cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
চুনীবালা দেৱী
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৮৭৫ চনত চুনীবালাৰ জন্ম হোৱা বুলি কোৱা হয়। এটা দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। ১৯৩০ চনত তেওঁ আকস্মিকভাবে বিগ্ৰহ নামৰ ছবি এখনত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ পায়। ১৯৩২ চনত ৰবীন্দ্ৰ নাথ ঠাকুৰৰ পৰিচালনাত, তেওঁৰে ৰচিত নাট নটীৰ পূজাত অভিনয় কৰে। ১৯৩৯ চনত ৰিক্তাত অভিনয় কৰে। ইয়াৰ পিছত শেষ জীৱনত আৰু এখন ছবি, সত্যজিৎ ৰয়ৰ পথেৰ পাঁচালীত অভিনয় কৰে। ১৯৫৫ চনত কলকাতাত ইনফ্লুয়েঞ্জা ৰোগত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
বাল্টিক সাগৰ
বাল্টিক মহাসাগৰ কৃত্ৰিম জলপৰিবহণৰ মাধ্যমেৰে অন্য সাগৰৰ সৈতে সংযোজিত। উদাহৰণস্বৰূপে ই শ্বেত সাগৰ (White Sea ) -ৰ সৈতে শ্বেত সাগৰ খাল ( White Sea Canal)ৰ যোগেদি আৰু উত্তৰ সাগৰৰ German Bight ৰ লগত কীল খাল (Kiel Canal)-ৰ যোগেদি সংযোজিত।
চুনীবালা দেৱী
পথেৰ পাঁচালীত অভিনয়
সত্যজিত ৰায়ে বিভূতিভূষণ বন্দোপধ্যায়ৰ চুটিগল্পপথেৰ পাঁচালীৰ আধাৰত একে নামেৰে চলচ্চিত্ৰ এখন নিৰ্মাণৰ বাবে সিদ্ধান্ত লয়। ইতিমধ্যে সকলো কাষ্টিং হৈ যায় যদিও ছবিৰ মূল চৰিত্ৰ অপুৰ বিধবা পেহীয়েক ইন্দিৰ ঠাকুৰনৰ চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰাৰ বাবে বৃদ্ধা অভিনেত্ৰী এগৰাকী বিচাৰি পোৱা নাছিল। কম বয়সীয়া অভিনেত্ৰী এগৰাকীক বৃদ্ধাৰ মেকআপ দি অভিনয় কৰোঁৱাত ৰায়ৰ প্ৰবল আপত্তি আছিল। বহুতো বিচাৰ-খোচাৰৰ অন্তত পথেৰ পাঁচালীৰে এগৰাকী অভিনয় শিল্পী ৰেবা দেৱীৰ সহযোগত কলকাতাৰ নিষিদ্ধ পল্লী এটাত বাস কৰা চুনীবালা দেৱীক বিচাৰি উলিয়ায়।
বাল্টিক সাগৰ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সাগৰ
চুনীবালা দেৱী
পথেৰ পাঁচালীত অভিনয়
চুনীবালাই অভিনয় কৰিবলৈ মান্তি হয়। তেওঁক প্ৰতিদিনে ২০ টকাকৈ পাৰিশ্ৰমিক দিয়া হয়। যদিও চুনীবালাৰ চেহেৰা ইন্দিৰ ঠাকুৰনৰ সৈতে খাপ খাই পৰিছিল, কিন্তু যথেষ্ঠ বৃদ্ধ হোৱা বাবে ৰায়ৰ শংকা আছিল অভিনয় কৰিব পাৰিব নে নোৱাৰে বুলি। এই সংক্ৰান্তত ৰায়ে লিখিছে, “পসত্তৰ বছৰীয়া বৃদ্ধা, গাল দুখন ভঙা, পিঠিখন অলপ বেঁকা আৰু শৰীৰটো সন্মুখলৈ হাওলা; দূৰৈৰ বস্তুবোৰো ভালদৰে দেখা পোৱা নাছিল – বিভূতিভূষণে দিয়া বৰ্ণনাৰ সৈতে খাপ খোৱাকৈ অভিনেত্ৰী বিচাৰি পোৱাটো সহজ নাছিল। আমি বিজ্ঞাপনত বাৰে বাৰে ঘোষণা কৰিছিলো: ‘কোনো মেক-আপ এই ছবিখনত ব্যৱহাৰ কৰা নহ’ব’। এনেকুৱা নাছিল যে বৰ্ণনাৰ সৈতে খাপ খোৱা বৃদ্ধা এগৰাকী বিচাৰিবলৈ আমি চেষ্টা কৰা নাছিলো। কিন্তু চেহেৰাটোৱেই একমাত্ৰ কথা নাছিল, আটাইতকৈ ডাঙৰ চিন্তাটো আছিল সত্তৰৰ ঘৰত ভৰি দিয়া এগৰাকী বৃদ্ধাই আউটডোৰ শ্বুটিঙৰ কষ্ট সহ্য কৰিব পাৰিবনে? তাৰোপৰি বয়সে মানুহৰ মানসিক দক্ষতাত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। ইন্দিৰৰ স্মৃতিশক্তি বিশ্বাস কৰিব পৰা যাবনে?”
অৱশ্যে সকলো শংকা দূৰ কৰি চুনীবালাই যি অভিনয় কৰিলে, তাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে মেনিলা চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ খিতাপ জিকিবলৈ সক্ষম হয়। ছবিখন সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত চুনীবালাৰ শৰীৰ বেযা হোৱাত পৰিচালক ৰায়ে তেওঁৰ ঘৰলৈকে প্ৰজেক্টৰ লৈ আহি ছবিখন দেখুৱায়। ছবিগৃহত মুক্তি পোৱাৰ পূৰ্বেই ইতিমধ্যে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
চলচ্চিত্ৰপঞ্জী
বিগ্ৰহ (১৯৩০)
ৰিক্তা (১৯৩৯)
সন্মান
পথেৰ পাঁচালীত কৰা অনবদ্য অভিনয়ৰ বাবে চুনীবালাই মেনিলা চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে। অৱশ্যে ইয়াৰ পূৰ্বেই তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল। আন্তৰ্জাতিক পুৰস্কাৰ পোৱা তেৱেঁ প্ৰথম ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। ১৯৫৮ চনত এই ছবিখন নিউয়ৰ্কত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। তাত বহু গুণমুগ্ধ লোকে তেওঁৰ অভিনয়ৰ ভূষসী প্ৰশংসা কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
ঝালিমাটিৰ গান
ঝালিমাটিৰ গান গোৱালপাৰাৰ বিভিন্ন অঞ্চলত প্ৰচলিত এবিধ লোকগীত। ইয়াৰ মানুহৰ মৃত্যু, শৱযাত্ৰা, শৱদাহন, শ্ৰাদ্ধ আদি প্ৰেতাদি কৰ্মকাণ্ডৰ সৈতে সম্পৰ্ক আছে। গোৱালপাৰা জিলাৰ ঠাইবিশেষে ইয়াক বড় পুৰাণ, সংকীৰ্তন আদি নামেৰেও জনা যায়। এই গীতসমূহ আধ্যাত্মিক তত্ত্বমূলক কৰুণ-ভক্তিৰসেৰে সমৃদ্ধ।
ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্ৰ
ঝালিমাটিৰ গানত ব্যৱহৃত প্ৰধান বাদ্যযন্ত্ৰবোৰ হৈছে খোল, তাল আৰু ঝালি। খোলটো সাধাৰণ খোলতকৈ কিছু দীঘলীয়া ধৰণৰ। খোলটো মাটিৰে নিৰ্মাণ কৰা হয়। ‘ঝালি’ সাধাৰণ তালতকৈ চেপেটা আৰু বহল আ্কৃতিৰ এবিধ বিশেষ তাল। ‘ঝালি’ আৰু ‘মাটিৰ খোল’ ব্যৱহাৰ কৰি এইবিধ লোকগীত গোৱা হয় বাবেই ইয়াক ‘ঝালিমাটিৰ গান’ বুলি কোৱা হয়।
বিভিন্ন ধৰণৰ ঝালিমাটিৰ গান
এগৰাকী ব্যক্তিৰ মৃত্যু হোৱাৰ লগে লগে ‘ঝালিমাটিৰ গান’ গোৱা আৰম্ভ হয় আৰু ই মৃতকৰ শ্ৰাদ্ধ আদি সম্পন্ন হোৱালৈকে ই চলি থাকে। অৱশ্যে কাৰ্য্য অনুসৰি ইয়াৰ বিষয়বস্তু আৰু নাম বেলেগ বেলেগ হ’ব পাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে মৃতকক সাঙীত তুলি শ্মশানলৈ লৈ যাওঁতে, শ্ৰাদ্ধৰ সময়ত, পিণ্ড দানৰ সময়ত এই গীতৰ ৰূপ ভিন্ন হ’ব পাৰে।
সংস্কৃতিত
এই গীত পৰিবেশনৰ ক্ষেত্ৰত বা ইয়াৰ লগত জড়িত বাদভযন্ত্ৰ সমূ্হৰ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত থকা কঠোৰ নিয়ম-নীতিৰ বাবেই এই গীতবিধ পাহৰণিৰ গৰ্ভত বিলীন হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে বুলি বহুতে মতপোষণ কৰে।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত শ্ৰেণী:গীত শ্ৰেণী:সংগীত
তবু
তবচ্চুম ফাতিমা হাচমী (Tabassum Fatima Hashmi; জন্ম: ৪ নৱেম্বৰ ১৯৭১) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেখেতৰ জনপ্ৰিয় নাম হৈছে তবু। তেলুগু, তামিল, মালয়ালম, বঙালী আৰু মাৰাঠী ভাষাৰ ছবিতো তবুৱে অভিনয় কৰিছে। ভাৰতৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত আৰু সফল অভিনেত্ৰী হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰা তবুক প্ৰায়ে জটিল, সংকটাপন্ন চৰিত্ৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা দেখা যায়। তেখেতে আমেৰিকান প্ৰযোজনা গোষ্ঠীৰ লগতো কাম কৰিছে।  তবুৱে দুবাৰকৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে আৰু ছবাৰকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে। ফিল্মফেয়াৰত তেখেতে সমালোচকৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা এতিয়ালৈকে চাৰিটা লাভ কৰিছে, যি এক অভিলেখ। ২০১১ চনত তেখেতক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে।
১৯৮৫ চনত মুক্তি লাভ কৰা দেৱানন্দৰ "হম নৌজৱান"ত তবুৱে এগৰাকী কিশোৰীৰ ৰূপত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখা দিয়ে। অৱশ্যে ১৯৯১ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত তেলুগু ভাষাৰ ছবি "কুলি নং ১"তহে তেখেতে শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ সুযোগ পায়। ১৯৯৪ চনত তবুৱে হিন্দী একশ্যন-ধৰ্মী ড্ৰামা ছবি "বিজয়পথ"ত অভিনয় কৰি ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতা অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰে। তাৰ পিছৰ বছৰটো অৰ্থাৎ ১৯৯৬ চনটো তবুৰ বাবে উল্লেখনীয়। সেইবছৰত তেখেতে গুলজাৰৰ "মাছিছ" ছবিখনত পঞ্জাব বিদ্ৰোহৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা এগৰাকী ডেকা গাভৰুৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে। এইখন ছবিয়ে তেখেতৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা কঢ়িয়াই আনে। ইয়াৰ বাদেও, ১৯৯৬ চনতে নিৰ্মিত তেলুগু ভাষাৰ ছবি  'নিন্নে পেল্লাদাতা'ৰ বাবে তবুৱে তেলুগু ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ লাভ কৰে। অন্যহাতেদি হিন্দী ভাষাৰ আন এখন ছবি "চাজন চলে চচুৰাল"-এও ব্যৱসায়িক সফলতা অৰ্জন কৰে। ১৯৯৯ চনত তবুৱে বলিউডৰ উপাৰ্জনকাৰী কমেডী ছবি 'বিৱি নাম্বাৰ ওৱান' আৰু পাৰিবাৰিক ছবি 'হম চাথ চাথ হে'তো তবুৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে। ১৯৯৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছবি "ৱিৰাচট", "হু টু টু", "অস্তিত্ব" (২০০০) আৰু "চান্দনী বাড়" (২০০১) হৈছে তবুৱে অভিনয় কৰা শক্তিশালী ছবি। প্ৰথম তিনিখনৰ জৰিয়তে তবুৱে লাভ কৰে ফিল্মফেয়াৰৰ সমালোচকৰ বঁটা আৰু শেষৰখন ছবিৰ বাবে তেখেতে লাভ কৰে দ্বিতীয়টো ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা।
লুডু
মহাভাৰত
খ্ৰীষ্টীয় ষষ্ঠ শতিকাত ভাৰতত পাশা খেলৰ সৃষ্টি হৈছিল। ভাৰতত এই খেলৰ বিৱৰ্তনৰ আদিম প্ৰমাণ অজন্তা-ইলোৰাৰ গুহাত বৰ্ডৰ চিত্ৰণত পোৱা যায়। মূল সংস্কৰণটো ভাৰতীয় মহাকাব্য মহাভাৰততো বৰ্ণনা কৰা হৈছে। সেইঅনুসৰি শকুনীয়ে পাণ্ডৱক পৰাস্ত কৰিবলৈ অভিশপ্ত পাশা ব্যৱহাৰ কৰে আৰু অৱশেষত সকলো হেৰুৱাই যুধিষ্ঠিৰে পত্নী দ্ৰৌপদীক বাজিত পেলাই তেওঁকো হেৰুৱাই। পাণ্ডৱসকলে যদিও তেওঁলোকৰ সকলো বস্তু ঘূৰাই পায়, কিন্তু দ্ৰৌপদীয়ে সমগ্ৰ কুৰু বংশক তিৰস্কাৰ কৰাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰে যদিও গান্ধাৰীৰ হস্তক্ষেপত ৰৈ যায়, আৰু দ্ৰৌপদীৰ ক্ৰোধক শান্ত কৰাৰ সুযোগ দেখি কুৰু ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰই পাণ্ডৱসকলক তেওঁলোকৰ সকলোখিনি ঘূৰাই দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে খেলখনত পৰাস্ত হয়।
প্ৰাচীন কালত ইয়াক চৌপাৰ নামেৰেও জনা গৈছিল। চৌপাৰ সমসাময়িক সংস্কৰণটো ভাৰতৰ মোগল সম্ৰাটসকলে খেলিছিল বুলি জনা যায় আৰু আকবৰৰ দিনৰ এয়া এক উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ।
টোকা
শ্ৰেণী:খেল
সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ
সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ ১৪শ শতিকাত মাধৱ কন্দলীয়ে অসমীয়া ভাষাত ৰচনা কৰা ৰামায়ণ। ভৌম-পালবংশীয় ক্ষত্ৰিয় ৰজা মহামাণিক্যৰ (আনুমানিক ১৩৩০-১৩৭০ কি?) ৰাজসভাৰ কবি মাধৱ কন্দলীয়ে ৰাজ অনুগ্ৰহত উত্তৰ ভাৰতৰ ভিতৰতে প্ৰথম বাল্মীকিৰ ৰামায়ণ অসমীয়ালৈ "সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ" নামেৰে অনুবাদ কৰে । আধুনিক ভাৰতীয় ভাষাত ৰচনা কৰা এইখন ৰামায়ণ শাস্ত্ৰীয় তামিল ভাষাত কাম্বৰৰ ৰামায়ণৰ পিছতেই অৱস্থান কৰে। প্ৰাকশংকৰী যুগত ৰচনা কৰা এইখন গ্ৰন্থ লিখিত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম নিদৰ্শনসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
ইয়াত ৰাম, সীতা ইত্যাদি অন্যান্য চৰিত্ৰ সমূহক অতি মানৱৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হোৱা নাই। পৌৰাণিক চৰিত্ৰ সমূহৰ অতিৰঞ্জিত বৰ্ণনা আৰু নায়কত্ব আৰোপ নকৰা ইয়াৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য। মাধৱ কন্দলীয়ে নিজেই উল্লেখ কৰিছে যে এই গ্ৰন্থ ধৰ্মীয় উদ্দেশ্যৰ বাবে ৰচনা কৰা হোৱা নাছিল। বাল্মীকিৰ ৰামায়ণত ৰামক অতি মানৱ ৰূপত দেখুৱা হোৱা নাই। পাছতহে ইয়াত ৰামৰ অলৌকিকতা সন্নিবিষ্ট হৈছে।
মাধৱ কন্দলীয়ে 'সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ পদবন্ধে নিবন্ধিলো' বুলি কৈছে যদিও কালক্ৰমত ৰামায়ণৰ দুটা কাণ্ড হেৰাই যায়। পিছত নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মীয়ৰ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱে এই কাণ্ড দুটা সংস্কৃতৰ পৰা অনুবাদ কৰি মূল কাব্যৰ লগত সংযোগ কৰে। "গুৰু-চৰিত" ইয়াৰ বিষয়ে এটা কাহিনী পোৱা যায়। কাহিনীমতে অনন্ত কন্দলীয়ে ভক্তিৰসৰ আধাৰত ৰামায়ণৰ এক নতুন অনুবাদ কৰি মাধৱ কন্দলীৰ ৰামায়ণক লুপ্ত কৰিব বিচাৰিছিল। তেতিয়া মাধৱ কন্দলীয়ে শঙ্কৰদেৱক সপোনত দেখা দি ইয়াৰ সংৰক্ষণৰ বাবে অনুৰোধ জনায়। তাৰ পিছত শঙ্কৰদেৱে মাধৱদেৱক আদিকাণ্ড লিখিবলৈ দি নিজে উত্তৰাকাণ্ড লিখি উলিয়ায় । মাধৱ কন্দলীয়ে এই কাণ্ড দুটা আগতে ৰচনা কৰিছিল নে নাই তাৰ কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাযায় ।
সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ ইংৰাজী ভাষাতো অনুবাদিত হৈছে।
কবিৰ পৰিচয়
মাধৱ কন্দলী ১৪ শ শতিকাৰ ভৌম-পালবংশীয় বৰাহী ৰজা মহামাণিক্যৰ ৰাজসভাৰ এজন কবি । মাধৱ কন্দলীয়ে উত্তৰ ভাৰতৰ ভিতৰতে প্ৰথম বাল্মীকিৰ ৰামায়ণ অসমীয়ালৈ “সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ” নামেৰে অনুবাদ কৰে । মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে মাধৱ কন্দলীক "অপ্ৰমাদী কবি" আখ্যা দিছিল ।
মূল গ্ৰন্থ
তেওঁ সাতকাণ্ড ৰামায়ণ বৰাহী ৰজা মহামাণিক্যৰ অনুৰোধত লিখে। সেইসময়ত তেওঁৰ ৰাজধানী শিৱসাগৰত আছিল। তেওঁ ৰামায়ণত উল্লেখ কৰিছে: কবিৰাজ কন্দলী যে, আমাকেসে বুলি কয় মাধৱ কন্দলী আৰো নাম। সপোনে সচিতে মঞি, জ্ঞান কায় বাক্য মনে, অহৰ্নিশে চিন্তো ৰাম ৰাম। শ্লোক সংস্কৃতত আমি, গঢ়িবাক পাৰিচয়, কৰিলোহো সৰ্ব্বজন বোধে। ৰামায়ণ সুপৱাৰ শ্ৰীমহা মাণিক্য যে, বৰাহী ৰজাৰ অনুৰোধে। সাতকাণ্ড ৰামায়ণ, পদবন্ধে নিবন্ধিলো, লম্ভা পৰিহৰি সাৰোদ্ধৃত। মহা মাণিক্যৰ বোলে, কাব্য ৰস কিছো দিলো, দুগ্ধ মথনত যেন ঘৃত।
কন্দলীয়ে ৰামায়ণত বিভিন্ন ছন্দ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ইয়াত ঘাইকৈ পদ বা পয়াৰ, ঝুমুৰা, দুলৰি আৰু ছবি ছন্দৰ ব্যৱহাৰ হোৱা দেখা যায়। তেওঁ বাল্মিকীৰ ৰামায়ণৰ আক্ষৰিক অনুবাদ নকৰি ভাৱানুবাদ হে কৰিছিল। ইয়াত অসমীয়া চহা জীৱনৰ চাপ দেখিবলৈ পোৱা যায়। তেওঁ ৰাম, সীতা আদি চৰিত্ৰক মানৱী ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছিল। আচৰিত গুণ থাকিলেও কিছুমান পৰিস্থিতিত মানৱীয় দুৰ্বলতাও ইয়াৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য।
কন্দলীয়ে ইয়াত বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্ৰ, ফল-ফুল, গছ-লতিকা, পশু-পক্ষীৰ ইত্যাদিৰ বৰ্ণনাও কৰিছে।
পৰৱৰ্তী সময়
মাধৱ কন্দলীৰ প্ৰায় এশ বছৰ পিছত অৰ্থাৎ ১৫শ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত 'কৃত্তিবাসী ৰামায়ণ' আৰু ১৬শ শতিকাৰ অষ্টম দশকত তুলসীদাসৰ 'ৰামচৰিতমানস' ৰচিত হয় । কালক্ৰমত ৰামায়ণৰ দুটা কাণ্ড হেৰাই যোৱাৰ পিছত নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মীয়ৰ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱে এই কাণ্ড দুটা সংস্কৃতৰ পৰা অনুবাদ কৰি মূল কাব্যৰ লগত সংযোগ কৰে। শংকৰদেৱ সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণৰ পৰা প্ৰভাৱিত হৈ এনেদৰে কৈছিল: পূৰ্ব কবি অপ্ৰমাদী মাধৱ কন্দলী আদি পদে বিৰচিলা পদ কথা। হাতীৰ দেখিয়া লাদ, শশা যেন ফাৰে মাৰ্গ মোৰ ভৈল তেহ্নয় অৱস্থা। পিছলৈ ১৬শ শতিকাত অনন্ত কন্দলী আৰু কিছুমানৰ পদ ইয়াত যোগ হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
পুথি চিত্ৰ প্ৰস্তুতিৰ সঁজুলি
পুথি চিত্ৰ প্ৰস্তুতিৰ সঁজুলি হ'ল চিত্ৰপুথিৰ ভূমি যিয়েই নহক লাগে এই ভূমিসমূহত লিখিবলৈ, আঁকিবলৈ আৰু কোনখিনিৰ পৰা লিখিব, কিমানলৈ লিখিব, আঁকিবৰ বাবে ক্ষেত্ৰ কিমান থাকিব বা ৰাখিব এইবোৰৰ বাবে ব্যৱহৃত কেতবোৰ সঁজুলি। সাঁচিপাতত এখন, তুলাপাত এখনত লিখিব বা আঁকিবৰ বাবে প্ৰস্তুত হৈ হোৱাৰ পিচত, মহী তৈয়াৰ হোৱাৰ পাছত বা প্ৰয়োজনীয় ৰং বৰণৰ ফলিখন সজাই লোৱাৰ পাছত পৰ্যায়ত এই সঁজুলিসমূহৰ প্ৰয়োজন হয়। পুথিখন সাঁচিপাতৰেই হওক বা তুলাপাতৰেই এটা পৃষ্ঠাত কিমান আখৰ থাকিব আৰু চিত্ৰৰ বাবে কিমান ঠাই এৰিব লাগিব সেইবোৰ জুখি-মাখি ঠিক কৰা হয়। এই সকলো জুখ-মাখ, ৰেখাৰ ব্যৱহাৰ, ৰঙৰ বিতৰণ এইবিলাকৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে। এনেকুৱা জোখ-মাখবিলাক কৰিবৰ বাবে খনিকৰসকলে কেতবোৰ কাঠী নিজেই সাজি লৈছিল আৰু ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
কাপ কাঠী
এইবিধ বাঁহেৰে তৈয়াৰি কৰি লোৱা এবিধ কাঠী। সাঁচিপাত বা তুলাপাত এখন লিখিবলৈ বা আঁকিবলে তৈয়াৰ কৰি লোৱাৰ পাছত চাৰিওফালে কিমান ঠাইত এৰিব সেইটো ঠিক কৰি ল'বলৈ এই কাণ কাঠী ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কাণ কাঠী দুই মুৰে এক নিৰ্দিষ্ট জোখত এটা কাণ লোৱা হয়। ভূমিৰ দীঘল-পাতল অনুসৰি বেলেগ বেলেগ জোখৰ কাণ কাঠী তৈয়াৰ কৰি লোৱা হয়। সেইবাবে পুথি অনুসৰি কাণ কাঠীৰ জোখা বেলেগ বেলেগ হয়। কাণ কাঠি কটা অংশত লিখা আৰু অঁকা হয়। কাণ কাঠী জোখা কাঠীক 'শিৰোনামা কাঠী'ও বোলা হয়।
কতলা কাঠী
এইবিধ কাঠী বাঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। বাঁহৰ কাঠীত এমূৰে দুডাল জোং ভাগিলে যাতে সিটো মূৰৰ জোং ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি সেই ভাবি। ভূমিৰ ভিতৰ ভাগত কিমান শাৰী আখৰ থাকিব আৰু শাৰীবোৰৰ মাজত দূৰত্ব কিমান হ'ব লাগিব, সেই জোখ দিবৰ বাবে এই কাঠী ব্যৱহাৰ কৰা হয়। জোংদুডালেৰে হেঁচা মাৰি ভূমিত দাগ লগোৱা হয় আৰু এই দাগেই শাৰীৰ দূৰত্ব নিৰূপণ কৰে। লিপিকাৰৰ নিজ পৰিকল্পনাৰে শাৰীৰ দূৰত্ব অনুসৰি কতলা কাঠীৰ জোং কটা হয়। কাঠমিস্ত্ৰীসকলে কৰতেৰে কাটিবলৈ বা বটালীৰে খুলিবলৈ কাঠত যি যতনেৰে দাগ দি লয়, থিক সেই যতনৰ দৰেই কতলা কাঠীৰে কাম কৰা হয়।
অঁকিয়া কাঠী
কতলাত কাঠীৰে দূৰত্ব নিৰূপন বাবে যি দাগ দি লোৱা হয়, সেই দাগবোৰ সৰলৰেখাৰে টানি শাৰীবোৰৰ স্থান স্পষ্ট কৰা হয়। স্পষ্ট কৰিবৰ বাবে সম দূৰত্বৰ বিন্দুবোৰ লগ লগাবলৈ ৰেখাঙ্কন কৰোঁতে যিবিধ সঁজুলিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় সেই ডালেই 'অঁকিয়া কাঠী' । অঁকিয়া কাঠীও পৈণত বাঁহৰ পৰাই তৈয়াৰ কৰি লোৱা হয়। অঁকিয়া কাঠীৰ দুই বিন্দুৰ মাজত সংযোগ ঘটাবলৈ যি আঁক মৰা হয় সেই আঁক সাৱধানে নামাৰিলে ভূমি ফাটি যাব পাৰে বাবে বৰ সাৱধানেৰে আঁচ টনা হয়। সেই আঁচ বৰ স্পষ্টও হ'ব নালাগে, মাথোঁ চকুৰে মনিব পৰা হ'লেই হয়। কিছুমান খনিকৰে অঁকিয়া কাঠী ব্যৱহাৰ নকৰি বিশেষভাৱে তৈয়াৰ সীহৰ শলাত  ব্যৱহাৰ কৰে । মাটিত লোৰ খান্দি সীহ গলাই সীহৰ শলা প্ৰস্তুত কৰা হয়। অঁকিয়া কাঠীক 'আঁক মাৰি' বুলিও কোৱা হয়।
কাপ ঢেকীয়া
ঢেকীয়াৰেই এটা জাত এই 'কাপ ঢেকীয়া' বা 'বন ঢেকীয়া'। ভূমি প্ৰস্তুত হোৱাৰ পাছত আৰু আৱশ্যকীয় জোখ-মাখবোৰ বিভিন্ন কাঠীৰে লোৱাৰ পাছত লিখাৰ কথা আহে। লিখিবৰ বাবে কাপ ঢেকীয়া পুৰণি কালত যথেষ্ট ব্যৱহাৰ কৰা হয় হৈছিল।  পৈণত কাপ ঢেকীয়া টান হোৱাৰ লগতে এটা নমনীয় গুণো থাকে। আখৰ লিখোঁতে কলম বেঁকা হৈ নাযায়, আঁহ ফাটি নাযায় আৰু কেইবাটাও আখৰলৈকে মহী নিগৰি যায়। লিখি যাওঁতে আৱশ্যকীয় নমনীয় গুণে লিখাতো সহায় বাদে মৌৰা চৰাইৰ পাখি আৰু বাঁহৰ কলমেৰে আখৰ লিখা হয়।বাঁহৰ কলমৰ সলনি কেতিয়াবা খাগৰি কলমেৰেও লিখা হয়। যোগিনীতন্ত্ৰৰ উত্তৰখণ্ডৰ সপ্তম পটলৰ মতে সোণ, ৰূপ, তাম আৰু কাঁহেৰে কলম প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি যদিও অসমত এই কাপ ঢেকীয়া,  পাখি কলম, বাঁহৰ কলম আৰু খাগৰি কলমেৰে আখৰ লিখা হৈছিল।
ভাস্কৰাচাৰ্য
ভাস্কৰাচাৰ্য (১১১৪-১১৮৫ খ্ৰীষ্টাব্দ) এগৰাকী ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী। তেওঁ কৰ্ণাটকৰ বিজাপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ "সিদ্ধান্ত শিৰোমণি" (১১৫০ খ্ৰী:) আৰু "কৰণ কৌতুহল" (১১৭০ খ্ৰী:) নামৰ দুখন বিখ্যাত গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। সিদ্ধান্ত শিৰোমণি চাৰিটা ভাগত বিভক্ত আছিল- লীলাৱতী, বীজগণিত, গ্ৰহগণিত আৰু গোলাধ্যায়। পাটীগণিত, বীজগণিত আদিৰ কিছুমান বুনিয়াদী সূত্ৰ, অসীম সংখ্যাৰ ধাৰণা আৰু তাৎপৰ্য, সৰল আৰু দ্বিঘাত সমীকৰণৰ চৰ্চা, গোলক সম্পৰ্কীয় অধ্যয়ন আদি এওঁৰ উল্লেখযোগ্য অৱদান। তেওঁক মধ্যযুগীয় ভাৰতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গণিতজ্ঞ বুলি অভিহিত কৰা হয়।
ভাস্কৰাচাৰ্যই আইজাক নিউটন আৰু লেইব্‌নিজতকৈ প্ৰায় পাঁচশ বছৰ আগতেই কলন গণিতৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছিল। কলন গণিতৰ সূত্ৰৰ ব্যৱহাৰেৰে তেওঁ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান গাণিতিক সমস্যা সমাধানৰ চেষ্টা কৰিছিল।
ভাস্কৰাচাৰ্য আৰু প্ৰাচীন ভাৰতৰ আন এজন গণিতজ্ঞ ভাস্কৰৰ সন্মানাৰ্থে ১৯৮১ চনৰ ২০ নৱেম্বৰত ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাই ভাস্কৰ ২ নামৰ কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ নিক্ষেপ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ
চোনী মহিৱাল
চোনী মহিৱাল অথবা চুনী মেহেৰ (Sohni Mahiwal; سوہنی مہیوال; ; ਸੋਹਣੀ ਮਹੀਂਵਾਲ; سهڻي ميهار) পঞ্জাবৰ চাৰিটা বিষাদ-গাথাৰ এটা। অন্য তিনিটা হ’ল- চচ্ছি পুন্নুন, মিৰ্জা চাহিবা আৰু হীৰ-ৰাঞ্জা। কাহিনীৰ নায়িকা চোনীয়ে যিজন পুৰুষক বিয়া কৰাইছিল, তেওঁৰ প্ৰতি কোনো শ্ৰদ্ধাবোধ নাছিল। বিবাহিত জীৱনত তেওঁ এগৰাকী অসুখী নাৰী আছিল। তেওঁৰ প্ৰেম আছিল এজন মহ গোৱালৰ প্ৰতি; যাক লগ পাবলৈ তেওঁ প্ৰতি নিশা নৈ সাতুৰি পাৰ হৈছিল। পানীত ওপঙি সহজে ওপঙিবলৈ চোনীয়ে এটা মাটিৰ কলহ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ এই গোপন প্ৰেমৰ কথা গম পাই ননদে সেই মাটিৰ কলহটো সলনি কৰি তাৰ ঠাইত এটা জুইত নোপোৰা কেঁচা মাটিৰ কলহ থৈ দিয়ে। চোনীয়ে সেই কেঁচা মাটিৰ কলহটো লৈ নৈত সাতুৰি যাওঁতে কলহটো পানীত সংস্পৰ্শত গলি যায় আৰু তেওঁৰ সলিল সমাধি ঘটে।
চোনী মহিৱালৰ কাহিনীত সিন্ধী চুফী কবি ‘শাহ জো ৰিচালো’ ৰচিত আন এটা বিষাদ গাথাতো দেখিবলৈ পোৱা যায়। শাহৰ এই বিষাদ গাথাটো সিন্ধী ভাষাৰ সাতটা জনপ্ৰিয় বিষাদ গাথাৰ অন্যতম। চোনী সিন্ধী আৰু পঞ্জাবী উভয় ভাষাৰে জনপ্ৰিয় লোকগাথা।
কাহিনী
১৮ শতিকাত মোগল শাসনৰ শেষৰ ফালে তুল্লা নামে এজন কুমাৰৰ ঘৰত চোনী নামেৰে সুন্দৰী ছোৱালী এজনীয়ে জন্ম লৈছিল। তেওঁলোকে বৰ্তমানৰ পাকিস্তানৰ পঞ্জাব প্ৰদেশৰ গুজৰাট চহৰত বাস কৰিছিল। সেই সময়ৰ গুজৰাট চহৰ চেনাব নৈৰ পাৰত অৱস্থিত আছিল আৰু ই আছিল বুখাৰা আৰু দিল্লীৰ বাণিজ্যপথৰ এটা ‘কাৰাভান-চৰাই’, অৰ্থাৎ পথিকসকলৰ বিশ্ৰামস্থল। চোনী ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগেলগে মাটিৰ পাত্ৰবোৰত কাৰুকাৰ্য কৰাত দেউতাক সহায় কৰিছিল। চেনাব নৈৰ পাৰৰ ৰামপিয়াৰী মহলৰ ওচৰত তেওঁলোকৰ বিক্ৰিকেন্দ্ৰ আছিল বুলি ভবা
বুখাৰাৰ ইজ্জত বেইগ
উজবেকিস্তানৰ বুখাৰা চহৰৰ এজন সদাগৰ ইজ্জত বেইগ বাণিজ্যৰ উদ্দেশ্যে দিল্লীলৈ আহিছিল। আহোঁতে গুজৰাটত যাত্ৰা বিৰতি কৰিছিল। তাতে বেইগে চোনীক দেখা পায় আৰু বিমুগ্ধ হৈ পৰে। তেওঁক এপলক দেখা পাবলৈকে বেইগে প্ৰতিদিনে তেওঁলোকৰ দোকানৰ কলহ আৰু আন পাত্ৰবোৰ কিনে। চোনীৰো সদাগৰজনৰ প্ৰতি প্ৰণয়ৰ ভাব জাগে। বেইগে কাৰাভানৰ সৈতে বুখাৰালৈ উভতি নগৈ তুল্লাৰ ঘৰতে লগুৱা হৈ থাকিল আৰু মহ চৰোৱা কামত নিযুক্ত হ’ল। বেইগ ‘মেহেৰ’ বা ‘মহিৱাল’ নামেৰে পৰিচিত হ’ল, যাৰ অৰ্থ মহ-গোৱাল।
চোনীৰ বিবাহ
চোনী আৰু মহিৱালৰ প্ৰণয় কাহিনীয়ে কুমাৰ সমাজত তোলপাৰ লগায়। এজন বাহিৰা মানুহৰ সৈতে সৈতে বিয়া হোৱাত সমাজে অনুমোদন নজনালে। সেয়েহে দেউতাকে ততাতৈয়াকৈ আন এজন কুমাৰ সৈতে তেওঁৰ বিয়াৰ আয়োজন কৰিলে। ইজ্জত বেইগে সাধাৰণ জীৱন ত্যাগ কৰি ফকীৰৰ জীৱন আকোৱালী ল’লে আৰু চোনীৰ নতুন ঘৰ হামিৰপুৰৰ, চেনাব নৈৰ সিটোপাৰে এটা জুপুৰী সাজি বাস কৰিবলৈ ল’লে।
মাজনিশা গোটেই পৃথিৱী নিঃপালি দিয়াৰ পিছত চোনীয়ে মহিৱালক লগ পাবলৈ যায়। পানীত যাতে ওপঙি থাকে, তাৰবাবে এটা মাটিৰ কলহ ওভোতাকৈ লৈ, তাতে সাবটি ধৰি তেওঁ নৈ পাৰ হয়। বেইগে প্ৰতিদিনে এটা মাছ ধৰি তেওঁৰ বাবে ৰন্ধা-বঢ়া কৰি থয়। কথিত আছে যে এদিন মাছ নাপাই মহিৱালে নিজৰ উৰুৰ মাংস কাটি ৰান্ধি থৈছিল।
কৰুণ পৰিনতি
ইফালে চোনীয়ে যে মহিৱালক লগ পাবলৈ যায়, এই বিষয়ে গুজৱ বিয়পি পৰিল। এদিন চোনীৰ ননদে তেওঁক অনুসৰণ কৰি তেওঁ লুকুৱাই ৰখা মাটিৰ পাত্ৰটোৰ গোপন ঠাই টুকুৰা বিচাৰি পায়। ননদে আহি মাকক অৰ্থাৎ চোনীৰ শাহুৱেকক কথাটো জনালে। ইফালে তেওঁৰ স্বামী সেই সময়ত ঘৰৰ পৰা আঁতৰত আছিল। পিছদিনাখন ভালকৈ জুইত পোৰা সেই শক্তিশালী মাটিৰ কলহটো আঁতৰাই তাৰ ঠাইত এটা কেঁচা মাটিৰ কলহ থৈ দিলে। কেঁচা মাটিৰ পাত্ৰটো লৈ চোনীয়ে যেতিয়া নৈ পাৰ হ’বলৈ গ’ল, পানীৰ সংস্পৰ্শত কলহটো গলি যায় আৰু তেওঁৰ সলিল সমাধি ঘটে। ইফালে নৈৰ সিপাৰৰ পৰা মহিৱালে চোনীক বুৰিবলৈ ধৰা দেখা পাই বচাবলৈ নৈত জাপ দিয়ে আৰু তেওঁৰো মৃত্যু হয়। এনেকৈ ইহ জনমত নহলেও পৰজনমত তেওঁলোকৰ মিলন হ’ল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:লোকসাহিত্য
আত্মা
বহুতো ধৰ্মীয়, দাৰ্শনিক আৰু পৌৰাণিক পৰম্পৰামতে আত্মা হৈছে জীৱৰ অন্তৰ্নিহিত এক অশৰীৰ সত্তা আত্মাই জীৱৰ মানসিক ক্ষমতা যেনে: কাৰণ, চৰিত্ৰ, অনুভূতি, চেতনা, স্মৃতি, উপলব্ধি, চিন্তাভাবনা ইত্যাদিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। দাৰ্শনিক ব্যবস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আত্মা নশ্বৰ নাইবা অবিনশ্বৰ হ'ব পাৰে। ছক্ৰেটিছ, প্লেটো আৰু এৰিষ্টটলৰ দৰে গ্ৰীক দাৰ্শনিকসকলে বুজি পাইছিল যে আত্মাৰ (ψυχή Psūchê) নিশ্চয় এক যৌক্তিক অনুষদ থাকে, যাৰ অনুশীলন মানুহৰ ক্ৰিয়াকলাপসমূহৰ ভিতৰত সবাতোকৈ ঐশ্বৰিক।
ইহুদী ধৰ্ম আৰু কিছু খ্ৰীষ্টান সম্প্ৰদায়ৰ মতে কেবলমাত্ৰ মানুহৰহে অমৰ আত্মা আছে (যদিও অমৰত্ব ইহুদী ধৰ্মৰ মতে বিতৰ্কিত আৰু অমৰত্বৰ ধাৰণাটো প্লেটোৰ দ্বাৰা প্ৰভাবিত হ’ব পাৰে)। উদাহৰণস্বৰূপে, কেথলিক ধৰ্মতত্ত্ববিদ টমাছ একুইনাছৰ মতে সকলো প্ৰাণীৰ "আত্মা" (অ্যানিমে) আছে কিন্তু যুক্তি দিছিল যে কেবল মানৱ আত্মাহে অমৰ। অন্যান্য ধৰ্মাৱলম্বীসকলে (বিশেষত হিন্দু ধৰ্ম আৰু জৈন ধৰ্ম) বিশ্বাস কৰে যে ক্ষুদ্ৰতম বেক্টেৰিয়াৰ পৰা বৃহত্তম স্তন্যপায়ী প্ৰাণী সকলোৰে প্ৰাণ হ'ল আত্মা (আত্মমান, জীৱ) আৰু পৃথিৱীত তেঁওলোক হৈছে আত্মাৰ দৈহিক প্ৰতিনিধি (দেহ) মাত্ৰ। আচল সত্ত্বা হ'ল আত্মা, আন্যহাতে শৰীৰ সেই জীৱনতৰ কৰ্মফল অনুভব কৰাৰ এক প্ৰক্ৰিয়া। উদাহৰণস্বৰূপে যদি বাঘ দেখিবলৈ পোৱা যায় তেন্তে তাৰ এটা আত্ম-সচেতন পৰিচয় (আত্মা), আৰু এটা শাৰীৰিক প্ৰতিনিধি (বাঘৰ শৰীৰ, যি পৰ্যবেক্ষণযোগ্য) আছে। কিছুমান দৰ্শনৰ মতে নদী নাইবা পাহাৰ আদি অ-জৈবিক সত্ত্বাও আত্মাৰ অধিকাৰী। আত্মা সম্পৰ্কীয় এই বিশ্বাসক এনিমিজম (Animism) বোলা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দৰ্শন
ভাৰতীয় জাতীয় ফুটবল দল
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবল দল হৈছে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ফুটবলত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা পুৰুষৰ জাতীয় দল, যাৰ কাৰ্যকলাপ ভাৰতৰ ফুটবলৰ সৰ্বোচ্চ শাসকীয় সংস্থা অল ইণ্ডিয়া ফুটবল ফেডাৰেচনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়। ১৯৪৮ চনৰ পৰা ফুটবলৰ শাসকীয় সংস্থা ফিফাৰ সদস্য আৰু ১৯৫৪ চনৰ পৰা ইয়াৰ আঞ্চলিক সংস্থা এছিয়ান ফুটবল কনফেডাৰেচনৰ সদস্য। ১৯৩৮ চনৰ ৩ ছেপ্টেম্বৰত ভাৰতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গেমছত অংশগ্ৰহণ কৰে; অষ্ট্ৰেলিয়াৰ ছিডনীত অনুষ্ঠিত হোৱা খেলখনত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত ৫–৩ গ ’লত পৰাস্ত হয় ভাৰত।
ব্লু টাইগাৰছ নামেৰে পৰিচিত এই দলটোৱে ঘৰুৱা মেচসমূহ কেইবাখনো ষ্টেডিয়ামত আয়োজন কৰে। এই দলৰ মুখ্য কাৰ্যালয় ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীত অৱস্থিত। বৰ্তমান ইগ’ৰ ষ্টিমাটছ এই দলৰ মেনেজাৰ আৰু বেংগালুৰুৰ আক্ৰমণাত্মক খেলুৱৈ সুনীল ছেত্ৰী, অধিনায়ক।
ভাৰতে এতিয়ালৈকে ফিফা বিশ্বকাপত কেতিয়াও অংশ লোৱা নাই; কিন্তু ১৯৫০ চনৰ ফিফা বিশ্বকাপত খেলিবলৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰাৰ পিছতো কেৱল খেলাৰ জোতা নথকাৰ বাবেই তেওঁলোকে প্ৰতিযোগিতাখনত অংশগ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰিলে। আনহাতে ভাৰতে এতিয়ালৈকে ৪ বাৰ এ এফ চি এছিয়ান কাপত অংশগ্ৰহণ কৰিছে, ১৯৬৪ চনৰ এ এফ চি এছিয়ান কাপত ৰানাৰ্ছ আপ হিচাপে সৰ্বোত্তম কৃতিত্ব লাভ কৰিছে। লগতে গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতৰ সৰ্বোত্তম কৃতিত্ব হৈছে ৰূপৰ পদক লাভ কৰা। ভাৰতে ৭টা খিতাপ জয় কৰি ছাফ চেম্পিয়নশ্বিপৰ অন্যতম সফল দল হিচাপে পৰিগণিত হৈছে ( ১৯৯৩, ১৯৯৭, ১৯৯৯, ২০০৫, ২০০৯, ২০১১ আৰু ২০১৫ )। ইয়াৰ বাহিৰেও ভাৰতে এছিয়ান গেমছত ২টা স্বৰ্ণ পদক ( ১৯৫১ আৰু ১৯৬২ ) লাভ কৰে।
সুনীল ছেত্ৰী, বৈচুং ভুটিয়া, শ্বব্বিৰ আলী, জে জে লালপেখলুৱা আৰু ৰবীন সিঙৰ দৰে খেলুৱৈয়ে ভাৰতীয় জাৰ্চি পিন্ধি খেলপথাৰ কঁপাইছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ক্ৰীড়া সংঘ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় জাতীয় ফুটবল দল
সুনীতা ভূঞা
সুনীতা খাউণ্ড ভূঞা (জন্ম: ২৩ মে' ১৯৭০) এগৰাকী ভাৰতীয় সংগীতশিল্পী আৰু বেহেলাবাদক। তেওঁ বিশেষকৈ বেহেলাত লোক-সংগীত আৰু শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ লগত পাশ্চাত্য সংগীৰ লগত যুক্ত কৰাৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁ সংগীত চিকিৎসা বা মিউজিক থেৰাপীৰ লগতো জড়িত। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় একতা সংঘয়ে সংগীতৰ উৎকৃষ্টতাৰ বাবে প্ৰদান কৰা ইন্দিৰা গান্ধী প্ৰিয়দৰ্শনী বঁটা লাভ কৰিছে। বৰ্তমান তেওঁ প্ৰয়াস ফাউণ্ডেচনৰ মুখ্য মেণ্টৰ ৰূপে কৰ্মৰত।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭০ চনৰ ২৩ মে' তাৰিখে মেঘালয়ৰ ৰাজধানী শ্বিলঙত সুনীতা ভূঞাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ কবিন খাউণ্ড আৰু মাতৃ মিনতি খাউণ্ড। কবিন খাউণ্ড এগৰাকী অধিবক্তা হিচাপে জিআইচিত কৰ্মৰত আছিল আৰু মিনতি খাউণ্ড এগৰাকী বিখ্যাত বেহেলাবাদক সংগীতজ্ঞ। তেওঁৰ পিতৃৰ চাকৰিসূত্ৰে ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত বদলি হৈছিল। সুনীতায়ে প্ৰাৰম্ভিক জীৱন অসম আৰু ওড়িশাৰ বিভিন্ন ঠাইত কটাইছিল। তেওঁৰ ভাতৃ পৱিত্ৰ খাউণ্ড এগৰাকী অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়া। সুনীতায়ে প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা ডিব্ৰুগড়ৰ লিটিল ফ্লাৱাৰ স্কুলত গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ উচ্চশিক্ষাৰ বাবে গুৱাহাটীৰ কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰে। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মানৱ সম্পদ ব্যৱস্থাপনাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীলাভ কৰিছে।
তেওঁ আঠ বছৰীয়া সংগীতৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰিছে। তেওঁ তেওঁৰ মাতৃৰ সৈতে গুৰু শিষ্য পৰম্পৰা পালন কৰে। তদুপৰি তেওঁ কলকাতাত পণ্ডিত ভি.ভি. জগৰ ওচৰত পাঁচ বছৰ কাল সংগীতৰ উচ্চ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল।
কেৰিয়াৰ
সুনীতা ভূঞায়ে সৰুতে মাতৃ মিনতি খাউণ্ডৰ সৈতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে মঞ্চত পৰিবেশন কৰিছিল। তেওঁ ইণ্ডো-জেজ ফিউজন আৰু বৈশ্বিক লোকসংগীতৰ বিশেষজ্ঞ। তেওঁৰ ভায়লিনৰ প্ৰথম এলবাম বিহু ষ্ট্ৰীং টাইম মিউজিক বেনাৰত মুক্তি লাভ কৰে। তেওঁ বিভিন্ন প্ৰকল্পৰ লগত জড়িত। এই প্ৰকল্পসমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল: কমনৱেলথ সাংস্কৃতিক প্ৰগতি যুক্তৰাজ্য, ৱিথ ষ্ট্ৰীঙছ এটেছড, এদিনবাৰ্গ মেলা, বিয়ণ্ড বাউণ্ডৰীছ লণ্ডন, য়েছ বেংক আৰু চিএনবিচিৰ চেভ ৰাইন'ৰ বাবে সংগীত ইত্যাদি। ইয়াৰ লগতে তেওঁ দেশ বিদেশৰ বিভিন্ন ঠাইত পৰিবেশন কৰিছে।
তেওঁ বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ লগতে সংগীৰ জৰিয়তে নেতৃত্ববহন কৰি আহিছে। তেওঁ প্ৰায় ২০ বছৰ কাল ধৰি বিভিন্ন কৰ্মশালা, বক্তৃতা অনুষ্ঠান আদিৰ লগত জড়িত হৈ আছে। কেইবাটাও কৰ্পৰেট কোম্পানীত চাকৰি কৰাৰ পিছত তেওঁ ২০১৭ চনত প্ৰয়াস ফাউণ্ডেচনৰ লগত জড়িত হয়। ইয়াত তেওঁ বিশেষকৈ মিউজিক থেৰাপিৰ লগত জড়িত। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ভিক্টোৰিয়া মেমৰীয়েল অন্ধ বিদ্যালয়ত সংগীতৰ শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপেও কাম কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। ২০০৫ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় একতা সংঘয়ে সংগীতৰ উৎকৃষ্টতাৰ বাবে প্ৰদান কৰা ইন্দিৰা গান্ধী প্ৰিয়দৰ্শনী বঁটা লাভ কৰিছে। তেওঁ ডন বস্ক'ৰ মাদাৰ টেৰেছা কেম্পেইনৰ জয় অফ গিভিংৰ দূত। তেওঁ ২০১৬ চনত ভেটিকানলৈ গৈছিল আৰু পোপ ফ্ৰান্সিছৰ পৰা আশীৰ্বাদ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ শ্ৰী লংকাৰ দক্ষিণ এছিয়া মহিলা নিধিৰ দূত। তেওঁ লাভ কৰা উল্লেখযোগ্য বঁটা সমূহ হ'ল:
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৯৫ চনত সুনীতা ভূঞায়ে সুৰজিৎ ভূঞাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ ৰণজিৎ ভূঞা এজন পিয়ান'বাদক। তেওঁলোকৰ পৰিয়াল মুম্বাইত বাস কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰী
ৰুদালী
ৰুদালী হৈছে এক ধৰণৰ পেছাদাৰী শোক প্ৰকাশৰ প্ৰথা বা পৰম্পৰা। ৰাজস্থানৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত প্ৰচলিত এই প্ৰথামতে নিম্নবিত্ত মহিলাসকলক এই কাৰ্যত নিয়োগ কৰা হয়। এনেদৰে নিয়োগ কৰা মহিলাসকলকো ৰুদালী বোলা হয়। এই প্ৰথামতে উচ্চ জাতিৰ মৃত পুৰুষসকলৰ মৃত্যুত শোকৰ বাবে নিম্ন জাতিৰ মহিলাসকলক অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াত কান্দিবলৈ নিয়োগ কৰা হয়। এনে কান্দোন সাধাৰণতে মৃতকৰ ব্যক্তিত্ব আৰু অতীতৰ কামৰ প্ৰশংসা কৰি কান্দি থাকোঁতে গোৱা গান। ক্ৰন্দনৰত মহিলা সকলে মৃতকৰ প্ৰশংসাত কান্দোন আৰু গানৰ সৈতে নিজৰ মূৰ আৰু বুকুত প্ৰহাৰ কৰি অনিয়ন্ত্ৰিত আৱেগ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ ই এক বাধ্যতামূলক অভিব্যক্তি।
ইতিহাস
ঐতিহাসিকভাৱে এই পেছাদাৰী শোকৰ কাম কৰিবলৈ সাধাৰণতে মহিলাক নিয়োগ কৰা হয়। পুৰুষসকলক ইয়াৰ বাবে অনুপযুক্ত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল কিয়নো তেওঁলোকক পৰিয়ালৰ শক্তিশালী আৰু মুৰব্বী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, যি দুখৰ দৰে কোনো ধৰণৰ আৱেগ দেখুৱাবলৈ অনিচ্ছুক আছিল। মহিলাসকলৰ বাবে শোক প্ৰকাশ কৰাটো সামাজিকভাৱে গ্ৰহণযোগ্য আছিল, আৰু ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত মৃত শৰীৰকলৈ শোক প্ৰকাশ কৰাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। কিছুমান প্ৰবন্ধত উল্লেখ আছে যে পুৰুষৰ বাবে পৃথিৱীত বহুতো চাকৰি কিন্তু মহিলাৰ বাবে সকলো ঠাইত চাকৰি নাথাকে। সেয়েহে স্বউপাৰ্জনৰ চাকৰিয়ে মহিলাসকলক আত্মগৌৰৱৰ অনুভূতি দিছিল। এই পেছাদাৰী শোকৰ কাম ধনৰ চিহ্ন হিচাপেও দেখা গৈছিল। যিমান বেছি বিলাপকাৰীয়ে কান্দিছিল, মৃত ব্যক্তিজনক সমাজত সিমানেই সন্মানিয় বুলি বিবেচনা কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
চাল কোমোৰা
চাল কোমোৰা (ইংৰাজী: White gourd; বৈজ্ঞানিক নাম: Benincasa cerifera; ৰাভা: মেৰাও; কাৰবি: পাৰক বংহম; বড়ো: খুমব্ৰা; টাই-আহোম: ফাক-পাক) ফাক-পাক এবিধ লতা জাতীয় উদ্ভিদ। এই উদ্ভিদ অসমত পাচলি হিচাপে খোৱা হয়।
বিৱৰণ
চাল কোমোৰা লতাডাল ডাঙৰ আৰু কোমল হয়। উপৰিভাগৰ বৰণ সেউজীয়া। মাজে মাজে গাঁঠি থাকে। পাত ওলাই অহা ঠাইবোৰত এই গাঁঠিবিলাকৰ উৎপত্তি হয়।
পাতবিলাকৰ আকাৰ ডাঙৰ আৰু তলৰফালে গুৰিত ঠাৰিডাল থাকে। পাতখিলাৰ গুৰিভাগত উৎপত্তি হোৱা ঠাৰিডাল তিনিভাগত ভাগ হৈ এডাল ওপৰলৈ আৰু বাকী দুডাল দুয়ো কাষৰ ফালে যায়। উপ-সিৰাবিলাকৰে সৈতে পাতখিলাৰ গঠন এখিলা পাণৰ দৰে হৈ পৰে। পাতৰ ঠাৰিডাল আৰু উপৰিভাগত সৰু সৰু নোম থাকে।
প্ৰজনন
চাল কোমোৰাৰ ফুলবোৰ হালধীয়া আৰু ইয়াৰ পুংপুষ্প আৰু স্ত্ৰীপুষ্প বেলেগ বেলেগ হয়। ইয়াৰ ফল আকাৰত ডাৱৰ আৰু দীঘল চানেকীয়া হয়।
ব্যৱহাৰ
চাল কোমোৰাৰ ফল অসমত মানুহে তৰকাৰি কৰি খায়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:লতা শ্ৰেণী:পাচলি
অৰুণ গোবিল
অৰুণ গোবিল (Arun Govil, জন্ম: ১২ জানুৱাৰী ১৯৫৮) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেতা, প্ৰযোজক আৰু ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ হিন্দী, ভোজপুৰী, ব্ৰজ ভাষা, ওড়িয়া আৰু তেলেগু ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। তেওঁ ৰামানন্দ সাগৰৰ জনপ্ৰিয় টেলিভিচন ধাৰাবাহিক ৰামায়ণ (১৯৮৭) -ত ভগৱান ৰামৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে অধিক জনাজাত। তেওঁ প্ৰশান্ত নন্দৰ “পহেলী” (১৯৭৭) -ৰ যোগেদি বলীউডত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁ কনক মিশ্ৰাৰ চাৱান কো আনে দো (১৯৭৯) আৰু সত্যেন বসুৰ চাঞ্চ কো আঞ্চ নেহী (১৯৭৯) -ত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ ৰামানন্দ সাগৰৰ বিক্ৰম ঔৰ বেতাল (১৯৮৫) -ত এটি সৰু চৰিত্ৰৰে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। ৰামানন্দ সাগৰৰ ৰামায়ণ ধাৰাবাহিকত ভগৱান ৰামৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে তেওঁ ১৯৮৮ চনত মুখ্য ভূমিকা শিতানত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ আপট্ৰ’ন বঁটা (Uptron Award) লাভ কৰিছিল। তেওঁ ৰামানন্দ সাগৰৰ লৱ কুশত পুনৰ ৰামৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
<!--
চলচ্চিত্ৰপঞ্জী
-->
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ৰূপ কুমাৰ ৰাথোৰ
ৰূপ কুমাৰ ৰাথোৰ (Roop Kumar Rathod) এগৰাকী ভাৰতীয় সংগীত পৰিচালক আৰু নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী৷ তেওঁ হিন্দী, গুজৰাটী, মাৰাঠী, তামিল, তেলেগু, বঙালী, উড়িয়া, অসমীয়া, নেপালী, ভোজপুৰী আৰু কন্নড় ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিছে৷
ব্যক্তিগত জীৱন
ৰূপ কুমাৰ ৰাথোৰ শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞ পণ্ডিত চতুৰ্ভুজ ৰাথোৰৰ তৃতীয় পুত্ৰ৷ সংগীত ৰচয়িতা শ্ৰাৱণ ৰাথোৰ আৰু কণ্ঠশিল্পী বিনোদ ৰাথোৰ তেওঁৰ দুই ভাতৃ৷ ৰূপ কুমাৰে সোণালী ৰাথোৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়, যি ভজন গায়ক অনুপ জালোটাৰ প্ৰথম পত্নী আছিল। ৰূপ কুমাৰ আৰু সোণালী ৰাথোৰৰ ৰিৱা ৰাথোৰ নামেৰে এগৰাকী কন্যা সন্তান আছে৷
সংগীতৰ আৰম্ভণি
ৰূপ কুমাৰে অতি কম সময়তে সংগীত জগতত দীক্ষিত হৈছিল। তেওঁৰ যাত্ৰা এগৰাকী তবলাবাদক হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল আৰু ১৯৮০ চনত প্ৰায় সকলো গজলগায়কে তেওঁক বিচাৰিছিল। ১৯৮৯ চনত লক্ষ্মীকান্ত প্যাৰেলালে সুৰ কৰা 'গুমৰাহ' চলচ্চিত্ৰৰ 'মে তেৰা আশিক হু' গীতটোৰে তেওঁ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ চেষ্টা শুভাৰম্ভ হয়৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সংগীতকাৰ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
স্মাৰ্ট মিটাৰ
স্মাৰ্ট মিটাৰ (Smart Meter) হৈছে বৈদ্যুতিক শক্তিৰ ব্যৱহাৰ, ভল্টেজৰ মাত্ৰা, কাৰেণ্ট, শক্তিৰ কাৰক আদি তথ্য ৰেকৰ্ড কৰা ইলেক্ট্ৰনিক যন্ত্ৰ। স্মাৰ্ট মিটাৰসমূহে খৰচৰ আচৰণৰ অধিক স্পষ্টতাৰ বাবে গ্ৰাহকক তথ্যসমূহ যোগাযোগ কৰে, আৰু ব্যৱস্থা নিৰীক্ষণ আৰু গ্ৰাহকৰ বিলিঙৰ বাবে বিদ্যুৎ যোগানকাৰীসকলক যোগাযোগ কৰে। স্মাৰ্ট মিটাৰসমূহে সাধাৰণতে বাস্তৱ সময়ৰ ওচৰত শক্তি ৰেকৰ্ড কৰে, আৰু নিয়মিতভাৱে, গোটেই দিনটোৰ ভিতৰত কম সময়ৰ ভিতৰত প্ৰতিবেদন কৰে। স্মাৰ্ট মিটাৰে মিটাৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় ব্যৱস্থাৰ মাজত দুমুখীয়া যোগাযোগ সক্ষম কৰে। এনে উন্নত মিটাৰিং আন্তঃগাঁথনি (AMI) স্বয়ংক্ৰিয় মিটাৰ ৰিডিং (AMR)ৰ পৰা পৃথক কাৰণ ই মিটাৰ আৰু যোগানকাৰীৰ মাজত দুমুখীয়া যোগাযোগ সক্ষম কৰে। মিটাৰৰ পৰা নেটৱৰ্কলৈ যোগাযোগসমূহ বেতাঁৰ হ'ব পাৰে, বা স্থিৰ তাঁৰযুক্ত সংযোগসমূহৰ যোগেদি যেনে:পাৱাৰ লাইন কেৰিয়াৰ (PLC)। সাধাৰণ ব্যৱহাৰত বেতাঁৰ যোগাযোগ বিকল্পসমূহৰ ভিতৰত আছে চেলুলাৰ যোগাযোগ, ৱাই-ফাই (সহজে উপলব্ধ), ৱাই-ফাইৰ জৰিয়তে বেতাঁৰ এড হক নেটৱৰ্ক, বেতাঁৰ মেছ নেটৱৰ্ক, কম শক্তিৰ দীৰ্ঘ-পৰিসৰৰ বেতাঁৰ (LoRa), ৱাইজ (উচ্চ ৰেডিঅ' অনুপ্ৰৱেশ হাৰ, মুকলি, কম্পাঙ্ক 169 MHz ব্যৱহাৰ কৰি) ZigBee (কম শক্তি, কম ডাটা হাৰ বেতাঁৰ), আৰু Wi-SUN (স্মাৰ্ট ইউটিলিটি নেটৱৰ্কসমূহ)।
ভাৰতত স্মাৰ্ট মিটাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যসূচীয়ে ২৫ কোটি গতানুগতিক মিটাৰৰ ঠাইত স্মাৰ্ট মিটাৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ লক্ষ্য লৈছে। এই আঁচনি অনুসৰি স্মাৰ্ট মিটাৰসমূহ ৱেব ভিত্তিক নিৰীক্ষণ ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে সংযোগ কৰা হৈছে যিয়ে উপযোগিতাসমূহৰ বাণিজ্যিক লোকচান হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰিব, ৰাজহ বৃদ্ধি কৰিব আৰু শক্তি খণ্ডৰ সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আহিলা হিচাপে কাম কৰিব।
আভাস
স্মাৰ্ট মিটাৰ শব্দটোৱে প্ৰায়ে বিদ্যুৎ মিটাৰক বুজায়; কিন্তু ইয়াৰ অৰ্থ প্ৰাকৃতিক গেছ,পানী বা জিলা উত্তাপৰ ব্যৱহাৰ জুখিব পৰা যন্ত্ৰও হ’ব পাৰে। একেধৰণৰ মিটাৰ, সাধাৰণতে ব্যৱধান বা ব্যৱহাৰৰ সময়ৰ মিটাৰ বুলি কোৱা হয়, বছৰ বছৰ ধৰি আছে, কিন্তু "স্মাৰ্ট মিটাৰ"ত সাধাৰণতে বাস্তৱ-সময় বা বাস্তৱ সময়ৰ ওচৰৰ চেন্সৰ, বিদ্যুৎ বিচ্ছিন্নতাৰ অধিসূচনা, আৰু শক্তিৰ মান নিৰীক্ষণ জড়িত হৈ থাকে। এই অতিৰিক্ত বৈশিষ্ট্যসমূহ সৰল স্বয়ংক্ৰিয় মিটাৰ ৰিডিং(AMR)তকৈও অধিক। এডভান্সড মিটাৰিং ইনফ্ৰাষ্ট্ৰাকচাৰ (AMI) মিটাৰৰ সৈতে বহু দিশত একে। বাণিজ্যিক আৰু উদ্যোগিক গ্ৰাহকক জুখিবলৈ ঐতিহাসিকভাৱে ইন্টাৰভেল আৰু ব্যৱহাৰৰ সময়ৰ মিটাৰ স্থাপন কৰা হৈছে, কিন্তু ইয়াৰ স্বয়ংক্ৰিয় পঠন (automatic reading) নাথাকিবও পাৰে।
বিশ্লেষক প্ৰতিষ্ঠান বাৰ্গ ইনছাইটৰ মতে ২০০৮ চনৰ শেষৰ ফালে ইউৰোপত স্মাৰ্ট মিটাৰৰ স্থাপন কৰা ভিত্তি আছিল প্ৰায় ৩৯ মিলিয়ন ইউনিট। বিশ্বজুৰি পাইক ৰিচাৰ্চে ২০১১ চনৰ প্ৰথম ত্ৰৈমাসিকৰ বাবে স্মাৰ্ট মিটাৰৰ চালান ১৭.৪ মিলিয়ন ইউনিট বুলি বিবেচনা কৰিছে। ভিজনগেইনে নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল যে ২০১২ চনত বিশ্বৰ স্মাৰ্ট মিটাৰ বজাৰৰ মূল্য ৭ বিলিয়ন মাৰ্কিন ডলাৰত উপনীত হ’ব। ২০১৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈকে সমগ্ৰ ইউৰোপীয় সংঘত ৯৯ মিলিয়নতকৈ অধিক বিদ্যুৎ মিটাৰ স্থাপন কৰা হৈছিল, ২০২০ চনৰ শেষলৈকে আৰু ২৪ মিলিয়ন মিটাৰ স্থাপন কৰা হ’ব বুলি অনুমান কৰা হৈছে। ইউৰোপীয় আয়োগৰ ডিজি এনাৰ্জীয়ে অনুমান কৰিছে যে ২০২০ চনত স্থাপন কৰা ভিত্তিটোৰ বাবে ১৮.৮ বিলিয়ন ইউৰোৰ বিনিয়োগৰ প্ৰয়োজন হৈছিল, যিটো ২০৩০ চনৰ ভিতৰত ৪০.৭ বিলিয়ন ইউৰোলৈ বৃদ্ধি পাব, আৰু নিয়োগ ২৬৬ মিলিয়ন স্মাৰ্ট মিটাৰলৈ বৃদ্ধি কৰা হ’ব।
সংক্ষিপ্ত ইতিহাস
১৯৭২ চনত থিয়ডৰ পাৰাস্কেভাকোছে আলাবামাৰ হাণ্টছভিলত বয়িঙৰ সৈতে কাম কৰি থাকোঁতে এটা চেন্সৰ মনিটৰিং ছিষ্টেম প্ৰস্তুত কৰে য’ত নিৰাপত্তা, অগ্নি, আৰু চিকিৎসা এলাৰ্ম ব্যৱস্থাৰ লগতে মিটাৰ পঢ়াৰ ক্ষমতাৰ বাবে ডিজিটেল ট্ৰেন্সমিছন ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই প্ৰযুক্তিটো আছিল স্বয়ংক্ৰিয় টেলিফোন লাইন চিনাক্তকৰণ ব্যৱস্থাৰ পৰা এটা স্পিন অফ, যিটো এতিয়া কলাৰ আইডি নামেৰে জনাজাত।
১৯৭৪ চনত পাৰাস্কেভাকোছক এই প্ৰযুক্তিৰ বাবে আমেৰিকাৰ পেটেণ্ট প্ৰদান কৰা হয়। which developed and produced the first smart meters. ১৯৭৭ চনত তেওঁ Metretek, Inc. আৰম্ভ কৰে যিয়ে প্ৰথম স্মাৰ্ট মিটাৰ বিকশিত আৰু উৎপাদন কৰে।[19] যিহেতু এই ব্যৱস্থাটো ইণ্টাৰনেটৰ পূৰ্বে বিকশিত কৰা হৈছিল, গতিকে মেট্ৰেটেকে আই বি এম শৃংখলা ১ মিনি-কম্পিউটাৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই পদ্ধতিৰ বাবে পাৰাস্কেভাকোছ আৰু মেট্ৰেটেকক একাধিক পেটেণ্ট প্ৰদান কৰা হৈছিল।
নেকিবুজ জামান
নেকিবুজ জামান (Nekibuz Zaman) অসমৰ এগৰাকী শল্য চিকিৎসক। তেখেতক ১৯৮৩ চনত চিকিৎসা সেৱাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ডা° নেকিবুজ জামানৰ জন্ম হয় ১৯২৯ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰত, মৰিগাঁৱত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম ডা° বকৰুব আৰু মাতৃৰ নাম অৰেবান নেছা। পিছত তেওঁলোকে যোৰহাটৰ জে বৰুৱা ৰোডত স্থায়ীভাৱে বসতি কৰিবলৈ লয়। তেখেতে প্ৰাথমিক শিক্ষা যোৰহাট মুকতাব আদৰ্শ প্ৰাইমাৰী বিদ্যালয়ৰ পৰা আহৰণ কৰে। ১৯৪৫ চনত তেওঁ কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা ষ্টাৰ নম্বৰ লাভ কৰি মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৪৭ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ পৰা জীৱবিজ্ঞান বিষয়ত সৰ্ব্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰি প্ৰথম বিভাগত আই এছ চি পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৫২ চনত তেওঁ ডিব্ৰুগড়ৰ অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি এম বি বি এছ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
ওপ্পানা
সাধাৰণতে বিয়াৰ দিনা সংগীতজ্ঞকে ধৰি প্ৰায় পোন্ধৰজনীয়া মহিলাৰ দলে ওপ্পানাক উপস্থাপন কৰে। সোণৰ অলংকাৰেৰে আবৃত আৰু হাতৰ তলুৱা আৰু ভৰি জেতুকাৰে সজ্জিত কইনাগৰাকী নৃত্যশিল্পী সকলৰ বৃত্তৰ মাজত বহি থাকে। তেওঁক পীটাম (চকী)ত বহি থকা মুখ্য দৰ্শক বুলি ধৰা হয়। তেওঁৰ চাৰিওফালে শিল্পী সকলৰ গায়ন-বায়ন প্ৰদৰ্শিত হয়। গান গাই থাকোঁতে তেওঁলোকে ছন্দময়ভাৱে হাত চাপৰি বজাই ইফালে সিফালে ঘূৰি ঘূৰি নাছে। দুগৰাকী বা তিনিগৰাকী ছোৱালীয়ে গীত আৰম্ভ কৰে আৰু বাকীবোৰে কোৰাছত যোগদান কৰে।
নেকিবুজ জামান
কৰ্মজীৱন
১৯৫৭ চনত নেকিবুজ জামানে এডিনবাৰ্গৰ ৰয়েল কলেজৰ পৰা এফ আৰ চি এছ উপাধি লাভ কৰে। ১৯৭২চনত তেওঁ আমেৰিকান চাৰ্জন কলেজৰ ফেলʼ নিৰ্বাচিত হয় আৰু ১৯৮১ চনত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ জাতীয় অকাডেমীৰ ফেল' নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৮৭ চনত তেওঁ ভাৰতীয় চিকিৎসা সন্থাৰ চিকিৎসা বিশেষজ্ঞ অকাডেমীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক ফেল' নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৮২ চনত তেওঁ আন্তৰ্জাতিক চিকিৎসা বিজ্ঞান অকাডেমীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক ফেলʼ আছিল। তেখেতে ১৯৫৩ চনৰ পৰা ১৯৫৫ চনলৈ ডিব্ৰুগড়, অসম মেডিকেল কলেজৰ চাৰ্জাৰী বিভাগৰ পঞ্জীয়ক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। পিছত তেখেতে ১৯৫৮ চনৰ পৰা ১৯৬১ চনলৈ এছিছটেণ্ট প্ৰফেছাৰ হিচাপে আৰু ১৯৬১ চনৰ পৰা ১৯৭৩ চনলৈ চাৰ্জাৰী অধ্যাপক হিচাপে ডিব্ৰুগড়, অসম মেডিকেল কলেজৰ চাৰ্জাৰী বিভাগতে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৭৩ চনৰ পৰা ১৯৭৬ চনলৈ তেওঁ শিলচৰ মেডিকেল কলেজৰ অধ্যক্ষ ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৭৬ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈকে তেওঁ ডিব্ৰুগড়, অসম মেডিকেল কলেজৰ অধ্যক্ষ ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৮৪ চনৰ পৰা ১৯৮৬ চনলৈকে তেওঁ অসম মেডিকেল এডুকেশ্যনৰ সঞ্চালক আছিল। তেওঁ ১৯৮৩ চনত নতুন দিল্লী, অল ইণ্ডিয়া ইনষ্টিটিউট অফ মেডিকেল চাইন্সৰ ইনষ্টিটিউট বডিৰ সদস্য আৰু ১৯৮৯ চনত গভৰ্ণিং বডিৰো সদস্য আছিল।
ওপ্পানা
কেতিয়াবা দৰাৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে পুৰুষ সকলেও ওপ্পানা প্ৰদৰ্শন কৰে। সাধাৰণতে দৰা কইনাৰ বাসগৃহলৈ যোৱাৰ ঠিক আগতে য'ত নিকাহ (বিবাহ) হয় বা তেওঁলোক মণিয়াৰাত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত এয়া প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
নেকিবুজ জামান
কৰ্মজীৱন
১৯৯৬ চনৰ ৮ জানুৱাৰীত তেওঁৰ পৰলোক প্ৰাপ্তি ঘটে।
ওপ্পানা
এই পৰিবেশনৰ বাবে হাৰমনিয়াম, তবলা, গঞ্জিৰা আৰু এলাথালম বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই উপলক্ষে কেৱল মপিলাপাট্টু গোৱা হয়।
নেকিবুজ জামান
উল্লেখনীয় কৰ্মৰাজী
ইত্যাদি।
তথ্যৰ উৎস
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসমীয়া চিকিৎসক শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
ওপ্পানা
ওপ্পানা দুবিধ, এটা হ’ল ওপ্পানা চায়াল আৰু আনটো হ’ল ওপ্পানা মুৰুক্কাম। যেতিয়া ওপ্পানা চায়াল কৰা হয় তেতিয়া তেওঁলোকে হাত চাপৰি নবজাই। চয়ালৰে আৰম্ভ কৰিলে চয়ালৰেই অন্তও পৰিব লাগে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
পল্টন বজাৰ
পল্টন বজাৰ (Paltan Bazaar) হৈছে অসমৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত এক বসতিস্থল। ইয়াৰ চৌপাশে পাণ বজাৰ, উলুবাৰী, ৰিহাবাৰী, ফাঁচী বজাৰ অৱস্থিত। পল্টন বজাৰ গুৱাহাটীৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান। যাতায়াত-যোগাযোগ, ব্যৱসায়-বাণিজ্য, হোটেল আদিকে ধৰি আন বহুতো সেৱাৰেই পল্টন বজাৰ হৈছে কেন্দ্ৰস্থল। গুৱাহাটী ৰেল ষ্টেচন, অসম ৰাজ্যিক পৰিবহণ নিগমৰ বাছ আস্থান, চৰকাৰী-বেচৰকাৰী কাৰ্যালয়, বহুতো ব্যক্তিগত বাছ-বাহনসেৱাৰ মূল কেন্দ্ৰস্থল হৈছে পল্টন বজাৰ। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰম্পৰাগত সাজসজ্জা পল্টন বজাৰত উপলব্ধ।
লগতে চাওক
• বেলতলা
• ভেটাপাৰা
• চান্দমাৰী
• গণেশগুৰি
• মালিগাঁও
• পাণ বজাৰ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী: গুৱাহাটীৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই
পশ্চিমঘাট পৰ্বতমালা
পশ্চিমঘাট পৰ্বতমালা বা সহ্যাদ্ৰী (Western Ghats) এক পৰ্বতশ্ৰেণী যাৰ পৰিসৰ ১,৬০,০০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ আৰু পৰিধি ১,৬০০ কিলোমিটাৰ। ই ভাৰতবৰ্ষৰ পশ্চিমসীমাৰ উপকূলীয় অঞ্চলৰ সমান্তৰালকৈ গুজৰাট ৰাজ্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মহাৰাষ্ট্ৰৰ সহ্যাদ্ৰী পৰ্বতমালা, গোৱা, কৰ্ণাটকৰ মালাবাৰ উপকূল, কেৰালা আৰু তামিলনাডু ৰাজ্যপৰ্যন্ত বিস্তৃত। এই অঞ্চল ইউনেস্কোৰ প্ৰাকৃতিক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ আৰু বিশ্বৰ জৈৱিক বৈচিত্ৰ্যৰ আঠটা হটস্পটৰ ভিতৰত এটা। ভাৰতৰ উদ্ভিদ আৰু জীৱজন্তুৰ এক বৃহৎ অংশ ইয়াত পোৱা যায়, যাৰ মাজৰ বহুতো ভাৰতৰ আন অঞ্চলত আৰু পৃথিৱীৰ আন কোনো ঠাইত পোৱা নাযায়। পশ্চিমঘাট পৰ্বতমালা গুজৰাট ৰাজ্যৰ তাপ্তী নদীৰ দক্ষিণৰ সোনগন্ধ নগৰৰ পৰা আৰম্ভ হৈ মহাৰাষ্ট্ৰ, কৰ্ণাটক, গোৱা, কেৰেলা আৰু তামিলনাডু ৰাজ্য পৰ্যন্ত প্ৰায় ১৬০০ কি:মি: জুৰি বিস্তৃত হৈ ভাৰতৰ দক্ষিণপ্ৰান্ত্ৰৰ তামিলনাডুৰ মুৰুণ্ঠবাজ মালাইত শেষ হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পৰ্বতমালা শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান
কনকলতা আই
কনকলতা আই (Kanaklata Aai) শংকৰদেৱৰ নাতি-বোৱাৰী৷ ১৫১৬ খৃ:ত শংকৰদেৱে কছাৰীসকলৰ উপদ্ৰৱত বৰদোৱা ত্যাগ কৰিছিল৷ তেতিয়াৰে পৰা প্ৰায় সাত কুৰিৰো অধিক কাল এই ঠাই অটব্য অৰণ্যত পৰিণত হৈছিল৷ পিছত আহোম ৰজা জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনত কনকলতা আইৰ প্ৰচেষ্টাত বৰদোৱা পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হয়৷ কনকলতা আইৰ পিতৃৰ নাম আছিল কানু ভূঞা৷ তেওঁ কোচবেহাৰৰ ফুলবাৰী নামে ঠাইৰ৷ কনকলতা আয়ে শংকৰদেৱৰ নাতি চতুৰ্ভূজ ঠাকুৰক বিয়া কৰায়৷ বিয়াৰ পিছত স্বামীৰ সৈতে কামৰূপৰ ঘিলাঝাৰি সত্ৰ আৰু গোৱালপাৰাৰ বিষ্ণুপুৰ সত্ৰত আছিল৷ শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত কালিন্দ্ৰী আইৰ মুখত বৰদোৱাৰ ভৌগলিক অৱস্থানৰ বিষয়ে জানিবুজি লৈ গুৰুজনাৰ নাতিবোৱাৰী কনকলতা আই জলপথেৰে জয়ধ্বজ ৰজাৰ দিনত বৰদোৱা পুনৰ উদ্ধাৰ কৰি নকৈ গঢ় দিছিল৷ তদুপৰি আই কনকলতাই বৰদোৱা উদ্ধাৰৰ বাবে আহি যিঠাইত প্ৰথমে নিশা কটাইছিল, তাতে শংকৰদেৱৰ নাতি দামোদৰ আতাৰ সৈতে লগ লাগি এখনি সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ এই সত্ৰৰ নাম “আই ভেটী’’৷ কথিত আছে, জলপথেৰে আহি যি ঠাইত পোনতে উঠিছিল তাতে কৰ্দৈগছৰ তিনিটা ডালেৰে খুটি পুতি অন্ন ৰন্ধা হৈছিল৷ পিছত দুটা খুটি উভালি দিছিল যদিও এটা খুটি ৰৈ গৈছিল৷ পিছত সেই আধাপোৰা খুটিৰ পৰাই গজালি ওলাই এজোপা কৰ্দৈ গছ হৈছিল৷ তাৰ তলতে আয়ে “কুঁজি সত্ৰ’’ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ শংকৰদেৱে বৰদোৱা ত্যাগ কৰি উজনিৰ গাংমৌ আৰু ধুৱাহাটত আছিল৷ ধুৱাহাটতে মাধবদেৱক লগ পায়৷ ১৮ বছৰ তাত থকাৰ পিছত জলপথেৰে ভটিয়াই পাটবাউসীলৈ আহোঁতে মাধবদেৱক দূৰৰ পৰাই বৰদোৱা ঠাইখণ্ড দেখুৱাইছিল যদিও মাধবদেৱৰ ইচ্ছা স্বত্বেও তেওঁলোক তাত উঠা নাছিল৷ কনকলতাই বৰদোৱা পুনৰুদ্ধাৰ কাৰ্যত ৰাজসাহায্য পাইছিল৷ বৰবৰুৱা টঙচু ফুকনৰ তদাৰকত সত্ৰখনে গা কৰি উঠিছিল৷ কনকলতা আইৰ লগত কন্যা সুভদ্ৰা আছিল৷ সুভদ্ৰাৰ পুত্ৰ অনন্তৰাম৷ কনকলতাৰ স্বামী চতুৰ্ভূজ ঠাকুৰৰ পুত্ৰ নথকাত ভাগিনীয়েক দামোদৰক পুত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল৷ এই দামোদৰৰ পুত্ৰ ৰমাকান্ত আতা৷ দামোদৰ আতাই বালিসত্ৰ স্থাপন কৰি তেওঁৰ পুত্ৰ ৰমাকান্তক তাৰ অধিকাৰ পাতি ১৫৮৪ শকত মৃত্যুবৰণ কৰে৷ ইয়াৰ পিছত ৰমাকান্ত আতা আৰু আই কনকলতাৰ মাজত বৰদোৱা সত্ৰৰ স্বত্ব লৈ মতানৈক্য হয় আৰু মীমাংসাৰ বাবে জয়ধ্বজ সিংহক গোচৰ দিয়ে৷ জয়ধ্বজ সিংহই “পিতৃ সৰ্বস্ব ধৰ্মে পুত্ৰে অধিকাৰ’’ বুলি ৰমাকান্তৰ ফালে ৰায় দিয়ে৷ ইয়াৰ পিছত আই কনকলতা সেৱকসকলক লগত লৈ লক্ষীমপুৰৰ নৰোৱাৰ ওচৰৰ চিনাতলীত সত্ৰ পাতেগৈ আৰু জী-নাতি অনন্তৰামক সত্ৰাধিকাৰ পাতে৷ ইয়াৰ সাতবছৰমান পিছত পুনৰ বৰদোৱালৈ আহিবলৈ মন কৰি ভটিয়াই আহোঁতে মোগলে অসম আক্ৰমণ কৰাত তেওঁ কলিয়াবৰতে বাহৰ পাতে৷ কিছুদিন পাছত তাতে আই কনকলতাৰ মৃত্যু হয়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
ব্ৰজনাথ ৰথ
ব্ৰজনাথ ৰথ (Brajanath Ratha) (১২ জানুৱাৰী ১৯৩৬ – ৩১ মে’ ২০১৪) এগৰাকী আধুনিক ওড়িয়া কবি। ১৯৩৬ চনত ওড়িশাৰ বালেশ্বৰ জিলাৰ সুনহট নামৰ ঠাইত জন্ম। ব্ৰজনাথ ৰথে দেশ, জাতি আৰু সাধাৰণ লোকক লৈ তেওঁৰ কবিতাসমূহ ৰচনা কৰিছিল। বিভিন্ন বঁটা লাভ কৰা কৰিগৰাকীৰ মৃত্যু হয় ২০১৪ চনত।
সাহিত্য কৃতি
কবিগৰাকীৰ কাব্যসংকলনবোৰৰ ভিতৰত— ড° বৰ্ণালী ডেকাই ২০২৩ চনত ‘সময়ৰ শব্দলিপি’ নামেৰে অনুবাদ কৰা কবিতা পুথিখনি প্ৰকাশিত হৈছে।
ভাৰতীয় বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান বেৰহামপুৰ
ভাৰতীয় বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান বেৰহামপুৰ (Indian Institute of Science Education and Research Berhampur; সংক্ষেপে ইছাৰ বেৰহামপুৰ) এখন ভাৰতীয় স্বয়ংশাসিত শিক্ষা আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান। এয়া ভাৰত চৰকাৰৰ শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা (পূৰ্বৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়) ওড়িশাৰ ব্ৰহ্মপুৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। উচ্চতৰ বৈজ্ঞানিক শিক্ষা আৰু অনুসন্ধানসহ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ স্তৰৰ বৈজ্ঞানিক অনুসন্ধানক প্ৰত্যাশিত কৰা আৰু উচ্চ গুণ সম্পন্ন শিক্ষাবিদ গঠন ইয়াৰ উদ্দেশ্য আছিল। এই অনুষ্ঠানক ভাৰত চৰকাৰে ‘ৰাষ্ট্ৰীয় মহত্ত্বপূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠান' মান্যতা প্ৰদান কৰিছে। ২০১৬-১৭ শিক্ষাবৰ্ষৰ আগষ্ট মাহত ই আনুষ্ঠানিকভাৱে কাৰ্যকৰী হৈছিল। এইখন ভাৰতৰ আন সাতটা ইছাৰ ভিতৰত অন্যতম।
ইতিহাস
গুণাত্মক শিক্ষা আৰু মৌলিক বিজ্ঞানৰ যোগেদি গৱেষণাক উৎসাহিত কৰিবলৈ ভাৰত চৰকাৰৰ শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা ২০০৬ চনত ভাৰতীয় বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু অনুসন্ধান সংস্থা স্থাপন কৰা হৈছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা, বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু অনুসন্ধান (NITSER) অধিনিয়ম, ২০০৭ৰ সংশোধন আৰু পৰিৱৰ্তন কৰি সংসদত প্ৰযুক্তিবিদ্যা, বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু অনুসন্ধান (NITSER) বিল, ২০১৬ মাধ্যমেৰে মূল অধিনিয়মৰ দ্বিতীয় পৰিশিষ্ট লৈ আইজৰ তিৰুপতি আৰু ইছাৰ ব্ৰহ্মপুৰক চামিল কৰা হৈছিল। তেতিয়া কেন্দ্ৰীয় অৰ্থনৈতিক মন্ত্ৰী অৰুণ জেটলী ২০১৫ চনত নিজৰ বাজেট ভাষণেৰে আইজৰ ব্ৰহ্মপুৰৰ প্ৰতিষ্ঠা সম্পৰ্কে সূচনা প্ৰদান কৰিছিল। এয়া পূৰ্বৰ পুণে আৰু কলকাতা (২০০৬), মোহালি (২০০৭), ভূপাল আৰু তিৰুৱনন্তপুৰম (২০০৮)ত অন্য ৫টা আইজৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
কেম্পাচ
আইজৰ ব্ৰহ্মপুৰ চৰকাৰী আই.টি.আই. ব্ৰহ্মপুৰত ইয়াৰ অস্থায়ী কেম্পাচত সাময়িকভাৱে কাম কৰি আছে। স্থায়ী কেম্পাচ ব্ৰহ্মপুৰৰ ওচৰৰ লাউৰিগ্ৰামত নিৰ্মাণ কাৰ্য চলি আছে।
বিভাগ
এই অনুষ্ঠানটোৰ মুঠ ৪টা বিভাগ আছে। য’ৰ পৰা বি.এচ.এম.এচ. দ্বৈত ডিগ্ৰী, ইণ্টিগ্ৰেটেড পি.এইছ.ডি. আৰু পি.এইছ.ডি. ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰা হয় সেইবিলাক হ’ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
হাছিবুল ইছলাম মিজান
হাছিবুল ইছলাম মিজান (১৯৫৭ – ১৮ এপ্ৰিল ২০১৯) বাংলাদেশৰ এজন চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আছিল। তেঁও অনেক বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালনা কৰিছিল।
জীৱনী
হাছিবুল ইছলাম মিজানৰ ১৯৫৭ চনত জন্ম হৈছিল। তেখেতেৰ প্ৰথমটো চলচ্চিত্ৰ আছিল প্ৰেমেৰ কসম। তেখেতেৰ সৰ্বশেষ চলচ্চিত্ৰ আছিল তুমি আছো হৃদয়ে। ২০১৯ চনৰ ১৮ এপ্ৰিলত ৬২ বয়সত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ৱিকিতথ্য
ৱিকিতথ্য ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচনৰ অধীনৰ ৱিকি পদ্ধতিৰে সম্পাদিত এক জ্ঞান ভিত্তি। ইয়াৰ লক্ষ্য ৱিকিপিডিয়া আদি ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচনৰ প্ৰকল্পই ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ একে তথ্য উৎস প্ৰদান কৰা, য'ত জন্মদিন আদিৰ তথ্য থাকে। ৱিকিতথ্যৰ কাম ৱিকিমিডিয়া কমন্সে সকলো ৱিকিমিডিয়া প্ৰকল্পৰ বাবে মিডিয়া ফাইল প্ৰদান কৰাৰ দৰেই। ৱিকিতথ্যক চলোৱা হয় ৱিকিবে'চ নামৰ এক চফ্টৱেৰৰ জৰিয়তে।
ধাৰণা
ৱিকিতথ্য এক নথি দিকদৰ্শিত তথ্য ভিত্তি, যি বস্তু কেন্দ্ৰিক। প্ৰতিটো বস্তুৱে এক বিষয়ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে (যেনে ৱিকিপিডিয়া চলাবলৈ এক প্ৰশাসনিক পৃষ্ঠা) আৰু এক অনন্য সংখ্যাৰে পৰিচিত, Q অনুসৰ্গৰ সৈতে-- উদাহৰণ স্বৰূপে "Politics" (ৰাজনীতি) বিষয়ৰ বস্তুটো হ'ল Q7163। ই কোনো বস্তুৱে কি বিষয় বুজাইছে তাক জানিবলৈ কোনো এক ভাষাৰ পক্ষ নোলোৱাকৈ অনুবাদ কৰাত সহায় কৰে।
বিবৃতি সৃষ্টি কৰি জ্ঞান যোগান ধৰা হয়। বিবৃতিবোৰ key-value বা চাবি-মূল্যৰ ৰূপত থাকে। অৰ্থাৎ প্ৰতিটো বিবৃতিৰ এক বিশেষত্ব (চাবি) আৰু চাবিৰ সৈতে সংযুক্ত এক মূল্য থাকে।
বিকাশ
প্ৰকল্পটো এলেন ইন্সটিটিউট অৱ আৰ্টিফিচিয়েল ইণ্টেলিজেঞ্চ, গৰ্ডন এণ্ড বিটি মুৰে ফাউণ্ডেচন আৰু গুগলৰ ১৩ লাখ ইউৰোৰ সঁহাৰিৰে আৰম্ভ কৰা হৈছিল।
প্ৰকল্পটো প্ৰাৰম্ভিক স্তৰত ৱিকিমিডিয়া ডেউৎস্লেণ্ডে চোৱা-চিতা কৰিছিল। কাম তিনিভাগত বিভক্ত হৈছিল--
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৱিকিমিডিয়া প্ৰকল্পসমূহ
চাপচাৰ কুট
চাপচাৰ কুট মিজোৰামৰ মিজো জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। ঝুম খেতিৰ বাবে হাবি কাটি জুই লগাই মুকলি কৰাৰ পাছত মাৰ্চ মাহত "চাপচাৰ কুট" উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱৰ উপলক্ষে মিজো যুৱক যুৱতীয়ে চেৰাউ নৃত্য নাচে। ই অসমীয়া ৰঙালী বিহুৰ সমতুল্য বসন্ত উৎসৱ।
ইতিহাস
চপচাৰ কুট ১৪৫০-১৭০০ খ্ৰীষ্টাব্দত চুইপুই নামৰ এখন গাঁৱত আৰম্ভ হোৱা বুলি অনুমান কৰা হৈছে। সম্ভৱতঃ যেতিয়া চিকাৰীসকলে চিকাৰ নাপাই খালী হাতেৰে গাঁৱলৈ উভতি আহি হতাশাত ভুগিছিল, তেতিয়া গাঁৱৰ মুখিয়ালসকলে চাউলৰ মদ আৰু মাংসৰ সৈতে অপ্ৰত্যাশিত উৎসৱৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। তেতিয়াৰে পৰা চুইপুই গাঁৱৰ লোকসকলে প্ৰতি বছৰে এই উৎসৱ উদযাপন কৰিছিল। লাহে লাহে এই উৎসৱ আন গাঁৱলৈ বিয়পি পৰিছিল। চপচাৰ কুট ১৯৬২ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে আইজলত বৃহৎ পৰিসৰত উদযাপন কৰা হৈছিল। কিন্তু ই মিজোৰামত বৰ্তমান প্ৰচলিত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ পৰিপন্থী হিচাপে বিতৰ্কৰ সন্মুখীন হৈছিল। ১৯৭৩ চনত পুনৰাই পাৰম্পৰিক ৰীতি-নীতি আৰু চেৰাউ নৃত্যৰে চাপচাৰ কুট পালন কৰা হৈছিল। আনকি ইয়াৰ সমালোচনা কৰা গীৰ্জাসমূহে ইয়াৰ সমালোচনা বন্ধ কৰিছিল। তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিছিল যে পাৰম্পৰিক সংস্কৃতি নাইকিয়া হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। বৰ্তমান চাপচাৰ কুট প্ৰতি বছৰে মাৰ্চ মাহত উলহ-মালহেৰে অনুষ্ঠিত কৰা হয়। মানুহৰ মাজত বন্ধুত্বভাৱ জাগৰিত কৰিবলৈ তেওঁলোকে নৃত্য-গীত গাই, ভোজৰ আয়োজন কৰি তেওঁলোকৰ প্ৰিয় উৎসৱ উদযাপন কৰে।
চাপচাৰ কুট হৈছে বাৰ্ষিক কৃষিচক্ৰৰ তিনিটা বিভিন্ন পৰ্যায় চিহ্নিত কৰিবলৈ উদযাপন কৰা মিজোসকলৰ তিনিটা বাৰ্ষিক উৎসৱৰ এটা। আন দুটা হৈছে মিম কুট আৰু পাৱল কুট। এই তিনি উৎসৱ যোৱা শতিকাত পুনৰুজ্জীৱিত কৰা হৈছিল।
জ্ঞানেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিং
এছ.ডি.জি.পি. চাৰ্জৰ উপৰিও, তেওঁ অসমৰ ভিজিলেন্স আৰু দুৰ্নীতি বিৰোধী সঞ্চালক হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে|
চাপচাৰ কুট
উদযাপন
জনশ্ৰুতি মতে চাপচাৰ কুট ম্যানমাৰ-মিজোৰাম সীমান্তৰ চেইপুই গাৱঁত উদযাপন কৰা হৈছিল। এই অঞ্চলত মিজো আৰু তেওঁলোকৰ সম্বন্ধীয় জনজাতীয় লোকসকল বাস কৰে। বছৰৰ আৰম্ভণিতে ঝুম খেতিৰ বাবে পাহাৰৰ ঢালত বন পৰিষ্কাৰৰ সময়ত তেওঁলোক ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ বাবে দেৱতাসকলক ধন্যবাদ জনাবলৈ চপচাৰ কুট উদযাপন কৰা হৈছিল। প্ৰথমে এই উৎসৱত যথেষ্ট সুৰাপান আৰু ভোজৰ সৈতে পালন কৰা হৈছিল। উৎসৱৰ প্ৰথম নিশা যুৱতী আৰু মহিলাসকলে গোটেই নিশা নাচে। মহিলাসকলে ভাকিৰীয়া পিন্ধি পোছাক পিন্ধি নৃত্যত যোগদান কৰে। এই উৎসৱ চাই নৃত্যৰ উৎস।
বৰ্তমান সময়ত ফেব্ৰুৱাৰীৰ শেষৰ ফালে বা মাৰ্চৰ আৰম্ভণিভাগত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। এই সময়ত ঝুমৰ বাবে হাবি জংঘল কাটি গছ আৰু বাঁহবোৰ শুকাবলৈ দিয়া হয় আৰু স্থানান্তৰিত খেতিয়কসকলৰ আনন্দ উপভোগ কৰাৰ বাবে যথেষ্ট সময় থাকে।
জ্ঞানেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিং
কেৰিয়াৰ
১৯৯১ চনৰ অসম-মেঘালয় কেডাৰৰ আইপিএছ সিঙে বিভিন্ন বিভাগত বিভিন্ন ক্ষমতাৰে কাম কৰিছে। তেওঁ কেন্দ্ৰীয় আৰু অসম চৰকাৰ (আৰক্ষী) দুয়োটা ৰ বাবে তলৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ পদত সেৱা আগবঢ়াইছে-
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ আৰক্ষী বিষয়া
চাপচাৰ কুট
উদযাপন
চাপচাৰ কুটৰ সময়ত কৰা মুখ্য কাৰ্যকলাপবোৰ হৈছে:
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:মিজোৰাম
কাজিৰঙা জাতীয় অৰ্কিড আৰু জৈৱ বৈচিত্ৰ্য উদ্যান
কাজিৰঙা জাতীয় অৰ্কিড আৰু জৈৱ বৈচিত্ৰ্য উদ্যান হৈছে অসমত অৱস্থিত ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ অৰ্কিড উদ্যান। গোলাঘাট জিলাৰ দুৰ্গাপুৰ গাঁৱত প্ৰায় ৬ একৰ এলেকাত বিস্তৃত উদ্যানখনে কাজিৰঙাৰ গৌৰৱ বহুগুণে বৃদ্ধি কৰিছে। উদ্যানখনত ৫০০ বিধ বনৰীয়া অৰ্কিড, ১৩২ টা প্ৰজাতিৰ টেঙা ফল আৰু শাক পাচলি, ৪৬ বিধ বাঁহ, ১২টা প্ৰজাতিৰ বেত আৰু আন বহুতো উদ্ভিদৰ লগতে বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ স্থানীয় মাছ আছে।
অৰ্কিড
thumb|উদ্যান খনত থকা অৰ্কিডৰ ছবি পৃথিৱীত প্ৰায় ৩৫০০০ প্ৰকাৰৰ অৰ্কিড আছে ; যাৰ ভিতৰত ভাৰতত প্ৰায় ১৩১৪ টা প্ৰকাৰ পোৱা যায় আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতত প্ৰায় ৮৫০টা প্ৰকাৰ পোৱা যায় আৰু কেৱল অসমত ৪০২ টা প্ৰজাতি পোৱা যায়। পৃথিৱীত প্ৰায় ৩৫০০০ প্ৰকাৰৰ অৰ্কিড আছে ; যাৰ ভিতৰত ভাৰতত প্ৰায় ১৩১৪ টা প্ৰকাৰ পোৱা যায় আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতত প্ৰায় ৮৫০টা প্ৰকাৰ পোৱা যায় আৰু কেৱল অসমত ৪০২ টা প্ৰজাতি পোৱা যায়। কাজিৰঙা জাতীয় অৰ্কিড আৰু জৈৱ বৈচিত্ৰ্য উদ্যান হৈছে উত্তৰ-পূব ভাৰত অঞ্চলৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা ৬০০ তকৈও অধিক প্ৰজাতিৰ বন্য অৰ্কিডৰ বাসস্থান। দৰ্শনাৰ্থীসকলক প্ৰকৃতিৰ ওচৰলৈ লৈ যাবলৈ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ প্ৰদান কৰাৰ বাবে এই ধুনীয়া অৰ্কিড সমূহ বন্য অৱস্থাৰ মাজত ৰখা হৈছে।
ধানৰ সংগ্ৰহালয়
কাজিৰঙা অৰ্কিড পাৰ্কত বিশেষজ্ঞৰ দলে চাউলৰ স্থানীয় নমুনা সংগ্ৰহ কৰিছে। তেওঁলোকে নমুনা সমূহৰ ইতিহাস সংগ্ৰহ কৰে আৰু ভাৰতৰ উত্তৰ-পূব অঞ্চলত খেতি কৰা ২০০ তকৈও অধিক প্ৰকাৰৰ চাউলৰ ভঁৰাল পৰিকল্পিতভাৱে নিৰ্মাণ কৰিছে।
মাছ সংৰক্ষণ
অসমৰ জাতীয় ঐতিহ্যৰ এটা অংশ মাছ বিভিন্ন কাৰণত নদী, বিল আৰু পুখুৰীৰ পৰা দ্ৰুতগতিত নাইকিয়া হৈ আহিছে। পৰীক্ষামূলকভাৱে কাজিৰঙা অৰ্কিড পাৰ্কৰ বিশেষজ্ঞৰ দলে কাজিৰঙা অৰ্কিড পাৰ্কৰ ভিতৰত থকা দুটা পুখুৰীত মাছৰ থলুৱা প্ৰজাতি সংগ্ৰহ আৰু বাছনি কৰিছিল আৰু সংৰক্ষণ কৰিছিল। উদ্যানখনত নৌকাবিহাৰৰ সুবিধাও উপলব্ধ।
লোক সংস্কৃতি অনুশীলন
কাজিৰঙা অৰ্কিড উদ্যানখনত অসমৰ স্থানীয় সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰৰ বাবে এটা কেন্দ্ৰও আছে। এই কলা সমূহ নিয়মীয়াকৈ আহি থকা পৰ্যটকসকলক দেখুওৱা হয়। কাজিৰঙা অৰ্কিড উদ্যানলৈ যোৱা পৰ্যটকসকলেও উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ সোৱাদ লোৱাৰো সুযোগ পায়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:উদ্যান শ্ৰেণী:গোলাঘাট জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী
কৃষ্ণ সাগৰ
কৃষ্ণ সাগৰ পশ্চিম এছিয়া আৰু দক্ষিণ-পূব ইউৰোপোৰ মাজত অৱস্থিত এখন সাগৰ। এই সাগৰৰ সীমাত ইউৰোপ, এনাট’লিয়া (Anatolia) আৰু ক’কেছাছ (Caucasus) অৱস্থিত। এই সাগৰ ভূমধ্যৰ মাজেৰে গৈ আটলাণ্টিক মহাসাগৰত মিলিত হৈছেগৈ। Bosphorus Strait-এ এই সাগৰল Sea of Marmara ৰ সৈতে আৰু Strait of the Dardanelles-এ Aegean Sea-ৰ সৈতে সংযোগ কৰিছে। এই সাগৰেই পূব ইউৰোপ আৰু পশ্চি এছিয়াক পৃথক কৰে। কৃষ্ণ সাগৰক Sea of Azov ৰ সৈতে Strait of Kerch-এ সংযোগ কৰিছে।
কৃষ্ণ সাগৰৰ মুঠ কালি 436400 km2 সৰ্বোচ্চ গভীৰতা 2212 m, আৰু আয়তন 547000 km3। কৃষ্ণ সাগৰে পূবা-পশ্চিমাকৈ এক বিশেষ অৱনমন (elliptical depression) সৃষ্টি কৰে। এই অৱনমন বুলগেৰিয়া, জৰ্জিয়া, ৰোমানিয়া, ৰাছিয়া, তুৰ্কী আৰু ইউক্ৰেইনৰ মাজত অৱস্থিত। ইয়াৰ দক্ষিণে প’ণ্টিক পৰ্বতমালা (Pontic Mountains) আৰু পূবে ক’কেছাছ পৰ্বতমালা (Caucasus Mountains) আছে। ইয়াৰ পূবা-পশ্চিমাকৈ সৰ্বোচ্চ প্ৰস্থ হৈছে 1,175 km।
দীপক ভট্টাচাৰ্য
দীপক ভট্টাচাৰ্য অসমৰ এজন ৰাজনীতিবিদ আৰু হাইলাকান্দি বিধানসভা সমষ্টিৰ প্ৰাক্তন বিধায়ক আছিল। ২০১৯ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীত ৭৯ বয়সত তেখেতৰ মৃত্যু হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
কৃষ্ণ সাগৰ
কৃষ্ণ সাগৰৰ পাৰৰ প্ৰখ্যাত মহানগৰসমূহ হৈছে Batumi, Burgas, Constanța, Giresun, Hopa, Istanbul, Kerch, Mangalia, Năvodari, Novorossiysk, Odessa, Ordu, Poti, Rize, Sinop, Samsun, Sevastopol, Sochi, Sozopol, Sukhumi, Trabzon, Varna, Yalta আৰু Zonguldak।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সাগৰ
পুনৰুত্থান দিৱস
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম