cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অপৰাধী মনোবিজ্ঞান
প্ৰফাইলিং
অপৰাধী প্ৰফাইলিং (Criminal profiling) হৈছে অপৰাধমূলক তদন্তৰ এক প্ৰকাৰ, যিয়ে অপৰাধস্থলীত অপৰাধীৰ কাৰ্য্যক তেওঁলোকৰ সম্ভাৱ্য বৈশিষ্ট্যৰ সৈতে সংযোগ কৰে। ইয়াক অপৰাধমূলক মনোবিজ্ঞানত ব্যৱহাৰ কৰা হয় যাতে আইন প্ৰয়োগকাৰী তদন্তকাৰীক সন্দেহযুক্ত লোকৰ এটা পুল সংকুচিত আৰু অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াত সহায় হয়। তদন্তমূলক মনোবিজ্ঞান নামৰ ফৰেনছিক মনোবিজ্ঞানৰ এটা উপ-ক্ষেত্ৰৰ অংশ, অপৰাধমূলক প্ৰফাইলিং পদ্ধতিত যথেষ্ট উন্নতি হৈছে আৰু ১৮০০ চনৰ শেষৰ ফালে ইয়াৰ ধাৰণা হোৱাৰ পৰাই জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে। কিন্তু অপৰাধমূলক প্ৰফাইলিঙৰ প্ৰথাক বৈধতা প্ৰদান কৰা অভিজ্ঞতাভিত্তিক গৱেষণা আৰু ফলপ্ৰসূতা মূল্যায়নৰ যথেষ্ট অভাৱ।
অপৰাধমূলক প্ৰফাইলিং হৈছে এনে এক প্ৰক্ৰিয়া যিটো এতিয়া ফেডাৰেল ব্যুৰো অৱ ইনভেষ্টিগেচনত অপৰাধমূলক তদন্তমূলক বিশ্লেষণ বুলি জনা যায়। প্ৰফাইলাৰ বা অপৰাধমূলক তদন্তকাৰী বিশ্লেষক হৈছে প্ৰশিক্ষিত আৰু অভিজ্ঞ আইন প্ৰয়োগকাৰী বিষয়া যিয়ে এটা অমীমাংসিত হিংসাত্মক অপৰাধৰ স্থানৰ প্ৰতিটো আচৰণগত দিশ আৰু সবিশেষ অধ্যয়ন কৰে, য’ত এটা নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ মনোৰোগ ৰোগ স্থানত এৰি দিয়া হৈছে। অপৰাধস্থলীৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিব পৰা পাঁচটা আচৰণৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে:
কুঁ‌ৱা
কুঁৱা (Well) হৈছে তৰল সম্পদ, সাধাৰণতে পানী, আহৰণৰ বাবে খনন পদ্ধতিৰে মাটিত সৃষ্টি কৰা গভীৰ চুঙা সদৃশ এক গঠন। আটাইতকৈ পুৰণি আৰু সাধাৰণ ধৰণৰ কুঁৱা বুলিলে পানীৰ কুঁৱাকে বুজা যায়। ইয়াক মাটিৰ তলৰ জলধাৰাত ভূগৰ্ভস্থ পানী লাভ কৰিবলৈ খন্দা হৈছিল। কুঁৱাৰ পানী পাম্পৰ দ্বাৰা টানি অনা হয়, বা পাত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি, যেনে বাল্টি বা ডাঙৰ পানীৰ মোনা যিবোৰ যান্ত্ৰিকভাৱে বা হাতেৰে ওপৰলৈ তুলিব লাগে। কুঁৱাৰ মাজেৰে পানী পুনৰ জলধাৰাত সুমুৱাই দিব পাৰি। প্ৰথমবাৰৰ বাবে কমেও আঠ হাজাৰ বছৰ আগতে কূপ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল আৰু ঐতিহাসিকভাৱে শুকান জলধাৰাৰ পলসত থকা সৰল স্কুপৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ইৰাণৰ কানাট, আৰু ভাৰতৰ ষ্টেপৱেল আৰু ছাকিলৈকে ইয়াৰ নিৰ্মাণৰ ভিন্নতা আছে। কূপৰ খাদত আৱৰণ স্থাপন কৰিলে স্থিৰতা সৃষ্টি কৰাত সহায় হয় আৰু এইসমূহৰ ভিতৰত কাঠ বা বেতৰ কাৰু-কাৰ্যৰ আৱৰণ থকা এনে কুঁ‌ৱাবোৰ লৌহ যুগৰ আগৰ বুলি ধৰণা কৰা হৈছে।
পৰম্পৰাগতভাৱে কূপবোৰ হাতেৰে খন্দা হয়। এই কূপবোৰৰ নিৰ্মাণকাৰ্য সস্তা আৰু কম প্ৰযুক্তিৰ কাৰণ ইয়াত বেছিভাগেই হাতৰ শ্ৰম প্ৰয়োগ হয়, আৰু খনন কাম আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে গঠনটো ইটা বা শিলেৰে আবৃত কৰিব পাৰি। কেচনিং নামৰ অধিক আধুনিক পদ্ধতিত পূৰ্বতে নিৰ্মাণ কৰি থোৱা কংক্ৰিটৰ কূপৰ আঙুঠি ব্যৱহাৰ কৰা হয় যিবোৰ গাঁতটোৰ ভিতৰলৈ নমাই দিয়া হয় আৰু দুটা ৰিঙৰ মাজত প্ৰলেপ ব্যৱহাৰ কৰি ছিদ্ৰ নোহোৱা কৰা হয়। তাৰ পিছত পানী সংগ্ৰহ কৰিবলৈ পাম্প স্থাপন কৰা হয়। হাতেৰে ড্ৰিলিং পদ্ধতি বা মেচিন ড্ৰিলিঙৰ দ্বাৰা গভীৰ কূপ খনন কৰিব পাৰি। ড্ৰিল কৰা কূপবোৰত সাধাৰণতে ষ্টীল বা প্লাষ্টিকৰ দ্বাৰা গঠিত কাৰখানাত নিৰ্মিত পাইপ লগোৱা হয়। খন্দা কূপতকৈ বহু বেছি গভীৰতাত খনন কৰা কূপে অতি সহজে বছৰৰ যিকোনো সময়তে পানী যোগান ধৰিব পাৰে।
ইতিহাস
অতি প্ৰাচীন নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ কূপসমূহৰে পূব ভূমধ্যসাগৰৰ সম্পৰ্ক পোৱা গৈছে। আটাইতকৈ পুৰণি নিৰ্ভৰযোগ্যভাৱে তাৰিখৰ তথ্য থকা কূপটো চাইপ্ৰাছৰ কিচোনেৰ্গা-মাইলৌথকিয়াৰ প্ৰাক-মৃৎশিল্পৰ নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ স্থানত উদ্ধাৰ হৈছে। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় ৮৪০০ চনত চূণশিলৰ মাজেৰে বৃত্তাকাৰ ব্যাসৰ এটা খাদ পিছত ৮ মিটাৰ (২৬ ফুট) গভীৰতাৰ জলধাৰা এটাত উপনীত হয়। কিছনেৰ্গা-মাইলাউথকিয়াৰ ২০৭০ চনৰ কূপ, ১৩ মিটাৰ (৪৩ ফুট) গভীৰতাৰ বুলি জনা যায়। এই স্থানৰ লগতে চুবুৰীয়া পাৰেকলিছা-শ্বিলৌৰোকাম্বোছত আন আন তুলনামূলকভাৱে কম পুৰণি কূপৰ সন্ধান পোৱা গৈছে। ইজৰাইলৰ আধুনিক হাইফাৰ ওচৰৰ উপকূলৰ ওচৰৰ ‘আটলিট-য়াম’ত প্ৰায় ৭০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ ৫.৫ মিটাৰ (১৮ ফুট) গভীৰতাৰ প্ৰথমটো শিলৰ ৰেখাযুক্ত কূপ হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হৈছে।
কাঠৰে আবৃত কূপসমূহ নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ আৰম্ভণিৰ ৰৈখিক মৃৎশিল্প সংস্কৃতিৰ, উদাহৰণস্বৰূপে চেক গণৰাজ্যৰ অষ্ট্ৰভত পোৱা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫২৬৫ চনৰ কূপ, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫০৯০ চনৰ কুকহ'ভেন আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫২০০ চনৰ শ্বলেটজৰ আইথ্ৰাৰ কূপ।
নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ চীনাসকলে পানী খোৱাৰ বাবে গভীৰ খনন কৰা উৎসৰ ভূগৰ্ভস্থ পানী আৱিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰ কৰিছিল। চীনা গ্ৰন্থ দ্য বুক অৱ চেঞ্জছ, মূলতঃ পশ্চিমীয়া ঝৌ বংশৰ (১০৪৬ -৭৭১ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) ভৱিষ্যদ্বাণীমূলক গ্ৰন্থ, ইয়াত প্ৰাচীন কালত চীনাসকলে নিজৰ কূপসমূহৰ কেনেকৈ ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰিছিল আৰু পানীৰ উৎসসমূহ সুৰক্ষিত কৰিছিল তাৰ তথ্য পোৱা গৈছে। হেমেডু খনন স্থানত খনন কৰা এটা কূপ নৱপ্ৰস্তৰ যুগত নিৰ্মাণ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। কুঁৱাটোৰ আৱৰণত চাৰিটা শাৰী লগা লগ আছিল আৰু কুঁৱাৰ ওপৰত বৰ্গক্ষেত্ৰৰ ফ্ৰেম এটা সংলগ্ন কৰা হৈছিল। বেইজিঙৰ দক্ষিণ-পশ্চিমে ৬০টা অতিৰিক্ত টাইলছৰ কূপো খোৱাপানী আৰু জলসিঞ্চনৰ বাবে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬০০ চনৰ আশে-পাশে নিৰ্মাণ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ।
ইজিপ্তত শ্বেডুফ আৰু ছাকিয়া ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ছাকিয়াৰ কাৰ্যক্ষমতা বেছি, কিয়নো ই ১০ মিটাৰ গভীৰতাৰ পৰা পানী ওপৰলৈ আনিব পাৰে। ছাকিয়া হৈছে নোৰিয়াৰ মিচৰীয় সংস্কৰণ। চাইপ্ৰাছত অৱস্থিত বিশ্বৰ কিছুমান পুৰণি কূপ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৭০০০–৮,৫০০ চনৰ। ইজৰাইলত নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ, প্ৰায় ৬৫০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ দুটা কূপ আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছে। এটা ইস্ৰায়েলৰ উত্তৰ উপকূলৰ আটলিটত আৰু আনটো যিজ্ৰিয়েল উপত্যকা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পানীৰ উৎস
সৰ্ব ভাৰতীয় মহিলা সন্মিলন
সৰ্ব ভাৰতীয় মহিলা সন্মিলন (All India Women's Conference) ভাৰতৰ নতুন দিল্লীত অৱস্থিত এক বেচৰকাৰী সংগঠন। মহিলা আৰু শিশুসকলৰ বাবে শৈক্ষিক প্ৰচেষ্টা উন্নত কৰাৰ বাবে ইয়াক ১৯২৭ চনত মাৰ্গাৰেট কাজিনছে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। নাৰী অধিকাৰৰ লগত জড়িত সমস্যাৰ মোকাবিলা কৰাৰ বাবে ইয়াৰ পৰিসৰ সম্প্ৰসাৰিত কৰি আহিছে। সংগঠনটো ভাৰতৰ আটাইতকৈ পুৰণি মহিলা সংগঠনৰ অন্যতম আৰু সমগ্ৰ দেশতে ইয়াৰ শাখা আছে।
ইতিহাস
মহিলা আৰু শিশুৰ শিক্ষাৰ লগতে সমাজ কল্যাণৰ বাবে ১৯২৭ চনত পুনেত সৰ্ব ভাৰতীয় মহিলা সন্মিলন প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। a=EBSCOhost}} মাৰ্গাৰেট কাজিনছে ১৯২৫ চনৰ শেষৰ ফালে আন মহিলা গোট আৰু বন্ধুবৰ্গক মহিলাৰ শিক্ষাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ একত্ৰিত হ'বলৈ এটা সংগঠন গঢ়ি তোলাৰ আহ্বান জনাইছিল। পুনাত অনুষ্ঠিত প্ৰথম সন্মিলনত পুনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ফাৰ্গুছন কলেজ প্ৰেক্ষাগৃহত সমবেত হোৱা ২,০০০জন লোক উপস্থিত আছিল। অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ বেছিভাগেই পৰ্যবেক্ষক আছিল। ইয়াৰ লগতে কাজিনে সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সন্মিলন সৃষ্টিত সহায় কৰিবলৈ একত্ৰিত কৰা মহিলা সকলো অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ৰাজকুমাৰী অমৃত কৌৰ ইয়াৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আছিল। এআইডব্লিউচিৰ প্ৰথম সচিবসকলৰ ভিতৰত কমলাদেৱী চট্টোপাধ্যায় অন্যতম আছিল।
