cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অমৰ প্ৰেম
অমৰ প্ৰেম (Amar Prem) শক্তি সামন্তৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এখন ভাৰতীয় ৰোমাণ্টিক ড্ৰামা চলচ্চিত্ৰ। ১৯৭২ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীত চলচ্চিত্ৰখনে মুক্তি লাভ কৰে। চলচ্চিত্ৰখন ১৯৭০ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত অৰবিন্দ মুখাৰ্জীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত নিশি পদ্ম শীৰ্ষক বঙালী চিনেমাখনৰ পুনৰ্নিমাণ। বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ হিঙেৰ কছুৰী নামৰ বঙালী চুটিগল্পটোৰ আধাৰত দুয়োখন চলচ্চিত্ৰৰে চিত্ৰনাট্য লিখিছে অৰবিন্দ মুখাৰ্জীয়ে। চলচ্চিত্ৰখনে মানৱীয় মূল্যবোধ আৰু সম্পৰ্কৰ অৱনতি চিত্ৰিত কৰিছে আৰু এজন ল'ৰাৰ এগৰাকী বেশ্যাৰ প্ৰতি থকা নিষ্পাপ প্ৰেমৰ এক সুন্দৰ উদাহৰণ উপস্থাপন কৰি ইয়াৰ বিপৰীত প্ৰতিচ্ছবি দেখুৱাইছে। চলচ্চিত্ৰখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে শৰ্মিলা ঠাকুৰ, ৰাজেশ খান্না আৰু বিনোদ মেহৰাই। চলচ্চিত্ৰখনক সংগীতে এক বিশেষ মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। সংগীত পৰিচালনা কৰিছে ৰাহুল দেৱ বৰ্মনে আৰু গীতৰ কথা আছিল আনন্দ বক্সীৰ। গীতসমূহত কণ্ঠদান কৰিছে ৰাহুল দেৱ বৰ্মনৰ পিতৃ শচীন দেৱ বৰ্মন, কিশোৰ কুমাৰ আৰু লতা মংগেশকাৰে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
পুষ্পা (শৰ্মিলা ঠাকুৰ) নিজৰ স্বামী আৰু তেওঁৰ নৱ বিবাহিত ঘৈণীয়েকৰ দ্বাৰা বহিস্কৃত হয়। যেতিয়া তাই ঘৰ এৰি যাবলৈ অমান্তি হয়, তেতিয়া গিৰীয়েকে তাইক মাৰি বাহিৰলৈ ওলাই দিয়ে। সহায় বিচাৰি পুষ্পাই মাকৰ ঘৰলৈ যায়, কিন্তু মাকেও তাইক আকোঁৱালি ল'বলৈ অস্বীকাৰ কৰে। এদিন যেতিয়া তাই আত্মহত্যা হত্যা কৰিবলৈ ওলাই, তেতিয়াই গাঁৱৰে খুৰাক এজনে তাইক কলিকতাৰ এখান বেশ্যালয়লৈ বিক্ৰী কৰি দিয়ে। বেশ্যালয়ত প্ৰথম দিনাই পুষ্পাৰ কণ্ঠই ব্যৱসায়ী আনন্দ বাবুক (ৰাজেশ খান্না) আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। আনন্দ বাবুৰ বৈবাহিক জীৱন সুখময় নাছিল আৰু তেওঁ প্ৰায়েই অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰিছিল। পুষ্পাৰ লগত সাক্ষাৎ হোৱাৰে পৰা প্ৰেমৰ প্ৰয়োজনত তেওঁ নিয়মীয়াকৈ পুষ্পাৰ ওচৰলৈ আহিবলৈ ধৰে।
পাছলৈ, পুষ্পাৰ গাঁৱৰে মানুহ এজন তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সৈতে পুষ্পা থকা ঠাইৰ ওচৰতে থাকিবলৈ লয়। পুষ্পাৰ নতুন চুবুৰীয়াৰ ল'ৰা নন্দুৱে ঘৰত অকণো মৰম নাপায় কিয়নো তাৰ দেউতাক (সুজিত কুমাৰ) দিনৰ দিনটো কামৰ বাবে বাহিৰতে থাকে আৰু তাৰ সতীয়া মাকে (বিন্দু) তাক অকণো গুৰুত্ব নিদিয়ে। নন্দুৰ দেউতাকে পুষ্পাৰ নতুন জীৱনৰ বিষয়ে গম পাই তাইক তেওঁলোকৰ লগত কথাবাৰ্তা কৰিবলৈ মানা কৰে। মানুহে কি ক'ব তাইক সাক্ষাৎ কৰিলে! এই ভয়তেই নন্দুৰ দেউতাকে তাইক মানা কৰিছিল। তথাপিও, পুষ্পাই নন্দুক নিজৰ সন্তানৰ দৰেই মৰম কৰিবলৈ লয় যিহেতু তাক তাৰ সতীয়া মাকে অকণো মৰম নকৰে আৰু প্ৰায়েই সি ঘৰত ভোকত থাকিবলগীয়া হয়। নন্দুইও পুষ্পাক বৰ মৰম কৰে আৰু তাইক নিজৰ মাক বুলিয়ে মানিবলৈ ধৰে। নন্দুই সদায় পুষ্পাক লগ ধৰিবলৈ আহে। এনেতে এদিন আনন্দ বাবুৰ নন্দুৰ লগত সাক্ষাৎ হয়। পুষ্পাৰ নন্দুৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম দেখি আনন্দ বাবুই নন্দুক পুষ্পাৰ ল'ৰা বুলি মাতে।
এদিনাখন আনন্দ বাবুৰ পত্নীৰ ভায়েক পুষ্পাক লগ ধৰিবলৈ আহে আৰু কয় যে আনন্দ বাবুৰ পত্নীয়ে তেওঁ ইয়ালৈ অহাতো নিবিচাৰে, গতিকে তাই আনন্দ বাবুক ইয়ালৈ আহিবলৈ মানা কৰিব লাগে। পুষ্পায়ো বিনাদ্বিধাই এই কথাত মান্তি হয় আৰু আনন্দ বাবুই যেতিয়া তাইক লগ ধৰিবলৈ আহে, তেতিয়া তাই তেওঁক লগ ধৰিবলৈ অমান্তি হয় আৰু তেওঁক ঘূৰাই পঠায়। সেইসময়তে আনন্দ বাবুই উপলব্ধি কৰে যে তেওঁ পুষ্পাৰ প্ৰেমত পৰিছে। এদিন যেতিয়া নন্দু জ্বৰত আক্ৰান্ত হয় আৰু তাৰ চিকিৎসাৰ খৰচ বহু বেছি, তেতিয়া পুষ্পাই আনন্দ বাবুৰ সহায় লয়। আনন্দ বাবুই গোপনে নন্দুৰ চিকিৎসাৰ সম্পূৰ্ণ খৰচ বহন কৰে যাতে কোনেও এই বিষয়ে একো গম নাপায়। যেতিয়া ডাক্টৰজনে (অভি ভট্টাচাৰ্য) আনন্দ বাবুক সোধে কিয় তেওঁ নন্দুক সহায় কৰিবলৈ ইমান আগ্ৰহী, তেতিয়া আনন্দ বাবুই প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে যে কিছুমান সম্পৰ্কৰ কোনো নাম নাই। তথাপিও, যেতিয়া নন্দুৰ দেউতাকে ডাক্টৰজনক সোধে যে কোনে চিকিৎসাৰ খৰচ বহন কৰিছে, তেতিয়া ডাক্টৰজনে কয় যে পুষ্পাৰ মাকে কৰিছে। তেতিয়াই নন্দুৰ দেউতাকে আৱিষ্কাৰ কৰে যে পুষ্পাইহে তাৰ ল'ৰাৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছে। তেওঁ পুষ্পাক ইয়াৰ বাবে ধন্যবাদ জনায় আৰু ঘৈণীয়েকৰ বাবে কিনি অনা শাৰী এখন পুষ্পাক উপহাৰ দিয়ে আৰু কয় যে এজনী ভনীয়েকৰ বাবে এজন ভায়েকে দিয়া উপহাৰ এয়া। পুষ্পায়ো উপহাৰটো গ্ৰহণ কৰে।
নন্দুৰ পৰিয়ালটো গাঁৱলৈ আকৌ উভতি যাব, গতিকে নন্দুৱে পুষ্পাৰ ঘৰত পাৰিজাত ফুলৰ এটা গছপুলি ৰোপণ কৰে আৰু পুষ্পাক এই গছপুলিটোৰ যতন ল'বলৈ কয়। অশ্ৰুশিক্ত পুষ্পাই নন্দুৰ কথা মানি লয়।
কেইবাবছৰৰ পিছত, নন্দু (বিনোদ মেহৰা) ডাঙৰ হৈ একেখন চহৰতে চৰকাৰী অভিযন্তা হিচাপে নিযুক্ত হয়। এদিন আনন্দ বাবুয়ে পুষ্পাক লগ পায় আৰু দেখে যে তাই এতিয়া এগৰাকী দাসী হিচাপে কাম কৰে। নন্দুইও পুষ্পাক বিচাৰি বিচাৰি এটা সময়ত হাৰ মানিবলৈ বাধ্য হয়। এদিনাখন নন্দুৰ নিজ পুত্ৰৰ অসুখ হোৱাত সি তাক সেই একেজন ডাক্টৰৰ ওচৰলৈ লৈ যায় যিয়ে এদিন নন্দুকো চিকিৎসা কৰিছিল। ইফালে, পুষ্পাক লগ পোৱাৰ পিছত, আনন্দ বাবুয়ে তেওঁৰ সকলো পুৰণি বন্ধুৰ সৈতে যোগাযোগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু ডাক্টৰজনকো লগ কৰে। কথা প্ৰসংগত তেওঁ প্ৰকাশ কৰে যে পুষ্পা এৰি যোৱাৰ পিছত তেওঁ সুৰাপান আৰু পতিতালয়লৈ যোৱাতো বন্ধ কৰিছে। তেওঁ লগতে কয় যে তেওঁৰ পত্নীৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হৈছে। কিন্তু অৱশেষত তেওঁ শান্তিত আছে আৰু নিজৰ হৃদয়ত পুষ্পাৰ প্ৰেম আৰু মৰম লৈ তেওঁ বহুত সুখত আছে। কথোপকথনৰ মাজতে নন্দুৰ কথা ওলোৱাত ডাক্টৰজনে তেওঁক কয় যে নন্দু ইয়াতেই আছে। যেতিয়া নন্দুই ডাক্টৰজনক ঔষধৰ বিষয়ে সুধিবলৈ আহে, তেতিয়া তাৰ আনন্দ বাবুৰ সৈতে সাক্ষাৎ হয়। আনন্দ বাবুই তাক পুষ্পাক লগ ধৰিবলৈ লৈ যায়। পুষ্পাক কিছু সংখ্যক লোকে দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰা দেখি দুয়ো তাইৰ হকে মাত মাতে আৰু শেষত নন্দুৱে পুষ্পাক তাৰ লগত ঘৰলৈ লৈ যায়। আৰু আনন্দ বাবুই আনন্দৰে চকুপানী টুকি টুকি সিহঁতৰ ফালে একেথৰে চাই ৰয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৭০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
বাবুশান মহান্তি
বাবুশান মহান্তি (ବାବୁଶାନ୍ ମହାନ୍ତି) ওড়িশাৰ চলচ্চিত্ৰৰ এজন সফল আৰু জনপ্ৰিয় অভিনেতা তথা সঙ্গীতশিল্পী। তেওঁৰ আচল নাম তন্ময় মহান্তি।
প্ৰাথমিক জীবন
ওড়িয়া ছবিৰ নায়ক বাবুশান মহান্তি ১৯৮৯ চনৰ ৩০ জুলাইত উৰিষ্যাৰ ভুবনেশ্বৰত জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু তাতেই ডাঙৰ-দীঘল হয়। তেওঁ ওলিউডৰ জনপ্ৰিয় অভিনেতা উত্তম মহান্তি আৰু অভিনেত্ৰী অপৰাজিতা মহান্তিৰ একমাত্ৰ সন্তান।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা
কিটি পাৰ্টি
কিটি পাৰ্টি (Kitty Party) ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ কিছু অঞ্চলত অনানুষ্ঠানিক সঞ্চয় ক্লাৱৰ প্ৰসংগত মহিলাসকলৰ সামাজিককৰণৰ বাবে জনপ্ৰিয় আয়োজন। এয়া এক প্ৰকাৰৰ মহিলাৰ দলে সাধাৰণতে দুপৰীয়াৰ সময়ত মাহিলী আধাৰত অনুষ্ঠিত কৰে। কিটি পাৰ্টিত সংগ্ৰহ কৰা পৰিমাণৰ অৰ্থ প্ৰতিজন সদস্যই প্ৰতি মাহে এক নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণ পৰিশোধ কৰে। এনেদৰে এক পুঁজি গঠন হয়। প্ৰতি মাহে দলৰ এগৰাকী সদস্যক এই পুঁজি হস্তান্তৰ কৰা হয়। চিট ফাণ্ডে একে ধৰণৰ নীতি অনুসৰণ কৰে।
চাথাৰ
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
কিটি পাৰ্টি
