cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সিংজু
ইয়াৰ মুখ্য উপাদান হৈছে ঋতুগত পাচলি। ঠাইভেদে চিংজুৰ বহুতো তাৰতম্য দেখা যায়। অৱশ্যে ইয়াৰ দুটা মুখ্য প্ৰকাৰ আছে: নগাৰী-আধাৰিত আৰু থইডিং-বেচন আধাৰিত। নগাৰী হৈছে এক প্ৰকাৰৰ কিণ্বন কৰা মাছ আৰু ইয়াৰ গোন্ধ মণিপুৰী ৰন্ধনশৈলীৰ মেৰুদণ্ড স্বৰূপ। ভজা নগাৰী-আধাৰিত চিংজু অধিক জনপ্ৰিয়। অৱশ্যে ইয়াক সাধাৰণতে স্থানীয় চিংজু বিক্ৰেতাসকলে নগাৰীৰ উচ্চ ব্যয়ৰ বাবে বিক্ৰী নকৰে। সেয়েহে থাইডিং-বেচন সংস্কৰণটো চিংজু বিক্ৰেতাসকলৰ পৰা অধিক ব্যাপকভাৱে উপলব্ধ। থইডিং হৈছে পেৰিলা ফাৰ্টেচেন গছৰ পৰা প্ৰাপ্ত কৰা এক তৈলাক্ত বীজ। যেতিয়া ইয়াৰ বীজ ভজা হয় তেতিয়া এক বাদামী গোন্ধ ওলায়। ভজা থইডিং আৰু ভজা বেচনৰ মিশ্ৰণে এটা সুস্বাদু গোন্ধ প্ৰদান কৰে আৰু এই গোন্ধ চিংজুৰ বাবে স্বকীয়। এই পৰৱৰ্তী অ-নগাৰী সংস্কৰণটো ধৰ্মীয় ভোজতো পৰিৱেশন কৰা হয় য'ত মাছ নিষিদ্ধ।
ইতিহাস
১৯৪৯ চনত ভাৰতৰ অংশ হোৱাৰ আগতে দক্ষিণ এছিয়াৰ অন্যতম প্ৰাচীন স্বতন্ত্ৰ ৰাজ্য হোৱাৰ বাবে মণিপুৰত বহুতো স্বকীয় স্থানীয় ৰীতি-প্ৰণোদনা আৰু পৰম্পৰা আছে। ইয়াৰ ফলত মণিপুৰৰ সংস্কৃতিত বিভিন্ন প্ৰভাৱৰ পৰিলক্ষিত। "সিংজু" শব্দটো দুটা শব্দৰ পৰা আহিছে - "মনা-মসিং" আৰু "সুবা।" "মনা-মসিং" ৰ অৰ্থ হৈছে সেউজীয়া পাচলি আৰু "সুবা" ৰ অৰ্থ হৈছে একত্ৰিত কৰা। সেয়েহে, দ্ৰুত উচ্চাৰণত "মনা-মসিং" শব্দটো "সিং" লৈ যায় আৰু "সুবা" শব্দটো উন্নত উচ্চাৰণৰ বাবে অপভ্ৰংশ হৈ "জু" লৈ ৰূপান্তৰিত হয়। ফলস্বৰূপে "সিংজু" শব্দটোৰ জন্ম হৈছিল।
প্ৰস্তুতি
সিংজু হৈছে এক বহুমুখী ব্যঞ্জন। ইয়াক নিৰামিষ আমিষ হিচাপে তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। সিংজু প্ৰস্তুত কৰাৰ দুটা পৃথক উপায় আছে।
নিৰামিষ সিংজু
নিৰামিষ সিংজু মুখ্যতঃ মেইতেইৰ পৰম্পৰাগত ৰাজহুৱা ভোজত পৰিৱেশন কৰা হয়। এই ভোজ সাধাৰণতে ঘৰৰ চোতাল, মন্দিৰ, সম্প্ৰদায়ৰ কমপ্লেক্সত পালন কৰা হয়। ইয়াক ঘৰতো খাব পাৰি কিন্তু সাধাৰণতে মানুহে আমিষ সংস্কৰণ বেছি পছন্দ কৰে।
ব্যঞ্জনৰ এই ৰূপত, মুখ্য উপাদানবোৰ হৈছে পেৰিলাৰ বীজ (মেইতেই ভাষাত 'থাইডিং'), চানা পাউডাৰ, নিমখ, জলকীয়া আৰু বিভিন্ন সেউজীয়া শাক পাচলি।
আমিষ সিংজু
সিংজুৰ আমিষ সংস্কৰণ মুখ্যতঃ ঘৰত খোৱা হয় আৰু গোটেই মণিপুৰত ৰেষ্টুৰেণ্টত, আৰু ভাৰতৰ আন কিছুমান অঞ্চলতো ব্যাপকভাৱে বিক্ৰী কৰা হয়। কিম্বণ কৰা মাছ উপাদান নগাৰীৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে ই আমিষ। ইয়াৰ বাবে ইয়াক সম্প্ৰদায়ৰ ৰীতি-ভোজত পৰিৱেশন কৰিব নোৱাৰি যি সম্পূৰ্ণ নিৰামিষ।
এই প্ৰকাৰত মুখ্য উপাদানবোৰ হৈছে নগাৰী (কিম্বণ কৰা মাছৰ মণিপুৰী ৰূপ), নিমখ, জলকীয়া আৰু সেউজীয়া শাক পাচলি।
সচৰাচৰ সিংজু পাচলিৰ উপাদানসমূহ
যিকোনো পাচলি সিংজু তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। কিন্তু কিছুমান আনতকৈ অধিক জনপ্ৰিয়। জনপ্ৰিয় সংযোজনৰ ভিতৰত আছে:
মৰোক মেটপা বা এমেটপা
মৰোক মেটপা বা এমেটপা হৈছে আন এটা চিংজু সদৃশ ব্যঞ্জন। মৰোকৰ অৰ্থ হৈছে জলকীয়া আৰু মেটপা/এমেটপা অৰ্থ পিটিকা। ইয়াক পৰম্পৰাগতভাৱে ঘৰত দৈনিক আহাৰৰ সৈতে খোৱা হয় কিন্তু ৰীতি-নীতিত পৰিৱেশন কৰা নহয়। চিংজুৰ দৰে ইয়াক দুই ধৰণে প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি। নিৰামিষ সংস্কৰণ সাধাৰণতে ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ বাবে যিকোনো প্ৰকাৰৰ মাছ/মাংস এৰাই চলা দিনত শোকৰ সময়ত খোৱা হয়। ইয়াক সাধাৰণতে প্ৰতিদিনে খোৱা সচৰাচৰ ভাপত সিজোৱা বা ভজা কিণ্বন কৰা মাছ আৰু জলকীয়াৰ বিপৰীতে ৰঙা জলকীয়া, চিভ আৰু পিঁয়াজ ভাজি তৈয়াৰ কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:খাদ্য শ্ৰেণী:মণিপুৰ
ঠাই
ভূগোলত ঠাই, স্থান বা অৱস্থান শব্দই ভূ-পৃষ্ঠ বা অইন কিহবাত কোনো এক বিন্দু বা কালি বা আয়তনযুক্ত অংশক নিৰ্দিষ্ট কৰে।
ঠাই শব্দটি সাধাৰণভাৱে যিকোনো কালি বা আয়তনযুক্ত অংশক সুনিৰ্দিষ্ট পৰিসীমা ব্যক্ত নকৰাকৈ নিৰ্দিষ্ট কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ভূ-পৃষ্ঠৰ ঠাই সমূহ ভাষাভেদে বিভিন্ন নামেৰে নামকৰণ হৈছে। তদুপৰি ঠাই বুলিলে সেই কালিযুক্ত অংশ এখন গাঁও, নগৰ, চহৰ, জিলা, ৰাজ্য, দেশ, মহাদেশ, সাগৰ অথবা মহাসাগৰ বা এইবোৰৰ কোনো অংশ হব পাৰে।
স্থান শব্দটি ভূ-গৰ্ভ বা বায়ুমণ্ডল বা মহাকাশৰ কোনো বিন্দুস্থান বা কালি বা আয়তনযুক্ত অংশকো নিৰ্দিষ্ট কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
অৱস্থান শব্দটি যিকোনো বিন্দুস্থান বা কালি বা আয়তনযুক্ত অংশক কোনো জ্যামিত্ৰিক পদ্ধতিৰে যেনে অক্ষাংশ, দ্ৰাঘিমাংশ বা অইন কোনো স্থানাংক জ্যামিত্ৰিক পদ্ধতিৰে সৰ্বোচ্চ সঠিকতাৰে নিৰ্দিষ্ট কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
শ্ৰেণী:ভূগোল
অসমলৈ মুছলমানৰ আগমন
ধৰ্মীয় জনসংখ্যাৰ আধাৰ তথ্য মতে বঙ্গীয় মুছলমানসকলৰ নিৰানব্বৈ শতাংশ আছিল ধৰ্মান্তৰিত মুছলমান । আনহাতে অসমৰ অধিকাংশ মুছলমান প্ৰকৃত ভাৰতীয় তথা বংগীয়মূলৰ ।
অসম(পূৰ্বৰ কামৰূপ)ৰ ৰজা কামেশ্বৰৰ হৈতে বংগৰ নবাব ইছমাইল গাজীৰ যুদ্ধ হৈছিল । কাৰূপৰ ৰজা কামেশ্বৰে ইছমাইলৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল ।  তেতিয়া বহু মানুহ মুছলমান হৈছিল । (1459-74)
(তথ্য : কোচ বিহাৰেৰ ইতিহাস)
অসমত মুছলমানৰ প্ৰথম প্ৰৱেশ ঘটে খৃষ্টীয় সপ্তম শতিকাত সম্ৰাট সেষ্ট্ৰিৰ হাছানৰ দিনত ।
(তথ্য-স্বাধীন অসম আৰু ঐতিহাসিক পাঠভূমি-ৰকিউল হুছেইন বৰা)
জয়ললিতা
জয়ললিতা জয়ৰাম (তামিল ভাষা: ஜெ. ஜெயலலிதா, কানাড়া ভাষা: ಜೆ. ಜಯಲಲಿತಾ, মালায়ালাম ভাষা: ജെ. ജയലളിത, ২৪ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৪৮ - ৫ ডিচেম্বৰ ২০১৬ ) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু ৰাজনীতিজ্ঞ। তেওঁ তামিলনাডুৰ প্ৰাপ্তন মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় আন্না দ্ৰাবিড় মুন্নেটা কাঝাগাম পাৰ্টিৰ মহাসচিব আছিল। তেওঁ ১৯৯১, ১৯৯৬, ২০০১, ২০০২ চনৰ পৰা ২০০৬ আৰু ২০১১ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈ তেওঁ তামিলনাডুৰ মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল। ৰাজনীতি ক্ষেত্ৰখনলৈ অহাৰ আগতে তেওঁ এক প্ৰতিষ্ঠিত নায়িকা আছিল। তেওঁ কেইবাখনো তামিল, তেলেগু, কানাড়া, এখন হিন্দী আৰু এখন ইংৰাজী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
তেওঁ স্কুলত পঢ়ি থকা কালছোৱাত "এপিছল" নামৰ ইংৰাজী বোলছবি এখনত অভিনয় কৰে। তেওঁ ১৫ বছৰ বয়সতে কানাড়া ছবি এখনত মুখ্যচৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ তামিল বোলছবি জগতত প্ৰৱেশ কৰে। ১৯৬৫ ৰ পৰা ১৯৭২ চনলৈ তেওঁ মাৰুদুৰ গোপালন ৰামচন্দ্ৰনৰ লগত কেইবাখনো সফল বোলছবিত অভিনয় কৰে।
চলচ্চিত্ৰ জীৱনৰ পিছত তেওঁ এম.জি. ৰামচন্দ্ৰনৰ লগত ২৯৮২ চনত ৰাজনৈতিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯৮৪ৰ পৰা ১৯৮৯ চনলৈ তেওঁ ৰাজ্যসভাত তামিলনাডুক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ১৯৮৭ চনত ৰামচন্দ্ৰনৰ মৃত্যুয়ে পিছত তেওঁ নিজকে ৰামচন্দ্ৰন উত্তৰাধিকাৰী বুলি ঘোষণা কৰে। তেওঁ ১৯৯১ চনৰ ২৪ জুনৰ পৰা ১২ মে ১৯৯৬ চনলৈ তামিলনাডুৰ কণিষ্ঠতম মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। তামিলনাডুত তেওঁক তেওঁৰ সমৰ্থনকাৰী সকলে "আম্মা"(মা) আৰু "পুৰাতচি তলাইৱি"(ক্ৰান্তিকাৰী নেতা) নামেৰে সম্বোধন কৰে। মুখ্যমন্ত্ৰী কালছোৱাত তেওঁ আয়ত কৈ বেছি সম্পত্তি ৰখা গোচৰত অভিযুক্ত হৈ তেওঁ দুবাৰ মুখ্যমন্ত্ৰীত্ব এৰিব লগীয়া হৈছিল। তাৰ বাবে তেওঁ কাৰাবাস খাটিব লগীয়াও হৈছিল। পিছত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে তেওঁক দোষমুক্ত বুলি ৰায় দিয়ে। ২০১৫ চনৰ মে মাহত তেওঁ পুনৰ তামিলনাডুৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হয়। ২০১৬ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত তেওঁ হঠাৎ অসুস্থ হৈ পৰে। প্ৰায় ৭৫ দিন চিকিৎসাধীন হোৱাৰ পিছত তেওঁ ২০১৬ চনৰ ৫ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ৰাতি ১১ বাজি ৩০ মিনিটত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰুষ ফিল্ড হকী দল
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰুষ ফিল্ড হকী দলে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ফিল্ড হকী প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, এই দল হকী ইণ্ডিয়াৰ দ্বাৰা পৰিচালিত। দলটো পূৰ্বতে ভাৰতীয় হকী ফেডাৰেচনৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় হকী ফেডাৰেচনৰ অংশ হোৱা ভাৰত আছিল প্ৰথম অনা-ইউৰোপীয় দল। ১৯২৮ চনত দলটোৱে প্ৰথমবাৰ অলিম্পিকত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে আৰু ১৯৬০ চনলৈকে ভাৰতীয় পুৰুষ দল অলিম্পিকত অপৰাজিত হৈ থাকে আৰু একেৰাহে ছটা সোণৰ পদক লাভ কৰে। দলটোৱে তেওঁলোকৰ প্ৰথম খেলৰ পৰা ১৯৬০ চনৰ স্বৰ্ণ পদকৰ ফাইনেলত পৰাজিত হোৱালৈকে এই সময়ছোৱাত ৩০–০ ত জয়ৰ ধাৰা বজাই ৰাখিছিল। ভাৰতে ১৯৭৫ চনত বিশ্বকাপ জিকিছিল। ভাৰতৰ হকী দলটো অলিম্পিকত এতিয়ালৈকে আটাইতকৈ সফল দল, যি ১৯২৮, ১৯৩২, ১৯৩৬, ১৯৪৮, ১৯৫২, ১৯৫৬, ১৯৬৪ আৰু ১৯৮০ চনত আঠটা সোণৰ পদক জিকিছিল। ১৩৪খন খেলৰ ভিতৰত ৮৩টা বিজয়ৰ সৈতে অলিম্পিক ইতিহাসত ভাৰতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সামগ্ৰিক প্ৰদৰ্শন আছে। তেওঁলোকে আন যিকোনো দলতকৈ অলিম্পিকত সৰ্বাধিক গ'ল কৰিছে। ১৯২৮ আৰু ১৯৫৬ চনত এটাও গ'ল নোখোৱাকৈ অলিম্পিক জয় কৰা তেওঁলোক একমাত্ৰ দল।
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰুষ ফিল্ড হকী দলটো এছিয়াৰ অন্যতম সফল দল। তেওঁলোকে ১৯৬৬, ১৯৯৮ আৰু ২০১৪ চনত তিনিবাৰ এছিয়ান গেমছ জিকিছে। ২০০৩, ২০০৭ আৰু ২০১৭ চনত এছিয়া কাপত ভাৰত শীৰ্ষস্থানলৈ আহিছিল। ভাৰতে ৫৩খন খেলৰ ভিতৰত ৪০ খনত জয় লাভ কৰিছে, যিটো এছিয়া কাপৰ যিকোনো দলৰ বাবে সৰ্বাধিক। তেওঁলোক ২০১১, ২০১৬ আৰু ২০১৮ চনত তিনিবাৰ প্ৰতিযোগিতাখন জিকি এছিয়ান চেম্পিয়নছ ট্ৰফীৰ আটাইতকৈ সফল দল ৰূপে পৰিগণিত হৈছে। মুঠতে, ভাৰতে ২৭টা আনুষ্ঠানিক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খিতাপ জয় কৰিছে।
সোণালী যুগ (১৯২৮–৫৯)
ভাৰতীয় হকী ফেডাৰেচন গঠনৰ পাছত ভাৰতে ১৯২৮ চনৰ অলিম্পিকত এটা দল প্ৰেৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। ভাৰতে সেইবছৰ অলিম্পিকত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰে। গ্ৰুপ পৰ্যায়ত ভাৰতে অষ্ট্ৰিয়াক ৬-০, বেলজিয়ামক ৯-০ আৰু ছুইজাৰলেণ্ডক ৫-০ গ'লত পৰাস্ত কৰে। তেওঁলোকে জয়পাল সিং মুণ্ডাৰ অধিনায়কত্বত ফাইনেলত নেডাৰলেণ্ডক ৩-০ গ'লত পৰাস্ত কৰিছিল। তাৰ পাছত ভাৰতে ১৯৩২ চনৰ অলিম্পিকত জাপানৰ বিৰুদ্ধে ১১-১ গ'লত আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিৰুদ্ধে ২৪-১ গ'লত জয়লাভ কৰে য'ত ধ্যান চান্দে ৮টা গ'ল আৰু ৰূপ সিঙে ১০টা গ'ল কৰিছিল, ইমান বছৰৰ পাছতো অলিম্পিকত এয়া এতিয়ালৈকে বিজয়ৰ সৰ্ববৃহৎ ব্যৱধান। ভাৰতে ১৯৩৬ চনৰ অলিম্পিকত একেলেথাৰিয়ে তৃতীয়টো খিতাপ জয় কৰিছিল, সেইবাৰ কিংবদন্তি খেলুৱৈ ধ্যান চান্দে নিজে অধিনায়কত্ব কৰিছিল। ভাৰতে গ্ৰুপ পৰ্যায়ত জাপানৰ বিৰুদ্ধে ৯-০, হাংগেৰীৰ বিৰুদ্ধে ৪-০ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিৰুদ্ধে ৭-০ ত জয়লাভ কৰে। ছেমি ফাইনেলত তেওঁলোকে ফ্ৰান্সক ১০-০ গ'লত পৰাস্ত কৰে। দলটোৱে ফাইনেলত জাৰ্মানীৰ মুখামুখি হৈছিল। খেলখন ভাৰতে ৮-১ ব্যৱধানত জিকিছিল, এয়াই সমগ্ৰ প্ৰতিযোগিতাখনত ভাৰতে খোৱা একমাত্ৰ গ'লটো আছিল আৰু লগতে এয়া আছিল ফাইনেলত আটাইতকৈ ডাঙৰ জয়ৰ ব্যৱধান। ক্ৰমাগত ৩টা অলিম্পিক খিতাপ অৰ্জন কৰা ভাৰতীয় হকী দলটোক প্ৰায়ে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দল হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ ফলত ১৯৪০ আৰু ১৯৪৪ চনৰ অলিম্পিক বাতিল হয়, যাৰ ফলত বিশ্ব হকীত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰা দলটোৰ যুগৰ সমাপ্তি ঘটে। ১৯৪৮ চনৰ অলিম্পিকত ভাৰতক এ গ্ৰুপত ৰখা হৈছিল আৰু তিনিওখন খেলতে জয় লাভ কৰিছিল, অষ্ট্ৰিয়াৰ বিৰুদ্ধে ৮-০, আৰ্জেণ্টিনাৰ বিৰুদ্ধে ৯-১ আৰু স্পেইনৰ বিৰুদ্ধে ২-০ৰ জয়। ফাইনেলত ভাৰতে গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ মুখামুখি হৈছিল, ভাৰতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁলোকৰ মুখামুখি হৈছিল। ব্ৰিটিছ দলটোৱে ইতিমধ্যে ১৯০৮ আৰু ১৯২০ অলিম্পিকত স্বৰ্ণ পদক জিকিছিল, সেয়েহে এই খেলখনক চেম্পিয়নৰ যুঁজ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল আৰু অৱশেষত ভাৰতে খেলখন ৪-০ত জিকিছিল। এই ফলাফল ভাৰতৰ বাবে মধুৰ আছিল কিয়নো মাত্ৰ এবছৰ আগতে ব্ৰিটিছৰ পৰা ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰিছিল। এই জয়ক প্ৰায়ে ভাৰতীয় ফিল্ড হকী আৰু সকলো ভাৰতীয় ক্ৰীড়াৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ মুহূৰ্ত হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ভাৰতে ১৯৫২ আৰু ১৯৫৬ চনৰ অলিম্পিকত আৰু ২টা সোণৰ পদক অৰ্জন কৰে আৰু সেই সময়ত আটাইতকৈ সফল আৰু প্ৰভাৱশালী দল হিচাপে নিজৰ অভিলেখ বজাই ৰাখে। ১৯৫২ চনৰ অলিম্পিকৰ কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত ভাৰতে অষ্ট্ৰিয়াৰ বিৰুদ্ধে ৪-০, গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ বিৰুদ্ধে ছেমি ফাইনেলত ৩-১ গ'লত জয়লাভ কৰে আৰু ফাইনেলত নেডাৰলেণ্ডক ৬-১ গ'লত পৰাস্ত কৰে। খেলখন বলবীৰ সিং জেষ্ঠ্যৰ ৫টা গ'লৰ যাদুকৰী প্ৰদৰ্শনৰ বাবে বিখ্যাত, যিটো আজিও অলিম্পিকৰ এক স্মৰণীয় মুহূৰ্ত। ১৯৫৬ চনৰ অলিম্পিকত ভাৰতে গ্ৰুপ পৰ্যায়ত আফগানিস্তানক ১৪-০, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰক ১৬-০ আৰু ছিংগাপুৰক ৬-০ গ'লত পৰাস্ত কৰে। ছেমি ফাইনেলত ভাৰতে জাৰ্মানীক ১-০ গ'লত পৰাস্ত কৰে। ফাইনেলত ভাৰতে পাকিস্তানৰ মুখামুখি হয় আৰু মেচখন ১-০ ত জিকিছিল, যিটো আছিল ফিল্ড হকীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ আৰম্ভণি। ১৯৫৮ চনৰ এছিয়ান গেমছত ভাৰত আৰু পাকিস্তান পুনৰ মুখামুখি হয় আৰু এইবাৰ খেলখন ০-০ ত অমীমাংসিত ভাৱে সমাপ্ত হয়। ভাৰতে জাপানক ৮-০, দক্ষিণ কোৰিয়াক ২-১ আৰু মালয়েছিয়াক ৬-০ গ'লত পৰাস্ত কৰে। কিন্তু পাকিস্তানে এছিয়ান গেমছত উন্নত গড়ৰ দ্বাৰা স্বৰ্ণৰ পদক লাভ কৰিছিল। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰানাৰ্ছ-আপ হয়।
আধিপত্যৰ অন্তিম বছৰ (১৯৬০–৮০)
১৯৬০ চনৰ অলিম্পিকত ভাৰতে ডেনমাৰ্কৰ বিৰুদ্ধে ১০-০, নেডাৰলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে ৪-১ আৰু নিউজিলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে ৩-০ ব্যৱধানত জয়লাভ কৰি অভিযান আৰম্ভ কৰে। ভাৰতে ক্ৰমে কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেল আৰু ছেমি ফাইনেলত অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু গ্ৰেট ব্ৰিটেইনক পৰাস্ত কৰে। পিছে ফাইনেলত পাকিস্তানৰ হাতত ০-১ গ'লত পৰাস্ত হয়, ফলত ভাৰতৰ একেলেথাৰিকৈ লাভ কৰা ৬টা স্বৰ্ণৰ পদক আৰু ৩০খন অপৰাজিত খেলৰ ধাৰা সমাপ্ত হয়। এইটো ভাৰতীয় হকীৰ এটা নতুন যুগৰ আৰম্ভণি আছিল, প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভাৰতে অলিম্পিকত এখন মেচত পৰাজয় হৈছিল। দুবছৰ পাছত ভাৰতে ১৯৬২ চনৰ এছিয়ান গেমছত আন এটা ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে। ১৯৬৪ চনৰ অলিম্পিকত হংকং, বেলজিয়াম, নেডাৰলেণ্ড, মালয়েছিয়া আৰু কানাডাৰ বিৰুদ্ধে জয় লাভ কৰি আৰু স্পেইন আৰু জাৰ্মানীৰ সৈতে ড্ৰ খেল খেলি ভাৰত শক্তিশালীভাৱে উভতি আহে। ছেমি ফাইনেলত ভাৰতে অষ্ট্ৰেলিয়াক ৩-১ গ'লত পৰাস্ত কৰে, আৰু তেওঁলোকে ফাইনেলত পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে জয়লাভ কৰি অলিম্পিকত তেওঁলোকৰ ৭ম স্বৰ্ণ পদক দখল কৰে আৰু লগতে ১৯৬৬ চনৰ এছিয়ান গেমছত পাকিস্তানক পুনৰ পৰাস্ত কৰি স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰে।
১৯৬৮ চনৰ অলিম্পিকত ভাৰতে নিউজিলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে পৰাজয়ৰ সৈতে আৰম্ভ কৰিছিল কিন্তু পশ্চিম জাৰ্মানী, জাপান, স্পেইন, মেক্সিকো, পূব জাৰ্মানী, বেলজিয়ামৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ বাকী থকা ৬খন খেলৰ সকলোবোৰ জিকিছিল। পিছে ভাৰতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ছেমি ফাইনেলত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত পৰাজিত হৈ তৃতীয় স্থানৰ খেলখনত পশ্চিম জাৰ্মানীক পৰাস্ত কৰি সফলতাৰে ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল। ১৯৭২ চনৰ অলিম্পিকতো ফলাফল একেই আছিল; ভাৰতে গ্ৰেট ব্ৰিটেইন, অষ্ট্ৰেলিয়া, কেনিয়া, নিউজিলেণ্ড আৰু মেক্সিকোক পৰাস্ত কৰি খেল আৰম্ভ কৰিছিল কিন্তু নেডাৰলেণ্ড আৰু পোলেণ্ডৰ সৈতে ড্ৰ খেলিছিল। তেওঁলোক ছেমি ফাইনেলত পাকিস্তানৰ দ্বাৰা পৰাজিত হৈছিল। তৃতীয় স্থানৰ খেলখনত ভাৰতে নেডাৰলেণ্ডক পৰাস্ত কৰি ব্ৰঞ্জৰ পদক দখল কৰে।
১৯৭২ চনৰ অলিম্পিকৰ এবছৰ আগতে ভাৰতে কেনিয়াৰ বিৰুদ্ধে জয়লাভ কৰি ১৯৭১ চনৰ বিশ্বকাপত ব্ৰঞ্জৰ পদক জিকিছিল। ১৯৭৩ চনৰ বিশ্বকাপত ভাৰতে ছেমি ফাইনেলত পাকিস্তানক পৰাস্ত কৰে, কিন্তু ফাইনেলত নেডাৰলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে খেলখন ২-২ ৰ অমীমাংসিত হৈ সমাপ্ত হোৱাৰ পাছত পেনাল্টি শ্বুট আউটত পৰাস্ত হয়। ১৯৭৫ চনৰ বিশ্বকাপত ভাৰতে ছেমি ফাইনেলত মালয়েছিয়াক পৰাস্ত কৰি ফাইনেলত চিৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী পাকিস্তানক পৰাস্ত কৰি প্ৰথম খিতাপ দখল কৰে। ১৯৭৬ চনৰ অলিম্পিকৰ এষ্ট্ৰো-টাৰ্ফ হকী পিটছ প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল, ভাৰতে ঘাঁহত দেখুওৱাৰ দৰে তেওঁলোকৰ আধিপত্য বজাই ৰাখিবলৈ সংগ্ৰাম কৰিব লগা হৈছিল আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে কোনো পদক অবিহনে ঘৰলৈ উভতি আহিছিল। ১৯৮০ চনৰ অলিম্পিক মস্কোত অনুষ্ঠিত হৈছিল, ভাৰতে তাঞ্জানিয়াৰ বিৰুদ্ধে ১৮-০ ব্যৱধানত জয়লাভ কৰি অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল, তাৰ পাছত পোলেণ্ড আৰু স্পেইনৰ সৈতে ২-২ ত ড্ৰ খেলিছিল, কিউবাৰ বিৰুদ্ধে ১৩-০ ৰ ব্যৱধানত জয় লাভ কৰিছিল আৰু ছ'ভিয়েট সংঘৰ বিৰুদ্ধে ৪-২ ৰ গ'লত আন এটা জয় লাভ কৰিছিল। ভাৰতে পাছত ফাইনেলত স্পেইনক ৪-৩ গ'লত পৰাস্ত কৰি অভিলেখ সংখ্যক ৮ম বাৰৰ বাবে স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰিছিল।
পতন (১৯৮১–৯৭)
১৯৮০ চনৰ অলিম্পিকৰ সফলতাৰ পাছত ভাৰতৰ প্ৰদৰ্শন নিম্নগামী হয় আৰু পৰৱৰ্তী দশকবোৰত ৰাষ্ট্ৰীয় দলটোৰ যথেষ্ট উত্থান-পতন হয়। দলটোৱে বিশ্বকাপ বা অলিম্পিকত কোনো পদক জিকিবলৈ ব্যৰ্থ হৈছিল যদিও এছিয়াৰ শীৰ্ষ দল হৈয়েই আছিল আৰু মহাদেশীয় প্ৰতিযোগিতাবোৰত কেইবাটাও পদক জিকিছিল। ১৯৮২ বিশ্বকাপ ভাৰতে আয়োজন কৰিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় দলটোৱে পঞ্চম স্থান লাভ কৰিছিল। দলটো ১৯৮২ চনৰ এছিয়ান গেমছৰ ফাইনেল আৰু কৰাচীত অনুষ্ঠিত প্ৰথম এছিয়া কাপৰ ফাইনেল দুয়োখনতে পাকিস্তানৰ হাতত পৰাজিত হৈছিল। ভাৰতে ১৯৮৬ চনৰ এছিয়ান গেমছ আৰু ১৯৮২ চনৰ চেম্পিয়নছ ট্ৰফীত ব্ৰঞ্জৰ পদক আৰু ১৯৮৫ আৰু ১৯৮৯ এছিয়া কাপত ৰূপৰ পদক লাভ কৰি ৮০ৰ দশকটোৰ সমাপ্তি ঘটায়। কোনো ডাঙৰ প্ৰতিযোগিতাত তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ স্বৰ্ণ জয় আছিল ১৯৮৫ চনৰ চুলতান আজলান শ্বাহ কাপত। ভাৰতে ১৯৯১ চনৰ চুলতান আজলান শ্বাহ কাপ জিকিছিল আৰু ১৯৯৪ চনৰ এছিয়া কাপৰ ফাইনেলত উপনীত হৈছিল কিন্তু ফাইনেলত দক্ষিণ কোৰিয়াৰ হাতত পৰাজিত হৈছিল। ভাৰতে পাছত ১৯৯৫ চনৰ চুলতান আজলান শ্বাহ কাপ পুনৰ জিকিছিল।
পুনৰুত্থান (১৯৮৯–২০১২)
ভাৰতে ফাইনেলত দক্ষিণ আফ্ৰিকাক পৰাস্ত কৰি উদ্বোধনী হকী চেম্পিয়ন চেলেঞ্জৰ দ্বাৰা নতুন সহস্ৰাব্দ আৰম্ভ কৰিছিল। ২০০৩ চনত ভাৰতে তেওঁলোকৰ প্ৰথম এছিয়া কাপ খিতাপ জিকিছিল। ২০০৩ চনত ফাইনেলত পাকিস্তানক পৰাস্ত কৰি ভাৰতে প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ আফ্ৰো-এছিয়ান গেমছৰ খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল। ২০০৬ এছিয়ান গেমছত তেওঁলোকৰ ইতিহাসত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এছিয়ান গেমছত কোনো পদক লাভ কৰিব নোৱাৰিলে, তেওঁলোকে পঞ্চম স্থান লাভ কৰে। ভাৰতে ২০০৭ চনৰ এছিয়া কাপ জয় কৰি এছিয়া কাপত সফলতাৰে নিজৰ খিতাপ ৰক্ষা কৰে। ফাইনেলত দলটোৱে দক্ষিণ কোৰিয়াক ৭-২ ব্যৱধানত পৰাস্ত কৰে। ২০০৭ চনত এফআইএইচ বিশ্ব ৰেংকিঙত দলটো তেওঁলোকৰ সৰ্বনিম্ন ৰেংকিং ১২ স্থান পায়। ভাৰতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ২০০৮ বেইজিং অলিম্পিকৰ বাবে যোগ্যতা অৰ্জন কৰিবলৈ ব্যৰ্থ হৈছিল।
২০০৯ চনৰ পৰৱৰ্তী এছিয়া কাপ টুৰ্ণামেণ্টত দলটোৰ ভাল প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰা নাছিল আৰু পঞ্চম স্থান লাভ কৰি কোনো পদক লাভ কৰাত ব্যৰ্থ হৈছিল। এয়া প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঘটিছিল। দলটোৱে ২০০৯ চনৰ চুলতান আজলান শ্বাহ কাপ জয় লাভ কৰি পুনৰ গতি লাভ কৰে আৰু ২০১০ সংস্কৰণতো যুটীয়া বিজয়ী হয়। ভাৰতত আয়োজিত ২০১০ চনৰ বিশ্বকাপত দলটোৱে অষ্টম স্থান লাভ কৰে। ভাৰতৰ আয়োজন কৰা ২০১০ কমনৱেলথ গেমছত ৰাষ্ট্ৰীয় দলটোৱে ফাইনেলত উপনীত হৈছিল য'ত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ হাতত ০-৮ ব্যৱধানত পৰাজিত হৈ ৰূপৰ পদক লাভ কৰিছিল, এয়া ভাৰতে এতিয়ালৈকে সন্মুখীন হোৱা আটাইতকৈ ডাঙৰ পৰাজয়। ২০১১ সংস্কৰণৰ ফাইনেলত পাকিস্তানক পৰাস্ত কৰাৰ পাছত ভাৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এছিয়ান চেম্পিয়নছ ট্ৰফীৰ চেম্পিয়ন হৈছিল। ২০১২ চনত দলটোৱে তেওঁলোকৰ সকলো বোৰ খেলত পৰাজিত হৈ অলিম্পিকত অন্তিম স্থান লাভ কৰিছিল, অলিম্পিকত এতিয়ালৈকে আটাইতকৈ সফল দল হোৱা স্বত্বেও এনে ফলাফল হতাশাজনক আছিল। ভাৰতে ২০১২ এছিয়ান চেম্পিয়নছ ট্ৰফীত ৰানাৰ্ছ-আপ আছিল।
২০১৩–বৰ্তমান (অলিম্পিক প্ৰত্যাৱৰ্তন)
২০১৮ চনৰ এছিয়ান গেমছ দলটোৰ বাবে অলপ হতাশাজনক প্ৰমাণিত হৈছিল কিয়নো ডিফেণ্ডিং চেম্পিয়ন হোৱাৰ লগতে ফেভাৰিট হৈয়ো ছেমি ফাইনেলত মালয়েছিয়া হাতত পৰাস্ত হৈছিল, পিছে পাকিস্তানক ২-১ গ'লত পৰাস্ত কৰি ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল। দলটোৱে ২০১৮ চনৰ এছিয়ান চেম্পিয়নছ ট্ৰফী জয় লাভ কৰে আৰু ২০১৮-১৯ পুৰুষ হকী শৃংখলাত স্বৰ্ণৰ পদক দখল কৰি শক্তিশালীভাৱে প্ৰত্যাৱৰ্তন ঘটায়। ভাৰতে ২০১৮ হকী বিশ্বকাপত আয়োজক হিচাপে খেলিছিল আৰু কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত উপনীত হৈ নেডাৰলেণ্ডৰ হাতত পৰাজিত হৈছিল।
২০২১ চনত জাৰ্মানীক ৫-৪ গ'লত পৰাস্ত কৰি ভাৰতীয় দলে ২০২০ টকিঅ' অলিম্পিকত ব্ৰঞ্জৰ পদক জয় কৰে। এইটো এক ঐতিহাসিক জয় আছিল কিয়নো ভাৰতীয় হকী দলে ৪১ বছৰৰ ব্যৱধানৰ পাছত অলিম্পিকত পদক লাভ কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দল
ঐ খাপলা (ধাৰাবাহিক)
ঐ খাপলা হৈছে ৰং চেনেল যোগে সস্প্ৰচাৰিত এখন অসমীয়া ভাষাৰ ধাৰাবাহিক। আৰ বি প্ৰডাকচনৰ হৈ আজিজ মিৰ্জা প্ৰযোজিত আৰু বুলবুল হুছেইন পৰিচালিত ধাৰাবাহিকখনৰ নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰে ৰাহুল দাসে। ধাৰাবাহিকখনে দৰ্শকৰ পৰা লাভ কৰে বিপুল সঁহাৰি।
অভিনয়ত
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক
ব্ৰাহ্ম সমাজ
ব্ৰাহ্ম সমাজ (Brahmo Samaj, ) বা ব্ৰাহ্ম সভা ঊনবিংশ শতিকাত বংগত স্থাপিত এক সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় আন্দোলন। ইয়াক বংগৰ নৱজাগৰণৰ আৰম্ভণি বুলি কোৱা হয়। ১৮২৮ চনৰ ২০ আগষ্টত সমাজ সংস্কাৰক ৰাজা ৰামমোহন ৰায় (১৭৭২-১৮৩৩) আৰু তেওঁৰ বন্ধুসকলে কলকাতাত এক সৰ্বজনীন উপাসনাৰে ব্ৰাহ্ম সমাজ আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকৰ উপাস্য দেৱতা "নিৰাকাৰ ব্ৰহ্ম"ৰ নামেৰে ইয়াৰ নাম ব্ৰাহ্ম ৰখা হৈছিল। পিছলৈ ব্ৰাহ্ম সমাজ ব্ৰাহ্ম ধৰ্মৰ মূল সামাজিক উপাদান হিচাপে পৰিগণিত হয়। হিন্দু ধৰ্মৰ সংস্কাৰবাদী আন্দোলন হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল ইয়াৰ জন্ম হৈছিল। ১৮৩৯ চনত তত্ত্ববোধনী সভাৰ পদবীৰ পৰা প্ৰস্থানকৰাৰ ফলস্বৰূপে বংগত গ্ৰহণৰ পিছত ইয়াক বৰ্তমানৰ আদি ধৰ্ম হিচাপে প্ৰচলিত কৰা হয়। প্ৰথম ব্ৰাহ্ম সমাজ ১৮৬১ চনত লাহোৰত পণ্ডিত নবীন চন্দ্ৰ ৰায়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
ই ভাৰতৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ধৰ্মীয় আন্দোলনসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল আৰু আধুনিক ভাৰত নিৰ্মাণত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াইছিল। ১৮২৮ চনৰ ২০ আগষ্টত কলিকতাত ৰাজা ৰাম মোহন ৰায় আৰু দ্বাৰকানাথ ঠাকুৰে সেই সময়ৰ প্ৰচলিত ব্ৰহ্মধৰ্মৰ সংস্কাৰ হিচাপে (বিশেষকৈ কুলিন প্ৰথা) আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ঊনবিংশ শতিকাত হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ সকলো ধৰ্মীয়, সামাজিক আৰু শৈক্ষিক অগ্ৰগতিৰ বাবে অগ্ৰণী হৈ ঊনবিংশ শতিকাৰ বংগ নৱজাগৰণ আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ ন্যাসপত্ৰ ১৮৩০ চনত প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক ১৮৩০ চনৰ জানুৱাৰীত প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰথম কক্ষ সজ্জাৰ দ্বাৰা যথাযথ আৰু ৰাজহুৱাভাৱে উদ্বোধন কৰা হৈছিল। ইয়াক বৰ্তমান আদি ব্ৰহ্ম সমাজ বুলি জনা যায়। ব্ৰাহ্ম সমাজৰ পৰা ব্ৰাহ্মধৰ্ম ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ আইনীভাৱে স্বীকৃত ধৰ্মসমূহৰ আটাইতকৈ নবীন আৰু ইহুদী-ইছলামধৰ্ম আৰু অনুশীলনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদানৰ সৈতে সংস্কাৰিত আধ্যাত্মিক হিন্দু ধৰ্মৰ ওপৰত ইয়াৰ ভেটি প্ৰতিফলিত কৰে।
নামৰ অৰ্থ
ব্ৰাহ্ম সমাজে আক্ষৰিক ভাৱে ব্ৰহ্মক সৰ্বোচ্চ বাস্তৱতাৰ প্ৰতীক হিচাপে উপাসনা কৰা মানুহৰ সম্প্ৰদায়ক বুজায়। বাস্তৱত ব্ৰহ্ম সমাজে জাতি, ধৰ্ম বা ধৰ্মৰ মাজত বৈষম্য নকৰে আৰু ই হৈছে সকলো ধৰণৰ সমাবেশ আৰু পাৰ্থক্য হীন লোকৰ বৰ্ণনা মতে, "বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ স্ৰষ্টা আৰু সংৰক্ষক"ৰ শান্ত, শৃংখলাবদ্ধ, ধৰ্মীয় আৰু ভক্তিপূৰ্ণ আৰাধনাৰ বাবে ৰাজহুৱাভাৱে একলগ হোৱা ঠাই।
মতবাদ
হিন্দু ধৰ্মৰ নৱজাগৰণত উল্লেখ কৰা অনুসৰি নিম্নলিখিত মতবাদবোৰ ব্ৰাহ্ম সমাজৰ সকলো প্ৰকাৰ আৰু শাখাৰ বাবে সচৰাচৰ দেখা যায়:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সামাজিক আন্দোলন শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
সাধুকথা
সাধুকথা (Fairy tale) পৃথিৱীৰ লোকসাহিত্যৰ এটি ভাগ৷ লোকসাহিত্যৰ অন্যান্য বিভাগৰ দৰে সাধুকথাৰো সৃষ্টি কেতিয়াৰ পৰা হ’ল ঠাৱৰ কৰা অসম্ভৱ৷ তথাপি অনুমান কৰা হয় সাধূকথা প্ৰাগৈতিহাসিক দিনৰ পৰাই মানুহৰ মুখে মুখে চলি আহিছে আৰু ই জনসমাজত যুগ যুগ ধৰি বৰ্তি আছে৷ লোকমুখত পৰি পৃথিৱীৰ একোটা সাধুৱে ভাৱ-ভাষা আৰু বৰ্ণনাত কিছু নতুনত্ব লৈ আন একোটা সাধুুৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ সেয়ে পৃথিৱীৰ সকলো সাধুৰে একোটা মিল দেখা যায়৷ সাধুকথাবোৰে প্ৰাগৈতিহাসিক যুগৰ সমাজ জীৱন অধ্যয়নৰ সমল দিয়ে৷ মানুহৰ বুৰঞ্জী জানিবৰ বাবে “ফাইল’লজী’’ আৰু ভাষাতত্ব জানিবলৈ যিদৰে “মাইথ’লজী’’ জনাৰ প্ৰয়োজন; সেইদৰে, সাধুকথাও জনা দৰকাৰ৷ কাৰণ, সাধুকথাত একোটা জাতিৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ৰীতি-নীতি, চিন্তা-চৰ্চা আদিৰ সুন্দৰ প্ৰতিফলন ঘটে৷
সাধুকথাৰ গুৰুত্ব
আধুনিক সাহিত্যত মনস্তত্ত্বৰ বিষয়টো যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ এই মনস্তত্ত্বৰ ধাৰণাটো সাধুকথাত প্ৰথম উন্মেষ হৈছিল৷ হয়তোবা সাধুত সন্নিৱিষ্ট মনস্তাত্ত্বিক ধাৰণাবোৰেই আধুনিক মনস্তসত্ত্বিক ধাৰণাক জন্ম দিছে৷ সাধুত ৰাজতন্ত্ৰ, সমাজতন্ত্ৰ, মানুহৰ স্বাভাৱিক প্ৰবৃত্তি আদিৰ চিত্ৰণ থাকে৷ এইবোৰে জনসমাজৰ মনত চেতনা জাগ্ৰত কৰে৷ সাধু হয়তো শিশুৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবেই আদিতে জন্ম হৈছিল; কিন্তু ইবোৰৰ মাজত অংকিত চৰিত্ৰ, সামাজিক চিত্ৰণ আদিয়ে পৰৱৰ্তীকালত মানুহক জীৱন সম্বন্ধে অধিক সচেতন কৰি তুলিলে৷ মানুহে পৰিস্থিতি সাপেক্ষে সাধুকথাৰ চৰিত্ৰসমূহ বিশ্লেষণ কৰি নিজক জীৱন যুঁজৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিব পৰা হ’ল৷ মানৱশিশুৰ সাহিত্যৰ প্ৰথম স্তৰ সাধুকথা৷ কিন্তু সাধুকথা তেওলোকে শুনেহে৷ শুনি মনেৰে কল্পনা কৰি শিশু আকাশতো উৰে, পানীত বুৰ যায়৷ গতিকে সাধুকথা গুণমানবিশিষ্ট হ’ব লাগে যাতে ই শিশুৰ মন আকৰ্ষিত কৰিব পাৰে৷
সাধুকথাৰ সংজ্ঞা
সাধুকথা কি বা ইয়াৰ সংজ্ঞা কি সেই সম্বন্ধে বিভিন্নজনে বিভিন্ন মন্তব্য সময়ে সময়ে দি আহিছে৷ সাধুকথা লোককথাৰ বৃহত্তৰ শ্ৰেণীৰ ভিতৰত এটা সুকীয়া ধাৰা, তথাপিও কোনো ৰচনাক সাধুকথা হিচাপে চিহ্নিত কৰা সংজ্ঞাটো যথেষ্ট বিতৰ্কৰ উৎস। সাধুকথা শব্দটো নিজেই মেডাম ডি'অলনয়ৰ কন্টে ডি ফেইছৰ অনুবাদৰ পৰা আহিছে, যিটো প্ৰথম ব্যৱহৃত হৈছিল ১৬৯৭ চনত তেওঁৰ সংগ্ৰহত ব্যৱহাৰ হৈছিল। সাধাৰণ ভাষাত সাধুকথাক পশু উপকথা আৰু অন্যান্য লোককথাৰ সৈতে মিহলি কৰা হয়, আৰু পণ্ডিতসকলে এই দুয়োটা মাত্ৰাৰ ওপৰত পাৰ্থক্য নিৰূপণ কৰিছে পৰী আৰু একেধৰণৰ পৌৰাণিক সত্তা (যেনে- দৈত্য, বিশাল দানৱ, বা জলপৰী) এটা পাৰ্থক্য হিচাপে ল'ব লাগে। ভ্লাদিমিৰ প্ৰপএ তেওঁৰ মৰ্ফ'লজী অৱ দ্য ফ'কটেলত "সাধুকথা" আৰু "জীৱ-জন্তুৰ কাহিনী"ৰ মাজৰ সাধাৰণ পাৰ্থক্যক সমালোচনা কৰিছিল এই ভিত্তিত যে বহু কাহিনীত ফেণ্টাষ্টিক উপাদান আৰু প্ৰাণী দুয়োটা থাকে৷তথাপি তেওঁৰ বিশ্লেষণৰ বাবে ৰচনা নিৰ্বাচন কৰিবলৈ প্ৰপে লোককথা হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত সকলো লোককথা ব্যৱহাৰ কৰিছিল, তেওঁৰ নিজৰ বিশ্লেষণে সাধুকথাক ইয়াৰ কাহিনীভাগৰ উপাদানৰ দ্বাৰা চিনাক্ত কৰিছিল, কিন্তু সেইটো নিজৰ বাবেই সমালোচনা কৰা হৈছে, কিয়নো বিশ্লেষণটোৱে এনে কাহিনীক সহজে ধাৰলৈ নিদিয়ে যিবোৰত কোনো অন্বেষণ জড়িত নহয়, আৰু তদুপৰি, একেবোৰ কাহিনীৰ উপাদান অসাধুকথাৰ ৰচনাতো পোৱা যায়।
উপপাদ্য
উপপাদ্য (Theorem) হৈছে জ্যামিতীয় প্ৰতিজ্ঞা। ইয়াক স্বতঃসিদ্ধ ভাৱে বা পূৰ্বে প্ৰতিস্থিত কোনো বিবৃতিৰ ভিত্তিত প্ৰমাণৰ দ্বাৰা সত্য বুলি গ্ৰহণ কৰা হয়। সেয়ে ই এক স্ব-স্বতঃসিদ্ধ বিবৃতি।  উপপাদ্যবোৰ একোটা স্বতঃসিদ্ধৰ যুক্তিপূৰ্ণ ফলাফল, যাৰ এক বা একাধিক যুক্তিপূৰ্ণ প্ৰমাণ থাকে। এই প্ৰমাণে উপপাদ্য একোটাক ন্যায্যতা প্ৰদান কৰে। প্ৰমাণিত উপপাদ্যৰ বৈজ্ঞানিক ভিত্তি সমূহ পৰীক্ষণ মূলক। প্ৰতিটো উপপাদ্যই দুটা অংশযুক্ত একোটা জটিল উক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা হয়: প্ৰথম অংশটোত প্ৰদত্ত চৰ্তটো উল্লেখ থাকে বা ই ইতিমধ্যে পূৰ্বানুমান ভিত্তিত প্ৰতিস্থিত। দ্বিতীয় অংশটো প্ৰমাণ কৰিব লগা অংশ বা অজ্ঞাত অংশ। ইয়াক মন্তব্য বা সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিব লগা (Conclusion part) বুলিও কোৱা হয়।
তথ্যসূূত্ৰ
শ্ৰেণী:গণিত
আনন্দীবাঈ যোশী
আনন্দীবাঈ গোপালৰাও যোশী (आनंदीबाई गोपाळराव जोशी; ৩১ মাৰ্চ ১৮৬৫ – ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৮৭) প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা এল'পেথি চিকিৎসক।   তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৱমেন মেডিকেল কলেজ অফ পেনচিলভেনীয়াৰ পৰা দুবছৰীয়া এল'পেথি চিকিৎসা শাস্ত্ৰৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পশ্চিম উপকূলৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ কুৰলা অঞ্চলত আনন্দীবাঈৰ জন্ম হৈছিল। জন্মতে তেওঁৰ নাম যমুনা আছিল। সেই সময়ত প্ৰচলিত বাল্যবিবাহৰ ৰীতি অনুসৰি মাত্ৰ ন বছৰ বছয়তে গোপালৰাও যোশীৰ লগত তেওঁৰ বিবাহ হয়। গোপালৰাও তেওঁতকৈ প্ৰায় ২০ বছৰ ডাঙৰ আছিল আৰু তেওঁৰ প্ৰথম পত্নী ঢুকাইছিল।
১৪ বছৰ বয়সত আনন্দীবাঈৰ এটি পুত্ৰ সন্তান জন্ম হয়। কিন্তু উপযুক্ত চিকিৎসা নোপোৱাৰ বাবে লৰাটো মাত্ৰ ১০ দিন জীয়াই থাকে। এই ঘটনাই তেওঁৰ মনত আঘাত দিয়ে আৰু তেওঁ এগৰাকী চিকিৎসক হবলৈ মন মেলে।
শিক্ষা
গোপালৰাওয়ে আনন্দীবাঈৰ চিকিৎসক হোৱাৰ সিদ্ধান্তত সম্পূৰ্ণ সমৰ্থন কৰিছিল। ১৮৮০ চনত তেওঁ এই বিষয়ে এজন বিখ্যাত আমেৰিকান মিছনেৰী ৰয়েল ৱাইল্ডৰলৈ আনন্দীবাঈৰ চিকিৎসাবিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰা তথা নিজৰ কাৰণে আমেৰিকাত চাকৰি বিচাৰিবলৈ অনুৰোধ জনাই চিঠি লিখে।
ৱাইল্ডৰে এই কথা তেওঁৰ 'প্ৰিন্সটন মিছনেৰী ৰিভিউ'ত লিখে। এই কথা নিউজাৰ্চিৰ বাসিন্দা থিয়দিকা কাৰপেণ্টৰে আনন্দীবাঈৰ ইচ্ছা আৰু গোপালৰাওয়ে তেওঁৰ পত্নীৰ ইচ্ছাৰ প্ৰতি কৰা সমৰ্থনৰ বিষয়ে জানিব পাৰি উৎফুল্ল হয় আৰু আনন্দীবাঈক আমেৰিকাত থাকিবলৈ ঠাইৰ যোগাৰ কৰি দিয়ে।
কলিকতাত থকা কালছোৱাত আনন্দীবাঈ ৰুগ্ন হৈ পৰে। তেতিয়া থিয়দিকায়ে তেওঁলৈ আমেৰিকাৰ পতা দৰৱ পঠাইছিল। ১৮৮৩ চনত গোপালৰাও শ্ৰীৰামপুৰলৈ বদলি হৈ আৰু তেওঁ অকলেই আনন্দীবাঈক আমেৰিকালৈ পঠিয়াবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। গোপালৰাওয়ে তেওঁক সমগ্ৰ নাৰী জাতিৰ আগত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে উদাহৰণ হবলৈ বুলি উৎসাহ যোগাইছিল।
আনন্দীবাঈয়ে ৱমেন মেডিকেল কলেজ অফ পেনচিলভেনীয়াৰ পৰা দুবছৰীয়া চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
ভাৰতলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন
১৮৮৬ চনত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আনন্দীবাঈ ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে। তেওঁক ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত সম্বৰ্ধনা জনোৱা হয়। কলহাপুৰ ৰাজ্যৰ ৰজায়ে তেওঁক স্থানীয় এলবাৰ্ট এডৱাৰ্ড হস্পিটেলৰ মহিলা ৱাৰ্ডৰ চিকিৎসক হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে।
১৮৮৭ চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে ২২ বছৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ আগতে যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয়। সমগ্ৰ ভাৰতত তেওঁৰ মৃত্যুৰ শোকৰ ছাঁ পৰে। তেওঁৰ অস্থি ভস্ম আমেৰিকাৰ থিয়দিকা কাৰপেণ্টৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে। তেওঁ অস্থি ভস্মখিনি নিজৰ পৰিয়ালৰ সমাধিস্থল নিউয়ৰ্কত ৰাখে।
বঁটা আৰু সন্মান
দূৰদৰ্শনত তেওঁৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত 'আনন্দী গোপাল' নামেৰে হিন্দী ধাৰাবাহিক এখনি প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। বিখ্যাত মাৰাঠী লেখক শ্ৰীকৃষ্ণ জনাৰ্দন যোশীয়ে তেওঁৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত 'আনন্দী গোপাল' নামেৰে এখন কাল্পনিক উপন্যাস লিখিছিল। পিছলৈ এই উপন্যাসখন একে নামেৰে ৰাম জি.যোগলেকাৰে নাট্যৰূপ দিয়ে।
ডাঃ অঞ্জলি কীৰ্তনে তেওঁৰ জীৱনৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি "डॉ. आनंदीबाई जोशी काळ आणि कर्तृत्व" ("ডাঃ আনন্দীবাঈ যোশীৰ জীৱন আৰু কৃতিত্ব") নামেৰে এখনি গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
হিজৰী বৰ্ষ
হিজৰী বৰ্ষ (سَنة هِجْريّة) হৈছে ইছলামিক চন্দ্ৰ বৰ্ষপঞ্জীত ব্যৱহৃত কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষ, যাৰ প্ৰথম বছৰ ৬২২ খৃষ্টাব্দত ইছলামিক নৱবৰ্ষৰ দিনা আৰম্ভ হয়। হিজৰিৰ এই প্ৰথম বছৰত মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ সঙ্গীসকলে মক্কাৰ পৰা য়াছৰিবলৈ (বৰ্তমান মদিনা) প্ৰব্ৰজন কৰে। এই অনুষ্ঠানটোক ইছলামী ভাষাত হিজৰাট বুলি জনা যায়, যাক ইছলামত প্ৰথম মুছলমান সম্প্ৰদায় (উম্মাহ) সৃষ্টিত ইয়াৰ ভূমিকাৰ বাবে স্মৰণ কৰা হয়।
ইছলামিক চন্দ্ৰ বৰ্ষপঞ্জীত মাত্ৰ ৩৫৪ বা ৩৫৫ দিন ৰঅস্তিত্বৰ বাবে, হিজৰী বৰ্ষটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীত দহ দিন পলম হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, ২০২২ চনত ইছলামিক পুত্ৰ হিজৰীত, ১৪৪৩ – ১৪৪৪। হিজৰী ১৪৪৩ ২০২১-২০২২ চনত গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জিত পৰে।
সংজ্ঞা
হিজৰীই ইছলামিক চন্দ্ৰ বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি গণনা কৰা হয়, জুলিয়ান বা গ্ৰেগৰিয়ান সৌৰ বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি নহয়। কেলেণ্ডাৰটো ১ জানুৱাৰী, ১ তাৰিখৰ পৰিৱৰ্তে ১ ম মহৰম, ১ হি.-ত আৰম্ভ হয়, যি ১৬ জুলাই, ৬২২ খ্ৰীষ্টাৰত জুলিয়ান বৰ্ষপঞ্জিত পৰে।
প্ৰব্ৰজনৰ তাৰিখটো নতুন বছৰৰ তাৰিখ নহয়। এই কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষ প্ৰণালীটোৱে পৰম্পৰাগত মাহৰ ক্ৰম অনুসৰণ কৰে য'ত ইছলামিক নৱবৰ্ষৰ প্ৰথম বছৰৰ (৬ ৰাবিউল আৱাল) ৬৬ দিন পিছত প্ৰব্ৰজন হৈছিল।
প্ৰতিষ্ঠিত
১৭ বছৰৰ প্ৰব্ৰজনৰ পিছত, বাসৰাৰ ৰাজ্যপাল আবু মুছা আশ্যৰীয়ে খলিফা উমাৰলৈ লিখা এখন পত্ৰত কয়, "হে আমিৰুল মুমিন, আমি বহুতো চিঠি পাওঁ য'ত তাৰিখটো লিখা আছে, কিন্তু ইয়াত বছৰটো লিখা নাই। গতিকে সময়সূচী নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ চেল গণনাৰ ব্যৱস্থা কৰক।" অভিযোগটো পোৱাৰ পিছত, খলিফাই নাম-আধাৰিত বছৰ গণনা প্ৰণালীটো বাতিল কৰিবলৈ আৰু এক নতুন সাংখ্যিক বৰ্ষ গণনা প্ৰণালী প্ৰৱৰ্তন কৰিবলৈ পদক্ষেপ লৈছিল। এক হাদিছৰ মতে, উমৰে এখন পৰামৰ্শ সভা আহ্বান কৰিছিল। সভাত চাদ ইবনে আবি ৱাকাছে মুহাম্মাদৰ মৃত্যুৰ বছৰ, তালহা ইবনে উবাইদিল্লাহ ক পয়গম্বৰৰ বছৰ আৰু প্ৰব্ৰজনৰ বছৰৰ পৰা আলী ইবনে আবি তালিব গণনা কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। তেতিয়া সভাৰ সকলোৱে আলীৰ প্ৰস্তাৱত সন্মত হৈছিল। উমৰে মুহাম্মাদ আৰু তেওঁৰ ৭০জন সঙ্গীৰ বছৰটো নতুন কেলেণ্ডাৰৰ প্ৰথম বছৰ হিচাপে মক্কাৰ পৰা মদিনালৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। আন এক হাদিছৰ মতে, উথমান আৰু আলীয়ে সাধাৰণ মাহৰ ক্ৰম পালন কৰি কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষ অব্যাহত ৰখাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, যিটো গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। তাৰ পিছত, উমাৰে মুছলমান সাম্ৰাজ্যত এই কেলেণ্ডাৰ চেলৰ ব্যৱহাৰ বাধ্যতামূলক কৰে।
আইন
গ্ৰেগৰিয়ান আৰু হিজৰী তাৰিখৰ ৰূপান্তৰৰ কেইবাটাও "প্ৰায় সঠিক" সূত্ৰ সৃষ্টি কৰা সম্ভৱ:
হিজৰী = ১.০৩০৬৮৪ × (এডি − ৬২১.৫৬৪৩) এডি = ০.৯৭০২২৯ × হিজৰী + ৬২১.৫৬৪৩ বা হিজৰী = (এডি − ৬২২) × ৩৩ ÷ ৩২ এডি = হিজৰী + ৬২২ − (হিজৰী ÷ ৩২)
নিয়ম অনুসৰি, যিহেতু ইছলামিক নৱবৰ্ষ ১ জানুৱাৰীত আৰম্ভ নহয়, আৰু গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জিৰ পৰা হিজৰীৰ কেলেণ্ডাৰ ১১ দিন কম, সেয়েহে, এই দুবছৰৰ মাজত মীমাংসা সম্ভৱ নহয়। এটা নিৰ্দিষ্ট হিজৰী বছৰ সাধাৰণতে দুটা গ্ৰেগৰিয়ান বছৰত পৰিব পাৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে, ২০০৮ বৰ্ষটো ১৪২৮ খৃষ্টাব্দৰ শেষ সপ্তাহৰ পৰা ১৪৩০ খৃষ্টাব্দলৈ হ্ৰাস পাইছিল।   একেদৰে, ১৯৬৭ চনত ১৯৯৫ চনৰ শেষ সপ্তাহৰ পৰা ১৩৯৭ চনৰ প্ৰথম সপ্তাহলৈকে আছিল।
মাহ
প্ৰতি হিজৰী বছৰত ১২ মাহ থাকে, এই মাহবোৰৰ দৈৰ্ঘ্য ইছলামৰ সম্প্ৰদায়ৰ পৰা সম্প্ৰদায়লৈ পৃথক হয়। ইছলামিক বৰ্ষপঞ্জীত প্ৰতি মাহৰ আৰম্ভণি নতুন চন্দ্ৰ চক্ৰৰ জন্মৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে, ই অৰ্ধচন্দ্ৰ (হিলাল) প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে যি পূৰ্বৱৰ্তী চন্দ্ৰ চক্ৰৰ সমাপ্তি আৰু নতুন চন্দ্ৰ চক্ৰৰ আৰম্ভণি নিৰ্ধাৰণ কৰে। ফলস্বৰূপে, চন্দ্ৰৰ দৃশ্যমানতা, জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক অৱস্থান আৰু বতৰৰ পৰিস্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি প্ৰতি মাহে ২৯ বা ৩০ দিন সম্পূৰ্ণ কৰিব পাৰে। যদিও কিছুমান গোট আৰু সম্প্ৰদায়, বিশেষকৈ বোহৰা মুছলমান, যেনে আলাভিয়ান, ডেভিডাইট, চুলাইমানী, আৰু চিয়া ইছমাইলী মুছলমানসকলে এক উত্থাপিত ইছলামিক কেলেণ্ডাৰ ব্যৱহাৰ কৰে য'ত এক বিজোড় সংখ্যক মাহ ৩০ দিন সম্পূৰ্ণ হয় (অতিৰিক্ত বছৰত ১২ মাহত) সম্পূৰ্ণ হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ইছলামিক বৰ্ষপঞ্জী
হৃদয়ৰ মানচিত্ৰ
হৃদয়ৰ মানচিত্ৰ (Hridayar Manchitra) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন মূলতঃ গল্প সংকলন। এই সংকলনখনৰ ২০১২ চনৰ জানুৱাৰী মাহত নতুন সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে অসম পাব্লিচিং কোম্পানীয়ে। তাৰ আগতে প্ৰায় ৩০/৩৫ বছৰ আগতে প্ৰকাশ পোৱা এই কিতাপখন পুনঃ প্ৰকাশ সম্পৰ্কে জনা নাযায়। অসম পাব্লিচিং কোম্পানীয়ে নতুনকৈ প্ৰকাশ কৰা সংস্কৰণটোত লেখকে কেইটামান প্ৰবন্ধও সংযোজন কৰে। গ্ৰন্থখন লেখক বৰগোহাঞিয়ে উছৰ্গা কৰিছে সৎ কৰ্মৰ প্ৰতি সততে অনুৰাগী,হৃদয়বান মানুহ তেখেতৰ প্ৰিয় বন্ধু শ্ৰী জি এল আগৰৱালালৈ।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
জিম পিবলছ্
ফিলিপ জেমছ্ এডৱিন পিবলছ্ (Philip James "Jim" Edwin Peebles; জন্ম-এপ্ৰিল ২৫, ১৯৩৫) হৈছে এগৰাকী কানাডিয়ান-আমেৰিকান জ্যোতিপদাৰ্থবিজ্ঞানী, জ্যোতিৰ্বিদ আৰু এজন তাত্ত্বিক ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্ববিদ। তেওঁ বৰ্তমান প্ৰিন্সটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিজ্ঞান শাখাৰ এলবাৰ্ট আইনষ্টাইন প্ৰফেছাৰ এমিৰেটাচ পদত অধিষ্ঠিত।  ১৯৭০চনৰ পাছৰপৰা বিশ্বৰ এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় তাত্ত্বিক ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্ববিদ হিচাপে তেওঁ জনাজাত হৈ পৰে। তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ তাত্ত্বিক অৱদানসমূহে আদিম নিউক্লিয়চিন্থেছিছ, কৃষ্ণ পদাৰ্থ, মহাজাগতিক সূক্ষ্মতৰংগ পশ্বাদভূমি আৰু আকৃতি গঠনক সমৃদ্ধ কৰিছে।
ভৌতিক ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্বলৈ আগবঢ়োৱা তাত্ত্বিক আৱিষ্কাৰৰ বাবে ২০১৯ চনত তেওঁক সন্মানীয় ন'বেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। আন দুজন বিজ্ঞানী মিশ্বেল মেয়ৰ আৰু ডিডিয়াৰ কুয়েলজৰ সৈতে তেওঁ এই বঁটা ভগাই লয়। সূৰ্যসদৃশ নক্ষত্ৰৰ চাৰিওকাষে প্ৰদক্ষিণ কৰি থকা এটা বহিঃগ্ৰহৰ আৱিষ্কাৰৰ বাবে তেওঁলোকক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কানাডাস্থিত ৱিনিপেগৰ ছেইণ্ট বনিফেচত ১৯৩৫ চনৰ ২৫ এপ্ৰিলত জিম পিবলছ্‌ৰ জন্ম হয়। মেনিট'বা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে। ১৯৫৮ চনৰ শৰৎ কালত তেওঁ মেনিট'বা ত্যাগ কৰে আৰু প্ৰিন্সটন বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। সেইখন বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ ডক্টৰেট শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁৰ তত্ত্বাবধায়ক আছিল ৰবাৰ্ট ডিকে। পিবলছে সমগ্ৰ কেৰিয়াৰটো সেইখন বিশ্ববিদ্যালয়তে অতিবাহিত কৰে। ১৯৭৭-৭৮ শৈক্ষিক বৰ্ষত পিবলছ্উচ্চতৰ অধ্যয়নৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান বিদ্যালয়ৰ এজন সদস্য আছিল। ১৯৯০-৯১ আৰু ১৯৯৮-৯৯ চনত তেওঁ সেই শিক্ষানুষ্ঠান দৰ্শন কৰিছিল।
শৈক্ষিক কেৰিয়াৰ
জিম পিবলছে মহানাদ আৰ্হিলৈ(Big Bang Model) উল্লেখনীয় বৰঙনি আগবঢ়াইছে। ইয়াৰোপৰিও মহানাদ নিউক্লিয়'ছিন্থেছিছ, কৃষ্ণ পদাৰ্থ আৰু কৃষ্ণ শক্তিলৈ তেওঁৰ বৰঙনি স্মৰণীয়। ১৯৭০ চনত মহাজাগতিক আকৃতি গঠন(Structure Formation)তত্ত্বত তেওঁক এজন পথ-প্ৰদৰ্শক হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। ভৌতিক ব্ৰহ্মাণ্ডতত্ত্ব বিষয়টোক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত বিশেষ শ্ৰেণীৰ মান্যতা দিয়াৰ পূৰ্বতেই পিবলছে এই বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি আছিল আৰু বিষয়টোৰ গুৰুত্ব বঢ়োৱাত অগ্ৰণী ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
কিছুমান বিষয়ে প্ৰাথমিক ধাৰণা উদ্ভাৱন কৰাত পিবলছৰ বিশেষ খ্যাতি আছে, যিবোৰ ধাৰণা পৰৱৰ্তী পৰ্যায়তহে বিজ্ঞানীসকলে গভীৰভাৱে অধ্যয়ন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, ব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ বিকাশৰ বাবে ১৯৮৭ চনত তেওঁ আদিম সমবক্ৰতা বেৰিয়ন আৰ্হিটো উত্থাপন কৰিছিল। একেধৰণে ১৯৭০ চনৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ত পিবলছে কৃষ্ণ পদাৰ্থ গঠনপ্ৰক্ৰিয়াৰ সমস্যালৈও অৱদান আগবঢ়াইছিল।
তেওঁ লিখা তিনিখন গ্ৰন্থ হৈছে ফিজিকেল কছম'ল'জি(১৯৭১), লাৰ্জ স্কেল ষ্ট্ৰাকছাৰ অৱ দা ইউনিভাৰ্ছ(১৯৮০) আৰু প্ৰিন্সিপালছ আৱ ফিজিকেল কচম'ল'জি(১৯৯৩)। এইক্ষেত্ৰত অধ্যয়নৰ বাবে এইকেইখন কিতাপক মানসম্পন্ন প্ৰসংগপুথি হিচাপে বিবেচিত কৰা হয়। প্ৰিন্সিপালছ আৱ ফিজিকেল কচম'ল'জি গ্ৰন্থখনত তেওঁ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ যিকোনো ঠাইৰ দ্ৰুতিৰ বাবে অগ্ৰাধিকাৰৰ ভিত্তিত এক প্ৰাসংগিক কাঠামোৰ কথা উল্লেখ কৰে; যিটো সমগুণী মহাজাগতিক পশ্চাদভূমি বিকিৰণৰ ওপৰত ভিত্তি কৰা গঠন কৰা হৈছিল। আৰু পূৰ্বৰ আৰ্হিবোৰৰ লগত ইয়াৰ পাৰ্থক্য আছিল। কিন্তু পিবলছৰ মতে-সেইটো আৰ্হিয়ে আপেক্ষিকতাবাদৰ নীতি উলংঘন কৰা নাছিল। ভিক্টৰ ৱেইছকফয়েও তেওঁৰ গ্ৰন্থ দা প্ৰিভিলেজ অৱ বিংগ এ ফিজিচিষ্টত একেই মত দাঙি ধৰিছে।
২০১৯ চনত তেওঁক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত ন'বেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
সন্মান
পুৰস্কাৰ
তেওঁৰ নামেৰে
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:কানাডাৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ৰয়েল ছ'ছাইটিৰ সদস্য
দণ্ডকাৰণ্য
দণ্ডকাৰণ্য হৈছে ৰামায়ণত উল্লিখিত এক ঐতিহাসিক স্থান। এই ঠাইক বৰ্তমানৰ ভাৰতৰ ছত্তীসগঢ়ৰ বাস্তাৰ ক্ষেত্ৰত অৱস্থিত এক অঞ্চলৰ সৈতে চিহ্নিত কৰা হয়। এই অঞ্চলে পশ্বিমে অবুঝমাৰ পাহাৰ আৰু পূবে পূৰ্বঘাট পৰ্বতমালাক সাঙুৰি প্ৰায় ৩৫,৬০০ বৰ্গ মাইল (৯২,২০০ বৰ্গ কি.মি.) মাটিকালি আগুৰি আছে। এই অঞ্চলত তেলেংগানা, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, ছত্তীসগঢ় আৰু উৰিষ্যাৰ অংশ সন্নিৱিষ্ট। দণ্ডকাৰণ্য উত্তৰৰ পৰা দক্ষিণলৈ প্ৰায় ২০০ মাইল (৩০০ কি.মি.) আৰু পূবৰ পৰা পশ্চিমলৈ প্ৰায় ৩০০ মাইল (৫০০ কি.মি.) জুৰি বিস্তৃত। সংস্কৃত ভাষাত দণ্ডকাৰণ্যৰ অৰ্থ হৈছে শাস্তিৰ অৰণ্য। মধ্য প্ৰদেশৰ বালাঘাট জিলা আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ ভাণ্ডাৰা, গণ্ডিয়া আৰু গড়চিৰ'লি জিলা প্ৰাচীন কালৰ দণ্ডকাৰণ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
নামৰ ব্যুৎপত্তি
দণ্ডকাৰণ্যৰ সন্ধি ভাঙিলে দণ্ডক আৰু অৰণ্য শব্দ দুটা পোৱা যায়। দণ্ডক (दंडक) হৈছে ৰামায়ণত উল্লেখ কৰা এখন অৰণ্যৰ নাম। এই দণ্ডকাৰণ্য (দণ্ডকৰ অৰণ্য) হৈছে ৰাক্ষস দণ্ডকৰ বাসস্থান। এয়া আছিল ৰাক্ষস জাতিৰ দুৰ্গ দণ্ড ৰাজ্যৰ অৱস্থান। ৰাৱণৰ শাসনকালত ই লংকা ৰাজ্যৰ অংগ আছিল। ৰাৱণৰ অনুগামী খৰে এই প্ৰদেশত শাসন কৰিছিল।
হিন্দু ধৰ্মৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰ হিচাপে
হিন্দু ধৰ্মত দণ্ডকাৰণ্যক পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয় কিয়নো অঞ্চলটোৰ বহুতো বিৱৰণত প্ৰাচীন হিন্দু লোক আৰু হিন্দু দেৱতাসকলে তাত আশ্ৰয়ত লোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। দণ্ডকাৰণ্য অঞ্চল ৰামায়ণৰ ঘটনাক্ৰমৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান আছিল। ভূমিৰ পৰা ৰাক্ষসক উৎখাত কৰাৰ দৈৱিক উদ্দেশ্যৰ পৰিকল্পনা ইয়াতে প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। ৰামায়ণৰ মতে ইয়াত বহুতো মাৰাত্মক প্ৰাণী আৰু ৰাক্ষস আছিল। নিৰ্বাসিত ব্যক্তিসকলে ইয়াত বাস কৰিছিল আৰু ঋষিসকলে বিন্ধ্য পৰ্বতমালা পাবলৈ ইয়াক অতিক্ৰম কৰিব লগা হৈছিল। ৰাম, তেওঁৰ পত্নী সীতা আৰু তেওঁৰ ভাতৃ লক্ষ্মণে চৈধ্য বছৰ বনবাসৰ প্ৰাৰম্ভিক বছৰবোৰ অঞ্চলটোৰ চাৰিওফালে ভ্ৰমি ফুৰি অতিবাহিত কৰিছিল। এই অঞ্চলটোৰ সিংহভাগ ভাৰতীয় ছত্তীশগড় ৰাজ্যত অৱস্থিত।
গোৱাৰীয়া ভাষা
গোৱাৰীয়া এটি পশ্চিমীয়া ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি ৰাজাস্থানী ভাষাগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত। এই ভাষা প্ৰায় ২৫০০০ লোকে কয়, মুখ্যতঃ পাকিস্তানৰ সিন্ধ প্ৰান্তত। তেওঁলোক মুখ্যতঃ হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী।
ঘুগুৰা
ঘুগুৰা (Ghungroo) জৰীৰে গাঁথি ল’ৰা বা তিৰোতাক পিন্ধোৱা সৰু জুনুকাৰ মালা। বহুতো সৰু সৰু ধাতৱীয় ঘণ্টাৰে ঘুগুৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ নৃত্যশিল্পীসকলে ভৰিত ঘুগুৰা বান্ধি নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। ঘুগুৰাৰ দ্বাৰা উৎপাদিত শব্দ সিহঁতৰ ধাতৱ গঠন আৰু আকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি যথেষ্ট পৃথক হয়। ই নৃত্যৰ বদ্ধ দিশবোৰ বৃদ্ধি কৰিবলৈ আৰু জটিল পদচালনা দৰ্শকৰ দ্বাৰা শুনিবলৈ সহায় কৰে। ঘুগুৰা ভৰিৰ পতা আৰু বাকী অংশৰ মাজৰ জোৰা অংশৰ ঠিক ওপৰত পিন্ধা হয়। ঘুগুৰা সমূহ এডাল ৰছী বা সৰু কাপোৰত একেলগে গাঁঠি থকা ৫০ৰ পৰা ২০০টা বা ততোধিক সৰু ঘণ্টা থাকে। ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ ভিতৰত ভাৰতনাট্যম, কথক, কুচিপুড়ি, মোহিনীঅট্টম, ওডিছী আৰু অন্যান্য নৃত্য যেনে লাৱনীত ঘুগুৰা পিন্ধা হয়।
ইতিহাস আৰু বৈশিষ্ট্যসমূহ
ঘনবাদ্যৰ অধীনত থকা ঘুগুৰা হৈছে পৰম্পৰাগত শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ এক অত্যাৱশ্যকীয় উপাদান। ইয়াক মুখ্যতঃ লয়বদ্ধ আৰু বিশেষ টিউনিংৰ প্ৰয়োজন নহয়।
ই ধ্ৰুপদী নৃত্যশিল্পীসকলৰ মুখ্য অলংকাৰ হোৱাৰ উপৰিও তেওঁলোকে নৃত্য কৰোঁতে পিন্ধা সভ্যতাৰ সৈতেও জড়িত আছিল। সেয়েহে সামাজিক সীমাবদ্ধতাৰ বাবে সাধাৰণ মহিলাৰ দ্বাৰা ঘুগুৰা ব্যৱহাৰ বাধাগ্ৰস্ত হৈছিল। সময়ৰ লগে লগে ঘুগুৰা নৃত্যশিল্পীসকলে ব্যৱহাৰ কৰা অলংকাৰ হিচাপে চিত্ৰিত কবিতা, সাহিত্য আৰু চিনেমাৰ জৰিয়তে ইয়াৰ অস্তিত্ব অৰ্জন কৰিছে।
ঘুংগুৰু বাদন
ঘুংগুৰু বাদন হৈছে এগৰাকী প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় কথক নৃত্য প্ৰদৰ্শক ভি অনুৰাধা সিঙৰ দ্বাৰা বিকশিত এক সংগীত শৈলী। তেওঁ এটা মুখ্য বাদ্যযন্ত্ৰ হিচাপে ইয়াক বিকশিত কৰিছিল আৰু বহুতো বিশুদ্ধ সংগীত উৎসৱত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ঘুংগুৰু বাদনে কেৱল আনন্ধ কলা হিচাপে ভৰিৰ চলাচলৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে।
সোণ
সোণ হৈছে এক ৰাসায়নিক মৌল, ইয়াৰ ৰাসায়নিক সংকেত Au (aurumৰ পৰা) আৰু আনৱিক সংখ্যা হৈছে ৭৯। বিশুদ্ধ সোণৰ বৰণ উজ্বল হালধীয়া, এক প্ৰকাৰৰ কোমল ধাতু। ৰাসায়নিকভাৱে ই ১১ নং গোটৰ মৌল আৰু অনুকল্প ধাতু। ই এক প্ৰকাৰৰ সীমিত বিক্ৰিয়ণশীল মৌল, আৰু ই মান অৱস্থাত কঠিন ৰূপত থাকে। সেইবাবে ইয়াক শিল, ভেইন অথবা ৰাসায়নিক অধঃক্ষেপত নাগেট হিচাপে মুক্ত ৰূপত পোৱা যায়। ইয়াক ৰূপৰ কঠিন দ্ৰৱ (ইলেক্ট্ৰাম) হিচাপে, আৰু তাম আৰু পেলেডিয়ামৰ প্ৰাকৃতিক সংকৰ হিচাপেও পোৱা যায়। কেতিয়াবা সোণ আৰু টেলুৰিয়ামৰ মিশ্ৰ গল্ড টেলুৰাইড হিচাপেও পোৱা যায়।
সোণ হৈছে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড প্ৰাকৃতিকভাৱে উপলব্ধ এক প্ৰকাৰৰ উচ্চ আনৱিক সংখ্যা বিশিষ্ট মৌল। ই চুপাৰনভা নিউক্লিয়বিশ্লেষণ আৰু নিউট্ৰন তৰাৰ সংঘৰ্ষৰ ফলত সৃষ্টি হৈছিল আৰু সৌৰ জগত সৃষ্টি হোৱা ধুলিত আছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। সেই সময়ত পৃথিৱী বিগলিত অৱস্থাত আছিল, সেইবাবে বৰ্তমান পৃথিৱীত প্ৰচুৰ পৰিমানে সোণ পোৱা যায়।
সোণে একক অম্লৰ সৈতে কোনো বিক্ৰিয়া নকৰে, কিন্তু একুৱা ৰেজিয়াত (অৰ্থ "ৰাজকীয় তৰল", নাইট্ৰিক এচিড আৰু হাইড্ৰ'ক্লৰিক এচিডৰ মিশ্ৰণ) দ্ৰৱীভূত হয়।
সোণ এবিধ অতি মূল্যৱান ধাতু। ইয়াক মুদ্ৰা, অলংকাৰ, আৰু অন্য কাৰুকাৰ্যত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অতীতত দেশ-বিদেশৰ মাজত অৰ্থনৈতিক বিনিময় মূলতঃ সোণৰ দ্বাৰাই কৰা হৈছিল, কিন্তু ১৯৩০ চনৰ পৰা সোণৰ মুদ্ৰাৰ প্ৰচলন বন্ধ কৰা হয়।
২০১৪ চনৰ হিচাপ মতে পৃথিৱীৰ ওপৰিভাগত মুঠ ১,৮৩,৬০০ টন সোণ আছে। ইয়াৰ আয়তন হ'ব ৯,৫১৩ মিটাৰ৩। বিশ্বজুৰি উৎপাদিত প্ৰায় ৫০% আ-অলংকাৰ, ৪০% বিনিয়োগ, আৰু ১০% উদ্যোগত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰাসায়নিক মৌল
বাসুকী
হিন্দু ধৰ্ম আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ কিংবদন্তিসমূহৰ মতে বাসুকী হৈছে সৰ্পসমূহৰ এজন ৰজা। তেওঁ শিৱৰ ডিঙিত অৱস্থান কৰে। তেওঁৰ শিৰত নাগমণি নামৰ ৰত্ন আছে বুলি কোৱা হয়। সৰ্পৰ দেৱী মনসা বাসুকীৰ ভগ্নী। চীন আৰু জাপানৰ আখ্যান মতে বাসুকী আঠগৰাকী ড্ৰেগন ৰজাৰ অন্যতম।
সমুদ্ৰ মন্থন
শিৱৰ গলত অলংকাৰৰূপে আভূষিত হোৱাৰ বাবে বাসুকী জনাজাত। দেৱতা আৰু অসুৰৰ সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত বাসুকীক মন্থন দণ্ড মন্দৰ পৰ্বতক মেৰিয়াই মন্থন জৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
বাগড়ী ভাষা
বাগড়ী ভাষা (باگڑی/बागड़ी) এটি পশ্চিমীয়া ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি ৰাজস্থানী ভাষাগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত। ই হাৰিয়ানৱী, ৰাজস্থানী আৰু পাঞ্জাবীক সংযোগ কৰা ভাষা। এই ভাষাৰ নাম বাগড় অঞ্চলৰ পৰা অহা। বাগড়ী ভাষী লোক ঘাইকৈ ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ হনুমানগঢ় আৰু শ্ৰী গংগাধৰ জিলা, হাৰিয়ানাৰ সিৰসা জিলা আৰু পাঞ্জাবৰ ফজিল্কা জিলাৰ বাসী। কম সংখ্যাত বাগড়ী ভাষী লোক পাকিস্তানৰ পাঞ্জাবৰ বহৱলপুৰ আৰু বহৱলনগৰতো থাকে।
হাৰিয়ানৱী, পাঞ্জাবী আৰু ৰাজস্থানীৰ দৰে অন্য ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষাৰ দৰেই বাগড়ীতো বিষয়-বস্তু-ক্ৰিয়া ক্ৰম ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বাগড়ীৰ আটইতকৈ চকুত লগা ধ্বনিতাত্ত্বিক বৈশিষ্ট্য হ'ল অৰ্থবহুল সুৰৰ অস্তিত্ব: উচ্চ, মধ্য আৰু নিম্ন, পাঞ্জাবী ভাষাৰ দৰে। এই ভাষাৰ হাৰিয়ানৱী ভাষাৰ সৈতে ৬৫% শব্দ সম্ভাৰৰ সামঞ্জস্য আছে। ২০১১ চনৰ ভাৰতৰ জনগণনাৰ মতে বাগড়ী ৰাজস্থানীৰ ২৩৪২২৭ আৰু পাঞ্জাবী বাগড়ীৰ ১৬৫৬৫৮৮জন কথোঁতা আছিল।
ধ্বনিতত্ত্ব
বাগড়ীত ৩১টা ব্যঞ্জনধ্বনি আছে, যাৰ মাজত মূৰ্ধন্য ধ্বনিও আছে। তদুপৰি, ১০টা স্বৰধ্বনি, ২টা ডিফটং আৰু ৩টা সুৰ আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
ভূপেন্দ্ৰ নাথ বসু
ভূপেন্দ্ৰ নাথ বসু (Bhupendra Nath Bose; ১৩ জানুৱাৰী ১৮৫৯ - ১৩ ছেপ্টেম্বৰ ১৯২৪) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু ১৯১৪ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সভাপতি আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভূপেন্দ্ৰনাথ বসু ১৮৫৯ চনত পশ্চিমবঙ্গৰ খানাকুলৰ ৰাধানগৰ গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ ১৮৭৫ চনত খানাকুলৰ কৃষ্ণনগৰ স্কুলত ভৰ্তি হয়। তাৰপিছত তেওঁ ১৮৮০ চনত কলকতাৰ প্ৰেচিডেন্সি কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। তেওঁ ১৮৮১ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু ১৮৮৩ চনত আইনৰ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁ আইন প্ৰতিষ্ঠান বি.এন. বসু এণ্ড কোম্পানী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যাৰ কাৰ্যালয় বৰ্তমান কলকতাৰ টেম্পল চেম্বাৰত অৱস্থিত।
কৰ্মজীৱন
ভূপেন্দ্ৰনাথ বসু ১৯০৪ চনৰ পৰা ১৯১০ চনলৈকে বেঙ্গল বিধানমণ্ডলীৰ সদস্য আছিল। সেই সময়তে তেওঁ জাতীয়তাবাদী আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল। ১৯০৫ চনত তেওঁ ময়মনসিংহত অনুষ্ঠিত হোৱা বেঙ্গল প্ৰাদেশিক সন্মিলনৰ সভাপতিত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
উত্তৰ ত্ৰিপুৰা জিলা
উত্তৰ ত্ৰিপুৰা জিলা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা। জিলাখন ১৯৭০ চনৰ ১ ছেপ্টেম্বৰত প্ৰতিষ্ঠা হয়। এই জিলাৰ সদৰঠাই ধৰ্মনগৰ। জিলাখনৰ মুঠ মাটিকালি ১৪২২.১৯ বৰ্গ কিলোমিটাৰ আৰু জনসংখ্যা ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ৪৪৪৫৭৯ জন।
ইতিহাস
পূৰ্বতে উত্তৰ ত্ৰিপুৰাৰ বৰ্তমানৰ ভূখণ্ড ত্ৰিপুৰা প্ৰিন্সলী ষ্টেটৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ১৯৪৯ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত এই ৰাজ্যখন ভাৰতৰ সৈতে লগ লাগে। ১৯৭০ চনৰ ১ ছেপ্টেম্বৰত উত্তৰ ত্ৰিপুৰা জিলা সৃষ্টি কৰা হয়। ১৯৯৫ চনৰ ১৪ এপ্ৰিলত এই জিলাৰ একাংশ পৃথক কৰি ধলাই জিলা গঠন কৰা হয়। ২০১২ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত কৰা বিভাজনৰ পিছত ত্ৰিপুৰাত মুঠতে আঠখন জিলা হয়গৈ।
প্ৰশাসনিক বিভাগ
উত্তৰ ত্ৰিপুৰা জিলাৰ তিনিটা মহকুমা আছে আৰু মহকুমাকেইটা আঠটা ব্লকত বিভক্ত।
সমষ্টি
উত্তৰ ত্ৰিপুৰা জিলাত মুঠতে এঘাৰটা বিধানসভাৰ সমষ্টি আছে- পবিয়াচৰা ( Pabiachhara), ফটিকৰয় (Fatikroy), চণ্ডীপুৰ (Chandipur), কৈলাচহৰ (Kailasahar), কদমতলা-কুৰ্ত্তী (Kadamtala-Kurti), বাগবাছা (Bagbassa), ধৰ্মনগৰ (Dharmanagar), যুৱৰাজনগৰ (Jubarajnagar), পানীসাগৰ (Panisagar),পেঞ্চাৰথল (Pencharthal) আৰু কাঞ্চনপুৰ (Kanchanpur)
উত্তৰ ত্ৰিপুৰা জিলা পূব ত্ৰিপুৰা লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি উত্তৰ ত্ৰিপুৰা জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ৪৪৪৫৭৯ জন। এই জিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৯৭.২২% য’ত পুৰুষৰ হাৰ ৯৭.৩৪% আৰু মহিলাৰ ৯৬.৭৯%। এই জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯৬৭ গৰাকী।
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
১৯৮৮ চনত উত্তৰ ত্ৰিপুৰা জিলাৰ ০.৮৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ লৈ ৰ’ৱা বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য (Rowa Wildlife Sanctuary) সৃষ্টি কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰাৰ জিলা
অনুপমা পৰমেশ্বৰন
অনুপমা পৰমেশ্বৰন (Anupama Parameswaran, জন্ম: ১৮ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৯৬) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী যিয়ে তেলেগু, মালয়ালম আৰু তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি আহিছে। তেওঁৰ মালয়ালম ভাষাৰ প্ৰথম অভিনিত চলচ্চিত্ৰ প্ৰেমম (২০১৫) -ত মেৰী জৰ্জৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে তেওঁ অধিক পৰিচিত, তেওঁ সতমানম ভৱতী (২০১৭), ভোনাধি ওকাতে জিন্দেগী (২০১৭), নতাসৰ্বভোমা (২০১৯), ৰক্ষাসুদু (২০১৯) আদি চলচ্চিত্ৰত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে৷
শিক্ষা আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কেৰালাৰ ত্ৰিচুৰ জিলাৰ ইৰিঞ্জালাকুডাত ১৯৯৬ চনৰ ১৮ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে অনুপমা পৰমেশ্বৰনৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম পৰমেশ্বৰন এৰেককাথ আৰু সুনীতা পৰমেশ্বৰন। তেওঁৰ সৰু ভায়েকৰ নাম অক্ষয়। তেওঁ কেৰালাৰ চিএমএছ মহাবিদ্যালয় কোট্টায়ামত কমিউনিকেটিভ ইংৰাজীত মেজৰ লৈছিল আৰু মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষা সাং নহওঁতেও তেওঁ অভিনয় অব্যাহত ৰাখিছিল৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
লোহাৰকী ভাষা
লোহাৰকী (মুখ্যতঃ পাকিস্তানত এই নাম ব্যৱহাৰ কৰা হয়) বা গড়ে লোহাৰ (মুখ্যতঃ ভাৰতত এই নাম ব্যৱহাৰ কৰা হয়) এটি পশ্চিমীয়া ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা, যি ৰাজস্থানী-মাৰৱাড়ী ভাষাগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত। এই ভাষা পাকিস্তানৰ সিন্ধ প্ৰান্তত প্ৰায় ২০০০০ আৰু ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যত প্ৰায় ১০০০ যাযাবৰী লোকে ব্যৱহাৰ কৰে।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি (Parathyroid glands) মানুহ আৰু আন চতুৰ্স্পদী প্ৰাণীৰ ডিঙিত থকা সৰু অন্তঃস্ৰাৱী গ্ৰন্থি। মানুহৰ সাধাৰণতে থাইৰইড গ্ৰন্থিৰ পিছফালে চাৰিটা পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি থাকে। তেজত কেল্‌চিয়ামৰ পৰিমাণ কম হ'লে এই গ্ৰন্থিয়ে পেৰাথাইৰইড হৰম'ন নিঃসৰণ কৰি তেজ আৰু হাড়ত কেল্‌চিয়ামৰ পৰিমাণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লয়।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিৰ তেজৰ যোগান, সিৰাৰ পৰিবাহ আৰু লসিকা পৰিবাহ থাইৰইড গ্ৰন্থিৰ সৈতে একেই। বিকাশৰ সময়ত ভ্ৰূণীয় কলাৰ চলাচলৰ বাবে ঊৰ্দ্ধ আৰু নিম্ন গ্ৰন্থিৰ স্থানৰ পৰিৱৰ্তন হ'ব পাৰে।
হাইপাৰপেৰাথাইৰইডিজম আৰু হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম ৰোগত পেৰাথাইৰইড হৰম'ন বাঢ়ি বা কমি তেজৰ কেল্‌চিয়ামৰ তাৰতম্য ঘটাৰ লগতে হাড়ৰো পৰিৱৰ্তন হয়।
গঠন
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিবোৰ সাধাৰণতে থাইৰইড গ্ৰন্থিৰ সোঁ আৰু বাওঁ খণ্ডৰ পিছফালে অৱস্থিত। হালধীয়া-মাটীয়া বৰণৰ গ্ৰন্থিবোৰ মাহৰ নিচিনা- দীঘলে প্ৰায় ৬ মি:মি:, বহলে প্ৰায় ৩-৪ মি:মি: আৰু ১-২ মি:মি: বেধৰ। পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিৰ সংখ্যা সাধাৰণতে চাৰিটা। দুয়োফালে ওপৰত থকা গ্ৰন্থিকেইটাক উৰ্দ্ধ পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি আৰু তলত থকা দুটাক নিম্ন পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি বোলে। সুস্থ গ্ৰন্থিবোৰৰ ওজন প্ৰুষৰ দেহত প্ৰায় ৩০ মি:গ্ৰা: আৰু মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰায় ৩৫ মি:গ্ৰা:। ডিঙিৰ পৰীক্ষাত এই গ্ৰন্থিকেইটা দেখিব বা অনুভৱ কৰিব নোৱাৰি।
ভেদ
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিৰ সংখ্যা ভিন ভিন হ'ব পাৰে: তিনিটা বা অধিক, থাইৰইড গ্ৰন্থিৰ পিছফালে অৱস্থিত হ'ব পাৰে। কেতিয়াবা কোনো লোকৰ ছটা, আঠটা বা বেছিও পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি থাকিব পাৰে। অতি কম লোকৰ পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি থাইৰইড গ্ৰন্থিৰ ভিতৰতে, বুকুত বা থাইমাছ ৰ ভিতৰতো থাকিব পাৰে।
পুৰি
পুৰি (Puri) ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত এবিধ আটাৰে নিৰ্মিত ঘিঁউ বা তেলত ভজা সৰু, কোমল, ঘূৰণীয়া ৰুটি। ইয়াক ৰাতিপুৱাৰ আহাৰৰ বাবে বা জলপান বা লঘু আহাৰ হিচাপে খোৱা হয়। ইয়াক সাধাৰণতে পুৰি ভাজিৰ দৰে এটা আকৰ্ষণীয় তৰকাৰী বা ভাজিৰে পৰিৱেশন কৰা হয় যদিও ইয়াক মিঠা ব্যঞ্জনৰ সৈতেও খাব পাৰি।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
কোষকলা
থাইৰইডৰ কূপীয় (follicular) গঠনৰ সলনি থেপাথেপিকৈ থকা কোষৰ বাবে পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিৰ সহজে চিনাক্ত কৰিব পাৰি। পেৰাথাইৰইডত থকা দুবিধ অদ্বিতীয় কোষ হৈছে:
পুৰি
পুৰি নামটো সংস্কৃত শব্দ 'পুৰিকা'ৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "পূৰণ কৰা।" পুৰিক সচৰাচৰ ৰাতিপুৱাৰ আহাৰ আৰু জলপান হিচাপে পৰিৱেশন কৰা হয়। প্ৰসাদ হিচাপে প্ৰাৰ্থনাত আগবঢ়োৱা অন্যান্য নিৰামিষ খাদ্যৰ সৈতে আনুষ্ঠানিক ৰীতি-নীতিৰ অংশ হিচাপে ইয়াক বিশেষ বা আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানতো পৰিৱেশন কৰা হয়।
উপাদানসমূহ
পুৰিবোৰ সাধাৰণতে ঘেঁহুৰ আটা বা চুজীৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়। কিছুমান ৰন্ধনশৈলী আটাত আজৱাইন, জিৰা, পালেং শাক বা মেথিৰ বীজ যোগ কৰা হয়। নিৰ্মাণৰ বাবে আটা বা সুজিখিনিৰ সৈতে পানী মিহলি কৰি ভালকৈ মথি লোৱা হয়। তাৰপিছত সৰু সৰু বল বনাই গোলাকাৰ আকৃতিত বেলি লোৱা হয়। কিছুমানে গোল আকৃতিৰ সাঁচ ব্যৱহাৰ কৰি ঘূৰণীয়াকৈ কাটি লয়। তাৰ পিছত পুৰিবোৰ ঘিঁউ বা তেলত ডুবাই ভজা হয়। ভাজি থাকোঁতে পুৰিবোৰ ঘূৰণীয়া বলৰ দৰে ফুলি যায় কিয়নো ইয়াৰ ভিতৰত আৰ্দ্ৰতা বাষ্পলৈ সলনি হয় আৰু সকলো দিশত সম্প্ৰসাৰিত হয়। যেতিয়া পুৰি সোণালী-মুগা ৰঙৰ হয়, সেইবোৰ তেলৰ পৰা উঠাই অনা হয় আৰু গৰমে গৰমে পৰিৱেশন কৰা হয়। ভেল পুৰিৰ দৰে চাটৰ বাবে সমতল পুৰি তৈয়াৰ কৰিবলৈ ভাজিবৰ সময়ত এটা পুৰীবোৰ ফুটা কৰিব লাগে। এটা ফুটা কৰা পুৰি ৰন্ধাৰ সময়ত ফুলি নাথাকে কিয়নো ইয়াৰ ভিতৰৰ বাষ্প ৰান্ধি যোৱাৰ লগে লগে ওলায় যায়।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
বিকাশ
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিৰ বিকাশত কেইবাটাও জিন জড়িত থাকে।
পুৰি
অনুষঙ্গসমূহ
পুৰি কোৰ্মা, চানা মচলা, দাইল, আলু আধাৰিত তৰকাৰী (উদাহৰণ স্বৰূপে চাগু, ভাজি, ভুজিয়া, আলুৰ তাৰকাৰী, শাক, আৰু চাম্বাৰ), শ্ৰীখণ্ড আৰু বসুন্দীকে ধৰি বহুতো আকৰ্ষণীয় অনুষঙ্গৰ সৈতে খাব পাৰি। ভাৰতৰ কিছুমান অংশত পুৰীক পূজাৰ সময়ত প্ৰস্তুত কৰা মিশ্ৰিত পাচলিৰ ব্যঞ্জনৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। পুৰী মিঠা অনুষঙ্গৰ সৈতে খোৱা হয়, যেনে খীৰ (চাউল, গাখীৰ আৰু চেনিৰে প্ৰস্তুত কৰা মিষ্টান্ন) বা হালৱা (ভাৰতৰ হিন্দী ভাষাকোৱা অঞ্চলত, "হালৱা পুৰী খানা", "হালৱাৰ সৈতে পুৰী খোৱা", অভিব্যক্তিটোৱে এক উদযাপনক সূচিত কৰে)। পুৰী প্ৰায়ে উৎসৱ আৰু বিশেষ অনুষ্ঠানৰ বাবে পছন্দৰ আহাৰ।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
কাৰ্য
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিৰ মূল কাৰ্য হৈছে দেহত কেল্‌চিয়াম আৰু ফছ্‌ফেটৰ মাত্ৰা অতি কম পৰিসৰত ঠিক কৰি ৰখা যাতে স্নায়ু আৰু পেশী তন্ত্ৰই ভালদাৰে কাম কৰিব পাৰে। পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থিৰ পৰা ওলোৱা পেৰাথাইৰইড হৰম'নে (PTH) এই কাৰ্য সমাধা কৰে।
ত্ৰিশিৰা
ত্ৰিশিৰা (: त्रिशिर, যাৰ তিনিটা মূৰ আছে।) এজন দৈত্য (ৰাক্ষস) আছিল, আৰু তেওঁৰ প্ৰসংগ ৰামায়ণত উল্লেখ পোৱা যায়। তেওঁ ৰাৱণৰ ছয়জন পুত্ৰৰ ভিতৰত এজন আছিল। তেওঁৰ আন ভাতৃসকল আছিল মেঘনাদ অতিকায়, অক্ষয়কুমাৰ, নৰান্তক আৰু দেৱান্তক।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
কাৰ্য
পেৰাথাইৰইড হৰম'ন (বা পেৰাথ্‌হৰম'ন)ৰ প্ৰভাৱ কেল্‌চিট'নিনৰ ওলোটা।
পুৰি
প্ৰকাৰ
ভাৰতীয় ৰাজ্য উৰিষ্যাত বালি যাত্ৰাৰ সময়ত এক বৃহৎ আকাৰৰ পুৰী তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ইয়াক থুংকা পুৰি বোলে।
ত্ৰিশিৰা
ৰামায়ণত ত্ৰিশিৰা
ৰামায়ণত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি তেওঁ হনুমানৰ সৈতে যুদ্ধত লিপ্ত হৈছিল আৰু কেইবাপাতো তীৰেৰে হনুমানক আঘাত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ইয়াৰ প্ৰত্যুত্তৰ দি হনুমানে তেওঁক কৈছিল যে এই কাড়বোৰ আঘাত তেওঁৰ শৰীৰত ফুল ৰখাৰ দৰে হোৱা অনুভৱৰ বাদে আন একো নহয়। ইয়াৰ পিছত, দুয়োৰে মাজত আৰম্ভ হোৱা দ্বৈত্য যুদ্ধত হনুমানে ত্ৰিশিৰাক হত্যা কৰে।
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
ৰোগ
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি অধিক সক্ৰিয় হৈ পৰিলে হাইপাৰপেৰাথাইৰইডিজম (hyperparathyroidism) আৰু কম সক্ৰিয় হ'লে হাইপ'পেৰাথাইৰইডিজম (hypoparathyroidism) বোলে। তেজত পেৰাথাইৰইড হৰম'নৰ মাত্ৰাৰ সালসলনি হোৱা বাবে নানা লক্ষণ দেখা যায়।
পুৰি
প্ৰকাৰ
উত্তৰ ভাৰতীয় ৰাজ্য উত্তৰ প্ৰদেশত মুখ্যতঃ জনপ্ৰিয় আন এটা প্ৰকাৰ হৈছে বেডভি। ই নিয়মীয়া পুৰিৰ এক নিমখীয়া আৰু জঠৰ সংস্কৰণ আৰু প্ৰায়ে দাইল ভিতৰত ভৰোৱা হয়।
অসম, পশ্চিম বংগ আৰু ওড়িশা আদি পূৱ ভাৰতীয় ৰাজ্যসমূহত জনপ্ৰিয় পুৰিৰ আন এটা প্ৰকাৰ হৈছে লুচি। বংগত লুচি আলুৰ দম, বেগুন ভাজা (ভজা বেঙেনা) আৰু আনৰ দৰে সাধাৰণ ব্যঞ্জনৰে পৰিৱেশন কৰা হয়
পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি
প্ৰধান
প্ৰয়োজনতকৈ অধিক পেৰাথাইৰইড হৰম'ন থাকিলে হাইপাৰপেৰাথাইৰইডিজম ৰোগ হয়। হাড় ক্ষয় হোৱা বাবে হাড়ৰ বিষ হয়। কেল্‌চিয়ামৰ পৰিমাণ বেছি হোৱা বাবে সাধাৰণতে নিৰ্জলীভৱন (dehydration) হয়। সাধাৰণতে চিফ কোষবোৰৰ অধিক বিভাজন হ'লে আৰু কেতিয়াবা MEN syndrome-ত এই ৰোগ হয়। ইয়াক প্ৰধান বা প্ৰাইমেৰী হাইপাৰপেৰাথাইৰইডিজম বোলে। নিৰ্দিষ্ট পেৰাথাইৰইড গ্ৰন্থি শৈল্য চিকিৎসাৰে আঁতৰ কৰিলে ইয়াৰ নিৰাময় হয়।