cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
লিঙ্গ ভিত্তিক গৰ্ভপাত
এছিয়া
২০১৯ চনৰ এক অধ্যয়ন অনুসৰি বিশ্বব্যাপী ২৩ নিযুতৰ ভিতৰত ১১.৯ নিযুত চীন আৰু ১০.৬ নিযুত ভাৰতত যৌন নিৰ্বাচিত গৰ্ভপাত হোৱাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।
চীন
যেতিয়া ১৯৬০ চনত চীনত লিঙ্গ অনুপাত অধ্যয়ন কৰা আৰম্ভ হৈছিল, ই তেতিয়াও স্বাভাৱিক পৰিসৰৰ ভিতৰত আছিল। অৱশ্যে, ই ১৯৯০ চনৰ ভিতৰত ১.৯ লৈ বৃদ্ধি পাইছিল আৰু ২০১০ চনৰ ভিতৰত ইয়াৰ চৰকাৰী লোকপিয়লত ১১৮ লৈ উঠিছিল। গৱেষকসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই লিঙ্গ অনুপাতৰ ভাৰসাম্যহীনতাৰ কাৰণ হৈছে ছোৱালী শিশুৰ মৃত্যুৰ হাৰ বৃদ্ধি, ছোৱালী জন্মৰ কম প্ৰতিবেদন আৰু লিঙ্গ নিৰ্বাচিত গৰ্ভপাত। আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ হৈছে সম্ভৱতঃ যৌন-নিৰ্বাচিত গৰ্ভপাত, কিন্তু এইটো প্ৰমাণ কৰা কঠিন কিয়নো তথ্য বহুত গোপন কৰিও ৰখা হয়।
ভাৰত
ভাৰতৰ ২০০১ চনৰ লোকপিয়লত ০-৬ বছৰ বয়সৰ শিশু লিঙ্গ অনুপাত প্ৰকাশ পাইছিল যʼত এই অনুপাত ১০৮ (প্ৰতি ১০০০ ল'ৰাত ক্ৰমান্বয়ে ৯২৭ ছোৱালী)আছিল। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই অনুপাত ১০৮ৰ পৰা ১০৯লৈ (প্ৰতি ১০০০ ল'ৰাত ৯১৯ ছোৱালী) হৈছিল। স্বাভাৱিক অনুপাত হʼব লাগে প্ৰতি ১০০০ ল'ৰাত ৯৪৩ ছোৱালী। ভাৰতৰ নগৰাঞ্চলত ১৯৮০ ৰ পৰা যৌন স্ক্ৰীণিং প্ৰযুক্তিৰ উপলব্ধতা বৃদ্ধি হোৱাৰ লগেলগে ইয়াৰ অপব্যৱহাৰো আৰম্ভ হʼল। ভাৰত চৰকাৰে ১৯৯৪ চনত প্ৰসৱ-পূৰ্ব ডায়গনিষ্টিক কৌশল আইন স্থাপন কৰে। প্ৰসৱপূৰ্ব যৌন স্ক্ৰীণিং আৰু যৌন নিৰ্বাচিত গৰ্ভপাত প্ৰতিহত আৰু শাস্তি দিবলৈ এই আইন প্ৰনয়ন কৰা হৈছিল।
পাকিস্তান
তিনিটা পৃথক গৱেষণা অধ্যয়ন, ক্লাউছেন আৰু উইঙ্কৰ মতে, মন কৰক যে পাকিস্তানত বিশ্বৰ সৰ্বাধিক শতাংশ হেৰুৱা ছোৱালী আছিল, ইয়াৰ মুঠ প্ৰাপ্তবয়স্ক মহিলা জনসংখ্যাৰ তুলনাত। ২০১৭ চনত, দুটা পাকিস্তানী সংগঠনে পাকিস্তানী চহৰসমূহত শিশু হত্যাৰ বৃহৎ ঘটনা আৱিষ্কাৰ কৰে। এই কাম এধি ফাউণ্ডেচন আৰু ছিপা ৱেলফায়াৰ ফাউণ্ডেচনৰ নেতৃত্ব কৰা হৈছিল। শিশুহত্যাটো মুখ্যতঃ প্ৰায় সকলোমহিলা শিশু আছিল। স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষই দিয়া কাৰণটো আছিল দৰিদ্ৰতা আৰু স্থানীয় ৰীতি, যাৰ কাৰণে ল'ৰাসকলক ছোৱালীকৈ বাবে পছন্দ কৰা হয়।
দক্ষিণ কোৰিয়া
দক্ষিণ কোৰিয়াত যৌন নিৰ্বাচিত গৰ্ভপাত ১৯৮০ দশকৰ মাজভাগৰ পৰা ১৯৯০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিলৈ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল, য'ত নিৰ্বাচিত মহিলা গৰ্ভপাত সাধাৰণ আছিল কিয়নো পুৰুষ শিশুসকলক বেছিকৈ পছন্দ কৰা হৈছিল। ঐতিহাসিকভাৱে, কোৰিয়াৰ বেছিভাগ মূল্যবোধ আৰু পৰম্পৰা কনফুচিয়ানবাদৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল যি পিতৃতান্ত্ৰিক প্ৰণালী আৰু পুত্ৰসন্তানৰ ওপৰত বেছি গুৰুত্ত দিছিল। তদুপৰি, যদিও গৰ্ভপাত নিষিদ্ধ আছিল, ল'ৰাৰ পছন্দ আৰু যৌন-নিৰ্বাচিত প্ৰযুক্তিৰ উপলব্ধতাৰ ফলত লিঙ্গ-নিৰ্বাচিত গৰ্ভপাত আৰু ল'ৰাৰ জন্ম বৃদ্ধি পাইছিল। ইয়াৰ ফলত, দক্ষিণ কোৰিয়াই ১৯৮০ ৰ মাজভাগৰ পৰা ১৯৮০ ৰ আৰম্ভণিলৈ লিঙ্গ অনুপাত হঠাতে বাঢ়ি গৈছিল।
ইউৰোপ
জন্মৰ সময়ত অস্বাভাৱিক লিঙ্গ অনুপাত দক্ষিণ আৰু পূৱ এছিয়াৰ বাহিৰৰ আন কিছুমান দেশতো মন কৰা হৈছে। চিআইএৰ মতে, ইউৰোপৰ আটাইতকৈ ভাৰসাম্যহীন জন্ম লিঙ্গ অনুপাত লিচটেনষ্টাইন, আৰ্মেনিয়া, আবেলনিয়া, আজাৰবাইজান, ছান মেৰিনো, কছোভো আৰু মেচেডোনিয়াত আছে; লিচেনষ্টাইনত পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ভাৰসাম্যহীন লিঙ্গ অনুপাত হোৱা দেখা গৈছে।
আনুমানিক সন্ধানহীন মহিলা
২০০৫ চনৰ এক অধ্যয়নে অনুমান কৰিছিল যে আফগানিস্তান, বাংলাদেশ, চীন, ভাৰত, পাকিস্তান, দক্ষিণ কোৰিয়া আৰু তাইৱানত প্ৰত্যাশিত জনসংখ্যাৰ পৰা ৯০ নিযুতৰো অধিক মহিলা "সন্ধানহীন" আছিল। অৱশ্যে এই অনুমান বিভিন্ন গৱেষকসকলৰ ওপৰত বেলেগ বেলেগ হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:লিংগ বৈষম্য শ্ৰেণী:গৰ্ভপাত
মদৰাম ব্ৰহ্ম
মদৰাম ব্ৰহ্ম (১৯০৩ – ১৯৯০) এগৰাকী ভাৰতীয় কবি তথা নাট্যকাৰ। তেওঁ বড়ো ভাষাত সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল আৰু বড়ো সাহিত্যৰ উন্নয়নৰ বাবে অৰিহণা আগবঢ়াইছিল।  ১৯৮৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে সাহিত্য আৰু শিক্ষা জগতত তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে। পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰা মদৰাম ব্ৰহ্ম প্ৰথম গৰাকী বড়ো সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি।
নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়
অসমৰ ভিতৰতে এখন সু-প্ৰাচীন আৰু সমগ্ৰ নগাঁও জিলাৰ ভিতৰতে প্ৰাচীনতম উচ্চশিক্ষাৰ অনুষ্ঠান নগাঁও গৱৰ্ণমেণ্ট হাইস্কুল। বৰ্তমান এই শিক্ষানুষ্ঠান নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয় ৰূপে পৰিচিত। ১৮৬৫ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱা বিদ্যালয় খন ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্য অসমৰ নগাঁও চহৰত অৱস্থিত এখন উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান।
মদৰাম ব্ৰহ্ম
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০৩ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত অবিভক্ত ধুবুৰী জিলাৰ কোকৰাঝাৰৰ দুন্ধুনিকটাৰ বড়ো পৰিয়ালত মদৰাম ব্ৰহ্মৰ জন্ম হৈছিল। তাৰপিছত তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা ধুবুৰীৰ চৰকাৰী হাইস্কুলত গ্ৰহণ কৰিছিল।
নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়
ইতিহাস
১৮২৬খ্ৰীষ্টাব্দত ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ জৰিয়তে অসম ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ অহাৰ পিছত প্ৰথদ, দ্বিতীয়খন গৱৰ্ণমেণ্ট হাইস্কুল ব্ৰিটিছ চৰকাৰে কামৰূপ আৰু শিৱসাগৰ জিলাত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পিছতে ১৮৬৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ মে মাহত নগাঁও জিলাৰ সদৰ ঠাই নগাঁৱত এই চৰকাৰী বিদ্যালয় খন প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ ব্ৰিটিছ চৰকাৰে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰি অনুমোদন প্ৰদান কৰে। বিদ্যালয় খনৰ নাম তেওঁলোকে নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয় নামেৰে ৰাখিছিল। বিদ্যালয় খনৰ প্ৰথম গৰাকী প্ৰধান শিক্ষক আচি বাবু জন্মেজয় দাস।
মদৰাম ব্ৰহ্ম
কৰ্মজীৱন
১৯৩২ চনত তেওঁ দৰঙৰ হৰিসিং হাইস্কুলত প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। তাৰপিছত তেওঁ স্থানীয় প্ৰশাসনত যোগদান কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ ১৯৪৫ চনত খণ্ড উন্নয়ন বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। এই পদৱী লাভ কৰা মদৰাম ব্ৰহ্ম বড়ো সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰথম গৰাকী ব্যক্তি।
নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়
অৱস্থান
নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয় খনৰ সন্মখভাগ অৰ্থাত্ উত্তৰ দিশে আছে কলং সূতি, দক্ষিণ দিশে বৰ্তমানে থকা নুৰুল আমিন ষ্টেডিয়াম, পূৱ দিশে আছে বৰ্তমান যশোদা প্ৰেছ আৰু পশ্চিম দিশত আছে বৰ্তমান জিলা পুথিভঁৰাল আৰু জিলা পৰিষদৰ কাৰ্য্যালয়। পূৰ্বতে (বিদ্যালয় খনৰ বৰ্তমানৰ) উচ্চতৰ মাধ্যমিক শাখাৰ গৃহটোৰ মাজেদিয়েই নগাঁও মিশ্যন হাইস্কুলৰ আলিটোলৈকে পথাৰৰ মাজেদি এটা পথ আছিল। ইয়াৰ সোঁফালটোৰ নাম আছিল টাইগাৰ কেম্প আৰু ইয়াৰ বাওঁফালে খেৰী ঘৰেৰে সৈতে পি ডব্লিউ দি ৰ কাৰ্য্যালয় আছিল। পথটোৰ কাষতে এটা প্ৰকাণ্ড পুখুৰী আছিল। মহাৰাণী ভিক্টোৰীয়াই ভাৰতেশ্বৰী উপাধি গ্ৰহণৰ পৰা ৰূপালী জয়ন্তী উত্সৱ সেই টাইগাৰ কেম্পতে পতা বাবে পিছত ইয়াৰ নাম দিয় হয় জুবিলী খেল পথাৰ। পূৰ্বতে এই খেলপথাৰখনৰ এটা অংশ বিদ্যালয়ৰ নিজা খেলপথাৰ আছিল, কিন্তু ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত অসম চৰকাৰে গোটেই খেলপথাৰখন একেখন কৰি পেলায়।
মদৰাম ব্ৰহ্ম
সাহিত্যিক কীৰ্তি
মদৰাম ব্ৰহ্ময়ে কেইবাটাও কবিতা, গীত, স্তুতিগীত আৰু নাটক ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম পুথি বৰণি গুদি শিবছা আৰৱ আৰজ বড়ো ভাষাত ৰচনা কৰা স্তুতিগীতৰ সংকলন। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ সমূহ হ'ল, তেওঁৰ কিছুমান ৰচনা স্কুলীয়া পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে আৰু অসামৰিক পৰীক্ষাৰ বড়ো সাহিত্যৰ পাঠ্যক্ৰমটো তেওঁৰ ৰচনা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। ১৯৮৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে সাহিত্য আৰু শিক্ষা জগতত তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে। পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰা মদৰাম ব্ৰহ্ম প্ৰথম গৰাকী বড়ো সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি।
মৃত্যু
১৯৯০ চনৰ ৬ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ৮৭ বছৰ বয়সত কোকৰাঝাৰ জিলাৰ ৰূপনাথ ব্ৰহ্ম অসামৰিক চিকিৎসালয়ত মদৰাম ব্ৰহ্মৰ মৃত্যু হয়। বাক্সা জিলাৰ বনগাঁৱত অৱস্থিত পদ্মশ্ৰী মদৰাম ব্ৰহ্ম মেছ স্কুল তেওঁৰ নামেৰে ৰখা হৈছে।
নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়
অধ্যক্ষৰ তালিকা
১৮৬৫ চনৰপৰা ২০১৪ চনলৈকে মুঠ ৫০ জন অধ্যক্ষই কাৰ্য্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছে।
মদৰাম ব্ৰহ্ম
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়
উচ্চতৰ মাধ্যমিক
কলা, বিজ্ঞান আৰু বাণিজ্য বিভাগত ২ বছৰীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়।
ছাত্ৰাবাস
{| class="wikitable" border="1" width="70%" ! নাম নগাঁও চৰকাৰী বালক বিদ্যালয় ছাত্ৰাবাস, খ্ৰীষ্টীয়ান পট্টী । !! স্থাপন !! আসন সীমিত সংখ্যক, অনুমানিক ২৪ জন । !! কোঠালি
শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ
ভৰত (ৰামায়ণ)
ভাৰতৰ কেৰেলাতেই ভৰতৰ সৰ্বাধিক পূজা কৰা হয়।
ৰামায়ণৰ মতে, ৰাম বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ আৰু লক্ষ্মণ, ভৰত আৰু শত্ৰুঘ্ন হৈছে যথাক্ৰমে শেষনাগ, পাঞ্চজন্য শঙ্খ আৰু সুদৰ্শন চক্ৰৰ অংশ অৱতাৰ।
কেৰেলাৰ কুড়লমাণিক্যম বা সংঘৰত্ন মন্দিৰ ভৰতৰ প্ৰতি উচৰ্গিত।
জন্ম আৰু বিবাহ
ভাৰতৰ জন্ম হৈছিল অযোধ্যাৰ গুণী ৰজা দশৰথ আৰু তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী ৰাণী কৈকেয়ীৰ পৰা। তেওঁ মিথিলাৰ ৰজা জনকৰ ভায়েক কুশধ্বজৰ জীয়ৰী মাণ্ডৱীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোকৰ দুই পুত্ৰৰ নাম আছিল ক্ৰমে তক্ষ আৰু পুষ্কল।
ৰামায়ণৰ বৰ্ণনা
বাল্মীকি ৰামায়ণৰ মতে ৰজা দশৰথৰ চাৰিজন পুত্ৰ অৰ্থাৎ ৰাম, লক্ষ্মণ, ভৰত আৰু শত্ৰুঘ্ন ইজন সিজনৰ অতি ঘনিষ্ঠ আছিল। ইক্ষ্বাকু বংশৰ জ্যেষ্ঠজনৰ উত্তৰাধিকাৰৰ নিয়ম অনুযায়ী ৰাম অযোধ্যাৰ ৰজা হোৱাৰ প্ৰথম দাবীদাৰ আছিল। কিন্তু ভৰতৰ মাতৃ কৈকেয়ী ৰামৰ ৰাজ্যাভিষেক হোৱাৰ আগতে ৰোহঘৰত সোমায়। ৰোহঘৰ হৈছে এনে এক ঠাই য'ত শাসনাধিষ্ঠ ৰজাৰ পত্নীসকলে অৱহেলিত অনুভৱ কৰিলে ৰজাক তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিবলৈ আৰু তেওঁৰ অভিযোগ শুনিবলৈ বাধ্য কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে। যেতিয়া ৰজা দশৰথ উপস্থিত হয় তেতিয়া কৈকেয়ীয়ে তেওঁ পাবলগীয়া দুটা ইচ্ছা বা বৰৰ কথা দশৰথক সোঁ‌ৱৰাই দিয়ে যেতিয়া তেওঁ যুদ্ধত দশৰথৰ জীৱন ৰক্ষা কৰোঁতে দশৰথে দিবলৈ অংগীকাৰ কৰিছিল। প্ৰথমটো বৰ হিচাপে কৈকেয়ীয়ে ১৪ বছৰৰ বাবে ৰামৰ নিৰ্বাসন বা বনবাস বিচাৰে। তেওঁৰ দ্বিতীয় ইচ্ছা আছিল পুত্ৰ ভৰতক সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে অধিষ্ঠিত কৰা। যিহেতু ৰঘুবংশ তেওঁলোকৰ অংগীকাৰ পালন কৰাৰ বাবে জনাজাত আছিল সেয়ে দশৰথে কৈকেয়ীৰ ইচ্ছা মানি চলাৰ বাহিৰে আন কোনো উপায় নাছিল। এই আদেশ আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষণা হোৱাৰ পিছত, ৰাম তেওঁৰ পত্নী সীতা আৰু সৰু ভায়েক লক্ষ্মণৰ সৈতে নিৰ্বাসনলৈ যায়। সেই সময়ত ভৰত তেওঁৰ মোমায়েকৰ গৃহলৈ লগ গৈছিল, আৰু কিছুদিনৰ পিছত ঘূৰি আহি তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃৰ নিৰ্বাসন আৰু উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে তেওঁক অধিষ্ঠিত কৰাৰ বাতৰি পায়। ভাই-ভনীসকলৰ মাজত থকা চেনেহৰ বান্ধোনৰ বাবে তেওঁ নিজৰ মাক কৈকেয়ী আৰু তেওঁৰ মনত বিভেদৰ বীজ ৰোপণ দাসী মন্থৰাৰ ওপৰত ক্ৰোধান্বিত হয়। ৰজা দশৰথে মৃত্যুশয্যাত পৰি তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰামৰ বাবে কান্দিছিল। তেওঁৰ মৃত্যুত ভৰতে তেওঁৰ মাতৃ আৰু শত্ৰুঘ্নৰ সৈতে ৰামক লগ কৰিবলৈ গৈছিল আৰু তেওঁক ঘূৰি আহিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। ৰামে তেওঁৰ দেউতাকৰ কথাক অসন্মান কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাত ভৰতে তেওঁৰ পাদুকাযোৰ বিচাৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁ সেই পাদুকাযোৰ আনি অযোধ্যাৰ ৰাজসিংহাসনত ৰাখি এই কথা স্পষ্ট কৰে যে ৰামহে অযোধ্যাৰ প্ৰকৃত শাসক আৰু ভৰতে ৰাম নথকাৰ সময়ছোৱা কেৱল তেওঁৰ নামতহে শাসন কৰিব। তাৰ পিছৰ ১৪ বছৰত তেওঁ নন্দীগ্ৰামলৈ (অযোধ্যাৰ ওচৰৰ অৰণ্য) তেওঁৰ ভায়েকৰ সুৰক্ষিত আগমনৰ বাবে দেৱতাসকলৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ গৈছিল। তেওঁ কঠোৰ পৰিস্থিতিত বাস কৰিছিল আৰু ৰাজকীয় প্ৰাসাদৰ সকলো সা-সুবিধা এৰি গৈছিল। তাত, তেওঁ কেৱল ফল-মূল খাই আৰু ঋষি-মুনি বা সন্ন্যাসীসকলৰ দৰে খহটা বস্ত্ৰ পৰিধাণ কৰিছিল। ১৪ বছৰৰ পিছত ৰাম তেওঁৰ সৈতে পুনৰ মিলিত হয় আৰু তেওঁলোক অযোধ্যালৈ উভতি যায়। তাত ৰামে ৰজাৰ স্থান গ্ৰহণ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
অসম বাণী
অসম বাণী (Asam Bani) হৈছে অসমৰ এখন সাপ্তাহিক বাতৰিকাকত। প্ৰতি শুকুৰবাৰে এই কাকত প্ৰকাশ হয়। 'আছাম ট্ৰিবিউন' কাকত গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা এই কাকত প্ৰকাশ পায়। কাকতখনৰ ইন্টাৰনেট সংস্কৰণো উপলব্ধ। অসম বাণীৰ বৰ্তমান সম্পাদক দিলীপ চন্দন।
১৯৫৫ চনৰ এক জুলাইত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই সাপ্তাহিক কাকত 'অসম বাণী' প্ৰকাশ আৰম্ভ কৰে। কাকতখনৰ প্ৰথম সম্পাদক আছিল সতীশ চন্দ্ৰ কাকতি। ইয়াৰ পাছত ক্ৰমে তিলক হাজৰিকা, ফণী তালুকদাৰ, নিৰোদ চৌধুৰী, হোমেন বৰগোহাঞি আৰু চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শ‍ইকীয়াই অসম বাণী'ৰ সম্পাদকৰ দায়িত্ব পালন কৰে। ১৯৯৭ চনৰ জুন মাহৰপৰা দিলীপ চন্দনে সম্পাদনাৰ ভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংবাদ পত্ৰ
ঊনকোটি
ঊনকোটি ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ ঊনকোটি জিলাৰ কৈলাসহৰ মহকুমাত অৱস্থিত এক পুৰাতত্ত্বিক আৰু শৈৱ উপাসনাৰ স্থান। বিশাল শিলত কটা মূৰ্তি, সকাহেৰে পৰিপূৰ্ণ ই এক প্ৰাচীন উপাসনাস্থলী আৰু ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ অন্যতম মুখ্য পৰ্যটনস্থলী। ইয়াত উদ্ধাৰ হোৱা ৬০০-৭০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভাস্কৰ্য আৰু শিলৰ সকাহসমূহে এই ঠাই খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম-নৱম শতিকাৰ পৰা শৈৱতীৰ্থস্থান হোৱাৰ নিদৰ্শন প্ৰকাশ কৰে। বাংলা ভাষাত 'ঊনকোটি'ৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে এক কোটিতকৈ এক কম। পাৰম্পৰিক লোকবিশ্বাস মতে ইয়াত মুঠতে এক কোটিতকৈ এক কম বিভিন্ন আকৃতিৰ দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্তি বা সকাহ আছে। জামাতিয়া হোডাৰ দাবী অনুসৰি ঊনকোটিৰ নাম ককবৰক ভাষাত চুব্ৰাই খুং।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্য আংশিক তালিকা শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পুৰাতাত্বিক ক্ষেত্ৰ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰা
ইছলামৰ পয়গম্বৰ
ইছলামত পয়গম্বৰ (نبي) হ'ল সেইজন ব্যক্তি যিজনক স্ৰষ্টাই মানুহক দিক নিৰ্দেশনা প্ৰদানৰ বাবে মনোনীত হিচাবে বিবেচনা কৰে। ইছলামী পৰিভাষাত ইয়াক কোৱা হয় নাবী (নবী)।
ইছলামী ঐতিহ্য মতে ঈশ্বৰে প্ৰত্যেক জাতিৰ ওচৰত পয়গম্বৰ প্ৰেৰণ কৰিছে। ইছলাম অনুযায়ী একমাত্ৰ মুহাম্মাদ (ছাঃ) কেই আল্লাহৰ বাৰ্তা সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ ওচৰত পঠিয়াই দিয়াৰ বাবে প্ৰেৰিত হৈছিল, য'ত অন্যান্য পয়গম্বৰ সকল এটা নিৰ্দিষ্ট গোত্ৰ বা জাতিৰ ওচৰত প্ৰেৰিত হৈছিল।
ইহুদি আৰু খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ বিপৰীতে, ইছলামত আল্লাহৰ বাৰ্তাবাহক আৰু পয়গম্বৰ (নবীৰ) মাজত পাৰ্থক্য কৰে। উভয়েই “ঐশ্বৰিক অণুপ্ৰেৰণা”ৰ দ্বাৰা আল্লাহৰ প্ৰত্যাদেশ প্ৰাপ্ত। তদুপৰি, বাৰ্তাবাহকসকল গ্ৰন্থ আকাৰে এটা সম্প্ৰদায়ৰ বাবে ঐশ্বৰিক নিয়ম কানুন প্ৰদান কৰে আৰু পয়গম্বৰসকলৰ বিপৰীতে আল্লাহৰ কৰ্তৃক সাফল্যৰ নিশ্চয়তা প্ৰাপ্ত ব্যক্তি। যেনেকৈঃ মুছলিমসকলৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ কোৰআনত কোৱা হৈছে, যদিও সকলো “ৰাছুল” সকলেই “নবী”, কিন্তু সকলো “নবী” সকল “ৰাছুল” নহয়।
সকলো বাৰ্তাবাহক (ৰাছুল আৰু কেইজনমান পয়গম্বৰৰ নাম কোৰআনত উল্লিখিত আছে। মুছলিম সকলে বিশ্বাস কৰে যে আদম হ'ল প্ৰথম পয়গম্বৰ (নবী), পক্ষান্তৰে শেষ পয়গম্বৰ হ'ল মুহাম্মাদ (ছাঃ)। বিশ্বাস কৰা হৈ থাকে যে পৃথিৱীত 1,24,000জন নবী আহিছিল। খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ নিচিনাই ইছলামেও ঈছা (আঃ) (যীশু) ৰ জন্মবাদৰ ৰহস্যত আৰু বিশ্বাস কৰা হয় যে তেখেত নবী আছিল কাৰণ আল্লাহৰ পৰা তেখেতে ওৱাহী প্ৰাপ্ত। যীশু এজন বাৰ্তাবাহক হিচাবেও বিবেচিত হয় কাৰণ আল্লাহে তেখেতৰ ওপৰত সুসমাচাৰ (New Testament) প্ৰকাশ কৰিছিল। অৱশ্যে, খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ বিপৰীতে ইছলাম ধৰ্মত আল্লাহৰ পুত্ৰ দাবি কৰা ধৰ্ম বিৰোধী আৰু যীশু এজন মানুহ হিচাবেই বিবেচিত হয়।
কোৰআনত উল্লিখিত
সকলো ৰাছুল (বাৰ্তাবাহক) নবী (পয়গম্বৰ) কিন্তু সকলো নবী (পয়গম্বৰ) ৰাছুল (বাৰ্তাবাহক) নহয়। মুছলিমসকলে বিশ্বাস কৰে যে আল্লাহ কৰ্তৃক প্ৰেৰিত সকলো পয়গম্বৰ সমানভাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ।
যদিও বহুত পয়গম্বৰৰ জীৱনৰ ঘটনা কোৰআনত উল্লেখ কৰা হৈছে, কিন্তু পাঁচজন প্ৰধান পয়গম্বৰৰ প্ৰথম চাৰিজনৰ জীৱনায়নৰ বিশেষ বৰ্ণনা আৰু অলঙ্কাৰপূৰ্ণ গুৰুত্বৰ প্ৰতি বিশেষ গুৰুত্ব দিছে। হজৰত মুহাম্মদৰ (ছাঃ) পূৰ্ৱৰ সকলো ব্যক্তিৰ মাজত মুছা (আঃ) আটাইতকৈ বেছিবাৰ কোৰআনত উল্লিখিত হৈছে। (পঞ্চমজন অৰ্থাৎ মুহাম্মাদ (ছাঃ) ৰ ক্ষেত্ৰত কোৰআনে তেখেতক পোনপটীয়াকৈ সম্বোধন কৰিছে আৰু এইটো প্ৰায়েই তেখেতৰ অপ্ৰত্যাশিত সংকট উত্তৰণৰ উপায় আলোচনা কৰিছে। যদিও গ্ৰন্থত পোনপটীয়াকৈ তেখেতৰ নামৰ ব্যৱহাৰ খুব কম।)
কোৰআনত ২৫জন পয়গম্বৰৰ নাম উল্লেখ পোৱা যায়। নিম্নপ্ৰদত্তত কোৰআনত বৰ্ণিত পয়গম্বৰ সকলৰ তালিকা দিয়া হৈছে। প্ৰযোজ্য স্থানত নামৰ বাইবেলীয় অনুবাদ দিয়া হৈছে। অধিকাংশৰ বিষয়ে কোৰআনত স্পষ্ট উল্লেখ আছে যে এই তালিকা সম্পূৰ্ণ নহয়। অৱশ্যেই মই তোমালোকৰ ওচৰত ৰাছুলসকলক প্ৰেৰণ কৰিছিলো, সিহঁতৰ মাজত বহুতৰ সম্বন্ধে মই তোমালোকক অৱগত কৰিছো আৰু আকৌ বহুতৰ সম্বন্ধে উল্লেখ কৰা নাই…”
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
গুলমাৰ্গ
গুলমাৰ্গ (Gulmarg) ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল জম্মু আৰু কাশ্মীৰত থকা এটা পাহাৰীয়া অঞ্চল। ইয়াৰ মূল নাম আছিল গৌৰীমাৰ্গ (Gaurimarg)। ১৬শ শতাব্দীত ইউচুফ শ্বাহে ইয়াৰ নাম সলাই গুলমাৰ্গ কৰে।  ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰ বাবে এই অঞ্চলটোক ভূ-স্বৰ্গ বোলা হয়। ভাৰতৰ প্ৰমুখ্য পৰ্যটন স্থলীসমূহৰ ভিতৰত গুলমাৰ্গ অন্যতম। গুলমাৰ্গ ফুলৰ প্ৰদেশ নামেৰে জনাজাত, ই বাৰামুলা জিলাত অৱস্থিত। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰপৰা ২,৭৩০ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত গুলমাৰ্গলৈ শীতকালি পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইৰপৰা বৃহৎ সংখ্যক পৰ্যটক আহে।
ইতিহাস
ইংৰাজসকলে তেওঁলোকৰ শাসনকালত ১৯২৭ চনত গুলমাৰ্গ স্থাপন কৰিছিল। গুলমাৰ্গৰ পুৰণি নাম গৌৰীমাৰ্গ (দেৱী অহা-যোৱা পথ) আছিল। ১৬শ শতিকাত চুলতান ইউচুফ শ্বাহে ইয়াৰ নাম সলাই গুলমাৰ্গ ৰাখে। আজি গুলমাৰ্গ কেৱল এটা পাহাৰীয়া অঞ্চলেই নহয়, বৰঞ্চ পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ গ'ল্ফ ক'ৰ্চ আৰু দেশৰ মুখ্য 'স্কী ৰিজ'ৰ্ট'খন গুলমাৰ্গত আছে।
গ'ল্ফ কৰ্চ
পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ আৰু সেউজীয়া গ'ল্ফ ক'ৰ্চটোৱেই হ'ল গুলমাৰ্গৰ গ'ল্ফ ক'ৰ্চ। ইংৰাজসকল ইয়াত অৱসৰৰ সময় উপভোগ কৰিবলৈ আহিছিল। তেওঁলোকেই গ'ল্ফ ভালপোৱা লোকসকলৰ বাবে ১৯০৪ চনত ইয়াত গ'ল্ফ কৰ্চ স্থাপন কৰে। বৰ্তামান জম্মু আৰু কাশ্মীৰ পৰ্যটন বিভাগে ইয়াৰ চোৱা-চিতা কৰে।
খিলন মাৰ্গ
খিলন মাৰ্গ হ'ল গুলমাৰ্গত থকা এডোখৰ ধুনীয়া ঠাই। ইয়াত ২১ বিধতকৈও অধিক প্ৰজাতিৰ বনৰীয়া ফুল পোৱা যায়। খিলন মাৰ্গৰপৰা বৰফেৰে ঢাক খাই থকা হিমালয় আৰু কাশ্মীৰৰ সুন্দৰ দৃশ্য উপভোগ কৰিব পাৰি।
অলপাথৰ সৰোবৰ
চিৰ আৰু দেৱদাৰু গছেৰে ঘেৰা এই সৰোবৰটো অফৰবাত শিখৰৰ তলত অৱস্থিত। জুন মাহৰ মাজভাগলৈকে এই সৰোবৰৰ পানী বৰফ হৈ থাকে।
বায়ু পথ
গুলমাৰ্গ, জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ নিকট বিমানবন্দৰটো হ'ল শ্ৰীনগৰ বিমানবন্দৰ। শ্ৰীনগৰ বিমানবন্দৰ দেশৰ সকলো মুখ্য নগৰৰ সৈতে সংযুক্ত। দিল্লীৰপৰা ইয়ালৈ নিয়মিত অহা-যোৱা চলে।
ৰাস্তাৰে
গুলমাৰ্গলৈ শ্ৰীনগৰৰপৰা পথেৰে যাব পাৰি। দেশৰ অন্যান্য ঠাইৰপৰা শ্ৰীনগৰলৈ বাছ চলে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জম্মু আৰু কাশ্মীৰ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
হেঙুল আৰু হাইতাল
হেঙুল
হেঙুল এবিধ ৰঙা ৰঞ্জক পদাৰ্থ। ৰাসায়নিক ভাবে ই পাৰা, গন্ধক আৰু সীহৰ সংমিশ্ৰণ। ই আন এবিধ ৰঞ্জক পদাৰ্থ সেন্দূৰৰ সৈতে প্ৰায় একে। প্ৰয়োজন সাপেক্ষে প্ৰাকৃতিক ৰাসায়নিক দ্ৰৱ্যসমূহৰ পৰা হেঙুল প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। বিষাক্ত বুলি গণ্য কৰা বাবে হেঙুল প্ৰস্তুতকৰণত বিশেষ ধৰণৰ সাৱধানতা অৱলম্বন কৰা হৈছিল। হেঙুল ভাৱৰীয়াৰ কপালৰ ফোঁট, মুখাত, পুথি চিত্ৰত, বাঁহ-কাঠৰ প্ৰতিমাত, সত্ৰৰ সিংহাসন, দুৱাৰ আৰু চ’তিৰ অলংকৰণত, পোক-পৰুৱাৰ আক্ৰমণৰপৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ সাঁচিপাত-তুলাপাত বলোৱা কামত, সাঁচিপাত-তুলাপতীয়া পুথি ৰখা বাকচৰ পৃষ্ঠদেশত আৰু শৰাই প্ৰমুখ্যে বিভিন্ন কাঠৰ সঁজুলিত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
হেঙুল প্ৰস্তুত কৰিবলৈ পাৰা, গন্ধক আৰু সীহ সমপৰিমাণত লৈ শিলৰ পতাত পিহি গুড়ি কৰি লোৱা হৈছিল। তাৰপিছত পানীত কেইবাদিনো ডুবাই ৰখা হয় যাতে ইয়াৰ বিষাক্ত গুণ লোপ পায়। তাৰপিছত একক হেঙুলৰ সৈতে আধা পৰিমাণৰ গম আঠা মিহলাই ব্যৱহাৰৰ উপযোগী কৰা হৈছিল।
হাইতাল
হাইতাল এবিধ হালধীয়া ৰঞ্জক পদাৰ্থ। ৰাসায়নিক ভাবে ই হালধীয়া আৰ্চেনিক। ভাৱৰীয়া সকলে মুখত ৰং ঘঁহা কামত, ছো-মুখা বোলাবৰ কালত, সত্ৰৰ সিংহাসন, কাঠৰ বিভিন্ন প্ৰতিমা আৰু শৰাই প্ৰভৃতি ব্যৱহাৰ্যত ৰং সনা কামত, নামঘৰৰ চ’তি আদিত চিত্ৰ-বিচিত্ৰ ফুল-নক্সা আঁকিবৰ পৰত, সাঁচিপাত-তুলাপতীয়া পুথি সচিত্ৰ কৰা কালত, পোক-পৰুৱাৰ আক্ৰমণ ৰোধ কৰিবলৈ, হাতে লিখা পুথি বোলোৱা কাৰ্যত আৰু আন আন ভালেখিনি কামত হাইতাল ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
হাইতাল প্ৰস্তুত কৰিবলৈ হালধীয়া আৰ্চেনিকক লৈ শিলৰ পতাত পিহি গুড়ি কৰি লোৱা হৈছিল। তাৰপিছত একক হাইতালৰ সৈতে আধা পৰিমাণৰ গম আঠা মিহলাই ব্যৱহাৰৰ উপযোগী কৰা হৈছিল।
অসমীয়া সংস্কৃতিত হেঙুল হাইতাল
300px|thumb|right|ভাওনাত দুজন ভাৱৰীয়া আৰু নামঘৰৰ দৰ্শক শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নাট ভাওনাত ৰং প্ৰসাধন গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ। গুৰুজনায়ে নাটৰ বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ বাবে ভিন ভিন ৰং ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ভাৱৰীয়াৰ প্ৰসাধন আৰু চিত্ৰ অংকন কৰোঁতে তেওঁ হেঙুল আৰু হাইতাল ব্যৱহাৰ কৰিছিল। নাট ভাওনাত ভাৱৰীয়াৰ চৰিত্ৰ অনুযায়ী ৰং ঘঁহা আৰু চিত্ৰ অঁকা বিশেষ ব্যক্তিসকলক খনিকৰ বোলা হৈছিল। নাট ভাওনাত ব্যৱহাৰ কৰা চাৰিবিধ ৰং হ'ল সেইদৰে এইকেইবিধ পৰস্পৰে নিৰ্দিষ্ট জোখৰ মিহলাই ভিন্ন ৰং সৃষ্টি কৰা হৈছিল, যেনে: ভাওনাত ব্যৱহৃত মুখাত ৰং দিবলৈও হেঙুল আৰু হাইতাল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সত্ৰৰ সাঁচিপাতসমূহ বিভিন্ন ৰং আৰু চিত্ৰৰে সজাবলৈও হেঙুল হাইতাল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। হেঙুল হাইতালৰ পোক-পতংগৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পৰা গুণ আছে। এনে সংৰক্ষণ গুণ থকা বাবে হেঙুল হাইতাল বুলোৱা সাঁচিপাত, তুলাপাত আদি ভালে থাকে। সেইদৰে কাঠ-বাঁহৰ আহিলা, প্ৰতিমা, আচবাব, সত্ৰৰ সিংহাসন, দুৱাৰৰ চতি, শৰাই আদিতো এই দুয়োৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:চিত্ৰ শ্ৰেণী:সামগ্ৰী
শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতন, ভূৰাগাঁও
শংকৰদেৱ শিশু বিদ্যা নিকেতন, ভূৰাগাঁও হৈছে মৰিগাঁও জিলাৰ ভূৰাগাঁৱত অৱস্থিত বিদ্যা ভাৰতীৰ সংবদ্ধ শিশু শিক্ষা সমিতি, অসমৰ দ্বাৰা পৰিচালিত অসমীয়া মাধ্যমৰ এক বক্তিগতখণ্ডৰ বিদ্যালয়।
2004 চনৰ জানুবাৰী মাহৰ 31 তাৰিখে বৃহত্তৰ ভূৰাগাঁও অঞ্চলৰ কেইগৰাকীমান সচেতন লোকৰ প্ৰচেষ্টাত এই বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হৈছিল।
ভৌগোলিক অবস্থান
এই বিদ্যালয়খন অসমৰ মৰিগাঁও জিলাৰ অন্তৰ্গত ভূৰাগাঁও অঞ্চলত অৱস্থিত। বৰ্তমান প্ৰায় ৫৬৫ জন ছাত্ৰ -ছাত্ৰী, ২৬ গৰাকী শিক্ষক -শিক্ষয়িত্ৰী আৰু ১জন তৃতীয় বৰ্গৰ আৰু ৪জন চতুৰ্থ বৰ্গৰ কৰ্মচাৰী আছে। ইয়াত অসমীয়া মাধ্যমত শিক্ষাদান কৰা হয়। অংকুৰ, মুকুল প্ৰাক-প্ৰাথমিকৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈকে সৰ্বমুঠ ১২টা শ্ৰেণী আছে। নিকেতনখন বিদ্যা ভাৰতীৰ আৰ্হিত নিৰ্মিত। বিদ্যালয়ৰ পৰীক্ষাসমূহ অষ্টম শ্ৰেণীলৈকে মৰিগাঁও জিলা পৰীক্ষা পৰিষদৰ অধীনত আৰু নৱম-দশম শ্ৰেণী অসম মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদ ৰ অধীনত অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
এই নিকেতনখন প্ৰথমতে ভূৰাগাওঁ হিন্দী স্কুলৰ বিপৰীতে‌ অৱস্থিত এখন খালী স্থানত স্থাপন কৰা হৈছিল। কিন্ত দুৰ্ভাগ্যবশতঃ এক জুইৰ ফলত ই সম্পূৰ্ণৰূপে জাহ যায়। পিছত বৰ্তমানে স্থিত পাঁচালি শিৱ মন্দিৰৰ ওচৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়। নিকেতনখনৰ উত্তৰে ভূৰাগাওঁ মহাবিদ্যালয়,পূবে আৰক্ষী থানা,পশ্চিমে শিৱ কেন্দ্ৰ,দক্ষিণে স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ আছে।
ইতিহাস
ভাৰতীয় আদৰ্শৰ অনুকূলে শিক্ষা পদ্ধতিৰ পৰিবৰ্তন অনাৰ মানসেৰে গঠিত অখিল ভাৰতীয় শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান "বিদ্যা ভাৰতী" ৰ তত্ত্বাৱধানত অসমতো কেইগৰাকীমান শিক্ষানুৰাগীৰ জৰিয়তে "শিশু শিক্ষা সমিতি, অসম" নামেৰে এটা শৈক্ষিক সংস্থা গঠন হয়। এই সংস্থাৰ তত্ত্বাৱধানত ১৯৭৯ চনত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ তিৰোভাৱ তিথিৰ দিনা অসমৰ প্ৰথমখন শিশু কুঞ্জ প্ৰতিষ্ঠিত হয় গুৱাহাটীৰ অম্বিকাগিৰি নগৰত। এই বিদ্যালয়ৰ পিছতে শংকৰদেৱ শিশু নিকেতন, বিষ্ণুপথ প্ৰতিষ্ঠা হয় আৰু ক্ৰমে সমগ্ৰ অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত এই বিদ্যালয়সমূহ প্ৰতিষ্ঠা হয়।
2004 চনৰ 31 জানুবাৰী তাৰিখে স্থানীয় কেইজনমান সচেতন লোকৰ প্ৰচেষ্টাত এই নিকেতনখন স্থাপন কৰা হয়। স্থাপনকালত অংকুৰ,মুকুল আৰু প্ৰথম এই তিনিটা শ্ৰেণীৰে পাঠদান কাৰ্য আৰম্ভ কৰা হৈছিল। বহুতো অসুবিধাৰ ফলত দুবাৰ নিকেতনখনৰ স্থান সলনি কৰিবলগীয়া হয়। অবশেষত ভূৰাগাঁৱৰ বৰডুবাটুপৰ শিৱ মন্দিৰৰ ওচৰত নিকেতনখন স্থায়ীভাবে সলনি কৰা হয়।
বৰ্তমান
বৰ্তমান সমগ্ৰ অসমত ৪৭০খন শিশু শিক্ষা সমিতিৰ অন্তৰ্গত বিদ্যালয় আছে। এই ৰাজ্যিক সমিতি খনে দিল্লীত প্ৰধান কাৰ্যালয় থকা বিদ্যা ভাৰতী অখিল ভাৰতীয় শিক্ষা সংস্থানৰ শিক্ষা পদ্ধতিত শিক্ষা দান কৰে। এই বিদ্যালয়সমূহে NCERTৰ পাঠ্যপুথি অনুসৰণ কৰে আৰু মাধ্যমিক পৰ্যায়ত SEBA পাঠ্যক্ৰম আৰু উচ্চ-মাধ্যমিক পৰ্যায়ত AHSEC পাঠ্যক্ৰম অনুসৰি পাঠদান কৰে।
বিদ্যা ভাৰতীৰ বিদ্যালয়বোৰত NCERTৰ দ্বাৰা প্ৰচলিত পাঠ্যক্ৰমৰ পাঠ্যপুথি ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও, তেওঁলোকে হিন্দুত্ব আদৰ্শ আধাৰিত কিছুমান নিজস্ব পাঠ্যপুথিও সহবিদ্যায়তনিক বিষয় হিচাপে প্ৰচলন কৰে। তেওঁলোকে 'আভ্যন্তৰীণ অনৈক্য'ৰ বাবে তুৰ্কী, মংগোলীয় আৰু মোগলসকলক দোষাৰোপ কৰে। হিন্দু-মুছলমান সহযোগৰ যিকোনো প্ৰমাণক 'বিশ্বাসঘাত' হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। খ্ৰীষ্টান পাদুৰীসকলক সাম্ৰাজ্যবাদৰ সমল ৰূপে বৰ্ণনা কৰে। হিন্দু মহিমামণ্ডিত আৰু ঐতিহাসিক হিন্দু নায়ক সকলক আৰএছএছৰ প্ৰতিষ্ঠাতা হেডগোৱাৰ আৰু গোৱালকাৰক একে তালিকাত স্থান দিয়া হৈছে।
ওপৰত বৰ্ণিত পাঠ্যক্ৰমৰ উপৰিও, বিদ্যা ভাৰতীয়ে আৰু পাঁচটা অতিৰিক্ত বিষয়ৰ পাঠদান কৰে:
১) নৈতিক শিক্ষা, নায়কসকলৰ কাহিনী, গীত, সাধুতা আৰু ব্যক্তিগত স্বচ্ছতা, ২) শাৰীৰিক শিক্ষা আৰু যোগ, ৩) সংগীত, ৪) সংস্কৃত আৰু ৫) বৈদিক গণিত
প্ৰাতঃসভাত, শিশুসকলক ধৰ্মীয় ভক্তি আৰু দেশপ্ৰেমমূলক পাৰ্থনা আৰু গীত গাবলৈ শিকোৱা হয়। হিন্দুত্বৰ আদৰ্শ বহন কৰিবলৈ হিন্দু উৎসৱসমূহতো প্ৰাতঃসভা আৰু মঞ্চৰ কাৰ্যক্ৰম অনুষ্ঠিত কৰা হয়। সৰ্ব ধৰ্ম সম ভাৱ এই বিদ্যালয় সমূহৰ মূল মন্ত্ৰ। সকলো ধৰ্মৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে ইয়াত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:শংকৰদেৱ শিশু/বিদ্যা নিকেতন শ্ৰেণী:মৰিগাঁও জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ
মোৰো এটা সপোন আছে
মোৰো এটা সপোন আছে (Moro Eta Sapon Ase) হৈছে ৰুবুল মাউতৰ দ্বাৰা লিখিত এখনি আত্মজীৱনী। শৈশৱ-কৈশোৰৰ নানান প্ৰতিঘাত আৰু সংঘাত অতিক্ৰম কৰি আমেৰিকাৰ মাচাছ্যুচেটচ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ যাত্ৰা কৰা জীৱবিজ্ঞানী আৰু গৱেষক ৰুবুল মাউতৰ জীৱন-কাহিনীৰে এই আত্মজীৱনীখন সমৃদ্ধ হৈছে।
লেখকৰ পৰিচয়
ড॰ ৰুবুল মাউত হৈছে ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অৱ মেডিচিনত গৱেষণাৰত ৱাশ্বিংটন ৰিচাৰ্চ ফাউণ্ডেছন (WRF) -ৰ ইন'ভেশ্যন ফেল'প্ৰাপ্ত এগৰাকী বিজ্ঞানী। তেখেতৰ গৱেষণাৰ লক্ষ্য হৈছে নতুন ধৰণৰ প্ৰটিন সৃষ্টিৰ জৰিয়তে মানুহৰ ৰোগ নিৰাময় কৰা, যিবোৰ প্ৰটিন বিৱৰ্তনৰ জৰিয়তে সৃষ্টি হোৱা নাই। তেখেতে আমেৰিকাৰ মাচাচুছেটছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে য'ত তেখেতে জেনেটিক ৰোগ নিৰাময়ৰ বাবে জিন-সম্পাদনাৰ কৌশল উদ্ভাৱনত জড়িত আছিল। অসম-অৰুণাচল সীমান্তৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ এখন ভিতৰুৱা গাঁৱত জন্মলাভ কৰা ৰুবুল মাউত শৈশৱ জীৱন চৰম দৰিদ্ৰতাৰ মাজত যাপন কৰিছিল। নিজৰ সপোন আৰু শিক্ষা পূৰণ কৰিবৰ বাবে তেখেতে অন্তহীন সংগ্ৰাম কৰিবলগা হৈছিল। তেওঁৰ এই সংগ্ৰামৰ কাহিনীয়েই মোৰো এটা সপোন আছেৰ বিষয়বস্তু। ড॰ মাউতৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ আছিল এখনি গল্প-সংকলন। নাম হৈছে "ধূসৰতাত সংহত শ্ৰৱণ। "
গ্ৰন্থখনৰ সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ
মোৰো এটা সপোন আছে আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থখন মূলতঃ চাৰিটা খণ্ডত বিভক্ত। এই খণ্ডসমূহো সৰু-বৰ উপ-অধ্যায়ত বিভক্ত। গ্ৰন্থত মুঠ এসত্তৰটা উপ-অধ্যায় আছে। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথমটো খণ্ডৰ শিৰোনাম হৈছে-শৈশৱ। এইটো খণ্ডত লেখকে শৈশৱত সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন সংঘাতৰ বিষয়ে লিখিছে। পঢ়া টেবুলখনৰ বৰ্ণনাৰে তেখেতৰ শৈশৱ-কথা আৰম্ভ হৈছে। এইটো অধ্যায়ত প্ৰাথমিক স্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পাছ কৰালৈকে বৰ্ণনা সন্নিৱিষ্ট হৈছে। দ্বিতীয়টো অধ্যায় সংগ্ৰামত লেখকে উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ শিক্ষাগ্ৰহণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানত বিজ্ঞানী হিচাপে যোগদান হোৱালৈকে সময়ছোৱাক সামৰি লৈছে। তৃতীয়টো অধ্যায় সুযোগত লেখকে টাটাৰ প্ৰতিষ্ঠানটিত বিজ্ঞানী হিচাপে অৰ্জন কৰা অভিজ্ঞতাসমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে। আৰু সেই অভিজ্ঞতাই তেখেতেক কিদৰে ডক্তৰেটৰ বাবে সুযোগ আনি দিলে-তাৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছে। চতুৰ্থটো অধ্যায় দেউতাৰ অসুখত লেখক ড॰ মাউতে আমেৰিকাত মাচাছুচেটছ বিশ্ববিদ্যালয়ত গৱেষণা কৰি থাকোঁতেই দেউতাকৰ দুৰাৰোগ্য ৰোগৰ খবৰ পোৱা, সেই খবৰে তেওঁৰ মনোজগতত সৃষ্টি কৰা নানান চিন্তা-দুশ্চিন্তাৰ বিষয়ে লিখিছে। তেখেতৰ দেউতাক পাৰকিনচনৰ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল। এইটো অধ্যায়ত লেখকে জিন এডিটিঙৰ নানান সম্ভাৱনা, CRISPR/CAS9ৰ প্ৰযুক্তিৰ বিষয়েও ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছে।
সমালোচনা
কবি-সাহিত্যিক জীৱন নৰহে গ্ৰন্থখনৰ প্ৰসংগত কয় যে, “বিজ্ঞানী ৰুবুল মাউতে মনচুই যোৱা বৰ্ণনাৰে তেওঁৰ শিক্ষাজীৱনৰ পৰিক্ৰমা অতি সাৱলীলভাৱে গ্ৰন্থখনত তুলি ধৰিছে। অমানুসিক কষ্ট/ দৰিদ্ৰতাক কেনেকৈ পৰিয়ালৰ মানুহে (বিশেষকৈ মাক-দেউতাক-ককায়েক) মুখামুখি হৈ এই দীঘলীয়া যাত্ৰাত ৰুবুলক আগবঢ়াই দিছিল গ্ৰন্থখন পঢ়িলে সেই পৰিয়ালটোৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাত মূৰ দো খাই যাব। আৰু যিসকল ব্যক্তিয়ে দৰিদ্ৰতাৰ গ্ৰাসক অতিক্ৰমি নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে তেওঁলোকে গ্ৰন্থখন পঢ়িলে নিজৰ জীৱন বৃত্তান্তকে বিচাৰি পাব আৰু তপত চকুলো এধাৰ বৈ আহিব।”
গ্ৰন্থখনৰ তৃতীয়টো সংস্কৰণ ২০১৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত প্ৰকাশিত হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:আত্মজীৱনী
বগেজাৰী গীত
বগেজাৰী গীত হৈছে পাতি ৰাভাসকলৰ মাজত প্ৰচলিত এক প্ৰকাৰৰ গীত। পুৰণি কামৰূপ জিলাৰ (বৰ্তমান দক্ষিণ কামৰূপ) ঔগুৰি, বামুনীগাওঁ, বকো, বনগাওঁ আৰু বগে ৰাজ্যত ৰচিত হৈছিল বগেজাৰী গীত।
পৰিচয়
অসমীয়া সংস্কৃতি বাৰেৰহনীয়া। এই বাৰেৰহনীয়া অসমীয়া সংস্কৃতিৰ মূলতে বিভিন্ন জাতি-জনজাতিৰ অৱদান | এই বিভিন্ন জনজাতিৰে অন্যতম ৰাভাসকল | এই ৰাভাসকলৰে পাতি ৰাভাসকলৰ এক মূল্যৱান সম্পদ বগেজাৰী গীত। এই বগেজাৰী গীতসমূহ 'বহুৰঙী 'গীত বুলিও জনা যায়। এই বগেজাৰী বা বহুৰঙী গীতবিলাক পাতি ৰাভাসকলৰ মাজত প্ৰচলিত।
উদ্ভৱ
বগেজাৰী গীতৰ উদ্ভৱ সম্পৰ্কে সঠিক তথ্য পোৱা নাযায় যদিও বগেজাৰী গীতৰ উদ্ভৱ সম্পৰ্কত জনশ্ৰুতি বা কিম্বদন্তীৰ প্ৰচলন আছে। প্ৰচলিত কিম্বদন্তীৰ অনুসৰি গুৱাহাটীৰ পৰা দৰঙলৈ আহোঁতে ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষতে পূৰ্বতে 'বগে' নামৰ এখন ৰাজ্য আছিল। সেই ৰাজ্যৰ এগৰাকী ৰাজকন্যাৰ নাম আছিল জাৰী। বগে ৰাজ্যত জন্মা কাৰণে মানুহে বুলিছিল ‘বগেজাৰী’। এই বগে ৰাজকন্যাৰ বিবাহ হৈছিল পাঁচালী কবি মনকৰৰ সৈতে। পৰবৰ্তী সময়ত মনকৰে কোঁচ ৰাজ্যৰ ৰাজকবিৰ পদলাভ কৰাত সেই ৰাজ্যলৈ যাবলৈ ওলায়। কিন্তুু 'বগে ' নিজৰ ৰাজ্য এৰি সেই ৰাজ্যলৈ যাবলৈ অমান্তি হয়। পিচত মনকৰে 'বগে'ক এৰি থৈ কোঁচৰাজ্যলৈ গুচি যায়। এই বিচ্ছেদ সহিব নোৱাৰি বগেৰ মুখেৰে কিছুমান গীত সৃষ্টি হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত এই গীতবোৰকে 'বগেজাৰী গীত' বুলি জনা যায়।
বিষয়বস্তু
বগেজাৰী গীতৰ বিষয়বস্তু বিৰহাত্মক।
বাদ্য
বগেজাৰী গীতত ঢোল, পেপা, ডুণ্ডৰী, থৰকা, খুটিতাল আদি বাদ্য সমূহ বজোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
পৰিবেশন শৈলী
বগেজাৰী গীত এবিধ দলীয় পৰিৱেশ্য কলা। বগেজাৰী গীত পৰিবেশনত মহিলাসকলেই প্ৰধান ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে যদিও পুৰুষসকলেও অংশগ্ৰহণ কৰে। এই গীত নৃত্য পৰিবেশনৰ সময়ত মহিলাসকলৰ চুলি বন্ধা থাকে আৰু পুৰুষসকলে গেঞ্জী পিন্ধাৰ লগতে আঁঠুৰ ওপৰত গামোচা আৰু মূৰত গামোচাৰ পাগ মাৰে।
ৰচনাশৈলী
এই গীতৰ ৰচনাশৈলী ছন্দোময়, ভাবঘন আৰু প্ৰণয়াত্মক। গীতৰ সুৰ বিহুসুৰীয়া।
‘আকাশত তৰা নাই জোন দেখ্ং পুৱা। মনে চিতে নিমিলিলে দেহা নকৰ্ং চুৱা।
সম্প্ৰতি এই বগেজাৰী গীতবোৰ পাতিৰাভাসকলৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ হৈ নাথাকি অসমৰ বিভিন্ন জাতি তথা বাৰেবৰণীয়া স্ংস্কৃতিত স্থান পাবলৈ সক্ষম হৈছে। এই বগেজাৰী গীতবোৰ কেৱল বগেজাৰীয়েই যে ৰচনা কৰিছিল তেনে নহয়, হয়তো ইয়াৰ পিছতো বহুতো লোকেই এই বগেজাৰী গীত বোৰৰ ৰচনা কৰিছিল।
বগেজাৰী বাই অ’ তোৰে গিত খাং…
এই বগেজাৰী গীতসমূহে পাতিৰাভাসকলৰ ৰাভা সংস্কৃতিক এক অনন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
দৰবাৰী নাচ
কিছুমান প্ৰসংগত নাচ শব্দটোৱে ভাৰতৰ হিন্দু মন্দিৰবোৰত ধৰ্মীয় নৃত্য পৰিবেশন কৰা দেৱদাসীসকলক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অৱশ্যে এই দুটাৰ মাজত বিশেষ সাদৃশ্য নাই। দৰবাৰী নাচনীসকলে পুৰুষক সন্তুষ্ট কৰিবলৈহে তেওঁলোকৰ কলা প্ৰদৰ্শন কৰাৰ বিপৰীতে দেৱদাসীসকলে দেৱতাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ মন্দিৰৰ বিগ্ৰহৰ সন্মুখত ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰে শাস্ত্ৰ-সন্মত নৃত্য পৰিবেশন কৰিছিল।
ইতিহাস
পূৰ্বতে ধৰ্মীয় কাৰণত দেৱদাসীসকলে মন্দিৰত নৃত্য পৰিবেশন কৰিছিল। মোগল যুগত নাচ এক জনপ্ৰিয় বিনোদনৰ মাধ্যমত পৰিমাণ হৈছিল আৰু বহু শাসকে আনকি যুদ্ধ শিবিৰতো নাচৰ অনুষ্ঠান আয়োজন কৰিছিল। ভাৰতলৈ অহা প্ৰাৰম্ভিক ব্ৰিটিছ অভিবাসীসকলক স্বাগতম জনাবলৈ প্ৰায়ে তৱাইফ উপহাৰ দিছিল। ওঠৰ শতিকাত যুৱৰাজসকলক তহজিব (শিষ্টাচাৰ) আৰু কলা শিকিবলৈ নৰ্তকীসকলৰ ওচৰলৈ পঠিওৱা হৈছিল।
মোগল আৰু ব্ৰিটিছ যুগত দৰবাৰত নিয়মীয়াকৈ নাচৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। বিশেষ বিশেষ কাৰ্যসূচীত নাচনী ছোৱালীবোৰক দেশী ভাৰতীয়সকলেও আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। আলহীসকল এটা পৃথক প্ৰেক্ষাগৃহত একত্ৰিত হয়। নাচনী ছোৱালীসকল দলৰ সৈতে একেলগে বহে। দলত সঙ্গীত শিল্পীৰ উপৰিও দৰ্শকৰ সংখ্যাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি দুই বা ততোধিক নাচনী থাকে।
মধ্য-ঊনবিংশ শতিকাত পশ্চিমীয়া শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ আৰু ১৮৬৯ চনত চুয়েজ খাল মুকলি হোৱাৰ পিছত হোৱা খ্ৰীষ্টিয়ান মিচনেৰীসকলৰ আগ্ৰাসনৰ ফলত ইউৰোপীয় তথা ভাৰতীয়সকলৰ মাজতো দৰবাৰী নাচৰ প্ৰতি অনিহা আহিল। স্বাভাৱিকতে নাচনী ছোৱালীসকলে পৃষ্ঠপোষকতা হেৰুৱাই জীৱিকা নিৰ্বাহৰ বাবে বাধ্যত পৰি গণিকাবৃত্তিৰ ফালে ধাৱমান হ’ল আৰু কুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিতে নাচৰ দৰে এটা সন্মানজনক বৃত্তিয়ে অপমানজনক অৰ্থ ধাৰণ কৰিলে।
নাচৰ দল
ঐতিহাসিকভাবে নাচনী দলৰ সঙ্গীত শিল্পীসকলে চাৰিবিধ বাদ্য সঙ্গত কৰিছিল- সাৰেঙ্গী, তবলা, মঞ্জিৰা আৰু ঢোলক। আৰু এবিধ বাদ্য হাৰমনিয়ামৰ কুৰি শতিকাত আগমন হৈছিল। ৰাজ দৰবাৰ, মহল বা চহকী পৃষ্ঠপোষকসকলৰ গৃহত সঙ্গীত শিল্পীসকলে ঠিয় হৈ পৰিবেশন কৰাৰ বিপৰীতে কম চহকী বা ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত তেওঁলোকে বহি লৈ পৰিবেশন কৰিছিল। নাচৰ অনুষ্ঠানত থুমৰী, দাদৰা, গজল আৰু গীত গোৱা হৈছিল।
দলটোত এজন বয়সীয়া, অভিজ্ঞ সেৱক থাকে, তেওঁক মামা বুলি কয়। তেওঁ মঞ্চৰ এটা কোণত বহি পৃষ্ঠপোষকসকলৰ বাবে পান আৰু বিড়ি সাজু কৰে। লগতে তেওঁ নাচনীসকলৰ খাদ্য, গহনাৰ আদিৰো তদাৰক কৰে। মুহাফিজ এজন অস্ত্ৰবিহীন দেহৰক্ষী। তেওঁ অনুষ্ঠানটোৰ শৃঙ্খলা ৰক্ষা কৰে আৰু অনুষ্ঠান পৰিবেশন বা পোহৰ বহনকাৰী এজন বা দুজনৰ সহযোগত দলটোৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত নিৰপত্তা নিশ্চিত কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পৰিবেশ্য কলা শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:মোগল সাম্ৰাজ্য
লাইতো
লাইতো বা লাওফলা আহোমসকলৰ সৃষ্টি পুনৰনিৰ্মাণ তত্ত্বৰ লোক আখ্যান। এই কাহিনীটো আহোমসকলৰ পৌৰাণিক পুথিসমূহত লাইতো বুলি নামকৰণ কৰা হৈছে। পৰৱৰ্তী কালত ৰায় চাহিব গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱাই দেওধাই পণ্ডিতসকলৰ সহায়ত অনুবাদ কৰি লাইতো বা লাওফলা নামেৰে ১৯০১ চনত ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছিল। লাইতোত প্ৰলয় বানৰ অন্তত এটা লাওৰ পৰা জগতৰ পুনৰ সৃষ্টি হোৱাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। বেবিলনীয়ান, গ্ৰীক, ভাৰতীয় আদি সভ্যতাৰ লগতে বাইবেলৰ প্ৰলয় বানৰ কাহিনীৰ সৈতে ইয়াৰ কিছু পৰিমাণে সাদৃশ্য থকা দেখা যায়। গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ অনুবাদত কাহিনীটোৰ চৰিত্ৰ আদিৰ নামকৰণ হিন্দু কিংবদন্তি অনুসৰি কৰা হৈছে। হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱাৰ আহোমৰ দিন গ্ৰন্থতো চৰিত্ৰসমূহৰ নামৰ কাষত বন্ধনীৰ ভিতৰত হিন্দু আখ্যানসমূহৰ চৰিত্ৰৰ নাম দিয়া হৈছে।
আখ্যান
আখ্যান অনুসৰি কলি যুগৰ অন্তত সমস্ত পৃথিৱী অসংখ্য দেশত বিভক্ত হৈ পৰে আৰু জনগণক শাসন কৰাৰ নিমিত্তে কোনো ৰজা নাথাকে। ফলত মানুহবোৰ স্বৈৰাচাৰী তথা অত্যাচাৰী হৈ পৰে। তেওঁলোক পাপীত পৰিণত হয় আৰু ভগৱানৰ সেৱা-পূজা পৰিত্যাগ কৰে। তেনে সময়তে মুঙ-ক্লেঙত (মধ্যদেশ) খুন-ফি আৰু পুক-ফি নামৰ দুটা দৈত্যৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়। তেওঁলোকক দেখি মানুহবোৰে চৌদিশে পলাবলৈ ধৰে যদিও দুই দৈত্যই সুৰক্ষাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি তেওঁলোকক ঘূৰাই আনে। খুন-ফি ৰজা হয় আৰু পুক-ফিক যুৱৰাজ হিচাপে অভিষিক্ত কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত শান্তি আৰু সুশাসন ঘূৰি আহে যদিও দেৱতাৰ পূজা-সেৱা সম্পূৰ্ণৰূপে এলাগী হৈ পৰে। ইয়াতেই ক্ষুণ্ণ হৈ স্বৰ্গাধিপতি লেংদনে পক্ষীৰাজ বৃহদাকায় নিউফাফাক পৃথিৱীৰ মানুহক ভক্ষণ কৰিবলৈ প্ৰেৰণ কৰে। কিন্তু নিউফাফাই ইমানবোৰ মানুহক ভক্ষণ কৰাত ব্যৰ্থ হৈ লেংদনৰ কাষলৈ ঘূৰি যায়। এইবাৰ লেংদনে এটা ভয়ংকৰ সিংহক প্ৰেৰণ কৰে যদিও নিউফাফাৰ দৰে তাৰো একে অৱস্থা হয়। ইয়াৰ পিছত লেংদনে বহুসংখ্যক সৰ্প প্ৰেৰণ কৰে যদিও মানুহবোৰে জুইত পুৰি বহু সাপ হত্যা কৰে। পূৰ্বৰ আটাইবোৰ প্ৰচেষ্টা ব্যৰ্থ হোৱাত ক্ষুদ্ধ লেংদনে সূৰ্যৰ অধিপতি চাওবানক ৰ’দৰ তাপত পৃথিৱীৰ জলভাগ শুকুৱাই পেলাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। ইয়াৰ ফলত গছ-বন জ্বলি যায় আৰু জলচৰ প্ৰাণীসমূহৰ লগতে বহুতো লোকৰ মৃত্যু হয়। তথাপিও মানুহবোৰে দেৱতাসকলক পূজা দিয়াৰ পৰা বিৰত থাকে। তেতিয়া লেংদনে অন্যান্য দেৱ-দেৱী যেনে চেং-কাই-ফাথেন্-খামন্, থেন্-লুং-আই-চেন্-কিউ, লাউ-খ্ৰী, টাই-লাং, বাক-লাং, চাওফাফুন, জাচিংফা আদিৰে মন্ত্ৰণা কৰি মহাপ্ৰলয়ৰ যোগেদি মানৱ জাতিক নাশ কৰিবলৈ থিৰাং কৰে। জাচিংফাৰ পৰামৰ্শ অনুযায়ী লেংদনে আই-খাং-খাক নামৰ এজন ঋষিক মতাই আনি থাও-লিপ্-লিঙ্গক (দেৱৰ্ষি) তেওঁৰ ফুটুকী গৰুজনী লগত লৈ মহাপ্ৰলয়ৰ পিছত সৃষ্টিৰ পুনৰনিৰ্মাণৰ হেতুকে নাও এখন সাজি প্ৰলয়ৰ দিনা উঠি থাকিবলৈ কোৱালে। নিৰ্দিষ্ট দিনাখন লেংদনে জলাধিপতি চাও-ফুনক সমগ্ৰ পৃথিৱীক জলমগ্ন কৰিবলৈ আদেশ দিলে। চাও-ফুনে সেইমতে কৰাত পৃথিৱী বানত ডুব গ’ল আৰু ফুটুকী গৰুজনী লৈ থাও-লিপ্-লিঙ্গ মাত্ৰ বাচি থাকিল। তেনে সময়তে থাও-লিপ্-লিঙ্গ দুৰ্বিপাকত মোহ গৈ গৰুজনী ৰমণ কৰিলে আৰু তেওঁৰ বীৰ্য গাইজনীৰ গৰ্ভত স্থাপিত হ’ল।
প্ৰলয়ৰ পিছত লেংদনে শোষক অস্ত্ৰৰে বান শুকুৱাই পেলালে যদিও গলিত মৰাশৰ গোন্ধত কেউফালে দেৱতাসকল থাকিব নোৱাৰা হ’ল। এইসমূহ ভক্ষণ কৰিবলৈ লেংদনে কুৰি লাখকৈ সাপ আৰু সিংহ পঠিয়ালে যদিও ইহঁতে তাক খাই শেষ কৰাত ব্যৰ্থ হ’ল। তেতিয়া অগ্নিৰ অধিপতি চাওফাফাইয়ে ভয়ংকৰ ৰূপ লৈ মৰাশবোৰ দাহন কৰি নিলে। তেওঁৰ প্ৰলয়ংকৰী ৰূপ দেখি ভয় খাই থাও-লিপ্-লিঙ্গে ফুটুকী গাইজনী মাৰি পেট ফালি আই-খাং-খাকৰ সৈতে তাত সোমাই থাকিল। গাইজনীৰ পেটতে দুয়ো এটা লাওৰ গুটি পালে। আই-খাং-খাকে এই গুটিটো পঁচাই থ’বলৈ পৰামৰ্শ দিলে। কিছুদিনৰ পিছত গছ গজি ই গোটেই পৰ্বতৰ টিং জুৰি পেলালে আৰু ইয়াত এটা মাত্ৰ বিৰাটাকায় লাও লাগিল। পৰৱৰ্তী সময়ত লেংদনে পুত্ৰ আই-ফা-লানক বজ্ৰ মাৰি লাওটো ফালিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে কিয়নো তাৰপৰাহে নতুন সৃষ্টি সম্ভৱ হ’ব। কিন্তু যেনিয়েই আই-ফালা-নে বজ্ৰ প্ৰহাৰ কৰিবলৈ লয় তেনিয়েই লাওটোৰ ভিতৰৰ পৰা কাকূতি-মিনতি ভাঁহি আহে। দোধোৰ-মোধোৰত পৰা আই-ফা-লানক আশ্বাস দি দেৱদূত চাও-লা-পাও লাওটোৰ ওপৰত বহে আৰু তেওঁৰ ওপৰতে বজ্ৰ প্ৰহাৰ কৰিবলৈ কয়। আই-ফা-লানে সেইমতে কৰাত লাওটো খণ্ডিত হৈ টাইসকলকে ধৰি জাকে জাকে বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মানুহ আৰু বিবিধ জীৱ-জন্তু ওলাই আহে। আনহাতে চাও-লা-পাওৰ শৰীৰ চূৰ্ণীকৃত হয় আৰু তেওঁৰ আত্মাই গৈ দেৱতাসকলৰ সংগ লয়। তেওঁৰ বুকুৰ পৰা এক অশুভ আত্মা ওলাই আহি এজোপা বাঁহত বসতি লয়। তেওঁৰ চকুহালৰ পৰা চন্দ্ৰ-সূৰ্যৰ উদ্ভৱ হোৱাৰ লগতে চকুৰ পটাৰ পৰা মৌজোল, নাকৰ পৰা সোণ আৰু ৰূপ আৰু দেহৰ অন্য অংশৰ পৰা ভূত-প্ৰেতৰ উৎপত্তি হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কিংবদন্তি
বালিপৰা
বালিপৰা অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাত অৱস্থিত এটি অঞ্চল। ভৌগোলিক দৃষ্টিকোণেৰে চাবলৈ গ’লে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৱৰ ৰাজ্যকেইখনৰ ঠিক সোঁমাজতে বালিপৰা অঞ্চলটোৰ অৱস্থিতি। জিলাৰ সদৰ চহৰ তেজপুৰৰ পৰা বালিপৰাৰ দূৰত্ব ২৩ কিলোমিটাৰ। পূবে বিশ্বনাথ চাৰিআলি, গহপুৰ, লখিমপুৰ পশ্চিমে ৰঙাপৰা, দক্ষিণে তেজপুৰ আৰু উত্তৰে অসম-অৰুণাচল সীমান্তৰ ভালুকপুং হৈ বমডিলা, টাৱাং আদি ঠাইলৈ বালিপৰা চাৰিআলিৰ মাজেৰেই যাব লগা হয়। বালিপৰা বিভিন্ন ভাষা-ভাষী, জাতি-সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ বসতিস্থল আৰু সমন্বয় সম্প্ৰীতিৰ অঞ্চল। প্ৰাচীন ঐতিহাসিক, সামাজিক, ৰাজনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক দিশত এই অঞ্চলৰ গুৰুত্ব ও অৰিহণা নগন্য নহয়। উল্লেখযোগ্য যে বালিপৰাক ‘চাৰিধামৰ পবিত্ৰ ভূমি’ বুলি জনা যায়। এই চাৰিধাম হ’ল মানশিৰি নৈৰ পূব পাৰত অৱস্থিত ‘কলীয়া গোঁসাই সত্ৰ’, ভকতগাঁৱৰ দক্ষিণ পাট সত্ৰ, এৰাগাঁৱৰ ‘কমলাবাৰী সত্ৰ’ আৰু বালিগাঁৱৰ ‘কেতেকীবাৰী সত্ৰ’।
বালিপৰা নামৰ উৎপত্তিৰ কিংবদন্তী আৰু ভৌগোলিক সাম্ভাব্য কাৰণ:
বালিপৰা নামটোৰ উৎপত্তিৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন কিংবদন্তী আৰু ভৌগোলিক কাৰণ অনুমান কৰা হয়। উল্লেখ পোৱা যায়- “Bana’s grandson Bhaluka made his capital at Bhalukpong, not far from Balipara at the foot of the Akahills. Remains of old fortifications are still visible there. Balipara may have some association with Bali, father of Bana. The Akas still claim Bhaluka as their progenitor.” – History of Assam, by Debabrat Dutta. দৈত্যবংশী হিৰণ্যকশিপুৰ নাতি ৰজা বলিয়ে শোণিতপুৰত ৰাজত্ব কৰিছিল বুলি জনা যায়। বলিৰ পুত্ৰ আছিল বাণ ৰজা। এই বলি ৰজাৰ পৰাই নামান্তৰ হৈ বা কোনো ঘটনা মৰ্মে বালিপৰা নামৰ উৎপত্তি বুলি অনুমান কৰা হয়। আনহাতে বালিপৰা অঞ্চলৰ বৰ্ষীয়ান শিক্ষাবিদ সকলে কব বিচাৰে যে, ১৮৯৭ চনত অসমত হোৱা বৰভূঁইকপৰ সময়ত এই অঞ্চলটোক কাষৰীয়া নদীকেইখনে বালিৰে পুতি পেলাইছিল। তাৰ পিছৰপৰাহে এই অঞ্চলটোৰ নাম বালিপৰা হয়। বৰ্তমান প্ৰবাহিত হৈ থকা জীয়াভৰলী নদীখন বালিপৰাৰ পূবত অৱস্থিত। ভৰলী নদীৰ উপনৈ মানশিৰি, জৰাসৰ আৰু কালনী বালিপৰাৰ মাজেদি প্ৰবাহিত হৈ গৈছে। নদীয়ে পেলাই যোৱা পলস তথা বালিচৰত কালক্ৰমত বসবাসৰ উপযোগী হোৱাত মানুহে বসতি বিস্তাৰ কৰিলে। বালি চাপৰিত বসবাস কৰা বাসিন্দাই হয়তো নামাকৰণ কৰিলে বালিপৰা। নৈৰ লগত সম্পৰ্কযুক্ত বালিপৰাৰ গাঁওসমূহৰ নাম মন কৰিবলগীয়া। বালিগাঁও, বোকাগাঁও, বামগাঁও, পানীপোতা আদি নামবোৰে নদী গঠিত ভূমিভাগৰ অতীতৰ কথাই কয়।
বালিপৰা অঞ্চলৰ গাঁওসমূহ:
শোণিতপুৰ জিলাখনৰ ১৪টা উন্নয়ন খণ্ডৰ ভিতৰত বালিপৰাও এটা। চাৰিদুৱাৰ ৰাজহ চক্তৰ অন্তৰ্গত বালিপৰা অঞ্চলৰ অন্তৰ্ভুক্ত গাঁওসমূহ হ’ল এৰাগাঁও, বালিগাঁও, কমাৰীগাঁও, উদমাৰীগাঁও, বামগাঁও, বোকাগাঁও, মাজুলীগাঁও, সৰুপাটগাঁও, বৰপাটগাঁও, ভকতগাঁও, বুঢ়াগাঁও, ঔহলাগাঁও, ভোবোলাগাঁও, ওপৰঢেকেৰী, নামঢেকেৰী, আমাৰীবাৰী, ভেৰভেৰী, ওপৰ কছাৰী, জংঘলবস্তি, দৰ্জীপট্টি, মহালিবস্তি, খেলমাটি, আদাবাৰী, পাকবিল, কালনীবস্তি, ভঙাবস্তি, দিঘলীবস্তি, মধুপুৰ, বালিজান, পানীপোতা, মোলানগাঁও।
বিধানসভা আৰু লোকসভা সমষ্টি:
বালিপৰা অঞ্চলৰ একাংশ এলেকা চতিয়া বিধানসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ বিপৰীতে বাকী একাংশ এলেকা ৰঙাপৰা বিধানসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত। অঞ্চলটো তেজপুৰ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলা
ৰতি
ৰতি বা ৰতিদেৱী (रति) হৈছে হিন্দুসকলৰ প্ৰেম, জৈৱিক কামনা-বাসনা আৰু যৌন তৃপ্তিৰ দেৱী। ৰতিত প্ৰায়েই হাতত এখন তৰোৱাল লৈ থকা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয়। তেওঁ প্ৰেমৰ অধিষ্ঠাতা দেৱতা কামদেৱৰ সহধৰ্মিণী তথা প্ৰজাপতি দক্ষৰ জীয়ৰী। কামদেৱৰ চিৰসংগী হিচাপে আখ্যানসমূহৰ লগতে মন্দিৰৰ ভাস্কৰ্যসমূহতো ৰতিৰ চিত্ৰন স্ততে পোৱা যায়। তেওঁলোক দুয়োকে একেলগে উপাসনাও কৰা হয়।
হিন্দু ধৰ্মৰ পুথি বা লিপিসমূহত ৰতিৰ সৌন্দৰ্য তথা কমনীয়তাৰ কথা বিশেষভাৱে উল্লিখিত। তেওঁক স্বয়ং প্ৰেমৰ দেৱতাকো মোহাচ্ছন্ন কৰিব পৰা এক কুমাৰী হিচাপে চিত্ৰায়িত কৰা হয়। মহাদেৱে তৃতীয় নয়নেৰে কামদেৱক ভস্মীভূত কৰাৰ পিছত ৰতিৰ কাকূতি-মিনতি বা বিলাপৰ ফলতেই কামদেৱে পুনৰ্জীৱন প্ৰতিশ্ৰুতি লাভ কৰে। পিছলৈ কৃষ্ণৰ পুত্ৰ প্ৰদ্যুম্নৰ ৰূপত কামদেৱৰ পুনৰ্জন্ম হয়। ৰতিয়ে মায়াৱতী নাম লৈ জন্মতেই পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে বিচ্ছেদ হোৱা প্ৰদ্যুম্নক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰাত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। মায়াৱতী ওৰফে ৰতিয়ে প্ৰদ্যুম্নৰূপী কামদেৱৰ ধাত্ৰীৰ লগতে প্ৰেমিকাৰো ভূমিকা পালন কৰি প্ৰদ্যুম্নৰ হাতত বধ হ'ব লগা ৰাক্ষসৰাজক কিদৰে বধ কৰি পিতৃ-মাতৃৰ কাষলৈ ঘূৰি যাব পাৰি তাৰেই দিকনিৰ্দেশ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰদ্যুম্নৰূপী কামদেৱে মায়াৱতীৰূপী ৰতিক পত্নী হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
নামৰ উৎপত্তি
ৰতি নামটো মূল সংস্কৃত শব্দ 'ৰম'ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে উপভোগ কৰা বা প্ৰফুল্ল হোৱা। তদুপৰি এই ধাতুৱে যিকোনো প্ৰকাৰৰ উপভোগ কৰাৰ কথাকেই বুজোৱাৰ লগতে সাধাৰণতে শাৰীৰিক সুখ-ভোগৰ কথা নিৰ্দেশ কৰে। ব্যুৎপত্তিগতভাৱে 'ৰতি' শব্দৰ অৰ্থ হৈছে 'যাক ভোগ কৰিব পাৰি'। ই প্ৰায় সদায়েই যৌনতা সম্পৰ্কীয় প্ৰেমৰ কথাকে সূচায়।
জন্ম আৰু বিবাহ
কালিকা পুৰাণত ৰতিৰ জন্ম বৃতান্ত বহলাই পোৱা যায়। এই আখ্যান অনুসৰি সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাই দহগৰাকী প্ৰজাপতিৰ সৃষ্টিৰ পিছত নিজৰ মানসপুত্ৰ প্ৰেমৰ দেৱতা কামদেৱৰ জন্ম দিয়ে। পুষ্পবাণেৰে গোটেই জগতত প্ৰেম বিলাই দিবলৈ কামদেৱক ব্ৰহ্মাই নিৰ্দেশ দিয়ে। প্ৰজাপতি দক্ষই কামদেৱক এগৰাকী পত্নী প্ৰদান কৰিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে। কামদেৱে প্ৰথমেই নিজৰ শৰ ব্ৰহ্মা আৰু প্ৰজাপতিসকলৰ ওপৰত নিক্ষেপ কৰে যাৰ ফলত তেওঁলোক আটায়ে ব্ৰহ্মাৰ জীয়ৰী সন্ধ্যাৰ প্ৰতি বাসনামত্ত হয়। সেই সময়তে সেই ঠাইৰে পাৰ হৈ যোৱা শিৱই তেওঁলোকৰ এই অৱস্থা দেখি ‌হাঁহে। এই কথাত লজ্জিত হৈ ব্ৰহ্মা আৰু প্ৰজাপতিসকল উত্তেজিত হয় আৰু তেওঁলোকৰ দেহৰ পৰা ঘাম নিৰ্গত হয়। দক্ষৰ দেহৰ ঘামৰপৰাই অপূৰ্ব সুন্দৰী ৰতিৰ জন্ম হয় আৰু তেওঁ ৰতিক কামদেৱৰ হাতত অৰ্পণ কৰে। ব্ৰহ্মাই কামদেৱৰ ওপৰত ক্ৰুদ্ধ হৈ ভৱিষ্যতে শিৱৰ দ্বাৰা ভস্মীভূত হ'বলৈ অভিশাপ দিয়ে। কামদেৱে কাবৌ-কোকালি কৰাত দয়া ওপজি ব্ৰহ্মাই কামদেৱৰ পুনৰ্জন্ম সুনিশ্চিত কৰে। ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণৰ মতে ব্ৰহ্মাৰ কামদৃষ্টিৰ পিছত সন্ধ্যাই দেহত্যাগ কৰে আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত বিষ্ণুৱে সন্ধ্যাক ৰতি নামেৰে পুনৰ্জনম প্ৰদান কৰি কামদেৱৰ সৈতে বিবাহ সম্পন্ন কৰে। শিৱপুৰাণত উল্লেখ আছে যে দেহত্যাগৰ পিছত ৰতিয়ে দক্ষৰ ঘামৰ পৰা জন্ম লয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
ছিংগাপুৰৰ নাৰী
ছিংগাপুৰৰ মহিলাসকলে বিশেষকৈ ছিংগাপুৰৰ কৰ্মশক্তিত যোগদান কৰা মহিলাসকলে ছিংগাপুৰৰ সমাজ আৰু অৰ্থনীতিত নিজৰ পৰম্পৰাগত আৰু আধুনিক যুগৰ ভূমিকাসমূহৰ মাজত ভাৰসাম্য ৰক্ষাৰ সন্মুখীন হৈছে। জিন লি এছ কে, কেথলিন কেম্পবেল আৰু অড্ৰে চিয়াৰ দ্বাৰা লিখা দ্য থ্ৰী পেৰাডক্সছ: ৱৰ্কিং উইমেন ইন ছিংগাপুৰ নামৰ কিতাপখনৰ মতে ছিংগাপুৰৰ কেৰিয়াৰ মহিলাসকলৰ সন্মুখীন হোৱা আৰু প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা "তিনিটা পেৰাডক্স" আছে। প্ৰথমতে, ছিংগাপুৰৰ সমাজে আশা কৰে যে মহিলাসকল সৃষ্টিশীল আৰু উৎপাদনশীল কৰ্পৰেট শ্ৰমিক হ’ব যিয়ে ঘৰখনত পৰম্পৰাগত মহিলাৰ ভূমিকাও পালন কৰিব বুলি আশা কৰা হয়, বিশেষকৈ পত্নী আৰু মাতৃ হিচাপে। দ্বিতীয়তে, ছিংগাপুৰৰ মহিলাসকলে শ্ৰমিক জনসংখ্যাৰ সদস্য হোৱাৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা "কৰ্ম আৰু পৰিয়ালৰ মাজৰ সংঘাত"ৰ সন্মুখীন হয়। তৃতীয়তে, পুৰুষ পৰিচালকৰ তুলনাত ছিংগাপুৰৰ মহিলা পৰিচালকসকলৰ শৈক্ষিক স্তৰ আৰু কৃতিত্ব বৃদ্ধি পোৱাৰ পিছতো সংখ্যা এতিয়াও কম।
ছিংগাপুৰত মহিলাৰ অধিকাৰ
২০০৭ চনলৈকে বৈবাহিক ধৰ্ষণক আইনগতভাৱে স্বীকৃতি দিয়া হোৱা নাছিল। ২০০৭ চনত কিছুমান বিশেষ পৰিস্থিতিত বৈবাহিক ধৰ্ষণক স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল যিয়ে বিবাহ বিচ্ছেদৰ সংকেত দিছিল। ২০১৮ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত যিকোনো ধৰণৰ বৈবাহিক ধৰ্ষণৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বাতিল কৰিবলৈ এখন কমিটীয়ে আহ্বান জনায়। তাৰ পিছত ২০১৯ চনৰ ৬ মে'ত গৃহীত হোৱা ফৌজদাৰী আইন সংস্কাৰ আইন অনুসৰি বৈবাহিক ধৰ্ষণক সম্পূৰ্ণৰূপে অপৰাধ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে। এই আইনসমূহ ২০২০ চনৰ ১ জানুৱাৰীৰ পৰা বলবৎ হয়।
ছিংগাপুৰ মহিলা উন্নয়নৰ ওপৰত শ্বেতপত্ৰ
২০ ছেপ্টেম্বৰ ২০২০ তাৰিখে যুৱ আৰু মহিলা সংগঠনৰ ১০০ তকৈ অধিক অংশগ্ৰহণকাৰীক লৈ এক ভাৰ্চুৱেল ডাইলগ অধিবেশন অনুষ্ঠিত কৰা হয়। আইন আৰু গৃহ পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী কে শ্বানমুগামে অক্টোবৰৰ পৰা আৰম্ভ হ’বলগীয়া এক পদক্ষেপ ঘোষণা কৰিছে য’ত ৰাজহুৱা আৰু ব্যক্তিগত খণ্ডৰ লগতে বেচৰকাৰী সংস্থাসমূহৰ মাজত ধাৰাবাহিকভাৱে যোগাযোগ স্থাপন কৰা হ’ব। লক্ষ্য হৈছে ছিংগাপুৰৰ মহিলা সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহ চিনাক্ত আৰু মোকাবিলা কৰা। এইবোৰৰ শিখৰত উপনীত হ’ব ২০২১ চনৰ প্ৰথমাৰ্ধত চৰকাৰে জাৰি কৰিবলগীয়া এখন শ্বেতপত্ৰ, যিয়ে অধিবেশনৰ সময়ত মতামত আৰু পৰামৰ্শসমূহ একত্ৰিত কৰিব, যাৰ নাম হ’ব “মহিলা উন্নয়নৰ ওপৰত কথোপকথন”। পিছলৈ অধিক চাহিদাৰ বাবে এই পৰ্যালোচনা ২০২১ চনৰ দ্বিতীয়াৰ্ধলৈ বৃদ্ধি কৰা হয়।
প্ৰায় এবছৰৰ যোগাযোগৰ অন্তত ২০২১ চনৰ ১৮ ছেপ্টেম্বৰত প্ৰধানমন্ত্ৰী লি ছিয়েন লুঙে ঘোষণা কৰে যে ২০২২ চনৰ আৰম্ভণিতে শ্বেতপত্ৰখন সংসদত দাখিল কৰা হ’ব য’ত তিনিটা বহল ক্ষেত্ৰৰ ওপৰত চকু ৰখা হ’ব, বৈষম্য বিৰোধী নিয়ম প্ৰণয়নৰ সৈতে কৰ্মক্ষেত্ৰৰ সমান সুযোগ নিশ্চিত কৰা হ’ব আৰু উন্নত শিশুৰ যত্নৰ ব্যৱস্থা, হোম কেয়াৰগিভিং গ্ৰাণ্টৰ সম্ভাৱ্য বৃদ্ধিকে ধৰি যত্ন লোৱাসকলৰ বাবে উন্নত সমৰ্থন আৰু মহিলাসকলৰ বাবে শাৰীৰিক আৰু অনলাইন দুয়োটা দিশতে সুৰক্ষা শক্তিশালী কৰা। ইয়াৰ উপৰিও ধোবি ঘাউট গ্ৰীণত এখন বাগিচা ছিংগাপুৰৰ মহিলাসকলৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰা হ’ব, যিটো ছিংগাপুৰ কাউন্সিল অৱ উইমেন অৰ্গেনাইজেশ্যনৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা প্ৰস্তাৱৰ অংশ হিচাপে ৰাজহুৱা স্থানসমূহৰ নামকৰণ কৰি তেওঁলোকৰ অৱদান প্ৰতিফলিত কৰা হ’ব।
নিধি লেভি ফাৰৱেল
নিধি লেভি ফাৰৱেল বা নিধি লিবাই ফাৰৱেল (১৮২৭-১৮৭৩) এজন অৰুণোদই যুগৰ লেখক। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম নিধিৰাম কেওট। তেওঁ ১৮২৭ চনত গহপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৮৪১ চনত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত দীক্ষা লোৱাৰ পাছত তেওঁ নামটো সলাই নিধি লেভি ফাৰৱেল কৰে। নিধি লেভি ফাৰৱেলেই প্ৰথম অসমীয়া খ্ৰীষ্টান। ইয়াৰ পাছত ফাৰৱেলে অসমত খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰ আৰু অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ বিকাশৰ অৰ্থে নিজকে আত্ম-নিয়োগ কৰে। অৰুণোদই কাকতত তেৱেঁই সবাতোকৈ বেছি গদ্য আৰু পদ্য ৰচনা কৰিছিল। ১৮৭৩ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
জন্ম আৰু ধৰ্মান্তৰণ
নিধি লেভি ফাৰৱেলে ১৮২৭ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃদত্ত নাম আছিল নিধিৰাম কেওঁট। তেওঁ তেতিয়াৰ সমাজৰ নিম্নশ্ৰেণীৰ বুলি গণ্য কৰা কেওট সম্প্ৰদায়ৰ লোক আছিল। কোনোৱে নিধিৰ জন্ম তেজপুৰ মহকুমাৰ কলংপুৰ মৌজাৰ সূতা গাঁৱত বুলি কয়। কিন্তু তেওঁ নিজে অৰুণোদই কাকতৰ ৭ম বছৰৰ ২য় সংখ্যাত জন্মস্থান গহপুৰ বুলি উল্লেখ কৰিছে। সৰুতেই তেওঁ পিতৃ-মাতৃক হেৰুৱাই মাউৰা হৈছিল।
সাহিত্য কৰ্ম