ইয়াক সাধাৰণতে প্ৰতি মাহত কিছুমান মহিলাৰ দ্বাৰা নিৰ্দিষ্ট সময়ত অনুষ্ঠিত কৰা হয়। গোটটোৰ প্ৰতিগৰাকী সদস্যই কমেও এবাৰ এটা কিটি পাৰ্টি আয়োজন কৰা নিয়ম। আয়োজন কৰা সদস্যগৰাকীয়ে আন আন সদস্য সমূহক খাদ্য আৰু অন্যান্য যোগান প্ৰদান কৰে। এই পাৰ্টি সাধাৰণতে মহিলাসকলৰ বাবে পৰচৰ্চা বাবে এটা স্থান। ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ বেছিভাগ অঞ্চলত ইয়াক সাধাৰণতে 'সমিতি' বুলি কোৱা হয়। অভিজাত শ্ৰেণীৰ মাজত কিটি পাৰ্টি বেছ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰাৰ পিছত জনপ্ৰিয় মাধ্যমত এই নাম বেছি প্ৰচলিত হয়। ইয়াৰ ফলত কিটি পাৰ্টি নামৰ প্ৰচলন বৃদ্ধি পাইছে। কিটি পাৰ্টিত বিভিন্ন লঘু খেল অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰে আৰু আন সদস্যসকলৰ সৈতে এটা বিষয় আলোচনা কৰাৰ এটা বিষয় অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰে।
বৰ্ণনা
কিটি পাৰ্টিৰ সাধাৰণ ধাৰণাটো এটা চিট ফাণ্ডৰ দৰে। ইয়াত প্ৰতিগৰাকী মহিলাই কেন্দ্ৰীয় পুঁজিত পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত পৰিমাণৰ ধন ৰখাৰ অৰিহণা দিয়ে। তাৰ পিছত এটা চিট বা কাগজৰ টুকুৰাত কিটিৰ প্ৰতিগৰাকী সদস্যৰ নাম লিখা হয়। যিগৰাকী ব্যক্তিৰ নাম বাছনি কৰা হয় তেওঁ পৰৱৰ্তী কিটি পাৰ্টিৰ আয়োজন কৰে আৰু কেন্দ্ৰীয় পুঁজিৰ পৰা টকা লাভ কৰে। গোটটোৰ প্ৰতিজন সদস্যই কেন্দ্ৰীয় পুঁজিৰ ধন নোপোৱালৈকে প্ৰতিটো কিটি ৰাউণ্ড চলি থাকে। গতিকে গোটটো যিমান ডাঙৰ হয় কিটি পাৰ্টিৰ ৰাউণ্ড সিমান ডাঙৰ হয়।
কিটিসমূহ অতি সুসংগঠিত। তেওঁলোকৰ পৰিশোধৰ বিৱৰণ, সদস্যৰ যোগাযোগ নম্বৰ, আৰু নিয়মবোৰ নিৰীক্ষণ কৰে আৰু এইবোৰ পঞ্জীভূক্ত কৰা হয়। কিটি পাৰ্টিত যোগদান নকৰাৰ বাবে সদস্যৰ ওপৰত জৰিমনা আৰোপ কৰা হ'ব পাৰে, পলমকৈ পৰিশোধ কৰা, পলমকৈ উপনীত হোৱা ইত্যাদিৰ ওপৰতো জৰিমনা আৰোপ কৰিব পাৰে।
সুবিধা
কিটিৰ জৰিয়তে সদস্য সকলে এবাৰত সৰহকৈ ধন লাভ কৰে বাবে ই মহিলাৰ অৰ্থনৈতিক সৱলীকৰণত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰে। তদুপৰি কিটি সামাজিক যোগাযোগৰ এক উত্তম মাধ্যম। কিটিৰ জৰিয়তে মহিলা সকলৰ শৈক্ষিক আৰু মানসিক বিকাশ সাধন হয়। নিজৰ পৰিয়ালৰ লগতো বান্ধোন সবল হয়।
অসুবিধা
কিটিসমূহত প্ৰায়ে মহিলাসকলে পৰচৰ্চাত লিপ্ত হোৱা দেখা যায়। ইয়াৰ লগতে কিটিসদস্য সকলে আন সদস্যৰ জীৱন-ধাৰণ দেখি হীনমন্যতাত ভুগিব পাৰে। তদুপৰি বহু সময়ত কিটি পাৰ্টিত মাদক দ্ৰৱ্য সেৱন, জুৱা আদিৰো প্ৰচলন হোৱা দেখা যায়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:সমাৱেশ
ৰামছৰ সন্মিলন
বিশেষকৈ জলচৰ চৰাইৰ বাসস্থান হিচাপে আন্তৰ্জাতিক গুৰুত্বপূৰ্ণ জলাশয়ৰ ৰামছাৰ চুক্তিখন ৰামছাৰ স্থান (জলাভূমি) সংৰক্ষণ আৰু বহনক্ষম ব্যৱহাৰৰ বাবে এক আন্তৰ্জাতিক চুক্তি। ইয়াক কনভেনচন অন ৱেটলেণ্ডছ বুলিও কোৱা হয়। ১৯৭১ চনত এই চুক্তি স্বাক্ষৰিত হোৱা ইৰাণৰ ৰামছাৰ চহৰৰ নামেৰে ইয়াৰ নামকৰণ কৰা হৈছে।
প্ৰতি তিনি বছৰৰ মূৰে মূৰে চুক্তিবদ্ধ পক্ষসমূহৰ প্ৰতিনিধিসকলে চুক্তিবদ্ধ পক্ষসমূহৰ সন্মিলন (COP) হিচাপে বৈঠকত মিলিত হয়। এয়া চুক্তিখনৰ নীতি নিৰ্ধাৰণকাৰী অংগ যিয়ে চুক্তিখনৰ কাম-কাজ পৰিচালনা কৰাৰ বাবে সিদ্ধান্ত (প্ৰস্তাৱ আৰু পৰামৰ্শ) গ্ৰহণ কৰে আৰু যাৰ ফলত ইয়াৰ পদ্ধতি উন্নত কৰা পক্ষসমূহে ইয়াৰ লক্ষ্যসমূহ কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ২০১৫ চনত উৰুগুৱেৰ পুন্টা ডেল এষ্টেত অনুষ্ঠিত হৈছিল COP12। ২০১৮ চনৰ অক্টোবৰ মাহত সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহীৰ ডুবাইত COP13 অনুষ্ঠিত হৈছিল।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বপূৰ্ণ জলাশয়ৰ পৰিসংখ্যা
ৰামছাৰ ছাইট তথ্য সেৱা (RSIS) হৈছে এটা সন্ধানযোগ্য ডাটাবেছ যিয়ে প্ৰতিটো ৰামছাৰ ছাইটৰ তথ্য সংৰক্ষণ আৰু প্ৰদান কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পৰিৱেশ
নাছিৰনগৰ আশুতোষ পাইলট হাইস্কুল
নাছিৰনগৰ আশুতোষ পাইলট হাইস্কুল  (নাসিনগ আশুতোষ পাইলট উচ্চ বিদ্যালয়,Nasirnagar Ashutosh Pilot High School) বাংলাদেশৰ নাছিৰনগৰ, ব্ৰাহ্মণবাড়িয়াৰ পুৰণি শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। ১৯৩৭ চনত এইখন স্থাপন কৰা হৈছিল। নাসিৰনগৰ আশুতোষ পাইলট হাইস্কুলত বিজ্ঞান, বাণিজ্য, মানৱিক তিনিওটা শাখা মাধ্যমিকৰ পৰ্যন্ত অধ্যয়ন কৰাৰ সুবিধা আছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান শ্ৰেণী:পোখালি
সুমতী মোৰাৰজী
সুমতী মোৰাৰজী (১৩ মাৰ্চ ১৯০৯ - ২৭ জুন ১৯৯৮ ) এগৰাকী ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী। তেওঁক ভাৰতীয় জাহাজ পৰিবহণৰ প্ৰথম মহিলা হিচাপে জনা যায়। তেওঁ সাধাৰণতে পুৰুষৰ আধিপত্য থকা জাহাজৰ গৰাকী সকলৰ সংস্থাৰ মুৰব্বী পদত অধিষ্ঠিত হোৱা বিশ্বৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা। তেওঁ ভাৰতৰ জাহাজৰ গৰাকী সকলৰ সংগঠন ইণ্ডিয়ান নেচনেল ষ্টীমশ্বিপ অনাৰ্ছ এছ'চিয়েছনৰ অধ্যক্ষ পদ লাভ কৰিছিল। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৭১ চনত অসামৰিক সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০৯ চনৰ ১৩ মাৰ্চ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত বোম্বেৰ এক সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালত সুমতী মোৰাৰজীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ মথুৰাদাস গোকুলদাস আৰু মাতৃ প্ৰেমাবাই। সৰুতে তেওঁৰ নাম ভগৱান কৃষ্ণৰ লগত জড়িত বৃন্দাবনৰ পৱিত্ৰ নদী যমুনাৰ নামেৰে ৰখা হৈছিল। সেই সময়ত ভাৰতীয় সমাজত বাল্যবিবাহ প্ৰচলিত আছিল। সেয়ে অতি কম বয়সতে তেওঁ চাইণ্ডিয়া ষ্টীম নেভিগেচন কোম্পানীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক নৰত্তোম মোৰাৰজীৰ পুত্ৰ শান্তি কুমাৰ নৰত্তোম মোৰাৰজীৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল। পিছলৈ চাইণ্ডিয়া ষ্টীম নেভিগেচন কোম্পানী ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ জাহাজ কোম্পানীত পৰিগণিত হৈছিল।
কৰ্ম জীৱন
১৯২৩ চনত তেওঁক মাত্ৰ ২০ বছৰ বয়সত চাইণ্ডিয়া ষ্টীম নেভিগেচন কোম্পানীৰ ব্যৱস্থাপনা অনুষ্ঠানত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। মাত্ৰ কেইটামান ভাপ ইঞ্জিন থকা কোম্পানীখনক লাহে লাহে উন্নয়ন ঘটাই ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ জাহাজ পৰিবহণ কোম্পানীলৈ পৰিৱৰ্তিত কৰাত তেওঁৰ অৱদান অপৰিসীম। ১৯৪৬ চনত তেওঁ কোম্পানীখনৰ সমস্ত দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে আৰু প্ৰায় ৬০০০ কৰ্মচাৰীক ব্যৱস্থাপনা কৰিবলগীয়া হৈছিল। ইয়াৰ আগতে তেওঁ বৰ্ড অফ ডাইৰেক্টত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। নৌপৰিবহণৰ বাণিজ্যত তেওঁৰ দক্ষতা সময়ৰ লগত বৃদ্ধি হৈছিল। ১৯৬৫ চনত তেওঁ ভাৰতৰ জাহাজৰ গৰাকী সকলৰ সংগঠন ইণ্ডিয়ান নেচনেল ষ্টীমশ্বিপ অনাৰ্ছ এছ'চিয়েছনৰ দুবছৰৰ বাবে অধ্যক্ষ পদ লাভ কৰে। ১৯৬৫ চনত পুনৰাই তেওঁ এই পদত অধিষ্ঠিত হয়। সাধাৰণতে পুৰুষৰ আধিপত্য থকা জাহাজৰ গৰাকী সকলৰ সংস্থাৰ মুৰব্বী পদত অধিষ্ঠিত হোৱা সুমতী মোৰাৰজী বিশ্বৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা। তেওঁৰ তত্ত্বাৱধানত চাইণ্ডিয়া ষ্টীম নেভিগেচন কোম্পানীৰ ৪৩খন জাহাজে মুঠ ৫৫২,০০০ টন ওজনৰ সামগ্ৰী পৰিবহণ কৰাৰ পৰ্যায় লাভ কৰিছিল। ১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৮৭ চনলৈ তেওঁ এই কোম্পানীৰ অধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত আছিল। পিছলৈ ঋণৰ বোজাৰ বাবে এই কোম্পানী ভাৰত চৰকাৰে ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণ কৰে। পিছলৈ তেওঁ ইয়াৰ এমিৰিটাছ চেয়াৰপাৰ্চন পদ লাভ কৰিছিল আৰু ১৯৯২ চনলৈ এই পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
তেওঁ মুম্বাইৰ জুহু অঞ্চত সুমতী বিদ্যা কেন্দ্ৰ স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯৭০ চনত লণ্ডনত অনুষ্ঠিত ৱৰ্ল্ড শ্বিপিং ফেডাৰেচনৰ তেওঁ উপাধ্যক্ষ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত দেশ বিভাজন হোৱাত পাকিস্তানৰ পৰা সিন্ধী সকলক ভাৰতলৈ আনিবলৈ তেওঁ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ আধুনিক ভাৰতীয় জাহাজ কোম্পানী সকলক ভাৰতীয় মূল্যবোধ, সংস্কৃতি, ঐতিহ্য আদি প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৭১ চনত অসামৰিক সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
মৃত্যু
১৯৯৮ চনৰ ২৭ জুন তাৰিখে ৮৯ বছৰ বয়সত হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হোৱাৰ বাবে সুমতী মোৰাৰজীৰ মৃত্যু হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
মাউণ্ট কিলিমাঞ্জাৰ'
মাউণ্ট কিলিমাঞ্জাৰ (Kilimanjaro), টাঞ্জানিয়াৰ কিলিমাঞ্জাৰ' ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত অৱস্থিত এটা সুপ্ত আগ্নেয়গিৰি (volcanic mountain)৷ ইয়াৰ তিনিটা মূখ্য গিৰিশৃংগ আছে- কিব' (Kibo), মাৱেঞ্জি (Mawenzi), আৰু শ্বিৰা (Shira) ৷ ই আফ্ৰিকাৰ সৰ্ব্বোচ্চ পৰ্বত৷ ইয়াৰ কিব' শৃংগৰ উচ্চতা সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ৫,৮৯৫ মিটাৰ৷
বিৱৰণ
মাউণ্ট কিলিমাঞ্জাৰ'ৰ তিনিটা পৃথক আগ্নেয়গিৰি (volcanic cone) ৰে গঠিত৷ এইবোৰ হ'ল- কিব' 5895 m; মাৱেঞ্জি- 5149 m; আৰু শ্বিৰা- 3962 m. কিব' শৃংগৰ ওপৰত থকা উহুৰু (Uhuru) নামৰ শৃংগটো এই তিনিওটাৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ৷
মাউণ্ট কিলিমাঞ্জাৰ' এটা সুবৃহৎ সংযুক্ত আগ্নেয়গিৰি (stratovolcano) ৷ ইয়াৰে দুটা শৃংগ অৰ্থাৎ মাৱেঞ্জি আৰু শ্বিৰাৰ আগ্নেয়গিৰি বৰ্তমান সম্পূৰ্ণ বিলুপ্ত (extinct) ৷ কিন্তু তৃতীয় আৱু সৰ্বোচ্চ শৃংগ কিব' বৰ্তমান সুপ্ত অৱস্থাত আছে আৰু ভবিষ্যতে পুনৰ জাগ্ৰত হৈ উঠিব পাৰে৷ ইয়াৰ শেহতীয়া উদগীৰণ প্ৰায় ১৫০,০০০-২০০,০০০ বছৰ পূৰ্বে হৈছিল বুলি জনা যায়৷
যদিউ সুপ্ত, কিব' আগ্নেয়গিৰিৰ ফুমাৰ'ল বা সুৰুঙা (fumaroles) বোৰৰ পৰা বৰ্তমানেও বিভিন্ন গেছ নিঃসৰণ হয়৷ তাৰোপৰি অতীতত কিব'ৰ বিভিন্ন অংশত ভূমিস্খলন হোৱাৰো তথ্য পোৱা যায়৷
মশ্বি (Moshi) নামৰ চহৰৰ আশে পাশে মাউণ্ট কিলিমাঞ্জাৰ' ৰ উচ্চতা প্ৰায় 5100 m ৷ কিব'ৰ টিঙত সমমিত ( symmetrical) এক শংকু (cone) ৰে আৱৰি আছে৷ এই শংকুৰ গঁড়াসমূহৰ (scarps) দক্ষিণ দিশত উচ্চতা ১৮০-২০০ মিটাৰ৷ এই গঁড়াসমূহে প্ৰায় ২.৫ কিলোমিটাৰ জুৰি এটা কেলডেৰা (caldera) সৃষ্টি কৰিছে৷ এই অঞ্চলৰ মাজত থকা গাঁতসদৃশ ক্ৰেটাৰ (crater) অঞ্চলটোক 'Reusch Crater' বুলি কোৱা হয়৷ ডক্তৰ ৰিচাৰ্ড ৰেউশ্বে ৬৫ বাৰ কৰা কিলিমাঞ্জাৰ'ৰ পৰ্বতাৰোহণৰ স্মৃতিতে টাঞ্জানিয়াৰ চৰকাৰে এই অঞ্চলৰ তেওঁৰ উপাধিৰে নামকৰণ কৰে৷
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
আফ্ৰটপিক অঞ্চলত অৱস্থিত এক স্কাই আইলেণ্ড (Afromontane sky island) হোৱাৰ বাবে কিলিমাঞ্জাৰ' জৈৱবৈচিত্ৰ্যত অত্যন্ত চহকী৷ ইয়াৰ জায়েণ্ট গ্ৰাউণ্ডচেল (giant groundsels) এবিধ endemic উদ্ভিদ৷ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ৩০০০ মিটাৰ উচ্চতাত কিলিমাঞ্জাৰ'ৰ বনাঞ্চলৰ প্ৰকাৰ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ৷ এই অঞ্চলত প্ৰায় ১২০০বিধ vascular উদ্ভিদৰ প্ৰজাতি দেখা পোৱা যায়৷ ইয়াৰ ভিতৰত Montane Ocotea, Cassipourea, Juniperus আদি প্ৰধান৷ তাৰোপৰি ইয়াৰ ৮,১০০ উচ্চতাত Subalpine Erica বনাঞ্চল দেখা যায়৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পৰ্বতমালা শ্ৰেণী:আগ্নেয়গিৰি‎
বংগোপসাগৰ
বংগোপসাগৰ বিশ্বৰ বৃহত্তম উপসাগৰ। ই ভাৰত মহাসাগৰৰ উত্তৰপশ্চিম অংশত অৱস্থিত প্ৰায় ত্ৰিভূজাকৃতি উপসাগৰ। এই উপসাগৰৰ পশ্চিম দিশত ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকা, উত্তৰ দিশত ভাৰত আৰু বাংলাদেশ আৰু পূব দিশত ম্যানমাৰ আৰু ভাৰতৰ আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জ।
বংগোপসাগৰৰ কালি ২১,৭২,০০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। কেইবাখনো বৃহৎ নদী এই উপসাগৰত পৰিছে। এইবোৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হল গংগা আৰু ইয়াৰ প্ৰধান দুই উপনদী পদ্মা আৰু হুগলী, ব্ৰহ্মপু্ত্ৰ আৰু তাৰ উপনদী যমুনা আৰু মেঘনা, ইৰাৱতী, গোদাৱৰী, মহানদী, কৃষ্ণা আৰু কাবেৰী নদী। বংগোপসাগৰৰ নিকটবৰ্তী গুৰুত্বপূৰ্ণ বন্দৰ সমূহ হল: চেন্নাই, চট্টগ্ৰাম, কলকাতা, মংগলা, পাৰাদীপ, টুটিকোৰিন, বিশাখাপট্টনম আৰু য়াংগুন। বিশ্বৰ বৃহত্তম সমুদ্ৰতীৰ (Beach) কক্সবাজাৰ এই উপসাগৰৰ পাৰত বাংলাদেশ ৰাষ্ট্ৰত অৱস্থিত।
বিস্তাৰ
আন্তৰ্জাতিক হাইড্ৰগ্ৰাফিক সন্থায়ে বংগোপসাগৰৰ সীমাৰেখা নিৰ্দিষ্ট কৰি ৰাখিছে। সেই অনুসৰি পূব দিশত ম্যানমাৰৰ নেগ্ৰাইছ অন্তৰীপৰ (১৬°০৩' উত্তৰ) পৰা এটা ৰেখা আন্দামান দ্বীপপুঞ্জৰ দ্বীপসমূহৰ ওপৰেৰে এনেভাৱে টনা হৈছে যে, যাতে দ্বীপসমূহৰ মধ্যভাগৰ সংকীৰ্ণ জলভাগ ৰেখাৰ পূব দিশত পৰে আৰু বংগোপসাগৰৰ পৰা বিচ্ছিন্ন থাকে। এই ৰেখা লিটল আন্দামান দ্বীপ (১০°৪৮' উত্তৰ অক্ষৰেখা আৰু ৯২°২৪' পূব দ্ৰাঘিমা ৰেখা) পৰ্যন্ত প্ৰসাৰিত। তাৰ পিছত ম্যানমাৰ সাগৰৰ দক্ষিণপশ্চিম সীমা পৰ্যন্ত বংগোপসাগৰৰ সীমা প্ৰসাৰিত। (সুমাত্ৰাৰ ওয়েজং ৰাজ্যৰ (5.53333°N, 95.2°W) পৰা পোয়েলো ব্ৰু পৰ্যন্ত এটি ৰেখা নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জৰ পশ্চিম দিশৰ দ্বীপসমূহৰ ওপৰেৰে এনেভাৱে প্ৰসাৰিত, যাতে দ্বীপসমূহৰ মধ্যভাগৰ সংকীৰ্ণ জলভাগ ম্যানমাৰ সাগৰত পৰে। এই ৰেখা দক্ষিণে লিটল আন্দামান দ্বীপৰ চেন্দী পইন্ট পৰ্যন্ত প্ৰসাৰিত। দক্ষিণ দিশত আদম’ছ ব্ৰিজ (ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাৰ মাজত) আৰু ডোন্দ্ৰা হেডেৰ (শ্ৰীলংকাৰ দক্ষিণ বিন্দু) পৰা পোয়েলো ব্ৰুৰ উত্তৰ বিন্দু (5.73333°N, 95.06667°W) পৰ্যন্ত।
নামকৰণ
প্ৰাচীন হিন্দু ধৰ্মৰ শাস্ত্ৰত বংগোপসাগৰক 'মহোদধি' (महोदधि, অৰ্থাৎ বিতাট জলাধাৰ) বোলা হৈছে। প্ৰাচীন মানচিত্ৰ সমূহত এই উপসাগৰ চাইনাছ গেঞ্জেটিকাছ বা গেঞ্জেটিকাছ চাইনাছ নামে পৰিচিত। ইয়াৰ অৰ্থ গংগা উপসাগৰ (Gulf of the Ganges)। বংগোপসাগৰৰ অন্যান্য সংস্কৃত নামসমূহ হল: 'বঙ্গোপসাগৰ' (সংস্কৃত: वङ्गोपसागर), 'বংগসাগৰ' (সংস্কৃত: वङ्गसागर) ও 'পূৰ্বপয়োধি' (সংস্কৃত:पूर्वपयोधि, পূৰ্ব মহাসাগৰ)।
সমুদ্ৰবন্দৰ
বাংলাদেশৰ প্ৰধান দুটা সমুদ্ৰবন্দৰ চট্টগ্ৰাম আৰু মংলা বন্দৰ এই উপসাগৰৰ পাৰত অৱস্থিত। ভাৰতৰ প্ৰধান সমুদ্ৰ বন্দৰৰ ভিতৰত কাকিনাড়া, চেন্নাই, বিশাখাপট্টনম, কলকাতা, তৃণকমলি, পণ্ডিচেৰী আৰু পাৰাদিপ। ম্যানমাৰৰ পূৰ্বৰ ৰাজধানী আৰু সৰ্ববৃহৎ নগৰী য়াংগুন বংগোপসাগৰৰ এটি উল্লেখযোগ্য সমুদ্ৰবন্দৰ।
দ্বীপপুঞ্জ
বংগোপসাগৰত কেইবাটাও দ্বীপমালা আছে। তাৰে ভিতৰত আন্দামান, নিকোবৰ আৰু মাৰ্গুই দ্বীপপুঞ্জ অন্যতম। উত্তৰ-পূবত ম্যানমাৰৰ উপকূলৰ চিদুবা দ্বীপপুঞ্জ কেইবাটাও সুপ্ত আগ্নেয়গিৰিৰ বাবে বিখ্যাত যি মাজে মাজে সক্ৰিয় হয়। গ্ৰেট আন্দামান হৈছে আন্দামান দ্বীপমালাৰ প্ৰধান দ্বীপ; অন্যহাতে ৰিছি দ্বীপ ক্ষুদ্ৰতম দ্বীপপুঞ্জ। ৫৭২ টা দ্বীপৰ ভিতৰত ৩৭ টাতে অধিবাসী আছে। আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপত বেছিভাগ লোক বাস কৰে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:উপসাগৰ
চ'ল'-স্বান আৰ্হি (অৰ্থনীতি)
সমষ্টিবাদী অৰ্থনীতিত চ'ল'-স্বান আৰ্হি হ'ল দীৰ্ঘকালীন অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ এক গাণিতিক আৰ্হি। ই বিকাশ অৰ্থনীতিৰ আতাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰভাৱশালী আৰ্হিৰ অন্যতম। ১৯৫৬ চনত, অৰ্থনীতিবিদ ৰবাৰ্ট চ'ল' আৰু ট্ৰেভৰ স্বানে স্বাধীনভাৱে এই আৰ্হি আগবঢ়াইছিল। এই আৰ্হিত অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ কাৰণ হিচাপে জনসংখ্যা বৃদ্ধি, মূলধন বৃদ্ধি আৰু প্ৰযুক্তিৰ বিকাশক মান্যতা প্ৰদান কৰা হৈছে। আৰ্হিটোৰ কেন্দ্ৰত আছে এটি নব্য-ধ্ৰুপদী উৎপাদন ফলন। সাধাৰণতে এই উৎপাদন ফলনক কব-ডৌগলাচ ৰূপৰ বুলি ধৰি লোৱা হয়। এই নব্য-ধ্ৰুপদী আৰ্হিয়ে পূৰ্বৰ কেইন্সিয়ান হেৰড-ডমাৰ আৰ্হিৰ আগশাৰীৰ স্থান গ্ৰহণ কৰিছিল।
গাণিতিকভাৱে চ'ল'-স্বান আৰ্হি এটি অতিকৈ সৰল আৰ্হি, য'ত কেৱল এটা মাথো অ-ৰৈখিক সাধাৰণ অৱকল সমীকৰণে জনমুৰি মূলধনৰ মানৰ পৰিৱৰ্তন নিৰ্ণয় কৰে। সেয়ে, এই আৰ্হি আন কেইবাটাও অধিক জটিল আৰ্হিৰ গুড়ি। বিশেষকৈ, ৰামচে'-কেচ-কুপমান্স আৰ্হি এই চ'ল'-স্বান আৰ্হিৰ নিকটৱৰ্তী, য'ত অৰ্থনীতিবিদ ডেভিড কেচ আৰু জালিং কুপমান্সে ফ্ৰেংক ৰামচে'ৰ উপভোক্তাৰ বৃহদায়নৰ বিশ্লেষণ আৰ্হিত যোগ কৰিছিল।
অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ অধ্যয়নত অৱদানৰ বাবে ৰবাৰ্ট চ'ল'ক ১৯৮৭ৰ অৰ্থনীতিৰ নোবেল বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
ধাৰণা
চ'ল'-স্বান আৰ্হিত কেইবাটাও ধাৰণা প্ৰশ্ন নকৰাকৈ মানি লোৱা হৈছে। ধৰি লওক কাল tত Y(t) কোনো অৰ্থনীতিৰ মুঠ আয়, K(t) অৰ্থনীতিৰ মূলধনৰ স্তৰ, L(t) শ্ৰমৰ স্তৰ (জনসংখ্যা বা কামিলা জনসংখ্যা) আৰু A(t) প্ৰযুক্তিৰ স্তৰ। তেন্তে চ'ল' আৰ্হিৰ কেন্দ্ৰত আছে এই নব্য-ধ্ৰুপদী উৎপাদন ফলন-- । মন কৰক যে, এই ফলনত প্ৰযুক্তি আৰু শ্ৰমক গুণফলহে অন্তৰ্ভুক্ত। এনে প্ৰযুক্তিক হেৰড-নিৰপেক্ষ বোলা হয়। A(t)L(t) হ'ল প্ৰভাৱশালী শ্ৰম। চ'ল'-স্বান আৰ্হিৰ এক মুখ্য ধাৰণা হ'ল Constant Returns to Scale (CRS), অৰ্থাৎ,, যদি c>0-- যদি মূলধন আৰু প্ৰভাৱশালী শ্ৰম c গুণ বৃদ্ধি কৰা হয়, তেন্তে মুঠ আয়ো c গুণ বৃদ্ধি পাব। এই ধাৰণাৰ বাবে, আমি এনেদৰে লিখিব পাৰোঁ: , ইয়াত । ধৰি লওক , তেন্তে, y= f(k)।
CRSৰ উপৰিও আন কিছু ধাৰণা ফলন fৰ বাবে মানি লোৱা হয়: । এই কথা প্ৰমাণ কৰিব পৰা যায় যে এই ধাৰণাসমূহ এই দাবীৰ সমকক্ষ যে মূলধনৰ প্ৰতিফল ধনাত্মক কিন্তু হ্ৰাস হয়। ইয়াৰ উপৰিও, প্ৰায় ইনাডা চৰ্তসমূহৰ পূৰ্তি মানি লোৱা হয়: আৰু ।
ওপৰৰ আতাইকেইটা ধাৰণা উৎপাদন ফলৰ সৈতে সম্বন্ধিত। এই ধাৰণাৰ উপৰিও, সময়ৰ সৈতে মূলধন, প্ৰযুক্তি আৰু শ্ৰমৰ স্তৰৰ সলনিৰ কিছু ধাৰণা মানি লোৱা হয়। চ'ল'-স্বান আৰ্হিত ধৰি লোৱা হয় যে শ্ৰম আৰু প্ৰযুক্তিৰ বৃদ্ধিৰ দৰ ধ্ৰুৱক: আৰু । মূলধনৰ বৃদ্ধিৰ দৰ নিৰ্ভৰ কৰে বিনিয়োগ আৰু অৱমূল্যায়নৰ ওপৰত: । ইয়াত s হৈছে অৰ্থনীতিৰ সঞ্চয়ৰ দৰ, sY(t) মুঠ সঞ্চয়, যি বিনিয়োগৰ সমান। \delta হৈছে অৱমূল্যায়নৰ দৰ।
আৰ্হিৰ গতিবিজ্ঞান
যিহেতু দীৰ্ঘকালতো অৰ্থনীতিৰ আয় বৃদ্ধি পায় থাকিব পাৰে, সেয়ে মূলধনৰ ঠাইত প্ৰতি প্ৰভাৱশালী শ্ৰম মূলধনৰ গতি অধ্যয়ন কৰা সহজ হৈ পৰে। আমি পাওঁ যে:
ওপৰৰ সমীকৰণেই চ'ল'-স্বান আৰ্হিৰ মুখ্য সমীকৰণ। এই সমীকৰণে প্ৰতি প্ৰভাৱশালী শ্ৰম মূলধনৰ সময়ৰ সৈতে গতিক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।
ভাৰসাম্য বিকাশ পথ
দীৰ্ধকালীন বিশ্লেষণত, কোনো এখন অৰ্থনীতি অগ্ৰসৰ হ'ব এনে অৱস্থালৈ য'ত k(t) স্থায়ী হ'ব, বা হ'ব। ধৰি লওক এনে অৱস্থাত k = k^*। এই অৱস্থাকে ভাৰসাম্য বিকাশ পথ বোলা হয়। এই পথত তলত দিয়া সমীকৰণ সত্য হ'ব: । যিহেতু n, g আৰু \delta ধ্ৰুৱক, আৰু f''(k) ঋণাত্মক, সেয়ে, যদি বৰ্তমানে k< k^*, তেন্তে k বৃদ্ধি পাব আৰু যদি k > k^*, তেন্তে k হ্ৰাস পাব। দুয়ো দিশৰ পৰাই, k অগ্ৰসৰ হ'ব k^*ৰ দিশে, আৰু অৰ্থনীতি অগ্ৰসৰ হ'ব ভাৰসাম্য বৃদ্ধি পথৰ দিশে।
এই পথত আয় Yৰ বৃদ্ধিৰ হাৰ n + g আৰু জনমুৰি আয়ৰ বৃদ্ধিৰ হাৰ g। অৰ্থাৎ, চ'ল'-স্বান আৰ্হিৰ মতে, দীৰ্ঘকালীন অৰ্থনৈতিক আয় বৃদ্ধিৰ এটাই মুখ্য কাৰণ আছে-- প্ৰযুক্তিৰ স্তৰ বৃদ্ধি।
অভিসৰণ
চ'ল'-স্বান আৰ্হিৰ এক অতিকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভৱিষ্যদ্বানী হ'ল অভিসৰণ। অভিসৰণো দুই প্ৰকাৰৰ হ'ব পাৰে।
চৰ্ত-বিহীন অভিসৰণ
যদি প্ৰত্যেক অৰ্থনীতিৰ উৎপাদন ফলন একেই হয়, তেতিয়া চ'ল'-স্বান আৰ্হিৰ মতে, kৰ মূল্য কম থকা দুখীয়া দেশৰ আয় বৃদ্ধিৰ গতি ধনী দেশতকৈ অধিক হ'ব। সেয়ে সময় বাগৰাৰ লগতে, আমি দেখিম যে দেশসমূহৰ মাজৰ অৰ্থনৈতিক বৈষম্য হ্ৰাস পাবলৈ ধৰিব।
এই দাবীৰ সত্যাসত্য পৰীক্ষা কৰিবলৈ অৰ্থনীতিবিদ বাউমলে ১৯৮৬ত যত্ন কৰিছিল। তেওঁৰ গৱেষণাৰ মতে, মেডিচন (১৯৮২)ত তথ্য থকা ১৬ ঔদ্যোগীকৃত অৰ্থনীতিৰ বাবে, প্ৰায় নিখুঁট চৰ্ত-বিহীন অভিসৰণ প্ৰকৃততে দেখা দিছিল। পিচে ডে লঙে ১৯৮৮ত দেখাইছিল যে বাউমলৰ এই বিশ্লেষণ ত্ৰুতিপূৰ্ণ, যিহেতু বাউমলে কেৱল এনে দেশহে গণ্য কৰিছিল যি ১৯৮২লৈ ঔদ্যোগীকৃত হৈছিল। ডে লঙে নিজৰ বিশ্লেষণ আগবঢ়ালে-- য'ত তেওঁ ১৮৭০ৰ জনমুৰি জাতীয় আয়ৰ আধাৰত ধনী এনে কেইবাখনো অতিৰিক্ত দেশৰ তথ্য অন্তৰ্ভুক্ত কৰিলে যি ১৯৮২ৰ তথ্য অনুযায়ী বাউমোৰ ধনী দেশৰ তালিকাত নাছিল। এনে কৰাৰ পাছত, বাউমলে লাভ কৰা সাক্ষ্যৰ প্ৰায় অৰ্ধাংশ বিলোপ পালে। তদুপৰি, ডে লঙে যুক্তি আগবঢ়ালে, যে ১৮৭০ৰ যি তথ্য উপলব্ধ, সেয়া ত্ৰুতিপূৰ্ণ হ'ব পাৰে, যিহেতু ই অতিকৈ পুৰণা তথ্য। ত্ৰুতিৰ পৰিমাণ নজনাকৈ অভিসৰণৰ মান জনা অসম্ভৱ। ধৰি লওক, অৰ্থাৎ প্ৰত্যেক দেশ iৰ বাবে ধৰি লওক জনমুৰি আয় জোখ-মাখ কৰোঁতে 100u_i \% ভুল হৈছিল। এই ভুলৰ পৰিমাণ আমাৰ বাবে জনাটো অসম্ভৱ, আমি কেৱল অনুমানহে কৰিব পাৰোঁ। সেয়ে আমাৰ বাবে এই ভুল এটি যাদৃশ্যিক সংখ্যা। এই যাদৃশ্যিক সংখ্যাৰ প্ৰমাপ ব্যত্যয় \sigmaৰ মূল্য জনাটোও অসম্ভৱ। পিচে আমি \sigmaৰ ভিন্ন মানৰ বাবে অভিসৰণৰ পৰিমাণ অনুমান কৰিব পাৰোঁ। যদি \sigmaৰ মান কমো ৰখা হয়, আমি দেখোঁ যে চৰ্ত-বিহীন অভিসৰণৰ সকলো সাক্ষ্য বিলোপ পায়। \sigma=0.15তেই অভিসৰণৰ পৰিমাণ ০ হৈ পৰে।
চৰ্ত-পূৰ্ণ অভিসৰণ
চৰ্ত-বিহীন অভিসৰণ তেতিয়াহে দেখা দিব যেতিয়া সকলো দেশৰ উৎপাদন ফলন একেই হ'ব। পিচে এই কথা প্ৰায় নিশ্চিত যে তেনে নহয়। কোনো দেশৰ উৎপাদন ফলন নিৰ্ভৰ কৰিব অনেক কথাৰ ওপৰত-- দেশখনৰ আনুষ্ঠানিক ব্যৱস্থা কেনে ধৰণৰ, শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যৰ মান, অৰ্থনীতিখন বজাৰ অৰ্থনীতি নে চৰকাৰী হস্তক্ষেপ আছে, আন দেশৰ সৈতে আমদানি-ৰপ্তানিৰ নীতি কি ইত্যাদি।
যদি এনে অনেক কথাৰ মিল আছে, তেন্তে আমি দুখন দেশৰ মাজৰ অভিসৰণ লক্ষ্য কৰিব পাৰিম, চ'ল'-স্বান আৰ্হিৰ মতে। এই দাবীৰ পৰীক্ষা কৰোঁতে পোৱা হৈছে যে বাস্তৱত এনে চৰ্ত-পূৰ্ণ অভিসৰণ দেখা যায়। ভিন্ন দেশৰ তুলনামূলক অধ্যয়নেও এই দাবীক সমৰ্থন কৰে।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অৰ্থনৈতিক আৰ্হি
অস্তিত্বৰ সংকট
অস্তিত্বৰ সংকট (অস্তিত্বৰ ভীতি হিচাপেও জনা যায়; Existential crisis) ব্যক্তিবিশেষৰ জীৱনৰ কিছুমান মুহূৰ্ত যেতিয়া তেওঁ নিজৰ জীৱনৰ অৰ্থ, উদ্দেশ্য আৰু মূল্য সম্পৰ্কে সন্দিগ্ধ হৈ উঠে আৰু এই মননসমূহৰ যোগেদি ঋণাত্মকভাৱে প্ৰভাৱান্বিত হয়। সৰ্বসাধাৰণতে এনেধৰণৰ চিন্তা হতাশগ্ৰস্ততাৰ বা অৱধাৰিতভাৱে জীৱনৰ অভীষ্ট সম্পৰ্কে ঋণাত্মক জল্পনা, যেনে জীৱনৰ সমস্ত প্ৰয়াসৰ সাৰশূন্যতা (উদাহৰণস্বৰূপে, "এদিনাখন যদি মই বিস্মৃত হৈ যাওঁ, এই সকলোবোৰ কামৰ প্ৰয়োজন কি?")-ৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থাকে; অৱশ্যে ই আৱশ্যিক নহয়। মানৱ জীৱনৰ অস্তিত্বৰ অৰ্থ আৰু উদ্দেশ্য সম্পৰ্কীয় এই আস্পদ "অস্তিত্ববাদ"ৰ দৰ্শনমূলক পৰম্পৰাৰ এক মুখ্য আলোচ্য বিষয়।
বৰ্ণনা
অস্তিত্বৰ সংকট ব্যক্তিবিশেষৰ জীৱনত কোনো বিশেষ পৰিঘটনাৰ জৰিয়তে উদ্ভুত হ'ব পাৰে। এইসমূহৰ ভিতৰত মনোগত যন্ত্ৰণা, বিবাহ, বিচ্ছেদ, গুৰুতৰ ক্ষতি, কোনো আপোনজনৰ বিয়োগ, কোনো জীৱন সংকটদায়িনী ঘটনা, নতুন প্ৰেমসংগী, মানসিক উত্তেজনাকাৰী ঔষধ বা ড্ৰাগৰ ব্যৱহাৰ, প্ৰাপ্তবয়স্ক কিশোৰ-কিশোৰীৰ গৃহত্যাগ, জীৱনৰ কিছুমান বিশেষ বয়সৰ প্ৰাপ্তি (১৮ বছৰ, ৪০ বছৰ প্ৰাপ্তি ইত্যাদি) উল্লেখনীয়। অস্তিত্বৰ সংকটে জীৱনৰ নশ্বৰতা সম্পৰ্কে সচৰাচৰভাৱেই ভুক্তভোগীৰ অন্তৰ্দৃষ্টিৰ উদ্ৰেক কৰে আৰু এইদৰে ই মনস্তাত্বিক অৱদমন (psychological repression)-ৰ সূচনা কৰে। অস্তিত্বৰ সংকটৰ সৈতে উদ্বিগ্নতা আৰু হতাশগ্ৰস্ততাৰ বহুখিনি সাদৃশ্য আছে।
ব্যক্তিবিশেষৰ জীৱনৰ সংকটবিশেষত যেতিয়া তেওঁ‌ অনুধাৱন কৰে যে তেওঁ নিজে বাছি লোৱা বিকল্পৰ মাজেদিয়েই সদায় নিজৰ জীৱনক সংজ্ঞায়িত কৰিব লাগিব, সেই পৰিস্থিতিক অস্তিত্ববাদী দৰ্শনৰ ব্যাখ্যাত "অস্তিত্বৰ সংকট" হিচাপে আখ্যায়িত কৰা হয়। যেতিয়া ব্যক্তিবিশেষে স্বীকাৰ কৰি লয় যে আনকি কোনো বিশেষ কৰ্মৰ পৰা আঁতৰি থকা বা কোনো বিকল্পৰ প্ৰতি সন্মতি নিবৃত্তিৰ সিদ্ধান্তও যে একধৰণৰ জীৱন বিকল্পই, তেতিয়া অস্তিত্বৰ সংকটৰ উদ্ৰেক হয়। অন্যাৰ্থত, মানৱজাতি স্বতন্ত্ৰতাৰে "দণ্ডিত"।
পৰিচালনা
Peter Wessel Zapffe নামৰ নৰ'ৱেৰ দাৰ্শনিক আৰু নাস্তিবাদ আৰু অ-নশ্বৰতাৰ প্ৰবক্তাগৰাকীয়ে তেওঁৰ The Last Messiah শীৰ্ষক নিৱন্ধৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰিছিল যে, তেওঁৰ বিশ্বাস অনুসৰি সকলো সচেতন জীৱই অস্তিত্বৰ সম্পৰ্কে উদাসীনতা আৰু অসংগতাৰ সংশয়ৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ চাৰিধৰণৰ উপায় অৱলম্বন কৰে। এইসমূহ হৈছে — anchoring, isolation, distraction, আৰু sublimation।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান শ্ৰেণী:ব্যক্তিগত জীৱন
কলিকতাৰ কৃষ্ণ কূপ
কলিকতাৰ কৃষ্ণ কূপ (Black Hole of Calcutta) আছিল কলিকতাৰ ফৰ্ট উইলিয়াম দূৰ্গত থকা এটি অন্ধকূপ। ইয়াৰ আকাৰ আছিল ৪.৩০ মিটাৰX৫.৫০ মিটাৰ (১৪X১৮ ফুট)। এই অন্ধকূপটোত বংগৰ নৱাব চিৰাজ উদ দৌল্লাই যুদ্ধবন্দীসকলক ১৭৫৬ চনৰ ২০ জুন তাৰিখে আবদ্ধ কৰি থৈছিল। ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ কৰ্মচাৰী আৰু ব্ৰিটিছ যুদ্ধবন্দীজন জেফানিয়াহ হলৱেলৰ ভাষ্য অনুসৰি, ফৰ্ট উইলিমাম দূৰ্গৰ পতনৰ পাছতেই জীৱিত অৱস্থাত থকা ব্ৰিটিছ সৈন্য, ভাৰতীয় চিপাহী আৰু সাধাৰণ ভাৰতীয় নাগৰিকক নিশাটোৰ ভিতৰতে এই কূপত বন্দী কৰি ৰখা হয়। তেওঁলোকৰ অৱস্থা ইমানেই শোচনীয় হৈ পৰে যে, ১৪৬জন বন্দীৰ ১২৩ জনেই অত্যধিক তাপৰ কৱলত পৰি শ্বাসৰুদ্ধ হৈ মৃত্যুমুখত পৰে। আধুনিক ইতিহাসকাৰসকলৰ মতে, ৬৪জন বন্দীক সেইটো কূপলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল আৰু তাৰে ভিতৰত ৪৩জনৰ মৃত্যু হৈছিল।
নেপথ্য
কলিকতা চহৰত যাতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে সুস্থিৰভাৱে আৰু বাধাহীনভাৱে বাণিজ্য প্ৰসাৰ কৰিব পাৰে, তাৰ বাবে ফৰ্ট উইলিমাম দূৰ্গটো স্থাপন কৰা হৈছিল। ১৭৫৬ চনত ফৰাচী ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ দ্বাৰা এক সামৰিক আক্ৰমণৰ সম্ভাৱনাই গা কৰি উঠে। আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবৰ বাবে ব্ৰিটিছসকলে দূৰ্গটো শক্তিশালী কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। কিন্তু ছিৰাজ উদ-দৌলাই দূৰ্গ-নিৰ্মাণৰ কাম-কাজ বন্ধ কৰিবলৈ আদেশ জাৰী কৰে। ফৰাচীসকলে নিৰ্দেশটো মানি ল'লে কিন্তু ব্ৰিটিসকলে অৱজ্ঞা কৰিলে।
ব্ৰিটিছৰ এই অসন্মতিৰ ফলত, ছিৰাজ উদ দৌলাই তেওঁৰ সৈন্যদল সংগঠিত কৰি ফৰ্ট উইলিয়াম দূৰ্গ অৱৰোধ কৰিবলৈ প্ৰস্তুত হ'ল। যুদ্ধত টিকি থাকিবলৈ, ব্ৰিটিছ সেনাধ্যক্ষই সুৰক্ষা-বেষ্টনীত বাছি থকা সৈন্যদলক পলায়ন কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে। প্ৰায়সংখ্যকেই পলায়ন কৰিলে যদিও ১৪৬জন সৈন্যজন জেফেনিয়াহ হলৱেলৰ তত্ত্বাৱধানত তাতেই থাকি গ'ল। তেখেতে আছিল ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ এজন জ্যেষ্ঠ আমোলা। জীৱনৰ আগবয়সত তেখেত এজন সামৰিক শৈল চিকিৎসক আছিল।
ইয়াৰোপৰি, ভাৰতীয় চিপাহীৰ পৰিত্যাগৰ ফলত ফৰ্ট উইলিমায়ত ব্ৰিটিছৰ প্ৰতিৰক্ষা দুৰ্বল হৈ পৰিছিল। ১৭৫৬ চনৰ ২০ জুন তাৰিখে এই দূৰ্গটো সম্পূৰ্ণভাৱে বঙালী সৈন্যই অৱৰুদ্ধ কৰে। ব্ৰিটিছৰ বাচি থকা সেনাসকলক কৰায়ত্ত কৰা হয় আৰু যুদ্ধবন্দী হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। তেওঁলোকৰ সংখ্যাটো ৬৪ ৰ পৰা ৬৯ৰ ভিতৰত হ'ব। তেওঁলোকৰ লগতে আছিল এংলো-ভাৰতীয় বংশমূলৰ অজ্ঞাত সংখ্যাৰ সৈন্য আৰু একাংশ নাগৰিক। এই নাগৰিকসকলেও ফৰ্ট উইলিমায় দূৰ্গতে আশ্ৰয় লৈ আছিল। চিৰাজ উদ দৌল্লাৰ অনুগত সৈন্যদলটোৱে ব্ৰিটিছ বিষয়া আৰু সদাগৰসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰু বলপূৰ্বকভাৱে 'কৃষ্ণ কূপ' নামৰ অন্ধকাৰ কূপটোত আবদ্ধ কৰি ৰাখে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰত শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ
অনিল ৰায়চৌধুৰী
অনিল ৰায়চৌধুৰী (Anil Raichoudhury) এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক, সমাজবিজ্ঞানী, গীতিকাৰ, মুক্তিযোদ্ধা আৰু সাম্যবাদী আদৰ্শৰে উদ্বুদ্ধ প্ৰগতিশীল বুদ্ধিজীৱী। ১৯২৬ চনত বৰপেটাত জন্মলাভ কৰা ৰায়চৌধুৰীয়ে স্কুলীয়া দিনতে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশ লৈছিল। পৰৱৰ্তী কালত সাহিত্যিক হিচাপে সুনাম অৰ্জন কৰা ৰায়চৌধুৰী আকাশবাণীৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত গীতিকাৰ আছিল আৰু প্ৰায় ডেৰশ গীত ৰচনা কৰিছিল। অসম সচিবালয়, শিক্ষকতা, কেন্দ্ৰীয় আবকাৰী পৰিদৰ্শক আদি কৰি প্ৰায় আঠটা চাকৰি বাদ দি ১৯৫১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰশাসনীয় বিভাগৰ কৰ্মচাৰী হিচাপে নিযুক্ত হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৮৬ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। বিশ্ববিদ্যালয় কৰ্মীসংঘৰ সাধাৰণ সম্পাদকৰ উপৰি তেওঁ কাৰ্যকৰী সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু ১৯৬২, ১৯৬৫ আৰু ১৯৭৫ চনত গ্ৰেপ্তাৰ হৈ কাৰাবাস খাটিছিল। প্ৰায় ৩৭ বছৰ ৬ মাহ চাকৰি কৰি ১৯৮৮ চনৰ ৩০ জুনত তেওঁ চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ এজন বামপণ্ঠী নেতা আছিল।
ৰায়চৌধুৰীয়ে অসম আত্মৰক্ষী ফৌজ আৰু অসম জাতীয় সভাৰো নেতৃত্ব লৈছিল। কৃষক শ্ৰমিক আন্দোলনতো তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰবাবে তেওঁ কেইবাবাৰো জেললৈ যাব লগা হৈছিল। ১৯৭১ চনৰপৰা ৰায়চৌধুৰীয়ে নতুন পৃথিৱী নামৰ এখন আলোচনী সম্পাদনা কৰিছিল। নতুন সাহিত্য পৰিষদৰো তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ পৰিষদৰ সম্পাদক হোৱাৰ লগতে ১৯৯৮চনত সভাপতিও হৈছিল। ৯৪ বছৰ বয়সত তেওঁ শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
জন্ম
বৰপেটাৰ দক্ষিণহাটীৰ ৰায়পাৰা গাঁৱৰ বিখ্যাত ৰায়চৌধুৰী পৰিয়ালত ১৯২৬ চনত অনিল ৰায়চৌধুৰীৰ জন্ম হয়। দেউতাক প্ৰয়াত দেৱেন্দ্ৰ নাথ ৰায়চৌধুৰী আৰু মাক প্ৰয়াত গৌৰীবালা ৰায়চৌধুৰী। সৰুতেই মাতৃ ঢুকোৱাত জেঠীমাকহঁতৰ লগত থাকিবলৈ লয়।
শিক্ষা
১৯৩৫ চনত দক্ষিণহাটী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ৰায়চৌধুৰীৰ শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ হয়। প্ৰাথমিক বিদ্যালয় পঢ়াৰ পাছত বৰপেটা বিদ্যাপীঠত নামভৰ্তি কৰে। সেই সময়তে বৰপেটা চহৰত মদ, জুৱাৰ প্ৰকোপ বাঢ়ি অহা দেখি প্ৰসন্নলাল চৌধুৰীআৰু গিৰিশ চন্দ্ৰ চৌধুৰীৰ নেতৃত্বত এক জনমত গঢ়ি তুলিছিল। স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বাবে তেখেতে ১৯৪২/৪৩ চনত স্কুল বৰ্জন কৰিছিল যদিও পুনৰ ১৯৪৪ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাৰ আগমুহূৰ্তত বিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। ১৯৪৪ চনত তেখেত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত অৱত্তীৰ্ণ হয় যদিও পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৪৫ চনত তেখেতে বৰপেটা বিদ্যাপীঠ হাইস্কুলৰপৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰে। ১৯৪৭ চনত তেখেতে আই এ পৰীক্ষা পাছ কৰি যোৰহাট জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ত বি কম পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৪৯ চনত বি কম পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। চাকৰিৰ সন্ধান আৰু এম কম পাঠ্যক্ৰম অধ্যয়নৰ মানসেৰে তেখেতে কলিকতালৈ যাত্ৰা কৰে যদিও বিফল হয় আৰু পুনৰ ১৯৭১ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিচলৈ এম কম পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰে যদিও পৰীক্ষাত নবহাকৈ থাকে।
কৰ্মজীৱন
কলিকতাৰ পৰা ঘূৰি আহি ৰায়চৌধুৰীয়ে বৰপেটা এম ই স্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষকৰ পদত যোগদান কৰে। একে বছৰতে তেখেতে আছাম ট্ৰেডিং কো-অপাৰেটিভত কৰ্মচাৰী ৰূপে যোগদান কৰে যদিও এই চাকৰি এৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অস্থায়ী কৰ্মচাৰীৰূপে যোগদান কৰে। এসময়ত এই চাকৰিও এৰি তেওঁ শ্বিলঙৰ কেন্দ্ৰীয় আবকাৰী পৰিদৰ্শক হয়। আবকাৰী পৰিদৰ্শক হিচাপে তিনিচুকীয়া আৰু ডিব্ৰুগড়তো তেখেতে কিছুদিন কাম কৰাৰ পাছত ১৯৫১ চনত পুনৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চাকৰিত যোগদান কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
সাহিত্যৰাজি
অনিল ৰায়চৌধুৰীয়ে ১৯৬৭ চনত সাহিত্য জগতত প্ৰৱেশ কতে। ড॰ পৰমানন্দ ৰাজবংশীৰ মতে অনিল ৰায়চৌধুৰী এজন যোদ্ধা নহয়, বোদ্ধাও। অসমৰ নৱ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম, নামনি অসমৰ মধ্যশ্ৰেণী- এই দুখন গ্ৰন্থৰ উপৰিও অসমত বাংলাদেশী আৰু অসমীয়া ভাষা সম্পৰ্কে তেখেতে বহুখিনি মূল্যবান প্ৰবন্ধ লিখি থৈ গৈছে। 'কাণ্ডাৰী' তেখেতৰ এখন উল্লেখযোগ্য উপন্যাস আৰু 'দুধু মিঞা' অসমৰ গল্প সাহিত্যত বিশেষ স্থান পাবৰ যোগ্য। গীতি সাহিত্যতো তেখেতৰ দখল আছিল আৰু তেখেত আকাশবাণীৰ এজন নিয়মীয়া গীতিকাৰ আছিল। ১৯৭১ চনত তেখেতৰ উদ্যোগত 'নতুন পৃথিৱী' নামৰ আলোচনীখন প্ৰকাশ পায়। সৌমাৰজ্যোতি, আৱাহন, বৰদৈচিলা, মণিদীপা আদি আলোচনীতো তেওঁ বহু প্ৰবন্ধ লিখিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
অনিল ৰায়চৌধুৰীৰ পত্নীৰ নাম ভাৰতী ৰায়চৌধুৰী। তেওঁৰ পুত্ৰ ভৰদ্বাজ ৰায়চৌধুৰী আৰু বিজয় ৰায়চৌধুৰী, কন্যা উৎপলা ৰায়চৌধুৰী আৰু ৰীণা ৰায়খাটনিয়াৰ।
মৃত্যু
২০২০ চনৰ ১ মে' তাৰিখে, ৯৪ বছৰ বয়সত গুৱাহাটীৰ চানমাৰিস্থিত নিজা বাসভৱনত বাৰ্ধক্যজনিত কাৰণত অনিল ৰায়চৌধুৰীৰ দেহাৱসান ঘটে। জি এম চি এইচত তেখেতে মৰোণোত্তৰ ভাবে দেহদান কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ
ৰূপালীম দত্ত
ৰূপালীম দত্ত (Rupalim Dutta) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া যুক্তিবাদী লেখিকা। তেখেতে এতিয়ালৈকে ৩খন যুক্তিবাদী গ্ৰন্থ আৰু দুখন সম্পাদনামূলক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে বাতৰি কাকত, আলোচনী আদিত প্ৰবন্ধ লিখি আছে৷ তেখেতৰ ৰচনাত নিৰীশ্বৰবাদী চিন্তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে৷ অন্ধবিশ্বাস, গোড়া পৰম্পৰা আদিৰ বিৰুদ্ধেও দত্তই বাতৰি কাকতৰ লেখাৰ জৰিয়তে জনমত গঠন কৰি আহিছে৷
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
তেখেতৰ জন্ম হয় ২৫ জুলাই ১৯৬৮ চনত, দলগাঁও, দৰং জিলাত। তেখেতৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম ক্ৰমে লক্ষিপ্ৰসাদ দত্ত আৰু নলিনী দত্ত।
সৰলা দেৱী
সৰলা দেৱী (Sarala Devi, ১৯ আগষ্ট ১৯০৪ – ৪ অক্টোবৰ ১৯৮৬) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, নাৰীবাদী, সমাজকৰ্মী, ৰাজনীতিবিদ আৰু সাহিত্যিক। তেওঁ ১৯২১ চনত অসহযোগ আন্দোলনত যোগদান কৰা প্ৰথম ওড়িয়া মহিলা আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰথম ওড়িয়া মহিলা প্ৰতিনিধি আছিল। ১৯৩৬ চনৰ ১ এপ্ৰিলত ওড়িশা বিধান সভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। তেওঁ ওড়িশা বিধান সভাৰ প্ৰথম মহিলা অধ্যক্ষ, কটক সমবায় বেংকৰ প্ৰথম মহিলা সঞ্চালক আৰু উৎকল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথম মহিলা চিনেট সদস্য আছিল। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতি সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণৰ শিক্ষা আয়োগত ওড়িশা একমাত্ৰ প্ৰতিনিধি আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০৪ চনৰ ১৯ আগষ্টত বালিকুদাৰ ওচৰৰ নাৰিলো গাঁৱত সৰলা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ উৰিষ্যা বিভাগৰ (বৰ্তমান ওড়িশাৰ জগতসিংপুৰ জিলা) অতি ধনী, অভিজাত জমিদাৰ পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ দেৱান বসুদেৱ কানুংগো আৰু তেওঁৰ মাতৃ পদ্মাৱতী দেৱী। তেওঁক তেওঁৰ দেউতাকৰ ডাঙৰ ভায়েক বালমুকুন্দ কানুংগো পেছাত এজন উপ সংগ্ৰাহকে তুলি লৈছিল আৰু ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। [1] [2] [3] [4] [5] [6] সৰলাই বাঙ্কিত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰিছিল য'ত তেওঁৰ খুৰাক নিযুক্ত আছিল। সেই সময়ত মহিলাসকলৰ উচ্চ শিক্ষাৰ কোনো সুবিধা নাছিল। সেয়েহে তেওঁৰ খুৰাকে ঘৰুৱা শিক্ষকৰ সহায়ত তেওঁক শিক্ষিত কৰিছিল। সৰলাই তেওঁৰ শিক্ষকৰ পৰা বাংলা, সংস্কৃত, ওড়িয়া আৰু মৌলিক ইংৰাজী শিকিছিল। সৰলায়ে খুৰাকৰ সৈতে ১৩ বছৰ বয়সলৈকে বাস কৰিছিল।
জগতসিংপুৰৰ অন্তৰ্গত চত্ৰ গাঁৱৰ ভাগীৰথী মহাপাত্ৰৰ সৈতে সৰলা দেৱীৰ বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল। সৰলা জমিদাৰ পৰিয়ালৰ বোৱাৰী হৈ পৰিছিল কিন্তু তেওঁৰ মনত অহংকাৰ নাছিল।
ৰাজহুৱা জীৱন
বাঙ্কিত থাকোঁতে বাঙ্কিৰ ৰাণী চুকা দেৱীৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰাৰ কাহিনীৰ দ্বাৰা সৰলা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। তেওঁ তেওঁৰ বৃহৎ গহনা সংগ্ৰহৰ এক বৃহৎ অংশ আৰু ভূমিৰ বিশাল অংশ ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ আন্দোলনৰ বাবে দান কৰিছিল। তেওঁ ১৯১৭ চনত প্ৰখ্যাত অধিবক্তা ভাগীৰথী মহাপাত্ৰক বিয়া কৰায়। ভাগীৰথীয়ে ১৯১৮ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰিছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ প্ৰথম ওড়িশা ভ্ৰমণৰ পিছত ১৯২১ চনত সৰলাই কংগ্ৰেছত যোগদান কৰিছিল। তেওঁ ওড়িশা বিধান সভাৰ প্ৰথম মহিলা সদস্য আৰু লগতে ইয়াৰ প্ৰথম মহিলা অধ্যক্ষ আছিল। তেওঁ মহাত্মা গান্ধী, জৱাহৰলাল নেহৰু, দুৰ্গাবাঈ দেশমুখ, আচাৰ্য কৃপালানী, কমলাদেৱী চট্টোপাধ্যায় আৰু সৰোজিনী নাইডুৰ অতি ঘনিষ্ঠ আছিল। তেওঁ ১৯৪৩ চনৰ পৰা ১৯৪৬ চনলৈ কটকত উৎকল সাহিত্য সমাজৰ সম্পাদক আছিল।
মহিলা সংগঠনত ভূমিকা
সৰলা দেৱী, ৰমা দেৱী, শৈলবালা দাস, ৰেবা ৰায় আৰু কুন্তলা কুমাৰীৰ দৰে বিশিষ্ট মহিলা নেত্ৰীসকলৰ গান্ধীজীৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল। তেওঁলোকে মহিলাসকলৰ সামূহিক উন্নতিৰ বাবে চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁলোকে সাহিত্য, শিক্ষা আৰু সভাৰ জৰিয়তে মহিলাসকলে সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন সমস্যাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছিল। সৰলা দেৱীয়ে ওড়িশাৰ মহিলাসকলক একত্ৰিত কৰিবলৈ "উৎকল মহিলা সন্মিলন" নামৰ এক সংগঠন গঠন কৰিছিল। পিছলৈ উৎকল মহিলা সন্মিলনে নিখিল ভাৰতীয় মহিলা সংঘৰ শাখা হিচাপে কাম কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল। ইয়াৰ সফলতাই তেওঁক অধিক গঠনমূলক কাম কৰিবলৈ বিশেষভাৱে উৎসাহিত কৰিছিল। তেওঁ ওড়িশাৰ মহিলা আৰু তেওঁলোকৰ সমস্যাৰ বিষয়ে বিভিন্ন আলোচনীত প্ৰবন্ধ লিখিছিল। ১৯২৪ চনত কটক মহিলা সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ কটক স্বৰাজ্য আশ্ৰমৰ মহিলা সভা আৰু সংগঠনত যোগদান কৰে। তেওঁ বুজি পাইছিল যে মহিলাৰ বিকাশেই দেশৰ উন্নতিৰ একমাত্ৰ উপায়।
কৃষক আন্দোলনত ভূমিকা
দেশৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত প্ৰিন্সলী ষ্টেট সমূহৰ ৰজা আৰু জমিদাৰসকল ইংৰাজসকলৰ শক্তিশালী সমৰ্থক আছিল। জমিদাৰসকলে কৃষকসকলক শোষণ আৰু অত্যাচাৰ কৰি আছিল। সেইকাৰণে কংগ্ৰেছ দলৰ ভিতৰত এটা প্ৰগতিশীল গোটে "উৎকল কংগ্ৰেছ কমিউনিষ্ট সংঘ" নামৰ এটা নতুন সংগঠন গঠন কৰিছিল। নৱকৃষ্ণ চৌধুৰী, সুৰেন্দ্ৰ নাথ দ্বিবেদী, ভাগৱতী চৰণ পানীগ্ৰাহী আৰু মালতী চৌধুৰী সংগঠনটোৰ বিশিষ্ট প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। তেওঁলোক সকলো কাৰ্লমাৰ্ক্সৰ সাম্যবাদী ধাৰণাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল। তেওঁলোকে দেশৰ ৰাজনৈতিক স্বাধীনতাৰ সৈতে জনসাধাৰণৰ অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা কেনেকৈ আহিব পাৰে তাত নিয়োজিত আছিল। তেওঁলোকে কৃষকসকলক জমিদাৰ আৰু মহাজনৰ শোষণৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিবলৈ কৃষকসকলক একত্ৰিত কৰিছিল। সৰলা দেৱীয়ে কংগ্ৰেছৰ সাম্যবাদী কৰ্মীসকলৰ সৈতে কৃষকসকলক সংগঠিত কৰিছিল। ১৯৩৭ চনৰ মে' মাহত ডেলাঙত এখন কৃষক সভা অনুষ্ঠিত হৈছিল। সভাত তেওঁ লোকসকলক জমিদাৰসকলৰ অত্যাচাৰৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিবলৈ আহ্বান জনায়। তেওঁ চৰকাৰক বিধান সভাৰ ভিতৰত বানপীড়িত কৃষকসকলৰ পৰা কৰ সংগ্ৰহ বন্ধ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। তেওঁ চৰকাৰক মানুহক বানপানীৰ পৰা প্ৰতিহত কৰিবলৈ স্থায়ী ব্যৱস্থা ল'বলৈ দাবী জনাইছিল। সৰলা দেৱীয়ে বিধান সভাৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত এই শোষণৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিছিল।
সাহিত্য কৰ্ম
সৰলা দেৱীয়ে সৰুৰে পৰা সাহিত্যৰ সাধনা আৰম্ভ কৰিছিল। সেই যুগত কেইবছৰমানৰ বাবে "এটেণ্ডেণ্ট" নামৰ এখন মাহেকীয়া আলোচনী প্ৰকাশিত হৈছিল। শ্ৰীমতী বসন্ত কুমাৰী দেৱী এই আলোচনীখনৰ সম্পাদক আছিল। আলোচনীখনে সৰোজিনী দেৱী, কোকিল দেৱী, প্ৰমীলা সুন্দৰী, ৰাম সুন্দৰী, কাঞ্চন মণিৰ জৰিয়তে বহুতো বিশিষ্ট মহিলাৰ ৰচনা প্ৰকাশ কৰিছিল। সৰলা দেৱীৰ ৰচনা ১৯২৫ আৰু ১৯২৭ৰ মাজত মুদ্ৰণ কৰা "এটেণ্ডেণ্ট"ত প্ৰকাশ পাইছিল। তাৰে ভিতৰত আছে "ৰোগী সম্ৰাজ্ঞী - শৈৱ", "কল্পিত মৃত্যু" আৰু "অপেক্ষা।" তেওঁৰ সাহিত্যিক প্ৰতিভা ১৫ বছৰ বয়সৰ পৰাতেওঁৰ লিখনিৰ পৰা প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল। তেওঁ সৃষ্টিশীল সাহিত্যিক প্ৰতিভাৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল। "অলকা"ৰ পৰা "চৰকাৰ", "নৱ ভাৰত" আদিলৈকে তেওঁৰ লিখনি উৰিষ্যাৰ বিশিষ্ট আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছিল। মানুহক সজাগ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা উপলব্ধি কৰি মানুহে শিক্ষাৰ উদ্দেশ্যে গাওঁবাসীৰ কথা মহিলাৰ আইনী অধিকাৰ আদিৰ বিষয়ে তেওঁ সৰু সৰু কিতাপ লিখিছিল। তেওঁ "হিন্দুস্তান গ্ৰন্থামলা" নামৰ এটা সংগঠন স্থাপন কৰি ইয়াৰ সম্পাদক হৈছিল। মহিলাসকলৰ বিত্তীয় অৱস্থা সম্পৰ্কে তেওঁৰ গৱেষণা, ভাষণ আৰু লিখনিয়ে সেই সময়ত সমাজৰ মাজত এক আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ "সবিতা" নামৰ এখন আলোচনী সম্পাদনা কৰি আছিল আৰু ইয়াৰ ওপৰত তেওঁৰ মতামতও প্ৰকাশ কৰিছিল। ১৯৩৫ চনত ইয়াক "ভাৰতীয় মহিলা সমস্যা" বুলি কোৱা হৈছিল। তেওঁৰ এখন প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ আৰু নাৰী জগত নামৰ এখন প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থই হিন্দুস্তান সাহিত্য মন্দিৰ প্ৰকাশ কৰিছিল। ই বিভিন্ন দেশত সংঘটিত হোৱা মহিলাৰ জাগৰণৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছিল। ১৯৫৮ চনত কটক প্ৰকাশন গৃহে তেওঁৰ এখন কিতাপ বিশ্ব বিপ্লৱ প্ৰকাশ কৰে। ই চমুকৈ বিশ্ব আৰু ভাৰতৰ বিপ্লৱী মহিলাসকলৰ জীৱন কাহিনী প্ৰকাশ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও, "ৰায় ৰামানন্দ", "সৰলা মহাভাৰতত নাৰী চৰিত্ৰ", বাসন্তী প্ৰভৃতিয়ে গ্ৰন্থ আৰু উপন্যাসসমূহত বিশেষ অৱদান আগবঢ়াইছিল।
অন্তিম জীৱন
সৰলা দেৱী প্ৰায় ন বছৰ বিধান সভাত প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু বিভিন্ন প্ৰগতিশীল আইন গৃহীত কৰাত সহায় কৰিছিল। তেওঁ কেইদিনমানৰ বাবে বিধান সভাত কংগ্ৰেছ দলৰ মুখ্য হুইপ আছিল। তেওঁ নেতাজী সুভাষ চন্দ্ৰ বসু আৰু পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ দ্বাৰা গঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিকল্পনা সমিতিৰ সদস্য আছিল আৰু ওড়িশাৰ কল্যাণৰ বাবে কেইবাটাও প্ৰস্তাৱ কাৰ্যকৰী কৰিছিল। ১৯৪১ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত কংগ্ৰেছে ব্যক্তিগত সত্যাগ্ৰহ আৰম্ভ কৰিছিল। গান্ধীজীয়ে ওড়িশাৰ সৰলা দেৱীক তেওঁৰ প্ৰথম সত্যাগ্ৰহী হিচাপে বাছনি কৰিছিল। তেওঁ যুদ্ধ বিৰোধী শ্লোগানৰ সৈতে ছয় মাহ সেৱা আগবঢ়াইছিল। তেওঁ ১৯৫৫ চনৰ সীমান্ত আন্দোলন আৰু ১৯৫৮ চনৰ ছাত্ৰ আন্দোলনত পোনপটীয়াকৈ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৮৬ চনৰ ৪ অক্টোবৰত ৮২ বছৰ বয়সত সৰলা দেৱীৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:উৰিষ্যাৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
ধনদা দেৱী
ধনদা দেৱী (Dhanada Devi) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ আৰু প্ৰবন্ধকাৰ। তেখেতৰ ঘৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাত। দেৱীৱে অসমীয়া বিষয়ৰ বিষয় শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে ২০২১ বৰ্ষত হাৰমতী হায়াৰছেকেণ্ডেৰীৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। অসমীয়া ভাষাত বহুেকইখন উপন্যাস, গল্পপুথি লিখাৰ লগতে গৰীয়সী, আমাৰ অসম, নিয়মীয়া বাৰ্তা আদি আলোচনীত গল্প প্ৰকাশ কৰি আহিছে৷
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
তেখেতৰ জন্ম হৈছিল ১৯৬১ চনত, নাৰায়ণপুৰত। পিতৃৰ নাম ঘনকান্ত শৰ্মা আৰু মাতৃৰ নাম পোনা দেৱী।
শিক্ষা
তেখেতে বৰবৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰপৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে আৰু ১৯৭৬ চনত হাইস্কুল শিক্ষা লাভ কৰে পিছলাগুড়ি উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰপৰা। ১৯৭৮ চনত নাৰায়ণপুৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত হায়াৰচেকেণ্ডেৰী পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৮৪ চনত নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ত স্নাতক শিক্ষা লাভ কৰে আৰু ১৯৮৭ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অসমীয়া বিভাগত স্নাতকোক্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
চাকৰি জীৱন
তেখেতে হাৰমতী হায়াৰছেকেণ্ডেৰী অসমীয়া বিষয়ৰ বিষয় শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু ২০২১ বৰ্ষত চাকৰিৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
উপন্যাস
ধনদা দেৱীয়ে সাম্প্ৰতিক সময়লৈকে ৭খন উপন্যাস ৰচনা কৰিছে৷ সেইসমূহ হ’ল- কাল সমকাল,(২০০৮, বাণী মন্দিৰ), আৰু মেঘালী দৃষ্টিৰে,(২০০২, নতুন অসম) অঁ আঁয়ঁ ইবাঁচি,(২০১১, বনলতা), দুপাহী খৰিকাজাই, (২০০০, সাৰদা প্ৰকাশন), সোৱণশিৰিৰ সপোন মথি,(আখৰ প্ৰকাশ, প্ৰথম প্ৰকাশ-২০১৫), অসম সাহিত্য সভাৰ কুমাৰ কিশোৰ বঁটা প্ৰাপ্ত উপন্যাস,নদীবান্ধ বিৰোধী আন্দোলনৰ পটভূমিত ৰচিত উপন্যাস), বেলীমুখী বনকুঁৱৰী, (প্ৰকাশক-পূৰ্বাঞ্চল প্ৰকাশ, ২০১৮, প্ৰাক্ স্বাধীনতা আৰু স্বাধীনোত্তৰ কালৰ এখন সমাজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস) , দুপাহি খৰিকাজাই (২০০০, নতুন অসম প্ৰকাশন, চেমনীয়া উপন্যাস)
গল্প সংকলন
তেখেতৰ প্ৰথম গল্প সংকলনখনৰ নাম ‘স্বাধীনতাৰ ৰম্যভূমিত’, এই গ্ৰন্থখনে ‘সদৌ অসম ভবাণী শৰ্মা স্মাৰক চুটি গল্প গ্ৰন্থ বঁটা’ লাভ কৰে৷ সাৰদা প্ৰকাশন, প্ৰথম প্ৰকাশ- ২০০৭, তেখেতৰ আনখন গল্প সংকলন হ’ল ‘বেটুপাতৰ স্বৰলিপি’ (চন্দ্ৰ প্ৰকাশ, ২০১৫)।
টেলিফিল্ম
ধনদা দেৱীৰ ‘আৰোহণ’, শীৰ্ষক এখন চিৰিয়েল ইতিমধ্যে প্ৰচাৰ হৈছে৷ এই চিৰিয়েলখন নৰ্থ ইষ্ট চেনেল যোগে প্ৰচাৰিত (১৯ এপ্ৰিল, ২০০০ চন) প্ৰয়োজক- ঘন হাজৰিকা, বিশিষ্ট নাট্যকাৰ।
বঁটা আৰু সন্মান
ধনদা দেৱীয়ে এতিয়ালৈকে বহুকেইটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বঁটা লাভ কৰিছে৷ সেই সম্পৰ্কে তলত উল্লেখ কৰা হ’ল-
সদৌ অসম ভৱানী শৰ্মা স্মাৰক ছুটি গল্প গ্ৰন্থ বঁটা, ২০০৭ বৰ্ষ
‘সোৱনশিৰিৰ সপোন মথি’ শীৰ্ষক উপন্যাসৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ ‘কুমাৰ কিশোৰ মৌলিক উপন্যাস বঁটা’, ২০১২-২০১৭ বৰ্ষ৷
আম্বেদকাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা, ২০১৮ বৰ্ষ
সতীশ ধৱন
সতীশ ধৱন (Satish Dhawan; ২৫ ছেপ্তেম্বৰ, ১৯২০ – ৩ জানুৱাৰী, ২০০২) এগৰাকী ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ তথা এৰ'স্পেছ অভিযন্তা। তেওঁক ভাৰতত পৰীক্ষামূলক তৰল গতিবিজ্ঞানৰ পিতৃ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। শ্ৰীনগৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰা সতীশ ধৱনে ভাৰততে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও পাছলৈ তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰতো শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰ আছিল টাৰবিউলেন্স আৰু পৰিধি স্তৰ। ১৯৭২ চনত তেওঁ ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাৰ অধ্যক্ষ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তেওঁক ১৯৭১ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ আৰু ১৯৮১ চনত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰা হয়।
ধনদা দেৱী
বঁটা আৰু সন্মান
বীৰ চিলাৰায় ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা, ২০১৯ বৰ্ষ
সতীশ ধৱন
শিক্ষা
ভাৰতৰ লাহোৰত (এতিয়াৰ পাকিস্তানত) অৱস্থিত পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সতীশ ধৱনে পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু গণিতশাস্ত্ৰ বিষয়ত বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ইয়াৰোপৰি তেওঁ যান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিকীৰ স্নাতক আৰু ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ১৯৪৭ চনত মিনেয়াপলিছত অৱস্থিত মিনেছটা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এৰ’স্পেছ অভিযান্ত্ৰিকীত বিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে আৰু কেলিফ'ৰ্ণিয়া প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা বৈমাণিকী অভিযান্ত্ৰিকীৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। ১৯৫১ চনত ড॰ হানছ্ ডব্লিউ. লিপমানৰ নিৰীক্ষণত গণিত আৰু এৰ'স্পেছ অভিযান্ত্ৰিকীত দুটাকৈ পি. এইচ. ডি. অৰ্জন কৰে। তদুপৰি তেওঁ লুধিয়ানাৰ চৰকাৰী মহাবিদ্যালয়টো অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু সেইকাৰণেই ১৯৭৬ চনত পঞ্জাব চৰকাৰে মহাবিদ্যালয়খনৰ নাম তেওঁৰ নামেৰে পুনৰ্নামকৰণ কৰে। <!--
ধনদা দেৱী
বঁটা আৰু সন্মান
অসম সৰ্বশিক্ষা অভিযান মিছনত জিলা সমল ব্যক্তি হিচাপে বহুকেইবাৰ অংশগ্ৰহণ।
সতীশ ধৱন
মহাকাশ অনুসন্ধানত নেতৃত্ব
In 1972 Dr. Dhawan became chairman of the Indian Space Research Organisation (ISRO) and Secretary to the Government of India at the Department of Space.
APJ Abdul Kalam explains that in 1979 when he was the director of a Satellite Launch Vehicle, the mission failed to launch the satellite in the orbit. Instead it was put into Bay of Bengal. The team of Abdul Kalam knew that there is a leakage in the fuel of the system, but they hoped that the leakage is negligible, and they thought there was enough fuel in the system. This miscalculation lead to the failure. Satish Dhawan being the chairman at the time, called Abdul Kalam and conveyed to press "We failed! But I have a very good trust in my team that next time we will be succeeding for sure". This surprised Abdul Kalam as the blame of the failure was taken by the chairman of ISRO. The next mission was prepared and launched successfully in 1980. At this moment of success, Satish Dhawan told Abdul Kalam to attend the press meet without his presence. When the team failed, he took the blame. But when the team succeeded, he redirected the success to his team, thus portraying the picture of a true leader.
ধনদা দেৱী
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
সতীশ ধৱন
মহাকাশ অনুসন্ধানত নেতৃত্ব
Satish Dhawan was chairman of ISRO until 1984.
ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ সঞ্চালক হিচাপে
Dr. Dhawan joined as faculty at the Indian Institute of Science (IISc), Bangalore in 1951 and became its Director in 1962. Although he was the head of the Indian space programme, he devoted substantial efforts towards boundary layer research. His most important contributions are presented in the seminal book Boundary Layer Theory by Hermann Schlichting. He set up the country's first supersonic wind tunnel at IISc. He also pioneered research on relaminarization of separated boundary layer flows, three-dimensional boundary layers and trisonic flows.
মহাকাশ অনুসন্ধানত সমৰ্থন
Dhawan carried out pioneering experiments in rural education, remote sensing and satellite communications. His efforts led to operational systems like INSAT, a telecommunications satellite; IRS, the Indian Remote Sensing satellite; and the Polar Satellite Launch Vehicle (PSLV), that placed India in the league of space faring nations.
সন্মান
Dhawan died on 3 January 2002 in Bangalore. Following his death, the satellite launch centre at Sriharikota, Andhra Pradesh, located about 100 km north of Chennai in South India, was renamed to the Satish Dhawan Space Centre. Satish Chander Dhawan Government College For Boys is named after him.-->
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিযন্তা শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাৰ লগত জড়িত ব্যক্তি
চৰিত পুথি
চৰিত পুথি হৈছে শঙ্কৰোত্তৰ যুগৰ এক প্ৰকাৰৰ সাহিত্য। বৈষ্ণৱ গুৰু শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ,হৰিদেৱ,দামোদৰদেৱৰ জীৱন চৰিত্ৰক কেন্দ্ৰ কৰি তেওঁ লোকৰ শিষ্য সকলে এই জীৱনীমূলক সাহিত্যৰ ৰচনা কৰিছিল। এইদৰে গুৰুৰ গুণ-গৰিমা তথা জীৱন দৰ্শনৰ ওপৰত শিষ্যৰ দ্বাৰা সাহিত্য ৰচনা কৰা প্ৰথাটোক চৰিত তোলা পৰম্পৰা বুলি জনা যায়। চৰিত পুথি সমূহৰ ৰচনাৰ সময় সপ্তদশ শতিকা। সত্ৰৰ ভকত সকলে গুৰুৰ গুণ-গৰিমা আলোচনা কৰা প্ৰক্ৰিয়াটোক এটা প্ৰধান ধৰ্ম কাৰ্য বুলি মানিছিল। প্ৰথম অৱস্থাত চৰিত পুথি সমূহ মুখে মুখে প্ৰচলিত হৈছিল। পিছলৈ সত্ৰৰ শিষ্য সকলে এই মুখে মুখে প্ৰচলিত মহাপুৰুষ সকলৰ জীৱন-কাহিনী সমূহ লিখিবলৈ লয়। লিপিবদ্ধ গ্ৰন্থসমূহক চৰিত পুথি বুলি কোৱা হয়। বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাৰ মতে চৰিত পুথি সমূহৰ বুদ্ধ দেৱৰ চৰিতাৱলীৰ সৈতে সাদৃশ্য আছে।
চৰিত তোলা পৰম্পৰা
বৈষ্ণৱ গুৰু, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ প্ৰিয় শিষ্য মাধৱদেৱ প্ৰমুখ্যে বিশিষ্ট সন্ত-মহন্তসকলৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁলোকৰ জীৱনকথাক সামৰি লৈ চৰিত পুথিসমূহ ৰচনা কৰা হয়। সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা সপ্তদশ শতিকাৰ শেষৰ সময়খিনিয়েই চৰিত পুথিৰ উদ্ভৱ আৰু বিকাশৰ সময়। শঙ্কৰদেৱ, মাধৱদেৱ আদি মহাপুৰুষসকলৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ কাৰ্য আৰু গুণাৱলী কীৰ্তন কৰাটো সত্ৰীয়া ভকতসকলৰ এটা প্ৰধান ধৰ্মকাৰ্য ৰূপে পৰিগণিত হৈছিল। শিষ্যসকলক আগত লৈ সত্ৰাধিকাৰে ধৰ্মবিষয়ক কথা আলোচনা কৰাৰ উপৰিও সময়ে সময়ে মহাপুৰুষসকলৰ জীৱন কাহিনীও বৰ্ণনা কৰিছিল আৰু শিষ্যসকলেও ধৰ্মগ্ৰন্থৰ দৰেই সেই কাহিনীবোৰ ভক্তিভাৱে শুনি গৈছিল। মহাপুৰুষসকলৰ জীৱন-কাহিনীসমূহ পোনতে লিপিবদ্ধ হোৱা নাছিল; নাইবা শিষ্যসকলেও লিপিবদ্ধ কৰাৰ কথা ভবা নাছিল, কিন্তু কিছুকাল যোৱাৰ পাছত কিছুমান শিষ্যই গুৰুপৰম্পৰাত বাগৰি অহা কাহিনীবোৰ লিপিবদ্ধ কৰিবলৈ ধৰিলে। এনেদৰে লিপিবদ্ধ কৰা গ্ৰন্থসমূহেই হ’ল চৰিত পুথি। বৈষ্ণৱ গুৰুসকলৰ জীৱন চৰিত অৰ্থাৎ গুণ-গৰিমা জনসাধাৰণৰ আগত ব্যক্ত বা প্ৰকাশ কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে চৰিত পুথিসমূহ ৰচনা কৰা হৈছিল বুলি কোৱা হয়।
মহাপুৰুষসকলৰ উত্তৰকালত অসমত সত্ৰায়ন পৰ্বৰ সূচনা হৈছিল, একেদৰে সত্ৰসমূহৰ প্ৰভাৱপুষ্ট হৈ গাঁৱে-ভূঞে শংকৰদেৱৰ জীৱিত কালছোৱাতেই থান-সত্ৰসমূহত বৈষ্ণৱ ভক্ত সমাজৰ উপাস্য দেৱতাৰ চৰিত্ৰ কীৰ্তন কৰা হৈছিল। কিন্তু শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পাছত অসমৰ বৈষ্ণৱ সত্ৰসমূহ বিভিন্ন কাৰণত ব্ৰহ্ম, পুৰুষ, নিকা আৰু কাল সংহতিৰূপে চাৰিটা থুলত বিভক্ত হৈ পৰিল। এই চাৰিওটা সংহতিতে নাট, গীত, ঘোষা ৰচনা কৰাটো সত্ৰীয়া গুৰুসকলৰ প্ৰধান কৰ্তব্যৰূপে পৰিগণিত হৈছিল। শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পাছত মাধৱদেৱে গুৰুবাক্যকে পালন কৰি শংকৰ গুৰুৰ চৰিত্ৰ পাঠ কৰিবলৈ লৈছিল। সত্ৰৰ ভকতসকলে পোনপ্ৰথমতে মাধৱদেৱৰপৰাই গুৰুকথা শুনিবলৈ সুযোগ পাইছিল। মাধৱদেৱে নামঘোষাৰ বিভিন্ন স্তৱকত গুৰুৰ গুণ গৰিমা উল্লেখ কৰিছে। মাধৱদেৱৰ লেখনিতে গুৰু বন্দনা নাইবা লীলা চৰিত বৰ্ণনাৰ পোনপ্ৰথম আভাস পৰিলক্ষিত হয়। মাধৱদেৱৰ চৰিততোলা প্ৰথা, নামঘোষাৰ স্তৱকত বৰ্ণনা কৰা গুৰুৰ গুণ, গৰিমা আৰু বন্দনাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ভক্তসকলে চৰিত ৰচনা কৰাৰ আদৰ্শ লাভ কৰিছিল। মাধৱদেৱৰ বাহিৰেও শংকৰদেৱৰ সমসাময়িক শাস্ত্ৰজ্ঞ বা পণ্ডিত আচাৰ্যসকলেও শংকৰদেৱক গুৰু, পৰমপুৰুষ, ভগৱানৰ অংশ বা কলা অৱতাৰ বুলি স্বীকাৰ কৰি গৈছে। এই সকলৰ ভিতৰত ৰাম সৰস্বতী, অনন্ত কন্দলি, শ্ৰীধৰ কন্দলি, সুকবি শেখৰ, নাৰায়ণ ঠাকুৰ আদি উল্লেখযোগ্য। অসমীয়া বৈষ্ণৱ সমাজত, সত্ৰীয়া সংস্কৃতিত এইধৰণৰ চৰিত চৰ্চা কৰা প্ৰথাটোকে চৰিত তোলা প্ৰথা বুলি কোৱা হয়।