cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
আগ্ৰা ফ'ৰ্ট
আগ্ৰা ফ'ৰ্ট (आगरा का किला, Agra Fort) বা আগ্ৰাৰ লালকিল্লা মোগল স্থাপত্যৰ এক অনবদ্য নিদৰ্শন। এই কিল্লা ১৯৮৩ চনত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যবাহী স্থান হিচাবে (iii) নং বিভাগত ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। দুৰ্গটো ভাৰতৰ ৰাজ্য উত্তৰ প্ৰদেশৰ আগ্ৰাৰ যমুনা নদীৰ তীৰত অৱস্থিত। মোগল স্থাপত্যৰ অন্যতম নিদৰ্শন তাজমহল আগ্ৰা কিল্লাৰ পৰা মাত্ৰ ২.৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।
আগ্ৰা ফ'ৰ্ট ৰঙা বেলেপাথৰেৰ তৈয়াৰী। দুৰ্গ প্ৰাংগনৰ আয়তন ২.৫ কি.মি.। দুৰ্গটিৰ অভ্যন্তৰত অনেক প্ৰাসাদ, মিনাৰ আৰু মছজিদ আছে। এইসমূহ ষোড়শ শতাব্দীৰ পৰা অষ্টাদশ শতাব্দীৰ প্ৰথমাৰ্ধৰ মধ্যৱৰ্তী সময়ত নিৰ্মিত হয়। নিৰ্মাণকাৰ্য ষোড়শ শতাব্দীত আকবৰৰ ৰাজত্বকালত আৰম্ভ হয় আৰু অষ্টাদশ শতাব্দীত ঔৰঙ্গজেৱৰ ৰাজত্বকালত শেষ হয়। জাহাঙ্গীৰৰ আৰু শাহজাহানৰ ৰাজত্বকালত দুৰ্গৰ বহু কেইটা স্মাৰক নিৰ্মিত হৈছিল। দুৰ্গ-অভ্যন্তৰৰ উল্লেখযোগ্য দৰ্শনীয় স্থানসমূহ হ'ল খাচ মহল, শীশ মহল, মুহাম্মান বুৰ্জ (এটি অষ্টভূজাকৃতিৰ মিনাৰ), দিৱান-ই-খাচ (১৬৩৭), দিৱান-ই-আম, মোতি মছজিদ (নিৰ্মাণকাল ১৬৪৬-৫৩) আৰু নাগিনা মছজিদ (১৬৫৮-১৭০৭)। এই স্মাৰকসমূহত 'তিমুৰিদ পাৰসিক' শিল্পকলা আৰু 'ভাৰতীয় শিল্পকলা'ৰ এক আশ্চৰ্য মিশ্ৰণ পৰিলক্ষিত হয়।
ইতিহাস
১৫২৬ চনৰ পানিপথৰ প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধৰ পিছত বাবৰে আব্ৰাহম লোদিৰ প্ৰসাদৰ কিলাত থাকিব লৈছিল। তেখেতৰ উত্তৰাধিকাৰি হূূূূমায়ুনক ১৫৩০ চনত কিলাৰ তাজ পিন্ধোৱা হয়। পিছত ১৫৪০ চনত ছেৰ ছাহ সুৰিৰ হাতত পৰাজিত হয়। দুৰ্গটো ১৫৫৫ চন পৰ্যন্ত সুৰিৰ হাতত থাকে,পিছত হূমায়ুনে পুনৰ দখল কৰে। আদিল শাহ সুৰিৰ সেনাপতি হিমুৱে ১৫৫৬ চনত আগ্ৰা পুনৰ দখল কৰে আৰু তেখেত দিল্লি আহি পায়,তাতেই তেখেতৰ তুগলকাবাদৰ যুদ্ধত মোগল সকলৰ লগত সাক্ষাত হয়। নিজৰ কেন্দ্ৰীয় স্থিতিৰ মহত্ত্ব বুজি আকবৰে ইয়াক নিজৰ ৰাজধানী বনাই আৰু ১৫৫৮ চনত আগ্ৰালৈ আহে। ইতিহাসবিদ আবুলফজলে লিপিবদ্ব কৰিছে যে ইয়াত এটা ইটাৰ কিলা আছিল যাক "বাদল গড়" নামেৰে জনা যায়। ইয়াৰ এটা অংশ বিধস্ত অৱস্থাত আছিল আৰু আকৱৰে ৰাজস্থানৰ ধৌলপুৰ জিলাৰ বড়ৌলি অঞ্চলৰ পৰাই ৰঙাবেলে পাথৰেৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰে। প্ৰায় ৪০০০ শ্ৰমিকেৰে ৮বছৰ কাম কৰি ১৫৭৩ চনত সম্পূৰ্ণ কৰে। এই দূৰ্গটো ১৩বছৰ ধৰি ভৰতপুৰৰ জাট শাসকৰ অধিনত আছিল ১৮ শতাব্দীৰ আৰম্ভণিত মাৰাঠা সকলে আক্ৰমণ কৰি মাৰাঠা সকলৰ অধিনত আনে। ইয়াৰ পিছতো মাৰাঠা আৰু মোগল সকলৰ মাজত সাম্ৰাজ্যৰ হাত-বদল হৈছিল। ১৭৬১ খ্ৰীষ্টাব্দত আহমদশাহ আবদালীৰ দ্বাৰা হোৱা পানীপথৰ তৃতীয় যুদ্ধত ভয়াৱহ পৰাজয়ৰ পিছত মাৰাঠা সকল পৰৱৰ্তী দশক পৰ্যন্ত এই অঞ্চলৰ পৰা দূৰত থাকে। ১৮৫৭ চনৰ ভাৰতীয় বিদ্ৰোহৰ সময়ত দূৰ্গটো যুদ্ধৰ স্থান আছিল। এই যুদ্ধৰ সময়তে ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানিৰ শাসনৰ অৱসান ঘটে, আৰু বৃটেনৰ দ্বাৰা ভাৰতত এক শতাব্দীৰ প্ৰত্যক্ষ শাসনৰ দিশে পৰিচালিত হয়।
চিত্ৰ বিথিকা
<GALLERY MODE="PACKED" HIGHTS="140"> File:Map of Agra Fort.jpg|আগ্ৰা ফোৰ্ট দুৰ্গ প্ৰদৰ্শনৰ পৰিকল্পনা চিত্ৰ, ২০১২ File:Diwan-E-Aam (Hall of Public Audience).jpg|দিওয়ান-ই-আমেৰ বাহ্যিকজন শ্ৰোতা হল File:Diwan-i-Aam Hallways.jpg|দিওয়ান-ই-আমেৰৰ ভিতৰৰ চিত্ৰ File:Amar Singh Gate, Agra.jpg|অমৰ সিং গেট,আগ্ৰা File:Agra Fort 13.JPG|জাহাঙ্গীৰৰ প্ৰাসাদ File:Agra Fort 20.jpg|দিওয়ান-ই-খাস File:Delhi gate 6.jpg|দিল্লী গেট,(সীতা ৰামৰ দ্বাৰা ১৮১৪-১৫১৫) File:Agrafortushnish2.jpg|আগ্ৰা ফোৰ্টৰ ভিতৰ ফাল File:AgraFortColumn.jpg|সজ্জিত কলাম File:Agrafortushnish3.jpg|চিলিংৰ ওপৰ সজ্জা File:Weeks Edwin Gate Of The Fortress At Agra India.jpg|দুৰ্গৰ উইকস এডউইন গেট, আগ্ৰা File:Bathtub of Jahangir.jpg|জাহাঙ্গীৰৰ বাথটাব File:Taj and jamuna river from Agra Fort.jpg|তাজমহল আৰু যমুনা নদী File:Agra Fort Shish Mahal-Agra-Uttar Pradesh-N-UP-A1-y.jpg|শিশ মহল,আগ্ৰা File:Agra Fort John Russell Colvin's Tomb-Agra-Uttar Pradesh-N-UP-A1-i.jpg|Agra Fort:জ্‌ন ৰুছেল ক'লভিন সমাধি ক্ষেত্ৰ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
দেবেন্দ্ৰ নাথ আচাৰ্য
দেবেন্দ্ৰ নাথ আচাৰ্য (১৯৩৭ – ১৯৮১ চন) এগৰাকী অসমীয়া ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, কবি আৰু শিশু সাহিত্যিক। তেখেত ঘাইকৈ অসমৰ বুৰঞ্জী ভিত্তিক উপন্যাসৰ ৰচয়িতা। তেখেতৰ দ্বাৰা ৰচিত উপন্যাস 'জংগম'-এ মৰণোত্তৰভাৱে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
বাল্যকাল
দেবেন্দ্ৰ নাথ আচাৰ্যৰ জন্ম হৈছিল যোৰহাটৰ ওচৰৰ গৰখীয়া দ'লত। পিতৃৰ নাম আছিল নগেন্দ্ৰনাথ আচাৰ্য, আৰু মাতৃৰ নাম জয়ন্তীপ্ৰিয়া দেৱী। । দহ বছৰ বয়সতে তেওঁৰ পিতৃবিয়োগ ঘটাত তেওঁ ডাঙৰজন খুড়াকে তালি তুলি ডাঙৰ দীঘল কৰে।
শিক্ষা
তেখেতৰ শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ হয় গৰখীয়া দ'ল বালক প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত। তাৰ পাছত তেওঁ জগন্নাথ বৰুৱা আৰ্য বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰে আৰু ককাক মুক্তিনাথ ঠাকুৰৰ তত্ত্বাৱধানত পঢ়ি এম ই পৰীক্ষাত অসমৰ ভিতৰতে সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰে। ১৯৫৩ চনত যোৰহাট চৰকাৰী বালক বিদ্যালয়ৰ পৰা শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পাছত, ১৯৫৫ চনত গুৱাহাটীৰ কটন কলেজৰ পৰা আই এছ ছি উত্তীৰ্ণ হয়। খড়গপুৰৰ ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা বি.টেক. ডিগ্ৰী লৈ আচাৰ্যদেৱে ইম্পেৰিয়েল কলেজ অৱ চাইন্স এণ্ড টেকন'ল'জী ডি আই চি আৰু তাৰ পাছত লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আভিযান্ত্ৰিক বিষয়ৰ স্নাতকোত্তৰ উপাধি লয়। তাৰ পাছত অসমলৈ ঘূৰি আহে।
কৰ্ম জীৱন
আচাৰ্যদেৱ ১৯৫৯ চনত অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপকৰ পদত নিযুক্ত হয়। । ১৯৬৩-৬৪ চনত লণ্ডনত চিনিয়ৰ ৰিচাৰ্চ ইঞ্জিনিয়াৰ হিচাপে কাম কৰাৰ পাছত ১৯৬৫ চনত যোৰহাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্ত হয়। ১৯৬৮ চনত তেওঁ অসম কাৰিকৰী শিক্ষা সঞ্চালকালয়ত উপ-নিৰ্দেশক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
মৃত্যুৰ সময়ত তেখেত দুলীয়াজানস্থিত অসম গেছ কোম্পানীৰ পৰিচালন সঞ্চালকৰ পদত নিযুক্ত হৈ আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৬৭ চনত দেবেন্দ্ৰ নাথ আচাৰ্যদেৱে মহাশ্বেতা গোস্বামী (আচাৰ্য) ৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। মহাশ্বেতা আচাৰ্য সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল আৰু এই বিভাগৰে মুৰব্বী অধ্যাপক ৰূপে তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। বিবাহসূত্ৰে এওঁলোক চাৰিগৰাকী জীয়ৰীৰ পিতৃ-মাতৃ।
সাহিত্য কৰ্ম
অসম বুৰঞ্জীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দেবেন্দ্ৰ নাথ আচাৰ্যই কেবাখনো উপন্যাস ৰচনা কৰিছিল। ১৯৭১ চনত "অন্য যুগ অন্য পুৰুষ" উপন্যাসেৰে তেখেতে সাহিত্যিক জীৱনৰ পাতনি মেলে এই উপন্যাসত ব্ৰিটিছৰ আগমণত অসমৰ পৰম্পৰাগত সামাজিক পৰিবেশৰ পৰিৱৰ্তন এজন তৃতীয় পুৰুষৰ মুখেৰে বৰ্ণিত হৈছে। ১৯৭৬ চনত প্ৰকাশিত দ্বিতীয় উপন্যাস "কালপুৰুষ"ত মধ্য ১৭শ শতিকাৰ আহোম-শাসিত অসম চিত্ৰিত হৈছে। তেখেতৰ অন্তিম উপন্যাস "জংগম"ত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত জাপানী সৈন্যই ম্যানমাৰ অধিকাৰ কৰোঁতে তাত থকা এচাম ভাৰতীয়ই অসমলৈ কৰা যাত্ৰাৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
প্ৰমোদ বৰুৱা
প্ৰমোদ বৰুৱা (Promod Barua) অসমৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, পৰিচালক আৰু অভিনেতা। ১৯৬৭ চনত কেইজনমান চলচ্চিত্ৰ অনুৰাগীৰ সহযোগিতাত সমবায় ভিত্তিত বিশ্বনাথ চাৰিআলিত পোন প্ৰথমে "অভিযান" নামৰ এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ কৰে। ১৯৭৩ চনত চলচ্চিত্ৰখনে মুক্তি লাভ কৰে। ইয়াৰ পাছত বৰুৱাই কেবাখনো চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে।
বঁটা / সন্মান
গুৱাহাটীৰ শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰত ২০১১ চনৰ ১১ জুলাইত অনুষ্ঠিত ১৩ তম মুনলাইট মিডিয়া বঁটা (Moonlight Media Awards) প্ৰদান অনুষ্ঠানত তেখেতক জীৱনযোৰা সাধনা বঁটা প্ৰদান কৰা হয়  ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা
বিশ্ব শৌচাগাৰ দিৱস
বিশ্ব শৌচাগাৰ দিৱস (World Toilet Day; WTD) হৈছে ১৯ নৱেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এক আনুষ্ঠানিক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দিৱস। বিশ্বজুৰি ৪.২ বিলিয়ন লোকে "নিৰাপদে পৰিচালিত অনাময় ব্যৱস্থা" অবিহনে জীয়াই আছে আৰু প্ৰায় ৬৭৩ মিলিয়ন লোকে মুকলিত শৌচ কৰে। বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য-৬ ৰ লক্ষ্য হৈছে "সকলোৰে বাবে পানী আৰু অনাময় ব্যৱস্থাৰ উপলব্ধতা আৰু বহনক্ষম ব্যৱস্থাপনা নিশ্চিত কৰা।" বিশেষকৈ, লক্ষ্য-৬.২ হৈছে "মুকলিত শৌচ বন্ধ কৰা আৰু অনাময় আৰু পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰা।" ২০২০ চনৰ বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্যৰ প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ পোৱাৰ সময়ত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সচিব প্ৰধান এণ্টনিঅ’ গুটেৰেছে কয় যে, “আজি বহনক্ষম উন্নয়নৰ লক্ষ্য-৬ বৰ দুখলগাকৈ নিজ লক্ষ্যৰ পৰা আঁতৰি গৈছে” আৰু ই “২০৩০ চনৰ কাৰ্যসূচী, মানৱ অধিকাৰৰ বাস্তৱায়নত আৰু সাফল্যৰ অগ্ৰগতিত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে।” সমগ্ৰ বিশ্বতে শান্তি আৰু নিৰাপত্তাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।"
এই লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ দিশত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিবলৈ মানুহক অৱগত, জড়িত আৰু অনুপ্ৰাণিত কৰিবলৈ বিশ্ব শৌচাগাৰ দিৱসৰ অস্তিত্ব আছে। ছিংগাপুৰে এই প্ৰস্তাৱ দাখিল কৰাৰ পিছত (১৯৩খন সদস্য ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদৰ আগত ইয়াৰ প্ৰথম প্ৰস্তাৱ) ২০১৩ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদে বিশ্ব শৌচাগাৰ দিৱসক ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ আনুষ্ঠানিক দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰে। ইয়াৰ পূৰ্বে ২০০১ চনত বিশ্ব শৌচাগাৰ সংস্থাই (চিংগাপুৰৰ এটা বেচৰকাৰী সংস্থা) বেচৰকাৰীভাৱে বিশ্ব শৌচাগাৰ দিৱস পালন কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
শৰাইঘাট দলং
শৰাইঘাট দলং (Saraighat Bridge) অসমৰ গুৱাহাটীত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত নিৰ্মিত প্ৰথমখন ৰে'লপথযুক্ত দলং। দলংখনৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য আৰম্ভ হৈছিল ১৯৫৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত। সা-সামগ্ৰী কঢ়িওৱাৰ বাবে দলংখন ১৯৬২ চনৰ অক্টোবৰ মাহত মুকলি কৰা হয়। ১৯৬৩ চনৰ ৭ জুনত সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে দলংখন আনুষ্ঠানিকভাৱে যাত্ৰীৰ বাবে মুকলি কৰে। এই দলঙখনৰ ওপৰেদি ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ আৰু তলেদি আছে ৰেলপথ। বৰ্তমান দলঙখনৰ চোৱা-চিতাৰ কৰাৰ দায়িত্বত আছে উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱে।
প্ৰথমতে দলঙখনৰ নাম ব্ৰহ্মপুত্ৰ দলং আছিল। পাছত ইয়াক শৰাইঘাট দলং নামেৰে নামকৰণ কৰা হয়।
ইতিহাস
১৯১০ চনতেই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলং এখন নিৰ্মাণ কৰাৰ কথা চিন্তা-চৰ্চা কৰা হৈছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীয়ে অসমখনক দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে: উত্তৰপাৰ আৰু দক্ষিণপাৰ। পঞ্চাছ দশকলৈকে এই নদীৰ ওপৰত এখনো দলঙ নাছিল। নদীখনৰ ইপাৰ-সিপাৰ হ’বৰ বাবে একমাত্ৰ মাধ্যম আছিল নাও। সেয়ে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলঙৰ বাবে বিভিন্ন আৱেদন কৰা হৈছিল। ‌ইয়াৰ কোনো ফল নোপোৱাত অৱশেষত আন্দোলনৰ পথ বাছি লোৱা হয়। হেম বৰুৱা, কমিউনিষ্ট গৌৰীশংকৰ ভট্টাচাৰ্য্য, ছ’ছিয়েলিষ্ট নেতা হৰেশ্বৰ গোস্বামীৰ দৰে ব্যক্তিয়ে এই আন্দোলনৰ গুৰি ধৰিছিল।
সেই সময়তে চীনে ভাৰত আক্ৰমণ কৰিলে। চীনা সৈন্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টাৱাং, ব’মডিলালৈকে আগুৱাই আহিছি । অসমৰ লগতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অন্য ৰাজ্যসমূহ অসুৰক্ষিত আৰু নিৰাপত্তাহীনতাৰ কথা ওলাই পৰিল। ইয়াৰ পিছতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত এখন দলঙ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হয়। ১৯৫১ চনৰ ১ জানুৱাৰীত ইয়াৰ নিৰ্মাণ কাম আৰম্ভ কৰা হয়।
নিৰ্মাণ আৰু পৰীক্ষা
১৯৫৯ চনৰ জানুৱাৰী মাহত শৰাইঘাট দলঙখনৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্য আৰম্ভ হৈছিল। নিৰ্মাণ কাৰ্য্যৰ দায়িত্বত আছিল হিন্দুঃস্থান কনষ্ট্ৰাকছন কৰ্প'ৰেছন লিমিটেড নামৰ এটা প্ৰতিষ্ঠান। প্ৰায় ৪০ হাজাৰ টন চিমেণ্ট আৰু ২০ হাজাৰ টন ষ্টীল ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰায় ৮০০০ জন শ্ৰমিকৰ সহযোগত এই দলঙখন নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা হৈছিল। ১৯৬২ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহৰ ভিতৰত দলঙখনৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্য সমাপ্ত হয়। সেই বছৰৰে ২৩ ছেপ্তেম্বৰত এটা ৰেল ইঞ্জিন ইয়াৰ ৰেল দলঙখনেৰে পাৰ কৰি পঠোৱা হয়। এই ৰেলপথেদি অক্টোবৰ মাহৰ পৰাই মালবাহী ৰেলগাড়ীৰ চলাচল আৰম্ভ হয় । এই দলঙখন নিৰ্মাণ কৰোঁতে মুঠ ব্যয় হৈছিল ১০,৬৫,১৬,৮৯১ টকা। দৈৰ্ঘ্য আছিল ১.৫ কিঃমিঃ (১৪৯২ মিটাৰ)।
বৰ্তমান শৰাইঘাট দলঙৰ অৱস্থা
বৰ্তমান উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱে-এ দলঙখনৰ চোৱা-চিতা কৰে। ৰেলৱে বিভাগে আই আই টি, গুৱাহাটীৰ বিশেষজ্ঞৰ এটা দলক দলঙখনৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থা পৰীক্ষা কৰিবলৈ দায়িত্ব দিছিল। বিশেষজ্ঞৰ দলটোৱে জনায় যে, দলঙখন বৰ্তমানেও সম্পূৰ্ণ নিৰাপদ অৱস্থাত আছে। ইয়াৰ ১১টা খুটাই ভাল অৱস্থাত আছে। বৰ্তমানৰ যাতায়তৰ বৰ্ধিত হেঁচা আৰু সঘন যান-জঁটৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তিনিটা লেনযুক্ত আৰু এখন নতুন দলং শৰাইঘাটৰ সমীপতে নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা হয় ।
২০১২ চনৰ অক্টোবৰ মাহত শৰাইঘাট দলঙৰ পঞ্চাশ বছৰ সম্পূৰ্ণ হয়। উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱেই এই উপলক্ষে ৬ নৱেম্বৰত আয়োজন কৰা সভাত অসমৰ প্ৰাক্তন ৰাজ্যপাল প্ৰয়াত জে বি পাটনায়ক আৰু প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰয়াত তৰুণ গগৈ উপস্থিত থাকে। ৰাজ্যপালগৰাকীয়ে দলংখনক "লাচিত বৰফুকন দলং" বুলি পুনৰ্নামকৰণ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। thumb|right|সন্ধিয়া সময়ত দলংখনৰ এক দৃশ্য
শৰাইঘাট দলং ধ্বংস কৰাৰ আঁচনি
সত্তৰ দশকত বাংলাদেশৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰাম হৈছিল। ভাৰতবৰ্ষই বাংলাদেশক স্বাধীনতাৰ বাবে সহায় কৰিছিল। ভাৰতীয় বিমান বাহিনীৰ বিমানে তেজপুৰৰ শালনী বিমানবন্দৰৰ পৰা উৰা মাৰি ঢাকাৰ বিমানবন্দৰত আক্ৰমণ কৰিছিল। এই আক্ৰমণত পাকিস্তানৰ কেইবাখনো আমেৰিকান যুঁজাৰু বিমান ধ্বংস হৈছিল। ইয়াৰ প্ৰতিশোধ ল’বৰ বাবে পাকিস্তানী বিমান বাহিনীয়ে একেদিনাই শৰাইঘাট দলঙ ধ্বংস কৰাৰ আঁচনি কৰিছিল। শৰাইঘাট দলঙৰ ওপৰত বোমা বৰ্ষণ কৰিব বুলি ভাৰতীয় চোৰাংচোৱাই আগতীয়াকৈ গোপন বাৰ্তা পাইছিল। পাকিস্তানী সৈন্যৰ প্ৰথম লক্ষ্য শৰাইঘাট দলঙ আৰু দ্বিতীয় লক্ষ্য গুৱাহাটী আছিল। কাৰণ, সেই সময়ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ মূল কেন্দ্ৰ আছিল গুৱাহাটী আৰু ভাৰতৰ অন্য স্থানৰ লগত ইয়াৰ যোগাযোগৰ একমাত্ৰ পথ আছিল শৰাইঘাট দলং।
ভাৰতীয় সেনা বাহিনীৰ প্ৰত্যুত্তৰ
পাকিস্তানী সৈন্যৰ এই আঁচনিৰ কথা আগতীয়াকৈ জানিব পাৰি ভাৰতীয় সামৰিক বাহিনীয়ে ইয়াৰ উপযুক্ত ব্যৱস্থা কৰি থৈছিল। তেওঁলোকে পাক বিমানৰ আগমন “ৰাডাৰ” যোগে গম পাই আমিনগাঁৱৰ অঞ্চলৰ আকাশ “লেজাৰ বীম” প্ৰয়োগ কৰি পোহৰাই তোলে। লগতে ভাৰতীয় সেনাই দলঙৰ তলৰ পৰা এণ্টি এয়াৰ ক্ৰাফট গান-এৰে পাকিস্তানী বিমানক আক্ৰমণ কৰে। এই অতৰ্কিত আক্ৰমণত পাকিস্তানী বিমানবোৰে কোনো ক্ষতি নকৰাকৈ উভতি যায়।
অসমৰ অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থাত শৰাইঘাটৰ ভূমিকা
অসমৰ অৰ্থনীতিত অপৰিসীমভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ ৩১ আৰু ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথক সংযোগ কৰি আছে শৰাইঘাট দলঙে। ১৯৫৮ চনলৈকে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰে বিকাশ হোৱা ৰেলপথ আৰু স্থলপথসমূহৰ সংযোগী একমাত্ৰ নদীখন আছিল ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদ। এই নদীৰ ঘাটসমূহেই অসমৰ বেপাৰ বাণিজ্য তথা পৰিবহণ ব্যৱস্থাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল। ১৯৬২ চনত শৰাইঘাট দলঙ হোৱাৰ পিছত পৰিবহণ ব্যৱস্থাত ব্যাপক পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল। ইয়াৰ ফলত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰৰ অভ্যন্তৰীণ জল পৰিবহণৰ বাণিজ্যিক গুৰুত্ব ক্ৰমাৎ হ্ৰাস পাইছিল। লগতে পাণ্ডু আৰু আমিনগাঁৱৰ গুৰুত্বও বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পাইছিল। এয়েই শৰাইঘাট দলঙৰ মৌলিক অৰ্থনৈতিক গুৰুত্ব আৰু তাৰ ঐতিহাসিক পটভূমি।
দ্বিতীয়খন দলং নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তুতি
বৰ্তমানৰ যাতায়তৰ বৰ্ধিত হেঁচা আৰু সঘন যান-জঁটৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি শৰাইঘাটৰ সমীপতে এখন নতুন দলঙ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। ২০০৭ চনৰ ৮ এপ্ৰিল তাৰিখে এই নিৰ্মাণৰ কাম শুভাৰম্ভ কৰা হয়। আমিনগাঁৱৰ ৰাজীৱ গান্ধী ইনড’ৰ ষ্টেডিয়ামত প্ৰাক্তন প্ৰধান মন্ত্ৰী ড॰ মনমোহন সিঙে ইয়াৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে।   তিনি লেন যুক্ত এই দলং ২০১৭ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে কেন্দ্ৰীয় পথ পৰিবহন আৰু ৰাজমাৰ্গ মন্ত্ৰী নিতিন গাডকাৰীয়ে চৰকাৰী ভাবে উদ্বোধন কৰে। উদ্বোধন কাৰ্যসূচীত পূৰ্বৰ কেন্দ্ৰীয় ৰে'ল ৰাজ্যমন্ত্ৰী ৰাজেন গোহাঁই, অসম চৰকাৰৰ উদ্যোগ আৰু পৰিবহণ মন্ত্ৰী চন্দ্ৰমোহন পাটোৱাৰী,পূৰ্বৰ গড়কাপ্তানী মন্ত্ৰী পৰিমল শুক্লবৈদ্য আৰু পূৰ্বৰ জলসম্পদ মন্ত্ৰী কেশৱ মহন্ত উপস্থিত আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ দলং শ্ৰেণী:ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলং শ্ৰেণী:কামৰূপ জিলা
নৰনাৰায়ণ সেতু
নৰনাৰায়ণ সেতু অসমৰ বঙাইগাঁও জিলাৰ যোগীঘোপাত অৱস্থিত এখন ৰে'লপথ সংযোগী দলং৷ ১৬শ শতিকাৰ কোঁচ ৰজা নৰনাৰায়ণৰ নামত এই সেতুখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে৷
যোগীঘোপা আৰু পঞ্চৰত্নক সংযোগ কৰাৰ উদ্দেশ্যে ১৯৮৩ চনৰ ১১ নৱেম্বৰত তেতিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে নৰনাৰায়ণ সেতুৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰিছিল৷ এই সেতুৰ দ্বাৰা অসম আৰু মেঘালয়ৰ মাজত দ্ৰুত যোগাযোগ ব্যৱস্থা গঢ়ি উঠিছে৷ ৰে'লপথে যোগীঘোপা ষ্টেছনৰ পৰা কামাখ্যা জংছনলৈ সংযোগ কৰিছে৷ এই সেতু নিৰ্মানৰ বাবে প্ৰথম সন্মতি প্ৰদান কৰিছিল ১৯৮৭ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত৷ ইয়াৰ ১৫ বছৰৰ পিছত ১৯৯৮ চনৰ ১৫ এপ্ৰিলত তেতিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী অটল বিহাৰী বাজপেয়ীয়ে আনুষ্ঠানিকভাৱে নৰনাৰায়ণ সেতু উদ্বোধন কৰে৷
নৰনাৰায়ণ সেতুৰ দৈৰ্ঘ্য ২.২৮৪ কিলোমিটাৰ৷ বহল ১১.৫০ মিটাৰ আৰু গভীৰতা ১৮.৫০ মিটাৰ৷ এই সেতু নিৰ্মানত মুঠ ৩৬৮ কোটি টকা ব্যয় কৰা হয়৷
বৰ্হি সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ দলং শ্ৰেণী:ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলং
মাৰ্ঘেৰিটা মহকুমা
মাৰ্ঘেৰিটা (Margherita)ভাৰতবৰ্ষৰ উঃ পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাষ্ট্ৰ অসমৰ সীমামূৰীয়া তিনিচুকীয়া জিলাৰ অন্তৰ্গত তিনিওটা মহকুমাৰ ভিতৰত অন্যতম। ব্ৰিটিছ শাসনকালতেই ইয়াত গঢ়ি উঠা কয়লাক্ষেত্ৰসমূহৰ অৱদানৰ বাবে উঃ পূঃৰ কয়লাক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত মাৰ্ঘেৰিটাৰ নাম কয়লাৰাণী হিচাপে জনাজাত। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনৈ বুঢ়ীদিহিং, পাটকাই পাহাৰ, বনাঞ্চলসমুহ আৰু চাহ-বাগিচাৰ সৌন্দৰ্যই সমগ্ৰ অঞ্চলটোক এক অনন্য মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। উনৈশ শ শতিকাৰ ইটালীৰ ৰাণী মাৰ্ঘেৰিটা মাৰিয়া টেৰেছা জ্য'ভানা (Margherita of Savoy)ৰ নামেৰে মাৰ্ঘেৰিটাৰ নামাংকিত কৰা হৈছিল। ক'ল ইণ্ডিয়া লিমিটেড আৰু কীটপ্লাই অঞ্চলটোৰ উদ্যোগিক ক্ষেত্ৰখনৰ পুৰণি আৰু প্ৰতিষ্ঠিত উদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠান। ইয়াৰ বাহিৰেও ইয়াত সৰু-সুৰা বহুতো চাহ উদ্যোগ গঢ়ি উঠিছে।
ভৌগোলিক তথ্য
মাৰ্ঘেৰিটা 27.28°N, 95.68°W. অৱস্থিত। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰপৰা ঠাইটুকুৰাৰ উচ্চতা প্ৰায় ১৬২ মিটাৰ। ৰাংৰি পাহাৰ আৰু পাটকাই পাহাৰৰ ঠাল-ঠেঙুলিয়ে ইয়াৰ ক্ৰমে দক্ষিণ আৰু পূব দিশ আগুৰি আছে। মাৰ্ঘেৰিটাৰ উত্তৰ দিশে আছে তিনিচুকীয়া মহকুমা, পূবে আৰু দক্ষিণে অৱস্থিত অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু পশ্চিম দিশত অৱস্থিত ডিব্ৰুগড় জিলা। বুঢ়ীদিহিং নদী মাৰ্ঘেৰিটাৰ মাজেৰে বৈ গৈছে।
জনগাঁথনি
২০১১ৰ লোকপিয়লৰ মতে (India census), মাৰ্ঘেৰিটাৰ সৰ্বমুঠ জনসংখ্যা হৈছে ২৩৮৩৬ জন। মুঠ জনসংখ্যাৰ ৪৮% আৰু ৫২% ক্ৰমে পুৰুষ আৰু মহিলা। শিক্ষিতৰ হাৰ হ'ল ৭৬%; তাৰে মাজৰ শিক্ষিত পুৰুষৰ হাৰ হ'ল ৮১% আৰু শিক্ষিত মহিলাৰ হাৰ হ'ল শতকৰা ৭১% আৰু মুঠ জনসংখ্যাৰ ১১ শতাংশই ৬বছৰৰ তলৰ শিশু।
বিভিন্ন ভাষাৰ জনগোষ্ঠীয় সম্প্ৰদায়েৰে মাৰ্ঘেৰিটাৰ জনগাঁথনি গঠিত। অঞ্চলটোৰ মুখ্য সম্প্ৰদায়সমুহ হ'ল আহোম জনগোষ্ঠী, মৰাণ, মটক, চিংফৌ, বাংলা, নেপালী, চাহ জনগোষ্ঠী, হাজং, বিহাৰী ইত্যাদি।
ইতিহাস
বৰ্তমান জনাজাত নামটোৰ আগেয়ে মাৰ্ঘেৰিটাৰ নাম আছিল মা-কুম( মূল:চিংফৌ, অৰ্থ: সকলো জনগোষ্ঠীৰ থকা ঠাই)। ১৮৭৬ চনত লিডু আৰু মাৰ্ঘেৰিটাত কয়লা আৱিষ্কাৰ কৰা হয়। তাৰ পাছতে ১৮৮৪ চনৰ ১৮ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা চৰকাৰী ভাবে মাৰ্ঘেৰিটাৰ কয়লাক্ষেত্ৰৰ শুভ উদ্ধোধন কৰা হয় আৰু কয়লাৰ ৰপ্তানিৰ বাবে ডিব্ৰুগড়ৰপৰা লিডুৰ কয়লাক্ষেত্ৰৰ লৈকে এখন ৰেলৰ চলাচলৰ সেইদিনাই আৰম্ভণি কৰা হয়। সেইদিনাই বুঢ়ীদিহিং নদীৰ ওপৰত প্ৰথমখন কাঠৰ দলং সাজি আৰু বুড়ীদিহিঙৰ দুয়োপাৰে ৰেলৱে' লাইন বহোৱাৰ কাৰ্য সফল কৰোৱাৰ বাবে ইটালীয়ান মুখ্য অভিযন্তা Chevalier Roberto Paganiniক সন্মান যঁচা হয় আৰু ইটালীৰ তেতিয়াৰ ৰাণী মাৰ্ঘেৰিটা মাৰিয়া টেৰেছা জ্য'ভানা Margherita of Savoy লৈ জনোৱা সন্মান স্বৰূপে তেওঁৰ নামানুসৰি ঠাইটুকুৰাৰ নাম মা-কুম সলাই মাৰ্ঘেৰিটা ৰখা হয়।
যাতায়ত
অসমৰ মুখ্য চহৰসমুহৰ লগতে চুবুৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ চাংলাং জিলাৰ লগত মাৰ্ঘেৰিটাৰ যাতায়াত আৰু যোগাযোগ ব্যৱস্থা সন্তোষজনক; ৰেল আৰু বাছ সেৱা উন্নত। জিলাৰ সদৰ তিনিচুকীয়াত অৱস্থিত একমাত্ৰ জংচনটোলৈ সংযোজিত হোৱাকৈ ৰেলপথ আৰু বাছৰ যোগাযোগ আছে। ৩৮ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ অঞ্চলটোৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে । আটাইতকৈ সমীপৱৰ্তী বিমানকোঠটো হৈছে ডিব্ৰুগড় জিলাৰ মোহনবাৰী।
অৰ্থনীতি
উঃ পূঃ কয়লাক্ষেত্ৰNorth Eastern Coalfields ই মহকুমাটোৰ অৰ্থনীতিক সবল কৰিছে। অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত উল্লেখযোগ্য অইন উদ্যোগমুহ হ'ল চাহ আৰু প্লাইউড উদ্যোগ। ইয়াৰ উপৰিও ধান খেতিৰ ওপৰত একাংশ পৰিয়াল নিৰ্ভৰশীল।
দিহিং-পাটকাই অভয়াৰণ্য
অসমৰ এখন সেমেকা চিৰসেউজ অৰণ্য। জিলাখনৰ দক্ষিণ-পূব অঞ্চলত অৱস্থিত এই অৰণ্যৰ বিস্তৃতি প্ৰায় ৩০০ বৰ্গকিলোমিটাৰ। ইয়াত হলৌ বান্দৰ, গাহৰি-নেজীয়া বান্দৰ, বাঘ, হাতী আদি প্ৰাণী পোৱা যায়। লগতে পখিলাৰ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰো ই ৰম্যভূমি।
ডিগবৈ
এশবছৰৰো পুৰণি তৈলখাদ আৰু বিশ্বৰ অন্যতম পুৰণি কাৰ্যক্ষম তেল শোধনাগাৰৰ বাবে ডিগবৈ জনাজাত। তাৰোপৰি ইয়াত ১৮ হ'ল গ'ল্ফ ক'ৰ্ছ আৰু দেশৰ ভিতৰতে প্ৰথমটো তৈল সংগ্ৰহালয় পৰ্যটকৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ। নগৰখনৰ ওচৰতে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ এক সমাধিও অৱস্থিত। ইয়াৰ উপৰিও ডিগবৈৰ সংৰক্ষিত বণাঞ্চল পাকৈঢোঁৰাৰ প্ৰজাতিৰ বাবে জনাজাত।
ষ্টিলৱেল পথ
ষ্টিলৱেল পথৰ পুৰণি নাম লিডু ৰোড। ২য় নহাসমৰৰ সময়ত সহায়ক হোৱাকৈ ৰাস্তা স্বৰূপে এই পথটিৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল আৰু জেনেৰেল জোচেফ ষ্টীলৱেল (Joseph Stilwell)ৰ নামানুসাৰি পথটোৰ নাম ৰখা হয়। লিডুত আৰম্ভ হোৱা এই পথ ম্যানমাৰৰ কাচিন প্ৰদেশৰ শ্বিংব্ৱিয়াং, ম্যিট্‌ক্যিনা আৰু ভামো হৈ চীনদেশৰ য়ুনান প্ৰদেশৰ কুনমিঙত শেষ হৈছে।
References
শ্ৰেণী:তিনিচুকীয়া জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ মহকুমা
লোথাল
লোথাল সিন্ধু নদীৰ পাৰত গঢ় লৈ উঠা প্ৰাচীন সিন্ধু সভ্যতাৰ অন্তৰ্গত এখন নগৰ আৰু প্ৰায় ৩৭০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বতেই মানুহৰ প্ৰথম বসতি আৰম্ভ হোৱা এই নগৰখন বৰ্তমানৰ গুজৰাটৰ ভাল অঞ্চলত অৱস্থিত। ১৯৫৪ চনত আৱিষ্কৃত এই প্ৰাচীন নগৰখনৰ প্ৰত্নতাত্বিক স্থাপত্য আৰু সামগ্ৰীসমূহ সংৰক্ষণ কৰিবলৈ ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব সৰ্বেক্ষণে ঠাইখণ্ডত ১৯৫৫ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা ১৯৫৫ চনৰ ১৯ মে’লৈকে খননকাৰ্য চলায়। সংস্থাটোৰ মতে লোথালত আৱিষ্কৃত হোৱা বন্দৰ সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ ভিতৰতে পুৰণি। যি সময়ত কচ্ছ মৰুভূমি আৰৱ সাগৰৰ অংশ আছিল সেই সময়ত এই বন্দৰে বেপাৰ-বাণিজ্যৰ বাবে সিন্ধ প্ৰদেশৰ হৰপ্পাৰ নগৰসমূহক সৌৰাষ্ট্ৰ উপদ্বীপৰ সৈতে সাবৰমতী নদীয়েদি সংযোগ কৰিছিল। অৱশ্যে কিছুসংখ্যক পুৰাতত্ত্ববিদে এই সন্দৰ্ভত দ্বিমত প্ৰকাশ কৰে। তেওঁলোকৰ মতে লোথাল এখন সৰু চহৰ আছিল আৰু তথাকথিত বন্দৰটো প্ৰকৃততে এটা জলসিঞ্চনৰ আহিলাহে আছিল। প্ৰাচীন কালত লোথাল এক পৰিপূৰ্ণ বাণিজ্য কেন্দ্ৰ আছিল। ইয়াৰ মণি-মুকুতা আৰু মূল্যৱান অলংকাৰ আদি গৈ আনকি পশ্চিম এচিয়া আৰু আফ্ৰিকা পৰ্যন্ত পাইছিল। লোথালৰ বাসিন্দাসকলে উদ্ভাৱন কৰা মণি নিৰ্মাণ আৰু ধাতুবিদ্যাৰ সঁজুলি তথা পদ্ধতিসমূহ চাৰি সহস্ৰাধিক বছৰ ধৰি চলি থাকে। লোথালক ইউনেস্ক’ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান হিচাপে মনোনীত কৰা হৈছে যদিও এই আবেদনখন গৃহীত হোৱা নাই।
গুজৰাটী ভাষাত লোথ আৰু থল (স্থল) শব্দাংশৰ অৰ্থ মৃত লোকৰ টিলা আৰু এই অৰ্থ সিন্ধী ভাষাৰ মহেঞ্জো-দাৰো শব্দৰ অৰ্থৰ সৈতে একেই। লোথালৰ কাষৰীয়া গাঁৱৰ লোকসকল এখন প্ৰাচীন চহৰ আৰু এই ঠাইৰ মানৱ দেহৰ অৱশেষৰ বিষয়ে অৱগত আছিল। ১৮৫০ চন মানলৈকে উক্ত ঠাইলৈ নাৱেৰে যাতায়ত চলিছিল। ১৯৪২ চনত এই তথাকথিত টিলাৰ মাজেদিয়েই সাৰগৱালালৈ কাঠৰ অনা-নিয়া কৰা হৈছিল। বৰ্তমানৰ ভোলাড় আৰু লোথালক সংযোগ কৰা পিতনিসদৃশ সুঁতিয়ে আজিও প্ৰাচীন নদীপথ এটাৰ কথাকে সূচায়। সিন্ধু সভ্যতাৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰস্বৰূপ হৰপ্পা আৰু মহেঞ্জোদাৰোৰ পতনৰ পিছতো লোথাল বহু বছৰ ধৰি মূৰ ডাঙি থিয় দি আছিল। ক্ৰান্তীয় ধুমুহা আৰু বানপানীয়ে অবিৰতভাৱে লোথালৰ ক্ষতি সাধন কৰাৰ ফলত এসময়ত ই ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হৈছিল। অধ্যয়নৰ পৰা জানিব পৰা গৈছে যে ধ্বংসৰ সময়ত এই অঞ্চলটো নিম্নপ্ৰায় বৰষুণ বা শুষ্কতাৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হৈছিল। গতিকে জলবায়ু পৰিৱৰ্তনো নগৰখন ক্ৰমান্বয়ে পৰিত্যক্ত হোৱাৰ এক অন্যতম কাৰণ হ’ব পাৰে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে।.
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সিন্ধু সভ্যতা শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পুৰাতাত্বিক ক্ষেত্ৰ
লিচু
লিচু (বৈজ্ঞানিক নাম: Litchi chinensis) এবিধ নিৰক্ষীয় তথা ক্ৰান্তীয় অঞ্চলৰ ফল। ৰসাল ১-১.৫ ইঞ্চি ব্যাস বিশিষ্ট ফল। গা গছ প্ৰায় ১০-৩৫ ফুট উচ্চতা বিশিষ্ট হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফল
গাণিতিক জীৱবিজ্ঞান
সাম্প্ৰতিক কালত জীৱবিজ্ঞানৰ গৱেষণা আৰু আৱিষ্কাৰৰ দিশত অতি ক্ষিপ্ৰ বিকাশ পৰিলক্ষিত হৈছে। বোধহয় ‘মানৱ বংশগতি-সূত্ৰ আঁচনি’ (Human Genome Project)-ৰ সফল পৰিসমাপ্তি একবিংশ শতিকাত বিজ্ঞানৰ এতিয়ালৈকে আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ সাফল্য। পৰৱৰ্ত্তী সময়ত জিনমিক্স আৰু প্ৰ’টিয়মিক্স বিষয়ক অধ্যয়নৰ দিশত হোৱা ক্ষিপ্ৰ প্ৰগতিয়ে আধুনিক জীৱবিজ্ঞানৰ অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাত বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্ত্তনৰ সূচনা কৰিছে। এনেবোৰ গৱেষণাৰ ফলস্বৰূপে মানুহ আৰু জীৱ-জন্তুৰ বহুবোৰ অনাৰোগ্য ব্যাধি, যেনে: কৰ্কটৰোগ, এইড্‌চ আৰু বিশেষকৈ জন্মগত তথা বংশানুক্ৰমিক ৰোগৰ নিৰাময় ব্যৱস্থা উপলভ্য হোৱাৰ প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা পৰিলক্ষিত হৈছে।
জীৱবিজ্ঞানৰ এনে আশ্চৰ্য্যজনক অগ্ৰগতিত বিশেষভাৱে অৰিহণা যোগাইছে – বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ অন্যান্য বিভিন্ন শাখাত সাম্প্ৰতিক কালত হোৱা সামগ্ৰিক বিকাশে। তাৰ ভিতৰত চিকিৎসা চিত্ৰ-বিদ্যা (Medical Imaging), নেন’-পৰ্য্যায়ৰ জৈৱ-আভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা (Nanoscale Bioengineering) আৰু জিনৰ প্ৰকাশ (Gene Expression) সম্পৰ্কীয় গৱেষণা উল্লেখযোগ্য। এনেবোৰ প্ৰযুক্তিগত বিকাশৰ ফলত প্ৰাপ্ত হোৱা বৃহৎ পৰিমাণৰ তথ্যৰ সঠিক মূল্যায়ন আৰু বিশ্লেষণৰ জৰিয়তে বিজ্ঞানী সকলে জীৱদেহৰ বিভিন্ন ক্ৰিয়া-প্ৰক্ৰিয়া সম্পৰ্কে নানান ৰহস্য উদ্‌ঘাটন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। সংশ্লিষ্ট ক্ষেত্ৰসমূহত হোৱা ক্ষিপ্ৰ প্ৰগতিৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত নিতৌ আৱিষ্কৃত হোৱা বৃহৎ পৰিমাণৰ নিত্য-নতুন তথ্য ৰাজিৰ ফলপ্ৰসূ আৰু যথোপযুক্ত বিশ্লেষণ কৰি তাৰ পৰা প্ৰয়োজনীয় জ্ঞান আহৰণ কৰাটো জীৱবিজ্ঞানী সকলৰ বাবে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰত্যাহ্বান ৰূপে পৰিগণিত হৈছে।
আশা কৰা হৈছে যে এই ক্ষেত্ৰত গণিতৰ সুপ্ৰতিস্থিত প্ৰণালীসমূহৰ যথোপযুক্ত প্ৰয়োগে প্ৰচুৰভাৱে সহায় কৰিব পাৰিব। অৱশ্যে, জীৱবিজ্ঞানৰ জটিল মৌলিক সমস্যাসমূহৰ গাণিতিক সমাধান উদ্ভাৱন কৰাৰ বাবে নতুন ধাৰণা আৰু প্ৰযুক্তিৰ প্ৰয়োজন হ’ব। প্ৰকৃতপক্ষে, সাম্প্ৰতিক কালত এই দিশত হোৱা বৈজ্ঞানিক অগ্ৰগতিৰ ফলস্বৰূপে ইতিমধ্যে গণিত বিষয়ৰ অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত কেতবোৰ নতুন দিশৰ সূচনা হৈছে।
বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত থকা বহুতো অগ্ৰণী বিশ্ববিদ্যালয় আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ গণিত, পৰিসংখ্যা বিজ্ঞান, কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান আদি বিভাগৰ অধীনত ইতিমধ্যে গাণিতিক জীৱবিজ্ঞানীৰ একোটা দল গঠিত কৰা হৈছে। অন্যহাতে, কেতবোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত গণিতৰ পাঠ্যক্ৰমত জীৱবিজ্ঞানৰ সৈতে জড়িত গাণিতিক বিষয়বোৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। তৎসত্ত্বেও, জীৱবিজ্ঞানৰ অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাৰ বৰ্দ্ধিত তাগিদাৰ তুলনাত এনেবোৰ দিশত জড়িত বিজ্ঞানীৰ সংখ্যা বৰ্ত্তমানলৈকে তেনেই তাকৰ। সেয়েহে, গাণিতিক জীৱবিজ্ঞানৰ এই নতুন বিষয়টোৰ প্ৰণালীৱদ্ধ অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাৰ বাবে অধিক সংখ্যক গণিতজ্ঞ আৰু পৰিসংখ্যা বিজ্ঞানীক আকৰ্ষিত কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে।
জীৱদেহৰ শাৰীৰিক গঠন আৰু ক্ৰিয়া-কাণ্ডৰ মূল একক হ’ল কোষ। কিন্তু এই কোষবোৰৰ গঠন আৰু প্ৰকৃতি অতিশয় জটিল আৰু বিচিত্ৰ। স্তন্যপায়ী জন্তুৰ দেহৰ একোটা কোষত প্ৰায় ৩০০ নিযুত অণু থাকে। কিন্তু কোষবোৰ কেৱল অণুৰ সমষ্টিয়েই নহয়। প্ৰতিটো কোষে ইয়াৰ অণুবোৰৰ ওপৰত এক সুশৃংখল নিয়ন্ত্ৰণ ৰাখে। উদাহৰণ স্বৰূপে, ডি এন এ, আৰ এন এ আৰু প্ৰ’টিনৰ মাজৰ আণৱিক সম্পৰ্কলৈ আঙুলিয়াব পাৰি। প্ৰতিটো কোষে খাদ্যৰ পৰা পোষক দ্ৰৱ্য আহৰণ কৰে আৰু তাৰ ওপৰত কৰা ক্ৰিয়া-বিক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে নানাবিধ জৈৱিক উপাদান প্ৰস্তুত কৰি বিভিন্ন কাম সমাধা কৰে। জীৱদেহত সংঘটিত এনেবোৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ গাণিতিক আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰা (mathematical modeling) অতি দুৰূহ কাৰ্য্য। তদুপৰি যিহেতু মানৱ তথা অন্যান্য উচ্চস্তৰৰ জীৱদেহ বহু লক্ষ নিৰ্বুদ কোষৰ দ্বাৰা গঠিত আৰু ভিন ভিন কলাৰ কোষসমূহে সংঘৱদ্ধভাৱে হাজাৰটা বিভিন্ন কাৰ্য্য সম্পাদন কৰে, জীৱকোষৰ প্ৰক্ৰিয়া সমূহৰ গাণিতিক আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰাটো কি এক প্ৰত্যাহ্বান সি সহজেই অনুমেয়।
অনুল্লেখনীয় যে জৈৱ-গণিতৰ অধ্যয়নৰ বাবে মূলতঃ গণিতজ্ঞ আৰু জীৱবিজ্ঞানীৰ সু-সমন্বিত প্ৰয়াসৰ আৱশ্যক। জীৱবিজ্ঞানীয়ে জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়া সম্বন্ধে কেতবোৰ মৌলিক প্ৰশ্ন উপস্থাপন কৰিব বা এলানি পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ বিশদ বৰ্ণনা ডাঙি ধৰিব আৰু আনহাতে, গণিতজ্ঞ‍ই তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গাণিতিক আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰিব আৰু সিবোৰক অনুকৰণ কৰি কম্পিউটাৰ তথা অন্যান্য প্ৰযুক্তিৰ জৰিয়তে অবিকল প্ৰক্ৰিয়া সংঘটিত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিব।
প্ৰসিদ্ধ শিক্ষাবিদ জন দিৱী (John Dewey) য়ে ১৯০১ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ The Child and Society নামৰ পুথিখনত লিখিছিল - “We do not have a series of stratified earths, one of which is mathematical, another physical, etc. We should not be able to live very long in any one taken by itself. We live in a world where all sides are bound together; all studies grow out of relations in the one great common world.” জৈৱ-গণিতৰ বিকাশে বোধকৰো এই উক্তিৰ যথাৰ্থতাকেই প্ৰতিপন্ন কৰিছে। এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত চলি থকা সকলো প্ৰক্ৰিয়া আৰু কৰ্ম-কাণ্ডৰ মূলতে হ’ল বিভিন্ন জৈৱিক, অজৈৱিক, ভৌতিক, আদি-ভৌতিক আদি বিচিত্ৰ সত্তা আৰু অণু-পৰমাণুৰ পৰস্পৰ মিলন তথা সিহঁতৰ ক্ৰিয়া-বিক্ৰিয়াৰ ফল। গতিকে ইহঁতৰ এটাক বাদ দি আনটোৰ অধ্যয়ন আৰু বিশ্লেষণ কেতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে সম্ভৱ হ’ব নোৱাৰে। সেয়েহে, সাম্প্ৰতিক কালত গাণিতিক জীৱবিজ্ঞান, জৈৱ তথ্য প্ৰযুক্তি আদি নতুন বিষয়বোৰে অতিশয় গুৰুত্ব লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
সাম্প্ৰতিক কালত জীৱবিজ্ঞান, জৈৱচিকিৎসা আৰু জৈৱপ্ৰযুক্তি – এই তিনিওটা বিষয়ৰ গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত গাণিতিক জীৱবিজ্ঞানৰ তত্ত্বগত আৰু ব্যৱহাৰিক দুয়োটা দিশতে বহুল প্ৰয়োগ পৰিলক্ষিত হৈছে। উদাহৰণ স্বৰূপে, কোষ জীৱবিদ্যা (cell biology)-ত প্ৰ’টিনৰ মাজৰ আন্তঃআণৱিক বিক্ৰিয়াবিলাক সূচাবলৈ সাধাৰণতে কাৰ্টুনৰ দৰে আৰ্হি ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যি জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়াবোৰৰ প্ৰকৃত ছবিখন ফুটাই তুলিব নোৱাৰে। প্ৰকৃততে ইয়াক ফুটাই তুলিবলৈ হ’লে উপযুক্ত গাণিতিক আৰ্হিৰ সহায় লোৱা প্ৰয়োজন। জৈৱিক ক্ৰিয়া-প্ৰক্ৰিয়াবোৰ সাংখ্যিক ৰূপত প্ৰকাশ কৰিব পাৰিলে জৈৱিক পদাৰ্থৰ আন্তঃআণৱিক বিক্ৰিয়া আৰু তেনে বিক্ৰিয়াত প্ৰতিটো অণুৰ আচৰণ প্ৰকৃত ৰূপত ডাঙি ধৰিব পৰা যায় আৰু ফলত বিক্ৰিয়াবোৰৰ সম্ভাৱ্য পৰিণতি সম্বন্ধে আগতীয়াকৈ সঠিকৰূপে অনুমান কৰিব পৰা যায়।
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় তালিকা আৰু প্ৰবন্ধ
দুৱাৰ (চলচ্চিত্ৰ)
দুৱাৰ - The Voyage Out হৈছে ২০১৩ চনৰ ৪ জানুৱাৰী তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। সঞ্জীৱ নাৰায়ণ আৰু বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তীয়ে প্ৰযোজনা কৰা বোলছবিখন পৰিচালনা কৰে বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তীয়ে। অপূৰ্ব শৰ্মাৰ শুভবাৰ্তা (১৯৮৫) নামৰ গল্প সংকলনটোত সন্নিৱিষ্ট বাহিৰলৈ যোৱা বাট নামৰ গল্পটোৰ আধাৰত এই ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হয়। গল্পটোৰ চলচ্চিত্ৰ অভিযোজনা আৰু চিত্ৰনাট্য বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তীৰ। চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰে শ্বেৰ চৌধুৰীয়ে।
কাহিনী
চলচ্চিত্ৰখনত বৰ্ণোৱা হৈছে মানুহৰ এনে এটা মানসিক অৱস্থা, যেতিয়া কোনো ব্যক্তিয়ে অনুভৱ কৰে যেন তেওঁৰ জীৱন কোনো সুনিৰ্দিষ্ট লক্ষ্য অবিহনে গতি কৰি আছে। বস্তুবাদী আৰু স্বাৰ্থপৰ সমাজে আগুৰি থকা মানুহৰ আধুনিক যান্ত্ৰিক জীৱনৰ ওপৰত চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনীটো আধাৰিত। চৌৰাশীৰ ছাত্ৰ আন্দোলনৰ সময়ৰ আৰু তাৰ পাছৰ কালছোৱাৰ ভয়াবহতা, নায়কৰ ব্যৰ্থ কমিউনিষ্ট আদৰ্শ, এখন নিৰ্দোষ পৃথিৱীৰ দৃষ্টিভংগী থকা নায়কৰ আধুনিক বাস্তৱ জীৱনৰ লগত আপোচ আদি হ'ল চলচ্চিত্ৰখনৰ বিষয়বস্তু। দ্বিজেন ভট্টাচাৰ্য নামৰ চৰিত্ৰটোৰ মানসিক অৱস্থাক কেন্দ্ৰ কৰি চলচ্চিত্ৰখন আগবাঢ়ে। ভট্টাচাৰ্য এজন শিক্ষক, সাহিত্যিক যি বৰ্তমানৰ যান্ত্ৰিক পৃথিৱী আৰু পুৰণি দিনৰ বেদনাগধুৰ স্মৃতিৰপৰা মুক্ত হৈ বাহিৰলৈ ওলাই আহিব বিচাৰি নিজৰ মনৰ মাজতে এক স্নায়বিক যুঁজত লিপ্ত। তেওঁৰ মনত সজীৱ হৈ আছে ১৯৮৪ চনৰ আন্দোলনৰ সময়ৰ ৰাজনৈতিক পৰিৱেশত পাৰ কৰি অহা বিবৰ্ণ কৈশোৰ আৰু যৌৱনৰ ভয়াবহ স্মৃতি। নতুনকৈ লিখিবলৈ লোৱা প্ৰেমৰ উপন্যাসখনৰ আৰম্ভণি বিচাৰি তেওঁ হাবাথুৰি খায়। পত্নী মানসীৰ লগত তেওঁৰ এতিয়া প্ৰেমহীন সম্পৰ্ক। তেওঁ উভতি যাব খোজে অতীতৰ প্ৰেমময় মোহনীয়া দিনবোৰলৈ। অতীত আৰু বৰ্তমানৰ, সপোন আৰু বাস্তৱৰ এই বিভ্ৰমৰপৰা ওলাই যোৱাৰ বাটটো যেন বন্ধ কৰি ৰাখিছে তেওঁৰ ঘৰৰ টেৰেছলৈ ওলাই যোৱা বাটৰ বন্ধ দুৱাৰখনে। হতাশ আৰু বিভ্ৰান্ত ভট্টাচাৰ্যই নিজকে সকলোৰেপৰা মুক্ত কৰিব বিচাৰি তেওঁ সকলো বৃত্তিমূলক, পাৰিবাৰিক আৰু ব্যক্তিগত দায়িত্বৰপৰা নিজকে আঁতৰাই আনে আৰু শেষত আত্মহত্যাৰ পথ বাছি লয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১৩ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
মী এণ্ড মাই ছিষ্টাৰ
মী এণ্ড মাই ছিষ্টাৰ হৈছে ২০১২ চনৰ ২ নৱেম্বৰ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। এন বি ডি কে প্ৰডাক্‌চনৰ বেনাৰত নিপন ঢলুৱাই প্ৰযোজনা কৰা বোলছবিখন পৰিচালনা কৰে ৰাজেশ ভূঞাই। চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰে অৰূপজ্যোতি পাটগিৰিয়ে।
কাহিনী
বৰ্তমানৰ সামাজিক প্ৰেক্ষাপটত নাৰীৰ স্থান, কন্যা ভ্ৰূণ হত্যাৰ ঘটনা আদি চলচ্চিত্ৰখনৰ বিষয়বস্তু। চলচ্চিত্ৰখনত দেখুওৱা হয় যে নাৰী শোষণ, কন্যা ভ্ৰূণ হত্যা আদি ঘটনা কেৱল অশিক্ষিত দুখীয়া পৰিয়ালতেই নহয়, উচ্চশিক্ষিত আৰু উচ্চবিত্ত পৰিয়ালতো সংঘটিত হয়। দুগৰাকী মহিলাৰ পৰিয়ালক কেন্দ্ৰ কৰি চলচ্চিত্ৰখন আগবাঢ়ে। দুইগৰাকী বান্ধৱী আৰু এগৰাকীয়ে আনগৰাকীৰ ন্যায়ৰ বাবে যুঁজ কৰে। এগৰাকী উচ্চশিক্ষিত, কিন্তু তেওঁ ঘৰত নিস্থুৰ স্বামীৰ ওচৰত অনাদৃত। শাৰীৰিক আৰু মানসিক অত্যাচাৰৰ বলি হৈ তেওঁ এজনী অন্ধ ছোৱালী জন্ম দিয়ে।
ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা
ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা (Radha Govinda Baruah) (১৭ অক্টোবৰ, ১৯০০ – ১৫ জুলাই, ১৯৭৭) এগৰাকী অসমীয়া ব্যৱসায়ী, সমাজ সংগঠক, সাংস্কৃতিক আৰু ক্ৰীড়া উদ্যোক্তা। তেওঁ 'দ্য আছাম ট্ৰিবিউন' বাতৰি কাকত গোষ্ঠীৰ জন্মদাতা। তেওঁ 'দৈনিক অসম' (১৯৬৫) আৰু সাপ্তাহিক 'অসম বাণী' কাকতো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। গুৱাহাটীৰ নেহৰু ষ্টেডিয়াম তেওঁৰ তত্বাৱধানত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এটা দশক জুৰি তেওঁ 'অসম ক্ৰিকেট সন্থা'ৰ সভাপতি আছিল। 'গুৱাহাটী ইন্‌ড'ৰ ষ্টেডিয়াম', 'অসম সংগীত সন্মিলনী' আৰু 'আসাম ফ্লায়িং ক্লাব', 'অসম হকী এছ'চিয়েচন', 'অসম বেডমিণ্টন এছ'চিয়েচন'ৰ প্ৰতিষ্ঠাতো আগভাগ লৈছিল। তেওঁৰ একক প্ৰচেষ্টাতে গুৱাহাটী চাহ নিলাম কেন্দ্ৰ স্থাপন হৈছিল। অসমীয়াৰ শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবেও তেওঁ যত্ন কৰিছিল। গুৱাহাটীৰ 'ৰাধা গোবিন্দ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়' তেওঁৰ নামতে ৰখা হৈছে। তেওঁ গুৱাহাটীৰ প্ৰথমগৰাকী মেয়ৰ হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ আৰ জি নামেৰে তেওঁ প্ৰখ্যাত আছিল। তেওঁক 'আধুনিক অসমৰ আৰ্হি নিৰ্মাতা' ("the architect of modern Assam") বোলাৰ লগতে 'সিংহপুৰুষ' বুলিও অভিহিত কৰা হয়।
২০০০ চনত 'মহান নেতাসকল: সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক' শিতানত 'জগলাল চৌধুৰী', 'বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিত' আৰু 'ৰেট্টামালাই শ্ৰীনিবাসন'-ৰ লগতে তেওঁক সন্মান যাঁচি এটা ডাক টিকট মুকলি কৰা হৈছে।
জন্ম আৰু শৈশৱ
১৯০০ চনৰ ১৭ অক্টোবৰত শিৱসাগৰত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাৰ জন্ম হয়। দেউতাক গুণগোবিন্দ বৰুৱা আছিল ৰেভিনিউ চিৰস্তাদাৰ। তেওঁলোক বেজবৰুৱাৰ বংশৰে লোক। ৰাধাগোবিন্দৰ দুমাহ বয়সতে মাতৃবিয়োগ হয়। তেতিয়া খুৰীয়েক হৈম্যৱতী বৰুৱাই তেওঁক লালন-পালন কৰে।
শিৱসাগৰতে প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰি ৰাধাগোবিন্দই বেজবৰুৱা স্কুলত নাম লগায়। তাত কেইবছৰমান পঢ়াৰ পাছত দেউতাক নগাঁৱলৈ বদলি হোৱাত তেওঁ নগাঁও হাইস্কুলত পঢ়ে। দেউতাক পুনৰ ডিব্ৰুগড়লৈ বদলি হোৱাত ডিব্ৰুগড় হাইস্কুললৈ যায় আৰু আৰু তাৰ পৰাই দ্বিতীয় বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পাছত তেওঁ কটন কলেজত নাম ভৰ্তি কৰালে যদিও পঢ়াৰ প্ৰতি তেওঁৰ আগ্ৰহ কমি আহিল আৰু ব্যৱসায়ৰ দিশে মন ঢাল খালে।
ব্যৱসায়িক আৰু চাকৰি জীৱন
কটন কলেজৰ প্ৰথম বছৰৰ পৰীক্ষা দি ডিব্ৰুগড়ৰ ঘৰলৈ যোৱাৰ পাছৰ ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই ব্যৱসায় কৰিবলৈ মন মেলিলে। কিছুদিন দেউতাকৰ মেগেলা চাহ বাগিছাত কাম কৰিলে। তাৰ পাছত এটা ছাপ্লাই এজেন্সি খুলি খেৰ, চূণ, বালি, ইটাৰ আদিৰ যোগানৰ কাম আৰম্ভ কৰিলে। কানিৰ মহল এটাও এবছৰৰ বাবে ল'লে। ইয়াৰ পাছত বেলা হালদাৰ নামৰ এগৰাকী মহিলাৰ লগত যুটীয়াভাৱে ৰেলৰ শ্লিপাৰৰ ব্যৱসায়ত লাগে। মহিলাগৰাকীয়ে ব্যৱসায়ৰ হিচাপ-নিকাচ চাইছিল। কিন্তু তেওঁ টকা আত্মসাৎ কৰাৰ অভিযোগ উঠাত সেই ব্যৱসায় তল পৰিল। তেতিয়া ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই আন ব্যৱসায় কৰাৰ আগতে একাউণ্টেঞ্চি আৰু বুক কিপিঙৰ কাম শিকিবলৈ ঠিৰাং কৰিলে।
কলিকতাত অশেষ কষ্ট কৰি তেওঁ একাউণ্টেঞ্চি আৰু বুক কিপিঙৰ প্ৰশিক্ষণ ল'বলৈ ধৰিলে। ইয়াৰ মাজতে ধনৰ জোৰা মাৰিবলৈ বন্ধুৰ সহযোগত চাহৰ দোকান এখনো খুলিছিল। শিক্ষা শেষ হোৱাত তেওঁ ডিব্ৰুগড়লৈ ঘূৰি গ'ল। ইতিমধ্যে তেওঁলোকৰ চাহ বাগিছাও বিক্ৰী হৈছিল। ৰাধাগোবিন্দই কলিকতাত দেখি অহা ইম্পেৰিয়েল বেংকৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠান অসমতো খুলিবলৈ চিন্তা কৰিলে। সেইমতে ১৯২৩ চনৰ মে' মাহত কলিকতাৰ পৰা বেংক ব্যৱসায়ৰ জ্ঞান থকা মিঃ কেমেৰন (Mr. Cameron) নামৰ ব্যক্তি এজনক আনি নানা চৰকাৰী মেৰপেঁচ আঁতৰাই ডিব্ৰুগড়ত যুটীয়াভাৱে 'ইম্পেৰিয়েল বেংক' স্থাপন কৰে। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স মাত্ৰ তেইছ বছৰ। ১৯২১ চনত স্থাপিত হোৱা Imperial Bank of India (পাছলৈ ষ্টে'ট বেংক অৱ ইণ্ডিয়া)-ৰ উত্তৰ-পূব ভাৰতত এইটো আছিল প্ৰথম শাখা আৰু ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা ইয়াৰ প্ৰথম অসমীয়া কৰ্মচাৰী। অশেষ কষ্টৰ বলত তেওঁলোকৰ বেংকৰ ব্যৱসায় বাঢ়ি আহিল। কিন্তু বেংকৰ কেচিয়াৰ এজনে টকাৰ খেলিমেলি কৰাত বিপদ হ'ল। পাছত দোষী সাব্যস্ত হোৱাত কেচিয়াৰজনৰ জেইল হ'ল। এই তিক্ত অভিজ্ঞতাৰ বাবে তেওঁ বেংকৰ কাম পিছ পেলাই 'ব'ম্বে মিউচুৱেল কোম্পানী'ৰ বীমা এজেণ্ট হিচাপে নিযুক্ত হ'ল। তেওঁক অসমত বীমা ব্যৱসায়ৰ বাটকটীয়া বুলিও ক'ব পাৰি। অসম, বংগ, বিহাৰ আৰু ঊৰিষ্যাৰ ভিতৰত তেওঁ দুবাৰ শ্ৰেষ্ঠ এজেণ্টৰ সন্মান লাভ কৰিছিল আৰু ফটো সহিতে এই বাতৰি 'আৱাহন'ত প্ৰকাশ পাইছিল।
দেউতাকে এটা প্ৰেছ খোলাৰ আগ্ৰহ কৰাত ৰাধাগোবিন্দ ডিব্ৰুগড়লৈ গৈ 'বৰুৱা প্ৰেছ' নামৰ ছপাশাল আৰম্ভ কৰে। চিঠি, বাগিছাৰ কাগজ-পত্ৰ আদিৰ ছপাৰে এই ব্যৱসায়ে ঠন ধৰি উঠিল। বছৰি তেওঁলোকৰ চল্লিছ-পঞ্চাছ হাজাৰ টকা লাভ হৈছিল। তেওঁ ব্ৰিটিছ চাহাবৰ পৰা আৰু দুটা প্ৰেছ কিনি লৈছিল। পাছলৈ বৰুৱা প্ৰেছৰ পৰাই 'দ্যা আছাম ট্ৰিবিউন' কাকতৰ প্ৰকাশ আৰম্ভ হয়।
দ্য আসাম ট্ৰিবিউন
১৯৩৯ চনত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই বৰুৱা প্ৰেছৰ পৰাই এখন ইংৰাজী বাতৰি কাকত উলিওৱাৰ কথা চিন্তা কৰিলে। তেতিয়া অসমত প্ৰচলিত একমাত্ৰ ইংৰাজী কাকত আছিল ৰাধানাথ চাংকাকতীয়ে প্ৰকাশ কৰা 'টাইম্‌ছ অৱ আসাম'। তেতিয়াৰ ইণ্ডিয়ান টি এছ'চিয়েচনৰ ভাইচ চেয়াৰমেন তথা মাইজান চাহ বাগিছাৰ অধীক্ষক আৰ ডি লয়েলৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি ৰাধাগোবিন্দই কাকতখনৰ নাম 'আসাম ট্ৰিবিউন' ৰাখিলে। ব্যৱসায়ৰ সহযোগী হিচাপে ভায়েক কৃষ্ণগোবিন্দ বৰুৱা আৰু বিখ্যাত চাহ ব্যৱসায়ী সোমেশ্বৰ বৰুৱাক ল'লে। কলিকতাৰ 'হিন্দুস্তান ষ্টেণ্ডাৰ্ড'ৰ সহকাৰী সম্পাদক ৰূপে কাম কৰি থকা লক্ষ্মীনাথ ফুকনক কোনোতে সৈমান কৰাই সম্পাদক হিচাপে নিযুক্ত কৰিলে। ১৯৩৯ চনৰ ৪ আগষ্টত ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা সাপ্তাহিক ৰূপত আসাম ট্ৰিবিউনৰ প্ৰকাশ আৰম্ভ হ'ল। ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই টি এছ'চিয়েচন, কলিকতাৰ বিভিন্ন এজেন্সী আৰু কোম্পানীক লগ ধৰি কাকতৰ বাবে বিজ্ঞাপন যোগাৰ কৰিলে। কিছুদিনৰ পাছত 'টাইম্‌ছ অৱ আসাম' বন্ধ হোৱাত ট্ৰিবিউনৰ প্ৰচাৰ বাঢ়ি আহিল।
কেইবছৰমানৰ পাছত ৰাধাগোবিন্দই কাকতখনক দৈনিক ৰূপ দিয়াৰ কথা চিন্তা কৰিলে। সেই কামৰ বাবে ডিব্ৰুগড় সুচল নেদেখি ব্যৱসায়ৰ সহযোগীসকলৰ বিৰোধীতা সত্বেও কাকতৰ কাৰ্যালয়, প্ৰেছ আদি গুৱাহাটীলৈ উঠাই অনাৰ কথা চিন্তা কৰিলে। ১৯৪৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত গুৱাহাটীৰ চানমাৰী অঞ্চলত মাটিও কিনিলে। আগষ্ট মাহত ট্ৰিবিউন প্ৰেছ ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা স্থানান্তৰিত হ'ল। এটাও সংখ্যা বাদ নপৰাকৈ কিছুদিন সাপ্তাহিক হিচাপে চলাৰ পাছত ৩০ ছেপ্তেম্বৰৰ পৰা আসাম ট্ৰিবিউন দৈনিক কাকত হিচাপে প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰিলে। ই অসমৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা প্ৰথমখন দৈনিক কাকতৰূপে পৰিগণিত হ'ল। কাকতখনে সৰ্বভাৰতীয় স্তৰত ফেৰ মাৰিব পৰাই ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই দিল্লী, কলিকতা, বম্বে', কাণপুৰ আদি ঠাইৰ লগতে লণ্ডনতো কাৰ্যালয় খুলি সাংবাদিক নিযুক্ত কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে অসমৰ মফচলীয় অঞ্চলৰ সাংবাদিকতাতো তেওঁ গুৰুত্ব দিছিল। 'আসাম ত্ৰিবিউন এম্‌প্লয়িজ ইউনিয়ন'ৰ লগত তেওঁৰ সু-সম্পৰ্ক আছিল আৰু কামৰ ক্ষেত্ৰত কঠোৰ হোৱা সত্বেও সকলো সৰু-বৰ কৰ্মচাৰীকে মৰম কৰিছিল।
ট্ৰিবিউনৰ ৰূপালী জয়ন্তী উৎসৰ অসমতে সীমাবদ্ধ নাৰাখি শ্বিলং, দিল্লী, কলিকতা আৰু ব'ম্বেতো পতা হৈছিল। শ্বিলঙত তেতিয়াৰ ৰাজ্যপাল বিষ্ণু সহায়, বিত্তমন্ত্ৰী ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদ, কলিকতাত মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ সেন, ব'ম্বেত মুখ্যমন্ত্ৰী ভি পি নায়ক আৰু দিল্লীত প্ৰধানমন্ত্ৰী লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ লগতে ইন্দিৰা গান্ধীয়ে ৰূপালী জয়ন্তী উৎসৱত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত মূল অধিবেশনত তেতিয়াৰ শিক্ষামন্ত্ৰী দেৱকান্ত বৰুৱাই সভাপতিত্ব কৰিছিল আৰু মুখ্যমন্ত্ৰী বিমলা প্ৰসাদ চলিহাই মুখ্য অতিথিৰূপে যোগ দিছিল।
অসমবাণী আৰু দৈনিক অসম
ট্ৰিবিউনৰ পাছত বৰুৱাই এখন অসমীয়া সাপ্তাহিক কাকত উলিওৱাৰ কথা চিন্তা কৰে। সেই মৰ্মে ১৯৫৫ চনৰ ১ জুলাইৰ পৰা সাদিনীয়া 'অসম বাণী'ৰ প্ৰকাশ আৰম্ভ হয়। সতীশ চন্দ্ৰ কাকতিক সম্পাদক হিচাপে দায়িত্ব দিয়া হ'ল।
১৯৬৫ চনৰ এপ্ৰিলত ট্ৰিবিউন কাকতৰ ৰূপালী জয়ন্তীৰ সময়তে ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই ঠিক কৰিলে যে এখন অসমীয়া দৈনিক বাতৰি কাকতো প্ৰকাশ কৰিব। অভিজ্ঞ সাংবাদিক কীৰ্তিনাথ হাজৰিকাক সম্পাদকৰ দায়িত্ব ন্যস্ত কৰা হ'ল আৰু ১৯৬৫ চনৰ ৪ আগষ্টৰ পৰা 'দৈনিক অসম'ৰ প্ৰকাশ আৰম্ভ হ'ল। ত্ৰিবিউন গোষ্ঠীৰ তিনিওখন কাকতে অসমৰ জাতীয়, সামাজিক অৰ্থনৈতিক আদি বিষয়সমূহ সবলভাৱে উত্থাপন কৰাৰ লগতে দুৰ্যোগৰ সময়ত পথ প্ৰদৰ্শকৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল। চৰকাৰৰ জনবিৰোধী নীতিৰ সমালোচনা কৰি ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা কেইবাবাৰো চৰকাৰৰ ৰোষত পৰিছিল আৰু চৰকাৰী বিজ্ঞাপন অহা বন্ধ হৈছিল। ডিব্ৰুগড়ৰ আদালতত চৈয়দ চাদুল্লা চৰকাৰে ট্ৰিবিউন গোষ্ঠীৰ বিৰুদ্ধে মোকদৰ্মাও তৰিছিল৷
সাহিত্য প্ৰকাশ
গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ কথা চিন্তা কৰি ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই ট্ৰিবিউন প্ৰেছৰ লগতে 'সাহিত্য প্ৰকাশ' নামৰ এটা প্ৰতিষ্ঠান গঢ়ি তুলিলে। প্ৰথম অৱস্থান প্ৰকাশনটোৱে ঘাইকৈ ৰজনীকান্ত বৰদলৈ আৰু লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্মসমূহ ছপাই উলিওৱাৰ দিহা কৰিলে। ১৯৬৪ চনত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকীত সাহিত্য প্ৰকাশে নিজাববীয়াকৈ দুটা খণ্ডত 'বেজবৰুৱা গ্ৰন্থাৱলী' ছপাই অসমৰ সাহিত্য জগতলৈ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বৰঙণি আগবঢ়ায়। প্ৰতিষ্ঠিত লেখকৰ লগতে বহু নতুন লেখকৰো সাহিত্যকৰ্ম এই প্ৰতিষ্ঠানে প্ৰকাশ কৰিছে।
সাংস্কৃতিক অৰিহণা
পুৰণি কালৰে পৰা অসমৰ জাতীয় উৎসৱ বিহু পথাৰত বা গছতলত পালন কৰা হৈছিল। আহোম ৰাজত্বকালত ইয়াক ৰংঘৰৰ বাকৰিলৈ আদৰি অনা হৈছিল। অসমৰ সকলো জাতি-জনগোষ্ঠীক একে মঞ্চত একত্ৰিত কৰি সাংস্কৃতিক মহামিলন সৃষ্টি কৰিবলৈ ৰঙালী বিহুৱেই আধাৰ হ’ব পাৰে বুলি দূৰদৰ্শী ৰাধাগোবিন্দই চিন্তা কৰিলে। ১৯৫২ চনত ডা° ভুৱনেশ্বৰ বৰুৱাক সভাপতি, প্ৰবীণ ফুকনক সম্পাদক আৰু ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা আৰু ডা° কনকচন্দ্ৰ বৰুৱাক উপ-সভাপতি হিচাপে লৈ ‘গুৱাহাটী বিহু সন্মিলনী’ৰ জন্ম হ'ল। এই সমিতিৰ উদ্যোগতে লতাশিল খেলপথাৰত ১৯৫২ চনত ৰাজহুৱাভাৱে পতা অসমৰ প্ৰথমখন মঞ্চ বিহু আয়োজন কৰা হ'ল। এই কামত তেওঁলোকে বহু সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছিল। বিহু উদ্বোধনী গীত, বিহু পতাকা আৰু বিহু প্ৰতীক তেওঁ পুৰুষোত্তম দাস আৰু নিপ বৰুৱাৰ হতুৱাই প্ৰস্তুত কৰাই উলিয়াইছিল। অৱশ্যে প্ৰথম মঞ্চ বিহুৰ হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত দ্বিমতো আছে।
১৯৫৪ চনৰ ১ জানুৱাৰীত ডা° তাৰিণীমোহন বৰুৱাৰ লগ লাগি ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই 'অসম সংগীত সন্মিলনী'ৰ জন্ম দিয়ে। এই অনুষ্ঠানৰ উদ্দেশ্য আছিল অসমত উচ্চাংগ সংগীত জনপ্ৰিয় কৰা আৰু আৰু অসমৰ থলুৱা নৃত্য-গীতৰ উন্নতি সধা। তেওঁৰ উদ্যোগতে গুৱাহাটীৰ চাৰ্চ ফিল্ডত আয়োজিত অনুষ্ঠানত ভাৰতৰ বিখ্যাত সংগীত শিল্পী পণ্ডিত বিনায়ক ৰাও পটৱৰ্ধন, ডি ভি পালুষ্কাৰ, ওস্তাদ বড়ে গুলাম আলী খাঁ, আমিৰ খাঁ, ৰচুলন বাঈ, পণ্ডিত ৰবি শংকৰ, বিলায়েৎ হুছেইন খাঁ, আলী আকবৰ, নিখিল বেনাৰ্জী, নিখিল ঘোষ কেৰামাতুল্লা, চাগিৰুদ্দিন আৰু নৃত্য শিল্পী দময়ন্তী যোশী, চিতাৰা দেৱী, গোপীকৃষ্ণন আদিয়ে যোগদান কৰিছিল। ১৯৫৭ চনত এই সন্মিলনীৰ জৰিয়তে 'অসম কলেজ অৱ মিউজিক' প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। গুৱাহাটীতে সীমাবদ্ধ নাৰাখি সন্মিলনীৰ কাম-কাজ অসমৰ অন্যান্য ঠাইলৈকো নিয়া হৈছিল আৰু নখন শাখা গঢ় লৈ উঠিছিল। সন্মিলনীয়ে উঠি অহা ল'ৰা-ছোৱালীৰ বাবে প্ৰতিবছৰে আয়োজন কৰা 'সদৌ অসম সংগীত প্ৰতিযোগিতা'ত অসমৰ বহু শ প্ৰতিযোগীয়ে অংশ লৈছিল। ন-দহ বছৰ চলাৰ পাছত সাংগঠিক আৰু পুঁজিৰ সমস্যাত সন্মিলনী বন্ধ হৈ যায়।
ডিব্ৰুগড়ৰ নাট্য জগতৰ লগত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত আছিল। নাট্য মন্দিৰৰ সংস্কাৰ সাধনত তেওঁৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আছে। আমোলাপট্টীৰ পুৰণি নাট্য মন্দিৰটোৰ অৱস্থা বেয়াৰ ফালে ঢাল খাওঁতে তাৰ সদস্য ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা, মহেন্দ্ৰনাথ ৰাজখোৱা, লক্ষ্মীকান্ত দত্ত আদিয়ে ১৯২৩ চনত আমোলাপট্টীৰ পূজা প্ৰাংগনত মঞ্চ, ৰভা সাজি তিনিদিন অভিনয়ৰ আয়োজন কৰিছিল। ১৯৩৮-৩৯ চনত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা আৰু জীৱনৰাম ফুকন নাট্যমন্দিৰৰ যুটীয়া সম্পাদক নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁলোকৰ লগতে ৰোহিনী কুমাৰ বৰুৱা আদিৰ দৰে লোকৰ প্ৰচেষ্টাত প্ৰথবাৰৰ বাবে ডিব্ৰুগড়ত সহ-অভিনয়ৰ পাতনি মেলা হয়। তেৱেঁই ডিব্ৰুগড়ত নাটকৰ মাজত প্ৰথমবাৰৰ বাবে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাইছিল। ডিব্ৰুগড়ৰ মঞ্চত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই সফলতাৰে অভিনয় কৰা কেইটামান চৰিত্ৰ আছিল দুৰ্য্যোধন (শকুনিৰ প্ৰতিশোধ), কৰ্ণ (কৰ্ণাৰ্জ্জুন), আকবৰ (আনাৰকলি), চান্দ সদাগৰ (বেউলা), হলকান্ত (মনোমতী) আদি। আনকি দুবাৰমান তেওঁ স্ত্ৰী-চৰিত্ৰ চিত্ৰাংগদাৰ ভাও ৰূপায়িত কৰিছিল। অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ‘মনোমতী' আৰু ‘পূবেৰুণ’তো তেওঁ অভিনয় কৰিছিল৷ ১৯৬২ চনত নটৰাজ থিয়েটাৰ আৰম্ভ হওঁতে প্ৰথম বছৰেই ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই গুৱাহাটী টাউন ক্লাবৰ সাহায্যাৰ্থে তেওঁলোকক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল আৰু বাতৰি কাকতত "বিশ্বৰ সৰ্বপ্ৰথম ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ" বুলি ডাঙৰ হৰফেৰে বিজ্ঞাপন দিছিল। তেতিয়াৰেপৰাই এই অনুষ্ঠান 'ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ' বুলি জনাজাত হয়।
ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰ
অসমৰ ক্ৰীড়া জগতলৈ ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাৰ অৱদান অপৰিসীম। অসমৰ ডেকাসকল স্বাস্থ্যৰক্ষা আৰু ক্ৰীড়াত আগুৱাই যাবলৈ ১৯৩৭ চনত তেওঁ ডিব্ৰুগড়ত 'অসম অলিম্পিক'ৰ আয়োজন কৰিছিল। পাঁচ বছৰলৈ এই খেল পতা হৈছিল।
১৯৪৯ চনত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা গুৱাহাটী টাউন ক্লাবৰ উপ-সভাপতি মনোনীত হ'ল। পাছৰ বছৰ তেওঁ সভাপতিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। নিজৰ টকা খৰছ কৰিও তেওঁ ক্লাবটোক পুনৰুজ্জীৱিত কৰি তোলে। কেইবাবাৰো গুৱাহাটীৰ লীগ খিতাপ আৰু অসমৰ অন্যান্য প্ৰতিযোগিতা জয় কৰি ক্লাবটোৱে সুনাম অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। টাউন ক্লাবৰ হৈ খেলা কেইবাজনো খেলুৱৈক বৰুৱাই আসাম ট্ৰিবিউন প্ৰতিষ্ঠানৰ চাকৰিৰ সুবিধা কৰি দিছিল। ইয়াৰ পাছত ক্ৰমে তেওঁ গুৱাহাটী স্প'ৰ্ট্‌ছ এছ'চিয়েচন, অসম ক্ৰিকেট এছ'চিয়েচন, অসম ফুটবল এছ'চিয়েচন, লন টেনিছ এছ'চিয়েচন, বেডমিণ্টন এছ'চিয়েচনৰো সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
১৯৫০ চনত যোৰহাটত বন বিভাগৰ উচ্চ পদস্থ বিষয়া পি ডি ষ্ট্ৰেচীৰ উদ্যোগত এখন ষ্টেডিয়াম সজা হৈছিল। কিন্তু ই সৰু হোৱাৰ লগতে প্ৰয়োজনীয় সা-সুবিধাসমূহ নাছিল। ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই উপলব্ধি কৰিলে যে অসমৰ খেলুৱৈসকলৰ বিকাশৰ বাবে এখন সকলো সুবিধাযুক্ত ষ্টেডিয়াম থকাটো অপৰিহাৰ্য। সেই অনুসৰি তেওঁ চৰকাৰক আৰ্জি কৰিলে আৰু ১৯৫৭ চনৰ মে' মাহত গুৱাহাটীত ষ্টেডিয়াম নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ হ'ল। ইয়াৰ বাবে চৰকাৰে দিয়া পুঁজি যথেষ্ট নাছিল। গতিকে বৰুৱাই একক প্ৰচেষ্টাত মল্লবীৰ দাৰা সিঙক আনি গুৱাহাটীত তিনিবাৰকৈ মল্লযুঁজ প্ৰদৰ্শনী পাতে আৰু ষ্টেডিয়ামৰ বাবে এক লাখ দহ হাজাৰ টকাৰ পুঁজি গঠন কৰে। ষ্টেডিয়ামৰ বাবে পৌৰ নিগমৰ আৱৰ্জনা পেলোৱা ঠাই এখন নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল। প্ৰত্যেক দিনা পুৱা তেওঁ উলুবাৰীলৈ গৈ নিৰ্মাণৰ কামৰ তত্বাৱধান কৰিছিল। ১৯৬৩ চনৰ ১৬ জুলাইত 'নেহৰু ষ্টেডিয়াম' নামেৰে ষ্টেডিয়ামখন আনুষ্ঠানিকভাৱে মুকলি কৰা হয়। ইয়াৰ পাছত ষ্টেডিয়ামৰ আলহী ঘৰ আৰু ইন্‌ড'ৰ ষ্টেডিয়ামো নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱা হ'ল। অতি কম সময়তে সাজি উলিওৱা ইনড'ৰ ষ্টেডিয়ামখনত ১৯৫৮ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হয়।
১৯৫৮ চনত বৰুৱাৰ উদ্যোগত 'আচাম ফ্লায়িং ক্লাব' প্ৰতিষ্ঠা হয়। ইয়াৰ বাবে বৰঝাৰ বিমানকোঠ আৰু বিমানকোঠৰ হেঙ্গাৰ ব্যৱহাৰৰ অনুমতি পাইছিল। কেইখনমান পুষ্পক বিমান আৰু এখন টাইগাৰমথ বিমান ক্লাবৰ বাবে লাভ কৰিছিল। তেওঁ গুৱাহাটীত ৰাইফল শ্বুটিং ক্লাবো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
অন্যান্য অৱদান
আচাম টী ব্ৰ'কাৰ্ছ এছ'চিয়েচনৰ সভাপতি পদত থাকোঁতে ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাৰ একক প্ৰচেষ্টাতে গুৱাহাটী চাহ নিলাম কেন্দ্ৰ স্থাপিত হৈছিল। ১৯৭০ চনৰ ২৫ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনা অনুষ্ঠিত হোৱা এই চাহ নিলাম কেন্দ্ৰৰ সৰ্বপ্ৰথম ‘লট’টো ডাকত ক্ৰয় কৰি তেখেতে এই ব্যৱসায়ক নতুন ৰূপ দিছিল৷
তেওঁ ‘নেচনেল ছেভিংছ চেণ্ট্ৰেল এড্‌ভাইচাৰী ব'ৰ্ড’ৰ সদস্য' আৰু অসমৰ ‘স্মল ছেভিংছ এড্‌ভাইচাৰী ব'ৰ্ড'ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। অসমৰ বহু ঠাই ঘূৰি বিভিন্ন সমস্যাৰ বুজ লৈ তেওঁ সঞ্চয় আঁচনিৰ গুৰি ধৰিছিল আৰু এই কষ্টৰ ফলস্বৰূপে অসমে ভাৰতৰ ভিতৰতে প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰিছিল ।
১৯৭৫ চনত গুৱাহাটীৰ প্ৰথমজন মেয়ৰ হিচাপে তেওঁ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰে। এয়া আছিল তেওঁৰ শেষ ৰাজহুৱা দায়িত্ব। অৱশ্যে সেই সময়ত তেওঁৰ স্বাস্থ্য পৰি আহিছিল। চিকিৎসকে তেওঁৰ এই কামত অংশ নল'বলৈ সতৰ্কবাণী দিছিল। ৰাজহুৱা কামত সততে লাগি থকা ৰাজনীতিৰ পৰাও তেওঁ নিজকে আঁতৰাই ৰাখিছিল। মেয়ৰ হৈয়েই তেওঁ পৌৰ নিগমৰ কৰ্মচাৰীসকলৰ দৰমহা নিয়মীয়া কৰিবলৈ ব্যৱস্থা লয়। মেয়ৰ হোৱাৰ আগতেই তেওঁ গুৱাহাটীৰ মাজমজিয়াৰ পৰা ৰেলপথটো অন্যফালেৰে নিয়া আৰু ষ্টেচনটো ফটাশিলৰ দিশে পতাৰ আঁচনি নক্সা আঁকি মুখ্যমন্ত্ৰী বিষ্ণুৰাম মেধিক জনাইছিল। কিন্তু সেয়া হৈ নুঠিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাৰ পদ্ম নামেৰে এগৰাকী বায়েক আছিল। ভায়েক কৃষ্ণগোবিন্দ বৰুৱা মাহীমাকৰ সন্তান। পত্নী লিলি বৰুৱা। ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাৰ পুত্ৰ তিনিজন- তুলসী গোবিন্দ বৰুৱা, প্ৰফুল্ল গোবিন্দ বৰুৱা আৰু প্ৰদীপ বৰুৱা । কন্যা চাৰিগৰাকী।
মৃত্যু
জীৱনৰ শেষৰফালে ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাই পুত্ৰকেইজনৰ হাতত প্ৰেছৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰিছিল। ১৯৬২ চনতে স্মল ছেভিংছ চেণ্ট্ৰেল কমিটিৰ সভাৰ বাবে দিল্লীলৈ গৈ উভতি আহোঁতে কলিকতাত তেওঁৰ ষ্ট্ৰ'ক হৈ সোঁভৰিৰ পক্ষাঘাত হৈছিল। তাৰ চাৰি-পাঁচবছৰৰ পাছত তেওঁৰ এটা হাৰ্ট এটেক হয়। ১৯৭৩ চনত তেওঁৰ পুনৰ ষ্ট্ৰ'ক হৈ বাওঁহাতখন অচল হৈ পৰে। ১৯৭৭ চনত তেওঁ খোজ কাঢ়ি ফুৰিব নোৱৰা হ'ল। ১৩ জুলাইৰ দিনা তেওঁ অচেতন হৈ পৰে। পিছদিনা কিছুসময়ৰ বাবে চকু মেলি পুনৰ অচেতন হয়। ১৯৭৭ চনৰ ১৫ জুলাইত গুৱাহাটীৰ চানমাৰীৰ নিজা বাসভৱনত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাৰ মৃত্যু হয়।
সন্মান আৰু ঐতিহ্য
প্ৰতি বছৰে ১৭ অক্টোবৰৰ দিনটোত অসমৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানে ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাৰ জন্মবাৰ্ষিকী উদ্‌যাপন কৰে। ২০০৫ চনৰ ১৭ অক্টোবৰত অসমৰ তদানীন্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাৰ নামৰ দুটা ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ ক্ৰীড়া বঁটাৰ ঘোষণা কৰিছিল। 'অসম ক্ৰীড়া সাংবাদিক সন্থা'ইও 'ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা শ্ৰেষ্ঠ ক্ৰীড়াবিদ বঁটা' প্ৰদান কৰে। ২০২১ চনৰ বাবে এই বছৰ বঁটা লাভ কৰিছে লাভলীনা বৰগোহাঁইয়ে।
অসম সাহিত্য সভাই শশীচন্দ্ৰ বৰবৰুৱা ট্ৰাষ্টৰ সহযোগত দিয়া 'সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা বঁটা' ২০১০ চনত মৰণোত্তৰভাৱে ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা আৰু আসাম ট্ৰিবিউন বাতৰি কাকত গোষ্ঠীক প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৭৮ চনত গুৱাহাটীৰ ফটাশিল, আমবাৰীত তেওঁৰ নামত 'ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়' স্থাপন কৰা হয়। গুৱাহাটীৰ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা গণেশগুৰি সংযোজী পথটো তেওঁৰ নামতে (RG Barua road) ৰখা হৈছে। নেহৰু ষ্টেডিয়ামৰ ক্ৰীড়াকেন্দ্ৰ তেওঁৰ নামতে 'RG Baruah Sports complex' নাম দিয়া হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ সংবাদ মাধ্যমৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
সুন্দৰবন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
সুন্দৰবন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান (Sundarbans National Park) পশ্চিমবঙ্গৰ সুন্দৰবন অঞ্চলত অৱস্থিত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, ব্যাঘ্ৰপ্ৰকল্প, ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান আৰু এখন "বায়োস্ফিয়াৰ ৰিজাৰ্ভ"। এইখন বঙ্গোপসাগৰৰ পাৰৰ গাঙ্গেয় ব-দ্বীপ অঞ্চলত অৱস্থিত। সুন্দৰবনৰ মুঠ আয়তনৰ জল আৰু স্থলভাগ মিলি  ১০,০০০ বৰ্গ কি.মি. (৩ বৰ্গ মিটাৰ)। ইয়াৰ মাজত ৫,৯৮০ বৰ্গ কি.মি. (২ বৰ্গ মিটাৰ) ভাৰতত আৰু অৱশিষ্ট অংশ বাংলাদেশত অৱস্থিত। এইখন গঙ্গা-ব্ৰহ্মপুত্ৰ-মেঘনা বদ্বীপ সমভূমিৰ এটা অবিচ্ছেদ্য অংশ। সমগ্ৰ অঞ্চলটো জালৰ আকাৰৰ নদ-নদীৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত। বঙ্গোপসাগৰৰ ৭৫ মিটাৰ উচ্চতা পৰ্যন্ত জোৱাৰ ইয়াত সদায়ে দেখা পোৱা যায়। ১৮৭৮ চনত সুন্দৰবনৰ বৰ্তমানৰ ভাৰতীয় অংশটোৰ সংৰক্ষণৰ কাম আৰম্ভ হয়। ১৯৭৩ চনত মূল এলেকাটো সুন্দৰবন ব্যাঘ্ৰ প্ৰকল্প হিচাপে ঘোষিত হয়। ১৯৭৭ চনত ২,৫৮,৫০০ হেক্টৰ আয়তন বিশিষ্ট সুন্দৰবন ব্যাঘ্ৰ প্ৰকল্পৰ ১৩৩,০০০ হেক্টৰ মূল এলেকা বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যৰ মৰ্যাদা পায়। ১৯৮৪ চনৰ ৪ মে’ত এইখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হিচাপে ঘোষিত হয়। ১৯৮৭ চনত (ix) আৰু (x) শ্ৰেণীত প্ৰাকৃতিক সম্পত্তি হিচাপে এইখন ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য হিচাপে ঘোষিত হয়। অঞ্চলটি গভীৰ "মেনগ্ৰভ" উদ্ভিদেৰে আবৃত। সুন্দৰবন বৃহত্তম "বেঙ্গল টাইগাৰ" সংৰক্ষণাগাৰসমূহৰ অন্যতম। ইয়াৰ বাহিৰেও নোনা নদীৰ "কুমিৰ"সহ অনেক প্ৰজাতিৰ পাখি, সৰীসৃপ আৰু মেৰুদণ্ডবিহীন প্ৰাণীৰ বাসস্থান ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
ৰাজকন্যা ডিশ্ৰু
ৰাজকন্যা ডিশ্ৰু বা দিচৰু (Princess Dishru) ডিমাছা মালিতাসমূহত পোৱা এক ৰাজকন্যা৷ ডিমাছা সমাজত প্ৰচলিত মালিতা বা কাহিনী-গীতসমূহৰ মাজত “ডিশ্ৰুণী ৰাজাবঠাই’’ অৰ্থাৎ ডিশ্ৰুৰ মালিতা বৰ জনপ্ৰিয়৷ এই মালিতাৰ আঁৰত থকা কাহিনীটো এনেধৰণৰ:-
জনশ্ৰুতিমতে ডিশ্ৰু কছাৰী ৰজা হৰিৰামৰ কন্যা৷ আনুমানিক ১৫৭০ খ্ৰীষ্টাব্দত ১ম হৰিশ্চন্দ্ৰ হাফলংবাৰ বংশই মাইবঙত ৰাজধানী পাতি ডিমাছা ৰাজ্য স্থাপন কৰিছিল৷ বহুদিনলৈ ৰজা হৰিৰামৰ কোনো সন্তান নোহোৱাত ৰাণীৰ কথামতে গণকক দেখুওৱাত গণকে মঙল চাই ক’লে যে সন্তান হ’ব; কিন্তু যদি ল’ৰাসন্তান হয় তেন্তে ৰাজ্যৰ মংগল হোৱাৰ লগতে ৰাজ্য বিস্তাৰ হ’ব আৰু যদি কন্যা হয় তেন্তে ৰাজ্যত অমংগলে দেখা দিব৷ সময়ত ৰাণী গৰ্ভৱতী হ’ল৷ ৰজা আনন্দিত হ’ল৷ সেই সময়তে ডিয়ুংব্ৰা নামে ঠাইত বগা হাতী ওলোৱাৰ খবৰ পাই ৰজাই মাউত আৰু ফান্দী কিছুমান লগত লৈ হাতী চিকাৰলৈ ওলাল৷ যাবলৈ ওলাই ৰাণীক ক’লে, যদি কন্যাসন্তান জন্ম হয় তেন্তে লগে লগে মাৰি মাটিত পুতি থব৷ এই আদেশ অমান্য কৰিলে ৰাণীয়ে শাস্তি ভোগ কৰিব লাগিব বুলিও কয়৷ যথাসময়ত ৰাণীৰ এজনী কন্যাসন্তান জন্ম হ’ল৷ সুন্দৰ শিশুটিক ৰক্ষা কৰিবলৈ ৰাণীয়ে তাইক ধাইৰ হাতত দিলে আৰু নাম ৰাখিলে ডিশ্ৰু৷ ধাইৰ ঘৰত কন্যাটি ডাঙৰ হ’ল আৰু তাই ঘৰুৱা সকলো কামত পাকৈত হৈ উঠিল৷
ইফালে ৰজাই বগা হাতী ধৰিব নোৱাৰি ১৪ বছৰ পিছত ৰাজপ্ৰসাদলৈ ঘূৰি আহিল৷ এদিন তেওঁ ফুলনিত ফুল তুলি থকা ডিশ্ৰুক দেখি তাইৰ ৰূপ-লাবণ্যত মোহিত হৈ তাইক বিয়া কৰিবলৈ ব্যাকুল হৈ পৰিল৷ এই কথা জানিব পাৰি ৰাণী আৰু ধায়ে ডিশ্ৰুৰ সকলো কথা ৰজাক অৱগত কৰিলে৷ কিন্তু ৰজাই নামানিলে৷ কাৰণ ৰজাই জানিছিল যে, ৰাণীৰ গৰ্ভৰ পৰা কন্যাসন্তান জন্ম হৈছিল আৰু তাইক ৰজাৰ আদেশত হত্যা কৰি পুতি থোৱা হৈছিল৷ ৰজাই ডিশ্ৰু ৰাণী হ’ব বুলি ভাবি ডিশ্ৰুৰ মাকে আপত্তি কৰা বুলি ভাবি ৰাণীক হাবিলৈ নি বধ কৰিলে৷ উপায়হীনা হৈ ডিশ্ৰুৱে বাপেকক কান্দি কান্দি নিজৰ কু-অভিপ্ৰায় ত্যাগ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিও মনাব নোৱাৰিলে৷ ৰজাই ক’লে, যদি তাই ৰজাৰ কথা নামানে তেন্তে ৰাজ্য এৰি গুছি যাব লাগিব৷ ৰজাৰ শাস্তিস্বৰূপে তাই ডিমাছা ৰাজ্য ত্যাগ কৰে৷ যোৱাৰ পৰত নিজৰ সৌন্দৰ্যৰ বাবেই এনেদৰে লাঞ্ছিতা হ’বলগীয়া হোৱাত তাই সকলো ডিমাছা ছোৱালী কুৰূপা হোৱাৰ অভিশাপ দি গ’ল৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোককথা শ্ৰেণী:ডিমা হাছাও জিলা
দেৱকান্ত বৰুৱা
দেৱকান্ত বৰুৱা (Debakanta Baruah) ৰোমাণ্টিক যুগৰ শেষৰ ফালৰ আৰু আধুনিক যুগৰ প্ৰাৰম্ভণি কবি। তেখেতক কলংপাৰৰ কবি তথা সংক্ৰান্তিকালৰ কবি বুলি কোৱা হয়। মাথোঁ কেইটিমান কবিতাৰে অসমীয়া কাব্য সাহিত্যত তেওঁ এক উচ্চ স্থান অধিকাৰ কৰিছে। তেওঁ ৰাজনীতি, সাহিত্য আৰু সংবাদ জগততো বিশেষ প্ৰতিভাবান আছিল। নিজৰ প্ৰতিভাৰ বলতে ইন্দিৰা গান্ধীৰ সময়ত কংগ্ৰছ দলৰ সভাপতিৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
১৯১৪ চনৰ ২২ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে ডিব্ৰুগড়ত দেৱকান্ত বৰুৱাৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ নিলকান্ত বৰুৱাই শিক্ষা বিভাগৰ সহ পৰিদৰ্শক ৰূপে বৰপেটা আৰু গুৱাহাটীত চাকৰি কৰিছিল। ঘোঁৰাত উঠি চাকৰি কৰিবলৈ অসুবিধা পাই তেওঁ নগাঁৱৰ চৰকাৰী হাইস্কুলত শিক্ষক ৰূপে যোগদান কৰে। দেৱকান্ত বৰুৱাৰ মাতৃৰ নাম আছিল স্বৰ্ণলতা বৰুৱা। দেৱকান্ত বৰুৱাৰ ভাতৃ তিনিগৰাকী: নৱকান্ত, জীৱকান্ত আৰু শিৱকান্ত। ১৯৪৬ কবি ভোলানাথ দাসৰ কনিষ্ঠ কন্যা প্ৰিয়লতা দাসক পত্নীৰূপে গ্ৰহণ কৰে।