খ্ৰীষ্টান মিচনেৰীসকলে অসমত ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে অসমীয়া ভাষা শিকি, অসমীয়া ভাষাত ধৰ্মমূলক পুথি প্ৰণয়নত মনোযোগ দিয়ে। নিধি লেভি ফাৰৱেলে তেওঁলোকক এই কাৰ্যত সহায়-সহযোগ আগবঢ়ায়। নিধি ফাৰৱেল নিজৰ গুণৰ বলত ড° নাথান ব্ৰাউন আৰু মালছ ব্ৰনছন চাহাবৰ অতি প্ৰিয়পাত্ৰ হ'বলৈ সমৰ্থ হৈছিল। তেওঁ ইংৰাজী আৰু অসমীয়া দুয়ো ভাষাতেই পাৰ্গত হৈ উঠিছিল। মিছনেৰী ছপাশালত কাম কৰাৰ লগতে তেওঁ অৰুণোদয়ৰ প্ৰায় প্ৰতিটো সংখ্যাতে গদ্য বা পদ্য লিখিছিল। তেওঁৰ সাহিত্য কৰ্মৰাজিক দুটা ভাগ কৰিব পাৰি, ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে লিখা ধৰ্মমূলক লেখা আৰু অসমীয়া ভাষা সাহিত্য বিকাশৰ বাবে লেখা। অৰুণোদইত তেওঁ 'বিনয় বচন', 'তীৰ্থৰ বিৱৰণ', 'সৰগৰ বিৱৰণ', 'নৰকৰ বিৱৰণ', 'হিন্দুস্থানী বুৰঞ্জী' আদি ভালেমান প্ৰবন্ধ আৰু কবিতা প্ৰকাশ কৰিছিল। এইবোৰত তেওঁ ন:ল: বা ন:ল:ফ: সংক্ষিপ্ত ছদ্মনাম ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ফাৰৱেলৰ অৰুণোদইত প্ৰকাশ পোৱা "তিনিজন ভাইৰ মিস্যনেৰী জাত্ৰা" নামৰ ভ্ৰমণমূলক ৰচনাটোৱেই প্ৰথম অসমীয়া ভ্ৰমণ কাহিনী।
অৰুণোদয়ত প্ৰকাশ কৰাৰ উপৰিও নিজাববীয়াকৈ কেইবাখনো সৰু সৰু পুথি খ্ৰীষ্টান মিছন প্ৰেছৰ পৰা ছপা কৰি উলিয়াইছিল। সেইবোৰৰ ভিতৰত 'কানি বেহেৰুৱাৰ সাধু', 'সত্য গুৰুৰ পৰিচয়', 'এজন দেশীয় লোকে লিখা', 'নিস্তাৰৰ উপায়', 'Hints for Children on Good Manners', 'Female Education', 'Remarriage by widows' আদি পুস্তিকা উল্লেখযোগ্য। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ১৮৬৫ চনত 'ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইন' আৰু 'পদাৰ্থবিদ্যাসাৰ' (National Science in Familiar Dialogue নামৰ গ্ৰন্থৰ অসমীয়া ভাঙনি) নামৰ দুখন ইংৰাজী পুথি অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল। নাথান ব্ৰাউনে কৰা বাইবেলৰ অসমীয়া অনুবাদৰ ফাৰৱেলে যথেষ্ট সহায় কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৮৪৭ চনত নগাঁৱৰ টোকোৰ লগত নিধি লেভি ফাৰৱেলৰ বিবাহ হয়। নিধি আৰু টোকোৰ বিয়াখনেই সম্ভৱতঃ অসমৰ প্ৰথম খ্ৰীষ্টিয়ান বিয়া। আন কোনো সূত্ৰ অনুসৰি এই মহিলাগৰাকীৰ নাম আছিল 'ইলাইজা'। আদিতে ইলাইজা শিৱসাগৰৰ কোনোবা হিন্দু পৰিয়ালৰ ছোৱালী আছিল আৰু ১৮৪৪ চনত ড° নাথান ব্ৰাউনে ইলাইজাক খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত দীক্ষিত কৰিছিল। নিধি লেভি ফাৰৱেল আৰু ইলাইজাৰ চাৰিজনী ছোৱালী সন্তানৰ জন্ম হৈছিল। শিৱসাগৰ নগৰৰ পশ্চিমে দিখৌৰ পাৰতে ফাৰৱেলৰ ঘৰ আছিল। চুকৰ গাঁও খ্ৰীষ্টান সমাধি স্থলত তেওঁৰ সমাধিটো অৱস্থিত।
দীৰ্ঘদিন কফ্‌ৰোগত ভুগি ফাৰৱেলে ১৮৭৩ চনত শিৱসাগৰত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
ৰামেশ্বৰ তেলী
ৰামেশ্বৰ তেলী (Rameswar Teli) এজন ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক নেতা। তেওঁ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ দুলীয়াজানত বাস কৰে। তেওঁ বৰ্তমান ডিব্ৰুগড় লোকসভা সমষ্টিৰ সাংসদ। ২০১৪ চনত অনুষ্ঠিত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ টিকটত তেওঁ সাংসদ নিৰ্বাচিত হয়। ২০১৯ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ডিব্ৰুগড় লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৭তম লোকভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু মোদী কেবিনেটত খাদ্য সংসাধন উদ্যোগৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰীৰ পদৱী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
ৰামেশ্বৰ তেলীৰ জন্ম দুলীয়াজানত হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম বুধু তেলী। তেওঁ ২০০১ চনত অনুষ্ঠিত অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনত দুলীয়াজান সমষ্টিৰ পৰা জয়ী হয়। আকৌ ২০০৬ চনৰ নিৰ্বাচনত জয়ী হয়। ২০১১ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী অমিয়া গগৈৰ হাতত প্ৰায় ৩০০০ ভোটত পৰাস্ত হয়। ২০১৪ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে ডিব্ৰুগড় লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা আগবঢ়ায়। তেওঁ প্ৰাক্তন সাংসদ তথা কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী পৱন সিং ঘাটোৱাৰক পৰাস্ত কৰি লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চাহ জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী
শত্ৰুঘ্ন
শত্ৰুঘ্ন (शत्रुघ्न) হৈছে ৰামৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ আৰি দশৰথ তথা সুমিত্ৰাৰ পুত্ৰ। তেওঁ লক্ষ্মণৰ যমজ ভ্ৰাতৃ। শত্ৰুঘ্নক ৰিপুদমন নামেৰেও জনা যায়। বাল্মীকি ৰামায়ণৰ মতে শত্ৰুঘ্ন বিষ্ণুৰ অৱতাৰ ৰামৰেই অংশ। মহাভাৰতৰ বিষ্ণু সহস্ৰনামত শত্ৰুঘ্নৰ স্থান ৪১২। ৰামায়ণৰ মতে, ৰাম বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ আৰু লক্ষ্মণ, ভৰত আৰু শত্ৰুঘ্ন হৈছে যথাক্ৰমে শেষনাগ, পাঞ্চজন্য শঙ্খ আৰু সুদৰ্শন চক্ৰৰ অংশ অৱতাৰ।
উত্তৰ প্ৰদেশৰ জৌনপুৰ জিলাৰ খুথন খণ্ডৰ নাম তেওঁৰ নামানুসৰি ৰখা হৈছে।
জন্ম আৰু বিবাহ
শত্ৰুঘ্নৰ জন্ম হৈছিল অযোধ্যাৰ গুণী ৰজা দশৰথ আৰু তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী কাশীৰ ৰাজকুমাৰী তথা অযোধ্যাৰ ৰাণী সুমিত্ৰাৰ পৰা। শত্ৰুঘ্নৰ যমজ ভ্ৰাতৃ আছিল লক্ষ্মণ। শত্ৰুঘ্নৰ বিবাহ হৈছিল জনকৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ কুশধ্বজৰ জীয়ৰী শ্ৰুতকীৰ্তিৰ সৈতে। তেওঁলোকৰ দুই পুত্ৰৰ নাম ক্ৰমে সুবাহু আৰু শত্ৰুঘাতী।
লৱণাসুৰ বধ
যদিও তেওঁ ৰামায়ণত তুলনামূলকভাৱে কম গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল, শত্ৰুঘ্নৰ ভূমিকা মহাকাব্যখনৰ মূল কাহিনী আৰু লক্ষ্যৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। তেওঁৰ উল্লেখনীয় কাৰ্যৰ ভিতৰত মধুপুৰৰ (মথুৰা) ৰাক্ষস ৰজা তথা ৰাৱণৰ ভতিজাক লৱণাসুৰৰ বধ অন্যতম।
লৱণাসুৰ আছিল ধাৰ্মিক ৰাক্ষসৰাজ মধুৰ পুত্ৰ। তেওঁৰ নামেৰেই মধুপুৰ নগৰৰ নাম দিয়া হৈছিল। মধুৰ পত্নী আৰু লৱণাসুৰৰ মাতৃ কুম্ভিনী আছিল ৰাৱণৰ ভগ্নী। লৱণাসুৰে শিৱৰ ঐশ্বৰিক ত্ৰিশূল ধাৰণ কৰিছিল আৰু সেয়ে তেওঁক কোনেও হত্যা কৰিবলৈ বা পাপপূৰ্ণ কাৰ্যকলাপ কৰাত বাধা দিব পৰা নাছিল।
শত্ৰুঘ্নই ৰাম আৰু তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃসকলক লৱণাসুৰক হত্যা কৰি তেওঁলোকৰ সেৱা কৰাৰ সুযোগ দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। শত্ৰুঘ্নই বিষ্ণুৰ শক্তিসম্পন্ন তীৰেৰে লৱণাসুৰৰ বধ কৰিছিল। লাৱণসুৰৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰামে তেওঁক মধুপুৰৰ ৰজা পাতে।
পদ্মা-পুৰাণ
পদ্মা-পুৰাণ মনসা বা পদ্মাদেৱীৰ মাহাত্ম্য আৰু গৌৰৱ প্ৰকাশক এখন প্ৰাচীন গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনৰ লেখক সুকবি নাৰায়ণদেৱ। এই গ্ৰন্থখন এখন গীতি সাহিত্য। ই পঞ্চালী-গীতৰ শৈলীত ৰচিত।
সুকবি নাৰায়ণদেৱ
সুকবি নাৰায়ণদেৱৰ জন্মস্থান আৰু সময়ক লৈ বিভিন্ন জনে বিভিন্ন মত দিছে। কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে নাৰায়ণদেৱৰ জন্ম হৈছিল মগধত অৰ্থাৎ বিহাৰত। শ্ৰীহট্ট (সিলেট) জিলাত নাৰায়ণদেৱৰ জন্ম হৈছিল বুলিও জনশ্ৰুতি প্ৰচলিত থকা দেখা যায়। শ্ৰীহট্ট জিলা ভাৰত বিভাজনৰ পূৰ্বলৈকে অসমৰ চাৰিসীমাৰ ভিতৰতে আছিল। দীনেশ্বৰ শৰ্মাৰ মতে নাৰায়ণদেৱ আছিল ধৰ্ম নাৰায়ণৰ সভাকবি। বঙলা পণ্ডিত সুকুমাৰ সেনৰ মতে নাৰায়ণদেৱ যোড়শ শতিকাৰ লোক। কোনো কোনো বঙালী পণ্ডিতৰ মতে খৃষ্টাব্দ দ্বাদশ-ত্ৰয়োদশ শতিকাত নাৰায়ণদেৱৰ উদ্ভৱ হৈছিল। কোনো কোনো অসমীয়া কবিৰ মতে নাৰায়ণদেৱ খৃষ্টাব্দ দ্বাদশ শতিকাৰ লোক। অৱশ্যে নাৰায়ণদেৱৰ উদ্ভৱ মনকৰ আৰু দুৰ্গাবৰ কায়স্থৰ পাছত। গতিকে নাৰায়ণদেৱৰ উদ্ভৱ খৃষ্টাব্দ যোড়শ শতিকাৰ শেষভাগ বা খৃষ্টাব্দ সপ্তদশ শতিকাৰ আগভাগত হোৱা বুলি কোৱা হয়। নাৰায়ণদেৱৰ গীত সমূহে বিহাৰত বিহাৰী ৰূপ, বংগদেশত বঙালী আৰু অসমত অসমীয়া ৰূপ লাভ কৰিছে। নাৰায়ণদেৱৰ বৰ্তমানলৈ উদ্ধাৰ হোৱা গ্ৰন্থ কেৱল পদ্মা-পুৰাণ। গ্ৰন্থখন সম্পূৰ্ণ ৰূপত ছপা হোৱা নাই।
হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা
হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা এগৰাকী অসমীয়া কবি আৰু বুৰঞ্জীবিদ। 'জোনাকী' আৰু 'বিজুলী' কাকত দুখনৰ জৰিয়তে কবিতা চৰ্চাত খোজ পেলোৱা বৰবৰুৱাই ঢোপকলি, কমতাপুৰ ধ্বংস, মালচ, চকুলো আদি গ্ৰন্থৰ প্ৰকাশেৰে খ্যাতি অৰ্জন কৰে। কম বয়সতে বুৰঞ্জীবিদ হিচাপেও সুনাম অৰ্জন কৰা বৰবৰুৱাই প্ৰাচীন বুৰঞ্জীৰ আলম লৈ 'আহোমৰ দিন' নামৰ নামৰ এখন গ্ৰন্থ লিখি উলিয়ায়। তেখেতে অসম সাহিত্য সভাৰ বুৰঞ্জী শাখাৰ সভাপতি ৰূপেও দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল।