cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কিনছে স্কেল
কিনছে স্কেলক; বিপৰীতকামী-সমকামী নিৰ্ধাৰণৰ স্কেল বুলিও কোৱা হয়। এজন মানুহৰ অভিজ্ঞতা অথবা প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি যৌন অভিমুখিতা ব্যাখ্যা সংক্ৰান্ত গৱেষণাত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ হয়। এই স্কেলত ০-ৰ পৰা ৬ পৰ্যন্ত মাপ থাকে। ০ মানে হৈছে, সম্পূৰ্ণভাৱে বিপৰীতকামী, আৰু ৬ মানে হৈছে, সম্পূৰ্ণভাৱে সমকামী। ইয়াৰোপৰি "এক্স" নামক আৰু এটা দাগ যুক্ত কৰা হয়; যাৰ অৰ্থ হৈছে "কোনো যৌন সম্পৰ্ক নথকা।" এই প্ৰতিবেদনসমূহ প্ৰথমে আলফ্ৰেড কিনছে, ৱাৰ্ডেল পমেৰয় আৰু অন্যান্যই চেক্সুৱেল বিহেভিয়াৰ ইন দ্য হিউমেন মেল (১৯৪৮) ত প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ পৰিপূৰক গ্ৰন্থ চেক্সুৱেল বিহেভিয়াৰ ইন দ্য হিউমেন ফিমেল (১৯৫৩)তো ইয়াৰ বিশিষ্টতা প্ৰকাশ হৈছিল।
ইতিহাস
কিনছে স্কেলৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আলফ্ৰেড কিনছেক যৌন বিপ্লবৰ জনক বুলিও কোৱা হয়। তেখেতৰ মতে যৌনতাৰ কেনভাচ কেৱলমাত্ৰ সমকামিতা বা বিপৰীতকামিতা অংশতেই বিভক্ত হৈ নাথাকে, বিপৰীতে তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে- যৌনতাৰ তাৰল্য ধৰ্ম আছে; যি সময়ে সময়ে পৰিৱৰ্তন হৈ থাকিব পাৰে।
সমাজ-সাংস্কৃতিক কোনো পৰিসীমা ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে কিনছে প্ৰত্যেক স্বতন্ত্ৰ ব্যক্তিৰ বাবে ভিন ভিন স্কেলৰ মাপ ব্যৱহাৰ কৰিব বিছাৰিছিল। ৩০টা বেলেগ বেলেগ ঘটনাৰ বাবে কিনছেৰ প্ৰথম স্কেলত ৩০টা মাপকাঠি আছিল। পিছলৈ তেওঁ এই স্কেলক কেৱল ৭টা মাপত সীমাবদ্ধ কৰে। তেওঁ এই সম্পৰ্কীয় গৱেষণাৰ বাবে ৮০০০০তকৈ বেছি সাক্ষাৎকাৰ লৈছিল।
পুৰুষে কেৱলমাত্ৰ সমকামিতা আৰু বিপৰীতকামিতা নামক দুটা স্বতন্ত্ৰ যৌন অভিমুখিতাই প্ৰদৰ্শন নকৰে। এই পৃথিৱীত কেৱলমাত্ৰ ছাগলী আৰু ভেড়াতেই ভিন্নতা নাই, ই শ্ৰেণিবিন্যাসৰ বুনিয়াদী যৌনতাৰ সেই বিষয় যি প্ৰকৃতিত কাচিৎ দেখা যায়.....The living world is a continuum in each and every one of its aspects.
যদি ইতিহাসৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা সম্পূৰ্ণ বিপৰীতকামিতাৰ পৰ্যায় আৰু সম্পূৰ্ণ সমকামীতাৰ ইতিহাসৰ মাজৰ পৰ্যায়ৰ প্ৰতি আলোকপাত কৰা হয়, তেন্তে এই বিষয়টিক শ্ৰেণিবিন্যাসিত কৰাটো এক আকাংক্ষিত দাবী হৈ উঠিব।[...] এজন ব্যক্তিৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো কোণকে এই মাপকৰে দেখাব পৰা যাব। [...] স্কেলৰ সাতটা বিন্দুৰ পৰা এটাই কথা উদ্ভাসিত হৈ উঠে, আমাৰ যৌনতাৰ কেনভাচত নানাবিধ পৰ্যায় বিদ্যমান।
উত্তৰ মহাসাগৰ
thumb|300px|right|উত্তৰ মহাসাগৰ উত্তৰ মহাসাগৰ বা সুমেৰু মহাসাগৰ (Arctic Ocean, আৰ্কটিক অচিন) হৈছে উত্তৰ গোলাৰ্ধৰ সুমেৰু অঞ্চলত অৱস্থিত এক মহাসাগৰ। এই মহাসাগৰ পৃথিৱীৰ মূল পাঁচখন মহাসাগৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ সৰু আৰু অগভীৰ মহাসাগৰ (smallest and shallowest)। আন্তৰ্জাতিক হাইড্ৰ’গ্ৰাফিক সংগঠনে (International Hydrographic Organization, IHO) ইয়াক মহাসাগৰ বুলি স্বীকৃতি দিছে যদিও কোনো কোনো সাগৰ বিশেষজ্ঞই (oceanographers) ইয়াক উত্তৰ-ভূমধ্য সাগৰ (Arctic Mediterranean Sea) বা সৰলভাৱে উত্তৰ সাগৰ (Arctic Sea) বুলি আখ্যা দিয়ে আৰু আটলাণ্টিক মহাসাগৰৰ এটা অংশ বুলিহে গণ্য কৰে।
উত্তৰ মহাসাগৰৰ প্ৰায় সমগ্ৰ অংশ ইউৰেছিয়া আৰু উত্তৰ আমেৰিকা মহাদেশ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত। বছৰৰৰ অধিকাংশ সময় এই মহাসাগৰৰ অংশবিশেষ সামুদ্ৰিক বৰফে ঢাকা খাই থাকে। এই বৰফৰ আৱৰণ গলা আৰু পুনৰ গোট মৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি উত্তৰ মহাসাগৰৰ পৃষ্ঠীয় উষ্ণতা (surface temperature) আৰু লুণীয়া গুণ (লৱণত্ব) (salinity) ৰ ঋতু অনুযায়ী তাৰতম্য ঘটে। অৱশ্যে ইয়াৰ গড় লৱণত্বৰ পৰিমাণ পাঁচোখন মহাসাগৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ কম। নদী আৰু জুৰিবোৰৰ পৰা নিৰ্মল পানীৰ অধিক সোঁত আৰু কাষৰীয়া সাগৰীয় পানীৰ সৈতে সীমিত সংযোগেই ইয়াৰ মূল কাৰণ বুলি ধাৰণা কৰা হয়। আমেৰিকাৰ নেশ্যনেল স্ন' এণ্ড আইচ ডে'টা চেণ্টাৰে (National Snow and Ice Data Centre, NSIDC) ছেটেলাইটৰ তথ্যৰ সহায়ত এই মহাসাগৰৰ বৰফাৱৰণ বা বৰফ গলাৰ হাৰৰ তুলনা বিগত বৰ্ষসমূহৰ সমান্তৰাল ভাবে নিয়মীয়াকৈ বিশ্লেষণ কৰি খাকে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:মহাসাগৰ
ভুৱনেশ্বৰী
গেলেৰী
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
বিশ্ব যক্ষ্মা দিৱস
বিশ্ব যক্ষ্মা দিৱস বা বিশ্ব যক্ষ্মা ৰোগ দিৱস হৈছে যক্ষ্মা ৰোগৰ (TB) বিশ্বব্যাপী মহামাৰীৰ বিষয়ে জনসচেতনতা গঢ়ি তোলা আৰু এই ৰোগ নিৰ্মূলৰ প্ৰচেষ্টাৰ বাবে প্ৰতি বছৰে ২৪ মাৰ্চত পালন কৰা এক আন্তৰ্জাতিক দিৱস। ২০১৮ চনত সমগ্ৰ বিশ্বত এক কোটি লোক এই ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল, আৰু ১৫ লাখ লোক মৃত্যুমুখত পৰিছিল, ইয়াৰ বেছিভাগেই লোকেই আছিল নিম্ন আৰু মধ্যবিত্ত দেশৰ লোক। ইয়াৰ ফলত ই কোনো সংক্ৰামক ৰোগৰ বাবে হোৱা মৃত্যুৰ এটা প্ৰধান কাৰণ স্বৰূপ হৈ পৰে।
বিশ্ব যক্ষ্মা দিৱস হৈছে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থায়ে পালন কৰা বিশ্বৰ স্বাস্থ্যৰ লগত জড়িত ১১ টা চৰকাৰী দিৱস আৰু কাৰ্যসূচীৰ অন্যতম। বাকীকেইটা হ’ল বিশ্ব হেপাটাইটিছ দিৱস, বিশ্ব ৰোগ প্ৰতিৰোধক সপ্তাহ, বিশ্ব স্বাস্থ্য দিৱস, বিশ্ব ধঁপাতবিৰোধী দিৱস, বিশ্ব এইড্‌ছ দিৱস, বিশ্ব ৰক্তদাতা দিৱস, বিশ্ব মেলেৰিয়া দিৱস, বিশ্ব চগাছ ৰোগ দিৱস, বিশ্ব ৰোগী সুৰক্ষা দিৱস আৰু বিশ্ব জীৱাণুৰোধী সজাগতা সপ্তাহ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
চাট মছলা
চাট মছলা হৈছে দক্ষিণ এছিয়াত উৎপত্তি হোৱা গুড়া মছলাৰ মিশ্ৰণ। সাধাৰণতে চাটত সোৱাদ যোগ কৰিবলৈ এই মচলাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াত সাধাৰণতে আমচুৰ (শুকান আমৰ গুড়ি), জিৰা, ধনীয়া, শুকান আদা, নিমখ (সততে ক'লা নিমখ), জালুক, আছাফ'ইটিডা আৰু জলকীয়া গুড়ি থাকে। ঐচ্ছিকভাৱে গৰম মছলাও অন্তৰ্ভুক্ত।
ব্যৱহাৰ
চাট প্ৰস্তুত কৰাত ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ বাহিৰেও অমিতা, ছীকু, আপেল আৰু কল আদিৰে তৈয়াৰী ভাৰতীয় ফলৰ চালাডত চাট মছলাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভাৰতত আলু, ফলমূল, কণীৰ টোষ্ট আৰু নিয়মীয়া চালাডৰ ওপৰতো চাট মছলা ছটিয়াই দিয়া হয়।
মছলাৰ ব্ৰেণ্ডসমূহে ফলৰ চাট মছলা নামৰ বিকল্প মছলাৰ মিশ্ৰণ বিক্ৰী কৰে। এই মছলাত জিৰা, ধনীয়া, আৰু আদা কমকৈ থাকে, বিপৰীতে জলকীয়া গুড়ি, ক’লা নিমখ, আমচূৰ আৰু ছফ গুড়ি বেছি থাকে। ৰাজপথৰ বিক্ৰেতাসকলে সাধাৰণতে নিজাকৈ চাট মছলা মিহলাই লয়। কটা ফল বা সতেজ শাক-পাচলিৰ ওপৰত ছটিয়াই সোৱাদ দিয়া হয়। কেতিয়াবা কেৱল জলকীয়া গুড়িৰ সৈতে ক'লা নিমখ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মছলা
মহম্মদ ৰফি
মহম্মদ ৰফি (জন্মঃ ২৪ ডিচেম্বৰ, ১৯২৪ - মৃত্যুঃ ৩১ জুলাই, ১৯৮০) ভাৰতীয় সঙ্গীতশিল্পী হিচাবে এসময়ত সমগ্ৰ উপমহাদেশত অত্যন্ত জনপ্ৰিয় ব্যক্তিত্ব আছিল। তেওঁ সঙ্গীত জগতত সুদীৰ্ঘ চাৰি দশক সময়কাল অতিবাহিত কৰে । মহম্মদ ৰফিয়ে সঙ্গীত কলাত অসামান্য অৱদান ৰখাৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ গায়ক হিচাবে জাতীয় পদক আৰু ৬-বাৰ ফিল্মফেয়াৰ পুৰস্কাৰেৰে বিভূষিত হৈছে। ইয়াৰ উপৰি, ১৯৬৭ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰদত্ত পদ্মশ্ৰী সম্মানেৰেও অভিষিক্ত হৈছিল তেওঁ। প্ৰায় ৪০ বছৰ ধৰি সঙ্গীত জগতত থকাকালত ২৬,০০০ অধিক চলচ্চিত্ৰৰ গানত নেপথ্য গায়ক হিচাবে সংযুক্ত আছিল মহম্মদ ৰফি। তেওঁ বহুধৰণৰ গানত অংশ গ্ৰহণ কৰাৰ বিশেষ ক্ষমতাৰ অধিকাৰী আছিল। তাৰ মাজত শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত, দেশাত্মবোধক গান, বিৰহ-বিচ্ছেদ, উচ্চ মাৰ্গৰ প্ৰেম-ভালপোৱা, কাৱালী, ভজন, গজল-সহ বিভিন্ন গোত্ৰৰ গানত দক্ষতা আৰু পাৰদৰ্শীতা দেখুৱাইছিল সন্মানজনকভাবে। বিশেষকৈ হিন্দী আৰু উৰ্দু ভাষাত সমান দক্ষতা থকাত তেওঁৰ গানসমূহত বৈচিত্ৰ্য আহিছিল সমহাৰত।