১৯৩০ চনত সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সন্মিলন ১৮৬০ চনৰ চ'চাইটি পঞ্জীয়ন আইন, একবিংশৰ অধীনত পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পঞ্জীয়ন নম্বৰ হৈছে ১৯৩০ চনৰ ৫৫৮ নম্বৰ। এআইডব্লিউচিয়ে ১৯৪১ চনত 'ৰোশনি' নামৰ এখন আলোচনী প্ৰকাশ কৰিছিল। এই আলোচনীখন দ্বিভাষিক আছিল আৰু ইংৰাজী আৰু হিন্দী দুয়োটা ভাষাতে প্ৰকাশিত হৈছিল। সংগঠনটোৱে ভাৰতত মহিলাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে নতুন আইন গৃহীত কৰিবলৈ আৰু ভোটদানৰ অধিকাৰ সম্প্ৰসাৰিত কৰাত সহায় কৰিবলৈ সংসদত নিজৰ দাবী মান্তি কৰাবলৈ বিভিন্ন কাৰ্যপন্থা হাতত লৈছিল। ১৯৪৬ চনত এআইডব্লিউচিৰ বাবে এটা কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যালয় স্থাপন কৰা হৈছিল।  লগতে ১৯৪৬ চনত গাঁওসমূহক চিকিৎসা প্ৰদান কৰাত সহায় কৰিবলৈ "স্কিপো কমিটি" গঠন কৰা হৈছিল।  ভাৰত স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত বহুতো মৌলবাদী সদস্যই "জাতীয়তাবাদী আন্দোলনকাৰী" হোৱাৰ বাবে সংগঠনটো ত্যাগ কৰিছিল।  সংগঠনটোৱে ১৯৪৮ চনত কমিউনিষ্ট গোটৰ সৈতে জড়িত সদস্যসকলকো বহিষ্কাৰ কৰিছিল।
কাৰ্যকলাপ আৰু কাৰ্যসূচী
সৰ্ব ভাৰতীয় মহিলা সন্মিলনৰ প্ৰাৰম্ভিক মুখ্য উদ্দেশ্যবোৰৰ ভিতৰত মহিলাৰ শিক্ষা অন্যতম আছিল। ই বৰ্তমান সময়তো এক প্ৰাথমিক চিন্তাৰ বিষয় হৈ আছে। সংগঠনটোৰ সাক্ষৰতা অভিযান ১৯৯৬ চনত ইয়াৰ শাখাৰ জৰিয়তে শিল্প প্ৰশিক্ষণৰ সৈতে প্ৰাপ্তবয়স্ক মহিলাৰ বাবে বিদ্যালয় ত্যাগ কৰা আৰু সাক্ষৰতা কাৰ্যসূচীৰ বাবে অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰি তীব্ৰতৰ কৰা হৈছিল। ই গ্ৰাম্য মহিলাসকলৰ বাবে ক্ষুদ্ৰঋণ আঁচনি আৰু শক্তি উন্নয়ন পৰিচালনা কৰে। এআইডব্লিউচিয়ে মহিলাসকলক স্বাস্থ্যকৰভাৱে খাদ্য সংৰক্ষণৰ বাবে সৌৰ শুষ্ককৰণ ব্যৱহাৰৰ প্ৰশিক্ষণ দিছে। তেওঁলোকে মহিলাসকলক নিযুক্তি বিচাৰি উলিওৱাত সহায় কৰে লগতে স্বাস্থ্যজনিত সমস্যা আৰু মানৱ সৰবৰাহ প্ৰতিৰোধৰ সৈতে জড়িত।
সভানেত্ৰীসকলৰ তালিকা
সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সন্মিলনৰ সভানেত্ৰীসকলৰ তালিকা তলত উল্লেখ কৰা হ'ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সংগঠন
সদা বেজবৰুৱা
সদা বেজবৰুৱা (Soda Bezboruah) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যৰ লেখক।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
২৮ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী, ১৯৩৪ চনত তেখেতৰ জন্ম হয়। পিতৃৰ নাম মুকুটৰাম বেজবৰুৱা।
সাহিত্যৰাজি
সদা বেজবৰুৱাৰ ১৯৫৯ৰ পৰা প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
লক্ষ্মী সেহগল
লক্ষ্মী সেহগল বা লক্ষ্মী ছেহগল (Lakshmi Sahgal,) (জন্মতে লক্ষ্মী স্বামীনাথন, ২৪ অক্টোবৰ ১৯১৪-২৩ জুলাই ২০১২) আছিল ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগৰাকী বিপ্লৱী, ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সেনাৰ বিষয়া আৰু আজাদ হিন্দ চৰকাৰৰ নাৰী পৰিক্ৰমা দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী। লক্ষ্মী সেহগলক সাধাৰণতে কেপ্টেইন লক্ষ্মী বুলি কোৱা হয়, কাৰণ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেখেতেক সেইটো পদবীতে এগৰাকী বন্দী হিচাপে বাৰ্মালৈ লৈ যোৱা হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
লক্ষ্মী সেহগলৰ জন্ম হৈছিল মাদ্ৰাছত, ১৯১৪ চনৰ ২৪ অক্টোবৰ তাৰিখে। জন্মতে তেখেতৰ নাম আছিল লক্ষ্মী স্বামীনাথন। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল এছ. স্বামীনাথন। তেখেত আছিল এগৰাকী অধিবক্তা। মাদ্ৰাছ উচ্চ ন্যায়ালয়ত তেখেতে অপৰাধ আইনৰ অনুশীলন কৰিছিল। আনহাতে মাতৃ আছিল এ.ভি. আম্মুকুট্টি। যি অম্মু স্বামীনাথন হিচাপে পৰিচিত। অম্মু স্বামীনাথন আছিল সম্ভ্ৰান্ত নায়াৰ পৰিয়ালৰ (যি ভাড়াকাথ হিচাপে জনাজাত) এগৰাকী সমাজকৰ্মী। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো ব্ৰিটিছ ভাৰত মালাবাৰ জিলাৰ পন্নানি টালুকৰ অন্তৰ্গত। লক্ষ্মী সেহগলৰ জ্যেষ্ঠ ভগ্নী হৈছে মৃণালিনী সাৰাভাই।
লক্ষ্মী সেহগলে চেন্নাই কুইনছ মেৰি কলেজত প্ৰথমে পঢ়া-শুনা কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে চিকিৎসাশাস্ত্ৰক নিজৰ অধ্যয়ন হিচাপে বাছনি কৰে আৰু মাদ্ৰাছ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৩৮ চনত এমবিবিএছ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। এবছৰৰ পাছত, তেখেতে স্ত্ৰীৰোগবিদ্যা আৰু প্ৰসূতিবিদ্যাত ডিপ্ল'মা লাভ কৰে। চেন্নাইস্থিত ট্ৰিপলিকেটত থকা কস্তুৰবা গান্ধী চৰকাৰী চিকিৎসালয়ত তেখেত এগৰাকী চিকিৎসক হিচাপে কৰ্মত নিয়োজিত হয়।
জীৱনসংগী পায়লট পি.কে.এন. ৰাওৰ লগত আৰম্ভ কৰা বৈবাহিক জীৱন ব্যৰ্থ প্ৰতিপন্ন হোৱাত ১৯৪০ চনত লক্ষ্মী সেহগল ছিংগাপুৰ অভিমুখে গমন কৰে। ছিংগাপুৰত থকা কালছোৱাত তেখেতে সুভাস চন্দ্ৰ বসুৰ ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সেনাৰ একাংশ সদস্যক লগ পায়।
আজাদ হিন্দ ফৌজ
১৯৪২ চনত ব্ৰিটিছে ছিংগাপুৰক জাপানৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰে। লক্ষ্মীয়ে সেইসময়ত আঘাতপ্ৰাপ্ত বন্দীসকলৰ চিকিৎসা কৰে। সেইসকলৰ মাজৰে একাংশই স্বাধীন ভাৰতীয় সেনা গঠনৰ পোষকতা কৰে। সেইছোৱা সময়ত ছিংগাপুৰত কেইবাগৰাকীও ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদী ভাৰতীয় আছিল। তাৰে ভিতৰত কে.পি. কেশৱ মেনন, এচ.চি. গুহ., আৰু এন. ৰাঘৱনে এখন কাৰ্যকৰী পৰিষদ গঠন কৰিলে। তেওঁলোকৰ ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সেনা অথবা "আজাদ হিন্দ ফৌজ"-এ অৱশ্যে যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰা-নকৰাৰ বিষয়ক লৈ জাপানী সৈন্যৰ পৰা কোনোধৰণৰ শক্তিশালী সংকেত লাভ নকৰিলে।
১৯৪৩ চনৰ ২ জুলাই তাৰিখে সুভাস চন্দ্ৰ বসু ছিংগাপুৰত উপস্থিত হয়। সুভাস চন্দ্ৰ বসুৱে নিজৰ সংগঠনটোত নাৰী সমাজৰ অন্তৰ্ভুক্তি কামনা কৰাৰ খবৰটো লক্ষ্মীয়ে জানিব পাৰি তেখেতে বসুৰ লগত এখন আলোচনাত মিলিত হয়। আৰু এইটো আলোচনাৰ পৰাই "ঝান্সী ৰাণী ৰেজিমেণ্ট"-এ জন্মলাভ কৰে। নাৰীসমাজে এই বিভাগটোত বৰ উৎসাহেৰে যোগদান কৰিলে আৰু লক্ষ্মী সেহগলে কেপ্টেইন লক্ষ্মী হিচাপে পৰিচিত হ'ল। সেইটো নামেৰেই তেখেত আজীৱন জনাজাত হৈ থাকিল
১৯৪৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সেনাই জাপানী সৈন্যৰ লগত বাৰ্মা অভিমুখে সমদল কৰে। কিন্তু ১৯৪৫ চনৰ মাৰ্চ মাহ পৰ্যন্ত যুদ্ধৰ পটভূমি প্ৰতিকূলে যোৱাত ভাৰতীয় সেনাৰ নেতৃবৰ্গই ইম্ফলত প্ৰৱেশ কৰাৰ আগতে এটা পশ্চাদপসৰণ পৰাস্ত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ১৯৪৫ চনৰ মে' মাহত ব্ৰিটিছ সৈন্যৰ দ্বাৰা কেপ্টেইন লক্ষ্মীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়। ১৯৪৬ চনৰ মাৰ্চ মাহ পৰ্যন্ত তেখেত বাৰ্মাতে থাকে। তাৰপাছত তেখেতক ভাৰতলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। তেতিয়া দিল্লীত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সেনাই ঔপনিৱেশিক শাসন-ব্যৱস্থা অন্ত পেলাবলৈ জোৰদাৰ তৎপৰতা প্ৰদৰ্শন কৰি আছিল।
পৰৱৰ্তী জীৱন
১৯৭১ চনত লক্ষ্মী সেহগলে ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টীত যোগদান কৰে আৰু ৰাজ্যসভাত দলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। বাংলাদেশৰ মুক্তিযুদ্ধৰ সময়ত তেখেতে সাহায্য শিবিৰ কিছুমান গঠন কৰে আৰু বাংলাদেশৰ পৰা ভাৰতলৈ অহা শৰণাৰ্থীসকলক চিকিৎসাসেৱা প্ৰদান কৰে। ১৯৮১ চনত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱা সৰ্বভাৰতীয় মহিলা গণতান্ত্ৰিক সংঘৰ তেখেত এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্যা আছিল। তেখেতে একাধিক অভিযান আৰু কাৰ্যাৱলীৰ গুৰি ধৰিছিল। ১৯৮৪ চনৰ ভূপাল গেছ ট্ৰেজেদীৰ সময়ত তেখেতে ভূপাললৈ এটা চিকিৎসকৰ দল লৈ গৈছিল। ১৯৮৪ চনতে কাণপুৰত হোৱা শিখবিৰোধী সংঘৰ্ষৰ পাছত শান্তিৰ পুনৰ্প্ৰতিষ্ঠাত তেখেতে আগভাগ লয়। বিশ্বসুন্দৰী প্ৰতিযোগিতাৰ বিৰোধসূচক এক আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰি ১৯৯৬ চনত বাংগালোৰত তেখেত গ্ৰেপ্তাৰ হয়। বিৰানবৈ বছৰ বয়সতো (২০০৬ চনত) লক্ষ্মী সেহগলে কাণপুৰৰ ক্লিনিকত চিকিৎসাসেৱা অব্যাহত ৰাখিছিল।
২০০২ চনত ভাৰতৰ চাৰিটা বাঁওপন্থী দল যথাক্ৰমে চিপিআই, চিপিআই (এম), বিপ্লৱী সমাজবাদী দল(ভাৰত), আৰু সৰ্বভাৰতীয় অগ্ৰগামী গোটে লক্ষ্মী ছেহগেলক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ বাবে মনোনীত কৰে। তেখেতৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল এ পি জে আব্দুল কালাম। নিৰ্বাচনটোত আব্দুল কালামে জয় সাব্যস্ত কৰি ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৪৭ চনৰ মাৰ্চ মাহত, লাহোৰত প্ৰেম ছেহগলৰ লগত লক্ষ্মী স্বামীনাথন দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। বিবাহৰ পাছত তেওঁলোকে কাণপুৰত থিতাপি লয়। কাণপুৰত লক্ষ্মী সেহগলে নিজৰ চিকিৎসাবৃত্তি জাৰী ৰাখে আৰু ভাৰতীয় বিভাজনৰ সময়ত বহু শৰণাৰ্থীৰ পৰিচৰ্যা কৰে। দম্পতীটোৰ সুভাষিনী আলী আৰু এনিশা পুৰী নামৰ দুগৰাকী কন্যা সন্তান আছে।
সুভাষিনী আলী এগৰাকী স্বনামধন্য কমিউনিষ্ট ৰাজনীতিবিদ আৰু সক্ৰিয় শ্ৰম-কৰ্মী। আলীৰ মতে, লক্ষ্মী এগৰাকী নাস্তিক। চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা শ্বাদ আলী হৈছে লক্ষ্মী সেহগলৰ নাতি।
মৃত্যু
২০১২ চনৰ ১৯ জুলাই তাৰিখে, কাণপুৰত দিনৰ ১১ বাজি ২০ মিনিটত হৃদৰোগৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ লক্ষ্মী সেহগলৰ দেহাৱসান ঘটে। মৃত্যুৰ সময়ত তেখেতৰ বয়স আছিল ৯৭ বছৰ। তেখেতৰ শৰীৰটো চিকিৎসা-সম্বন্ধীয় গৱেষণাৰ বাবে গণেশ শংকৰ বিদ্যাৰ্থী স্মাৰক চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়লৈ দান কৰা হয়।
কুমুদেশ্বৰ বৰঠাকুৰ
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
কুমুদেশ্বৰ বৰঠাকুৰে শিৱসাগৰতে প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা শেষ কৰে। মেট্ৰিক পৰীক্ষা দিয়াৰ আগে আগে তেওঁৰ মাতৃবিয়োগ ঘটে। পাছত বহু কষ্টেৰে তেওঁ কটন মহাবিদ্যালয়ৰপৰা আইএ আৰু বিএ (সংস্কৃতত সন্মান) পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। পৰীক্ষাৰ ফলাফল নোলাওতেই তেওঁ শিৱসাগৰত বিদ্যালয়ৰ সহকাৰী পৰিদৰ্শক হিচাপে চাকৰিত যোগদান কৰে আৰু পৰৱৰ্তী কালত উপ-পৰিদৰ্শকৰ পদলৈ প্ৰমোচন পায়। তেওঁ কিছুকাল প্ৰধান শিক্ষকৰ দায়িত্বতো আছিল। সেই সময়ত বহুতে তেওঁক কুমুদ ডেপুটী বুলিও মাতিছিল। সমসাময়িকভাৱে তেওঁৰ হাতীগড়ৰ চাহ খেতিয়ক গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ কন্যা পুষ্পলতা দেৱীৰ লগত বিবাহ হয়। সময়ত তেওঁ তিনিগৰাকী পুত্ৰ আৰু তিনিগৰাকী কন্যাৰ পিতৃত্ব অৰ্জন কৰে। তেওঁলোক হ'ল প্ৰয়াত লাৱণ্যময়ী দেৱী, শিশু সাহিত্যিক আৰু নাট্যকাৰ সৌজন্যময়ী ভট্টাচাৰ্য্য, শিশু সাহিত্যিক আৰু ঔপন্যাসিক প্ৰয়াত হিৰণ্যময়ী দেৱী, ভাৰতীয় সীমান্ত প্ৰশাসন সেৱাৰ প্ৰাক্তন অধিকাৰী আৰু প্ৰবন্ধকাৰ দিল্লী নিৱাসী জিতেন্দ্ৰ কুমাৰ বৰঠাকুৰ, ষ্ট্ৰাকচাৰেল অভিযন্তা আৰু নাট্যকাৰ আমেৰিকা নিৱাসী হিমেন্দ্ৰ কুমাৰ বৰঠাকুৰ আৰু বিদ্যুৎ অভিযন্তা তথা বাঈ চাহেবাৰ লিখক প্ৰয়াত ধীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ বৰঠাকুৰ।
সাহিত্যচৰ্চা
নাট্যাচাৰ্য্য ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ তেওঁৰ বৰদেউতাক দুৰ্গেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ পুত্ৰ আছিল। তেওঁৰ প্ৰভাৱতে কুমুদেশ্বৰ বৰঠাকুৰ এজন সুদক্ষ অভিনেতা হৈ পৰিছিল। শিক্ষাজীৱনৰ শেষৰ ফালে তেওঁ হাস্য ৰসাত্মক কবিতা লিখিবলৈ লৈছিল আৰু সেইবোৰে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। ইয়াতে উৎসাহিত হৈয়েই তেওঁ সাহিত্য ৰচনাত হাত দিয়ে। বৰঠাকুৰদেৱে বিচিত্ৰ বিষয়ৰ সাহিত্য ৰচনাত হাত দিছিল। কবিতা, উপন্যাস, জীৱনী, নাটক, অনুবাদ আদি বিভিন্ন বিষয়ৰ সাহিত্য তেওঁৰ ৰচনাত পোৱা যায়। কিন্তু তেওঁ প্ৰখ্যাত হৈ পৰে ৰহস্য কাহিনী ৰচনাৰ মাজেদিহে। প্ৰধানকৈ অৰ্থভাৱতহে তেওঁ ৰহস্য উপন্যাসত হাত দিছিল বুলি উল্লেখ কৰি গৈছে। অসমীয়া পঢ়ুৱৈক কিতাপৰ প্ৰতি একৰ্দন বঢ়োৱাটোও তেওঁৰ আন এটি উদ্দেশ্য আছিল। প্ৰায় ৭০খন এনে উপন্যাস তেওঁ ৰচনা কৰি গৈছে। যদিও তেওঁ এইবোৰ গোলাই ছিৰিজ, অসমীয়া মৌলিক ডিটেকটিভ কাহিনী, অসমীয়া সামাজিক ডিটেকটিভ কাহিনী, অসমীয়া মৌলিক দেশসেৱা ডিটেকটিভ কথা আৰু ৰহস্য কথাৱলী --- এই পাঁচ ভাগত ভাগ কৰি গৈছে সকলোৰে মূল নায়ক গোলাই চোৰ। গোলাইৰ লগৰীয়া হ'ল ফাকিদাস, নিংনা, বৃহস্পতীয়া, হৰনাথ আৰু গহীন। গোলাইৰ বিপৰীতে আছে জগত দাৰোগা, সহযোগী গজ আৰু কুকুৰ জেলী। ১৯৪৫ চনমানৰপৰা প্ৰকাশ পোৱা এই চিৰিজত গোলাইৰ দেশপ্ৰেম, সাহস, বুদ্ধি আদি ফুটাই তোলাৰ বিপৰীতে জগত দাৰোগাৰ কৰ্তব্যপৰায়ণতা ফুটি উঠিছে।
অন্যান্য কৰ্মৰাজি
১৯৩৯ চনত বৰঠাকুৰদেৱে কলিকতালৈ গৈ চেনোলা মিউজিকেল প্ৰডাক্টছ কোম্পানীত কন্যা সৌজন্যময়ী আৰু হিৰণ্যময়ীৰ সৈতে বিয়ানাম, আইনাম আৰু কমলা কুঁৱৰী নামৰ তিনিখন গীতিনাট্য বাণীবদ্ধ (কিউ এছ ১৫৭) কৰায়।
অসমীয়া মানুহৰ কিতাপ পঢ়াৰ প্ৰতি ধাউতি বঢ়াবলৈ তেওঁ অসমৰ গাঁৱে-ভূঞে পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰি এক পুথিভঁৰাল আন্দোলন গঢ়ি তোলে। এটা চকা লগোৱা আলমাৰীৰে তেওঁ পৰমানন্দ পুথিভঁড়াল আৰম্ভ কৰিছিল। সেই সময়ৰ অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি আছিল লোকপ্ৰিয় গোপীনাথ বৰদলৈ। কুমুদেশ্বৰ বৰঠাকুৰ বৰদলৈদেৱৰ পৰম বন্ধু আছিল। তেওঁৰ এই পুথিভঁৰাল আন্দোলনৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই বৰদলৈদেৱে প্ৰতিখন গাঁৱতে পুথিভঁৰাল আৰু যুৱসঙ্ঘ স্থাপন কৰিবলৈ নিৰ্দেশ জাৰি কৰে। তেওঁৰ এই পুথিভঁৰাল আন্দোলনত সহায় কৰিছিল ছাত্ৰ আৰু উৎসাহী ডেকাসকলে।
কুমুদেশ্বৰ বৰঠাকুৰে "পাহাৰ ভৈয়াম মিতিৰ সংঘ" স্থাপন কৰি অসমৰ পাহাৰ আৰু ভৈয়ামৰ মাজত সম্প্ৰীতি বঢ়াবলৈ যত্ন কৰিছিল। "সদৌ অসম পেঞ্চনাৰ সংস্থা"ৰো তেওঁ এজন গুৰি ধৰোঁতা আছিল। ১৯৫৭ চনৰপৰা ১৯৫৯ চনলৈ তেওঁ ইয়াৰে সম্পাদকো আছিল।
এই বিচিত্ৰ কৰ্মৰাজিৰে এক বৰ্ণাঢ্য জীৱন যাপন কৰি ১৯৬৬ চনৰ ৮ নৱেম্বৰত যোৰহাটত তেওঁ ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। তেওঁৰ ৰচনাৰাজিৰ ১ম খণ্ড প্ৰকাশ পাইছে।
ৰচনাসমগ্ৰ
গোলাই ছিৰিজ
গৱেষণা সাহিত্য
শিশু সাহিত্য
বিবিধ ৰচনা
প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
একাদশ ৰুদ্ৰ
একাদশ ৰুদ্ৰ বুলি ক'লে ৰুদ্ৰ দেৱতাৰ এঘাৰটা ৰূপ আৰু অনুগামীসকলক বুজায়। এইসকলৰ পৰম্পৰাসমূহ শিৱৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে। বৈদিক পন্থা অনুসৰি এই সকল তেত্ৰিশ কৌটি দেৱতাৰ ভিতৰত এঘাৰজন দেৱতা এইসকলে গঠন কৰে। কেতিয়াবা কেতিয়াবা মাৰুত বুলি পৰিচিত ধুমুহাৰ দেৱতাসকলৰ সৈতেও সম্পৰ্কিত বুলি কোৱা হয়, আনহাতে কেতিয়াবা আকৌ পৃথক বুলি গণ্য কৰা হয়।
বামন পুৰাণত ৰুদ্ৰসকলক কাশ্যপ আৰু অদিতিৰ পুত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যদিও মৰুৎসকলক ৰুদ্ৰতকৈ অদিতিৰ ভগ্নী দিতিৰ ৪৯জন পুত্ৰ আৰু ইন্দ্ৰৰ পৰিচাৰক হিচাপে ৰুদ্ৰৰ পৰা পৃথকভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
জন্ম আৰু নাম
ৰামায়ণত কোৱা হৈছে যে ৰুদ্ৰসকল কাশ্যপ ঋষি আৰু তেওঁৰ পত্নী অদিতিৰ ৩৩জন সন্তানৰ ভিতৰত এঘাৰজন সন্তান, লগতে ১২জন আদিত্য, ৮জন বসু আৰু ২জন আশ্বিন, যিয়ে তেত্ৰিশপ্ৰকাৰৰ দেৱতা গঠন কৰে। বামন পুৰাণতো ৰুদ্ৰসকলক কাশ্যপ আৰু অদিতিৰ পুত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। মৎস্য পুৰাণ অনুসৰি সুৰভি (সকলো গৰুৰ মাতৃ আৰু "প্ৰাচুৰ্যৰ গাই") আছিল ব্ৰহ্মাৰ পত্নী আৰু তেওঁলোকৰ মিলনৰ ফলত এঘাৰজন ৰুদ্ৰৰ সৃষ্টি হৈছিল। সেই অনুসৰি ইয়াত উল্লেখ থকা নাম সমূহ হৈছে :
মহাভাৰতৰ পৰিশিষ্ট হৰিবংশই কাশ্যপ আৰু সুৰভিক পতি-পত্নী হিচাপে চিত্ৰিত কৰিছে আৰু ৰুদ্ৰসকলৰ পিতৃ-মাতৃ ৰূপত তুলি ধৰিছে। মহাভাৰতৰ আন এটা দৃষ্টান্তত ধৰ্ম (সম্ভৱতঃ যমৰ সৈতে চিনাক্ত) হৈছে ৰুদ্ৰ আৰু মৰুতৰ পিতৃ।
বিষ্ণু পুৰাণত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে ৰুদ্ৰ (ইয়াত শিৱ বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে) ক্ৰোধিত ৰুদ্ৰ অৰ্দ্ধনাৰী ৰূপত আছিল। ইয়াৰে পুৰুষৰূপক তেওঁ এঘাৰটা স্বৰূপত বিভক্ত কৰি এঘাৰটা ৰুদ্ৰ গঠন কৰে। এইসমূহৰ কিছুমান শুভ্ৰ আৰু কোমল আছিল; আনহাতে আন কিছুমান আছিল আন্ধাৰৰ দৰে ক'লা আৰু উগ্ৰ। সেই অনুসৰি এই একাদশ ৰুদ্ৰ হৈছ:
আনহাতে নাৰী স্বৰূপৰ পৰা জন্ম হৈছিল এঘাৰগৰাকী ৰুদ্ৰানী আৰু তেওঁলোক আছিল ৰুদ্ৰসকলৰ পত্নী। তেওঁলোক হৈছে:
ব্ৰহ্মাই ৰুদ্ৰসকলক হৃদযন্ত্ৰৰ এঘাৰটা অৱস্থান আৰু পঞ্চ ইন্দ্ৰিয় অংগ, পঞ্চ ক্ৰিয়া অংগ আৰু মন হিচাপে বিভক্ত কৰিছিল। আন আন পুৰাণত এইসকলক অজ, একপদ (একপাত), অহিৰবুধন্য, ত্বস্তা, ৰুদ্ৰ, হৰ, সম্ভু, ত্ৰ্যম্বক, অপৰাজিতা, ঈশান আৰু ত্ৰিভুবন বুলি কোৱা হৈছে।
মহাভাৰত মহাকাব্যৰ এটা দৃষ্টান্তত ৰুদ্ৰসকলৰ সংখ্যা এঘাৰ আৰু তেওঁলোকৰ নাম হৈছে:
ইয়াত কপালিনক ৰুদ্ৰসকলৰ ভিতৰত আগশাৰীৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যদিও ভাগৱতত শংকৰকেই ৰুদ্ৰসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ বুলি গণ্য কৰা হৈছে। কপালিন আৰু শংকৰ দুয়োটা শিৱৰ উপনাম। আন এটা দৃষ্টান্তত তেওঁলোকক ত্বষ্ট্ৰৰ পুত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু নাম দিয়া হৈছে:
সাধাৰণতে ৰুদ্ৰসকলক এঘাৰজন বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যদিও মহাভাৰতৰ এটা দৃষ্টান্তত; তেওঁলোকক এঘাৰ হাজাৰ বুলি কোৱা হয় আৰু এইসকলে শিৱক আগুৰি আছে। যিটো ৰুদ্ৰৰ আন এটা নাম। এই এঘাৰটা গোটৰ নাম দিয়া হৈছে:
ভাগৱত পুৰাণ পৰ্ব ৩ অধ্যায় ৩-ত উল্লেখ আছে যে ব্ৰহ্মাৰ ক্ৰোধৰ ফলত ৰুদ্ৰৰ জন্ম হয়। পৰ্ব ৩ অধ্যায় ৩ আৰু ১২ পদত নামবোৰ তলত উল্লেখ কৰা হৈছে:
ভাগৱত পুৰাণ পৰ্ব ৬ অধ্যায় ৬-ত এঘাৰজন ৰুদ্ৰক সৰুপা আৰু ভূতৰ সন্তান বুলি কোৱা হৈছে। সৰুপা দক্ষৰ কন্যা আছিল। পৰ্ব ৬ অধ্যায় ৬-ৰ ১৭-১৮ পদত দিয়া এঘাৰজন ৰুদ্ৰৰ নাম হ’ল-
মৎস্য পুৰাণত উগ্ৰ এঘাৰ ৰুদ্ৰৰ উল্লেখ আছে:
দানৱৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত বিষ্ণুক সহায় কৰা এইসকলে সিংহৰ চাল, জটা চুলি আৰু ডিঙিত সৰ্প পিন্ধে। এইসকলৰ ডিঙি হালধীয়া, ত্ৰিশূল আৰু মূৰত খোলা আৰু কপালত অৰ্ধচন্দ্ৰ থাকে। কাপালিৰ নেতৃত্বত দুয়ো মিলি হাতী দানৱ গজাসুৰক বধ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
সপ্ত বৈকুণ্ঠ
গুৰু আসন তিনি প্ৰকাৰৰ; সিংহাসন,গৰুড়াসন আৰু ম’ৰাসন। ৰাজহুৱা নামঘৰত সাধাৰণতে সিংহাসনহে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। সিংহাসন তিনি খলপাৰ পৰা সাত খলপা পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে। সিংহাসনৰ খলপা কেইটাত দশৱতাৰ আৰু কৃষ্ণলীলা সমূহ হেঙুল হাইতালেৰে অঙ্কিত কৰা থাকে। সিংহাসনৰ খুড়াবোৰ বিচিত্ৰ ৰূপত খোদিত কৰা হয়। খুড়া চাৰিটাৰ একেবাৰে তলত কাছ,কাছৰ ওপৰত হাতী আৰু হাতীৰ ওপৰত সিংহ কটা থাকে। ওপৰৰ খলপা কেইটাত থকা খুটা কেইটাত হাতী আৰু সিংহ কটা থাকে। সিংহাসনৰ সাতোটা খলপা সপ্ত বৈকুণ্ঠ (ক্ৰমে শ্বেতবিলাস, শান্তনুবিলাস, পুষ্পবিলাস, পঙ্কজ বিলাস, কনক দন্ত, সনাতন আৰু গোলোক)ৰ লগত তুলনা কৰা হয়।
দেবত্তমা সাহা
দেবত্তমা সাহা বাংলা আৰু হিন্দী টেলিভিছনৰ এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে ই আমাৰ গুৰু দক্ষিণা, ইছাৰন ইছাৰন মেইন, শৌৰ্য্য ঔৰ অনোখী কি কাহানি আৰু মিঠাই'' ত অভিনয় কৰি পৰিচিত।
প্ৰাথমিক জীৱন
দেবত্তমা সাহাৰ জন্ম মূলতঃ অসমৰ শিলচৰত। তাই কৈছে যে সৰুতে মাকে তাইক গোপনে গায়িকা আৰু নৃত্যশিল্পী হিচাপে প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল, পিতৃৰ আপত্তিৰ বাবে।  শিলচৰৰ ডন বস্কো হাইস্কুলৰ পৰা অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰি কলকাতাৰ এমিটি ইউনিভাৰ্চিটিৰ পৰা ইংৰাজী অনাৰ্ছত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
পেৰেণ জিলা
পেৰেণ জিলা নাগালেণ্ডৰ একদশ জিলা৷ এই জিলা পূৰ্বৰ বৃহত্তৰ কহিমা জিলাক বিভক্ত কৰি গঠন কৰা হৈছিল৷
ভৌগোলিক অৱস্থান
পেৰেণ জিলাৰ পশ্চিমে অসমৰ ডিমা হাছাও আৰু কাৰ্বি আংলং জিলা আৰু উত্তৰ-পূব দিশত ডিমাপুৰ জিলা অৱস্থিত৷ এই জিলাৰ পূবে কহিমা জিলা আৰু দক্ষিণে মণিপুৰ ৰাজ্য৷
পেৰেণ জিলাৰ সদৰঠাই নিউ পেৰেণ (New Peren)৷ এই জিলাৰ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা উচ্চতা ৮০০ মিটাৰৰ পৰা ২৫০০ মিটাৰ পৰ্যন্ত৷ পেৰেণ জিলাৰ মূল নগৰ অঞ্চলসমূহ হৈছে টেনিং (Tening), জালুকী (Jalukie) আৰু পেৰেণ৷
পেৰেণ জিলাৰ মূল নদী আৰু উপনৈবোৰ হ’ল Tepuiki, Mbeiki, Ntanki, Mungleu, Tesanki, Nguiki, Nkwareu, Techauki, Ngungreu, Tahaiki আৰু Duilumreu (Tepuiki নৈৰ উপনৈ)৷
পেৰেণ জিলাৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতাৰ পৰ্বতটো হৈছে মাউন্ট পাউনা (Mt. Paona) যি সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ২৫০০ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত৷ এই পৰ্বত নাগালেণ্ডৰ তৃতীয় উচ্চতম পৰ্বত৷
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পেৰেণ জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ৯৪,৯৫৪ জন। গতিকে জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০ খন জিলাৰ ভিতৰত এই জিলাৰ স্থান ৬১৬৷ পেৰেণ জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯১৭ গৰাকী৷ এই জিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৯%।
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
পেৰেণ জিলাত ইনটাংকি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান অৱস্থিত৷ এই উদ্যানে জিলাখনৰ ২০২ বৰ্গ কিলোমিটাৰ ঠাই আগুৰি আছে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নাগালেণ্ডৰ জিলা
পণ্ডিত দীনদয়াল উপাধ্যায় আদৰ্শ মহাবিদ্যালয়
পণ্ডিত দীনদয়াল উপাধ্যায় আদৰ্শ মহাবিদ্যালয় (Pandit Deendayal Upadhyaya Adarsha Mahavidyalaya) অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ আমজোঙ্গাত অৱস্থিত এখন বিজ্ঞান শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান। মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
নামকৰণ
২০১৭ চনত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সহযোগত গোৱালপাৰা জিলাৰ আমজোঙ্গাত পণ্ডিত দীনদয়াল উপাধ্যায় আদৰ্শ মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। এই শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ নামকৰণ কৰা হয় দেশৰ এগৰাকী মহান চিন্তাবিদ, দাৰ্শনিক আৰু প্ৰখ্যাত সমাজবিজ্ঞানী পণ্ডিত দীনদয়াল উপাধ্যায়ৰ নামেৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গোৱালপাৰা জিলাৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
শৰ্মিলা বিশ্বাস
শৰ্মিলা বিশ্বাস ওদিছিৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী তথা ক'ৰিয়'গ্ৰাফাৰ আৰু গুৰু কেলুচৰণ মহাপাত্ৰৰ শিষ্য। ১৯৯৫ চনত তেখেত কলকাতাত ওদিছি ভিচন এণ্ড মুভমেণ্ট ছেণ্টাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে, য'ত তেখেত শৈল্পিক পৰিচালক। কেন্দ্ৰ অ'ভিএম ন্যাসও আছে।
২০১২ চনত, বিশ্বাস সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল, সংগীত নাটক একাডেমী, ভাৰতৰ সংগীত, নৃত্য তথা নাটকৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় একাডেমীৰ দ্বাৰা ভূষিত কৰা হয়
প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা
শৰ্মিলা কলকাতাত জন্ম গ্ৰহণ কৰে আৰু তাতেই ডাঙৰ দীঘল হয়। তাত তেখেত আট বছৰ বয়সৰ পৰাই নৃত্য শিকিবলৈ লৈছিল। তেওঁৰ বয়স যেতিয়া ষোল্ল বছৰ, তেতিয়া তেখেত মুৰালিধৰন মাঝিৰ পৰা ওদিছিৰ প্ৰশিক্ষণ লব ধৰিছিল আৰু পিছত গুৰু কেলুচৰণ মহাপাত্ৰৰ পৰা প্ৰশিক্ষণ লয়।
পাছপাকত, তেখেত কালানিধী নাৰায়ণনৰ পৰা অভিনয়া শিকিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
শৰ্মিলা ১৯৮৭ চনত স্বপন কুমাৰ বিশ্বাসক বিয়া কৰাইছিল, যিয়ে স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাপনাত বিশেষজ্ঞ এগৰাকী চিকিৎসক। এই দম্পতি কলকাতাত থাকে আৰু তেওঁলকৰ এজন পুতেক আছে, নাম - শৌমিক বিশ্বাস।
পেচা
বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি বিশ্বাস এলিফেণ্টা, খাজুৰাহো নৃত্য উৎসৱ আৰু কোনাৰ্ক নৃত্য উৎসৱত আৰু যুক্তৰাজ্য, মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰ, জাৰ্মানি, ৰাছিয়া, ডুবাই আৰু বাংলাদেশত আৰ্ট ফেষ্টিভেলত অংশ লৈছিল। তেখেত শাত্ৰীয় ওদিছিৰ লগতে তেওঁৰ পৰীক্ষামূলক ক'ৰিয়'গ্ৰাফিকৰ কাম উভয়ই সম্পাদনা কৰে।
ওড়িশাৰ মন্দিৰ নৃত্যশিল্পীসকলৰ দ্বাৰা পৰিৱেশন কৰা প্ৰাচীন মহাৰী নৃত্য লৈও তেখেত ব্যাপক গৱেষণা কৰিছে। ১৯৯৫ চনত তেখেত কলকাতাত ওদিছি ভিচন এণ্ড মুভমেণ্ট ছেণ্টাৰ (অভিএম) প্ৰতিষ্ঠা কৰে, য'ত শিল্পী পৰিচালক, আৰু তৰুণ নৃত্যশিল্পীক প্ৰশিক্ষণ দিয়ে, ইনষ্টিটিউট আভিএম-ৰ ন্যাসও পৰিচালনা কৰে।
২০০৯ চনত, তেখেত পূব তথা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ঐতিহ্যবাহী নৃত্যৰ এখন বাৰ্ষিক উৎসৱত পূৰ্ব ধাৰা আৰাম্ভ কৰিছিল।
বঁটাসমূহ
তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰনালয়, চৰকাৰ কৰ্তৃক তেওঁক "শ্ৰেষ্ঠ ক'ৰিয়'গ্ৰাফী বঁটা" প্ৰদান কৰিছিল। ভাৰতত তেওঁৰ নৃত্যৰ প্ৰযোজনাৰ বাবে, সম্পৰ্ণা পুৰী দেৱদাসীসকলৰ উপৰত ভিত্তি কৰে। ১৯৯৮ চনত, পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰৰ তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ বিভাগৰ পৰা উদয় শঙ্কৰ বঁটা প্ৰদান কৰে। ২০১০ চনত বিশ্বাসক মহাৰী বঁটা দিয়া হয়। ২০১২ চনত, তেখেত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল, যিটো অভিনয় শিল্পীসকলৰ বাবে সৰ্বোচ্চ বঁটা, সংগীত নাটক তথা নাটক, ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় একাডেমী সংগীত নাটক একাডেমীৰ দ্বাৰা ভূষিত হয়।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
খাদ্য
খাদ্য হৈছে জীৱৰ পুষ্টিত সহায়তা প্ৰদানৰ বাবে খোৱা কিছুমান পদাৰ্থ । খাদ্যত সাধাৰণত উদ্ভিদ বা প্ৰাণীজ উৎস থাকে আৰু প্ৰয়োজনীয় পুষ্টি উপাদান যেনে শৰ্কৰা, চৰ্বী, প্ৰটিন, ভিটামিন বা খনিজ লৱণ থাকে। শক্তি আহৰণ, জীৱন ধাৰণ আৰু বৃদ্ধি উদ্দীপনৰ বাবে জীৱই বা জীৱকোষে খাদ্য গ্ৰহণ কৰে।
ঐতিহাসিকভাৱে, মানুহে দুটা পদ্ধতিৰ মাধ্যমেৰে খাদ্য সুৰক্ষা কৰিছিল: চিকাৰ আৰু সংগ্ৰহ আৰু কৃষিকাৰ্যৰ দ্বাৰা, ফলত আধুনিক মানুহ প্ৰধানকৈ সৰ্বভক্ষী হয়। বিশ্বজুৰি মানৱ সমাজে ঔষধি, মছলা আদিকে ধৰি খাদ্যৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ কৌশল আৰু অসংখ্য ৰন্ধন প্ৰকৰণ আৱিষ্কাৰ কৰিছে।
বৰ্তমান, বিশ্বৰ ক্ৰমবৰ্ধমান জনসংখ্যাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় খাদ্যশক্তিৰ সিংহভাগেই খাদ্য শিল্পই সৰবৰাহ কৰে। খাদ্য সুৰক্ষা আৰু খাদ্য সংৰক্ষণ International Association for Food Protection, World Resources Institute, World Food Programme, Food and Agriculture Organization, আৰু International Food Information Councilৰ দৰে সংস্থাৰ দ্বাৰা পৰ্যবেক্ষণ কৰা হয়। এই সংস্থাবোৰে খাদ্যৰ স্থায়িত্ব, জৈৱ বৈচিত্ৰ্য, জলবায়ু পৰিবৰ্তন, পুষ্টি অৰ্থনীতি, জনসংখ্যা বৃদ্ধি, জল সৰবৰাহ আৰু উপলভ্যতাৰ দৰে বিষয়সমূহ পৰিচালনা কৰে।
খাদ্যৰ উৎস
বেছিভাগ খাদ্য উদ্ভিদৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়। কিছুমান খাদ্য উদ্ভিদৰ পৰা পোনপতীয়াকৈ আহৰণ কৰা হয়; আনকি খাদ্য উত্স হিচাপে ব্যবহৃত প্ৰাণীসমূহেও উদ্ভিদকেই খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। চিৰিয়াল শস্য হ'ল বিশ্বৰ সকলোতকৈ বেছি খাদ্য শক্তি নিহিত শস্য। সকলো প্ৰকাৰৰ শস্যৰ ভিতৰত ভুট্টা (ভুট্টা), ঘেঁহু আৰু চাউলৰ পৰা বিশ্বব্যাপী সমস্ত শস্য উত্পাদনৰ ৮৭% আহৰণ কৰা হয়। বিশ্বব্যাপী উত্পাদিত বেছিভাগ শস্য পোহনীয়া প্ৰাণীক খাবলৈ দিয়া হয়।
কিছুমান খাদ্য উদ্ভিদ বা প্ৰাণীৰ পৰা আহৰণ কৰা নহয়, যেনে কাঠফুলা। এইবিলাক বিভিন্ন ধৰণৰ ভেঁকুৰৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়। পাওৰুটি, সুৰাজাতীয় পানীয়, পনীৰ, আচাৰ, দৈ আদি প্ৰস্তুতকৰণত ভেঁকুৰ বা বেক্টেৰিয়া ব্যৱহাৰ কৰা হয়। খাদ্যৰ সংৰক্ষণ তথা ৰূপান্তৰণৰ বাবে নিমখ, বেকিং চডা আদিৰ দৰে অজৈৱিক পদাৰ্থও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:খাদ্য
কেলিগ্ৰাফী
কেলিগ্ৰাফী (লিপিবিদ্যা, লিপিকলা বা হস্তলিপি শিল্প হিচাপেও পৰিচিত; Calligraphy গ্ৰীক: καλλιγραφία) হৈছে হাতৰ আখৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এক প্ৰকাৰৰ দৃশ্যমান শিল্পকলা। এই শিল্পৰ জৰিয়তে কলম বা ব্ৰাছৰ সহায়ত আখৰৰ নক্সা তৈয়াৰ কৰা হয়।
আধুনিক কেলিগ্ৰাফী ইমানেই বিস্তৃত যে অনেক ক্ষেত্ৰত আখৰসমূহকে পঢ়িব পৰা নাযায়। ধ্ৰুপদী কেলিগ্ৰাফী মুদ্ৰাক্ষৰশিল্প, অ-ধ্ৰুপদী হস্তলিপিতকৈ পৃথক, কিন্তু কেলিগ্ৰাফীত উভয় ৰীতিৰ প্ৰচলন আছে।
বিবাহ বা অন্য কোনো অনুষ্ঠানৰ আমন্ত্ৰণপত্ৰ, মুদ্ৰাক্ষৰশিল্প, মূল হস্তলিখিত ল'গ' ডিজাইন কৰা, ধৰ্মীয় চিত্ৰ, ঘোষণা, দৃশ্যমান নক্সাকৰণ, স্মৃতি নথি আদিত কেলিগ্ৰাফীৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিশনত "প্ৰপ" আৰু চলন্ত চিত্ৰ হিচাপে, প্ৰশংসাপত্ৰ, জন্ম আৰু মৃত্যু নথি, মানচিত্ৰ আৰু অন্যান্য লিখন কাৰ্যত ইয়াৰ ব্যবহৃত হয়।
চিত্ৰ সম্ভাৰ
বিভিন্ন ধৰণৰ কেলিগ্ৰাফী
সহায়ক গ্ৰন্থ আৰু ৰচনাপঞ্জি
শ্ৰেণী:লিপি
ভাগ্য (চলচ্চিত্ৰ)
ভাগ্য (Bhagya) প্ৰথম অসমীয়া ডাবিং চলচ্চিত্ৰ। ১৯৬৭ত মুক্তি পোৱা ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনৰ জনপ্ৰিয় হিন্দী ছবি তকদীৰক সাতটা ভাষাত ডাবিং কৰা হৈছিল। ভাগ্য শিৰোনামেৰ কৰা তকদীৰৰ অসমীয়া ডাবিং ১৯৬৮ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত গুৱাহাটীৰ মেঘদূত চিত্ৰগৃহত মুক্তি পায়।ছবিখনৰ ডাবিঙত অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ পুৰোধা ব্যক্তি কুলদা ভট্টাচাৰ্য, পুলক গগৈ, ভূপেন হাজৰিকা, জয়ন্ত হাজৰিকা, প্ৰফুল্ল বৰুৱা আদি জড়িত আছিল। আনন্দ বক্সীয়ে ৰচনা কৰা তকদীৰৰ গীতবোৰ ভুপেন হাজৰিকাই অসমীয়ালৈ ভাষান্তৰ কৰিছে।
প্ৰেক্ষাপট
১৯৬৬ চনত নিৰমন (Nirmon) নামৰ কোংকণী ভাষাৰ ছবি এখন মুক্তি পাইছিল। নিৰমন শব্দৰ অৰ্থ হ’ল ভাগ্য। এই ছবিখনৰ অনুপ্ৰেৰণা আছিল ইংৰাজ কবি লৰ্ড টেনিচনৰ Enoch Arden নামৰ এটা বৰ্ণনামূলক কবিতা। প্ৰভূত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰা নিৰমন ছবিখনে ১৩তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত মাৰাঠী শিতানত চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট লাভ কৰে।
১৯৬৭ চনত ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনে এই ছবিখনকে তকদীৰ নামেৰে পুনৰ্নিমাণ কৰে। তকদীৰে শ্ৰেষ্ঠ কলা নিৰ্দেশনাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। নিৰমনৰ পৰিচালক এ. চালামেই তকদীৰ পৰিচালনা কৰিছিল। নিৰমনৰ নায়িকা শালিনীয়ে এইখন ছবিতো মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। তকদীৰক সাতটা ভাষাত ডাব কৰা হৈছিল, যাৰ ভিতৰত এটা আছিল অসমীয়া ভাষা।
তকদীৰৰ অসমীয়া ডাবিঙত ভূপেন হাজৰিকাই এক গুৰুত্বূপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল। হাজৰিকাৰ সৈতে হোৱা ঘনিষ্ঠতাৰ বাবে চিকমিক বিজুলী (১৯৬৯) ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচন আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ কামৰূপ চিত্ৰই যৌথভাবে প্ৰযোজন কৰিছিল।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
গোপাল আৰু সাৰদা গোৱাত বসবাস কৰা এহাল সুখী দম্পতী; তেওঁলোকৰ দুজনী ছোৱালী- মালা আৰু গীতা, আৰু এজন পুত্ৰ- সুশীল। সংগীতৰ টিউচন কৰি জীৱন-নিৰ্বাহ কৰা গোপালৰ আৰ্থিক অৱস্থা সিমান ভাল নহয়। সেয়েহে জাহাজৰ চাকৰি লৈ তেওঁ দূৰণিৰ ঠাইলৈ গুছি যায়। কিন্তু ধুমুহাত জাহাজ ডুব যায়। অসংখ্য লোকৰ মৃ্ত্যু হয়। কোনো শুং-সুত্ৰ নোপোৱাত গোপালকো মৃত বুলি বিশ্বাস কৰি নিঃস্ব অৱস্থা দিন কটোৱা সাৰদাই সন্তান কেইটাৰ মংগলৰ বাবে চহকী লোক বিজয়ক অনিচ্ছা সত্বেও বিয়া কৰায়।
ইফালে গোপালে ভাগ্যক্ৰমে জাহাজ দুৰ্ঘটনাত বাচি যায় যদিও স্মৃতি শক্তি হেৰুৱাই পেলায়। বহু বছৰ মূৰত তেওঁ সুস্থ হয় আৰু গোৱাৰ ঘৰলৈ উভতি আহে। কিন্তু তেওঁৰ পৰিয়ালটোৰ এই ৰূপান্তৰত তেওঁ হস্তক্ষেপ কৰিব নিবিচাৰে। বিজয়ে গোপালৰ বিষয়ে জানিব পাৰি ভাবুকি অনুভৱ কৰে। বিজয়ে গোপালৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ চেষ্টা কৰে, যাতে তেওঁ অধিগ্ৰহণ কৰা পৰিয়ালটোৰ মাজত কোনেও সোমাব নোৱাৰে।
সংগীত
ছবিখনত ৬টা গীত আছে। মূল হিন্দী ছবিখনৰ গীতবোৰ আনন্দ বক্সীয়ে লিখিছিল। ডাবিং ছবিখনত গীতবোৰ অসমীয়ালৈ ভাষান্তৰ কৰিছে ভূপেন হাজৰিকাই। সংগীত পৰিচালনা লক্ষ্মীকান্ত প্যাৰেলালৰ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৬০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
ধনঞ্জয় যশৱন্ত চন্দ্ৰচূড়
ধনঞ্জয় যশৱন্ত চন্দ্ৰচূড় (জন্মঃ ১১ নৱেম্বৰ ১৯৫৯) এগৰাকী ভাৰতীয় ন্যায়াধীশ যি ভাৰতৰ পঞ্চাশতম আৰু বৰ্তমানৰ মুখ্য ন্যায়াধীশৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে। তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ জে-১ (বা মুখ্য ন্যায়াধীশৰ পিছত জ্যেষ্ঠ ন্যায়াধীশৰ) হিচাপে ৰাষ্ট্ৰীয় আইনী সেৱা কৰ্তৃপক্ষৰ প্ৰাক্তন কাৰ্যবাহী অধ্যক্ষ। তদুপৰি তেওঁ এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ প্ৰাক্তন মুখ্য ন্যায়াধীশ আৰু বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ প্ৰাক্তন ন্যায়াধীশ।
যশৱন্ত বিষ্ণু চন্দ্ৰচূডৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেতে দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয় আৰু হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পূৰ্বে চুলিভান এণ্ড ক্ৰমৱেলৰ বাবে আৰু বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ত প্ৰেকটিছ কৰিছিল। তেওঁ বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশ আৰু তাৰ পিছত এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হয়।
এজন উদাৰ ন্যায়াধীশ, তেওঁ গোপনীয়তা ৰায়দান আৰু সবৰীমালা গোচৰৰ দৰে যুগীয় ৰায়দান কৰা বিচাৰপীঠৰ অংশ হৈ আহিছে। তেওঁ অধ্যাপক হিচাপে মুম্বাই, ওকলাহোমা, হাৰ্ভাৰ্ড, ইয়েল আদি বিশ্ববিদ্যালয় ভ্ৰমণ কৰি আহিছে।
তেওঁ ন্যায়াধীশ উদয় উমেশ ললিতৰ পিছত ২০২২ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে (৬২ বছৰ, ১১ মাহ আৰু ২৯ দিন বয়সত) যাৰ পূৰ্বে তেওঁৰ মনোনয়নক স্বাৰ্থৰ সংঘাতৰ দোহাই দি প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা হয়। চন্দ্ৰচূডৰ শপত গ্ৰহণৰ এসপ্তাহ পূৰ্বে ন্যায়াধীশ উদয় উমেশ ললিতৰ নেতৃত্বত গঠিত বিচাৰপীঠে এই আবেদন খাৰিজ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৫৯ চনৰ ১১ নৱেম্বৰত ধনঞ্জয় যশৱন্ত চন্দ্ৰচূড এটা বিখ্যাত চন্দ্ৰচূড পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতৃ যশৱন্ত বিষ্ণু চন্দ্ৰচূড, ইতিহাসত ভাৰতৰ দীৰ্ঘতম মুখ্য ন্যায়াধীশ। তেওঁৰ মাতৃ প্ৰভা আছিল এগৰাকী শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞ যিয়ে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ বাবে গীত গাইছিল।
মুম্বাইৰ কেথেড্ৰেল আৰুজন কনন স্কুল আৰু দিল্লীৰ ছেইণ্ট কলম্বা স্কুলত অধ্যয়ন কৰাৰ পিছত ১৯৭৯ চনত দিল্লীৰ ছেইণ্ট ষ্টিফেন কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতি আৰু গণিত বিষয়ত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত ১৯৮২ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন অনুষদৰ পৰা আইনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে, তাৰ পিছত ১৯৮৩ চনত হাৰ্ভাৰ্ড আইন বিদ্যালয়ৰ পৰা আইনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ বিদেশত স্নাতক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা ভাৰতীয় নাগৰিকসকলক আগবঢ়োৱা সন্মানীয় ইনলাকছ বৃত্তিত অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু হাৰ্ভাৰ্ডত জোচেফ এইচ বিল বঁটা লাভ কৰিছিল। হাৰ্ভাৰ্ডত থাকি ন্যায়িক বিজ্ঞানত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু ১৯৮৬ চনত তেওঁ শেষ কৰে। তেওঁৰ ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ গৱেষণা পত্ৰখন আছিল সঁহাৰিমূলক কাৰ্য্যৰ ওপৰত, আৰু আইনখনক তুলনামূলক কাঠামোত বিবেচনা কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
চন্দ্ৰচূডে ১৯৮২ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত আইন অধ্যয়ন কৰিছিল, যি সময়ত আইন স্নাতক যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে চাকৰি কম আছিল। তেওঁ কিছুদিন কাম কৰিছিল, কনিষ্ঠ অধিবক্তা হিচাপে উকীল আৰু ন্যায়াধীশক সহায় কৰিছিল, ফালি নৰিমানৰ বাবে কিছুমান ব্ৰিফৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰাকে ধৰি। হাৰ্ভাৰ্ডৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত চন্দ্ৰচূডে প্ৰথমে আইন প্ৰতিষ্ঠান ছুলিভান এণ্ড ক্ৰমৱেলত কাম কৰিছিল। তেওঁ এই অভিজ্ঞতাক "শ্বিয়াৰ ফ্লুক (sheer fluke)" বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল, সেই সময়ত থকা শক্তিশালী পেকিং অৰ্ডাৰৰ বাবে; আৰু ভাৰতীয় আৰু অনুৰূপ উন্নয়নশীল দেশক নিযুক্তি দিয়াৰ বিৰুদ্ধে প্ৰবল পক্ষপাতিত্ব। ভাৰতলৈ ঘূৰি অহাৰ পাছত তেওঁ ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয় আৰু বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ত আইন বিষয়ত কাম কৰিছিল। ১৯৯৮ চনৰ জুন মাহত বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ে তেওঁক জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে। সেই বছৰতে তেওঁক ভাৰতৰ অতিৰিক্ত ছলিচিটৰ জেনেৰেল হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়, যিটো ভূমিকা তেওঁ ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি পোৱালৈকে পালন কৰিছিল।
২০০০ চনৰ ২৯ মাৰ্চৰ পৰা এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি পোৱালৈকে তেওঁ বম্বে উচ্চ ন্যায়ালয়ত ন্যায়াধীশ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। এই সময়ছোৱাত তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰ ন্যায়িক একাডেমীৰ সঞ্চালকও আছিল। ২০১৩ চনৰ ৩১ অক্টোবৰৰ পৰা ২০১৬ চনৰ ১৩ মে’ত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত নিযুক্তি পোৱালৈকে তেওঁ এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ আছিল। ২০২১ চনৰ ২৪ এপ্ৰিলৰ পৰা তেওঁ ভাৰতীয় উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কলেজিয়াম, ২০১৯ৰ অংশ হৈ পৰে, যিটো ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পাঁচজন জ্যেষ্ঠ ন্যায়াধীশৰ দ্বাৰা গঠিত সংস্থা আৰু ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয় আৰু সকলো উচ্চ ন্যায়ালয়ত ন্যায়াধীশ নিযুক্তিৰ দায়িত্ব। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় আইন সেৱা প্ৰাধিকৰণৰ কাৰ্যবাহী অধ্যক্ষ। ২০২২ চনৰ ১৭ অক্টোবৰত তেতিয়াৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ উদয় উমেশ ললিতৰ অৱসৰৰ পিছত ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ২০২২ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত ভাৰতৰ ৫০ সংখ্যক মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰে। ন্যায়িক সেৱাৰ উপৰিও চন্দ্ৰচূড মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয় আৰু আমেৰিকাৰ ওক্লাহোমা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন মহাবিদ্যালয়ৰ তুলনামূলক সাংবিধানিক আইন বিভাগৰ অতিথি অধ্যাপক আছিল। অষ্ট্ৰেলিয়ান নেচনেল ইউনিভাৰ্চিটি, ডিকিন বিশ্ববিদ্যালয়, মেল্বোৰ্ণ ল স্কুল, হাৰ্ভাৰ্ড ল স্কুল, ইয়েল ল স্কুল, হাৱাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উইলিয়াম এছ ৰিচাৰ্ড্ছন স্কুল অৱ ল আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ উইট্ৱাটাৰ্ছ্ৰেণ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছে।
উল্লেখযোগ্য বিচাৰসমূহ
উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সেৱাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ সাংবিধানিক প্ৰশ্নৰ ওপৰত বিষয় শুনানিৰ বাবে গঠিত সৰ্বাধিক সংখ্যক সংবিধান বিচাৰপীঠ (পাঁচজন ন্যায়াধীশ বা তাতকৈ অধিক)ত আছে। উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ কাৰ্যকালত তেওঁ ভাৰতীয় সাংবিধানিক আইন, তুলনামূলক সাংবিধানিক আইন, মানৱ অধিকাৰ, লিংগ ন্যায়, জনস্বাৰ্থৰ মামলা, বাণিজ্যিক আইন আৰু অপৰাধমূলক আইনৰ ওপৰত ৰায়দান কৰিছে।
গোপনীয়তা
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰায়দানসমূহৰ ভিতৰত আছে তেওঁৰ মুখ্য মতামত, গোপনীয়তা গোচৰত ("জাষ্টিচ কে. এছ. পুট্টাস্বামী (অৱসৰপ্ৰাপ্ত) বনাম ইউনিয়ন অৱ ইণ্ডিয়া এণ্ড অদাৰ্ছ"), ভাৰতীয় উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সৰ্বসন্মতিক্ৰমে নজন ন্যায়াধীশৰ বিচাৰপীঠৰ সিদ্ধান্তৰ অংশ হিচাপে, যিয়ে গোপনীয়তাৰ অধিকাৰ সাংবিধানিকভাৱে নিশ্চিত অধিকাৰ বুলি দৃঢ়তাৰে কয়। চন্দ্ৰচূডে গোপনীয়তাৰ অধিকাৰক মৰ্যাদা, স্বাধীনতা, স্বায়ত্তশাসন, শাৰীৰিক আৰু মানসিক অখণ্ডতা, আত্মনিয়ন্ত্ৰণ আৰু সুৰক্ষিত অধিকাৰৰ এক বৰ্ণালীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ়ি তুলিছিল। তেওঁ নিজৰ আৰু আন ৩জন ন্যায়াধীশৰ বাবে লিখিছিলঃ"গোপনীয়তা অবিহনে মৰ্যাদাৰ অস্তিত্ব থাকিব নোৱাৰে। দুয়োটাই সংবিধানে স্বীকৃতি দিয়া জীৱন, স্বাধীনতা আৰু স্বাধীনতাৰ অবিচ্ছেদ্য মূল্যবোধৰ ভিতৰত বাস কৰে। গোপনীয়তা হৈছে ব্যক্তিৰ পবিত্ৰতাৰ চূড়ান্ত প্ৰকাশ। ই এক সাংবিধানিক মূল্যবোধ যিয়ে মৌলিক অধিকাৰৰ বৰ্ণালীৰ মাজেৰে বিস্তৃত হৈ থাকে, আৰু লগতে, ব্যক্তিৰ বাবে পছন্দ আৰু আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ এটা অঞ্চল সুৰক্ষিত কৰে।"এই ৰায়দানটোও উল্লেখযোগ্য, কাৰণ, যৌন স্বায়ত্তশাসন আৰু গোপনীয়তাৰ ওপৰত তেওঁৰ পৰ্যবেক্ষণ।
২০১৩ চনত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ দুজন ন্যায়াধীশ বিচাৰপীঠ সুৰেশ কুমাৰ কৌশ্বল বনাম নাজ ফাউণ্ডেশ্যনৰ গোচৰত ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ ৩৭৭ নং ধাৰা সমৰ্থন কৰে যিয়ে সমকামিতাক অপৰাধমূলক বুলি গণ্য কৰে। চন্দ্ৰচুডে এই সিদ্ধান্তক “এটা অসঙ্গতিপূৰ্ণ টোকা যিয়ে গোপনীয়তাৰ অধিকাৰৰ ওপৰত সাংবিধানিক ন্যায়বিজ্ঞানৰ বিৱৰ্তনৰ ওপৰত প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰভাৱিত কৰে” বুলি উল্লেখ কৰে। তেওঁ লক্ষ্য কৰিছিল যে এই সিদ্ধান্ত ভুল কাৰণ "কিছুমান অধিকাৰক নিশ্চিত মৌলিক অধিকাৰৰ উচ্চতালৈ উন্নীত কৰাৰ উদ্দেশ্য হৈছে ইয়াৰ ব্যৱহাৰক আইনগত বা জনপ্ৰিয় সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ অৱজ্ঞাৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰা।" তেওঁ "এলজিবিটি লোকৰ গোপনীয়তা – মৰ্যাদাভিত্তিক দাবীৰ সৈতে কৌশ্বলে যি ধৰণে মোকাবিলা কৰিছে" তাৰ সৈতে মতানৈক্য প্ৰকাশ কৰি শেষত কয় যে: "জনপ্ৰিয় গ্ৰহণযোগ্যতাৰ পৰীক্ষাই, সাংবিধানিক সুৰক্ষাৰ পবিত্ৰতাৰ সৈতে প্ৰদান কৰা অধিকাৰক অৱজ্ঞা কৰাৰ বৈধ ভিত্তি প্ৰদান নকৰে। বিচ্ছিন্ন আৰু বিচ্ছিন্ন সংখ্যালঘুসকলে তেওঁলোকৰ দৃষ্টিভংগী, বিশ্বাস বা জীৱন-ধাৰণৰ পদ্ধতি ‘মূলসুঁতি’ৰ সৈতে মিল নথকাৰ বাবেই বৈষম্যৰ ভয়াৱহ বিপদৰ সন্মুখীন হয়। তথাপিও আইনৰ শাসনৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত গণতান্ত্ৰিক সংবিধানত তেওঁলোকৰ অধিকাৰ আন নাগৰিকক তেওঁলোকৰ স্বাধীনতা আৰু স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে প্ৰদান কৰা অধিকাৰৰ দৰেই পবিত্ৰ। যৌন অভীৰুচি গোপনীয়তাৰ এক অপৰিহাৰ্য বৈশিষ্ট্য। যৌন অভীৰুচিৰ ভিত্তিত ব্যক্তিৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য কৰাটো ব্যক্তিৰ মৰ্যাদা আৰু আত্মমূল্যৰ প্ৰতি গভীৰভাৱে আপত্তিজনক।"ভাৰতীয় দণ্ড বিধিৰ ৩৭৭ নং অনুচ্ছেদক অসাংবিধানিক বুলি ঘোষণা কৰাৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ৰায়ত উপৰ্যুক্ত মন্তব্যই ভূমিকা পালন কৰিছিল।
তেওঁ স্পষ্টভাৱে অগ্ৰাহ্য কৰাৰ বাবেও পৰিচিত, এডিএম জবলপুৰ বনাম শিৱ কান্ত শুক্লা (হাবিয়াছ কৰ্পাছ) গোচৰ, য’ত মুখ্য মতামত লিখিছিল তেওঁৰ পিতৃ - যি ভাৰতৰ প্ৰাক্তন মুখ্য ন্যায়াধীশ শ্ৰীযুত যশৱন্ত বিষ্ণু চন্দ্ৰচূড আছিল।
বাক্ স্বাধীনতা
ৰোমিলা থাপাৰ এণ্ড অদাৰ্ছ বনাম ইউনিয়ন অৱ ইণ্ডিয়া এণ্ড অদাৰ্ছ গোচৰত চন্দ্ৰচূডে ২০১৮ চনৰ ভীমা কোৰেগাঁও হিংসাৰ সৈতে জড়িত পাঁচজন কৰ্মীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা গোচৰটোৰ তদন্তৰ বাবে বিশেষ তদন্তকাৰী দল গঠন কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা সংখ্যাগৰিষ্ঠৰ সৈতে মতানৈক্য প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু সেইটোৰ পোহৰত ৰায় দিছিল গোচৰৰ বিশেষ পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিয়েই ন্যায্য আৰু নিৰপেক্ষ তদন্ত নিশ্চিত কৰিবলৈ বিশেষ তদন্তকাৰী দল গঠন কৰাটো প্ৰয়োজনীয় আছিল।
ভাৰতৰ মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত বনাম এম আৰ বিজয়ভাস্কৰ গোচৰত ন্যায়াধীশ চন্দ্ৰচূডে আদালতৰ কাৰ্য্যবিধিৰ বাতৰি প্ৰকাশ কৰাত সংবাদ মাধ্যমৰ বাক আৰু মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতাক সমৰ্থন কৰে। এই ক্ষেত্ৰত, ভাৰতীয় নিৰ্বাচন আয়োগে সংবাদ মাধ্যমক ন্যায়াধীশসকলৰ মুখামুখি মন্তব্যৰ প্ৰতিবেদন দাখিল কৰাত বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। মাদ্ৰাছ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশসকলৰ পৰ্যবেক্ষণৰ বাবে সংবাদ মাধ্যমৰ প্ৰতিবেদনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত এই দাবী উত্থাপন হৈছিল, য'ত কোৱা হৈছিল যে নিৰ্বাচন আয়োগে দেশৰ দ্বিতীয় ঢৌৰ ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ বাবে দায়ী, কিয়নো ৰাজনৈতিক দলসমূহক ক'ভিড'ভিড-১৯ প্ৰট'কলসমূহ মানি নলয় বৃহৎ সমাগম অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে এই দাবী অস্বীকাৰ কৰি কয় যে নিৰ্বাচন আয়োগৰ দাবী "সংবিধানৰ অধীনত নিশ্চিত কৰা দুটা মৌলিক নীতি আৰু বাক আৰু বাক স্বাধীনতা লাভৰ মৌলিক অধিকাৰক আক্ৰমণ কৰে। আদালতে লগতে স্বীকাৰ কৰে যে সামাজিক মাধ্যমত ন্যায়িক প্ৰক্ৰিয়াৰ প্ৰতিবেদন দাখিল কৰা হৈছে সংবাদ মাধ্যমৰ বাক্যাংশ আৰু প্ৰকাশৰ স্বাধীনতা সম্প্ৰসাৰণ।
কোভিড-১৯ মহামাৰীৰ ব্যৱস্থাপনা সম্পৰ্কীয় ছুও-ম'টু (suo motu) ৰিট আবেদনত চন্দ্ৰচূডে কিছুমান ৰাজ্য চৰকাৰক সমালোচনা কৰে যে তেওঁলোকে অনলাইনযোগে সম্পদৰ বাবে সহায় বিচৰাৰ সময়ত নাগৰিকৰ মুক্ত বাক্যৰ ওপৰত দমন কৰে। ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ দ্বিতীয় ঢৌৰ সময়ত, বহুতো ভাৰতীয় লোকে চিকিৎসা সহায়ৰ বাবে সামাজিক মাধ্যমৰ ৱেবছাইটলৈ প্ৰৱেশ কৰিছিল - অক্সিজেন, অত্যাৱশ্যকীয় ঔষধ ক্ৰয় বা হাস্পতালত শয্যা স্থানান্তৰ কৰা। ৰাজ্য চৰকাৰসমূহে তেওঁলোকৰ অঞ্চলত স্বাস্থ্যসেৱা প্ৰণালীৰ দুৰ্বল অৱস্থা সম্পৰ্কে তথ্য নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি সহায়ৰ অনুৰোধ প্ৰকাশৰ বাবে লোকসকলৰ বিৰুদ্ধে আৰক্ষীৰ অভিযোগ পঞ্জীয়ন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু এই অভিযোগবোৰ মিছা বুলি ঘোষণা কৰে আৰু ভয় সৃষ্টি আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিমূৰ্তি হ্ৰাস কৰাৰ প্ৰচেষ্টা আছিল। মুক্ত আদালতত এনে কৌশলসমূহৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰভাৱে মন্তব্য কৰি, চন্দ্ৰচূডে কয় যে তথ্যৰ মুক্ত প্ৰবাহত কোনো বাধা হ'ব নোৱাৰে, বিশেষকৈ মানৱীয় সংকটৰ সময়ত। উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ আদেশে সকলো আৰক্ষী সঞ্চালক জেনেৰেলক উল্লেখ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে যে তেওঁলোকৰ অভিযোগ প্ৰকাশ কৰা ব্যক্তিসকলৰ বিৰুদ্ধে প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে অভিযোগ বা আটক কৰাৰ ভাবুকি আদালতৰ অপমান আৰু দণ্ডাধীশৰ কামৰ আমন্ত্ৰণ হ'ব।
ব্যক্তিগত স্বাধীনতা
চন্দ্ৰচূডে সেই ৰায়দানৰ লেখক, যাৰ জৰিয়তে ৰিপাব্লিক টিভিৰ মুখ্য সম্পাদক অৰ্ণব গোস্বামীক জামিন প্ৰদান কৰা হয়, যিজনক মুম্বাই আৰক্ষীয়ে এজন ব্যক্তিৰ আত্মহত্যাৰ সৈতে জড়িত আৰু তেওঁৰ মাতৃয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল, যিয়ে গোস্বামীয়ে তেওঁক ধন নিদিলে বুলি দাবী কৰিছিল ধন যিবোৰ কিছুমান ঠিকাভিত্তিক কামৰ বাবে ঋণী আছিল। চন্দ্ৰচূডে তেওঁৰ ৰায়দানৰ জৰিয়তে উল্লেখ কৰে যে বোম্বাইৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ে গোস্বামীৰ বিৰুদ্ধে আত্মহত্যাৰ সহযোগিতাৰ গোচৰ ৰুজু কৰা হৈছে নে নাই সেইটো প্ৰাইমা ফেচি মূল্যায়ন কৰাত ব্যৰ্থ হৈছে। বিষয়টোৰ তথ্যৰ পৰা প্ৰাইমা ফেচিয়ে এনে কোনো অপৰাধ উলিয়াব পৰা হোৱা নাই বুলি বিবেচনা কৰি উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ৰায় দিয়ে যে তেওঁ জামিনৰ অধিকাৰী হ’ব। "মানৱ স্বাধীনতা আৰু আদালতৰ ভূমিকা" বিষয়ক এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ খণ্ডত চন্দ্ৰচূডে উল্লেখ কৰে যে অপৰাধমূলক আইন যাতে নাগৰিকক নিৰ্বাচিতভাৱে হাৰাশাস্তিৰ আহিলা হৈ নাযায়, সেয়া নিশ্চিত কৰাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। জামিনৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি, আদালতে কয়, "৪ দশকৰো অধিক আগেয়ে, ৰাজস্থান, জয়পুৰ vs বালচানত এক বিখ্যাত ৰায়ত, ন্যায়াধীশ কৃষ্ণা আয়েৰে আমাক স্মৰণ কৰিছিল যে আমাৰ অপৰাধমূলক ন্যায় ব্যৱস্থাৰ মৌলিক নিয়ম হ'ল " জামিন, কাৰাগাৰ নহয়।" ভাৰতৰ জিলা ন্যায়পালিকাৰ উচ্চ ন্যায়ালয় আৰু আদালতসমূহে এই নীতি কাৰ্য্যত বলৱৎ কৰিব লাগিব, আৰু সেই দায়িত্ব ত্যাগ নকৰিব, এই আদালতক সকলো সময়তে হস্তক্ষেপ কৰিব লাগে। আমি বিশেষভাৱে জিলা ন্যায়পালিকাৰ ভূমিকাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব লাগিব, যিয়ে নাগৰিকক প্ৰথম আন্তঃপৃষ্ঠ প্ৰদান কৰে। আমাৰ জিলা ন্যায়িকক ভুলতে "অভ্যন্তৰীণ ন্যায়িক" বুলি কোৱা হয়। ই শৃংখলাত subordinate (অধীনস্থ) হ'ব পাৰে, কিন্তু নাগৰিকৰ জীৱনত ইয়াৰ গুৰুত্ব বা তেওঁলোকৰ বাবে ন্যায় প্ৰদানৰ কৰ্তব্যৰ ক্ষেত্ৰত subordinate নহয়। উচ্চ ন্যায়ালয়সমূহক প্ৰথম পৰ্যায়ৰ আদালতসমূহে যোগ্য গোচৰসমূহত পূৰ্বৱৰ্তী বা বা বা বাছ প্ৰদান কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ সময়ত বোজা দিয়া হয়। উচ্চতম ন্যায়ালয়ত এই কথাও প্ৰযোজ্য হয়, যেতিয়া উচ্চ ন্যায়ালয়ে আইনৰ পেৰামিটাৰসমূহত থকা গোচৰসমূহত জামিন বা প্ৰিভিটাৰী জামিন প্ৰদান নকৰে। কাৰাগাৰৰ সন্মুখীন হোৱা লোকসকলৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰভাৱ গুৰুতৰ। উচ্চ ন্যায়ালয় বা এই আদালতক স্থানান্তৰ কৰিবলৈ সক্ষম নোহোৱা সাধাৰণ নাগৰিকসকল তলৰ বিচাৰ হিচাপে দুৰ্বল হৈ পৰে। আদালতসমূহে পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি জীয়াই থাকিব লাগিব, কিয়নো কাৰাগাৰ আৰু আৰক্ষী থানাত মানৱীয় সন্মানৰ কোনো সুৰক্ষাৰ নাই। ন্যায়াধীশ হিচাপে, আমি নিজকে মনত পেলাবলৈ ভাল কাম কৰিম যে আমাৰ অপৰাধমূলক ন্যায় ব্যৱস্থাৰ নিৰ্দোষীতা সংৰক্ষণত প্ৰাথমিক আগ্ৰহ তেওঁৰ সবাতোকৈ উজ্জ্বল প্ৰদৰ্শন পায়। জামিনৰ সমাধান হ'ল - ন্যায় ব্যৱস্থাৰ মানৱীয়তা প্ৰদৰ্শন। আমি সকলো নাগৰিকৰ স্বাধীনতা সংৰক্ষণৰ প্ৰাথমিক দায়িত্বত থকা বাবে, আমি এই মৌলিক নিয়মক বিপৰীত ৰূপত প্ৰয়োগ কৰাৰ ফলস্বৰূপে এটা পদ্ধতিৰ সমৰ্থন কৰিব নোৱাৰো। আমি আমাৰ দুখৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছো য'ত এজন নাগৰিকয়ে এই আদালতলৈ আগবাঢ়িছে। আমি এনে কাম কৰিছো যাতে আমি আন অসংখ্য মুখৰ ওপৰত শাসন কৰিব লাগে, যাৰ কণ্ঠ শুনিবলৈ নাপাব লাগে।
তদুপৰি, ৰাষ্ট্ৰীয় ন্যায়িক ডাটা গ্ৰিডত ৰাজহুৱাভাৱে উপলব্ধ তথ্য ব্যৱহাৰ কৰি, সমগ্ৰ দেশতে অপেক্ষা কৰা জামিনৰ সংখ্যাও আলোকপাত কৰে আৰু উচ্চ ন্যায়ালয় আৰু নিম্ন ন্যায়ালয়সমূহক তেওঁলোকৰ হাতত থকা সকলো সঁজুলি, য'ত প্ৰযুক্তিও অন্তৰ্ভুক্ত আছে, যাতে এই এপ্লিকেচনবোৰ দ্ৰুতভাৱে বিলোপ কৰা হয়।
ৰাহনা জালাল বনাম কেৰালা ৰাজ্যৰ আন এটা গোচৰত চন্দ্ৰচুদে এই প্ৰশ্নটোৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিছিল যে পত্নীক ত্ৰিগুণ তালাক ঘোষণা কৰাৰ অপৰাধত অভিযুক্ত এজন ব্যক্তিক (মুছলমান পুৰুষক) আগতীয়াকৈ জামিন প্ৰদান কৰিব পাৰি নেকি, যাৰ শাস্তি ধাৰা ৪ৰ অধীনত মুছলমান মহিলা (বিবাহৰ ওপৰত অধিকাৰ সুৰক্ষা) আইন ২০১৯॥ এই আইনৰ অনুচ্ছেদ ৭-২৩) মতে, ১৯৭৩ চনৰ অপৰাধমূলক প্ৰক্ৰিয়া কোডত অন্তৰ্ভুক্ত কোনো বিষয় সত্ত্বেও এই অপৰাধৰ অভিযোগত কোনো লোকক জামিন প্ৰদান কৰা নহ'ব, যদিহে ন্যায়াধীশই মুছলমান মহিলাক শুনিছে আৰু অভিযুক্তক জামিনী প্ৰদানৰ যুক্তিসঙ্গত কাৰণ আছে বুলি সন্তুষ্ট হয়। কেৰালা ৰাজ্যই দাবী কৰে যে অনুচ্ছেদ ৭-দিনক (অনুৰাগী) ৰ অনুচ্ছেদত থকা অ-অপষ্টেণ্ট দফাই আদালতসমূহক অপৰাধমূলক প্ৰক্ৰিয়াৰ অনুচ্ছেদ ৪৩৮ ৰ অধীনত অগ্ৰাধিকাৰ প্ৰদান কৰিবলৈ নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰিছে।
এই যুক্তি প্ৰত্যাখ্যান কৰি, চন্দ্ৰচূডে লক্ষ্য কৰে যে ব্যক্তিগত স্বাধীনতা আৰু জামিন প্ৰদানৰ অধিকাৰ হৈছে নিৰ্দোষীতাৰ অনুমান য'ত এতিয়াও বিচাৰ অনুষ্ঠিত হোৱা নাই। ব্যক্তিগত স্বাধীনতাৰ মূল্য প্ৰদান কৰা হ'লে, আইনসভাত ৪৩৮ নং অনুচ্ছেদৰ ব্যৱস্থাসমূহ কাৰ্যকৰী নোহোৱা হ'লে এনেধৰণৰ বাধা অনুমান কৰিব নোৱাৰি। ইয়াৰোপৰি পুনৰবাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে যে জামিনৰ বাবে সঁজুলিৰ প্ৰৱেশৰ অধিকাৰক আইনগতভাৱে বঞ্চিত কৰা হ'ব।
সবৰীমালা
চন্দ্ৰচূডে লিংগ ন্যায়ৰ ওপৰত কেইবাটাও বিচাৰ ৰচনা কৰিছে য'ত 'মৌলিক চিন্তাধাৰাৰ পৰিৱৰ্তন'ৰ আহ্বান জনোৱা হৈছে আৰু সংবিধানৰ অধীনত মহিলাসকলৰ সমান অধিকাৰ নিশ্চিত কৰা হৈছে। ইণ্ডিয়ান ইয়ং ল’য়াৰ্ছ এছ’চিয়েশ্যন বনাম ষ্টেট অৱ কেৰেলা গোচৰত তেওঁ ঋতুস্ৰাৱ বয়সৰ মহিলাক সবৰীমালা মন্দিৰত প্ৰৱেশ নিষিদ্ধ কৰাৰ প্ৰথা বৈষম্যমূলক আৰু মহিলাৰ মৌলিক অধিকাৰ খৰ্ব কৰা বুলি ধৰি লৈ এক সন্মতিসূচক ৰায়দান লিখিছিল। তেওঁৰ বিচাৰকালত, তেওঁ জোৰ দিয়ে যে "ধৰ্মীয় স্বাধীনতা লাভৰ ব্যক্তিগত অধিকাৰ অধিকাৰী হ'বলৈ নহয়, কিন্তু তৃতীয় অংশৰ অন্যান্য ব্যৱস্থাসমূহত স্বীকৃতি দিয়া সমতা, স্বাধীনতা আৰু ব্যক্তিগত স্বাধীনতা সম্পৰ্কীয় সাংবিধানিক নীতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। তেওঁ কৈছিলঃ"আদালতে এনে দাবীক সাংবিধানিক সুৰক্ষা প্ৰদানৰ ওপৰত হেলান দিব লাগিব যিয়ে মহিলাৰ অধিকাৰ আৰু সুৰক্ষাৰ সমধাৰী হিচাপে মৰ্যাদাৰ পৰা বঞ্চিত কৰে...সংবিধানে ইয়াক ভিত্তি হিচাপে নাৰীক পূজাৰ পৰা বাদ দিয়াৰ অনুমতি দিয়েনে? এগৰাকী নাৰীৰ শাৰীৰিক বৈশিষ্ট্য থকাটোৱে – ঋতুস্ৰাৱৰ বয়সত থকাৰ – কাৰোবাক বা কোনো গোটক তেওঁক ধৰ্মীয় উপাসনাৰ পৰা বৰ্জন কৰাৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰেনে? সংবিধানৰ অধীনত তেওঁৰ সমান প্ৰাপ্যৰ বাবে এগৰাকী নাৰীৰ শাৰীৰিক বৈশিষ্ট্যৰ কোনো তাৎপৰ্য নাই...নাৰীক বাদ দিয়াটো সমান নাগৰিকত্বৰ প্ৰতি অপমান কৰা।"শাৰীৰিক বৈশিষ্ট্যৰ ভিত্তিত মহিলাক মন্দিৰত প্ৰৱেশৰ পৰা বঞ্চিত কৰাটো ১৭ নং অনুচ্ছেদৰ অধীনত অস্পৃশ্যতাৰ সাংবিধানিকভাৱে নিষিদ্ধ প্ৰথা বুলি স্বীকাৰ কৰাৰ বাবে এই ৰায়দান স্বীকাৰ কৰা হৈছিল।    তেওঁ উল্লেখ কৰে যে "ঋতুস্ৰাৱৰ অৱস্থাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নাৰীৰ সামাজিক বৰ্জন এক প্ৰকাৰৰ অস্পৃশ্যতা, যিটো সাংবিধানিক মূল্যবোধৰ বিপৰীত। ব্যক্তিক কলংকিত কৰা ‘বিশুদ্ধতা’ আৰু ‘প্ৰদূষণ’ৰ ধাৰণাবোৰৰ সাংবিধানিক ব্যৱস্থাত কোনো স্থান নাই।"
কেৰালা ৰাজ্যত এই ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদৰ পিছত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ পাঁচজন ন্যায়াধীশৰ বিচাৰপীঠে ২০১৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত এই ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে পুনৰীক্ষণ আবেদনৰ শুনানি গ্ৰহণ কৰি থকাৰ সময়তে বিষয়টো বৃহৎ বিচাৰপীঠলৈ প্ৰেৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।    চন্দ্ৰচূড আৰু নৰিমান (যি দুয়োজনেই সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ ৰায়দান কৰা মূল বিচাৰপীঠৰ অংশ আছিল) মতানৈক্য প্ৰকাশ কৰি কয় যে আদালতৰ পৰ্যালোচনাৰ অধিকাৰক্ষেত্ৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে পৰিমাপসমূহ পূৰণ কৰা হোৱা নাই।
ব্যভিচাৰ
জোচেফ শ্বাইন বনাম ইউনিয়ন অৱ ইণ্ডিয়া গোচৰত তেওঁ ভাৰতৰ ব্যভিচাৰ আইন সম্পৰ্কীয় ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ বিধানক অসাংবিধানিক বুলি ঘোষণা কৰি এক সন্মতিসূচক ৰায়দান লিখিছিল। সমতা আৰু মৰ্যাদাৰ প্ৰতি সাংবিধানিক প্ৰতিশ্ৰুতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি তেওঁ কয় যে:"এখন ন্যায়পৰায়ণ, সমতাবাদী সমাজৰ সৃষ্টি এক প্ৰক্ৰিয়া। ইয়াৰ লগত প্ৰায়ে সংবিধানিক নৈতিকতাৰ বিৰোধী সংকীৰ্ণ মনোভাৱৰ সামাজিক আচাৰ-ব্যৱহাৰক প্ৰশ্ন কৰা আৰু নিঃশেষ কৰাটো জড়িত হৈ থাকে...বিবাহৰ ভিতৰত আৰু ইয়াৰ সম্পৰ্কীয় প্ৰতিটো দিশতে বাছনি কৰাৰ ক্ষমতা মানৱ স্বাধীনতা আৰু মৰ্যাদাৰ এটা দিশ যিটো সংবিধানে ৰক্ষা কৰে...যিটো বিচৰাৰ অন্তৰ্নিহিত বিবাহত মহিলাৰ নিষ্ঠাক বিশেষাধিকাৰ দিয়া, হৈছে এই ধাৰণা যে এগৰাকী মহিলাই বিবাহত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত নিজৰ যৌন এজেন্সীক চুক্তিবদ্ধ কৰি পেলায়। এগৰাকী মহিলাই বিবাহৰ দ্বাৰা স্বামীৰ অনুমতি অবিহনে স্বামীৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিবলৈ বা বিবাহৰ বাহিৰত যৌন সম্পৰ্ক স্থাপনৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ আগতীয়াকৈ সন্মতি দিয়াটো স্বাধীনতা আৰু মৰ্যাদাৰ বাবে আপত্তিজনক। সাংবিধানিক ব্যৱস্থাত এনে ধাৰণাৰ কোনো স্থান নাই। যৌন স্বায়ত্তশাসনে প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ মৰ্যাদাৰ এক অলংঘনীয় মূল গঠন কৰে।"বৈবাহিক সম্পৰ্কৰ পৰিসীমাৰ ভিতৰতো নাৰীৰ যৌন স্বায়ত্তশাসনৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ বাবে তেওঁৰ সন্মত মতামত লক্ষ্য কৰা হৈছিল। তেওঁ কৈছিলঃ".... মহিলাৰ অধিকাৰৰ ওপৰত বিচাৰ কৰাত আদালতে পিতৃত্ববাদী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰা নাই আৰু অধিকাৰ 'প্ৰদান' কৰা নাই। আদালতে কেৱল সংবিধানৰ পাঠ্যৰ ব্যাখ্যা কৰি ইতিমধ্যে চিয়াঁহীত ৰখা কথাখিনি পুনৰ উল্লেখ কৰিছে — মহিলাসকল এই জাতিটোৰ সমান নাগৰিক, সংবিধানৰ সুৰক্ষাৰ অধিকাৰী। যিকোনো আইন যাৰ ফলত মহিলাসকলক এই সাংবিধানিক নিশ্চয়তাসমূহ অস্বীকাৰ কৰা হয়, সাংবিধানিকতাৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ’ব নোৱাৰে।"জানিব পৰা মতে, ওপৰত উল্লেখ কৰা পৰ্যবেক্ষণসমূহে বিবাহৰ অধিকাৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ বাবে ব্যৱহৃত আইনৰ ওপৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পেলাইছে আৰু বিবাহৰ ধৰ্ষণক অপৰাধ বুলি গণ্য কৰা আইনত নিৰ্ধাৰিত ব্যতিক্ৰমো আছে। আকৰ্ষণীয় কথাটো হ'ল, এই গোচৰটো দ্বিতীয়টো গোচৰ আছিল য'ত চন্দ্ৰচূডে তেওঁৰ পিতৃ, ভাৰতৰ প্ৰাক্তন মুখ্য ন্যায়াধীশ ওয়াই. ভি. চন্দ্ৰচূডৰ সিদ্ধান্তক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল।