cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কিৰণ বালা বড়া
স্বাধীনোত্তৰ কাল
১৯৯৩ চনৰ ৮ জানুৱাৰী তাৰিখে কিৰণ বালা বড়াৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তলৈকে তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ কৰ্মী হিচাপে জড়িত আছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী
এম. সাৰদা মেনন
মামবালিকালাথিল সাৰদা মেনন, চমুকৈ '''এম. সাৰদা মেনন''', (M. Sarada Menon, জন্ম: ৫ এপ্ৰিল ১৯২৩) এগৰাকী ভাৰতীয় মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ, সামাজিক কৰ্মী আৰু চিজোফ্ৰেনিয়া গৱেষণা ফাউণ্ডেচনৰ প্ৰতিষ্ঠাতা। চেন্নাই ভিত্তিক বেচৰকাৰী সংগঠন চিজোফ্ৰেনিয়া গৱেষণা ফাউণ্ডেচনে চিজোফ্ৰেনিয়া আৰু অন্যান্য মানসিক বিকাৰত আক্ৰান্ত লোকসকলৰ পুনৰ্বাসনৰ বাবে কাম কৰে। অভাইয়াৰ বঁটা প্ৰাপ্তকৰ্তা এম. সাৰদা মাদ্ৰাজ চিকিৎসা সেৱাৰ প্ৰাক্তন বিষয়া। তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ। ভাৰত চৰকাৰে সমাজলৈ তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৯২ চনত দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
সাৰদা মেননৰ জন্ম ১৯২৩ চনৰ ৫ এপ্ৰিল তৰিখে দক্ষিণ ভাৰতীয় ৰাজ্য কৰ্ণাটকৰ উপকূলীয় চহৰ মেংগালুৰুত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ আঠটা সন্তানৰ ভিতৰত আটাইতকৈ সৰু হিচাপে মালায়ালী পৰিয়ালত হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক এজন ন্যায়াধীশ আছিল। তেওঁৰ পিতৃ চেন্নাইলৈ বদলি হোৱাৰ পিছত সাৰদা চেফাৰ্ড স্কুলত প্ৰাৰম্ভিকশিক্ষা লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ খ্ৰাইষ্ট চাৰ্চ এংলো-ভাৰতীয় উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ খ্ৰীষ্টান মহিলা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ১৯৫১ চনত তেওঁ মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৫১ চনত অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ পিত্তপুৰম মিছন হস্পিটেলত যোগদান কৰিছিল। মাদ্ৰাজ চিকিৎসা সেৱাত যোগদান কৰাৰ আগতে তেওঁ নতুন দিল্লীৰ আৰৱিন চিকিৎসালয়ত (বৰ্তমানৰ লোক নায়ক জয় প্ৰকাশ নাৰায়ণ চিকিৎসালয়) আৱাসিক চিকিৎসক হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। তেওঁ একেসময়তে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু তেওঁ ১৯৫৭ চনত এমডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ বেংগালুৰুত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় মানসিক স্বাস্থ্য আৰু বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত মনোৰোগ বিজ্ঞানৰ দুবছৰীয়া পাঠ্যক্ৰম মানসিক চিকিৎসাবিজ্ঞানত ডিপ্লোমা সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু এনেদৰে তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
কৰ্মজীৱন
সাৰদা মেননে ১৯৫৯ চনত কিলপাউকৰ মানসিক স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানত (তেতিয়া চৰকাৰী মানসিক চিকিৎসালয় বুলি জনাজাত) যোগদান কৰিছিল আৰু ১৯৭৮ চনত প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা সেৱানিবৃত হৈছিল। তেওঁ ১৯৬১ চনত ইয়াৰ প্ৰথম মহিলা অধীক্ষক হৈছিল। তেওঁৰ কাৰ্যকালত প্ৰতিষ্ঠানটোৱে মনোৰোগ বিভাগ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু বহিঃৰোগীৰ সুবিধা মুকলি কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ৰাজ্যৰ সকলো জিলা চিকিৎসালয়ত আঞ্চলিক মনোৰোগ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল। মানসিকভাৱে অসুস্থ ৰোগীৰ পুনৰ্বাসনত সামাজিক সংগঠনৰ অংশগ্ৰহণ আৰম্ভ কৰাৰ লগতো তেওঁ জড়িত আছিল। চেন্নাইত অৱস্থিত মানসিক ভাৱে অসুস্থ লোকৰ পৰিয়ালক সহায় কৰা এক সম্প্ৰদায় ভিত্তিক সংগঠন 'আশা' তেওঁৰ উদ্যোগত আৰম্ভ কৰা হৈছিল। ব্যক্তিগতভাবে তেওঁ তেওঁৰ বাসগৃহৰ এটা কোঠাক আশ্ৰয়লৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল আৰু পিছত উপশমক যত্ন কেন্দ্ৰ খুলিবলৈ ৱাইএমচিএৰ স্থানীয় অধ্যক্ষক প্ৰভাৱিত কৰিছিল। ৱাইএমচিএ নামৰ সংগঠনটোৱে অৱশেষত থিৰুভাৰ্কাডু, মহাবলিপুৰম আৰু অন্ন নগৰত এনে তিনিটা কেন্দ্ৰ খুলিছিল। ১৯৮৪ চনত তেওঁ কেইজনমান একে কামৰ লগত জড়িত লোকক একত্ৰিত কৰি এক অলাভজনক বেচৰকাৰী সংগঠন চিজোফ্ৰেনিয়া গৱেষণা ফাউণ্ডেচন প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই সংগঠননে চিজোফ্ৰেনিয়া আৰু অন্যান্য মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত লোকসকলৰ পুনৰ্বাসনত সহায়তা আগবঢ়ায়। এই সংগঠনে বৰ্তমান সম্পূৰ্ণ গৱেষণা আধাৰলৈ বিকশিত হৈছে আৰু বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ দ্বাৰা মানসিক স্বাস্থ্য গৱেষণা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ বাবে এক সহযোগিতা কেন্দ্ৰ হিচাপে স্বীকৃত কেইটামান ভাৰতীয় প্ৰতিষ্ঠানৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। সংগঠনটোৱে অস্থায়ী আশ্ৰয় আৰু মানসিক চিকিৎসা প্ৰদান কৰে, ৰোগীৰ পুনৰ্বাসনৰ লক্ষ্যৰে এটা বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ পৰিচালনা কৰে আৰু এখন ভ্ৰাম্যমাণ চিকিৎসালয় পৰিচালনা কৰে। তেওঁলোকে নিযুক্তিৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে আৰু নিয়মীয়াকৈ সজাগতা অভিযান আৰু গৱেষণা প্ৰকল্প অনুষ্ঠিত কৰে।
সাৰদা মেননে চেন্নাইৰ ৰেডক্ৰছ চচাইটিৰ উপাধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত আছিল। তেওঁ কাৰাগাৰ সংস্কাৰৰ প্ৰস্তাৱ ৰখাৰ বাবে স্থাপন কৰা ৰাজ্য চৰকাৰৰ পেনেলৰ সদস্য। তেওঁ চিজোফ্ৰেনিয়া আৰু অন্যান্য সংলগ্ন মানসিক বিকাৰৰ বাবে ৱৰ্ল্ড ফেল'শ্বিপৰ সৈতেও জড়িত।
বঁটা আৰু সন্মান
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ১৯৯২ চনত দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে। তেওঁ তামিলনাডু চৰকাৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ চিকিৎসক বঁটা, ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ নিয়োগকৰ্তা বঁটা, আন্তৰ্জাতিক মনো-সামাজিক পুনৰ্বাসন সংস্থাৰ বিশেষ বঁটা, বষ্টন আৰু চেন্নাইৰ ৰোটাৰী ক্লাবৰ পৰা সন্মানৰ বাবে বঁটা লাভ কৰে। ২০১৬ চনত তামিলনাডু চৰকাৰে তেওঁক অভাইয়াৰ বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। তেওঁ মাদ্ৰাজ নিউৰো ট্ৰাষ্টৰ জীৱনজোৰা প্ৰাপ্তি বঁটাৰ প্ৰাপক।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শাৰদ পূৰ্ণিমা
এই দিনটো দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত পৃথকভাৱে পালন কৰা হয়। উৰিষ্যাত, এই দিনটোতে অবিবাহিত মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ উপযুক্ত পতি (কুমাৰা) পোৱাৰ লোকবিশ্বাস মতে উপবাস পালন কৰে। এই উৎসৱৰ আৰম্ভণিতে মহিলাসকলে নাৰিকলৰ পাতেৰে নিৰ্মিত 'কুলা' নামৰ এটা কলহত ভজা ধান আৰু নাৰিকল, কল, তিঁয়হ, তামূল, পান, কুহিয়াৰ, মধুৰিআম আদি ৭ বিধ ফলৰ সৈতে আৰতি কৰি সূৰ্যোদয়ৰ লগে লগে সূৰ্য্য দেৱতাক স্বাগতম জনাই। সন্ধিয়া তেওঁলোকে 'তুলসী'ৰ সন্মুখত ফল, দধি আৰু গুৰৰ সৈতে ৰাতিপুৱাৰ ভজা চাউলৰ খাদ্য প্ৰস্তুত কৰি উপবাস ভঙ্গ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকে পূৰ্ণচন্দ্ৰৰ পোহৰত খেল আৰু নৃত্য−গীত কৰে। গুজৰাটৰ বহু অংশত, চন্দ্ৰৰ পোহৰত গৰ্বা (নৃত্যৰ এটা প্ৰকাৰ) নৃত্য কৰা হয়।
কোজাগৰী পূৰ্ণিমাত কোজাগাৰী ব্ৰত পালন কৰা হয়। দিনটোৰ উপবাসৰ পিছত ৰাতি চন্দ্ৰৰ পোহৰত এই ব্ৰত পালন কৰা হয়। সমৃদ্ধিৰ হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীক এই দিনটোত যথেষ্ট ভাৱে আৰাধনা কৰা হয় কিয়নো ইয়াক তেওঁৰ জন্মদিন বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বৰষুণৰ দেৱতা ইন্দ্ৰৰ লগতে তেওঁৰ হাতী ঐৰাৱতকো এই দিনটোত পূজা কৰা হয়। এই শাৰদীয় পুৰ্ণিমাৰ নিশাতেই গোপীসকলৰ সৈতে ৰাধাকৃষ্ণৰ ৰাস (নৃত্যৰ ৰূপ) নৃত্যও হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই দিব্য ৰাসত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ ভগৱান শিবই গোপেশ্বৰ মহাদেৱৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। এই নিশাৰ উজ্জ্বল বৰ্ণনা ব্ৰহ্ম পুৰানা, স্কন্দ পুৰানা, আৰু লিংগ পুৰনাতো উল্লেখ কৰা হৈছে। লগতে এই পূৰ্ণচন্দ্ৰৰ নিশা দেৱী লক্ষ্মী মানুহৰ কাৰ্য−কলাপ চাবলৈ পৃথিৱীত নামি আহে বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
গোবৰ ৰজা
গোবৰ (ৰাজত্ব ১৬৭৫-১৬৭৫) প্ৰায় তিনি সপ্তাহৰ বাবে আহোম ৰাজ্যৰ ৰজা আছিল। আহোম ৰাজবংশত তুংখুঙীয়া ফৈদৰ তেওঁ প্ৰথম ৰজা আছিল। তেওঁৰ পুত্ৰই পাছলৈ গদাধৰ সিংহ নামেৰে স্বৰ্গদেউ হৈছিল। আহোম ৰাজধানী গড়গাঁৱৰ এজন শক্তিশালী বিষয়া ডেবেৰা বৰবৰুৱাই তেওঁক সিংহাসনত অধিষ্ঠিত কৰাইছিল। গোবৰেই ডেবেৰাই পতা অন্তিম ৰজা আছিল। ইয়াৰ পাছত আতন বুঢ়গোহাঁইৰ নেতৃত্বত শৰাইঘাটীয়া আহোম বিষয়াসকলে তেওঁলোকক ক্ষমতাচ্যুত কৰি মৃত্যুদণ্ড বিহে।
বংশ পৰিচয়
গোবৰ সাৰঙ্গ গোহাইৰ পুতেক, এই সাৰঙ্গ গোহাই আছিল চুহুঙমুঙৰ তৃতীয় পুতেকৰ পুতেক । তেওঁৰ ককাক চুতেং নামৰূপীয়া ৰজা আছিল আহোম ৰাজবংশৰ তুংখুঙিয়া ফৈদৰ প্ৰতিষ্ঠাতা, যিটো ফৈদৰ শাসনকৰ্তাই আহোমৰ অন্তিম পৰ্যায়লৈ শাসন কৰিছিল । <!--
সিংহাৰোহণ
After the deposition and execution of Udayaditya Singha in 1672, the Ahom kingdom entered into a period of weak kings, with de facto power wielded, successively, by three prominent ministers: Debera Barbarua, Atan Burhgohain, and Laluk Sola Borphukan. Debera Borbarua, the first such minister, rose in prominence and exerted complete authority over the administration in Garhgaon, the Ahom capital, at a time when many powerful ministers were at guard at newly-occupied Guwahati soon after the Battle of Saraighat (thus these officers were called Saraighatias). Debera's period of control saw three kings being deposed and put to death, within a short period of about three years. After Udayaditya Singha, he installed and subsequently deposed two others: Ramdhwaj Singha and Suhung. Gobar Gohain from the Tungkhungia line was the last king he installed, which he did in May 1675.
ডেবেৰা বৰবৰুৱাৰ উৎপাত
After installing Gobar on the throne, Debera assumed dictatorial power. By a series of cold-blooded murders Debera purged the capital of his opponents and rivals, though most of the powerful Ahom nobles were stationed at Guwahati. Debera then turned his attention to the Ahom nobles stationed at Guwahati. Debera sent his agent Lao Deka, brother of Laluk Sola Borphukan, to Guwahati under the alleged orders of the king and summoned the following nobles to the capital: Ghorakonwar Phukan ex-Borbarua, the brother of Tangachu Rajkhowa, Sologuria Rajkhowa and his son Chanda Rajkhowa, Opar Dayangia Rajkhowa and his brother, and Medelial Rajkhowa and his son. When they reached Garhgaon, they were taken to Laotoli where they were killed. Debera also planned to kill Lao Deka, the younger brother of Laluk Sola Borphukan, but his execution was postponed to an appropriate occasion in future.
ডেবেৰাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ
In order to secure his position for the future, Debera Borbarua planned to get rid of Atan Burhagohain and Laluk Sola Borphukan. Two agents of Debera---Betmela and Lao Deka of Dihingia Khatowal Chetia family---were dispatched to Guwahati to bring Laluk Sola Borphukan to Garhgaon. They carried with them an order purportedly from the king. They were also instructed by Debera to bring the Burhagohain with them if possible. Betmela and this lieutenant Lao Deka reached Guwahati and communicated the royal orders to the nobles of Guwahati at the Dopdar or the Borphukan's court. Since it was evening, the officers retired to their respective camps having postponed their deliberations till next day. Khamat Pachani, the son of the Burhagohain arrived at Guwahati the next day and warned his father not to follow the royal orders as they were actually from Debera Borbarua. He also described the fate of the previous officers who were executed after being called from Guwahati to the capital. Atan Burhagohain along with Laluk Sola Borphukan held consultations with the Phukans, the Rajkhowas and the Hazarikas stationed at Guwahati to discuss their future course of action. The officers consulted together and said to Atan Burhagohain,-‘''Your Lordship is living in flesh and blood. One single man Debera is making and unmaking kings and deposing and killing us as well. Your lordship should come to our rescue at this critical juncture. We the people have accepted you as our head, and your lordship should not disclaim us''.’ Saying this the officers bowed down to Burhagohain seven times. The Burhagohain said in reply,-‘Now that the people have acknowledged me as their leader I am never going to leave them.’ The Phukans, Rajkhowas, and others of the Guwahati establishment entered into a solemn league and covenant to abide by the directions of the Burhagohain, and support each other in all circumstances and events. They placed before them articles sacred to the Vaishnavas,- the manuscripts of Gita, Bhagavat and Ratnavali; Salagram, copper, and the tulasi or basil plant; and in the presence of the Brahmans they took the following oath,-“''If we act contrary to the plans and orders of Your Excellency all the merits which we have earned hitherto will be nullified, our ancestors will be doomed to perdition and go to hell. Besides, we promise not to desert one another.''"
ডেবেৰা ববৰুৱাক শাস্তি
The expedition under Atan Burhagohain left Guwahati early in April 1675, and proceeded by land as well as water. Debera Borbarua was living at that time with his wives near the temple of Chomdeo. Having heard of the approach of the Guwahati army he left his residence in battle-array solemnizing the occasion by beheading Lao Deka, brother of Laluk Sola Borphukan, at the principal entrance of the capital city of Garhgaon. Seeing the futility of resisting the army of Guwahati nobles, Debera’s army deserted him. His nephew Chengmung Borgohain deserted Debera's camp and went over to the camp of Atan Burhagohain. Debera took to his heels but was subsequently captured. He was subjected to severe abuse and insults. He was put in a pig's cage and brought out with his senior wife raised on his head. At the trial before Laluk Sola Borphukan, his junior wife was placed on his shoulders. The Borphukan asked Debera to state the reasons which had led him to commit such barbarities. To this Debera replied, "Have you not heard that we are all made of the same stuff? I have finished composing my share of Dasama verses, and you in your turn will compose the rest." Debera was then killed at Rajahat, being hoed from head to foot.
নিৰ্বাসন আৰু মৃত্যুদণ্ড
Meanwhile, Gobar Raja had been deposed and kept in confinement at Haithaguri. After finishing their affairs with Debera Borbarua, Atan Burhagohain held consultations with other nobles. The nobles offered the crown to Atan Burhagohain and declared their intention to make him the king, but Burhagohain gently declined the offer stating that only members of Royal Ahom Dynasty, the direct descendants of Sukaphaa were alone eligible to become kings. Therefore, he nominated a prince from Namrupia branch of Royal Ahom Dynasty, named Arjun Konwar as the king of the Ahom kingdom. Atan Burhagohain held consultations with the new king and other nobles and decided to get rid of Gobar. Gobar was transferred to a place called Bhogbari, where he along with his younger brother Nisaranga Gohain was put to death. This happened on 23 May 1675.
ঐতিহ্য
Gobar ruled for a very short duration during the period of ministerial supremacy in Ahom kingdom. Since Debera Borbarua held the real authority, Gobar was nothing more than a mere figurehead in the affairs of the royal court. The circumstances which allowed Gobar to sit on the throne were also responsible for his deposition and death. His short reign witnessed the fall of the ministerial dictatorship of Debera Borbarua and the rise of Atan Burhagohain at Garhgaon. Even though Gobar’s reign was very short, he will be remembered as the first king from the famous Tungkhungia branch of Royal Ahom dynasty, as his son Gadadhar Singha firmly established the power of the monarch in 1681 putting an end to the period of ministerial supremacy. The Tungkhungia branch of Ahom dynasty would reign for the remaining period of Ahom rule till 1826. -->
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজবংশ
কংগো নদী
কংগো নদী (also known as the Zaire River; (le) fleuve Congo / Zaïre; rio Congo / Zaire) আফ্ৰিকাত অৱস্থিত এখন নদী৷ ক্ষৰণ ( discharge) ৰ দিশৰ পৰা আমাজানৰ পিছতেই এই নদী বিশ্বৰ ভিতৰত দ্বিতীয় সৰ্ববৃহৎ নদী ৷ তাৰোপৰি 220 m গভীৰতাৰে কংগো নদীক বিশ্বৰ সৰ্বোচ্চ গভীৰতাৰ নদী বুলিও গণ্য কৰা হয়৷
কংগো নদীৰ মূঠ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় 4700 km৷ বিশ্বৰ ভিতৰত দৈৰ্ঘ্যৰ ফালৰ পৰা এই নদীৰ স্থান নৱম৷ কংগো অৱবাহিকা (Congo Basin) মুঠ কালি প্ৰায় চাৰি মিলিয়ন বৰ্গ কিলোমিটাৰ, যি আফ্ৰিকাৰ মুঠ মাটিকালিৰ ১৩% অধিকাৰ কৰি ৰাখিছে৷
উপনৈসমূহ
এই অংশত গুৰুত্বপূৰ্ণ উপনৈ কেৱল এখনেই৷
Boyoma Falls ৰ ওপৰৰ অংশত কংগো নদীক Lualaba River নামেৰে জনা যায়৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নদী
পখালা
thumb| নেমু আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ ব্যঞ্জনৰ সৈতে পখালা। thumb| দহি পখালা। পখালা (ପଖାଳ) হৈছে ওড়িয়া লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত পানীত ধুই বা সামান্য পৰিমাণে কিম্বন কৰা সিদ্ধ চাউলৰ এবিধ খাদ্য। ইয়াৰ তৰল ভাগটোক তোৰাণী (ତୋରାଣି) নামেৰে জনা যায়। ই ওড়িশাত জনপ্ৰিয়। ইয়াৰ অনুৰূপ খাদ্য পূব অঞ্চল যেনে ঝাৰখণ্ড, ছত্তীশগড়, বংগ, আৰু উত্তৰ-পূবৰ অসম আৰু ত্ৰিপুৰাত জনপ্ৰিয়।
ব্যুৎপত্তি
"পখালা" শব্দটো পালি শব্দ "পখালিতা" (ପଖାଳିତା) আৰু সংস্কৃত শব্দ "প্ৰক্ষালন"ৰ (সংস্কৃত : प्रक्षालन) পৰা উদ্ভৱ হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "ধোৱা/প্ৰক্ষালন কৰা।"
শ্ৰেণীবিভাজন
প্ৰস্তুতি অনুসৰি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পখালাক কেইবাভাগতো ভগাব পাৰি।
প্ৰস্তুতি
সাধাৰণতে পখালা ভাতৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। প্ৰথমে ভাত ৰান্ধি ইয়াক ঠাণ্ডা হ'বলৈ দিয়া হয়। ইয়াৰ পিছত এটা বাটিত পানী ঢালি তাত ভাত দিয়া হয়। কেৰাহীত এচিকুট তেল গৰম কৰি সৰিয়হৰ গুটি, নৰসিংহ পাত, শুকান ৰঙা জলকীয়া দি ভালদৰে ভজা হয়। এইখিনি টেঙা দৈৰ সৈতে পখালাৰ বাটিটোত দিয়া হয়। কোনো কোনো সময়ত সোৱাদ বৃদ্ধিৰ বাবে পদিনা পাত আৰু কেঁচা নিমখ দিয়া হ'ব পাৰে। ইয়াক ভজা মাছ বা চুখুৱা পোড়া (শুকান মাছ ভজা), সাগা ভাজা, বড়ি চুৰা আদিৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। জিৰা ভাজি মিহিকৈ গুড়ি কৰি ধনীয়া পাত আৰু নিমখৰ সৈতে দৈত যোগ কৰা হয়। কেতিয়াবা মাছ ভজা আৰু পালেঙৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়।
পৰম্পৰাগত প্ৰস্তুতি
পৰম্পৰাগতভাৱে পখালা হৈছে সামান্য কিম্বন কৰা ভাত। ভাত সিজাই তাত অলপ পুৰণি পখালা (গাখীৰ আৰু পুৰণি দৈ ব্যৱহাৰ কৰি দৈ বনোৱাৰ দৰে কিবা এটা) দি পানী দিয়া হয়। প্ৰস্তুত কৰাৰ ৮ৰ পৰা ১২ ঘণ্টাৰ পিছত পৰিৱেশন কৰিলে পখালাৰ সোৱাদ বেছি হয়। এই ক্ষেত্ৰত ভাতত পুৰণি পখালা যোগ কৰাৰ প্ৰয়োজন নহয়। পখালাৰ নিজস্ব সোৱাদ অলপ টেঙা। কিন্তু কেঁচা জলকীয়া, কেঁচা আম আৰু আদা বটা দি পখালাক অলপ জলা আৰু মিঠা সোৱাদ দিয়া হয়।
সাধাৰণতে পোৰা বা সিজোৱা আলু আৰু অন্যান্য ভজা শাক-পাচলি বা ভজা মাছ পখালাৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। বিভিন্ন আনুষংগিক খাদ্যৰ ভিতৰত দহি বাইগানা, কখাৰু ফুলা ভাজা (ৰঙালাও ফুলৰ ভাজি), আলু পিটিকা, ভজা মাছ, ভজা মিছামাছ, চুখুৱা (শুকান মাছ) আৰু সাগা ভাজা (জুইত পোৰা পাত -শাক) আদি থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উৰিয়া ৰন্ধনশৈলী
মনোবিজ্ঞানৰ শাখাসমূহৰ তালিকা
এই অসম্পূৰ্ণ তালিকাত মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনৰ বহুতো উপ-ক্ষেত্ৰ আছে:
ফ্লাইবিগ
ফ্লাইবিগ (FlyBig) হৈছে ভাৰতৰ ইন্দোৰৰ এখন আঞ্চলিক এয়াৰলাইন। ই গুৰুগ্ৰাম অৱস্থিত বিগ চাৰ্টাৰ প্ৰাইভেট লিমিটেডৰ অধিনত। এয়াৰলাইনটোৱে ২০২০ চনৰ ডিচেম্বৰত কাম আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ভাৰতৰ ভিতৰত টায়াৰ-২ চহৰসমূহক সংযোগ কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।
ইতিহাস
কোম্পানীটোৱে অসামৰিক বিমান পৰিবহন মন্ত্ৰালয়ৰ পৰা অনাপত্তি প্ৰমাণপত্ৰ লাভ কৰিছে আৰু ১৪ ডিচেম্বৰ ২০২০ তাৰিখে ইয়াৰ এয়াৰ অপাৰেটৰ প্ৰমাণপত্ৰ (এ.ও.চি.) লাভ কৰিছে। ই একক এটিআৰ-৭২-৫০০-ৰ সৈতে কাম আৰম্ভ কৰিছিল। কোম্পানীটোৰ লক্ষ্য হৈছে টায়াৰ-২ চহৰসমূহক সেৱা আগবঢ়োৱা আৰু ইয়াৰ লক্ষ্য হৈছে অধিক এটিআৰ-৭২ আৰু এইচ.এ.এল.-য়ে ডৰ্ণিয়াৰ ২২৮ টা বিমান নিৰ্মাণ কৰা আৰু অৱশেষত ২০ খন ফ্লীটলৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰা।
এয়াৰলাইনটোৱে যিকোনো নিৰ্ধাৰিত বিমান আৰম্ভ কৰাৰ আগতে, ই দিল্লীৰ পৰা শ্বিলঙক সেৱা আগবঢ়োৱাৰ বাবে চৰকাৰী নিবিদাৰ অধীনত ইয়াৰ প্ৰথম পথটো জিকিছিল। বিমানবোৰ ২১ ডিচেম্বৰ ২০২০ তাৰিখে আৰম্ভ হৈছিল আৰু ইয়াৰ দায়বদ্ধতা পূৰণ কৰিবলৈ, এয়াৰলাইনটোৱে স্পাইচজেটৰ পৰা এটা ডেছ ৮ কিউ৪০০ লীজত লৈছিল।
এয়াৰলাইনটোৱে ২০২০ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰত প্ৰমাণিত বিমান পৰিচালনা কৰিছিল আৰু ২০২০ চনৰ ৩ জানুৱাৰীত ইন্দোৰৰ পৰা আহমেদাবাদলৈ ইয়াৰ প্ৰথম নিৰ্ধাৰিত বিমান পৰিচালনা কৰিছিল।
গন্তব্য স্থানসমূহ
ফ্লাইবিগ ভাৰতৰ ভিতৰত ৮ টা আঞ্চলিক গন্তব্যস্থানলৈ উৰা মাৰে, ইন্দোৰৰ দেৱী আহিল্য বাই হল্কাৰ বিমানবন্দৰত ইয়াৰ কেন্দ্ৰ।
ফ্লীট
ফ্লাইবিগ ফ্লীটত ডিচেম্বৰ ২০২০ লৈকে নিম্নলিখিত বিমানবোৰ থাকে:
তথ্যসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিমান পৰিবহণ
কফিল উদ্দিন ছোনাৰ
কফিল উদ্দিন ছোনাৰ বাংলাদেশৰ এজন ৰাজনীতিবিদ আছিল। তেওঁ ১৯৮৮ সনত বাংলাদেশৰ জাতীয় সংসদৰ সাংসদ হিচাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ২০১৯ চনৰ ২৫ অক্টোবৰত ৭৫ বয়সত তেখেতৰ মৃত্যু হৈছিল।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
কমলাপুৰ ৰেল ষ্টেচন
কমলাপুৰ ৰেল ষ্টেচন (কমলাপুর রেলওয়ে স্টেশন) হৈছে বাংলাদেশৰ ৰাজধানী ঢাকাত অৱস্থিত কেন্দ্ৰীয় ৰেল ষ্টেচন; যাক প্ৰাতিষ্ঠানিকভাবে ঢাকা ৰেল ষ্টেচন বুলি জনা যায়।  এইটো দেশৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ষ্টেচন আৰু পৰিবহণৰ ক্ষেত্ৰত ব্যস্ততম আন্তঃগাঁথনি। কমলাপুৰ ৰেল ষ্টেচন ৰাজধানীৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ইয়াক ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ দশকৰ আধুনিক আৰু আকৰ্ষণীয় ভৱনসমূহৰ এটা বুলিও গণ্য কৰা হয়। ইয়াক ১৯৬৮ চনৰ ১ মে তাৰিখে মুকলি কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰেল ষ্টেচন
ৰেলৰ আলিৰ দুবৰি বন
ৰেলৰ আলিৰ দুবৰি বন (Relar Alir Dubori Bon) ১৯৯৩ত মুক্তি পোৱা এখন অসমীয়া ছবি। ছবিৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক আছিল পুলক গগৈ। সঙ্গীত দশৰথ দাসৰ। গাইছিল বলিউদৰ কণ্ঠশিল্পী কুমাৰ চানু আৰু কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তিয়ে।  ছবিখনে ৪০তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ 'ৰজতকমল' বঁটা লাভ কৰিছিল।
নিৰ্মাণৰ আঁৰৰ কাহিনী
ৰেলৰ আলিৰ দুবৰি বনৰ চিত্ৰনাট্য লিখি গুৱাহাটী দূৰদৰ্শনৰ ওচৰলৈ যায়। তেতিয়া কেন্দ্ৰ সঞ্চালক আছিল ৰণেন চক্ৰৱৰ্তী। চক্ৰৱৰ্তীয়ে জনায় যে দূৰদৰ্শনে ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিব নোৱাৰে, কাৰণ গগৈয়ে কোনো ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰা নাই। তেতিয়া গগৈয়ে কয় যে তেওঁ পুৰষ্কাৰ পাই দেখুৱাব। সেইমতে ছবিখন নিৰ্মাণ হ'ল আৰু ৪০তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ই শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ বঁটা লাভ কৰিলে। ছবিখন হ'লে চিত্ৰগৃহত মুক্তি দিয়া নহ'ল। বাজেট আছিল ৪,৩৫,০০০ টকা। বঁটা-বাহন, দূৰদৰ্শনৰ প্ৰদৰ্শন আদিৰ যোগেদি ছবিখন প্ৰায় নলাখ টকা সংগ্ৰহ কৰিছিল।
কাহিনী
কাৰ্তিক এজন মটৰ মেকানিক। ৰেখাৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰেমৰ সম্বন্ধ গঢ়ি উঠে। ৰেখাৰ মাক ফুকনৰ গৃহকৰ্ত্ৰী। কাৰ্তিকে ৰেখাক এবাৰ ফুকনৰ যৌন আতিসহ্যৰ পৰা বচাইছিল।
কাৰ্তিকে এদিন তাৰ লগৰ এজনৰ লগত আগন্তুক নিৰ্বাচন সম্পৰ্কে কথা পাতি আছিল; যিটো নিৰ্বাচনত ফুকনেও প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিছিল। সি ফুকনৰ বিৰুদ্ধে মত আগবঢ়াইছিল। এই কথাটো গৈ ফুকনৰ সমৰ্থক মেকানিক এজনে ফুকনক লগালে। ফুকনে কাৰ্তিকৰ ওপৰত আক্ৰমণ চলালে আৰু  চেতনাহীন হৈ পৰা তাৰ দেহটো ৰাষ্টাত পেলাই দিবলৈ ড্ৰাইভাৰক আদেশ দিলে।  ৰেখাই মনেমনে ড্ৰাইভাৰজনৰ লগ লাগি তাক সুৰক্ষিত ঠাইলৈ লৈ গ'ল।
কাৰ্তিক ৰেখাহঁতে কৰা সহায়ৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ। কিন্তু সি অনুভৱ কৰিলে যে তাৰ নিচিনা তুচ্চ মানুহ এটা পৃথিৱীত জীয়াই থকাৰ কোনো অৰ্থ নাই। আত্মহত্যা কৰাৰ মানসেৰে সি ৰেল লাইনৰ ওপৰত শুই পৰিল।
অভিনয় শিল্পী
মূল চৰিত্ৰ কাৰ্তিক আৰু ৰেখাৰ ভূমিকাত অমিতাভ গগৈ আৰু দীপিকা শৰ্মাই অভিনয় কৰিছিল। খলনায়ক ফুকনৰ ভাওত আছিল উপকুল বৰদলৈ।
বঁটা আৰু সন্মান
'ৰেলৰ আলিৰ দুবৰি বন আছিল দুখীয়াৰ ওপৰত চলা শোষণ, তেওঁলোকৰ যন্ত্ৰণা আৰু অসহায় অৱস্থাটোৰ অভিনৱ শৈলীৰে কৰা এক কৰুণ চিত্ৰায়ণ!' সেইবাবেই ছবিখনক ৪০তম চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত (১৯৯৩) শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। পুলক গগৈলৈ ৰজতকমলৰ উপৰিও প্ৰযোজক ৰূপে নগদ ২০,০০০ টকা আৰু পৰিচালক ৰূপে নগদ ১০,০০০ টকা আগবঢ়োৱা হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
ভাৰত বায়'টেক
ভাৰত বায়'টেক ইণ্টাৰনেশ্বনেল লিমিটে'ড (বি বি আই এল) ভাৰতৰ এটা অগ্ৰণী জৈৱপ্ৰযুক্তিবিজ্ঞানভিত্তিক কোম্পানী। ভাৰতৰ হায়দৰাবাদত মুখ্য কাৰ্য্যালয় অৱস্থিত এই কোম্পানীটো ভেষজ আৱিষ্কাৰ আৰু বিকাশ, ছিটা প্ৰস্তুত, জৈৱআৰোগ্যবিজ্ঞান, জৈৱভেষজ আৰু স্বাস্থ্যৰ যতন বিষয়ক পণ্য উৎপাদনৰ লগত জড়িত।
অৱলোকন
ভাৰত বায়'টেকৰ উৎপাদন কেন্দ্ৰ ভাৰতৰ হায়দৰাবাদ চহৰৰ জিন'ম ভেলীত অৱস্থিত। ২০২০ চনৰ জুলাই মাহৰ তথ্য অনুসৰি, সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি উপস্থিতি থকা এই কোম্পানীটোৰ অধীনত ৭ শতাধিক কৰ্মচাৰী নিয়োজিত হৈ আছে।
কোম্পানীটোৱে এবিধ পৰিৱেশ-হিতৈষী পুনঃসংযোজক (recombinant) আৰু প্ৰাকৃতিকভাৱে নিশকতীয়া হোৱা প্ৰজাতিৰ পৰা ৰ'টাভেক নামৰ এবিধ ৰ'টাভাইৰাছৰ ছিটা প্ৰস্তুত কৰিছে। চিকুণগুণীয়া আৰু জিকাৰ দৰে ভাইৰাছ সংক্ৰমিত ৰোগৰ ছিটা প্ৰস্তুত কৰি উলিওৱা প্ৰাৰম্ভিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত ভাৰত বায়'টেকো আছিল অন্যতম। ই জাপানীজ এনকেফেলাইটিছ ৰোগৰো ছিটা উৎপাদন কৰে।
ক'ভিড-১৯ ছিটাৰ বিকাশ
২০২০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত কোম্পানীটোৱে ঘোষণা কৰিছিল যে ক'ভিড-১৯ ছিটা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ই আমেৰিকান কোম্পানী ফ্লুজে'ন আৰু ৱিচকনচিন-মেডিছন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে সহযোগিতা কৰিব। ২০২০ চনৰ মে' মাহত ভাৰতীয় চিকিৎসা গৱেষণা পৰিষদৰ অধীনস্থ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাইৰ'ল'জী প্ৰতিষ্ঠানে এটা সম্পূৰ্ণ থলুৱা ক'ভিড-১৯ ছিটাৰ বিকাশ কৰিবলৈ অনুমোদন জনাইছিল আৰু ভাইৰাছটোৰ সঁচ যোগান ধৰিছিল। ২০২০ চনৰ ২৯ জুনত কোম্পানীটোৱে ক'ভেক্সিন নামৰ বিকাশমান ছিটা এটাৰ ভাৰতত প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় পৰ্য্যায়ৰ পৰীক্ষা চলাবলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ ড্ৰাগছ কণ্ট্ৰ'লাৰ জেনেৰেল অৱ ইণ্ডিয়াৰ (ডি চি জি আই) পৰা অনুমতি লাভ কৰে।    হিমাচল প্ৰদেশৰ কাচাউলিত অৱস্থিত কেন্দ্ৰীয় ভেষজ গৱেষণাগাৰে ভাৰত বায়'টেকৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ক'ভিড-১৯ ৰ ছিটা ক'ভেক্সিনৰ অগ্ৰাধিকাৰ ভিত্তিত পৰীক্ষা চলাই আহিছে। ছিটাৰ প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় পৰ্য্যায়ৰ "উভয়পক্ষ অজানিত, যাদৃচ্ছিক আৰু প্লেচিব' নিয়ন্ত্ৰিত পৰীক্ষা" (ডি বি আৰ চি টি) চলাবলৈ ভাৰতীয় চিকিৎসা গৱেষণা পৰিষদে মুঠ ১২ খন ঠাই  নিৰ্বাচন কৰিছিল।
২০২০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত কোম্পানীটোৱে ঘোষণা কৰিছিল যে ই ক'ভিড-১৯ৰ নাকেৰে প্ৰৱেশ কৰিবলগীয়া আৰু এপালি দিবলগীয়া ছিটা ন'ভেল ছিম্প্-এডেন'ভাইৰাছ (সংকেত নাম BBV154) উৎপাদন কৰিব।  এই ছিটাবিধ চে'ণ্ট লুইছ, মুছৌৰি অৱস্থিত ৱাশ্বিংটন ইউনিভাৰ্ছিটী স্কুল অৱ মেডিচিনৰ সহযোগত বিকাশ কৰি থকা হৈছে। বৰ্তমান এইবিধ ছিটাৰ কাৰ্য্যকাৰিতা পৰীক্ষা কৰি থকা হৈছে।
তথ্য চুৰিৰ প্ৰচেষ্টা
২০২১ চনৰ মাৰ্চত ৰয়টাৰ্ছত প্ৰকাশ পাইছিল যে চীনা চৰকাৰ সমৰ্থিত ইণ্টাৰনেট চোৰাংচোৱা সংঘ ৰে'ড এপ'লোৱে ভাৰত বায়'টেকৰ বৌদ্ধিক সম্পত্তি চুৰি কৰাৰ লক্ষ্য হিচাপে বাছি লৈছিল।
অমিতা
অমিতা (বৈজ্ঞানিক নাম: Carica papaya) হৈছে এবিধ ফল। অমিতা Caricaceae পৰিয়ালৰ সদস্য। এই ফলটো মানুহে কেঁচা তথা সেউজীয়া অৱস্থাত পাচলি হিচাপে আৰু পকা অৱস্থাত ফল হিচাপে খায়। ইয়াৰ বহুতো ভেষজ গুণ আছে। ইয়াৰ ইউনানী নাম পাপিতা, আৰানড খৰবূযা। আৰু আয়ুৰ্বেদিক নাম অমৃততুম্বী।
পৰিচিতি
এইটো এটা সৰু আকৃতিৰ শাখাহীন বৃক্ষবিশেষ। ওখ বৃন্তযুক্ত ছত্ৰাকাৰ পাত ডাঙৰ হয় আৰু সৰ্পিল আকাৰত কাণ্ডৰ ওপৰৰ অংশত সজ্জিত থাকে। প্ৰায় গোটেই বছৰেই ফুল আৰু ফল হয়। কেঁচা ফল সেউজীয়া, পকা ফল হালধীয়া আৰু কমলা বৰ্ণৰ। এইটো পথ্য হিচাপেও ব্যৱহাৰ হয়। কেঁচা আৰু পকা দুয়োভাবেই খাব পাৰি; অৱশ্যে কেঁচা অৱস্থাত পাচলি আৰু পকিলে ফল হিচাপে খোৱা হয়। কেঁচা ফল বাহিৰৰ ফালে গাঢ় সেউজীয়া আৰু পকিলে বাকলিসহ হালধীয়া আৰু কমলা ৰঙৰ হয়।
বিস্তৃতি
অমিতা ভাৰত, বাংলাদেশ, আমেৰিকা, ব্ৰাজিল ইত্যাদি দেশত হয়।
খাদ্যপ্ৰাণ
১০০ গ্ৰাম পাকা অমিতাৰ পুষ্টিগুণ:
ৰাসায়নিক উপাদান
পাত আৰু কেঁচা ফল তৰুক্ষীৰ সমৃদ্ধ। এই তৰুক্ষীৰত প্ৰচুৰ পৰিমাণে হজমকাৰী এনজাইম প্যাপাইন বিদ্যমান। পাতত অ্যালকালয়েড, গ্লুকোচাইড আৰু ফলত প্ৰচুৰ পৰিমাণ ভিটামিন আছে।
গুণাগুণ
কাহৰ লগত তেজ ওলোৱা, কেঁচুমুৰীয়া, মূত্ৰনালীৰ ক্ষতত, দাদ আৰু সোৰিয়াসিস-ত, কোষ্ঠকাঠিণ্যত আৰু কৃমিত হিতকৰ। পকা অমিতা কেঁচুমুৰীয়া ৰোগ আৰু কোষ্ঠকাঠিন্য ৰোগত হিতকৰ। অমিতাত প্ৰচুৰ পেপেন এনজাইম আছে যি মানুহৰ পাকস্থলীত আমিষ হজমত সাহায্য কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ফল
সালোক সংশ্লেষণ
সালোক সংশ্লেষণ হৈছে উদ্ভিদ বা অন্য জীৱই পোহৰ শক্তি, বিশেষকৈ সূৰ্যৰ পোহৰক ৰাসায়নিক শক্তিলৈ পৰিবৰ্তন কৰা এটা প্ৰক্ৰিয়া। এই ৰাসায়নিক শক্তিকেই জীৱই জীৱৰ বিভিন্ন কাৰ্য সমূহত ইন্ধন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। উদ্ভিদে কাৰ্বন ডাই-অক্সাইড আৰু পানীৰ পৰা সৃষ্টি কৰা চেনিৰ দৰে শৰ্কৰা অনুত এই ৰাসায়নিক শক্তি সঞ্চিত কৰি ৰাখে। সালোক সংশ্লেষণৰ মূল ইংৰাজী শব্দ Photosynthesis, গ্ৰীক ভাষাৰ φῶς, phōs, "পোহৰ" বা "আলোক", আৰু σύνθεσις, synthesis, "সংশ্লেষণ কৰা"ৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। বহুক্ষেত্ৰত সালোক সংশ্লেষণৰ ফলত শক্তিৰ পৰিবৰ্তনৰ উপৰিও অক্সিজেনৰ উৎপাদন হয়। বেছিভাগ উদ্ভিদ, বেছিভাগ শেলাই, আৰু চাইন'বেক্টেৰিয়াই সালোক সংশ্লেষণ কৰে; এনে জীৱক সালোক সংশ্লেষী বোলে। সালোক সংশ্লেষণে বায়ুমণ্ডলৰ অক্সিজেন স্তৰ বজাই ৰাখে আৰু পৃথিৱীত জীৱনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সকলো জৈৱ যৌগ আৰু প্ৰায় সকলো শক্তিৰ যোগান ধৰে।
ভিন্ন জীৱই ভিন্ন প্ৰক্ৰিয়াৰে সালোক সংশ্লেষণ কৰে, এই প্ৰক্ৰিয়া সেউজীয়া বৰণৰ পত্ৰহৰিৎ কণা সমৃদ্ধ বিক্ৰিয়া কেন্দ্ৰ নামৰ প্ৰ'ট্ৰিন বিধে পোহৰৰ পৰা শক্তি শোষণ কৰাৰ ফলতেই আৰম্ভ হয়। উদ্ভিদৰ ক্ষেত্ৰত, এই প্ৰ'ট্ৰিন বিধ, পত্ৰকোষত সৰহকৈ পোৱা ক্ল'ৰ'প্লাষ্টৰ ভিতৰত থাকে, আনহাতে বেক্টেৰিয়াৰ প্লাজমা আৱৰণত লাগি থাকে। এই আলোক-নিৰ্ভৰ বিক্ৰিয়াসমূহত কিছু শক্তি, অক্সিজেন গেছ উৎপাদনৰ বাবে উপযুক্ত উপাদান, যেনে পানী আদিৰ পৰা ইলেক্ট্ৰ'ন অপসাৰণত খৰচ হয়। অক্সিজেনৰ বাদে, NADPH আৰু ATP নামৰ অন্য দুটা যৌগৰ সৃষ্টিয়েও কোষৰ শক্তি মূল্য সীমিত কৰে।
উদ্ভিদ, শেলাই, আৰু চাইন'বেক্টেৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰত, কেলভিন চক্ৰ নামৰ এলানি আলোক-নিৰ্ভৰ বিক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে শৰ্কৰাৰ উৎপাদন হয়, কিন্তু কিছুমান বেক্টেৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰত, ৰিভাৰ্ছ ক্ৰেবছ চাইকলৰ দৰে ভিন্ন প্ৰক্ৰিয়া সংঘটিত হয়। কেলভিন চক্ৰত, ৰুবিলজ বাইফছফেট (RuBP)ৰ দৰে কোষত পূৰ্বৰে পৰা থকা জৈৱ কাৰ্বন যৌগৰ সৈতে বায়ুমণ্ডলীয় কাৰ্বনৰ সংযোজন ঘটে। আলোক-নিৰ্ভৰ বিক্ৰিয়াত সৃষ্টি হোৱা ATP আৰু NADPHৰ সন্মিলনত অৱশেষত গ্ল'কজৰ দৰে শৰ্কৰাৰ সৃষ্টি হয়।
সম্ভৱতঃ জীৱনৰ বিৱৰ্তনিক ইতিহাসৰ দোকমোকালিতেই সালোক সংশ্লেষী জীৱৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু ইলেক্ট্ৰ'নৰ উৎসৰ অপসাৰক প্ৰতিনিধি হিচাপে পানীৰ সলনি হাইড্ৰজেন বা হাইড্ৰজেন ছালফাইড ব্যৱহাৰ কৰিছিল। পিছত চাইন'বেক্টেৰিয়াৰ আবিৰ্ভাৱ হয়; ইহঁতেই বায়ুমণ্ডলত অতিৰিক্ত অক্সিজেনৰ যোগান ধৰে, যাৰ বাবে পৃথিৱীত জটিল জীৱৰ বিৱৰ্তন সম্ভৱ হৈ উঠে। বৰ্তমান, সলোক সংশ্লেষণৰ দ্বাৰা হোৱা গড় শক্তি সংৰক্ষণৰ পৰিমাণ প্ৰায় ১৩০ টেৰাৱাট,   যিটো বৰ্তমান মানৱ সভ্যতাই ব্যৱহাৰ কৰা শক্তিৰ প্ৰায় তিনিগুণ। সালোক সংশ্লেষী জীৱবোৰে বছৰি প্ৰায় ১০০–১১৫ হাজাৰ মেট্ৰিক টন কাৰ্বন জৈৱ ইন্ধনলৈ ৰূপান্তৰ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান শ্ৰেণী:জীৱনক্ৰিয়া
ভৈৰৱী
ভৈৰৱী হিন্দু দেৱী মহাবিদ্যাৰ লগত যুক্ত। তেখেত ভৈৰৱৰ পত্নী।
প্ৰতীকতা
left|thumb|245x245px|ভৈৰৱ তেওঁৰ পত্নীৰ লগত, ভৈৰৱী ভৈৰৱী নামৰ অৰ্থ "সন্ত্ৰাস" বা "বিস্ময়কৰ"। তেখেত দহখন মহাবিদ্যাৰ পঞ্চম। তেওঁক ত্ৰিপুৰভৈৰৱী বুলিও কোৱা হয়। "ত্ৰি" অৰ্থ তিনিটা, "পুৰ" অৰ্থ দুৰ্গ, চহৰ, নগৰ ইত্যাদি। ত্ৰিপুৰা সচেতনতাৰ তিনিটা পৃথক অৱস্থা বুজায় অৰ্থাৎ সক্ৰিয়, সপোন আৰু গভীৰ টপোনী। তেখেত সকলো ত্ৰিদেব ৰূপত আৰু এবাৰ এই ত্ৰয়ী অতিক্ৰম কৰা হোৱা হ’লে ব্ৰাহ্মণ অৰ্জিত হয়। বেলেগ জনশ্ৰুতিত, এবাৰ তেওঁৰ কৃপা পালে আমি শিৱ চেতনা উপলব্ধি কৰিব পাৰো। সেয়ে তেওঁক ত্ৰিপুৰভৈৰৱী বুলি কোৱা হয়।
দেৱী মহাত্মা তেওঁৰ ধ্যান শ্লোকত তেওঁৰ ৰূপ বৰ্ণনা কৰিছে। তেখেতৰ চাৰি হাত, এক হাতত গ্ৰন্থ, এটা জপমালা, এটা অভয়া মুদ্ৰা আৰু আনটো ভাৰদ মুদ্ৰা লৈ পদুমৰ উপৰত বহি আছে। তেখেত ৰঙা পোচাক পৰিধান কৰে আৰু ডিঙিত বিচ্ছিন্ন মূৰৰ মালা পৰিধান কৰে। তেওঁৰ তিনিটা চকু আছে আৰু তেওঁৰ মূৰ এটা আধাজোনৰ জোনেৰে সজোৱা আছে। বেলেগ ৰূপত তেখেত এখন তৰোৱাল আৰু এক পিয়লা তেজ লৈ আৰু বেলেগ দুইহাত অভয় তথা ভাৰদ মুদ্ৰা দেখাই গৈ আছে। তেওঁক শিৱৰ উপৰত বহাতো চিত্ৰিত কৰা হৈছে, যিটো তান্ত্ৰিক পূজাত অধিক প্ৰধান্য পায়। ৰজা ৰাজেশ্বৰীৰ লগত সাদৃশ্যপূৰ্ণ এগৰাকী ৰাণী হিচাপেও তেওঁক চিত্ৰিত কৰা হৈছে। right|thumb|150x150px|ভৈৰৱী যন্ত্ৰ ত্ৰিপুৰভৈৰৱ মুলধৰ চক্ৰত অৱস্থান কৰিছে। তেওঁৰ মন্ত্ৰটোত তিনিটা বৰ্ণ আছে আৰু এইবোৰ সকলো মুলধৰ চক্ৰৰ কেন্দ্ৰস্থলত এখন ওলোটা ত্ৰিভুজ সৃষ্টি কৰে। তেখেত কামৰূপ আকাৰত মুলধৰ চক্ৰৰ স্ৰষ্ঠা, ইয়াত তিনিটা বিন্দু গঠিত যিটোৰ এখন ওলোটা ত্ৰিভুজ গঠন কৰে, যাৰ পৰা সকলো ত্ৰিদ জন্ম গ্ৰহণ কৰে, যিটো শেষ লৈকে এই মহাবিশ্বৰ সৃষ্টিত পৰিচালিত হয়। মুলধৰ চক্ৰৰ অন্তঃস্থৰ ত্ৰিভুজটো কামৰূপ নামেৰে পৰিচিত। ত্ৰিভুজৰ তিনিটা বিন্দুত তিনিটা বিজাক্ষৰৰ (পৱিত্ৰ আখৰ) আৰু তিনিটা বিজাক্ষৰ ত্ৰিভুজৰ ওচৰেদি এটাই আনটোৰ লগত যুক্ত আৰু এই উভয় পক্ষৰ ইচ্ছা শক্তি, জ্ঞান শক্তি আৰু ক্ৰিয়া শক্তি বা ঐশিক ইচ্ছা, ঐশিক জ্ঞান আৰু ঐশিক ক্ৰিয়াৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে । ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী আৰু ত্ৰিপুৰা ভৈৰৱীৰ নিবিড়ভাবে জড়িত কিন্তু বেলেগ। ত্ৰিপুৰা ভৈৰৱীক সুপ্ত শক্তি হিচাপেও চিহ্নিত কৰা হয় য’ত ত্ৰিপুৰাৰ সুন্দৰ এই সুপ্ত শক্তিক বাস্তৱত ৰূপদান কৰি আৰু এই শক্তিটোক উচ্চতৰ চক্ৰৰ সহস্ৰৰ চক্ৰৰ ফালে লৈ যায়।
ব্যুৎপত্তি
ভৈৰৱী মহাবিশ্বত সংঘটিত পৰিৱৰ্তনসমূহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। মহাবিদ্যাসকলে বিশ্বত আদিপৰিশক্তিৰ ভূমিকাক উপস্থাপন কৰে, ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী সৃষ্টিৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, ভুৱনেশ্বৰী সৃষ্টি মহাবিশ্বৰ স্থায়িত্বৰ প্ৰতীক আৰু কমল সমৃদ্ধি তথা বিবৰ্তনৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। অন্যান্য মহাবিদ্যাত মহাবিশ্বৰ সময়কালত ঘটা বিভিন্ন প্ৰক্ৰিয়া প্ৰদৰ্শিত হয়। সৃষ্টি আৰু ধ্বংসৰ এই অবিচ্ছিন্ন চক্ৰত, ভৈৰৱীৰ জ্ঞান আৰু সভ্যতাৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, তেখেত মানৱজাতিৰ দ্বাৰা মহাবিশ্বৰ পৰিবৰ্তনসমূহ, মানুহৰ অগ্ৰগতি আৰু বিস্তৃত অধ্যয়নৰ প্ৰতীক।
আখ্যানসমূহ
ভৈৰৱী তন্ত্ৰৰ কুণ্ডলিনীতো এগৰাকী মহিলা পাৰদৰ্শী হৈ উপাধি প্ৰাপ্ত হৈছে। এটা যোগিনী তন্ত্ৰৰ ছাত্ৰ বা অভিলাষী। এগৰাকী ভৈৰৱী হ’ল তেখেত যিয়ে সফল হৈছে। গতিকে যিয়ে ভৈৰৱীৰ ৰাজ্য অৰ্জন কৰিছে, তেখেত মৃত্যুৰ ভয়ৰ বাহিৰত আৰু অধিক ভয়ঙ্কৰ মঙলকো তেওঁ শাসন কৰে।
ভৈৰৱী পুৰাণ তথা তন্ত্ৰ অনুসৰি ভৈৰৱৰ পত্নী।
তেওঁক শুভঙ্কৰী নামেও মাতা হয়, যাৰ অৰ্থ হ’ল যে তেখেত তেওঁৰ ভক্তসকলক যিসকল তেওঁৰ সন্তান, তেওঁলকক শুভকৰ্মৰ কৰ্তা, যিবোৰৰ অৰ্থ তেখেত এগৰাকী ভাল মা। যিসকল অযৌক্তিক তথা নিষ্ঠুৰ তেওঁলকৰ প্ৰতি সহিংসতা, শাস্তি আৰু ৰক্তপাতৰ পক্ষত তেখেত কৈছিল, যিটোৰ অৰ্থ এই যে তেখেত তেওঁলকৰ পৰা সকলো সহিংসতাৰ জনক। তেওঁক হিংসাত্মক আৰু ভয়ানক হিচাপে দেখা যায় বুলি বোধ কৰা হয় কিন্তু তেখেত তেওঁৰ সন্তানসকলৰ ওচৰত সৌম্য আই (মাক)।
তথ্য উৎস্য
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শিশু
শিশু হৈছে ভূমিষ্ঠকালীন ব্যক্তিৰ প্ৰাথমিক ৰূপ। যি যৌৱনপ্ৰাপ্ত হোৱা নাই বা বয়সন্ধিক্ষণত প্ৰৱেশ কৰা নাই তেওঁকে সমাজ তথা ৰাষ্ট্ৰই শিশু হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে। সচৰাচৰ যি ল'ৰা বা কন্যা ১৮ বছৰৰ তলত অৱস্থান কৰে, তেওঁকেই শিশু হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয়। আকৌ অনাগত সন্তান অৰ্থাৎ যি সন্তান এতিয়াও ভূমিষ্ঠ হোৱা নাই বা মাকৰ গৰ্ভত অৱস্থান কৰি আছে সেই ভ্ৰূণকো শিশুৰূপে মান্যতা দিয়া হয়। এজন ব্যক্তিক তেওঁৰ মাক-দেউতাকৰ ওচৰত ওৰেটো জীৱন সন্তান বা শিশু হিচাপেই চিহ্নিত হৈ থাকে। সেয়ে, নিৰ্দিষ্ট সময়, স্থান অথবা ঘটনাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত 'শিশুসুলভ আচৰণ' বা 'সাত বছৰীয়া শিশু' আদি বিশেষণ সমূহ প্ৰয়োগ কৰা হয়। জীৱবিজ্ঞানৰ ভাষাত - মনুষ্য সন্তানৰ জন্ম তথা বয়সন্ধিৰ মধ্যৱৰ্তী পৰ্যায়ৰ ৰূপ হৈছে শিশু। চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ সংজ্ঞানুযায়ী মাতৃগৰ্ভত ভ্ৰুণ আকাৰে অ-ভূমিষ্ঠ সন্তানেই শিশু।
বৈবাহিক জীৱনত কোনো ব্যক্তিৰ যদি পূৰ্ব সংসাৰৰ কোনো সন্তান থাকে তেনেহ'লে নুতন সংসাৰত ভূমিষ্ঠ শিশুটি আৰু পূৰ্বৰ সন্তানক পৰস্পৰৰ সতীয়া বুলি কোৱা হয়। মাক-দেউতাক উভয়ৰে মৃত্যুঁজনিত কাৰণত শিশুক ঘাট-মাউৰা বুলি কোৱা হয় আৰু মাক-দেউতাকৰ পৰিচয় নোহোৱা শিশুক অনাথ বা জহৰা বোলে।
শিশু অধিকাৰ
শিক্ষাৰ সুযোগ লাভ কৰা শিশুৰ অন্যতম মৌলিক অধিকাৰ। অধিকাংশ দেশতেই সামাজিক দায়িত্বৰ অংশৰূপে তথা অভিভাৱকৰ দিকনিৰ্দেশনা আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ বাধ্যতামূলক শিক্ষানীতিৰ প্ৰভাৱত শিশু সকল বিদ্যালয়লৈ যায়।, কম বয়সৰ শিশু সকল প্লে-গ্ৰুপত আনন্দ ও খেলাৰ চলেৰে শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে এই প্ৰক্ৰিয়াই শৈশৱকালীন প্ৰাথমিক শিক্ষাক আলোকিত ও আনন্দময় কৰি তোলে। কিন্তু অনুন্নত দেশ বা পশ্চাদমুখী দেশত শিশুসকলে মাজে সময়ে বা প্ৰায়ে মাক-দেউতাকৰ সৈতে শ্ৰমকাৰ্যত অংশগ্ৰহণ কৰে অৰ্থ উপাৰ্জনত জড়িত হ'ব লগত পৰে। ই শিশুৰ অধিকাৰ খৰ্ব কৰে। শিশুকাল খেলা-ধূলা আৰু পঢ়া-শুনাৰ সময়। এয়ে শিশুৰ অধিকাৰ।
শিশু মৃত্যু
জনসংখ্যাৰ চিত্ৰ জড়িত স্বাস্থ্য বিশেষজ্ঞই জানোৱা মতে শিশু মৃত্যুৰ হাৰ ১৯৯০-ৰ দশকতকৈ যথেষ্ট কমিবলৈ আৰম্ভ কৰে। মাত্ৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰতেই ৫ বছৰৰ কমবয়সী শিশুৰ মৃত্যু ৪২% কমি যায়। আকৌ মালয়েছিয়াৰ হাৰ আছিল প্ৰায় ৭০%।
শিশুৰ বিকাশ
বিকাশ এক অবিৰত প্ৰক্ৰিয়া। যি জন্মৰ পৰা চলি থাকে। বিকাশ হৈছে এনে এক প্ৰক্ৰিয়া, যাৰ দ্বাৰা কোনো এটা বস্তু বা কোনো জীৱৰ বৃদ্ধি বা পৰিৱৰ্তন ঘটে আৰু পূৰ্বতকৈ আগবাঢ়ি যায়। বিকাশৰ বিভিন্ন স্তৰবোৰ বয়স অনুসৰি সকলোৰে বাবে প্ৰায় একেই, ইয়াৰোপৰি বিকাশৰ প্ৰধান কাৰক দুটাও শিশুৰ বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত একেই। এই প্ৰধান অভ্যন্তৰীণ আৰু বাহ্যিক কাৰক সমূহক আকৌ বিভিন্ন ভাগত ভগাব পাৰি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মানুহ শ্ৰেণী:শৈশৱ
গুৰু নানক জয়ন্তী
গুৰু নানক জয়ন্তী বা গুৰু নানক দেৱ জী গুৰুপৰব বা গুৰু নানক প্ৰকাশ উৎসৱ শিখ ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তক আৰু প্ৰথম শিখ গুৰু গুৰু নানকৰ জন্মদিন। ই হৈছে শিখ ধৰ্মাৱলম্বী বা শিখী সকলৰ আটাইতকৈ পৱিত্ৰ উৎসৱ। শিখ সকলে ১০ গৰাকী শিখ গুৰুৰ তিথি পালন কৰে। এই গুৰুসকল শিখসকলৰ বিশ্বাস আৰু পৰম্পৰাক ৰূপ দিয়াৰ বাবে দায়বদ্ধ আছিল। তেওঁলোকৰ জন্মদিনক গুৰুপৰব বা প্ৰকাশ উৎসৱ বুলি জনা যায়। গুৰুপৰব শিখসকলে অতি পৱিত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰে।
১৪৬৯ চনৰ বিক্ৰম সংবৎ অনুসৰি কাৰ্তিক পূৰ্ণিমা তিথিত বৰ্তমান নানকানা চাহিব হিচাপে খ্যাত পাকিস্তানৰ শ্বেখুপুৰ জিলাৰ ৰাই ভই কি তালভান্দিত শিখ ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তক গুৰু নানকৰ জন্ম হৈছিল। গুৰু নানক জয়ন্তী ভাৰতত চৰকাৰী ছুটিৰ দিন।
ভাই বালাৰ জনমসখী অনুসৰি গুৰু নানকৰ জন্ম ভাৰতীয় চন্দ্ৰমাহ কাৰ্তিক পূৰ্ণিমাত হৈছিল। শিখসকলে এই কাৰণতে নৱেম্বৰ মাহত গোটেই বিশ্বত গুৰু নানকৰ গুৰুপৰব উদযাপন কৰি আহিছে আৰু ই শিখ পৰম্পৰাৰ অভিন্ন অংগ হৈ পৰিছে। কিন্তু কিছুমান পণ্ডিত আৰু সংস্থাৰ মতে অকাল তখ্টে ২০০৩ চনত গৃহীত কৰা মূল নানকশাহী দিনপঞ্জী অনুসৰি গুৰু নানকৰ জন্মদিন ১৪ এপ্ৰিল বা বৈশাখী পালন কৰা উচিত। অৱশ্যে বহু লোক আৰু সংগঠনে কাৰ্তিক পূৰ্ণিমাতে গুৰু নানক জয়ন্তী উদযাপন কৰি পাৰম্পৰিক তাৰিখ ৰাখিব বিচাৰে। মূল নানকশাহী দিনপঞ্জীয়ে বিভিন্ন শিখ সন্তৰ দাবীৰ বাবে কাৰ্তিক পূৰ্ণিমাত ইয়াক উদযাপন কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
পৰ্বান্তৰৰ পদ্য
সংকলনটোত সন্নিৱিষ্ট হোৱা ইস্তাহাৰখনত কবিতা অধ্যয়ন গোটে অসমীয়া কবিতাক পাঠকৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাৰ উদ্দেশ্যে ছটা প্ৰসংগ পুনৰ্বিবেচনা আৰু নতুনকৈ বিবেচনা কৰাৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছে । সেইকেইটা হ'ল:
সংকলনটোত সন্নিৱিষ্ট হোৱা অসমীয়া কবিতাখিনিত ইস্তাহাৰৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য প্ৰতিফলিত হোৱা বুলি 'ভূমিকা'ত সম্পাদকে উল্লেখ কৰিছে।
কৈকেয়ী
কৈকেয়ী (Kaikeyi) হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ ৰজা দশৰথৰ তৃতীয়গৰাকী পত্নী আৰু অযোধ্যাৰ ৰাণী আছিল৷ দশৰথৰ তিনিগৰাকী পত্নীৰ ভিতৰত কৈকেয়ীৰ ভূমিকা সকলোতকৈ বেছি৷ তেওঁ কেকেয় ৰাজ্যৰ জীয়াৰী আৰু এগৰাকী শক্তিশালী যোদ্ধা আছিল, যিয়ে যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁৰ পতি দশৰথক সহায় কৰিছিল৷ কৈকেয়ী ভৰতৰ মাক আছিল৷ প্ৰথমতে তেওঁ সৎ পুত্ৰ ৰামক মৰম আৰু মাতৃসুলভ জ্ঞান কৰিছিল যদিও পিছত মন্থৰাৰ কথাত পতিয়ন গৈ ৰামক বনবাসলৈ পঠিয়াইছিল৷
জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কৈকেয়ীৰ জন্ম বৰ্তমানৰ আফগানিস্তানৰ প্ৰাচীন ভাৰতীয় অঞ্চল কেকেয়ৰ ওচৰত হৈছিল। কৈকেয়ী কেকয়ৰাজ অশ্বপতিৰ কন্যা আছিল। অশ্বপতিয়ে পখীৰ ভাষা বুজাৰ বৰপ্ৰাপ্ত কৰিছিল যদিও তেওঁ সেই ভাষাৰ অৰ্থ কাৰোৰে আগত ব্যক্ত কৰিব নোৱাৰিছিল; ব্যক্ত কৰিলেই তেওঁৰ মৃত্যু নিশ্চিত৷ এদিন তেওঁ আৰু তেওঁৰ পত্নী বাগিচাত ভ্ৰমণ কৰাৰ সময়ত অশ্বপতিয়ে এযোৰ ৰাজহাঁহৰ কথোপকথন শুনি মুগ্ধ হৈ হাঁহিবলৈ ধৰে। অশ্বপতিয়ে সেই কথা ব্যক্ত কৰিলে ৰজাৰ মৃত্যু হ’ব বুলি জানিও ৰাণীয়ে সেই কথা জানিবলৈ ইচ্ছুক হৈ পৰে৷ তেতিয়া ৰজাই তেওঁৰ পত্নীয়ে তেওঁক ভাল নাপায় বুলি জানিব পাৰি তেওঁক নিৰ্বাসিত কৰে। মাতৃহীনা কৈকেয়ী দাসী তথা ধাত্ৰীমাতা মন্থৰাৰ ওচৰলৈ যায়৷ যুৱতী অৱস্থাত তেওঁক স্বয়ংবৰত দশৰথে স্ত্ৰী ৰূপত বৰণ কৰে। তেওঁ দশৰথৰ সকলোতকৈ প্ৰিয়া স্ত্ৰী আছিল।
বিধৱা আৰু পৰৱৰ্তী জীৱন
অযোধ্যাৰ পৰা ৰামক বনবাসলৈ প্ৰেৰণ কৰাৰ ছয় দিন পিছত দশৰথ শোকগ্ৰস্ত হৈ মৃত্যুবৰণ কৰে৷ স্বামীৰ মৃত্যুৰ কাৰণ তেওঁ নিজকে দোষাৰোপ কৰে৷ তদুপৰি, ভৰতে সিংহাসনত বহাৰ তেওঁৰ ডাঙৰ ভায়েকৰহে জন্মগত অধিকাৰ আছিল বুলি তেওঁ সিংহাসনত নবহাৰ শপত খায় আৰু পিতৃৰ মৃত্যুৰ কাৰণ তেওঁৰ মাকক দোষাৰোপ কৰে লগতে তেওঁৰ মাকক মা বুলি সম্বোধন নকৰাৰ শপত খায়। কোৱা হয় যে, এইকাৰণেই কৈকেয়ীৰ নামটো কেতিয়াবাহে শুনা যায়। তেওঁৰ মৰমৰ সৎ পুত্ৰ ৰামক ১৪ বছৰ বনবাসলৈ পঠিওৱাৰ পিছত তেওঁ অনুতপ্ত হৈ পৰে৷
ৰাম বনবাসৰ পৰা ঘূৰি অহাৰ পিছত কৈকেয়ীয়ে ৰামৰ ওচৰত ক্ষমা বিচৰাত ৰামে কৈকেয়ীৰ ভৰি স্পৰ্শ কৰি ক্ষমা বিচৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই বুলি কয়৷ কিয়নো তেওঁ সেইবোৰ একো বেয়াভাৱে নলৈছিল লগতে তেওঁ ভৰতক তেওঁৰ মাকক ক্ষমা কৰিবলৈ কয়। ৰামে ভৰতক এইটোও কয় যে, মাকে যি কৰে, সেয়া ভালেই হওক বা বেয়াই হওক সিহঁতে সন্তানৰ কল্যাণৰ বাবেহে কৰে; নিজৰ বাবে নহয়, সেয়েহে সিহঁতৰ ওপৰত খং কৰা উচিত নহয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
জন ফ'ৰ্বছ্‌ নাশ্ব, কনিষ্ঠ
জন ফ'ৰ্বছ নাছ কনিষ্ঠ (জুন ১৩, ১৯২৮, মে' ২৩, ২০১৫) আমেৰিকাৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত গণিতজ্ঞ আছিল। খেল তত্ত্ব, ডিফাৰেন্সিয়েল জ্যামিতি আৰু আংশিক অৱকলজ সমীকৰণলৈ তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে তেওঁক স্মৰণ কৰা হয়।
তেওঁৰ তত্ত্বসমূহ, যেনে নাশ্ব সাম্যাৱস্থাৰ ধাৰণা অৰ্থবিজ্ঞান, সংগণন, ইভল্যুশ্যনাৰী বায়লজি, কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা, একাউণ্টিং, ৰাজনীতিবিজ্ঞান আৰু সামৰিক তত্ত্ব আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰিন্সটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বৰিষ্ঠ গৱেষক গণিতজ্ঞ হিচাবে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰা নাছে গেম থিয়'ৰিষ্ট ৰেইনহাৰ্ড ছেলটন আৰু জন হাৰ্চেনিল লগত যুটীয়াভাবে ১৯৯৪ চনৰ অৰ্থনীতিৰ ন'বেল সোঁৱৰণি বঁটা লাভ কৰে। ২০১৫ চনত তেওঁক লুই নিৰেণবাৰ্গৰ লগত নন লিনিয়াৰ পাৰ্চিয়েল ডিফাৰেন্সিয়েল ইকুৱেশ্যনৰ বিষয়ে কৰা কামৰ বাবে তেওঁক যুটীয়াভাৱে এবেল পুৰস্কাৰেৰে বিভূষিত কৰা হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:গণিতজ্ঞ শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী‎ শ্ৰেণী:এবেল বঁটা বিজয়ী
এড'ব পেজমেকাৰ
এড'ব পেজমেকাৰ (Adobe PageMaker পূৰ্বতে অলডাচ পেজমেকাৰ) হৈছে এপল মেকিনটছত অলডাচ কৰ্পোৰেচনৰ দ্বাৰা ১৯৮৫ চনত প্ৰৱৰ্তন কৰা এক বন্ধ ডেস্কটপ প্ৰকাশন কম্পিউটাৰ প্ৰগ্ৰাম। মেকিনটছৰ গ্ৰাফিকেল ইউজাৰ ইণ্টাৰফেচ, পেজমেকাৰ প্ৰকাশন ছফ্টৱেৰ, আৰু এপল লেজাৰৰাইটাৰ লেজাৰ প্ৰিণ্টাৰৰ সংমিশ্ৰণে ডেস্কটপ প্ৰকাশন বিপ্লৱৰ আৰম্ভণি চিহ্নিত কৰে। ১৯৮৭ চনত ৱিণ্ড'জ ১.০ চলি থকা পিচিলৈ পোৰ্ট কৰা হৈছে, পেজমেকাৰে মেকিনটছ প্লেটফৰ্ম আৰু ৱিণ্ড'জ পৰিৱেশ দুয়োটা জনপ্ৰিয় কৰাত সহায় কৰিছিল।
পেজমেকাৰৰ সফলতাৰ কাৰণ হোৱা এটা মুখ্য উপাদান আছিল এড'ব চিষ্টেমছৰ পোষ্টস্ক্ৰিপ্ট পৃষ্ঠা বিৱৰণ ভাষাৰ বাবে ইয়াৰ স্থানীয় সমৰ্থন। এডোবে ১৯৯৪ চনত অলডাচৰ বেছিভাগ সম্পত্তি (ফ্ৰীহেণ্ড, প্ৰেছৱাইজ, পেজমেকাৰ আদি সহ) ক্ৰয় কৰাৰ পিছত আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত অলডাচ নামটো পৰ্যায়ক্ৰমে বাতিল কৰাৰ পিছত, সংস্কৰণ ৬ মুকলি কৰা হয়। ১৯৯০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে উচ্চ-স্তৰৰ ডিটিপি বজাৰত এই কাৰ্যসূচীএক মুখ্য শক্তি হৈ আছিল, কিন্তু নতুন সুবিধাবোৰ আহিবলৈ লেহেম আছিল। ১৯৯০-ৰ দশকৰ মাজভাগলৈ, ই মেকত কুয়াৰ্কএক্সপ্ৰেছৰ পৰা বৰ্ধিত প্ৰতিযোগিতাৰ সন্মুখীন হৈছিল, আৰু কম পৰিমাণে, পিচিত ভেণ্টুৰা, আৰু দশকটোৰ শেষলৈ ই এক মুখ্য শক্তি নাছিল। কুয়াৰ্কে সামগ্ৰীটো ক্ৰয় কৰাৰ আৰু ইয়াক বাতিল কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, কিন্তু তাৰ পৰিৱৰ্তে, ১৯৯৯ চনত এড'বে তেওঁলোকৰ "কুয়াৰ্ক কিলাৰ", এড'ব ইনডিজাইন মুকলি কৰিছিল। পেজমেকাৰৰ অন্তিমটো মুখ্য মুক্তি ২০০১ চনত আহিছিল, আৰু গ্ৰাহকসকলক কম খৰচত ইনডিজাইন অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
বিকাশৰ সমাপ্তি
right|thumb|[[Adobe InDesign|InDesign was the successor to PageMaker.]] পেজমেকাৰৰ বিকাশে পিছৰ বছৰবোৰত এল্ডাছত ফ্লেগ কৰিছিল আৰু, ১৯৯৮ চনলৈ, পেজমেকাৰে প্ৰায় সমগ্ৰ পেছাদাৰী বজাৰ হেৰুৱাইছিল ১৯৯২ চনত মুকলি কৰা তুলনামূলকভাৱে বিশেষত্ব সমৃদ্ধ কুয়াৰ্কএক্সপ্ৰেছ ৩.৩ আৰু ১৯৯৬ চনত মুকলি কৰা ৪.০ লৈ। কুয়াৰ্কে এড'ব ক্ৰয় কৰাৰ আৰু বিশ্বাস বিৰোধী সমস্যাপৰিহাৰ কৰিবলৈ পেজমেকাৰৰ সংযুক্ত কোম্পানীটো বিক্ৰী কৰাৰ অভিপ্ৰায় ব্যক্ত কৰিছিল। এড'বে প্ৰস্তাৱটো প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে "শুকচান" (পিছলৈ "কে২" নামৰ এটা নতুন পৃষ্ঠা লেআউট এপ্লিকেচন কোডত কাম কৰি আছিল, মূলতঃ অলডাচে আৰম্ভ কৰিছিল, মুকলিকৈ পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল আৰু "কুয়াৰ্ক কিলাৰ" হিচাপে অৱস্থিত আছিল। এইটো ১৯ চনত এড'ব ইনডিজাইন ১.০ হিচাপে মুকলি কৰা হৈছিল।
পেজমেকাৰৰ অন্তিমটো মুখ্য মুক্তি আছিল ২০০১ চনত ৭.০, যাৰ পিছত সামগ্ৰীটোক "জীৱন সমৰ্থনত অৱনমিত" হিচাপে দেখা গৈছিল। এড'বে ২০০৪ চনত পেজমেকাৰৰ সকলো বিকাশ বন্ধ কৰে আৰু ব্যৱহাৰকাৰীসকলক ইনডিজাইনলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ "দৃঢ়ভাৱে উৎসাহিত" কৰে, আৰম্ভণিতে বিশেষ "ইনডিজাইন পেজমেকাৰ সংস্কৰণ" আৰু "পেজমেকাৰ প্লাগ-ইন" সংস্কৰণৰ জৰিয়তে, যিয়ে ইনডিজাইনত পেজমেকাৰৰ ডাটা মাৰ্জ, বুলেট আৰু নম্বৰিং সুবিধা যোগ দিয়ে, আৰু পেজমেকাৰ-অভিমুখী সহায়বিষয়, প্ৰশংসনীয় অসংখ্য প্ৰ'ফণ্ট, আৰু টেমপ্লেট প্ৰদান কৰে। ২০০৫ চনৰ পৰা, এই সুবিধাবোৰ ইনডিজাইন চিএছ২-ত বাণ্ডল কৰা হৈছিল, যাক বৰ্তমানৰ পেজমেকাৰ গ্ৰাহকসকলক আধা মূল্যত আগবঢ়োৱা হৈছিল।
তেতিয়াৰ পৰা এডোব পেজমেকাৰৰ কোনো নতুন মুখ্য সংস্কৰণ মুকলি কৰা হোৱা নাই, আৰু ই এডোব ইনডিজাইনৰ সৈতে প্ৰেৰণ নকৰে।
অভ্যৰ্থনা
1989 চনত বাইটে বিৱাইটিই পুৰস্কাৰৰ "ডিষ্টিংচন" বিজয়ীসকলৰ ভিতৰত পেজমেকাৰ 3.0 তালিকাভুক্ত কৰিছিল, য'ত কোৱা হৈছিল যে "এই কাৰ্যসূচীটোৱেই আমাৰ বহুতকে দেখুৱাইছিল যে মেকিনটছক ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ সম্ভাৱনাৰ সৈতে কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।"
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:অপাৰেটিং চিষ্টেম
অভিযোজন (কলা)
অভিযোজন হৈছে গ্ৰন্থবিশেষৰ বৰ্ণিত ঘটনা, চৰিত্ৰাৱলী আৰু তাৰ বাণীভংগী যথাসম্ভৱ অক্ষুণ্ণ ৰাখি তাক অন্য এটা মাধ্যমেদি প্ৰকাশ কৰিবৰ বাবে নতুনকৈ গঢ় দিয়া হয়। উপন্যাসবিশেষক কথাছবিৰ বাবে, ৰেডিঅ' আৰু টেলিভিচনৰ বাবে অভিযোজন কৰা হয়। আকৌ কেতিয়াবা নাটককো গল্পৰ ৰূপত, উপন্যাসৰ ৰূপত প্ৰকাশ কৰা দেখা যায়; সিয়ো অভিযোজনাই।
শ্ৰেণী:কলা
নাৰিকল পূৰ্ণিমা
নাৰিকল পূৰ্ণিমা হৈছে মহাৰাষ্ট্ৰ ৰ বিশেষকৈ মুম্বাই আৰু কংকা তীৰৰ হিন্দু মাছমৰিয়া সমাজে পালন কৰা এক উৎসৱ। হিন্দু ভাৰতীয় বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি শাওন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত (ইংৰাজী মাহ জুলাই আৰু আগষ্ট)ত এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱ পালনৰ বাবে ফুল, চাউল, নাৰিকল আদি নৈবেদ্য হিচাপে উৎসৰ্গা কৰা হয়। ইয়াৰোপৰি মহিলা সকলে তেওঁলোকৰ ভায়েক বা ককায়েকৰ হাতত ৰাখী পিন্ধাই।
উদযাপন
ইউনাইটেড নেচন ইকনমিক এণ্ড চচিয়েল কমিচন ফৰ এচিয়া এণ্ড দ্য পেচিফিক (UN-ESCAP)য়ে ঘোষণা কৰা বিশ্ব নাৰিকল দিৱস সমগ্ৰ বিশ্বত ২ ছেপ্টেম্বৰত পালন কৰা হয়। মুম্বাইত এই মহোৎসৱত পূৰ্বতে মালাবাৰ পৰ্বত আৰু কোলাবা ৰ মাজৰ সমুদ্ৰ তীৰত নাৰিকল আৰু পুষ্প সজ্জাৰে সৈতে বৃহৎ সংখ্যক লোক একত্ৰিত হৈ পালন কৰিছিল। বাৰিষাৰ শেষৰ ফালে পূৰ্ণিমা তিথিত এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। ইয়াৰ দ্বাৰা বছৰটোলৈ শান্ত সাগৰ আৰু সুৰক্ষিত সমুদ্ৰ পথৰ কামনা কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
দীপিকা বৰগোহাঁই
দীপিকা বৰগোহাঁই (Dipika Borgohain; জন্ম: ১৯৩২) এগৰাকী প্ৰবন্ধকাৰ, সমালোচক, অধ্যাপক। তেওঁ দেৱীচৰণ বৰুৱা বালিকা বিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভ কৰি ১৯৬২ চনত নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ত দৰ্শন বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে। তেওঁৰ লেখাত যুক্তিনিষ্ঠ বিশ্লেষণ আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষতা অন্যতম বৈশিষ্ট্য। 'বিশ্বাস অবিশ্বাস অন্ধবিশ্বাস' তেওঁৰ বহুল সমাদৃত গ্ৰন্থ।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
দীপিকা বৰগোহাঁইৰ জন্ম ১৯৩২ চনৰ ৩০ জুলাইত যোৰহাটত। পিতৃ যোগেশ গগৈ আৰু মাতৃ ঘণকান্তি বুঢ়াগোহাঁই। ১৯৫৮ চনত নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ যোগানন্দ বৰগোহাঁইৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
যোৰহাটতে শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ কৰি ১৯৫১ চনত তেখেতে জে বি কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু ১৯৫৪ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। দেৱীচৰণ বৰুৱা বালিকা বিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভ কৰি তেখেতে ১৯৬২ চনত নৰ্থ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ত দৰ্শন বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে। ৩০ বছৰ অধ্যাপনা কৰি অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে ১৯৯২ চনত। বিবাহসূত্ৰে লখিমপুৰৰ বোৱাৰী,সুলেখিকা আৰু এগৰাকী যুক্তিবাদী নাৰীৰূপে দীপিকা বৰগোহাঁই সমাজত প্ৰসিদ্ধ আৰু সমাদৃত। অসম বাণী, আমাৰ অসম, প্ৰান্তিক, সাতসৰী আদি কাকত-আলোচনীত তেখেতৰ মূল্যৱান প্ৰবন্ধ প্ৰকাশিত হৈছে। ১৯৬৬ চনত তেখেতৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ ‘আজৰি পৰৰ সাধু (লয়াৰ্চ বুক ষ্টল) প্ৰকাশ পায়। একে বছৰতে নিৰ্মলা বৰাৰ সৈতে যুতীয়াভাৱে সমাজ বিজ্ঞান’ (অসম বুক ডিপো) প্ৰকাশ হয়।
জীৱনৰ স্বৰূপ
দীপিকা বৰগোহাঁইৰ চিন্তামূলক প্ৰবন্ধৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ হল “জীৱনৰ স্বৰূপ। গ্ৰন্থখনক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে অসমীয়া চিন্তামূলক সাহিত্যৰ এটা 'মূল্যৱান সম্পদ' বুলি উল্লেখ কৰি গৈছে। লগতে এইবুলিও উল্লেখ কৰিছে যে-“এটা বিশেষ উদ্দেশ্য চকুৰ আগত ৰাখি লেখিকাই এই প্ৰবন্ধবোৰ লিখিছে। সেইটো হৈছে এই যে তেওঁ জীৱনটোক-মানৱিক সম্পৰ্ক আৰু সমস্যাক সূক্ষ্মভাৱে পৰীক্ষা কৰি চাব খুজিছে, আৰু সেই পৰীক্ষালব্ধ জ্ঞানৰ ভাগ তেওঁ আনকো দিব খুজিছে। অসমীয়া ভাষাত এনে চিন্তামূলক প্ৰবন্ধ লিখা লেখকৰ সংখ্যা অতি তাকৰ। তেনে লেখকৰ চুটি তালিকাখনত বিশেষভাৱে চিহ্নিত হোৱাৰ যোগ্য এগৰাকী লেখক হ’ল দীপিকা বৰগোহাঁই। তাৰ প্ৰমাণ এই গ্ৰন্থখন।”(মুখবন্ধ, জীৱনৰ স্বৰূপ) গ্ৰন্থখনত ২২টা প্ৰবন্ধ সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। আটাইবোৰ প্ৰবন্ধই অভিজ্ঞতাসম্বলিত। কাকতত প্ৰকাশিত প্ৰবন্ধই সময় বাগৰাৰ লগে লগে প্ৰাসংগিকতা হেৰুওৱা যি চৰিত্ৰ,সেয়া আলোচ্য গ্ৰন্থখনৰ লগত নাই। জীৱন বিষয়ক বিভিন্ন দিশ কিছুমানক প্ৰবন্ধবোৰৰ মাজেৰে বিশ্লেষণাত্মকভাৱে চোৱা হৈছে। ‘আধুনিক জীৱনধাৰা’, ‘জীৱনৰ স্বৰূপ’, ‘সক্ৰিয় পৰিয়াল’, ‘সামাজিক শৃংখলা আৰু পাৰিবাৰিক শান্তি’, ‘সৌজন্যবোধ শালিনতা আৰু অনুকম্পা’, ‘চাৰিত্ৰিক অখণ্ডতা ইনটিগ্ৰিটী অভ কেৰেটাৰ আদি বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য প্ৰবন্ধ। অৰ্থনৈতিক, পাৰিবাৰিক জীৱনকে ধৰি সামাজিক জীৱনক প্ৰভাৱিত কৰি ৰখা তিনিটা বিশেষ ধাৰণাৰ বিষয়ে আধুনিক জীৱনধাৰা’ প্ৰবন্ধত আলোচনা কৰা হৈছে। কল্যাণবাদৰ সলনি ভোগ আৰু প্ৰতিষ্ঠাৰ লালসাক প্ৰশ্ৰয়। দিয়াৰ মানসিকতা, বিলাসিতা আৰু পাৰিবাৰিক সম্পৰ্কত আহি পৰা অদ্ভুত নতুনত্বৰ প্ৰসংগ প্ৰবন্ধটোৰ আধাৰ বিষয়। এটা সমৃদ্ধ আৰু সুখী পৰিয়ালৰ ক্ষেত্ৰত ধৰণৰ কাৰবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ, সেয়া সক্ৰিয় বয়াল’ প্ৰবন্ধ লিখা হৈছে। সময় আৰু সমাজৰ পৰিবৰ্তনৰ লগে লগে সংস্কাৰ আৰু পৰম্পৰাবোৰ সলনি হৈছে ঠিকেই। কিন্তু এইবোৰে আনি দিয়া কোনো যুক্তিসংগত পৰিবৰ্তনকে সামাজিক শৃংখলা বজাই ৰখাত মানি লোৱা হোৱা নাই। সামাজিক শৃংখলা আৰু পাৰিবাৰিক শান্তি’ প্ৰবন্ধত এনে বিষয় সম্পৰ্কত আলোচনা কৰা হৈছে। নিজস্ব দৃষ্টিভঙ্গীৰে নাৰীৰ শালিনতা সম্পৰ্কে অভিজ্ঞতাৰ আধাৰাত ‘সৌজন্যবোধ, শালীনতা আৰু অনুকম্পা’ প্ৰবন্ধটো ৰচনা কৰা হৈছে। চাৰিত্ৰ বিষয়ক প্ৰবন্ধটোত কোৱা। হৈছে যে—চাৰিত্ৰিক অখণ্ডতাৰ প্ৰথম পাঠ আৰম্ভ হয় ঘৰখনত। বিশ্বাস বা প্ৰত্যয়, আনৰ গুণৰ স্বীকৃতি আৰু সততাই হৈছে চাৰিত্ৰিক অখণ্ডতাৰ মূল তিনিটা লক্ষণ। দীপিকা বৰগোহাই দৰ্শন বিষয়ৰ অধ্যাপক। সেয়ে অৱধাৰিতভাৱেই তেখেতৰ জীৱনৰ স্বৰূপ। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰবন্ধবোৰত দাৰ্শিনিক দৃষ্টিভঙ্গীযুক্ত হৈ পৰিছে। ব্যক্তিগত পৰ্যবেক্ষণ আৰু অভিজ্ঞতাৰ আধাৰত সমসাময়িক অনেক প্ৰসংগ প্ৰবন্ধবোৰৰ মাজেৰে বিচাৰ কৰা হৈছে।
উৰ্মিলা পাৱাৰ
পাৱাৰৰ চুটি-গল্প 'কৱচ' আৰু 'আ চাইল্ডহুড টেল' বহুপঠিত আৰু কেইবাখনো ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শৈক্ষিক পাঠ্যক্ৰমৰ অন্তৰ্গত। দলিত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ ওপৰত মীনাক্ষী মুনৰ সৈতে তেওঁ কৰা ডকুমেণ্টেচন নাৰীবাদী দৃষ্টিকোণৰ পৰা ভাৰতত দলিত ইতিহাস নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান।
দীপিকা বৰগোহাঁই
বিশ্বাস অবিশ্বাস অন্ধবিশ্বাস
'বিশ্বাস অবিশ্বাস অন্ধবিশ্বাস’ যুক্তিপূৰ্ণ প্ৰবন্ধৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সংকলন। গ্ৰন্থখনত বৰগোহাঁইৰ - ৫০টা প্ৰবন্ধ সংকলিত হৈছে। গ্ৰন্থখনৰ কেইবাটাও প্ৰবন্ধত অৱধাৰিতভাৱে আহি পৰা বিষয় হ’ল ধৰ্ম। ধৰ্ম নৈতিকতা নহয়’ গ্ৰন্থখনৰ এটা প্ৰবন্ধ। ধৰ্ম আৰু নৈতিকতাক বহু সময়ত একাকাৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰা হয়। ধৰ্ম বিষয়ক অনেক বদ্ধমূল ধাৰণাই সমাজৰ উত্তৰণত বাধা দি আহিছে। ধৰ্মীয় আবেষ্টনীয়ে নীতিভিত্তিক সমাজক আঁতৰাই ৰখাৰ চেষ্টা কৰে। আক্টোৰগোজ, কতৃত্বশীল মনোভাৱক ধৰ্মই দি আহিছে। জাতি, সম্প্ৰদায়, বৰ্ণৰ বিভাজন ধৰ্মীয় চেতনাৰেই পাৰ্শ্বক্ৰীয়া। ধৰ্মই বাস্তৱ পৃথিৱীৰ কথা নকয়, কয় পৰজনমৰ কথা। মানৱীয় সম্পৰ্কবোৰ সাৰহীন বুলি ভাবিবলৈ সদায় শিকাই আহিছে। ধৰ্মৰ প্ৰৰোচনাত মানুহ অন্ধবিশ্বাসী হয়। হিন্দু ধৰ্মৰো অনেক ৰীতি-পৰম্পৰা মানৱীয় নহয়। বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ আশীৰ্বাদত দেশ ইতিমধ্যে বহুদূৰ আগুৱাই গৈছে। নিজক যুগোপযোগী কৰি ৰাখিবলৈ বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভঙ্গীৰ প্ৰয়োজন আছে। দেশ বিভাজন আৰু জাতিৰ পিতাৰ মৃত্যুৰ কাৰণো আছিল ধৰ্ম। ধৰ্ম বা ঈশ্বৰৰ ভয়ত সৎ হৈ থকাটোৱে নৈতিকতাক নুবুজায়। ধৰ্ম নৈতিকতা নহয়’ প্ৰবন্ধত তাকেই কোৱা হৈছে। বিশ্বাস অবিশ্বাস অন্ধবিশ্বাস’আন এটা শক্তিশালী প্ৰবন্ধ। বিশ্বাস কৰি অহা হৈছে কাৰণেই যিবোৰ বিশ্বাস কৰা হয়, যি বিশ্বাসে কাৰো মঙ্গল সাধন নকৰে, সেয়াই হল অন্ধবিশ্বাস। কৰ্মফল বিষয়ক পৰম্পৰাগত ধাৰণাই মানুহক। অন্ধবিশ্বাসী কৰি ৰখাৰ প্ৰসংগ আলোচনা কৰা হৈছে ‘ধৰ্ম বা ঈশ্বৰে মানুহকৰক্ষা কৰেনে’প্ৰবন্ধত। ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি মানুহৰ কাৰণে কেনেকৈ অমানৱীয় হ'ব পাৰে, সেয়া উদাহৰণেৰে সৈতে প্ৰবন্ধটোত দেখুওৱা হৈছে। ধৰ্মৰ আধ্যাত্মিকীকৰণ’ প্ৰবন্ধত আধ্যাত্মিকতা আৰু ধৰ্ম বিষয়ক স্পষ্ট ধাৰণা দিয়াৰ চেষ্টা আছে। সময়ৰ ওচৰত যিহেতু সদায় মানৱতাৰেই জয় হৈ আহিছে, সেই প্ৰসংগত লেখকৰ বক্তব্য মন কৰিবলগীয়া- “পৃথিৱীৰ ধৰ্মসমূহ আৰম্ভ হোৱাৰ পৰাই যিমান মঠ-মন্দিৰ মছজিদ, গীৰ্জা বনোৱা হ'ল, যিমান ধৰ্মবাণী শুনোৱা হ'ল, অতদিনে পৃথিৱীখন স্বৰ্গই হৈ পৰিব লাগিছিল। কিন্তু হোৱা নাই, কিয়? ইয়াৰ উত্তৰ বিচাৰি চাব লাগিব আমাৰ স্বভাৱত, আমি বনোৱা ব্যৱস্থাৱলীত। ধৰ্মও আমাৰেই সৃষ্টি। ইমানদিনৰ ব্যৱস্থাৱলীয়ে যদি আমাক ধাৰ্মিক বনাব পৰা নাই, আমাৰ আদিম হিংস্ৰ প্ৰবৃত্তিটোক যদি এটা ভাল মোৰ দিব পৰা নাই, তেন্তে এইবাৰ বিজ্ঞানসন্মত বিশ্বজনীন মানৱতাবাদেৰে চেষ্টা এটা চলোৱাত আপত্তি কি?”(পৃষ্ঠা-১০১)। লেখকে উল্লেখ কৰা “বিশ্বজনীন মানৱতাবাদ’ৰতাৎপৰ্য অনুধাৱন কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে। ধৰ্মৰ অনেক নেতিবাচক দিশ আলোচনা কৰিলেও লেখকে ধমক সমাজৰ পৰা সমুলি উভালি পেলাব লাগে, সেয়াও কোৱা নাই। ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত সংস্কাৰৰ কথাহে কৈছে। এই সংস্কাৰ হ'ব লাগিব মানৱতাৰ পক্ষে। সমাজৰ উত্তৰণৰ পক্ষে। আচলতে প্ৰতিটো চিন্তা আৰু কামৰে সমাজ উপযোগী ব্যাখ্যাইহে সকলোপ্ৰকাৰৰ উত্তৰণ সম্ভৱ কৰি তোলে। ধৰ্মীয় গোড়ামি আৰু সন্ত্ৰাসবাদ’ প্ৰবন্ধত তেনে আলোচনা আছে। ‘ধৰ্মীয় অসহিষ্ণুতা আৰু নাৰী সমাজ’ আন এটা এই বিষয়ক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰবন্ধ। ঈশ্বৰক আলোচ্য বিষয় কৰি লোৱা দুটা প্ৰবন্ধ হ’ল ‘আমাৰ ঈশ্বৰ' আৰু 'ঈশ্বৰৰ ভৱিষ্যৎ'। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথমৰ কেইবাটাও প্ৰবন্ধ জীৱন বিষয়ক। অভিজ্ঞতা আৰু নিজা দৃষ্টিভঙ্গীক অৱলম্বন কৰি লিখা প্ৰবন্ধকেইটাৰ মাজেৰে লেখক জীৱনবোধকো অনুভৱ কৰিব পৰা গৈছে।
উৰ্মিলা পাৱাৰ
পাৱাৰৰ আত্মজীৱনী 'আইডন' (ৱিভ) দলিত মহিলাৰ দ্বাৰা লিখিত প্ৰথমখন কিতাপ, যি আলোচক আৰু পঢ়ুৱৈৰ ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰিছে। কিতাপখন পিছত 'দ্য ৱিভ অৱ মাই লাইফ: আ দলিত ৱমেনচ্‌ মেম'ৰচ্‌' নাম দি মায়া পণ্ডিতে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে। ৱন্দনা চোনালকাৰে কিতাপখনৰ আগকথা লিখিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
বম্বে প্ৰেচিডেন্সী (বৰ্তমানৰ মহাৰাষ্ট্ৰ)ৰ কংকন জিলাত অৱস্থিত, ৰত্নগিৰি জিলাৰ আদগাঁৱত, ১৯৪৫ চনত পাৱাৰৰ জন্ম হয়। বি আৰ আম্বেদকাৰে দলিত সম্প্ৰদায়ক হিন্দু ধৰ্ম ত্যাগ কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱাৰ পিছত, পাৱাৰৰ বাৰ বছৰ বয়সত তেওঁ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ সম্প্ৰদায়ৰ আন সদস্যসকলৰ সৈতে বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে।