cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
চি এচ লক্ষ্মী
শৈক্ষিক জীৱন
লক্ষ্মী ত্ৰিশ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি মহিলাৰ অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰত এজন স্বতন্ত্ৰ গৱেষক হৈ আছে। তেওঁ তামিল কথাসাহিত্য প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে অম্বাই ছদ্মনাম আৰু 'দ্য হিন্দু' আৰু 'টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া'ৰ দৰে বাতৰি কাকত আৰু 'ইকনমিক এণ্ড পলিটিকেল ৱিকলি'ৰ দৰে পত্ৰিকাত তেওঁৰ গৱেষণাৰ কাম আৰু অন্যান্য প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম (ড॰ চি এছ লক্ষ্মী) ব্যৱহাৰ কৰে। ১৯৯২ চনত, তেওঁ চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংস্কৃতি আৰু চেতনা অনুষ্ঠানৰ এজন অতিথি অধ্যাপক আছিল। ৰোজা মুথিয়া চেট্টিয়াৰৰ কিতাপ সংগ্ৰহ আৰু অন্যান্য প্ৰকাশিত সামগ্ৰী উপলব্ধ হোৱাকৈ ৰোজা মুথিয়া গৱেষণা পুথিভঁৰাল (আৰএমআৰএল) স্থাপন কৰাত তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।  তেওঁ ভাৰতীয় ঐতিহাসিক গৱেষণা পৰিষদৰ এজন গৱেষণা বিষয়া আৰু নতুন দিল্লীৰ এখন মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা আছিল। ১৯৯০ চনত তেওঁ দুটা গৱেষণা প্ৰকল্পত কাম কৰিছিল – ইয়াৰে 'তামিলনাডুৰ মহিলাৰ বিশদ সামাজিক ইতিহাস' প্ৰকল্পটো ফৰ্ড ফাউণ্ডেচন পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল আৰু হোমি জে ভাভা ফেলোশ্বিপৰ অধীনত 'এন ইডিয়ম অৱ চাইলেন্স: এন অৰেল হিষ্ট্ৰী এণ্ড পিক্টৰেল ষ্টাডি' প্ৰকল্পটো কৰে। গৱেষণাৰ ফলাফলটো 'চেভেন চিজ এণ্ড চেভেন মাউণ্টেইনচ্‌' শৃংখলাৰ দুটা খণ্ড হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হৈছে। প্ৰথম খণ্ড, 'দ্য চিংগাৰ এণ্ড দ্য চং' (২০০০), হৈছে মহিলা সংগীতজ্ঞসকলৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰৰ সংগ্ৰহ আৰু দ্বিতীয় খণ্ড, 'মিৰৰ এণ্ড জেচ্ছা্‌ৰ' (২০০৩), হৈছে মহিলা নৃত্যশিল্পীসকলৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰৰ সংকলন।  ১৯৮৮ চনত লক্ষ্মীয়ে মহিলা লেখক আৰু শিল্পীসকলৰ কাম নথিভুক্ত আৰু সংৰক্ষণ কৰাৰ বাবে 'স্পেৰ' (চাউণ্ড এণ্ড পিক্চাৰ আৰ্কাইভ ফৰ ৰিচাৰ্চ অন ৱুইমেন) নামৰ এটা বেচৰকাৰী সংগঠন (এনজিঅ') প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। 'স্পেৰ'ই মহিলা শিল্পী আৰু লেখকসকলৰ ওপৰত কেইবাখনো কিতাপ প্ৰকাশ কৰিছে। ২০০৯ চন লৈকে, তেওঁ সংগঠনটোৰ পৰিচালক আৰু ইয়াৰ ন্যাসৰক্ষী হৈ আছে। 'ইউনিভাৰচিটি অৱ মেচিগান'ৰ বিশ্ব নাৰীবাদ প্ৰকল্পৰ তেওঁ বৰ্তমানৰ সদস্য। তেওঁ নিজকে "নাৰীবাদী বুলি বিবেচনা কৰে যি আপোচ হীন ভাৱে বাস কৰিছে।"
তাবিজ
চীন আৰু জাপান
চীনত 'ফুলু' নামৰ তাওবাদী বিশেষজ্ঞসকলে এক বিশেষ শৈলীৰ কেলিগ্ৰাফী বিকশিত কৰিছিল। তেওঁলোকৰ মতে এই তাবিজে অশুভ আত্মাৰ পৰা সুৰক্ষা দিবলৈ সক্ষম হ'ব। জাপানত ফুলুৰ সমতুল্য তাবিজক 'অফুদা' বুলি কোৱা হয়। 'মামৰিফুডা' হৈছে গোফু তাবিজ। কোৰিয়াত 'ইয়াতবুজিয়ক' (부적) বুলি কোৱা হয়।
অন্যান্য সংস্কৃতি
তাবিজবোৰ ইয়াৰ উৎপত্তিৰ স্থান আৰু সময় অনুসৰি ভিন্ন হোৱা দেখা যায়। বহুতো সমাজত, ধৰ্মীয় বস্তুবোৰে তাবিজ হিচাপে কাম কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। যেনে প্ৰাচীন চেল্টৰ লোকে কৰা বিশ্বাস অনুসৰি ক্লোভাৰ গছৰ যৌগিক পত্ৰৰ সংখ্যা তিনিটাৰ পৰিবৰ্তে যদি চাৰিটা থাকে তেন্তে সেয়া সৌভাগ্যৰ প্ৰতীক।
চি এচ লক্ষ্মী
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
তাবিজ
অন্যান্য সংস্কৃতি
বলিভিয়াত, একেকো দেৱতাক এক বিশেষ তাবিজ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ভাগ্য আৰু কল্যাণ প্ৰাপ্তিৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰতি কমেও এটা বেংকনোট বা চিগাৰেট আগবঢ়োৱা হয়।
ভাৰত, নেপাল আৰু শ্ৰীলংকাৰ কিছুমান এলেকাত পৰম্পৰাগতভাৱে বিশ্বাস কৰা হয় যে শৃগালৰ শিঙে কোনো ব্যক্তিৰ ইচ্ছা পূৰণ কৰিব পাৰে আৰু হেৰুৱালে পুনৰ প্ৰাপ্ত ইচ্ছাৰ বিলুপ্তি ঘটে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
ফিলিপাইনছত, তাবিজবোৰক এজিমাট বা এণ্টিং-এণ্টিং বুলি কোৱা হয়। লোককথা অনুসৰি, আটাইতকৈ শক্তিশালী এণ্টিং-এণ্টিং বিধ হৈছে হিয়াচ। হিয়াচবোৰ এটা পুৰঠ কলৰ পৰা আহিব লাগিব আৰু কেৱল মাজনিশাহে ওলাই আহিব লাগিব। ব্যক্তিজনে এই তাবিজ সম্পূৰ্ণৰূপে অধিকাৰ কৰাৰ আগতে তেওঁ কাপ্ৰে নামৰ এটা অতিপ্ৰাকৃতিক প্ৰাণীৰ সৈতে যুঁজিব লাগিব। তেতিয়াহে তেওঁ ইয়াৰ প্ৰকৃত গৰাকী হ'ব বুলি কোৱা হয়। পবিত্ৰ সপ্তাহত ভক্তসকলে তেওঁলোকৰ তাবিজবোৰৰ শক্তি বৰ্ধনৰ কৰিবলৈ বানাহাও পৰ্বতলৈ যাত্ৰা কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস শ্ৰেণী:অতিপ্ৰাকৃত
গিৰিজানন্দ চৌধুৰী ব্যৱস্থাপনা আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠান, তেজপুৰ
গিৰিজানন্দ চৌধুৰী ব্যৱস্থাপনা আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠান, তেজপুৰ (Girijananda Chowdhury Institute of Management and Technology, Tezpur, চমুকৈ জি আই এম টি, তেজপুৰ) ৰাজহুৱা আৰু ব্যক্তিগত খণ্ডৰ প্ৰচেষ্টাত গঢ় লৈ উঠা অসমৰ এখন অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান। ২০১১ চনত শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰ চহৰৰ সমীপত ডেকাৰগাঁও কুন্দাৰবাৰী অঞ্চলত ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
অৱস্থিতি
জি আই এম টি তেজপুৰ হৈছে শ্ৰীমন্ত শংকৰ একাডেমী ছ’ছাইটিৰ অধীনস্থ দ্বিতীয় অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়। এই মহাবিদ্যালয় শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰৰ ডেকাৰগাৱৰ কুন্দাৰবাৰী ৰাজহ গাঁৱৰ ঔদ্যোগিক অঞ্চলত অৱস্থিত । ডেকাৰগাৱ ৰেলৱে স্টেচনৰ সমীপতে এই প্ৰতিষ্ঠানটি অৱস্থিত ।
অন্তৰ্ভুক্তি
অল ইণ্ডিয়া কাউন্সিল অৱ টেকনিকেল এডুকেশ্যন (চমুকৈ AICTE) ৰ অনুমোদন ক্ৰমে তিনিটা অভিযান্ত্ৰিক বিভাগ: চিভিল, মেকানিকেল, ইলেক্ট্ৰিকেলৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ নামভৰ্তি ৰাজ্যিক ভিত্তিত অনুষ্ঠিত Common Entrance Examination ৰ ফলাফলৰ ভিত্তিত আৰম্ভ কৰা হয়। প্ৰথমে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তভুক্ত প্ৰতিষ্ঠানটি বৰ্তমানে অসম বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তভুক্ত।
পাঠ্যক্ৰম
গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় আৰু অসম বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধিনত এই প্ৰতিষ্ঠানখনে স্নাতক পৰ্যায়ত পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। অভিযান্ত্ৰিক বিষয়ত চাৰিবছৰীয়া স্নাতক পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়োৱা বিভাগসমূহ হৈছে:
বিভাগসমুহ
পাঠ্যক্ৰমৰ বিভিন্ন দিশ পুৰ্ণ কৰিবৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠানটিত বিভিন্ন বিভাগ আছে ।বিভিন্ন বিভাগৰ অধীনত প্ৰায় ২৩টা পৰীক্ষাগাৰ আছে।
প্ৰশিক্ষণ ও নিয়োগ কোষ
প্ৰতিষ্ঠানটিৰ প্ৰশিক্ষণ ও নিয়োগ কোষৰ কাম গিৰিজানন্দ চৌধুৰী ব্যৱস্থাপনা আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠান, গুৱাহাটীৰ সৈতে যুটীয়া ভাৱে পৰিচালিত হয় । সৌৰভ মজিন্দাৰ বৰুৱা দুয়োটি প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰশিক্ষণ ও নিয়োগ বিষয়া ।তেজপুৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ নিয়োগকাৰী বিভিন্ন কোম্পানী তথা প্ৰতিষ্ঠান সমূহ হৈছে -
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়সমূহ
কপিলীপৰীয়া সাধু
কপিলীপৰীয়া সাধু (Kopilipariya Xadhu) হৈছে অসমৰ কবি-সাহিত্যিক-গীতিকাৰ নৱকান্ত বৰুৱাৰ দ্বাৰা লিখিত প্ৰথমখন উপন্যাস। গ্ৰন্থখন ১৯৫৩ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছিল। গ্ৰন্থখনত মানৱীয় প্ৰেম, সংগ্ৰাম আৰু সংঘাত, ভাগ্য আৰু ব্যস্ততা, কল্পনা আৰু বাস্তৱ, বিশ্বাস-অন্ধবিশ্বাস, ৰীতি-নীতি, পৰম্পৰা আদি সকলোৰে সমাহাৰ ঘটিছে। কপিলীপৰীয়া সাধু কপিলীপাৰৰ জীৱন যাত্ৰাক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচনা কৰা প্ৰথমখন উপন্যাস।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
নৱকান্ত বৰুৱা অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এটি প্ৰসিদ্ধ নাম। এখুদ ককাইদেউ হিচাপে জনপ্ৰিয় নৱকান্ত বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল গুৱাহাটীত ১৯২৬ চনৰ ২৯ ডিচেম্বৰত। তেখেতে সাহিত্য অকাডেমি, অসম উপত্যকা বঁটাকে ধৰি একাধিক বঁটা-সন্মান লাভ কৰে। ১৯৭৬ চনত তেখেতক পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰা হৈছিল। হে অৰণ্য হে মহানগৰ, কপিলীপৰীয়া সাধু, শিয়ালী পালেগৈ ৰতনপুৰ, ৰাৱণ আদি তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি।
গ্ৰন্থৰ চমু বিৱৰণ
গ্ৰন্থখনত কপিলী নদীয়ে সৃষ্টি কৰা বানপানী, বানবিধ্বস্ত নৈ পৰিয়ালৰ দুৰ্যোগ, সুবিধাবাদীসকলৰ ভ্ৰষ্টাচাৰ আদিকে ধৰি বানৰ লগত জড়িত কিছুমান আনুষংগিক বিষয়ক সামৰি লৈছে। কপিলী নদী গ্ৰন্থখনৰ অন্যতম বিষয়বস্তু বুলি ক'ব পাৰি।
“ক্ৰন্দসী’। আকাশৰো নাম। আকাশে কান্দে। খাচিয়া পাহাৰত বৰষুণ হয়। বৰাপানী উপচি পৰে। জয়ন্তীয়া পাহাৰত মনচুন নামে।” এনেদৰে আৰম্ভ হোৱা “কপিলীপৰীয়া সাধু”খন সাধাৰণ উপন্যাসতকৈ ব্যতিক্ৰমী গদ্যশৈলীৰে লিখিত। কাব্যিক সুৰৰ দৰে পঢ়িবপৰা এই গদ্যক “স্পন্দিত গদ্য” বুলি অভিহিত কৰা হয়। নাতিদীৰ্ঘ উপন্যাসখনিৰ নায়ক মনচিঙৰ নাতি, ধীৰচিঙৰ পুতেক ৰূপাই। ৰজা পোৱালিৰ ঘৰৰ ল’ৰা হ'লেও কপিলী পাৰৰ নগাঁৱৰ বেথাৰাম পণ্ডিতৰ ‘পাতচেলা ইচকুল’ত পঢ়া ৰূপাইৰ পঢ়াতকৈ কাষেদি বৈ যোৱা কপিলীৰ প্ৰতিহে ধাউতি বেছি। দুখীয়া বাপেকে বৃত্তিৰ বাবে নগৰৰ বঙালী উকীল এজনৰ ঘৰত ৰাখি পঢ়ুৱাইছিল। অৱশ্যে দৰিদ্ৰতাৰ বাবে শিক্ষা আধৰুৱা হয়। নগৰত থাকোঁতে স্বৰাজৰ আন্দোলনতো যোগ দি ৰূপায়ে জেল খাটিবলগীয়া হ’ল। জেলত থাকোঁতেও ৰূপাইৰ কপিলীলৈ মনত পৰি থাকে। জেল'ত বহুতো লোকৰ লগত তাৰ সংযোগ ঘটিল। তাৰে ভিতৰত সত্যাগ্ৰহী তিলক গোঁসাইৰ পৰা গান্ধীজীৰ সত্যাগ্ৰহ, অহিংসা নীতি, স্বদেশ প্ৰেম আদি ভালেমান জ্ঞান লাভ কৰে। জেলৰপৰা ওলাই ৰূপাইয়ে আপোন গাঁওখনলৈ আহি বন্ধ হৈ যোৱা স্কুলখন পুনৰ্নিমাণত লাগে, খেতি-বাতি, পঢ়াশালি পতা আদি কামত মন দিলে। ৰূপাইৰ মৰমৰ কপিলী নৈৰ এবাৰ প্ৰবল বানে ৰূপাইহঁতৰ গাঁওখনৰ চিনচাব নোহোৱা অৱস্থাৰ সৃষ্টি কৰাৰ সময়ত বানপানী প্ৰপীড়িত সাহায্যৰ বাবে, উদ্ধাৰৰ বাবে অহা চৰকাৰী বিষয়াৰ লগত ৰূপাইও সহযোগ কৰিলে। তেনে সময়তে অভূতপূৰ্ব বানপানীৰ মাজত পানীয়ে উটাই অনা গাভৰু সোণপাহীক উদ্ধাৰ কৰে। সোণপাহীৰ সৈতে সংযোগ, ধীৰচিঙৰ মৃত্যুৰ সময়ত সি ধীৰচিঙৰ ল’ৰা নহৈ কপিলীত উটি অহা ল’ৰা বুলি জানিবলৈ পোৱা, মনৰ দুখত কপিলীকে মাতৃজ্ঞান কৰি কপিলীৰ বুকুতে আত্মজাহ দিয়া কিন্তু সোণপাহীৰ পৰিয়ালৰ লোকে তাক উদ্ধাৰ কৰা, এইবোৰ ঘটনাৰ পিছতে কপিলীক লৈ বলিয়া, দুৰ্বাৰ টান থকা ল’ৰাটোৱে প্ৰতিটো কথাই ‘কপিলী’ৰ ‘অন্তৰাত্মা’ৰ আহ্বান হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ ধৰিলে। মাক ৰাঙলীৰ ওচৰলৈ ঘূৰি যোৱাৰ পিছতো সোণপাহীৰ লগত তাৰ নিবিড় গোপন প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক চলি থাকিল। কিন্তু নিজৰেই পৰিচয় নথকা ৰূপায়ে প্ৰেমিকা সোণপাহীক পত্নীৰূপে চিন্তিব নোৱাৰাত অন্তঃসত্বা সোণপাহীয়ে কপিলীৰ বুকুত ৰহস্যময়তাৰ মাজত সোমাই ৰূপাইক এৰি গ’ল। শেষত সোণপাহীৰ মৃত্যুক ৰূপায়ে কি ভাবে গ্ৰহণ কৰিছে তাতো জড়িত হৈ আছে কপিলী নৈৰ কথা। শেষত মাকৰ কথামতেই বিয়াৰ বাবে প্ৰস্তুত বুলি বসু গোঁসাইক জনোৱাত বসুৰ বাবে সেইয়া এক ৰহস্য হৈয়েই থাকিল। এনে এক কৌতূহলী প্ৰেক্ষাপটতে উপন্যাসখনিৰ সামৰণি পৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
বিজয় কৃষ্ণ সন্দিকৈ
বিজয় কৃষ্ণ সন্দিকৈ (১ ডিচেম্বৰ ১৯৩৪ – ২৬ জুলাই ২০১৫) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ পঞ্চদশ লোকসভাৰ সদস্য আছিল। তেওঁ লোকসভাত যোৰহাটক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ শক্তিশালী নেতা বিজয় কৃষ্ণ সন্দিকৈয়ে ১৯৯১ চনৰ পৰা ২০০৯ চনলৈ ছয়টা কাৰ্যকালৰ বাবে লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁ ১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৮৬ চনলৈ ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ হিচাপে অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। তেওঁ যোৰহাট বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৯৭১ চনত অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। পণ্ডিত প্ৰৱৰ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ তেওঁৰ পিতৃ।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১ ডিচেম্বৰ ১৯৩৪ চনত বিজয় কৃষ্ণ সন্দিকৈৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ আৰু মাতৃ হেমলতা সন্দিকৈ। তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ত গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ কলিকতাৰ প্ৰেচিডেন্সী কলেজত ইংৰাজী সাহিত্য অধ্যয়ন কৰে। পিছলৈ তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
অষ্টম শ্ৰেণীত থাকোঁতেই তেওঁ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ত স্থানীয় ছাত্ৰ কংগ্ৰেছত যোগদান কৰিছিল। তেওঁ ১৯৪৫ চনৰ অসম প্ৰাদেশিক নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছৰ হৈ প্ৰচাৰ চলাইছিল। তেওঁ ১৯৬১ চনত যুৱ কংগ্ৰেছৰ সদস্যপদ লাভ কৰিছিল।
হেমলতা সন্দিকৈ ইনষ্টিটিউট
১৯৬০ৰ দশকত তেওঁ উজনি অসমত এখন ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ৰ অভাৱ অনুভৱ কৰি ১৯৬২ চনত উজনি অসমৰ প্ৰথম ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় হেমলতা সন্দিকৈ মেমৰীয়েল ইনষ্টিটিউট স্থাপন কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ ১৯৭১ চনত অসম বিধানসভালৈ যোৰহাট বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁ ১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৮৬ চনলৈ ৰাজ্যসভাত অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ যোৰহাট লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৯৯১ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈ দশম, একাদশ, দ্বাদশ, ত্ৰয়োদশ, চতুৰ্দশ আৰু পঞ্চদশ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ ছয়টা কাৰ্যকালৰ বাবে লোকসভাৰ সাংসদ নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁ প্ৰধানমন্ত্ৰী ডঃ মনমোহন সিঙৰ প্ৰথম কেবিনেটত ভিন ভিন কাৰ্যকালৰ বাবে ৰক্ষা, সংসদীয় পৰিক্ৰমা, খনি আৰু ৰসায়ন আৰু সাৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী পদবী লাভ কৰিছিল। সেইদৰে তেওঁ মনমোহন সিঙৰ দ্বিতীয় কেবিনেটত খনি আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চল উন্নয়ন মন্ত্ৰীৰ দায়িত্বভাৰ লাভ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
বিজয় কৃষ্ণ সন্দিকৈয়ে ১৯৬৫ চনত ৰাণী বৰগোহাঁইৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈ। তেওঁলোকৰ তিনিগৰাকী কন্যা সন্তান আছে। অৱসৰৰ পিছত তেওঁ লেখা-মেলা আৰু পৰিৱেশবিদ হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁ বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণৰ লগত গভীৰভাৱে জড়িত।
মৃত্যু
২০১৫ চনৰ ২৬ জুলাই তাৰিখে যোৰহাট চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ৮০ বছৰ বয়সত বিজয় কৃষ্ণ সন্দিকৈৰ মৃত্যু হয়।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ ২০০৬ চনত দুৰ্লভ চৰাইৰ সংৰক্ষণৰ বাবে আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বেণু মোহন ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰাণী বঁটা সংৰক্ষণাত্মক নেতৃত্বৰ শিতানত লাভ কৰিছিল।
গ্ৰন্থৰাজি
তেওঁৰ ৩৫ বছৰ সাংসদ হিচাপে আগবঢ়োৱা তৰ্ক, বক্তৃতা আদি তিনিখন গ্ৰন্থত প্ৰকাশিত হৈছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি‎ শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী
দাপ'ৰিজ'
দাপ'ৰিজ' উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ এখন চহৰ। এই চহৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ উজনি সোৱনশিৰি জিলাৰ সদৰ ঠাই। চহৰখনৰ নামৰ Dapo-ৰ অৰ্থ প্ৰতিৰক্ষা আৰু Rijo-ৰ অৰ্থ উপত্যকা- অৰ্থাৎ অপশক্তিৰ পৰা প্ৰতিৰক্ষিত উপত্যকা অঞ্চল।
ভৌগোলিক অৱস্থান
দাপ'ৰিজ' সোৱণশিৰি নৈৰ পাৰত সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ৬০০ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত। দাপ'ৰিজ' উপত্যকা পাহাৰেৰে আগুৰি আছে। এই চহৰৰ উল্লেখযোগ্য ঠাইসমূহ হৈছে মেংগা (Menga) মন্দিৰ, চিপি (Sippi) ইত্যাদি।
জনসংখ্যা
২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি দাপ'ৰিজ'ৰ জনসংখ্যা ১৫,৪৬৮ জন। ইয়াৰে ৫২% পুৰুষ আৰু ৪৮% মহিলা। দাপ'ৰিজ'ৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৫৯%; পুৰুষৰ ৬৬% আৰু মহিলাৰ ৫১%। দাপ'ৰিজ'ৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ১৯% ছবছৰ বয়সৰ অনূৰ্ধ্বৰ।
দাপ'ৰিজ'ত বসবাস কৰা সংখ্যাগিৰষ্ঠ লোক টাগিন (Tagin), গাল’ (Galo) আৰু নিচি (Nyishi) জনাজতিৰ।
উৎসৱ
এই চহৰত ছি-দঞি উৎসৱ, মোপিন উত্‍সৱ, bori yullo, ন্যোকুম আদি উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
বাৰ্টলী পি. গ্ৰিফিথ
বাৰ্টলী পি গ্ৰিফিথ(Bartley P. Griffith, ১৯৫৬-) এজন আন্তৰ্জাতিক খ্যাতিসম্পন্ন আমেৰিকান হৃদশল্য চিকিৎসক। তেওঁ ১৯৫৬ চনত পিটছবাৰ্গত জন্মগ্ৰহণ কৰে। ২০২২ চনৰ ৭ জানুৱাৰীত তেওঁ এজন ব্যক্তিৰ শৰীৰত আনুবংশিকভাৱে পৰিৱৰ্তিত গাহৰিৰ হৃদযন্ত্ৰৰ প্ৰথম সফল সংৰোপণ কৰিছিল। এই ৰোগী গৰাকী আছিল ৫৭ বছৰীয়া ডেভিদ বেনেট। হৃদযন্ত্ৰ সংৰোপণৰ এই প্ৰক্ৰিয়াটো মেৰিলেণ্ড চিকিৎসা কেন্দ্ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত সংঘটিত হৈছিল।
১৯৯৭ চনত গাহৰিৰ হৃদযন্ত্ৰৰ প্ৰথম সংৰোপণ এগৰাকী ভাৰতীয় শল্য চিকিৎসক ধনীৰাম বৰুৱাৰ দ্বাৰা কৰা হৈছিল। এটা সাধাৰণ গাহৰিৰ হৃদযন্ত্ৰ সংৰোপণ কৰা ৩২ বছৰীয়া পূৰ্ণ শইকীয়া নামৰ ৰোগীজনৰ এসপ্তাহৰ পিছত মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
ভৱকৃষ্ণ গোস্বামী
ভৱকৃষ্ণ গোস্বামী অসমৰ সত্ৰীয়া গীত-নৃত্যৰ বিশিষ্ট শিল্পী। শ্ৰীশ্ৰীবৰএলেঙী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ গোস্বামীয়ে সৰুৰে পৰা সত্ৰীয়া পৰিৱেশত ডাঙৰ হৈ তেতিয়াৰ পৰা মৃত্যু পৰ্যন্ত সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ চৰ্চাত জড়িত হৈ আছিল। অসমৰ বিশিষ্ট শিল্পী বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ সান্যিধ্য লাভ কৰা ভৱকৃষ্ণ গোস্বামীয়ে ৰাভাৰ পৰা শিৱৰ তাণ্ডৱ নৃত্যৰ শিক্ষা লৈছিল। তেখেতে নকছাৰি উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিছিল।
মাজুলীৰ মৃৎ শিল্প
মাজুলীৰ মৃৎ শিল্প হৈছে অসমৰ এবিধ উল্লেখযোগ্য লোককলা। সাধাৰণতে কুমাৰ আৰু হীৰা সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকল এই কলাৰ সৈতে জড়িত। মৃৎ শিল্পত কুশলী এই লোকসকলক 'কুম্ভকাৰ' নামেৰেও জনা যায়। অসমৰ গৌৰীসাগৰ, কাকডোঙা, ধৱলী, ভীমপাৰা আদি নৈপৰীয়া অঞ্চলৰ লোক মৃৎ শিল্পৰ লগত জড়িত যদিও মাজুলীৰ শালমৰা অঞ্চলৰ মৃৎ শিল্পই অসমৰ মৃৎ শিল্পজাত সামগ্ৰীৰ এক-তৃতীয়াংশ চাহিদা পূৰণ কৰে।
ভৱকৃষ্ণ গোস্বামী
শৈশৱ আৰু কৰ্মজীৱন
ভৱকৃষ্ণ গোস্বামী জন্ম হয় অসমৰ লখিমপুৰ জিলাত। লক্ষীমপুৰত শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ কৰি তেওঁ যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। পিছলৈ তেওঁ যোৰহাট জিলাৰ মৰিয়নিৰ অন্তৰ্গত নকছাৰিৰ ভেলেউগুৰিত শ্ৰীশ্ৰীবৰএলেঙী সত্ৰত মৃত্যু পৰ্যন্ত আছিল।
মাজুলীৰ মৃৎ শিল্প
নিৰ্মাণ
মৃৎ শিল্পজাত সামগ্ৰী নিৰ্মাণৰ বাবে কুমাৰ মাটিৰ সন্ধানত কুমাৰসকলে বোঁৱতী সুঁতিৰ কাষত ৩০/৪০ ফুট দ' গাঁত খান্দে আৰু বাহৰ জখলাৰে নামি গৈ মাটি তোলে। তোলা মাটিখিনিৰ ডাঠ আঠালেতীয়া গুণটো নাইকিয়া কৰি কলহ-টেকেলি গঢ়াৰ উপযোগী কৰিবৰ বাবে মাটিখিনিত 'খোলনি' দিয়ে। পিছত 'আফৰি'ৰে ঘূৰাই 'চোঁচনি'ৰে চোঁচাৰ পিছত শেলাই খুৱাই মাটিৰ পাত্ৰৰ আকাৰ ঠিক কৰি লয়। এইদৰে গঢ়া মাটিৰ কেঁচা বাচন ৰ'দত শুকুৱাই অলপ টান কৰাৰ পিছত 'পিটোনে'ৰে পিটি আৰু 'মাজনি'ৰে মাজি পুনৰ ৰ'দত দিয়া হয়। ইয়াৰ পাছত আৰম্ভ হয় ৰং দিয়াৰ প্ৰক্ৰিয়া। গেৰুৱা মাটি পানীত গুলি এবিধ ৰং প্ৰস্তুত কৰা হয়। ইয়াক কোৱা হয় ৰেঙনি। ৰেঙনি বোলাই কলহবোৰ ধুনীয়া কৰা হয়। বাচন নিৰ্মাণ কৰাৰ পিছত এইবোৰ টান কৰিবৰ বাবে 'পেঘালী'ত পোৰা হয়। পেঘালীত পোৰণ কাৰ্য হ'ল মাটিৰ পাত্ৰ এটি ব্যৱহাৰৰ উপযোগী কৰি তোলাৰ একেবাৰে অন্তিমটি পৰ্যায়। ভালদৰে শুকোৱা পাত্ৰবোৰ গোলাকাৰ পেঘালীত এক বিশেষ আৰ্হিৰে মেজিৰ আকৃতিত সজাই পাত্ৰবোৰৰ মাজে মাজে থকা খালী ঠাইত শুকান কাঠ-বাঁহৰ টুকুৰা আৰু সম্পূৰ্ণ ঘেৰটোৰ কাষে কাষে পুৰণি ভঙা কলহ-টেকলিৰ টুকুৰা দি খেৰেৰে ঢাকি দিয়া হয়। খেৰৰ ওপৰত গোবৰ মাটিৰ লেপ দিয়া হয়। তিনি-চাৰিবাৰ এনেকৈ লেপ দিয়াৰ পাছত এই লেপৰ ঠায়ে ঠায়ে ফুটা কৰি দিয়া হয় যাতে জুইৰ ধোঁৱা ওলাই যাব পাৰে আৰু বাচন সমূহ ধোঁৱাই ক'লা কৰি নেপেলায়। পেঘালীত প্ৰায় ১২ ঘণ্টামান এক নিৰ্দিষ্ট উষ্ণতাত পাত্ৰসমূহ পোৰা হয়। জুইৰপৰা উলিয়াই বাচনসমূহ ঠাণ্ডা হ'বলৈ দিয়া হয়। ঠাণ্ডা হোৱাৰ পাছত পাত্ৰসমূহ বিক্ৰীৰ উপযোগী হৈ উঠে।
ভৱকৃষ্ণ গোস্বামী
শৈশৱ আৰু কৰ্মজীৱন
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া নৃত্যশিল্পী
মাজুলীৰ মৃৎ শিল্প
সামগ্ৰী নিৰ্মাণৰ সময়
শালমৰাৰ শিল্পীসকলে বছৰত তিনিবাৰকৈ মৃৎশিল্পজাত সামগ্ৰীৰ উৎপাদন আৰু বিক্ৰী কৰে। এই সময়ক তেওঁলোকে খেপ বুলি কয়। এই খেপসমূহ হ'ল আহু খেপ, শালি খেপ আৰু বেচা খেপ।
উৎপাদিত সামগ্ৰী
মৃৎ বা মাটিৰে উৎপাদিত সামগ্ৰী সমূহৰ ভিতৰত এৱাঁ টেকেলি, পাটি টেকেলি, দৈ টেকেলি, সৰুপাটি কলহ, ডাঙৰ পাটি কলহ, মথাকনীয়া কলহ, মলা, নদীয়া, দুণৰি, খোল, নাগেৰা, উধান আদিয়ে প্ৰধান। ইয়াৰ উপৰিও সজাবৰ বাবে সৰু জোখৰ দৰা-কইনা, নাচনী, হাতী, ঘোঁৰা, চাকি আদি বিভিন্ন সামগ্ৰী মাটিৰে নিৰ্মাণ কৰা হয়। আকৌ ধান চাউল বা গৰমৰ দিনত গৰম কাপোৰ থবৰ বাবে ডাঙৰ ডাঙৰ মথিয়া সাজে। গৰম কাপোৰ মথিয়াত ভৰাই নিগনি আদিৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিবলৈ মথিয়াৰ মুখখন মাটিৰ লেপ দি বন্ধ কৰি দিয়া হয়। নদিয়া আৰু পিঠা পোৰা সানেকীও হ'ল দুবিধ পৰম্পৰাগত মৃৎ শিল্প।
জড়িত ব্যক্তি
সাধাৰণতে কুমাৰ আৰু হীৰা সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকল এই শিল্পৰ সৈতে জড়িত। কুমাৰসকলে ধৰ্মীয় কাম-কাজত ব্যৱহৃত বাচনসমূহ আৰু হীৰাসকলে ঘৰুৱাভাৱে ব্যৱহৃত বাচনসমূহ তৈয়াৰ কৰে। মাজুলীৰ শালমৰা অঞ্চলৰ কৃষিভূমিহীন অনেক পৰিয়ালে মৃৎ শিল্প উৎপাদন কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰি আছে। উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি কৰ্ম সংস্থাপন নোপোৱা অনেক ডেকা-ডেকেৰীয়েও এই শিল্পক ব্যৱসায় ৰূপে লৈ স্বাৱলম্বিত হৈছে। মাটিৰ পাত্ৰ এটাৰ গঢ়ন প্ৰক্ৰিয়াৰ বিভিন্ন স্তৰত মৃৎ শিল্পী পৰিয়াল এটাৰ ল'ৰাৰপৰা ডেকালৈকে সকলোৰে পৰিশ্ৰম নিহিত থাকে। পুৰুষ শ্ৰমিকসকল সততে মাটি খন্দা, পেঘালীত পাত্ৰবোৰ পোৰা, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কোঁবাল সোঁতত উটি অহা খৰি ধৰা আৰু পাত্ৰবোৰ বিক্ৰী কৰা আদি কামত নিয়োজিত। গঢ়নৰ অন্যান্য স্তৰ যেনে পাত্ৰসমূহ ত ৰং দিয়া, মাটি কঢ়িওৱা, কুমাৰ মাটি (মৃৎ শিল্প গঢ়িবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা বিশেষ প্ৰকাৰৰ ক'লা আলতীয়া মাটি) খচি তাক গঢ়নৰ উপযোগী কৰা আদি কামত মহিলাসকলে আগভাগ লয়। অনেক সময়ত বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা ছাত্ৰ-ছাত্ৰসকলো মাটি কঢ়িওৱা, খৰি কঢ়িওৱা, বাচন কঢ়িওৱা, বিক্ৰী কৰা আদি লঘু অথচ দৰকাৰী কামত নিয়োজিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মাজুলী শ্ৰেণী:মৃৎ শিল্প
মগৰদানা
নিৰ্মাণ শৈলী
পাত সোণেৰে নিৰ্মিত মগৰদানাৰ আকৃতি অৰ্ধ গোলাকাৰ আৰু কিছুমান টুকুৰাৰে গঢ়া। এই টুকুৰাবোৰ ডেৰ ইঞ্চিমান দীঘল। সোঁমাজৰ টুকুৰাকেইটা ডাঙৰ। তাৰ কাষত টুকুৰাবোৰ ক্ৰমাৎ সৰু আৰু চিঁয়া। টুকুৰাবোৰ দুয়োকাষে মূৰে মূৰে চাৰিটাকৈসৰু আঙঠি লগোৱা থাকে। এই আঙঠিবোৰৰ মাজেৰে দুয়োকাষে দুডাল শকত সূতাৰে মালাধাৰ গাঁথি লোৱা হয়। মালাৰ মূৰ দুটাত দুটা মগৰ চানেকিৰ টুকুৰা থাকে। ডিঙিৰ পিছফালে দুই মূৰৰ সূতাদুডাল বান্ধি ইয়াক পৰিধান কৰা হয়। কোনো মগৰদানাত‌ ষোল্লটা, আন কোনো টোত বত্ৰিশটা বা আন এক প্ৰকাৰত চৌষষ্ঠিটা পৰ্যন্ত টুকুৰা থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অলংকাৰ
ছিজদাহ
ছুজুদ (سُجود, ), বা ছিজদাহ (سجدة, ), হ'ল কিবলাহ (কাবা ৰ মক্কা ৰ দিশত ইছলামত ঈশ্বৰৰ ওচৰত নিম্ন প্ৰণাম বা সজ্জা কৰা। ). সাধাৰণতে ইয়াক মানক নামাজত (ছালাহ) কৰা হয়। এই অৱস্থাত কপাল, নাক, হাতৰ তলুৱা, আঁঠু আৰু ভৰিৰ আঙুলিৰে মাটি স্পৰ্শ নকৰালৈকে আঁঠু লৈ প্ৰণাম কৰা আৰু ঈশ্বৰৰ মহিমা কৰি শিথিল অৱস্থা লাভ নকৰালৈকে সেই অৱস্থাত থকা (سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأعْلَى ছুবহানা ৰাব্বিয়াল-ʾআʿলা,"মহিমা মোৰ প্ৰভু, সৰ্বোচ্চ!" ) তিনিবাৰ বা তাতকৈ অধিক বাৰ পঢ়া হয়।
আলোকপাত
ইছলামত দৈনিক নামাজৰ অন্যতম মূল স্তম্ভ হৈছে চুজুদ (সজ্জা)। চুজুদৰ একক কাৰ্য্যক সাজদাহ (বহুবচন সাজদাত) বোলা হয়। মুছলমানসকলে প্ৰতিটো নামাজত কেইবাবাৰো চুজুদ কৰে, নামাজৰ ৰকাআতৰ সংখ্যাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি: প্ৰতি ৰাকাআতত দুটাকৈ চাজাদাত কৰা হয়, আৰু নামাজৰ ফৰজ দৈৰ্ঘ্য দুটা আৰু... চাৰিটা ৰাকাআত (অতিৰিক্ত চুপাৰেৰগেটৰী ৰাকাত প্ৰায়ে ছুন্নাহ মুয়াক্কাদাহ হিচাপে কৰা হয়, বা ছাহীহ হাদীছত প্ৰতিনিধিত্ব কৰা মহম্মদৰ উদাহৰণৰ অনুকৰণ)। ৰাকাআত হৈছে নামাজত কৰিব লগা নিৰ্দিষ্ট কৰ্মৰ একক। আটাইতকৈ চুটি ফৰ্দ (বাধ্য) মুছলমানৰ নামাজ হ'ল ফজৰ, সূৰ্য্য উদয়ৰ ঠিক আগতে কৰা। ইয়াত দুটা ৰাকাআত থাকে। ৰাকাআতৰ বৰ্ণনা এনেদৰে কৰিব পাৰি।
তথ্যসমূহ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
শিঙৰা মাছ
শিঙৰা মাছ (striped dwarf catfish, বৈজ্ঞানিক নাম: Mystus vittatus) বেগৰিডে পৰিয়ালৰ কেটফিছ জাতীয় এবিধ মাছ। এই মাছবিধ হ্ৰদ আৰু জলাশয়ত বাস কৰে। এচিয়াৰ বিভিন্ন দেশ যেনে পাকিস্তান, ভাৰত, শ্ৰীলংকা, নেপাল, বাংলাদেশ আৰু সম্ভৱতঃ ম্যানমাৰত ইয়াক পোৱা যায়। দক্ষিণ-পূব এচিয়াৰ দেশসমূহত এই মাছবিধৰ উপস্থিতিক লৈ দ্বিমত আছে। ইয়াৰ কাৰণ হৈছে এই অঞ্চলসমূহত পোৱা মিষ্টাছ প্ৰজাতিৰ সৈতে থকা ইয়াৰ সাদৃশ্য।
শিঙৰা মাছ একোটা ২১ চে:মি: পৰ্যন্ত দীঘল হ'ব পাৰে। সম্প্ৰতি মৎস্য চিকাৰ, পোহনীয়া জীৱ হিচাপে ক্ৰয়-বিক্ৰয় আৰু বাসস্থানসমূহৰ ধ্বংসৰ বাবে ইয়াৰ সংখ্যা হ্ৰাস পাইছে। প্ৰজননৰ সময়ত ইহঁ‌তে মুখেৰে বিশেষধৰণৰ শব্দ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মাছ
সুচিত্ৰা সেন
সুচিত্ৰা সেন (৬ এপ্ৰিল, ১৯৩১ - ১৭ জানুৱাৰী, ২০১৪) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আছিল। তেওঁৰ জন্মগত নাম আছিল ৰমা দাশগুপ্ত। তেওঁ মূলত বঙালী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। বঙালী চলচ্চিত্ৰত উত্তম কুমাৰৰ বিপৰীতে নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰি তেওঁ বিশেষ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। ১৯৬৩ চনত 'সাত পাকে বাঁধা' চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে মস্কো চলচ্চিত্ৰ উৎসবত সুচিত্ৰা সেনে "চিলভাৰ প্ৰাইজ ফৰ বেষ্ট একট্ৰেচ" জয় কৰে। তেৱেঁই প্ৰথম ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী যি কোনো আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ উৎসবত পুৰস্কৃত হৈছিল। ১৯৭২ চনত ভাৰত  চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী সম্মান প্ৰদান কৰে। শুনা যায়, ২০০৫ চনত তেওঁক দাদাচাহেব ফালকে বঁটা প্ৰদানৰ বাবেও প্ৰস্তাব গ্ৰহণ কৰা হৈছিল; কিন্তু সুচিত্ৰা সেনে এই পুৰস্কাৰ গ্ৰহণৰ বাবে মান্তি নহয়। ২০১২ চনত তেওঁক পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰৰ সৰ্বোচ্চ সম্মান বঙ্গবিভূষণ প্ৰদান কৰা হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৩১ চনৰ ৬ এপ্ৰিল ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বাংলা প্ৰেচিডেন্সিৰ (অধুনিক বাংলাদেশ ৰাষ্ট্ৰৰ অন্তৰ্গত চিৰাজগঞ্জ জিলাৰ বেলকুচি থানাৰ অন্তৰ্গত সেন ভাঙ্গাবাড়ী গাঁও সুচিত্ৰা সেনৰ পৈত্ৰিক নিবাস) পাবনা জিলাৰ সদৰ পাবনাত সুচিত্ৰা সেনে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ দেউতাক কৰুণাময় দাশগুপ্ত আছিল এখন স্থানীয় বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক আৰু মা ইন্দিৰা দেবী আছিল এগৰাকী গৃহীনী। তেওঁ আছিল পৰিয়ালৰ পঞ্চম সন্তান ও তৃতীয় কন্যা। পাবনা চহৰতেই তেওঁ পঢ়া-শুনা কৰিছিল। তেওঁ আছিল কবি ৰজনীকান্ত সেনৰ নাতিনী। ১৯৪৭ চনত বিশিষ্ট শিল্পপতি আদিনাথ সেনৰ পুত্ৰ দিবানাথ সেনৰ সৈতে সুচিত্ৰা সেন বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ কন্যা মুনমুন সেনো এগৰাকী খ্যাতনামা অভিনেত্ৰী। ১৯৫২ চনত সুচিত্ৰা সেন বঙালী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ সৈতে যুক্ত হয়।
চলচ্চিত্ৰ জীৱন
১৯৫২ চনত 'শেষ কোথায়' ছবিৰ মাধ্যমে তেওঁ চলচ্চিত্ৰৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে যদিও এই ছবিখনে মুক্তি লাভ কৰা নাছিল।
সন্মান
১৯৫৫ চনৰ দেবদাস ছবিৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে, যিখন আছিল তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথম হিন্দী ছবি। উত্তম কুমাৰৰ সৈতে বঙালী ছবিত ৰোমান্টিকতা সৃষ্টি কৰাৰ বাবে তেওঁ বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ সকলোতকৈ বিখ্যাত অভিনেত্ৰী। ১৯৬০ ও ১৯৭০ দশকত তেওঁৰ অভিনীত ছবি মুক্তি পাইছিল। স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছটো তেওঁ অভিনয় যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখিছিল। হিন্দী ছবি 'আন্ধিত' তেওঁ এগৰাকী নেত্ৰীৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। কোৱা হয় যে উক্ত চৰিত্ৰটিয়ে ইন্দিৰা গান্ধীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। এই ছবিৰ বাবে তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী হিচাপে মনোনয়ন পাইছিল তথা তেওঁৰ স্বামীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা সঞ্জীব কুমাৰে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। হিন্দী চলচ্চিত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ অবদানৰ বাবে প্ৰতিবছৰ ভাৰত চৰকাৰে দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা প্ৰদান কৰে। চলচ্চিত্ৰৰ অন্যতম মৰ্যাদাপূৰ্ণ এই সম্মান সুচিত্ৰা সেনে প্ৰত্যাখ্যান কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
মুগা (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। মুগা শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:
কংগ্ৰেছৰ কাঁচিয়লি ৰ'দত
কংগ্ৰেছৰ কাঁচিয়লি ৰ'দত (Congressor Kanciali Rodat) হৈছে অসমৰ বুৰঞ্জীবিদ আৰু সাহিত্যিক বেণুধৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা লিখিত এখনি ৰাজনৈতিক ইতিহাসমূলক গ্ৰন্থ। ১৯৫৯ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হোৱা গ্ৰন্থখনত অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পৰৱৰ্তী অসমৰ ৰাজনৈতিক বাতাৱৰণৰ বিস্তৰ বিৱৰণ সন্নিৱিষ্ট হৈছে। ১৯৬০ চনৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰ বাবে গ্ৰন্থখন মনোনীত হৈছিল।
গ্ৰন্থকাৰৰ চমু পৰিচিতি
বেণুধৰ শৰ্মা সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰা দ্বিতীয়গৰাকী অসমীয়া ব্যক্তি। তেখেত এগৰাকী প্ৰত্নতত্ত্ববিদ, সাংবাদিক, বুৰঞ্জীবিদ, গৱেষক আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ মুক্তিযোদ্ধা আছিল। ১৯৫৬ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি পদত তেখেত অধিষ্ঠিত হৈছিল। তেওঁৰ সাহিত্যত বুৰঞ্জীৰ সমল ভৰি থকাৰ বাবে তেওঁক ইতিহাস ৰত্ন, বুৰঞ্জীৰ যাদুকৰ আদি নামেৰেও বহুতে বিভূষিত কৰিছিল। ৰত্নকান্ত বৰকাকতীদেৱে বেণুধৰ শৰ্মাক বুৰঞ্জী সূৰ্য আখ্যা দি সন্মান জনাইছিল। তৰুণ অসমৰ সম্পাদক আৰু প্ৰথম অসমীয়া দৈনিক বাতৰি কাকত দৈনিক বাতৰিৰ সহকাৰী সম্পাদকৰ দায়িত্ব বহন কৰিছিল।
গ্ৰন্থৰ চমু বিৱৰণ
গ্ৰন্থখনত অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ৰ বিভিন্ন ঘটনাৱলী বিভিন্ন অধ্যায়ত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। মহাত্মা গান্ধীৰ অসম আগমন, শিৱসাগৰৰ অসহযোগ, চাৰিং কংগ্ৰেছ কমিটি, অসহযোগৰ অন্তিম সভাখনকে ধৰি কেইবাটাও ঘটনাক নিজস্ব অভিজ্ঞতালব্ধ উপলব্ধিৰে বৰ্ণনা কৰিছে। গ্ৰন্থখনত বহুকেইখন ছবিও সংলগ্ন হৈছে। গ্ৰন্থখনৰ মতে, ১৯২১ চনৰ (১৮৪৩ শক) ২৪ আগষ্টত যোৰহাটত মহাত্মা গান্ধীৰ পদাৰ্পণ ঘটে। সেই দিনা শিৱসাগৰৰ ৰাইজেও মহাত্মাৰ বক্তৃতা শুনিবলৈ পায়।
সন্মান
১৯৬০ চনৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰ বাবে গ্ৰন্থখন বিবেচিত হৈছিল। ১৯৬১ চনৰ ২৬ মাৰ্চত ভাৰতৰ তেতিয়াৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে তেখেতেক নতুন দিল্লীত এই সন্মান প্ৰদান কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
গম্ভৰী দেৱী
গম্ভৰী দেৱী (১৯২২ – ৮ জানুৱাৰী ২০১৩) এগৰাকী ভাৰতীয় লোক সংগীতশিল্পী, লোকনৃত্যশিল্পী, লোকসংস্কৃতিবিদ। হিমাচল প্ৰদেশৰ বিলাসপুৰ জিলাত জন্ম গ্ৰহণ কৰা গম্ভৰী দেৱী হিমাচলী লোকসংস্কৃতিৰ পুৰোধা ব্যক্তি। তেওঁ হিমাচল প্ৰদেশৰ লোকসংগীত, লোকনৃত্য আৰু লোক সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বিখ্যাত। ২০১১ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমীৰ পৰা ঠাকুৰ একাডেমী পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ১৫০তম জন্মবাৰ্ষিকীৰ লগত সংগতি ৰাখি দেশৰ ১০০ গৰাকী শিল্পীলৈ আগবঢ়োৱা এই বঁটা গম্ভৰী দেৱীয়ে পৰিৱেশ্য কলাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে লাভ কৰিছিল। ২০০১ চনত তেওঁ হিমাচল কলা একাডেমীৰ পৰা হিমাচল কলা একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১৩ চনৰ ৮ জানুৱাৰী তাৰিখে ৯১ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২২ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিলাসপুৰ জিলাৰ বান্দলা গাঁৱত গম্ভৰী দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ মাত্ৰ আঠ বছৰ বয়সতে লোকনৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। সেইসময়ত প্ৰচলিত ৰীতি মতে তেওঁৰ কম বয়সতে বিয়া হৈছিল। সাধাৰণতে তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ ছোৱালীসকলৰ নৃত্য-গীতৰ লগত জড়িত হোৱা নিষেধ আছিল। কিন্তু বিৰোধীতাৰ সত্বেও তেওঁ লোকসংগীত আৰু নৃত্যৰ চৰ্চা অব্যাহত ৰাখিছিল।
ৰাজহুৱা জীৱন
অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে গম্ভৰী দেৱীৰ পাৰদৰ্শিতাৰ বাবে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। সমাজত ছোৱালীৰ নৃত্যগীত নিষেধ থকা সত্বেও তেওঁক বিভিন্ন অনুষ্ঠানত পৰিবেশন কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছিল। পিছলৈ যিকোনো উৎসৱ তেওঁৰ পৰিবেশনৰ অবিহনে সম্পূৰ্ণ নোহোৱাৰ পৰ্যায় লাভ কৰিছিল। লাহে লাহে তেওঁক প্ৰেমৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা আৰম্ভ হৈছিল। তেওঁৰ নৃত্য-গীতৰ অনুষ্ঠান উপভোগ কৰিবলৈ বহু দূৰৰ পৰা মানুহ উপস্থিত হৈছিল। তেওঁৰ লগত এজন ঢোলবাদক আৰু মুষ্টিযুদ্ধবিদ পিস্তু ওৰফে বসন্ত পেহেলৱানে পৰিবেশনত বাদ্য বজাইছিল। তেৱোঁ গম্ভৰী দেৱীৰ দৰে বিখ্যাত হৈ পৰিছিল। তেওঁলোক একেলগে বহুবছৰ থকাৰ পিছতো বিয়া পতা নাছিল। সেয়ে তেওঁলোকে সমাজৰ পৰা ভাল ব্যৱহাৰ পোৱা নাছিল। সমাজৰ লোকে তেওঁৰ পৰিবেশনত আমোদ লাভ কৰিলেও তেওঁৰ মুকলিমূৰীয়া ব্যৱহাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ অপাৰগ আছিল। পিছলৈ গম্ভৰী দেৱীয়ে পিছলৈ নিজৰ প্ৰেম বিসৰ্জন দি বসন্ত পেহেলৱানক আন এগৰাকী মহিলাৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল।
তেওঁ জীৱৰ শেষৰ কালছোৱাৰ সময়লৈকে ৰাজহুৱা মঞ্চত লোকসংগীত আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। পিছলৈ বাৰ্ধক্য আৰু স্বাস্থ্যজনীত কাৰণত জীৱৰ শেষৰ মাহ কেইটাত ৰাজহুৱা জীৱন ত্যাগ কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ লোকসংগীত, লোকনৃত্য আৰু লোকসংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। ২০১১ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমীৰ পৰা ঠাকুৰ একাডেমী পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ ১৫০তম জন্মবাৰ্ষিকীৰ লগত সংগতি ৰাখি দেশৰ ১০০ গৰাকী শিল্পীলৈ আগবঢ়োৱা এই বঁটা গম্ভৰী দেৱীয়ে পৰিৱেশ্য কলাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে লাভ কৰিছিল। ২০০১ চনত তেওঁ হিমাচল কলা একাডেমীৰ পৰা হিমাচল কলা একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।
মৃত্যু
২০১৩ চনৰ ৮ জানুৱাৰী তাৰিখে ৯১ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
কদ্ৰু
হিন্দু শাস্ত্ৰমতে, কদ্ৰু (সংস্কৃত: कद्रु) আছিল প্ৰজাপতি দক্ষৰ বাৰজনী কন্যাৰ অন্যতম। ঋষি কাশ্যপে দক্ষৰ অন্য এঘাৰজনী কন্যাসহ কদ্ৰুক বিয়া কৰাইছিল। ঋষি কাশ্যপ আছিল ব্ৰহ্মাৰ মানসপুত্ৰ মাৰিচীৰ পুত্ৰ। কদ্ৰু এহেজাৰ নাগৰ মাতৃ আছিল।
কিংবদন্তী
কিংবদন্তীত কদ্ৰুৰ জেষ্ঠা ভগ্নী বিনতাৰ সৈতে কদ্ৰুৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে। বিনতা আছিল ঋষি কাশ্যপৰ পত্নী। কাহিনীমতে, কদ্ৰু আৰু বিনতাৰ মাজত অধিক শক্তিশালী সন্তান জন্ম দিবলৈ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা হৈছিল। কদ্ৰুৱে এহেজাৰ নাগ পুত্ৰৰ জন্ম দিছিল আৰু বিনতাই অৰুণ আৰু গৰুড় নামৰ দুজন পুত্ৰৰ জন্ম দিছিল। কদ্ৰুক বিনতাতকৈ অধিক ষড়যন্ত্ৰকাৰী আৰু চতুৰ হিচাপেও দেখুওৱা হৈছে। ঐশ্বৰিক বগা ঘোঁৰা উচ্ছৈশ্ৰৱাৰ নেজৰ ৰং কেনেকুৱা তাক ক’বলৈ আৰু যদি ক’ব নোৱাৰে তেতিয়া বিনতা কদ্ৰুৰ দাসী হ’ব লাগিব বুলি কদ্ৰুৱে বিনতাক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল। বিনতাই নেজৰ ৰং বগা বুলি কোৱাৰ পিছত, কদ্ৰুৱে চল কৰি তেওঁৰ নাগ পুত্ৰসকলক ঘোঁৰাৰ নেজৰ চাৰিওফালে কুণ্ডলী মাৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল, ফলত নেজডাল দেখাত ক’লা বৰণৰ যেন হৈ পৰিছিল। ফলস্বৰূপে, বিনতাই বাজীত হাৰিছিল আৰু বিনতা কদ্ৰুৰ দাসী হ’ব লগাত পৰিছিল। পিছত বিনতাৰ পুত্ৰ গৰুড়ে মাতৃক উদ্ধাৰ কৰিছিল।
অন্য এক কাহিনী মতে, ঋষি কাশ্যপৰ আন এগৰাকী পত্নী সুপৰ্ণা আৰু কদ্ৰুয়ে এবাৰ কাশ্যপক অমান্য কৰে আৰু গঙ্গাৰ পাৰত পূজা পালন কৰি থকা কেইজনমান ঋষিক তেওঁলোকৰ কাৰ্য্যত ব্যাঘাত জন্মায়। ফলস্বৰূপে, কদ্ৰু আৰু সুপৰ্ণা নদীলৈ পৰিৱৰ্তিত হৈছিল। পিছত কেৱল ঋষি কাশ্যপে শিৱক তপস্যা কৰি তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ মূল ৰূপলৈ ঘূৰাই আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এবাৰ ঋষি কাশ্যপে ঋষিসকলক আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। ঋষিসকলক আপ্যায়ন কৰাৰ পিছত, যেতিয়া কাশ্যপে তেওঁৰ পত্নীসকলৰ সৈতে সন্মান সহকাৰে তেওঁলোকৰ বিদায় দিছিল, তেতিয়া কদ্ৰুৱে ঋষিসকললৈ তাইৰ এটা চকুৰে কুটিল দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিছিল। কদ্ৰুৰ এই আচৰণত ঋষিসকল ক্ষুণ্ণ হৈছিল আৰু কদ্ৰুৰ সেই চকুটো নাশ হ’বলৈ অভিশাপ দিছিল। এনেদৰে, কদ্ৰুয়ে এটা চকু হেৰুৱাব লগা হৈছিল।
আৰু এটা কাহিনী মতে, কদ্ৰুৱে বিনতা আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ গৰুড়ক নাগ পুত্ৰসকলক সাগৰৰ মাজত থকা সৰ্পৰ বাসস্থান ৰমণ্যক নামৰ এটা সুন্দৰ দ্বীপলৈ লৈ যাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। বিনাতা আৰু গৰুড়ে তেওঁৰ নিৰ্দেশনা দিয়া মতে নাগসকলক লৈ গৈছিল। গন্তব্যস্থানত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত নাগসকলে যাতে সূৰ্য্য দেৱতাক প্ৰণাম কৰিব পাৰে তাৰ বাবে কদ্ৰুৱে গৰুড়ক সূৰ্য্যৰ ওচৰলৈ নাগসকলক লৈ যাবলৈ কৈছিল। গৰুড়ে কদ্ৰুৰ নাগ পুত্ৰসকলক পিঠিত লৈ সূৰ্য্যৰ ওচৰলৈ উৰি গৈছিল। কিন্তু সূৰ্য্যৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগে নাগসকলে গৰম সহ্য কৰিব নোৱাৰি আকাশৰ পৰা বিৰান দ্বীপত সৰি পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। নাগ পুত্ৰসকলৰ কান্দোন শুনি, কদ্ৰু গভীৰভাৱে দুখিত হৈছিল আৰু তাইৰ সন্তানৰ সৈতে হোৱা ঘটনাৰ বাবে গৰুড়ক দোষাৰোপ কৰিছিল। বিনাতাও কদ্ৰুৰ পুত্ৰগণৰ দুৰ্দশাত দুখিত হৈছিল আৰু কদ্ৰুৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি গৰুড়ক পাতালৰ পৰা গঙ্গাৰ পানী আনিবলৈ কৈছিল। গৰুড়ে আজ্ঞা পালন কৰিছিল, ফলত নাগসকলে পুনৰ জীৱন লাভ কৰিছিল। যি ঠাইত এই ঘটনা সংঘটিত হৈছিল সেই ঠাইখনক সাপৰ বাসস্থান বা নাগালায়া বুলি কোৱা হৈছিল। অন্যহাতে, বাল্মীকি ৰামায়ণৰ আদি পৰ্বত এই কাহিনীটো কিছু অন্য ধৰণেৰে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তাত কোৱা হৈছে যে যেতিয়া সূৰ্য্যৰ তীব্ৰ গৰমৰ বাবে নাগসকল মূৰ্ছা গৈ মাটিত পৰি গৈছিল, তেতিয়া কদ্ৰুৱে তাইৰ সন্তানসকলৰ উদ্ধাৰৰ বাবে ইন্দ্ৰক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। ইন্দ্ৰই তৎক্ষণাৎ বৰষুণৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক দগ্ধ অৱস্থাৰ পৰা পুনৰুদ্ধাৰ কৰিছিল। তাৰ পিছৰ পৰাই নাগসকল ৰমণ্যক দ্বীপত বসবাস কৰিছিল।
বংশাৱলী
সাধাৰণতে কদ্ৰু দক্ষৰ কন্যা আছিল বুলি কোৱা হয় যদিও পৌৰাণিক সাহিত্যত এইটো কথা প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পৰাকৈ কোনো সমল পোৱা নাযায়। বাল্মীকি ৰামায়ণৰ অৰণ্যকাণ্ডত উল্লেখ কৰা হৈছে যে দক্ষ প্ৰজাপতিৰ ষাঠিগৰাকী কন্যা আছিল। তেওঁলোকৰ ভিতৰত তেওঁ অদিতি, দিতি, দনু, কালিকা, তাম্ৰা, ক্ৰোধাৱাচা, মুনি আৰু সুৰাছাক কাশ্যপলৈ বিয়া দিয়া হৈছিল। ক্ৰোধাৱছাৰ আঠজনী কন্যা আছিল। তেওঁলোকৰ মাজৰেই এগৰাকী আছিল কদ্ৰু। সেয়েহে, কদ্ৰুক বৈকল্পিকভাৱে দক্ষৰ নাতিনী বুলিও গণ্য কৰিব পাৰি। কদ্ৰুৰ ভগ্নী বিনতাও কাশ্যপৰ আন এগৰাকী পত্নী আছিল।
মহাভাৰতৰ সভা পৰ্বৰ মতে, কদ্ৰু ব্ৰহ্মাৰ বাসস্থান ব্ৰহ্মলোকত বাস কৰিছিল। মহাভাৰতৰ বন পৰ্বত কোৱা হৈছে যে কদ্ৰুৱে “স্কন্দ গ্ৰহ” নামৰ এটা অতি ক্ষুদ্ৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি গৰ্ভৱতী মহিলাৰ গৰ্ভত প্ৰৱেশ কৰি মহিলাৰ ভ্ৰূণ ধ্বংশ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী
উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী (Upendra Nath Goswami, ১৯২৩-২০০০) একাধাৰে ভাষাবিদ, গৱেষক, অধ্যাপক, অনুবাদক আৰু অভিধানপ্ৰণেতা। তেওঁ কটন কলেজৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল আৰু পাছলৈ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক পদত নিযুক্ত হৈছিল। তেওঁৰ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল- A Study of Kamrupi : A Dialect of Assamese.
জন্ম
উপেন্দ্ৰনাথ গোস্বামীৰ জন্ম হয় ১৯২৩ চনৰ নৱেম্বৰ মাহৰ ১৩ তাৰিখে নলবাৰী সত্ৰত।
শিক্ষা
নলবাৰী গৰ্ডন হাইস্কুলৰ পৰা ১৯৪২ চনত প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। একে বছৰতে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশ লৈ কাৰাবাস। তাৰ পাছত ১৯৪৫ চনত কটন কলেজৰপৰা কলা শাখাত প্ৰথম বিভাগত আই.এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ আৰু ১৯৪৭ চনত একেখন কলেজৰপৰাই কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন। তাৰ পাছত ১৯৫১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিষয়ৰ ভাষা শাখাত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন।
মৃত্যু
২০০০ চনত জন্ম দিৱসৰ দিনাখন নিজা বাসভৱনত মৃত্যু।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাবিদ
তাম্ৰেশ্বৰ দেৱালয়
তাম্ৰেশ্বৰ দেৱালয় হৈছে অসমৰ ওদালগুৰি জিলাৰ খৈৰাবাৰী অঞ্চলৰ এক অন্যতম পৌৰাণিক স্থান। প্ৰত্নতত্ত্ব বিভাগৰ গৱেষণা মতে তাম্ৰেশ্বৰ দেৱালয় আনুমানিক ১১-১২ শতিকাৰ ভিতৰত ওদালগুৰি জিলাৰ খৈৰাবাৰীত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। জনশ্ৰুতি অনুসৰি এই প্ৰাচীন শৈৱপীঠ সপ্তম- নৱম শতিকাৰ ভিতৰত নিৰ্মাণ কৰা বুলি ধাৰণা কৰা হয়। প্ৰকৃতিৰ নান্দনিক পৰিৱেশৰ মাজত অৱস্থিত উক্ত দেৱালয়ত তামৰ ফলি,পুৰণি দেৱালয়ৰ ভগ্নাৱশেষ, শিৱ -পাৰ্বতীৰ মূৰ্তি আৰু এটি প্ৰাচীন পুখুৰী আছে। ঐতিহাসিক গুৰুত্ব থকা দেৱালয়খনত ঈশ্বৰিক শক্তি বিৰাজিত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তাম্ৰেশ্বৰ দেৱালয় অসমৰ ঐতিহাসিক পৰিচয় বহনকাৰী এক সম্পদ হিচাপে পৰিগণিত।
তথ্য সংগ্ৰহ: দৈনন্দিন বাৰ্তা কাকতৰ ডিজিটেল সংস্কৰণ ইন্টাৰনেট পেজত প্ৰচাৰিত বাতৰিৰ পৰা-https://www.dainandinbartagroup.in/tamreswar-temple-through-the-path-of-history/ শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:অসমৰ পুৰাতাত্বিক স্থান
ৰমেশ চন্দ্ৰ ডেকা
ৰমেশ চন্দ্ৰ ডেকা(Ramesh Chandra Deka) এগৰাকী প্ৰখ্যাত চকু,নাক আৰু কাণ বিশেষজ্ঞ তথা সৰ্বভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান, নতুন দিল্লীৰ প্ৰাক্তন সঞ্চালক।   ভাৰতবৰ্ষত 'cochlear implant surgery'ৰ প্ৰৱৰ্ত্তনৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ অন্যতম পথপ্ৰদৰ্শক। তেওঁৱেই পোনপ্ৰথমে ভাৰতত 'bilateral cochlear implantation surgery' সম্পন্ন কৰা বুলি জনা যায়।
শিক্ষাজীৱন
ডা: ৰমেশ চন্দ্ৰ ডেকাৰ জন্ম হয় ১৯৪৮ চনৰ ১ অক্টোবৰত অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ বাইহাটা চাৰিআলি নিকটৱৰ্তী মুক্তাপুৰ গাঁৱত। ঘৰৰ ওচৰৰে পাতিদৰং বিদ্যাপীঠ হাইস্কুলৰ পৰা তেওঁ হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তেওঁ ১৯৬৯ চনত গুৱাহাটী মেডিকেল কলেজৰ পৰা এম বি বি এচ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৭৩ চনত তেওঁ এইমছৰ পৰা চকু,নাক আৰু কাণ বিষয়ত এম এছত উত্তীৰ্ণ হয়।
কৰ্মজীৱন
১৯৭৭-৭৮ চনত তেওঁ চিকাগোৰ নৰ্থৱেষ্টাৰ্ন উনিভাৰ্চিটিত চিকিৎসাবিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় গৱেষণা কৰে। তদুপৰি তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কেইবাখনো উল্লেখযোগ্য প্ৰতিষ্ঠানত চিকিৎসা সম্পৰ্কীয় প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে।
২০০৮ চনৰ ১৯ আগষ্টত তেওঁ এইমছৰ সঞ্চালক হিচাপে মনোনীত হয় আৰু ২০০৯ চনৰ ১০ মাৰ্চত নিযুক্তি লাভ কৰে।
গৱেষণা
ৰমেশ চন্দ্ৰ ডেকাই ইতিমধ্যে আন্তৰ্জাতিক গৱেষণাৰ জাৰ্ণেলত দুশৰো অধিক গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছে। তদুপৰি তেওঁ ভালেমান উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থতো অৱদান আগবঢ়াইছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
ভৰত (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। ভৰত শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
মৌ (মাহিলি কাকত)
লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য
'মৌ'ৰ প্ৰকাশৰ উদ্দেশ্য আছিল অসমীয়া সমাজৰ বিভিন্ন বিষয়, যেনে - সামাজিক, ৰাজনৈতিক, শিক্ষা আদি বিষয়বোৰৰ এক আলোচনা আগবঢ়োৱা। 'মৌ'ৰ জন্মৰ উদ্দেশ্যই আছিল অসমৰ সমাজ জীৱনক এক নতুন ৰূপত চোৱাৰ। সমাজ সংস্কাৰকামী চিন্তা আৰু সমস্যাসমূহৰ এক যথোপযুক্ত সমাধানৰ বাবে মৌৱে চিন্তা কৰিছিল। 'মৌ'ৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য আছিল নিৰ্ভীক আৰু স্পষ্টবাদিতা। কাকতখনে নিৰ্ভীকভাৱে মতামত আগবঢ়োৱাৰ প্ৰয়াস কৰা দেখা যায়।
নাৰীশিক্ষাৰ প্ৰতি 'মৌ'ৰ ভূমিকা
'মৌ' আলোচনীয়ে নাৰী শিক্ষাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। সেই সময়ত অসমৰ নাৰী শিক্ষা আৰু স্বাধীনতাৰ প্ৰসংগত অসমৰ বৌদ্ধিক সমাজত বিশেষ স্থিতি দেখিবলৈ পোৱা নাযায়। আনহাতে মৌৰ প্ৰকাশৰ সময়ত অসমৰ নাৰীৰ বাবে এটা মুক্ত পৰিবেশৰ সূচনা প্ৰায় হৈছিল। 'তিৰোতাৰ বন কি' নামৰ প্ৰবন্ধত নাৰীৰ কৰিবলগীয়া কাম আৰু নাৰীৰ স্বাধীনতা প্ৰসংগ আলোচনা কৰিছে। প্ৰণৱ প্ৰসাদ বৰাৰ মতে "'মৌ'ৱে নাৰী শিক্ষাৰ পোষকতা কৰিছিল সঁচা, কিন্তু সেই শিক্ষা সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ নাৰীৰ বাবে নাছিল .... উচ্চ শ্ৰেণীৰ নাৰীৰ বাবেহে আছিল।"
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী
চুতীয়া জনগোষ্ঠী
চুতীয়া অসমৰ এটা বড়ো-কছাৰী মূলৰ আদিম জনগোষ্ঠী। বৰ্তমান অসমৰ প্ৰধানকৈ লখিমপুৰ, ধেমাজি, যোৰহাট, গোলাঘাট, তিনিচুকীয়া, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ জিলাত চুতীয়াসকলৰ বসতি দেখিবলৈ পোৱা যায়। ইয়াৰ বাহিৰেও নগাঁও, কাছাৰ, কৰিমগঞ্জ, মৰিগাওঁ, কাৰ্বি আংলং, কামৰূপ আৰু দৰং জিলাতো কিছু সংখ্যক চুতীয়াই বাস কৰে। ১৮৮১-১৯২১ চনত কৰা লোক পিয়লত(census) গোৱালপাৰা জিলাতো কিছু সংখ্যক(আজিৰ‌‌ দিনত আনুমানিক ৪০-৫০‌ হাজাৰ) চুতীয়া আছিল বুলি উল্লেখ আছে যদিও আজিৰ দিনত দেখা পোৱা নাযায়। হয়তো বিভিন্ন কাৰণত এই সকল লোক কোচ বা‌ শৰনীয়া জনগোষ্ঠীত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল।
ইতিহাস
চুতীয়া সকল প্ৰাগ-ঐতিহাসিক কালৰ বড়ো-কছাৰী মূলীয় ভূমিপুত্ৰ জনগোষ্ঠীৰ লোক। ১২ শতিকাত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰে দিকাৰাই আৰু দক্ষিণ পাৰে দিচাং নৈৰ পূবে থকা প্ৰায় সমগ্ৰ ভূ-খণ্ড চুতীয়া ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল। আহোমে চুতীয়া ৰাজ্য দখল কৰি চুতীয়াসকলৰ কিছুমানক ৰাজবিষয়া কৰি লয় আৰু কিছুমানৰ সৈতে বৈবাহিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে।
ধৰ্ম-বিশ্বাস
আজিৰ দিনত চুতীয়া সকল পকা-পন্থি আৰু কেচা-পন্থি দুটা গোটত বিভক্ত হৈ আছে। পকা-পন্থি(৪০% লোক) সকলে প্ৰাচীন কালৰ জনজাতীয় তান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰ ধৰ্ম বিশ্বাস আৰু ৰীতি-নীতি জীয়াই ৰাখিছে আৰু কেঁচা সকলে কিছু পৰিমাণে নববৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱত পৰিছে। আদিতে চুতীয়াসকলে কেঁচাইখাইতী গোসাঁনীক মহা মাতৃৰূপে পূজা কৰিছিল। এসময়ত এই পূজাত নৰবলিৰ প্ৰথাও প্ৰচলন আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
মুগা (ৰেচম)
মুগা (ৰেছম) হৈছে এন্থেৰিয়া আছামেনছিছ প্ৰজাতিৰ পলুৰ পৰা সৃষ্টি কৰা এবিধ ৰেচম (silk)। মুগা পৃথিৱীৰ ভিতৰতে কেৱল অসমতহে পোৱা যায়। বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীৰ পৰা অসমৰ বাতাবৰণ মুগা পলুৰ বাবে অনুকূল হয়। চোম গছ (Machilus bombycina) আৰু সোঁৱালু গছৰ (Litsea polyantha/Litsea monopetala) পাত খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা মুগা পলু স্বভাৱতে বৰ আলসুৱা হয়। বৰ বেছি তাপমাত্ৰাৰ সাল-সলনি ই সহ্য কৰিব নোৱাৰে। তাৰোপৰি যিকোনো ধৰণৰ প্ৰদূষণেও মুগা পলুৰ জীৱন চক্ৰত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
ইতিহাস
অসমত মুগা পলুৰ পালন প্ৰথম কেতিয়াৰ পৰা প্ৰচলন হৈছিল বা কোনে আৰম্ভ কৰিছিল সেই কথা কোৱা কঠিন যদিও কৌটিল্যৰ অৰ্থশাস্ত্ৰত মুগাৰ বিষয়ে প্ৰথম উল্লেখ দেখা যায় (অৰ্থশাস্ত্ৰ, দ্বিতীয় পুথি, ১১তম অধ্যায়, ১০৪নং শ্লোক)। এয়া ৩২১ খৃষ্টপূৰ্বৰ কথা। ইয়াৰ পিছত সামূহিক স্মৃতিত অসমত মুগাৰ প্ৰচলন সদায়, অতীজৰে পৰা চলি অহা দেখা গৈছে। আহোম যুগত মূগাৰ প্ৰচলন বাৰুকৈ বাঢ়ি গৈছিল কিয়নো মুগা সূতাৰে বোৱা কিংখাপ, চোলা ইত্যাদি সেই সময়ৰ অহোম স্বৰ্গদেউ আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালবৰ্গৰ মাজত বহুত জনপ্ৰিয় আছিল। আৰু সেই সময়ৰ পৰা আজি পৰ্যন্ত মুগা হৈ আছে অসমৰ অৰ্থনৈতিক সম্পদৰ মাজত সৰ্বোত্তম। ১৬৬২ চনত ফৰাচী ভ্ৰমণকাৰী জিন জোচেফ টাভিৰ্নিৰে (Jean Joseph Tavernier) সৰ্বপ্ৰথমে মুগাক বিশ্ব দৰবাৰলৈ লৈ গৈছিল। ইয়াৰ পিছত মুগাৰ প্ৰথম সৰ্ববৃহত ৰপ্তানি হয় ১৭৯৩ চনত ইংলণ্ডলৈ যেতিয়া ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইন্দিয়া কোম্পানিয়ে ২২৪ মণ্ড (১ মণ্ড = ৩৭.৩২৪ কেজি) মুগা সূতা স্বৰ্গদেউ গৌৰিনাথ সিংহৰ শাসন কালত ৰপ্তানি কৰে।
বাণিজ্য
১৭৯৩ চনত ২২৪ মণ্ড মুগা সূতাৰ দাম দিয়া হৈছিল ৫৩,৮৯৯ টকা। ইয়াৰ পৰাই মূগাৰ আতীজৰ মূল্যৰ অনুমান কৰিব পাৰি।  বৰ্তমান সময়ত ১ কেজি মুগা সূতাৰ দাম বজাৰত ৩২০০ টকাৰ পৰা ৫০০০ টকা পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে। সেয়েহে মূগাৰ বাণিজ্যত জড়িত সকলৰ বাণিজ্যিক স্বাৰ্থ সুৰক্ষা কৰিবলৈ ২০০৬ চনৰ ২০ জুলাইত মূগাক GI (Geographical Indication - ভৌগলিক ইঙ্গিত) প্ৰদান কৰা হয়। এই GI চিহ্ন প্ৰদান কৰাৰ পিছত মুগাৰ পৰা বনোৱা যিকোনো বস্ত্ৰ-সামগ্ৰী ইত্যাদিয়ে বহন কৰিব পাৰিব নিজা চিহ্ন যি প্ৰমাণ কৰিব ইয়াৰ বিশুদ্ধতা। তাৰোপৰি মূগাৰ যিকোনো ধৰণৰ অনুমোদিত নকলৰ (Bio piracy) পৰাও সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব GIয়ে। যিহেতু অসম বিশ্বৰ ভিতৰতে মূগা উৎপাদন কৰা একমাত্ৰ প্ৰান্ত সেয়েহে মূগাক GI দিয়াৰ বাবে মূগাৰ বিশুদ্ধতা ৰক্ষা হোৱাৰ লগতে, মুগাৰ সৃষ্টি আৰু বেপাৰ-বাণিজ্যত অসমৰ একাধিপত্য প্ৰতিস্থা হ'ব আৰু আমাৰ এই আপুৰুগীয়া সম্পদৰ পৰা আমাৰ মুগা খেতিয়ক, শিপিনী সকল বাৰুকৈ উপকাৰিত হ'ব।
বাণিজ্যিক দিশৰ পৰা মুগাৰ পৰা অসমে ৪০ কোটি টকা বাৰ্ষিক আয় কৰে (মৰোৱা বজাৰৰ তথ্যৰ মতে)। অসমৰ প্ৰায় ২৩,৫৪৩টা পৰিয়াল মুগা খেতি আৰু বয়নশিল্পৰ (২০০৪) লগত জড়িত আৰু ২০০১-২০০৩ চনত অসমত ৯২ মিলিয়ন টন মুগা লেটা উৎপাদন কৰা হয় (Directorate of Sericulture, Government of Assam)। ইয়াৰ উপৰি মুগা সূতা আৰু কপোৰৰ ৰপ্তানিৰ পৰা অসমে বাৰ্ষিক ১০০ৰ পৰা ১২০ কোটি টকা উপাৰ্জন কৰে।
উৎপাদন
উৎপাদনৰ ফালৰ পৰা অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত যোৰহাট, শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড়, কামৰূপ জিলা আৰু লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত মুগাৰ সৰ্বাধিক উৎপাদন হয়। ইয়াৰে ভিতৰত কামৰূপ জিলাৰ শুৱালকুছি হৈছে বিশ্বৰ সৰ্ববৃহত ৰেচম উৎপাদনকাৰী গাঁও আৰু মুগা উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰতো ই বিশ্বৰ সৰ্ববৃহত গাঁও হিছাপে স্বীকৃতি পাইছে । ১১ শতিকাত ৰজা ধৰ্মপালৰ নিৰ্দেশত ২৬ শিপিনী পৰিয়ালেৰে প্ৰথম স্থাপন হৈছিল শুৱালকুছিৰ। সেই তেতিয়াৰে পৰা এতিয়ালৈকে শুৱালকুছিৰ বাসিন্দাসকলে নিজৰ এই বস্ত্ৰশিল্পক এৰা নাই আৰু গাঁওখনৰ ৫০,০০০ জনবসতিৰ প্ৰায় ২৫,০০০ গৰাকী ব্যক্তি এই বয়নশিল্পৰ লগত জৰিত। সেয়েহে শুৱালকুছিক পূৱৰ মানচেষ্টাৰ আখ্যা দিয়া হয়।
অসমৰ সমাজত মুগা
সুন্দৰ সোণোবালী বৰণ আৰু স্থায়িত্বৰ বাবে মুগা জনসাধাৰণৰ মাজত জনপ্ৰিয়। আন ৰেচমৰ তুলনাত মুগা অতি সোনকালে বেয়া নহয় আৰু ইয়াক সহজে ধুব পৰা যায়। এযোৰ মুগা কাপোৰৰ আয়ুস প্ৰায় ৫০ বছৰ বা তাতোধিক হ'ব পাৰে। বিভিন্ন ৰসায়নে (যেনে ছালফিউৰিক এছিদ)মূগাৰ ক্ষতি কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু যিহেতু মুগা সূতাৰ উৎপাদনৰ বাবে অত্যাধিক মাত্ৰাত মুগা লেটাৰ প্ৰয়োজন সেয়েহে মূগাৰ দাম বৰ্তমান বজাৰত বহুত বেছি। কিন্তু তথাপিও মূগাৰ চহিদা বজাৰত হ্ৰাস পোৱা নাই, বৰঞ্চ বাঢ়িছেহে। বিশেষকৈ অসমীয়া কলা-সংস্কৃতিৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হিচাপে মূগাই অতিজৰে পৰা অসমীয়া সমাজত আদৰ পাই আহিছে। প্ৰতিগৰাকী অসমীয়া যুৱক-যুৱতীৰ ওচৰত এযোৰ মুগাৰ সাজ হোৱাতো গৌৰৱৰ কথা। ৰঙালী বিহুৰ বিহু নৃত্য যেন আধৰুৱা হৈ ৰ'ব একোযোৰ ৰঙা ফুল বছা মূগা মেখেলা-চাদৰ পৰিহিতা নাচনী আৰু মুগা চোলা পৰিধান কৰা ঢুলীয়াৰ অবিহনে। যিকোনো সামাজিক অনুষ্ঠানতো মুগা কাপোৰ এযোৰ পিন্ধোতাৰ সৌন্দৰ্যত সোণত সুৱগা চৰায় আৰু তেওঁক জাকত জিলিকা কৰি তোলে। আৰু বৰ্তমান ফেশ্বনৰ যুগত মুগা সূতাৰ প্ৰয়োগ কেৱল মেখেলা-চাদৰ বা চোলা বোৱাতে সীমিত নাথাকি শাড়ী, চুৰিদাৰ, বিচনাচাদৰ, পৰ্দা ইত্যাদি নানান ধৰণৰ সামগ্ৰী উৎপাদনৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। বিভিন্ন ফেশ্বন ৱিকত (Wills lifestyle, Lakme Fashion Week, London Fashion Week) মুগাৰে তৈয়াৰী নানান বস্ত্ৰই ৰাইজৰ মাজত বহুত সমাদৰ লাভ কৰিছে। কিন্তু এই সকলোবোৰৰ পিছতো অসমত মুগাৰ ব্যৱসায়ৰ যিমান বিকাশ হ'ব লাগিছিল সিমান হোৱা নাই। মুগা ব্যৱসায় এতিয়াও কুটিৰশিল্পৰ দৰেই চলি আছে কিন্তু প্ৰয়োজন মুগা ব্যৱসায়ক এক অতি উচ্চ পৰ্যায়ৰ বাণিজ্যিক স্বীকৃতি দিয়াৰ। সৰু সৰু নিজা ব্যৱসায়ৰ বা আত্মসহায়ক গোটৰ দ্বাৰা মুগা উৎপাদিত হোৱাৰ বিপৰীতে যদি এই মুগা ব্যৱসায়ী সকলক একগোট কৰি চৰকাৰী সাহাৰ্য্য যেনে আধুনিক মিল, সূতা কটা যন্ত্ৰ, মুগা পলু পালন কেন্দ্ৰ, যন্ত্ৰ চলিত তাঁত (power loom), ইত্যাদি প্ৰদান কৰা হয়, তেনে অৱস্থাত মুগা উৎপাদন বৰ্তমানতকৈ বহুগুণ বেছি বৃদ্ধি কৰিব পৰা যাব। চৰকাৰী চেৰিকাল্চাৰ বিভাগেও নিজৰ উপস্থিতি মুগা খেতিৰ ক্ষেত্ৰত বাৰুকৈ প্ৰতিপন্ন কৰিব লাগে। বৰ্তমানে মুগাৰ যি বাণিজ্যিক সাম্ভাব্য আছে তাক যেন সঠিক ভাবে অসমে নিষ্কৰ্ষ কৰিব পৰা নাই। তাৰোপৰি কম দামৰ তচৰ ৰেচম আৰু চীন দেশৰ কৃত্ৰিম ৰেচমে অসমৰ মুগাক অন্তৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত কিছু পৰিমাণে প্ৰতিযোগিতা দিয়াৰ চেষ্টা কৰা দেখা গৈছে। তাৰোপৰি বৰ্ধিত প্ৰদূষণেও মুগা পলুৰ জীৱন চক্ৰত কিছু বাধাৰ সৃষ্টি কৰি মুগা উৎপাদনত কিছু বিঘিনিৰ সৃষ্টি কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰেচম শিল্প শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
গায়ত্ৰী চক্ৰৱৰ্তী স্পিভাক
গায়ত্ৰী চক্ৰৱৰ্তী স্পিভাক (Gayatri Chakravorty Spivak; জন্ম: ২৪ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৪২) এগৰাকী ভাৰতীয় পণ্ডিত, সাহিত্য তত্ত্ববিদ আৰু নাৰীবাদী সমালোচক। তেওঁ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপিকা আৰু প্ৰতিষ্ঠানটোৰ ইনষ্টিটিউট ফৰ কম্পাৰেটিভ লিটাৰেচাৰ এণ্ড ছ'চাইটিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য।
উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক কালৰ অন্যতম প্ৰভাৱশালী বুদ্ধিজীৱী বুলি গণ্য কৰা স্পিভাক তেওঁৰ ৰচনা কেন দ্য চাবঅলটাৰ্ন স্পিক? আৰু জেক ডেৰিডাৰ De la gramatologie-ৰ অনুবাদ আৰু পাতনিৰ বাবে বিশেষভাবে জনাজাত। মহাশ্বেতা দেৱীৰ বহু গ্ৰন্থ মহাশ্বেতাৰ জীৱন আৰু লেখনশৈলীৰ  পৃথক সমালোচনাত্মক টোকাৰ সৈতে  তেওঁ ইংৰাজীলৈও অনুবাদ
“গোলকীকৃত বিশ্বৰ সম্পৰ্কত বৌদ্ধিক ঔপনিৱেশিকতাৰ বিৰুদ্ধে মানৱীয় বিষয়ৰ হৈ কথা কোৱা এগৰাকী সমালোচনাত্মক তত্ত্ববিদ আৰু শিক্ষাবিদ” ৰূপে স্পিভাকক ২০১২ চনত কলা আৰু দৰ্শনৰ কিয়’ট’  বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ২০১৩ চনত তেওঁ ভাৰত চৰকাৰে প্ৰদান কৰা তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মভূষণ লাভ কৰে।
যদিও উত্তৰ-ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ সৈতে জড়িত, স্পিভাকে এই বিষয়টোৰ পৰা আঁতৰি এ ক্ৰিটিক অৱ পোষ্টকলনিয়েল ৰিজন (১৯৯৯) ৰচনা কৰিছিল; এই স্থিতি তেওঁ ২০২১ চনত জানুছ আনবাউণ্ডে প্ৰকাশ কৰা জাৰ্নেল অৱ ক্ৰিটিকেল ষ্টাডিজৰ হাউ দ্য হেৰিটেজ অৱ প'ষ্টকলনিয়েল ষ্টাডিজ থিংকছ কলনিয়ালিজম টুডে শীৰ্ষক ৰচনা এখনতো বজাই ৰাখিছে।
প্ৰাৰম্ভিক আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
কলিকতাত পৰেশ চন্দ্ৰ আৰু শিৱানী চক্ৰৱৰ্তীৰ ঘৰত গায়ত্ৰী চক্ৰৱৰ্তী নামেৰে স্পিভাকৰ জন্ম হৈছিল।[10] ছেইণ্ট জনছ ডাইচেচন গাৰ্লছ হাইয়াৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুলত মাধ্যমিক শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পিছত স্পিভাকে কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ  প্ৰেচিডেন্সি কলেজত পঢ়ে আৰু ১৯৫৯ চনত তাৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
স্পিভাকৰ দুবাৰ বিবাহ হয়; প্ৰথমবাৰ তালব’ট স্পিভাকৰ সৈতে। এই বিবাহ ১৯৬৪ চনৰ পৰা ১৯৭৭ চনলৈকে স্থায়ী হৈছিল। তাৰ পিছত বাসুদেৱ চেটাৰ্জীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ কোনো সন্তান নাই।
কৰ্ম
ডেৰিডাৰ ডে লা গ্ৰামেট'লজীৰ অনুবাদেৰে স্পিভাকে অনুবাদৰ ক্ষেত্ৰখনত বিশিষ্ট স্থান লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত ছাবঅলটাৰ্ন ষ্টাডিজ কালেকটিভৰ সদস্য হিচাপে তেওঁ ধাৰাবহিকভাবে সাম্ৰাজ্যবাদ আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নাৰীবাদৰ ঐতিহাসিক অধ্যয়ন আৰু সাহিত্য সমালোচনা চলাই গৈছিল। তেওঁ নিজকে প্ৰায়ে “ব্যৱহাৰিক মাৰ্ক্সবাদী-নাৰীবাদী-বিনিৰ্মাণকাৰী” বুলি উল্লেখ কৰে। এডৱাৰ্ড ছেইডে স্পিভাকৰ কামৰ বিষয়ে লিখিছে, “তেওঁ অ-প্ৰাশ্চাত্য মহিলাৰ সাহিত্য তত্ত্বৰ অধ্যয়নৰ পথ প্ৰদৰ্শক আছিল আৰু আমাৰ বাবে উপলব্ধ সেই ভূমিকাৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন আৰু সুসংহত পন্থাবোৰ এটা প্ৰস্তুত কৰিছিল।”
গোলকীয় জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ মানৱীয় মাত্ৰাৰ ওপৰত মালে ঘোষণাপত্ৰ
গোলকীয় জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ মানৱীয় মাত্ৰাৰ ওপৰত মালে ঘোষণাপত্ৰ (Malé Declaration on the Human Dimension of Global Climate Change) হৈছে কেইবাখনো ক্ষুদ্ৰ দ্বীপ উন্নয়নশীল ৰাষ্ট্ৰ প্ৰতিনিধিৰ দ্বাৰা স্বাক্ষৰ কৰা এখন চুক্তি। ২০০৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত এই ঘোষণাপত্ৰত স্বাক্ষৰ কৰিবলৈ কেইবাখনো ক্ষুদ্ৰ দ্বীপ উন্নয়নশীল ৰাষ্ট্ৰ প্ৰতিনিধি সকল একত্ৰিত হৈছিল। এই ঘোষণাপত্ৰৰ লক্ষ্য আছিল জলবায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু মানৱ অধিকাৰক একেলগে সংযুক্ত কৰাৰ বাবে এক স্পষ্ট ৰণনীতি প্ৰস্তুত কৰা। ঘোষণাপত্ৰখনে জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ অভিযানৰ কাৰ্যসূচী সলনি কৰাৰ বাবে কেৱল জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ পাৰিপাৰ্শ্বিক প্ৰভাৱৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ পৰা জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ মানৱ অধিকাৰৰ প্ৰভাৱবোৰো বিবেচনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। এই ঘোষণাপত্ৰখনে স্পষ্ট কৰে যে স্বাস্থ্যকৰ পৰিৱেশৰ অধিকাৰ হৈছে আন সকলো মৌলিক মানৱ অধিকাৰৰ প্ৰাথমিক তাৎপৰ্য।
ঘোষণাপত্ৰখন মালদ্বীপৰ ৰাজধানী মালেত স্বাক্ষৰ কৰা হৈছিল। সেয়ে এই চুক্তিক চমুকৈ মালে ঘোষণাপত্ৰ বুলিও কোৱা হয়। জলবায়ু পৰিৱৰ্তনে ইতিমধ্যে জনসংখ্যাৰ মানৱ অধিকাৰক প্ৰভাৱিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। সেয়েহে মালদ্বীপ আৰু অন্যান্য দ্বীপ ৰাষ্ট্ৰসমূহে এক আন্তৰ্জাতিক মিত্ৰজোঁট নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে যিয়ে জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ মানৱ অধিকাৰক এক পৰিকাঠামো হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। এই মিত্ৰজোঁটটোৱে জেনেভা, নিউয়ৰ্ক আৰু মালেত ঘোষণাপত্ৰৰ বিষয়ত সভাৰ আয়োজন কৰিছে।
ৰাষ্ট্ৰসংঘ
এই ঘোষণাপত্ৰখনত স্বাক্ষৰকাৰীসকলে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ পৰিষদক জলবায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু মানৱ অধিকাৰৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত মনোযোগ দিবলৈ দাবী জনাইছিল। ইয়াৰ প্ৰতিক্ৰিয়াস্বৰূপে মানৱ অধিকাৰ উচ্চায়ুক্তৰ কাৰ্যালয়ে প্ৰথম অধ্যয়ন প্ৰকাশ কৰে য'ত জলবায়ু পৰিৱৰ্তনে মানৱ অধিকাৰৰ সম্পূৰ্ণ উপভোগত হস্তক্ষেপ কৰে। ইয়াৰ লগতে জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ পৰা মানৱ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে দেশবোৰে একেলগে কাম কৰাতো একপ্ৰকাৰৰ কৰ্তব্য বুলি গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। বিশেষকৈ প্ৰতিবেদনখনে বিপদাপন্ন কেইবাটাও মৌলিক অধিকাৰৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছিল। এই বিপদাপন্ন অধিকাৰসমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্যসমূহ হৈছে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ, স্বাস্থ্য, পৰ্যাপ্ত জীৱনধাৰণৰ মানদণ্ড আৰু আত্মনিৰ্ধাৰণৰ অধিকাৰ।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:চুক্তি শ্ৰেণী:পৰিৱেশ
অনিতা গুপ্তা
অনিতা গুপ্তা (Anita Gupta) এগৰাকী ভাৰতীয় সামাজিক উদ্যোক্তা, জৈৱিক কৃষক আৰু জনজাতীয় এক্টিভিষ্ট। তেওঁ পঞ্চাশ হাজাৰৰো অধিক গ্ৰাম্য মহিলাক স্ব-নিৰ্ভৰশীল কৰি তুলিছে।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
গুপ্তা এটা দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ পৰা আহিছিল আৰু তেওঁ তেওঁৰ ককাদেউতাক তেওঁৰ সন্তানক ডাঙৰ কৰিবলৈ অনা ছোৱালী এজনীক প্ৰহাৰ কৰা দেখিছিল। পিছত তেওঁ কৈছিল যে, যদি ছোৱালীজনীৰ শিক্ষা থাকিলেহেঁতেন, তেন্তে তাই নিজৰ বিৰুদ্ধে হোৱা উৎপীড়ন প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ ক্ষমতা পালেহেঁতেন।
তেওঁ বিহাৰৰ ভোজপুৰ জিলাৰ বাসিন্দা, য’ত তেওঁ পঞ্চাশ হাজাৰৰো অধিক গ্ৰাম্য মহিলাৰ বাবে হস্তশিল্প, ক্ৰোচেট আৰু গহনা তৈয়াৰ কৰা প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰিছে।
তেওঁ আৰু তেওঁৰ ভাতৃয়ে লগ লাগি ১৯৯৩ চনত ‘ভোজপুৰ মহিলা কলা কেন্দ্ৰ’ নামৰ সংগঠনটো সৃষ্টি কৰিছিল। সেই সময়ত অনিতাৰ বয়স আছিল দহ বছৰ। গুপ্তাই পিছত ইয়াৰ সভাপতি ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। সংগঠনটোৱে মহিলাসকলক এইবুলি কৈ ইয়াৰ সৈতে জড়িত হ’বলৈ উৎসাহিত কৰে যে, যদি তেওঁলোকে টকা উপাৰ্জন কৰে তেন্তে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সন্তানহঁতক বিদ্যালয়লৈ পঢ়িবলৈ পঠিয়াব পাৰিব। চৰকাৰী আঁচনিসমূহ লাভ কৰিবলৈ সংগঠনটোৱে এখন চ’ছাইটি ৰূপে নিজৰ নাম পঞ্জীয়ন কৰাইছিল। সংস্থাটো আৰাহত অৱস্থিত আৰু তেওঁলোকৰ মতে ই প্ৰায় দহ হাজাৰ মহিলাৰ বাবে নিযুক্তিৰ সৃষ্টি কৰিছে। অনিতাৰ সংগঠনটোৱে ‘টাটা ইনষ্টিটিউট অৱ চ’ছিয়েল চায়েঞ্চ’ আৰু ‘ডিচি হেণ্ডিক্ৰাফ্ট’ক অংশীদাৰ ৰূপে লাভ কৰিছিল। জীৱিকাৰ প্ৰচাৰ, স্বাস্থ্য পৰীক্ষা শিবিৰ, প্ৰাপ্তবয়স্ক শিক্ষা, বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণকে ধৰি অন্যান্য বহুতো কাৰ্যক্ৰমনিকাৰে অনিতাই প্ৰায় তিনিশ টা স্ব-সহায়ক গোট (এছ.এইচ.জি.) গঠন কৰিছিল, এই সকলোবোৰ এক আন্তৰ্জাতিক উন্নয়ন সংগঠন ‘পেক্ট’ৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত। চৰকাৰৰ সহায়ত, ভোজপুৰ মহিলা কলা কেন্দ্ৰই গ্ৰাম্য মহিলাসকলক হস্তশিল্পৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল। এই গ্ৰাম্য মহিলাসকলে প্ৰস্তুত কৰা গহনাবোৰ বিভিন্ন চৰকাৰী সংগঠিত মেলাত বিক্ৰী কৰাৰ লগতে দিল্লী, পুনা, মুম্বাই আৰু অন্যান্য চহৰৰ অসংখ্য দোকানত যোগান ধৰা হৈছে। ইয়াৰ আৰম্ভণিৰ পৰা এতিয়ালৈকে, অনিতাই তেওঁৰ বেচৰকাৰী সংগঠনটোৰ জৰিয়তে প্ৰায় বিশ হাজাৰ গ্ৰাম্য মহিলাক প্ৰশিক্ষণ দিয়াইছে আৰু তেওঁলোকক স্ব-নিৰ্ভৰশীল কৰি তুলিছে।
২০১৭ চনত নীতি আয়োগ, দ্য পাব্লিক পলিচি থিংক টেংকে তেওঁক "ৱমেন ট্ৰান্সফৰ্মিং ইণ্ডিয়া এৱাৰ্ড" প্ৰদান কৰে।
২০২২ চনৰ ৮ মাৰ্চ তাৰিখে তেওঁক নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনলৈ ভাৰতত মহিলাসকলৰ বাবে সৰ্বোচ্চ বঁটা নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়।