cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
লেট'
দেৱৰাজ জিউছ লেট'ৰ যমজ সন্তান এপ'ল' আৰু আৰ্টিমিছৰ পিতৃ। ধ্ৰুপদী গ্ৰীক আখ্যানসমূহে লেট'ৰ বিষয়ে তেওঁৰ গৰ্ভাৱস্থাৰ বাহিৰে আন একো কথা লিপিবদ্ধ কৰা নাই। তেওঁ এপ'ল' আৰু আৰ্টিমিছক জন্ম দিব পৰা ঠাই বিচাৰিছিল, কিয়নো জিউছৰ পত্নী হীৰাই ঈৰ্ষান্বিত হৈ সকলো ভূখণ্ডকে তেওঁৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ আৰু তেওঁৰ আশ্ৰয় ভিক্ষা অস্বীকাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। হীৰাই লেট'ৰ বিৰুদ্ধে এটা বিশাল সাপক পঠিয়াইছিল। লেটোৱে অৱশেষত ডেলছ নামৰ এটা দ্বীপ বিচাৰি পায় যিটো মূল ভূখণ্ডৰ সৈতে বা সাগৰৰ তলৰ সৈতে সংযুক্ত নাছিল। সেয়েহে ইয়াক ভূমি বা দ্বীপ বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল আৰু তেওঁ সন্তান জন্ম দিবলৈ সক্ষম হয়। কিছুমান কাহিনীত হীৰাই লেট'ৰ প্ৰসৱ বিলম্ব কৰি আৰু অধিক অত্যাচাৰ কৰিছিল, যাৰ ফলত লেট'ৱে যমজ সন্তান বিশেষকৈ এপ’ল’ক জন্ম দিয়াৰ আগতে যন্ত্ৰণাত ভুগিছিল।
আৰ্টিমিছ আৰু এপ’ল’ৰ জন্মৰ কাহিনীৰ উপৰিও লেট'অৰ উপস্থিতি আন আন উল্লেখযোগ্য আখ্যানত দেখা যায়। এই আখ্যানসমূহত তেওঁ সাধাৰণতে মানৱসকলক তেওঁৰ বিৰুদ্ধে কৰা অহংকাৰৰ বাবে শাস্তি দিয়ে। কিছুসংখ্যক কৃষকে লেট' আৰু তেওঁৰ সন্তানসকলক এটা নিজৰাৰ পৰা পানী খোৱাত বাধা দিয়াৰ পিছত লেট'ৱে তেওঁলোক আটাইকে নিজৰাটোত বাস কৰা ভেকুলীলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। নিওবেৰ কাহিনীত ৰাণী নিওবে মাত্ৰ দুটা সন্তানৰ বিপৰীতে চৈধ্যটা সন্তান জন্ম দিয়াৰ বাবে লেট'তকৈ ভাল মাতৃ বুলি গৌৰৱ কৰে। লেট'ৱে তেওঁৰ যমজ সন্তানক ইয়াৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ কয় আৰু তেওঁলোকে ইয়াৰ উত্তৰত শাস্তি হিচাপে নিওবেৰ সকলো পুত্ৰ-কন্যাক তীৰ নিক্ষেপ কৰি হত্যা কৰে। আন এটা আখ্যানত টিটিয়ছে লেটোক ধৰ্ষণ কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। আৰ্টিমিছ আৰু এপ’ল’ই তেওঁকো হত্যা কৰে। সাধাৰণতে লেট'ক অলিম্পছত আন দেৱতাসকলৰ মাজত, জিউছৰ কাষত বা নিজৰ পুত্ৰ-কন্যাক তেওঁলোকৰ বিভিন্ন প্ৰচেষ্টাত সংগ দি সহায় কৰা দেখা পোৱা যায়।
পৰিয়াল আৰু ৰূপ
লেট' হৈছে টাইটান ফিবি আৰু কিউচৰ কন্যা। তেখেতৰ ভগ্নী হৈছে এষ্টেৰিয়া, যি টাইটান পাৰ্চেছৰ ঔৰষত হেকাটিৰ মাতৃ। লেট'ক কেতিয়াবা কিউচৰ মাতৃহীনা কন্যা বুলিও কোৱা হয়। দক্ষিণ-পূব এজিয়ান দ্বীপ ক'ছক তেওঁৰ জন্মস্থান বুলি দাবী কৰা হয়। কিন্তু ডাইঅ’ডৰাছ চিকুলাছে স্পষ্টকৈ কৈছে যে লেট'ৰ জন্ম হাইপাৰব’ৰিয়াতহে হৈছিল। প্ৰথমে লেট' আৰু এষ্টেৰিয়া দুয়োগৰাকী ভগ্নীয়ে জিউছৰ হৃদয় দখল কৰিছিল। লেট'ৰ দৰে অৱশ্যে এষ্টেৰিয়াই তেওঁৰ প্ৰেমৰ প্ৰতিদান নিদিলে।
হেচিঅ'ডে লেট'ক মানৱ আৰু মৃত্যুহীন দেৱতাৰ প্ৰতি দয়ালু আৰু অলিম্পাছৰ আটাইতকৈ ভদ্ৰ দেৱী বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। প্লেটোৱেও লেট'ৰ নৰমতাৰ উল্লেখ কৰিছে। ডিমিটাৰৰ পিছতে লেট' আছিল প্ৰাচীন বিশ্বৰ আটাইতকৈ প্ৰখ্যাত মাতৃ।
হেচিঅ'ডে লেট'ক ''ক'লা-বস্ত্ৰ পৰিহিতা", "ক'লা-ওৰণি পৰিহিতা" আৰু "যমজ সন্তান জন্ম দিয়া দেৱী" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। তেওঁক সোণালী চুলিৰ বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
প্ৰাথমিক উৎস
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
বেণ্ডৱাগন প্ৰভাৱ
বেণ্ডৱাগন প্ৰভাৱ হৈছে এটা বিশেষ প্ৰপঞ্চ। কোনো এটা বিশেষ সিদ্ধান্ত, ধাৰণা অথবা বিশ্বাসত পতিয়ন যোৱা মানুহৰ সংখ্যাটো বেছি হোৱাৰ লগে লগে সেইবোৰৰ গ্ৰহণযোগ্যতাৰ হাৰো বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰে। অৰ্থাৎ, ধাৰণা নাইবা চিন্তা এটাৰ সমৰ্থনত একত্ৰিত হোৱা গোটটোৰ আকাৰ যিমানেই বাঢ়ি যায়, সিমানেই সেই চিন্তাটোৱে ব্যক্তিবিশেষৰ ব্যক্তিগত পৰ্যায়তো গ্ৰহণযোগ্যতাৰ সম্ভাৱিতা বঢ়ায়। বেণ্ডৱাগন প্ৰভাৱৰ বৈশিষ্ট্য এইটোৱেই।
আন মানুহৰ বিশ্বাস আৰু কৰ্মপদ্ধতিক অনুকৰণ কৰাৰ প্ৰৱণতাটোৰ উৎপত্তি এইকাৰণেই হয় যে সমাজত থকা ব্যক্তি এজনে অইন এজন মানুহৰ পৰা তথ্য সংগ্ৰহ কৰে, অথবা মানুহজনে পোনপটীয়া সন্মতিক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে। এই দুয়োটা ব্যাখ্যায়েই "সন্মতি"(Conformity)ৰ মনোবৈজ্ঞানিক পৰীক্ষাসমূহত প্ৰমাণ হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে "সামাজিক চাপ" ব্যৱহাৰ কৰি এ'ছৰ সন্মতিৰ পৰীক্ষাটো (Asch conformity experiments) ব্যাখ্যা কৰা হৈছিল। আৰু "তথ্য"ক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল ''চেৰিফৰ স্ব-গতিজ পৰীক্ষা"টো সম্পন্ন কৰিবলৈ।
এই ধাৰণাটোৰ মতে, এটা বিশেষ পণ্য বা প্ৰপঞ্চ বা মতবাদৰ ক্ৰমবৰ্ধমান জনপ্ৰিয়তাই অধিকসংখ্যক লোকক "বেণ্ডৱাগন"ত উঠিবলৈ (অৰ্থাৎ সমৰ্থিত চিন্তাটোক গ্ৰহণ কৰিবলৈ) উৎসাহিত কৰে। সমাজত "ফেশ্বন ট্ৰেণ্ড"ৰ সৃষ্টি কিয় হয়, সেইয়া আমি বেণ্ডৱাগেন প্ৰভাৱৰ দ্বাৰা বুজিব পাৰোঁ।
অইন মানুহৰ পৰা আহৰণ কৰা তথ্যৰ ভিত্তিত যেতিয়া ব্যক্তিবিশেষে যুক্তিসংগত নিৰ্বাচন(Choice)কৰে, তেতিয়া সেইসকল ব্যক্তিৰ বাবে এটা তথ্য-প্ৰপাত(Information Cascade)তাৎক্ষণিকভাৱে গঢ়ি উঠে, য'ত তেওঁলোকে ব্যক্তিগত সংকেতবোৰ পৰিহাৰ কৰিব পৰা অথবা অইন মানুহৰ আচৰণবোৰ অনুসৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্তটো ল'ব পাৰে। এইটো প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছে অৰ্থনীতিবিদসকলে। আচৰণবোৰ কিয় ঠুনুকা-এই কৌতূহল তথ্য-প্ৰপাতৰ দ্বাৰা ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি। কাৰণ মানুহে বুজে-যে তেওঁলোকে খুব কম তথ্যৰ লগতহে পৰিচিত। পৰিণতিস্বৰূপে, ফেশ্বন বা ধাৰাবোৰ সহজতেই গঢ় লৈ উঠে আৰু নিমিষতে বিচ্যুতও হয়। এনেধৰণৰ তথ্যজনিত প্ৰভাৱবোৰক ৰাজনৈতিক বেণ্ডৱাগনত প্ৰয়োগ কৰা হয়।
উৎপত্তি
বেণ্ডৱাগনৰ সংজ্ঞাটো আহিছে এখন বিশেষ মালবাহী ট্ৰাকৰ পৰা; যিয়ে এটা যাত্ৰা, চাৰ্কাচ বা অন্যান্য মনোৰঞ্জনধৰ্মী কাৰ্যসূচীৰ সময়ত এটা বেণ্ড বা দলক কঢ়িয়াই নিয়ে। "বেণ্ডৱাগনত উঠি লোৱা" (jump on the bandwagon) শীৰ্ষক ব্যাকাংশটি পোনপ্ৰথমবাৰৰ ব্যৱহৃত হৈছিল ১৮৪৮ চনত, আমেৰিকাৰ ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত- যেতিয়া সেইসময়ৰ এজন বিখ্যাত চাৰ্কাচৰ বিদূষক ডেন ৰাইচে নিজৰ বেণ্ডৱাগন আৰু তাৰ সংগীতৰ জৰিয়তে নিজৰ ৰাজনৈতিক আত্মপ্ৰকাশৰ অভিযানটোক চৰ্চাৰ মাজলৈ আনিব বিচাৰিছিল। তেওঁৰ অভিযানটো সফলতাৰ দিশে ধাৱমান হোৱাৰ লগে লগে বাকীসকল ৰাজনীতিবিদেও ডেন ৰাইচৰ সফলতা-প্ৰাপ্তিৰ লগত সংঘবদ্ধ হ'বলৈ বেণ্ডৱাগনত এটা আসন যোগাৰ কৰিবলৈ তৎপৰতা দেখুৱালে। পৰৱৰ্তী সময়ত, ১৯০০ চনত, উইলিয়াম জেনিংগছ ব্ৰায়ানৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ প্ৰচাৰ-অভিযানৰ সময়ত বেণ্ডৱাগনৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰ কৰাটো এটা বৈশিষ্ট্যৰ নিচিনা হৈ পৰিল। তাৰ লগতে, "jump on the bandwagon" শব্দটোক মৰ্যাদাহানিকৰ ভাষা হিচাপে চিহ্নিত কৰা হ'ল। যাৰ অৰ্থ হ'ল-সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা মানুহজনৰ বিশেষ একো সম্ভেদ নোলোৱাকৈয়ে তেওঁৰ সফলতাৰ লগত জড়িত হৈ পৰা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান শ্ৰেণী:বোধগত পক্ষপাতিতা
তৰু দত্ত
তৰু দত্ত (Toru Dutt; ৪ মাৰ্চ, ১৮৫৬ – ৩০ আগষ্ট ১৮৭৭) হ'ল ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ এগৰাকী বঙালী অনুবাদক আৰু কবি। স্বাধীনতাৰ আগৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতত প্ৰচলিত ইংৰাজী আৰু ফৰাছী ভাষাত তেওঁ লিখা-মেলা কৰিছিল। হেনৰী লুই ভিভিয়ান ডেৰোজিঅ (১৮০৯-৩১), মনমোহন ঘোষ (১৮৬৯–১৯২৪) আৰু সৰোজিনী নাইডু (১৮৭৯-১৯৪৯)ৰ সৈতে তৰু দত্ত 'ভাৰত-এংলিয়ান' সাহিত্যৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক ব্যক্তি। দত্তক ইংৰাজী ভাষাত প্ৰকাশিত তেওঁৰ কবিতাৰ সংকলন 'আ শ্বেফ গ্লেনেড ইন ফ্ৰেঞ্চ ফিল্ডচ্‌' (১৮৭৭) আৰু 'এন্‌চিয়েণ্ট বেলাডছ এণ্ড লিজেণ্ডছ অৱ হিন্দুস্তান' (১৮৮২) আৰু ফৰাচী ভাষাত প্ৰকাশিত তেওঁৰ উপন্যাসৰ 'লা জাৰ্নেল ডি মাডেমোইচেল ডি'আৰভাৰ্ছ' (১৮৭৯) বাবে জনা যায়। তেওঁৰ কবিতাবোৰ নিঃসঙ্গতা, দেশভক্তি আৰু নষ্টালজিয়াৰ ভিত্তিত ৰচিত। ২১ বছৰ বয়সতে দত্তৰ মৃত্যু হৈছিল, যিয়ে কবি জন কীটছৰ সৈতে তেওঁক তুলনা কৰিবলৈ প্ৰভাৱিত কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ সলনি হোৱা কলিকতাৰ এটা বঙালী পৰিয়ালত ১৮৫৬ চনৰ ৪ মাৰ্চ তাৰিখে তৰু দত্তৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক গোৱিন্দ চন্দ্ৰ দত্ত এজন লেখক আৰু মাক ক্ষেত্ৰমণি দত্ত ৰামবাগান দত্ত পৰিয়ালৰ জীয়ৰী। দত্ত পৰিয়াল হৈছে খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী সকলৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হোৱা কলিকতাৰ প্ৰথম পৰিয়ালবোৰৰ ভিতৰৰ এটা। তৰু দত্তৰ ককাক ৰসময় দত্ত আৰু দেউতাক গোৱিন্দ দত্ত, দুয়োজনেই ঔপনিৱেশিক চৰকাৰৰ অধীনত গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবীত মকৰল আছিল। তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় ভাতৃ ৰমেশ চন্দ্ৰ দত্ত এজন লেখক আৰু ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া আছিল। দত্তৰ ছয় বছৰ বয়সত তেওঁৰ দেউতাকে ১৮৬২ চন খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ মাকে প্ৰথমে ধৰ্ম পৰিৱৰ্তনৰ বিষয়ত বিৰোধ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যদিও পিছলৈ তেৱোঁ এই ধৰ্মৰ অনুশীলন কৰে। দত্তৰ মাক-দেউতাক দুয়োৰে লিখা প্ৰকাশ হৈছিল। দেউতাকে কবিতা লিখিছিল আৰু মাকে ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় মনোগ্ৰাফ বাঙালী ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল।
ভগ্নী অৰু আৰু ভাতৃ অব্‌জুৰ পাছতে তৰু আছিল দত্ত পৰিয়ালৰ তৃতীয় আৰু নুমলীয়া সন্তান। তৰু আৰু তেওঁৰ ভাই-ভনীসকলে তেওঁলোকৰ শৈশৱৰ বেছিভাগ সময় কলিকতাত অতিবাহিত কৰিছিল, মহানগৰীৰ এখন ঘৰ আৰু মহানগৰীৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলত অৱস্থিত বাউগমাৰীৰ এটা বাগিচা ঘৰৰ মাজত তেওঁলোকৰ সময়বোৰ পাৰ হৈছিল। দেউতাক আৰু ভাৰতীয় খ্ৰীষ্টান শিক্ষক বাবু চাহিব সুন্দৰ বেনাৰ্জীয়ে দত্তক ঘৰতে পঢ়ুৱাইছিল। তেওঁ ফৰাছী আৰু ইংৰাজী ভাষা শিকিছিল আৰু পিছলৈ তেওঁৰ মাতৃভাষা বঙালীৰ সমান্তৰালকৈ সংস্কৃত ভাষাও শিকিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় পৌৰাণিক কাহিনীসমূহ মাকৰপৰা শিকিছিল।
১৮৬৫ চনত, ১৪ বছৰ বয়সত তেওঁৰ ভাতৃ অব্‌জুৰ টিউবাৰকলচিচ হৈ মৃত্যু হয়।
ইউৰোপত
১৮৬৯ চনত, তেৰ বছৰ বয়সত দত্তৰ পৰিয়াল ভাৰত এৰি ইউৰোপলৈ যায়। সাগৰেৰে ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰা প্ৰথম বঙালী ছোৱালীবোৰৰ মাজত দত্ত আৰু তেওঁৰ ভগ্নীও অন্যতম। তেওঁলোক ইটালী আৰু জাৰ্মানীলৈও গৈছিল। পৰিয়ালটোৱে চাৰি বছৰ ইউৰোপত বসবাস কৰে, এবছৰ ফ্ৰান্স আৰু চাৰি বছৰ ইংলেণ্ডত থাকে। তেওঁলোকে ১৮৬৯ চনৰপৰা ১৮৭০ চনলৈ প্ৰথমে ফ্ৰান্সত আৰু পেৰিচত বাস কৰে। ফ্ৰান্সত থাকোঁতে দত্তই এখন আৱাসিক স্কুলত পঢ়িছিল। ১৮৭০ চনত পৰিয়ালটো অনশ্ল স্কোৱেৰ, ব্ৰমট'ন, লণ্ডনত আছিল; য'ত দত্তই সংগীত অধ্যয়ন কৰিছিল। ১৯৮৭১ চনত তেওঁলোক কেমব্ৰিজলৈ গৈছিল, য'ত তেওঁলোক ১৮৭৩ চনলৈকে বাস কৰিছিল।
পৰিয়ালটোৱে ১৮৭৩ চনত কেমব্ৰিজ এৰে, ১৮৭৩ চনৰ এপ্ৰিলৰপৰা নৱেম্বৰ মাহলৈ চেইণ্ট লিঅ'নাৰ্ড, চাচেক্সত থাকি তেওঁলোক কলিকতালৈ ঘূৰি আহে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
সুমেৰ
সুমেৰ বা চুমেৰ বা চুমেৰিয়া দক্ষিণ মেছ'পটেমিয়াৰ ঐতিহাসিক অঞ্চলৰ (দক্ষিণ-মধ্য ইৰাক) পৰিচিত সভ্যতাসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ প্ৰাচীন সভ্যতা। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ আৰু পঞ্চম সহস্ৰাব্দৰ ভিতৰত চলকোলিথিক আৰু প্ৰাৰম্ভিক ব্ৰঞ্জ যুগত এই সভ্যতাৰ উত্থান ঘটিছিল। প্ৰাচীন মিচৰ, ইলাম, কেৰাল-ছুপে সভ্যতা, মেছ'আমেৰিকা, সিন্ধু সভ্যতা আৰু প্ৰাচীন চীনৰ সৈতে ই বিশ্বৰ অন্যতম স্বতন্ত্ৰভাৱে স্থাপিত হোৱা সভ্যতা। টাইগ্ৰিছ আৰু ইউফ্ৰেটিছ নদীৰ উপত্যকাৰ কাষেৰে বাস কৰি চুমেৰিয় কৃষকসকলে প্ৰচুৰ পৰিমাণে শস্য আৰু অন্যান্য শস্যৰ খেতি কৰিছিল। অতিৰিক্তভাৱে উৎপাদিত শস্যৰ পৰা তেওঁলোকে নগৰীয়া বসতি গঠন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এই সভ্যতাৰ চিহ্ন লিপি বা আদি-লেখা ৩০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ আগৰ। প্ৰাচীন লেখাসমূহৰ মূল হৈছে উৰুক আৰু জেমডেট নাছৰ চহৰ। ইয়াৰ কাল প্ৰায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৫০০ আৰু ৩০০০।
নাম
চুমেৰিয়ান শব্দটো (চুমেৰিয়ান: এমে-গি বা  এমে-গিৰ১৫, আক্কাদিয়ান :  চুমেৰু) চুমেৰিয়সকলে কোৱা ভাষাটোক দিয়া নাম। এই নামটো দিছিল তেওঁলোকৰ উত্তৰাধিকাৰী পূব চেমিটিক ভাষী আক্কাদিয়ানসকলে।  চুমেৰিয়সকলে তেওঁলোকৰ ভূমিক কেঙ্গিৰ বুলি উল্লেখ কৰিছিল। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে 'সম্ভ্ৰান্ত প্ৰভুসকলৰ দেশ'
চুমেৰিয়সকলৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে জনা নাযায় যদিও চুমেৰবাসীয়ে নিজকে "ক'লা মূৰৰ মানুহ"     বুলি কৈছিল। আক্কাদিয়ানসকলেও চুমেৰিয়সকলক চেমিটিক আক্কাদিয়ান ভাষাত ‘ক’লা মূৰৰ মানুহ’ বুলি কয়।
উৎপত্তি
অধিকাংশ ইতিহাসবিদৰ মতে সুমেৰত প্ৰথমে স্থায়ীভাৱে বসতি স্থাপন কৰা হৈছিল প্ৰায় ৫৫০০ আৰু ৪০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ ভিতৰত।
আন ইতিহাসবিদৰ মতে চুমেৰিয়সকল উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ লোক আছিল। তেওঁলোকে সেউজ চাহাৰাৰ পৰা মধ্যপ্ৰাচ্যলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল আৰু মধ্যপ্ৰাচ্যত কৃষিকাৰ্যৰ বিস্তাৰ কৰিছিল। কিন্তু প্ৰথম কৃষকসকলৰ উৎপত্তি ফাৰ্টাইল ক্ৰিচেণ্টৰ পৰা হোৱা বুলি প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। শেহতীয়াকৈ (২০১৩) চাৰিটা প্ৰাচীন মেছ'পটেমিয়াৰ কংকালৰ ডি এন এ নমুনাৰ জিনীয় বিশ্লেষণে চুমেৰিয়সকলৰ সিন্ধু উপত্যকাৰ সভ্যতাৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকাৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে। ই সম্ভৱতঃ প্ৰাচীন সিন্ধু-মেছ'পটেমিয়াৰ সম্পৰ্কৰ ফলত হৈছিল। কিছুমান তথ্য অনুসৰি চুমেৰিয়সকল হুৰিয়ান আৰু উৰাৰ্টিয়ানসকলৰ সৈতে জড়িত, আৰু ককেছাছক তেওঁলোকৰ গৃহভূমি বুলি গণ্য কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন বিশ্ব
অম্বা
অম্বা হৈছে হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এক চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ কাশীৰ ৰজা কাশ্যৰ জ্যেষ্ঠ কন্যা আৰু অম্বিকা আৰু অম্বালিকাৰ ভগ্নী। অম্বাক কুৰু ৰাজকুমাৰ ভীষ্মই অপহৰণ কৰিছিল আৰু অম্বাই তেওঁৰ এই দুৰ্ভাগ্যৰ বাবে ভীষ্মক দায়ী কৰিছিল। পিছলৈ ভীষ্মৰ ধ্বংসয়েই অম্বাৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য হৈ পৰে। ইয়াকে পূৰণ কৰিবলৈ তেওঁ দ্ৰুপদৰাজৰ জীয়ৰী আৰু মহাকাব্যৰ নায়িকা দ্ৰৌপদীৰ ভগ্নী শিখান্দিনী হিচাপে পুনৰ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
পটভূমি
অম্বা কাশীৰাজৰ জ্যেষ্ঠ কন্যা আছিল। তেওঁৰ দুগৰাকী সৰু ভগ্নী ক্ৰমে অম্বিকা আৰু অম্বালিকা। সংস্কৃতত অম্বাৰ অৰ্থ মাতৃ, লগতে বৈদিক সংযোগেৰে তেওঁক বেদৰ মাতৃ বুলিও কোৱা হৈছে।
স্বয়ম্বৰ
মহাভাৰতৰ আদি পৰ্বত কাশী ৰাজ্যত অম্বাৰ স্বয়ম্বৰৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। সুবলৰ ৰজা শাল্ব আৰু অম্বা গোপনে প্ৰেমত পৰিছিল আৰু অম্বাই তেওঁৰ ডিঙিতেই বৰমালা ৰখাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। ভীষ্মই কাশীৰ তিনিও গৰাকী ধুনীয়া ৰাজকুমাৰীৰ স্বয়ম্বৰ অনুষ্ঠানৰ বিষয়ে জানিব পাৰিছিল, আৰু তেওঁৰ ভাতৃ বিচিত্ৰবীৰ্যৰ বাবে ৰাজকুমাৰীসকলক জয় কৰাৰ উদ্দেশ্যে স্বয়ম্বৰলৈ গৈছিল। ভীষ্মই কইনাসকলক অপহৰণৰ বাবে কৰা অভিপ্ৰায়ত সমবেত প্ৰেমিকসকলে তেওঁক বাধা দি প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল। ভীষ্মই ৰাজকুমাৰীসকলক তেওঁৰ ৰথত জোৰ কৰি উঠাই আঁতৰি গৈছিল। ৰজাসকলে অনুসৰণ কৰি ভীষ্মক তীৰৰ বৰষুণেৰে আঘাত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল; অৱশ্যে, ভীষ্মই সেই আক্ৰমণৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে আৰু তেওঁলোকক পৰাজিত কৰে। শাল্বই ভীষ্মক দ্বৈত যুদ্ধৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বান জনাই; ভীষ্মই শাল্বকো আঘাত কৰি দমন কৰে। অৱশ্যে তেওঁক ভীষ্মই জীৱন দান দিয়ে। অম্বাৰ অনুভূতিৰ বিষয়ে অজ্ঞাত হৈ ভীষ্মই হস্তিনাপুৰলৈ আগবাঢ়ি গৈ সত্যৱতীৰ ওচৰত ৰাজকুমাৰী কেইগৰাকীক উপস্থাপন কৰে, অৱশেষত বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সৈতে তেওঁলোকৰ বিবাহৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। অম্বাই ভীষ্ম আৰু ব্ৰাহ্মণ পৰিষদৰ কাষ চাপি প্ৰকাশ কৰিছিল যে তেওঁ আৰু শাল্ব ৰজাই ইজনে সিজনৰ প্ৰেমত আবদ্ধ হৈ আছে আৰু তেওঁক স্বয়ম্বৰত স্বামী হিচাপে বাছনি কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। ভীষ্মই অম্বাৰ যুক্তি স্বীকাৰ কৰি সন্মানৰ সৈতে সুবললৈ পঠিয়াই দিয়ে, আনহাতে অম্বিকা আৰু অম্বালিকা বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। মহাভাৰতৰ আদি পৰ্বত কাশী ৰাজ্যত অম্বাৰ স্বয়ম্বৰৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। সুবলৰ ৰজা শাল্ব আৰু অম্বা গোপনে প্ৰেমত পৰিছিল আৰু অম্বাই তেওঁৰ ডিঙিতেই বৰমালা ৰখাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। ভীষ্মই কাশীৰ তিনিও গৰাকী ধুনীয়া ৰাজকুমাৰীৰ স্বয়ম্বৰ অনুষ্ঠানৰ বিষয়ে জানিব পাৰিছিল, আৰু তেওঁৰ ভাতৃ বিচিত্ৰবীৰ্যৰ বাবে ৰাজকুমাৰীসকলক জয় কৰাৰ উদ্দেশ্যে স্বয়ম্বৰলৈ গৈছিল। ভীষ্মই কইনাসকলক অপহৰণৰ বাবে কৰা অভিপ্ৰায়ত সমবেত প্ৰেমিকসকলে তেওঁক বাধা দি প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল। ভীষ্মই ৰাজকুমাৰীসকলক তেওঁৰ ৰথত জোৰ কৰি উঠাই আঁতৰি গৈছিল। ৰজাসকলে অনুসৰণ কৰি ভীষ্মক তীৰৰ বৰষুণেৰে আঘাত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল; অৱশ্যে ভীষ্মই সেই আক্ৰমণৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে আৰু তেওঁলোকক পৰাজিত কৰে। শাল্বই ভীষ্মক দ্বৈত যুদ্ধৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বান জনাই; ভীষ্মই চালভাকো আঘাত কৰি দমন কৰে। অৱশ্যে তেওঁক ভীষ্মই জীৱন দান দিয়ে। অম্বাৰ অনুভূতিৰ বিষয়ে অজ্ঞাত হৈ ভীষ্মে হস্তিনাপুৰলৈ আগবাঢ়ি গৈ সত্যৱতীৰ ওচৰত ৰাজকুমাৰী কেইগৰাকীক উপস্থাপন কৰে, অৱশেষত বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সৈতে তেওঁলোকৰ বিবাহৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। অম্বাই ভীষ্ম আৰু ব্ৰাহ্মণ পৰিষদৰ কাষ চাপি প্ৰকাশ কৰিছিল যে তেওঁ আৰু চালভা ৰজাই ইজনে সিজনৰ প্ৰেমত আবদ্ধ হৈ আছে আৰু তেওঁক স্বয়ম্বৰত স্বামী হিচাপে বাছনি কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। ভীষ্মই অম্বাৰ যুক্তি স্বীকাৰ কৰি সন্মানৰ সৈতে শাল্বলৈ পঠিয়াই দিয়ে, আনহাতে অম্বিকা আৰু অম্বালিকা বিচিত্ৰবীৰ্যৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
জৰ্জ কেণ্টৰ
জৰ্জ কেণ্টৰ(George Cantor) হৈছে বিশ্বৰ এজন প্ৰসিদ্ধ গণিতজ্ঞ । তেওঁ সংখ্যা তত্ত্বৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট নতুন কথা আবিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু গণিতৰ এক নতুন শাখা হিচাপে "সংহতি তত্ত্ব" ৰ ভেটি নিৰ্মাণ কৰিছিল।
অম্বা
শাল্বৰ প্ৰত্যাখ্যান
মহাভাৰতৰ উদ্যোগ পৰ্বৰ আম্বোপাখ্যানপৰ্ব অধ্যায়ত, অম্বাৰ পৰৱৰ্তী জীৱনৰ কাহিনীটো ভীষ্মই বৰ্ণনা কৰিছে যেতিয়া দুৰ্যোধনে তেওঁক প্ৰশ্ন কৰিছিল যে তেওঁ কিয় পাণ্ডৱ, সম্পৰ্কীয় ভাই-ভনী আৰু কৌৰৱৰ শত্ৰু শিখান্দিক হত্যা কৰা নাছিল। ভীষ্মই অম্বাক নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰিছিল যে তেওঁ অম্বাক সুৰক্ষিতভাৱে শাল্বা ৰাজ্যলৈ লৈ পঠিয়াই দিব, কিন্তু শাল্বই প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল যে তেওঁ আৰু অম্বাক নিবিচাৰে, কিয়নো অম্বাক ভীষ্মই সঠিকভাৱে যুদ্ধ জয়ৰে লাভ কৰিছিল। অম্বাই শাল্বক অনুৰোধ কৰিছিল, যে তেওঁ কেৱল শাল্বৰাজকেই প্ৰকৃত প্ৰেম বুলি বিবেচনা কৰিছিল। কিন্তু শাল্বই ক্ষত্ৰিয় ধৰ্মৰ পালন কৰি অম্বাক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল। এইদৰে প্ৰত্যাখ্যানৰে দগ্ধ হৈ অম্বাই শাল্বা ৰাজ্য ত্যাগ কৰি অৰণ্যলৈ গুচি গৈছিল।
জৰ্জ কেণ্টৰ
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৮৪৫ চনৰ ৩ মাৰ্চত ৰাছিয়াৰ ছেণ্ট পিটাৰ্ছবাৰ্গত জৰ্জ কেন্টৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম জৰ্জ ৱাল্ডেমাৰ কেন্টৰ আৰু মাকৰ নাম মাৰিয়া আনা বোম।
অম্বা
শাল্বৰ প্ৰত্যাখ্যান
আন এটা সংস্কৰণত, অম্বাই এই প্ৰত্যাখ্যানৰ দ্বাৰা দুঃখিত হৈ পুনৰ ভীষ্মৰ ওচৰলৈ উভতি আহে আৰু তেওঁক তেওঁৰ সকলো সমস্যাৰ বাবে দায়বদ্ধ বুলি দোষাৰোপ কৰে। ভীষ্মই বিচিত্ৰৰ্য্যক অম্বাক বিয়া কৰাবলৈ সৈমান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু অম্বা আন কাৰোবাৰ প্ৰেমত জড়িত থকা বুলিয়েই তেওঁ অম্বাক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। উপায়ন্তৰ হৈ তেওঁ তেতিয়া ভীষ্মৰ কাষ চাপি ভীষ্মকে বিয়া পাতিবলৈ অনুৰোধ কৰে। ব্ৰহ্মচাৰ্যৰ ব্ৰতৰ বাবে ভীষ্মই তেওঁক অস্বীকাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত অম্বা অধিক ক্ষুব্ধ হৈ পৰে আৰু ইয়াৰ প্ৰতিশোধৰ বাবে উদ্যত হয় আৰু বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ৰজাক ভীষ্মৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ আহ্বান জনায়, কিন্তু সকলোৱে ভীষ্মৰ বল-বিদ্যাৰ প্ৰতি জ্ঞাত হোৱা হেতু অম্বাক সহায় কৰাৰ পৰা বিৰত থাকে। অৱশেষত, তেওঁ দেৱতাসকলক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ তপস্যাৰ বাবে অৰণ্যলৈ গৈছিল যাতে তেওঁ ভীষ্মৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল'ব পাৰে।
জৰ্জ কেণ্টৰ
অৱদান
১৮৭৪ চনত সংহতি তত্ত্ব প্ৰখ্যাত বিষয়টোৰ উপৰত কাম কাজ কৰে আৰু সেই চনতে অন এ প্ৰপাৰ্টি অব দি কলেকছন অব অল ৰিয়েল এলজেব্ৰিক নাম্বাৰ্ছ গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ কৰে। ১৮৯১ চনত'ডায়েগনেল আৰ্গুমেন্ট'গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ কৰে।
অম্বা
অম্বাৰ তপস্যা আৰু বৰলাভ
অম্বা ভীষ্মবধৰ দৃঢ়সংকল্প লৈ শিৱক ধ্যান কৰি তপস্যা আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ তপস্যাত সন্তুষ্ট হৈ মহাদেবে বৰ দিলে যে "তুমি জন্মান্তৰে দ্ৰুপদ গৃহত ক্লীবৰূপে জন্ম হৈ ভীষ্ম বধৰ কাৰণ হ'বা।" এই বৰ লাভ কৰি অম্বাই চিতাগ্নিতে প্ৰাণ ত্যাগ কৰে। পৰজন্মত অম্বা প্ৰথমে দ্ৰুপদ কন্যা শিখণ্ডিনী হৈ জন্ম লভে আৰু স্থুণাকৰ্ণ নামে এক যক্ষৰ সৈতে লিঙ্গ বিনিময় কৰি পুৰুষ হয়।
জৰ্জ কেণ্টৰ
সন্মান
১৯০৪ চনত ৰয়েল ছ'চাইটিয়ে তেওঁলোকৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান "ছিলভেষ্টাৰ মেডেল" প্ৰদান কৰে।
অম্বা
অম্বাৰ ইচ্ছাপূৰণ
কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত ভীষ্মবধৰ হেতু অৰ্জুনে কৃষ্ণৰ পৰামৰ্শমতে শিখণ্ডীক নিজৰ ৰথেৰ সমুখত ৰাখি ভীষ্মৰ সম্মুখীন হয়। ভীষ্মৰ প্ৰতিজ্ঞা আছিল যে নপুংসক দেখিলে তেওঁ অস্ত্ৰ ত্যাগ কৰিব। সেয়ে তেওঁ কুৰুক্ষেত্ৰত ৰণৰ থলিত নিজৰ সমুখত শিখণ্ডীক দেখি অস্ত্ৰ ত্যাগ কৰে আৰু অৰ্জুনৰ শৰত শৰশয্যাত মৃতকল্প হৈ পৰি থাকে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
জৰ্জ কেণ্টৰ
মৃত্যু
১৯১৮ চনৰ ৬ জানুৱাৰীত জাৰ্মান সাম্ৰাজ্যৰ ছাক্সনি প্ৰদেশিৰ হাল্লেত জৰ্জ কেণ্টৰৰ মৃত্যু হয়।
অৰ্ণৱ, আস্থা আৰু JEC
অৰ্ণৱ, আস্থা আৰু জে ই চি (নামটো ষ্টাইলাইজ কৰা হৈছে: অৰ্ণৱ, আস্থা আৰু JEC) ইন্দ্ৰাণী শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন জনপ্ৰিয় উপন্যাস। যোৰহাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ পটভূমিত অৰ্ণৱ আৰু আস্থা বৰুৱাৰ কাল্পনিক প্ৰেমকাহিনীৰে ৰচিত এই উপন্যাসখনে অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে Social Media-ত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তেওঁৰ ৱেবছাইট www.indranee.orgত এই উপন্যাসখন ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশ কৰিছিল।
প্ৰকাশ
লেখিকাৰ নিজা ৱেবচাইট আৰু ফেইচবুকৰ এটা গ্ৰুপত খণ্ড খণ্ডকৈ প্ৰকাশ পোৱাৰ পাছত ২০১৯ চনৰ নৱেম্বৰত আঁ‌ক-বাক প্ৰকাশনে উপন্যাসখন কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
ৰামধেনু (আলোচনী)
ৰামধেনু (Ramdhenu) আছিল ১৯৫০ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা এখন অসমীয়া আলোচনী। ৰংঘৰ নামৰ শিশু আলোচনীখনৰ বিলোপ ঘটাই ইন্দ্ৰকমল বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত ৰামধেনু আলোচনীখন প্ৰকাশ কৰা হয়। ছয়গৰাকী সম্পাদকৰ দ্বাৰা সম্পাদিত ৰামধেনু আলোচনীয়ে কুৰি বছৰকাল ধৰি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যলৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে। ১৯৬১ চনত নিয়মীয়া প্ৰকাশ বন্ধ হোৱা ৰামধেনুৰ অন্তিম সংখ্যাটো ১৯৯৬ চনত প্ৰকাশ পায়। অসমীয়া সাহিত্যলৈ ৰামধেনুৰ লিখনি সমূহে কঢ়িয়াই অনা পৰিৱৰ্তনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ১৯৪০ চনৰ পৰা ১৯৭০ চনলৈকে সময়ছোৱাক ৰামধেনু যুগ বুলি কোৱা হয়।
ইতিহাস
ৰামধেনুৰ জন্মৰ আগত ১৯৪৮ চনত বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাৰ সম্পাদনাত ৰংঘৰ নামৰ শিশু আলোচনী এখন প্ৰকাশ হয়। এই আলোচনীখনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, দেৱকান্ত বৰুৱা, কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য, ৰত্নকান্ত বৰকাকতী, মহেশ্বৰ নেওগ, নৱকান্ত বৰুৱা আদি লেখকৰ লিখনি প্ৰকাশ হৈছিল। ৰংঘৰ আলোচনীতে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ভূত পোৱালি, দেৱকান্ত বৰুৱাৰ আহা আমি দুৱাৰ মুকলি কৰোঁ আদি বিখ্যাত কবিতা প্ৰকাশ হৈছিল। কিন্তু দ্বিতীয় বছৰত ৰংঘৰৰ প্ৰকাশ বন্ধ কৰি তাৰ সলনি ৰামধেনু আলোচনীৰ প্ৰকাশ আৰম্ভ হয়। ৰামধেনুৰ প্ৰথম সংখ্যাতে এই বিষয়ে আমাৰ বিদায় শীৰ্ষক প্ৰবন্ধত লিখা হয়– "ইউৰোপৰ বিভিন্ন দেশৰ শিক্ষা আৰু সাহিত্য প্ৰচাৰৰ নানা অনুষ্ঠান চাই আহি তাৰে প্ৰেৰণাত অসমীয়া সাহিত্যৰ উন্নতি সাধিবলৈ ৰংঘৰৰ সম্পাদকৰো আকাংক্ষা জাগিছিল। সেই অৰ্থে ইউৰোপৰ পৰা উভতি আহিয়েই কেইবাজনো বিশিষ্ট বন্ধুৰ সহযোগিতাত ‘ৰামধেনু প্ৰকাশ ভৱন’ স্থাপন কৰা হয়। ৰামধেনু নামৰ ওখ খাপৰ আলোচনী, 'ৰংঘৰ' শিশু আলোচনী আৰু জ্ঞান বিজ্ঞানৰ পুথি প্ৰকাশেই আমাৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল। এই সংকল্পকে লৈ এই ভৱনৰ পৰা জয়জয়তে ৰংঘৰ শিশু আলোচনী ৰূপে প্ৰকাশ কৰা হৈছে। ওখ খাপৰ মাহেকীয়া আলোচনী এখনৰ প্ৰয়োজন বৰকৈ অনুভৱ কৰিছো। সেই কাৰণে সাত পাঁচ গুণি গাঁথি ২য় বছৰৰ পৰা ৰংঘৰ প্ৰকাশ বন্ধ কৰি তাৰ ঠাইত আকাৰত ডাঙৰকৈ ‘ৰামধেনু’ উলিয়াই ‘ৰামধেনু প্ৰকাশন লিমিটেড নামৰ সাৰ্থকতা সধা হৈছে।"
স্বত্বাধিকাৰী ইন্দ্ৰকমল বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত ১৯৫০ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ পৰা ৰামধেনু আলোচনীৰ প্ৰকাশ আৰম্ভ হয়। ছেপ্তেম্বৰ, ১৯৫০ৰ পৰা মহেশ্বৰ নেওগে ৰামধেনুৰ সম্পাদনাৰ দ্বায়িত্ব লয়। ইয়াৰ পিছত ১৯৫১ চনৰ অক্টোবৰ মাহৰ পৰা ১৯৫২ চনৰ মাৰ্চ মাহলৈ কীৰ্তিনাথ হাজৰিকাই ৰামধেনুৰ সম্পাদনাৰ কাম-কাজ আগবঢ়াই লৈ যায়। | ১৯৫২ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ পৰা ১৯৬৩ চনৰ মে' মাহলৈ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যই ৰামধেনুৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব লয়। ১৯৬৭ চনত ইন্দ্ৰকমল বেজবৰুৱাৰ মৃত্যুৰ পিছত আলোচনীখনৰ প্ৰকাশ বন্ধ হয়। ১৯৭১চনত ৰাধিকামোহন ভাগৱতীৰ সম্পাদনাত আলোচনীখনৰ প্ৰকাশৰ চেষ্টা চলে। ১৯৯৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা ১৯৯৬ চনলৈ নীলকমল বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত গল্প প্ৰধান আলোচনী হিচাপে ৰামধেনু প্ৰকাশ পায়। ১৯৯৬ চনৰ পিছত ৰামধেনুৰ কোনো সংখ্যা প্ৰকাশ পোৱা নাই।
ৰামধেনুৰ লিখনি
ৰামধেনু আলোচনীক কেন্দ্ৰ কৰি অসমীয়া সাহিত্যই এক নৱচেতনা আৰু নতুন দৃষ্টিভংগী লাভ কৰে। গল্প, কবিতা, উপন্যাস, সমালোচনা আদি সকলো দিশতে পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়াই ৰামধেনুৱে অসমীয়া সাহিত্যৰ বিবিধ ধাৰাক বলিষ্ঠ কৰি তোলে।
ৰামধেনুৰ সংখ্যাবোৰ ৰংঘৰৰ বিলোপ সাধনৰ পিছৰ পৰাহে আৰম্ভ কৰা হৈছিল। গতিকে ৰামধেনু আলোচনীখন তৃতীয় বছৰ দ্বিতীয় সংখ্যাৰ পৰাহে আৰম্ভ হৈছিল। তৃতীয় বছৰৰ দ্বিতীয় সংখ্যাত অজিৎ বৰুৱা, মেদিনী চৌধুৰী, কুশৰাম দত্ত আৰু কমল গগৈৰ কবিতা প্ৰকাশ হৈছিল। দ্বিতীয় সংখ্যাত কবিতা প্ৰকাশ পোৱা কবিসকল আছিল সীমা দত্তৰ উল্কাৰ চিঠি, হৰি বৰকাকতিৰ বাৰিষাৰ বাটৰুৱাৰ স্বপ্ন আৰু মানসী বৰুৱাৰ সপোন ভঙাৰ দিনা।
তৃতীয় বছৰৰ ৰামধেনুত কবিতা প্ৰকাশ পোৱা কবিসকল আছিল যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা, বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা, অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা, কমল গগৈ, প্ৰমোদ ভট্টাচাৰ্য, ঘনকান্ত চেতীয়া ফুকন, লক্ষহীৰা দাস, অৰুণকুমাৰ দাস, নৱকান্ত বৰুৱা, নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, লক্ষেশ্বৰ বৰুৱা। চতুৰ্থ বছৰত ৰামধেনুত মহিম বৰা, হেম বৰুৱা, ৰত্নকান্ত বৰকাকতী, পূৰ্ণচন্দ্ৰ মজুমদাৰ, এম. আটাউৰ ৰহমান, মৃদুল ফুকন, মেদিনী চৌধুৰী আদি কবিৰ কবিতা প্ৰকাশ হয়। বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যই ৰামধেনুত নতুন কবি-সাহিত্যিক সৃষ্টিত গুৰুত্ব দিয়ে। হোমেন বৰগোহাঞি, তৰুণ ভৰালী, দিনেশ গোস্বামী, ইমৰান শ্বাহ, কুল গগৈ, মামণি ৰয়ছম গোস্বামী, হীৰেণ ভট্টাচাৰ্য আদি কবি ৰামধেনু যুগৰ সৃষ্টি।
আংৰা (গ্ৰন্থ)
আংৰা চাহ-জনগোষ্ঠীয় জীৱনৰ পটভূমিত ৰচিত বিশ্বজ্যোতি শৰ্মাৰ এখন উল্লেখযোগ্য উপন্যাস। এই উপন্যাসখনত চাহ-জনগোষ্ঠীয় মানৱ জীৱনৰ সুখ-দুখ, হাঁহি-কান্দোন আদি সকলো দিশ প্ৰকট হোৱাৰ লগতে অতীতৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে এই লোকসকলৰ যি ক্ৰমবিৱৰ্তন তাক সাৱলীলভাৱে উপস্থাপন কৰিছে। উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগ বাস্তৱ জীৱন আধাৰিত। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ২০১৮ চনৰ ১২ জুলাইত। জাগৰণ সাহিত্য প্ৰকাশনে উপন্যাসখন প্ৰকাশ কৰে৷
ৰামধেনু (আলোচনী)
ৰামধেনুৰ লিখনি
ৰামধেনুৰ প্ৰথম সংখ্যাত বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ গল্প সি, জমজম আৰু জুইকুৰা প্ৰকাশ পায়। পৰৱৰ্তী সংখ্যাবোৰত বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, যোগেশ দাস, হোমেন বৰগোহাঞি, কুমাৰ কিশোৰ, সৌৰভ কুমাৰ চলিহা, ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া, চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া, লক্ষ্মীনন্দন বৰা, শীলভদ্ৰ, ৰোহিনী কুমাৰ কাকতি, সদা মৰল, নিৰুপমা বৰগোহাঞি, স্নেহ দেৱী, মামণি ৰয়ছম গোস্বামী, অপূৰ্ব শৰ্মা, মহিম বৰা আদি গল্পকাৰৰ গল্প প্ৰকাশ পায়।
আংৰা (গ্ৰন্থ)
লেখকৰ পৰিচয়
বিশ্বজ্যোতি শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৭৭ চনত তিতাবৰৰ বিবিজান অঞ্চলত। তেখেতে নন্দনাথ শইকীয়া মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত শিক্ষা সাং কৰি ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত ৰসায়ন বিজ্ঞান বিভাগৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেত বৰ্তমান তিতাবৰৰ প্ৰাগজ্যোতিকা  একাডেমীৰ ৰসায়ন বিজ্ঞান বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক আৰু লগতে তেওঁ যুৱ ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ আৰু নিবন্ধকাৰ। তেখেতৰ "তেজপিয়া", "কৃষ্ণচূড়াৰ ৰং"," আংৰা",  "নীলকণ্ঠী" উল্লেখযোগ্য উপন্যাস। শৰ্মাই  ২০১৯ চনত "নীলকণ্ঠী" উপন্যাসৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ "সিংহ পুৰুষ ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা সাহিত্য বঁটা" লাভ কৰে।
ৰামধেনু (আলোচনী)
ৰামধেনুৰ লিখনি
ৰামধেনুৰ প্ৰবন্ধ লেখকসকলৰ ভিতৰত মহেশ্বৰ নেওগ, উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী, প্ৰমোদ ভট্টাচাৰ্য, হেম বৰুৱা, বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা, ত্ৰৈলোক্য নাথ গোস্বামী, বাণীকান্ত কাকতি, প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামী, সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, নন্দ তালুকদাৰ আদি উল্লেখযোগ্য।
আংৰা (গ্ৰন্থ)
কাহিনীৰ সাৰাংশ
চাহ- জনগোষ্ঠীয় জীৱন-প্ৰৱাহক কেন্দ্ৰ কৰি উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগ আগবাঢ়িছে। উপন্যাসখনৰ মূল চৰিত্ৰ ডিবিছ হৈছে জনজাতীয় সমাজখনৰ প্ৰতিনিধি আৰু লগতে সেই সমাজখনৰ আদৰ্শ স্বৰূপ। উপন্যাসখনৰ মূল পটভূমি হৈছে তিতাবৰ অঞ্চলৰ তোমোলবাৰী চাহ -বাগিচা। চাহ- জনগোষ্ঠীৰ মানুহৰ জীৱনৰ আখ্যান অৰ্থাৎ, ঠিকাদাৰ বা চৰ্দাৰবোৰ লগ হৈ কেনেকৈ হাজাৰ- হাজাৰ বনুৱাক উৰিষ্যাৰ পৰা অসমলৈ আনিছিল তাৰ এক কৰুণ কাহিনী আগবঢ়াইছে। লগতে অসমলৈ আহি তেওঁলোকে কেনেদৰে বিভিন্ন ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজেৰে জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল, তাৰ এক সুন্দৰ বিশ্লেষণ উপন্যাসখনত পোৱা যায়। মংগলু, নামনি , বিৰিয়া তেওঁলোকৰে সতি- সন্ততি। পগলা চাহাবৰ নিৰ্মম অত্যাচাৰ তথা শোষণ, শ্ৰমৰ উচিত মূল্য নিদিয়া, অস্পৃশ্যতাৰে ভৰা মনোভাৱ, অৰ্থাৎ উচ্চ জাতিৰ নিম্ন জাতিৰ প্ৰতি থকা ভেদাভেদ উপন্যাসখনৰ পাতে পাতে বিৰাজমান। সেই সমাজখনৰ উন্নতিৰ বাবে, শিক্ষাৰ পোহৰ বিলাবলৈ আগুৱাই আহে বিনোদ, মায়া আৰু বিৰাজৰ দৰে নৱপ্ৰজন্মৰ প্ৰতিনিধি। তেওঁলোকৰ অহোপুৰুষাৰ্থ চেষ্টাৰ বলত সমাজখনত ক্ৰমান্বয়ে শিক্ষাৰ পোহৰ পৰিবলৈ ধৰে। আনহাতে ডিবিছ হৈছে সেই সমাজখনৰ পৰা নিজৰ একান্ত চেষ্টাৰ ফলত সফলতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা এজন প্ৰতিনিধি। অভাৱ- অনাটন, নিচাযুক্ত বস্তুৰ প্ৰতি জনগোষ্ঠীয় লোকৰ আসক্তি, পদে পদে  'কুলি' , 'লেবাৰ' ইত্যাদি বিভূষণেৰে ইতিকিংৰ পাত্ৰ হোৱা ইত্যাদি এশ এবুৰি সমস্যাক আওকাণ কৰি দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ হৈ পঢ়া-শুনাত নিজকে আত্মনিয়োগ কৰি ডিবিছে জীৱনৰ যুঁজখনত নিজকে এজন সফল যোদ্ধা ৰূপে পৰিচয় দিবলৈ সক্ষম হৈছে। বিভিন্ন বাধা , লাঞ্ছনা, শোষণ আদিক অতিক্ৰম কৰি উচ্চ শিক্ষাৰে শিক্ষিত হৈ চাকৰিত আত্মনিয়োগ কৰিছে।  পঢ়া-শুনাৰ সমান্তৰালভাৱে জনগোষ্ঠীৰ উন্নতিৰ হকে মাত মতা, চাহ-জনগোষ্ঠীয় সংগঠনৰ সৈতে জড়িত হৈ সমাজখনক কিছুপৰিমানে শিক্ষামূখী কৰাতো ডিবিছ জড়িত হয়।
ৰামধেনু (আলোচনী)
ৰামধেনুৰ লিখনি
জ্ঞানানন্দ শৰ্মা পাঠকে ৰামধেনুৰ পাতত নতুন কবিলৈ মুকলি চিঠি ৰচনাৰে কবিতা সমালোচনাৰ এক নতুন ধাৰাৰ সৃষ্টি কৰে। বুৰঞ্জীমূলক ৰচনা আৰু ৰম্যৰচনাৰ ক্ষেত্ৰতো ৰামধেনুৰ পাতত বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ লিখনি প্ৰকাশ পায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিল্পুপ্ত আলোচনী আলোচনী
আংৰা (গ্ৰন্থ)
চৰিত্ৰসমূহ
বিনোদ, বিৰাজ, মায়া, মংগলু, বিৰিচা, চামনি, ডিবিছ, ন'ট', ইন্দ্ৰানী, নৰেন, চুৰেন, শইকীয়া ছাৰ, সম্ৰাট, ৰেণু, জগত গোৱালা ইত্যাদি।
সামৰণি
বিশ্বজ্যোতি শৰ্মাৰ আংৰা উপন্যাসখন অতীতৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে চাহ জনগোষ্ঠীয় সমাজখনৰ যি বিৱৰ্তন, তাৰ এক দলিলস্বৰূপ। চাহ জনগোষ্ঠীয় লোকসকলৰ পৰিত্যক্ত জীৱনেই গ্ৰন্থখনৰ মূল আকৰ্ষণ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
দুঃশলা
দুঃশলা (Sanskrit: दुःशला), (দুঃশলা নামটো দুশলা হিচাপেও ঠায়ে ঠায়ে লিখা দেখা যায়) কৌৰৱ কূলৰ ধৃতৰাষ্ট্ৰ ৰজাৰ একমাত্ৰ দুহিতা আছিল। হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত কৌৰৱৰ ভগ্নী হিচাপে দুঃশলা বৰ্ণিত হৈছে। ৰাণী গান্ধাৰীৰ গৰ্ভত আৰু ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ ঔৰষত জন্ম লাভ কৰা শতজন পুত্ৰ সন্তানৰ মাজত দুঃশলা একমাত্ৰ কন্যা সন্তান আছিল। কৌৰৱৰ কনিষ্ঠতম দুঃশলাৰ এজন বৈমাতৃ ভাতৃও আছিল, আৰু তেওঁৰ নাম আছিল যুযুৎসু। উল্লেখ্য যে, যুযুৎসুৰ মাতৃ আছিল দুঃশলাৰ মাতৃ ৰাণী গান্ধীৰ এগৰাকী আপডাল ধৰোঁতা পৰিচাৰিকা। সিন্ধু সাম্ৰ্যাজ্যৰ অধিপতি জয়দ্ৰথৰ সৈতে দুঃশলা বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। দুঃশলাৰ এজন পুত্ৰ আছিল, যাৰ নাম আছিল সুৰথ।
বিৱৰণ
ৰজা গান্ধাৰী আৰু ৰাণী গান্ধাৰীৰ ১০০ জন পুত্ৰৰ জন্মৰ পিছত কনিষ্ঠতম হিচাপে জন্ম লাভ কৰা দুঃশলা সকলোৰে প্ৰিয়পাত্ৰ আছিল। তেওঁ পিতামহ ভীষ্মৰ তত্ত্বাৱধানত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। দুঃশলাক সিন্ধু প্ৰদেশৰ ৰজা জয়দ্ৰথলৈ বিয়া দিয়া হৈছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে তেওঁৰ বৈবাহিক জীৱন মসৃণ নাছিল। মহাভাৰতৰ কাহিনী অনুসৰি, জয়দ্ৰথে নিজৰ কু-অভিপ্ৰায় চৰিতাৰ্থ কৰাৰ উদ্দেশ্যে দ্ৰৌপদীক অপহৰণ কৰি নিৰ্যাতন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। অৱশ্যে জয়দ্ৰথৰ সেই প্ৰচেষ্টা বিফল হয়। পাণ্ডৱৰ পঞ্চ ভাতৃয়ে সেই অপৰাধৰ শাস্তি হিচাপে জয়দ্ৰথক মৃত্যুদণ্ড প্ৰদান কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত কৰিলে। কিন্তু, জয়দ্ৰথৰ পত্নী দুঃশলাই তেওঁৰ পিতৃব্য ভাতৃসকলক জয়দ্ৰথক হত্যা নকৰিবলৈ কাকুতি মিনতি কৰিলে। ভগ্নীৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি পাণ্ডৱ ভাতৃগণে জয়দ্ৰথক কেৱল মূৰৰ চুলি খুৰাই দিয়েই এৰি দিলে। পৰৱৰ্তী কালত জয়দ্ৰথে প্ৰতিশোধ পূৰণ কৰিবলৈ কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত অৰ্জুনৰ পুত্ৰ অভিমন্যুক বেহুৰ ভিতৰত নিধন কৰোৱাত বৃহ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। অভিমন্যুৰ নিধনৰ পিছত অৰ্জুনে তেওঁৰ সখা কৃষ্ণৰ সহযোগত জয়দ্ৰথক শিৰচ্ছেদ কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত পাণ্ডৱে যেতিয়া অশ্বমেধ যজ্ঞৰ আয়োজন কৰিছিল, তেতিয়া পাণ্ডৱৰ অশ্ব সিন্ধু দেশ গৈ পাইছিল। সেইসময়ত সিন্ধু দেশৰ শাসনৰ বাঘজৰী দুঃশলা আৰু জয়দ্ৰথৰ পুত্ৰ সুৰথৰ হাতত আছিল। সুৰথে তেওঁৰ সহযোগী নিপুণ ধনুৰ্বিদসকলৰ সৈতে অৰ্জুনৰ বাট ভেটিলে। তেওঁলোকৰ মাজত সংঘটিত যুদ্ধত অৰ্জুনে সুৰথ আৰু সৈন্যবাহিনীক পৰাভূত কৰি নিধণ কৰিলে। সেইসময়ত সুৰথৰ পুত্ৰ শিশু অৱস্থাত আছিল। পৰিস্থিতিৰ বিষমতাত বিতত হৈ দুঃশলাই তেওঁৰ নাতিল'ৰাৰ সৈতে আহি অৰ্জুনৰ সম্মুখত ৰোদন কৰিবলৈ ধৰিলে। ভগ্নীৰ ক্ৰন্দত অৰ্জুনৰ হৃদয় দুখত ভগ্ন হৈ পৰিল। অৰ্জুনে তেতিয়া যুদ্ধৰ সমাপ্তি ঘটাই দুঃশলাৰ শিশু নাতিকেই সিন্ধু দেশৰ ৰাজ্যধিপতি হিচাপে ঘোষণা কৰিলে।
প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
চিলি
চিলি (Chile) হৈছে বিশ্বৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম ৰাষ্ট্ৰ যি দক্ষিণ আমেৰিকাৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চল আৱৰি আছে। দেশখন প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ উপকূলৰ কাষৰ এক দীঘল ফিতাৰ দৰে প্ৰসাৰিত এক ভূখণ্ড। উত্তৰ-দক্ষিণে চিলিৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৪,২৭০ কিলোমিটাৰ, কিন্তু ইয়াৰ গড় প্ৰস্থ ১৮০ কিলোমিটাৰতকৈও কম। দেশখনৰ মধ্যভাগত এক উৰ্বৰ উপত্যকা অৱস্থিত। পূবে আন্দেচ পৰ্বতমালাই আৰ্জেণ্টিনাৰ সৈতে সীমান্তৰ সৃষ্টি কৰিছে। চিলিৰ ৰাজধানী আৰু বৃহত্তম চহৰ চেণ্টিয়াগো, যি মধ্যভাগৰ উপত্যকাত অৱস্থিত।
চিলিৰ অধিকাংশ জনসাধাৰণ মধ্যভাগৰ উৰ্বৰ কেন্দ্ৰীয় উপত্যকাত বাস কৰে। দেশৰ বেছি ভাগ লোক স্পেনীয় আৰু আদিবাসী আমেৰিকানসকলৰ মিশ্ৰ জাতিৰ লোক। ইয়াৰ প্ৰধান ধৰ্ম হৈছে ৰোমান কেথ'লিক ধৰ্ম। আনহাতে স্পেনিছ ভাষা চিলিৰ চৰকাৰী ভাষা।
চিলি দক্ষিণ আমেৰিকাৰ এক উন্নত শিল্পৰ দেশ। ইয়াৰ অৰ্থনীতি খনন শিল্প আৰু কৃষিভিত্তিক। চিলি বিশ্বৰ বৃহত্তম তাম উৎপাদক আৰু ৰপ্তানিকাৰক দেশ। ইয়াৰোপৰি দেশখন ফলমূল আৰু শাকপাচলি ৰপ্তানিটো বিশ্বৰ অন্যতম শীৰ্ষ দেশ। আনহাতে চিলিত উৎপাদিত ৱাইনে বিভিন্ন দেশত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পোখালি শ্ৰেণী:দক্ষিণ আমেৰিকাৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
অসমৰ বান্ধ আৰু জলাধাৰসমূহৰ তালিকা
বান্ধ হৈছে প্ৰাকৃতিক ভাবে প্ৰবাহিত পানী বা ভূগৰ্ভস্থ জলপ্ৰবাহবন্ধ বা সীমিত কৰা একপ্ৰকাৰৰ কৃত্ৰিম বাধা। বান্ধৰ ফলত কৃত্ৰিম জলাধাৰৰ সৃষ্টি হয়। বান্ধৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হোৱা জলাধাৰবোৰে বানপানী ৰোধ কৰাৰ লগতে জলসিঞ্চন, মানুহৰ দৈনন্দিন ব্যৱহাৰ, ঔদ্যোগিক ব্যৱহাৰ, মীনপালন, জলঅৰ্থনীতি আৰু যাতায়তৰ বাবে পানী প্ৰদান কৰে। প্ৰায়ে বান্ধৰ সৈতে শক্তিগৃহ স্থাপন কৰি জলবিদ্যুৎ উৎপাদন কৰা হয়। অসমত অৱস্থিত বান্ধ আৰু জলাধাৰসমূহৰ তালিকা তলত উল্লেখ কৰা হ'ল:
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্যোগ শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
দবা খেল
দবা (Chess) হৈছে সাধাৰণতে দুজন খেলুৱৈৰ মাজত খেলা এক ব'ৰ্ডখেল। খেলুৱৈ দুজনৰ প্ৰতিজনৰে ওচৰত ১৬টাকৈ টুকুৰা বা গুটি থাকে। মুঠ ৩২টা টুকুৰাক সমানে ক'লা আৰু বগা ৰঙৰ দলত ভাগ কৰা থাকে। দবা ব'ৰ্ডখনত মুঠতে ৬৪টা বৰ্গ থাকে। খেলুৱৈ দুজনে এজনে আনজনৰ সৈন্য টুকুৰাৰ ওপৰত বিভিন্ন নিয়মৰ মাজেৰে আক্ৰমণ কৰে। দবা খেলখন এটা ভাৰতীয় খেল 'চতুৰংগ'ৰ ৰূপান্তৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয় যিটোত চাৰি প্ৰকাৰৰ সৈন্য বাহিনী (পদাতিক, অশ্বাৰোহী, গজাৰোহী আৰু ৰথী) প্ৰতীকী ৰূপত ব্যৱহাৰ কৰি খেল খেলা হৈছিল। p173; p74। এই চাৰি প্ৰকাৰৰ সৈন্য বাহিনীৰ উপৰিও চতুৰংগত ৰজা আৰু মন্ত্ৰীৰ প্ৰতীকী টুকুৰা আছিল। আধুনিক দবাখেলত পদাতিক, অশ্বাৰোহী, গজাৰোহী, ৰথী, ৰজা আৰু মন্ত্ৰীক ক্ৰমে প'ন (pawn), নাইট (knight), বিচ্‌প (bishop), ৰোক (rook), কিং (king) আৰু কুইন (queen) বুলি কোৱা হয়।
পিঙ্গলি ভেংকয়া
পিঙ্গলি ভেংকয়া (Pingali Venkayya) হৈছে এগৰাকী ভাৰতী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু আধুনিক ভাৰতীয় জাতীয় পতাকাৰ জন্মদাতা। তেখেতে প্ৰস্তুত কৰা আৰ্হিৰ আধাৰত ভাৰতৰ সদ্য ব্যৱহৃত জাতীয় পতাকাখন ৰূপাঙ্কণ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ আগত বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন আৰ্হিৰ পতাকা স্বাধীনতা সংগ্ৰামত জাতীয় পতাকা ৰূপে ব্যৱহাৰ হৈ আহিছিল। তেখেতে ৰূপাঙ্কণ কৰা আৰ্হি প্ৰথমে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ বাবে আৰু পাছলৈ ১৯৪৭ চনত কিছু সংশোধনৰ সৈতে ভাৰতীয় জাতীয় পতাকা ৰূপে গ্ৰহণ কৰা হৈছিল।
পিঙ্গালি ভেংকয়াৰ জন্ম হৈছিল ১৮৭৬ চনৰ ২ আগষ্ট তাৰিখত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ কৃষ্ণা জিলাৰ মছলিপত্নম্ নামৰ ঠাইত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম হনুমন্থাৰায়ুডু আৰু মাতৃৰ নাম আছিল ভেংকটানম্মা। স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি তেওঁ উচ্ছ শিক্ষাৰ বাবে কলম্বোলৈ গৈছিল। দক্ষিণ আফ্ৰিকাত তেখেতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহাত্মা গান্ধীক লগ পাইছিল আৰু তেতিয়াৰে পৰা দুয়োৰে ঘনিষ্ঠতা বাঢ়ি আহে। তেখেত স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সৈতে অবিৰতভাৱে ভাৱে জড়িত আছিল। তেখেতক হীৰক ভেংকয়া (Diamond Venkayya) তথা কপাহী ভেংকয়া (Cotton Venkayya) আদি নামেৰেও সম্বোধন কৰা হয়। ১৯০৬ চনৰ পৰা ১৯১১ চনলৈকে তেখেতে বিভিন্ন শস্যৰ ওপৰত গৱেষণা কৰে আৰু কম্বোডিয়া কটন নামৰ এবিধ কপাহৰ বিষয়ে পূৰ্ণ গৱেষণা প্ৰস্তুত কৰি উলিয়াই। তেখেত এগৰাকী ভূতত্ত্ববিদ আছিল আৰু এই বিষয়ত ডক্টৰেট লাভ কৰিছিল। তেওঁ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ হীৰাৰ খনি খনন কৰ্তৃপক্ষৰ সৈতেও জড়িত আছিল। তেখেতে ১৯১৬ চনৰ পৰা ১৯২১ চনলৈকে ৫ বছৰকাল ৩০খন দেশৰ জাতীয় পতাকাৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰে আৰু অন্তত বৰ্তমানৰ ত্ৰিৰংগা পতাকাৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰি উলিয়াই।
দবা খেল
প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থান
খেলখনত দবা ব'ৰ্ডখন এনে ভাৱে ৰখা হয় যাতে খেলুৱৈ ফালে থকা শাৰীটোৰ সোঁফালে বগা বা পাতল ৰঙৰ বৰ্গটো থাকে। প্ৰতিজন খেলুৱৈৰ লগৰ এটা ৰজা বা কিং, এটা ৰাণী বা কুইন, দুটা নাইট, দুটা বিচ্‌প, দুটা ৰোক আৰু আঠটা প'ন থাকে। শেষত আগৰ শাৰীটোত আঠটা প'ন ৰখা হয়। শেষৰ শাৰীটোৰ মাজত দুটা বৰ্গত ৰজা আৰু ৰাণীক ৰখা হয়। বগা ৰজা ক'লা বা ডাঠ ৰঙৰ বৰ্গত আৰু ক'লা ৰজাক বগা বা পাতল ৰঙৰ বৰ্গত ৰখা হয়। বগা ৰাণীক বগা বা পাতল ৰঙৰ বৰ্গত আৰু ক'লা ৰাণীক ক'লা বা ডাঠ ৰঙৰ বৰ্গত ৰখা হয়। মাজত দুটা বৰ্গৰ ৰজা আৰু ৰাণীৰ সোঁফালে আৰু বাওঁফালে বিচ্‌প দুটা ৰখা হয়। শেষৰ শাৰীটোৰ একেবাৰে সোঁফালে আৰু বাওঁফালে ৰোক দুটা ৰখা হয়। ৰোক আৰু বিচ্‌পৰ মাজত নাইট দুটা ৰখা হয়। উলম্ব ভাৱে থকা আঠটা স্তম্ভক 'ফাইল্‌ছ' আৰু অনুভূমিক ভাৱে থকা শাৰীবোৰক 'ৰেংকছ' বোলা হয়। 'ফাইল্‌ছ' বোৰক বগাদলৰ ফালৰ সোঁফালৰ পৰা বাওঁফাললৈ a, b, c, d, e, f, g আৰু h আখৰেৰে সূচোৱা হয় আৰু 'ৰেংকছ' বোৰক বগাদলৰ ফালৰ পৰা ক'লাদলৰ ফাললৈ 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 আৰু 8 নম্বৰেৰে সূচোৱা হয়। যিকোনো এটা বৰ্গক তাৰ ফাইল্‌ছ আৰু 'ৰেংকছ' অনুসৰি আখৰ আৰু নম্বৰেৰে সূচোৱা হয়।
পিঙ্গলি ভেংকয়া
এই গান্ধীবাদী নেতা গৰাকীৰ ১৯৬৩ চনত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ বিজয়ৱাড়াত মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেখেতৰ অৱস্থা আৰ্থিকভাৱে বহুত শোচনীয় আছিল। ২০০৯ চনত তেখেতৰ সোঁৱৰণত ভাৰত চৰকাৰে এটি ডাক টিকট উন্মোচন কৰে।
শান্তা
শান্তা হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এটা চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ ৰজা দশৰথ আৰু কৌশল্যাৰ জীয়ৰী আছিল। পিছত তেওঁক অংগ প্ৰদেশৰ ৰজা ৰোমাপদে তুলি লৈছিল।
পিঙ্গলি ভেংকয়া
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
দবা খেল
গুটি সঞ্চালন
খেলত প্ৰথমে বগা দলৰ গুটি সঞ্চালন কৰা হয়। এটা দলৰ গুটিয়ে একে দলৰ আন এটা গুটিয়ে দখল কৰি থকা স্থান ল'ব নোৱাৰে। গতিকে যিকোনো দলৰ প্ৰথম সঞ্চালন প'ন নাইবা নাইটেৰে কৰিব পাৰি। এটা দলৰ গুটিয়ে ইটো দলৰ গুটিয়ে দখল কৰি থকা স্থান ল'ব পাৰে আৰু তেনে কৰিলে ইটো দলৰ সেই গুটিটো ব'ৰ্ডখনৰ পৰা আতঁৰোৱা হয়।
শান্তা
জীৱন
শান্তাই বেদ, কলা, শিল্পকলাৰ লগতে যুদ্ধ বিষয়ত শিক্ষা লাভ কৰিছিল। তেওঁক অতি সুন্দৰ কন্যা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। এদিন তেওঁৰ তোলনীয়া দেউতাক ৰজা ৰোমাপদ শান্তাৰ সৈতে বাৰ্তালাপত ব্যস্ত হৈ থকাৰ সময়তে এজন ব্ৰাহ্মণে বাৰিষাৰ দিনত খেতিৰ বাবে সহায় বিচাৰি আহিছিল। ৰোমাপাদে ব্ৰাহ্মণৰ দুৰ্দশাৰ প্ৰতি মনোযোগ দিয়া নাছিল। ইয়াৰ ফলত ব্ৰাহ্মণজন ক্ৰোধান্বিত হয় আৰু ৰাজ্য ত্যাগ কৰে। দেৱতা ইন্দ্ৰই তেওঁৰ ভক্তক কৰা অপমান সহ্য কৰিব পৰা নাছিল সেয়ে সেই বাৰিষা ঋতুত সামান্য মাত্ৰ বৰষুণ হৈছিল ফলত ৰাজ্যত খৰাং পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছিল। ইফালে, ৰজা দশৰথে বিচাৰিছিল যে এজন পুত্ৰই তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী অব্যাহত ৰাখিব আৰু তেওঁৰ ৰাজবংশক সমৃদ্ধ কৰিব। এই দুয়োখন ৰাজ্যৰ সমস্যাবোৰৰ সমাধানৰ বাবে এক পৰামৰ্শ দিয়া হৈছিল যে কেৱল এজন ব্ৰাহ্মণৰ দ্বাৰা কৰা যজ্ঞৰ দ্বাৰা হে দুয়োজন ৰজাৰ সমস্যা দূৰ কৰিব পাৰিব যি জনে নিখুঁত সতীত্ব পালন কৰিছে আৰু এনে একমাত্ৰ ব্যক্তি হৈছে ঋষ্যশৃংগ। ঋষ্যশৃংগক বিভাণ্ডক ঋষিয়ে মহিলাৰ অজ্ঞাতে সমাজৰ পৰা আঁতৰত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁক চহৰলৈ অনা হৈছিল আৰু প্ৰয়োজনীয় যজ্ঞ অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছিল। বিভান্দক ঋষিৰ শক্তি আৰু খঙৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ ভয় স্বত্বেও, দুয়োজন ৰজাই যুৱতীসকলক ল'ৰা জনক সাধাৰণ সমাজৰ সৈতে পৰিচয় কৰাবলৈ পঠিয়ায়, আৰু শান্তাই এই কামটো সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু ঋষ্যশৃঙ্গয় শান্তাক বিয়া কৰায়, তাৰ পিছত তেওঁ অংগৰ বাবে যজ্ঞ কৰিবলৈ সন্মত হয়, লগে লগে মন্ত্ৰোচ্চাৰণৰ সময়ত প্ৰচণ্ড বৃষ্টিপাত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে, ৰাইজ আনন্দত আত্মহাৰা হৈ অংগত উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰে।
দবা খেল
গুটি সঞ্চালন
কোনো এটা দলে প্ৰতিপক্ষৰ গুটিসমূহ বিশেষ নিয়মেৰে খাব পাৰে।
শান্তা
জীৱন
ঋষ্যশৃংগয় দশৰথৰ পুত্ৰ সন্তান জন্মৰ বাবেও পুত্ৰ কামেষ্ঠী যজ্ঞ সমাপন কৰিছিল আৰু উক্ত যজ্ঞৰ ফলস্বৰূপে জন্ম হৈছিল: ৰাম, ভৰত, আৰু যমজ ভাতৃ লক্ষ্মণ আৰু শত্ৰুঘ্ন। কৰ্ণাটকৰ শ্ৰীংগেৰীৰ ওচৰৰ এখন সৰু চহৰ কিগাত এটা মন্দিৰ আছে, য'ত শ্ৰীঙ্গ ঋষি আৰু দেৱী শান্তাৰ মূৰ্তি পূজা হয়। শান্তাই দশৰথক তেওঁৰ মৃত্যুশয্যাত শুশ্ৰূষা কৰিছিল বুলিও কোৱা হয়।
দবা খেল
গুটি সঞ্চালন
এইসমূহ উপাৰিও ৰজা, প'ন আৰু ৰোকৰ কিছুমান বিশেষ সঞ্চালন থাকে।
প'নৰ পদোন্নতি আৰু অন প'ছ'ন
কোনো এটা দলৰ প'নটো গৈ যদি বিপক্ষৰ ফালে থকা ৰেংকটি পাইগৈ তেতিয়া সেই স্থানত সেই প'নটোৰ সলনি ৰজাৰ বাদে যিকোনো (ৰাণী, ৰোক, নাইট, বিচ্‌প) এটা গুটি ল'ব পৰা যায়। ইয়াক প'নৰ পদোন্নতি (Promotion) বোলা হয়। যদি এটা দলৰ প'নৰ দাঁতিতে থকা ফাইলৰ বিপক্ষৰ প'ন এটা দুটাঘৰ আগবাঢ়ি আহি প'নটোৰ কাষতে একেটা ৰেংকতে অৱস্থান কৰে তেতিয়াও সেই বিপক্ষৰ প'নটোক ইটো প'নে খাব পাৰে। প'নটোক ইয়াৰ আগৰ ৰেংকৰ বিপক্ষৰ প'ন থকা ফাইলটোত ৰাখি বিপক্ষৰ প'নটোক ব'ৰ্ডৰ পৰা আতঁৰোৱা হয়। প'নৰ এই বিশেষ সঞ্চালনটোক অন প'ছ'ন (‘en passant’ capture) বোলা হয়।
ৰজা আৰু ৰোকৰ বিশেষ সঞ্চালন কেচ্লিং
খেলুৱৈৰ ফালে প্ৰথম ৰেংক ৰজা আৰু ৰোকে কেচ্লিং কৰিব পাৰে। ইয়াৰ কাৰণে ৰজাই ৰোকৰ দিশে দুটা ঘৰ বা বৰ্গ যাব পাৰে আৰু ৰোক খনে ৰজাৰ দাঁতিতে ৰজাই যোৱা বিপৰীত দিশৰ বৰ্গটোত অৱস্থান লয়। ই দুই ধৰণৰ হয় এটা ৰজাৰ ফালে থকা ৰোকৰ লগত কৰিব পাৰি আৰু আনটো ৰাণীৰ ফালে ৰোকৰ লগত কৰিব পাৰি আৰু ইয়াক ক্ৰমে ৰজাৰ ফালৰ কেচ্লিং (King side castling)আৰু ৰাণীৰ ফালৰ কেচ্লিং (Queen side castling) বোলা হয়। ৰজা আৰু ৰোকৰ কেচ্লিঙৰ অধিকাৰ স্থায়ী আৰু অস্থায়ী দুই ধৰণেৰে লোপ পাব পাৰে।
ৰজা আৰু ৰোকৰ কেচ্লিঙৰ অধিকাৰ স্থায়ীভাৱে লোপ পাব যদিহে: ৰজা আৰু ৰোকৰ কেচ্লিঙৰ অধিকাৰ অস্থায়ীভাৱে লোপ পাব যদিহে:
চেক্‌
যদি এটা দলৰ গুটিয়ে প্ৰতিপক্ষৰ ৰজাক প্ৰত্যক্ষভাৱে আক্ৰমণ কৰে তাক চেক্। ৰজাক চেক্ দিয়া থাকিল কেৱল ৰজাক আক্ৰমণৰ বচোৱাৰ বাবেহে গুটিসমূহ সঞ্চালন কৰিব পাৰি। ইয়াৰ বাহিৰে কৰা আন সঞ্চালন অবৈধ হয়। যিটো দলৰ ৰজাক চেক্ দিয়া হৈছে সেই দলৰ প্ৰতিটো সঞ্চালনেই ৰজাক চেক্‌ৰ পৰা বচাব লাগিব। যদি কোনো সঞ্চালনেই ৰজাক চেক্‌ৰ পৰা বচাব নোৱাৰে তেতিয়া তাক চেক্‌মেট আৰু যিটো দলে চেক্‌মেট দিয়ে সেইটো দল জয়ী হয়।
খেলৰ সমাপ্তি
দবা খেলৰ সমাপ্তি সাধাৰণতে দুই প্ৰকাৰে হয়। খেলখনৰ ফলাফলত কোনোবা এটা দল জয়ী হয় নাইবা খেলখন ড্ৰ হয়। ডবা খেল এখনৰ ফলাফলত কোনোবা এটা দল জয়ী হোৱা আৰু খেলখন ড্ৰ হোৱাৰ বহুতো নিয়ম আছে।
দবাখেলৰ ন'টেচন
দবাখেলৰ সঞ্চালনসমূহ লিখি ৰাখিবলৈ কিছুমান সংকেতিক চিহ্ন বা আখৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় সাধাৰণতে এলজেব্ৰিক ন'টেচনত। সাধাৰণতে এলজেব্ৰিক ন'টেচনত তলত দিয়াৰ ধৰণেৰে লিখা হয়:
যিটো গুটি সঞ্চালন কৰিব লাগে বা কৰিলে তাৰ সংকেতিক চিহ্ন – যিটো ফাইললৈ যাব বা নিয়া হ'ল তাৰ নাম – যিটো ৰেংকলৈ যাব বা নিয়া হ'ল তাৰ নম্বৰ
(যিটো গুটি সঞ্চালন কৰিব লাগে বা কৰিলে তাৰ সংকেতিক চিহ্ন –''যিটো বৰ্গলৈ যাব বা নিয়া হ'ল তাৰ সংকেতিক চিহ্ন)
গুটিবোৰৰ সংকেতিক চিহ্নসমূহ হ'ল; K (ৰজা), Q (ৰাণী), B (বিচ্‌প), R (ৰোক্‌), আৰু N (নাইট)। প'নৰ কোনো সংকেতিক চিহ্ন নাই। Qg5 মানে ৰাণীক g ফাইলৰ ৫ নম্বৰ ৰেংকলৈ লৈ যোৱা। এলজেব্ৰিক ন'টেচনত আৰু সংকেতিক চিহ্ন যোগ কৰা হয় যাতে দুটা একে চিহ্ন গুটি পৃথকে বুজাব পাৰি। Ngf3 মানে g ফাইলৰ নাইটটো f ফাইলৰ ৩ নম্বৰ ৰেংকলৈ লৈ যোৱা''
দবাখেলৰ সঞ্চালনসমূহৰ আন বহুতো সংকেতিক চিহ্ন আছেঃ ইয়াৰোপৰি খেল এখনৰ অৱস্থিতি আৰু সঞ্চালনসমূহৰ অৱস্থিতিসমূহ লিখি ৰাখিবলৈও সংকেতিক চিহ্ন আছেঃ
উদাহৰণ স্বৰূপে এখন সৰু খেল এনে ধৰণে লিখি ৰাখিব পাৰি:
সংস্থানসমূহ
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে দবা খেল নিয়ন্ত্ৰণ কৰা সংস্থানটো হ'ল ‘ফিদে’ (FIDE: Fédération Internationale des Échecs)। বিভিন্ন দেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় দবা খেল নিয়ন্ত্ৰণ কৰা সংস্থানসমূহ হ'ল ফিদেৰ সদস্য। ফিদে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক কমিটীৰ সদস্য কিন্তু দবা খেল অলিম্পিকত অন্তৰ্ভুক্ত নহয়; দবা খেলৰ নিজস্ব চেচ্‌ অলিম্পিয়াড আছে যিটো ১৯৫০ চনৰ পৰা ২০১৮ চনলৈ দুবছৰৰ অন্তৰে অন্তৰে হৈ আহিছে। এই খেল দলগত ভাৱে অনুষ্ঠিত কৰা হয়। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় দবা খেল নিয়ন্ত্ৰক সংস্থানটো হ'ল সৰ্বভাৰতীয় দবা ফেডাৰেচন (All India Chess Federation)। অসমৰ দবা খেল নিয়ন্ত্ৰক সংস্থানটো হ'ল সদৌ অসম দবা সন্থা (All Assam Chess Association)। দবা ফেডাৰেচনবোৰৰ শীৰ্ষত আছে ৰাছিয়া আৰু ফেডাৰেচনবোৰৰ ভিতৰত ভাৰতৰ স্থান হ'ল চতুৰ্থ। ফিদে আয়োজন কৰা বিশ্ব দবা চেম্পিয়নশ্বিপৰ বিশ্ব দবা চেম্পিয়ন হৈছে মেগনাচ্‌ কাৰ্লচেন আৰু মহিলা বিশ্ব দবা চেম্পিয়ন হৈছে জু ৱেনজান।
খিতাপ আৰু ৰেংকিং
দবাখেলৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈসকলক কিছুমান খিতাপ (titles) দিয়া হয় যিবোৰ খেলুৱৈসকলৰ লগত জীৱনভৰ থাকে। দবাখেলৰ বহুতো খিতাপ আছেঃ
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:পেছাদাৰী ক্ৰীড়া
হাইদাং
হাইদাং হৈছে একপ্ৰকাৰ নৃত্য-গীত। অসমৰ সোণোৱাল-কছাৰী লোকসকলৰ লোকসাহিত্যৰ ই এক আপুৰুগীয়া সম্পদ। এই নৃত্য-গীতে সোণোৱাল-কছাৰী সকলৰ স্বকীয় সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰি আহিছে। জনগোষ্ঠীটোৰ এটা প্ৰধান সামাজিক অনুষ্ঠান খ্ৰীং খ্ৰীং বাইথ'(শিৱ) পূজা শেষ হোৱাৰ পাছত এই নৃত্য-গীত পৰিৱেশন কৰা হয়।
জনশ্ৰুতি
হাইদাং নৃত্য-গীতৰ লগত এটা জনশ্ৰুতি প্ৰচলন হৈ আছে। দেৱতাসকলৰ ভিতৰত শিৱই সহজতে সন্তুষ্ট হয় আৰু সকলোৰে মনোবাঞ্ছা পূৰণ কৰে বুলি বিশ্বাসৰ প্ৰচলন আছে। এনেদৰে এবাৰ শিৱই নিজৰ পৌৰুষ শক্তিকো ভক্তক প্ৰদান কৰিছিল। সেই সময়ছোৱাতে পাৰ্বতীয়ে মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱাই দেৱতাসকলৰ ভিতৰতে সুন্দৰ নিজ পুত্ৰ কাৰ্তিকৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ তেওঁক লগ পাব বিচাৰে। কিন্তু কাৰ্তিক এই কথাত মান্তি নহয়। পাৰ্বতীয়ে অসন্তুষ্ট হৈ কাৰ্তিকক অভিশাপ দিবলৈ লয়। সেয়েহে কাৰ্তিকে কোনো উপায় নেদেখি পাৰ্বতীক জনশূন্য ঠাই এডোখৰ বিচাৰিবলৈ কয়। পাৰ্বতীয়ে তেনে এডোখৰ ঠাই বিচাৰি কাৰ্তিকক আমন্ত্ৰণ জনালে। কাৰ্তিক ময়ূৰ বাহনত আহি তাত উপস্থিত হয়। কাৰ্তিকে নিজৰ কথা নাৰাখি ময়ূৰৰ লগত অহাৰ বাবে পাৰ্বতীয়ে ময়ূৰক অভিশাপ দিলে এনেদৰে "তিৰী লগ নোপোৱা, চালি ধৰি থাকিবা।" সেইবাবে ময়ূৰে চালি ধৰে বুলি সোণোৱাল কছাৰীসকলে বিশ্বাস কৰে। এই জনশ্ৰুতিৰ আধাৰতেই হাইদাং নৃত্য-গীতত নৰ্তকীসকলে ময়ূৰ পাখি লৈ নাচে।
সাজ-পাৰ
হাইদাং গীতসমূহ এঘাৰটা অধ্যায়ত বিভক্ত। প্ৰতিটো অধ্যায়ৰে সুকীয়া বিশেষত্ব আছে। হাইদাং গীতৰ মাজেদি বিশ্বৰ জীৱ সৃষ্টিৰ ৰহস্য ব্যক্ত কৰাৰ লগতে দেৱতাসকলকো স্তুতি জনোৱা হৈছে। হাইদাং গীত গোৱাজনৰ আৰু নাচোঁতাজনৰ সাজপাৰতো বিশেষ বৈশিষ্ট্য আছে। দুয়োজনৰ সাজ-পাৰ বগা ৰঙৰ হয়। গাত শুদ্ধ বগা ৰঙৰ চোলা, মূৰত বগা ৰঙৰ পাগুৰি মূৰৰ পাছফালে ওলমি পৰাকৈ পিন্ধে আৰু গাত চেলেং চাদৰ লয়। দুয়োজনৰ সাজ-পাৰৰ পাৰ্থক্য এইখিনিতেই যে গাঁৱতাজনে ধূতি পিন্ধে আৰু নাচোঁতাজনে ঘূৰি আৰু টঙালি পৰিধান কৰে। ঘূৰিৰ তলছোৱাত ৰঙা ৰঙৰ পাৰি থাকে।
বাদ্য-যন্ত্ৰ
হাইদাং নৃত্য-গীতত বাঁহী, খুঁটিতাল আৰু বাঁহৰ টকা বাদ্যযন্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গীতৰ ছেৱে ছেৱে বাঁহী বজোৱা হয়। টকাৰ তালৰ লগত খুটিতাল বজাই সংগত কৰা হয়। বাঁহীৰ সুৰত আৰু গীতৰ ছেৱত খুটিতাল আৰু টকাৰ তালে তালে নৰ্তকীয়ে ম'ৰা চৰায়ে চালি ধৰাৰ দৰে নাচে।
সামৰণি
অন্যান্য লোকনাট্যানুষ্ঠানৰ দৰে হাইদাং নৃত্য-গীততো গীত, বাদ্য আৰু নৃত্যৰ প্ৰয়োগ কৰা হয়। নৰ্তকীয়ে নিৰ্দিষ্ট সাজ-সজ্জা কৰি ম'ৰা চৰাইৰ দৰে চালি ধৰি নাচে। এইফালৰ পৰা হাইদাং গীতৰ লগত অভিনয়ৰ দিশটিও জড়িত হৈ আছে। গতিকে গীত,নৃত্য, বাদ্য আৰু অভিনয় সমৃদ্ধ হাইদাং গীত-নৃত্যক এক লোকনাট্যধৰ্মী অনুষ্ঠান হিচাপে আখ্যা দিব পাৰি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
বীনা দেৱী
বীনা দেৱী (জন্ম গ. ১৯৭৭) এগৰাকী ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী মহিলা। তেওঁ কাঠফুলাৰ খেতিৰ জৰিয়তে মহিলাসকলক ব্যৱসায়ী মহিলা হিচাপে স্বনিৰ্ভৰশীল হ'বলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ বাবে জনাজাত। কাঠফুলাৰ খেতিক জনপ্ৰিয় কৰাৰ বাবে 'কাঠফুলা নাৰী' নামেৰে অভিহিত বীনা দেৱীয়ে ভাৰত চৰকাৰৰ সৰ্বোচ্ছ নাৰী সন্মান নৰী শক্তি পুৰস্কাৰ লাভ কৰে আৰু পাঁচ বছৰৰ বাবে টেটিয়াবাম্বাৰ খণ্ডৰ ধৌৰী পঞ্চায়তৰ চৰপঞ্চ হিচাপে নিযুক্ত হয়। তেওঁ কৃষকসকলক কাঠফুলা আৰু জৈৱিক কৃষি, কেছুসাৰ উৎপাদন আৰু জৈৱিক কীটনাশক প্ৰস্তুতকৰাৰ প্ৰশিক্ষণ দিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
দেৱী ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ তিলকাৰী নামৰ এখন সৰু গাঁৱত আনুমানিক ১৯৭৭ চনত জন্ম হৈছিল। বীনা দেৱী তেওঁৰ স্বামী আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সৈতে বৰ্তমান তিলকাৰীতে বাস কৰে।
কেৰিয়াৰ
দেৱীয়ে প্ৰথমে নিজৰ বিছনাৰ তলত সামান্য পৰিমাণৰ কাঠফুলা খেতি কৰিছিল আৰু ইয়াৰদ্বাৰাই তেওঁ উপলব্ধি কৰাইছিল যে কাঠফুলাৰ খেতি তেওঁৰ বাবে এক সুযোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। কাঠফুলা খেতি কৰাৰ উপৰি দেৱীয়ে দুগ্ধ পালন আৰু ছাগলী পালন কাৰ্যটো লিপ্ত হৈছিল। নিজৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা তেওঁ গ্ৰাম্য মহিলাসকলৰ মাজত স্ব-নিয়োজনৰ বাবে প্ৰেৰণা যোগোৱাৰ বাবে জনাজাত হৈ পৰিছিল। তেওঁ মুংগেৰ জিলাৰ পাঁচটা খণ্ড আৰু ১০৫খন চুবুৰীয়া গাঁৱত কাঠফুলাৰ উৎপাদন জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছে, যাৰ ফলত ১৫০০ মহিলাই কাঠফুলাৰ খেতিৰ মাধ্যমেৰে স্বনিয়োজনৰ বাট মুকলি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
ইয়াৰোপৰি তেওঁ ডিজিটেল সাক্ষৰতা বিয়পোৱাৰ ক্ষেত্ৰটো জড়িত আছিল আৰু টাটা ট্ৰাষ্টৰ পুঁজিৰে যোগান ধৰা মোবাইল ফোন কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ বাবে ৭০০ গৰাকী মহিলাক প্ৰশিক্ষণ দিছিল। তেওঁ ২৫০০ কৃষকক এছ.আৰ.আই. পদ্ধতিশস্যৰ কৃষিৰ ওপৰত প্ৰশিক্ষণ দিছে আৰু আত্মসহায়ক গোট প্ৰস্তুত কৰাত সমৰ্থন জনাই আহিছে।
২০২০ চনৰ নাৰী দিৱস উপলক্ষে পুৰস্কাৰ লাভকৰা চেন্নাইস্থিত সমাজকৰ্মী স্নেহা মোহনডছ, বোমা বিস্ফোৰণৰ পৰা উদ্ধাৰ হোৱা মালবিকা আয়াৰ, কাশ্মীৰী নুমধা, হস্তশিল্প পুনৰুজ্জীৱিত কৰ্মী আৰিফা জান, নগৰীয়া জল সংৰক্ষক কল্পনা ৰমেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ বনজাৰা হস্তশিল্পৰ প্ৰচাৰক বিজয়া পাৱাৰ আৰু মহিলা মেছন কালাৱতী দেৱীৰ পিছতেই বিনা দেৱী সপ্তম গৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়। ২০২০ চনৰ ৯ মাৰ্চত ৰাষ্ট্ৰপতি ৰামনাথ কোবিন্দে তেওঁক এই পুৰস্কাৰেৰে সন্মানিত কৰে।
নিজৰ কাঠফুলাৰ খেতিৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি তেওঁ এইদৰে কৈছিল: "এই খেতিৰ বাবে মই সন্মান পাইছিলো। লগতে মই এজন চৰপঞ্চ হৈ পৰিলোঁ। মোৰ দৰে বহুতো মহিলাই প্ৰশিক্ষণ লাভৰ সুযোগ পোৱাটো মোৰ বাবে আনন্দৰ বিষয়।"
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ বিজয়ী
পুডুছেৰী
পুডুছেৰী (புதுச்சேரி, অৰ্থ: নতুন চহৰ) বা পণ্ডিচেৰী ভাৰতৰ এখন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল। পূৰ্বৰ ফ্ৰান্সৰ অধিকৃত চাৰি অঞ্চল পণ্ডিচেৰী, কাৰিকল, মাহে আৰু য়ানাম একত্ৰিত কৰি পুডুছেৰী গঠন কৰা হৈছিল। ইয়াৰ নাম বৃহত্তম জিলা পুডুছেৰীৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। ঐতিহাসিক ভাবে পণ্ডিচেৰী নামে জনাজাত ইয়াৰ নাম ২০০৬ চনৰ ২০ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে পুডুছেৰী কৰা হ'ল।
কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল পুডুছেৰী দক্ষিণ ভাৰতত অৱস্থিত। পুডুছেৰী জিলা আৰু কাৰিকল জিলাক তামিলনাডুয়ে আগুৰি আছে। সেইদৰে য়ানাম জিলা অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু মাহে জিলা কেৰালায়ে আগুৰি আছে। পুডুছেৰী ভাৰতৰ ২৯তম জনবসতিপূৰ্ণ অঞ্চল আৰু ইয়াৰ জন ঘনত্বত ভাৰতৰ ভিতৰত ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল সমূহৰ ভিতৰত তৃতীয় স্থান অধিকাৰ কৰি আছে। ইয়াৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন বা জিডিপি inr 210000000000 আৰু ই ভাৰতৰ ভিতৰত ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল সমূহৰ ভিতৰত ২৫তম স্থানত অৱস্থিত।
ভূগোল
পুডুছেৰীত অসংযুক্ত চাৰিখন সৰু সৰু জিলাৰে গঠিত। পণ্ডিচেৰী আৰু কাৰিকল পুডুছেৰীৰ বৃহত্তম অঞ্চল। এই দুয়ো অঞ্চল তামিলনাডুৰে আগুৰা। য়ানাম আৰু মাহে ক্ৰমে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ আৰু কেৰালাৰে আগুৰা। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে ইয়াৰ জনসংখ্যা ১২,৪৪,৪৬৪।
পুডুছেৰীৰ অঞ্চলসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে সংযুক্ত নহয়। ইয়াক ভাৰতত পকেট বুলি কোৱা হয়। পুডুছেৰীত এনে ১১টা পকেট আছে। কিছুমান পকেট সম্পূৰ্ণৰূপে তামিলনাডুৰে আগুৰা। সেইদৰে মাহে অঞ্চলত ৩টা পকেট আছে। ঔপনিবেশিক ভাৰতৰ ফৰাচী ভাৰতৰ অধিকৃত অঞ্চলৰ বাবে ইয়াৰ ভূগোলত এনে বৈশিষ্ট্য দেখা যায়।
পুডুছেৰীৰ গোটেই কেইখন জিলা উপকূল অঞ্চলত অৱস্থিত। পাঁচখন নদী পুডুছেৰীৰ মাজেৰে, সাতখন নদী কাৰিকলৰ মাজেৰে, দুখন মাহেৰ মাজেৰে আৰু এখন য়ানামৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে।
জন-গাঁথনি
পুডুছেৰীৰ জনসাধাৰণৰ ৮৭.৩% হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী। লগতে ইয়াত ৬.২% খ্ৰীষ্টান আৰু ৬% ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী লোক বাস কৰে।
ৰে'লপথ
পুডুছেৰী ৰে'লেৰে ভিলুপুৰম আৰু চেন্নাই জংচনৰ লগত সংযোজিত। এই ব্ৰড গেজ লাইন যুক্ত ৰেলপথৰ ওপৰেৰে ১৬খন অভিসাৰী আৰু ১৭খন অপসাৰী ৰে'ল চলাচল কৰে।
স্থলপথ
পুডুছেৰী অঞ্চলত মুঠ ২,৫৫২ কিঃমিঃ (পথৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰতি ৪.৮৭ বৰ্গ কিঃমিঃ) দৈৰ্ঘ্যৰ স্থলপথ আছে। ই দেশৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল‎
নুমলীগড় তেল শোধনাগাৰ
পটভূমি
১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৮৫ চনলৈকে অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে অসমত অসম আন্দোলন চলিছিল। ইয়াক স্বাধীন ভাৰতৰ অন্যতম শক্তিশালী আন্দোলন হিচাপে গণ্য কৰা হয়। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা আৰু "সদৌ অসম গণ সংগ্ৰাম পৰিষদ"এ অসম আন্দোলনৰ নেতৃত্ব বহন কৰিছিল । অহিংস হিচাপেই আৰম্ভ হোৱা এই আন্দোলন পিছলৈ নেলীৰ হত্যাকাণ্ডকে ধৰি কিছু পৰিমাণে হিংসাত্মক হৈ পৰিছিল। ১৯৮৫ চনত আন্দোলনৰ নেতাসমূহ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ মাজত হোৱা অসম চুক্তি মতে অসম আন্দোলনৰ অন্ত পৰে। এই চুক্তিত আন কেইবাটাও চৰ্তৰ লগতে গোলাঘাট জিলাৰ নুমলীগড়ত তেল শোধনাগাৰ স্থাপন কৰাও অন্যতম চৰ্ত আছিল।
বৰ্তমান স্থিতি
২০১৪ চনলৈকে নুমলীগড় তেল শোধনাগাৰৰ ক্ষমতা প্ৰতি বছৰে ৩ নিযুত মেট্ৰিক টন আছিল। ২০১৯ চনৰ জানুৱাৰী মাহত অৰ্থনৈতিক পৰিক্ৰমা বিষয়ক কেবিনেট কমিটিয়ে শোধনাগাৰটোৰ ক্ষমতা প্ৰতি বছৰে ৯ নিযুত মেট্ৰিক টনলৈ বৃদ্ধি কৰাৰ পৰিকল্পনাত অনুমোদন জনায়।
২০২১ চনত ভাৰত চৰকাৰ নিৰ্বিনিয়োজন নীতিৰ আধাৰত নুমলীগড় শোধনাগাৰৰ ভাৰত পেট্ৰ’লিয়াম কৰ্পৰেচন লিমিটেডৰ হাতত থকা ৬১.৬৫ শতাংশ শ্বেয়াৰ অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেড, অসম চৰকাৰ আৰু ইঞ্জিনিয়াৰৰ্ছ ইণ্ডিয়া লিমিটেডক বিক্ৰী কৰা হয়। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ৯৮৭৫.৯৬ কোটি টকাত ভাৰত পেট্ৰ'লিয়ামৰ অংশীদাৰীত্ব বিক্ৰী কৰি অন্য তিনিটা ৰাজহুৱা খণ্ডলৈ হস্তান্তৰ কৰে। এই চুক্তি অনুসৰি ভাৰত পেট্ৰ’লিয়াম কৰ্পৰেচন লিমিটেডৰ ৬১.৬৫ শতাংশ শ্বেয়াৰৰ পৰা অইলে ৫৪.১৬ শতাংশ, অসম চৰকাৰে ৩.১২ শতাংশ শ্বেয়াৰ ক্ৰয় কৰে। ইয়াৰ ফলত অইলৰ অংশীদাৰীত্ব ২৬ শতাংশৰ পৰা ৫৪.১৬ শতাংশ বৃদ্ধি হৈ ৮০.১৬ শতাংশ হয়, অসম চৰকাৰৰ অংশীদাৰীত্ব ১২.৩৫ শতাংশৰ পৰা ১৫.৪৭ শতাংশ হয়। নতুনকৈ ই আই এল অৰ্থাৎ ইঞ্জিনিয়াৰৰ্ছ ইণ্ডিয়া লিমিটেডে ৪.৩৭ শতাংশ শ্বেয়াৰৰ অংশীদাৰ হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কোম্পানী শ্ৰেণী:অসমৰ তেল শোধনাগাৰ
এণ্টিগুৱা আৰু বাৰ্বুডা
এণ্টিগুৱা আৰু বাৰ্বুডা কেৰিবিয়ান আৰু আটলাণ্টিক মহাসাগৰৰ মাজৰ এখন দ্বীপ ৰাষ্ট্ৰ। এই ৰাষ্ট্ৰত দুখন দ্বীপ আছে।
প্ৰশাসন
এণ্টিগুৱা আৰু বাৰ্বুডাক কেইখনমান পেৰিচ আৰু দিপেণ্ডেঞ্চিত বিভক্ত কৰা হৈছে। বৰ্তমান এই দেশত ৬খন পেৰিচ আৰু ২খন দিপেণ্ডেঞ্চি আছে।
পেৰিচসমূহ
দিপেণ্ডেঞ্চি
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:উত্তৰ আমেৰিকাৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
পথাৰ শ্যামগাঁও বৌদ্ধ বিহাৰ
পথাৰ শ্যামগাঁও বৌদ্ধ বিহাৰ অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰৰ বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে বসবাস কৰা পথাৰ শ্যামগাঁৱত অৱস্থিত এক বৌদ্ধ বিহাৰ। গাঁওখনৰ উপাসক-উপাসিকাসকলে ধৰ্মচৰ্চাৰ নিমিত্তে প্ৰতিষ্ঠা কৰা বৌদ্ধ বিহাৰ তিতাবৰ অঞ্চলৰ সৰ্বপ্ৰাচীন বৌদ্ধ ধৰ্মস্থান।
ইতিহাস
এই বৌদ্ধ বিহাৰ পোনপ্ৰথমে যোৰহাটত অৱস্থিত আছিল পৰৱৰ্তী সময়তহে তিতাবৰৰ পথাৰ শ্যামগাৱঁত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। এই বৌদ্ধ ধৰ্মস্থান থেৰাবাদী বৌদ্ধ ধৰ্মপন্থীয়। পথাৰ শ্যামগাঁৱৰ এই বৌদ্ধবিহাৰ ১৮১৫ শকত স্থাপিত। তেতিয়াৰে পৰা এই স্থানত থেৰাবাদী বৌদ্ধ ধৰ্ম প্ৰৱাহিত হৈ আহিছে। ২০১১ চনৰ জৰীপমতে এই বৌদ্ধ ধৰ্মস্থানৰ প্ৰতি স্থানীয় পথাৰ শ্যামগাঁৱৰ সৰ্বমুঠ ৬৩টা পৰিয়াল অনুৰক্ত হৈ আছে। বিহাৰখন পৰিচালনা কৰে বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলে। বৰ্তমান এই বিহাৰৰ অধ‍্যক্ষ হৈছে ফুছ' ভিক্ষু। ভিক্ষুসকলেই উপাসকসকলক ধৰ্মকথা শুনায় অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ মাজত ধৰ্মচৰ্চা কৰে।
ঐতিহাসিক গুৰুত্ব
পথাৰ শ্যামগাঁৱৰ এই বৌদ্ধবিহাৰৰ এটি উল্লেখযোগ‍্য দিশ হৈছে― এই ধৰ্মস্থান প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থানৰূপে চিহ্নিত। 'প্ৰাচীন কীৰ্তিচিহ্ন আৰু অভিলেখ আইন ১৯৫৯'ৰ অধীনত এই ঐতিহাসিক অঞ্চলক ৰাজ‍্য চৰকাৰৰ সংৰক্ষিত প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থান ৰূপে চিহ্নিত কৰা হয়। সেয়েহে এই বৌদ্ধ বিহাৰৰ এক ঐতিহাসিক গুৰুত্ব আছে।
সামৰণি
যিহেতু এই ধৰ্মস্থানৰ  এক ঐতিহাসিক গুৰুত্ব আছে। সেই হিচাপে এই স্থান পৰিদৰ্শনৰ বাবে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা জনসমাগম ঘটে। লগতে বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোক সকলৰ সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত এই স্থানৰ উল্লেখযোগ‍্য গুৰুত্ব আছে।
তথ‍্যদাতা
১) চালিন্দা ভিক্ষু।
ভীমৰাও কেচৰকাৰ
ভীমৰাও কেচৰকাৰ (Bhimrao Kesarkar) এজন ভাৰতীয় পেৰালিম্পিক খেলুৱৈ। তেওঁ ১৯৮৪ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত পুৰুষৰ জেভলীন এল৬ শ্ৰেণীত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল। সেইবছৰৰ পেৰালিম্পিক সমাৰোহত কেচৰকাৰৰ ১টা পদক আৰু যোগিন্দৰ সিং বেদীৰ ৩টা পদকেৰে ভাৰতে মুঠ ৪টা পদক লাভ কৰিছিল আৰু ৫৪খন অংশগ্ৰহণকাৰী দেশৰ ভিতৰত ৩৭তম স্থানত আছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয়