cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
মহাভাৰতৰ পাত্ৰ
অভিমন্যু
অভিমন্যু (Abhimanyu) মহাভাৰত মহাকাব্যৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য বীৰ চৰিত্ৰ আৰু অৰ্জুন-সুভদ্ৰাৰ পুত্ৰ, কৃষ্ণৰ ভাগিন আৰু মৎস্য ৰাজকন্যা উত্তৰাৰ স্বামী। সাহস আৰু বীৰত্বত তেওঁ তেওঁৰ পিতৃ অৰ্জুন আৰু পিতামহ ইন্দ্ৰৰ সমতুল্য। কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধৰ ত্ৰয়োদশ দিনা মাত্ৰ ষোল বছৰ বয়সত তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰে। তেওঁৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ পৰীক্ষিতে তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
অম্বা
অম্বা হৈছে হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এক চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ কাশীৰ ৰজা কাশ্যৰ জ্যেষ্ঠ কন্যা আৰু অম্বিকা আৰু অম্বালিকাৰ ভগ্নী। অম্বাক কুৰু ৰাজকুমাৰ ভীষ্মই অপহৰণ কৰিছিল আৰু অম্বাই তেওঁৰ এই দুৰ্ভাগ্যৰ বাবে ভীষ্মক দায়ী কৰিছিল। পিছলৈ ভীষ্মৰ ধ্বংসয়েই অম্বাৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য হৈ পৰে। ইয়াকে পূৰণ কৰিবলৈ তেওঁ দ্ৰুপদৰাজৰ জীয়ৰী আৰু মহাকাব্যৰ নায়িকা দ্ৰৌপদীৰ ভগ্নী শিখান্দিনী হিচাপে পুনৰ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
অম্বালিকা
অম্বালিকা কাশীৰাজৰ কণিষ্ঠা জীয়ৰী। তেওঁ ৰজা বিচিত্ৰবীৰ্যৰ পত্নী আৰু পাণ্ডুৰ মাতৃ। ভীষ্মই অম্বা আৰু অম্বালিকাক স্বয়ংবৰৰ পৰা কাঢ়ি লৈ গৈছিল। বিবাহৰ সাত বছৰ পিছত বিচিত্ৰবীৰ্য যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুবৰণ কৰে আৰু সন্তানহীন হৈ মৃত্যুবৰণ কৰে। কিন্তু বংশধৰসকলৰ পুত্ৰৰ বাবে তাই সত্যৱতীৰ পুত্ৰ মহৰ্ষি বেদব্যাসৰ সৈতে যৌন সম্ভোগ কৰিছিল। কিন্তু সহবাসৰ সময়ত বেদব্যাসৰ ভয়ানক ৰূপ দেখি তাই ভয়তে শ্বেতা পৰি গৈছিল। সেইকাৰণে তাইৰ পুত্ৰ পাণ্ডু শ্বেতা আছিল। তাই তাইৰ অন্তিম জীৱন শাহু সত্যৱতী আৰু ভগ্নী অম্বিকাৰ সৈতে সন্ন্যাসিনীৰ দৰে অতিবাহিত কৰিছিল।
অম্বিকা
অম্বিকা কাশীৰাজৰ মধ্যমা জীয়ৰী। তেওঁ ৰজা বিচিত্ৰবীৰ্যৰ প্ৰথম পত্নী আৰু ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ মাতৃ। ভীষ্মই অম্বা আৰু অম্বালিকাক স্বয়ংবৰৰ পৰা কাঢ়ি লৈ গৈছিল। বিবাহৰ সাত বছৰ পিছত বিচিত্ৰবীৰ্য যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুবৰণ কৰে আৰু সন্তানহীন হৈ মৃত্যুবৰণ কৰে। কিন্তু বংশধৰসকলৰ পুত্ৰৰ বাবে তাই সত্যৱতীৰ পুত্ৰ মহৰ্ষি বেদব্যাসৰ সৈতে যৌন সম্ভোগ কৰিছিল। কিন্তু সহবাসৰ সময়ত বেদব্যাসৰ ভয়ানক ৰূপ দেখি তাই দুয়োটা চকু বন্ধ কৰিছিল। সেইকাৰণে তাইৰ পুত্ৰ ধৃতৰাষ্ট্ৰ জন্মান্ধ আছিল। তাই তাইৰ অন্তিম জীৱন শাহু সত্যৱতী আৰু কনিষ্ঠ ভগ্নী অম্বালিকাৰ সৈতে সন্ন্যাসিনীৰ দৰে অতিবাহিত কৰিছিল।
অশ্বত্থামা
অশ্বত্থামা (अश्वत्थामा, Ashwatthama) মহাভাৰতৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ। তেওঁ মহাভাৰতৰ যুদ্ধত কৌৰৱৰ পক্ষে হৈ পাণ্ডৱৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিছিল। অশ্বত্থামা আছিল গুৰু দ্ৰোণৰ পুত্ৰ। পৌৰাণিক কাহিনীত ইয়াৰ ক্ষেত্ৰত দুটা নাম পোৱা যায়। গুৰু দ্ৰোণৰ পুত্ৰ অশ্বত্থামা আৰু আনটো বনৰ হাতী যাক মহাভাৰতৰ যুদ্ধত ভীমে হত্যা কৰে।
উত্তৰা
উত্তৰা (Uttara) আছিল মৎসদেশৰ ৰজা বিৰাটৰ কন্যা, য’ত পাণ্ডৱসকলে বনবাসৰ সময়ত সেই মৎসদেশতে এবছৰ সময় কটাইছিল৷ তেওঁ অৰ্জুন আৰু সুভদ্ৰাৰ পুত্ৰ অভিমন্যুৰ পত্নী আৰু পৰীক্ষিতৰ মাতৃ আছিল। তেওঁৰ মাকৰ নাম আছিল সুদেষ্ণা। তেওঁ উত্তৰ, স্বেতা আৰু শংকাৰ ভগ্নী আছিল।
কুন্তী
মহাভাৰতৰ আখ্যানমতে কুন্তী (कुन्ती) বা পৃথ্বা মথুৰাৰৰ যাদৱবংশীয় ৰজা শূৰসেনৰ কন্যা, আৰু ৰজা কুন্তীভোজৰ তোলনীয়া কন্যা। তেওঁ বাসুদেৱৰ ভনীয়েক আছিল। হস্তিনাপুৰৰ ৰজা পাণ্ডুলৈ তেওঁৰ বিয়া হৈছিল আৰু কৰ্ণৰ লগতে প্ৰথম তিনিজন পাণ্ডৱৰ মাতৃ হৈছিল। সম্পৰ্কত তেওঁ কৃষ্ণ, বলৰাম আৰু সুভদ্ৰাৰ পেহীয়েক। নকুল আৰু সহদেৱকো তুলি-তালি ডাঙৰ কৰিছিল। কুন্তীক মহাভাৰতৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
কৃষ্ণ
কৃষ্ণ (कृष्ण; Krishna) হিন্দু ধৰ্মৰ এজন আৰাধ্য দেৱতা। কৃষ্ণৰ আক্ষৰিক অৰ্থ "আন্ধাৰ, ক'লা, ঘন নীলা"। এই ধৰ্মৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ে বিভিন্ন দৃষ্টিকোণেৰে কৃষ্ণৰ পূজা কৰে। একাধিক বৈষ্ণৱ সম্প্ৰদায়ত তেওঁক বিষ্ণুৰ অষ্টম অৱতাৰ ৰূপে গণ্য কৰা হয়; অন্যহাতে কৃষ্ণ ধৰ্মৰ অন্যান্য সম্প্ৰদায়সমূহত তেওঁক 'স্বয়ং ভগবান' বা সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়। তেখেতক হিন্দুধৰ্মৰ এখন ধৰ্মগ্ৰন্থ ভাগৱৎ গীতাৰ প্ৰৱৰ্তক বুলিও জনা যায়। বৈষ্ণৱ ধৰ্মবিশ্বাস অনুসৰি শ্ৰীকৃষ্ণক স্বয়ং ভগৱান অথবা সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰৰ মৰ্যাদা দিয়াও হয়। মহাভাৰত কাব্যত তেখেতে কূটনীতিজ্ঞ হিচাবে পাণ্ডৱ পক্ষত এক মুখ্য ভূমিকা পালন কৰিছে।
চতুৰ্থ খ্ৰীষ্টপূৰ্বাব্দৰ পৰাই 'বাসুদেৱ', 'বালকৃষ্ণ' আৰু 'গোপাল' প্ৰভৃতি কৃষ্ণৰ নানা ৰূপৰ পূজাকাৰী বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ অস্তিত্বৰ কথা জনা যায়। খ্ৰীষ্টিয় নৱম শতাব্দীতেই দক্ষিণ ভাৰতত কৃষ্ণভক্তিৰ আন্দোলন বিয়পি পৰে। উত্তৰ ভাৰতত কৃষ্ণধৰ্মৰ সম্প্ৰদায়সমূহ সুপ্ৰতিষ্ঠিত হয় প্ৰায় একাদশ শতাব্দীত। দশম শতাব্দীৰ পৰাই ভক্তি আন্দোলনৰ ক্ৰমবিস্তাৰৰ ফলত কৃষ্ণ শিল্পকলাৰ এক মুখ্য বিষয় হৈ উঠে। উৰিষ্যাত জগন্নাথ, মহাৰাষ্ট্ৰত বিঠোবা, ৰাজস্থানত শ্ৰীনাথজি প্ৰভৃতি কৃষ্ণৰ ৰূপসমূহক কেন্দ্ৰ কৰি আঞ্চলিক ভক্তি-সংস্কৃতিয়ে বিকাশলাভ কৰে।
গংগা দেৱী
গঙ্গা (সংস্কৃত: गंगा ', থাই: คงคา Khongkha) গঙ্গা নদীৰ''' মূৰ্তিস্বৰূপ এক হিন্দু দেৱী। হিন্দুধৰ্মত এই দেৱী বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানৰ অধিকাৰিণী। হিন্দুসকলে বিশ্বাস কৰে যে গঙ্গাত স্নান কৰিলে সমস্ত পাপ খণ্ডন হয় আৰু জীৱই মুক্তিলাভ কৰে। অনেকে আত্মীয়স্বজনৰ দেহাৱশেষ বহু দূৰদূৰণিৰ পৰা কঢ়িয়াই আনি গঙ্গাত বিসৰ্জন দিয়ে; তেওঁলোকে ধৰি লয় যে, ইয়াৰ ফলত মৃত ব্যক্তিৰ আত্মাই স্বৰ্গলৈ গমন কৰে। গঙ্গাৰ তীৰবৰ্তী বহু স্থান হিন্দু বিশ্বাস অনুযায়ী পবিত্ৰ। ইয়াৰ মাজত আছে হৰিদ্বাৰ, এলাহাবাদ, বাৰাণসী, নবদ্বীপ, গঙ্গাসাগৰ প্ৰভৃতি। থাইলেণ্ডৰ লয় ক্ৰাথং উৎসৱত পুণ্যাৰ্থীসকলে নদীত বন্তিযুক্ত সৰু সৰু নৌকা উটুৱায় বুদ্ধ আৰু গঙ্গা দেৱীক শ্ৰদ্ধা জনায়।
গান্ধাৰী
গান্ধাৰী (गांधारी, অৰ্থ: গান্ধাৰৰ জীয়ৰী) হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এটি বিশিষ্ট চৰিত্ৰ। তেওঁ গান্ধাৰৰ ৰাজকন্যা আছিল তথা হস্তিনাপুৰৰ অন্ধ ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পত্নী, আৰু এশ পুত্ৰ কৌৰৱৰ মা। পতীব্ৰতা নাৰী গান্ধাৰীক সদগুণৰ প্ৰতীক ৰূপে গণ্য কৰা হয় তথা মহাকাব্যৰ সকলোতকৈ সম্মানিত নৈতিক শক্তি সমূহৰ মাজৰ এটি চৰিত্ৰ। তেওঁ কেৱল এজন অন্ধ ৰজাৰে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাই নহয়, আনকি তেওঁ নিজ স্বামীৰ অক্ষমতাৰ সমভাগি হৈ বিবাহৰ পিছৰ জীৱনচোৱা সম্পূৰ্ণ ৰূপে অন্ধ নাৰী হিচাপে কটাবলৈ সিদ্ধান্ত ল'লে। সেয়ে পিছলৈ তেওঁ চকুত এখন কাপোৰ বান্ধি লৈ অন্ধকাৰৰ সৈতে সহবাস কৰিবলৈ শিকিলে। তেওঁ নিৰ্দিষ্ট জটিল সংকটৰ সময়ত নিজৰ স্বামীক বিভিন্ন পৰামৰ্শ দিছিল, যি সমূহ নৈতিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা সঠিক নাছিল; তেওঁ ধাৰ্ম্মিকতাৰ সৈতে তেওঁৰ আনুগত্যেতা সদায়ে বজাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল আনকি বহু তিতা সংকটৰ শেষ পৰ্যন্ত তেওঁ নিজৰ মতত অটল আছিল। পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱ পক্ষৰ মাজত হোৱা কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত ১৮ দিনৰ ভিতৰত হোৱা তেওঁৰ ১০০পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ সাক্ষী তেওঁ নিজেই আছিল; সন্তানৰ মৃত্যুৰ দুঃখত ম্ৰিয়মাণ হৈ তেওঁ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণক অভিশাপ দিছিল যে, শ্ৰী কৃষ্ণৰ সম্পূৰ্ণ বংশ এইদৰেই ধ্বংস হৈ যাব। জীৱনৰ অন্তিমচোৱা সময় তেওঁ তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে এখন বনৰ আশ্ৰমত কটায়।
দশৰথ
দশৰথ (दशरथ) হৈছে ৰামায়ণ আৰু বিষ্ণু পুৰাণত বৰ্ণিত কোশল দেশৰ ৰজা আৰু ৰামৰ পিতৃ। তেওঁৰ ৰাজধানীৰ নাম অযোধ্যা। তেওঁ আছিল ৰজা অজ আৰু ৰাণী ইন্দুমতীৰ পুত্ৰ। তেওঁৰ তিনিগৰাকী ভাৰ্যা আছিল। তেওঁলোক হৈছে কৌশল্যা, কৈকেয়ী আৰু সুমিত্ৰা। তেওঁলোকৰ গৰ্ভত দশৰথৰ ঔৰষত ৰাম, ভৰত, লক্ষ্মণ আৰু শত্ৰুঘ্নৰ জন্ম হয়।
দুঃশাসন
দুঃশাসন (সংস্কৃত: दुःशासन) অন্ধৰাজ ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু ৰাণী গান্ধাৰীৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ। তেখেত মহাভাৰত মহাকাব্যৰ দুৰ্যোধনৰ সৰু ভায়েক।
দুৰ্যোধন
দুৰ্যোধন (दुर्योधन) মহাভাৰতৰ এটি চৰিত্ৰ। কৌৰৱৰ এশ ভাইৰ ভিতৰত জেষ্ঠ্য। তেওঁ ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু গান্ধাৰীৰ পুত্ৰ।
দ্ৰুপদ
দ্ৰুপদ (द्रुपद) যজ্ঞসেন নামেও পৰিচিত (यज्ञसेन) হ'ল মহাভাৰতৰ এটি চৰিত্ৰ। তেখেত দক্ষিণ পাঞ্চাল ভূমিৰ ৰজা আছিল। তেখেতৰ ৰাজধানী কাম্পিল্য হিচাপে পৰিচিত আছিল। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল পৃষত। তেখেত দ্ৰোণাচাৰ্যৰ বাল্য কালৰ বন্ধু আছিল। দ্ৰোণাচাৰ্যৰ আদেশত অৰ্জুনে দ্ৰুপদ ৰজাক বন্দী কৰিছিল।
ধৃতৰাষ্ট্ৰ
মহাভাৰতত ধৃতৰাষ্ট্ৰ (धृतराष्ट्र, dhṛtarāshtra; lit. "a good king" ) হ'ল হস্তিনাপুৰৰ ৰজা তথা দুৰ্যোধনৰ পিতৃ। গান্ধাৰৰ ৰাজকুমাৰী গান্ধাৰী হ'ল তেখেতৰ পত্নী। তেওঁ জন্মান্ধ আছিল আৰু এশ এটা সন্তানৰ (এজনী জীয়ৰী) পিতৃ আছিল।
নকুল
হিন্দু পুৰাণ মহাভাৰতত নকুল (অৰ্থ: 'বংশৰ আটাইতকৈ সুদৰ্শন') আছিল চতুৰ্থ পাণ্ডৱ। নকুল আৰু তেওঁৰ যমজ ভাই সহদেৱ ৰাণী মাদ্ৰীৰ গৰ্ভজাত। ৰাণী মাদ্ৰী অশ্বিনী-কুমাৰদ্বয়ক আহবান কৰে। অশ্বিনী-কুমাৰদ্বয়ে মাদ্ৰীক বৰ দিয়ে যে তাইৰ দুটা পুত্ৰ উপজিব। ৰাণী যমজ পুত্ৰসহ গৰ্ভৱতী হয় তথা নকুল আৰু সহদেৱক জন্ম দিয়ে।
পৰশুৰাম
পৰশুৰাম (परशुराम) হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ ভগৱান বিষ্ণুৰ ষষ্ঠ অৱতাৰ। তেওঁক ৰাম জমদগ্ন্য, ৰাম ভাৰ্গৱ বা বীৰৰাম নামেৰেও জনা যায়। তেওঁক কলি যুগৰ অন্তত বিষ্ণুৰ দশম অৱতাৰ অৰ্থাৎ কল্কিৰ গুৰুৰূপে আৱিৰ্ভাৱ ঘটিব লগা চিৰঞ্জীৱিসকলৰ এজন বুলি ধৰা হয়। তেওঁৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্যসমূহৰ ভিতৰত আগ্ৰাসী ভাব, ৰণনিপুণতা, বীৰত্ব, নিৰ্মলতা, জ্ঞান আৰু ধৈৰ্য অন্যতম।
পাণ্ডু
পাণ্ডু (Pandu; पाण्डु) হৈছে মহাভাৰতত বৰ্ণিত হস্তিনাপুৰৰ ৰজা তথা পাণ্ডৱৰ পিতৃ। তেওঁ আছিল বিচিত্ৰবীৰ্যৰ কনিষ্ঠ সন্তান। পাণ্ডুৰ পত্নী দুগৰাকীৰ নাম আছিল ক্ৰমে কুন্তী আৰু মাদ্ৰী।
বলোৰাম
বলোৰাম এগৰাকী হিন্দু ভগৱান বা দেৱতা তথা কৃষ্ণৰ ককায়েক। তেওঁ বিশেষভাৱে জগন্নাথ পৰম্পৰাৰে জড়িত এগৰাকী দেৱতা। তেওঁক বলোদেৱ, বলোভদ্ৰ, হলধৰ, হলযোদ্ধা আৰু সংকৰ্ষণ নামেৰেও জনা যায়। ইয়াৰ প্ৰথম দুটা নাম শক্তি আৰু পিছৰ দুটা নাম খেতিৰ সৈতে জড়িত। কৃষি আৰু কৃষকসকলৰ দেৱতা স্বৰূপে তেওঁ প্ৰয়োজনত খেতিৰ সঁজুলিকে অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাৰ্তা দিয়ে।.
বলৰামক বিষ্ণু দেৱতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত শেষনাগৰ অৱতাৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়; কৃষ্ণক বিষ্ণুৰ অৱতাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কোনো কোনো অঞ্চলত বলোৰামক বিষ্ণুৰ দশ অৱতাৰৰ এটা বুলি গণ্য কৰে।
ভাৰতীয় সংস্কৃতিত বলৰামৰ তাৎপৰ্য প্ৰাচীন কালৰে পৰা আছে। ভাৰতীয় শিল্পকলা তেওঁৰ প্ৰতিচ্ছবি সাধাৰণ যুগৰ আৰম্ভণিৰ পৰা আৰম্ভ হৈছে, আৰু খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ মুদ্ৰাত আছে। জৈন ধৰ্মত তেওঁ বলদেৱ নামেৰে পৰিচিত আৰু ঐতিহাসিকভাৱে তেওঁ কৃষক সম্পৰ্কীয় দেৱতা আছিল।
বিচিত্ৰবীৰ্য
কুৰুৰাজ শান্তনুৰ পত্নী সত্যৱতীৰ গৰ্ভত বিচিত্ৰবীৰ্য (विचित्रवीर्य, Vichitravirya)-ৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ ভাতৃ আছিল চিত্ৰাঙ্গদ।
বিদুৰ
বিদুৰ মহাভাৰতৰ অন্যতম কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ তথা কুৰু ৰাজ্যৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱৰ খুৰাক। তেওঁক ক্ষত্ৰি বুলিও জনা যায়।
বিৰাট
বিৰাট (Virata; विराट) হৈছে হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ মহাভাৰতৰ অনুসৰি মৎসদেশৰ ৰজা। তেওঁ উত্তৰ আৰু উত্তৰাৰ পিতৃ তথা অৰ্জুন আৰু সুভদ্ৰাৰ পুত্ৰ অভিমন্যুৰ শহুৰ আছিল। তেওঁৰ পত্নী আছিল সুদেষ্ণা।
ভীষ্ম
ভীষ্ম (সংস্কৃত: भीष्‍म) হ'ল কুৰু ৰজা শান্তনু আৰু গংগা দেৱীৰ অষ্টম পুত্ৰ। ভীষ্মৰ প্ৰকৃত নাম দেৱব্ৰত। মহামুনি বশিষ্ঠৰ পৰা বেদ-বেদান্তৰ জ্ঞান তথা শুক্ৰাচাৰ্যৰ পৰা সকলো শাস্ত্ৰ, কলা আৰু বিজ্ঞানৰ শিক্ষা লাভ কৰা মহাবীৰ ভীষ্ম অদ্বিতীয় ধনুৰ্দ্ধৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰনীতিত সুপণ্ডিত আছিল। বাৰজন মহাৰথীক একেবাৰতে পৰাস্ত কৰিব পৰা সামৰ্থ্য থকা শক্তিশালী ভীষ্ম আছিল এজন অতিমহাৰথী।
যুধিষ্ঠিৰ
হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ মতে যুধিষ্ঠিৰ (युधिष्ठिर) পঞ্চপাণ্ডৱৰ ভিতৰত জ্যেষ্ঠ। তেওঁ কুৰুবংশৰ ৰজা পাণ্ডু আৰু তেওঁৰ প্ৰথম পত্নী কুন্তীৰ পুত্ৰ আছিল। ধৰ্ম দেৱতা অৰ্থাৎ মৃত্যু দেৱতা যমৰ অনুগ্ৰহত তেওঁৰ জন্ম হয়। মহাকাব্যখনত যুধিষ্ঠিৰ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ আৰু পিছলৈ কুৰু ৰাজ্য অৰ্থাৎ হস্তিনাপুৰৰ ৰজা হয়।
ৰুক্মিণী
ৰুক্মিণী বিদৰ্ভ বা কুণ্ডিলৰ ৰজা ভীষ্মকৰ জীয়ৰী আৰু দ্বাৰকাৰ ৰজা ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰধান পত্নী আছিল। কৃষ্ণৰ খ্যাতিৰ কথা শুনি ৰুক্মিণীয়ে তেওঁক মনে-প্ৰানে ভাল পাইছিল। ককায়েক ৰুক্মই বন্ধু আৰু চেদীৰ ৰজা শিশুপালৰ লগত ৰুক্মিণীৰ বিবাহ থিৰ কৰিছিল। এই কথাত অসন্মত হৈ ৰুক্মিণীয়ে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ গোপনে কৃষ্ণলৈ অনুৰোধ পঠিয়ায়। এই অনুৰোধত কৃষ্ণই তেওঁক হৰণ কৰি আনিছিল। ৰুক্মিণীক ধন আৰু সৌভাগ্যৰ দেৱী লক্ষ্মীৰ অৱতাৰ বুলিও গণ্য কৰা হয়।
শকুনি
শকুনি (Shakuni) হৈছে ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পত্নী গান্ধাৰীৰ ভায়েক আৰু দুৰ্যোধন ৰজাৰ মোমায়েক। শকুনি বেচি সময় হস্তিনাপুৰত থাকি দুৰ্যোধনৰ মন্ত্ৰিত্ব কৰে। তেওঁ উলূক আৰু বৃকাসুৰৰ পিতৃ তথা আৰশীৰ স্বামী আছিল।
শান্তনু
শান্তনু (Shantanu) হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ মহাকাব্য মহাভাৰতৰ অনুসৰি হস্তিনাপুৰৰ মহাৰাজ প্ৰতীপৰ পুত্ৰ, গংগা দেৱী আৰু সত্যৱতীৰ পতি আৰু দেৱব্ৰত বা ভীষ্ম, চিত্ৰাঙ্গদ আৰু বিচিত্ৰবীৰ্য্যৰ পিতৃ আছিল। তেওঁ ভাৰত বংশৰ উত্তৰাধিকাৰী তথা পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল।
সত্যৱতী
সত্যৱতী বা মৎস্যগন্ধা (Satyavati; सत्यवती‌‌‌) আছিল কুৰুৰাজ শান্তনুৰ পত্নী, ব্যাস (পৰাশৰৰ সৈতে), চিত্ৰাঙ্গদ আৰু বিচিত্ৰবীৰ্য্যৰ (শান্তনুৰ সৈতে) মাতৃ।
সহদেৱ
মহাভাৰতৰ মতে সহদেৱ হ'ল পঞ্চম পাণ্ডৱ। নকুলৰ যমজ ভাই সহদেৱ ৰাণী মাদ্ৰীৰ গৰ্ভজাত। ৰাণী মাদ্ৰী অশ্বিনী-কুমাৰদ্বয়ক আহবান কৰে। অশ্বিনী-কুমাৰদ্বয়ে মাদ্ৰীক বৰ দিয়ে যে তাইৰ দুটা পুত্ৰ উপজিব। ৰাণী যমজ পুত্ৰসহ গৰ্ভৱতী হয় তথা নকুল আৰু সহদেৱক জন্ম দিয়ে। সহদেৱ ত্ৰিকালদৰ্শী আৰু পৰশু অস্ত্ৰৰ নিপুণ যোদ্ধা আছিল।
সুদেষ্ণা
সুদেষ্ণা বা কৈকেয়ী (Sudeshna) হৈছে মহাভাৰতৰ যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰা মৎসদেশৰ ৰজা বিৰাটৰ পত্নী তথা অভিমন্যুৰ পত্নী উত্তৰাৰ মাতৃ আছিল সুদেষ্ণা। তেওঁ উত্তৰ কুমাৰৰ মাতৃ আৰু কীচকৰ ভনীয়েক আছিল। তেওঁ কেকয় ৰজাৰ কন্যা আছিল কাৰণে তেওঁক কৈকেয়ী বুলিও জনা যায়।
সুভদ্ৰা
সুভদ্ৰা (IAST: Subhadrā) ব্যাস ৰচিত হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এটা চৰিত্ৰ। তেওঁক দেৱী যোগমায়াৰ অৱতাৰ হিচাপে পূজা কৰা হয়। মহাভাৰতত তেওঁ কৃষ্ণৰ বৈমাত্ৰেয় ভগ্নী, বলৰামৰ আপোন ভগ্নী, অৰ্জুনৰ পত্নী, অভিমন্যুৰ ৰ মাক আৰু পৰীক্ষিতৰ আইতাক। তেওঁ বাসুদেৱ আৰু ৰোহিনীৰ জীয়ৰী।
তথ্য সংগ্ৰহ
* শ্ৰেণী:তালিকাসমূহ
দুআ
ইছলামী পৰিভাষাত, দুআ (دُعَاء, বহুবচন: أدْعِيَة; বহুত সময়ত: 'দুয়া' ) শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ 'আহ্বান' বা 'মাতা', যিটো এটা পদ্ধতি-সিদ্ধ মিনতি প্ৰক্ৰিয়া। এই শব্দটো আহিছে এটা আৰবী শব্দৰ পৰা যাৰ অসমীয়া অনুবাদ মাতা বা তলব কৰা আৰু মুছলিম সকলে ইয়াক আইন হিচাপে আৰু বিবেচনা কৰি পালন কৰি থাকে। ইছলাম ধৰ্মৰ নবী মুহাম্মাদে(ছাঃ) কৈছে:দুআ উপাসনাৰ সাৰাংস; আৰু আল্লাহে তেখেতৰ প্ৰেৰিত ধৰ্মগ্ৰন্থ কোৰআনত কৈছে: "আৰু তোমাৰ প্ৰতিপালকে কয়: "মোক মাতা; মই উত্তৰ দিম (তোমালোকৰ প্ৰাৰ্থনাত)""
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
বিত্তীয় ব্যৱস্থা
বিত্তীয় ব্যৱস্থা (Financial System) বুলিলে এক প্ৰণালীবদ্ধ প্ৰতিষ্ঠানিক ব্যৱস্থাকে (Institutional arrangement) বুজোৱা হয়। ইয়াৰ যোগেদি এখন দেশৰ অৰ্থনীতিত থকা বিত্তীয় ৰাহিবোৰ (Financial Surpluses) ৰাহি উৎস বা গোটৰ (Surplus units) পৰা আহৰণ কৰি অথবা সংগ্ৰহ কৰি ঘাটি গোটলৈ (Deficite units) স্থানান্তৰৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰা হয়। এই প্ৰণালীবদ্ধ প্ৰতিষ্ঠানিক ব্যৱস্থাৰ ভিতৰত আছে-
দেশৰ বিত্তীয় ব্যৱস্থাৰ উন্নয়নমূলক কাৰ্যৱলী
দেশৰ বিত্তীয় ব্যৱস্থাই সম্পন্ন কৰা বিভিন্ন উন্নয়নমূলক কাৰ্যৱলীসমূহ হ’ল-
বিত্তীয় সেৱা
বিত্তীয় সেৱা হ’ল বিত্তীয় সম্পৰ্কৰ মূল্য ব্যৱহাৰকাৰী আৰু গ্ৰাহকলৈ আগবঢ়োৱা বিক্ৰীৰ লগত জড়িত কাৰ্যকলাপ, সা-সুবিধা আৰু সন্তুষ্টি। বিত্তীয় সেৱাই মাৰ্চেণ্ট বেংকিং, ক্ৰেডিট কাৰ্ড কোম্পানী, ভোগ্য-সামগ্ৰী বিত্তায়ন কোম্পানী, নিৰাপত্তা পত্ৰৰ দালালি ইত্যাদিৰ যিবোৰ ধন পৰিচালনাৰ লগত জড়িত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বিত্তীয় ব্যৱসায় অথবা সেৱা তাকেই বিত্তীয় সেৱা বোলা হয়।
বিত্তীয় মধ্যস্থতাকাৰী বা প্ৰতিষ্ঠান
দেশৰ জনসাধাৰণ আৰু নিগম খণ্ডৰ বিত্তীয় লেনদেনবিলাকৰ ক্ষেত্ৰত মধ্যস্থতাৰে সুবিধা প্ৰদান কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াত জড়িত সকলো অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানকে বিত্তীয় মধ্যস্থতাকাৰী বা বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
বিত্তীয় বজাৰ
বিত্তীয় বজাৰ (Financial Market) হ’ল এক প্ৰণালীবদ্ধ প্ৰতিষ্ঠানিক ব্যৱস্থা য’ত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বিত্তীয় সম্পদ আৰু ঋণ আহিলাবোৰ যেনে- কাগজী মুদ্ৰা, চেক, বেংক আমানত, বিল, বণ্ড, প্ৰতিশ্ৰুতি পত্ৰ, নিৰাপত্তা পত্ৰ, ঋণপত্ৰ ইত্যাদিৰ লেনদেন সংঘটিত হয়।
বিত্তীয় আহিলা বা সঁজুলি
ম্যাদৰ অন্ততঃ অথবা নিৰ্দিষ্ট সময় যেনে মাহ, তিনিমাহ অথবা বছৰৰে মূলত মূলধনৰ লগতে সুত অথবা লাভ্যাংশ পৰিশোধৰ বাবে বিত্তীয় পৰিসম্পদৰ ওপৰত অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব পৰা নথিয়েই হ’ল বিত্তীয় আহিলা বা সঁজুলি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বাণিজ্য শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
১৭ ডিচেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
কৃষি আৰু কৃষক কল্যাণ মন্ত্ৰালয়
ভাৰত চৰকাৰৰ এটা শাখা কৃষি আৰু কৃষক কল্যাণ মন্ত্ৰালয় (Ministry of Agriculture and Farmers' Welfare) (পূৰ্বতে কৃষি মন্ত্ৰালয়, Ministry of Agriculture) হৈছে ভাৰতত কৃষি সম্পৰ্কীয় নিয়ম আৰু আইন প্ৰস্তুত আৰু প্ৰশাসনৰ শীৰ্ষ সংস্থা। মন্ত্ৰালয়ৰ তিনিটা বিস্তৃত ক্ষেত্ৰ হৈছে কৃষি, খাদ্য প্ৰক্ৰিয়াকৰণ আৰু সহযোগিতা।
ভাৰতৰ আধাতকৈও অধিক জনসংখ্যাৰ বাবে কৃষি হৈছে জীৱিকাৰ মুখ্য উৎস। কৃষিয়ে অনা-কৃষি খণ্ডৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বেছিভাগ সামগ্ৰী আৰু উদ্যোগ খণ্ডৰ বাবে বেছিভাগ কেঁচা সামগ্ৰী প্ৰদান কৰে। ভাৰত হৈছে এক মুখ্যতঃ কৃষিভিত্তিক অৰ্থনীতি ২০০৯-১০ চনত জনসংখ্যাৰ ৫২.১% প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে কৃষি আৰু আনুষঙ্গিক খণ্ডত নিযুক্তি প্ৰাপ্ত বুলি অনুমান কৰা হৈছে। অৰ্থনৈতিক সমীক্ষা-২০১০ অনুসৰি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু কৃষক সম্প্ৰদায়ৰ মিলিত প্ৰচেষ্টাই ২০১০-১১ বৰ্ষত ২৪৪.৭৮ নিযুত টন খাদ্যশস্যৰ অভিলেখ উৎপাদন প্ৰাপ্ত কৰাত সফল হৈছে। কৃষি আৰু সহযোগিতা বিভাগৰ নিৰ্দেশনাত পৰিচালিত (কৃষি এমএমপি)ৰ দৰে বিভিন্ন শস্য বিকাশ আঁচনিৰ অধীনত কৃষকসকললৈ নতুনকৈ বিকশিত শস্য উৎপাদন প্ৰযুক্তিৰ কাৰ্যকৰী স্থানান্তৰৰ জৰিয়তে এই অভিলেখ উৎপাদন প্ৰাপ্ত কৰা হৈছে। উৎপাদনৰ আঁৰৰ অন্যান্য কাৰণবোৰৰ ভিতৰত আছে বৰ্ধিত নিম্নতম সমৰ্থন মূল্যৰ জৰিয়তে বিভিন্ন শস্যৰ লাভজনক মূল্য।
উৎপত্তি
ভাৰতৰ সকলো কৃষি বিষয়ক সমস্যা মোকাবিলা কৰিবলৈ ১৮৭১ চনৰ জুন মাহত ৰাজহ আৰু কৃষি আৰু বাণিজ্য বিভাগ স্থাপন কৰা হৈছিল। এই মন্ত্ৰালয় স্থাপন নোহোৱালৈকে, কৃষি সম্পৰ্কীয় বিষয়বোৰ গৃহ বিভাগৰ দপ্তৰৰ ভিতৰত আছিল। ১৮৮১ চনত, শিক্ষা, স্বাস্থ্য, কৃষি, ৰাজহৰ সম্মিলিত দপ্তৰৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ ৰাজহ আৰু কৃষি বিভাগ স্থাপন কৰা হৈছিল। অৱশ্যে, ১৯৪৭ চনত, কৃষি বিভাগক কৃষি মন্ত্ৰালয় হিচাপে পুনৰ মনোনীত কৰা হয়। কৃষি মন্ত্ৰালয়ক কৃষি আৰু কৃষক কল্যাণ মন্ত্ৰালয় হিচাপে ১৫ আগষ্ট ২০১৫ তাৰিখে পুনৰ নামকৰণ কৰা হয়, কৃষক সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ যত্ন লোৱাৰ বাবে।
বিভাগসমূহ
কৃষি আৰু কৃষক কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ত নিম্নলিখিত দুটা বিভাগ আছে।
মন্ত্ৰালয়ৰ প্ৰশাসনিক মুৰব্বী হৈছে দুয়োটা বিভাগৰ সচিব।
ৰাষ্ট্ৰীয় কৃষি বিকাশ যোজনা
মন্ত্ৰালয়ৰ এক আগশাৰীৰ কাৰ্যসূচী হৈছে ৰাষ্ট্ৰীয় কৃষি বিকাশ যোজনা,যাক ২০০৭ চনত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় উন্নয়ন পৰিষদৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি আৰম্ভ কৰা হৈছিল। এই কাৰ্যসূচীয়ে উৎপাদনশীলতা আৰু সামগ্ৰিক উৎপাদন উন্নত কৰাৰ বাবে শক্তিশালী পৰিকল্পনা, উন্নত সমন্বয় আৰু অধিক পুঁজি প্ৰদান কৰি ভাৰতৰ কৃষিৰ সামগ্ৰিক অৱস্থা উন্নত কৰাৰ চেষ্টা কৰে। ২০০৯-১০ বৰ্ষত এই কাৰ্যসূচীৰ মুঠ বাজেট আছিল মাত্ৰ ৩৮,০০০ কোটি টকাৰ অধিক।
কৃষি মেঘ
কৃষি মেঘ (ৰাষ্ট্ৰীয় কৃষি গৱেষণা আৰু শিক্ষা প্ৰণালী-ক্লাউড আন্তঃগাঁথনি আৰু সেৱা) হৈছে ভাৰত চৰকাৰৰ মুখ্য কৃষি গৱেষণা সংগঠন ভাৰতীয় কৃষি গৱেষণা পৰিষদৰ (আইচিএআৰ) এক তথ্য পুনৰুদ্ধাৰ কেন্দ্ৰ। ই আইচিএআৰৰ মূল্যৱান তথ্য সুৰক্ষিত কৰাত সহায় কৰে। ইয়াক হায়দৰাবাদৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কৃষি গৱেষণা আৰু ব্যৱস্থাপনা একাডেমীত স্থাপন কৰা হৈছে। এই পৰ্টেলৰ লক্ষ্য হৈছে অংশীদাৰসকলক কৃষি খণ্ডত উচ্চ মানদণ্ডৰ আৰু শেহতীয়া তথ্য প্ৰদান কৰা আৰু লগতে কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক প্ৰাসঙ্গিক তথ্য প্ৰদান কৰা। ইয়াক ভাৰত চৰকাৰ আৰু বিশ্ব বেংকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কৃষি উচ্চ শিক্ষা প্ৰকল্প (এন.এ.এইচ.ই.পি.) নামৰ যুটীয়া ভাৱে পুঁজি যোগান ধৰা প্ৰকল্পৰ অধীনত আৰম্ভ কৰা হৈছে।
প্ৰতিবেদন আৰু পৰিসংখ্যা
মন্ত্ৰালয়ে "এক দৃষ্টিত কৃষি পৰিসংখ্যা" শীৰ্ষক এটা বাৰ্ষিক প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰে। ই ভাৰতৰ কৃষি ক্ষেত্ৰৰ জনগাঁথনি, শস্য উৎপাদন (ৰাজ্য অনুসৰি আৰু শস্য-অনুসৰি বিভাজন সহ), গ্ৰাম্য অৰ্থনৈতিক সূচক যেনে ঋণ আদিকে ধৰি ভাৰতৰ কৃষিৰ অৱস্থাৰ এক বিতং ছবি প্ৰদান কৰে। শেহতীয়া প্ৰতিবেদনটো ২০১৪ চনৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছে।
১৮ ফেব্ৰুৱাৰী
১৮ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৪৯তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩১৬টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩১৭ দিন) বাকী থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফেব্ৰুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
আফচানা মিমি
আফচানা মিমি  (আফসানা মিমি, Afsana Mimi) এগৰাকী বাংলাদেশী অভিনেত্ৰী, মডেল,চলচিত্ৰ পৰিচালিকা। মিমিয়ে ১৯৯০ত বাংলাদেশী দূৰদৰ্শনৰ নাটক 'কোথাও কেউ নেই'ৰ দ্বাৰা জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। তাৰ পিছৰে পৰা তেওঁ বহু অন্য দূৰদৰ্শনৰ অনুষ্ঠান তথা চলচিত্ৰৰ কাম কৰিছে।
পিছলৈ তেওঁ 'মনেৰ কথা' নামৰ এটি অনুষ্ঠান উপস্থাপন কৰিছিল।
২০১৩ৰ ছেপ্টেম্বৰত তেওঁ মহম্মদ জফৰ ইকবালৰ গ্ৰন্থ কেম্পৰ আধাৰত এখন চলচিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছে।
আহোম বিবাহ পৰম্পৰা
আহোম বিবাহ পৰম্পৰা (চীনা ভাষা:傣 阿洪 婚姻传统,থাই ভাষা:การแต่งงานแบบดั้งเดิม ไทอาหม, ইংৰাজী ভাষা:Tai Ahom Marriage Tradition) মুখ্য তিনিদিনীয়াকৈ পতা ফুৰালুং ধৰ্মৰ নিয়মেৰে পালন কৰা আহোমসকলৰ একমাত্ৰ বিবাহ পৰম্পৰা। আহোম বিবাহ পৰম্পৰাৰ ৰীতিনীতি মতে ৰিক্ খ্বান উৎসৱ বিবাহৰ প্ৰথম দিনা চাওৱান উৎসৱ বিবাহৰ দ্বিতীয় দিনা আৰু চ'-ক্লঙ তৃতীয় দিনা পাতে। আহোমসকলৰ বিবাহ প্ৰথাত মুখ্য দিনৰ পৰম্পৰা দৰা ঘৰে ছোৱালী অনাৰ দিনা মুখ্য প্ৰথা চ'-ক্লঙ কৰে। আহোম বিবাহত মুঠ জুৰণ সহ বিশতা নিয়ম থাকে।
বুৰঞ্জী আৰু বিৱৰণ
আহোম বিবাহ পদ্ধতিৰ আৰম্ভণি প্ৰাচীন মধ্য সাম্ৰাজ্য চীন দেশৰ মৌঙ ফিত হৈছিল। চাং বংশৰ শাসক লেংডনে অক কাই ম'-হুংৰ জীয়ৰী নাঙ হুন ফাক বিয়া পাতোঁতে আৰম্ভণি কৰিছিল।লাক্-নি কাচ্যেউ বছৰত লেঙ্-ডন্ দেৱতাই মুঙ্-ফি ৰাজ্যত থকা অক্-কাই মহং দেৱৰ বৰজী নাং হুনফাক্ খুজিবলৈ ম'লা-উখ্ৰিকে মুখ্য কৰি কেইবাজনো দেৱতাক পঠায়। অন্যান্য বস্তুৰ লগত তেওঁলোকে নিয়া চকলি-ভাৰত অাগগুৰী কটা তামোল-পাণৰ ঞংচেউ শৰাই দুখন অাৰু ৰো, পখ্ৰ-টঙৰ ৰাঙলী গামোচা সজাই-পৰাই দি পঠায়। ম'লাউখ্ৰি দেৱ গৈ মুং-ফি ৰাজ্যত উপস্থিত হোৱাৰ যথাযোগ্য সন্মান দেখুৱাই অাগবঢ়াই নি তেওঁলোক অহাৰ কাৰণ সুধিলত উত্তৰত ম'লা উখ্ৰিদেৱে এই দৰে কৈছিল--- "লেঙ্-ডন্ মুং ফি নাঙ্ ৰুখাম হিত্‌তে বই ফানু-ৰু লেঙ্-ডন্ মৌ-চেং ৰং খাম্ মুংফি মুং বান্ নাংফু মী স্থা ন্ দুঞাং মি দি তাও জন চু-মৌ।। মৌ-চাউ ম হুং চাম্ কন জান্ থাক্ব অাইলুক্ ঞিং চ্যু নাং হুন্ ফা ক্ব অাও জন্ চ্যো লেঙ্ ডন।। চাউ চু ৰাই-অন্ না চং যুন্ চিম্ লে মাক্ মো কোপ্ বৌ প্লো চুং মৌ চাউ-ক্বা ঐ।।" ম' লাউখ্ৰিদেৱে লেঙ্ ডনে দি পঠিওৱা তামোল-পাণৰ মাননি শৰাই অক্ কাই মহং দেৱৰ অাগত এখন অাৰু নাংফা চাউ কন-জান থাৰ অাগত এখন দি তেওঁৰ উদ্দেশ্য জনাইছিল। অৰ্থাৎ এই মাননি শৰাই দেৱৰাজ লেঙ্-ডনে অাপোনালোকলৈ বুলি মোৰ হাতত দি অাপোনালোকৰ বৰজী অাইদেউ শ্ৰীমতী নাংহুন্ ফাক খুজিবলৈ পঠাই দিছে। সেই হেতুকে মই এই মাননি শৰাই অাগবঢ়াইছোঁ। এই বিষয়ে অাপোনালোকৰ মতামত জনাই সুখী কৰক। "অক্ কাই ম হুং চ খাম্ লাউ বা দি অ" দেৱগুৰু ম'হুঙে অাৰু কন্ জান থাই কন্যা দিম বুলি সন্মতি জনালে। যথা সময়ত চক্-লঙ্ বিধি অনুসৰি বিবাহ সম্পন্ন হ'ল। সেইদিন ধৰি অাহোম সকলৰ মাজত ধাৰাবাহিক ভাৱে চক্-লঙ্ বিধিমতে বিবাহ সম্পন্ন হৈ অাহিছে। তৃতীয় দিনৰ কাৰ্যসূচী চ'-ক্লঙ বিবাহৰ পূৰ্বে কিছু অইন নীতি নিয়ম কৰি লোৱা হয়। সেই নিয়মসমূহ হৈছে- ১. জোৰণ আৰু টেকেলি দিয়া. ২. নোৱনী, ৩.প্ৰীতিভোজ, ৪. ৰিক্ খ্বান উৎসৱ, ৫. চাওবান উৎসৱ, ৬. আপতাঙ কৰা বা গা ধোৱা, ৭. গাঁঠিয়ন খুন্দা, ৮. দৈয়ন দিয়া, ৯. বিবাহ যাত্ৰা, ১০. সোৱাগুৰি তোলা, ১১. দৰা ৰভা তলত মণ্ডপৰ সন্মূখত বহা, ১২. ভিতৰৰ পৰা উলিয়াই আনি দৰাৰ বাওঁফালে কইনাক বহুৱা, ১৩. দৰা আৰু কইনাক সাত পুৰুষৰ বুৰঞ্জী কোৱা, ১৪. চ'-ক্লঙ আয়োজন, ১৫. কইনাই দৰাৰ হাতত হেংদান প্ৰদান, ১৬. ম-লুঙে দৰা কইনাৰ যুগ্ম জীৱনৰ বাবে দিয়া উপদেশ, ১৭. সোণৰ আঙঠি আৰু ৰূপৰ টেমি কটাৰী সলোৱাৰ নিয়ম, ১৮. পঞ্চ অমৃত ভোজন, ১৯. কড়ি খেলাৰ নিয়ম, ২০. কইনাই দৰাৰ শয়ন কক্ষলৈ প্ৰবেশ কৰাৰ পাছত পাচঁ জন দেৱতাক কৰা প্ৰৰ্থনা।
জোৰণ
তিনিদিনীয়া বিবাহ কাৰ্যসূচীৰ পূৰ্বতে কোনোবা এদিনাখন জু-ৰণ কাৰ্য সম্পন্ন কৰা হয়। টাই আহোমৰ ভাষাত ইয়াৰ অৰ্থ যুগ্ম জীৱন অৰ্থাৎ যুগ্ম জীৱনৰ পাতনি এই অনুষ্ঠানৰ দ্বাৰাই মেলা হয়। জো শব্দৰ অৰ্থ হৈছে বাস কৰা বা চিৰন্তন আৰু ৰণ শব্দৰ অৰ্থ হল যুগ্ম অৰ্থাৎ একেলগে বাস কৰা। জোৰণত দৰা ঘৰৰ পৰা কইনা ঘৰলৈ আ-অলংকাৰ যেনে-কেন-ৰু (আহোমসকলৰ পাৰম্পৰিক কাণত পিন্ধা অলংকাৰ), মুঠি খাৰু, ফা ছিট আৰু পৰম্পৰাগত পাটৰ সাজপাৰৰ লগতে দুটা মাটিৰ টেকেলিৰে সৈতে আম পাতৰ ডালি আৰু মাটি মাহ, হালধি আদি এটা টোপোলাত লৈ যায়। জোৰণৰ আন টোপোলাত ৰূপৰ টেমি কটাৰি আৰু তামোল পাণেৰে ধুনিয়া এখন গামোছাৰে বান্ধি আনে। সাধাৰণতে এই জোৰণ দিবলৈ দৰাৰ মাক আৰু লগত বহুতো মতা আৰু মাইকী মানুহো আহে। দৰাঘৰীয়া মাইকী মানুহ বিলাকে প্ৰথমে পাটি পাৰি কইনাক বহুৱায় আৰু তাৰ পাছত কাপেৰ-কানি পিন্ধায়। চুলিত তেল দি ফণিৰে আচুৰি ৰূপৰ তামোল আৰু সোণৰ আঙুঠি থৈ জোৰণৰ নাম গায়। জোৰণ দিয়া মানুহবিলাক ঘৰলৈ উলটি যাওঁতে এটা টেকেলি আৰু মাতি মাহ, হালধিৰ টোপোলা আৰু এখন টেমি কটাৰী কইনাৰ ঘৰৰ পৰা দৰালৈ বুলি লৈ যায়। লগতে কইনাৰ বাপেকে দৰালৈ দিয়া দৰাৰ সজাটো কইনাই চুই দিয়াৰ পাচত লৈ যায়। দৰা আৰু কইনা উভয়ে এই টেমি কটাৰী বিবাহ কাৰ্য শেষ নোহোৱা পৰ্যন্ত অনবৰতে হাতত ৰাখে। হাতত এনেদৰে কটাৰী ৰাখিলে বাহিৰৰ কোনো ভূত-প্ৰেতে বা শত্ৰুৱে লম্ভিব নোৱাৰে বুলি বিশ্বাস কৰে। অসমত আহোমসকলৰ মাজত বিবাহ কাৰ্যত দৰা-কইনা উভয়কে গা ধোওৱাৰ নিয়ম আছে। তিনিবাৰ নাইবা পাঁচবাৰে গা ধোৱায়। প্ৰথম দিনা ৰিক খ্ৱন উৎসৱত আবেলি দৰা-কইনাৰ  মূৰত তোল দিয়াৰ নিয়ম। ইয়াৰ পাছত নোৱাৰৰ নিমিত্তে চাৰিটা বাঁহৰ খুঁটা পুতি তাৰ ওপৰত কলৰ ঢকুৱাৰে সুন্দৰকৈ মেৰিয়াই বেই সাজি লয়। তাৰ ওপৰত তামুলি পীৰা পাৰি গা ধুবলৈ দিয়ে। বেইৰ মাটিৰ তলত বাহিৰৰ ভূত-প্ৰেতে নাপাবলৈ জনবিশ্বাসত এটা কণী, এযোৰ পাণ-তামোলৰ আৰু এটা বেজি পুতি থয়। নোওৱাৰ পানী আনোতে তিৰোতা সকলে নাম গাই ঘটৰ পানী তুলি আনে। এই পানী আনি প্ৰথমে ঘৰৰ সন্মুখৰ ছলত অলপ অলপ কৈ তিনিবাৰ ঢালি দিয়ে। ইয়াৰ পাছতে দৰা-কইনা বেই লৈ নোৱাবলৈ উলিয়াই আনে। নোৱাবৰ নিমিত্তে মাহ-হালধি মিহিকৈ বাঢ়ি লয়। লগতে পানী ঢালিবলৈ কাঁহ বা পিতলৰ কলচী লয়। নোওৱাৰ পানী আনিবলৈ যাওঁতে দুলৰী এটাত চাউল ভৰাই এগছি বান-ফাইৰে সৈতে পাণ-তামোল আৰু এটা পইছা দিযে। এটা কলচীত আমৰ ডালিৰ পানী ভৰোৱা হয়। নোৱাবৰ সময়ত দৰা কইনাৰ সন্মুখত এই দুলৰী কলচী আগত থৈ লয়।
ভোজ
সাধাৰণতে দৰা-কইনা উভয়ৰ ঘৰতেই বিয়াৰ কেইদিনমানৰ আগতে একোটা ভোজ দিয়ে। নজন উপৰিপুৰুষ দেৱতাৰ নিমিত্তে এই ভোজৰ আয়োজন কৰে। ইয়াৰ উপৰি কইনা ঘৰত কন্যা ধৰা ভোজ এটি দিয়ে। আজিকালি আহোম সকলৰ বিয়াৰ এই ভোজটোৰ কিছু পৰিবৰ্তন হৈছে। আগৰ দিনত এই ভোজত গৰু, মহ, গাহৰী বিভিন্ন ধৰণৰ মাছ, শাক-পাছলি, লুকলাও, নামলাও ইত্যাদি দিয়ে। বিয়াৰ সু-মঙ্গল কাৰণে নজন দেৱতাৰ উপলক্ষে উছৰ্গা কৰা এই ভোজত দৰা-কইনাই খাবলৈ কৰাৰ পুৰ্বেই হাতত তামোল-পাণৰ বটা লৈ ৰাইজৰ আগত খ্ৰুপ-তাং জনায়। ৰাইজে তেওঁলোকক জনমিং দিয়ে।
ৰিক খ্বন
বিবাহৰ প্ৰথমদিনা ৰিক খ্ৱন পৰম্পৰা পালন কৰা হয়। ‘ৰিক’ মতা, খ্বন দীৰ্ঘ জীৱন। এই উৎসৱত দুজন বা তিনি জন ম-লুঙে জাকৈ এখন লৈ পুখুৰীৰ পাৰত পাণীৰ দেৱতা খাও খামক পূজা কৰে। এই পূজাত পাণ-তামোল, কুকুৰা কণীদি ভাত আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ বস্তু দিয়ে। সাধাৰণতে এই পূজা কৰি দৰা-কইনাৰ দীৰ্ঘায়ু জীৱন মাতি অনা হয়। আহোম সকলে ইয়াক আয়ুস তোলা বুলিও কয়। জাকৈৰে পাণীত চবিয়াই মাছ ধৰি আগলি কলপাতত ভালদৰে আনি দৰা-কইনাৰ মূৰত থৈ ‘চাও নুৰু চাও কাও ঐ’ বুলি দৰা-কইনাৰ দীৰ্ঘায়ুৰ জীৱন কামনা কৰি খ্ৰুপতাং কৰে। পাছত সেই মাছ ৰান্ধি দৰা-কইনাক খোৱায়।
চাওবান
চাওবান বিবাহৰ দ্বিতীয় দিনা পতা হয়। চাও অৰ্থ দেৱতা, বান অৰ্থ সূৰ্য। এই উৎসৱ দৰা-কইনা উভয়ৰে ঘৰত পাতে। টাই আহোমৰ দেৱতা  লাংকুৰী, জান-চাই হুং, লাং ৰেং, লেংদন আৰু জা চিং ফাক পাণ-তামোলৰ শৰাই দি মন্ত্ৰ মাতে- "“চাও নুৰু চাও কাও ঐ, খুন্ থাও নেউ লাঙ কুৰি প’ফিখ্ৰু" "মেফি ন্যৈউ তাঙ মুবা মঙ ফ্ৰুনা তেউ ফা বা মুকক ঙ নেঙ।" "জীম, মৌ ফুন্ দ্দিন্ বৌমি ঞা।" "ৰেন্ লুঙ তেক্ পিন চাও নুৰু চাও ঐ চাওফা" "জানছাইহুঙ ঙি খ্ৰাইফা লাঙ চাঙ খাই মৌ" "লেংদন তেকপিন চাউ ঙাউ খ্ৰাইফা লেংদন তেকপিন" "খুন চ্যু চঙ দঙ কাও ঐ ফি লাৰেঙ বুতেঙ" "চাও চাম্বা লালা লাখন্ বান্ লালা জ্যু ছি প্লাউ।" "ম্যুৰান্ লুচিপ চিত্ চান্ কৈ পাঙ" "কুণদেউ বা ক্লাউ ক্লাউ নাত চাঙ।" "চাও নুৰু চাও কাও ঐ।" "চাও ফাফেত  থাম্ খান্ বঙ খান্ খাম" "তুমুঙ তুতে লুকৰে ফাচাঙ দাম।" "চঙ চাউ জানাঙ জানাঙ মৌ কেপ ছঙ খাঙ।" "ছঙ ছাঙ জানাঙ জানাঙ মৌ কেপ চঙ বুন্।" "পি পাই লাঙ লাই দাই খুন ফাই নাঙ নাই চম।" "চাও নুৰু চাও কাও ঐ।" "তুন ৰু মুঙ লেন্ খাম চা ও ম নেউ চাওফা ক্ব" "ৰুলাই চামছিপ পোক মৰু হাচিপ পোক চিপ লাই ছিঙ।" "মুঙ তু চাও লাইচিঙ মুঙ তুখন। চাওফা খাম্ চিঙ মুঙ চাওফা পেনছিঙ মুঙ।" "নেকব্ব চেঙ তামলা চাওক চা নিক্ খাম্ চ্যু ক্ব চ্যনিক্ ৰু।" "চাও নুৰু চাও কাও ঐ।" "বান্ ফি ৰিক খন্ চুঙ মৌ চাও চুঙ মৌমিত চাঙ নাই চাও নুৰু চাও ঐ।" "নুক তু দাম তি  ৰেন দাম নুক খক্ চক্ টাই পিন্ তাম কা চ্যু খ্ৰই পিন্ ফি।" "চিমমৌ পয় পিন্ দাম চাও মৌ পয় পিন ফি।" "চাও তুঙজম্ মৌ চয়কুম ঙি তুঙ দাম মৌ ছয়খেন চাঙ নাই চাও নুৰু চাও কাও ঐ।" "চাউ ৰূন জুপ তাঙ মেতাঙ বাওচাউ ন্যেঙ চাউ ক্ব নিংচেউ বা নননা মামুন ফুৱে" "বৌ প্লু ফুলেঙ আই অননামা খুপ মা বই। চাউ ৰেন মান কৃ কুনফু বাউ নামৰুক" "কুনফু নিং মৰঙী নাঙ পয় চ'-ক্লঙ হেউহিত চাউ।" "চঙ ফুমা ফুমী দি পয়নাঙ তিপম আওমা ৰেম।" "নাঙ টিৰাঙ প্লুঙ চ প্লুঙ হেউ। জীপ ৰেন জীপ বান চঙ ৰেন চঙ খা ফুমা ফুমী ৰাৱ দেন।" "পি বৌলু ৰাক চেন পিবৌ জাউ। ৰুম থাও ৰুমকে মাকক খাম কাছাই।" "চাও নুৰু চাও কাউ ঐ।" "মেনাই বা বান দি প্লু চেউ হিত কা বান তেউ। নাকনি্ খা মুঙ ৰাপ তই ৰাপ্ খাই ৰাক্ ছি লুঙ ক এ ৰাঙ ছে।" "জহেউ ছুপ জহেউ বা বানদি খেন্ দি হিত দি হিত খেন। মেনাই মেনাই বা বান দি বান।" "পিতথু বান কুলা আউটাঙ নাঙনা পাঙ খাঙনা জাঙ। নাঙনা পাঙ খাঙনা ফুন।" "থঙ মৈ কুপ তাঙফা তঙমৌ খুপ তঙ বুন। আওতাঙ চঙ খনদি মৌ মা থেঙ।" "নাম তাও দি তুক নামলাই মাকমথুক বৌপু। লুক লাউ দেঙ কাম-নাঙ খাঙ।" "নাম লাউদেঙ্গ কাম নাঙবুন আওতাঙ কুপ কাই খাই দি চি চপ। কুপ কাই খাই দি লালুঙ।" "আওতাঙ  খাউ চান্ দি লালুঙ।" "নু তুক তেউ খ্ৰিঙ তুক বুন হম্ ৰু ৰু হম  চা চা হা ফুন ক্ব বানফি ৰিকখন।" "চুঙ মৌ চাও চুঙ মৌফি চাও নুৰু চাও কাও ঐ। ''"
চাওবান পূজাত ১২খন ঠুৰীয়া তোমোল, ১২টা কুকুৰা, ছিংকৰা ফুল লুক্ লাও, ভাত আদি দি পূজা কৰা হয়। লগতে এখন শৰাইত পাণ-তামোলেৰে। ঘৰৰ মৃতকলৈও আগ বঢ়ায়। এই উংসৱত ম-লুঙে সাতখন কল পতুৱা ডোঙত সাতখন দি, মন্ত্ৰ-চাওবান মন্ত্ৰ মাতে। সেইদিনাই আপ-তাং কৰি পবিত্ৰ ভাবে গা ধোৱা হয়। আপ অৰ্থ গাধোৱা, তাং অৰ্থ সৰ্ব মিহলি। আয়ুস তোলাৰ পাছতে আপতাঙ পানী কটা মন্ত্ৰৰে সৰ্ব ঔষধি লৈ দৰা বা কন্যাক গা ধোৱায়। ধোওঁতে এখন চালনিৰ ওপৰত উঠি লৈ এটা কুকুৰা পোৱলী ভৰিৰে গছক মাৰি ধৰি লয়। এজোপা ভাল ভৰপুৰ হৈ থকা বৃক্ষলৈ চাই ফুৰাৰ নাম লৈ সেই পাণী মূৰত ঢালে। ধোৱাৰ শেষত গাত থকা বস্ত্ৰ খহাই পেলাই নতুন বস্ত্ৰ পিন্ধায়। হাতত কাছিলৈ পাছ হুঁহুকি ফুৰাৰ নাম লৈ তিনিতা আঁক মাটিত মাৰি গুচি আহে। আহোঁতে কয় “আজিৰ পৰা কোনো বিপদ-আপদ এই আক পাৰ হৈ মোৰ গালৈ নাহিবা”। গাধোৱা পানীত মিহলি কৰা সৰ্ব ঔষধ যেনে, বজ্ৰশিল, বজ্ৰকুঠাৰ বাঘদাঁত, বৰা গাহৰিৰ দাঁত, বান হুং, বান কালুক, পানী কাইট, গৰুকণীয়া তিনিমুৰীয়া কেছুমতা কলীয়া হালধি, দোণ বৰিয়াল, তংলতি, ছিংকৰা ফুল, উধাম মাটি, আৰু অষ্টধাতু ইয়াৰ উপৰিও হৰিণাৰ যুঁজত ভঙা শিং দিব পাৰিলে বেছি ভাল বুলি কয়। আৰ তাং কৰাৰ পাছতহে দৰা কইনাক দওবান আগত বহুৱায়। আহোম বিবাহত দ্বিতীয় দিনা মাকৰ সৈতে পাঁচ গৰাকী বা সাত গৰাকী মহিলাই দৰা আৰু কইনাৰ মূৰৰ ওপৰত এখন কাপোৰ ধৰি গঠিয়ন নামৰ এবিধ গছৰ শিপা শিলত খুন্দে। গঠিয়ন খুন্দোতে নাম গায় আৰু নানাবিধ ৰং ধেমালি কৰা হয়। খুন্দা পাছত দৰা কইনাৰ কপালত ফোঁট এটি দিয়ে
উৎস প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:বিবাহ শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
অসম বাৰ্তা
অসম বাৰ্তা (Asom Barta) এখন অসমীয়া ভাষাৰ বাতৰি কাকত আৰু ডিজিটেল নিউজ মেডিয়া। 'অসম বাৰ্তা' প্ৰকাশনৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত কাকতখন প্ৰতি সোমবাৰে মাজুলীৰ পৰা প্ৰকাশ পাই আহিছে। ২০২০ চনৰ ২০ এপ্ৰিল তাৰিখে প্ৰথম সংখ্যা প্ৰকাশ পাইছিল।
প্ৰকাশ
'অসম বাৰ্তা'ৰ প্ৰকাশক হৈছে 'অসম বাৰ্তা' প্ৰকাশন। এই কাকতখনৰ ইণ্টাৰনেট সংস্কৰণো উপলব্ধ।
কাৰ্যালয়
বাতৰি কাকতখনৰ মুখ্য কাৰ্যালয় মাজুলীৰ সদৰ গড়মূৰৰ এ.বি. বিল্ডিঙত অৱস্থিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংবাদ পত্ৰ
কুন্তী
জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
এবাৰ দুৰ্বাসা মুনি কুন্তীভোজৰ ঘৰলৈ আহিল। কুন্তীয়ে তেওঁক কৰা সেৱা-শুশ্ৰূষাত মুনি সন্তুষ্ট হ'ল। তেওঁক কুন্তীক এটা মন্ত্ৰ শিকালে যাৰ সহায়ত কুন্তীয়ে যিকোনো দেৱতাক আহ্বান কৰি তেওঁৰ পৰা সন্তান লাভ কৰিব পাৰিব।
কৌতূহলী কুন্তীয়ে এদিন সেই মন্ত্ৰৰে ভগৱান সূৰ্যক আহ্বান কৰিলে। সূৰ্যই কুন্তীৰ লগত সহবাস কৰি এটা সন্তান দিলে আৰু লগতে কুন্তীৰ সতীত্বও পুনৰ প্ৰদান কৰিলে। এইমতেই কৰ্ণৰ জন্ম হয়। সমাজৰ ৰোষত পৰাৰ ভয়ত কুন্তীয় সন্তানটোক নৈত উটুৱাই দিয়ে।
পাণ্ডুৰ সৈতে বিবাহ
কুন্তীভোজে কুন্তীৰ স্বয়ম্বৰ আয়োজন কৰিলে। স্বয়ম্বৰত কুন্তীয়ে হস্তিনাপুৰৰ ৰজা পাণ্ডুক বৰণ কৰে। ইয়াৰ পাছত ৰাজ্য বঢ়োৱাৰ সংক্ৰান্তত পাণ্ডুৱে মদ্ৰৰ কুঁৱৰী মাদ্ৰীক বিয়া কৰায়।
এদিন পাণ্ডুৱে অৰণ্যত চিকাৰ কৰি থাকোঁতে ভুলতে সংগমত লিপ্ত মৃগয়াৰূপী ঋষি কিন্দম আৰু তেওঁৰ পত্নীক কাঁড় মাৰি হত্যা কৰে। মৃত্যুৰ আগে আগে ঋষিয়ে ৰজাক অভিশাপ দিয়ে যে ৰজাই যেতিয়াই সংগম কৰি তেতিয়াই তেওঁৰ মৃত্যু হ'ব। ইয়াৰ পাছত পাণ্ডুৱে ৰাজ্য পৰিত্যাগ কৰি দুইগৰাকী পত্নীৰে সৈতে বনবাসলৈ প্ৰস্থান কৰে।
কেইজনমান মুনিয়ে পাণ্ডুক কয় যে সন্তানহীন হৈ থাকিলে তেওঁ স্বৰ্গ লাভ কৰিব নোৱাৰিব। এই কথা পাণ্ডুৱে কুন্তীক জনাই কোনো সুপুৰুষৰ পৰা সন্তান লাভ কৰিবলৈ তেওঁক পৰামৰ্শ দিয়ে। কুন্তীয়ে তেতিয়া দুৰ্বাসাৰ পৰা পোৱা মন্ত্ৰ খটুৱাই তিনিজন পুত্ৰৰ মাতৃ হয়— যম দেৱতাৰ পৰা যুধিষ্ঠিৰ, বায়ুৰ পৰা ভীম আৰু ইন্দ্ৰৰ পৰা অৰ্জুন। কুন্তীয়ে মাদ্ৰীকো সেই মন্ত্ৰ শিকাই দিয়াত মাদ্ৰীয়ে অশ্বিন দেৱতা দুজনৰ পৰা নকুল আৰু সহদেৱ নামৰ যঁজা পুত্ৰদ্বয় লাভ কৰে।
এদিন পাণ্ডুৱে হিতাহিত জ্ঞান দেৰুৱাই মাদ্ৰীৰ লগত সংগম কৰিব খোজাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। ৰজাৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হোৱা বুলি মাদ্ৰী সতী হৈ প্ৰাণ ত্যাগ কৰে। ইয়াৰ পাছত কুন্তীয়ে পাঁচোজন পুত্ৰক লৈ হস্তিনাপুৰ যায়গৈ।
বনবাস
পাণ্ডৱসকল হস্তিনাপুৰলৈ ঘূৰি অহাৰ পাছত সিংহাসন লৈ বিবাদৰ আৰম্ভ হয়। দুৰ্যোধনে নিজকে উত্তৰাধিকাৰী গণ্য কৰিছিল কিন্তু ধৃতৰাষ্ট্ৰই যুধিষ্ঠিৰক যুৱৰাজ ঘোষণা কৰে। তেতিয়া মোমায়েক শকুনিৰ মন্ত্ৰণামতে দুৰ্যোধনে পাণ্ডৱক জতুগৃহত জ্বলাই মাৰিবলৈ পৰিকল্পনা কৰে। বিদুৰৰ সহায়ত পাণ্ডৱসকল ইয়াৰ পৰা সাৰে ব্ৰাহ্মণ বেশ ধৰি নানা ঠাই ভ্ৰমণ কৰে।
ছদ্মবেশত থাকোঁতেই পাঞ্চাল ৰাজ্যৰ কুঁৱৰী দ্ৰৌপদীৰ স্বয়ম্বৰত অৰ্জুনে জয়লাভ কৰে। পঁজালৈ ঘূৰি গৈ পাণ্ডৱসকলে মাকক উপহাৰ অনা বুলি কয়। ভুল বুজি কুন্তীয়ে যি আনিছে আটাইকেইজনক ভগাই ল'বলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। মাকৰ বচন খণ্ডাব নোৱাৰি পাঁচোজন পাণ্ডৱে দ্ৰৌপদীক একেলগে বিয়া কৰায়।
প্ৰত্যাৱৰ্তন আৰু পাশা খেল
পাণ্ডৱসকল হস্তিনাপুৰলৈ ঘূৰি যোৱাৰ পাছত যুধিষ্ঠিৰক ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ ৰাজ্য প্ৰদান কৰা হয়। কিন্তু আকৌ এদিন শকুনিৰ ষড়যন্ত্ৰত পাশা খেলত পৰাস্ত হৈ পাণ্ডৱসকল বাৰ বছৰ বনবাস আৰু এবছৰ অজ্ঞাতবাস খাটিবলগীয়াত পৰে। এইবাৰ কুন্তী বনলৈ নগৈ বিদুৰৰ ঘৰতে থাকে।
কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধ
কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে কুন্তীয়ে মনে মনে কৰ্ণক লগ ধৰি তেওঁ পাণ্ডৱৰ ফলীয়া হ'বলৈ অনুৰোধ কৰে। কিন্তু কৰ্ণই বন্ধু দুৰ্যোধনক প্ৰতাৰণা কৰিব নুখুজি এই অনুৰোধ প্ৰত্যাখ্যান কৰে। কিন্তু তেওঁ কুন্তীক কথা দিয়ে অৰ্জুনৰ বাহিৰে আন কোনো পাণ্ডৱক তেওঁ হত্যা নকৰে। কৰ্ণই মাকক যুদ্ধৰ পাছলৈকে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক গোপনে ৰাখিবলৈ কয় আৰু কয় যে যুদ্ধ শেষ হোৱাৰ পাছতো কুন্তীৰ পাঁচজন পুত্ৰই থাকিব- পঞ্চমজন হয় কৰ্ণ নহয় অৰ্জুন। যুদ্ধৰ সময়ছোৱাত কুন্তীয়ে কৌৰৱৰ শিবিৰত গান্ধাৰীৰ লগত থাকে।
মৃত্যু
কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ পাছত কুন্তীয়ে বিদুৰ, ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু গান্ধাৰীৰ লগত হিমালয়ৰ ওচৰত এখন অৰণ্যত বাস কৰিবলৈ লয়। এদিন তাতে বনজুই লাগি আটাইকেইজনৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী
কেশৰবাই কেৰকৰ
কেশৰবাই কেৰকাৰ (Kesarbai Kerkar; ১৩ জুলাই ১৯৯২ – ১৬ চেপ্তেম্বৰ ১৯৭৭) ‘জয়পুৰ-আত্ৰৌলী ঘৰানা’ৰ এগৰাকী হিন্দুস্থানী শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত কণ্ঠশিল্পী আছিল। এই ঘৰানাৰ প্ৰৱৰ্তক ওস্তাদ আল্লাদিয়া খানক (১৮৫৫-১৯৪৬) ষোল্ল বছৰ বয়সত তেওঁ গুৰু হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। কুৰি শতিকাৰ চতুৰ্থ, পঞ্চম দশকলৈ তেওঁ খয়ালৰ অন্যতম প্ৰখ্যাত কণ্ঠশিল্পী ৰূপে পৰিগণিত হয়।
সঙ্গীত জগতলৈ আগবঢ়োৱা অবিস্মৰণীয় অৱদানৰ বাবে ১৯৫৩ চনত তেওঁ সঙ্গীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ১৯৬৯ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক সন্মান পদ্ম বিভূষণেৰে সন্মানিত কৰা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু প্ৰশিক্ষণ
এখন সৰু গাঁও কেৰীত, সেই সময়ৰ পৰ্টুগীজ উপনিবেশ উত্তৰ গোৱাৰ পোণ্ডাৰ এটা পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হয়। আঠ বছৰ বয়সত কেৰকাৰে কোহলাপুললৈ আহে আৰু আব্দুল কৰিম খানৰ অধীনত আঠমাহ অধ্যয়ন কৰে। গোৱালৈ উভতি আহি লামগাঁৱত তেওঁ কণ্ঠশিল্পী ৰামকৃষ্ণবুৱা ৱেজৰ (১৮৭১-১৯৪৫) ওচৰত প্ৰশিক্ষণ লয়।
সেই সময়চোৱাত ব্ৰিটিছ ৰাজৰ অধীনত থকা বোম্বেৰ ব্যৱসায় আৰু বাণিজ্য কেন্দ্ৰ হিচাপে দ্ৰুত গতিত বিকাশ হৈছিল। দেশীয় ৰাজ্যসমূহৰ ৰাজন্যবৰ্গৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ অভাৱত উত্তৰ ভাৰত আৰু মধ্য ভাৰতৰ বহুতো সঙ্গীতজ্ঞ এই চহৰখনলৈ ধাৱমান হৈছিল। কেৰকাৰেও ষোল্ল বছৰ বয়সত মাক আৰু খুৰাকৰ সৈতে বোম্বেলৈ আহে। এজন স্থানীয় চহকী ব্যৱসায়ী ভিট্টলদাস দ্বাৰাকাদাসে তেওঁক চিতাৰ বাদক, পাটিয়ালা ষ্টেটৰ দৰবাৰী সঙ্গীতজ্ঞ বৰ্কত উল্লা খানৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ লোৱাৰ সুবিধা কৰি দিয়ে। সঙ্গীতজ্ঞগৰাকীয়ে বোম্বেলৈ যাতায়ত কৰি থকাৰ সুবিধাতে দুবছৰ ধৰি এৰা-ধৰাকৈ তেওঁক সঙ্গীতৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে। বৰ্কত খানে যেতিয়া মহীশুৰ ষ্টেটৰ দৰবাৰী সজ্ঞীতজ্ঞ হিচাপে যোগদান কৰে, তেতিয়া তেওঁ ভাস্কৰবুৱা বখালেৰ (১৮৬৯-১৯২২) আৰু ৰামকৃষ্ণবুৱা ৱেজৰ ওচৰত প্ৰশিক্ষণ লয়।
সৰ্বশেষত তেওঁ জয়পুৰ-আত্ৰৌলি ঘৰানাৰ প্ৰৱৰ্তক ওস্তাদ আল্লাদিয়া খানৰ ওচৰত প্ৰশিক্ষণ লয়। যদিও পেচাদাৰী গায়কী ১৯৩০ চনত আৰম্ভ কৰিছিল, খানৰ ওচৰত তেওঁৰ শিক্ষা খানৰ মৃত্যুৰ সময়লৈকে নিৰবিচ্ছিন্নভাবে চলি আছিল।
কৰ্মজীৱন
সঙ্গীত জগতত কেৰকাৰে বহুল খ্যাতি লাভ কৰে। তেওঁ নিয়মীয়াকৈ অভিজাত শ্ৰোতাৰ সন্মুখত সঙ্গীত পৰিবেশন কৰিছিল। তেওঁ কামৰ ক্ষেত্ৰত বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ আছিল। তেওঁ সেইসময়ৰ খয়াল গায়নৰ এগৰাকী অতি নিপুন শিল্পী আছিল যদিও তেওঁ মাত্ৰ কেইখনমানহে এইচ এম ভিৰ ৭৮ আৰ.পি.এম.ৰ ৰেকৰ্ডত গীত গাইছিল আৰু খুব কমেই পাতল শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতত কণ্ঠদান কৰিছিল। মেহফিল বা ব্যক্তিগত অনুষ্ঠানৰ পৰা আঁতৰি আহি এগৰাকী ৰাজহুৱা কণ্ঠশিল্পী হিচাপে মগুবাই কুৰ্দিকৰ (কিশোৰী আমোনকাৰৰ মাতৃ), হীৰাবাই বৰোডেকৰ আৰু গংগুবাঈ হেংগলৰ সৈতে তেওঁ নিজকে  প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু ভৱিষ্যতৰ কণ্ঠশিল্পীসকলৰ বাবে বাট মুকলি কৰি দিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
ছালাত
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
নামায, নামাজ বা ছালাত হ'ল ইছলাম ধৰ্মৰ প্ৰধান উপাসনা কৰ্ম। প্ৰতিদিন ৫ ওয়াক্ত (নিৰ্দিষ্ট নামাজৰ নিৰ্দিষ্ট সময়) নামাজ আদায় কৰা প্ৰত্যেক মুছলিমৰ বাবে আৱশক বা ফৰজ। নামাজ ইছলামৰ পঞ্চস্তম্ভৰ এটা। শ্বাহাদাহ্‌ বা বিশ্বাসৰ পাছত নামাজেই ইছলামৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ স্তম্ভ।
নামাজ শব্দটো ফাৰ্চী ভাষা পৰা উদ্ভূত হৈছে আৰু অসমীয়া ভাষাত পৰিগৃহীত এটা শব্দ যিটো আৰৱী ভাষাত ছালাত (صلاة, কোৰআনী আৰৱী: صلوة,) প্ৰতিশব্দ। অসমীয়া ভাষাত 'ছালাত'-ৰ পৰিৱৰ্তে সচৰাচৰ 'নামাজ' শব্দটোৱেই ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। ফাৰ্চী, উৰ্দু, হিন্দী, তুৰ্কী, বাংলা আৰু অসমীয়া ভাষাত ইয়াক নামাজ (ফাৰ্চী ভাষাৰ পৰা উদ্ভূত) বুলা হয়। কিন্তু ইয়াৰ মূল আৰৱী নাম ছালাত (একবচন) বা ছালাহ্‌ (বহুবচন)।
ছালাতৰ আভিধানিক অৰ্থ দুআ, ৰহমত, ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰা ইত্যাদি। পাৰিভাষিক অৰ্থ: ‘শ্বৰী'আত নিৰ্দেশিত ক্ৰিয়া-পদ্ধতিৰ মাধ্যমেৰে আল্লাহৰ ওচৰত বান্দাৰ ক্ষমা ভিক্ষা আৰু প্ৰাৰ্থনা নিবেদনৰ শ্ৰেষ্ঠতম ইবাদতক ‘ছালাত’ বুলা হয়, যাক তাকবীৰে তাহৰীমাৰ দ্বাৰা আৰম্ভ হয় আৰু ছালামৰ দ্বাৰা শেষ হয়’।
ছালাতৰ গুৰুত্বপূৰ্ণতা (ফযীলত)
মুছলিমসকলৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থ কোৰআন আৰু ছহীহ হাদীছত ছালাতৰ ফযীলতৰ বিষয়ে অসংখ্য বৰ্ণনা আছে, যাৰ মাধ্যমত আল্লাহৰ বান্দাই ছালাতৰ প্ৰতি মনোযোগ দিব পাৰে আৰু শুদ্ধ তথা একাগ্ৰতাৰ সৈতে একনিষ্ঠভাৱে ছালাত আদায় কৰিব পাৰে। দাবী কৰা হয় ছালাতৰ ফযীলত সম্বন্ধে বহুতো মিছা ও বনোৱা কাহিনীৰো প্ৰচলন আছে। সেইবোৰলৈ মন-কাণ নিদি ছালাতৰ ফযীলত সম্পৰ্কত কোৰআন ও ছুন্নাহৰ ওপৰত আমল কৰা জৰুৰী বুলি মুছলিম আলিমসকলে কয়। কোৰআন মজিদৰ ছুৰা “আল-আনকাবূত”ৰ ৪৫ নং আয়াতত আল্লাহে এনেদৰে কৈছে–
ছুৰা “হূদ”ৰ ১১৪ নং আয়াতত কৈছে–
“আৰু তুমি ছালাত প্ৰতিষ্ঠা কৰা, দিনৰ দুয়ো প্ৰান্তভাগত আৰু ৰাতিৰ প্ৰথমাংশত। নিশ্চয় সৎ কৰ্মই অসৎ কৰ্মক দূৰ কৰে, উপদেশ গ্ৰহণকাৰীসকলৰ বাবে এইটো এটা উপদেশ”।
■ হাদিছত এনেদৰে কোৱা হৈছেঃ
অসমীয়াৰ স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা
অসমীয়াৰ স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা(Asomiyaa Swavimaanor Ruprekhaa) হৈছে অসমীয়া শিক্ষাবিদ, লেখক, সমালোচক ময়ূৰ বৰাৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। ২০১৭ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত বনলতা প্ৰকাশনৰ পৰা অসমীয়া স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা গ্ৰন্থখন প্ৰথম প্ৰকাশ হয়। গ্ৰন্থখনৰ মূল্য ২৩০ টকা। লেখকে গ্ৰন্থখন বিশেষভাৱে আগবঢ়াই এনেদৰে লিখিছে, "বুকুত অসীম সাহস আৰু মনত বহু আশা লৈ নিষ্ঠা-সততাৰে যিসকল অখ্যাত লোকে নীৰৱে জাতিটোৰ স্বাভিমান বৃদ্ধিৰ কামত নিমগ্ন হৈ আছে, তেওঁলোকৰ হাতত তুলি দিলোঁ মোৰ এই গ্ৰন্থ..."।
ছালাত
ছালাতৰ গুৰুত্বপূৰ্ণতা (ফযীলত)
(১) আবু হুৰাইৰা ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৰ দ্বাৰা বৰ্ণিত, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে–
পাঁচ ওৱাক্ত ছালাত, এক জুমু‘আৰ পৰা পৰৱৰ্ত্তী জুমু‘আলৈ আৰু এক ৰমজানৰ পৰা পৰৱৰ্ত্তী ৰমজানৰ মাজৰ সময়চোৱাত হোৱা (ছগীৰা) গুনাহৰ কাফফাৰা স্বৰূপ, যদিহে তেওঁ কবিৰা গুনাহসমূহৰ পৰা মুক্ত থাকে।
অসমীয়াৰ স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা
বিৱৰণ
কিতাপখন লিখিবলৈ লোৱাৰ উদ্দেশ্য উল্লেখ কৰি লেখকে ‌‌‌প্ৰাক্‌কথনত লিখিছে,"এজন সাধাৰণ অসমীয়া হিচাপে নিজে নিজকে প্ৰশ্ন কৰিছোঁ। প্ৰশ্নটো পোনপটীয়া। ভয় খাই বা বিৰক্ত হৈ ময়ো সেই মধ্যবিত্ত অসমীয়াৰ মিছিলত এদিন হেৰাই যাম নেকি? মই জানো সেই মিছিলটোৱে অনাগত ভৱিষ্যতে অসমীয়াৰ স্বাভিমানক লৈ এটা বিৰূপ মন্তব্যই কৰিব। যিধৰণৰ মন্তব্য অতীতৰ কেতবোৰ আন্দোলনৰ বিষয়ে বৰ্তমান সময়ত বহু অসমীয়া মানুহৰ মুখত শুনা যায়। মূলতঃ 'অসমীয়া স্বাভিমান' শব্দযুগলক শ্লোগান হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰি ইয়াৰ মাজত নিহিত হৈ থকা মৰ্মবস্তুটো উলিয়াই অনাহে মোৰ লক্ষ্য। মই জানো মোৰ বৌদ্ধিক সীমাবদ্ধতাৰ কথা, লগতে জানো অগভীৰ জ্ঞান-অভিজ্ঞতাৰ কথাবোৰো। তথাপিও কোনোবাই কেতিয়াবা এইটো কাম কৰিব লাগিব বুলি ভাবিয়েই আগবাঢ়িছোঁ।" কিতাপখন দুটা অংশত বিভক্ত।
ছালাত
ছালাতৰ গুৰুত্বপূৰ্ণতা (ফযীলত)
(২) আবু হুৰাইৰা ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৰ দ্বাৰা বৰ্ণিত আন এক হাদীছত
''ৰাছুল্লাল্লাহু চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সুধিলে– “তোমালোকৰ ঘৰৰ সন্মুখেৰে প্ৰৱাহিত নদীত দৈনিক পাঁচবাৰ গোছল কৰিলে তোমালোকৰ শৰীৰত কিবা ময়লা থাকিবনে? তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে– নাথাকে, তেতিয়া নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে– পাঁচ ওৱাক্ত ছালাতৰ তুলনাও ঠিক অনুৰূপ, ইয়াৰ দ্বাৰা আল্লাহে গুনাহসমূহ দূৰ কৰি দিয়ে। ’’ ''
অসমীয়াৰ স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা
বিৱৰণ
প্ৰথম অংশত থকা অধ্যায়সমূহ কোনো কাকত আলোচনীত প্ৰকাশিত নহয়। লেখকৰ ভাষাত, "'অসমীয়া স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা' বুলি ক'লে মোৰ মন'মননলৈ যি ছবি ভাহি আহে, তাকে কিছু প্ৰণালীবদ্ধকৈ পোন্ধৰটা অধ্যায়ত ভাগ কৰি লৈছোঁ।" প্ৰথম অংশৰ অধ্যায়সমূহ হ'ল-
ছালাত
ছালাতৰ গুৰুত্বপূৰ্ণতা (ফযীলত)
(৩) উক্কবা ইবনু আমিৰ ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৰ দ্বাৰা বৰ্ণিত, তেওঁ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক কোৱা শুনিছে–
অসমীয়াৰ স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা
বিৱৰণ
দ্বিতীয় অংশত বিভিন্ন কাকত আলোচনীত প্ৰকাশিত ত্ৰিশটা প্ৰবন্ধ আছে। সেই প্ৰবন্ধসমূহ হ'ল-
ছালাত
ছালাতৰ গুৰুত্বপূৰ্ণতা (ফযীলত)
“তোমালোকৰ প্ৰভু অত্যন্ত আনন্দিত হয় সেই ভেৰা ৰখীয়াৰ প্ৰতি, সি যেতিয়া পাহাৰৰ ওপৰত আজান দি ছালাত আদায় কৰে। মহান আল্লাহে ফিৰিস্তাসকলক কয়– তোমালোকে দেখিছানে, মোৰ বান্দাই মোক ভয় কৰি আজান দি ছালাত আদায় কৰিছে, মই তাক মাফ কৰি দিছোঁ আৰু সি জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰিব। ’’
(৪) আবু ক্কাতাদা ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৰ দ্বাৰা বৰ্ণিত, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে–
অসমীয়াৰ স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা
লেখকৰ পৰিচয়
ময়ূৰ বৰা হৈছে এজন অসমীয়া লেখক আৰু সমালোচক৷ একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকত বাতৰিকাকত আৰু আলোচনীৰ মাধ্যমেৰে প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ দ্বাৰা সাহিত্যকৰ্মক সমৃদ্ধ কৰা অসমীয়া নতুনচাম লেখকৰ ভিতৰত এজন ময়ূৰ বৰা। তেখেতে ২০১৮ চনলৈকে ১৪ খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে। ইয়াৰে দুখন গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰা।তেওঁ ইংৰাজীলৈ এখন গল্প সংকলনো অনুবাদ কৰিছে। ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক দিশত চলি থকা ভণ্ডামি, অন্ধবিশ্বাস, জাতিবাদ প্ৰথা, আৰু সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ জ্বলন্ত সমস্যা তথা সাম্প্ৰতিক সময়ৰ দুৰ্নীতি আদি তেওঁৰ লেখাৰ মূল বিষয়বস্তু। প্ৰথাগত চিন্তা আৰু ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিনিষ্ঠ প্ৰশ্ন উত্থাপন, জাতিৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু ঐতিহাসিক সমলৰ সন্ধান আদি বৈশিষ্ট্যবোৰো ময়ূৰ বৰাৰ প্ৰবন্ধৰ অন্যতম শক্তি। বৰ্তমানলৈকে তেওঁ সৰ্বমুঠ ১৬ খন গ্ৰন্থৰ লেখক।
ছালাত
ছালাতৰ গুৰুত্বপূৰ্ণতা (ফযীলত)
আল্লাহ তা‘আলাই ঘোষণা কৰিছে যে “নিশ্চয় মই আপোনাৰ উম্মতৰ ওপৰত পাঁচ ওৱাক্ত ছালাত ফৰজ কৰিছোঁ আৰু অংগীকাৰ কৰিছোঁ যে, যি ব্যক্তিয়ে সময়মতে উক্ত পাঁচ ওৱাক্ত ছালাত আদায় কৰি কিয়ামতৰ দিনা উপস্থিত হ’ব, মই তাক জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰাম আৰু যি ব্যক্তিয়ে ইয়াৰ সংৰক্ষণ নকৰে তাৰ ওচৰত মোৰ কোনো অংগীকাৰ নাই। ”
অসমীয়াৰ স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা
লগতে চাওক
চিৰদিন অসমীয়া
ছালাত
ছালাত পৰিত্যাগকাৰীৰ বাবে আছে– কঠোৰ শাস্তি
কোৰআনৰ ছুৰা “আত-তাওবাহ”ৰ ১১ নং আয়াতত আল্লাহে কৈছে–
অসমীয়াৰ স্বাভিমানৰ ৰূপৰেখা
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
আনৰেষ্ট্ৰিক্টেড ৱাৰফেয়াৰ
আনৰেষ্ট্ৰিক্টেড ৱাৰফেয়াৰ (Unrestricted Warfare; সীমাবদ্ধহীন যুদ্ধ বা সীমাৰ বাহিৰত যুদ্ধ) হৈছে ১৯৯৯ চনত চীনৰ 'পিপলচ্‌ লিবাৰেশ্বন আৰ্মি' (People's Liberation Army চমুকৈ PLA)-ৰ দুই কৰ্নেল কিয়াও লিয়াং (Qiao Liang; 乔良) আৰু ওয়াং জিয়াংচুই (Wang Xiangsui; 王湘穗) -য়ে সামৰিক যুদ্ধৰ কলা-কৌশলৰ সম্পৰ্কে লিখা এখন গ্ৰন্থ। ইয়াৰ প্ৰাথমিক উদ্বেগ বা উৎকণ্ঠা হ’ল এই যে চীনৰ দৰে এখন দেশে কেনেদৰে এখন উন্নত প্ৰতিদ্বন্দ্বী দেশক (আমেৰিকাৰ দৰে) প্ৰযুক্তিগতভাৱে পৰাস্ত কৰিব পাৰে। প্ৰত্যক্ষ সামৰিক যুদ্ধ মনোনিৱেশ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে এই গ্ৰন্থখনত অন্যান্য উপায়ৰ কথা অৱলম্বন কৰা হৈছে। কেনে ধৰণৰ উপায় অৱলম্বন কৰিলে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইন আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ আৰ্থিক ব্যৱস্থা প্ৰতিদ্বন্দ্বী দেশৰ বেয়াহৈ পৰিব লগতে প্ৰত্যক্ষ সামৰিক বাহিনীৰ অৱৰোধ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা হ’ব, তাকেই ইয়াত উল্লেখ কৰা হৈছে।
ছালাত
ছালাত পৰিত্যাগকাৰীৰ বাবে আছে– কঠোৰ শাস্তি
“এতেকে সিহঁতে যদি তাওবাহ কৰে, ছালাত কায়েম কৰে আৰু জাকাত আদায় দিয়ে, তেন্তে সিহঁত তোমালোকৰ দ্বীনি ভাই”।
আনৰেষ্ট্ৰিক্টেড ৱাৰফেয়াৰ
পাঠ্য উৎস
গ্ৰন্থখন ইংৰাজীলৈ অনুবাদ Foreign Broadcast Information Service য়ে ১৯৯৯ চনত উপলব্ধ কৰিছিল। কোৱা হয়, United States Naval Academy য়ে লেখকসকলৰ পৰা এই গ্ৰন্থখন ব্যৱহাৰৰ বাবে অনুমতি বিচাৰিছিল। গ্ৰন্থখন তেতিয়া ইংৰাজীত প্ৰকাশিত হৈছিল পূৰ্বৰ এক অচিনা পানামানিয়ান প্ৰকাশক দ্বাৰা, “China's Master Plan to Destroy America” উপশিৰোনামসহ আৰু বেটুপাতত আছিল জ্বলন্ত 'ৱৰ্ল্ড ট্ৰেড চেণ্টাৰ'ৰ ছবি। ইয়াৰ ফৰাচী অনুবাদ ২০০৩ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল।
ছালাত
ছালাত পৰিত্যাগকাৰীৰ বাবে আছে– কঠোৰ শাস্তি
''“জান্নাতত তেওঁলোকে ইজনে সিজনক সুধিব, অপৰাধীসকলৰ বিষয়ে, কিহে তোমালোকক ‘ছাক্কাৰ’ নামৰ জাহান্নামত নিক্ষেপ কৰিছে? সিহঁতে কব– আমি ছালাত আদায়কাৰীসকলৰ অন্তৰ্ভুক্ত নাছিলোঁ। ”''
আনৰেষ্ট্ৰিক্টেড ৱাৰফেয়াৰ
পাঠ্য উৎস
পাঠ্যটি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দ্বাৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে, উদাহৰণস্বৰূপে, জেমস পেৰিয়ে এটি সামৰিক ৱেবছাইটত লিখিছে: "In February 1999, the PLA Literature and Arts Publishing House issued Unrestricted Warfare, a book written by two PLA air force political officers, Senior Col Qiao Liang and Senior Col Wang Xiangsui. The venue for publication and the laudatory reviews of the book in official publications suggested that Unrestricted Warfare enjoyed the support of some elements of the PLA leadership. The Western press quoted various sensational passages from the book and described it in terms that verged on hyperbole. The book was not a blueprint for a “dirty war” against the West but a call for innovative thinking on future warfare."
ছালাত
ছালাত পৰিত্যাগকাৰীৰ বাবে আছে– কঠোৰ শাস্তি
■ হাদিছত আছে,
(১) ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে–
আনৰেষ্ট্ৰিক্টেড ৱাৰফেয়াৰ
যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দুৰ্বলতাসমূহ
গ্ৰন্থখনত যুক্তি দিছিল যে সামৰিক বিষয়ত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰাথমিক দুৰ্বলতা হ’ল আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই কেৱল প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত সামৰিক চিন্তাত বিপ্লৱ দেখুৱায়। গ্ৰন্থখনত আৰু যুক্তি দিছিল যে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই সামৰিক মতবাদত বিকশিত হৈছে কাৰণ নতুন প্ৰযুক্তিয়ে নতুন দক্ষতাৰ অনুমতি দিয়ে। এই হিচাবে, গ্ৰন্থত যুক্তি দৰ্শাইছে যে, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই সামৰিক কৌশলসমূহৰ বিস্তৃত চিত্ৰ বিবেচনা নকৰে, যাৰ যোগেদি আইনী আৰু অৰ্থনৈতিক কাৰণসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। গ্ৰন্থখনত যুক্তি উপস্থাপন কৰি কৈছে যে, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ এই যুক্তিসমূহত (these lines) আক্ৰমণৰ সমালোচনাৰ যোগ্য।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:সামৰিক
ছালাত
ছালাত পৰিত্যাগকাৰীৰ বাবে আছে– কঠোৰ শাস্তি
যি ব্যক্তিয়ে মুছলিম হিচাবে আল্লাহৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰি আনন্দিত হ’ব বিচাৰে, তেওঁ যেন পাঁচ ওৱাক্ত ছালাত যথাযথভাৱে আদায় কৰে, য’তেই আজান দিয়ে।
(২) কোনো এক ব্যক্তিৰ সৈতে মুশ্বৰিক বা অবিশ্বাসী লোকৰ পাৰ্থক্য হ’ল ছালাত পৰিত্যাগ কৰা।
ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ছাহাবীসকলে ছালাতৰ বাহিৰে অন্য আমলসমূহৰ ভিতৰত কোনো এটা আমল এৰি দিয়া কাৰ্য্যক কুফুৰী বুলি কোৱা নাছিল।
(৪)‘আব্দুল্লাহ ইবনু বুৰায়দা ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৱে তেওঁৰ পিতাকৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে–
“আমাৰ আৰু সিহঁতৰ (অবিশ্বাসী, মুশ্বৰিক আৰু মুনাফিক) মাজত যি অংগীকাৰ, সেয়া হ’ল ছালাত, গতিকে যি ব্যক্তিয়ে ছালাত এৰি দিলে সি কুফুৰী কৰিলে। ”
গতিকেই মুছলিম আলিমসকলে কয় যে, যি ব্যক্তিয়ে ছালাত ত্যাগ কৰে তেওঁ নিঃসন্দেহে কুফুৰী কৰিলে, অলসতা বা অৱহেলাত ছালাত আদায় নকৰিলে জাহান্নামত যাব লাগিব আৰু শাস্তি ভোগ কৰাৰ পিছত আল্লাহৰ দয়াত কলিমা ত্বৈয়্যিবাৰ বৰকতত মুক্তি পাই জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰিব। কিন্তু ইচ্ছাকৃতভাৱে ছালাত এৰি দিলে বা অস্বীকাৰ কৰিলে, ইছলামৰ পৰা বাহিৰ হৈ যাব আৰু জাহান্নামত চিৰস্থায়ীভাৱে থাকিব লাগিব।
কদুৰী শ্ৰীছাইলা শ্ৰী ৰাজামৌলী
কদুৰী শ্ৰীছাইলা শ্ৰী ৰাজামৌলী (Koduri Srisaila Sri Rajamouli) জন্ম ১০ অক্টোবৰ ১৯৭৩), পেছাদাৰীভাৱে এছ. এছ. ৰাজামৌলী হিচাপে পৰিচিত৷ তেখেত এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু চিত্ৰনাট্য লেখক৷ তেখেতে বেছিভাগ কৰ্ম তেলেগু ভাষাতে কৰিছে৷ উচ্চ ফেণ্টাছী আৰু পিৰিয়ড ছবি নিৰ্মাণৰ বাবে ৰাজামৌলী সততে পৰিচিত৷ ২০০৯ চনত নিৰ্মিত তেনেধৰণৰ এখন চলচ্চিত্ৰ মাগাধীৰা আমেৰিকীয় ফেণ্টাছটিক ফিষ্টত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল৷ ২০১২ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ইগাই টৰণ্টো অফটাৰ ডাৰ্ক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ মৌলিক ছবিৰ বঁটা লাভ কৰিছিল৷ ২০১৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত বাহুবলী: দ্য বিগিনিং-এ মনোনয়ন পাইছিল শ্ৰেষ্ঠ ফেণ্টাছী ছবিৰ শিতানত আমেৰিকীয় ছেটাৰ্ণ বঁটাৰ বাবে৷ ২০১৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত বাহুবলী: দ্য কনক্লুজন-এ "শ্ৰেষ্ঠ আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ" শিতানত আমেৰিকীয় ছেটাৰ্ণ বঁটা আৰু অষ্ট্ৰেলীয় টেলষ্ট্ৰা পিপলছ ছয়ছ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হৈছিল৷
ছালাত
ছালাতৰ (সময়) ওৱাক্তসমূহ
ই মুছলিমসকলৰ প্ৰাৰ্থনাৰ সময়। দিনে পাঁচবাৰকৈ কৰা প্ৰাৰ্থনাৰ সময় বেলেগ বেলেগ। সময় হোৱাৰ লগে লগেই আজানৰ দ্বাৰা প্ৰাৰ্থনা(ছালাত)ৰ বাবে মাতা হয়। ছালাতৰ সময়ৰ গুৰুত্বাৰোপ কৰি আল্লাহ তা‘আলাই কৈছে-
“নিশ্চয় নিৰ্ধাৰিত সময়ত ছালাত আদায় কৰা মু‘মিনসকলৰ বাবে জৰুৰী কৰ্তব্য। ”
ৰাছুলুল্লাহ মুহাম্মাদ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম আৰু চাহাবায়ে কিৰামে নিৰ্দ্দিষ্ট সময়ত ছালাত আদায় কৰিছিল। নিৰ্দ্দিষ্ট সময়ত অৰ্থাৎ আওৱাল ওৱাক্তত ছালাত আদায় কৰাৰ গুৰুত্ব বহুত বেছি। উম্মু ফাৰওৱা ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহাৰ দ্বাৰা বৰ্ণিত,
কদুৰী শ্ৰীছাইলা শ্ৰী ৰাজামৌলী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭৩ চনৰ ১০ অক্টোবৰত শ্ৰী ৰাজামৌলীয়ে এটি তেলেগু পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল৷৷ জন্মস্থান আছিল বৰ্তমান কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ ৰায়চুৰ জিলাৰ মানৱীৰ সমীপৱৰ্তী অমৰেশ্বৰাত৷ তেখেতৰ পিতৃ ভি. বিজয়েন্দ্ৰ প্ৰসাদ আছিল এগৰাকী চিত্ৰনাট্য-লেখক৷ আনহাতে মাতৃৰ নাম আছিল ৰাজা নন্দিনী৷ তেখেতৰ পৰিয়ালটো অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ কোৱৰৰ মূল বাসিন্দা আছিল৷ তেখেতৰ প্ৰাথমিক শিক্ষাগ্ৰহণ কোৱৰত হৈছিল আৰু উচ্চ শিক্ষা তেখেতে ইলুৰুত গ্ৰহণ কৰিছিল৷ ৰাজামৌলী বহুদিনলৈকে বিশাখাপট্টনমত আছিল৷ কাৰণ তেখেতৰ মাক সেইখন ঠাইৰে জীয়ৰী আছিল৷
ছালাত
ছালাতৰ (সময়) ওৱাক্তসমূহ
''ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক সোধা হ’ল– আমলসমূহৰ ভিতৰত কোন আমল সৰ্বাধিক উত্তম? উত্তৰত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে– আওৱাল ওৱাক্তত ছালাত আদায় কৰা। ''
কদুৰী শ্ৰীছাইলা শ্ৰী ৰাজামৌলী
কৰ্ম জীৱন
ৰাজামৌলীয়ে কে. ৰাঘৱেন্দ্ৰ ৰাওৰ তত্ত্বাৱধানত ইটিভি ইণ্ডিয়াৰ বাবে তেলেগু ধাৰাবাহিক পৰিচালনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে সান্থী নিৱাসম নামৰ টিভি চিৰিজটো পৰিচালনা কৰে৷ তেখেতৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত প্ৰথমখন চলচ্চিত্ৰ আছিল জুনিয়ৰ এনটিআৰৰ সৈতে কৰা ষ্টুডেণ্ট নং ১৷ ইয়াৰ দুটা বছৰৰ পাছত তেখেতে ছিমাহাদ্ৰি নামৰ ছবিখন নিৰ্মাণ কৰে৷ ৰাজামৌলীৰ তৃতীয়খন ছবি হৈছে ছাই (২০০৪)৷ ছবিখনত জেনেলিয়া ডিছুজা আৰু নিথিনে অভিনয় কৰিছিল৷ ছবিখন ৰাগবি খেলৰ ওপৰত আধাৰিত৷ টলিউডত এনেধৰণৰ ছবি এয়েই প্ৰথম৷
ছালাত
ছালাতৰ (সময়) ওৱাক্তসমূহ
দেখা যায়, আওৱাল ওৱাক্তত ছালাত আদায় কৰাৰ গুৰুত্ব জাম‘আতৰ সৈতে ছালাত আদায় কৰাতকৈও বেছি।  ‘আয়িশ্বা ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহাই কৈছে-
‘‘ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁৰ জীৱনত মাত্ৰ দু’বাৰৰ বাহিৰে কেতিয়াও ছালাত শেষ ওৱাক্তত পঢ়া নাই। ’’
কদুৰী শ্ৰীছাইলা শ্ৰী ৰাজামৌলী
২০০৬–২০১২
ৰাজামৌলীয়ে ইয়াৰ পিছত নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায় বিক্ৰমাকুড়ু নামৰ ছবিখনত৷ এইখন ছবিত তেখেতে ৰবি তেজাৰ লগত কাম কৰে৷ এই ছবিখন সফল পৰিগণিত হয় আৰু কানাড়া. তামিলকে ধৰি ২০১২ চনত ৰাওদি ৰাথোৰ নামেৰে হিন্দী ভাষাতো নিৰ্মিত হয়৷ ৰাজামৌলীৰ পৰৱৰ্তী এখন সফল ছবি হৈছে মাগাধীৰা৷ এইখন ছবিত ৰাম চৰণ তেজা আৰু কাজল আগৰৱালাই অভিনয় কৰিছিল৷ এইখন ছবিক তেলেগু উদ্যোগৰ এখন বহুচৰ্চিত আৰু বাণিজ্যিকভাৱে সফল ছবি বুলি অভিহিত কৰা হয়৷ এইখন ছবিৰ বাবে ৰাজামৌলীয়ে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ নন্দী বঁটা লাভ কৰে৷ আনহাতে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ফিল্মফেয়াৰ-তেলেগু বঁটা লাভ কৰে৷ ইয়াৰোপৰি ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ নৃত্য-পৰিচালনাত ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰে সন্মানীত হয়৷ মাৰয়াড়া ৰামান্না হৈছে ৰাজামৌলীৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এখন একছন কমেডি ছবি (২০১০)৷ ছবিখন পৰৱৰ্তী সময়ত ছন অৱ ছৰ্দাৰ নামেৰে হিন্দী ভাষাত পুনৰ্নিমিত হয়৷ লগতে তামিল, কানাড়া, বাংলা আৰু মালায়লম ভাষাতো নিৰ্মাণ কৰা হয়৷ ৰাজামৌলীৰ আন এখন সফল ছবি হৈছে ২০১২ চনত নিৰ্মিত ইগা৷
ছালাত
ছালাতৰ (সময়) ওৱাক্তসমূহ
এইকাৰণে তেওঁ ‘আলী ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুক লক্ষ্য কৰি কৈছিল উপদেশ দিছিল, হাদিছত এনেদৰে বৰ্ণনা হৈছে-
‘‘হে ‘আলী ৩টা কামত কেতিয়াও পলম নকৰিবা। তাৰ মাজত ১টা হ’ল যেতিয়াই ছালাতৰ সময় হ’ব, তেতিয়াই ছালাত আদায় কৰা। ’’