হিন্দীসহ কোনকানি, উৰ্দু, ভোজপুৰী, উড়িয়া, পঞ্জাবী, বাংলা, মাৰাঠী, সিন্ধী, কানাড়া, গুজৰাটি, তেলেগু, মাঘী, মৈথিলী, অসমীয়া ইত্যাদি ভাষাত তেওঁ গান গাইছিল। এইবোৰৰ উপৰি ইংৰাজী, ফাৰ্চী (ফৰাচী নহয়), স্পেনিচ আৰু ডাচ ভাষাত গান গাইছিল।
২৪ জুলাই, ২০১০ ইং তাৰিখে টাইমচ্‌‌ অব ইণ্ডিয়া আলোচনীত প্ৰকাশিত প্ৰতিবেদনত তেওঁৰ চমকপ্ৰদ কণ্ঠস্বৰক বিশেষভাবে মূল্যায়িত কৰা হৈছে। মই তোমাকে ভালপাওঁ বা (আই লাভ ইউ) বাক্যষাৰক যদি ১০১ প্ৰকাৰে গান আকাৰে গাবলৈ কোৱা হয়, মহম্মদ ৰফিয়ে সেই ১০১ প্ৰকাৰে তাৰ সকলোখিনিয়েই কৰিব পাৰিছিল। প্ৰায় চাৰি দশক জুৰি গানৰ জগতত অসাধাৰণ অৱদানৰ বাবেই মহম্মদ ৰফি সকলো সময়ৰ, সকলো কালৰ আৰু সকলো বিষয়ৰ শিল্পী হিচাবে পৰিগণিত হৈ আছে।
শৈশৱৰ বছৰসমূহ
মহম্মদ ৰফিয়ে তদানীন্তন ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পঞ্জাব এলেকাৰ অমৃতসৰ গ্ৰামৰ নিকটৱৰ্তী কোটলা চুলতান সিঙৰ অধিবাসী হাজী আলী মহম্মদৰ ৬ষ্ঠ সন্তান হিচাবে জন্মগ্ৰহণ কৰে । সঙ্গীত শিল্পী মহম্মদ ৰফি'ৰ ঘৰুৱা নাম আছিল ফিকো। তেওঁৰ নিজ গাঁৱত এজন ফকিৰৰ ভজন গানক অনুকৰণ কৰি তেওঁ গান গোৱা আৰম্ভ কৰে। জীৱিকাৰ সন্ধানত তেওঁৰ দেউতাক হাজী আলী মহম্মদে ১৯২০ চনত লাহোৰলৈ গুচি যায় আৰু ভাট্টি গেটেৰ নূৰ মহল্লাত এখন চেলুনৰ মালিক হয়।
১৩ বছৰ বয়সত ৰফিয়ে লাহোৰৰ প্ৰথিতযশা শিল্পী কে. এল. চাইগলৰ (কুন্দনলাল চায়গল) লগত জীৱনৰ প্ৰথম দৰ্শক-শ্ৰোতাৰ মুখামুখি হৈ কনচাৰ্টত গান পৰিবেশন কৰে। ১৯৪১ চনত শ্যাম সুন্দৰৰ নিৰ্দেশনাত লাহোৰত নেপথ্যগায়ক হিচাবে নিজেৰ অভিষেক ঘটায়। পঞ্জাবী ভাষাত নিৰ্মিত গুল বালুচ (১৯৪৪ চনত মুক্তি পায়) চলচ্চিত্ৰত জিনাত বেগমৰ লগত দ্বৈত সঙ্গীত "সোনিয়ে নি, হেৰিয়ে নি" গানটো গায়। একেই বছৰতে মহম্মদ ৰফিয়ে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’'ৰ লাহোৰ সম্প্ৰচাৰ কেন্দ্ৰত গান পৰিবেশনৰ বাবে আমন্ত্ৰণ পায়।
বোম্বেলৈ আগমন
১৯৪৪ চনত মহম্মদ ৰফিয়ে বোম্বেলৈ (বৰ্তমান মুম্বাই) গুচি আহে। তেওঁৰ অভিভাৱকে তাত তেওঁক ভেন্দী বজাৰৰ দৰে ব্যস্ততম এলেকাত এটা সৰু কোঠাত থকাৰ ব্যবস্থা কৰি দিয়ে। তাত তানভীৰ নাকভী নামৰ এজন কবি - আব্দুৰ ৰছীদ কাৰদাৰ, মেহবুব খান আৰু অভিনেতা-পৰিচালক নাজিৰৰ দৰে চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকৰ লগত ৰফিৰ পৰিচয় কৰি দিয়ে। শ্যাম সুন্দৰে তেতিয়া মুম্বাইতে বসবাস কৰিছিল। তেওঁ ৰফিক আকৌ জিএম দুৰৰানী'ৰ লগত দ্বৈত সঙ্গীতত অংশগ্ৰহণৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনায়। শ্যাম সুন্দৰৰ গাঁও কি গোৰী চলচ্চিত্ৰৰ আজি দিল হো কাবু মে তো দিলদাৰ কি এইছী তেইছী গানৰ মাধ্যমেৰে মহম্মদ ৰফিয়ে হিন্দী চলচ্চিত্ৰত প্ৰথম গান ৰেকৰ্ড কৰে।
১৯৪৮ চনত মহাত্মা গান্ধী নিহত হোৱাৰ পাছত হুসনলাল ভগতৰাম-ৰাজেন্দ্ৰ কৃষাণ-ৰফি তিনিও মিলি একেৰাতিতেই কালজয়ী শুনো শুনো এই দুনিয়াৱালো, বাপুজী কি অমৰ কাহিনী গান ৰচনা কৰি সঙ্গীত পৰিবেশন কৰে। ইয়াৰ পাছত তেওঁ ভাৰতৰ তৎকালীন প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰু'ৰ আমন্ত্ৰণত গানটো পুনৰ পৰিবেশন কৰি উপস্থিত সকলোকে শুনায়। ১৯৪৮ চনত ভাৰতৰ স্বাধীনতা দিৱসত নেহৰু'ৰ পৰা ৰূপৰ পদক গ্ৰহণ কৰে মহম্মদ ৰফিয়ে।
ভাৰতবৰ্ষৰ বিভাজনৰ সময়ত মহম্মদ ৰফিয়ে ভাৰততে স্থায়ীভাবে বসবাস কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ফলত তেওঁৰ পৰিয়ালো বোম্বেলৈ গুচি আহে। কিন্তু সেই সময়ৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী নূৰজাহানে পাকিস্তানলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়। নূৰজাহানে তাত আহমেদ ৰুশদী'ৰ লগত নতুনকৈ সঙ্গীতত জুটি বান্ধে।
ৰফিয়ে সেই সময়ৰ জনপ্ৰিয় সঙ্গীতকাৰ হিচাবে কুন্দনলাল চায়গল, তালাত মেহমুদৰ গানসমূহ গভীৰভাবে অনুসৰণ কৰিছিল। তথাপি আটাইতকৈ বেছি অনুৰক্ত আৰু প্ৰভাবান্বিত হৈছিল জি. এম. দূৰৰাণী'ৰ প্ৰতি, যাৰ গানসমূহক নিজৰ গানৰ মাজত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ আদৰ্শক অনুসৰণ কৰিবলৈ গৈ ১৯৫৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত হাম সব চোৰ হ্যায় ছবিত হামকো হাচতে দেখ জামানা জ্বলতা হ্যায় আৰু ১৯৫০ চনত বেকচুৰ ছবিত খবৰ কিচি কো নাহিন, ও কিধাৰ দেখতে-ৰ দৰে গানত প্ৰভাৱ পেলাইছিল।
সঙ্গীত জীৱন
মহম্মদ ৰফিয়ে তেওঁৰ সুদীৰ্ঘ সঙ্গীত জীৱনত অনেক নামকৰা সঙ্গীত পৰিচালকৰ দিশ-নিৰ্দেশনাত বিভিন্ন ধৰণৰ গান গাইছিল। তাৰ মাজত অমৰ সঙ্গীত পৰিচালক হিচাবে নৌশাদৰ পৰিচালনাতেই গান গাইছিল বেছি। ইয়াৰ উপৰি, ১৯৫০ আৰু ১৯৬০ ৰ দশকত মহম্মদ ৰফিয়ে অ.পি. নায়াৰ, শঙ্কৰ জয়কিষাণ আৰু এচ.ডি.বৰ্মনৰ সুৰতো অনেক গান গাইছিল।
নৌশাদৰ সাহচৰ্য্যত
নৌশাদৰ পিতৃৰ পৰা এখন চুপাৰিশ পত্ৰ আনি মহম্মদ ৰফিয়ে তেওঁক দেখুৱায়। ১৯৪৪ চনত পেহলে আপ ছবিত নৌশাদৰ নিৰ্দেশনাত ৰফিয়ে তেওঁ ৰ প্ৰথম গান হিচাবে "হিন্দুস্তান কে হাম হে" গায়। ১৯৪৬ চনত দ্বৈত সঙ্গীতৰূপে আনমল ঘড়িত গান ৰেকৰ্ড কৰে। মহম্মদ ৰফি'ৰ পূৰ্বে নৌশাদৰ প্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী আছিল উপমহাদেশৰ অন্যতম আৰু জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী তালাত মেহমুদ। এদিন ৰেকৰ্ডিং চলিথকা সময়ত তালাত মেহমুদক ধুমপানৰত অৱস্থাত দেখা পায় নৌশাদে। ইয়াতে তেওঁ তেওঁৰ প্ৰতি ভীষণভাবে ক্ষিপ্ত হয় আৰু খং কৰে। ফলত বৈজু বাওৰা ছবিৰ সকলো গানতেই মহম্মদ ৰফিক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে নৌশাদে। নৌশাদৰ সাহচৰ্য্যতে ৰফিয়ে নিজকে হিন্দী চিনেমাৰ জগতত অপ্ৰতিদ্বন্দ্বী আৰু কিংবদন্তী নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাবে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছিল। বৈজু বাওৰা (১৯৫২) ছবিৰ গান হিচাবে - অ’ দুনিয়া কে ৰাখৱালে আৰু মন তাৰপাত হৰি দৰ্শন কো আজএ ৰফি'ৰ কণ্ঠক অবিসংবাদিত তাৰকাৰ খ্যাতি আনি দিয়ে। নৌশাদৰ দিশ-নিৰ্দেশনাত সৰ্বমুঠ ১৪৯টি সঙ্গীত পৰিবেশন কৰে ৰফিয়ে। তাৰমাজত তেওঁৰ চ’ল বা একক সঙ্গীত আছিল ৮১টি।
শচীন দেৱ বৰ্মণৰ সাহচৰ্য্যত
শচীন দেৱ বৰ্মণে বিখ্যাত অভিনেতা দেব আনন্দ আৰু গুৰু দত্তৰ মাধ্যমেৰে ৰফিক তেওঁৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাবে আমন্ত্ৰণ জনায়। ৰফিয়ে বৰ্মণৰ সঙ্গীত পৰিচালনাত প্যাছা (১৯৫৭), কাগজ কে ফুল (১৯৫৯), তেৰে ঘৰ কে সামনে (১৯৬২), গাইড (১৯৬৫), আৰাধনা (১৯৬৯) আৰুঅভিমান (১৯৭৩) চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে। এচ. ডি. বৰ্মণ আছিল ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ অন্যতম সঙ্গীত পৰিচালক যি নৌশাদৰ সমপৰ্য্যায়ৰ আছিল। মহম্মদ ৰফিক তেওঁৰ সুৰাৰোপিত অধিকাংশ গানত অংশগ্ৰহণৰ সুযোগ দিছিল।
সঙ্গীত পৰিচালক ৰবি'ৰ লগত
ৰফিয়ে তেওঁৰ প্ৰথম ফিল্মফেয়াৰ পদক পায় চৌধৰী কা চাঁদ (১৯৬০) ছবিৰ সঙ্গীত পৰিচালক আৰু গীতিকাৰ ৰবিৰ দ্বাৰা লিখিত পৰিচয় সঙ্গীতৰ বাবে। ১৯৬৮ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত নীল কমল ছবিত "বাবুল কি দোয়ায়েঁ লেটি জা" গানৰ বাবে জাতীয় চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰেৰে বিভূষিত হয়। মহম্মদ ৰফিয়ে যেতিয়া গানটোৰ ৰেকৰ্ডিং কৰে তেতিয়া সেইসময়ত তেওঁ খুব বেছি আবেগিক হৈ পৰিছিল। ১৯৭৭ চনত ব্ৰিটিছ ব্ৰডকাষ্টিং কৰ্পোৰেশন বা বিবিচিত দিয়া সাক্ষাৎকাৰৰ সময়ত তেওঁ এই বিষয়ত প্ৰসঙ্গক্ৰমে কথাটো তুলি ধৰিছিল। ৰবি আৰু ৰফি'ৰ গীত আৰু সুৰৰ অন্যান্য অনেক গান আছে - চাইনা টাউন (১৯৬২), কাজল (১৯৬৫) আৰু দো বদন (১৯৬৬) চলচ্চিত্ৰ সমূহত।
সঙ্গীত পৰিচালক জয় কিষাণৰ লগত
হিন্দী চলচ্চিত্ৰ মহলত মহম্মদ ৰফি আৰু সঙ্গীত পৰিচালক শঙ্কৰ জয়কিষাণৰ মাজত চমৎকাৰ আৰু গভীৰ সু-সম্পৰ্ক বিৰাজমান আছিল। জয়কিষাণৰ সঙ্গীত পৰিচালনা আৰু নিৰ্দেশনাত ৰফিয়ে বেছ কিছু ছবিৰ গানত কণ্ঠ দিছিল যিবোৰ শাম্মি কাপুৰ আৰু ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰৰ ওঁঠত দেখা যায়। ৰফি'ৰ ৬টা ফিল্মফেয়াৰ পদক প্ৰাপ্তিৰ মজত ৩টাই আছিল শঙ্কৰ জয়কিষাণৰ সঙ্গীত নিৰ্দেশনা আৰু পৰিচালনাত। তেৰি প্যাৰী প্যাৰী চুৰত কো, বাহাৰো ফুল বৰচাঅ’ আৰু দিল কি ঝৰোখে মে'ৰ দৰে অবিস্মৰণীয় গানসমূহে তেওঁক সেই পদকসমূহৰ প্ৰাপ্তিত সহায় কৰিছিল।
'''ইয়াহু! চাহে কোই মুঝে জাংলী কাহে' গানটো আছিল একমাত্ৰ গান যিটো দ্ৰুতলয়ৰ অৰ্কেষ্ট্ৰা ঘৰাণাৰ গান গাইছিল ৰফিয়ে। কিশোৰ কুমাৰৰ পৰিৱৰ্তে ৰফিক চাৰাৰাত ছবিত আজব হ্যায় দাস্তান তেৰী ইয়ে জিন্দেগী গানত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে শঙ্কৰ জয়কিষাণে। মহম্মদ ৰফিয়ে তেওঁৰ সঙ্গীত নিৰ্দেশনা আৰু পৰিচালনাত সৰ্বমুঠ ৩৪১টা গান গাইছিল। তাৰমাজত ২১৬টা গানেই আছিল একক সঙ্গীতৰ। বসন্ত বাহাৰ, প্ৰফেচৰ, জালী, সুৰজ, ব্ৰহ্মচাৰী, এন ইভ্‌নিং ইন পেৰিচ, দিল তেৰা দিৱানা, য়েকিন, প্ৰিন্স, লাভ ইন টকিঅ’, বেটি বেটে, দিল এক মন্দিৰ, দিল আপনা ঔৰ প্ৰীত পৰাই, গবন আৰু জব প্যাৰ কিচি চে হোতা হে'' ছবিবিলাকত তেওঁৰ গান আছে।
গীতিকাৰ মদন মোহনৰ লগত
গীতিকাৰ মদন মোহনৰ অন্যতম পছন্দৰ পাত্ৰ আৰু কণ্ঠশিল্পী আছিল অমৰ সঙ্গীতজ্ঞ মহম্মদ ৰফি। তেওঁৰ সঙ্গীত পৰিচালনাত ১৯৫০ চনত আঁখে ছবিত হাম ইশক্‌ মে বৰবাদ হে বৰবাদ ৰাহেঙ্গে সঙ্গীতটো কণ্ঠত ধাৰণ কৰে ৰফিয়ে। তেওঁলোকে যৌথভাবে অনেক গান ৰেকৰ্ড কৰে। তাৰমাজত - তেৰি আঁখো কে শিবা, ৰং অউৰ নূৰ কি বৰাত, ইয়ে দুনিয়া ইয়ে মেহফিল আৰু তুম জো মিল গায়ে হো গানসমূহ অন্যতম।
অ. পি. নায়াৰৰ লগত
ৰফি আৰু অ. পি. নায়াৰ জুটিৰ দ্বাৰা যৌথভাবে সৃষ্ট ১৯৫০ আৰু ১৯৬০-ৰ দশকৰ সঙ্গীতসমূহে শ্ৰোতা-দৰ্শকৰ মনত বেছ আলোড়ন তুলিছিল। নায়াৰে এবাৰ ৰফি'ৰ সম্বন্ধত কৈছিল, "য’ত মহম্মদ ৰফি নাই, ত’ত অ. পি, নায়াৰো নাই"। নায়াৰ আৰু ৰফি উভয়ৰ সম্মিলিত প্ৰচেষ্টাত সৃষ্ট অনেক গান জনপ্ৰিয় হৈছিল। সেইবোৰৰ মাজত ইয়ে হ্যায় বোম্বে মেৰি জান অন্যতম। তেওঁ ৰফিৰ দ্বাৰা গায়ক-অভিনেতা হিচাবে কিশোৰ কুমাৰৰ বাবে মন মেৰা বাৱৰা গানটো ৰাগীনি ছবিত গোৱাইছিল। পৰবৰ্তীকালত ৰফিয়ে কিশোৰ কুমাৰৰ অন্যান্য চলচ্চিত্ৰ হিচাবে বাঘী, চেহজাদা আৰু সাৰাৰাত ছবিতো গান গাইছিল।
নায়াৰে তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰৰ বাবে অধিকাংশ গানতেই আশা ভোঁসলে আৰু মহম্মদ ৰফিক অংশগ্ৰহণ কৰাইছিল। নয়া দৌঁড় (১৯৫৭), তুমসা নাহিন দেখা (১৯৫৭) আৰু কাশ্মীৰ কি কালী (১৯৬৪) চলচ্চিত্ৰত নায়াৰ-ৰফি দুয়োজনৰে সঙ্গীতত অংশগ্ৰহণ আছিল বিশেষভাবে লক্ষণীয়। নায়াৰৰ সঙ্গীত পৰিচালনাত ৰফিয়ে সৰ্বমুঠ ১৯৭টা গান গাইছিল। তাৰমাজত ৫৬টা গান আছিল একক সঙ্গীতৰ।
ৰফি'ৰ কণ্ঠত তুমচা নাহি দেখা চলচ্চিত্ৰত জৱানীয়া য়ে মস্ত মস্ত আৰু আৰম্ভণি সঙ্গীত হিচাবে ইউ তো হামনে লাখ হছী দেখে হ্যায় গানটোৱে অত্যন্ত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। ইয়াৰোপৰি, কাশ্মীৰ কি কালী ছবিত তাৰিফ কৰুণ কিয়া উসকি জিসনে তুমহে বানায়া গানটোও সমানেই জনপ্ৰিয় আছিল।
লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাল যুটিৰ লগত
অত্যন্ত জনপ্ৰিয় দুই গীতিকাৰ লক্ষ্মীকান্ত-পিয়াৰেলাল জুটিয়েও মহম্মদ ৰফিক তেওঁলোকৰ সৃষ্ট গানত অংশগ্ৰহণৰ সুযোগ দিছিল। এই জুটিৰ সঙ্গীত পৰিচালনাত প্ৰথম ছবি হিচাবে ১৯৬৩ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত পৰশমণি চলচ্চিত্ৰৰ গানত মহম্মদ ৰফিয়ে অংশ লয়। ৰফি আৰু লক্ষ্মীকান্ত-পিয়াৰেলাল জুটিয়ে যৌথভাবে ১৯৬৪ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত দোস্তি চলচ্চিত্ৰৰ চাহুঙ্গা মে তুঝে সাঁঝ সাভেৰে গানেৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। এই জুটিৰ লগত ৩৬৯টা গানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল মহম্মদ ৰফিয়ে। তাৰ মাজত ১৮৬টা গানেই আছিল একক সঙ্গীতৰ।
১৯৫০ৰ পৰা ১৯৭০চনৰ মাজত বলিউডত অংশগ্ৰহণকাৰী অন্যান্য গায়কসকলৰ তুলনাত ৰফিকেই দেখা গৈছিল আটাইতকৈ বেছি। ইয়াৰোপৰি, হিন্দী ছবিত তেওঁ অনেক খ্যাতনামা চলচ্চিত্ৰ তাৰকাৰ বাবে গান গাইছিল। ১৯৬৫ চনত সঙ্গীত কলাত অসামান্য অৱদান ৰখাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী পুৰস্কাৰে বিভূষিত কৰে। ১৯৬০ ৰ দশকত মৰিচাচ ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ ক্ৰিয়োল ভাষাত এটি গান গাইছিল। এইবোৰৰ উপৰি, ৰফিয়ে দু'টি ইংৰাজী এযালবামৰ গানত অংশ লৈছিল। তাৰ মাজত এটি হ’ল পপ হিটচ‌।
১৯৭০ দশকৰ আৰম্ভণিত
এই সময়ত ভাৰতীয় সঙ্গীত জগতৰ অন্যতম প্ৰবাদ পুৰুষ কিশোৰ কুমাৰৰ উত্তৰণ, জনপ্ৰিয়তা আৰু সুনাম উত্তৰোত্তৰ বৃদ্ধি পায়। বিশেষকৈ ১৯৬৯ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত সামাজিক চলচ্চিত্ৰ হিচাবে আৰাধনা ছবিৰ গানসমূহৰ কথা, সুৰ আৰু কণ্ঠশিল্পত কিশোৰ কুমাৰৰ অপূৰ্ব দক্ষতা আৰু কণ্ঠশৈলীয়েই ইয়াৰ মূল কাৰণ হিচাবে বিবেচনা কৰা হয়। ইয়াৰোপৰি, সেই একেই বছৰতে মহম্মদ ৰফিয়ে হজ্‌ব্ৰত পালনৰ উদ্দেশ্যে চৌদি আৰবলৈ গমন কৰিছিল।
অত্যন্ত জনপ্ৰিয় আৰাধনা চলচ্চিত্ৰৰ সঙ্গীত পৰিচালক আছিল এচ. ডি. বৰ্মণ। তেওঁ ৰফিক প্ৰথম দু'টি - বাগ’ মে বাহাৰ হ্যায় আৰু গুনগুনা ৰাহে হে ভ্ৰমৰ দ্বৈত গানত অংশগ্ৰহণ কৰোৱায়। সেই দুয়োটা গান ৰেকৰ্ড কৰোৱাৰ পাছত এচ. ডি. বৰ্মণ অসুস্থ হৈ পৰে। ফলত গান পৰিচালনাৰ দায়িত্ব অৰ্পিত হয় তেওঁৰ পুত্ৰ আৰু সহকাৰী সঙ্গীত পৰিচালক আৰ. ডি. বৰ্মণৰ ওপৰত। তেওঁ কিশোৰ কুমাৰৰ দ্বাৰা ”ৰূপ তেৰা মাস্তানা” আৰু ”মেৰে স্বপ্নো কি ৰাণী” গান দু'টি বাণীবদ্ধ কৰোৱায়।
১৯৭০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে মহম্মদ ৰফিয়ে লক্ষ্মীকান্ত-পিয়াৰেলাল, মদন মোহন, আৰ. ডি. বৰ্মণ আৰু এচ. ডি. বৰ্মণৰ দৰে সমপৰ্য্যায়ৰ জনপ্ৰিয় সঙ্গীত পৰিচালকসকলৰ গানত কণ্ঠ দিয়ে। তেওঁলোকৰ পৰিচালনাত - তুম মুঝে ইউ ভুলা না পাওগে (পাগলা কাহিন কা, ১৯৭১); ইয়ে দুনিয়া ইয়ে মেহফিল (হীৰ ৰানঝা, ১৯৭০); লতা মঙ্গেশকৰৰ লগত - ঝিলমিল সিতাৰো কা (জীবন মৃত্যু, ১৯৭০); গুলাবি আঁখে (দ্য ট্ৰেন, ১৯৭০); ইয়ে জো চিলমান হ্যায় আৰু ইতনা তো ইয়াদ হ্যায় মুঝে (মেহবুব কি মেহেন্দী, ১৯৭১), মেৰা মান তেৰা পিয়াসা (গাম্বলাৰ); চালাও দিলদাৰ চালাও (পাকিজা, ১৯৭২); আশা ভোঁসলে'ৰ লগত - চুৰা লিয়া হ্যায় তুমনে (ইয়াদো কি বাৰাত, ১৯৭৩); দিলীপ কুমাৰ অভিনীত - না তু জমীন কি লিয়ে (দস্তান, ১৯৭৩); তেৰী বিন্দিয়া ৰে (অভিমান, ১৯৭৩) আৰু আজ মৌসুম বড় বেঈমান হ্যায় (লোফাৰ, ১৯৭৩) গানসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰে তেওঁ।
১৯৭‌১ - ১৯৭৩ সময়কালৰ মাজত মহম্মদ ৰফি'ৰ সঙ্গীত জগতত অংশগ্ৰহণ কম থাকে। যদিও, এই সময়ত তেওঁ কিছুসংখ্যক গানত কণ্ঠ দিছিল।
পৰৱৰ্তী বছৰসমূহত
১৯৭০ দশকৰ মাজৰ সময়চোৱাত ৰফিয়ে শীৰ্ষস্থানীয় কণ্ঠশিল্পী হিচাবে সঙ্গীত জগতত নিজৰ স্থান পুনৰ দখলত ৰাখে। ১৯৭৪ চনত তেওঁ ঊষা খান্না'ৰ গীত ৰচনাত হৱচ্‌ ছবিত তেৰী গালিঅঁ মে না ৰাখেঙ্গে কদম আজ কে বাদ গান গাই ফিল্ম ৱৰ্ল্ডত ম্যাগাজিনৰ পক্ষৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ গায়কৰ পুৰস্কাৰ পায়। ১৯৭৭ চনত হ‌ম কিচি চে কম নেহি শিৰোনামৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত আৰ. ডি. বৰ্মনৰ (ৰাহুল দেৱ বৰ্মন)ৰ সঙ্গীত ৰচনাত ক্যা হুৱা তেৰা ৱাদা গানৰ বাবে ভাৰতৰ জাতীয় পদক আৰু ফিল্মফেয়াৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
ঋষি কাপুৰ অভিনীত চলচ্চিত্ৰ হিচাবে - অমৰ আকবৰ এন্থনী (১৯৭৭), সৰগম (১৯৭৯) আৰু কৰ্জ্জ (১৯৮০) ছবিৰ নেপথ্যেত কণ্ঠ দিয়ে মহম্মদ ৰফিয়ে। তাৰ মাজত অমৰ আকবৰ এন্থনী চলচ্চিত্ৰতৰ পৰ্দা হে পৰ্দা কাৱালীটো সকলো স্তৰৰ দৰ্শক-শ্ৰোতাৰ মাজত ভীষণ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰিও, ১৯৭০ দশকৰ শেষৰ ফালৰ পৰা ১৯৮০ দশকৰ আৰম্ভণিৰ ফালে কণ্ঠসঙ্গীতত ৰফি'ৰ স্মৰণীয় অংশগ্ৰহণ আছিল - লায়লা মজনু (১৯৭৬), অপনাপন (১৯৭৮), কুৰ্বাণী (১৯৮০), দোস্তানা (১৯৮০), দ্য বাৰ্নিং ট্ৰেন (১৯৮০), নছীব (১৯৮১), আবদুল্লাহ (১৯৮০), শান (১৯৮০) আৰু আশা (১৯৮০) চলচ্চিত্ৰসমূহ্ত।
গ্ৰীনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডত
জীৱনৰ শেষৰ বছৰসমূহত আটাইতকৈ বেছি গান ৰেকৰ্ড সংক্ৰান্ত বিষয়ত মহম্মদ ৰফি বিতৰ্কত জড়িত হৈ পৰে। তেওঁ লতা মঙ্গেশকাৰৰ গ্ৰীনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডত নাম অন্তৰ্ভুক্তকৰণৰ বিষয়ত আপত্তি উত্থাপন কৰে। ১১ জুন, ১৯৭৭ চনত গ্ৰীনিজ বুক অৱ ওৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ড কৰ্তৃপক্ষক লিখা এখন চিঠিত তেওঁ জনায় যে, লতাজীয়ে সকলোতকৈ বেছি গান ৰেকৰ্ড কৰিছে সেয়া সত্য; কিন্তু সেইয়া গ্ৰীনিজ কৰ্তৃপক্ষেৰ ভাষ্য অনুসৰি ২৫,০০০ গানৰ কম নহয়। গ্ৰীনিজৰ পৰা পত্ৰ প্ৰাপ্তিৰ প্ৰত্যুত্তৰত ৰফিয়ে ২০ নৱেম্বৰ, ১৯৭৯ চনত চিঠিত লিখে যে: মই খুবেই মৰ্মাহত যে মোৰ অনুৰোধ পুনৰ্বিবেচনা কৰা নহ’ল। আনকি মোৰ নাম অন্তৰ্ভুক্তিৰ বিপৰীতে শ্ৰীমতী মঙ্গেশকাৰৰ দাবীকৃত বিশ্বৰেকৰ্ডটোৰো অপসাৰণ কৰা নহ’ল।
১৯৭৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত বিবিচিক দিয়া এক সাক্ষাৎকাৰত মহম্মদ ৰফিয়ে দাবী কৰে যে, তেওঁ সেই সময় পৰ্যন্ত ২৫ ৰ পৰা ২৬ হাজাৰৰ সমান গান গাইছিল।
ৰফি'ৰ মৃত্যুৰ পাছত গ্ৰীনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডৰ ১৯৮৪ চনৰ সংস্কৰণত লেখা হয় যে, 'লতা মঙ্গেশকাৰে সকলোতকৈ বেছি গান ৰেকৰ্ড কৰিছে। তথাপি মহম্মদ ৰফিয়েও দাবী কৰিছে যে, তেওঁ ১১টা ভাৰতীয় ভাষাত ১৯৪৪ চনৰ পৰা এপ্ৰিল, ১৯৮০ চনৰ মাজলৈকে ২৮,০০০ ৰ সমান গান গাইছিল। '
প্ৰাপ্ত তথ্য আৰু পৰিসংখ্যা অনুসৰি ১৯৪৫ৰ পৰা ১৯৮০ সময়কালৰ মাজত মহম্মদ ৰফিয়ে ৪,৫১৬টা হিন্দী ছবিৰ গান, ১১২টা অন্যান্য চলচ্চিত্ৰৰ গান আৰু ৩২৮টা অন্যান্য গান ৰেকৰ্ড কৰিছে।
অৱশ্যে পৰৱৰ্তীকালত ১৯৯১ চনত মহম্মদ ৰফি আৰু লতা মঙ্গেশকাৰ - উভয় কণ্ঠশিল্পীৰ নামেই গ্ৰীণীজ বুকৰ পৰা অপসাৰণ কৰা হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
ৰফি আৰু আব্দুল হামিদে বোম্বেত অবস্থানকালীন চল্লিশৰ দশকত দুই বাই-ভনীক বিয়া কৰে। ৰফিয়ে পূৰ্বে তেওঁৰ খুৰাকৰ ছোৱালী ভনীয়েকক বিয়া কৰিছিল কিন্তু অভিবাসন আইনৰ সীমাবদ্ধতাৰ বাবে তেওঁক ভাৰতলৈ আনিব নোৱাৰিলে। দেশ বিভাজনৰ ফলত তেওঁৰ স্ত্ৰী পাকিস্তানৰ লাহোৰত থাকি যায়। প্ৰথম সংসাৰত তেওঁৰ এটি পুত্ৰ সন্তান আছে। বোম্বেত অবস্থানকালীন তেওঁ বিলকিস নাম্নী নামৰ এক ৰমণীক ২য় বাৰৰ বাবে বিয়া কৰে। তেওঁলোকৰ ২য় সংসাৰত ৩ পুত্ৰ আৰু ৩ কন্যা আছে। তেওঁ মদ্যপান নকৰিছিল। এজন ধাৰ্মিক আৰু বিনয়ী ব্যক্তি হিচাবে সৰ্বত্ৰ সকলোৰে কাষত পৰিচিত ব্যক্তিত্বৰ আছিল।
তেওঁ পৰিয়ালৰ প্ৰতি অত্যন্ত দায়িত্বশীল আছিল বুলি জনা যায়। ৰেকৰ্ডিং ৰুমৰ পৰা ঘৰলৈ আৰু ঘৰৰ পৰা ৰেকৰ্ডিং ৰুমলৈ অহা-যোৱাৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ আছিল তেওঁৰ জীৱন। চলচ্চিত্ৰৰ যি-কোনো ধৰণৰ জলচাত তেওঁক কেতিয়াও অংশগ্ৰহণ কৰা দেখা যোৱা নাছিল। ইয়াৰ উপৰি, ধূমপান কিংবা মদ্যপান নকৰিছিল ৰফিয়ে। তেওঁ পুৱতি নিশা ৩টাৰ পৰা পুৱা ৭টা পৰ্যন্ত বিৰতিহীনভাবে আৰু একাধাৰে সঙ্গীতৰ ৰেৱাজ বা সঙ্গীত চৰ্চ্চা কৰিছিল। প্ৰধানতঃ কেৰম, বেডমিণ্টন আৰু চিলা উৰোৱাতেইই তাৰ আগ্ৰহ লক্ষ্য কৰা গৈছিল।
ৰফি'ৰ সৰু ভায়েক মহম্মদ সাদ্দিকী এতিয়াও বাচি আছে আৰু পৰিয়াল লৈ পাকিস্তানৰ লাহোৰত বসবাস কৰিছে।
মহাপ্ৰয়াণ
৩১ জুলাই, ১৯৮০ইং তাৰিখ বৃহস্পতিবাৰে ৰাতি ১০:৫০ ঘটিকাত উপমহাদেশৰ অমৰ সঙ্গীতকাৰ মহম্মদ ৰফি'ৰ মহাপ্ৰয়াণ ঘটে। আকস্মিকভাবে মাইওকাৰ্ডিয়াল ইনফাৰ্কশন বা হৃদজনিত সমস্যাত ভুগি যেতিয়া ৰফি'ৰ মৃত্যু ঘটে, তেতিয়া তেওঁ বয়স হৈছিল ৫৬ বছৰ। তেওঁৰ শেষ গানটো আছিল আস পাস ছবিৰ শ্যাম ফিৰ কিউ উদাস হ্যায় দোস্ত। লক্ষ্মীকান্ত-পিয়াৰেলালৰ ৰচনাত এই গানটো ৰেকৰ্ড কৰাৰ কেইটামান ঘণ্টা পাছতেই মৃত্যুৰ কোলাত ঢলি পৰে ৰফি। মৃত্যু পৰবৰ্তী কালত মহম্মদ ৰফি'ক জুহু মুচলিম গোৰস্থানত কবৰ দিয়া হয়।
মৃত্যুৰ পৰবৰ্তীকালত তেওঁৰ স্মৃতিচাৰণ কৰিবলৈ গৈ এসময়ৰ সুৰকাৰ হিচাবে নিসাৰ বাজমীয়ে (পৰবৰ্তীকালত পাকিস্তানলৈ স্থানান্তৰিত হয়) কৈছিল, "যেতিয়া ৰফিয়ে তেওঁ তেওঁৰ দেনা পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰিছিল, তেতিয়া ৰফিয়ে এক ৰূপীৰ বিনিময়ত তেওঁৰ বাবে এটি গান গায় আৰু তেওঁক দায়মুক্ত কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ প্ৰযোজকসকলৰ বিভিন্ন সময়ত অৰ্থনৈতিকভাবে সহায়-সহযোগিতা কৰিছিল। "
লক্ষ্মীকান্ত-পিয়াৰেলাল জুটিৰ অন্যতম লক্ষ্মীকান্তই তেওঁৰ প্ৰতিক্ৰিয়া ব্যক্ত কৰিছিল যে, "ৰফিয়ে প্ৰায়েই অনেক লোকক অৰ্থ সাহায্য কৰিছে; কিন্তু ইয়াৰ বিনিময়ত তেওঁ অৰ্থ ঘূৰাই পোৱাৰ আশা নাই কৰা। "
শাস্ত্ৰীয় আৰু আধুনিক গানৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় কণ্ঠশিল্পী মান্না দেই তেওঁৰ সমসাময়িক মহম্মদ ৰফিৰ সম্পৰ্কত কৈছিল যে, "তেওঁ সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ গায়ক আছিল। ৰফি আৰু মই সকলো স্তৰৰ গানেই গাব পাৰো আৰু তেওঁ আছিল সঁচা অৰ্থত এজন ভদ্ৰলোক। তেওঁ মোতকৈয়ো শ্ৰেষ্ঠ গায়ক আছিল আৰু মই অৱশ্যেই কম যে, কোনেও তেওঁ স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰিব। তেওঁ যেতিয়াই যি বিচাৰিছিল, তাকেই কৰিব পাৰিছিল। আমি সকলোৱে একেবাক্যে আৰু কৃতজ্ঞচিত্তে তাক স্বীকাৰ কৰোঁ। "
সম্মান
আউটলুক মেগাজিনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই ভোট পৰ্বটোত ভাৰতীয় সঙ্গীত শিল্পৰ গণ্যমান্য অনেক শিল্পী বিচাৰকমণ্ডলীৰ সদস্য হিচাবে অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। তেওঁলোক হ’ল - অভিজিৎ, আদেশ শ্ৰীবাস্তব, আলিশা চিন্নাই, অনু মালিক, এহসান, গুলজাৰ, হৰিহৰণ, হিমেশ ৰেশমিয়া, যতীন, জাভেদ আখতাৰ, কৈলেশ খেৰ, কবিতা কৃষ্ণমূৰ্ত্তি, খৈয়াম, কুমাৰ শানু, ললিত, লয়, মহালক্ষ্মী আয়াৰ, মহেন্দ্ৰ কাপুৰ, মান্না দে, প্ৰসূন যোশী, ৰাজেশ ৰোশান, সাধনা সৰগম, সমীৰ, সন্দেশ শানদিলিয়া, শান, শঙ্কৰ, সান্তনু মৈত্ৰ, শ্ৰেয়া ঘোষাল, চনু নিগম আৰু তালাত আজিজ।
সঙ্গীত পৰিচালক ৰাজেশ ৰোশানৰ গীত ৰচনান্তত কেইবাটাও গানত কণ্ঠ দিছিল ৰফিয়ে। ৰফি'ৰ মৃত্যুত তেওঁ কয় যে, "ৰফি আছিল এজন উষ্ণ হৃদয়ৰ অধিকাৰী সহজ-সৰল মানুহ যাৰ মনত কোনো হিংসা-বিদ্বেষ নাছিল"।
সঙ্গীতপ্ৰেমীসকলে ৰফিক মৰণোত্তৰভাবে ভাৰত ৰত্ন পুৰস্কাৰ (যিটো ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান) প্ৰদানৰ মাধ্যমেৰে যথাযথভাবে সম্মান জনোৱাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ ওচৰত আবেদন জনাইছিল।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান
কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান (Quantum mechanics) পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ এক শাখা, যি পাৰমাণৱিক আৰু অতি পাৰমাণবিক স্তৰত দ্বৈত ধৰ্ম, অৰ্থাৎ কণা সদৃশ আৰু তৰংগ সদৃশ আচৰণ আৰু শক্তি আৰু পদাৰ্থৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া সৰ্ম্পকীয় ব্যাখ্যা আগবঢ়ায়। কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞানক কোৱাণ্টাম পদাৰ্থ বিজ্ঞান অথবা কোৱাণ্টাম তত্ত্ব হিচাপেও জনা যায়। প্ৰাথমিকভাৱে ই পাৰমাণৱিক আৰু আণৱিক স্তৰত (যাক সাধাৰণতে কোৱাণ্টাম পৰিসৰ হিচাপেও জনা যায়) ধ্ৰুপদী বলবিজ্ঞান ৰ পৰা বিচ্যুতি দেখুৱায়। কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞানৰ উচ্চস্তৰীয় বিষয়সমূহত এই আচৰণসমূহৰ কিছুমান মেক্ৰ'স্ক'পিক (macroscopic) আৰু অতি উচ্চ বা নিম্ন শক্তি অথবা উষ্ণতাৰ পৰিসৰত হে দেখা যায়। জাৰ্মান বিজ্ঞানী মেক্স প্লেংকৰ দ্বাৰা 'কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান' নামকৰণ হৈছিল। (পৰ্যবেক্ষণত দেখা গৈছিল যে, কিছুমান ভৌতিক ৰাশি 'বিছিন্ন পৰিমাণ' বা 'কোৱাণ্টা'ৰ জৰিয়তেহে সলনি হ'ব পাৰে; এই 'কোৱাণ্টা' শব্দৰ পৰাই 'কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান' নাম উদ্ভূত।)
কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান কণিকাবাদ হৈছে পদাৰ্থ আৰু পোহৰৰ আচৰণ আৰু ইয়াৰ পুংখানুপুংখ বৰ্ণনা আৰু বিশেষভাবে ইয়াৰ বৰ্ণনা আণবিক পৰিসৰত। বস্তুবোৰে অতি ক্ষুদ্ৰ পৰিসৰত আমি সাধাৰণতে দেখা বস্তুবোৰৰ দৰে আচৰণ নকৰে। তাহাতি তৰংগৰ দৰে আচৰণ নকৰে, তাহাতি কণিকাৰ দৰে আচৰণ নকৰে, তাহাতি ডাৱৰৰ দৰে আচৰণ নকৰে, তাহাতি বিলিয়াৰ্ড বলৰ দৰেও আচৰণ নকৰে, স্প্ৰিংৰ ওজনবোৰৰ দৰেও তাহাতি আচৰণ নকৰে, আচলতে আমি দেখা কোনো বস্তুৰ দৰেই তাহাতি আচৰণ নকৰে।
শ্ৰেণী:কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞান
উভচৰ প্ৰাণী
right|thumb|250px|এবিধ গছত থকা ভেকুলী right|thumb|200px|একটি সালামাণ্ডাৰ right|thumb|200px|এটা ছিছিলিয়ান উভচৰ প্ৰাণী (Amphibia) বোৰ বামত বাস কৰা প্ৰথম মেৰুদণ্ডী প্ৰাণী। প্ৰায় ২৭৫-২২৫ নিযুত বছৰ আগতে কাৰ্বনিফেৰাছ যুগত এই প্ৰাণীবোৰৰ উদ্ভৱ হৈছিল। লিনিয়াছে পোনপ্ৰথমে এই প্ৰাণীবোৰক এম্ফিবিয়া বুলি নামকৰণ কৰিছিল।
উভচৰ প্ৰাণী
পানী ভেকুলী(Rana),চুক ভেকুলী(Bufo),হাইলা(Hyla),এলাইটিছ(Alytes),এম্ফিউমা(Amphiuma),ট্ৰাইটন(Triton),এম্বিষ্ট'মা(Ambystoma) ইত্যাদি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিন্যাস শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান‎
হাৰুৱা কপৌ
হাৰুৱা কপৌ (Red Turtle Dove or Red Collared Dove, বৈজ্ঞানিক নাম: Streptopelia tranquebarica), কপৌ গোত্ৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ থলুৱা চৰাইৰ প্ৰজাতি।
বিৱৰণ
হাৰুৱা কপৌৰ দেহটো শকত, নেজ চুটি। মতা কপৌৰ ঠোঁট ক'লা, মূৰ মুগা বৰণৰ আৰু ডিঙিৰ পিছফালে কলাৰৰ দৰে এটা গাঢ় আঁচ থাকে। মাইকী হাৰুৱা কপৌৰ ৰঙ পাতল মটীয়া (dull brown) ধৰণৰ হয়।
বিতৰণ
হাৰুৱা কপৌ ঘাইকৈ ভাৰত উপমহাদেশ, টাইৱান আৰু ফিলিপাইনছ আদিত বিস্তৃত হৈ আছে।
টেক্স'নমি
বৰ্তমানলৈকে হাৰুৱা কপৌৰ দুবিধ উপ-প্ৰজাতি চিনাক্ত কৰা হৈছে-
বসতিস্থান
হাৰুৱা কপৌ সাধাৰণতে সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা কম উচ্চতাৰ বনাঞ্চল, খেতি-পথাৰ আৰু মানুহৰ বসতিস্থানৰ ওচৰে পাজৰে দেখা যায় ।
খাদ্য
হাৰুৱা কপৌৱে ঘাইকৈ বিভিন্ন গুটি খাই জীয়াই থাকে।
প্ৰজনন
এপ্ৰিলৰ পৰা জুলাই মাহৰ ভিতৰত হাৰুৱা কপৌৰ প্ৰজনন হয়। ইহঁতে গছৰ ডালত বাহ সাজে। এবাৰত সাধাৰণতে দুটাকৈ পোৱালি হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পাৰ
ব্ৰহ্মা
ব্ৰহ্মা (সংস্কৃত: ब्रह्मा; Brahmā) হিন্দুধৰ্মৰ সৃষ্টিৰ দেৱতা। বিষ্ণু আৰু শিৱৰ লগত ব্ৰহ্মদেৱকো ত্ৰিমূৰ্তিৰ মাজৰ এজন বুলি স্থান দিয়া হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা শ্ৰেণী:পোখালি (ধৰ্ম)
প্ৰিয় সখী
প্ৰিয় সখী (ইংৰাজী: Priyo Sakhi) মহিলাসকলৰ উদ্দেশ্যে প্ৰকাশিত অসমীয়া ভাষাৰ এখন মাহেকীয়া আলোচনী। বৰ্তমান গুৱাহাটীৰপৰা প্ৰকাশিত আলোচনীখনৰ মুখ্য সম্পাদক শশী ফুকন। ২০১৩ চনৰ জানুৱাৰীত আলোচনীখনে চতুৰ্দশ বছৰত ভৰি দিয়ে। মহিলাসকলৰ বিনোদন, স্বাস্থ্য, আইন, পৰ্যটন, ফেশ্বন আদি বিভিন্ন বিষয় ই সামৰি লয়। ইয়াৰ লগতে ধাৰাবাহিক উপন্যাস, গল্প, কবিতা, সখীৰ আখল, কিনো লয়লাসে আদি বিভিন্ন নিয়মীয়া লেখা আৰু শিতান ইয়াত দেখা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী শ্ৰেণী:মহিলা আলোচনী
গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ
গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ বিৰচিত এখনি ভক্তি তত্ত্ব প্ৰকাশক গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনিৰ মূল আধাৰ ভাগৱত পুৰাণৰ দশম স্কন্ধ। “উদ্ধৱ সংবাদ’’ নামৰ পৃথক পুথিৰ কথা কথা গুৰু চৰিতত আৰু আন আন গ্ৰন্থত “গোপী উদ্ধৱ সংবাদ’’ নাম উল্লেখ থকা কথাৰ মাজত কিছু মতদ্বৈধতা পৰিলক্ষিত হয়৷
ইতিহাস আৰু মতদ্বৈধতা
উদ্ধৱ গোপীৰ প্ৰেম সংকেত বচন অঙ্কৰূপে শঙ্কৰে কৰিলা নিবন্ধন৷ নতু ব্যক্ত হন্তে যিটো অগ্নিত পুৰিল৷ পুনুহো গোপালে সেহি কথা নিবন্ধিল৷
চিহ্নযাত্ৰা আৰু উদ্ধৱ সংবাদ
চিহ্নযাত্ৰা শঙ্কৰদেৱৰ আদি বয়সৰ ৰচনা৷ চিহ্নযাত্ৰা প্ৰদৰ্শনৰ পাছতে ব্ৰাহ্মণক শৰণ দিবলৈ অনা “উদ্ধৱ সংবাদ’’(চৰিত পুথিমতে) আগবয়সৰ আৰু “গোপী উদ্ধৱ সংবাদ’’ শঙ্কৰদেৱৰ ভাটি বয়সৰ ৰচনা৷ সেয়ে ইয়াত বিষয়বস্তুৰ গাম্ভীৰ্য, বৰ্ণনাৰ চমৎকাৰিত্ব, ভাষাৰ লালিত্য, ভক্তিৰ গাঢ়তা আদি লক্ষ্য কৰা যায়৷ বেজবৰুৱাই লিখা ’শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধবদেৱ’ গ্ৰন্থত ব্ৰাহ্মণসকলক শৰণ দিবৰ নিমিত্তে ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধৰ ’গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ’ ৰচনা কৰিছিল আৰু তাকে থাপনাত থাপি তাৰ আগত শৰণ দিছিল৷ তেনেস্থলত কীৰ্তনত সন্নিৱিষ্ট “গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ’’ একেখনি নহ’বও পাৰে৷ ডিম্বেশ্বৰ নেওগৰ মতে, (চৰিত পুথিত উল্লেখ থকা অনুসৰি) চিহ্নযাত্ৰা নাটৰ পিছত এৰাতিতে শঙ্কৰদেৱে যিখন “উদ্ধৱ-সংবাদ’’ লিখিছিল, সেইখনেই ডিব্ৰুগড়ৰ আহোম ছপাশালে ছপোৱা “উদ্ধৱ-সংবাদ’’ হ’ব পাৰে৷ পুথিখনিত ১৭৭টি পদ আছে৷ এই পুথিত কৃষ্ণৰ বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণৰ সময়ত উদ্ধৱক সান্তনা দিয়াৰ পৰা আৰম্ভ হৈছে৷ আনহাতে, কীৰ্ত্তনত সন্নিৱিষ্ট “গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ’’ত এটা ঘোষা আৰু এটা অধ্যায়ৰ ৪৮টা পদহে আছে৷
তুমি আমি দুয়ো গৈলে মিলিব অনৰ্থ লুপ্ত হৈব জ্ঞান ইটো ভকতিৰ পন্থ৷৷ অধৰ্ম্মে পীড়িব লোক যাইব অধোগতি৷ ভকতক ৰাখি তুমি থাকিও সম্প্ৰতি৷৷
আনহাতে, কৃষ্ণৰ বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণৰ সময়ত উদ্ধৱক দিয়া প্ৰবোধ বাণীও “উদ্ধৱ সংবাদ’’ৰ ইয়াৰ সমাৰ্থক৷ বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণত ভকতিৰ গূঢ় তত্ত্ব শ্ৰীকৃষ্ণই উদ্ধৱৰ আগত ব্যক্ত কৰিছে৷ কীৰ্ত্তনত সন্নিৱিষ্ট “গোপী-উদ্ধৱ সংবাদ’’ত শ্ৰীকৃষ্ণই গুৰুগৃ্হত শিক্ষা সাং কৰি কংসবধ কৰিবলৈ আহি নন্দ-যশোদাক সান্তনা দিবলৈ ভক্ত উদ্ধৱক সন্দেশসহ বৃন্দাবনলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল; উদ্ধৱে বৃন্দাবনত গোপীসকলৰ লগত কৰা বাৰ্তালাপ আৰু গোপীৰ কৃষ্ণভক্তিৰ প্ৰশংসায়ে এই অধ্যায়ৰ মূল বিষয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
তেলঙ্গানা
তেলঙ্গানাৰ চৰিসীমাত উত্তৰ আৰু উত্তৰ-পশ্চিমত মহাৰাষ্ট্ৰ, পশ্চিমত কৰ্ণাটক, উত্তৰ পূৱত ছত্তীছগঢ় আৰু দক্ষিণ-পূৱত অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ অৱস্থিত। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে তেলঙ্গানাৰ জনসংখ্যা হৈছে ৩৫,২৮৬,৭৫৭ জন আৰু ইয়াৰ মাটিকালি ১১৪৮৪০ বৰ্গ কিঃমিঃ। হায়দৰাবাদ, ৱাৰাংগাল, কৰিমনগৰ আৰু নিজামাবাদ হৈছে ৰাজ্যখনৰ চাৰিখন আটাইতকৈ ডাঙৰ চহৰ।
নামৰ উৎপত্তি
তেলঙ্গানা শব্দটো তেলুগু শব্দৰ পৰা অহা বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে। তেলুগু ভাষাত তেলুগু শব্দৰ অৰ্থ হ'ল তেলুগু ভাষী লোক বসবাস কৰা অঞ্চল। এক প্ৰবাদমতে তেলুগুৰ উৎপত্তি হৈছে ত্ৰিলিংগ বা ত্ৰিলিংগ দেশ যাৰ অৰ্থ হ'ল তিনি লিংগৰ দেশ। হিন্দু মতবাদ মতে ভগৱান শিৱই তেলেংগানাক আৱৰি থকা তিনিখন পৰ্বত ক্ৰমে কালেশ্বৰম, শ্ৰীচাইলাম আৰু দ্ৰক্ষৰামাত লিংগ হিচাপে নামি আহিছিল, সেইকাৰণে নাম হৈছিল ত্ৰিলিংগ। তাৰ পৰা অপভ্ৰংশ হৈ থেলিংগা, তেলুংগা আৰু তেলুগু হ'ল।
অতীতৰ হায়দৰাবাদ ৰাজ্যৰ মাৰাঠী ভাষী অধ্যুষিত অঞ্চল মাৰাঠাৱাডাৰ পৰা তেলুগু ভাষী অধ্যুষিত অঞ্চলটো পৃথককৈ বুজাবলৈ এই  তেলঙ্গানা শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
তেলঙ্গানা শব্দৰ প্ৰাচীনতম উল্লেখ পোৱা যায় মালিক মকবুলৰ (Malik Maqbul) নামত। তেওঁক তিলাংগিনী বোলা হৈছিল, অৰ্থাৎ তেওঁ তিলাংগানা অঞ্চলৰ লোক আছিল। তেওঁ এক হিন্দু পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ নাম আছিল যুগন্ধৰ। যুগন্ধৰ ৱাৰাংগাল (Warangal Fort) দুৰ্গৰ সেনানায়ক আছিল।
প্ৰাচীন যুগ
প্ৰাচীনভাৰতৰ ১৬খন জনপদৰ ভিতৰত অন্যতম অস্মক জনপদৰ (Assakajanapada) ৰাজধানী আছিল কৰিমনগৰৰ কোটিলিংগালা। এই অঞ্চলত প্ৰাক-সাতবাহন ৰজাসকলে প্ৰচলন কৰা মুদ্ৰা পোৱা গৈছে। সাতবাহন ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাতা চিমুখ আৰু তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ৰজাসকলে প্ৰৱৰ্তন কৰা তাম্ৰমুদ্ৰাও ইয়াত পোৱা গৈছে।
খ্ৰীষ্টপুৰ্ব ২৩০ ৰ পৰা ২২০ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ সাতবাহন ৰাজবংশ এই অঞ্চলৰ প্ৰধান শক্তিলৈ পৰিণত হৈছিল। এই ৰাজবংশৰ উৎস আছিল গোদাবৰী আৰু কৃষ্ণা নদীৰ মধ্যৱৰ্তী অঞ্চল।
সাতবাহন সকলৰ পতনৰ পিছত বাকাটক (Vakataka), বিষ্ণুকুণ্ডিয়া (Vishnukundina), চালুক্য (Chalukya), ৰাষ্ট্ৰকুট (Rashtrakuta), আৰু পশ্চিম চালুক্য (Western Chalukya) ৰাজবংশই এই অঞ্চল শাসন কৰিছিল।
কাকতীয় ৰাজবংশ
১০৮৩ ৰ পৰা ১৩১৩ খ্ৰীষ্টাব্দ পৰ্যন্ত তেলঙ্গানা অঞ্চল শাসন কৰে কাকতীয় ৰাজবংশ। এই যুগটি তেলঙ্গানাৰ ইতিহাসত স্বৰ্ণযুগ নামে পৰিচিত। ১১৯৯ খ্ৰীষ্টাব্দত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ কাকতীয় ৰজা গণপতিদেৱ ক্ষমতালৈ আহে। সাতবাহন ৰজাসকলৰ পাছত তেঁৱেই প্ৰথমে সমগ্ৰ তেলুগুভাষী অঞ্চলক একক ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। তেঁৱে তেলুগু চোল ৰাজ্যৰ শাসনৰ অবসান ঘটাইছিল। ১২১০ খ্ৰীষ্টাব্দত তেলুগু চোলসকলে তেওঁৰ সাৰ্বভৌমত্ব মানি লৈছিল। পূৱে গোদাবৰী বদ্বীপৰ পৰা পশ্চিমে ৰায়চুৰ (এতিয়া কৰ্ণাটক ৰাজ্যত) আৰু উত্তৰে কৰিমনগৰ আৰু বস্তাৰৰ (এতিয়া ছত্তিশগড় ৰাজ্যত)পৰা দক্ষিণে শ্ৰীশৈলম আৰু ত্ৰিপুৰান্তকম (ওঙ্গলৰ ওচৰত) পৰ্যন্ত অঞ্চল তেওঁ নিজৰ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজত্বকালতেই গোলকুণ্ডা দুৰ্গ নিৰ্মিত হৈছিল। কাকতীয় ৰাজবংশৰ অন্যান্য উল্লেখযোগ্য শাসকসকল হʼল ৰুদ্ৰামা দেৱী আৰু প্ৰতাপৰুদ্ৰ। ১৩০৯ খ্ৰীষ্টাব্দত মালিক কাফুৰৰ আক্ৰমণৰ পাছত এই ৰাজ্য দুৰ্বল হৈ পৰে। মহম্মদ বিন টোগলকে ১৩২৩ খ্ৰীষ্টাব্দত প্ৰতাপৰুদ্ৰক পৰাজিত কৰাত এই ৰাজবংশৰ পতন ঘটে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য শ্ৰেণী:তেলংগানা
দেৱিকা ৰাণী
দেৱিকা ৰাণী (Devika Rani; দেবিকা ৰাণী; জন্ম:৩০ মাৰ্চ, ১৯০৮ – মৃত্যু: ৯ মাৰ্চ, ১৯৯৪); ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰী আৰু প্ৰথম দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়িনী। তেওঁক ভাৰতীয় চিনেমা জগতৰ ‘ফাৰ্ষ্ট লেডী’ (প্ৰথম মহিলা) বুলি কোৱা হয়। ১৯২৯ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ‘প্ৰপঞ্চ পাস’ নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে দেৱিকা ৰাণীয়ে অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। ছবিখনত তেওঁ কষ্টিউম ডিজাইনাৰ আৰু জুনিয়ৰ আৰ্টিষ্ট হিচাপে কাম কৰিছিল। ১৯৩৩ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ‘কৰ্মা’ নামৰ ছবিখনত তেওঁ প্ৰথম বাৰৰ বাবে নায়িকা হিচাপে অভিনয় কৰে। দেৱিকাৰ অভিনয়ৰ দক্ষতা আৰু ব্যক্তিত্বই তেতিয়াৰ ভালেসংখ্যক বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল আৰু তেওঁ জৱাহৰলাল নেহৰু আৰু সৰোজিনী নাইডুৰ দৰে ব্যক্তিৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।
পৰিয়াল
দেৱিকাৰ পিতৃ এছ. এম. চৌধৰী বিশ্বকবি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ সম্পৰ্কীয় আছিল। এছ. এম. চৌধৰী ইংৰাজ সৈন্য বাহিনীৰ চিকিৎসক আছিল আৰু পিছলৈ মাদ্ৰাজৰ চাৰ্জন জেনেৰেলো হৈছিল।
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
দেৱিকা ৰাণীয়ে ৯ বছৰ বয়সত ইংলেণ্ডৰ আৱাসিক বিদ্যালয়ত থাকি পঢ়িছিল। পিছলৈ লণ্ডনৰ ৰয়েল একাডেমী অৱ ড্ৰেমেটিক আৰ্টচ্ আৰু ৰয়েল একাডেমী অৱ মিউজিক ইনষ্টিটিউটত অধ্যয়ন কৰিছিল। শিক্ষা সমাপ্ত কৰি তেওঁ ১৯২৮ চনত লণ্ডনৰ এটি টেক্সটাইল ডিজাইনিং ষ্টুডিঅ’ত চাকৰিত সোমায়।  তালৈ ছবি এখনৰ কামত যাওঁতে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিমাংশু ৰায়ে তেওঁক লগ পায়। হিমাংশু ৰায়ে ১৯২৯ চনত ‘প্ৰপঞ্চ পাস’ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
বিবাহিত জীৱন
‘প্ৰপঞ্চ পাস’ নিৰ্মাণৰ পাছতেই হিমাংশু ৰায়ৰ সৈতে দেৱিকাৰ বিবাহ হয়। ১৯৩৩ চনত তেওঁলোক ভাৰতলৈ ঘূৰি আহি ‘কৰ্মা’ নিৰ্মাণ কৰে। দেৱিকা ৰাণীৰ সফলতাৰ আঁৰৰ মানুহজন আছিল হিমাংশু ৰায়। ১৯৪০ চনত হিমাংশু ৰায়ৰ মৃত্যু হয়। ১৯৪৫ চনত ৰুচ চিত্ৰশিল্পী স্বেতোস্লাভ ৰ’ৰিকৰ সৈতে দেৱিকা ৰাণী বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী
ড॰ দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী (Dinesh Chandra Goswami) অসমৰ এগৰাকী বিজ্ঞানী, সাহিত্যিক, নাট্যকাৰ আৰু ঘাইকৈ জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান আৰু কল্পবিজ্ঞান, গল্প-উপন্যাস-অনাতাঁৰ নাটক আদিৰ লিখক। ড॰ গোস্বামীয়ে যোৰহাটৰ আঞ্চলিক গৱেষণাগাৰৰ বিজ্ঞানী আৰু সঞ্চালকৰ উপদেষ্টা হিচাবে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছে। গোস্বামী ‘শৰাইঘাট অভিধান’ৰ সম্পাদক। তেখেতৰ ছদ্মনাম হৈছে দিগন্ত গোস্বামী।
বিদেশ ভ্ৰমণ
থাইলেণ্ড, আমেৰিকা, জাৰ্মানি, ইউ.এ.ই. (ডুবাই) আৰু মালদ্বীপ, আৰু কানাডা ভ্ৰমণ
ৰাজ্যিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ আৰু সন্মান
ইয়াৰোপৰি অসম সাহিত্য সভাৰ মৰিগাঁও (১৯৯৪), বোকাখাত (১৯৯৬) আৰু ডিব্ৰুগড় (২০০১) অধিৱেশনৰ বিজ্ঞান সন্মিলনৰ বক্তা, আৰু ধেমাজি (২০০৯) অধিৱেশনৰ বিজ্ঞান সন্মিলনৰ সঞ্চালক হিচাপে তেখেত কৰ্ম সম্পাদন কৰিছিল৷
সামাজিক কাম
নলবাৰী জিলাৰ দাহুদী গাঁৱৰ উলুবাৰী সত্ৰত ‘অনন্তগিৰি পুথিভঁৰাল আৰু বিকাশ কেন্দ্ৰ' স্থাপন (২০১০) আৰু ইয়াৰ যোগেদি অঞ্চলটোত অধ্যয়ন সংস্কৃতি আৰু কম্পিউটাৰ সাক্ষৰতা গঢ়ি তোলাত বাহিৰেও অস্বচ্চল ছাত্ৰছাত্ৰী আৰু ৰুগীয়া লোকক সাহায্য প্ৰদান৷
মতামত
সৌৰভ কুমাৰ চলিহাৰ মতে দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ লিখনিয়ে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰাৰ কাৰণ কেইবাটাও আছে। প্ৰথমতে, গল্পবোৰত যৌনতা বা ছেক্সৰ প্ৰাচূৰ্য্য, দ্বিতীয়তে, গল্পসমূহত হাস্যৰসৰ ফল্গুপ্ৰৱাহ, তৃতীয়তে, লিখনিত প্ৰয়োগ কৰা কিছুমান সুতীক্ষ্ণ মনস্তাত্ত্বিক আলোকপাত, চতুৰ্থতে, গল্পবোৰত বৈজ্ঞানিক শব্দাৱলীৰ পয়োভৰ, পঞ্চমতে, গল্পবোৰৰ বিস্ময়কৰ বিষয় বৈচিত্ৰ্য। সাদিনে লিখিছে, “বিজ্ঞানৰ প্ৰামাণ্য সত্য এটাক প্ৰাণৱন্ত কাহিনীৰে জগাই তোলাৰ বিৰল দক্ষতা গোস্বামীয়ে প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে। বিজ্ঞান সংবাদকো তেওঁ একে আধাৰতে জীৱন সংবাদ আৰু মানৱ সংবাদ কৰিছে। তেওঁৰ ৰচনা ব্যতিক্ৰম।” উৎপল দত্তই কৈছে, “তেওঁৰ আটাইবোৰ কাহিনীৰ কেন্দ্ৰবিন্দুত বিজ্ঞান থাকিলেও মানৱ মনৰ অনুভূতিৰ জগতখনৰ বিভিন্ন স্তৰৰ ছবিও সূক্ষভাৱেই অংকিত হৈছে। মানুহ আৰু বিজ্ঞান দুয়োটাৰে সাৰ্থক উপস্থিতিয়ে তেওঁৰ কাহিনীবোৰক মগজু আৰু হৃদয় দুয়োটাৰে ওচৰ কৰি তুলিছে।”
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি শিশু সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
অশ্বক্ৰান্ত মন্দিৰ
thumb|অশ্বক্ৰান্ত মন্দিৰ অশ্বক্ৰান্ত মন্দিৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰত উত্তৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত তীৰ্থস্থান। ইয়াত প্ৰায় সম আয়তনৰ দুটা মন্দিৰ আছে। এটা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত পাহাৰৰ নামনি ভাগত, আনটো পাহাৰৰ ওপৰ ভাগত অৱস্থিত। কিংবদন্তি অনুসৰি নৰকাসুৰক বধ কৰিবৰ অৰ্থে শ্ৰীকৃষ্ণ কামৰূপলৈ আহোঁতে এই ঠাইডোখৰ অশ্ব বা ঘোঁৰাৰ দ্বাৰা ক্ৰান্ত বা অতিক্ৰান্ত হোৱা বাবে এই অঞ্চলৰ নাম অশ্বক্ৰান্ত হয়। কোনো কোনোৱে এই অঞ্চলক অশ্বক্লান্ত বুলিও কয়। জনশ্ৰুতি অনুসৰি এই অঞ্চলতে খোজ পেলাই শ্ৰীকৃষ্ণই নৰকাসুৰক বধ কৰিছিল। ইয়াতেই তেওঁৰ অশ্ব ক্লান্ত হৈ পৰে আৰু ঠাইডোখৰে অশ্বক্লান্ত নাম পায়। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ টিলা এটাৰ শিল কিছুমানত ঘোঁৰাৰ খুৰাৰ দৰে চিন দেখা যায়। শ্ৰীকৃষ্ণই যʼত ভৰিৰ খোজ পেলাইছিল তাৰ নাম বিষ্ণুপদ। পৌৰাণিক শাস্ত্ৰ মতে এয়ে অশ্বগয়া আৰু ইয়াতে মৃতকৰ আত্মাৰ সদ্গতিৰ অৰ্থে পিণ্ডদান কৰা হয়। আজিকালি ‘অশ্বক্লান্তʼ বা ‘অশ্বক্ৰান্তʼ দুয়োটা শব্দই সমঅৰ্থত প্ৰয়োগ হোৱা দেখা যায়।
পাহাৰৰ নামনি অংশত অৱস্থিত মন্দিৰটোৰ কাষতে অশ্বক্ৰান্ত নামৰ এটা কুণ্ডও আছিল। বৰ্তমান অৱশ্যে এই কুণ্ড ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত লীন গʼল। চʼত মাহৰ অশোকাষ্টমী তিথিত ইয়াত স্নান কৰিবৰ বাবে বহু তীৰ্থযাত্ৰীৰ সমাগম হয়। ১৭২০ চনত আহোম স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰোৱাইছিল বুলি জনা যায়। হিন্দুসকলৰ বাবে অশ্বক্ৰান্তৰ মাহাত্ম্য অসীম। সত্য যুগত পুষ্কৰ, ত্ৰেতাত নৈমিষাৰণ্য, দ্বাপৰত কুৰুক্ষেত্ৰ আৰু কলিত অশ্বক্ৰান্ত পৱিত্ৰ তীৰ্থ বুলি জনবিশ্বাস প্ৰচলিত। মন্দিৰটোৰ বৰ্তমান মাটিকালি প্ৰায় ৪৩ বিঘা ৪ কঠা ১৭ লেচা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংৰক্ষিত স্মৃতিচিহ্ন শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
অক্ষয় তৃতীয়া
অক্ষয় তৃতীয়া (বা আখা তীজ) হিন্দু আৰু জৈনধৰ্মী লোকসকলে উদযাপন কৰা এক পবিত্ৰ ধৰ্মীয় তিথি । প্ৰতি বছৰৰ ব'হাগ মাহৰ শুক্লা তৃতীয়া তিথিত এই পবিত্ৰ ধৰ্মীয় উৎসৱ পালন কৰা হয়। হিন্দুধৰ্মী লোকসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই দিনটোতে সত্য যুগৰ আৰম্ভণি হৈছিল। ভগৱান বিষ্ণুৰ ষষ্ঠ অৱতাৰ পৰশুৰামৰ জন্ম হৈছিল। এই দিনটোতে বেদ ব্যাস আৰু গণেশে মিলি মহাভাৰত ৰচনা আৰম্ভ কৰিছিল বুলি জনা যায়। অন্য এক জনশ্ৰুতি মতে এই শুক্লা তৃতীয়াৰ দিনটোতে ভগীৰথে গংগা নদীক সৰগৰ পৰা মৰ্ত্যলৈ বোৱাই লৈ আনিছিল। সেয়েহে এই দিনটোত গঙ্গা স্নান কৰিলে পুণ্য অৰ্জন হয় বুলি জনবিশ্বাস আছে। এই উৎসৱ ভাৰত আৰু নেপালৰ হিন্দু তথা জৈন সকলৰ দ্বাৰা আঞ্চলিকভাবে এক শুভ সময় হিচাপে পালন কৰে । এই উৎসৱ "ক্ষয় নোহোৱা সমৃদ্ধিৰ তৃতীয় দিন" হিচাপে চিহ্নিত।
জৈন বিশ্বাস
জৈন ধৰ্ম মতে প্ৰথম তীৰ্থংকৰ ভগৱান ঋষভদেৱৰ এবছৰীয়া তপস্যাৰ সমাপ্তি ঘটাবলৈ তেওঁৰ হাতৰ চলুত কুঁহিয়াৰৰ ৰস বাকী দি পিবলৈ দিয়া হৈছিল। কোনো কোনো জৈন লোকে সেয়ে এই উৎসৱক বৰ্ষ তপ বুলিও কয়। গুজৰাটৰ পালিটানা অঞ্চলৰ সাধু সকলে উপবাস বা তপস্যা কৰিও এই উৎসৱ পালন কৰে। এই দিনটোত যি সকল লোকে এবছৰৰ উপবাস পালন কৰে( যাক বৰ্ষ তপ বুলিও জনা যায়) সেই উপবাস কুঁহিয়াৰৰ ৰস পান কৰি ভংগ কৰে।
হিন্দু বিশ্বাস
হিন্দু আৰু জৈন ধৰ্মালম্বী লোক সকলে এই দিনটো নতুন আৰম্ভণি, বিবাহ, মূল্যবান বিনিয়োগ বিশেষকৈ সোণ বা অন্য মূল্যবান সম্পত্তি আদিৰ ক্ষেত্ৰত পবিত্ৰ দিন হিচাপে মানে। এই দিনটোতেই বহুতে পৰিয়ালৰ তথা প্ৰিয় মৃত ব্যক্তিক স্মৰণ কৰে। অঞ্চল ভেদে বিবাহিত বা আবিয়ৈ মহিলা সকলৰ বাবে এই দিনটোৰ তাৎপৰ্য বেলেগ বেলেগ হোৱা দেখা যায়। তেওঁলোকে নিজৰ স্বামী বা ভৱিষ্যতে বিবাহ হ'ব লগীয়া পুৰুষ জনৰ দীৰ্ঘায়ু তথা সফলতাৰ বাবে ব্ৰত ৰাখে বা প্ৰাৰ্থনা কৰে। প্ৰাৰ্থনাৰ পিছত অংকুৰিত বুট-মগু, ফলমূল আৰু মিঠাই প্ৰসাদ হিচাপে বিতৰণ কৰে। এই দিনটো সোমবাৰে পৰিলে অধিক পবিত্ৰ বুলি ভবা হয়। ব্ৰত পালন, দান কৰা বা অন্য কোনো লোকক সহায় কৰিও এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱৰ নাম ঋষি দুৰ্বাসাৰ দৰ্শনকালত কৃষ্ণই দ্ৰৌপদীক উপহাৰ দিয়া অক্ষয় পাত্ৰৰ নামেৰে পৰিচিত হৈ পৰে বুলি ধৰা হয়। পাণ্ডৱ সকলৰ বনবাসৰ সময়ত তেওঁলোকৰ মাজত খাদ্যৰ যথেষ্ট অভাৱ ঘটিছিল। বিশেষকৈ বনত তেওঁলোকৰ কুটিৰলৈ অহা সাধু সকলৰ আতিথ্যৰ ক্ষেত্ৰত দ্ৰৌপদী বিপাঙত পৰে। জ্যেষ্ঠ পাণ্ডৱ যুধিষ্ঠিৰে সূৰ্য দেৱতাক তপস্যা কৰাত তেওঁ যুধিষ্ঠিৰক এটি পাত্ৰ প্ৰদান কৰে। যিটো দ্ৰৌপদীৰ খাই নোহোৱা পৰ্যন্ত পূৰ্ণ থাকিব। ঋষি দুৰ্বাসাৰ আগমনৰ সময়ত শ্ৰী কৃষ্ণই এই পাত্ৰটোক অজেয় কৰি তুলিছিল যিটো অক্ষয় পাত্ৰ হিচাপে পৰিচিত হয় আৰু এই পাত্ৰটো দ্ৰৌপদীৰ মন পছন্দৰ খাদ্যৰে সদায়েই পূৰ্ণ হৈ থাকিব, আনকি ইয়াৰ খাদ্যৰে পূৰ্ণ ব্ৰহ্মাণ্ডক তৃপ্ত কৰিব পাৰিব।
হিন্দু ধৰ্মত অক্ষয় তৃতীয়া দিনটোত বিষ্ণুৰ ষষ্ঠ অৱতাৰ পৰশুৰামৰ জন্ম হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। পৰশুৰামৰ সাধক সকলে সেয়ে এই দিনটোক পৰশুৰাম জয়ন্তী বুলি মান্যতা প্ৰদান কৰে। কোনো কোনোৱে আকৌ এই দিনটোত বিষ্ণুৰ বাসুদেৱ অৱতাৰৰ কথাত বিশ্বাস কৰে।
এগৰাকী পণ্ডিতৰ মতে বেদ ব্যাসে গণেশৰ ওচৰত অক্ষয় তৃতীয়াৰ দিনাই মহাভাৰত পাঠ কৰা আৰম্ভ কৰিছিল। আন এজন পণ্ডিতৰ মতে এই দিনটোতেই গংগা মৰ্ত্তলৈ নামি আহিছিল 'য়মুনত্ৰী' আৰু 'গংগোত্ৰী' মন্দিৰৰ দুৱাৰ এই দিনটোতে মুকলি কৰা হয়, 'ছ'টা চাৰ ধাম' তীৰ্থযাত্ৰাৰ সময়ত, হিমালয় অঞ্চলত তীব্ৰ তুষাৰপাতৰ ফলত মন্দিৰ সমূহ বন্ধ হৈ পৰে। এই মন্দিৰ অক্ষয় তৃতীয়াৰ অভিজিৎ শুভ সময়ত পুনৰ মুকলি কৰা হয়। আন এক বিশ্বাস অনুসৰি শ্ৰী কৃষ্ণৰ বাল্য বন্ধু সুদামাই পত্নীসহ এই দিনটোতে দ্বাৰকাত শ্ৰীকৃষ্ণক সাক্ষাৎ কৰি অসংখ্য ধন সম্পত্তিৰ গৰাকী হৈ পৰে।
আকৌ কোৱা হয়, এই দিনটোতেই কুৱেৰে অসংখ্য সম্পত্তিৰ গৰাকী হৈ পৰে আৰু 'ঐশ্বৰ্যৰ গৰাকী' হিচাপে খ্যাত হয়।
বাৰিষা কালৰ খেতিৰ আৰম্ভণি হিচাপে উৰিষ্যাত অক্ষয় তৃতীয়া উৎসৱ পালন কৰা হয়। এই দিনটোত বসুমতী তথা, হালোৱা গৰুৰ পূঁজনৰ লগতে অন্যান্য খেতিৰ সঁজুলি আৰু কঠীয়াৰ বাবে ৰখা শস্য আদিৰ পূজা কৰা হয়, যাতে অনাগত সময়ত অধিক উৎপাদন সম্ভৱ হয়। এই দিনাই খেতি পথাৰত বাৰিষা কালৰ খেতিৰ আৰম্ভণি হিচাপে প্ৰতীকী ৰূপত পথাৰত শস্য সিঁচা হয়। উৰিষ্যাত এই উৎসৱক 'আখি মুঠি অনুকূলা' অৰ্থাৎ আখি মানে অক্ষয় তৃতীয়া, মুঠি মানে শস্যৰ উভৈনদী হোৱা আৰু অনুকূল মানে হৈছে উদ্বোধন বা মুকলি কৰা। ইয়াৰোপৰি এই দিনটোৰ পৰাই পুৰীৰ ৰথ যাত্ৰা উৎসৱ আৰম্ভ হয়।
তেলেগু ভাষিক অঞ্চলত বিশেষকৈ তেলঙ্গানা আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ মহিলা সকলে এই পবিত্ৰ দিনটোত সোণ তথা আ-অলংকাৰ কিনা মংগলদায়ক বুলি বিশ্বাস কৰে । 'চিমহাচলম' মন্দিৰত এই দিনটোত এক বিশেষ অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়। এই মন্দিৰৰ মূল বিগ্ৰহ জনাক গোটেই বছৰৰ বাবে চন্দনৰ প্ৰলেপেৰে ঢাকি ৰখা হয় আৰু এই বিশেষ দিনটোত হে সেই প্ৰলেপ গুচাই প্ৰকৃত বিগ্ৰহটো দৰ্শনৰ বাবে মুকলি কৰা হয়। অৰ্থাৎ বিগ্ৰহৰ নিজ ৰূপ দৰ্শন ঘটে।
অন্যান্য উৎস
শ্ৰেণী:তিথি শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়
মৰিগাঁও জিলাৰ উচ্চ শিক্ষাৰ অন্যতম কেন্দ্ৰস্থল হ’ল ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়। মহাবিদ্যালয়খনি ১৯৮৮ খ্ৰীষ্টাব্দত স্থাপিত কৰা হৈছিল। এইখন মহাবিদ্যালয় গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্বীকৃত প্ৰাপ্ত।
ইতিহাস
ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়, মৰিগাঁও জিলাৰ ভূৰাগাঁও চহৰত অৱস্থিত এক শিক্ষানুষ্ঠান। উক্ত অঞ্চলটোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক মানসম্পন্ন উচ্চ শিক্ষা প্ৰদানৰ লক্ষ্যৰে ১৯৮৮ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
বৃহত্তৰ ভূৰাগাঁও অঞ্চলৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে মৰিগাঁও জিলাৰ আন আন মহাবিদ্যালয়সমূহলৈ যোৱাটো প্ৰায় অসম্ভৱ আছিল আৰু যাতায়াত-যোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰতো যথেষ্ট বাধা আছিল। এই সকলোবোৰ বিপৰ্যয় নাশ কৰিবলৈ ইচ্ছুক কেইজনমান মানুহ, তাৰে ভিতৰত শিক্ষাবিদ, চৰকাৰী চাকৰিয়াল, সমাজকৰ্মীসকল ওলাই আহিল আৰু ১৯৮৮ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে হৰিচৰণ চৰকাৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ চৌহদত প্ৰথমখন সভা অনুষ্ঠিত কৰে। তেতিয়াৰ লাহৰীঘাট বিধানসভা সমষ্টিৰ যুৱ বিধায়ক - আব্দুল জলিল, ভূৰাগাঁও হিন্দী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰয়াত ঁনৰেশ্বৰ শইকীয়া, আৰু অন্যান্যৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত সভাখনত ভূৰাগাঁও, গেৰুৱা, জাপৰী, সোণডোবা, পাভকাটি, নিজ-চহৰীয়া, বানমুৰি, তপাতলা, বৰালিমাৰী ইত্যাদি বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা অহা ৫০০ৰো অধিক ৰাইজৰ উপস্থিতি পঞ্জীয়ন কৰা হয়।
প্ৰথমখন সংগঠিত ৰাজহুৱা সভাত, ভূৰাগাঁৱত তাৎক্ষণিকভাৱে ডিগ্ৰী কলেজ স্থাপনৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল আৰু এখন পৰিচালনা কৰা হৈছিল, যাৰ সবিশেষ তলত দিয়া ধৰণৰ: সভাপতি: প্ৰয়াত উপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ সিং, উপ-সভাপতি: আনন্দ মোহন, সম্পাদক: প্ৰয়াত মোঃ আব্দুল জলিল, যুটীয়া সম্পাদক: শ্ৰী মানবেন্দ্ৰ সাহা। শাসকীয় মণ্ডলীৰ আন ২০জন সদস্যও আছিল যিসকলক সৰ্বসন্মতিক্ৰমে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল। তাৰ লগে লগে ১৯৮৮ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰীত মহাবিদ্যালয়খন উদ্বোধন কৰা হয়, আৰু ৬জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৈতে টিনৰ চালি আৰু বাঁহৰ বেৰৰ তলত হৰিচৰণ চৰকাৰ এইচ এছ স্কুলৰ চৌহদৰ ভিতৰত প্ৰাৰম্ভিক শ্ৰেণী গ্ৰহণ কৰা হয়। বহু অসুবিধাৰ সৈতে যাত্ৰা আগবঢ়াই নিয়া হ’ল।
বিভাগ
কলেজখনৰ এটা বিস্তৃত চৌহদ আছে য’ত অত্যাধুনিক আন্তঃগাঁথনিৰ সুবিধা যেনে পুথিভঁৰাল, কম্পিউটাৰ লেব, বিজ্ঞান লেব, প্ৰেক্ষাগৃহ, ক্ৰীড়াৰ সুবিধা আছে।পুথিভঁৰালটোত কিতাপৰ লগতে আলোচনী, সাময়িকী আদি আছে। শিক্ষণ আৰু গৱেষণাৰ সুবিধাৰ বাবে কম্পিউটাৰ লেবসমূহত শেহতীয়া প্ৰযুক্তি আৰু চফটৱেৰ সজ্জিত কৰা হৈছে।
বিভাগসমূহ হ'ল;
সন্দৰ্ভ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
তিল কপৌ
তিল কপৌ (Spotted Dove, বৈজ্ঞানিক নাম: Spilopelia chinensis) সৰু আকাৰৰ এবিধ কপৌজাতীয় চৰাই। দক্ষিণ-পূব এছিয়া তথা ভাৰত উপমহাদেশৰ ই এবিধ থলুৱা চৰাইৰ প্ৰজাতি। ইয়াক সাধাৰণতে বনাঞ্চল সমূহত দেখা যায় যদিও নগৰীয়া অঞ্চলতো ই বহুলভাৱে বিস্তৃত।
বিৱৰণ
তিল কপৌৰ দেহৰ মূৰ আৰু পেট অংশ মুগা-গুলপীয়া (rosy grey) হয়। ডেউকা দুখন মটিয়া। ডিঙিৰ ওপৰঅংশত ক’লা-বগাকৈ সৰু সৰু কিন্তু গাঢ় দাগ কিছুমান আছে।
বিতৰণ তথা বসতিস্থল
এছিয়াৰ প্ৰায় সকলো অংশতে তিল কপৌ বহুলভাৱে বিস্তৃত। ই সাধাৰণতে কাঠনি (woodland), কাইঁটীয়া হাবি (scrub), খেতি-পথাৰ (farmland) আদিত বসবাস কৰা দেখা পোৱা যায়। তিল কপৌৱে বেছিভাগ সময় মাটিত চৰি ফুৰে।
আচৰণ
তিল কপৌৱে জোৰ পাতি বা সৰু জাকত গুটি, সৰা ফল বা অন্যান্য উদ্ভিদৰ সন্ধানত মাটিত চৰে মাজেসময়ে অৱশ্যে ইহঁতে পোক-পতংগ আদিও খোৱাৰ তথ্য পোৱা গৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পাৰ শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
ত্ৰিমূৰ্তি
ত্ৰিমূৰ্তি হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ এক ধাৰণা। ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু মহেশ্বৰ এই তিনিওজন ঈশ্বৰক সমূহীয়াভাৱে ‘ত্ৰিমূৰ্তি’ ৰূপে নামকৰণ কৰা হৈছে। ব্ৰহ্মা হৈছে সৃষ্টিকৰ্তা যিজনে বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু পৃথিৱীত মানুহৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। সেয়ে সকলো প্ৰাণী আৰু সকলো বস্তুৰ পিতা বুলি কোৱা হয়। তাৰপিছত আছে বিষ্ণু, যিজনে এই ধৰাত মানুহৰ পালন কৰে তথা জীৱনৰ সকলো সমস্যাৰ কিদৰে সন্মুখীন হ’ব লাগে সেই শিক্ষা দিয়ে। সৰ্বশেষত আছে শিৱ অথবা "মহেশ্বৰ", যিজনে মানুহক তথা সৃষ্টিৰাজিৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি সংহাৰ কৰে। আনহাতে এই তিনিজন হিন্দু সৃষ্টিদেৱতাৰ পত্নীসকলক একেলগে "ত্ৰিদেৱী" বুলি কোৱা হয়। এইসকল ত্ৰিদেৱী যথাক্ৰমে ত্ৰিমূৰ্তি সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাৰ পত্নী সৰস্বতী, পালনকৰ্তা বিষ্ণুৰ পত্নী লক্ষ্মী আৰু সংহাৰকৰ্তা শিৱৰ পত্নী পাৰ্বতী। thumb|left|250px|Trimurti, [[Andhra Pradesh]] thumb|left|250px|Trimurti
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা শ্ৰেণী:পোখালি (ধৰ্ম)
আংগামী জাপো ফিজ’
আংগামী জাপো ফিজ’ (১৯০৩-১৯৯০) এগৰাকী নগা সংগ্ৰামী নেতা ৷ তেওঁৰ নেতৃত্বত নাগা নেশ্যনেল কাউন্সিল (Naga National Council)-এ সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰ যোগেদি ভাৰতৰ পৰা পৃথক এক দেশৰ দাবী জনাইছিল৷ তেওঁক অনুগামীসকলে ’নগাসকলৰ পিতৃ’ ("Father of the Nagas”)ৰূপে গণ্য কৰে৷
চমু জীৱনী
আংগামী জাপো ফিজ’ খনমা গাৱঁৰ মেৰহুমা খেল বা বংশ (Merhuma khel (clan)) ৰ এগৰাকী আংগামী নগা আছিল ৷ তেওঁ সদ্য স্বাধীনতাপ্ৰাপ্ত ভাৰত চৰকাৰৰ ৰাজনৈতিক দৰ্শনৰ প্ৰতি আস্থা হেৰুৱায়৷ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ বাৰ্মা (বৰ্তমানৰ ম্যানমাৰ) ত জাপানী সৈন্যৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰি যুদ্ধত অংশ লয় ৷ ব্ৰিটিছৰ ভাৰত ত্যাগৰ সময়ত ফিজ’য়ে ভাৰতবৰ্ষৰ অন্তৰ্ভুক্ত নহৈ পৃথক এক দেশ গঢ়াৰ স্বপ্নৰে অসমীয়া, গাৰো, খাচী, লুচাই, মিকিৰ, আবৰ, মিচিমি আদি বিভিন্ন জাতি-জনজাতিৰ নেতাসকলৰ সৈতে যোগাযোগ কৰে৷ কিন্তু তেওঁৰ এই চেষ্টা বিফল হয়৷ তথাপিও ১৯৪৭ চনৰ ১৪ আগষ্টত তেওঁ নাগালেণ্ডৰ স্বাধীনতা প্ৰাপ্তিৰ ঘোষণা কৰে ৷ নাগা নেশ্যনেল কাউন্সিলত ১৯৪০ দশকৰ শেষৰফালে ফিজ’ৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰে৷ ১৯৪৯ চনত জখমা গাৱঁৰ ভিজাৰ আংগামী (Vizar Angami)ক মাত্ৰ এটা ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰি তেওঁ কাউন্সিলৰ চেয়াৰমেন পদ লাভ কৰে ৷ তেওঁৰ নেতৃত্বত কাউন্সিলৰ পৃথক স্বাধীন দেশৰ দাবী তীব্ৰতৰ হৈ উঠে৷ তেওঁ নগাসকলক ভাৰতৰ প্ৰথম নিৰ্বাচন বৰ্জনৰ আহ্বান জনায়৷ ১৯৫৪ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ফিজ’য়ে টুৱেনছাঙৰ চাং মুৰব্বীসকলৰ সহযোগীতাত "People's Sovereign Republic of Free Nagaland” গঠন কৰে৷ ১৯৫৫ চনত খনমা গাঁৱত অনুষ্ঠিত এক সভাত অন্য দুগৰাকী প্ৰভাৱশালী আংগামী নেতা টি চাখৰি (T. Sakhrie) আৰু জে বি জাছ’কি (J. B. Jasokie)-ৰ ফিজ’ৰ সৈতে মনোমালিন্য ঘটে৷ ১৯৫৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ফিজ’ৰ নিৰ্দেশত চাখৰিৰ হত্যা হয়৷ সেইবছৰৰে ২২ মাৰ্চত তেওঁ নাগা কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ ("Naga Central Government”) গঠন কৰে, যাক ১৯৫৯ চনত "Federal Government of Nagaland" (FGN) নামেৰে নামকৰণ কৰা হয়৷ ১৯৫৬ চনৰ ডিচেম্বৰত ফিজ’ই পূব- পাকিস্তান (বৰ্তমানত বাংলাদেশ) লৈ পলায়ন কৰে৷ তাৰপৰা তেওঁ লণ্ডণ পায়গৈ ৷ তাৰপৰাই তেওঁ মৃতু্যপৰ্যন্ত ভাৰতবিৰোধী সংগ্ৰাম অব্যাহত ৰাখে ৷ ১৯৯০ চনত লণ্ডণতে তেওঁৰ মৃত্যু হয় ৷
কাছাৰ জিলা
কাছাৰ জিলা অসমৰ বৰাক উপত্যকাৰ এখন জিলা। শিলচৰ এই জিলাৰ সদৰ। কাছাৰ জিলাখন এসময়ত বৃহত্তৰ কছাৰী সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
অৰ্থনীতি
শিলচৰ অসমৰ অন্যতম বৃহৎ বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা *
কামৰূপ মহানগৰ জিলা
কামৰূপ মহানগৰ জিলা অসমৰ ৩৩খন জিলাৰ ভিতৰত এখন।
ইতিহাস
কামৰূপ মহানগৰ জিলাখন ২০০৩ চনৰ ৩ ফেব্ৰুৱাৰীত পুৰণি কামৰূপ জিলাখনক দুভাগত বিভক্ত কৰি গঠন কৰা হয়।
ভুগোল
কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ প্ৰশাসনিক কেন্দ্ৰ গুৱাহাটী মহানগৰত অৱস্থিত। জিলাখনে মুঠ ৯৫৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ ঠাই আৱৰি আছে।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ জনসংখ্যা ১২,৫৩,৯৩৮ জন। এই সংখ্যা ইষ্ট'নিয়া দেশৰ জনসংখ্যাৰ লগত বা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউ হেম্পশ্বায়াৰ ৰাজ্যৰ লগত মিলে। জনসংখ্যাৰ দিশৰপৰা ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত ইয়াৰ স্থান ৩৮৪তম। জনবসতিৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ১,৩১৩ জন। ২০০১-২০১১ চনৰ কলছোৱাত ইয়াৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ১৮.৩৪%। কামৰূপ মহানগৰ জিলাত প্ৰতি ১০০০ জন পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯৩৬ গৰাকী আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৮.৭১%।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:কামৰূপ মহানগৰ জিলা
স্বাস্থ্য আৰু দীৰ্ঘ জীৱন
লেখনিসমূহ
আলোচনীখনত মূলতঃ স্বাস্থ্য, ৰোগ আৰু নিৰাময় সম্পৰ্কীয় প্ৰৱন্ধ প্ৰকাশিত হয়। ইয়াৰ লগতে বনৌষধি পৰিচয়, যোগাসন সম্পৰ্কীয় লেখনি, পঢ়ুৱৈৰ চিঠি আদিৰ লগতে শেহতীয়া স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় বাতৰি (স্বাস্থ্য সংবাদ) আদিও প্ৰকাশ পায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী