cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
স্পঞ্জ
বৈশিষ্ট্য
বহুকোষী দেহত সুনিৰ্দিষ্ট কলা, কলাতন্ত্ৰ, অঙ্গ আৰু অঙ্গতন্ত্ৰ নাথাকে। প্ৰধানত অসাম্য দেহ, অৰ্থাৎ দেহ কোনো দিশৰ পৰাই সমানভাৱে ভাগ কৰিব পৰা নাযায়। দেহৰ নলিকাতন্ত্ৰ (Canal system) বৰ্তমানেও এই পৰ্বৰ অনন্য বৈশিষ্ট্য। দেহৰ অভ্যন্তৰত কোৱান'চাইট কোষৰ দ্বাৰা আবৃত স্পঞ্জোচিল (Spongocoel) নামৰ গহ্বৰ থাকে যি অছকুলাম (Osculum) নামৰ ডাঙৰ আকাৰৰ ছিদ্ৰেৰে বাহিৰলৈ উন্মুক্ত হৈ থাকে। দেহপ্ৰাচীৰ অষ্টিয়া (Ostia) নামৰ অসংখ্য ক্ষুদ্ৰাকৃতিৰ ছিদ্ৰ বিশিষ্ট, এইবোৰ প'ৰচাইট (porocyte) নামৰ কোষৰ দ্বাৰা গঠিত। দেহত ফ্লেজেলা বিশিষ্ট কোষ পিনাক'চাইট (Pinacocyte) আৰু কোৱান'চাইটৰ (Choanocyte) দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত এক বা একাধিক প্ৰকোষ্ঠ (Chamber) থাকে। ইহঁতৰ দেহ ফুলদানি আকৃতিৰ (Vase-like), চুঙা আকৃতিৰ (Cylindrical), নলাকাৰ (Tubular), কুচন আকৃতিৰ (Cushion-shaped) ইত্যাদি আৰু প্ৰতিসাম্যতা (Symmetry) অপ্ৰতিসম (Asymmetry) অথবা পাৰ্শ্বীয় প্ৰতিসম (Radial symmetry)। দেহপ্ৰাচীৰ দ্বিস্তৰ বিশিষ্ট। বাহিৰৰ স্তৰ পিনাক'ডাৰ্ম (Pinacoderm) আৰু ভিতৰৰ স্তৰ কোৱান'ডাৰ্ম (Choanoderm)। উভৰ স্তৰৰ মাজত সাধাৰণতে অকোষীয় (Non-cellular) মেছেনকাইম (Mesenchyme) ধাত্ৰ থাকে য'ত স্পিকিউল (Spicule), স্পঞ্জিন (Spongin) আৰু এমিবয়ড (Amoeboid) কোষ দেখিবলৈ পোৱা যায়। পূৰ্ণাংগ প্ৰাণীবোৰ নিশ্চল (Sessile) অৰ্থাৎ কোনো অবকাঠামোত স্থায়ীভাবে লাগি থাকে। দেহত মুখছিদ্ৰ বা পায়ুছিদ্ৰ নাথাকে। ইহঁত অকলশৰীয়া (Solitary) অথবা উপনিৱেশ (Colonial) গঠন কৰি বাস কৰে। সকলো জলজ প্ৰাণী; বেছিভাগ সামুদ্ৰিক, কিছুমান প্ৰজাতি মৃদুপানীত বাস কৰে। সকলো স্পঞ্জেই উভলিঙ্গী (Hermaphrodite), যদিও ইহঁতে Allogamy তথা cross-fertilization প্ৰদৰ্শন কৰে অৰ্থাৎ একে দেহত স্ত্ৰী আৰু পুৰুষ জননকোষ উৎপন্ন হলেও দুটি ভিন্ন সদস্যৰ স্ত্ৰী আৰু পুৰুষ জননকোষৰ মাধ্যমেও নিষেচন (Fertilization) সম্পন্ন হয়। ইহঁতৰ অযৌন প্ৰজনন মুকুল উৎপাদন বা মুকুলোদগম (Budding), দ্বিবিভাজন বা ফিছন (Fission) আৰু গেমিউল গঠনৰ (Gemmule formation) জৰিয়তে আৰু যৌন প্ৰজনন গেমেট'গনিৰ (Gametogony) যোগেদি হয়। সকলো প্ৰাণীৰ পুনৰুজ্জীৱন ক্ষমতা আছে। দেহেৰ ক্ষতিগ্ৰস্ত অংশৰ পুনঃ উৎপত্তিৰ (Regeneration) ক্ষমতা আছে।
শ্ৰেণীবিন্যাস
১৯৭২ চনত বিজ্ঞানী মেগলিচৰ (Meglitsch) প্ৰদত্ত পৰিফেৰা পৰ্বৰ বৰ্গীকৰণ মূলতঃ অন্তঃকঙ্কালৰ ওপৰত ভিত্তিকৰি নিৰ্মিত।
শ্ৰেণী: কেলকেৰিয়া (Calcarea)
লেটিন শব্দ Calx যাৰ আভিধানিক অৰ্থ Lime অৰ্থাৎ চুণৰ পৰা কেলকেৰিয়া শব্দটো আহৰণ কৰা হৈছে। সৰু আকৃতিৰ চুণযুক্ত (Calcareous) স্পঞ্জৰ দৈৰ্ঘ্য ১০ ছেমি, ইয়াতকৈও সৰু হয়। দেহাকৃতি চুঙাকৃতিৰ (Cylindrical) বা ফুলদানী (Vase-like) আকৃতিৰ। অকলশৰীয়া (Solitary) বা উপনিৱেশ (Colonial) পাতি বাস কৰে। স্পিকিউল (Spicule) চুণেৰে (Lime) নিৰ্মিত আৰু এক/তিনি/চাৰি ৰশ্মি (Rayed) বিশিষ্ট। ফ্লেজেলাম প্ৰকোষ্ঠ দীঘল আকৃতিৰ। কোৱান'চাইট (Choanocyte) নামৰ কোষবোৰ আকৃতিত ডাঙৰ। সকলো সামুদ্ৰিক। উদাহৰণ: Sycon gelatinosum।
শ্ৰেণী: হেক্সাটিনেলিডা (Hexactinellida)
কাপ (Cup), গোলাকাৰ বা ফুলদানী আকৃতিৰ স্পঞ্জ তুলনামূলকভাৱে বৃহৎ আকাৰৰ, অনেক এক মিটাৰ পৰ্যন্ত হয়। স্পিকিউল (Spicule) ছিলিকাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত (Siliceous) আৰু ছয় ৰশ্মি (Rayed) বিশিষ্ট। ডাৰ্মেল এপিথেলিয়াম (Dermal epithelium) বা এক্সোপিনাকোৰ্ডাম (Exopinacoderm) অনুপস্থিত। ফ্লেজেলাম প্ৰকোষ্ঠ ডিম্বাকৃতিৰ কোৱান'চাইট (Choanocyte) নামৰ কোষবোৰো আকৃতিত সৰু। সকলো সামুদ্ৰিক, অনেক গভীৰ সমুদ্ৰৰ বাসিন্দা। উদাহৰণ: Euplectella aspergillus।
শ্ৰেণী: ডেম'স্পঞ্জি (Demospongiae)
গ্ৰীক শব্দ Demose যাৰ আভিধানিক অৰ্থ Frame অৰ্থাৎ কাঠামো আৰু Spongos যাৰ আভিধানিক অৰ্থ Sponge অৰ্থাৎ স্পঞ্জৰ পৰা ডেম'স্পঞ্জি শব্দটি আহৰণ কৰা হৈছে। কোৱান'চাইট (Choanocyte) নামৰ কোষবোৰ আকৃতিত সৰু। ফ্লেজেলাম প্ৰকোষ্ঠ গোলাকাৰ বা বৃত্তাকাৰ। অনেক প্ৰাণীৰ স্পিকিউল নাথাকে। যিবোৰৰ থাকে সিহঁতৰ স্পিকিউল ছিলিকা (Siliceous) বা স্পঞ্জিন-তন্তুৰ (Spongin fibre) দ্বাৰা নিৰ্মিত অথবা ছিলিকা আৰু স্পঞ্জিন তন্তুৰ সমন্বয়ত গঠিত আৰু এক বা ছয় ৰশ্মি (Rayed) বিশিষ্ট। সৰুৰ পৰা বৃহৎ আকাৰৰ দেহ ফুলদানী আকৃতিৰ (Vase-like), কাপ আকৃতিৰ (Cup-like), কুছন আকৃতিৰ (Cushion-shaped) আৰু ইহঁত অকলশৰীয়া (Solitary) অথবা উপনিৱেশ (Colonial) গঠন কৰি অৱস্থান কৰে। অধিকাংশই সামুদ্ৰিক, কিছুমান মৃদু পানীৰ বাসিন্দা। উদাহৰণ: Spongilla locustris।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
ৰেৱতী
আশা কেলুন্নী (জন্ম: ৮ জুলাই ১৯৬৬)-ৰ জনপ্ৰিয় নাম হৈছে ৰেৱতী (Revathi)। ৰেৱতী ভাৰতীয় ছবি জগতৰ অভিনেত্ৰী। তেখেতেক সচৰাচৰ তামিল আৰু মালয়ালম ছবিত দেখিবলৈ পোৱা যায়। ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাকে ধৰি একাধিক স্বীকৃতি-সন্মান তেখেতে আহৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। তেখেতে তিনিটা ভিন্ন শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় ছবি বঁটা লাভ কৰিছে, আনহাতে নবাৰকৈ দাক্ষিণাত্য ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰে সন্মানীত হৈছে।
৮০ আৰু ৯০ৰ দশকত তামিল, তেলুগু আৰু মালয়ালম ভাষাত ফিল্মফেয়াৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰা ৰেৱতী হৈছে একমাত্ৰ ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তাৰে ভিতৰত তিনিবাৰকৈ ক্ৰমাগতভাৱে লাভ কৰা তামিল ভাষাৰ বঁটাটোও সন্নিৱিষ্ট। ছবিত অভিনয় কৰাৰ উপৰি, ৰেৱতীয়ে কিছুমান সামাজিক সংগঠনৰ লগত জড়িত হৈ সমাজহিতৈষী কৰ্মও সম্পাদন কৰিছে। তাৰে ভিতৰত 'Banyan', 'Ability foundation', 'Tanker foundation' আৰু 'Vidyasagar' হৈছে অন্যতম। ৰেৱতীয়ে চেন্নাই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱ আৰু ভাৰতৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱৰ দৰে সন্মানীয় ছবি মহোৎসৱতো সদস্য হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভাৰতৰ কোচীত ৰেৱতীয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। পিতৃ মালাংক কেলুন্নী আছিল ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ মেজৰ। আনহাতে মাতৃ আছিল ললিতা কেল্লুনী।
বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকাৰ কালতেই ৰেৱতীয়ে এটা ফেশ্বন শ্ব'ত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ দলটোৰ এখন দলীয় ফটো লোৱা হৈছিল আৰু সেইখন ফটোকে এখন জনপ্ৰিয় তামিল আলোচনীৰ প্ৰচ্ছদ হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল। এইখন ছবি পৰিচালক ভাৰতীৰাজাই প্ৰত্যক্ষ কৰে। ভাৰতীৰাজা সেইসময়ত তেখেতৰ পৰৱৰ্তী ছবিৰ বাবে এগৰাকী নায়িকাৰ সন্ধানত আছিল। ছবিখনৰ নাম আছিল 'মন বাসনায়'। এইখন ছবিয়েই ৰেৱতীৰ জীৱনৰ প্ৰথমখন ছবি হৈ পৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৮৩ চনত মুক্তিলাভ কৰা তামিল ভাষাৰ ছবি 'মন বাসনায়' হৈছে ৰেৱতীৰ জীৱনৰ প্ৰথমখন ছবি। ছবিখনৰ বাবে তেখেতে 'ফিল্মফেয়াৰ বিশেষ বঁটা-দাক্ষিণাত্য' লাভ কৰে। একেটা বৰ্ষতে ৰেৱতীয়ে মালয়ালম ছবি 'কাট্টাহে কিলিকুড়ু'ত অভিষেক ঘটায়।
১৯৮৪ চনত মুক্তি লাভ কৰে ৰেৱতীয়ে অভিনয় কৰা প্ৰথমখন তেলুগু ভাষাৰ ছবি 'সীতাম্মা পেল্লী'। ছবিখনৰ পৰিচালক আছিল বাপু। একেটা বৰ্ষতে মুক্তিলাভ কৰা আনখন ছবি 'মানসা বীনা' মালয়ালম ভাষালৈও ডাবিং কৰা হয়। নাম ৰখা হয় 'Thennal Thedunna Poovu'।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৮৬ চনত ৰেৱতীয়ে চিনেমেটোগ্ৰাফাৰ আৰু পৰিচালক সুৰেশ চন্দ্ৰ মেননৰ লগত বিয়াত বহে। ২০১৩ চনত তেওঁলোকৰ বিচ্ছেদ ঘটে। শেহতীয়াকৈ ২০১৮ চনত ৰেৱতীয়ে ব্যক্ত কৰিছে যে, তেখেতৰ পাঁচ বছৰীয়া এগৰাকী কন্যা সন্তান আছে; যাক তেখেতে ইন-ভিট্ৰ' ফাৰ্টিলাইজেশ্যনৰ জৰিয়তে লাভ কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
নামঘৰীয়া (উপন্যাস)
নামঘৰীয়া হৈছে অতুলানন্দ গোস্বামীয়ে ৰচনা কৰা এখন অসমীয়া ভাষাৰ উপন্যাস। এজন অবিবাহিত, সমাজপ্ৰিয় নামঘৰীয়াৰ জীৱনৰ আধাৰত উপন্যাসখনি ৰচিত। উপন্যাসখনি যোগেশ দাস সম্পাদিত 'অধিনায়ক' নামৰ অলোচনীখনত চোৱা-চোৱাকৈ প্ৰকাশ পায়। ২০১০ চনত বনলতা প্ৰকাশনে গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে। গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰই উপন্যাসখনিক ধাৰাবাহিক ৰূপে সম্প্ৰচাৰ কৰে।
লেখকৰ পৰিচিতি
প্ৰসিদ্ধ গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, অনুবাদক অতুলানন্দ গোস্বামীয়ে ১৯৩৫ চনত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। হামদৈ পুলৰ জোন (১৯৬৬), গল্প (১৯৬৭), ৰাজপাট (১৯৭৬), পলাতক (১৯৮৩), আশ্ৰয় (১৯৯৩) আদি তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য গল্প সংকলন। চেনেহ জৰীৰ গাঁথি (২০০৫) আৰু নামঘৰীয়া (১৯৮৯) তেখেতৰ বহুপঠিত উপন্যাস। চেনেহ জৰীৰ গাঁথি' ৰ বাবে তেখেতে ২০০৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। তেখেতক ২০১৩ চনৰ অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
জেৰেমী লালৰিন্নুংগা
জেৰেমী লালৰিন্নুংগা এগৰাকী ভাৰতীয় ভাৰোত্তোলক। তেওঁ ২০১৮ চনত আৰ্জেণ্টিনাৰ ৰাজধানী বুৱেনছ আইৰেছত অনুষ্ঠিত হোৱা গ্ৰীষ্মকালীন যুৱ অলিম্পিকত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ইয়াত তেওঁ পুৰুষৰ ৬২ কেজি ভাৰোত্তোলন শাখাত সোণৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে যুৱ অলিম্পিকত সোণৰ পদক লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় হিচাপে পৰিগণিত হ'ল। জেৰেমীয়ে এছিয়ান ভাৰোত্তোলন চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতাত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল। ২০১৯ চনত থাইলেণ্ডৰ পটায়াত অনুষ্ঠিত বিশ্ব ভাৰোত্তোলন চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতাৰ ৬৭ কিলোগ্ৰাম পুৰুষৰ শাখাত ২১তম স্থান লাভ কৰিছিল। জেৰেমীয়ে ২০২২ চনৰ কমনৱেল্‌থ গেম্‌ছত ৬৭ কেজি শাখাত, স্নেট্‌চত ১৪০ কিলোগ্ৰাম আৰু ক্লীন এণ্ড জাৰ্কত ১৬০ কিলোগ্ৰামৰ ভাৰ উত্তোলন কৰি অভিলেখ স্থাপন কৰাৰ লগতে সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল।
নামঘৰীয়া (উপন্যাস)
চৰিত্ৰসমূহ
উপন্যাসখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰ হৈছে গাঁৱৰ নামঘৰৰ নামঘৰীয়া। অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰসমূহ হৈছে- বাখৰ, মালতী বুঢ়ী ওৰফে মেছুৰ মাক, সৰুগোঁসাই, নৱ, ৰুদ্ৰ চোৰ ওৰফে ৰুদ্ৰকান্ত, বাখৰৰ মাক, জয়দ্ৰথ, ঠানু, হেমকান্ত, ডাক্তৰ, দৰোগা অচিন্ত্য ডেকা, সৰুগোঁসাইৰ জীয়েক মাজনী ইত্যাদি।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
নামঘৰীয়া উপন্যাসখন এখন গাঁৱৰ কেও-কিছু নোহোৱা, ঈশ্বৰৰ একান্ত ভকত এজন নামঘৰীয়াৰ জীৱন আৰু গাঁৱৰ লোকসকলৰ বাবে তেওঁ পালন কৰা দায়িত্ব, ত্যাগ আদিৰ কহিনীৰ আধৰত ৰচিত। নামঘৰীয়া অবিহনে গাঁওখনৰ বিয়া-সবাহ, বিহু-ভাওনা অনুষ্ঠিত নহয়, সকলোতে নামঘৰীয়াই দেহা ভাঙি কাম কৰে। নামঘৰীয়াৰ এশ এবুৰি কাম- নামঘৰ সৰা- মোচা কৰাৰ পৰা গাঁৱৰ মানুহৰ জা-জঞ্জাল গুচোৱালৈ, স্কুলৰ ল'ৰা- ছোৱালীৰ পেন্সিল বা নেওতা কিতাপ কিনি দিয়াৰ পৰা মালতী বুঢ়ীৰ হেদালিখন সাজি দিয়ালৈ নামঘৰীয়া ন'হলেই নহয়। নামঘৰীয়াই ৰুদ্ৰ চোৰৰ পুতেক বাখৰক বেপাৰ কৰি উপাৰ্জন কৰিবলৈ শিকায়, মালতী বুঢ়ীৰ মৰণৰ কালত পৰিচৰ্যা কৰে আৰু শেষ ইচ্ছা স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰটোৰ স্থাপনত মুখ্য ভূমিকা লয়, হালৰ গৰু মৰি যোৱা জয়দ্ৰথৰ বাবে খেতিৰ যোগাৰ কৰে, ৰুদ্ৰ চোৰ, বুদুৰাম, গুণাইহঁতৰ বাবে কামৰ যোগাৰ কৰে। প্ৰতিদিনে গাঁৱৰ মানুহৰ কথা মনিকূটৰ বংশীগোপালক জনায়। অৱশেষত জগন্নাথ দৰ্শনাৰ্থে পুৰী অভিমুখে যাত্ৰা কৰে যদিও নামঘৰীয়াই আদবাটৰ পৰা উভতি আহি নামঘৰৰ সমুখতে ঈশ্বৰলৈ সেৱা জনাই ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। ঈশ্বৰৰ এজন একান্ত ভকতৰ ছবি উপন্যাসখনত ফুটি উঠিছে।
জেৰেমী লালৰিন্নুংগা
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
তেওঁলোকৰ পৰিয়ালত আৰু ৪জন ভাতৃ আছে। প্ৰথম অৱস্থাত ৮ বছৰ বয়সলৈকে জেৰেমীয়ে দেউতাকৰ পদাংক অনুসৰণ কৰি বক্সিঙৰ বাবে প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছিল, কিন্তু আইজলৰ সেই একাডেমী বন্ধ হোৱাৰ পিছত তেওঁ ভাৰোত্তোলনত মনোনিৱেশ কৰে। প্ৰথম প্ৰশিক্ষক মালছাওমাৰ অধীনত তেওঁ বাঁহ আৰু পানীৰ পাইপেৰে ভাৰোত্তোলন আৰম্ভ কৰিছিল। ৮ মাহৰ প্ৰশিক্ষণৰ অন্তত তেওঁ পুনেৰ আৰ্মী স্প’ৰ্ট্‌ছ ইনষ্টিটিউটত প্ৰশিক্ষণৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয়। ইয়াত অতি ভাল ফলাফল প্ৰদৰ্শন কৰাৰ পিছত তেওঁক পাটিয়ালাত অনুষ্ঠিত হোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় শিবিৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
নামঘৰীয়া (উপন্যাস)
বঁটা-সন্মান
উপন্যাসখনি অসম সাহিত্য সভাৰ ১৯৯১ চনৰ 'অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী সাহিত্য বঁটা'ৰে সন্মানিত।
জেৰেমী লালৰিন্নুংগা
কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণি
প্ৰশিক্ষক জাৰ্জোকিমাৰ অধীনত এএছআই-ত প্ৰশিক্ষণ লৈ ২০১৬ চনত পাটনাৰ ছাব-জুনিয়ৰ প্ৰতিযোগিতাত ১৯৮ কেজি (৯০+১০৮, ক্লীন এণ্ড জাৰ্কত) ভাৰ উত্তোলন কৰি প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখ গঢ়ি স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে। একে বছৰতে মালয়েছিয়াত অনুষ্ঠিত বিশ্ব যুৱ ভাৰোত্তোলন চেম্পিয়নশ্বিপত ২৩৫ কেজি ওজন তুলি ৰূপৰ পদক লাভ কৰে জেৰেমীয়ে। ২০২২ বৰ্ষৰ আৰম্ভণিতে উজবেকিস্তানত অনুষ্ঠিত এছিয়ান ইউথ এণ্ড জুনিয়ৰ চেম্পিয়নশ্বিপত তেওঁ যুৱ শাখাত ৰূপৰ পদক লাভ কৰিছিল। যুৱ অলিম্পিক ট্ৰায়েলত ২৭৩ কিলোগ্ৰাম ওজন তুলি জেৰেমীয়ে জুনিয়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখ গঢ়িবলৈ সক্ষম হয়।
নামঘৰীয়া (উপন্যাস)
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
জেৰেমী লালৰিন্নুংগা
ভাৰতীয় সেনাবাহিনী
লালৰিন্নুংগাই ২০১৯ চনৰ মে' মাহত ব্ৰিগেড অৱ দ্য গাৰ্ডৰ ১৭ নং বেটেলিয়নত নাইব চুবেদাৰ হিচাপে ভাৰতীয় সেনাবাহিনীত যোগদান কৰে।
মানৱজাতিৰ ইতিহাস
right|400px|thumb|ইতিহাসৰ তিনি প্ৰতীক: বালিঘড়ী, কিতাপ আৰু মানচিত্ৰ বিশ্বৰ ইতিহাস হৈছে পৃথিৱী নামৰ গ্ৰহত বসবাস কৰা মানৱজাতিৰ ইতিহাস, গ্ৰহ হিচাপে পৃথিৱীৰ ইতিহাস নহয়। মানুহৰ ইতিহাস মূলত প্ৰস্তৰ যুগৰ পৃথিৱীৰ সময়ৰ পৰা আৰম্ভ হয়। আদিম যুগৰ পৰা প্ৰাপ্ত সকলো প্ৰত্নতাত্ত্বিক আৰু লিখিত ইতিহাসৰ আওতাভুক্ত। যদিও লিখন পদ্ধতি আবিষ্কাৰৰ আগতেই সভ্যতাৰ নিদৰ্শন পোৱা গৈছে, তথাপি লিখন পদ্ধতিৰ আবিষ্কাৰৰ মাধ্যমেৰেই প্ৰাচীন প্ৰামাণ্য ইতিহাসৰ আৰম্ভ হয়। । পস্তৰ যুগৰ পৰা প্ৰাক ঐতিহাসিক যুগৰ সূচনা ঘটে। তাৰ পিছত মানৱ সভ্যতা নৱপ্ৰস্তৰ যুগত প্ৰৱেশ কৰে আৰু শিল্প বিপ্লৱৰ সূচনা ঘটে। নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ বিপ্লৱে উদ্ভিদ আৰু পশুৰ গৃহপালন আৰু উন্নত কৃষিপদ্ধতিৰ আবিস্কাৰ মানৱ সভ্যতাৰ এক অনন্য নিদৰ্শন ৰূপে চিহ্নিত। কৃষিৰ উন্নয়নৰ লগে লগে মানুহে অঘৰী জীৱন ত্যাগ কৰি স্থায়ীভাবে বসবাস কৰিবলৈ লয়। তথাপি বহু সমাজত অঘৰী জীৱনব্যৱস্থা বৰ্তী থাকে, বিশেষকৈ ভৌগোলিকভাবে বিচ্ছিন্ন আৰু আবাদযোগ্য উদ্ভিদ প্ৰজাতিৰ অভাৱ থকা অঞ্চলবোৰত। কৃষি পৰা প্ৰাপ্ত খাদ্য নিৰাপত্তা আৰু অধিক উৎপাদনৰ ফল মানৱ গোষ্ঠীবোৰৰ আকাৰ ধীৰে ধীৰে বৃদ্ধি পায় আৰু ডাঙৰ সামাজিক প্ৰতিষ্ঠানৰ জন্ম দিয়ে। যোগাযোগ ব্যবস্থাৰ উন্নয়নেও এইক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
জেৰেমী লালৰিন্নুংগা
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাৰোত্তোলক
মানৱজাতিৰ ইতিহাস
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইতিহাস
বৈশাখী
বৈশাখী (ਵਿਸਾਖੀ) শিখ সকলৰ ধৰ্মীয় তথা সাংস্কৃতিক উৎসৱ। বৈশাখ মাহৰ সংক্ৰান্তি তিথিত বৈশাখী পালন কৰা হয়। বৈশাখী সাধাৰণতে ইংৰাজী কেলেণ্ডাৰৰ ১৩/১৪ এপিল তাৰিখে উদযাপিত হয়। ১৬৯৯ চনত শিখ সকলৰ দশম গৰাকী গুৰু গোবিন্দ সিঙে এইদিনা খালসা পন্থা গঠন কৰিছিল।    হিন্দু বিক্ৰম সংবৎ দিনপঞ্জী অনুসৰি বৈশাখী বৈশাখ সংক্ৰান্তি হিচাপে পালন কৰে। পাৰম্পৰিক ভাবে বৈশাখী বৈশাখ মাহৰ প্ৰথম দিন বাবে বহুতো ভাৰতীয়য়ে এইদিনা সৌৰ নৱবৰ্ষ পালন কৰে। এই সময়ত ভাৰতৰ ভিন ভিন অঞ্চলত বিভিন্ন বসন্ত উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হয়।
বৈশাখী ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ ঘাইকৈ পঞ্জাব অঞ্চলত সংঘটিত ভাৰত তথা শিখ ধৰ্মৰ ঐতিহাসিক ঘটনাৰ দিন। মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ আদেশত ইছলামলৈ ধৰ্মান্তৰ হবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে গুৰু টেগ বাহাদুৰৰ হত্যা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ফলত শিখ সকলৰ দশম গুৰুৰ অভিষেক আৰু একদিনয়ে গুৰু গোবিন্দ সিঙে খালসা পন্থা গঠন কৰিছিল। এই ঘটনা বৈশাখীৰ দিনা সংঘটিত হৈছিল।  শিখ সম্ৰাজ্যৰ সম্ৰাট ৰজা ৰঞ্জিত সিঙে ১৮০১ চনৰ ১২ এপ্ৰিল তাৰিখে বৈশাখীৰ দিনা পঞ্জাব ৰাজ্য একত্ৰিত কৰি ৰাজপাট আৰোহণ কৰিছিল। শিখ ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তক তথা প্ৰথম শিখ গুৰু গুৰু নানকদেৱ জীৰ শিষ্য চাহিব সিং বেদীয়ে তেওঁৰ ৰাজ অভিষেক কৰিছিল। ১৯১৯ চনৰ ১৩ এপ্ৰিল তাৰিখে বৈশাখীৰ দিনা অবিভক্ত ভাৰতৰ পঞ্জাব প্ৰদেশৰ অমৃতসৰ চহৰত ইংৰাজ সেনানায়ক ব্ৰিগেডিয়াৰ ৰেগিনাল্ড ডায়াৰৰ নিৰ্দেশত জালিয়ানৱালাবাগৰ হত্যাকাণ্ড সংঘটিত হৈছিল।
বৈশাখীত, গুৰুদ্বাৰাসমূহ সজোৱা হয় আৰু কীৰ্তন অনুষ্ঠিত কৰা হয়। শিখসকলে স্থানীয় গুৰুদ্বাৰালৈ যায়, মেলা আৰু 'নগৰ কীৰ্তন'ৰ লগতে নৃত্য-গীত আৰু ভোজৰ আয়োজন কৰা হয়। ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ হিন্দু সকলে এইদিনা সৌৰ নৱবৰ্ষ পালন কৰে। ইয়াৰ লগতে বিভিন্ন কৃষিভিত্তিক উৎসৱো অনুষ্ঠিত হয়। এইদিনা গংগা, ঝিলাম আৰু কাবেৰী আদি পবিত্ৰ নদীত স্নান কৰা, মন্দিৰ দৰ্শন কৰা, সম্পৰ্কীয় তথা বন্ধুবৰ্গৰ সৈতে মিলন আৰু অন্যান্য উৎসৱত অংশগ্ৰহণ কৰা হয়। ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তত বৈশাখীৰ সময়ত সমপৰ্যায়ৰ বিভিন্ন আঞ্চলিক নামৰে উৎসৱ পালন কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম
মংগোলিয়াৰ নাৰী
thumb|মংগোলীয়াৰ‌ নাৰী
এছিয়াৰ আন বহু সমাজৰ মহিলাতকৈ মংগোলীয় নাৰীৰ সামাজিক মৰ্যাদা বেছি আছিল যদিও তেওঁলোকক গৰু আৰু সম্ভৱতঃ ঘোঁৰা চৰাবলৈ অক্ষম বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
মংগোলিয়াৰ মহিলাসকলে পৰিয়াল আৰু অৰ্থনৈতিক জীৱনত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। দুখীয়া মহিলাতকৈ কিছুমান অধিক অভিজাত মহিলাৰ সুযোগ বেছি আছিল, তথাপিও মানসম্পন্ন জীৱনশৈলীৰ বাবে সকলো মহিলাই কাম কৰিবলগীয়া হৈছিল। ঘৰৰ প্ৰতিজন সদস্যৰ দায়িত্ব আছিল, তথাপিও মহিলাৰ কান্ধত অধিক বোজা জাপি দিয়াৰ প্ৰৱণতা দেখা গৈছিল। বহু সংস্কৃতিত মহিলাসকলে ঘৰুৱা কাম-কাজ চলাব বুলি আশা কৰা হৈছিল। তথাপিও মংগোলিয়াৰ মহিলাসকলে ঘৰুৱা কাম যেনেঃ জীৱ-জন্তুৰ যত্ন লোৱা, দুগ্ধজাত সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰা, ঊল কাটি লোৱা আদি কাম কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ঘৰুৱা কামৰ জৰিয়তে সমাজৰ অভিজাত শ্ৰেণীৰ মহিলাসকলে যথেষ্ট পৰিমাণৰ ক্ষমতা লাভ কৰিছিল আৰু নিজৰ ভূমিকাক আগুৱাই নিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কম সৌভাগ্যৱানসকলে ঘৰুৱা কামৰ পৰা লাভৱান হ’ব পৰা নাছিল। মংগোল সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ সময়ত সমাজৰ দৰিদ্ৰ মহিলাসকলে কোনো ধৰণৰ উপযুক্ত স্বাস্থ্যসেৱা বা শিক্ষা আৰু অৱসৰৰ কোনো সুযোগ লাভ কৰিব পৰা নাছিল।
মংগোলিয়াত গৃহহীন মহিলাসকল সাধাৰণতে বাল্টিভৰ্তি পানী সংগ্ৰহ কৰা, পৰিয়ালৰ বাবে খাদ্য ৰন্ধা, পশুধনক সুস্থ কৰি ৰখা, জুইৰ বাবে কাঠ সংগ্ৰহ কৰা, শিশুক স্তনপান কৰাই দিয়া আৰু ডাঙৰ-দীঘল কৰা, কাপোৰ চিলোৱা আৰু সাধাৰণতে ঘৰুৱা সকলো কাম ক্ৰমবদ্ধ কৰি ৰখাৰ দায়িত্বত থাকে।
গ্ৰীণ টী
গ্ৰীণ টী বা সেউজ চাহ হৈছে এক প্ৰকাৰৰ চাহ। ইয়াক কেমেলিয়া চাইনেনচিছৰ (Camellia sinensis) অ'লং চাহ আৰু ৰঙা চাহ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা শুষ্ককৰণ আৰু অক্সাইড প্ৰক্ৰিয়া প্ৰয়োগ নকৰা পাত আৰু কোঁহৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। গ্ৰীণ টীৰ উৎপত্তি হৈছিল চীন দেশত, আৰু তেতিয়াৰে পৰা ইয়াৰ উৎপাদন পূব এছিয়াৰ আন দেশসমূহলৈ বিয়পি পৰিছে।
মংগোলিয়াৰ নাৰী
মংগোলিয়াত মহিলাৰ বাবে ৰাজনৈতিক সংহতিৰ পৰিৱেশ এটা তৈয়াৰ কৰা হৈছে মহিলা হোৱাৰ বাবেই নাৰী বৈষম্যৰ সমুখীন হৈছে বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়। মহিলাসকলেও বিশ্বাস কৰে যে পুৰুষৰ সৈতে ৰাজনৈতিক বিষয়ত আলোচনা কৰাৰ সময়ত তেওঁলোকৰ বৈধতা কম। অতি পৰম্পৰাগত অৰ্থত যাযাবৰী সমাজত মহিলাসকলক আনুষ্ঠানিক ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল কাৰণ তেওঁলোকৰ সিদ্ধান্ত ঘৰুৱা ক্ষেত্ৰতে সীমাবদ্ধ আছিল। ১৯২১ চনত মংগোলিয়াত এজন পুৰুষে এগৰাকী মহিলাৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰি থোৱা কৰ্তৃত্বশীলতাৰ অন্ত পৰে। ইয়াৰ ফলত মহিলাসকলক নাগৰিকৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হয়। নতুন সংবিধানে মংগোলিয়াৰ সকলো নাগৰিককে উৎপত্তি, লিংগ, লিংগ বা বিশ্বাসৰ ওপৰত গুৰুত্ব নিদিয়াকৈও সমান অধিকাৰ প্ৰদান কৰে। ১৯২৪ চনত মংগোলীয় মহিলাসকলে ভোটদান কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু সম্ভাৱনাময়ভাৱে ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হ’ব পাৰে। মহিলা সংস্থাও প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল,যাৰ জৰিয়তে ৰাষ্ট্ৰৰ দ্বাৰা নিজা পুঁজিৰ সহায়ত অধিক মহিলাক ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাত অধিক সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰী হ'বলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল। ৰাজনীতিত মহিলাসকলে সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পিছতো শীৰ্ষত মহিলাৰ সংখ্যা কম।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
গ্ৰীণ টী
গ্ৰীণ টীৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ আছে। এইসমূহ C. sinensis-ৰ প্ৰকাৰ, বৃদ্ধিৰ অৱস্থা, উদ্যান কৃষি পদ্ধতি, উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়া, আৰু শস্য সংগ্ৰহ কৰাৰ সময়ৰ ওপৰত আধাৰিত।
গ্ৰীণ টীৰ একমাত্ৰ দুটা প্ৰধান উপাদান হ'ল "কেটচিনছ" আৰু "থিয়েনিন," আৰু এই উপাদানসমূহে স্বাস্থ্যৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱে জাপান আৰু বিদেশত যথেষ্ট মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিছে।
ইতিহাস
চাহ খোৱাৰ উৎপত্তি হৈছিল চীনদেশৰ কিংবদন্তি সম্ৰাট শ্বেন্নঙৰ ৰাজত্বকালত।
কৰ্কট ৰোগ
ইয়াৰ এণ্টিঅক্সিডেণ্ট আৰু এণ্টি-ইনফ্লেমেটৰি গুণাগুণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গ্ৰীণ টীয়ে "কোষৰ ক্ষতি" প্ৰতিৰোধ কৰি কৰ্কট ৰোগৰ বিকাশ আৰু বৃদ্ধি প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰে বুলি কোৱা হৈছে।
ওজন হ্ৰাস
এই বিষয়ে কোনো উপযুক্ত প্ৰমাণ নাই যে গ্ৰীণ টীয়ে ওজন হ্ৰাস বা ওজন ধৰি ৰখাত সহায় কৰে।
উৎপাদন
২০১৩ চনত, সমগ্ৰ বিশ্বৰ গ্ৰীণ টীৰ উৎপাদন আছিল প্ৰায় ১.৭ নিযুত টন। ২০২৩ চনৰ ভিতৰত ইয়াৰ পৰিমাণ দুগুণ হ'ব বুলি আশা কৰা হৈছিল। ২০১৫ চনলৈকে চীনে বিশ্বৰ ৮০% গ্ৰীণ টীৰ যোগান ধৰিছিল। ইয়াৰ ফলত গ্ৰীণ টীৰ ৰপ্তানি বছৰি ৯% বৃদ্ধি পায়। ২০১৫ চনত চীনৰ পৰা ৩২৫,০০০ টন সেউজ চাহ ৰপ্তানি কৰা হৈছিল। ২০১৫ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ চীনৰ গ্ৰীণ টীৰ (৬,৮০০ টন) সৰ্ববৃহৎ আমদানিকাৰী আছিল আৰু ই ২০১৪ চনৰ তুলনাত ১০ শতাংশ বৃদ্ধি পাইছিল। ব্ৰিটেইনে ১,৯০০ টন আমদানি কৰিছিল যি আছিল ২০১৪ চনৰ তুলনাত ১৫ শতাংশ অধিক।
জাপানৰ সম্ৰাট
জাপানৰ সম্ৰাট হ'ল জাপানৰ শাসক আৰু জাপানৰ ৰাজপৰিয়ালৰ মুৰব্বী। জাপানৰ সংবিধানৰ মতে, তেওঁ "ৰাজ্য আৰু জনতাৰ মাজৰ ঐক্যৰ চিহ্ন" আৰু তেওঁৰ পদৱীৰ উৎস "জনতাৰ ইচ্ছা, যি সাৰ্বভৌম"। জাপানৰ ঔপনিৱেশিক গৃহস্থিৰ আইনৰ মতে সম্ৰাটৰ ক্ষমতা হস্তান্তৰৰ নিয়ম নিৰ্ধাৰিত হয়। জাপানৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সম্ৰাটৰ ওপৰত কোনো ক্ষমতা নাই। জাপানৰ সম্ৰাট শ্বিন্ট' ধৰ্মৰো মুৰব্বী। জাপানী ভাষাত সম্ৰাটক টেন্ন বোলা হয়, যাৰ অৰ্থ "স্বৰ্গীয় সাৰ্বভৌম"। জাপানী শ্বিন্ট' ধৰ্মৰ মতে, তেওঁ সূৰ্যৰ জাপানী দেৱী আমাটাৰেচুৰ বংশধৰ। সম্ৰাট সকলো জাপানী বঁটা, খিতাপ আদিৰো মুৰব্বী। সম্ৰাটৰ জন্মদিন জাপানত এক জাতীয় উৎসৱ।
গ্ৰীণ টী
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পানীয় শ্ৰেণী:চাহ
জাপানৰ সম্ৰাট
পদবী আৰু ৰাজপৰিয়াল
বৰ্তমানে, জাপানৰ সম্ৰাটেই বিশ্বত একমাত্ৰ এনে শাসক যাৰ পদৱীক "সম্ৰাট" আখ্যা দিয়া হয়। জাপানৰ ৰাজপৰিয়াল বিশ্বৰ ভিতৰতেই পুৰণি। ঐতিহাসিকভাৱে এই ৰাজতন্ত্ৰৰ আৰম্ভণি তৃতীয়ৰ পৰা ষষ্ঠ শতিকাত হৈছিল। কিন্তু পৰম্পৰাগত ক'জিকিৰ মতে (যি ৭১২ চনত লিখা সম্পূৰ্ণ হৈছিল) আৰু নিহন শ্বকিৰ মতে ( যি ৭২০ চনত সম্পূৰ্ণ হৈছিল), জাপানী ৰাজপৰিয়ালৰ আৰম্ভ হৈছিল সম্ৰাট জিম্মুৰ পৰা। তেওঁক দেৱী আমাটাৰেচুৰ প্ৰত্যক্ষ বংশধৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই গ্ৰন্থদ্বয়ৰ মতে, সম্ৰাট জিম্মুৱে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬৬০ত জাপানৰ স্থাপনা কৰিছিল। বৰ্তমানে জাপানৰ সম্ৰাট নাৰুহিট'। তেওঁ পূৰ্বৰ সম্ৰাট আকিহিট' আৰু পূৰ্বৰ সম্ৰাজ্ঞী মিচিক'ৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ। আকিহিট'ই ২০১৯ চনত জীৱিতাৱস্থাতে ক্ৰিচেণ্টিমাম সিংহাসন ত্যাগ কৰাত, নাৰুহিট'ই জাপানৰ সম্ৰাটৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিলে, ২০১৯ চনৰ ১ মে' তাৰিখে।
ইতিহাস
ঐতিহাসিকভাৱে, জাপানৰ সম্ৰাটৰ দায়িত্ব কোনো কোনো কালত ঔপচাৰিক আৰু কোনো কোনো কালত বাস্তৱিকভাৱে ঔপনিৱেশিক ক্ষমতাধাৰী। ১১৯৯ চনত প্ৰথম শ্বগুন ব্যৱস্থাৰ উদয় হৈছিল। এই ব্যৱস্থাৰ উদয়ৰ পাছৰ পৰা জাপানৰ সম্ৰাটসকলে কদাচিৎহে যুদ্ধত সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে। ই ইউৰোপীয় ৰজাসকলৰ বিপৰীত। জাপানী সম্ৰাটসকল প্ৰায় আন শক্তিৰে চালিত। উদাহৰণস্বৰূপে, ১১৯২ চনৰ পৰা ১৮৬৭ চনলৈ যদিও সম্ৰাট আনুষ্ঠানিকভাৱে জাপানৰ শাসক আছিল, বাস্তৱিক ৰাজনৈতিক আৰু শাসন ক্ষমতা আছিল শ্বগুন আৰু তেওঁলোকৰ শ্বিক্কেনৰ হাততহে। সম্ৰাটে ঔপচাৰিকভাৱে শ্বগুনসকলক দায়িত্বভাৰ প্ৰদান কৰাৰ কামহে কৰিছিল। ১৮৬৭ চনত মেইজি ব্যৱস্থাৰ পাছত, আৰু ১৮৮৯ চনৰ মেইজি সংবিধানৰ মতে, পিচে, সম্ৰাটকেই সকলো সাৰ্বভৌম শক্তিৰ কেন্দ্ৰ ঘোষিত কৰা হ'ল। কিন্তু ১৯৪৭ৰ নতুন সংবিধানৰ পাছৰে পৰা সম্ৰাট কেৱল ঔপচাৰিক মুৰব্বীহে, নামমাত্ৰ ক্ষমতাও নথকা।
বাসস্থান
ঊনবিংশ শতিকাৰ মাজ-ভাগৰ পৰাই ঔপনিৱেশিক ৰাজপ্ৰাসাদক ক্যুজ' (宮城) বোলা হয়। ই পূৰ্বৰ ইড' দুৰ্গৰ স্থানত নিৰ্মিত, আৰু বৰ্তমানৰ জাপানৰ ৰাজধানী ট'কিঅ'ত স্থিত। তাৰ আগত, প্ৰায় ১১০০ বছৰৰ বাবে, সম্ৰাটৰ বাসস্থান কিয়'ট'ত আছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জাপান
টুকুৰীয়া পূজা
টুকুৰীয়া পূজা দক্ষিণ কামৰূপৰ পাতি ৰাভা জনগোষ্ঠীসকলৰ এটি উল্লেখযোগ্য বাৰ্ষিক ধৰ্মানুষ্ঠান। বনগাঁও মৌজাৰ খাটলপাৰা গাঁৱৰ এই পূজা প্ৰখ্যাত। এই উৎসৱ চাৰি দিনীয়াকৈ অনুষ্ঠিত হয়।
উৎযাপন শৈলী
পূজাৰ বাবে প্ৰায় তিনি মিটাৰ ওখ আৰু ছয়মিটাৰ বহল এখনি বৃত্তাকাৰ কলৰ দোনাৰ থাপনা সজা প্ৰয়োজন। থাপনাখনিৰ সোঁমাজত এটি কলপুলি পোতা দৰকাৰ। বৃত্তাকাৰ থাপনাৰ চাৰিওফালে কলদোনাৰেই সাত খলপীয়া মজু এটি সাজি তাৰ গাত কুৰিখন হাত, মূৰত সৰ্প ফণা আৰু তলত ছাগলীৰ মূৰৰ প্ৰতীকীৰূপ কৰি তাৰ লগতে এখনি ভূৰো সাজে। এই ভুৰৰ গৰাকিনী হ'ল - মনসাৰ ন ভনীৰ অন্যতমা সুপনী। মজুৰ ওচৰত লাঙাবুঢ়া (মহাদেৱ) আৰু অন্যান্য দেৱতাৰো আসন সজা নিয়ম। চলিত ভাষাত আসনবোৰক কোৱা হয় - মাল্লা।
জয়জয়তে দেওধনীয়ে হাঁহ এটি মাৰি সুপনীলৈ আগবঢ়ায়। তাৰ পিছত প্ৰসাদ আৰু বলিৰ বাবে অনা জীৱ-জন্তুবোৰ কলপাত পাৰি আগবঢ়াব লাগে। এই পূজাত এটা গাহৰি, দুযোৰ পাৰ, তিনিটা হাঁহ আৰু তিনি-পাঁচযোৰ কুকুৰা বলি দিয়া প্ৰয়োজন।
পূজা আৰম্ভ হয় টুকুৰিয়া গীতেৰে। গীতৰ সুৰে সুৰে চলে দেওধনীৰ অবিৰাম নৃত্য। দেওধনীয়ে নাচি নাচি ভঁৰালৰ পৰা ধূপ-দীপ আনি থাপনাত আগবঢ়ায়। গায়কে খুটিতাল বজাই - গীত গাই পূজা ভাগ আগবঢ়াই নিয়ে। টুকুৰীয়াসকলে জয়জয়তে গায় ন-ভনীৰ আৱাহনী গীত। তাৰ পিছত সৰস্বতী বন্দনা। সকলো দেৱ দেৱীক গীতেৰে আহ্বান জনোৱাৰ পিছত জনোৱা হয় - উত্তৰপাৰৰ পৰা লাঙাবুঢ়াক। কেঁচাইখাইতী, কাছু-কামুৰী, চুৰিখা - কামাখ্যা, সুবচনী প্ৰভৃতি দেৱীলৈ প্ৰসাদ আৰু বলি আগবঢ়োৱাৰ শেষত সকলো দেৱীকে গীতৰ মাধ্যমেৰেই বিদায় দিয়া প্ৰয়োজন। সৰ্বশেষ বিদায় দিয়া দেৱতাজন হ'ল - যমৰাজ। পিছ ফাললৈ প্ৰসাদ খায় আৰু কলদোনাৰ মজু পানীত উটুৱাই দি পূজাৰ বছৰেকলৈ ইতিৰেখা টানে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰাভা জনগোষ্ঠী শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
আগমনী-বিজয়া
আধাৰ
এই লোক সংগীতৰ মূল আধাৰ হৈছে শিৱ-পাৰ্বতীৰ ধৰ্মীয় কাহিনী। পাৰ্বতী হৈছে ৰজা হিমালয়ৰ কন্যা। তপস্যাৰ বলত তেওঁ শিৱক স্বামী হিচাপে লাভ কৰে। ভাৰতীয় হিন্দু শাস্ত্ৰত শিৱক বয়স বিহীন বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। যি পাৰিবাৰিক জীৱনৰ বন্ধনৰ প্ৰতি একেবাৰেই উদাসীন। শৰৎ কালৰ এটা ৰাতিত পাৰ্বতীৰ মাতৃ দেৱী মেনকাই তেওঁৰ কন্যা পাৰ্বতীক সপোনত দেখে। এই কথাত ব্যাকুল হৈ তেওঁ পাৰ্বতীক অন্য নহ'লেও উৎসৱ বুলিয়েই ঘৰলৈ মাতিবলৈ হিমালয়ৰ ওচৰত অনুৰোধ কৰে। পিতৃৰ এই আহ্বানত দেৱী পাৰ্বতী তিনিদিনৰ বাবে পিতৃ গৃহলৈ আহিবলৈ সন্মত হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সংগীত
পঞ্চকন্যা
পঞ্চকন্যা (पञ्चकन्या, ) হিন্দু মহাকাব্যত বৰ্ণিত প্ৰবাদপ্ৰতিম পাঁচগৰাকী প্ৰধান নাৰী চৰিত্ৰ। তেওঁলোকৰ প্ৰশস্তিমূলক স্তুতিগীত আৰু নাম পাঠ কৰি পাপ দূৰীভূত কৰিব পাৰি বিশ্বাস কৰা হয়। পঞ্চকন্যা শব্দটিৰে সূচিত পাঁচগৰাকী নাৰী হৈছে- অহল্যা, দ্ৰৌপদী, কুন্তী, তাৰা আৰু মন্দোদৰী। ইয়াৰ ভিতৰত অহল্যা, তাৰা আৰু মন্দোদৰী ৰামায়ণত বৰ্ণিত চৰিত্ৰ হোৱাৰ বিপৰীতে দ্ৰৌপদী আৰু কুন্তী মহাভাৰত বৰ্ণিত চৰিত্ৰ।
এক দৃষ্টিকোণৰ পৰা পঞ্চকন্যাক আদৰ্শ নাৰী আৰু সতী-সাধ্বী নাৰীৰূপে শ্ৰদ্ধাপূৰ্ব্বক বন্দনা কৰা হয়। সীতাৰ ব্যতিৰেকে আনকেইগৰাকী নাৰীচৰিত্ৰৰ মাধ্যমেৰে এগৰাকী নাৰীৰ ক্ষেত্ৰত একাধিক ব্যক্তিৰ সৈতে সম্পৰ্ক, আৰু কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত ঐতিহ্য ভংগৰ বিষয়সমূহ উপস্থাপিত হৈছে যিসমূহ অননুকৰণীয় হিচাপে বিবেচিত।
স্তুতি-গীতি
সুপৰিচিত সংস্কৃত স্তুতি-গীতিসমূহত পঞ্চকন্যাৰ গুণ-গৰিমা বৰ্ণিত হৈছে: সংস্কৃত প্ৰতিবৰ্ণীকৰণ
অন্য এক উপস্থাপনাত কুন্তীৰ ঠাইত সীতা বিকল্প ৰূপে উপস্থাপন কৰা হৈছে: সংস্কৃত প্ৰতিবৰ্ণীকৰণ
গীতটোৰ দুটি ৰূপৰ মাজত থকা পাৰ্থক্যযুক্ত শব্দৰ তলত দাগ দি দেখুওৱা হৈছে।
হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী সমাজত, বিশেষতঃ হিন্দু গৃহিনীসকলে প্ৰত্যেক পুৱাই প্ৰাৰ্থনাৰ মাধ্যমেৰে পঞ্চকন্যাক নিত্য স্মৰণ কৰে। সেয়েই, তেওঁলোকৰ নাম স্তুতিমূলক আৰু প্ৰাতঃস্মৰণীয়। নৈষ্ঠিক হিন্দু ধৰ্মীয় আচাৰ-পৰম্পৰাত পঞ্চকন্যাৰ নাম জপ কৰা একান্তই বাঞ্ছনীয় হিচাপে স্বীকৃত।
আক্ষৰিকভাৱে পঞ্চকন্যাৰ অৰ্থ হৈছে পাঁচ কন্যা। কন্যা শব্দৰ অৰ্থ হৈছে বালিকা, দুহিতা, কুমাৰী ইত্যাদি। যদিও পঞ্চকন্যা বিবাহিতা তৎস্বত্বেও তেওঁলোকৰ প্ৰসংগত কন্যা শব্দটি ব্যৱহাৰ হৈছে, কিন্তু নাৰী বা সতী (সতী-সাধ্বী) শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই। প্ৰদীপ ভট্টাচাৰ্য্যৰ মতে এই বিষয়টি কৌতূহলোদ্দীপক।
ৰামায়ণত বৰ্ণিত পঞ্চকন্যাসকল
অহল্যা, তাৰা আৰু মন্দোদৰী- এই তিনিগৰাকী হিন্দু ধৰ্মৰ মহাকাব্য ৰামায়ণ বৰ্ণিত পঞ্চকন্যা কন্যাত্ৰয়। ৰামায়ণৰ অন্যতম মুখ্য চৰিত্ৰ সীতাকো স্থানবিশেষে পঞ্চকন্যাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা কৰা হয়।
অহল্যা
‘অহিল্যা’ নামেৰেও পৰিচিতা অহল্যা, মুনি গৌতম মহৰ্ষিৰ দাম্পত্যসংগী। অহল্যাক মূলতঃ তেওঁৰ "চাৰিত্ৰিক গুণাৱলী, অনিৰ্বচনীয় সৌন্দৰ্য্য আৰু সময়ানুক্ৰমিক হিচাপেও প্ৰথম স্থান"ৰ হোৱাৰ সুবাদত প্ৰায়েই পঞ্চকন্যাৰ প্ৰমুখৰূপে আখ্যায়িত কৰা হয়। ব্ৰহ্মাদেৱতাৰ সৃষ্টিকৰ্মত সমগ্ৰ মহাবিশ্বৰ ভিতৰত সৰ্বসুন্দৰী হিচাপে অহল্যা প্ৰায়েই বৰ্ণিত হয়। তদুপৰি, মাজে সময়ে তেওঁক চন্দ্ৰ ৰাজবংশীয় পাৰ্থিৱ ৰাজকন্যা হিচাপেও আখ্যায়িত কৰা হয়। অহল্যা বয়ঃসন্ধিকালৰ প্ৰাপ্তি পৰ্য্যন্ত মহৰ্ষি গৌতমৰ আদৰ যত্নত লালিত পালিত হৈছিল। পৰৱৰ্তী কালত তেওঁ বৃদ্ধ ঋষিৰ সৈতে পৰিণয়সূত্ৰত আৱদ্ধ হয়।
তাৰা
তাৰা হৈছে কিষ্কিণ্ডা ৰাজ্যৰ ৰাণী আৰু বানৰৰাজ বালিৰ সহধৰ্মিনী। বালিৰ মৃত্যুৰ পিছত তাৰা বালিৰ ভাতৃ সুগ্ৰীৱৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু কিষ্কিণ্ডাৰ ৰাণী হৈয়ে ৰয়। ৰামায়ণত বানৰ চিকিৎসক সূৰসেনৰ কন্যা হিচাপে তাৰাক চিত্ৰিত কৰা হৈছে। আনহাতে পৰৱৰ্তী অন্য উৎসসমূহত তেওঁক সমুদ্ৰ মন্থনৰ জৰিয়তে উদ্ভূত অপ্সৰা(স্বৰ্গীয় জলপৰী)ৰূপে চিত্ৰায়ণ কৰা হৈছে। বালিৰ সৈতে বিবাহৰ মাধ্যমেৰে তেওঁৰ অঙ্গদ নামৰ এক পুত্ৰ সন্তানৰ মাতৃ হয়। এক দৈত্যেৰ সৈতে সংঘটিত ভীষণ যুদ্ধত বালিৰ মৃত্যু হোৱা বুলি কৰা পূৰ্বাবোধেৰে সুগ্ৰীৱই ৰজাৰ সিংহাসনত অধিষ্ঠিত হৈ তাৰাৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ আনুষ্ঠানিকতা সম্পন্ন কৰে। দৈৱক্ৰমে, দৈত্যৰ সৈতে যুঁজত বালিৰ মৃত্যু হোৱা নাছিল। বালি সোশৰীৰে ৰাজ্যলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰি তাৰাক পুনৰ নিজৰ আয়ত্তাধীন কৰে। লগতে ভাতৃ সুগ্ৰীৱক বিশ্বাসঘাতকতাৰ অভিযোগেৰে নিৰ্বাসিত কৰে আৰু প্ৰতিশোধকল্পে সুগ্ৰীৱৰ পত্নী ৰুমাৰ সৈতে আনুষ্ঠানিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। ক্ষুণ্ণ হৈ সুগ্ৰীৱই ভাতৃ বালিক যুঁজৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বান জনায়। তাৰাই বালিক যুঁজৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ নকৰিবলৈ আহ্বান জনায়, কিয়নো সুগ্ৰীৱৰ সৈতে শ্ৰীৰামৰ মিত্ৰতাৰ কথা তাৰাৰ বিদিত আছিল। তাৰাৰ কথালৈ কাণ নিদি যুঁজত অংশ লৈ সুগ্ৰীৱৰ সুবাদত ৰামৰ চাতুৰ্যকাৰী ধনুৰ শৰত বালি নিধন হয়। মৰণ কালত বালি আৰু সুগ্ৰীৱই বিতণ্ডা পাহৰি পুনৰ মিলিত হয় আৰু বালিয়ে সকলো যাৱতীয় বিষয়তে তাৰাৰ বিজ্ঞতাপূৰ্ণ পৰামৰ্শলৈ ধ্যান দিবলৈ সুগ্ৰীৱক আহ্বান কৰে। এই আখ্যানটিৰ অধিকাংশ সংস্কৰণতেই তাৰাৰ বিলাপগাঁথা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হিচাপে ফুটি উঠিছে। প্ৰায়বিলাক আঞ্চলিক সংস্কৰণতে তাৰাৰ সতীত্বৰ মহিমাৰ জৰিয়তে শ্ৰীৰামক অভিশাপ দিয়াৰ বিষয়টোও তুলি ধৰাৰ বিপৰীতে, আন কিছু সংস্কৰণত শ্ৰীৰাম তাৰাৰ জ্ঞানদাতাৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈছে। সুগ্ৰীৱই সিংহাসনত পুনৰ আৰোহণ কৰে যদিও প্ৰায়েই বৰ্তমানৰ প্ৰধান ৰাণী তাৰাৰ সহিতে মদ্যপান-আমোদ প্ৰমোদত ব্যস্ত থাকি তেওঁৰ পুৰণি মিত্ৰ শ্ৰীৰামৰ অপহৃত পত্নী সীতাৰ সম্ভেদ উলিওৱাত সহযোগিতাৰ প্ৰতিজ্ঞা পালন কৰাত ব্যৰ্থ হয়। সুগ্ৰীৱৰ ৰামৰ প্ৰতি বিশ্বাসঘাতকতাৰ পোতক তুলিবলৈ উদ্যত হোৱা লক্ষ্মণক বুজাই বঢ়াই ৰামৰ সৈতে সুগ্ৰীৱৰ পুনঃমিলনৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰে তদানীন্তন সুগ্ৰীৱৰ ৰাণী আৰু প্ৰধান কূটনীতিবিদ তাৰাই।
মন্দোদৰী
মন্দোদৰী আছিল লংকাৰ ৰজা ৰাক্ষসৰাজ ৰাৱণৰ প্ৰধান ৰাণী। হিন্দু ধৰ্মীয় মহাকাব্যসমূহত মন্দোদৰী এগৰাকী পৰমা সুন্দৰী, ধাৰ্মিক আৰু সাত্বিক নাৰী হিচাপে চিত্ৰিত হৈছে। মন্দোদৰীৰ পিতৃ অসুৰগণৰ ৰজা মায়াসুৰ, আনহাতে মাতৃ হেমা আছিল এগৰাকী অপ্সৰা (স্বৰ্গীয় জলপৰী)। কিছু কাহিনীবিশেষত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে মধুৰা নামৰ এগৰাকী অপ্সৰা অভিশপ্ত হৈ বেঙত পৰিণত হৈছিল আৰু ১২ বছৰ কাল জুৰি নাদৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ থাকিবলগীয়া হৈছিল। অভিশাপৰ পৰিসমাপ্তিত তেওঁ পুনৰ বেঙৰ ৰূপৰ পৰা সুন্দৰী কুমাৰীৰ ৰূপ-লাৱণ্য ঘূৰাই পায়। আন কিছু কাহিনীত এটা বেঙে আশীৰ্বাদ প্ৰাপ্তিৰ জৰিয়তে সুৰূপা কৰ্ম-পৰিচাৰিকালৈ ৰূপান্তৰ হোৱাৰ বিষয়েও পোৱা যায়। অৱশ্যে উভয় ক্ষেত্ৰতে, সেই সুন্দৰী গৰাকী মায়াসুৰৰ দ্বাৰা তেওঁৰ পোষিত কন্যা মন্দোদৰী হিচাপে লালিত-পালিত হৈছে। এবাৰ ৰাৱণৰ ঘটনাবশতঃ মায়াসুৰৰ গৃহত পদাৰ্পণ হৈছে আৰু ৰূপৱতী মন্দোদৰীৰ প্ৰেমত পৰিছে। ইয়াৰ পিছত ৰাৱণৰ সৈতে মন্দোদৰীৰ বৈবাহিক সম্পৰ্ক স্থাপন হৈছে, আৰু তেওঁলোক মেঘনাদ (ইন্দ্ৰজিত), অতিকায় আৰু অক্ষয়কুমাৰ নামৰ তিনিজন পুত্ৰসন্তানৰ পিতৃ-মাতৃ হৈছে। ৰামায়ণৰ কিছু ৰূপৰ বৰ্ণনাত, মন্দোদৰীক ৰাৱণ কতৃক ঘৃণ্য অপহৰণৰ বলি শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ সহধৰ্মিনী সীতাৰো মাতৃ হিচাপে চিত্ৰায়ণ কৰা হৈছে। স্বামী ৰাৱণৰ অশেষ দোষ-ত্ৰুটি থকা স্বত্বেও মন্দোদৰীয়ে তেওঁক ভালপায় আৰু ধৰ্মৰ পথ অনুসৰণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দান কৰি থাকে। মন্দোদৰীয়ে অপহৃতা সীতাদেৱীক শ্ৰীৰামচন্দ্ৰক ঘূৰাই দিবলৈও বাৰম্বাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে যদিও ৰাৱণে সেয়া গ্ৰাহ্য নকৰিলে। ৰাৱণৰ প্ৰতি মন্দোদৰীৰ গভীৰ ভালপোৱা আৰু আনুগত্যবোধ ৰামায়ণত উচ্ছসিতভাৱে ফুটি উঠিছে। ৰামায়ণৰ পৃথক সংস্কৰণসমূহত ৰামচন্দ্ৰৰ বানৰ সেনাগণৰ হাতত মন্দোদৰীৰ নিগ্ৰহতাৰ বিষয় চিত্ৰিত হৈছে। কিছু সংস্কৰণত ৰাৱণৰ যজ্ঞৰ আহুতি পণ্ড কৰা বানৰ সেনাগণৰ হাতত তেওঁ অপদস্থ হৈছে। অন্য কিছু সংস্কৰণত বানৰ সেনাই ৰাৱণৰ জীৱন-ৰক্ষাকৱচস্বৰূপ মন্দোদৰীৰ সতীত্ব নাশৰ বিষয়ো বৰ্ণনা কৰিছে। হনুমান চাতুৰালিৰ কৌশলেৰে মন্দোদৰীৰ পৰা এক ঐন্দ্ৰজালিক কাঁড়ৰ অৱস্থান অৱগত হৈছে, আৰু সেই বিশেষ কাড়ঁৰ প্ৰয়োগেৰে পিছত ৰামে ৰাৱণক বধ কৰিছে। ৰাৱণৰ ভাতৃ বিভীষণে, যি ৰামৰ সৈতে সহযোগী হৈ ৰাৱণৰ নিধনত ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল, ৰাৱণ-বধৰ পিছত শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ পৰামৰ্শ মতে মন্দোদৰীৰ সৈতে বৈবাহিক সম্পৰ্কত আৱদ্ধ হয়। ৰামায়ণৰ কিছু সংস্কৰণত মন্দোদৰীয়ে সীতাদেৱীক অভিশাপ দিছে যে, নিজৰ কৃতকৰ্মৰ ফলস্বৰূপে এদিন শ্ৰীৰামচন্দ্ৰই সীতাক পৰিতাজ্য কৰিব।
সীতা
সীতা ৰামায়ণৰ প্ৰধান নাৰী চৰিত্ৰ। তেওঁ ভগৱান বিষ্ণুৰ অৱতাৰ শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ সহধৰ্মিনী। তদুপৰি, বিষ্ণুৰ পত্নী তথা ধন-সম্পদৰ অধিকাৰিনী লক্ষ্মীদেৱীৰ অৱতাৰ হৈছে সীতা। সীতা সকলো হিন্দু নাৰীৰ বাবে আদৰ্শৱতী হিচাপে বিবেচিত। সীতা বিদেহ ৰাজ্যৰ ৰজা জনকৰ পালিতা কন্যা। পৃথিৱীত গড়খাৱৈ খননৰ সময়ত জনকে সীতাক পাইছিল বুলি কোৱা হয়। অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ ৰামে স্বয়ম্বৰ অনুষ্ঠানত ধনুভঙ্গৰ জৰিয়তে সীতাৰ পাণিপ্ৰাৰ্থী হয়। ঘটনাক্ৰমে ৰাম চৈধ্যবছৰৰ বাবে বনবাসলৈ যাব লগা হয়। ৰামৰ ইচ্ছাৰ বিপৰীতেই তেওঁৰ সৈতে ভাতৃ লক্ষ্মণ আৰু পত্নী সীতাও স্বেচ্ছাই নিৰ্বাসিত হয়।
দণ্ডকাৰণ্যত নিৰ্বাসন থকা কালত সীতা ৰাৱণৰ কুটিল চক্ৰান্তৰ চিকাৰ হয় আৰু ৰামক এক সোণৰ হৰিণৰ সম্ভেদত প্ৰেৰণ কৰে। সেইসময়তে ৰাৱণে পৰম চাতুৰ্যতাৰে সীতাক অপহৰণ কৰে। ইয়াৰ পিছত ৰাৱণে সীতাক লংকাৰ অশোক বনৰ কুঞ্জনবনত আৱদ্ধ কৰি ৰাখে। এক দীৰ্ঘ পৰিক্ৰমাৰ শেষত শ্ৰীৰামচন্দ্ৰই ৰাৱণক যুদ্ধত পৰাভূত কৰি সীতাক উদ্ধাৰ কৰি আনে। তাৰ পিছত সীতাই অগ্নিপৰীক্ষাৰ মাধ্যমেৰে নিজৰ সতীত্বৰ পৰীক্ষা দিব লগা হয়। অযোধ্যালৈ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ পিছত ৰাম অযোধ্যাৰ ৰজা হিচাপে অভিষিক্ত হয়। জনৈক ব্যক্তিয়ে সীতাৰ সতীত্বৰ সম্পৰ্কে পোষণ কৰা সন্দেহৰ ভিত্তিত ৰামে গৰ্ভৱতী সীতাক বনলৈ পঠিয়াই দিয়ে। সীতাই ঋষি বাল্মিকীৰ তপোবনত লৱ আৰু কুশ নামৰ যমজ পুত্ৰসন্তানৰ জন্ম দিয়ে। ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত লৱ-কুশ পিতা ৰামৰ সৈতে পুনৰ্মিলিত হয়। সীতাকো পুনৰ অযোধ্যালৈ ঘূৰাই অনাৰ পূৰ্বে সীতাই সতীত্বৰ পৰীক্ষা দিবলগা হোৱাত সীতা তেওঁৰ জন্মদাত্ৰী মাতৃ বসুমতীৰ কোলাত চিৰদিনৰ বাবে হেৰাই যায়। স্বামী বিবেকানন্দৰ মতে, সীতা ভাৰতৰ প্ৰতিনিধি, ভাৰতৰ আদৰ্শ। তেওঁৰ মতে, অতীতৰ সমগ্ৰ বিশ্বসাহিত্য আৰু ভৱিষ্যতৰ বিশ্বসাহিত্য একীভূত হ'লেও সীতাৰ সমগভীৰ এক চৰিত্ৰ সন্ধান কৰি উলিওৱা অসম্ভৱ। কাৰণ, সীতা অদ্বিতীয়, তেওঁৰ চৰিত্ৰ চিৰকালৰ সৰ্বজনৰ বাবে এবাৰেই ৰচিত হৈছে। স্বামী বিবেকানন্দই শ্ৰীৰামচন্দ্ৰক বিভিন্ন দৃষ্টিকোণেৰে নিৰীক্ষণ কৰিছে, কিন্তু সীতাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ নিৰীক্ষণ একক আৰু অনন্য বুলি প্ৰকাশ কৰিছে।
মহাভাৰতত বৰ্ণিত পঞ্চকন্যাসকল
হিন্দু ধৰ্মৰ আনখন মহাকাব্য মহাভাৰতৰ দুটি মুখ্য চৰিত্ৰ- দ্ৰৌপদী আৰু কুন্তী পঞ্চকন্যাৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
দ্ৰৌপদী
দ্ৰৌপদী মহাভাৰতৰ প্ৰধান নাৰী চৰিত্ৰ। তেওঁ পাণ্ডৱ ভাতৃগণৰ দাম্পত্যসংগী আৰু তেওঁলোকৰ ৰাজ্য হস্তিনাপুৰৰ ৰাণী। পাঞ্চালৰ ৰজা দ্ৰুপদৰ হোমাগ্নিৰ পৰা তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। দ্ৰোণাচাৰ্য্য আৰু কৌৰৱৰ বিনাশৰ মূল হোতা আছিল দ্ৰৌপদী॥ যদিও মধ্যম পাণ্ডৱ অৰ্জুনে ব্ৰাহ্মণৰ ছদ্মবেশধাৰী ৰূপতেই স্বয়ম্বৰত দ্ৰৌপদীৰ পাণিপ্ৰাৰ্থী হয়, কিন্তু ঘটনাক্ৰমে অৰ্জুনৰ মাতৃ তথা দ্ৰৌপদীৰ শাহু কুন্তীৰ নিৰ্দেশত পাণ্ডৱৰ পাঁচোজন ভাতৃৰ সৈতেই দ্ৰৌপদী বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। দ্ৰৌপদী সৰ্বদাই প্ৰধান স্ত্ৰী হ'ব আৰু সৰ্বদাই সম্ৰাজ্ঞীৰূপে আখ্যায়িত হোৱাৰ চৰ্তত পাণ্ডৱভাতৃগণ এক পৰিকল্পনাত সন্মত হয়। দ্ৰৌপদীয়ে প্ৰতিবছৰে এজন ভাতৃৰ সৈতে ব্যক্তিগত সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিব আৰু তেওঁৰ সন্তানৰ মাতৃ হ'ব পাৰিব। সেই বছৰটোত বাকী ৪জন ভাতৃৰ কোনোবাই তেওঁলোকৰ ব্যক্তিগত সময়ত ব্যাঘাত জন্মালে সেইজন ভাতৃয়ে শাস্তিৰূপে ১২ বছৰৰ বাবে তীৰ্থভ্ৰমণ কৰিবলৈ যাব লাগিব। দ্ৰৌপদীয়ে পঞ্চভাতৃৰ প্ৰতিজনৰে সৈতে এটিকৈ সন্তানৰ জন্ম দিছিল, আৰু এই প্ৰক্ৰিয়াত প্ৰতিবছৰৰ শেষত তেওঁ কুমাৰীত্ব পুনৰ-অৰ্জন কৰিছিল।
প্ৰচলিত জনপ্ৰিয় ৰূপকসমূহত, দ্ৰৌপদীয়ে কৰ্ণক তেওঁ জাতিগত পৰিচয়ৰ বাবে বিয়া কৰিবলৈ অমান্তি হৈছে (মহাভাৰতৰ সমালোচনাত্মক সংস্কৰণত এই বিষয়টি পৰিত্যাগ কৰা হৈছে, কিয়নো মহাভাৰতৰ প্ৰাচীনতম সংস্কৃত ৰূপসমূহৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ জৰিয়তে দেখা গৈছে যে প্ৰকৃতপক্ষে কৰ্ণই ধনুৰ গুণ টানিব নোৱৰাৰ বাবেহে দ্ৰৌপদীয়ে তেওঁক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছে)।
এবাৰ ৰাজসূয় যজ্ঞৰ সময়ত দূৰ্য্যোধন পানীৰ এক ডোৱাৰত পৰি যায় আৰু তাকে দেখি ভীম, অৰ্জুন, নকুল, সহদেৱ আৰু গৃহকৰ্মীসকল হাঁহিত ফাটি পৰে। মহাভাৰতৰ আধুনিক ৰূপসমূহত দূৰ্য্যোধনৰ দুৰৱস্থাত কেৱল দ্ৰৌপদীয়েহে ইতিকিঙসূচক হাঁহি মাৰে বুলি কোৱা হৈছে যদিও ব্যাসদেৱৰ মূল মহাভাৰতৰ পৰা ই পৃথক। পাণ্ডৱৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ যুধিষ্ঠিৰক কৌৰৱ ভাতৃগণে পাশাখেলত হৰুৱাই খেলৰ চৰ্ত হিচাপে দ্ৰৌপদীক ৰাখি দুৰ্য্যোধনে নিজ অপমানৰ প্ৰতিশোধ লয়। দুঃশাসনে ৰাজদৰবাৰতে দ্ৰৌপদীৰ বস্ত্ৰহৰণৰ চেষ্টা চলায়। কিন্তু ঐশ্বৰিক হস্তক্ষেপত দ্ৰৌপদীৰ দেহৰ কাপোৰৰ আৱৰণৰ দৈৰ্ঘ্য অসীমলৈ বৃদ্ধি পোৱাত দ্ৰৌপদীৰ স্ব-মৰ্য্যদা ৰক্ষিত হয়। দ্ৰৌপদীয়ে দুঃশাসনৰ ৰক্তেৰে নিজৰ কেশ ধৌত নকৰা পৰ্য্যন্ত চুলি মেলি ৰখাৰ অঙ্গীকাৰ কৰে, আৰু লগতে তেওঁৰ পঞ্চ-পতি সকলোৰে সম্মুখত ভৎসৰ্না কৰে। পাশা খেলত পৰাজিত পাণ্ডৱ ভাতৃগণে দ্ৰৌপদী সহিতে ১৩ বছৰৰ বাবে নিৰ্বাসন দণ্ড গ্ৰহণ কৰে। নিৰ্বাসনকালত দ্বিতীয় স্বামী ভীমে বিভিন্ন দৈত্য আৰু অপহৰণকাৰী জয়দ্ৰথৰ হাতৰ পৰা দ্ৰৌপদীক ৰক্ষা কৰিছিল। তদুপৰি শ্ৰীকৃষ্ণৰ পত্নী সত্যভামাক স্ত্ৰী-ধৰ্ম সম্পৰ্কে অৱগত কৰোৱাইছিল। নিৰ্বাসনৰ ত্ৰয়োদশতম বৰ্ষত দ্ৰৌপদী আৰু তেওঁৰ স্বামীসকলে বিৰাটৰ ৰাজসভাত ছদ্মবেশ ধাৰণ কৰি আছিল। তেওঁ বিৰাটৰ ৰাণীৰ দাসী হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু সেই অৱস্থাতে ৰাণীৰ ভাতৃ কীচকৰ হাতত লাঞ্চিত হয়। ভীমে কীচকক হত্যা কৰি ইয়াৰ পোটক তোলে। নিৰ্বাসিত জীৱনৰ শেষত কৌৰৱ আৰু পাণ্ডৱৰ মাজত ভীষণ যুদ্ধৰ সূত্ৰপাত হয়। এই যুদ্ধত কৌৰৱৰ সমুলঞ্চে বিনাশ হয় আৰু দুঃশাসনৰ হাতত হোৱা দ্ৰৌপদীৰ অপমানৰ প্ৰতিশোধ লোৱা হয়। কিন্তু, এই যুঁজতেই দ্ৰৌপদীতে তেওঁৰ পিতৃ, ভাতৃদ্বয় আৰু পুত্ৰসকলক হেৰুৱাব লগাত পৰে। যুদ্ধৰ শেষত যুধিষ্ঠিৰে হস্তিনাপুৰৰ সিংহাসনত অধিষ্ঠিত হয় আৰু দ্ৰৌপদী প্ৰধান সমাজ্ঞী হয়।
কুন্তী
কুন্তী হস্তিনাপুৰৰ ৰজা পাণ্ডুৰ ৰাণী আৰু পাণ্ডৱৰ পঞ্চভাতৃৰ জ্যেষ্ঠ তিনিজনৰ মাতৃ। কুন্তী যাদৱ ৰজা সুৰসেনৰ কন্যা আছিল আৰু তেওঁ কুন্তী সাম্ৰাজ্যৰ নিঃসন্তান ৰজা কুন্তীভোজৰ পোষ্য কন্যা হিচাপে পালিত হৈছিল। প্ৰাৰ্থনা আৰু সেৱাৰ মাধ্যমেৰে কুন্তীৰ দূৰ্বাসা ঋষিৰ পৰা এক বিশেষ মন্ত্ৰ প্ৰাপ্ত হৈছিল। এই মন্ত্ৰ উচ্চাৰণৰ জৰিয়তে কুন্তীয়ে কোনো এজন দেৱতাক আহ্বান জনাই মাতি আনিব পাৰিছিল আৰু তেওঁৰ পৰা সন্তানপ্ৰাপ্তি কৰিব পাৰিছিল। এই বৰৰ ফলপ্ৰসূতা পৰীক্ষা কৰিবৰ নিমিত্তে কুন্তীয়ে উদাসী চিত্তে সূৰ্য্য দেৱতাক আমন্ত্ৰণ জনালে, আৰু সূৰ্য্যদেৱে তেওঁক কৰ্ণি নামৰ এটি পুত্ৰ সন্তান প্ৰদান কৰিলে। অবিবাহিতা কুন্তীয়ে মুখলজ্জাৰ ভয়ত কৰ্ণক পৰিত্যাগ কৰিলে। সেই সময়তে কুন্তীয়ে স্বয়ম্বৰ সভাত পাণ্ডুক স্বামী হিচাপে মনোনীত কৰিছিল। ঘটনাক্ৰমে পাণ্ডু এগৰাকী ঋষিৰ দ্বাৰা শাপগ্ৰস্ত হয়, আৰু সেই শাপ অনুসৰি পাণ্ডুয়ে কোনো নাৰীৰ সৈতে সহবাসত লিপ্ত হ'লেই মৃত্যুমুখত পতিত হ'ব। সেয়ে, পাণ্ডুৰ নিৰ্দেশতেই কুন্তীয়ে দূৰ্বাসাৰ বৰৰ সাহায্যত যমৰ পৰা যুধিষ্ঠিৰ, বায়ুৰ পৰা ভীম, আৰু ইন্দ্ৰৰ পৰা তৃতীয় সন্তান অৰ্জুনৰ মাতৃত্ব অৰ্জন কৰে। পাণ্ডুৰ দ্বিতীয় পত্নী মাদ্ৰীয়ে অশ্বিনৰ পৰা নকুল আৰু সহদেৱ নামৰ যমজ সন্তানদ্বয়ৰ মাতৃত্ব অৰ্জন কৰে। পাণ্ডুৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হোৱাৰ অপবাদত মাদ্ৰীয়ে পাণ্ডুৰ মৃত্যুৰ চিতাত সতী হিচাপে প্ৰাণত্যাগ কৰে। কুন্তীয়ে হস্তিনাপুৰলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰি পাঁচজন পুত্ৰৰ যত্ন ল'বলৈ আৰম্ভ কৰে।
পাণ্ডুৰ বৈমাতৃক ভাতৃ আৰু ৰজাৰ বিশ্বস্ত পৰামৰ্শদাতা বিদূৰৰ সৈতে কুন্তীৰ মিত্ৰতা গঢ়ি উঠে। কৌৰৱে কুন্তী আৰু পাণ্ডৱৰ পঞ্চভাতৃক হত্যা কৰিবলৈ চক্ৰাত্ন কৰিছিল। কিন্তু কুন্তী আৰু পঞ্চভাতৃয়ে পলায়ন কৰি প্ৰাণৰক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম হয়। দৈত্য কুৱঁৰী হিড়িম্বীক হত্যা কৰিবলৈ উদ্যত হোৱা ভীমক কুন্তীয়ে সেই কামৰ পৰা বাৰণ কৰে আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে হিড়িম্বীক বিয়া কৰাবলৈহে পৰামৰ্শ দিয়ে। ভীম আৰু হিড়িম্বীৰ বিবাহৰ জৰিয়তে ঘটোৎকচ নামৰ এজন পুত্ৰ সন্তানৰ জন্ম হয়। কুন্তীয়ে তেওঁৰ সন্তানসকলক সাধাৰণ জনগণক ৰক্ষা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ আৰু ভীমক দৈত্য বকাসুৰক নিধন কৰিবলৈ আদেশ প্ৰদান কৰিছিল। অৰ্জুনে দ্ৰৌপদীক স্বয়ম্বৰ সভাত জয় কৰি আনোঁতে কুন্তীয়ে অজ্ঞাতবশতঃ অৰ্জুনে অনা পুৰস্কাৰ আটাইকেউজন ভাতৃৰ মাজত ভাগ কৰিবলৈ নিৰ্দেশনা দিয়ে। ইয়াৰ পিছত কুন্তী আৰু পাণ্ডৱ ভাতৃগণ হস্তিনাপুৰলৈ ঘূৰি আহে। কৌৰৱৰ সৈতে পাশাখেলত পৰাভূত হোৱাৰ পিছত পাণ্ডৱভাতৃগণ দ্ৰৌপদী সহিতে ১৩ বছৰৰ বাবে নিৰ্বাসিত হয়। সেইসময়ত কুন্তী বিদূৰৰ আশ্ৰয়ত থাকিছিল। নিৰ্বাসনৰ সমাপ্তিত পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱৰ মাজত যেতিয়া মহাযুদ্ধৰ সূচনা হৈছিল, তেতিয়া কৌৰৱৰ এজন সেনাপতি হিচাপে অৱতীৰ্ণ হোৱা কৰ্ণক কুন্তীয়ে তেওঁৰ প্ৰকৃত পৰিচয় ডাঙি ধৰে। কুন্তী যে কৰ্ণৰ মাতৃ সেইকথা ব্যক্ত কৰি তেওঁ কৰ্ণক যুদ্ধত পাণ্ডৱভাতৃগণক নিধন নকৰিবলৈ সৈমান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। অৰ্জুনৰ ব্যতিৰেকে আন পাণ্ডৱসকলক বধ নকৰিবলৈ কৰ্ণ সন্মত হয়। সেই মহাযুদ্ধত কৌৰৱৰ সমূহ ভাতৃৰ লগতে কৰ্ণৰো মৃত্যু হয়। যুদ্ধৰ পৰিসমাপ্তিত কৌৰৱৰ পিতৃ-মাতৃৰ সহিতে কুন্তীয়ে বনলৈ যাত্ৰা কৰে আৰু জীৱনৰ পিছৰ সময়ছোৱা প্ৰাৰ্থনাত নিমগ্ন হয়। কুন্তীৰ বনজুইত দগ্ধ হৈ স্বৰ্গপ্ৰাপ্তি হয়।
সাধাৰণ বৈশিষ্ট্যাৱলী
পঞ্চকন্যা অভিধাৰে বুজোৱা পাঁচোগৰাকী নাৰী চৰিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰতে কিছুমান সাধাৰণ বৈশিষ্ট্য দেখা যায়। আটাইকেইগৰাকীৰ কন্যাই মাতৃহীনা আছিল। অহল্যা, তাৰা, মন্দোদৰী, সীতা আৰু দ্ৰৌপদীৰ জন্ম হৈছিল অতিপ্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাৰ মাজেৰে। অন্যহাতে, কুন্তী জন্মতেই নিজ মাতৃৰ পৰা বিছিন্ন হৈ পোষ্য সন্তান হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। যদিও কেওগৰাকী কন্যাকেই মাতৃ বা মাতাৰূপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে, প্ৰকৃতপক্ষে কুন্তীৰ বাহিৰে আনকেইগৰাকীৰ আখ্যানসমূহত তেওঁলোকৰ মাতৃত্ববোধৰ বৰ্ণনা কৰা হোৱা নাই। পঞ্চকন্যাৰ গাঁথাসমূহৰ ক্ষেত্ৰত আন এক সাধাৰণ উপাদান হৈছে হানি(বা ক্ষতি/হেৰোৱা)ৰ উপস্থিতি। অহল্যা আছিল অভিশপ্তা আৰু নিজৰ পৰিয়ালৰ দ্বাৰাই পৰিতাজ্য। তাৰাই নিজৰ স্বামীক, দ্ৰৌপদীয়ে পাঁচজন পুত্ৰক আৰু মন্দোদৰীয়ে স্বামী, পুত্ৰ আৰু আত্মীয়-স্বজনক; যুদ্ধ-বিগ্ৰহত হেৰুৱাইছে। প্ৰতিগৰাকী কন্যাই জীৱনত শোকাবহ পৰিস্থিতিৰ মুখামুখি হৈছে, পুৰুষ কতৃক ব্যৱহৃত হৈছে; কিন্তু তেওঁলোক জীৱন আৰু সমাজৰ সংগ্ৰামত ব্ৰতী হৈছে। মুক্তমনা অহল্যা তেওঁৰ যৌন-ব্যভিচাৰৰ বাবে নিৰ্যাতনৰ মুখামুখি হৈছে। দ্ৰৌপদী সেৱা-সমৰ্পিত আৰু গুণসম্পন্না হোৱা স্বত্বেও পুৰুষৰ দ্বাৰা নিগ্ৰহৰ সম্মুখীন হৈছে। পঞ্চকন্যাৰ ক্ষেত্ৰত আন এক নিৰ্ধাৰক বৈশিষ্ট্য হৈছে যে, তেওঁলোক সকলো (সীতাৰ ব্যতিৰেকে) একাধিক পুৰুষৰ সৈতে সামাজিকভাৱে স্বীকৃত বিবাহেই অথবা সন্মতিপূৰ্ণ সংগীত্বৰ সম্পৰ্কেৰে জড়িত হৈছে। অহল্যা গৌতম আৰু ইন্দ্ৰৰ সৈতে, তাৰা বালী আৰু সুগ্ৰীৱৰ সৈতে, মন্দোদৰী ৰাৱণ আৰু বিভীষণৰ সৈতে, দ্ৰৌপদী তেওঁৰ পঞ্চ-পতিৰ সৈতে, আৰু কুন্তী পাণ্ডু আৰু তেওঁৰ তিনিজন পুত্ৰৰ দৈৱিক পুত্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
মহৰি নাচৰ ঐতিহ্যগাঁথাত পঞ্চকন্যাক মহাভূত বা পঞ্চভূতৰ পাঁচটি উপাদানৰ সৈতে জড়িত কৰা হৈছে। অহল্যা, দ্ৰৌপদী, সীতা, তাৰা আৰু মন্দোদৰীয়ে ক্ৰমে পানী, অগ্নি, পৃথিৱী, বতাহ আৰু আকাশক উপস্থাপন কৰে। একেধৰণৰ আন এক উল্লেখত বিমলা পতি নামৰ লেখকগৰাকীয়ে অহল্যা, দ্ৰৌপদী, সীতা, তাৰা আৰু মন্দোদৰীক ক্ৰমে বতাহ, অগ্নি, পৃথিৱী, আকাশ আৰু পানীৰ সৈতে সংযুক্ত কৰিছে।
গুৰুত্ব নিৰ্ধাৰণ আৰু স্মৰণ
ন'বেল বঁটা বিজয়ী, কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে পঞ্চকন্যাৰ উপাখ্যানসমূহৰ মূলভাৱবস্তুৰ আধাৰত ‘পঞ্চকন্যা’ শীৰ্ষক কবিতাৰ সংগ্ৰহ ৰচনা কৰিছিল। ওড়িষাৰ ঐতিহ্য বহনকাৰী মহৰি নৃত্যৰ জনপ্ৰিয় অনুষঙ্গ হিচাপে পঞ্চকন্যাৰ কাহিনী এতিয়াও বিদ্যামান।
এক দৃষ্টিকোণৰ পৰা পঞ্চকন্যাক আদৰ্শ নাৰীৰূপে গণ্য কৰা হয়। জৰ্জ এম. উইলিয়ামছে মন্তব্য কৰিছে, “তেওঁলোক নিখুঁত নহয় কিন্তু তেওঁলোকে মাতৃ, ভগ্নী, পত্নী আৰু স্ব-গৰিমাৰে নেত্ৰীৰ কৰ্তব্য বা ধৰ্ম পালন কৰি গৈছে"। অন্য এক দৃষ্টিকোণত, মহৰি নৃত্যকলাত তেওঁলোকক দৃষ্টান্তমূলকভাৱে সতী-সাধ্বী নাৰী বা মহাসতী  আৰু কিছু অসামান্য গুণাৱলীৰ অধিকাৰী মহামূল্যৱান আদৰ্শনীয় প্ৰাৰূপ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়।
আন এক দৃষ্টিকোণত পঞ্চকন্যাক অনুকৰণীয় আদৰ্শ নাৰী ৰূপে বৰ্ণনা কৰা হোৱা নাই। ‘পঞ্চকন্যা: দ্য ফাইভ্ ভাৰ্জিনছ অৱ ইণ্ডিয়ান এপিকছ' শীৰ্ষক গ্ৰন্থৰ লেখক ভট্টাচাৰ্য্যই পাঁচ সতীৰ বিপৰঅতক্ৰমে ঐতিহ্যগত প্ৰাৰ্থনা: সতী, সীতা, সাৱিত্ৰী, দময়ন্তী আৰু অৰুন্ধতীৰূপে তুলি ধৰে। তেওঁ প্ৰশ্ন কৰে, “অহল্যা, দ্ৰৌপদী, তাৰা, কুন্তী আৰু মন্দোদৰী সতী-সাধ্বী স্ত্ৰী নহয় নেকি, কিয়নো প্ৰতিগৰাকীয়েই নিজৰ স্বামীৰ বাহিৰেও এক বা একাধিক পুৰুষৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ আছিল?”
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
ভগৱন্ত সিং মান
ভগৱন্ত সিং মান (জন্ম: ১৭ অক্টোবৰ ১৯৭৩) এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ তথা পঞ্জাৱৰ ১৭তম আৰু বৰ্তমানৰ মুখ্যমন্ত্ৰী। তেওঁ পঞ্জাৱৰ কেবিনেট মন্ত্ৰালয়ৰ নেতৃত্ব বহন কৰি আছে। তেওঁ এজন প্ৰাক্তন অভিনেতা, কৌতুক অভিনেতা আৰু ব্যংগকাৰ। তেওঁ পূৰ্বতে লোকসভালৈ দুবাৰকৈ মনোনীত হৈছে।
তীজ
তীজ (Teej) হৈছে ভাৰতৰ বহুতো প্ৰান্তত (মুখ্যতঃ উত্তৰ আৰু মধ্য ভাৰতত) আৰু নেপালত বিবাহিতা মহিলাসকলে উদযাপন কৰা হিন্দু উৎসৱ। তীজ শ্ৰাৱণ মাহৰ (জুলাই-আগষ্ট) তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ দিন উদযাপন কৰা হয়। তীজ মহিলাসকলৰ বাবে দেৱী পাৰ্বতীৰ উপাসনা কৰাৰ দিন। মহিলাসকলে প্ৰায়ে তীজ উদযাপনত উপবাস কৰে। এই দিনটোতে দেৱী পাৰ্বতীৰ দীৰ্ঘদিনীয়া বিচ্ছেদৰ পিছত তেওঁৰ স্বামী ভগৱান শিৱৰ সৈতে পুনৰমিলন হৈছিল। এই দিনটোত বিবাহিত মহিলাসকলে সুখী বিবাহিত জীৱন আৰু তেওঁলোকৰ সন্তানৰ শান্তি আৰু সমৃদ্ধিৰ বাবে দেৱীৰ উপাসনা কৰে। সেউজীয়া, ৰঙা, বা হালধীয়া পোছাক পিন্ধি হাত আৰু ভৰিত ৰঙা জেতুকাৰ (হেনা) সূক্ষ্ম ডিজাইনত ৰং লগাই তেওঁলোকে মা দেৱীৰ উপাসনা কৰে আৰু দেৱীৰ প্ৰশংসাত গান গায়। তাৰ পিছত তেওঁলোকে নিজকে দোলনাত জুলায়। নৱবিবাহিত মহিলাৰ বাবে এই উদযাপন বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ।
ৰামধেনু (দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ)
ৰামধেনু (Ramdhenu) (দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ) এটা অসমীয়া ভাষাৰ সংগীত দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ। ইয়াৰ গৰাকী হৈছে গুৱাহাটীৰ প্ৰাইড ইষ্ট এন্টাৰটেইনমেন্ট প্ৰাইভেট লিমিটেড[1]। ইয়াৰ ভগ্নী চেনেমসমূহ হৈছে: নিউজ লাইভ আৰু ৰং। এই চেনেলটো ২০১১ চনৰ ১ অক্টোবৰত উদ্বোধন কৰা হৈছিল। ই উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰথম সংগীত ধৰ্মীয় দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ। ইয়াত অসমীয়াৰ উপৰিও উত্তৰ-পূবৰ বিভিন্ন ভাষাৰ সংগীতৰ ভিডিঅ' পৰিৱেশন কৰা হয়।
তীজ
তীজৰ প্ৰকাৰ
হাৰিয়ালী তীজ (বা সেউজীয়া তীজ) আৰু হৰতালিকা তীজত বাৰিষা ঋতুক আদৰণি জনাই মুখ্যতঃ মহিলাসকলে গান, নৃত্য আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ ৰীতি-নীতিৰে উদযাপন কৰে। এই সময়ত সেউজীয়া গছ আৰু পাতৰ প্ৰাচুৰ্যৰ বাবে ইয়াক সেউজীয়া তীজ বুলি কোৱা হয়। শ্ৰাৱণ আৰু ভদ্ৰপদ মাহত বাৰিষা উদযাপন কৰিবলৈ মহিলাসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে তিজ উৎসৱ পালন কৰে। তীজৰ সময়ত মহিলাসকলে প্ৰায়ে পাৰ্বতী আৰু শিৱক প্ৰাৰ্থনা কৰে।
ৰামধেনু (দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ)
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ শ্ৰেণী:অসমৰ প্ৰচাৰ মাধ্যম
তীজ
তীজৰ প্ৰকাৰ
আখা তীজ (বা অক্ষয় তৃতীয়া) যি তীজ ব'হাগ মাহত উদযাপন কৰা হয়।
কাজৰী তীজ ভাদ মাহৰ শুক্লপক্ৰ তৃতীয় দিনা উদযাপন কৰা এক তীজ উৎসৱ। কজাৰী শব্দটোৱে লোকগীত সূচিত কৰে, যিবোৰ সাধাৰণতে বেছিভাগ ভাৰতৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত শ্ৰাৱণ আৰু ভদ্ৰ মাহত গোৱা হয়। মহিলাসকলে শিৱ, পাৰ্বতী, গণেশ আৰু কৃষ্ণক কাজৰী গান গাই প্ৰাৰ্থনা কৰি উৎসৱটো উদযাপন কৰে। অন্যান্য তীজ উৎসৱৰ দিনৰ দৰে, মহিলাসকলে এই দিনটোত তেওঁলোকৰ স্বামীসকলৰ দীৰ্ঘ জীৱন আৰু সুখকামনা কৰি উপবাস কৰে।
তেলঙ্গানাৰ কাজল তীজ হৈছে এক বিস্তৃত উদযাপন আৰু ইয়াক কাজল তিজ বুলি কোৱা হয়। কাজল টিজ বঞ্জৰা জনজাতিৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ উৎসৱবোৰৰ ভিতৰত এটা।
তীজক পঞ্জাবত তীয়া বুলি কোৱা হয় আৰু ইয়াক মৌচুমীৰ আৰম্ভণিতে উদযাপন কৰা এক ঋতুগত উৎসৱ হিচাপে দেখা যায়। বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়ত মেলাৰ আয়োজন কৰা হয় য'ত নৃত্য আদিৰ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হয়।
ব্যুৎপত্তি আৰু উৎস
পাপ্ত তথ্য মতে তীজ শব্দটোৱে সাধাৰণতে প্ৰতি মাহৰ অমাবস্যাৰ পিছত তৃতীয় দিন আৰু পূৰ্ণিমাৰ পিছত তৃতীয় দিনক বোজায়। মৌচুমী ঋতুত, এই উৎসৱ হিন্দু শ্ৰাৱণ মাহত চন্দ্ৰ হ্ৰাস হোৱাৰ তৃতীয় দিনা, আৰু হিন্দু ভাদ্ৰপদ মাহত চন্দ্ৰ হ্ৰাস হোৱাৰ তৃতীয় দিনা উদযাপন কৰা হয়। আন এক তথ্য মতে তীজৰ অৰ্থ হৈছে নৃত্য, গান, কাহিনী কোৱা, নতুন কাপোৰ পিন্ধা, আৰু উৎসৱৰ খাদ্য ৰন্ধা।
ইতিহাস
হিন্দু শাস্ত্ৰ অনুসৰি, দেৱী পাৰ্বতী হৈছে ভগৱান শিৱৰ প্ৰথম পত্নী সতিৰ অৱতাৰ। দেৱী পাৰ্বতীৰ দেউতাকে শিৱক অস্বীকাৰ কৰাৰ প্ৰতিবাদত দেৱীয়ে নিজৰ দেহ বলিদান কৰিছিল। সেয়েহে ভগৱান শিৱ শোকত মৰ্মাহত হৈ ধ্যানমগ্ন হৈছিল। শিৱক তেওঁৰ ধ্যানাৱস্থাৰ পৰা বাহিৰলৈ আনিবলৈ আৰু দেৱীক পুনৰ পত্নী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ দেৱী পাৰ্বতীয়ে ১০৮টা জন্ম লৈছিল। দেৱীৰ ১০৮তম জন্মত শিৱই তেওঁক পুনৰ পত্নী হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। পৌৰাণীক কাহিনী অনুসৰি, দেৱী পাৰ্বতীয়ে এই দিনটো পবিত্ৰ বুলি ঘোষণা কৰিছিল আৰু লগতে ঘোষণা কৰিছিল যে যিসকলে এই দিনত তেওঁক আৱাহন কৰিব তেওঁৰ সকলো মনৰ আশা পুৰন হʼব।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
ঝুনঝুনি গছ
ঝুনঝুনি গছ, সাধাৰণতে ঘণ্টাকৰ্ণ অন্য ভাষাত চিকু চিকু (chique chique), গাৰ্গেলিম ব্ৰেভো (gergellim bravo), জাইণ্ট ষ্ট্ৰিয়াটা (giant striata), গুইজ-ডে-কাচকাভেল (guizo-de-cascavel), মাৰাকা-ডে-কব্ৰা (maraca-de-cobra), ৰেটল ৱিড (rattleweed), ৰেটল বক্স (rattlebox), স্মুথ ক্ৰটালেৰিয়া (smooth crotalaria), ষ্ট্ৰিকড ৰেটলপড (streaked rattlepod), আদি নামেৰে জনাজাত এই উদ্ভিদজোপা ফেবেচিয়া পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত এবিধ সপুষ্পক উদ্ভিদ।
এই গুল্মজাতীয় উদ্ভিদজোপা বাৰ্ষিক নাইবা অল্পজীৱি। ই প্ৰায় ১.৫ মিটাৰমান ওখ হয়। কাণ্ডত ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ নোম থাকে। পাত তিনি পত্ৰিকাৰ প্ৰায় ২-৮.৫ চেমি দীঘল ঠাৰিত লাগি থাকে।, পত্ৰিকাবোৰ ডিম্বাকৃতিৰ। ফুল হালধীয়া, কেতিয়াবা ৰঙচুৱা হয়। এডাল দীঘল ঠাৰিত প্ৰায় ২০-৩০ পাহলৈকে ফুল ফুলে। ফল চিৰা চিৰা, মঙহাল, ভিতৰত ফোফোলা, প্ৰতি চিৰাত প্ৰায় ৩০-৪০ টালৈকে বীজ থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গুল্ম
তপন কুমাৰ প্ৰধান
তপন কুমাৰ প্ৰধান (জন্ম ১৯৭২) উৰিষ্যাৰ এজন ভাৰতীয় কবি, লেখক আৰু অনুবাদক। তেওঁ তেওঁৰ কবিতা সংকলন "কালাহাণ্ডি"ৰ বাবে সৰ্বাধিক জনাজাত যাক ২০০৭ চনত সাহিত্য অকাডেমীৰ সোণালী জয়ন্তী অনুবাদ বঁটাত কবিতাৰ বাবে দ্বিতীয় স্থান প্ৰদান কৰা হৈছিল।  তেওঁৰ অন্যান্য ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত আছে "সমীকৰণ" (Equation), "মই, তাই আৰু সাগৰ" (I, She and the Sea), "বুদ্ধই হাঁহিলে" (Buddha Smiled) আৰু "শিৱৰ নৃত্য" (Dance of Shiva)।
জীৱন আৰু কাম
প্ৰধানৰ জন্ম ১৯৭২ চনৰ ২২ অক্টোবৰত উৰিষ্যাৰ ভুৱনেশ্বৰৰ শ্বাহিদ নগৰত হৈছিল আৰু তেওঁ শৈশৱ কালহাণ্ডি, নুৱাপাডা, কেওনঝাৰ আৰু লক্ষ্মীসাগৰত অতিবাহিত কৰিছিল। তেওঁ লক্ষ্মীসাগৰ হাইস্কুল, বিজেবি কলেজ আৰু উৎকল বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ হায়দৰাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়, টিআইএছএছ আৰু আইআইটি কানপুৰতো চমুকৈ অধ্যয়ন কৰিছিল য'ত তেওঁ বন্ধ কৰিছিল। তেওঁৰ দেউতাক আৰক্ষিত প্ৰধান উৰিষ্যা চৰকাৰৰ অধীনৰ এজন অভিযন্তা আছিল কিন্তু চৰকাৰী প্ৰকল্পসমূহত ব্যাপক দুৰ্নীতিৰ প্ৰতিবাদত চাকৰি এৰিছিল। আৰক্ষিত প্ৰধান হিমালয়লৈ ৰাওনা হোৱাৰ পিছত, পৰিয়ালটো তেওঁৰ পত্নী কুমুদিনী প্ৰধানে ডাঙৰ দীঘল কৰিছিল।
মানৱ অধিকাৰ সংগ্ৰাম
2009 চনত, প্ৰধানে ভাৰতীয় কেন্দ্ৰীয় তথ্য আয়োগক ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেঙ্কত প্ৰদৰ্শন মূল্যাঙ্কন প্ৰণালীত স্বচ্ছতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ আবেদন কৰিছিল। প্ৰধান আৰটিআই আইনৰ জৰিয়তে তেওঁৰ পিএআৰ প্ৰতিবেদন প্ৰাপ্ত কৰা ৰাজহুৱা খণ্ডৰ কৰ্মচাৰীৰ প্ৰথম ব্যক্তি আছিল। চি.আই.চি.-ৰ দৃষ্টিভংগীৰ বিপৰীতে যে পি.এ.আৰ. হৈছে "গোপনীয় ব্যক্তিগত তথ্য", প্ৰধানে দাবী কৰিছিল যে পি.এ.আৰ. হৈছে ৰাজহুৱা সংগঠনএটাত ৰাজহুৱা কৰ্মচাৰীসকলে তেওঁলোকৰ নৈৰ্ব্যক্তিক ক্ষমতাত প্ৰদান কৰা ৰাজহুৱা সেৱাৰ মূল্যাঙ্কন সমিতিৰ নৈৰ্ব্যক্তিক মূল্যাঙ্কন; আৰু সেয়েহে পি.এ.আৰ. সম্পৰ্কে একো "ব্যক্তিগত" নাছিল। তেওঁৰ আবেদনৰ পিছত, আৰ.বি.আই.-য়ে প্ৰদৰ্শন ব্যৱস্থাপনা প্ৰণালী নামৰ মূল্যাঙ্কনৰ অধিক বস্তুনিষ্ঠ পদ্ধতিলৈ যোৱাৰ আগতে সকলো কৰ্মচাৰীক পি.এ.আৰ. প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰা আৰম্ভ কৰিছিল। ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেঙ্কৰ প্ৰাক্তন উপ-গভৰ্ণৰ শ্ৰীমতী ঊষা থোৰাটৰ ভাষাত, প্ৰধানে ব্যক্তিগত অভিযোগনিষ্পত্তিৰ বাবে "আৰটিআই আইনৰ বুদ্ধিমান ব্যৱহাৰ" কৰে।
প্ৰসংগসমূহ
শ্ৰেণী: উৰিষ্যাৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী: জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী: ওড়িয়া কবি শ্ৰেণী: ভাৰতীয় কবি শ্ৰেণী: ওড়িয়া লেখক শ্ৰেণী: ভাৰতীয় লেখক শ্ৰেণী: ওড়িয়া সাহিত্য শ্ৰেণী: ভাৰতীয় সাহিত্য
পচতীয়া
পচতীয়া (five-leaved chaste tree) হৈছে এবিধ মধ্যম আকাৰৰ পৰ্ণপাতী উদ্ভিদ। ইয়াক দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াৰ জনসমাজত একপ্ৰকাৰৰ বহু প্ৰচলিত বনৌষধী হিচাপে ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক নাম Vitex negundo।
পচতীয়াক বিভিন্ন ভাষাত বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়: তামিলত 'নচ্চি' (நொச்சி), হিন্দীত 'নিৰ্গুণ্ডী' (निर्गुंडी), সংস্কৃতত 'সিন্ধুৱাৰ' (सिन्धुवार), তেলুগুত 'সিন্ধুৱাৰ' (వావిలి / సింధువార), ফিলিপাইনত 'লেগুণ্ডী', সিংহলত 'নিকা' (නික), বঙালীত 'নিশিন্দা', নেপালী:ত 'সিমালী' (सिमाली) আৰু মাৰাঠীত 'নিৰ্গুণ্ডী'।
পচতীয়াৰ উচ্চতা প্ৰায় 2 to 8 m লৈকে হোৱা দেখা যায়। ইয়াৰ পাতবোৰ প্ৰৱৰ্ধসদৃশ, পাঁচটা বা কেতিয়াবা তিনিটাকৈ শাখা পত্ৰ থাকে। প্ৰতিখন শাখাপত্ৰৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় 4 to 10 cm পৰ্যন্ত, মাজৰ পত্ৰখন সবাতকৈ ডাঙৰ হয় আৰু ঠাৰিৰ সৈতে পোনপতীয়াকৈ সংযুক্ত হৈ থাকে। পাতবোৰৰ কাষটো খহতা আৰু পাতৰ তলফালে অসংখ্য নোম থাকে। পচতীয়াৰ গুচ্ছিত ফুল ফুলে। 10 to 20 cm দৈৰ্ঘ্যৰ প্ৰতিটো গুচ্ছত বগা বা নীলা ৰঙৰ অসংখ্য ফুল ফুলে। প্ৰতিপাহ ফুলৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় 6 to 7 cm পৰ্যন্ত হয়। পাহিবোৰ ভিন্ন আকাৰৰ, দলমণ্ডল আৰু বৃতিমণ্ডল নোমেৰে আৱৰা।
ফলৰ আকৃতি গোলাকৃতি বা ডিম্বাকৃতিৰ, ব্যাস প্ৰায় 4 mm।
বিৱৰণ আৰু বসতি
পচতীয়া পূৱ আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু এছিয়াৰ স্থানীয় উদ্ভিদ। পৃথিৱীৰ অন্য অঞ্চলতো ইয়াৰ খেতি কৰা হয়।
আফগানিস্থান, বাংলাদেশ, ভূটান, কম্বোডিয়া, চীন, ভাৰত, ইণ্ডোনেছিয়া, জাপান, কোৰিয়া, কেনিয়া, মাডাগাস্কাৰ, মালয়েছিয়া, মোজাম্বিক, ম্যানমাৰ, নেপাল, পাকিস্তান, ফিলিপাইন, শ্ৰীলংকা, টাইৱান, টানজেনিয়া, থাইলেণ্ড, আৰু ভিয়েটনাম আদি দেশৰ থলুৱা উদ্ভিদ।
পচতীয়া সাধাৰণতে জলাধাৰৰ কাষত, অপ্ৰদূষিত অঞ্চল, তৃণভূমি, আৰু বনাঞ্চলত গজে।
নামকৰণ
পচতীয়াক বিভিন্ন ভাষাত বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গুল্ম শ্ৰেণী:শাক শ্ৰেণী:ঔষধি উদ্ভিদ
গোপালপুৰ সত্ৰ
গোপালপুৰ সত্ৰ (ইংৰাজী- Gopalpur Satra) চাৰি ৰাজসত্ৰৰ অন্যতম মাজুলীস্থিত দক্ষিণপাট সত্ৰৰ এখন শাখা সত্ৰ। এই সত্ৰখনি লখিমপুৰ জিলাৰ ঘিলামৰাৰ উত্তৰ-পূব প্ৰান্তত কঢ়া আৰু কুমটীয়া নদীৰ সংগমস্থলীত অৱস্থিত। সত্ৰখনি স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ ৰাজত্ব কালত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। সত্ৰৰ উপাস্য বিগ্ৰহজনাৰ নাম বংশীবদন বা গোপাল। গোপালৰ নামানুসাৰেই সত্ৰখনৰ নাম গোপালপুৰ।
ইতিহাস
বৈকুণ্ঠপুৰ বা মূল দক্ষিণপাট সত্ৰত প্ৰায়ে পানীৰ উপদ্ৰৱ হোৱাত ৰজাই ইচ্ছামতে তালৈ অহা-যোৱা কৰাত অসুবিধা হৈছিল। তদুপৰি আহাৰ মাহত অনুষ্ঠিত ৰথযাত্ৰা উৎসৱ পালনত বাধাৰ সৃষ্টি হৈছিল। সেইবাবে স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহই বনমালীদেৱক ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰপাৰত কঢ়া আৰু কুমটীয়া নদীৰ সংগমস্থলীত এই সত্ৰখনি পাতি দিয়ে। বনমালীদেৱে ইয়াত প্ৰায়েই ৰথযাত্ৰা উৎসৱ পালন কৰিছিল। ইও চাৰিহাটী- চাৰিঢাপেৰে আবৰা। সত্ৰৰ পশ্চিমত পূজাৰীৰ বহা, দক্ষিণত বায়ন বহা, পূবত পাঠেকীৰ বহা আৰু উত্তৰত নামলগোৱাৰ বহা অদ্যপৰিমিত বিদ্যমান।
উপাস্য দেৱতা
বনমালীদেৱে শ্ৰীক্ষেত্ৰৰ পৰা আনি প্ৰতিষ্ঠা কৰা শ্ৰীশ্ৰী গোপাল মহাপ্ৰভুৰ বিগ্ৰহেই সত্ৰৰ মূল উপাস্য দেৱতা। ইয়াৰ লগতে মণিকূটৰ বেদীত লক্ষ্মীনাৰায়ণ, বংশীবাদন গোপাল, ভুৱনমোহন গোপাল মূৰ্তিৰ উপৰিও তিনিজনা লাৰুৱা গোপাল আৰু তেৰজনা শালগ্ৰাম আছে। পূজাৰীয়ে নিতৌ বৈদিক বৈষ্ণৱ পদ্ধতিৰে পূজা অৰ্চনা কৰে। পূজা সমাপনৰ পিছতে ভকতসকলে নাম-প্ৰসংগ কৰে।
উৎসৱ পাৰ্বণ
গোপালপুৰ সত্ৰত বাৰ্ষিক ভাওনা, তিনিদিনীয়া বৰসবাহ, জেঠমহীয়া নাম, ভাদমহীয়া নাম, জন্মাষ্টমী, ৰাসলীলা, দৌলযাত্ৰা, বিহু-স্ংক্ৰান্তি আদি উলহ-মালহেৰে উদযাপিত হয়। নৱপ্ৰজন্মক ভাওনা, বিভিন্ন মুখা-নিৰ্মাণ, খোল, তাল, মৃদং, সত্ৰীয়া নৃত্য, ৰাস নৃত্য, বৰগীত আদিৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰদানত সত্ৰখনিৰ এক মুখ্য ভূমিকা আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সত্ৰ