৰে অভিনয় কৰিছিল৷ ছবিখনত তেখেতে গ্ৰেচ নামৰ চৰিত্ৰটো ৰূপায়ন কৰি দৰ্শক-সমালোচকৰ পৰা প্ৰশংসা আদায় কৰে৷ ২০১২ চনত জয়া প্ৰদাই কানাড়া ভাষাৰ ছবি ক্ৰান্তীৱীৰা সংগোলী ৰায়ান্নাত অভিনয় কৰিছিল৷ ছবিখন বক্স অফিচত প্ৰায় এশ দিন ধৰি চলে৷ ছবিখনত তেখেতে এটি ঐতিহাসিক চৰিত্ৰ কিট্টোৰ চেন্নাম্মাৰ ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰে৷
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৮৯ চনৰ ২২ ফেব্ৰুৱাৰিত জয়া প্ৰদাই ছবি প্ৰযোজক শ্ৰীকান্ত নাহাতাৰ সৈতে যুগ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলে৷ অৱশ্যে শ্ৰীকান্ত ইতিমধ্যে চন্দ্ৰাৰ লগত বৈবাহিক জীৱন কটাই আছিল আৰু তেওঁলোকৰ তিনিটি সন্তানো আছিল৷ সেয়েহে স্বাভাৱিকতেই তেওঁলোকৰ এই বিবাহে বিতৰ্কত সূত্ৰপাত ঘটালে, বিশেষকৈ নাহাতাই প্ৰথমা পত্নী চন্দ্ৰাৰ লগত বিচ্ছেদ নঘটোৱাৰ কথাটোক লৈ৷ জয়া প্ৰদা আৰু শ্ৰীকান্তৰ কোনো সন্তান নহ'ল৷ জয়া প্ৰদাই পাছলৈ ভনীয়েকৰ সন্তানক তুলি লয় আৰু তেওঁকেই নিজা সন্তান বুলি প্ৰতিপালন কৰে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:দাক্ষিণাত্যৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
কামৰূপী উপভাষা
মধ্যযুগত গোটেই ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলত সংস্কৃত ভাষাৰ সমান্তৰালকৈ কামৰূপী পদ্য আৰু গদ্য ৰচনাত সাহিত্যিক ভাষা হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছিল। সেই সময়ত মধ্য ভাৰতত প্ৰচলিত ৰীতিৰ ই ওলোটা আছিল, যেনে বিদ্যাপতিয়ে গদ্যৰ বাবে সংস্কৃত আৰু পদ্যৰ বাবে মৈথিলী ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। বৰ্তমান সময়ত জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী সাহিত্যিক ইন্দিৰা গোস্বামীয়ে তেওঁৰ সাহিত্যত দক্ষিণ কামৰূপী ভাষা প্ৰয়োগ কৰিছিল। সেইদৰে কবি অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীয়েও তেখেতৰ সাহিত্যত কামৰূপী ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ২০১৮ চনত কামৰূপী ভাষাত নিৰ্মিত ৰীমা দাসৰ ভিলেজ ৰকষ্টাৰ্ছ অস্কাৰ বঁটালৈ শ্ৰেষ্ঠ বিদেশী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ মনোনয়নৰ বাবে ভাৰতৰ আধিকাৰীক প্ৰবিষ্টি লাভ কৰিছিল।
কামৰূপ অঞ্চল
কামৰূপী মানস নদী আৰু বৰনদীৰ মাজৰ অঞ্চলত প্ৰচলিত। এই অঞ্চল প্ৰাচীন কালত কামৰূপ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। খ্ৰীষ্টীয় চতুৰ্থৰ পৰা দ্বাদশ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ কামৰূপ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ পৰা দুই বা তিনি ৰাজবংশয়ে ৰাজত্ব কৰিছিল। সেইদৰে উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ৰাজধানী আছিল দুৰ্জয়। এই ৰাজ্য মধ্য অসমৰ ডবকা ৰাজ্যৰ সমসাময়িক আছিল। পিছলৈ ডবকা ৰাজ্য কামৰূপৰ লগত অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু আৰু ইয়াৰ পৰিসৰ পূবলৈ বৃদ্ধি হয়। ইয়াৰ পশ্চিমে কৰতোৱা নদী, পূবে শদিয়া ৰাজ্য, উত্তৰে ভূটান আৰু দক্ষিণে বাংলাদেশ অৱস্থিত আছিল।
মধ্যযুগ
মোগল সকলে কামৰূপ অঞ্চলক চাৰিটা চৰকাৰত (প্ৰশাসনিক গোট) ভাগ কৰিছিল। সেইকেইটা হ'ল: বঙালভূম, ঢেকেৰী, দক্ষিণকুল আৰু কামৰূপ। কামৰূপী ভাষা ইয়াৰ কামৰূপ চৰকাৰত প্ৰচলিত আছিল। মধ্যযুগৰ পিছৰছোৱাত কামৰূপী ভাষা লাহে লাহে পূব অসমলৈ বিস্তাৰিত হয়। মধ্যযুগীয়া অসমীয়াৰ নিদৰ্শন ১৪শ শতিকাৰ উত্তৰ বংগ, পশ্চিম অসম আৰু কিছুপৰিমাণে মধ্য অসমত পোৱা গৈছে। পিছলৈ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ প্ৰমুখ্যে আন বৈষ্ণৱ কবি সকলে কামৰূপী ভাষাত সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল।
ঔপনিৱেশিক কাল
১৮২৪ খ্ৰীষ্টাব্দত কামৰূপ ব্ৰিটিছসকলৰ অধীন হয়। ব্ৰিটিছে কামৰূপ চৰকাৰ আৰু কামপীঠক একত্ৰিত কৰি অবিভক্ত কামৰূপ জিলা স্থাপন কৰে। সেইসময়তে ১৮৩৮ খ্ৰীষ্টাব্দত আমেৰিকান বাপিষ্ট মিছনেৰী সকলৰ সহযোগত পূব অসমৰ কথিত ভাষাত বাইবেলৰ অনুবাদ কৰা হয়। তাৰপিছত ব্ৰিটিছ সকলে ১৮৭৩ খ্ৰীষ্টাব্দত পূব অসমৰ শিৱসাগৰীয়া কথিত ভাষাক মান্য চৰকাৰী ভাষাৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰে। কামৰূপী ভাষাৰ স্থান ভেদে পাৰ্থক্য পৰিলক্ষিত হয় কিন্তু পূব অসমৰ ভাষা এক বৃহৎ অঞ্চলত প্ৰায় অপৰিৱৰ্তিত ৰূপত দেখা যায়। সেইসময়ৰ কামৰূপী পণ্ডিত সকল যেনে শ্যামল চৌধুৰী, অমৃতভূষণ দেৱ অধিকাৰী আৰু কালিৰাম মেধিয়ে গোটেই উপত্যকাতে পূব অসমীয়া ভাষা আৰোপ কৰা আৰু বিশেষকৈ কামৰূপী ভাষাক অৱমাননা কৰা চৰকাৰৰ এই সিদ্ধান্তৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।
আধুনিক কাল
সাহিত্যৰ মূল স্থান কামৰূপৰ গুৱাহাটীলৈ স্থানান্তৰ হোৱাৰ পিছত মান্য অসমীয়া ভাষাত কামৰূপী ভাষাৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়। কামৰূপী উপভাষা বৰ্তমান কালত কামৰূপ গ্ৰাম্য জিলা, কামৰূপ মহানগৰ জিলা, নলবাৰী জিলা (নলবাৰীয়া উপভাষা), বৰপেটা জিলা (বৰপেটীয়া উপভাষা), দৰং জিলা (দৰঙীয়া উপভাষা), কোকৰাঝাৰ জিলা আৰু বঙাইগাঁও জিলাত (ৰাজবংশী ভাষা) প্ৰচলিত।
ভাষাবিদৰ মত
সুনীতি কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ মতে গংগা নদীৰ উত্তৰৰ মাগধী প্ৰাকৃতৰ পৰা উত্তৰ বংগ আৰু পশ্চিম অসমত প্ৰাচীন কামৰূপীৰ উৎপত্তি হৈছিল। তেওঁ মগধৰ ভাষা সমূহক অঞ্চলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰাঢ়, ভাৰেন্দ্ৰ, ভংগ আৰু কামৰূপ হিচাপে বিভক্ত কৰিছিল।
সুকুমাৰ সেনৰ মতে, "অসমীয়া, বা বিশেষকৈ পুৰণি কামৰূপী পশ্চিম অসম বা কামৰূপত সোমোৱাৰ পিছত ইয়াৰ কথা প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমীয়া হিচাপে বৈশিষ্ট্যযুক্ত হয়। "
উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামীৰ মতে, "অসমীয়া ভাষা, পশ্চিমৰ পৰা আহি কামৰূপ অঞ্চলত প্ৰথমে বৈশিষ্ট্যযুক্ত হয়, ইয়াৰ সীমা অতীতত উত্তৰ বংগৰ কোচ বিহাৰ, ৰংপুৰ আৰু জলফাইগুড়ি জিলা আছিল। ".
সাহিত্য
বৰ্মণ ৰাজবংশৰ সময়ত তামৰ ফলিত উদ্ধাৰ হোৱা অষ্টমৰ পৰা দশম শতিকাৰ উত্তৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত প্ৰচলিত বজ্ৰযান বৌদ্ধ ধৰ্মৰ চৰ্যাপদ সমূহত কামৰূপী বা প্ৰাক অসমীয়াৰ প্ৰথম লিখিত নিদৰ্শন পোৱা গৈছে। চৰ্যাপদ সমূহ গীত হিচাপে গোৱা হৈছিল। বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিত নেপালত হৰিপ্ৰসাদ শাস্ত্ৰীৰ দ্বাৰা আৱিষ্কৃত চৰ্যাপদ সমূহত কামৰূপীৰ লগতে অন্যান্য ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাসমূহৰ নিদৰ্শন পোৱা গৈছে। চৰ্যাপদৰ ৰচক মহাসিদ্ধ আৰু সিদ্ধাচাৰ্য সকল বিভিন্ন অঞ্চল যেনে কামৰূপ (অসম), গৌড় (বংগ), কলিংগ (ওড়িশা) আৰু মিথিলা (বিহাৰ) আদি অঞ্চলৰ আছিল।
মধ্যযুগত ৰাম সৰস্বতী, অনন্ত কন্দলী, শ্ৰীধৰ কন্দলি, সৰ্বভৌম ভট্টাচাৰ্য, কলাপচন্দ্ৰ দ্বিজ আৰু ভট্টদেৱ আদিয়ে কামৰূপী ভাষাত সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল। হেম সৰস্বতী আৰু হৰিবৰ বিপ্ৰ দুগৰাকী বিখ্যাত কামৰূপী কবি আছিল। হেম সৰস্বতীয়ে বামন পুৰাণৰ আধাৰত "প্ৰহ্লাদ চৰিত্ৰ" আৰু হৰিহৰ বিপ্ৰয়ে মহাভাৰতৰ আধাৰত "অশ্বমেধ পৰ্ব" ৰচনা কৰিছিল। বৰপেটাৰ কবিৰত্নয়ে "জয়দ্ৰথ বধ" ৰচনা কৰিছিল। পিছলৈ মাধৱ কন্দলিৰ সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ আৰু ৰুদ্ৰ কন্দলিৰ মহাভাৰতৰ ভাঙনিত কামৰূপী ব্যৱহৃত হৈছিল।
১৬ শতিকাৰ যোগিনী তন্ত্ৰত কামৰূপ ৰাজ্যৰ সীমা বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। এই গ্ৰন্থ পাল ৰাজবংশয়ে ৰাজত্ব কৰা কালছোৱাত ১৬ শতিকাৰ আদি ভাগত ৰচনা কৰা হৈছিল। এই সময়তে দুৰ্গাবৰ কায়স্থয়ে "বেহুলা উপাখ্যান" ৰচনা কৰিছিল।
বৰ্তমান সময়ত জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী সাহিত্যিক ইন্দিৰা গোস্বামীয়ে তেওঁৰ সাহিত্যত দক্ষিণ কামৰূপী ভাষা প্ৰয়োগ কৰিছিল। তেওঁৰ দঁতাল হাতীৰ উঁয়ে খোৱা হাওদা উপন্যাসখন সম্পূৰ্ণৰূপে কামৰূপী ভাষাত ৰচিত। সেইদৰে কবি অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীয়েও তেওঁৰ সাহিত্যত কামৰূপী ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি শ্ৰেণী:উপভাষা
আদেশ শ্ৰীবাস্তৱ
আদেশ শ্ৰীবাস্তৱ (৪ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৬৬ – ৫ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৫) এজন ভাৰতীয় সংগীত পৰিচালক আৰু গায়ক আছিল। সমগ্ৰ কৰ্মজীৱনত তেওঁ এশখনতকৈও বেছি হিন্দী বোলছবিত সংগীত দিছিল।
১৯৯০ চনত তেওঁ সংগীত পৰিচালক যতীন ললিতৰ ভগ্নী বিজেতা পণ্ডিতৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ২০১০ চনত শ্ৰীবাস্তৱৰ দেহত মাল্টিপল মায়েল'মা নামৰ কৰ্কট ৰোগ ধৰা পৰে। ৪৯ বছৰ বয়স সম্পূৰ্ণ কৰাৰ এদিন পাছতে ২০১৫ চনৰ ৫ ছেপ্টেম্বৰৰ নিশা প্ৰায় ১২:৩০ বজাত মুম্বাইৰ ককিলাবেন চিকিৎসালয়ত শ্ৰীবাস্তৱৰ মৃত্যু ঘটে।
ভাইকিংছ
ভাইকিংছ (Vikings) হৈছে মূলতঃ স্ক্যাণ্ডিনেভিয়া (বৰ্তমানৰ ডেনমাৰ্ক, নৰৱে আৰু ছুইডেন)ৰ পৰা অহা নাৱিক লোকসকলক দিয়া এক আধুনিক নাম।
আদেশ শ্ৰীবাস্তৱ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সংগীত পৰিচালক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী‎
ভাইকিংছ
এইসকলে অষ্টম শতিকাৰ শেষৰ ফালৰ পৰা একাদশ শতিকাৰ শেষৰ ফাললৈকে বিভিন্ন দেশত অভিযান চলাইছিল তথা পাইৰেট, ব্যৱসায় আদি কৰিছিল। এওঁলোকে ইউৰোপৰ কিছু অংশত বসতি স্থাপন কৰিছিল।  ভূমধ্যসাগৰ, উত্তৰ আফ্ৰিকা, ভলগা বুলগেৰিয়া, মধ্যপ্ৰাচ্য আৰু উত্তৰ আমেৰিকালৈকে তেওঁলোকে যাত্ৰা কৰিছিল। তেওঁলোকৰ উৎপত্তিস্থল বুলি বিবেচিত দেশসমূহত, আৰু তেওঁলোকে আক্ৰমণ কৰি বসতি স্থাপন কৰা কিছুমান দেশত এই সময়ছোৱাক জনপ্ৰিয়ভাৱে ভাইকিং যুগ বুলি জনা যায় আৰু "ভাইকিং" শব্দটোৱে সাধাৰণতে স্ক্যাণ্ডিনেভিয়ান গৃহভূমিৰ বাসিন্দাসকলকো সামগ্ৰিকভাৱে অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। ভাইকিংসকলে স্ক্যাণ্ডিনেভিয়া, ব্ৰিটিছ দ্বীপপুঞ্জ, ফ্ৰান্স, ইষ্ট'নিয়া আৰু কিয়ভান ৰাছৰ আৰম্ভণিৰ মধ্যযুগীয় ইতিহাসত এক গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
বিশেষজ্ঞ নাৱিক আৰু সাধাৰণ নাৱিকসকলে নিজৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ দীঘলীয়া জাহাজত উঠি ব্ৰিটিছ দ্বীপপুঞ্জ, ফেৰ' দ্বীপপুঞ্জ, আইচলেণ্ড, গ্ৰীনলেণ্ড, নৰ্মাণ্ডী আৰু বাল্টিক উপকূলৰ লগতে আধুনিক ৰাছিয়াৰ মাজেৰে ড্নিপাৰ আৰু ভলগা বাণিজ্যিক পথত নৰ্ছ বসতি তথা চৰকাৰ স্থাপন কৰিছিল। বেলাৰুছ আৰু ইউক্ৰেইনত এইসকলক ভেৰাঞ্জিয়ান বুলিও জনা গৈছিল। এই নৰ্ছ উপনিবেশৰ পৰাই নৰ্মান, নৰ্ছ-গেল, ৰাছৰ লোক, ফেৰ’ আৰু আইচলেণ্ডৰ লোকৰ জন্ম হৈছিল। এটা সময়ত ৰাছ ভাইকিংছৰ এটা দলে ইমানেই দক্ষিণলৈ আগবাঢ়িছিল যে কিছু সময়ৰ বাবে বাইজেণ্টাইন সম্ৰাটৰ দেহৰক্ষী হোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে বাইজেণ্টাইন চহৰ কনষ্টেণ্টিনোপলত আক্ৰমণ কৰিছিল। ভাইকিংসকলে ইৰাণ আৰু আৰবলৈও যাত্ৰা কৰিছিল। উত্তৰ আমেৰিকাত উপস্থিত হোৱা তেওঁলোক প্ৰথম ইউৰোপীয় আছিল। খুব কম সময়ৰ বাবে তেওঁলোকে নিউফাউণ্ডলেণ্ড (ভিনলেণ্ড)ত বসতি স্থাপন কৰিছিল। নৰ্ছ সংস্কৃতি বিদেশী দেশ সমূহলৈ বিয়পাই দিয়াৰ সময়তে তেওঁলোকে একেলগে স্ক্যাণ্ডিনেভিয়াৰ ঘৰলৈ দাস, উপপত্নী আৰু বিদেশী সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ কঢ়িয়াই আনিছিল। ইয়াৰ ফলত দুয়োপক্ষৰে জিনীয় আৰু ঐতিহাসিক বিকাশত প্ৰভাৱ পৰিছিল। ভাইকিং যুগত নৰ্ছ গৃহভূমি ক্ৰমান্বয়ে সৰু সৰু ৰাজ্যৰ পৰা তিনিখন বৃহৎ ৰাজ্যলৈ একত্ৰিত হৈছিল: ডেনমাৰ্ক, নৰৱে আৰু ছুইডেন।
ভাইকিংসকলে পুৰণি নৰ্ছ ভাষা কোৱাৰ উপৰিও তেওঁলোকে ৰুণত শিলালিপি নিৰ্মাণ কৰিছিল। সৰহভাগ সময় তেওঁলোকে পুৰণি নৰ্ছ ধৰ্ম অনুসৰণ কৰিছিল যদিও পিছলৈ খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। ভাইকিংসকলৰ নিজস্ব আইন, শিল্প আৰু স্থাপত্য আছিল। বেছিভাগ ভাইকিং কৃষক, মাছমৰীয়া, শিল্পী আৰু ব্যৱসায়ী আছিল। ভাইকিংসকলৰ জনপ্ৰিয় ধাৰণাসমূহ প্ৰায়ে প্ৰত্নতাত্ত্বিক আৰু ঐতিহাসিক উৎসৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা নৰ্ছমেনসকলৰ জটিল, উন্নত সভ্যতাৰ পৰা প্ৰবলভাৱে পৃথক হোৱা দেখা যায়। ভাইকিংসকলক সম্ভ্ৰান্ত বনৰীয়া লোক বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ভাইকিংসকলক হিংস্ৰ, জলদস্যুৰ দৰে অনা-ইহুদী বা নিৰ্ভীক দুঃসাহসিক হিচাপে ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে এক মত গঢ় লৈ উঠিছিল। ভাইকিংসকলৰ বৰ্তমানৰ জনপ্ৰিয় উপস্থাপন সাধাৰণতে সাংস্কৃতিক ক্লিচে আৰু ষ্টেৰিঅ'টাইপৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হয়, যাৰ ফলত ভাইকিং উত্তৰাধিকাৰৰ আধুনিক প্ৰশংসা জটিল হৈ পৰে।
আফগানিস্তানৰ নাৰী
আফগানিস্তানত নাৰীৰ (Women in Afghanistan)অধিকাৰ সময়বিশেষে সলনি হৈ আহিছে। ১৯২০ চনত ৰজা আমানুল্লাহ খানে দেশত আধুনিকীকৰণৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱাৰ পিছত ১৯৬৪ চনৰ সংবিধানৰ অধীনত মহিলাসকলে আনুষ্ঠানিকভাৱে সমতা লাভ কৰে। কিন্তু নবৈৰ দশকত আফগান গৃহযুদ্ধৰ সময়ত মুজাহিদীন আৰু তালিবানৰ দৰে বিভিন্ন অস্থায়ী শাসকৰ জৰিয়তে এই অধিকাৰ কাঢ়ি লোৱা হৈছিল। প্ৰথম তালিবান শাসনৰ সময়ত (১৯৯৬–২০০১) মহিলাসকলৰ স্বাধীনতা আছিল নগণ্য। বিশেষকৈ নাগৰিক স্বাধীনতাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ অভাৱ বাৰুকৈয়ে দৃশ্যমান হৈছিল। আমেৰিকাত ৯/১১ আক্ৰমণৰ পিছত যেতিয়া তালিবানক ক্ষমতাৰ পৰা আঁতৰাই দিয়া হয়, তেতিয়া ইছলামিক ৰিপাব্লিক অৱ আফগানিস্তানৰ অধীনত মহিলাৰ অধিকাৰ ক্ৰমান্বয়ে উন্নত হয়।    ২০০৪ চনৰ সংবিধানৰ অধীনত মহিলাসকল আইনগতভাৱে পুৰুষৰ সমকক্ষ আছিল।
২০২১ চনৰ আগষ্ট মাহত তালিবানে আফগানিস্তান দখল কৰাৰ পিছত তালিবানে প্ৰথম অৱস্থাত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকোঠাসমূহক লিংগৰ হিচাপত পৃথক কৰিছিল, যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে “ইছলামিক মান অনুসৰণ কৰে”। কিন্তু ২০২১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত পুনৰ বেছিভাগ কিশোৰীক মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ ঘূৰি আহিবলৈ বাধা প্ৰদান কৰা হয়, আৰু স্বাস্থ্য তথা শিক্ষাৰ বাহিৰৰ বেছিভাগ খণ্ডতে মহিলাসকলক কাম কৰাত বাধা দিয়া হয়। মহিলাসকলক ৰাজহুৱা স্থানত মুখ ঢকা আৱৰণ পিন্ধিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল, আৰু ঘনিষ্ঠ পুৰুষ-আত্মীয় অবিহনে ৭০ কিলোমিটাৰতকৈ অধিক (৪০ মাইল) যাত্ৰা কৰাত বাধা দিয়া হৈছিল। ২০২২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তালিবান চৰকাৰে আফগানিস্তানত মহিলাসকলৰ বাবে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষা আৰু প্ৰাথমিক শিক্ষাও নিষিদ্ধ কৰে, যাৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত তেওঁলোক সমালোচিত আৰু নিন্দিত হয়।