cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
য়ামী গৌতম
অগ্ৰগতি আৰু সফলতা (২০১৯-বৰ্তমান)
২০২২ চনত য়ামী গৌতমৰ প্ৰথমখন ছবি আছিল বেহজাদ খাম্বাটাৰ থ্ৰিলাৰ এ থাৰ্ছডে, য'ত তেওঁ নেহা ধূপিয়া আৰু অতুল কুলকাৰ্ণীৰ সৈতে সহ অভিনয় কৰিছিল। ১৬টা শিশুক পণবন্দী কৰি লোৱা প্লেস্কুলৰ শিক্ষয়িত্ৰী নাইনা জয়ছৱালৰ মুখ্য চৰিত্ৰত য়ামীয়ে অভিনয় কৰিছিল। ২০২২ চনৰ ১৭ ফেব্ৰুৱাৰীত ডিজনী+ হটষ্টাৰত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ হয়। মুক্তিৰ লগে লগে ছবিখনে মিশ্ৰিত আৰু পৰ্যায়ক্ৰমে ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰে৷ বিশেষকৈ গৌতমে তেওঁৰ অভিনয়ৰ বাবে ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰে। চিএনবিচি টিভি১৮ৰ স্নেহা বেংগালে ছবিখনক তেওঁৰ "কেৰিয়াৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনয়" বুলি বিবেচনা কৰে।
২০২৩ চনত য়ামী গৌতমে অক্ষয় কুমাৰ আৰু পংকজ ত্ৰিপাঠীৰ সৈতে অ'এমজি ২ সম্পূৰ্ণ কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:মডেল
লেশধৰ শৰ্ম্মা
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষ ভাগত পুৰণিগুদামত দুৰ্গাপূজা আয়োজনৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ হৈছিল। চাহ বাগিছাৰ প্ৰতিপত্তিশালী ব্যৱসায়ী দেৱনাথ বৰুৱাৰ উদ্যোগত আৰম্ভ হোৱা পূজাভাগত পোনপ্ৰথমে খেৰৰ সোপাৰে দেৱী-প্ৰতিমা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। ১৯০১ চনত লেৰেলা খনিকৰ ওৰফে লেশধৰ শৰ্ম্মাই সৃজনীশীলতাৰ চমৎকাৰিতাৰে কাঠেৰে এটি দুৰ্গা প্ৰতিমা নিৰ্মাণ কৰিলে। কোনোধৰণৰ উচ্চশিক্ষা অথবা কাৰিকৰী শিক্ষাৰ আশ্ৰয় নোলোৱাকৈ কেৱল নিজ প্ৰতিভা আৰু নিষ্ঠাৰ জোৰত লেশধৰ শৰ্মাই নিৰ্মাণ কৰা কাঠৰ দুৰ্গা-প্ৰতিমাটি কেৱল অসমতে নহয়,সমগ্ৰ ভাৰততে বিৰল। কাঠেৰে দুৰ্গা প্ৰতিমা সাজি উলিওৱা প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে চিহ্নিত লেশধৰ শৰ্মাৰ নামটো আজিও শ্ৰদ্ধা আৰু বিনম্ৰতাৰ স্মৰণ কৰা হয়। কুৰি শতিকাৰ চল্লিছৰ দশকত কাঠৰ মূৰ্তিভাগ গুৱাহাটীৰ যাদুঘৰলৈ নিয়াৰ যো-জা চলোৱা হৈছিল। কিন্তু পুৰণিগুদামৰ স্থানীয় ৰাইজে ঐতিহ্যমণ্ডিত এই ৰ্দুগাৰ্মূতিটিক সমূহীয়া প্ৰচেষ্টাৰে সংৰক্ষণ কৰি নিজ ঠাইতে ৰাখিবলৈ মনস্থ কৰিলে। লেশধৰ শৰ্ম্মাই নিৰ্মাণ কৰি থৈ যোৱা এই দুৰ্গামূৰ্তিটোৰেই পুৰণিগুদামৰ স্থানীয় পূজাঘৰত তেতিয়াৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে পূজা কৰি থকা হৈছে ।
জন্মস্থান
নগাঁও জিলাৰ পুৰণিগুদামৰ মাজমজিয়া কেঞাপট্টিত এখেতৰ পূৰ্বপুৰুষৰ বাসস্থান বুলি জনা যায়। পূৰ্বতে এইখিনি ঠাইক ভকতৰ চুবুৰী বুলি কোৱা হৈছিল। নাতিদূৰৈত থকা গড়মূৰ সত্ৰলৈ সত্ৰাধিকাৰসকল ফুৰিবলৈ আহোঁতে একাধিক ভকত উভতি নোযোৱাকৈ ইয়াৰ ভকতসকলৰ লগতে বসবাস কৰি থাকি গৈছিল বুলি ভাবিব পাৰি।
শৈশৱ-কাল আৰু শিক্ষা-জীৱন
শৰ্ম্মাৰ শৈশৱৰ ঘটনাৱলী সম্পূৰ্ণকৈ নেজানিলেও এইখিনি জানিব পাৰি যে পাঠশালা ঊত্তীৰ্ণ হৈ তেখেতে স্থানীয় সংস্কৃত স্কুলত (বৰ্ত্তমান উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়) সংস্কৃত অধ্যয়ন কৰিছিল। তাৰপিছত শ্ৰাদ্ধবিধি বৈদিক কৰ্ম্মাদি কৰি জীৱিকাৰ বাট মোকলাইছিল। সৰুকালৰে পৰা শৰ্ম্মাদেৱে দা-কটাৰী,খৰি ফলা হাতোৱাহখনেৰেই পীৰা,তুল,গছা,চকী আদি সাজি খ্যাতি লাভ কৰিছিল। ক্ৰমান্বয়ে কাঠ শিল্পৰ প্ৰতি তেখেতৰ আগ্ৰহ আৰু আকৰ্ষণ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। সা-সামগ্ৰী নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা আহিলা-পাতি বিচাৰি আনৰ ওচৰলৈ নগৈ তেখেতে নিজ হাতৰেই সেইসমূহ আহিলা তৈয়াৰ কৰি ল’লে।
ভাস্কৰ্যবিদ্যা আৰু কাঠৰ প্ৰতিমাৰ দুৰ্গা
শঙ্খ ঘণ্টা ধ্বনিৰ সমান্তৰালকৈ হাতুৰি বটালিৰ কোবেও শৰ্ম্মাৰ ঘৰখনক এক সুকীয়া গাম্ভীৰ্য প্ৰদান কৰিলে। ক্ৰমাৎ শৰ্ম্মাৰ হাতত হেঙুল-হাইতালৰো বোল লাগিল। অতদিনৰ পৰা পুৰণিগুদামত চলি অহা দুৰ্গাপূজাৰ খেৰৰ প্ৰতিমাক আঁতৰাই লেৰেলা খনিকাৰে তাৰ ঠাইত কাঠৰ প্ৰতিমা সংস্থাপন কৰিলে। আৰু স্বাভাৱিকতেই শৰ্ম্মাদেৱৰ এই অসাধাৰণ কৃতিত্বৰ কথা চৌদিশে বিয়পি পৰিল। এই প্ৰতিমাখনিয়ে অসমৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ স্থান লাভ কৰিলে। কাঠৰ প্ৰতিমা সজীৱ হৈ উঠিল।
বিশ্বকৰ্মা উপাধি
লেৰেলা খনিকৰ আছিল স্বাৱলম্বী,স্ব-নিৰ্ভৰশীল মানুহ। তেখেতে নিজৰ প্ৰয়োজনীয় দা,কুঠাৰ আদি হাথিয়াৰবোৰ কমাৰৰ হতুৱাই কৰাই আনি নিজেই ঘৰতে পাক্ ধৰি উপযুক্ত কৰি লৈছিল। পূজাত বজোৱা কাঁহ,পিতলৰ ঘণ্টাটি তেওঁ নিজেই গঢ় দি লৈছিল। নিজৰ লগুণত থকা সোণৰ আঙুঠিটোও নিজেই গঢ়ি লৈছিল। সোণৰ আঙুঠি গঢ়োৱা খবৰটো অহুকাণে-পহুকাণে গৈ স্থানীয় আউনীআটী সত্ৰত চহৰ ফুৰিবলৈ আহি থকা শ্ৰীশ্ৰী কমলদেৱ সত্ৰাধিকাৰৰ কাণ চুলেগৈ। কথাৰ উৱাদিহ লোৱাৰ মানসেৰে সত্ৰাধিকাৰ প্ৰভুৱে এদিন খনিকৰক মাতি পঠিয়ালে। খনিকৰ আশ্চৰ্যান্বিত হ’ল। পিছে পিছমুহূৰ্ততে তেওঁ এটা বুদ্ধি পাঙিলে। গমাৰী কাঠৰ এযোৰ খৰম হাঁতী দাঁতৰ চুলা লগাই সুন্দৰকৈ নতুন গামোছাৰে বান্ধি সত্ৰাধিকাৰ প্ৰভুৰ ওচৰলৈ গ’ল। খনিকৰৰ বিষয়ে গোঁসায়ে কি মত দিয়ে,তাকে শুনিবলৈ লগৰীয়া ব্ৰাহ্মণসকলে সেইদিনা ক্ষণ গণি আছিল। সত্ৰাধিকাৰে খনিকৰক সন্মানসহকাৰে উচ্চাসনত বহুৱালে আৰু বিশিষ্ট প্ৰসাদ খাবলৈ দি অভিযোগৰ খতিয়ান ল'লে। তেতিয়া স্পষ্টবাদী শিল্পীগৰাকীয়ে জনাই দিলে যে তেওঁ নিজৰ প্ৰয়োজনীয় আহিলা পাতি নিজে তৈয়াৰ কৰি লয়। তেওঁৰ এই স্বাৱলম্বিতা গুণক যদি কোনোবাই গুণ নুবুলি দোষ বুলি কয়, তেন্তে তেওঁ দোষী। এইবুলি স্বীকাৰোক্তি দি তেওঁ লগুণৰ সোণৰ আঙুঠিটো গোঁসাইক দেখুৱালে। গুণীৰ মূল বুজি পোৱা সত্ৰাধিকাৰ প্ৰভুৱে খনিকৰৰ প্ৰতিভাৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিলে। তেওঁক নিৰ্দ্দোষী বুলি জনালে আৰু খনিকৰৰ শিৰত ধৰি আৰ্শীব্বাদ দিলে। অকল সেয়াই নহয়, অনন্য আৰু অসাধাৰণ প্ৰতিভাসম্পন্ন লেৰেলা খনিকৰক তেওঁ “বিশ্বকৰ্মা” উপাধিৰে বিভূষিত কৰিলে।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
আক্কিনেনি নাগেশ্বৰ ৰাও
আক্কিনেনি নাগেশ্বৰ ৰাও ((Chorus; ২০ ছেপ্টেম্বৰ ১৯২৩ – ২২ জানুৱাৰী ২০১৪) এজন ভাৰতীয় অভিনেতা আৰু প্ৰযোজক। এ.এন.আৰ.নামেৰে তেওঁ বহুলভাবে জনা যায়। ৰাও মূলতঃ তেলেগু চলচ্চিত্ৰত কৰা কামৰ বাবে পৰিচিত। পয়সত্তৰ বছৰীয়া কৰ্মজীৱনত তেওঁ বহুতো মহত্বপূৰ্ণ ছবিত অভিনয় কৰিছিল আৰু তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ অন্যতম বিশিষ্ট ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। তেওঁ সাতটা ৰাজ্যিক নন্দী বঁটা আৰু পাঁচটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা দক্ষিণ লাভ কৰে। শিল্প আৰু চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক দাদা চাহেব ফালকে বঁটা আৰু ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্ম বিভূষণ প্ৰদান কৰা হয়।
জীৱনীমূলক ছবিৰ ৰাও বিশেষভাবে জনাজাত। ১৯৫৪ চনৰ বিপ্ৰ নাৰায়ণ ছবিত তেওঁ তামিল সন্ত বিপ্ৰ নাৰায়ণৰ, ৰাষ্ট্ৰপতিৰ চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট লাভ কৰা ১৯৫৬ চনৰ ছবি তেনালি ৰামকৃষ্ণত তেলেগু কবি তেনালি ৰামকৃষ্ণৰ, ১৯৬০ চনৰ ছবি মহাকবি কালিদাসুত সংস্কৃত কবি কালিদাসৰ, ১৯৬০ চনৰ ছবি ভক্ত জয়দেৱত ১২ শতিকাৰ সংস্কৃত কবি জয়দেৱৰ, ১৯৭১ চনৰ ছবি ভক্ত তুকাৰামত মাৰাঠী সন্ত তুকাৰামৰ, ২০০৬ চনৰ ছবি শ্ৰীৰামদাসুত ৰহস্যবাদী কবি কবীৰৰ আৰু ২০০৯ চনৰ ছবি ৰামৰাজ্যত ৰামায়ণৰ কবি বাল্মিকী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। একেদৰে তেওঁ চেঞ্চু লক্ষ্মীত (১৯৫৮) ভগৱান বিষ্ণু ভূ-কৈলাশত (১৯৫৮) নাৰদ আৰু শ্ৰীকৃষ্ণাৰ্জুন যুদ্ধামুত (১৯৬৩) অৰ্জুনৰ দৰে বহু পৌৰাণিক চৰিত্ৰতো অভিনয় কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৪ চনৰ ২০ ছেপ্টেম্বৰত বৰ্তমানৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ কৃষ্ণা জিলাৰ ৰামপুৰমত এটা নিম্ন মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত আক্কিনেনী নাগেশ্বৰ ৰাওৰ জন্ম হৈছিল। পাঁচজন ভাতৃৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল আটাইতকৈ সৰু। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ আক্কিনেনি ভেংকটাৰত্নম আৰু আক্কিনেনী পুন্নম্মা খেতিয়কৰ সন্তান আছিল। পিতৃ-মাতৃৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থাৰ বাবে তেওঁৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়তে সীমাবদ্ধ আছিল।
১০ বছৰ বয়সৰ পৰাই তেওঁ থিয়েটাৰত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁ মঞ্চত মহিলা চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাত পাৰদৰ্শী আছিল। সেই সময়ত মহিলাসকলক অভিনয় কৰাত বাধা আৰোপ কৰা হৈছিল। উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰত তেওঁ অভিনয় কৰা নাটক- হৰিশ্চন্দ্ৰ, কনকতাৰা, বিপ্ৰনাৰায়ণ, তেলেগু তল্লী, আশাজ্যোতি আৰু সত্যঅন্বেষণম। এজন বিশিষ্ট চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক ঘন্টাশালা বালৰাময়াই তেওঁক বিজয়াৱাড়া ৰেলৱে ষ্টেচনত আৱিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু ইয়ে আছিল ৰাওৰ কৰ্মজীৱনৰ এক টাৰ্ণিং পইণ্ট। ধৰ্মপত্নীত (১৯৪১) এটা সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয়েৰে চলচ্চিত্ৰীয় জীৱন আৰম্ভ কৰা ৰাৱক শ্ৰীসীতা ৰাম জনম (১৯৪৪) ছবিখনত ৰামৰ চৰিত্ৰৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
ৰাৱে তেলেগু, তামিল আৰু হিন্দী ভাষাৰ ২৫৫ খনতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁৰ বেছিভাগ ছবিয়েই বাণিজ্যিক আৰু সমালোচনাত্মক দুয়োটা দিশতে সফলতা লাভ কৰিছিল। যদিও তেওঁ ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ দৰে পৌৰাণিক ব্যক্তিত্বৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে পৰিচিত, তেওঁ এজন নাস্তিক লোক আছিল।
অনুৰাগীসকলে তেওঁক মৰমেৰে নটসম্ৰাট বুলি সম্বোধন কৰিছিল। ১৯৫৩ চনত ৰাৱে শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ দেৱদাস উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মিত দেৱদাসু (১৯৫৩) ছবিখনত নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰে। ডেক্কান হেৰাল্ডে লিখিছিল যে কেইবাজনো সমালোচকৰ মতে ৰাওৰ এই ছবিখনে সকলো ভাষাতে নিৰ্মিত সংস্কৰণৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠত্ব অৰ্জন কৰিছে। নৱৰাত্ৰিয়ে (১৯৬৬) ৰাৱক শিৱাজী গণেশনৰ পিছত একেখন ছবিতে ৯টাকৈ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা দ্বিতীয় অভিনেতা হিচাপে পৰিগণিত কৰে।
লাইলা মজনু (১৯৪৯), আনাৰকলী (১৯৫৫), প্ৰেমনগৰ (১৯৭১) আদি ছবিত ৰোমান্টিক চৰিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে ৰাও পৰিচিত। তেওঁ মায়াবজাৰ (১৯৫৭),  মহাকবি কালিদাসু (১৯৬৫),  ভক্ত টুকাৰাম (১৯৭৩), আৰু  শ্ৰী ৰামদাসু (২০০৬) আদি ছবিত পৌৰাণিক চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
তেওঁৰ অলেখ ব্যৱসায়িকভাবে সফল ছবিৰ ভিতৰত আছে- মায়া বজাৰ, শামচৰণ, ব্ৰতুকু থেৰুভু, আৰাধনা, ডংগা ৰামুডু, ড° চক্ৰৱৰ্তী, অৰ্ধাংগী, মাংগল্য বালম, ইল্লাৰিকাম, শান্তিনিবাসম, ভেলুগু নিদালু, দশৰা বুল্লোডু, ভৰ্য ভাৰতলু, ধৰ্মদাতা, বাতাছাৰী আৰু কলেজ বুল্লোডু। তেওঁ অভিনয় জীৱনত প্ৰৱেশ কৰাৰ প্ৰায় ৫০ বছৰৰ পাছত ১৯৯১ চনত মুক্তি পোৱা সীতাৰময়াগৰী মানৱৰালু বক্স অফিচত সফল হৈছিল।
তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ কেন্দ্ৰবিন্দু মাদ্ৰাছৰ পৰা হায়দৰাবাদলৈ স্থানান্তৰিত কৰাত ৰাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ১৯৭৬ চনত তেওঁ হায়দৰাবাদত পত্নীৰ নামেৰে অন্নপূৰ্ণা ষ্টুডিঅ' স্থাপন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:কৰ্কট ৰোগত মৃত্যু
ঔপনিৱেশিকোত্তৰ সাহিত্য
উত্তৰঔপনিৱেশিক সাহিত্য (Postcolonial literature) হৈছে পূৰ্বৰ উপনিৱেশিক দেশৰ লোকসকলৰ সাহিত্য। এন্টাৰ্কটিকাৰ বাহিৰে সকলো মহাদেশতে ই বিদ্যমান। উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সাহিত্যই প্ৰায়ে এখন দেশৰ উপনিৱেশমুক্তকৰণৰ সমস্যা আৰু পৰিণতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে, বিশেষকৈ পূৰ্বতে বশৱৰ্তী হোৱা লোকসকলৰ ৰাজনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক স্বাধীনতাৰ সৈতে জড়িত প্ৰশ্ন আৰু বৰ্ণবাদ আৰু ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ দৰে বিষয়বস্তুসমূহ। বিষয়টোক কেন্দ্ৰ কৰি এক পৰিসৰৰ সাহিত্য তত্ত্বৰ বিকাশ ঘটিছে। ইয়াত সাহিত্যক স্থায়ী আৰু প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ভূমিকাক সম্বোধন কৰা হৈছে। উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সমালোচক এডৱাৰ্ড ছেইদে ইয়াক সাংস্কৃতিক সাম্ৰাজ্যবাদ বুলি অভিহিত কৰিছে।
পৰিভাষা
"উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক"ত "উত্তৰ-" উপসৰ্গৰ তাৎপৰ্য্য পণ্ডিত আৰু ইতিহাসবিদসকলৰ মাজত বিতৰ্কৰ বিষয়। উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক অধ্যয়নত ঔপনিৱেশিকতাবাদ কেতিয়া আৰম্ভ হৈছিল আৰু কেতিয়া শেষ হৈছে সেই সম্পৰ্কে এক ঐক্যবদ্ধ ঐকমত্য হোৱা নাই (অসংখ্য পণ্ডিতে যুক্তি দিছে যে ই শেষ হোৱা নাই)। কিন্তু গৰিষ্ঠসংখ্যক পণ্ডিতে এই কথাত একমত প্ৰকাশ কৰিছে যে "উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক" শব্দটোৱে ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ অন্ত পৰাৰ "পৰৱৰ্তী" এটা যুগক বুজায়। এই বিতৰ্কত ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ ইতিহাসৰ প্ৰভাৱ পৰিছে, যিটো সাধাৰণতে কেইবাটাও ডাঙৰ পৰ্যায়ত বিভক্ত কৰা হৈছে। আমেৰিকাত ইউৰোপীয় উপনিৱেশিকৰণ ১৫ শতিকাত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ১৯ শতিকালৈকে চলিছিল, আনহাতে আফ্ৰিকা আৰু এছিয়াৰ উপনিৱেশিকৰণ ১৯ শতিকাত তুংগত উঠিছিল। ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে অ-ইউৰোপীয় অঞ্চলসমূহৰ বিপুল সংখ্যক ইউৰোপীয় ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত আছিল। এইটো দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছলৈকে চলিব যেতিয়া ঔপনিৱেশিক বিৰোধী স্বাধীনতা আন্দোলনে আফ্ৰিকা, এছিয়া আৰু আমেৰিকাৰ উপনিবেশমুক্তকৰণৰ সূচনা কৰিব। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, কানাডা, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু নিউজিলেণ্ডৰ দৰে বসতিপ্ৰধান ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা হোৱা জাতিসমূহৰ উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক অৱস্থাৰ সন্দৰ্ভতো ইতিহাসবিদসকলে ভিন্ন মতামত প্ৰকাশ কৰিছে। ] গ্লোবেল চাউথত চলি থকা নব্য-ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ প্ৰভাৱ (যিবোৰৰ বহুতো প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অন্ত পৰাৰ পিছতো স্থায়ী হৈ আছে) এটা জাতিৰ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত আৰু নথকাটোৱে ইয়াৰ উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক মৰ্যাদাৰ নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰে নে নাই সেইটো নিৰ্ণয় কৰাটো কঠিন কৰি তুলিছে।
শব্দটোৰ বিৱৰ্তন
পণ্ডিতসকলৰ মাজত "উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সাহিত্য" শব্দটোৱে প্ৰাধান্য লাভ কৰাৰ আগতে "কমনৱেলথ সাহিত্য" শব্দটোক ব্ৰিটিছ কমনৱেলথৰ অন্তৰ্গত উপনিৱেশ বা জাতিসমূহৰ পৰা ইংৰাজী ভাষাত লিখাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। এই শব্দটোত ব্ৰিটেইনৰ পৰা অহা সাহিত্য অন্তৰ্ভুক্ত হ’লেও ব্ৰিটিছ উপনিৱেশৰ ইংৰাজীত লিখাৰ বাবে ইয়াক বেছিকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাহিত্যৰ পণ্ডিতসকলে ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ বিষয়টোৰ ওপৰত আলোচনা কৰা ইংৰাজী ভাষাৰ লেখাটোক বুজাবলৈ এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকে ইয়াক সাহিত্যিক পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ পোষকতা কৰিছিল, যিবোৰ এতিয়ালৈকে ব্ৰিটিছ কেননৰ আধিপত্য আছিল। কিন্তু পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক সমালোচকসকলে, যাৰ বহুতেই উত্তৰ-গাঁথনিবাদী দাৰ্শনিক পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত, ব্ৰিটেইনত ৰচিত "ইংৰাজী" ভাষাৰ সাহিত্যৰ পৰা অ-ব্ৰিটিছ লেখাক পৃথক কৰাৰ বাবে "কমনৱেলথ" লেবেলৰ সৈতে বিতৰ্ক কৰিছিল। তেওঁলোকে এইটোও মত প্ৰকাশ কৰিছিল যে এই শ্ৰেণীৰ গ্ৰন্থসমূহে ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ উত্তৰাধিকাৰৰ ওপৰত সঘনাই এক অদূৰদৰ্শী দৃষ্টিভংগী উপস্থাপন কৰে।
"উত্তৰঔপনিৱেশিক" নে "উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক"?
ক্ষেত্ৰখনত এটা একমত লোৱা হৈছে যে "উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক"-এ (হাইফেনৰ সৈতে) এটা সময়ক বুজায় যি কালক্ৰমিকভাৱে ঔপনিৱেশিকতাৰ "পিছত" আহে। আনহাতে, "উত্তৰঔপনিৱেশিক"-এ সময়কাল আৰু ভৌগোলিক অঞ্চলসমূহৰ মাজেৰে ঔপনিৱেশিকৰণৰ স্থায়ী প্ৰভাৱৰ সংকেত দিয়ে। হাইফেনে বুজাইছে যে ইতিহাস প্ৰাক-ঔপনিৱেশিকৰ পৰা উত্তৰ-ঔপনিৱেশিকলৈকে পৰিপাটিভাৱে পৃথক কৰিব পৰা পৰ্যায়ত উন্মোচিত হয়। হাইফেনটো বাদ দিলে এটা তুলনামূলক কাঠামোৰ সৃষ্টি হয় যাৰ দ্বাৰা ঔপনিৱেশিক প্ৰভাৱৰ প্ৰতি স্থানীয় প্ৰতিৰোধৰ বিভিন্নতা বুজিব পাৰি। হাইফেনৰ পক্ষত থকা যুক্তিসমূহে প্ৰকাশ কৰে যে "উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক" শব্দটোৱে বিশ্বৰ বিভিন্ন অংশত ঔপনিৱেশিক ইতিহাসৰ মাজৰ পাৰ্থক্যক পাতল কৰে আৰু ই ঔপনিৱেশিক সমাজসমূহক একাকাৰ কৰে। এই বিতৰ্কসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰা সমালোচনাত্মক লেখাৰ শৃংখলাটোক উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক তত্ত্ব বোলা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
কুলম্ব
কুলম্ব (ইংৰাজী: Coulomb) হ'ল বৈদ্যুতিক আধানৰ এছ.আই.একক যাক C ৰে সূচোৱা হয়। চাৰ্লছ আগাষ্টিন ডি কুলম্বৰ নামেৰে এককটোৰ নামাকৰণ কৰা হৈছে।
সংজ্ঞা
শূন্যত ১ মিটাৰ দূৰত্বত ৰখা দুটা সমান আৰু একে জাতীয় আধানৰ মাজত ক্ৰিয়া কৰা স্থিতি বৈদ্যুতিক বল ৯ × ১০৯ নিউটন (9 × 109 N) হ'লে প্ৰতিটোৰ আধানক ১ কুলম্ব (1 C) বোলে। গাণিতিকভাৱে,, য'ত C আধান, A এম্পিয়াৰ আৰু s ছেকেণ্ড।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভৌতিক ৰাশি শ্ৰেণী:জোখ-মাখৰ একক শ্ৰেণী:এছ আই একক
ওম
ওম (ইংৰাজী: Ohm) হ'ল ৰোধৰ এছ.আই.একক যাক গ্ৰীক অক্ষৰ ওমেগা (Ω) ৰে সূচোৱা হয়। জাৰ্মান পদাৰ্থ বিজ্ঞানী তথা গণিতজ্ঞ জৰ্জ চায়মন ওমৰ নামেৰে এই এককৰ নামকৰণ কৰা হৈছে।
সংজ্ঞা
কোনো এডাল পৰিবাহীৰ দুইমূৰৰ বিভৱভেদৰ মান ১ ভল্ট হ'লে তাৰ মাজেদি যদি ১ এম্পিয়াৰ বিদ্যুত প্ৰবাহ চালিত কৰা হয়, তেন্তে সেই পৰিবাহীৰ ৰোধক ১ ওম (1 Ω) বোলা হয়। গাণিতিকভাৱে য'ত
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভৌতিক ৰাশি শ্ৰেণী:জোখ-মাখৰ একক শ্ৰেণী:এছ আই একক
পাকীজা (শ্ৰব্য এলবাম)
পাকীজা (ইংৰাজী: Pakeeza) হ'ল ২০১৩ চনত মুক্তি লাভ কৰা জুবিন গাৰ্গৰ এখন হিন্দী শ্ৰব্য এলবাম।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জুবিন গাৰ্গৰ এলবাম
প্ৰিয়দৰ্শনী চেটাৰ্জী
প্ৰিয়দৰ্শনী চেটাৰ্জী(Priyadarshini Chatterjee) এগৰাকী ভাৰতীয় মডেল। ১৯৯৬ চনৰ ১২ আগষ্টত অসমৰ ধুবুৰীত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ হিন্দু কলেজৰ ছাত্ৰী আৰু ২০১৬ চনৰ ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ৱৰ্ল্ড খিতাপ বিজয়ী। ২০১৬ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৱাশ্বিংটনত অনুষ্ঠিত হবলগীয়া মিছ ৱৰ্ল্ড প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
প্ৰিয়দৰ্শনী অসমৰ গুৱাহাটীত ডাঙৰ-দীঘল হয়। গুৱাহাটীৰ মাৰিয়া'চ পাবলিক স্কুলত তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে নতুন দিল্লীলৈ যায়। বৰ্তমান তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰি থকাৰ লগতে এগৰাকী পেশাদাৰী মডেল হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে।
কৰ্ম জীৱন
দিল্লীত পঢ়ি থকা কালতে তেওঁ মডেলিংৰ জগত খনলৈ প্ৰৱেশ কৰিছিল। তেওঁ বিভিন্ন মডেলিংৰ অফাৰ পাবলৈ ধৰিছিল। সেই সময়ত তেওঁ সৌন্দৰ্য্য প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ মন মেলে। প্ৰিয়দৰ্শনী ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া দিল্লী-২০১৬ ৰ চুড়ান্ত বিজয়ীৰ সন্মান লাভ কৰি ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া-২০১৬ লৈ পোনে পোনে প্ৰৱেশ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তেওঁ এই প্ৰতিযোগিতাৰো চুড়ান্ত বিজয়ীৰ সন্মান লাভ কৰি প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া মিছ ইণ্ডিয়া হৈ পৰে। প্ৰিয়দৰ্শনীয়ে ২০১৬ চনৰ মিছ ৱৰ্ল্ড প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগী
অশান্ত ইলেকট্ৰন
অশান্ত ইলেকট্ৰন হৈছে সৌৰভ কুমাৰ চলিহাৰ এখন জনপ্ৰিয় গল্পপুথি। ১৯৬২ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ পোৱা গল্প সংকলখন চলিহাই তেখেতৰ ভাগিন, গণিতজ্ঞ জ্যোতিপ্ৰসাদ মেধিলৈ উৎসৰ্গা কৰিছে।
গল্পসমূহ
অশান্ত ইলেকট্ৰন গল্পসংকলখনত মুঠ ছয়টা গল্প আছে ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
জিহাদ
ভাষাবিদসকলে শান্তি প্ৰতিষ্ঠাৰ এই জিহাদক ধৰ্মীয় যুদ্ধ বুলি অপবাখ্যাৰ প্ৰচাৰ চলায়। কিন্তু প্ৰকৃত অৰ্থত জিহাদৰ লগত ধৰ্মীয় যুদ্ধৰ কোনো সম্পৰ্কই নাই। ধৰ্মীয় যুদ্ধৰ আৰবী প্ৰতিশব্দ হৈছে "হাৰবুল মুকাদ্দীচা"। পবিত্ৰ কোৰআনত এই দুয়োটা শব্দৰ প্ৰয়োগ যদি লক্ষ্য কৰা হয় তেন্তে দেখা যায় জিহাদ শব্দৰ কোৰআনত মুঠ ২৪বাৰ প্ৰয়োগ হৈছে, কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীতে ধৰ্মীয় যুদ্ধ বা হাৰবুল মুকাদ্দীচা শব্দৰ এবাৰো কোৰআনত উল্লেখ নাই। এই তথ্যই স্পষ্ট কৰে যে মহান আল্লাহে সমাজত শান্তি শৃংখলা বজাই ৰাখি অপকৰ্মৰ পৰা নিজকে বচাই ৰাখিবলৈ কোৰআনত ২৪বাৰকৈ সোঁৱৰাই দিয়াৰ বিপৰীতে ধৰ্মৰ নামত যুদ্ধ কৰিবলৈ এবাৰো কোৱা নাই!! ইছলাম ধৰ্মৰ এক অন্যতম আদৰ্শ হৈছে "লা ইকৰাহা ফি দ্বীন", অৰ্থাৎ দ্বীনত কোনো জবৰজস্তি নাই, গতিকে ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে যুদ্ধ কৰাৰ প্ৰশ্নই অবান্তৰ!!
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
লালকিল্লা
লালকিল্লা দিল্লীৰ উত্তৰ অংশত অৱস্থিত। মোগল শাসনৰ গৌৰৱৰ প্ৰতিনিধি এই কিল্লা মোগল স্থাপত্য, শিল্পকৌশল আৰু সৃষ্টিশীলতাৰ স্বৰ্ণযুগৰ অনুপম এটি নিদৰ্শন। ই ভাৰতীয় আৰু পাৰস্য স্থাপত্য কলাৰ এক সংমিশ্ৰণ। জাল-আকাৰ জ্যামিতিক নক্সাৰ গঠনশৈলীত দুৰ্গৰ প্ৰাংগন নিৰ্মিত। পৰৱৰ্তীকালত ৰাজস্থান, দিল্লী, আগ্ৰা আৰু অন্যান্য অঞ্চলৰ বহু স্থাপত্য এই জাতীয় নক্সাত নিৰ্মিত হয়। দুৰ্গটো ৰঙা(লাল) বেলেপাথৰৰ বেৰাৰ দ্বাৰা বেষ্টিত। সেই বাবে ই লালকিল্লা নামে জনাজাত। ১৫৪৬ চনত ইছলাম শাহ শোৰীয়ে চেলিমগড় দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰিছিল, যিটো এই দুৰ্গটোৰ ঠিক কাষতেই আছিল। বৰ্তমানে উক্ত দুৰ্গটো লালকিল্লাৰেই এটি অংশ। সমগ্ৰ দুৰ্গ প্ৰাংগনৰ আয়তন ১২০ একৰ। ই ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ সংশোধিত অভিলিখনৰ (i), (ii), (iii) আৰু (iv) বিভাগৰ অন্তৰ্গত। ১৬৩৯ পৰা ১৮৪৮ চনৰ মধ্যৱৰ্তী সময়ত নিৰ্মিত ৬৫৬ মিটাৰ (২,১৫০ ফুট)x৩২৮ মিটাৰ (১,০৮০ ফুট) আয়তনৰ এই কিল্লাৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতা ২৩ মিটাৰ (৭৫ ফুট)। ই যমুনা নদীৰ পাৰত অবস্থিত। আগেয়ে ই এটা সেতুৰ সহায়ত চেলিমপুৰ দুৰ্গৰ লগত যুক্ত আছিল। বৰ্তমান এই সেতুটো এটা পথ হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দুৰ্গ প্ৰাংগনৰ প্ৰাসাদটো 'দেওয়ান-ই-আমেৰ' (গণ দৰবাৰ কক্ষ)ৰ পিছফালে অবস্থিত। এই প্ৰাসাদত অনেক উচ্চমানৰ কাৰুকাৰ্যখচিত শ্বেতপাথৰৰ প্ৰাসাদ প্যাভিলিয়ন আছে। এইসমূহ 'নহৰ-ই-বেহেস্ত' নামে কৃত্ৰিম জলধাৰাৰ দ্বাৰা পৰস্পৰৰ লগত যুক্ত। ইয়াতে দেওয়ান-ই-খাস (ব্যক্তিগত দৰবাৰ কক্ষ), বহু অন্যান্য দৰকাৰী ব্যক্তিগত ভৱন স্থাপন কৰা হৈছে, তদুপৰি সম্ৰাট ঔৰঙ্গজেৱৰ নিৰ্মিত মোতি মছজিদ আদিও আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
জিন্দেগী (শ্ৰব্য এলবাম)
জিন্দেগী হ'ল ২০০৭ চনত মুক্তি লাভ কৰা জুবিন গাৰ্গৰ এখন এলবাম। এলবামটোত জুবিন গাৰ্গৰ উপৰিও পাকিস্তানী কণ্ঠশিল্পী ছফাকত আমানত আলী খান আৰু দক্ষিণ ভাৰতৰ গায়িকা কে. এছ. চিত্ৰাই কণ্ঠ নিগৰাইছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জুবিন গাৰ্গৰ এলবাম
প্ৰাচীন গোৱা
গোৱাৰ গীৰ্জা আৰু কনভেন্টসমূহ বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ (ii), (iv) আৰু (vi) বিভাগৰ অন্তৰ্গত ১৯৮৬ চনত ইউনেস্কোৰ স্বীকৃতি লাভ কৰে। ষোড়শ-অষ্টাদশ শতাব্দীৰ মধ্যবৰ্তী সময়ত গোৱাৰ পৰ্তুগীজ ঔপনিবেশিক শাসকসকলে এই গীৰ্জাসমূহ নিৰ্মাণ কৰে।  সকলোবোৰৰ ভিতৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ  গীৰ্জাটি হল বোম যীশুৰ গীৰ্জা (Basilica of Bom Jesus)। চেন্ট ফ্ৰান্সিস-জেভিয়াৰ (St. Francis Xavier)  সমাধি এই গীৰ্জাতেই অৱস্থিত। গোৱাৰ এই স্মাৰকসমূহ "প্ৰাচ্যৰ ৰোম" নামে পৰিচিত। কেথলিক মিশ্যনেৰীসকলৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত এই স্মাৰকসমূহ এছিয়াৰ  খ্ৰীষ্টধৰ্ম প্ৰচাৰৰ এক নিদৰ্শন। প্ৰায় ৬০টা গীৰ্জা ইয়াত প্ৰতিষ্ঠিত হয়। ইয়াৰ মাজত 'গোৱা ভেলহা'  চহৰত   বিদ্যমান সাতটি স্মাৰক হ'ল- চেন্ট কেথেৰিনৰ চাপেল, য়্যাচিচিৰ চেন্ট ফ্ৰান্সিসৰ গীৰ্জা আৰু কনভেন্ট, দ্য কেথেড্ৰেল, বোম যীশুৰ গীৰ্জা, চেন্ট গেগ্টান আৰু ইয়াৰ  চেমিনাৰী, আওয়াৰ লেডি অফ্ দা ৰোজাৰি আৰু চেন্ট অগাস্টাইন কনভেন্ট। এই সকলোবোৰ  ১৫৭২ চনত নিৰ্মিত হয়। এই স্মাৰকসমূহ এছিয়াৰ ম্যানুলিন (Manueline), ম্যানাৰিস্ট (Mannerist) আৰু ব্যাৰোক (Baroque) স্থাপত্যশৈলীৰ অনুৰূপ। স্মাৰকসমূহ স্থানীয় চূণশিল আৰু বেচাল্টৰ এক সংমিশ্ৰণত প্লাষ্টাৰ কৰা। সেয়ে ইয়াৰ বগা ৰঙটোৱে এক অনন্য শোভা প্ৰদৰ্শন কৰে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
দেও লাংখুই
দেও লাংখুই হৈছে ড॰ ৰীতা চৌধুৰীৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস। দেও লাংখুই মানে দেও লগা তৰোৱাল। ইয়াত জোঙাল বলহুৰ হাতত থকা দেও লাংখুইৰ কথা কোৱা হৈছে। উপন্যাসখনত তিৱাসমাজৰ সমাজ-সংস্কৃতিৰ বিষয়ে বিশেষভাৱে আলোকপাত কৰা হৈছে। ২০০৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত জ্যোতি প্ৰকাশনে এই উপন্যাসখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ কৰে। এই উপন্যাস খনে ২০০৮ বৰ্ষত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
লেখকৰ পৰিচয়
ড॰ ৰীতা চৌধুৰী (জন্ম: ২০ আগষ্ট,১৯৬০) অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী কবি, ঔপন্যাসিক আৰু সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী লেখিকা। তেখেতৰ জন্ম হৈছিল অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টিৰাপত। পিতৃৰ নাম বিৰজানন্দ চৌধুৰী।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
কাহিনীৰ মূল চৰিত্ৰ বুলিবলৈ হ’লে আবি কনচাৰীৰ নাম লব লাগিব। আবি কনচাৰীৰ পূৰ্বৰ নাম আছিল চন্দ্ৰপ্ৰভা। চন্দ্ৰপ্ৰভাক তেওঁৰ পতি প্ৰতাপসিংহই মিছা সন্দেহৰ বশৱৰ্তী হৈ গোভাৰজা সাধুকুমাৰৰ লগত নিৰ্বাসন দিয়ে। চন্দ্ৰপ্ৰভাই গোভা সমাজৰ লগত মিলি যায় আৰু সেই সমাজৰ নিয়মমতে আবি কনচাৰী নাম লয়। নিৰ্বাসনৰ আবি কনচাৰী অন্তঃসত্তা আছিল আৰু তেওঁ গোভাৰাজ্যত এটা পুত্ৰসন্তানৰ জন্ম দিয়ে। সন্তানটোৰ নাম ৰখা হয় আৰিমত্ত বা মৃগাংক। আৰিমত্তৰ খলা ৰাজ্যৰ ৰাণী গংগাৱতীৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে। কিন্তু সামাজিক বাধা নিষেধৰ বাবে তেওঁলোকৰ মাজত বিবাহ সম্ভৱ হৈ নুঠিল। এই কথাত ক্ষোভিত হৈ আৰিমত্তই কমতাপুৰৰ সিংহাসন অধিকাৰ কৰি তাতেই থকাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তেওঁ কমতাপুৰৰ মন্ত্ৰী নীলকান্তৰ জী ৰত্নাৱলীক বিয়া কৰায়। তেওঁলোকৰ ৰত্নসিংহ আৰু লখাইতৰা নামৰ দুটি সন্তান জন্ম হয়। কিন্তু ৰত্নাৱলীৰ পূৰ্বৰ প্ৰেমিক ফেংগুৱা কোৱঁৰৰ চক্ৰান্তত আৰিমত্তই প্ৰতাপসিংহৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধযাত্ৰা কৰে। এই সুযোগতে ফেংগুৱা কোৱঁৰে ৰত্নাৱলীক হত্যা কৰি লখাইতৰাক লৈ পলাই যায়। ইপিনে আৰিমত্ত আৰু প্ৰতাপসিংহৰ মুখামুখি যুদ্ধত প্ৰতাপসিংহ আহত হয়। কিন্তু প্ৰতাপসিংহই আৰিমত্তক নিজৰ পুত্ৰ বুলি চিনি পায়। কিছুদিন পিছত প্ৰতাপ সিংহৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁ মৃত্যুৰ আগে আগে গোটেই ৰাজ্য আৰিমত্তক গতাই যায়। কিন্তু কমতাপুৰৰ ঘটনাবোৰ শুনি আৰিমত্ত শোকস্তব্ধ হৈ পৰে আৰু এখন গাঁও পাতি সন্ন্যাসীৰ দৰে সাধাৰণ জীৱন যাপন কৰে। গংগাৱতীৰ আৰিমত্তৰ ফালৰ পৰা জোঙাল বলহু বা মৃগাংক নামৰ এটা পুত্ৰসন্তান জন্ম হৈছিল। জোঙালে ডাঙৰ হৈ ৰাজ্যবিস্তাৰ কৰিব গৈ দেউতাকৰ গাঁও আক্ৰমণ কৰে আৰু দেউতাক আৰিমত্তক হত্যা কৰে। ইয়াৰ পিছত এদিন কছাৰী ৰজাৰ চক্ৰান্তৰ বলি হৈ জোঙালে নিজৰ দেও লাংখুইখন হেৰুওৱাৰ লগতে প্ৰাণ বিসৰ্জন দিব লগা হয়। জোঙালে মৃত্যুৰ সময়ত পুত্ৰ বুবাউক সাধুকুমাৰ আৰু আবি কনচাৰীৰ হাতত এৰি যায়।
বঁটা
এই উপন্যাসখনৰ জৰিয়তে ৰীতা চৌধুৰীয়ে ২০০৬ চনত কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা বঁটা লাভ কৰে। আৰু ২০০৮বৰ্ষত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহ
কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহ (Kandarpeswar Singha) আছিল আহোম ৰাজবংশৰ এগৰাকী কোঁ‌ৱৰ। তেওঁৰ জন্ম হয় ১৮৪০ চনত। ১৮৪৮ চনত তেওঁ চাৰিং ৰজাৰ খিতাপ লাভ কৰে। মণিৰাম দেৱানে তেওঁক অসমৰ ৰজা হিচাপে স্থাপন কৰিবলৈ কলিকতাত গৱৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ ওচৰত আবেদন কৰিছিল। ১৮৫৭ চনৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ সময়ত মণিৰাম দেৱানৰ লগতে তেওঁক ইংৰাজ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰাৰ অভিযোগত আটক কৰা হৈছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ ৰাজ্যিক বন্দী হিচাপে প্ৰথমে আলিপুৰ আৰু পিছলৈ বৰদোৱানলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।
পৰৱৰ্তী জীৱন
১৮৫৮ চনত মণিৰাম দেৱানক যোৰহাটত ফাঁ‌চী দিয়ে আৰু কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহক নাবালক গণ্য কৰি কলিকতাৰ আলিপুৰ জেলৰ পৰা মুকলি কৰি দিয়া হয় যদিও অসমলৈ আহিবলৈ নিদি ১৮৬০ চনলৈ বৰ্দ্ধমানত ৰখা হয়। তেওঁক মাহিলী ৫০০ টকাকৈ ভাট্টাও প্ৰদান কৰা হৈছিল।
মৃত্যু
কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহই গুৱাহাটীত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
কস্তুৰবা গান্ধী
কস্তুৰবা গান্ধী (১৮৬৯-১৯৪৪) হ'ল মহাত্মা গান্ধীৰ পত্নী। ভাৰতত তেখেত বা নামেৰে প্ৰসিদ্ধ।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৬৯ চনৰ ১১ এপ্ৰিল তাৰিখে গুজৰাটৰ পোৰবন্দৰ নামে ঠাইত কস্তুৰবা গান্ধীৰ জন্ম হৈছিল। ১৮৮৩ চনৰ মে' মাহত মাত্ৰ ১৪ বছৰ বয়সতে কস্তুৰবা গান্ধী ১৩ বছৰীয়া মহাত্মা গান্ধীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
মৃত্যু
১৯৪৪ চনৰ ২২ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে কস্তুৰবা গান্ধীৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
হিমাংশু ৰায়
হিমাংশু ৰায় (Himanshu Rai; জন্ম: ১৮৯২ – ১৬ মে ১৯৪০), ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ জগতৰ এগৰাকী বাটকটীয়া আৰু ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ৰ প্ৰতিষ্ঠাতা ৰূপে সৰ্বজনবিদিত। ১৯৩৪ চনত, তেওঁ প্ৰখ্যাত অভিনেত্ৰী আৰু পত্নী দেৱিকা ৰাণীৰ সৈতে লগ-লাগি বম্বে টকীজ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ৰায় গডেছ (১৯২২), দ্য লাইট অৱ এছিয়া (১৯২৫), চিৰাজ (১৯২৮), আ থ্ৰ’ অৱ ডাইচ (১৯২৯) আৰু কৰ্ম (১৯৩৩)কে ধৰি ভালেসংখ্যক চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত আছিল। হিমাংশু ৰায় আৰু দেৱিকা ৰাণী দুয়ো জাৰ্মানীৰ পৰা ফিল্ম বিষয়ত পঢ়া-শুনা কৰি ভাৰতলৈ উভতি আহিছিল।
জন্ম আৰু পঢ়া-শুনা
এক অভিজাত বঙালী পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰা ৰায়ে স্কুলীয়া শিক্ষাৰ বাবে শান্তিনিকেতনত কেইবা বছৰ অতিবাহিত কৰিছিল। কলকাতাৰ পৰা আইনৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত, তেওঁ বেৰিষ্টাৰ হ'বলৈ লণ্ডনলৈ যায়। তাত তেওঁ এজন নাট্যকাৰ আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ নিৰঞ্জন পালক লগ পাইছিল।
সেই সংযোগ সূত্ৰে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু ফ্ৰাঞ্জ অষ্টেনৰ সৈতে সহ-পৰিচালক ৰূপে দ্য লাইট অৱ এছিয়া শীৰ্ষক চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰে। এই চলচ্চিত্ৰখন বুদ্ধৰ জীৱনভিত্তিক আছিল। পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ সমুখত ভাৰতীয় সভ্যতাক তুলি ধৰাৰ ই এক প্ৰয়াস আছিল। ৰায় এই ছবিখনৰ অন্যতম মুখ্য অভিনেতাও আছিল। তেওঁৰ তৃতীয়খন চলচ্চিত্ৰ প্ৰপঞ্চ পাস নিৰ্মাণ কৰোঁতে, তেওঁ নবেল বঁটা বিজয়ী ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ভতিজী দেৱিকা ৰাণীক লগ পায় আৰু তেওঁৰ প্ৰেমত পৰে। এই চলচ্চিত্ৰখন সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ আগতে, তেওঁ দেৱিকা ৰাণীক বিয়া কৰায়।
বম্বে টকীজ
শশধৰ মুখাৰ্জী আছিল বম্বে টকীজৰ অংশীদাৰ। মুখাৰ্জীৰ খুলখালী অশোক কুমাৰে ইয়াত ষ্টুডিঅ’ টেকনিচিয়ান হিচাপে কাম কৰিছিল। জীৱন নইয়া চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লৈ হিমাংশু ৰায়ে যেতিয়া দেৱিকা ৰাণী আৰু নায়ক নজমুল হাছানৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰ কথা গম পালে, তেওঁ জোৰকৈ হাছানৰ স্থানত অশোক কুমাৰক নায়ক ৰূপে কাষ্ট কৰে। হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্ৰখ্যাত অভিনেতা অশোক কুমাৰৰ সফল অভিনয় জীৱনৰ এয়া আছিল আৰম্ভণি।
ৰায়ৰ মৃত্যুৰ পিছত ষ্টুডিঅ’ৰ বাঘজৰী চম্ভালাক লৈ দেৱিকা ৰাণী আৰু শশধৰ মুখাৰ্জীৰ মাজত বিবাদৰ সূত্ৰপাত হয় আৰু অৱশেষত দুয়ো ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণৰ ভাৰ লয় আৰু চলচ্চিত্ৰৰ বৈকল্পিক প্ৰযোজনা (alternate production) আৰম্ভ কৰে। এই সময়খিনিত, ১৯৪৩ চনত মুখাৰ্জীয়ে প্ৰযোজনা কৰা কিচমতয়েই আছিল আটাইতকৈ সফল ছবি। ইয়াৰ পিছতে মুখাৰ্জীয়ে নিজাকৈ ফিল্মীস্তান ষ্টুডিঅ’ আৰম্ভ কৰে আৰু বম্বে টকীজৰ সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণ দেৱিকা ৰাণীৰ হাতলৈ যায়। কিন্তু দেৱিকা ৰাণীয়ে এই ব্যৱসায়ত সফলতা লাভ কৰিব নোৱাৰিলে। ১৯৪৫ চনত তেওঁ নিকোলাছ ৰ’ৰিকৰ পুত্ৰ ৰুছ শিল্পী স্বেট’লাভ ৰ’ৰিকক সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয় আৰু চলচ্চিত্ৰ জগত ত্যাগ কৰি বম্বেৰ পৰা আঁতৰি যায়। দেৱিকা ৰাণীয়ে এৰি দিয়াৰ পাছত অশোক কুমাৰ আৰু মুখাৰ্জীয়ে মিলি বোম্বাই টকীজ পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ চেষ্টা চলায় আৰু মহল নামে এখন সফল ছবি প্ৰযোজনা কৰে যদিও অৱশেষত ষ্টুডিঅ’টো বন্ধ হৈ যায়। বৰ্তমান মুম্বাইৰ মালাডত থকা ই এক অব্যৱহৃত সম্পত্তি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱা
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
গোহাঞি বৰুৱাৰ জন্ম হয় ১৮৭১ চনৰ ২৯আঘোন মঙলবাৰে মাজ নিশা উত্তৰ লক্ষীমপুৰৰ (বৰ্তমানৰ উত্তৰ লখিমপুৰ) নকাৰী (বা নকাড়ী) মৌজাৰ নকাৰী গাঁৱত। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম ঘিণাৰাম গোহাঞিবৰুৱা আৰু মাতৃৰ নাম লম্ভীদেৱী আছিল। ঘিণাৰাম গোহাঞিবৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল শিৱসাগৰ জিলাৰ জাঁজী মৰাণ গাঁৱত। তেখেতৰ পিতৃদেৱতাৰ নাম আছিল কিনাৰাম গোহাঞি ডেকাবৰুৱা। তেওঁ থাউমুং ক্লিংলুনমং বুঢ়াগোহাঞিৰ বংশৰ লোক আছিল। পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱা আছিল পিতৃ-মাতৃৰ অষ্টম সন্তান।
শিক্ষা
১৮৭৯ চনত আঠ বছৰ বয়সত তেখেতে উত্তৰ লক্ষীমপুৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ কৰে। সেই সময়ত অসমত বঙলা মাধ্যমত পঢ়া-শুনা চলিছিল বাবে তেৱোঁ বঙলা মাধ্যমতে পঢ়া-শুনা কৰিছিল। সেই বিদ্যালয় মজলীয়া ছাত্ৰবৃত্তি বিদ্যালয়লৈ উন্নীত হোৱাত তেওঁ তাৰপৰাই ছাত্ৰ বৃত্তি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৮৮৪ চনত শিৱসাগৰ চৰকাৰী উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয়ত নাম লগায়। পিছলৈ তেওঁ কহিমা হাইস্কুলত নামভৰ্তি কৰে আৰু তাৰপৰাই ১৮৯০ চনত এণ্ট্ৰেন্স (প্ৰৱেশিকা) পৰীক্ষা পাছ কৰাৰ পাছত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলকাতাৰ ৰিপন কলেজত ভৰ্তি হয়। অৱশ্যে কহিমাত পৰীক্ষা কেন্দ্ৰ নথকাৰ বাবে তেওঁ ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত বহে। এফ. এ. পঢ়োঁতে কলকাতাৰ চেণ্ট জেভিয়াৰ্চ, জেনেৰেল এচেম্লি আদি কলেজৰ মাজেৰে শেষত ওকালতিৰ শ্ৰেণীতো নাম লগাইছিল। কিন্তু পঢ়া শেষ নকৰাকৈ অসমলৈ উভতি আহে। তেওঁৰ পাণ্ডিত্যৰ বাবে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে গোহাঞি বৰুৱাক বিএ উপাধি প্ৰদান কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
ক'হিমাত থাকোঁতে গোহাঞি বৰুৱাই ‘অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধনী সভা’ আৰু ‘ক'হিমা সাহিত্য সভা’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই দুয়োখন সভাৰে তেখেত প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল। তেজপুৰ নৰ্মাল স্কুলত প্ৰধান শিক্ষকৰূপে থাকোঁতে তেখেত তেজপুৰ অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধনী সভাৰ সম্পাদকৰূপে নিৰ্বাচিত হয়। তেখেতৰ যত্নতে তেজপুৰত ‘নামঘৰ’ আৰু ‘বাণ ৰঙ্গমঞ্চ’ স্থাপন হয়। তেখেত কিছুকাল ধৰি ‘অসম ব্যৱস্থাপক সভা’ ৰ সদস্য থকাৰ উপৰিও তেজপুৰ পৌৰসভাৰ সভাপতি আছিল। গোহাঞিৰবৰুৱা ‘অসম ৰায়ত সভা’, সদৌ অসম শিক্ষক সন্মিলনী’, আহোম সভা, অসম মণ্ডল কাননগো সন্মিলনী, জয়মতী উৎসৱ সমিতি আদিৰ লগতো জড়িত আছিল। ১৯১৮ চনত ডিব্ৰুগড়ত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম ছাত্ৰ সন্মিলনীৰ তৃতীয় বাৰ্ষিক অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল।
১৯১৭ চনত অসম চৰকাৰে গোহাঞি বৰুৱাক দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ আৰু ১৯৪১ চনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ দণ্ডাধীশ হিচাপে নিযুক্ত কৰে। তেওঁ কিছুদিনৰ বাবে মঙ্গলদৈত তহচিলদাৰৰো কাম কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ কলিকতা আৰু পাটনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিষয়ৰ পৰীক্ষক আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিএ মহলাৰ প্ৰশ্নকাৰো আছিল। তদানীন্তন ব্ৰিটিছ চৰকাৰে তেওঁক ‘ৰায় চাহাব’ আৰু ‘ৰায় বাহাদুৰ’ উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁ তেজপুৰ পৌৰসভাৰ চেয়াৰমেন আৰু আহোম এছোচিয়েছনৰ সম্পাদকো আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
ক'হিমাত থাকোঁতে তেখেত লীলাৱতীৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। কিন্তু লীলাৱতীৰ অকাল মৃত্যু হোৱাত হীৰাৱতীৰ লগত দ্বিতীয় বিবাহ হয়। এখেতৰ গৰ্ভতে সাতজনী ছোৱালী আৰু এটি ল’ৰাৰ জন্ম হয়।
সাহিত্য-চৰ্চা
গোহাঞি বৰুৱাই লক্ষীমপুৰৰ স্কুলত পঢ়ি থকা সময়ৰ পৰা সাহিত্য-চৰ্চা আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ বন্ধু পানীন্দ্ৰ নাথ গগৈৰ লগত লগ লাগি দুয়ো সাহিত্য সাধনাত ব্ৰতী হয়। ১৮৮০ চনত তেওঁ কলিকতা(বৰ্তমানৰ কলকাতা)ত পঢ়াৰ সময়ত ‘জোনাকী’ ৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। সেই সময়তে তেখেতে বেণুধৰ ৰাজখোৱাৰ সৈতে লগ লাগি বিহু গীতৰ গ্ৰন্থ ‘ডেকা-গাভৰু’ প্ৰকাশ কৰে। এই গ্ৰন্থ খনক ‘জোনাকী’য়ে অশ্লীল বুলি অভিমত দিয়াত ৰাজখোৱা আৰু গোহাঞি বৰুৱাই ক্ষুণ্ণ হৈ ‘জোনাকী’ ত্যাগ কৰে আৰু সমান্তৰালকৈ তেওঁলোকে ‘বিজুলী’ (১৮৯০) প্ৰকাশ কৰে আৰু ‘অসম লিটাৰেৰী ক্লাৱ’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ‘বিজুলী’ ৰ প্ৰথম সম্পাদক আছিল কৃষ্ণ প্ৰসাদ দুৱৰা। কৃষ্ণ প্ৰসাদ দুৱৰাই কলিকতা এৰিব লগাত হোৱাত দ্বিতীয় বছৰৰ পৰা গোহাঞি বৰুৱাই সম্পাদকৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। পিছত তেওঁ কলিকতা এৰিব লগা হোৱাত ১৮৯০ চনত ‘বিজুলী’ৰ প্ৰকাশ বন্ধ হয়। ১৯০১ চনত তেজপুৰৰ পৰা প্ৰকাশ পায় ‘আসাম বন্তি’। এই কাকতৰ প্ৰথম সম্পাদক আছিল মথুৰা মোহন বৰুৱা। এই কাকতৰো তেওঁ সম্পাদনা আৰু পৰিচালনাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিব লগীয়া হৈছিল। এই কাকত ১৯৪৬ চন পৰ্যন্ত প্ৰকাশ হয়। অতি জটিল সময়ত অসম বন্তিয়ে অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত এক অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰিছিল। অসমীয়া সমাজৰ মুখপাত্ৰ হিচাপে কাম কৰি ই ব্ৰিটিছ চৰকাৰলৈ বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় চৰ্চালৈ আনিছিল। তেওঁৰ সম্পাদনাতে অসমীয়া তৃতীয়খন আলোচনী ‘ঊষা’ (১৯০৭-১৯১২) প্ৰকাশ হয়। হেম চন্দ্ৰ গোস্বামী, সত্যনাথ বৰা, শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী আদি বহুগৰাকীয়ে নিয়মিতভাৱে আলোচনীখনত লিখিছিল। গোহাঞি বৰুৱাৰ মুঠ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰ সংখ্যা ৩৩ খন।
পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱাই অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা অৱদান তুলনা বিহীন। ছাত্ৰাৱস্থাতে তেওঁৰ বন্ধু পানীন্দ্ৰ নাথ গগৈৰ সৈতে লগ লাগি ‘পদ্মাপাণি’ নামৰ কবিতা পুথি এখন ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ পত্নী ‘লীলাৱতী’ৰ মৃত্যুত ৰচনা কৰে ‘লীলা কাব্য’। ‘জুৰণি’(১৯০১) আৰু ‘ফুলৰ চানেকি’ (১৯৪১) তেওঁৰ আন দুখন কবিতা গ্ৰন্থ।
গোহাঞি বৰুৱাই অসমীয়া নাট্য ভাণ্ডাৰ চহকী কৰাত অগ্ৰণী ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেখেতে স্কুলীয়া অৱস্থাতে কামাখ্যালৈ আহোঁতে বঙালী ‘অভিমন্যু বধ’ যাত্ৰাভিনয় চাই, শিৱসাগৰত মঞ্চ সাজি এই যাত্ৰাভিনয় কৰে। সেই সময়ত অসমত বঙালী নাটকৰ প্ৰভাৱ বেছি আছিল। এই অভাৱ দূৰ কৰাৰ বাবে তেখেতে অসমৰ ইতিহাসৰ ভিত্তিত কেইবাখনো নাট ৰচনা কৰে। সেই নাটকৰ ভিতৰত হ’ল – জয়মতী (১৯০০), গদাধৰ (১৯০৭), সাধনী (১৯১১), আৰু লাচিত বৰফুকন (১৯১৫) আদি। তেখেতৰ প্ৰহসনমূলক নাটক তিনিখন হ’ল গাওঁবুঢ়া (১৮৯৭), টেটোন তামুলী (১৯০৯) আৰু ভূত নে ভ্ৰম (১৯১৫)। পৌৰাণিক নাটক হ’ল – বাণৰজা (১৯৩২। তেজপুৰৰ বাণ ৰংগমঞ্চ স্থাপনত তেওঁৰ প্ৰচেষ্টা জড়িত হৈ আছিল।
তেখেতৰ উপন্যাস দুখন হ’ল – ভানুমতী (১৮৯১) আৰু লাহৰী (১৮৯২)। এই দুয়োখন উপন্যাসেই বুৰঞ্জীমূলক। তেখেতৰ ভানুমতী উপন্যাস অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰথম উপন্যাস হিচাপে স্বীকৃত। আত্মজীৱনী – ‘মোৰ সোঁৱৰণী’ (১৯৭২)। ধৰ্মমূলক গ্ৰন্থ – শ্ৰীকৃষ্ণ (১৯৩০)। শ্ৰীমদ্ভাগৱত গীতাৰ আলমত ৰচনা কৰে ‘গীতাসাৰ’ (১৯৩৫)। অসমীয়া শিক্ষাৰ্থীসকলৰ পাঠ্যপুথিৰ অভাৱ দূৰ কৰিবলৈ ৰচনা কৰা পুথিসমূহ হ’ল – নীতিশিক্ষা, আদি শিক্ষা, মহাৰাণী, অসম বুৰঞ্জী, হিন্দু বুৰঞ্জী, সাহিত্য সংগ্ৰহ(১৮৯০), জীৱনী সংগ্ৰহ (১৯১৫), বুৰঞ্জীবোধ, ভূগোল দৰ্পণ, দেশী কছৰত্, শিক্ষাবিধি আদি গ্ৰন্থ।
অসম সাহিত্য সভা আৰু পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱা
১৯১৭ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ জন্ম হয়। এই সভাৰ প্ৰথম সভাপতি নিৰ্বাচিত হয় পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা । ২৬ আৰু ২৭ ডিচেম্বৰত শিৱসাগৰত অনুষ্ঠিত এই সভাত সভাপতিৰ আসনৰ পৰা তেখেতে কৈছিল, “জাতীয় অন্তৰম ভাৱ, চিন্তা, তেজ আৰু প্ৰতিভা বাজ ওলাবলৈ ভাষা আৰু সাহিত্যৰ বাদে সুগম বাট আন নাই। আকৌ ভাষাতকৈ সাহিত্য এখোজ আগ। সেই কাৰণে জাতীয়ত্বৰ চিনাকি দিয়াত জাতীয় সাহিত্য তাতোকৈ এখোজ আগুৱাই যায়। গতিকে মানুহৰ জাতি আৰু ধৰ্ম সাহিত্যৰ ভেঁটি হ’লেও সি সাহিত্যৰ আঁচলত ধৰিহে আগবাঢ়িব পাৰে। সাজ-পাৰ আদিয়েও এই বিষয়ত সাহিত্যক পিছ পেলাই আগবাঢ়িব নোৱাৰে। ১৯১৮ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ বাবে তেখেত সম্পাদক নিৰ্বাচিত হয়। এই সভাত সভাপতি আছিল চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা। ১৯৩৩ চনত উত্তৰ লক্ষীমপুৰত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাত তেখেতক সম্বৰ্ধনা জনোৱা হয়। ১৯০৬ চনত তেখেতক ইংৰাজ চৰকাৰে সাহিত্যিক পেন্সন আগবঢ়ায়। সেই সময়ত সাহিত্যিক পেঞ্চন আছিল ২৫ টকা। উল্লেখযোগ্য যে গোহাঞিবৰুৱাদেৱেই আছিল চৰকাৰৰপৰা সাহিত্যিক পেঞ্চন পোৱা প্ৰথমজন অসমীয়া সাহিত্যিক ।
মৃত্যু
অসমীয়া সাহিত্যৰ একনিষ্ঠ সেৱক গোহাঞি বৰুৱাৰ পৰলোকপ্ৰাপ্তি হয় ১৯৪৬ চনৰ ৭ বহাগ,২১ এপ্ৰিল তাৰিখে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
জনসাধাৰণ
জনসাধাৰণ অসমৰ এখন দৈনিক অসমীয়া বাতৰি কাকত। গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা সমসাময়িক ভাবে কাকত খন প্ৰকাশিত হয়। কাকতখন ২০০৩ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ পায় । কাকতখনৰ প্ৰথম সম্পাদক আছিল মনোজ কুমাৰ গোস্বামী। ২০১১ চনৰ পৰা জনসাধাৰণ কাকত খনৰ মুখ্য সম্পাদক হৈ আছে পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপক তথা সাহিত্যিক ডঃ শিৱনাথ বৰ্মন ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংবাদ পত্ৰ
শিলালিপি (মুখপত্ৰ)
শিলালিপি হাফলং শাখা সাহিত্য সভাৰ মুখপত্ৰ৷ ১৯৭৯ চনত স্থাপিত হোৱা হাফলং শাখা সাহিত্য সভাৰ মুখপত্ৰ হিচাপে “শিলালিপি’’ নামৰ এখন পত্ৰিকা প্ৰকাশৰ সিদ্ধান্ত সেইবছৰতে লোৱা হয়৷ অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশ কৰিবলগীয়া পত্ৰিকাখনিৰ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হয় লক্ষীধৰ বৰদলৈ৷ ১৯৮২ চনত এই পত্ৰিকাখনিৰ প্ৰথম সংখ্যা বৰদলৈৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পায়৷ পত্ৰিকাখনিত সমাজৰ বিভিন্ন দিশৰ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পোৱাৰ উপৰি স্থানীয় জনজাতীয় লোকসকলৰ ভাষা সাহিত্যৰ উন্নতি সাধন কৰাই লক্ষ্য হিচাপে লোৱা হয়৷
থোৰতে হাফলঙৰ সংবাদপত্ৰ আলোচনী
ডিমা হাচাও জিলাৰ (উত্তৰ কাছাৰ পাহাৰ জিলা) সংবাদ পত্ৰৰ ইতিহাস তেনেই চমু৷ ১৯৭২ চনৰ ১৭ জুনত সোণাৰাম থাউসেনৰ চেষ্টাত “গ্দাঁঈ খুৰাং’’ নামে  এখন পত্ৰিকা ডিমাছা ভাষাত আৰু বাংলা লিপিত তেওঁৰ নিজৰ প্ৰেছ “হাফলং  প্ৰেছ’’ত ছপা কৰি প্ৰকাশ কৰিবলৈ লয়৷ তাৰপাছত সেই বছৰৰে জুলাই মাহত বাংলা আৰু অসমীয়া ভাষাত “দূত’’ নামৰ সাপ্তাহিক সংবাদপত্ৰ বিনোদলাল চক্ৰৱৰ্তীৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পায়৷ ১৯৭৬ চনত সমীৰ ৰঞ্জন পালৰ প্ৰচেষ্টাত প্ৰথমে বাংলা-ইংৰাজী আৰু পিছত বাংলা-অসমীয়াত “বড়াইল’’ নামে এখনি সাপ্তাহিক সংবাদপত্ৰ প্ৰকাশিত হয়৷ সেইবছৰতে অৰ্থাৎ ১৯৭৬ চনত “মাৰ ভাষা’’ত “পালাই’’ নামৰ এখনি মাহেকীয়া সংবাদপত্ৰ এল, ভি, জৌতেৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত হয়৷ তাৰপাছত “হাসাও বুবলি’’ নামৰ ইংৰাজী-ডিমাছা ভাষাত দ্বিভাষী আলোচনী এখন প্ৰকাশ পায় ১৯৮৭ চনত৷ থাডৌ-কুকি ভাষাৰ “বমবিল’’ নামৰ সংবাদপত্ৰ, মাৰ ভাষাৰ “ঙাইবান থ্লিফিম’’ ১৯৮৯ চনত, বিভিন্ন ভাষাৰ সংবাদপত্ৰ “দ্য নৰ্থ কাছাৰ এক্সপ্ৰেছ’’ সম্পাদক তুষাৰকান্তি মুখাৰ্জী, থাডৌ-কুকি ভাষাত “দ্য ভয়চ অফ চংপিজান’’, ১৯৯৩চনত জেমী ভাষাত “মাৰাচাম’’, ১৯৯৩ চনত ডিমাছা ভাষাত আৰু মনোজ গৰলোচাৰ সম্পাদনাত “জালাই খুৰাং’’, ১৯৯৭ চনত “দ্য পেজাৰ’’ প্ৰকাশ পায়৷ এইবোৰৰ উপৰি বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানৰ মুখপত্ৰ হিচাপে উল্লেখযোগ্য হ’ল উত্তৰণ, শিলালিপি, বনমৰ্মৰ, উত্তৰফাল্গুনী, জাতিঙ্গা, থাপনা, নিসৰ্গ, থিঙ্দল, নীল পাহাৰেৰ দেশ আদি৷
প্ৰথম সংখ্যা শিলালিপি
১৯৮২ চনৰ অক্টোবৰত প্ৰকাশ হোৱা শিলালিপিৰ সম্পাদক লক্ষীধৰ বৰদলৈ৷ মুঠ ৫০ পৃষ্ঠাৰ পত্ৰিকাখনত চাৰিটি প্ৰবন্ধ, দুটি গল্প আৰু কেইটামান কবিতা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল৷ ডিমাছা কছাৰীৰ লোকবিশ্বাস, ডিমাছাসকলৰ বোৱাকটা সাজপাৰ আৰু গহনাগাঁঠৰি, কবি গণেশ গগৈৰ কাব্যকৰ্ম, দুৰ্গেশনন্দিনী আৰু মিৰিজীয়ৰী শীৰোনামৰ প্ৰবন্ধকেইটা মূল্যবান হিচাপে বিবেচিত৷
প্ৰথম সংখ্যা শিলালিপিৰ পিছত পৰৱৰ্তী সংখ্যাৰ বিষয়ে একো জনা নাযায়৷ তাৰপিছত ২০০৯ চনৰ পৰা পুনৰ ই মাত্ৰ ৩২ পৃষ্ঠাৰ ক্ষুদ্ৰ আলোচনী ৰূপে প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰে৷ সাহিত্য সভাৰ হাঠলং অধিৱেশনৰ লগত সংগতি ৰাখি, ২০১৬ চনত প্ৰকাশিত বৰ্দ্ধিত কলেৱৰৰ শিলালিপিৰ সম্পাদক গৌৰিকান্ত দাসে সম্পাদকীয়ত এইবিষয়ে লিখিছে, “হাফলং শাখা সাহিত্য সভা পুনৰ কাৰ্যক্ষম হৈ চলি থকাৰ মাজতে পুৰণি তথ্যৰ ভিত্তিত সদস্যসকলে ’শিলালিপি’ৰ পুনৰ্প্ৰৱৰ্তনৰ কথা চিন্তা কৰে আৰু ২০০৯ চনত হাতেলিখা (অৰ্থাভাৱত) আলোচনী  ৰূপত শিলালিপিক প্ৰকাশ কৰে৷ তাৰপাছৰে পৰা প্ৰতি দুমাহৰ অন্তৰে অন্তৰে শিলালিপি ক্ষুদ্ৰ পত্ৰিকা ৰূপত ওলাবলৈ ধৰে৷’’৷ শিলালিপিৰ লেখাসমূহ সাহিত্যসভাৰ নিয়মীয়া শনিবৰীয়া চ’ৰাত পাঠিত লেখাৰ পৰাই নিৰ্বাচিত কৰি সংকলন কৰা হৈছিল৷
সাবৰমতী আশ্ৰম
সাবৰমতী আশ্ৰম  (Sabarmati Ashram) ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যৰ আহমেদাবাদ জিলাৰ প্ৰশাসনিক কেন্দ্ৰ আহমেদাবাদৰ সমীপত সাবৰমতী নদীৰ পাৰত অৱস্থিত। ১৯১৭ চনত আহমেদাবাদৰ কোচৰব নামে ঠাইত মোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধীৰ দ্বাৰা সত্যাগ্ৰহ আশ্ৰম স্থাপন কৰা হৈছিল। ১৯৫৭ চনত এই আশ্ৰমখন স্থানান্তৰ কৰি সাবৰমতী নদীৰ পাৰত স্থাপন কৰা হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই আশ্ৰমখনৰ নাম সবৰমতী ৰখা হয়। ইতিহাসবিদ সকলে পৌৰাণিক দধীচি ঋষিৰ আশ্ৰমখনো এই ঠাইতে আছিল বুলি বিভিন্ন মত প্ৰকাশ কৰিছে।
স্থিতি
আশ্ৰমখন গছৰ শীতল ছাঁত স্থিত। আশ্ৰমখনৰ এফালে কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰ আৰু আনফালে শ্মশান আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আশ্ৰম শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
জয়নগৰৰ মোৱা
জয়নগৰৰ মোৱা (জয়নগরের মোয়া) এবিধ খেজুৰৰ গুড় আৰু আখৈৰে তৈয়াৰ কৰা বাঙালী মিঠাই। এই প্ৰকাৰৰ "মোৱা" প্ৰথমে পশ্চিমবঙ্গৰ জয়নগৰত তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। কলকাতাৰ লগতে আন ঠাইসমূহতো সমানে জনপ্ৰিয় মিঠাই বিধ কেতিয়াবা সস্তীয়া সামগ্ৰী আৰু ৰসায়নিক গোন্ধৰে তৈয়াৰ কৰা হয়।
পৰিচয় আৰু সামগ্ৰীসমূহ
বহুতো সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰি "জয়নগৰৰ মোৱা" তৈয়াৰ কৰা হয়। সেইবোৰ হল  নলেন গুড় (খেজুৰৰ গুড়), কণকচুৰ আখৈ (এবিধ সুগন্ধিত চাউলৰ আখৈ), দেশী ঘিঁউ, ইলাচি, আৰু পষ্ট' দানা।  নলেন গুড় আৰু কণকচুৰ ঘাইকৈ শীতকালৰ সামগ্ৰী হোৱাৰ বাবে "জয়নগৰৰ মোৱা" শীতকালত উপলব্ধ হয়। সাধাৰণ মোৱাবিধ মুৰি আৰু গুড়েৰে তৈয়াৰ কৰা কুৰকুৰীয়া লাৰু। এইবিধ মোৱা গোটেই বছৰধৰি তৈয়াৰ কৰা হয় আনকি সৰু সৰু প্লাষ্টিকৰ পেকেটত দোকানত পোৱা যায়।
জয়নগৰ আচল সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা "জয়নগৰৰ মোৱা"ৰ ১৫০ খনতকৈ বেছি মিঠাইৰ দোকান আছে।  ১৯২৯ চনত স্থাপন হোৱা "শ্ৰীকৃষ্ণ মিষ্টান্ন ভাণ্ডাৰ" এই মোৱা তৈয়াৰ কৰা এখন পুৰণি দোকান। এই মোৱায়ে ভাৰতৰ "ভৌগলিক পৰিচায়ক"ৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে।
প্ৰত্যাহ্বান
বৰ্তমান সময়ত "জয়নগৰৰ মোৱা"ৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু প্ৰচুৰ চাহিদাৰ বাবে গোটেই পশ্চিমবঙ্গ, বিশেষকৈ কলকাতাত সস্তীয়া সামগ্ৰী আৰু ৰসায়নিক সুগন্ধিৰে বৃহৎ পৰিমাণৰ মোৱা তৈয়াৰ কৰি "জয়নগৰৰ মোৱা"ৰ নামত বাণিজ্যিকৰণ কৰা হৈছে। ইয়াৰ ফলত "জয়নগৰৰ মোৱা" প্ৰস্তুতকৰ্তা সকল লোকচানৰ সন্মুখীন হৈছে। তেওঁলোকে দাবী কৰিছে যে সস্তীয়া সামগ্ৰীৰে প্ৰস্তুত কৰা মোৱা খাঁটি নহয়, যিহেতু "জয়নগৰৰ মোৱা" কেৱল কণকচুৰৰ আখৈ আৰু খেজুৰৰ গুড়েৰে তৈয়াৰ কৰা উচিত। এই দুইবিধ সামগ্ৰীৰ উপস্থিতিৰ ওপৰি এই মোৱা কেৱল জয়নগৰত উৎপাদন কৰিলে হে খাঁটি মোৱা হব বুলি প্ৰস্তুতকৰ্তা সকলে কৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মিঠাই শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
মধুবানী চিত্ৰশিল্প
মধুবানী চিত্ৰশিল্প (Madhubani art) ভাৰতীয় লোক চিত্ৰকলাৰ এক অংশ। বিহাৰৰ মিথিলাত ইয়াৰ অনুশীলন কৰা হয়। ই এটি ঐতিহ্যমণ্ডিত মৌলিক শিল্প। এই চিত্ৰকলা হাতৰ আঙুলি, কাঠি, ব্ৰাচ, নিব-কলম, জুইশলা কাঠি আদি ব্যৱহাৰ কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়। প্ৰাকৃতিক ভাবে তৈয়াৰী ৰং আৰু ৰঞ্জক এই ছবিসমূহত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দৃষ্টিনন্দন জ্যামিতিক শৈলীয়েই হৈছে ছবিসমূহৰ মূল বৈশিষ্ট্য। জন্ম আৰু বিবাহ, ফাঁকুৱা, কালী পূজা, উপনয়ন, দুৰ্গা পূজা আদি বিভিন্ন অনুষ্ঠান বা উৎসৱৰ বাবে ইয়াত ৰীতিগত বিষয়বস্তু আছে।
উৎস
ভাৰতৰ মিথিলা অঞ্চলৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মহিলাসকলে ঐতিহ্যগতভাৱে মধুবানী চিত্ৰকলা বা মিথিলা চিত্ৰ নিৰ্ম্মাণ কৰে। বিহাৰৰ মধুবানী জিলাৰ মিথিলা অঞ্চল ইয়াৰ উৎপত্তিস্থল। মধুবানী এই চিত্ৰসমূহৰ এক প্ৰধান ৰপ্তানি কেন্দ্ৰ। সমগ্ৰ অঞ্চলটোতে দেৱাল চিত্ৰৰূপে বহুলভাৱে এই চিত্ৰকলাৰ অনুশীলন কৰা হয়। মধুবানী জিলাৰ আশে-পাশে থকা গাঁওবোৰত সাধাৰণতে কাগজ আৰু কেনভাচত এই চিত্ৰকলাৰ বিকাশ হয় আৰু কালক্ৰমত মিথিলা চিত্ৰকলাৰ সৈতে মধুবানী চিত্ৰশিল্প শব্দটোও ব্যৱহাৰ হ'বলৈ ধৰে।
পৰম্পৰাগতভাৱে বোকাৰে লেপা দেৱাল বা মজিয়াত এই চিত্ৰসমূহ অংকন কৰা হৈছিল। কিন্তু এতিয়া কাপোৰ, হস্তনিৰ্মিত কাগজ আৰু কেনভাচতো মধুবানী চিত্ৰ অঁকা হয়। চাউলৰ গুড়িৰ পেষ্টৰপৰা মধুবানী চিত্ৰকলা নিৰ্ম্মাণ হয়।
শৈলী
মধুবানী চিত্ৰশিল্পৰ পাঁচটা ভিন্ন শৈলী আছে। সেইসমূহ হৈছে- ভৰ্ণি, কচ্‌নি, তান্ত্ৰিক, গোড়না আৰু কোহবাৰ। ১৯৬০ চনত ভাৰত আৰু নেপালৰ বিশেষকৈ উচ্চ বৰ্ণৰ ব্ৰাহ্মণ আৰু কায়স্থ মহিলাসকলে ভৰ্ণি, কচ্‌নি আৰু তান্ত্ৰিক শৈলী অংকন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ বিষয়বস্তু মূলতঃ ধাৰ্মিক আছিল আৰু তেওঁলোকে সততে দেৱ-দেৱতা, গছ আৰু জীৱ-জন্তুৰ চিত্ৰ আঁকিছিল। নিম্ন বৰ্ণৰ শিল্পীসকলে ঘাইকৈ নিজৰ জীৱন শৈলী আৰু ঘটনা প্ৰৱাহক লৈ আৰু ৰাজা শৈলেশ(গাঁৱৰ ৰক্ষাকৰ্তা)ৰ কাহিনী বা অন্য বিষয়-বস্তু লৈ চিত্ৰ অংকন কৰিছিল। কিন্তু বৰ্তমান মধুবানী চিত্ৰশিল্পই এক গোলকীয় মৰ্যাদা পোৱাৰ পাছত শিল্পীসকলৰ মাজত বৰ্ণ বা জাত লৈ একো প্ৰভেদ নাথাকিল। সকলোৱে পাঁচোটা শৈলীত কাম কৰে। মধুবানী চিত্ৰশিল্পই বিশ্ববাসীৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে।
অৱদান
বিহাৰত সঘনে বনাঞ্চল ধ্বংস হৈ থকাৰ সময়ত, ২০১২ চনত ভাৰতৰ 'পৰিৱেশ সংৰক্ষণ প্ৰয়াস'ত মধুবানী চিত্ৰশিল্পই এক মুখ্য ভূমিকা লৈছিল। ৰাস্তাৰ সম্প্ৰসাৰণ আৰু বিকাশৰ নামত যিসমূহ গছ কটা হৈছিল সেই স্থানীয় গছবোৰ ৰক্ষাৰ বাবে 'গ্ৰাম বিকাশ কেন্দ্ৰ' নামৰ এন জি অ'টোৰ পৰিচালিকা সস্তী নাথ ঝাই এক পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত থকা মুখ্য কাৰণটো হৈছে, গছসমূহ বিভিন্ন দেৱতা যেনে ৰাম-সীতা, ৰাধা-কৃষ্ণ আৰু বিভিন্ন ঐতিহাসিক আৰু ধাৰ্ম্মিক চিত্ৰ, মহাভাৰত- ৰামায়ণৰ কাহিনী আদিৰে সজোৱা হৈছিল। গছসমূহৰ এই সাংস্কৃতিক আৰু নান্দনিক স্বীকৃতিয়ে বহুত পৰিমাণে ইয়াৰ কটা যোৱা ৰোধ কৰে।
চিত্ৰশিল্পী আৰু বঁটা-বাহন
বিহাৰ চৰকাৰে সীতা দেৱীক ৰাজ্যিক বঁটা দিয়াৰ পাছতে মধুবানী চিত্ৰশিল্পই ১৯৬৯ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে চৰকাৰী স্বীকৃতি লাভ কৰে। মিথিলা চিত্ৰত ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰা জগদম্বা দেৱী মিথিলাৰ প্ৰথমগৰাকী চিত্ৰশিল্পী। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ১৯৭৫ চনত জগদম্বা দেৱীক পদ্মশ্ৰী আৰু মধুবানী জিলাৰ জিতৱাৰপুৰ গাঁৱৰ সীতা দেৱীক ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। জগদম্বা দেৱীৰ তোলনীয়া ল'ৰা সত্য নাৰায়ণ লাল কৰ্ণ আৰু তেওঁৰ পত্নী মতি কৰ্ণ মিথিলাৰ নামকৰা শিল্পী। ২০০৩ চনত তেওঁলোক দুয়োগৰাকীয়ে যুটীয়াভাৱে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। সীতা দেৱীয়ে পদ্মশ্ৰী লাভ কৰে ১৯৮১ চনত। ১৯৮৪ চনত তেওঁ বিহাৰ ৰত্ন আৰু ২০০৬ চনত শিল্প গুৰু উপাধি লাভ কৰে। ১৯৮৪ চনত গংগা দেৱীয়ে পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে। মহাসুন্দৰী দেৱীয়ে পদ্মশ্ৰী লাভ কৰে ২০১১ চনত। বৌৱা দেৱী, যমুনা দেৱী, শান্তি দেৱী, চানু দেৱী, বিন্দেশ্বৰী দেৱী, চন্দ্ৰকলা দেৱী, শশীকলা দেৱী, লীলা দেৱী, গোদাৱৰী দত্ত আৰু ভাৰতী দয়ালেও ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশৈলী শ্ৰেণী:বিহাৰ
বালুচড়ী শাড়ী
বালুচড়ী পশ্চিমবংগৰ প্ৰসিদ্ধ শাড়ী, ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি আৰু বয়নশৈলীত জাতীয় পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত শিল্পকৰ্ম। আঁচলত বিবিধ পৌৰাণিক আৰু অন্যান্য নক্সা-গঁঠা এই শাড়ী আভিজাত্যৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। বালুচড়ী শাড়ী তৈয়াৰ  কৰোঁতে প্ৰায় ১ সপ্তাহ বা তাতোকৈ  বেছি সময় লাগে।  এই শাড়ী ভাৰতৰ ভৌগলিক পৰিচায়কৰ ইঙ্গিত দিয়ে।
ইতিহাস
মুৰ্চিদাবাদ জিলাৰ বেলুচড় গাঁৱৰ নামেৰে এই শাড়ীৰ নাম বেলুচড়ী শাড়ী হৈছে। নবাব মুৰ্চিদকুলি খানৰ উদ্যোগত এই শিল্পৰ বিপুল উন্নতি হৈছিল। গংগা নদীৰ বানপানীয়ে এই গাওঁ বিধ্বস্ত কৰাত শিল্পীসকলে বাংকুৰা জিলাৰ বিষ্ণুপুৰত আশ্ৰয় লয়। তাত মল্ল ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষণত এই শিল্পৰ সমৃদ্ধি ঘটে। মল্ল ৰজাৰ সময়ত নিৰ্মাণ টেৰাকোটাৰ মন্দিৰ আৰু অন্যান্য শিল্পৰ প্ৰভাব এই শাড়ীৰ নক্সাত পৰে। পিছত ব্ৰিটিছৰ শাসনকালত অন্যান্য দেশীয় বয়নশিল্পৰ দৰে বালুচড়ীও দুৰ্দশাগ্ৰস্ত হয়। বিশ শতিকাৰ প্ৰথম ফালে  বিখ্যাত শিল্পী সুভো ঠাকুৰৰ উদ্যোগত এই শাড়ীৰ বাণিজ্যিক বিস্তাৰ ঘটে।
পদ্ধতি
এই শাড়ী মূলতঃ ৰেচমৰ শাড়ী, যদিও পিছত কপাহৰ পৰা আদি কৰি  তাঁতৰ বালুচড়ী আৰু আজিকালি বাঁহ, কল ইত্যাদি গছৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা সুতাৰ পৰা জৈৱ বালুচড়ীও তৈয়াৰ কৰা হৈছে। এখন শাড়ী তৈয়াৰ কৰাত দুজন কাৰিগৰক এক সপ্তাহ বা বেছি সময় লাগে। প্ৰথমে লেটাৰ পৰা ৰেচম সংগৃহীত হয়, পিছত ইয়াক ছ'ডা আৰু  গৰম পানীত সিজাই লোৱা হয় আৰু আম্লিক ৰঞ্জকেৰে ৰং কৰা হয়।  তাৰপিছত  দুদিশে টানি লোৱা হয়,যাতে সুতাৰ পৰা কাপোৰ প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি। শাড়ীৰ নক্সাবোৰ কাগজত আঁকি পাঞ্চিং কাৰ্ডৰ সহায়ত শাড়ীত বহাই দিয়া হয়। বৰ্তমানে পৰিবেশ বচাবলে নানা জৈৱ ৰঙো ব্যৱহৃত হৈছে।
প্ৰকাৰ
ৰেচমৰ বালুচড়ীত নিত্য নতুন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ ফলত অনেক ধৰণৰ শাড়ী তৈয়াৰ হৈছে। এক বা দুই ৰঙৰ সাধাৰণ বালুচড়ী, ৰঙত জিকমিকাই থকা মীনাকৰী বালুচড়ী, গুৰুদাস লক্ষ্মণ আৱিষ্কৃত স্বৰ্ণচড়ী, অমিতাভ পালৰ সৃষ্টি ৰূপশালী আৰু মধুমালতী, অমিত লক্ষ্মণৰ সৃষ্টি ধ্ৰুপদী বালুচড়ী ইত্যাদি ইয়াৰ নানা প্ৰকাৰ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ হস্তশিল্প
মেটাফিক্‌চন
১৯৬০ চনত মেটাফিকচন বিশেষভাৱে বিশিষ্ট হৈ পৰে, জন বাৰ্থৰ "লষ্ট ইন দ্য ফানহাউচ", ৰবাৰ্ট কুভাৰৰ "দ্য বেবীচিটাৰ" আৰু "দ্য মেজিক পকাৰ", কাৰ্ট ভনেগুটৰ স্লাটাৰহাউচ-ফাইভ, জনৰ দ্য ফ্ৰেন্স লেফটেনেণ্টছ উইমেন আদি ৰচনাৰে ফাউলছ, থমাছ পিনচনৰ দ্য ক্ৰাইং অৱ লট ৪৯ আৰু উইলিয়াম এইচ গেছৰ উইলি মাষ্টাৰছ ল’নছাম ৱাইফ।
১৯৮০ চনৰ পৰা সমসাময়িক লেটিন সাহিত্যত আত্ম-প্ৰতিফলিত, আধ্যাত্মিক ৰচনাসমূহৰ প্ৰাচুৰ্য দেখিবলৈ পোৱা যায়; য'ত জুনোট ডিয়াজৰ উপন্যাস আৰু চুটিগল্প (দ্য ব্ৰিফ ৱণ্ড্ৰ'ছ লাইফ অৱ অস্কাৰ ৱাও), চেণ্ড্ৰা চিছনেৰ'ছ (কাৰামেলো), আদি অন্তৰ্ভুক্ত। ইয়াৰ উপৰি আছে কাৰ্মেন মাৰিয়া মাচাডো হাৰ বডি, ৰীটা ইণ্ডিয়ানাৰ টেণ্টেকেল, আৰু ভেলেৰিয়া লুইচেলি লষ্ট চিলড্ৰেন আৰ্কাইভ আদি।
শব্দটোৰ ইতিহাস
১৯৭০ চনত উইলিয়াম এইচ গেছে তেওঁৰ ফিকচন এণ্ড দ্য ফিগাৰছ অৱ লাইফ নামৰ কিতাপখনত ‘মেটাফিক্‌চন’ শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল। লেখকসকলে মাধ্যমটোৰ বিষয়ে ভালদৰে বুজি পোৱাৰ ফলত সেই সময়ত মেটাফিক্‌চনৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি পোৱাৰ কথা গেছে বৰ্ণনা কৰিছে। মাধ্যমটোৰ এই নতুন বুজাবুজিৰ ফলত কল্পকাহিনীৰ প্ৰতি থকা দৃষ্টিভংগীৰ এক বৃহৎ পৰিৱৰ্তন ঘটিল। তাত্ত্বিক বিষয়সমূহ অধিক বিশিষ্ট দিশত পৰিণত হয়, যাৰ ফলত আত্ম-প্ৰতিফলন আৰু আনুষ্ঠানিক অনিশ্চয়তা বৃদ্ধি পায়। ৰবাৰ্ট স্কোলেছে গেছৰ তত্ত্বৰ ওপৰত বিস্তাৰিত কৰি কল্পকাহিনীৰ ওপৰত সমালোচনাৰ চাৰিটা ৰূপ চিনাক্ত কৰিছে, যাক তেওঁ আনুষ্ঠানিক, আচৰণগত, গাঁথনিগত আৰু দাৰ্শনিক সমালোচনা বুলি উল্লেখ কৰিছে। মেটাফিক্‌চনে এই দৃষ্টিভংগীসমূহক কাল্পনিক প্ৰক্ৰিয়াটোৰ মাজত আত্মসাৎ কৰে, এইবোৰৰ এটা বা ততোধিক দিশৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।
এই বিকাশসমূহ আছিল এটা বৃহত্তৰ আন্দোলনৰ অংশ (তৰ্কসাপেক্ষভাৱে এটা 'মেটাৰেফাৰেন্সিয়েল টাৰ্ণ' ) যিটো, প্ৰায় ১৯৬০ চনৰ পৰা, পেট্ৰিচিয়া ৱাৱে কোৱাৰ দৰে, "মানুহে পৃথিৱীত নিজৰ অভিজ্ঞতাক কেনেকৈ প্ৰতিফলিত কৰে, নিৰ্মাণ কৰে আৰু মধ্যস্থতা কৰে সেই সমস্যাটোৰ প্ৰতি অধিক সাধাৰণ সাংস্কৃতিক আগ্ৰহ।"
এই বিকাশৰ বাবে কিছুসংখ্যক ঔপন্যাসিকে কল্পকাহিনীৰ জৰিয়তে পৃথিৱীখনক সমৃদ্ধ কৰাৰ ধাৰণাটো নাকচ কৰিছিল। সেয়েহে এই পৰিপ্ৰেক্ষিতত ভাষাৰ যোগেদি জগত গঢ়ি তোলা সাহিত্যিক কল্পকাহিনীবোৰ ‘বাস্তৱ’ৰ প্ৰতিফলন নহয়, তাৰ নিৰ্মাণৰ আৰ্হিহে পৰিণত হ’ল। বাস্তৱক নিজেই বস্তুনিষ্ঠ সত্যৰ পৰিৱৰ্তে এটা নিৰ্মাণ হিচাপে গণ্য কৰা হ’ল। ইয়াৰ আনুষ্ঠানিক আত্ম-অন্বেষণৰ জৰিয়তে এইদৰে মেটাফিক্‌চন হৈ পৰিল সেই যন্ত্ৰ যিয়ে মানুহে পৃথিৱীৰ অভিজ্ঞতা কেনেকৈ গঢ়ি তোলে সেই প্ৰশ্নটোক অন্বেষণ কৰে।
ৰবাৰ্ট স্কোলেছে ১৯৭০ চনৰ আশে-পাশে থকা সময়টোক পৰীক্ষামূলক কল্পকাহিনীৰ শিখৰ হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে (যিটোৰ মেটাফিক্‌চন এটা বাদ্যযন্ত্ৰ অংশ) আৰু বাণিজ্যিক আৰু সমালোচনাত্মক সফলতাৰ অভাৱক ইয়াৰ পৰৱৰ্তী অৱনতিৰ কাৰণ হিচাপে নামকৰণ কৰিছে। উত্তৰ আধুনিকতাবাদত আধ্যাত্মিক লেখাৰ দিশত হোৱা বিকাশে মিশ্ৰিত সঁহাৰিৰ সৃষ্টি কৰিছিল। কিছুমান সমালোচকে যুক্তি দিছিল যে ই উপন্যাসৰ অৱক্ষয় আৰু মাধ্যমটোৰ কলাত্মক ক্ষমতাৰ ক্লান্তিৰ ইংগিত দিয়ে, কিছুমানে ইয়াক ‘উপন্যাসৰ মৃত্যু’ বুলিও গৈছিল।
বিশেষকৈ ২০১০ চনত স্বতন্ত্ৰ ভিডিঅ’ গেমৰ উত্থানৰ লগে লগে ভিডিঅ’ গেমেও মেটাফিক্‌চনৰ ধাৰণাসমূহৰ ওপৰত আধাৰিত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে। দ্য মেজিক চাৰ্কল, দ্য বিগিনাৰছ গাইড, আণ্ডাৰটেল, আৰু পনি আইলেণ্ডৰ দৰে গেমত বিভিন্ন কৌশল ব্যৱহাৰ কৰা হয় যাতে খেলুৱৈয়ে ভিডিঅ' গেমৰ কল্পকাহিনী আৰু তেওঁলোকে গেমটো খেলাৰ বাস্তৱতাৰ মাজৰ সীমাক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:সাহিত্য
আঞ্চলিক চিকিৎসা গৱেষণা কেন্দ্ৰ, ডিব্ৰুগড়
আঞ্চলিক চিকিৎসা গৱেষণা কেন্দ্ৰ, উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল (Medical Research Centre, NE region; চমুকৈ RMRC) ভাৰতীয় চিকিৎসা গৱেষণা পৰিষদে স্থাপন কৰা ছখন আঞ্চলিক চিকিৎসা গৱেষণা কেন্দ্ৰৰ অন্যতম। ডিব্ৰুগড় চহৰৰ পৰা প্ৰায় ১০ কিঃমিঃ পূবত তথা বকুল তিনিআলিৰ পৰা ২ কিঃমিঃ নিলগত লাহোৱালত আঞ্চলিক চিকিৎসা গৱেষণা কেন্দ্ৰ অৱস্থিত। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ আঠখন ৰাজ্যৰ উমৈহতীয়া আঞ্চলিক চিকিৎসা গৱেষণা কেন্দ্ৰই এই অঞ্চলত জীৱ-চিকিৎসা (Biomedical) বিষয়ত গৱেষণা কৰা হয়। ১৯৮২ চনত এই কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। ভাৰতীয় চিকিৎসা গৱেষণা পৰিষদ আৰু বিভিন্ন প্ৰকল্পৰ বাবে বিভিন্ন উৎসৰ পৰা এই কেন্দ্ৰই অনুদান লাভ কৰে।
এই উল্লেখযোগ্য চিকিৎসা গৱেষণা কেন্দ্ৰ বৰ্তমান ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠান (National Institute of Health) আৰু আমেৰিকাৰ ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আন্তৰ্জাতিক উৎকৃষ্ট কেন্দ্ৰ (International Centre of Excellence) স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
এই কেন্দ্ৰই পূণেৰ উচ্চ গণনা উন্নয়ন কেন্দ্ৰ(Centre for Development of Advance Computing)ৰ লগত সহযোগত "MoSQuIT – mBillionth SAARC Countries Award 2013" লাভ কৰে। মবাইল প্লেটফৰ্মত মেলেৰিয়া প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ কৰা উদ্ভাৱনৰ বাবে mBillionth Award South Asia দ্বাৰা স্বীকৃত এই বঁটা আঞ্চলিক চিকিৎসা গৱেষণা কেন্দ্ৰ, উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলক প্ৰদান কৰা হয়।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানসমূহ শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
ইছলামী পৰিভাষা
তলৰ তালিকাখনত আৰবী ভাষা শব্দৰূপে প্ৰকাশ কৰা, ইছলামী আৰু আৰৱ পৰম্পৰাৰ পৰা আহৰণ কৰা কিছুমান বিশেষ ধাৰণা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। এই তালিকাখনৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে বহু বানানৰ দ্বাৰ্থতা দূৰ কৰা, এই ধাৰণাসমূহৰ অব্যৱহৃত বানানসমূহৰ টোকা প্ৰস্তুত কৰা, ধাৰণাসমূহ এটা বা দুটা শাৰীত প্ৰকাশ কৰা, ধাৰণাসমূহৰ সন্ধান সহজলভ্য কৰা আৰু ইছলামৰ সকলো অনন্য ধাৰণা একে ঠাইতে উপলব্ধ কৰা।
আৰৱ সংস্কৃতিৰ ধাৰণা, বা ভাষাটোৰ ধাৰণাৰ পৰা ইছলামী ধাৰণাক পৃথক কৰা সহজসাধ্য নহয়। বহু আৰবী ধাৰণাৰ এটা আৰবী নিজস্ব ধাৰণাৰ লগতে এটা ইছলামী ধাৰণাও আছে। এনে এটা উদাহৰণ হৈছে দাৱাহ। অন্য সকলো ভাষাৰ দৰে আৰবী ভাষাৰ শব্দবোৰৰো শব্দগত অৰ্থ আৰু বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত ব্যৱহৃত অৰ্থ ভিন্ন হ'ব পাৰে। ইছলাম শব্দটোৱেই ইয়াৰ এটা উৎকৃষ্ট উদাহৰণ।
আৰবী লিখোতে ইয়াৰ নিজস্ব বৰ্ণ, চিহ্ন, আৰু লিখন বিধিৰ সৈতে নিজস্ব বৰ্ণমালাৰ দ্বাৰা লিখা হয় যাৰ হুবহু সমানতা অসমীয়া বৰ্ণমালাত পোৱা নাযায় (আৰবী বৰ্ণমালা চাওক)। এই তালিকাখনত আৰবী পদ আৰু বাক্যাংশবোৰ লিপ্যান্তৰহে কৰা হৈছে; ব্যত্তিক্ৰম নথকা নহয়।
ঠগী সুত
ঠগী সুত(Thogi Sut) ৪২ৰ গণ-বিপ্লৱৰ এগৰাকী শ্বহীদ ঠগী সুতৰ নগাঁও জিলাৰ শিঙিয়া পোতনি মৌজাৰ পোতনি গোমোঠা গাঁৱত ১৯২১ চনত জন্ম হয়৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম কেশৰাম বৰা আৰু মাতৃৰ নাম তিলোত্তমা বৰা৷ ছজনী বাই-ভনীৰ মাজৰ ঠগী ঘৰৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ আছিল৷ প্ৰাথমিক শিক্ষা গাঁৱৰ স্কুলতেই লৈ তেওঁ নগাঁৱৰ ডচন হাইস্কুলত পঢ়ি থাকোঁতেই পঢ়া আধৰুৱা কৰি এটা সৰু চাকৰিত সোমায় যদিও মহাত্মাৰ আহ্বানত ৪২ৰ আন্দোলনত সহযোগ কৰি স্থানীয় সমাজ সংগঠনৰ কামত মনোনিৱেশ কৰে৷ গাঁৱৰ আলি-পদূলি, স্কুল, পুথিভঁৰাল আদি নিৰ্মাণত আগভাগ লৈ ঠগী নিজৰ অঞ্চলত জনাজাত হৈ পৰিছিল৷ নাট-ভাওনা আদিত ভাও লোৱা, নাম-কীৰ্তন আদি কৰাত পাকৈত ঠগীক গাঁৱৰ ৰাইজে “সূত্ৰধাৰৰ নিৰ্মালি’’ দিছিল৷