cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
মইনা পাৰিজাত
প্ৰাক্-প্ৰাথমিক বিদ্যালয়
ৰাজ্যিক সমাজ কল্যাণ উপদেষ্টা পৰিষদৰ অৰ্থ-সাহায্য আৰু ৰাইজৰ দান-বৰঙণিৰে সদৌ অসম মইনা পাৰিজাতৰ বিভিন্ন শাখাই অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত শিশুৰ শিক্ষা ব্যাৱস্থাৰে “প্ৰাক্-প্ৰাথমিক’’ আৰু “বালোৱাৰী’’ কেন্দ্ৰ প্ৰশিক্ষণ-প্ৰাপ্ত শিক্ষয়িত্ৰী আৰু কেন্দ্ৰ সহায়িকাৰ দ্বাৰা চলাই আহিছে৷
পাৰিজাত সদন
অনাথ শিশুক আশ্ৰয় দিবলৈ সদৌ অসম মইনা পাৰিজাতৰ অধীনত নলবাৰী জিলা আৰু বোকাখাটত দুখন “পাৰিজাত সদন’’ চৰকাৰী অনুদান আৰু ৰাইজৰ দান-বৰঙণিৰে চলাই থকা হৈছে৷ এই দুয়োখন সদন ৰাজ্যিক কেন্দ্ৰীয় সমিতিয়ে পৰিচালনা কৰে৷ অৱশ্যে অৰ্থৰ অভাৱত নলবাৰীৰ সদনখন ১৯৯৩ চনৰ পৰা অস্থায়ী ভাৱে বন্ধ হৈ আছে৷
শাখাসমূহ
অসমৰ ১৯ খন জিলাত মইনা পাৰিজাতৰ ২৭৬৬ টা শাখা আছে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগঠন শ্ৰেণী:শিশু-অনুষ্ঠান
চেংগিজ খান
চেংগিজ খান (জন্মতে টেন্মুজিন, c. ১১৬২ – ১৮ আগষ্ট, ১২২৭) মংগোল সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু প্ৰথম মহান খান। এই সাম্ৰাজ্য তেখেতৰ মৃত্যুৰ পাছত বিশ্বৰ ইতিহাসৰ সৰ্ববৃহৎ ভৌগোলিকভাৱে সংযুক্ত সাম্ৰাজ্যত পৰিণত হ'ল।
সাম্ৰাজ্য গঠন
তেখেত উত্তৰ-পূৱ এছিয়াৰ কেইবাটাও জনগোষ্ঠীক এক কৰি শাসনলৈ আহিল। সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰি নিজকে "চেংগিজ খান" ঘোষণা কৰাৰ পাছত তেখেতে ইউৰেছিয়াৰ সিংহ ভাগ দখল কৰিলে। তেখেতৰ জীৱনকালত চাৰা খিটাই, কৌকেচাচ, খোৱাৰাজমিয়ান, পশিম শ্বিয়া আৰু জিনৰ বিৰুদ্ধে অভিযান চলোৱা হ'ল। এই অভিযানসমূহত দেখা গৈছিল সাধাৰণ মানুহৰ নৰসংহাৰ। মৃত্যুৰ পূৰ্বে তেখেত মধ্য এছিয়া আৰু চীনৰ বৃহত্‌ অংশ দখল কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল।
উত্তৰসূৰী
মৃত্যুৰ পূৰ্বে চেংগিজ খানে অগেডেই খানক নিজৰ উত্তৰসূৰী ঘোষণা কৰিলে। পাছলৈ তেখেতৰ নাতিসকলে এই সাম্ৰাজ্যক কেইবা ভাগতো ভগাই ল'লে। ১২২৭ চনত পশ্চিম শ্বিয়াক পৰাস্ত কৰাৰ পাছতে খানৰ মৃত্যু ঘটে। তেখেতৰ আগ্ৰহতে, তেখেতৰ মৃত দেহ মংগোলিয়াৰ কোনো চিহ্নবিহীন শ্মশানত পুতা হ'ল। তেখেতৰ বংশধৰসকলে এই সাম্ৰাজ্যক প্ৰায় সম্পূৰ্ণ ইউৰেছিয়াত বিস্তাৰ কৰিলে। সমগ্ৰ চীন, কোৰিয়া, কৌকেচাচ, মধ্য এছিয়া আৰু দক্ষিণ-পশ্চিম এছিয়া আৰু পূব ইউৰোপৰ উল্লেখনীয় ভাগ মংগোল সাম্ৰাজ্যৰ দখললৈ আহিল। কেইবাটাও অভিযানত পূৰ্বৰ দৰেই নৰসংহাৰ দেখা পোৱা গ'ল। সেয়েহে মংগোল সাম্ৰাজ্য আৰু চেংগিজ খানক প্ৰায় স্থানীয় বুৰঞ্জীসমূহত ভয়াৱহ আখ্যা দিয়া হয়।
কৰ্ম
সামৰিক সফলতাৰ উপৰিও খানক কেইবাটাও কৰ্মৰ বাবে স্মৰণ কৰা হয়। তেখেতে উইঘুৰ লিপিক মংগোল সাম্ৰাজ্যৰ আনুষ্ঠানিক লিখন পদ্ধতিৰ বাবে চয়ন কৰিছিল। খানৰ সাম্ৰাজ্যত গুণৰ আধাৰতেই প্ৰায় পদোন্নতি প্ৰদান কৰা হৈছিল। ধাৰ্মিক সহিষ্ণুতাৰ বাবেও খানৰ শাসন জনাজাত। চেংগিজ খানে উত্তৰ-পূব এছিয়াৰ কেইবাটাও জনগোষ্ঠীক এক কৰিছিলে। বৰ্তমানে মংগোলিয়াৰ লোকে তেখেতক মংগোলিয়াৰ জনক আখ্যা দিয়ে।
চেংগিজ খানৰ সামৰিক অভিযানসমূহত প্ৰায় নৰসংহাৰ দেখা যায়। তেখেতক সেয়েহে অনেকে নৰসংহাৰী শাসক জ্ঞান কৰে । খানক পিচে চিল্ক পথক এক ৰাজনৈতিক শক্তিৰ তলত আনি বেপাৰ-বাণিজ্যত সুবিধা কৰাৰো শ্ৰেয় প্ৰদায় কৰা হয়। ই উত্তৰ-পূব এছিয়া, মুছলিম দক্ষিণ-পশ্চিম এছিয়া আৰু খ্ৰিষ্টীয় ইউৰোপৰ মাজত বাণিজ্য়িক সম্পৰ্ক গঠনত সহায়ক হ'ল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:Articles with hAudio microformats শ্ৰেণী:শাসক শ্ৰেণী:মংগোলিয়াৰ ব্যক্তি
অংশু জামচেংপা
অংশু জামচেংপা (Anshu Jamsenpa, জন্ম: ৩১ ডিচেম্বৰ ১৯৭৯) এগৰাকী ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহী। তেওঁ একে ঋতুতে দুবাৰকৈ মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰা বিশ্বৰ প্ৰথম মহিলা। লগতে তেওঁ মাত্ৰ পাঁচদিনৰ ভিতৰত দুবাৰকৈ এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰা বিশ্বৰ প্ৰথম ব্যক্তি। তেওঁ সৰ্বমুঠ পাঁচবাৰ মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰিছে আৰু এই কৃতিত্বৰ অধিকাৰী তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা। ২০১৭ চনত পৰ্বতাৰোহণৰ ক্ষেত্ৰলৈ তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে টেনজিং নৰ্গে ৰাষ্ট্ৰীয় দুঃসাহসিক বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ২০২১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
পৰ্বতাৰোহী
অংশু জামচেংপাই ২০১১ চনৰ ১২ মে' তাৰিখে প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰিছিল আৰু তেওঁ ২১ মে'ত দ্বিতীয়বৰ আৰোহণ কৰিছিল। তেওঁ ২০১৩ চনত সুৰজিৎ সিং লিচাংহেমৰ নেতৃত্বত ২০১৩ চনৰ উত্তৰ-পূব ভাৰত এভাৰেষ্ট অভিযানত মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰিছিল।
২০১৭ চনত জামচেংপা বিশ্বৰ প্ৰথম মহিলা হিচাপে ৫ দিনৰ ভিতৰত একে প্ৰথম ঋতুত দুবাৰকৈ মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰে। এয়া তেওঁৰ তেওঁৰ মাউণ্ট এভাৰেষ্টৰ পঞ্চম আৰোহণ আছিল আৰু এনেদৰে তেওঁ পাঁচবাৰ মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
চতুৰ্দশ দালাই লামাৰ আশীৰ্বাদ লোৱাৰ পিছত   তেওঁ ২০১৭ চনৰ ২ এপ্ৰিলত গুৱাহাটীৰ পৰা এভাৰেষ্ট আৰোহণ অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ এভাৰেষ্ট বেছ কেম্পত (১৭,৬০০ ফুটত) অনুকূলনৰ বাবে ৩৮ দিনৰ সময়সূচী লৈছিল আৰু ৪ এপ্ৰিলত তেওঁৰ মুখ্য যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল। ১৬ মে'ৰ দিনৰ ৯.১৫ বজাত আন ১৭জন পৰ্বতাৰোহীৰ সৈতে তেওঁ পৰ্বতৰ ওপৰলৈ উঠি ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা উত্তোলন কৰিছিল।
তেওঁ ১৯ মে'ত নেপালী পৰ্বতাৰোহী ফুৰি শ্বেৰ্পাৰ সৈতে দ্বিতীয় কষ্টকৰ ট্ৰেক আৰম্ভ কৰিছিল। হাইকিংত কোনো বিৰতি নোহোৱাকৈ তেওঁ আবেলি ১০ বজালৈকে পৰ্বত বগাই থাকিল। আকৌ পৰৱৰ্তী ৰাতিপুৱা তেওঁ আৰোহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু মূল শৃংগ পোৱাৰ আগতে এটা চমু বিৰতি লৈছিল। অৱশেষত ২০১৭ চনৰ ২১ মে' তাৰিখৰ পুৱা ৭.৪৫ বজাত তেওঁ এভাৰেষ্ট শীৰ্ষত উপনীত হৈছিল। যদিও ২০১১ চনত মাত্ৰ ১০ দিনৰ ভিতৰত দুবাৰকৈ (দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় অভিযান) তেওঁ দুবাৰকৈ মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণৰ কৰিছিল। তেওঁ চতুৰ্থ অভিযানৰ পিছত ৫ম অভিযান শেষ কৰিবলৈ ১১৮ ঘণ্টা ১৫ মিনিট সময় লৈছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁৰ কৃতিত্বৰ বাবে অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰে টেনজিং নৰ্গে ৰাষ্ট্ৰীয় দুঃসাহসিক বঁটাৰ বাবে তেওঁৰ নাম পৰামৰ্শ দিছে। ৰাষ্ট্ৰপতি ৰাম নাথ কোৱিন্দে ২০১৮ চনৰ ২৫ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনত দুঃসাহসিক অভিযানৰ বাবে জামচেংপাক ২০১৭ চনৰ বাবে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ দুঃসাহসিক বঁটা টেনজিং নৰ্গে ৰাষ্ট্ৰীয় দুঃসাহসিক বঁটা প্ৰদান কৰে।  জামচেংপাক ৩০ জুন ২০১১ তাৰিখে নতুন দিল্লীত চিএনএন-আইবিএন যুৱ ভাৰতীয় নেতা বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। তেওঁ বাণিজ্য আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ৰ মন্ত্ৰী জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধীয়াৰ পৰা এই বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১২ চনৰ ২ জুন তাৰিখে জামচেংপাক ফেডাৰেচন অফ ইণ্ডিয়ান চেম্বাৰছ অফ কমাৰ্চ এণ্ড ইণ্ডাষ্ট্ৰীজ (ফিকি)ৰ দ্বাৰা ২০১১-১২ বৰ্ষৰ মহিলা প্ৰাপ্তকৰ্তা প্ৰদান কৰা হয়।
২০১৭ চনৰ ৩১ জানুৱাৰী তাৰিখে ইটানগৰৰ আই জি পাৰ্কত অনুষ্ঠিত এক অনুষ্ঠানত অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰে তেওঁক পৰ্যটন আইকন অৱ দা ইয়ৰ বঁটা প্ৰদান কৰে। এই অনুষ্ঠানত ৰাজ্যপাল পদ্মনাভন আচাৰ্যই মুখ্য অতিথি হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰিছো। জামচেংপাক অৰুণাচল অধ্যয়ন বিশ্ববিদ্যালয়ে ফিল্ড এডভেঞ্চাৰ ক্ৰীড়াত তেওঁৰ সাফল্যৰ বাবে সন্মানীয় পিএইচডি ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰে। ২০২১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
তেওঁৰ স্বামী শ্বেৰিং ৱাংগে অৰুণাচল পৰ্বতাৰোহণ আৰু দুঃসাহসিক ক্ৰীড়া সংস্থাৰ সভাপতি। দম্পতীহালৰ দুগৰাকী কন্যা সন্তান আছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পৰ্বতাৰোহী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
অহিৰাৱণ
জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত
মহিৰাৱণ চৰিত্ৰ (Mairavan charitra) -খন ১৬ শতিকাত “অদিত্য কবি”য়ে কাব্য শৈলীত তেলেগু ভাষাত ৰচনা কৰিছিল।
মহিৰাৱণৰ কাহিনীটোক লৈ ১৯৪০ চনত মহিৰাৱণ নামেৰে ঘন্তাচলা বলৰামাইয়াহে তেলেগু ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল। য’ত প্ৰবীণ অভিনেতা ভেমুৰি গাগ্গাইয়াহে মহিৰাৱণৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
বাইথ’ পূজা
সোণোৱাল কছাৰীৰ লোক-সমাজত স্মৰণাতীত কালতেই স্থিতি লভা খ্ৰীং খ্ৰীং বাইথ’ পৰম্পৰা অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ অমূল্য সম্পদ। মূলতঃ কৃষিভিত্তিক এই বাৰ্ষিক পৰম্পৰা প্ৰতিবছৰে শিৱৰাত্ৰিৰ পাছৰ দ্বিতীয় সোমবাৰক কেন্দ্ৰ কৰি আগদিনা ৰ্অথাৎ দেওবাৰে‘দেও নমোৱা’ কাৰ্য্যসূচীৰে আৰম্ভ কৰি চাৰিদিনীয়াকৈ পালন কৰা হয়। আধ্যাত্মিকতাভিত্তিক এই লোক-পৰম্পৰা সৃষ্টিতত্ত্বৰ সৈতে সংগতিসম্পন্ন।
পৌৰাণিক প্ৰথা
অন্যান্য সমগোত্ৰীয় সম্প্ৰদায়ৰ সমন্বিতে সোণোৱালসকলে প্ৰাচীন কালৰে পৰা পালন কৰি অহা ধৰ্মটোৰ নাম হৈছে ‘কিৰাত’ বা ‘কৈৰাত’। এওঁলোকৰ লোক-সমাজ জীৱন-প্ৰণালীৰ সাংস্কৃতিক ধাৰা আৰু লোকাচাৰসমূহ অধিকাংশই কিৰাত অৰ্থাৎ শিৱকেন্দ্ৰিক। এওঁলোকৰ জীৱন-পদ্ধতি ত্ৰি-মুখী, ত্ৰি-ধাৰা সমন্বিত - জাগতিক, মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক (আধিভৌতিক-আধিদৈৱিক-আধ্যাত্মিক)। জনগোষ্ঠীটোৰ মূল উপাস্যদেৱতা হ'ল 'খ্ৰীং খ্ৰীং বাইথ'। ইয়াত 'খ্ৰীং' শব্দই পৃথিৱীৰ উৰণ, বুৰণ, গজন আৰু ভ্ৰমণ - এই চাৰিশ্ৰেণী জীৱ অৰ্থাৎ খ - উৰণ + ৰ - বুৰণ + ঈ - গজন + ঙ - ভ্ৰমণক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু এই চাৰিশ্ৰেণী জীৱৰ ত্ৰাণকৰ্তা 'বাইথ' দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে সমস্ত জীৱকুলৰ কল্যাণাৰ্থে সম্পাদন কৰা উপাসনা পদ্ধতিটোক 'বাইথ' পূজা' বোলা হয়। সোণোৱালসকলৰ এই বাইথ' 'শিৱ' বা 'কিৰাত'ৰেই নামান্তৰ। এই ধৰ্মীয় আদৰ্শৰ প্ৰধান উপাস্য দেৱতা 'কিৰাত' বা 'শিৱ' হোৱাৰ বাবেই এওঁলোকৰ ধৰ্মটোৰো নাম হয় ‘কিৰাত’ বা ‘কৈৰাত’। কিৰাত দেৱতাক বড়ো ভাষাত 'বাথৌ' বুলি কোৱা হয় আৰু সেই বড়োমূলীয় জনগোষ্ঠীৰে অন্যতম ঠাল হোৱাৰ সূত্ৰে অপভ্ৰংশৰূপত সোণোৱালসকলে ইয়াক 'বাইথ' বুলি উচ্চাৰণ কৰে। এই বাইথ'উপাসনাত পৰিৱেশিত তেওঁলোকৰ প্ৰাচীনতম স্তুতিগীত ‘হায়দাং গীত’ত ‘হা ইয়হ নমো নাৰায়ণ’....বুলি নাৰায়ণৰূপী ব্ৰহ্মাক প্ৰণাম জনাই সৃষ্টিতত্ত্বৰ ৰহস্য ব্যাখ্যা কৰা হয়। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে পৰমাত্মাৰ আদি ৰূপ হ’ল ‘নাৰায়ণ’। এই নাৰায়ণক আৰোপ কৰা হৈছে 'শিৱ'ত। শিৱ সৃষ্টিৰ দেৱতা, আৰু সেয়ে, সৃষ্টিৰ প্ৰতীক 'শিৱলিংগ'ক পৰমব্ৰহ্মৰ ৰূপ জ্ঞান কৰি তেওঁলোকে ইয়াক উপাসনা কৰে। এই উপাসনা শিৱৰাত্ৰিৰ পাছৰ দ্বিতীয় সোমবাৰক মুখ্য কৰি চাৰিদিনীয়াকৈ শিৱলিংগৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ক'ল-ডিল আকাৰৰ গন্ধসৰৈ গছৰ খুটাবিশিষ্ট তেওঁলোকৰ মূল মন্দিৰ প্ৰাংগনত ব্যাপক মন্ত্ৰোচ্চাৰণ, বন্তি প্ৰজ্জ্বলন আৰু গীত-বাদ্য-নৃত্যৰ সমন্বয়ত মহাসমাৰোহেৰে সম্পাদিত হয়। ইয়াত তান্ত্ৰিক প্ৰথাৰে সৃষ্টি-তত্ত্বৰ 'পুৰুষ' আৰু 'প্ৰকৃতি'ক 'শিৱ' আৰু 'পাৰ্ৱতী' অৰ্থাৎ 'বাইথ' আৰু 'ভূৰুলী হাবুকী'ৰূপে উপাসনা কৰি তেওঁলোকে স্মৰণাতীত কালৰে পৰা ইয়াক 'বিহু নমোৱা' উৎসৱৰূপেও পালন কৰি আহিছে, য'ত প্ৰজননৰ প্ৰতীকৰূপে ময়ূৰ চৰাইৰ নৃত্যভংগিক প্ৰতীকীৰূপত উপস্থাপনেৰে ময়ূৰ পাখিৰ লয়লাস ভংগিমা আৰু মুদ্ৰাসমন্বিত 'হায়দাং গীত-নৃত্য'ৰ মাধ্যমেৰে সেই সৃষ্টিতত্ত্বক স্তুতি জনোৱা হয়। এই বাইথ'-স্তুতি পৰ্ব সমাপ্তিৰ পাছত "হাইঠা হেমেলু লেং ঠাই ঠাই, জামুকৰ খুটাতে দিছং ঠাই..." বুলি মন্ত্ৰোচ্চাৰণ কৰি পূজাৰীৰ বৰঘৰত প্ৰতিষ্ঠিত জামুগছৰ খুটাৰ কাষত হায়দাং সামৰা হয়। তাৰপাছত মাটিৰ উৰ্বৰতা কামনাৰে ডেকা-গাভৰুৰ স্বতঃস্ফূৰ্ট উল্লাসভৰা মাদকতাৰে বৰদৈচিলাক আমন্ত্ৰণ জনাই বিহু-নৃত্য আৰু বুঢ়া-মেথাৰ হুঁচৰিৰে বিহুনমোৱা পৰ্ব সম্পাদিত হয়। প্ৰথা অনুসৰি সেইদিনাখনৰ পৰাহে আগন্তুক ব'হাগ বিহুৰ আখৰা কৰিবলৈ বা ৰাতি-বিহু মাৰিবলৈ সামাজিকভাৱে বৈধতা লাভ কৰা হয়, যাক চ'তৰ বিহু বুলিও আখ্যা দিয়া হয়।
বিৱৰণ
আধ্যাত্মিকতাভিত্তিক এই লেক-পৰম্পৰা তিনিচুকীয়া জিলাৰ ডাঙৰিৰ বৰপথাৰ-নপথাৰ গাঁৱত অৱস্থিত তেওঁলোকৰ স্থায়ী মন্দিৰ প্ৰাঙ্গণত প্ৰতি বছৰে মহা-সমাৰোহেৰে অনুষ্ঠিত হয়। সম্প্ৰতি, অন্য সোণোৱাল অধ্যুষিত অঞ্চলত ইয়াক এদিনীয়াকৈ সমাপন কৰা হয়। এই উৎসৱ শিৱ সম্বন্ধিত তন্ত্ৰস্বভাৱসম্পন্ন আধ্যাত্মিক আচাৰ-আচৰণেৰে সমৃদ্ধ। ইয়াত তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্ৰাচীন স্তুতিগীত হায়দাং-গীত আৰু হাইদাং-নৃত্য পৰিৱেশনেৰে পূজা-অৰ্চনা কৰাৰ লগতে মাটিৰ উৰ্বৰতা কামনাৰে ৰদৈচিলাক আমন্ত্ৰণ জনাই স্বতঃস্ফূৰ্ট উন্মাদনা আৰু উল্লাস-আনন্দৰে বিহু মাৰি ব'হাগ বিহুৰ আগমনি বা বিহু নমোৱা পৰ্ব সম্পাদন কৰে। এই পূজা/উৎসৱ মৌখিকভাৱে বাগৰি অহা বিভিন্ন কিংবদন্তি, প্ৰবাদ, প্ৰৱচন, লোক-কথা, আখ্যান ইত্যাদিৰ আধাৰতেই পালিত হৈ আহিছে যদিও মূলতঃ ই সৃষ্টিতত্ত্বৰ সৈতে সংপৃক্ত এটি কৃষিভিত্তিক সামাজিক-আধ্যাত্মিক উৎসৱ। কেতবোৰ নিদিষ্ট মুদ্ৰাৰে সৃষ্টিতত্ত্বৰ সাংগীতিক প্ৰকাশ আৰু ময়ূৰ পাখিৰ লয়লাস ভংগীমাৰে আত্মস্থ হৈ পৰিৱেশন কৰা হাইদাং গীত, হাইদাং নৃত্য, বিহু আৰু হুঁচৰিৰ জৰিয়তে শব্দচৈতন্য, ভাৱতৰংগ প্ৰভৃতিৰ সুষম সমন্বয়ত স্বতঃস্ফূৰ্ট ভাৱোন্মাদনাৰ দ্বাৰা ইয়াত শিৱ আৰু পাৰ্বতীক কিৰাত আৰু কিৰাতীৰূপে প্ৰকৃতাৰ্থত পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতিক উপাসনা কৰা হয। বিশ্বাস যে এই বিশেষ তান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰ প্ৰভাৱত পুৰুষে প্ৰকৃতিৰূপত সক্ৰিয় হৈ বৰদৈচিলাৰূপে ধৰাৰ বুকুলৈ নামি আহে, বসুমতী সেউজ-সুন্দৰ হয়, ধৰণী উৰ্বৰ হয়, সৃষ্টিৰ বীজ অংকুৰিত হয়। উল্লেখনীয় যে ইয়াত প্ৰজননৰ প্ৰতীকৰূপে ময়ূৰ পাখিৰ লয়লাস ভংগীমা আৰু কেতবোৰ নিৰ্দিষ্ট মুদ্ৰাৰে হায়দাং গীত-নৃত্য পৰিবেশন কৰি 'বাইথ' অৰ্থাৎ 'কিৰাত' দেৱতাক স্তুতি জনোৱা হয়। তাৰপাছত পূজাৰীৰ চোতালত যৌৱনোন্মত্ত উৎসাহীসকলৰ দ্বাৰা জীৱৰ স্বভাৱগত প্ৰৱণতা, সেইসমূহৰ দ্বাৰা নিঃসৃত স্বৰধ্বনি আৰু মেঘৰ গাজনি-ঢেৰেকনিৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখি পৰিৱেশন কৰা বিহুৰে পৰিৱেশ উত্তাল কৰি তোলা হয়, য’ত ঢোল, তাল, পেঁপা, বাঁহী, সুতুলি, গগনা, টকা ইত্যাদিৰ সমাহাৰ ঘটোৱা হৈছে আৰু সেইসমূহৰ ঐক্যতানৰ সু-সমন্বিত শব্দ তৰংগৰ দ্বাৰা প্ৰকৃতিক জগাই তোলাৰ পৰম্পৰা চলি আহিছে। বিহু সম্পাদনৰ পাছত একেখন চোতালতে হুঁচৰি টকা সহ কেতবোৰ নিয়মবদ্ধ মুদ্ৰা আৰু অংগচালনাৰে উল্লসিত স্বৰত বুঢ়া-মেথাৰ দ্বাৰা হুঁচৰি সম্পাদিত হয়, যি অধ্যাত্ম-বিজ্ঞানৰ গভীৰ ৰহস্য আৰু তাৎপৰ্য বহন কৰাৰ লগতে কলা-সংস্কৃতিৰ অপূৰ্ব নিদৰ্শন দাঙি ধৰে। সেয়ে, বাইথ’ পূজা আৰু ব’হাগ বিহুৰ সম্বন্ধ ওতঃপ্ৰোত।
সোণোৱালসকলৰ হুঁচৰি
সোণোৱালসকলে হুঁচৰি গাওঁতে কোনোকোনো ঠাইত ন-টা আৰু কোনোকোনো ঠাইত তেৰটা গাঁঠি থকা একোডাল বাঁহ চাকবাঁহেৰে (তিনিটা খুটিৰ সমষ্টিগত এটি খুটি) নিৰ্মিত খুটিৰ ওপৰত স্থাপন কৰি হুঁচৰি গায়। এই হুঁচৰিত কেতবোৰ স্বকীয় নিয়মবদ্ধ প্ৰথাৰে নিৰ্দিষ্ট মুদ্ৰাশৈলী আৰু অংগচালনাৰে উল্লসিত স্বৰে ঘৰে ঘৰে গীত পৰিৱেশন কৰি, মন-শৰীৰ-আত্মাৰ একত্ৰীকৰণৰ জৰিয়তে গৃহস্থৰ মঙ্গলাৰ্থে আশীৰ্বাদ বৰিষণ কৰা হয়। ব'হাগ বিহুৰ সৈতে সম্পৃক্ত এই হুঁচৰিৰ সৈতে সোণোৱালসকলৰ মাজত পুৰাণখ্যাত এটি আখ্যান জড়িত আছে, যি আখ্যানমতে বলি ৰজাই বিষ্ণুৰ চলনাত পৰি বামনক ত্ৰি-পদ মাটি দান কৰিবলৈ গৈ পাতালবাসী হ'বলগীয়া হৈছিল। বলি ৰজাক কছাৰীসকলে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষ বুলি গণ্য কৰে। তেওঁলোকৰ মতে এই পাতালত থকা বলি ৰজাই প্ৰতি 'বিষুৱ' সংক্ৰান্তিত তেওঁৰ সন্তানসকলৰ উদ্দেশ্যে এবাৰ মৰ্ত্য-ভ্ৰমণৰ বাবে আহে। সেয়ে আদিতে এই বিষুব সংক্ৰান্তিতে বিহু উৎসৱ অনুষ্ঠিত হৈছিল বুলি কিছুমানে অনুমান কৰে আৰু এই 'বিষুৱ'ৰ পৰাই 'বিহু' শব্দৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি কেনোকোনোৱে ক'ব খোঁজে। "তিনি শ তিনি কুৰি তিনিদিনৰ মূৰত বলি ৰজাৰ বিহু, তাকেহে আমি যুগৰ নিয়তি কৰোঁ.." বুলি বলিৰ সন্তান কছাৰীসকলে বছৰত এবাৰ ঘৰে ঘৰে সূচাই ফুৰে। হুঁচৰি গীতৰ মাংগলিক চৰণ 'বাৰেমন্ত্ৰ'ৰ জৰিয়তে বলিৰ এই আগমনৰ বতৰা গীত-নৃত্যৰ মাধ্যমেৰে এই সূচাই ফুৰা (জাননি দি ফুৰা)-ৰ পৰাই 'হুঁচৰি' শব্দৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি সোণোৱালসকলে ভাৱে। হুঁচৰি টকা সহ ঘৰে ঘৰে সূচাই ফুৰা এই হুঁচৰি ব্ৰহ্মাৰ মানসকন্যা সুৱচনী কুঁৱৰীৰ জৰিয়তে মানুহে পোৱা বুলি জনশ্ৰুতি আছে-
"কৈলাসৰ শংকৰে. হুঁচৰি সৰজিলে পাৰ্ৱতীয়ে সৰজিলে নাম, সুৱচনী কুৱঁৰীয়ে শদিয়া ৰাজ্যতে মুনিচক দি গ'ল দান.."
পূৰ্বতে এই শদিয়াতেই কছাৰীসকলে হালালী ৰাজ্য পাতি বসবাস কৰিছিল। সেয়ে, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ হুঁচৰিত গায় - "হালালী ঐ লালৌ, লালৌ, লালৌ হয়া, হালালী ৰাজ্যতে কৰিছং ধেমালি, ধেমালিৰ বতৰে যায় কি না..। " হুঁচৰিত ব্যৱহৃত সোণোৱালসকলৰ টকাডাল দক্ষ-যজ্ঞত প্ৰাণাহূতি দিয়া মহাদেৱৰ পত্নী পাৰ্ৱতীৰ ৰাজহাড়ৰূপে গণ্য কৰা হয়, যাক নন্দী-ভৃংগীয়ে মহাদেৱৰ পৰা প্ৰাপ্ত বীজমন্ত্ৰৰে শোধন কৰি মানুহক দিয়া বুলি প্ৰবাদ আছে। হুঁচৰিৰ পন্থা দুটা - ঢোলীয়াল আৰু ভোগপৰীয়া। ঢোলীয়ালসকলে হুঁচৰি টকাৰ দুয়োটা মূৰ চাকবাঁহৰ খুটিৰ ওপৰত ৰাখি হুঁচৰি গায় আৰু ভোগপৰীয়াসকলে হুঁচৰি টকাডালৰ এটা মূৰ মাটিত আৰু আনটো মূৰ চাকবাঁহৰ খুটিৰ ওপৰত ৰাখি হুঁচৰি গায়। আকৌ এই হুঁচৰিত গোৱা গীতসমূহক চাৰিটা ভাগত ভাগ কৰা হয়। (১) বাৰেমন্ত্ৰৰ গীত - বাৰেমন্ত্ৰত সৰ্বমংগল কামনা কৰি তেওঁলোক যে বলিৰ সন্তান সেইটো প্ৰকাশ কৰি ঘৰে ঘৰে সূচনা দি ফুৰা হয়। (২) পোহাৰী গীত - পোহাৰী গীতত হুঁচৰি সৃষ্টিৰ কাহিনী উল্লেখ কৰাৰ লগতে বিনন্দীয়া পৃথিৱীৰ বিভিন্ন নীতিসূচক কথা ফকৰা-যোজনাৰ মাধ্যমেৰে ব্যক্ত কৰা হয়। (৩) থিয় গীত - হুঁচৰিৰ থিয় গীতত জন-জীৱনৰ কাহিনী প্ৰতিফলিত হয়, যাক কাহিনী গীত বুলিও আখ্যা দিয়া হয়। (৪) বৰগীত - হুঁচৰিৰ বৰগীতত সোণোৱালসকলৰ অতীত বুৰঞ্জী, সাহিত্য, দৰ্শন, কলা-সংস্কৃতি আৰু জন-জীৱনৰ হা-হুতাহৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হয়। মানুহ বিহুৰ দিনাখন সমূহীয়া উপাসনা থলিত হুঁচৰি শুভাৰম্ভ কৰি প্ৰথমে সমাজৰ মুখিয়ালজনৰ ঘৰত পদাৰ্পণেৰে ঘৰে ঘৰে হুঁচৰিৰ দল আগবঢ়াই নিয়া হয় আৰু এই হুঁচৰি অন্ত নপৰালৈকে পূৰ্ণোদ্যমে বিহুমৰা কাৰ্য অব্যাহত থাকে। হুঁচৰি অন্ত পৰাৰ পাছত বিহুৰ যাৱতীয় কাৰ্যাৱলী সম্পাদেনেৰে ব'হাগ মাহৰ ভিতৰতেই বছৰটোৰ বাবে বিহুক আনুষ্ঠানিকভাৱে বিদায় সন্মান জনোৱা হয়। সেইদিনা উপাসনা থলিৰ পৰা হুঁচৰি টকাডাল স-সন্মানেৰে কোনো এক জনবসতিহীন ঠাইলৈ কঢ়িয়াই নি ৰোগ-ব্যাধি, অপায়-অমংগল বিসৰ্জন দিয়া বুলি গণ্য কৰি তাক নিয়মসংগত প্ৰথাৰে বিসৰ্জন দিয়া হয় আৰু সেইদিনাৰ পৰাই এবছৰৰ বাবে বিহু-বাদ্য বজোৱা কাৰ্য সামাজিকভাৱে বাৰণ কৰা হয়। অগত্যা কেতিয়াবা বজাবলগীয়া হ'লে আৰাধ্যদেৱতাৰ উদ্দেশ্যে পাণ-তামোলৰ টোপোলাৰে সেৱা জনাইহে তেওঁলোকে সেই কাৰ্য সম্পাদন কৰে।
এইকথা সকলোৰে জ্ঞাত যে পৃথিৱীয়ে সূৰ্য্যৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰোঁতে ইয়াৰ গতিশীল পৰ্য্যায়ত ঋতুৰ পৰিৱৰ্তন ঘটে আৰু এই ঋতু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰভাৱে মানুহৰ মনতো ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰে। বসন্ত ঋতুত প্ৰকৃতিয়ে মানুহৰ সমন্বিতে জীৱৰ মাজত যৌৱনোচিত উন্মাদনাৰ জোৱাৰ তুলি এক প্ৰাকৃতিক মহোৎসৱৰ বাতাবৰণ সৃষ্টি কৰে, যাৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখি কেতবোৰ বিধিৱদ্ধ প্ৰথাৰে সোণোৱালসকলে দূৰ অতীতৰ পৰা বাইথ'পূজাৰে বিহু উৎসৱ পালন কৰি আহিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
(১)সোণোৱাল কছাৰী সংস্কৃতি - লভিত কুমাৰ শইকীয়া। (২) SONOWAL KACHARI SAMAJ ARU SANSKRITI - Published by Sonowal Kachari Sahitya Prakashan Parishad, Dibrugarh. (৩) সোণোৱাল কছাৰীসকলৰ পূজা- পাৰ্বণ আৰু সকাম-নিকাম সমূহৰ বিৱৰণ - প্ৰমোদ সোণোৱাল।
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
সাৰ্বজনীন সুগমতা সজাগতা দিৱস
সৰ্বজনীন সুগমতা সজাগতা দিৱস (Global Accessibility Awareness Day) (জিএএডি) হৈছে বৰ্তমানৰ বিশেষভাৱে সক্ষম এক বিলিয়নতকৈ অধিক লোকৰ বাবে ডিজিটেল প্ৰৱেশ আৰু অন্তৰ্ভুক্তিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা এক সজাগতা দিৱস। বছৰি মে' মাহৰ তৃতীয় বৃহস্পতিবাৰে এই দিৱস পালন কৰা হয়।
২০১৮ চনত জিএএডি চিহ্নিত কৰা কেইবাটাও ভাৰ্চুৱেল কাৰ্যসূচীৰ উপৰিও ছখন মহাদেশৰ কমেও ঊনৈশখন দেশৰ জনসাধাৰণৰ বাবে মুকলি অনুষ্ঠানৰো ব্যৱস্থা আছিল।
গ্ল'বেল এক্সেচিবিলিটি এৱাৰেনেছ ডে' ৱেবছাইটৰ মতে, "জিএএডিৰ উদ্দেশ্য হৈছে সকলোৰে বাবে ডিজিটেল (ৱেব, চফ্টৱেৰ, মোবাইল আদি) প্ৰৱেশ বা অন্তৰ্ভুক্তি আৰু বিশেষভাৱে সক্ষম লোকসকলৰ বিষয়ে মাত মতা, চিন্তা কৰা আৰু শিকিবলৈ দিয়া।" স্থানীয় সাৰ্বজনিন সুগমতা সজাগতা দিৱসৰ অনুষ্ঠানসমূহে কেনেকৈ বিশেষভাৱে সক্ষম লোকসকলে সহায়ক প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি ৱেব আৰু ডিজিটেল সামগ্ৰীসমূহ ব্যৱহাৰ কৰে, বা কিছুমান বিশেষ অক্ষমতাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বুলি বিবেচনা কৰাত প্ৰযুক্তিগত সামগ্ৰী সৃষ্টি কৰা লোকসকলক সহায় কৰে।
২০১২ চনৰ মে' মাহত আৰম্ভ হোৱা এই দিৱস ২০১১ চনৰ নৱেম্বৰ মাহৰ পৰা লছ এঞ্জেলছৰ ৱেব ডেভেলপাৰ জো ডেভনৰ এটা ব্লগ পোষ্টৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। তেওঁ জিএএডিৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
নাগমা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্বেতা বাসু প্ৰসাদ
শ্বেতা বাসু প্ৰসাদ (Shweta Basu Prasad, জন্ম ১১ জানুৱাৰী ১৯৯১) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় কথাছবিৰ অভিনেত্ৰী। শ্বেতাই তেলুগু, তামিল, আৰু হিন্দী ছবিৰ উদ্যোগত নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছে আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাও অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ইয়াৰোপৰি শ্বেতা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা-দাক্ষিণাত্যলৈ মনোনীত হৈছে।
ব্যক্তিগত জীৱন
শ্বেতা বাসু প্ৰসাদৰ জন্ম হৈছিল ১৯৯১ চনৰ ১১ জানুৱাৰীত, জামছেদপুৰ (তেতিয়াৰ বিহাৰ আৰু এতিয়াৰ ঝাৰখণ্ড)-ত। পৰৱৰ্তী সময়ত শ্বেতাই নিজৰ পৰিয়ালৰ সৈতে মুম্বাইলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। সেই সময়ত তেখেত শিশোৱেই আছিল।
মুম্বাইস্থিত ছাণ্টাক্ৰুজত থকা আৰ.এন.পোড্ডাৰ হাইস্কুলত শ্বেতাই বাণিজ্য শাখাত অধ্যয়ন কৰে আৰু গণমাধ্যম আৰু সাংবাদিকতাত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। শ্বেতাই 'দ্য ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ' কাকতত স্তম্ভলেখক হিচাপেও কিছুদিন কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে।
মাকৰ বাসু নামটো শ্বেতাই নিজৰ নামৰ লগত সংযোজন কৰে। ২০১৮ চনৰ ১৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে শ্বেতাই ছবিনিৰ্মাতা ৰোহিত মিট্টালৰ লগত বৈবাহিক জীৱনৰ পাতনি মেলে। অৱশ্যে তেওঁলোকৰ বৈবাহিক জীৱন বেছি দিন নিটিকিল। কিয়নো বিবাহৰ পৰৱৰ্তী বৰ্ষটোতেই অৰ্থাৎ ২০১৯ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁলোকে ইনষ্টাগ্ৰামত বিচ্ছেদ ঘোষণা কৰে।
কৰ্মজীৱন
অতি কম বয়সতেই শ্বেতাই নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। প্ৰথমে টেলিভিছনৰ জৰিয়তে শ্বেতাই অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল যদিও অতি সোনকালেই বলিউডত পদাৰ্পণ কৰে। ২০০২ চনত 'মকড়ী' নামৰ ছবিখনত শ্বেতাই অভিষেক কৰে। এইখন ছবিত শ্বেতাই এটা দ্বৈত চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে যাৰ বাবে তেখেতে 'শ্ৰেষ্ঠ শিশু অভিনেত্ৰী'ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অৰ্জন কৰে। ৰূপালী পৰ্দাত আহৰণ কৰা এই সফলতাৰ বলত শ্বেতাই "কাহানী ঘৰ ঘৰ কী" আৰু "কৰিশ্মা কা কৰীশ্মা"ৰ দৰে টেলিভিছন ছিৰিজত অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ লাভ কৰে। ২০০৫ চনত শ্বেতাৰ অভিনয়-দক্ষতা চকুত পৰে পৰিচালক নাগেশ কুকুনুৰৰ। তেখেতে শ্বেতাক 'ইকবাল' নামৰ ছবিখনৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়। ছবিখনত শ্বেতাই "খাদিজা" নামৰ চৰিত্ৰটো ৰূপায়ণ কৰে আৰু দৰ্শকৰ মাজত এক পৰিচিতি লাভ কৰে। ছবিখনৰ বাবে তেখেতে পঞ্চম কৰাচী আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে।
শ্বেতা বাসু গণমাধ্যম আৰু সাংবাদিকতাৰ এগৰাকী স্নাতক। শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পাছত তেখেতে ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী সংগীতক বিষয় হিচাপে লৈ এখনি তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে। তথ্যচিত্ৰখনত তেখেতে সংগীত উদ্যোগৰ বহুকেইগৰাকী প্ৰসিদ্ধ শিল্পীৰ জীৱন আৰু কৰ্ম সন্নিৱিষ্ট কৰে। এইখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ শ্বেতাই ২০১২ চনৰ পৰা চাৰিটা বছৰধৰি কাম কৰে। তথ্যচিত্ৰখন শোভা মোদগল, এ. আৰ. ৰহমান, পণ্ডিত শিৱ কুমাৰ শৰ্মা, হৰিপ্ৰসাদ চৌৰাচিয়া, বিশাল ভাৰদ্বাজ, অমিত ত্ৰিবেদী, আমজাদ আলী খানকে ধৰি একাধিক গণ্য-মান্য শিল্পীয়ে সমৃদ্ধ কৰে। তথ্যচিত্ৰখনত ভাৰতীয় সংগীতৰ ইতিহাসভিত্তিক এটি দহমিনিটীয়া এনিমেশ্যনো সন্নিৱিষ্ট হয়। "ৰুটছ" নামৰ এই তথ্যচিত্ৰখন এতিয়া নেটফ্লিক্সত উপলব্ধ।
শ্বেতাই ২০০৮ চনত "কোথা বাংগাৰু লোকাম" নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে তেলুগু ছবিত অভিষেক কৰে। তামিল, তেলুগু আৰু বঙালী ভাষাত শ্বেতাই সৰ্বমুঠ আঠখন ছবিত এতিয়ালৈকে অভিনয় কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ শিশুশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
জুনহেব'ট'
জুনহেব'ট' (Pron:/ˌzʌnˈhiːbəʊtəʊ/) ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ এখন নগৰ।
শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানসমূহ
মন কৰিব: তলৰ তালিকাখন বৰ্ণানুক্ৰমিক নহয়।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, জুহনেব'ট'ৰ জনসংখ্যা ২২,৮০৯জন, য'ৰ ৫৫% পুৰুষ আৰু ৪৫% মহিলা। গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ হ'ল ৮৫%, যি ৭৪.০৪%-ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গড়তকৈ অধিক: পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮১% আৰু মহিলাৰ ৭৭%। প্ৰায় ১৪% জনসংখ্যা ০-৬ বছৰীয়া শিশু।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ শ্ৰেণী:নাগালেণ্ড
অশ্বপতি
অশ্বপতি (अश्वपति) হৈছে হিন্দু পুৰাণসমূহত বৰ্ণিত বহুতো ৰজাৰ উপাধি। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে 'ঘোঁৰাৰ অধিপতি। ৰামায়ণৰ মতে অশ্বপতি আছিল উন্নত ঘোঁৰাৰ দেশ কেকেয় ৰাজ্যৰ ৰজা। তেওঁ এগৰাকী কন্যা কৈকেয়ী (ৰজা দশৰথৰ ৰাণী) আৰু সাতজন পুত্ৰৰ পিতৃ আছিল। তেওঁৰ পুত্ৰ যুধাজিতে ৰামায়ণত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। অশ্বপতিয়ে মানৱ জাতিৰ প্ৰয়োজনীয়তা সন্দৰ্ভত উত্তৰ বিচাৰি এক যাত্ৰা কৰিছিল।
হিন্দু-ধৰ্ম কি?
হিন্দু-ধৰ্ম কি? (Hindu-Dharma Ki?) কিতাপখন মহাত্মা গান্ধীৰ ১২৫ বছৰীয়া জন্ম-জয়ন্তী উপলক্ষে প্ৰকাশ হৈছিল। ভাৰতীয় ইতিহাস অনুসন্ধান পৰিষদৰ হৈ কিতাপখন নেশ্যনেল বুক ট্ৰাষ্ট, ইণ্ডিয়াই প্ৰকাশ কৰিছিল। সাহিত্যিক-সাংবাদিক তিলক হাজৰিকাই কিতাপখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে। অসমীয়া অনুবাদটো ১৯৯৪ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ হয় আৰু ২০১০ চনত প্ৰথম পুনৰমুদ্ৰণ হয়।
অশ্বপতি
পত্নীৰ নিৰ্বাসন
এক বৰৰ প্ৰভাৱত অশ্বপতিয়ে পক্ষীসমূহৰ ভাষা বুজিবলৈ সক্ষম হৈছিল। অৱশ্যে, তেওঁক সতৰ্ক কৰি দিয়া হৈছিল যে যদি তেওঁ কেতিয়াবা পক্ষীৰ কথোপকথনৰ বিষয়বস্তু কাৰোবাৰ আগত, আনকি তেওঁৰ নিজৰ মাতৃৰ আগতো কয় তেন্তে তেওঁ তৎক্ষণাৎ প্ৰাণ হেৰুৱাব। এদিন ৰজা আৰু তেওঁৰ ৰাণীয়ে ৰাজপ্ৰাসাদৰ বাগিচাবোৰৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি আছিল যেতিয়া অশ্বপতিয়ে এযোৰ হাঁহৰ কথোপকথন শুনিবলৈ পাইছিল। এই কথোপকথনে তেওঁক ইমান আমোদ দিছিল যে তেওঁ নিজৰ পত্নীৰ মনত কৌতূহলৰ উদ্ৰেক কৰি হাঁহিছিল। অশ্বপতিয়ে প্ৰাণ নেহেৰুৱাকৈ ৰাণীক এই কথোপকথনৰ বিষয়বস্তু প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে বুলি অৱগত হোৱা স্বত্বেও কৈকেয়ীৰ মাতৃয়ে ৰজাৰ হাঁ‌হিৰ কাৰণ জানিবলৈ জোৰ দিছিল। যেতিয়া অশ্বপতিয়ে অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁৰ পত্নীয়ে তেওঁৰ জীৱন অথবা সুস্থতাৰ প্ৰতি ভ্ৰূক্ষেপ নকৰে। তেতিয়া তেওঁ ৰাণীক তেওঁৰ পিতৃগৃহলৈ নিৰ্বাসিত কৰিছিল।
হিন্দু-ধৰ্ম কি?
মহাত্মা গান্ধী
গুজৰাটৰ পোৰবন্দৰত মহাত্মা গান্ধীৰ জন্ম। জন্মসূত্ৰে তেখেত আছিল সনাতনী হিন্দু। ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ তেখেত এগৰাকী গুৰি-ধৰোঁতা আছিল। অহিংস নীতিৰে আন্দোলন কৰাৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰাৰ বাবে তেখেতৰ জন্মদিৱস ২ অক্টোবৰ তাৰিখটো গান্ধী জয়ন্তীৰ লগতে আন্তৰ্জাতিক অহিংসা দিৱস ৰূপে পালন কৰা হয়। গান্ধী পেচাত এগৰাকী অধিবক্তা আছিল আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাত থকা সময়ছোৱাত তাত থকা প্ৰবাসী ভাৰতীয়সকলৰ বাবে সম অধিকাৰ বিচাৰি প্ৰথমটো অহিংস আন্দোলন কৰিছিল। ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰতলৈ ওভতাৰ পিছত দেশ স্বাধীন কৰাৰ মনোৰথেৰে তেখেতে ভাৰতত অহিংস আন্দোলনৰ গুৰি ধৰে। দুখীয়া দেশবাসীৰ কৰুণ অৱস্থাই গান্ধীৰ মনত প্ৰভাৱ পেলায় আৰু চুট-কোট এৰি গান্ধীয়ে আঁঠুৰ মূৰত চুৰিয়া পিন্ধাৰ লগতে বিদেশী সাঁজ পৰিত্যাগ যঁতৰত সূতা কাটি নিজৰ কাপোৰ নিজে বৈ উলিয়াবলৈ দেশবাসীক উদ্বুদ্ধ কৰে। আন্দোলনৰ সমানে সমানে নিজৰ বিচাৰধাৰা আৰু চিন্তা-চৰ্চা সম্পৰ্কে তেখেতে কেইবাখনো দৈনিক কাকতত নিয়মীয়াকৈ লিখিছিল। এই কিতাপখন তেনে লেখনীৰ আধাৰতে প্ৰস্তুত কৰি উলিওৱা হৈছে।
অনুবাদক তিলক হাজৰিকা
তিলক হাজৰিকা অসমৰ এগৰাকী সাহিত্যিক আৰু সাংবাদিক। সাংবাদিকতাৰ সমান্তৰালকৈ তেখেতে সাংবাদিকতা বিষয়ক কেইবাখনো কিতাপ লিখিছিল আৰু অনুবাদ কৰিছিল। ১৯২১ চনত কলিয়াবৰত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল। তেখেত অসম আন্দোলনৰ এগৰাকী অগ্ৰনী যোদ্ধা আছিল। অনুবাদ কৰ্মৰ বাবে তেখেতে ১৯৯৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। হিন্দু-ধৰ্ম কি? তেখেতৰ এটি অনুবাদ কৰ্ম।
গ্ৰন্থখনৰ বিষয় বিৱৰণ
কিতাপখনত হিন্দু-ধৰ্ম কি?, মই কিয় হিন্দু, সনাতন হিন্দু, অস্পৃশ্যতাৰ পাপ আদি কৰি ৪৩টা পাঠ আছে। গান্ধীৰ চিন্তাৰ প্ৰাসংগিকতাই কিতাপখনৰ ঘাই উপাদান। ইয়ং ইণ্ডিয়া, হৰিজন আৰু নৱজীৱন কাকতত গান্ধীজীয়ে হিন্দী আৰু গুজৰাটী ভাষাত বিভিন্ন প্ৰবন্ধ লিখিছিল। এই প্ৰবন্ধখিনি একেলগ কৰি হিন্দু-ধৰ্ম কি কিতাপখন যুগুতোৱা হৈছে। এই প্ৰবন্ধসমূহত হিন্দু ধৰ্মৰ কিছু চিত্ৰ প্ৰকাশ পাইছে। এই প্ৰকাশে ব্যক্তিৰ চিন্তা-চেতনা, সমগ্ৰতা আৰু অস্তিত্বত জোকাৰণি তুলিব বুলি ভবা হৈছে। গান্ধীয়ে হিন্দু ধৰ্মক 'অহিংসাত্মক উপায়েৰে সত্যৰ সন্ধান' বুলি কৈছে। সত্যৰ প্ৰতি বাধাহীন অনুসন্ধানৰে আন এটা নাম হৈছে হিন্দু-ধৰ্ম।  নিজকে সনাতনী হিন্দু বুলি কিয় কয় এই বিষয়েও গান্ধীয়ে কিতাপখনত কাৰণ দিছে। 'যঁতৰ নে সূতা'- এই অধ্যায়ত গান্ধীয়ে কৈছে যে যঁতৰত সূতা কটাটোক তেওঁ সাম্প্ৰদায়িক ধৰ্মতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বুলি বিবেচনা কৰে কাৰণ হিন্দুস্তানৰ হাড়-ছাল ওলোৱা মানুহে যেতিয়ালৈকে অন্ন-বস্ত্ৰ নাপায় তেতিয়ালৈকে তেওঁলোকৰ বাবে ধৰ্ম নামৰ কোনো বস্তুৱেই পৃথিৱীত নাই। ধৰ্মক খোৱা-বোৱা, জাত-পাতৰ বিষয় কৰি তাৰ প্ৰতিষ্ঠাক লঘু কৰাক গান্ধীয়ে একেমুখে নিন্দা কৰিছে। নিজৰ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ গৈ আনৰ ধৰ্মৰ ওপৰত অপমানসূচক মন্তব্য কৰাৰ পৰাও আঁতৰি থাকিবলৈ গান্ধীয়ে উপদেশ দিছে। হিন্দু ধৰ্মৰ গৌৰৱপূৰ্ণ পুৰণি অধ্যায় আৰু আৰু এই ধৰ্মক কলংকিত কৰা নতুন নিয়মৰ বিষয়েও কিতাপখনত গান্ধীজীয়ে বহু-কথা কৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী: অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:সংকলন
ৰাখী গুলজাৰ
২০০৯ চনত চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা বৰঙণিৰ বাবে তেওঁক ভাৰত চৰকাৰৰ চতুৰ্থ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ দিনাই পশ্চিমবঙ্গৰ নদীয়া জিলাৰ ৰাণাঘাটত এটা বঙালী পৰিয়ালত, ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। স্থানীয় ছোৱালী স্কুলত তেওঁ পঢ়া-শুনা কৰিছিল। ভাৰত বিভাজনৰ পূৰ্বে দেউতাকে পূৰ্ব বঙ্গৰ (বৰ্তমান বাংলাদেশত) পৈতৃক গাঁৱত জোতাৰ ব্যৱসায় কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো পশ্চিমবঙ্গলৈ স্থানান্তৰিত হয়।
কিশোৰী অৱস্থাতে তেওঁৰ অজয় বিশ্বাস নামৰ লোক এজনৰ সৈতে বিয়া হৈছিল যদিও কম সময়ৰ ভিতৰত এই বিয়া ভাঙি যায়। দ্বিতীয় বাৰ ৰাখীৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, কবি, গীতিকাৰ গুলজাৰৰ সৈতে বিয়াত বহে। তেওঁলোকৰ এজনী ছোৱালী মেঘনা গুলজাৰ। ছোৱালীৰ এবছৰ বয়সতে দুয়ো পৃথকে থকাৰ সিদ্ধান্ত লয়। আমেৰিকাত উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণ কৰা মেঘনা এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক। তেওঁ পৰিচালনা কৰা ছবিৰ ভিতৰত আছে- ফিলহাল, জাষ্ট মেৰীড আৰু দচ কাহানিয়া।
কৰ্মজীৱন
১৯৬৭ চন বিশ বছৰ বয়সত ৰাখীৰ বঙালী ছবি বধু বৰণৰে অভিনয় জীৱনৰ অভিষেক হয়। প্ৰথম নায়িকাৰ ভূমিকাত ধৰ্মেন্দ্ৰৰ বিপৰীতে ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনছৰ জীৱন মৃত্যুত (১৯৭০) অভিনয় কৰে। ১৯৭১ চনত তেওঁৰ শৰ্মিলী, লাল পত্থৰ আৰু পৰশ ছবি মুক্তি পায়। শৰ্মিলীত তেওঁ শশী কাপুৰৰ বিপৰীতে দ্বৈত ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। এই তিনিওখন ছবিয়ে হিট হয় আৰু ৰাখীক বলীউডৰ এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেত্ৰী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ১৯৭২ চনত চুপাৰষ্টাৰ ৰাজেশ খান্নাৰ সৈতে চাহজাদা আৰু তুলনামূলকভাবে নবাগত ৰাকেশ ৰোচনৰ সৈতে আখো আখো মেঁ মুক্তি পায়। ছবি দুখনে অৱশ্যে বক্সঅফিচত ভাল ফলাফল দেখুৱাব নোৱাৰিলে। হীৰা পান্না (১৯৭৩) আৰু দাগত (১৯৭৩) সৰু চৰিত্ৰ আছিল যদিও তেওঁৰ বহুমাত্ৰিক অভিনয় দক্ষতা পৰিস্ফুট হৈ উঠিছিল। নায়িকাৰ আধিপত্য থকা ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনছৰ তপস্যাৰ (১৯৭৬) অভূতপূৰ্ব সফলতাই তেওঁক বক্সঅফিচৰ এটা লেখত লবলগীয়া নামলৈ পৰিবৰ্তন কৰিছিল, যিখন ছবিত তেওঁ এজনী আত্মত্যাগ কৰা এজনী ভনীয়েকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। তেওঁৰ আন দুখন শ্ৰেষ্ঠ ছবি ব্লেকমেইল (১৯৭৩) আৰু আঁচল (১৯৭৬)।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
চিন ৰাজ্য
চিন ৰাজ্য (ချင်းပြည်နယ်) হৈছে পশ্চিম ম্যানমাৰৰ এখন ৰাজ্য। চিন ৰাজ্যৰ পূবে সাগাইং বিভাগ আৰু মাগৱে বিভাগ, দক্ষিণে ৰাখাইন ৰাজ্য, পশ্চিমে বাংলাদেশৰ চট্টগ্ৰাম বিভাগ, আৰু পশ্চিমে ভাৰতৰ মিজোৰাম আৰু উত্তৰে মণিপুৰ ৰাজ্য। ২০১৪ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি চিন ৰাজ্যৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৪ লাখ ৭৮ হাজাৰ ৮০১ জন। এই ৰাজ্যখনৰ ৰাজধানী হাখা।
জনগাঁথনি
চিন ৰাজ্য বহুতো জনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা গঠিত। যিবোৰ ঐতিহাসিকভাৱে সম্পৰ্কিত হ'লেও এতিয়া বিচ্ছিন্ন ভাষা কয় আৰু ভিন্ন সাংস্কৃতিক আৰু ঐতিহাসিক পৰিচয় দিয়ে। কিছুমানে চিন নামটোক বহিঃনাম বুলি গণ্য কৰে, যিটো বাৰ্মিজসকলে দিয়া আৰু ইয়াৰ উৎপত্তি অস্পষ্ট। চিন ৰাজ্যত বিভিন্ন ভাষা বা জনগোষ্ঠী আছে: ক্চো, লাইমি, মাতু, জোমি, মিজো, অশো, মাৰা, খুমি, আৰু দাই।
ধৰ্ম
২০১৪ চনৰ ম্যানমাৰৰ লোকপিয়ল অনুসৰি চিন ৰাজ্যৰ জনসংখ্যাৰ ৮৫.৪% খ্ৰীষ্টানসকলে তাত আটাইতকৈ ডাঙৰ ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায় গঠন কৰে। সংখ্যালঘু ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়সমূহৰ ভিতৰত বৌদ্ধ (১৩%), মুছলমান (০.১%), হিন্দু (০%) আৰু জীৱবাদী (০.৪%) আছে, য'ত পাউ চিন হাউৰ অনুগামীসকলো অন্তৰ্ভুক্ত, যিসকলে সামূহিকভাৱে চিন ৰাজ্যৰ বাকী জনসংখ্যাক সামৰি লৈছে। ১.১% জনসংখ্যাই কোনো ধৰ্ম, অন্য ধৰ্মৰ তালিকাভুক্ত কৰা নাই বা অন্যথা গণনা কৰা হোৱা নাছিল। ম্যানমাৰৰ একমাত্ৰ ৰাজ্য চিন ষ্টেট য’ত খ্ৰীষ্টান জনসংখ্যা সংখ্যাগৰিষ্ঠ।
ৰাজ্যিক সংঘ মহা নায়কা সমিতিৰ ২০১৬ চনৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি চিন ৰাজ্যত ৪৫৭ জন বৌদ্ধ সন্ন্যাসী পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল, যিয়ে ম্যানমাৰৰ মুঠ সংঘৰ সদস্যৰ ০.১% অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল, য’ত নবীন সমনেৰা আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে নিযুক্ত ভিক্ষু দুয়োটাকে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। চিন ৰাজ্যৰ সকলো সন্ন্যাসী থুধাম্মা নিকায়াৰ অন্তৰ্গত (১০০%)। ৪৩টা থিলাছিন চিন ৰাজ্যত পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল, যিয়ে ম্যানমাৰৰ মুঠ থিলাছিন সম্প্ৰদায়ৰ ০.১% অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল।
প্ৰশাসনিক বিভাগ
চিন ৰাজ্যত ৯ খন টাউনশ্বিপ আছে। সেইকেইটা হ'ল:
ডেনড্ৰ'বিয়াম ফিমব্ৰিয়েটাম
ডেণ্ড্ৰ'বিয়াম ফিমব্ৰিয়েটাম (Dendrobium fimbriatum) বা পাটমাদৈ কপৌ এবিধ হালধীয়া ৰঙৰ ফুল ফুলা অৰ্কিডৰ প্ৰজাতি। ইয়াক সখীয়তী ফুল নামেৰেও জনা যায়। চীনত এই অৰ্কিডবিধ সাধাৰণতে লিউ শ্বু শ্বি হু নামেৰে জনাজাত। ই চীন আৰু হিমালয় অঞ্চলৰ থলুৱা অৰ্কিড চীনৰ গুৱাংচি, গুইঝৌ, ইউনানত পোৱা যায়। ভাৰতৰ উত্তৰ আৰু পূব অঞ্চল, নেপাল, ভূটান আৰু বাংলাদেশত ইয়াক থলুৱাভাৱে পোৱা যায়। পাটমাদৈ কপৌ অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু ইণ্ডোচাইনা অৰ্থাৎ ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড, লাওছ, ভিয়েটনাম, মালয়েছিয়া জুৰি বিস্তৃত হৈ আছে।    ঘন অৰণ্যৰ গছৰ ডালত বা পাহাৰীয়া উপত্যকাৰ ভিজা শিলৰ ওপৰত অৰ্কিডবিধ গজা দেখা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্কিড শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
কিমিগায়'
১৮৮৮ চনৰ পৰা ১৯৪৫ চনলৈকে এই গীত আছিল জাপান সাম্ৰাজ্যৰ জাতীয় সংগীত। এই সাম্ৰাজ্যৰ অন্ত ঘটিছিল দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধত পৰাজয়ৰ পাছত। ১৯৪৫ চনত জাপান ৰাজ্যৰ গঠন হ'ল। জাপান ৰাজ্যত জাপানী সম্ৰাটৰ কোনো ৰাজনৈতিক শক্তি নাই। মেইজি কালৰ অৰ্ধ-সৰ্বগ্ৰাসী আৰু ৰাজ্যবাদী ব্যসস্থাৰ অৱসান ঘটাই নতুন সংবিধানে এক সাংবিধানিক-ৰাজতন্ত্ৰ আৰু সংসদীয় গণতন্ত্ৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিলে। পিচে, সম্ৰাট হিৰ'হিট'ক তৎস্বত্বেও ঔপচাৰিকভাৱে জাপানৰ শাসক হৈ থকাৰ অনুমতি প্ৰদান কৰা হ'ল। এই জাপান ৰাজ্যত ১৯৯৯ চনলৈকে কিমিগায়' অনানুষ্ঠানিকভাৱেহে জাতীয় সংগীত আছিল। কিন্তু ১৯৯৯ চনৰ জাতীয় পতকা আৰু সংগীত আইনে কিমিগায়'ক আনুষ্ঠানিকভাৱে জাতীয় আৰু ঔপনিৱেশিক সংগীতৰ দৰ্জা প্ৰদান কৰিলে।
জনমত
টিভি আচাহিয়ে আয়োজন কৰা এক সমীক্ষা অনুযায়ী, জাপানৰ প্ৰায়সংখ্যক লোকেই "কিমিগায়'"ক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কিন্তু বিবাদাস্পদ গীত গণ্য কৰিছিল, ১৯৯৯ চনৰ জাতীয় পতকা আৰু সংগীত আইনৰ পূৰ্বেও। একে বছৰতে মাইনিচি শ্বিম্বুনে অনুষ্ঠিত কৰা সমীক্ষাত পোৱা গ'ল যে প্ৰায়সংখ্যক লোকে এই গীতক জাতীয় সংগীত ঘোষণা কৰা আইনৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, বা বিচাৰিছিল যে সংসদে এই আইন অনাৰ পূৰ্বে আৰু কিছু সময় লোৱাৰ প্ৰয়োজন। জাপানী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এই সংগীত প্ৰৱেশ আৰু ডিগ্ৰী লাভৰ অনুষ্ঠানত পৰিৱেশন কৰা বাধ্যতামূলক। অনেক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মতে, তেওঁলোকে এই গীতৰ অত্যন্ত পুৰণি কথা বুজাত কষ্ট অনুভৱ কৰে আৰু এই গীতৰ ঐতিহাসিক ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে অজ্ঞাত। বিদ্যালয়সমূহত এই গীতৰ পৰিৱেশনক লৈ বিবাদ বৰ্তমানেও চলি আছে।
ৰবিন ৱাল কিমাৰাৰ
ৰবিন ৱাল কিমাৰাৰ (Robin Wall Kimmerer; জন্ম ১৯৫৩)) এগৰাকী আমেৰিকান পৰিৱেশবিদ আৰু বন্যজীৱবিজ্ঞানৰ বিশিষ্ট অধ্যাপক। বৰ্তমান তেওঁ ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটি অৱ নিউয়ৰ্ক কলেজ অৱ এনভাইৰনমেণ্টেল ছায়েন্স এণ্ড ফৰেষ্ট্ৰি (State University of New York College of Environmental Science and Forestry, SUNY-ESF)ৰ চেণ্টাৰ ফৰ নেটিভ পিপলছ এণ্ড এনভাইৰনমেণ্টৰ সঞ্চালক।
ৰবিন ৱাল কিমাৰাৰে পৰিৱেশ বিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় বহুতো বৈজ্ঞানিক প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছে। তাৰোপৰি তেওঁ পৰিৱেশ, মাতৃভাষা আৰু খিলঞ্জীয়া জাতি সম্পৰ্কীয় দুখন গ্ৰন্থৰ লেখিকা- গেদাৰিং মছ: এ নেচাৰেল এণ্ড কালচাৰেল হিষ্ট্ৰী অৱ মছছ (Gathering Moss: A Natural and Cultural History of Mosses, ২০০৩), আৰু ব্ৰেইডিং ছুইটগ্ৰাছ: ইণ্ডিজেনাছ উইজডম, চাইন্টিফিক ন'লেজ এণ্ড দ্য টিচিংছ অৱ প্লাণ্টছ (Braiding Sweetgrass: Indigenous Wisdom, Scientific Knowledge and the Teachings of Plants, ২০১৩)। ২০১৬ চনত ব্ৰেইডিং ছুইটগ্ৰাছ এটা অডিঅ’বুক সংস্কৰণো মুকলি কৰা হৈছিল।
তেওঁ চিটিজেন পটাৱাটমি নেচন (Citizen Potawatomi Nation)ৰ এগৰাকী সদস্য।
শিক্ষা
ৰবিন ৱাল কিমাৰাৰৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫৩ চনত আপষ্টেট নিউয়ৰ্কত। তেওঁৰ পিতৃ ৰবাৰ্ট ৱাল আৰু মাতৃ পেট্ৰিচিয়া ৱাল। শৈশৱৰে পৰা তেওঁৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ প্ৰতি গভীৰ আকৰ্ষণ শিপাইছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে নিউয়ৰ্কৰ উত্তৰ অঞ্চলত থাকি নিজৰ পটাৱাট’মি ঐতিহ্যৰ সৈতে পুনৰ সংযোগ স্থাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰে পৰা ৰবিন ৱাল কিমাৰাৰৰ এই আকৰ্ষণ গভীৰ হৈ পৰিল।
কিমাৰাৰে কলেজৰ বাবে ঘৰৰ ওচৰতে থাকি নিউয়ৰ্কৰ ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটি কলেজ অৱ এনভাইৰনমেণ্টেল ছায়েন্স এণ্ড ফৰেষ্ট্ৰি (State University of New York College of Environmental Science and Forestry) ত পঢ়িছিল। ১৯৭৫ চনত তাৰপৰাই তেওঁ উদ্ভিদ বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৭৯ চনত কিমাৰাৰে উইচকনচিন–মেডিচন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উদ্ভিদ বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৮৩ চনত উদ্ভিদ পৰিৱেশ বিজ্ঞানত পি এইচ ডি লাভ কৰে। এই গৱেষণাত কিমাৰাৰে মছ বা শেলুৱৈৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিছিল। পৰৱৰ্ত্তীকালত ইয়ে তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ বৈজ্ঞানিক কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰে।
কেৰিয়াৰ
উইচকনচিনৰ পৰা কিমাৰাৰ কেন্টাকিলৈ যায় আৰু লেক্সিংটনৰ ট্ৰেন্সিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত কিছুদিন অধ্যাপনা কৰে। পিছত তেওঁ কেন্টাকিৰ ডেনভিলৰ চেণ্টাৰ কলেজত জীৱবিজ্ঞান, উদ্ভিদ বিজ্ঞান আৰু পৰিৱেশ বিজ্ঞানৰ অধ্যাপনা কৰে। ১৯৯৩ চনত কিমাৰাৰে নিউয়ৰ্কৰ ষ্টেট ইউনিভাৰ্চিটি কলেজ অৱ এনভাইৰনমেণ্টেল ছায়েন্স এণ্ড ফৰেষ্ট্ৰিত অধ্যাপিকা হিচাপে যোগদান কৰে। বৰ্তমানলৈকে তাতে তেওঁ অধ্যাপনা কৰি আহিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পৰিৱেশ কৰ্মী
হিয়া দিয়া নিয়া
কাহিনীৰ সাৰাংশ
ছবিখনত সংসাৰৰ মোহ, বন্ধুত্বৰ এনাজৰী তথা প্ৰেমৰ সৰলতা আদিক সুন্দৰ ৰূপত উপস্থাপন কৰা হৈছে। জীয়ৰীৰ বাবে মাতৃয়ে ধনী ল’ৰা আৰু পিতৃয়ে নিজৰ বন্ধুৰ পুত্ৰক বিচৰা ঘটনাটোতেই সন্নিৱিষ্ট হৈ থাকে কেইবাটাও পৰিঘটনা।
সংগীত
চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল জুবিন গাৰ্গে। গীতিকাৰ আছিল হেমন্ত দত্ত, দিগন্ত ভাৰতী আৰু জীমণি চৌধুৰী। গীতসমূহত কণ্ঠদান কৰিছিল জুবিন গাৰ্গ, মালৱিকা বৰা, তৰালী শৰ্মা, শান্তা উজীৰ, দিগন্ত ভাৰতী, দেবজিৎ চৌধুৰী, চেতনা দাস আৰু হিৰণ্য ডেকাই। এটি থীম্ সংগীতেৰে সৈতে এলবামটিত মুঠ ৮টি গীত সন্নিবিষ্ট আছে। ছবিখনৰ সকলোবোৰ গানেই চিৰসেউজ আৰু জনপ্ৰিয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
ভদ্ৰকালী
এই দেৱীক তিনিটা চকু, আৰু চতুৰ্ভূজা, ষোড়শভূজা বা অষ্টাদশভূজা ৰূপত চিত্ৰায়িত কৰা হয়। তেওঁ হাতত কেইবাবিধো অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ ধাৰণ কৰে। তেওঁৰ শিৰৰ পৰা অগ্নি নিৰ্গত হয় আৰু তেওঁৰ মুখৰ পৰা এটা সৰু দাঁত বাহিৰলৈ ওলাই থাকে। ভদ্ৰকালীৰ উপাসনা মাতৃকাসকলৰ তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰ লগতে দশ মহাবিদ্যাৰ পৰম্পৰাৰ সৈতেও জড়িত আৰু ই শক্তিবাদৰ বিস্তৃত ছত্ৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত। সৰ্কাৰা, কোডুংগল'ৰ, পৰুমালা শ্ৰী ভালিয়া পানায়ানাৰক্কাভু মন্দিৰ, আটুকাল, চেট্টিকুলাংগাৰা, থিৰুমন্ধমকুন্নু আৰু চোট্টানিক্কাৰা আদি কেৰালাৰ প্ৰখ্যাত ভদ্ৰকালী মন্দিৰ। আনহাতে মান্দাইকাডু আৰু ক'লেনকোড তামিলনাডুৰ ভদ্ৰকালীৰ বিখ্যাত মন্দিৰ। ৱাৰাংগলৰ ভদ্ৰকালী মন্দিৰো বিখ্যাত।
ভদ্ৰকালীক মূলতঃ চাৰিটা ৰূপত পূজা কৰা হয়। এইকেইটা হৈছে দাৰুকাজিৎ (দানৱ দৰিকা নাশিনী হিচাপে), দক্ষজিৎ (দক্ষৰ নাশিনী হিচাপে, ৰাক্ষস ৰুৰূৰ বধ কৰোঁতা দেৱী) আৰু মহিষজিত (মহিষাসুৰমৰ্দ্দিনী হিচাপে)।
নামৰ উৎপত্তি
সংস্কৃত ভাষাত ভদ্ৰ মানে শালীন। এই নামৰ এটা মুখ্য ধৰ্মীয় ব্যাখ্যা হৈছে এই যে ভদ্ৰ শব্দটো 'ভ' আৰু 'দ্ৰ'ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। 'ভ' আখৰৰ অৰ্থ হৈছে 'ভ্ৰম' বা 'মায়া' আৰু 'দ্ৰ' যুক্তাক্ষৰটো উৎকৃষ্ট বা সৰ্বোত্তম সূচোৱা শব্দ। অৰ্থাৎ ভদ্ৰৰ অৰ্থ হৈছে মহা মায়া।
সমৰ কলা আৰু ভদ্ৰকালী
এইটো বিশ্বাস কৰা হয় যে ভদ্ৰকালীয়ে কালাৰিপ্পায়াট্টুৰ (একপ্ৰকাৰ পৰম্পৰাগত সমৰ কলা) অনুশীলনকাৰীসকলক সুৰক্ষা দিয়ে। মালাবাৰ অঞ্চলত এই কথা বিশ্বাস কৰা হয় যে থাচোলি ওথেনান আৰু অন্যান্য সমৰ কলাবিদসকলৰ সমস্ত বিজয় লোকনাৰকাভু মন্দিৰৰ ভদ্ৰকালীৰ আশীৰ্বাদৰ বাবে হৈছিল। এই মন্দিৰক 'মালায়ালীসকলৰ শ্বাওলিন মন্দিৰ' বুলিও জনা যায়। কেৰালাৰ বেছিভাগ পৰম্পৰাগত গাঁৱৰ নিজাকৈ কালাৰী নামৰ প্ৰাচীন সমৰ কলা বিদ্যালয় আৰু ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ভদ্ৰকালীৰ প্ৰতি সমৰ্পিত স্থানীয় মন্দিৰ আছে। তামিলসকলৰ মাজত ভদ্ৰকালী পৰম্পৰাগত সমৰ কলাৰ পৃষ্ঠপোষক দেৱী আৰু সকলো আইন পালনকাৰী নাগৰিকৰ অভিভাৱক হিচাপেও তেওঁ সমানে গুৰুত্বপূৰ্ণ।
কালিদাস আৰু বিক্ৰমাদিত্য
জনশ্ৰুতি অনুসৰি, বিখ্যাত ভাৰতীয় সংস্কৃত কবি কালিদাস ভদ্ৰকালীৰ অনুগ্ৰহ লাভ কৰিয়েই মহাকবিলৈ পৰিণত হৈছিল। আন এজন কিংবদন্তীৰ মতে সম্ৰাট বিক্ৰমাদিত্য আৰু তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ ভাট্টিও ভদ্ৰকালীৰ পৰম ভক্ত আছিল। তেওঁৰ আশীৰ্বাদৰ ফলতে দুয়োৱে সকলো ক্ষেত্ৰতে সফলতা লাভ কৰিছিল। বিক্ৰমাদিত্যই দক্ষিণ ভাৰতৰ বহু ঠাইত, বিশেষকৈ তামিলনাডুত তীৰ্থযাত্ৰীসকলৰ বাবে পথৰ কাষত ভদ্ৰকালী মন্দিৰ আৰু উপাসনা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰাত সহায় কৰিছিল। এই সৰু মন্দিৰসমূহক কেন্দ্ৰ কৰি প্ৰচলিত ভক্তিমূলক পৰম্পৰাসমূহ আজিও বিদ্যমান হৈ আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
ভাৰতৰ নিয়ন্ত্ৰক-মহালেখা পৰীক্ষক
ভাৰতৰ নিয়ন্ত্ৰক-মহালেখা পৰীক্ষক ভাৰতৰ সংবিধানৰ ১৪৮ নং অনুচ্ছেদৰ অধীনত গঠিত সাংবিধানিক কৰ্তৃপক্ষ। সংবিধানে তেওঁক ভাৰত চৰকাৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ সকলো আয় আৰু ব্যয়ৰ হিচাপ পৰীক্ষা কৰাৰ ক্ষমতা প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ চৰকাৰৰ দ্বাৰা যথেষ্ট পৰিমাণে বিত্তীয় সাহাৰ্য লাভ কৰা স্বায়ত্তশাসিত সংস্থা আৰু নিগম আৰু নিকায় সমূহৰো হিচাপ পৰীক্ষণ কৰে। তেওঁ চৰকাৰী মালিকানাধীন নিগমবোৰৰ আইনী হিচাপ পৰীক্ষক আৰু চৰকাৰৰ কমেও ৫১ শতাংশ বা বিদ্যমান চৰকাৰী কোম্পানীবোৰৰ সহায়ক কোম্পানীৰ লাভ্যাংশ থকা চৰকাৰী কোম্পানীবোৰৰ পৰিপূৰক হিচাপ পৰীক্ষা কৰে। ভাৰতৰ নিয়ন্ত্ৰক-মহালেখা পৰীক্ষকৰ প্ৰতিবেদনবোৰ সংসদ/বিধানসভাৰ মজিয়াত উত্থাপন কৰা হয় আৰু ভাৰতৰ সংসদ আৰু ৰাজ্যিক বিধানসভাৰ দুখন বিশেষ সমিতি ৰাজহুৱা হিচাপ সমিতি আৰু ৰাজহুৱা প্ৰতিষ্ঠানৰ সমিতিৰ দ্বাৰা আলোচনাৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা হয়। তেওঁ ভাৰতীয় হিচাপ পৰীক্ষণ আৰু একাউণ্ট সেৱাৰ বিষয়াসকলে পৰিচালনা কৰা ভাৰতীয় হিচাপ পৰীক্ষা আৰু একাউণ্ট বিভাগৰ মুৰব্বী। ১৯৭১ চনত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ভাৰতৰ নিয়ন্ত্ৰক আৰু মহালেখা পৰীক্ষক (কৰ্তব্য, ক্ষমতা আৰু সেৱাৰ চৰ্তাৱলী) আইন, ১৯৭১ প্ৰণয়ন কৰে আৰু এই আইনৰ জৰিয়তে তেওঁৰ কার্যলয়ে কাৰ্য সম্পাদন কৰে। ১৯৭৬ চনত তেওঁক হিচাপৰক্ষণ কাৰ্যৰ পৰা অব্যাহতি দিয়া হৈছিল।
প্ৰাক-সাম্প্ৰদায়িক বৌদ্ধ ধৰ্ম
thumb|[[গ্ৰেক'-বৌদ্ধ কলা|গ্ৰেক'-বৌদ্ধ ধৰণৰ মূৰ্তিত বুদ্ধত্ব লাভৰ পূৰ্বে সিদ্ধাৰ্থ গৌতমে কৰা কঠোৰ উপবাস। খ্ৰীষ্টওপূৰ্ব ৩০০ৰ পৰা ১০০ৰ গান্ধাৰৰ মূৰ্তি, বৰ্তমানে পাকিস্তানৰ লাহোৰ সংগ্ৰহালয়।]]প্ৰাক-সাম্প্ৰদায়িক বৌদ্ধ ধৰ্ম, আদিম বৌদ্ধ ধৰ্ম বা মূল বৌদ্ধ ধৰ্ম হ'ল বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সেই ৰূপ যি এই ধৰ্মৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ত বিভক্ত হোৱাৰ পূৰ্বে অস্তিত্বত থকা বুলি ভবা হয়।
এই ৰূপৰ বাণী আৰু শিক্ষা এনে আদিম বৌদ্ধ লেখসমূহৰ সহায়ত অনুমান আৰু পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰা হয়, যি নিজেই সাম্প্ৰদায়িক।
নাম
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এই ৰূপৰ কেইবাটাও নাম ব্যৱহাৰত আছে:
আদি।
কোনো কোনো বিশেষজ্ঞই এই অৱস্থাৰ পাছৰ পুৰণি বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পৰম্পৰাসমূহক সাম্প্ৰদায়িক বৌদ্ধ ধৰ্ম আখ্যা দিয়ে।
সময়
thumb|[[গৌতম বুদ্ধ জীৱিত থাকোতে ভাৰতৰ সিন্ধু-গংগা অঞ্চলত ১৬ শক্তিশালী মহাজনপদ আছিল। তদুপৰি, অনেক সৰু সৰু ৰাজ্য আছিল।]] প্ৰাক-সাম্প্ৰদায়িক বৌদ্ধ ধৰ্মই বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আতাইতকৈ পুৰণি ৰূপ সূচায়: যি গৌতম বুদ্ধই নিজেই বিশ্বাস কৰিছিল আৰু যাৰ মতে কৰ্ম কৰিছিল। ই সম্ভৱতঃ বুদ্ধৰ পৰিনিৰ্বাণৰ এশ বছৰ পাছলৈকে অস্তিত্বত আছিল। তাৰ পাছতেই সংঘৰ প্ৰথম নথিভুক্ত বিভাজন ঘটিছিল।
তত্ত্বগত স্থিৰতাৰ দাবীৰ বিপৰীতে, মূল বৌদ্ধ ধৰ্ম খুব সম্ভৱ এটি গতিশীল আন্দোলন আছিল। ই সম্ভৱতঃ আন আন শ্ৰমণিক চিন্তাধাৰাকো নিজত মিলাই লৈছিল। বৈদিক আৰু জৈন ধাৰণা তথা প্ৰথায়ো সম্ভৱতঃ বৌদ্ধ ধৰ্মত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল।
গড়িষ্ঠসংখ্যক গৱেষকৰ মতে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰথম বিভাজন ঘটিছিল দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় বৌদ্ধ পৰিষদৰ মাজৰ সময়ত। এই বিভাজনৰ পাছৰ প্ৰথম সম্প্ৰদায় স্থৱিৰ নিকায় আৰু মহাসাংঘিক। অৱশেষত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ১৮ পৃথক সম্প্ৰদায় হ'ল। পাছলৈ মহাযান সম্প্ৰদায়সমূহে হয়টো অনেক এনে ধাৰণাক সংৰক্ষিত কৰি ৰাখিলে যি "গতানুগতিক" থেৰবাদে ত্যাগ কৰিছিল, যেনে ত্ৰিকায়, বিজ্ঞানৰ ধাৰাবাহিকতাৰ ধাৰণা আৰু সন্তৰ আৰাধনাৰ দৰে ভক্তিমূলক কাৰ্য।
প্ৰাক-বৌদ্ধ ধৰ্মৰ শ্ৰমণ আন্দোলনৰ সৈতে সম্পৰ্ক
প্ৰাক-সাম্প্ৰদায়িক বৌদ্ধ ধৰ্ম এটি শ্ৰমণিক আন্দোলন আছিল। গৌতম বুদ্ধৰ সময় আছিল ভাৰতত চহৰীকৰণৰ সময়। এই কালত অনেক শ্ৰমণৰ উদয় হৈছিল, যি আছিল বেদৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব আৰু বামুণীয়া ৰীতি-নীতিক প্ৰশ্ন কৰা যাযাবৰী দাৰ্শনিক। তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্য আছিল সংসাৰৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰা। এনে কৰিবলৈ তেওঁলোকে বৈৰাজ্ঞ আৰু নৈতিক কাৰ্য আদিক গুৰুত্ব দিছিল। শ্ৰমণ আন্দোলনৰ পৰাই যোগ আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ অনেক সম্প্ৰদায়, যেনে অজীৱিকা, অজ্ঞান আৰু চাৰ্বাকৰ বিকাশ হৈছিল। জৈন ধৰ্মৰ উৎসও শ্ৰমণ আন্দোলন। সংসাৰ আৰু মোক্ষৰ ধাৰণাৰো শ্ৰমণ আন্দোলনৰ সৈতে সম্পৰ্ক আছে। এই শাৰণাসমূহ পাছলৈ ভাৰতৰ প্ৰায় সকলো ধৰ্মই গ্ৰহণ কৰিলে। তৎস্বত্ত্বেও, আস্তিক হিন্দু দৰ্শনসমূহে এই আন্দোলনৰ বিৰোধ কৰিছিল, আৰু এনে সম্প্ৰদায়সমূহক নাস্তিক আখ্যা দিছিল: নাস্তিক হ'ল তেওঁ যি বেদৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব স্বীকাৰ নকৰে।
সংসাৰ আৰু কৰ্মৰ ধাৰণা লাহে লাহে ভাৰতীয় ধৰ্মসমূহত সোমাই পৰিল। একক অস্তিত্ব যাৰ অন্তত কৰ্মৰ ভিত্তিত সকলোকে ন্যায় প্ৰদান কৰা হয় আছিল প্ৰাৰম্ভিক ধাৰণা, যি পাছলৈ হ'লগৈ কেইবাটাও অস্তিত্ব য'ত বাৰে বাৰে এনে হৈ থাকে। তাৰ লগতে উদয় হ'ল এই সংসাৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্তিৰ চেষ্টা। এই মুক্তিয়েই আছিল শ্ৰমণ আন্দোলনৰ উদ্দেশ্য। স্বৰ্গ প্ৰৱেশৰ বৈদিক ৰীতি-নীতিয়েও সম্ভৱতঃ ইয়াৰ বিকাশত ভূমিকা পালন কৰিছিল: এই ৰীতি-নীতিয়ে যে অনন্ত মুক্তি প্ৰদান নকৰে, সেই ধাৰণাই অন্য পথৰ সন্ধান কৰিবলৈ শ্ৰমণসকলক প্ৰেৰিত কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
জীৱন নদীৰ দুটি পাৰ
জীৱন নদীৰ দুটি পাৰ ২০০২ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। জে আৰ পি ফিল্ম্‌ছৰ বেনাৰত সবিতা বৰাই প্ৰযোজনা কৰা এই চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালনা মুন্না আহমেদৰ। সংগীত পৰিচালনা কৰে জুবিন গাৰ্গ আৰু দিগন্ত কলিতাই। মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে যতীন বৰা আৰু প্ৰস্তুতি পৰাশৰে।
সংগীত
চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল জুবিন গাৰ্গে। গীত লিখিছিল জুবিন গাৰ্গ আৰু দিগন্ত ভাৰতীয়ে। গীতসমূহত কণ্ঠ নিগৰাইছিল জুবিন গাৰ্গ, মহালক্ষ্মী আয়াৰ, জংকী বৰঠাকুৰ, কাশ্মীৰি শইকীয়া বৰুৱা, প্ৰেম, অৰ্ণৱ আৰু ৰূপাংকিতা পাপৰিয়ে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
পৰাশ্ৰয়ী উদ্ভিদ
পৰাশ্ৰয়ী উদ্ভিদ হল এনেবোৰ উদ্ভিদ যিয়ে আন উদ্ভিদ(গছ আদি)ৰ ওপৰত গজে। পৰজীৱি উদ্ভিদৰ নিচিনাকৈ পৰাশ্ৰয়ী উদ্ভিদে আশ্ৰয়দাতা গছজোপাৰ ক্ষতিসাধন নকৰে। এনে উদ্ভিদে নিজৰ পুষ্টিৰ বাবে বতাহ, বৰষুণ, জলীয় বাষ্প আৰু আশ্ৰয়দাতা গছজোপাৰ ওপৰত জমা হোৱা আৱৰ্জনাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। পৰাশ্ৰয়ী উদ্ভিদসমূহ পৃথিবীৰ নাতিশীতোষ্ণ অঞ্চলবোৰত সততে দেখা পোৱা যায়।
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
সিজু
সিজু হ'ল এবিধ ইউফোৰবীয়াছী (Euphorbiaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত, ইউফোৰবীয়া (Euphorbia) জাতিৰ অন্তৰ্গত ৰসাল বনৌষধী। কেকটাছৰ সৈতে দেখিবলৈ একেধৰণৰ হোৱা সত্ত্বেও, সিজু গছ কিন্তু কেকটাছ জাতিৰ অন্তৰ্গত নহয়। সিজু গছ ওখই প্ৰায় ৫,৬ মিটাৰ মানলৈকে হোৱা দেখা যায়। গা-গছত অসংখ্য কাঁইট থাকে। গোটেই গা-গছ আৰু পাত বোৰত যথেষ্ট পৰিমাণৰ পানী থাকে। পাতবোৰ বৰ মঙহাল হয়।
পৰম্পৰাগত ব্যৱহাৰ
বড়োসকলৰ মাজত সিজু গছৰ ব্যৱহাৰৰ প্ৰথা অতীজৰ পৰা দেখা যায়। সিজুক বড়োসকলে বাথৌ পূজাত ব্যৱহাৰ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গুল্ম শ্ৰেণী:ঔষধি উদ্ভিদ
অসমৰ অৰ্থনীতি
অসমৰ অৰ্থনীতি মূলতঃ কৃষিকেন্দ্ৰিক। অসমৰ ৬৯% ব্যক্তি কৃষিৰ সৈতে জড়িত। উৎপাদিত কৃষিজাত সামগ্ৰীসমূহ হৈছে: চাহপাত, মৰাপাট, ধান, কুঁহিয়াৰ ইত্যাদি। মূল উৎপাদন ধান। ১৯৬৩ চনত প্ৰকাশ পোৱা "অসমৰ অৰ্থনীতি" শীৰ্ষক গ্ৰন্থৰ জৰিয়তে ভৱানন্দ ডেকাই অসমীয়া অৰ্থনীতিৰ ওপৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিদ্যায়তনিকভাৱে অধ্যয়ন কৰিছিল। ইয়াৰোপৰি পৰাগ দাসে "স্বাধীন অসমৰ অৰ্থনীতি" শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনতো অসমৰ থলুৱা অৰ্থনীতিৰ সম্পৰ্কত কাম কৰি গৈছে।
সমষ্টিগত অৰ্থনৈতিক ধাৰা
স্বাধীনতাৰ পাছৰে পৰা অসমৰ অৰ্থনীতিয়ে ভাৰতৰ অৰ্থনীতিৰ সৈতে খোজ মিলাব পৰা নাছিল। ১৯৭০ চনৰ পাছৰ পৰা এই ব্যৱধানটো বৃদ্ধি পাই আহিছিল। উদাহৰণস্বৰূপে ১৯৮১ৰ পৰা ২০০১ বিত্তীয় বৰ্ষলৈকে ভাৰতৰ বিকাশৰ হাৰ আছিল ৬% আৰু অসমৰ বিকাশৰ হাৰ আছিল ৩.৭৮%। সেইদৰে উত্তৰ-উদাৰীকৰণৰ যুগটো অসমৰ অৰ্থনীতিৰ বিকাশৰ গতিধাৰাৰ সৈতে মূলসুঁতিৰ ভাৰতীয় অৰ্থনীতিৰ এটা বৃহত তফাৎ আছিল।
অৱশ্যে পঞ্চাশৰ দশকৰ সময়ছোৱাত অসমৰ জনমুৰি আয় ভাৰতৰ আন অঞ্চলসমূহতকৈ বেছি হৈ আছিল যদিও বৰ্তমান জনমুৰি আয়ো ভাৰতৰ তুলনাত কম। ২০০১ চনত অসমৰ জনমুৰি আয় আছিল ৬,১৫৭ টকা, য’ত ভাৰতৰ জনমুৰি আয় আছিল ১০,১৯৮ টকা। অৰ্থাৎ প্ৰায় ৪০% কম।
কৃষি আৰু পশুধন
কৃষিখণ্ডই অসমৰ অৰ্থনীতিৰ এটা বৃহৎ অংশক আগুৰি আছে। কৃষিৰ সৈতে প্ৰায় ৫৩% শ্ৰমিক জড়িত হৈ আছে। উদ্যান শস্যৰ ভিতৰত চাহ শিল্পই অসমৰ অৰ্থনীতিত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰি আছে। প্ৰতি বছৰে প্ৰায় ৬৩০-৭০০ মিলিয়ন কিলোগ্ৰাম চাহপাত অসমৰ পৰা উৎপাদিত হয়। জনপ্ৰিয়ভাৱে এই চাহপাতক অসম চাহ বুলিও জনা যায়। চাহৰ বাহিৰেও অনান্য কৃষিজাত উৎপাদনসমূহ হৈছে- ধান, মৰাপাট, আলু, বিলাহী, কল, অমিতা, শাক-পাচলি আদি। যিকি নহওক বেছিসংখ্যক অসমৰ খেতিয়কেই বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰ পৰা আঁতৰি আছে যাৰ ফলত কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ উৎপাদন কমি আহিছে। ৰাষ্ট্ৰীয় অৰ্থনীতিৰ তুলনাত অসমৰ অৰ্থনীতিত কৃষিখণ্ডৰ উৎপাদনৰ হাৰ যথেষ্ট কম। মুখ্য উৎপাদন ধানৰ প্ৰতি হেক্টৰত উৎপাদনৰ গড় হাৰ হৈছে মাত্ৰ ১,৪৩৫ কিলোগ্ৰাম। আনহাতে শেহতীয়া চৰকাৰী নিৰ্দেশনা অনুসৰি সাধাৰণ ধানৰ প্ৰতি কুইণ্টলৰ সৰ্বনিম্ন সমৰ্থনযোগ্য মূল্য হৈছে ১৫৫০ টকা আৰু গ্ৰেড-এৰ বাবে ১৫৯০ টকা।
২০১২ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি অসমত প্ৰায় ১৯.০৮ মিলিয়ন পশুধন আছে, যাৰ ভিতৰত ৫৪.০২% হৈছে গৰু, ৩২.২৩% ছাগলী আৰু ৮.৫% হৈছে গাহৰি।
তেল আৰু গেছ
খাৰুৱা তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছৰ ক্ষেত্ৰত অসম ভাৰতৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজ্য। ২০১৮ চনত অসমে ৪,৩৪৫ মেট্ৰিক টন লিটাৰ ক্ৰুড অইল উৎপাদন কৰিছিল। সেইদৰে ২০১৮-২০১৯ বৰ্ষত ৯.১ মিলিয়ন মেট্ৰিক ষ্টেণ্ডাৰ্ট কিউবিক মিটাৰ প্ৰাকৃতিক গেছ উৎপাদন কৰা হৈছিল।
অনান্য উদ্যোগ
চাহ আৰু পেট্ৰলিয়ামভিত্তিক উদ্যোগসমূহৰ বাহিৰেও অসমত দুই-এটা অনান্য উদ্যোগ আছে। ইয়াৰে চৰকাৰী খণ্ডৰ উদ্যোগসমূহ যেনে জাগীৰোড কাগজ কল, বৰুৱা বামুণ গাঁৱৰ চেনিকল আদিৰ দৰে উদ্যোগসমূহ বন্ধ হৈ আছে। অৱশ্যে নামৰূপৰ সাৰ কাৰখানা, ডুমডুমাত অৱস্থিত HUL অৰ্থাৎ হিন্দুস্তান ইউনিলিভাৰৰ শাখা, তেজপুৰৰ পতঞ্জলিৰ উৎপাদন শাখা আদি উদ্যোগসমূহে সক্ৰিয়ৰূপত কাম কৰি আছে। চৰকাৰী সূত্ৰ অনুসৰি অসমত এতিয়া প্ৰায় ১০২টা মজলীয়া উদ্যোগ আৰু ১১০টা বৃহৎ উদ্যোগ আছে।
হস্ততাঁত বস্ত্ৰশিল্প
অসমৰ বস্ত্ৰশিল্প এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু মুখ্য ধাৰাৰ অৰ্থনৈতিক উৎস। অতীজৰে পৰা অসমে ৰেচমী কাপোৰ উৎপাদন কৰি আহিছে। বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ মুগা, পাট আৰু এৰি সূতাৰ উৎপাদন হোৱাৰ লগতে সিবোৰৰ বিপননো হৈ আহিছে। ঢকুৱাখানা আৰু শুৱালকুছি মূলতে এই উদ্যোগৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসম শ্ৰেণী:ভাৰতৰ অৰ্থনীতি
এৰিডেছ অ'ড'ৰাটা
এৰিডেছ অ'ড'ৰাটা (Aerides odorata) হৈছে অৰ্কিডৰ এবিধ প্ৰজাতি। দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বহু অংশত ই ব্যাপকভাৱে বিস্তৃত হৈ আছে। চীনৰইউনান আৰু গুৱাংডং, হিমালয়, ভূটান, অসম, বাংলাদেশ, ভাৰত, নেপাল, আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জ, ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড, লাওছ, কম্বোডিয়া আৰু ভিয়েটনামৰ নিম্নভূমিৰ অৰণ্যত এই অৰ্কিডবিধ থলুৱাভাৱে দেখা পোৱা যায়। মালয়েছিয়া, বৰ্নিও, সুমাত্ৰা, জাভা, চুলাৱেচি, লেছাৰ চুণ্ডা দ্বীপপুঞ্জ আৰু ফিলিপাইনছতো অৰ্কিডবিধ থলুৱাভাৱে গজে। ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক বাসস্থান হৈছে উপগ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় বা গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় আৰ্দ্ৰ নিম্নভূমিৰ অৰণ্য। বাসস্থান হেৰুৱাৰ ফলত অৰ্কিডবিধৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি ভাবুকি আহিছে। অৰ্কিডবিধ আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকাত বিলুপ্তপ্ৰায় প্ৰজাতি হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকাৰ বিলুপ্তপ্ৰায় প্ৰজাতি শ্ৰেণী:অৰ্কিড শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত শ্ৰেণী:অসমত পোৱা অৰ্কিডসমূহ
নাগালেণ্ডৰ সংস্কৃতি
নাগালেণ্ডৰ ১৬টা প্ৰধান জনজাতি হ’ল আঙ্গামি, আও, চাখেচাং, চাঙ, খাইমনিউনগান, কঁয়াক, ল’থা, ফ’ম নগা, প’চুৰী, ৰেঙ্গমা, চাঙ্গতাম, চুমী, য়িমচুংগাৰ, কুকি, আৰু জেলিয়াংগ্ৰং। কয়াঁক, আঙ্গামি, আও, ল’থা আৰু চুমী সকল বৃহত্তম নগা জনগোষ্ঠী। এইবোৰৰ উপৰিও আন আন সৰু সৰু জনগোষ্ঠীও নাগালেণ্ডত দেখিবলৈ পোৱা যায়। নগাসকলৰ মাজত সাধাৰণতে দেখা পোৱা কেইটামান সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্য হৈছে:
বস্ত্ৰ
জনগোষ্ঠীয় পৰম্পৰাসমূহৰ নগা সমাজত গুৰুত্ব বেছি। তাঁতশালত কাপোৰ বোৱা পৰম্পৰা নগা সমাজত বহু প্ৰজন্মৰ পৰা চলি আহিছে। প্ৰত্যেকটো জনগোষ্ঠীৰে কাপোৰত নিজস্ব কলাশৈলী আৰু ৰঙ দেখিবলৈ পোৱা যায়, তাঁতশালত নগাসকলে গাত লোৱা কাপোৰ, মেজত পৰা কাপোৰ, সাধাৰণ বস্ত্ৰ প্ৰস্তুত কৰে। কাঠ আৰু বাঁহৰ সঁজুলি নিৰ্মাণতো নগাসকল পাকৈত। প্ৰায় সকলোবোৰ জনগোষ্ঠীৰ ক্ষেত্ৰতে গাত লোৱা কাপোৰ(শ্বাল)খনে নগা সমাজত মানুহ জনৰ সামাজিক স্থান সূচিত কৰে। নগা সমাজত প্ৰচলিত জনপ্ৰিয় শ্বালবোৰ হৈছে আওসকলৰ চাংকটেপচু আৰু ৰংচো, ল’থাসকলৰ চুটাম, ইথাচু, লংপেনচু, চাংটামসকলৰ চুপং, য়িমচুংগাৰসকলৰ ৰংখিম, চুংগ্ৰেম খিম, আঙ্গামি সকলৰ ল’হে ইত্যাদি।
সংগীত আৰু নৃত্য
লোক নৃত্য আৰু লোক সংগীত নগা সংস্কৃতিৰ এৰাব নোৱৰা অংগ। লোক সংগীত আৰু সাধুবোৰ মুখে মুখে এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আনটোলৈ চলি আহিছে। নগা লোক সংগীত সমূহ ৰোমান্তিক আৰু ঐতিহাসিক দুয়ো বিষয়ৰ হোৱা দেখা যায়, ঐতিহাসিক গীত সমূহত বিখ্যাত পূৰ্বপুৰুষসকলৰ আৰু বিভিন্ন কাহিনীৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়। তদুপৰি কিছুমাত গীতত বিভিন্ন ঋতু আৰু প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণনাও পোৱা যায়। লগতে তেওঁলোকৰ বিভিন্ন ঋতুত কৰা খেতিৰ বৰ্ণনাও এই গীতসমূহত পোৱা যায়। নগাসকলৰ যুদ্ধ নৃত্য নাগালেণ্ডৰ প্ৰধান নৃত্য।
ঐতিহাসিক ৰীতি-নীতি
ঐতিহাসিকভাৱে, নাগা জনজাতিসকলে দুটা মুখ্য ৰীতি-নীতি উদযাপন কৰিছিল: সমূহীয়া ভোজ আৰু নৰমুণ্ড চিকাৰ।
নৰমুণ্ড চিকাৰ
নগা পুৰুষসকল কোনো অভিযানৰ পৰা উভতি অহাৰ সময়ত, আগত নাইবা পিছত তেওঁলোকৰ মহিলাসকলৰ পৰা পৃথক থকা সময়ত নৰমুণ্ড চিকাৰ কৰে। মহিলাসকলে, এক সাংস্কৃতিক প্ৰথা হিচাপে, পুৰুষসকলক বিবাহৰ প্ৰাথমিক তাৎপৰ্য হিচাপে মূৰ চিকাৰ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে। মানুহবোৰে আন জনজাতি বা চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ বিৰুদ্ধে অভিযানত যায়, আৰু তেওঁলোকে মানুহ হত্যা কৰি কেইবাটাও মুৰ অৰ্জন কৰিবলৈ কৰে। এজন সফল মূৰ চিকাৰীক অলংকাৰৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হয়। উনবিংশ শতিকাৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতত নৰমুণ্ড চিকাৰ প্ৰথা নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল, কিন্তু নগা জনজাতিসকলে মূৰ চিকাৰ কৰাৰ অব্যাহত ৰাখিছিল আৰু ১৯৬৯ চনৰ শেষৰ ফালে শত্ৰুৰ মুৰবোৰ ট্ৰফী হিচাপে সংৰক্ষণ কৰিছিল।
সমূহীয়া ভোজ
নগা সমাজৰ ব্যক্তিসকলে সমাজত তেওঁলোকৰ স্থান আৰু সন্মানৰ সৈতে সামাজিক স্থিতি বজাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰে। সেয়ে এজন নগা পুৰুষ, তেওঁৰ সামাজিক পদমৰ্য্যদা যিয়েই নহওঁক কিয়, এজন নৰমুণ্ড চিকাৰী বা মহান যোদ্ধা হ'ব লাগিব, বা যোগ্যতাৰ ভোজৰ এটা শৃংখলা সম্পূৰ্ণ কৰিব লাগিব।
এই যোগ্যতাৰ ভোজবোৰে নগা জীৱনৰ সৌন্দৰ্য আৰু উদযাপনক প্ৰতিফলিত কৰে। কেৱল বিবাহিত পুৰুষেহে এনে ভোজ দিব পাৰে, আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে এই অনুষ্ঠানৰ সময়ত এক বিশিষ্ট আৰু সন্মানীয় স্থান গ্ৰহণ কৰে আৰু এনেদৰে পুৰুষ-মহিলাৰ সহযোগিতা আৰু পাৰস্পৰিক নিৰ্ভৰশীলতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়। তেওঁৰ পত্নীয়ে অতিথিসকলক আগবঢ়োৱা পানীয় ঘৰতে তৈয়াৰ কৰে। এজন ধনী জনজাতিৰ ব্যক্তিয়ে দিয়া ভোজ অধিক ব্যয়বহুল হয়। তেওঁ সাধাৰণতে জনজাতিৰ সকলোকে আমন্ত্ৰণ জনায়। এই অনুষ্ঠানটোৱে জনজাতিৰ দম্পতীহালক সন্মান প্ৰদান কৰে। ভোজৰ পিছত, জনজাতিটোৱে দম্পতীহালক সমমৰ্য্যদাৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰে।