cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
মৃণাল কান্তি দাস
চলচ্চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী
২০০০ চনত মৃণাল কান্তি দাসে চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা দুখন বাণিজ্যিক অসমীয়া কথাছবিয়ে মুক্তিলাভ কৰে। ছবি দুখন আছিল মুনীন বৰুৱাৰ হিয়া দিয়া নিয়া, আৰু বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তীৰ গুণ গুণ গানে গানে। দুয়োখন ছবিয়েই ব্যৱসায়িকভাৱে সফল ছবি আছিল।
চিত্ৰ নিৰ্মাতা
অৰণ্যৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত মৃণাল কান্তি দাসে নিজৰ কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্যৰে 'অৰণ্যত বৰষুণ' নামৰ এখন চলচ্চিত্ৰৰ নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ কৰে। ২০০৩-২০০৪ চনৰ সময়চোৱাত মুক্তি দিয়াৰ লক্ষ্যৰে নিৰ্মাণ কৰা ছবিখনৰ ১০% চিত্ৰগ্ৰহণ কৰাৰ পাছত মৃণাল কান্তি দাসৰ মৃত্যু হয়। ২০১৪ চনৰ ৬ ছেপ্টেম্বৰত মৃণাল কান্তি দাস সোঁৱৰণী অনুষ্ঠানত তেখেতৰ পত্নী ৰুবী দাসে অভিযোগ কৰে যে 'অৰণ্যত বৰষুণ'ৰ চিত্ৰনাট্য নকল কৰি কাহিনীত সামান্য সালসলনি কৰি এখন ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে, য'ত মৃণাল কান্তি দাসৰ নাম দিয়া হোৱা নাই।
পৰ্বতাৰোহণ
কিশোৰ অৱস্থাতে দাস পৰ্বতৰোহণৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈছিল। কিশোৰ অৱস্থাত গুৱাহাটীৰ আশ-পাশৰ পাহাৰতে ট্ৰেকিং আৰু পৰ্বতাৰোহনৰ শিক্ষা লোৱা মৃণাল কান্তি দাসে পাছলৈ কেবাবাৰো হিমালয়ৰ বিভিন্ন শৃংগ আৰোহন কৰিছে। ১৯৮৬ চনত মৃণাল কান্তি দাসে পশ্চিম হিমালয়ৰ মেন্‌থোচা শৃংগত আৰোহন কৰি এই শৃংগ আৰোহন কৰা প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় হিচাপে পৰিগণিত হয়। পাছৰ বয়সতো তেখেত পৰ্বতাৰোহনৰ প্ৰতি আকৃষ্ট আছিল।
মৃত্যু
'অৰণ্যত বৰষুণ' ছবিৰ কামৰ বাবে অসমৰ বিভিন্ন ঠাই ভ্ৰমি ফুৰা দাস ২০০৪ চনৰ ৩ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে নিশা যোৰহাটৰ কাষৰীয়া ঠাই এখনত দুৰ্ঘটনাত পতিত হয়। সেই পথ দুৰ্ঘটনাস্থলীতে তেখেতে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। মৃত্যৰ সময়ত তেখেতে মাতৃ, পত্নী আৰু একমাত্ৰ জীয়ৰীক এৰি থৈ যায়।
তথ্য উংস
শ্ৰেণী:অসমৰ চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰহণৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী
বিত্তীয় বজাৰ
বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বিত্তীয় দাবী (Financial claimed), পৰিসম্পদ (Assets), সেৱা (Services) আৰু নিৰাপত্তাপত্ৰৰ (Securities) ক্ৰয় আৰু বিক্ৰয়ৰ (Buying and Selling) সহায়ক ব্যৱস্থাপনাকে অথবা কেন্দ্ৰকে বিত্তীয় বজাৰ বুলি কোৱা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি শ্ৰেণী:বাণিজ্য
অৱা নৃত্য
অৱা নৃত্য (Owa Dance) ত্ৰিপুৰাৰ স্থানীয় জনগোষ্ঠী মগসকলৰ পৰম্পৰাগত “অৱা উৎসৱ’’ৰ লগত পৰিৱেশিত নৃত্য৷ অৱশ্যে এই নৃত্য বৰ্তমান সময়ত লুপ্তপ্ৰায়৷ “অৱা চো লাব্ৰে’’ নামৰ বুদ্ধদেৱৰ পূজাৰ সময়ত সম্ভৱতঃ এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হৈছিল৷ এই অৱা উৎসৱ সমগ্ৰ মগ জনগোষ্ঠীৰ বাৰ্ষিক উৎসৱ৷ এই উৎসৱত লোকগীত আৰু লোকনৃত্যৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছিল৷ মগসকল ঝুম খেতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল৷ ত্ৰিপুৰাত মুঠ ১৯টা জনগোষ্ঠী আছে৷ প্ৰত্যেক জনগোষ্ঠীৰ সুকীয়া সুকীয়া পৰম্পৰাগত লোকগীত, লোকনৃত্য আছে৷ “অৱা নৃত্য’’ ত্ৰিপুৰাৰ মগ জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত প্ৰাচীন লোকনৃত্য৷ এই মগ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে তেওঁলোকৰ অন্যতম পৰম্পৰাগত ছংগ্ৰাই নৃত্যও পৰিৱেশন কৰে। মগসকল সাধাৰণতে বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী আৰু তেওঁলোকে অৱা-চো-লাব্ৰে নামে তেওঁলোকৰ অন্যতম প্ৰধান বৌদ্ধ উৎসৱ পালন কৰে৷ এই উৎসৱকে “অৱা উৎসৱ’’ নামে জনা যায়৷ তেওঁলোকে অসমীয়া আহিন মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ দিনা “অৱা উৎসৱ’’ পালন কৰে৷ সেইদিনা মগসকলৰ নাৰী পুৰুষ উভয়ে বৌদ্ধ মন্দিৰত দিনত উপস্থিত থাকে, আৰু সন্ধিয়া পৰত ওচৰৰ নদীত কাগজৰ নাও বা খেলনা নাও উটুৱাই দিয়ে৷ ত্ৰিপুৰাৰ স্থানীয় জনগোষ্ঠীসকলৰ কলা-সংস্কৃতি, জাতীয় পৰম্পৰা আদি নানা ধৰণৰ বিপৰ্যয়ৰ বাবে অনেকখিনি বিলুপ্ত হৈছিল, কিন্তু বৰ্তমান মগ সমাজৰ যুৱ-প্ৰজন্মৰ চেষ্টাত বহু লুপ্ত সংস্কৃতি পুনৰুদ্ধাৰ কৰা সম্ভৱ হৈছে৷  তেওঁলোকে ক্যাং পূজা নামেৰে প্ৰধান উপাস্য দেৱতা বুদ্ধদেৱৰ পূজা কৰিছিল আৰু সেই উপলক্ষে ফোৰাৰিখো বা বুদ্ধদেৱৰ বন্দনা কৰি নৃত্য কৰিছিল৷ এই পূজাত তেওঁলোকে ভগৱানৰ পৰা সুখ, স্বাচ্ছন্দ্য আৰু সমৃদ্ধি কামনা কৰে৷ জাতীয় পোছাক যেনে, ছোৱালীবোৰে খুবই (কঁকালৰ পৰা ভৰিলৈ আগুৰা) আৰু ব্লাউজ আৰু ল’ৰাবোৰে খইয়ক বা ধুতি আৰু চাৰ্ট পিন্ধি ডুং আৰু আগা নামৰ যোৰা ঢোল আৰু বাঁহীৰ ছেঁৱত ল’ৰা-ছোৱালী উভয়েই নৃত্য কৰে৷  আজিকালি অৱশ্যে আধুনিক বাদ্য, যেনে হাৰমণিয়াম আৰু ক্লেৰিওনেট সংগত কৰা দেখা যায়৷ মগসকলে তেওঁলোকৰ এই জাতীয় নৃত্য উৎসৱৰ বাহিৰে ৰজা বা ৰাজন্যবৰ্গৰ আগত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল, বৰ্তমান সামাজিক অনুষ্ঠানতো কৰে৷ অৱা উৎসৱৰ বাহিৰে তেওলোকে “কল্পতৰু উৎসৱো’’ পালন কৰে৷ এই উৎসৱত বিয়াচা আৰু পংখু আঁকা নামৰ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ পংখু আঁকা নৃত্যত চাৰিজনী ছোৱালী চাৰিওকোণত থিয় হৈ এখন হাতত ৰুমাল লৈ আৰু এখন হাত কঁকালত থৈ ভৰি দুখন সমভাবে ৰাখি চাৰি মাত্ৰাৰ ছন্দত ৰুমাল ঘূৰাই নৃত্য কৰে৷ বিয়াচা নৃত্য কেৱল ল’ৰাই কৰে৷ প্ৰথমে ল’ৰাই গৈ ছোৱালীসকলক সাঁথৰ সোধে আৰু তাৰ উত্তৰ ল’ৰাহঁতেই দি গান গাই ল’ৰাহঁতে নাচে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰী সংস্কৃতি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
লিহিৰি কপৌ
লিহিৰি কপৌ (Aerides multiflora) দক্ষিণ-পূব এছিয়া, ক'ৰ'মেণ্ডেল উপকূল আৰু বাংলাদেশৰ স্থানীয় এবিধ অৰ্কিড প্ৰজাতি। অসমতো এইবিধ অৰ্কিড প্ৰাকৃতিকভাৱে পোৱা যায়।
প্ৰতিশব্দ আৰু বিভ্ৰান্তি
১৮২০ চনত উইলিয়াম ৰক্সবাৰ্গে Aerides multiflora ৰ বৰ্ণনা প্ৰকাশ কৰে। ১৮৮২ চনত জোআও বাৰ্বোছা ৰড্ৰিগেছে Epidendrum geniculatum নামেৰে এবিধ ভিন্ন উদ্ভিদৰ বৰ্ণনা প্ৰকাশ কৰে। ইয়াৰ আঠ বছৰৰ পাছত ১৮৯০ চনত জোচেফ ডালটন হুকাৰে বৰ্তমান Aerides multiflora Roxb. নামেৰে স্বীকৃতি পোৱা অৰ্কিডৰ বৰ্ণনা প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ ইয়াৰ নাম ৰাখে Epidendrum geniculatum।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্কিড শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত শ্ৰেণী:অসমত পোৱা অৰ্কিডসমূহ
ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা মহিলাৰ সুৰক্ষা আইন, ২০০৫
সংজ্ঞা
ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা মহিলাৰ সুৰক্ষা আইন, ২০০৫ ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ বিধিতকৈ পৃথক। ই ঘৰুৱা হিংসাৰ এক বহল সংজ্ঞা প্ৰদান কৰে লগতে ই কি সামৰি লয় আৰু কাক সুৰক্ষা দিয়ে স্পষ্ট ইংগিত দিয়ে।
এই আইন অনুসৰি, পীড়িত ব্যক্তিজনক "উত্তৰদাতাৰ সৈতে ঘৰুৱা সম্পৰ্কত থকা বা কিছু সময় থাকি আঁতৰি যোৱা যিকোনো মহিলা আৰু উত্তৰদাতাই ঘৰুৱা হিংসাৰ সন্মুখীন হোৱা বুলি অভিযোগ কৰা" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰা হয়। এই আইনে কেৱল মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ স্বামী-পত্নীৰ সম্পৰ্কৰ ভিতৰত হোৱা হিংসাৰ পৰা সুৰক্ষিত নকৰে। বৰঞ্চ একেটা ঘৰত বাস কৰা মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ সৈতে ঘৰুৱা সম্পৰ্কত থকা লোকসকলৰ পৰায়ো সুৰক্ষা দিয়ে। ই মহিলাসকলক বিবাহৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কৰ ভিতৰত হিংসাৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰে (প্ৰাক্তন: স্বামী-পত্নী, শহুৰেক/শাহুৰ সৈতে বোৱাৰী/ইত্যাদি), তেজৰ দ্বাৰা সম্পৰ্ক (প্ৰাক্তন: পিতৃ-কন্যা, ভগ্নী-ভাতৃ), দত্তক গ্ৰহণৰ দ্বাৰা সম্পৰ্ক (প্ৰাক্তন: দত্তক কন্যা-পিতৃ), আৰু আনকি বিবাহৰ প্ৰকৃতিত সম্পৰ্ক (প্ৰাক্তন: বিয়া নোহোৱাকৈ সম্পৰ্কৰ খাতিৰত একেলগে বাস কৰা, আইনীভাৱে অবৈধ বিবাহ)। বিবাহৰ বাহিৰৰ সম্পৰ্কক আইনী স্বীকৃতি আৰু সুৰক্ষা প্ৰদান কৰাৰ বাবে এই আইনখন প্ৰথম আইন হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।
ঘৰুৱা হিংসাক আইনৰ ধাৰা ৩-ৰ দ্বাৰা সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে "উত্তৰদাতাৰ যিকোনো কাৰ্য, কৰা বা নকৰা আচৰণ ঘৰুৱা হিংসা হ'ব যদিহে: এই আইনখনত কেৱল শাৰীৰিক হিংসাই নহয়, আন ধৰণৰ হিংসা যেনে আৱেগিক/মৌখিক, যৌন, আৰু অৰ্থনৈতিক উৎপীড়ন অধ্যায় ১ - প্ৰাথমিক শাখাৰ জৰিয়তে অন্তৰ্ভুক্ত আৰু সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে।
আশ্ৰয় গৃহ
আইনখনে পীড়িত ব্যক্তিজনৰ অংশীদাৰী পৰিয়ালত বাস কৰাৰ অধিকাৰক স্বীকৃতি দিয়ে। অৱশ্যে আইনখনে পীড়িত ব্যক্তিজনৰ আশ্ৰয় গৃহত বাস কৰাৰ অধিকাৰক এক প্ৰকাৰৰ সকাহ হিচাপে উল্লেখ কৰিছে। এজন সুৰক্ষা বিষয়া বা সেৱা প্ৰদানকাৰীয়েও পীড়িত ব্যক্তিজনৰ হৈ এই আশ্ৰয়ৰ বাবে অনুৰোধ কৰিব পাৰে। এই আইন অনুসৰি প্ৰতিখন ৰাজ্য বা কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়ে পীড়িত লোকসকলৰ বাবে উপলব্ধ আশ্ৰয় গৃহসমূহক স্বীকৃতি আৰু অৱগত কৰিব লাগে।
চিকিৎসাৰ সুবিধা
এই আইন অনুসৰি পীড়িত মহিলাগৰাকীয়ে সুৰক্ষা বিষয়া বা সেৱা প্ৰদানকাৰীৰ পৰা কোনো আগতীয়া পৰামৰ্শ অবিহনে সহায়ৰ অনুৰোধ কৰিলেও চিকিৎসা কৃতপক্ষয়ে বিনামূলীয়া চিকিৎসা সাহায্য প্ৰদান কৰিবলৈ বাধ্য। চিকিৎসা সুবিধাৰ দায়বদ্ধতাবোৰ সুৰক্ষা বিষয়া আৰু সেৱা প্ৰদানকাৰীৰ পৰিপূৰ্ণতা নিৰ্বিশেষে স্বতন্ত্ৰ, আৰু পূৰণ কৰা হয়।
ৰূপায়ণ
নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী তথা অধিবক্তা শালু নিগমৰ মতে, মহিলাসকলক ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে আইন ৰূপায়ণত কেইবাটাও ত্ৰুটি আছে। সাধাৰণ জনসমাজত আইনখনৰ বিষয়ে সজাগতাৰ অভাৱ আৰু সেয়েহে সেৱা, সকাহৰ প্ৰকাৰ আৰু আইনী অধিকাৰৰ উপলব্ধতা আৰু সজাগতাই আইনৰ সঠিক ৰূপায়ণ প্ৰতিহত কৰে। ইয়াৰে কিছুমান কাৰ্যকৰীকৰণৰ বিষয় উৰিষ্যাৰ ৰাজ্যত কিছুমান জিলাৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থাকে। এনে ৰাজ্যত নতুন সুৰক্ষা বিষয়া নিয়োগ কৰাৰ সলনি বিদ্যমান বিষয়াসকলক এই নতুন নিয়মীয়া দায়িত্ব প্ৰদান কৰে। এই কাৰ্যকৰীকৰণৰ ত্ৰুটিৰ ফলত আইনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰ্তব্যবোৰ অসম্পূৰ্ণ হৈ পৰে কিয়নো পিঅ'ৰ দায়িত্বত থকা বিষয়াসকলৰ আগতীয়া কৰ্তব্যৰ তলত নতুন দায়িত্ব গৌণ হৈ পৰে। আইনখন ৰূপায়ণৰ ক্ষেত্ৰত আন এক বাধা হৈছে ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা উদ্ধাৰ হোৱা লোকসকলৰ বাবে অৰ্থপূৰ্ণ তাৎক্ষণিক সকাহৰ অভাৱ। এই আইনত তাৎক্ষণিক সকাহ যেনে "চিকিৎসাৰ সহায়, কম সময়ৰ বাবে থকা ঘৰ, শিশুগৃহৰ সুবিধা, মানসিক সমৰ্থন, আশ্ৰয় গৃহ বা অৰ্থনৈতিক বা ভৌতিক সহায়ৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰিক প্ৰতিকাৰ" আদিৰ বিধান নাই। বেছিভাগ জিলাতে আশ্ৰয় গৃহসমূহ হৈছে তাৎক্ষণিক সাহায্যৰ একমাত্ৰ উপলব্ধ প্ৰকাৰ। ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা উদ্ধাৰ হোৱা লোকসকলক প্ৰায়ে "চিকিৎসা, ট্ৰমা পৰামৰ্শ, কাপোৰ আৰু সাজু নগদ ধনৰ প্ৰয়োজন হয়, যিবোৰ আশ্ৰয় গৃহত প্ৰদান কৰা নহয়।"
প্ৰৱৰ্তনৰ বাহিৰেও কাৰ্যকৰীকৰণ এই ঘটনাবোৰৰ প্ৰতিবেদন দিয়াৰ ধীৰ গতিৰ সামাজিক গ্ৰহণযোগ্যতাৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰশীল।
সমালোচনা
ভাৰতৰ অপৰাধী ন্যায় প্ৰণালীৰ সংস্কাৰ সমিতিয়ে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা অপৰাধৰ ওপৰত এক প্ৰতিবেদন লিখিছিল, য'ত সমিতিখনে "পত্নী"ৰ সংজ্ঞা সম্প্ৰসাৰিত কৰিব বিচাৰিছিল যাতে "প্ৰথম পত্নী জীয়াই থকাৰ" পিছতো দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে পুৰুষৰ সৈতে পত্নী হিচাপে বাস কৰা মহিলাসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰি। এই আইনে "পত্নী"ৰ এই সম্প্ৰসাৰিত সংজ্ঞাক জড়িত কৰিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে বিবাহ বিহীন সম্পৰ্কৰ সলনি এগৰাকী মহিলা আৰু ইতিমধ্যে বিবাহিত পুৰুষৰ মাজৰ সম্পৰ্ক এই আইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত। যেতিয়া মহাৰাষ্ট্ৰই সমিতিৰ প্ৰতিবেদনত পৰামৰ্শবোৰ অনুসৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, অবৈবাহিক, লিভ-ইন সম্পৰ্কৰ আইনী স্থিতি ৰাজহুৱা আলোচনালৈ অনা হৈছিল। ইয়াক বৈবাহিক সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য একেই আইনত অবৈবাহিক লিভ-ইন সম্পৰ্কত মহিলাসকলৰ সুৰক্ষাক গৌণ বিবাহ বা অ-বৈবাহিক লিভ-ইন সম্পৰ্ক বৈধ কৰাৰ প্ৰয়াস বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। সমিতিৰ পৰামৰ্শবোৰ প্ৰকৃততে চানমুনিয়া বনাম বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ সিং কুশৱাহা আৰু আন (২০১০) নামৰ এক আইনী গোচৰত উল্লেখ কৰা হৈছিল, য'ত দীঘলীয়া সময়ৰ সহবাসৰ বাবে বিবাহ "অনুমান" কৰা সম্পৰ্ক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ "পত্নী"ৰ সংজ্ঞাৰ ব্যাখ্যাক সমৰ্থন কৰা হৈছিল।
এটা সমালোচনা ঘৰুৱা হিংসাৰ অপৰাধমূলক কাৰ্যৰ প্ৰতি সঁহাৰি দিয়াত আইনৰ কাৰ্যকৰী শক্তিৰ অভাৱৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰি আহিছে। যিহেতু আইনখনে মুখ্যতঃ অসামৰিক আইন হিচাপে কাম কৰে, সেয়ে উত্তৰদাতাৰ বিৰুদ্ধে ফৌজদাৰী আইনৰ নিষেধাজ্ঞা যেনে গ্ৰেপ্তাৰ আৰু কাৰাবাস আৰম্ভ কৰাৰ আগতে অধিক অপৰাধ (যেনে এই আইনৰ অধীনত জাৰী কৰা সুৰক্ষা আদেশ উলংঘা কৰা) প্ৰয়োজন। অৱশ্যে, আইনৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰাত জড়িত গোটবোৰে বিশ্বাস কৰিছিল যে ই ভুক্তভোগীৰ বাবে অধিক দ্ৰুত আৰু নমনীয় সকাহ প্ৰদান কৰিব।
ভাৰতৰ মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰী ৰেণুকা চৌধুৰীয়ে হিন্দুস্তান টাইমছৰ এটা প্ৰবন্ধত সন্মত হৈছিল যে "এক সমান লিংগ আইন আদৰ্শ হ'ব। কিন্তু প্ৰমাণ কৰিবলৈ অসংখ্য চাক্ষুষ প্ৰমাণ আছে যে এয়া মুখ্যতঃ মহিলা যি পুৰুষৰ হাতত প্ৰতাড়িত হয়।"
ভাৰতৰ প্ৰাক্তন মহাধিবক্তা চোলি সোৰাবজীয়েও এই আইনত মৌখিক উৎপীড়নৰ বহল সংজ্ঞাক সমালোচনা কৰিছে। ভাৰতৰ তদানীন্তন ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰতিভা পাটিলৰ মতে, "আন এক উদ্বেগজনক প্ৰৱণতা হৈছে যে মহিলাসকলে নিজেই মহিলাসকলক উৎপীড়নৰ লগত জড়িত। কিছুমান জৰীপে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছে যে যৌতুকৰ ৯০ শতাংশ অভিযোগ মিছা আৰু প্ৰাথমিকভাৱে নম্বৰ নিষ্পত্তি কৰিবলৈ পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল। এইটো দুৰ্ভাগ্যজনক যদি মহিলাসকলক সুৰক্ষা দিয়াৰ বাবে নিৰ্যাতিত আইনবোৰ উৎপীড়নৰ সঁজুলি হিচাপে উৎপীড়ন কৰা হয়। সেয়েহে, মূল কথাটো হ'ল আইনী ব্যৱস্থাসমূহৰ ন্যায্য আহ্বান আৰু সেইবোৰৰ উদ্দেশ্য আৰু সৎ ৰূপায়ণ।"
একে লিংগৰ বিবাহ
thumb|একে লিংগৰ বিবাহ একে লিংগৰ বিবাহ  (Same sex marriage) হল অনুষ্ঠানিকভাবে দুজন পুৰুষ বা দুগৰাকী মহিলাৰ মাজত হোৱা বিবাহ যি সমকামিতাৰ ফলত হোৱা একে লিংগৰ প্ৰেমৰ পৰিনাম হয়। একে লিংগৰ বিবাহ ভিন্ন প্ৰাচীন সভ্যতা যেনে ৰোমান আৰু চীনা ফুজিয়ানৰ মাজত প্ৰাচীন কালৰে পৰা অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে। কিন্তু পশ্চিমীয়কৰণৰ ফেক্ট ১৯ শতিকাত এই প্ৰথা লোপ পায়। আধুনিক যুগত প্ৰথম একবিংশ শতিকাৰ শেষত একে লিংগ বিবাহক মৰ্যদা প্ৰদান কৰি আইন প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। ডিচেম্বৰ ২০২০লৈকে প্ৰায় ৩০ খন দেশত (জাৰ্মানী,আৰ্জেন্টিনা,অষ্ট্ৰেলিয়া,অষ্ট্ৰিয়া, বেলজিয়াম,ব্ৰাজিল,কানাডা,কলম্বিয়া,কচটা ৰিকা,দেনমাৰ্ক,ইকোৱাদৰ, স্পেইন,আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ফিনলেণ্ড,ফ্ৰান্স,আইয়াৰলেণ্ড, আইছলেণ্ড,লুচেম্বাৰ্গ, মালতা, মেক্সিক',নৰৱে, নিউজিলেণ্ড,নেডাৰলেণ্ড, পৰ্তুগাল, সংযুক্ত ৰাজ্য,দক্ষিণ আফ্ৰিকা, স্বীদেন,স্বীজাৰলেণ্ড, টাইৱান, উৰুগুৱাই)ত একে লিংগৰ দুই ব্যক্তিৰ মাজত বিবাহ বৈধ, অন্যহাতে মেক্সিকৰ ৩২ৰ ভিতৰত ২২খন ৰাজ্যত বৈধ। কিছু দেশত বিবাহৰ সলনি আইনী দম্পতী ব্যৱস্থা আছে যদিও এই ব্যৱস্থাৰ সলনি বিবাহ বৈধ কৰাৰ বহুতো দাবী উল্লেখিত হোৱা দেখা যায়।
ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা মহিলাৰ সুৰক্ষা আইন, ২০০৫
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আইন
একে লিংগৰ বিবাহ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সমকামিতা শ্ৰেণী:এলজিবিটি
ভালুক
ভালুক (ইংৰাজী: Bear) হ'ল আৰ্ছিডি পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত এবিধ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী। ভালুকবোৰ মাংসভোজী প্ৰাণী। বৰ্তমান পৃথিৱীত মাত্ৰ আঠটা প্ৰজাতিৰ ভালুক উত্তৰ আমেৰিকা, দক্ষিণ আমেৰিকা, ইউৰোপ, আৰু এচিয়া মহাদেশত দেখা পোৱা যায়।
ভুৱনেশ্বৰ বৰুৱা
ডা° ভুবনেশ্বৰ বৰুৱা (১৮৯৩- ২৫ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৫৬) অসমৰ এগৰাকী চিকিৎসক আৰু ৰাজনীতিক৷
জন্ম আৰু শৈশৱ
১৮৯৩ চনৰ চাৰি ছেপ্টেম্বৰত ডিব্ৰুগড়ৰ খলিহামাৰীত বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল৷ কোনো কোনোৱে তেওঁৰ জন্ম শদিয়াতহে বুলিও মত প্ৰকাশ কৰে৷ তেওঁৰ পিতৃ আছিল জীৱেশ্বৰ বৰুৱা আৰু মাতৃ গিৰিজা দেৱী৷ তেওঁলোকৰ মুঠ তেৰটা সন্তানৰ ভিতৰত ভুবনেশ্বৰ বৰুৱা আছিল ষষ্ঠ৷ বাৰ বছৰ বয়সলৈকে ঘৰুৱা অভাৱ-অনাটনৰ বাবে তেওঁ শিক্ষা আৰম্ভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল৷
শিক্ষাজীৱন
গুৱাহাটীত ভিনিহিয়েক ৰবি নাৰায়ণ বৰাৰ ঘৰত থাকি পোনপ্ৰথমে ভুবনেশ্বৰ বৰুৱাই শিক্ষাৰম্ভ কৰে৷ পিছলৈ পুনৰ ডিব্ৰুগড়লৈ উভতি গৈ পঢ়া-শুনা কৰিবলৈ লয় আৰু ১৯১২ চনত ১৯ বছৰ বয়সত ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ ১৯১৫ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত দ্বিতীয় বিভাগত আইএছ চি পাছ কৰে আৰু তেতিয়া তেওঁ এক বিশেষ বৃত্তি লাভ কৰি কলিকতালৈ চিকিৎসাবিজ্ঞান পঢ়িবলৈ যায়৷ ১৯১৮ চনত এম ডি ডিগ্ৰী লৈ ভুবনেশ্বৰ বৰুৱা ডিব্ৰুগড়লৈ উভতি আহে৷
কৰ্মজীৱন
ভুবনেশ্বৰ বৰুৱাই শিক্ষা বিভাগৰ সহকাৰী উপ-পৰিদৰ্শক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ কলকাতাৰ পৰা উভতি আহি তেওঁ গান্ধীৰ অসহযোগ আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱ অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ লয়৷ এই আন্দোলনৰ পিছত তেওঁ পুনৰ চাকৰিত যোগ দিয়ে আৰু অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত এচিষ্টেন্ট চাৰ্জন হিচাপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে৷ চাকৰি কালতো স্বাধীনতা আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱ অংশ লোৱাৰ বাবে ইংৰাজ চৰকাৰে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে নানা অভিযোগ আনে আৰু ইয়াৰ পৰিণতিতে তেওঁ ১৯২৪ চনত চাকৰিৰ পৰা ইষ্তফা দিয়ে৷ গুৱাহাটীলৈ গৈ ভুবনেশ্বৰ বৰুৱাই ’শংকৰদেৱ ফাৰ্মাচী’ খুলি ব্যক্তিগতভাৱে চিকিৎসাসেৱা অব্যাহত ৰাখে৷ পটু চিকিৎসক হিচাপে খ্যাত হোৱাৰ উপৰিও বহুতো দুখীয়া লোকক কোনো মাচুল নোলোৱাকৈ তেওঁ চিকিৎসা সেৱা আগবঢ়াইছিল বুলি জনা যায়৷
মৃত্যু
১৯৫৬ চনৰ ২৫ ছেপ্টেম্বৰত তিনিকুৰি তিনি বছৰ বয়সত ভুবনেশ্বৰ বৰুৱাৰ মৃত্যু হয়। তেখেতক 'লোকবন্ধু' উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু তেখেতৰ নামেৰেই গুৱাহাটীত 'ড° ভূৱনেশ্বৰ বৰুৱা কৰ্কট প্ৰতিষ্ঠান' স্থাপন কৰা হৈছে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
গটফ্ৰিড উইলহেল্ম লেইবনিজ
গটফ্ৰিড উইলহেল্ম লেইবনিজ(Gottfried Wilhelm (Von) Leibniz) গটফ্ৰিড উইলহেল্ম লেইবনিজ হ'ল এজন জাৰ্মান দাৰ্শনিক আৰু গণিতজ্ঞ।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৬৪৬ চনৰ ১ জুলাইত ছাক্সনিৰ লিফজিগত গটফ্ৰিড লেইবনিজৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল ফ্ৰেডৰিক লেইবনিজ আৰু মাকৰ নাম কেথেৰিণা স্কমুক। তেওঁৰ দেউতাক লিপজিগ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এজন অধ্যাপক আছিল।
অৱদান
হাইজিনছক গুৰু হিচাপে লৈ লেইবনিজে গণিত আৰু পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ এই দুই শাখাত নিজে পঢ়িবলৈ ল'লে আৰু কলন গতিৰ আৱিষ্কাৰৰ দিশতো নিজা কাম-কাছ আৰম্ভ কৰিলে। ১৬৭৩ চনত তেওঁ ইংলেণ্ডলৈ আহে। তাত তেওঁ হেনৰী অল্ডনবাৰ্গ আৰুজন কলিন্সৰ সান্নিধল্যৈ আহ। লংণ্ডণৰ ৰয়েল ছ'চাইটিৰ সন্মুখত তেওঁ নিজেই ডিজাইন কৰি সজা এটি কেলকুলেটিং মেচিন প্ৰদৰ্শন কৰে। মেচিনটোৱে যাোগ, বিয়োগ, পূৰণ আৰু হৰণ - এই আটাইকেইটা প্ৰাথমিক ক্ৰিয়া কৰিবলৈ সক্ষম আছিল। লেইবনিজে কলণ গণিত সম্পৰ্কত গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম-কাজ আৰম্ভ কৰিছিল ১৬৭৪ চনত। কল গণিতৰ 'লেইবনিজৰ সূত্ৰ', 'লেইবনিজৰ অনুকূলন সূত্ৰ' আদিও তেৱেঁই উলিয়াইছিল। পাস্কেলৰ কেলকুলেটৰক তেওঁ পূৰণ হৰণ প্ৰক্ৰিয়া কৰিব পৰাকৈ বিকাশ কৰিছিল। ১৬৯৫ চনত তেওঁ পিনহুইল কেলকুলেটৰ নামৰ এক নতুধ প্ৰকাৰৰ কেলকুলেটৰৰ বিষয়ে জানিবলৈ দিছিল আৰু লেইবনিজ হুইল আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।
ইণ্টেল ৮০৮৫
"ইণ্টেল ৮০৮৫" হৈছে এবিধ ৮ বিট মাইক্ৰ'প্ৰচেছৰ যি ইণ্টেলে ১৯৭৭ চনত নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল । ই নিজৰ বিখ্যাত পূৰ্বসুৰী "ইণ্টেল ৮০৮০"ৰ লগতো কম্পেটিবেল হয় । লগতে উল্লেখনীয় যে ৮০৮৫ৰ নিৰ্মাণ খৰচ ৮০৮০তকৈ যথেষ্ট কম । নিৰ্দেশনা প্ৰক্ৰিয়া ক্ষেত্ৰতো ৮০৮৫ যথেষ্ট সৰল ।
সাবিত্ৰী চট্টোপাধ্যায়
সাবিত্ৰী চট্টোপাধ্যায় (Sabitri Chatterjee; জন্ম: ২২ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৩৭) এগৰাকী অভিনেত্ৰী, যাক বঙালী চলচ্চিত্ৰ আৰু পশ্চিমবঙ্গৰ মঞ্চত কৰা অভিনয়ৰ বাবে জনা যায়। তেওঁ ৬০ বছৰ জুৰি অভিনয়ৰ সৈতে জড়িত আছে। তেওঁ দুবাৰ ‘বেঙ্গল ফিল্ম জাৰ্ণেলিষ্টছ্ এছোচিয়েচন বঁটা’ পাইছে। বঙালী মঞ্চত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁক ১৯৯৯ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আগবঢ়োৱা হৈছিল। তদুপৰি তেওঁ ২০১৪ চনত পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক সন্মান ‘বঙ্গবিভূষণ’ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ চতুৰ্থ শ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীৰেও বিভূষিত হৈছে। তেওঁৰ জন্ম ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ আৰু বৰ্তমান বাংলাদেশৰ অন্তৰ্গত কুমিল্লাত হৈছিল।
ইণ্টেল ৮০৮৫
বিৱৰণ
"ইণ্টেল ৮০৮৫" ৮০৮০ৰ দৰে গতানুগতিক "ভন নিউমেন" ডিজাইনৰ ভিত্তিত বনোৱা হৈছিল । ৮০৮০ৰ দৰে ই স্থিতি সংকেত "ডে'টা বাছ"ৰ জ্বৰিয়তে একেলগে ব্যৱহাৰৰ নকৰে যদিও পিনৰ সংখ্যা কমোৱাৰ হেতুকে ১৬ বিট "এড্ৰেছ বাছ"ৰ নিম্ন অংশ ৮ বিট "ডে'টা বাছ"ৰ সৈতে "মাল্টিপ্লেক্স" কৰা হয় যাতে দুয়োটা কাৰ্য একেটা পিনতে সম্ভৱ হৈ উঠে । ফলত পিনৰ সংখ্যা আগতকৈ ৪০লৈ কমোৱা সম্ভৱ হৈ উঠিল । ৮০৮৫ৰ ৪০ নং পিনটোৰ সহায়ৰে ৫ ভল্ট বিদ্যুৎ আহৰণ কৰে আৰু লগতে ২০ নং পিন গ্ৰাউণ্ড কৰা থাকে । "ইণ্টেল ৮০৮৫"ত সৰ্বমুঠ ৬,৫০০টা ট্ৰান্জিষ্টৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় ।
সাবিত্ৰী চট্টোপাধ্যায়
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩৭ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ কুমিল্লা জিলাৰ এখন সৰু চহৰ কমলপুৰত (বৰ্তমান বাংলাদেশৰ অন্তৰ্গত) হৈছিল। তেওঁলোকৰ দহজনী ছোৱালীৰ ভিতৰত তেওঁ আটাইতকৈ সৰু আছিল। তেওঁৰ কোনো ককাই-ভাই নাছিল। দেউতাক ৰেলৱেত এজন ষ্টেচন মাষ্টাৰৰ চাকৰি কৰিছিল। ১৯৪৭ চনৰ বঙ্গ বিভাজনৰ সময়ত সাবিত্ৰীক কলকাতাৰ টালিগঞ্জত থকা তেওঁৰ বিবাহিতা বায়েক এজনীৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই দিয়া হৈছিল। বঙ্গৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ কেন্দ্ৰস্থল টালিগঞ্জত সেই সময়তে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ তাৰকাসকলক দেখা পাইছিল।
ইণ্টেল ৮০৮৫
ছিমোলে'টৰ
৮০৮৫ ছিমোলে'টৰ হৈছে এনে এবিধ ছফ্টৱে'ৰ যাক ৮০৮৫ৰ অনুৰূপক হিচাপে বিভিন্ন আধুনিক "অ'পাৰেটিং ছিষ্টেম"ত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি । কিছুমান প্ৰচলিত ৮০৮৫ ছিমোলে'টৰৰ তথ্য তলত দাঙি ধৰা হ'ল -
সাবিত্ৰী চট্টোপাধ্যায়
কৰ্মজীৱন
দশম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতেই সাবিত্ৰীক প্ৰবীন অভিনেতা ভানু বেনাৰ্জীৰ চকুত পৰিছিল। উত্তৰ সাৰথি গ্ৰুপ থিয়েটাৰে পূব পাকিস্তানৰ শৰনাৰ্থী সমস্যাৰ ওপৰত আধাৰিত আৰু কানু বেনাৰ্জী পৰিচালিত নাট এখনত অভিনয় কৰিবলৈ ভানু বেনাৰ্জীয়ে সাবিত্ৰীক লৈ আহিছিল। পৰিচালক কানু বেনাৰ্জী পৰৱৰ্তী কালত সত্যজিৎ ৰায়ৰ পথেৰ পাঁচালীত হৰিহৰ ৰায়ৰ চৰিত্ৰটো কৰিছিল। এই নাটকখনক লৈ ১৯৫৩ চনত অগ্ৰদূতৰ পৰিচালনাৰে চলচ্চিত্ৰ এখনো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, য’ত সাবিত্ৰীয়েও অভিনয় কৰিছিল। অগ্ৰদূতে পৰিচালনা কৰা আৰু উত্তম কুমাৰে অভিনয় কৰা ‘সহযাত্ৰী’ (১৯৫১) ছবিখনেৰে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰবেশ কৰিছিল। তেওঁৰ মূল নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা প্ৰথম ছবিখন হ’ল- সুধীৰ মুখাৰ্জীৰ কমেডী ছবি ‘পাশেৰ বাড়ী’ (১৯৫২)। ছবিখন বক্স অফিচ সফল হৈছিল।
ইণ্টেল ৮০৮৫
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কম্পিউটাৰ হাৰ্ডৱেৰ
সাবিত্ৰী চট্টোপাধ্যায়
কৰ্মজীৱন
সাবিত্ৰীৰ আন এখন ছবি ‘শুভদা’ (১৯৫২)। শৰৎ চন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ উপন্যাসৰ আধাৰত, ছবি বিশ্বাস, পাহাৰী সান্যালক লৈ নিৰ্মাণ কৰা শুভদা পৰিচালনা কৰিছিল নিৰেন লাহিড়ীয়ে। সাবিত্ৰীয়ে এজনী দুৰ্ভগীয়া ছোৱালী ললনাৰ চৰিত্ৰটো কৰিছিল। একে সময়তে তেওঁ উত্তম কুমাৰৰ ভনীয়েকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল নিৰ্মল দে পৰিচালিত ‘বসু পৰিবাৰ’ত (১৯৫২)। উত্তম কুমাৰে নিজে প্ৰযোজনা কৰা থিয়েটাৰ গ্ৰুপ ‘কৃষ্টি ও সৃষ্টি’ত তেওঁক অভিনয় কৰিবলৈ মাতিছিল। ‘উত্তম-সাবিত্ৰী’ বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ এক জনপ্ৰিয় যুঁটি আছিল, দুয়োৰ মাজত ভাল বন্ধুত্বও আছিল। কিন্তু দুয়োৰো মাজত বিয়া হোৱা বুলি মিছা গুজৱ ওলাইছিল। উত্তম-সাবিত্ৰীয়ে অসংখ্য স্মৰণীয় ছবি উপহাৰ দিছে। তাৰে কেইখনমান- ‘লাখ তাৰা’ (১৯৫৩), ‘কল্যাণী’ (১৯৫৪), ‘অনুপমা’ (১৯৫৪), ‘ৰাইকমল’ (১৯৫৫), ‘নৱজন্ম’ (১৯৫৬), ‘পুনৰ মিলন’ (১৯৫৭), ‘মৰুতীৰ্থ হিংলাজ’ (১৯৫৯), ‘ৰাজা-সাজা’ (১৯৬০), ‘দুই ভাই’ (১৯৬১), ‘ভ্ৰান্তি বিলাস’ (১৯৬৩), ‘মমেৰ আলো’ (১৯৬৪), ‘নিশিপদ্ম’ (১৯৭০) আদি। তেওঁলোকে মৃণাল সেনৰ প্ৰথম ছবি ‘ৰাত ভোৰে’ (১৯৫৫) আৰু তপন সিনহাৰ দ্বিতীয় প্ৰয়াস- ‘উপহাৰ’ত (১৯৫৫) গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ‘ভ্ৰান্তি বিলাস’, ‘মৌচাক’ আৰু ‘ধনী মেয়ে’ জনপ্ৰিয় বঙালী কমেডী ছবিবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
ৰামায়ণৰ পাত্ৰ
প্ৰাচীন ভাৰতৰ দুখন প্ৰধান সংস্কৃত মহাকাব্যৰ ভিতৰত এখন হৈছে ৰামায়ণ। ইয়াক বাল্মীকি ৰচনা কৰিছিল। এইখন মহাকাব্যত দেখা পোৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰবোৰ হ’ল-
অগস্ত্য
অগস্ত্য (अगस्त्य) হৈছে প্ৰাচীন ভাৰতৰ এগৰাকী ঋষি। ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ মতে তেওঁ এজন প্ৰখ্যাত আৰু প্ৰভাৱশালী বহু ভাষাৰ জ্ঞান থকা বিদগ্ধ পণ্ডিত। অগস্ত্য আৰু তেওঁৰ সহধৰ্মিণী লোপামুদ্ৰাই সংস্কৃত ভাষাত ঋকবেদৰ শ্লোক ১.১৬৫ ৰ পৰা ১.১৯১ আৰু অন্যান্য বৈদিক সাহিত্যৰ ৰচনা কৰিছিল।
অঞ্জনা
অঞ্জনা (अञ्जना) হৈছে ৰামায়ণৰ নায়কসমূহৰ অন্যতম হনুমানৰ মাতৃ। তেওঁক অঞ্জনী বা অঞ্জলী নামেৰেও জনা যায়। তেওঁ আছিল এগৰাকী অপ্সৰা আৰু কপিকুলৰ এজন মুখিয়াল কেশৰীৰ সহধৰ্মিণী। তেওঁক ভাৰতৰ কোনো কোনো অঞ্চলত পৰিয়ালৰ দেৱী হিচাপে পূজা কৰা হয়।
অক্ষয়কুমাৰ
অক্ষয়কুমাৰ বা অক্ষকুমাৰ (Akṣayakumāra, अक्षयकुमार) ৰাৱণৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ তথা মেঘনাদৰ ভাতৃ আছিল। তেওঁক অক্ষয় বা অক্ষ নামেৰেও জনা যায়৷ ৰামায়ণত হনুমানে সীতাৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰাৰ পিছত যেতিয়া অশোক বন ধ্বংস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে তেতিয়া ৰাৱণে অশোকবন ৰক্ষাৰ্থে অক্ষয়কুমাৰক ৰাক্ষস সেনাৰ মুৰব্বী হিচাপে তালৈ পঠিয়াইছিল। মাত্ৰ ষোল্ল বছৰ বয়সতে তেওঁৰ দেউতাক ৰাৱণৰ আদেশ মৰ্মে তেওঁ ৰথত উঠি যুদ্ধলৈ যায়। তেওঁ হনুমানক লক্ষ্যভেদ কৰি বিভিন্ন অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰে যুদ্ধ কৰিছিল। হনুমানে যুৱ ৰাজকুমাৰৰ বীৰত্ব আৰু দক্ষতাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হ’লেও শেষত হনুমানে তেওঁক হত্যা কৰিছিল।
অঙ্গদ
অংগদ বা অঙ্গদ (अङ्गदः অংগ দাতা) হৈছে মহাকাব্য ৰামায়ণত বৰ্ণিত এটা বান্দৰ চৰিত্ৰ, যিয়ে ৰামক তেওঁৰ পত্নী সীতাক বিচাৰি উলিওৱাত আৰু তেওঁৰ হৰণকাৰী ৰাৱণৰ সৈতে যুঁজ দিয়াত সহায় কৰিছিল। পিছত তেওঁ কিষ্কিন্ধা ৰ ৰজা হিচাপে মুকুট পৰিধান কৰে।
অতিকায়
অতিকায় মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এজন দৈত্য চৰিত্ৰ। ৰামায়ণ মহাকাব্যত আতিকায় ৰাৱণ আৰু তেওঁৰ পত্নী মন্দোদৰীৰ পুত্ৰ বুলি উল্লেখ আছে। অৱশ্যে মহাকাব্যখনৰ কিছুমান সংস্কৰণত তেওঁক ৰাৱণৰ দ্বিতীয় পত্নী ধন্যমালিনীৰ পুত্ৰ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। আতিকয়া মেঘানাদৰ সৰু ভায়েক আছিল আৰু অত্যন্ত শক্তিশালী আছিল।
ইন্দ্ৰজিৎ
ইন্দ্ৰজিৎ বা মেঘনাদ হৈছে লংকাৰ ৰাজকুমাৰ আৰু ইন্দ্ৰৰ নগৰী অৰ্থাৎ ইন্দ্ৰলোকৰ বিজেতা। পৌৰাণিক হিন্দু সাহিত্যসমূহত তেওঁক মহানতম যোদ্ধাসমূহৰ এজন বুলি স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। ৰামায়ণত ইন্দ্ৰজিতৰ উল্লেখ তথা বৰ্ণনা পোৱা যায়। ৰাম আৰু ৰাৱণৰ যুদ্ধত ইন্দ্ৰজিতে সক্ৰিয় আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। গুৰু শুক্ৰাচাৰ্যৰ পৰা তেওঁ বিভিন্ম দৈৱিক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লাভ কৰিছিল। তেওঁ স্বৰ্গৰ দেৱতাসকলকো পৰাজিত কৰিছিল। ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰি তেওঁ একেদিনাই ৬৭০ নিযুত বানৰ সেনাক নিধন কৰি বানৰ জাতিক প্ৰায় নিঃশেষ কৰাৰ উপক্ৰম কৰিছিল। ৰামায়ণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি পৃথিৱীৰ কোনো যোদ্ধাই এই সংখ্যা স্পৰ্শ কৰিব পৰা নাছিল।
উৰ্মিলা
উৰ্মিলা (ऊर्मिला) হৈছে হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ ৰামৰ সৰু ভায়েক লক্ষ্মণৰ পত্নী।
কুশধ্বজ
ৰজা কুশধ্বজ( তেওঁ কুশদ্ভোজন নামেও পৰিচিত), অছিল ৰজা জনকৰ অনুজ ভাতৃ। কুশধ্বজৰ দুগৰাকী কন্যাসন্তান আছিল ক্ৰমে মাণ্ডৱী আৰু শ্ৰুতকীৰ্তি। তেওঁলোক দুগৰাকীৰ যথাক্ৰমে অযোধ্যাৰ ৰজা দশৰথৰ পুত্ৰ আৰু ৰামৰ অনুজ ভৰত আৰু শত্ৰুঘ্নৰে বিবাহ সম্পন্ন হয়।
কবন্ধ
কবন্ধ (Kabandha) এগৰাকী ৰাক্ষস আছিল৷ তেওঁক শ্ৰীৰামে হত্যা কৰি অভিশাপৰ পৰা মুক্ত কৰিছিল৷
কেৱট
কেৱট (Kewat) হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এটি চৰিত্ৰ৷ বনবাসৰ সময়ত তেৱেঁ ৰাম, সীতা আৰু লক্ষ্মণক নাৱত তুলি লৈ গংগা নদী পাৰ কৰাই দিছিল৷ এই কাহিনীটো ৰামায়ণৰ অযোধ্যা কাণ্ডত বৰ্ণিত আছে৷
কুম্ভকৰ্ণ
কুম্ভকৰ্ণ (कुम्भकर्ण) হৈছে বিখ্যাত হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এজন প্ৰখ্যাত ৰাক্ষস আৰু ৰাৱণৰ এজন কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ। বিশালাকায় শৰীৰ আৰু অসাধাৰণ ক্ষুধাৰ গৰাকী কুম্ভকৰ্ণক প্ৰাচীন হিন্দু পুৰাণত এজন সৎ চৰিত্ৰৰ ব্যক্তি আৰু মহান যোদ্ধা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ৰামায়ণৰ যুদ্ধৰ সময়ত কেৱল নিজৰ শক্তি দেখুৱাবলৈকে তেওঁ বহুতো বান্দৰ হত্যা আৰু ভক্ষণ কৰিছিল। তেওঁক ধাৰ্মিক আৰু বুদ্ধিমান বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। তেওঁ এজন অতুলনীয় যোদ্ধাও আছিল কিয়নো দেৱৰাজ ইন্দ্ৰৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধত কুম্ভকৰ্ণৰেই জয় হৈছিল।
কুশ
কুশ (कुश) আৰু তেওঁৰ যমজ ভাতৃ লৱ, ৰাম আৰু সীতাৰ সন্তান আছিল। তেওঁলোকৰ কাহিনী হিন্দু মহাকাব্য, ৰামায়ণ আৰু ইয়াৰ অন্যান্য সংস্কৰণত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কোৱা হয় যে তেওঁলোকৰ মাতৃৰ দৰে লৱ বগা-সোণালী বৰণৰ আছিল, আনহাতে কুশ তেওঁলোকৰ দেউতাকৰ দৰে ক'লা বৰণৰ আছিল।
গংগা দেৱী
গঙ্গা বা গংগা (সংস্কৃত: गंगा ', থাই: คงคา Khongkha) গঙ্গা নদীৰ''' মূৰ্তিস্বৰূপ এক হিন্দু দেৱী। হিন্দুধৰ্মত এই দেৱী বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানৰ অধিকাৰিণী। হিন্দুসকলে বিশ্বাস কৰে যে গঙ্গাত স্নান কৰিলে সমস্ত পাপ খণ্ডন হয় আৰু জীৱই মুক্তিলাভ কৰে। অনেকে আত্মীয়স্বজনৰ দেহাৱশেষ বহু দূৰদূৰণিৰ পৰা কঢ়িয়াই আনি গঙ্গাত বিসৰ্জন দিয়ে; তেওঁলোকে ধৰি লয় যে, ইয়াৰ ফলত মৃত ব্যক্তিৰ আত্মাই স্বৰ্গলৈ গমন কৰে। গঙ্গাৰ তীৰবৰ্তী বহু স্থান হিন্দু বিশ্বাস অনুযায়ী পবিত্ৰ। ইয়াৰ মাজত আছে হৰিদ্বাৰ, এলাহাবাদ, বাৰাণসী, নবদ্বীপ, গঙ্গাসাগৰ প্ৰভৃতি। থাইলেণ্ডৰ লয় ক্ৰাথং উৎসৱত পুণ্যাৰ্থীসকলে নদীত বন্তিযুক্ত সৰু সৰু নৌকা উটুৱাই বুদ্ধ আৰু গঙ্গা দেৱীক শ্ৰদ্ধা জনায়।
জাম্বৱন্ত
জাম্বৱন বা জাম্বৱন্ত হৈছে মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক চৰিত্ৰ, সেই অনুসৰি তেওঁ ভালুকৰ ঐশ্বৰিক ৰজা, যাক ব্ৰহ্মা দেৱতাই লংকাৰ ৰজা ৰাৱণৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ হোৱা সংগ্ৰামত ৰামক সহায় কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰিছিল। জাম্বৱন্ত ভাৰতীয় মহাকাব্য পৰম্পৰাত এবিধ এছিয়ান ক'লা ভালুক বা শ্লথ ভালুক, অৱশ্যে আন কিছু শাস্ত্ৰত তেওঁক বান্দৰ বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
জনক
জনক (जनकः) প্ৰাচীন ভাৰতৰ মিথিলা অঞ্চলত অৱস্থিত বিদেহ ৰাজ্যৰ ৰজা আছিল। তেওঁৰ শাসনকাল আনুমানিক ভাৱে খীষ্ট্ৰপূৰ্ব অষ্টম অথবা সপ্তম শতিকাত আছিল বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে। বিদেহ ৰাজ্যৰ অধিপতিসকলক জনক নামেৰে জনা গৈছিল। অৰ্থাৎ জনক বিদেহ ৰাজ্যৰ অধীশ্বৰসকলৰ কৌলিক খিতাপ। জনক নামৰ এক বা একাধিক ৰজাৰ উল্লেখ ৰামায়ণ, মহাভাৰত, উপনিষদ আৰু পুৰাণত পোৱা যায়।
জটায়ু
জটায়ু (जटायु) হৈছে মহাকাব্য ৰামায়ণত বৰ্ণিত শগুণ বা ঈগলৰূপী এক অৰ্ধদেৱতা। তেওঁ অৰুণ আৰু শ্যেনীৰ কনিষ্ঠ সন্তান আৰু সম্পাতিৰ ভ্ৰাতৃ। জটায়ু ৰামৰ পিতৃ দশৰথৰ পুৰণি বন্ধু।
তাৰা
তাৰা (तारा) (আক্ষৰিক অৰ্থত তৰা ) হৈছে ৰামায়ণত বৰ্ণিত কিষ্কিন্ধাৰ ৰাণী আৰু বানৰৰাজ বালিৰ সহধৰ্মিণী। বালিৰ মৃত্যুৰ পিছত তাৰা সুগ্ৰীৱৰ সৈতে বিবাহত বহে।
তাড়কা
তাড়কা (ताड़का) বা তাতকা মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক ৰাক্ষসী চৰিত্ৰ। তেওঁৰ সন্তান মাৰিচ আৰু সুবাহুৰ সৈতে তেওঁ অৰণ্যত যজ্ঞ কৰা ঋষিক হাৰাশাস্তি আৰু আক্ৰমণ কৰিছিল। অৱশেষত তেওঁলোকক মহৰ্ষি বিশ্বমিত্ৰৰ নিৰ্দেশত ৰাম আৰু লক্ষ্মণে হত্যা কৰিছিল।
ত্ৰিজঁ‌টা
ত্ৰিজঁটা (त्रिजटा) হৈছে হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এগৰাকী ৰক্ষী যাক লংকাৰ অধিপতি ৰাৱণে অপহৰণ কৰা সীতাক ৰক্ষা কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছে। ৰামায়ণৰ পৰৱৰ্তী অভিযোজনত ত্ৰিজঁটাক ৰাৱণৰ ভ্ৰাতৃ বিভীষণৰ কন্যা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ত্ৰিশিৰা
ত্ৰিশিৰা (: त्रिशिर, যাৰ তিনিটা মূৰ আছে।) এজন দৈত্য (ৰাক্ষস) আছিল, আৰু তেওঁৰ প্ৰসংগ ৰামায়ণত উল্লেখ পোৱা যায়। তেওঁ ৰাৱণৰ ছয়জন পুত্ৰৰ ভিতৰত এজন আছিল। তেওঁৰ আন ভাতৃসকল আছিল মেঘনাদ অতিকায়, অক্ষয়কুমাৰ, নৰান্তক আৰু দেৱান্তক।
দশৰথ
দশৰথ (दशरथ) হৈছে ৰামায়ণ আৰু বিষ্ণু পুৰাণত বৰ্ণিত কোশল দেশৰ ৰজা আৰু ৰামৰ পিতৃ। তেওঁৰ ৰাজধানীৰ নাম অযোধ্যা। তেওঁ আছিল ৰজা অজ আৰু ৰাণী ইন্দুমতীৰ পুত্ৰ। তেওঁৰ তিনিগৰাকী ভাৰ্যা আছিল। তেওঁলোক হৈছে কৌশল্যা, কৈকেয়ী আৰু সুমিত্ৰা। তেওঁলোকৰ গৰ্ভত দশৰথৰ ঔৰষত ৰাম, ভৰত, লক্ষ্মণ আৰু শত্ৰুঘ্নৰ জন্ম হয়।
দেৱান্তক
দেৱান্তক ৰাৱণৰ পুত্ৰ আছিল৷ তেওঁক হনুমানে বধ কৰিছিল৷
ধন্যমালিনী
হিন্দু শাস্ত্ৰত ধন্যমালিনী (Dhanyamalini) ৰাৱণৰ দ্বিতীয়গৰাকী পত্নী আছিল। তেওঁ এগৰাকী নম্ৰ আৰু যত্নশীল মহিলা আছিল। তেওঁৰ প্ৰকৃত পৰিচয় অজ্ঞাত যদিও কিছুমান কাহিনীয়ে তেওঁক মায়াসুৰৰ জীয়ৰী আৰু মন্দোদৰীৰ ভগ্নী বুলি উল্লেখ কৰে। ধন্যমালিনী আৰু ৰাৱণৰ পুত্ৰ চাৰিগৰাকী; নৰান্তক-দেৱান্তক আৰু ত্ৰিশিৰা।
নল
নল (नल),হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক বানৰ চৰিত্ৰ। সেই অনুসাৰে তেওঁ আছিল দেৱশিল্পী বিশ্বকৰ্মাৰ পুত্ৰ, যাৰ নামৰ আক্ষৰিক অৰ্থ শ্বেতপদ্ম বা বগা পদুম ফুল। বিশ্বকৰ্মাৰ পুত্ৰ হিচাপে তেওঁ আছিল বানৰৰূপী। তেওঁ ৰামায়ণৰ মুখ্য চৰিত্ৰ ৰামৰ লংকা গমনৰ সুবিধাৰ হেতু সমুদ্ৰৰ ওপৰত নিৰ্মিত ভাৰতৰ দক্ষিণ দিশে অৱস্থিত ৰামেশ্বৰমৰ পৰা লঙ্কাৰ ( বৰ্তমানৰ শ্ৰীলঙ্কা ৰাষ্ট্ৰ) মান্নাৰ অবধি বিস্তৃত বিশাল এক সেতু নিৰ্মাণৰ অন্যতম পৰিকল্পক আছিল। এই সেতু খনক নল সেতু বুলিও জনা যায়। একাধিক সংস্কৰণভেদে এই ৰামসেতু নিৰ্মাণত ৰামৰ বানৰ সেনাৰ মাজত এক প্ৰযৌক্তিক বানৰ তথা নলৰ ভ্ৰাতা নীলৰ নামো উল্লেখ পোৱা যায়। নলক বানৰ সকলৰ স্থাপত্যশিল্পী হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়। ৰামায়ণৰ লংকাকাণ্ডত নল আৰু নীল উভয়কেই ৰামৰ পক্ষে লঙ্কাৰ ৰজা ৰাৱণৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰা বুলি উল্লেখ আছে।
নৰান্তক
নৰান্তক ৰাৱণৰ পুত্ৰ আছিল৷ তেওঁক অংগদে বধ কৰিছিল৷
নীল
নীল হৈছে হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণ ৰ এক বান্দৰ চৰিত্ৰ। সেই অনুসাৰে নীল আছিল দেৱতা অগ্নিৰ পুত্ৰ, যাৰ নামৰ আক্ষৰিক অৰ্থ নীলা বৰণ। মহাকাব্য ৰামায়ণত স্পষ্ট উল্লেখ পোৱা যায় যে বিষ্ণুৰ অৱতাৰ, অযোধ্যাৰ ৰজা দশৰথৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰাম পিতৃবাক্য পালনাৰ্থে বনবাসলৈ যোৱাত বনতেই তেওঁৰ স্ত্ৰী সীতাক লংকাৰ ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণে অপহৰণ কৰে। সীতাৰ অনুসন্ধানকালত বানৰৰাজ সুগ্ৰীৱৰ সৈতে তেওঁৰ মিত্ৰতা হয় আৰু তেওঁ বানৰসকলৰ সহায়ত বানৰসেনা তৈয়াৰ কৰে। নীল আছিল এই বানৰদলৰ গোষ্ঠীপ্ৰধান। তেওঁ অছিল কিষ্কিন্ধ্যাৰ বানৰৰাজ সুগ্ৰীৱৰ বানৰসেনাৰ অধিনায়ক। ৰাম ৰাৱণৰ যুদ্ধত ৰামৰ পক্ষে বানৰসেনাৰ সেনাধ্যক্ষৰ দায়িত্ব লয় আৰু লঙ্কাৰ ৰজা ৰাৱণৰ পক্ষে যুদ্ধত অংশ লোৱা একাধিক ৰাক্ষসক নিধন কৰে।
পৰশুৰাম
পৰশুৰাম (परशुराम) হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ ভগৱান বিষ্ণুৰ ষষ্ঠ অৱতাৰ। তেওঁক ৰাম জমদগ্ন্য, ৰাম ভাৰ্গৱ বা বীৰৰাম নামেৰেও জনা যায়। তেওঁক কলি যুগৰ অন্তত বিষ্ণুৰ দশম অৱতাৰ অৰ্থাৎ কল্কিৰ গুৰুৰূপে আৱিৰ্ভাৱ ঘটিব লগা চিৰঞ্জীৱিসকলৰ এজন বুলি ধৰা হয়। তেওঁৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্যসমূহৰ ভিতৰত আগ্ৰাসী ভাব, ৰণনিপুণতা, বীৰত্ব, নিৰ্মলতা, জ্ঞান আৰু ধৈৰ্য অন্যতম।
প্ৰহস্ত
হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণ অনুসৰি প্ৰহস্ত (Prahasta, प्रहस्त) আছিল লংকাৰ ৰজা ৰাৱণৰ সেনাৰ মুখ্য কমাণ্ডাৰ তথা এগৰাকী শক্তিশালী ৰাক্ষস যোদ্ধা। তেওঁ সুমালী আৰু কেতুমতীৰ পুত্ৰ আছিল। পৰজনমত তেওঁ মহাভাৰতৰ দুৰ্যোধনৰ বিশ্বস্ত সহযোগী পুৰোচন নামেৰে জন্মলাভ কৰে, যিয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত দুৰ্যোধন আৰু তেওঁৰ দুষ্ট পৰামৰ্শদাতা শকুনিৰ আদেশত লক্ষগ্ৰাহ সৃষ্টি কৰিছিল।
পুলস্ত্য
পৌৰাণিক হিন্দু কাহিনী অনুসৰি পুলস্ত্য (पुलस्त्य; Pulastya) আছিল ব্ৰহ্মাৰ দশ মানস পুত্ৰ তথা দশ প্ৰজাপতিৰ এজন আৰু তেওঁ আছিল এজন সপ্তৰ্ষিৰ (সাতজন মহা ঋষি) প্ৰথম মানৱতাৰ।
মহাভাৰতৰ অনুসৰি, ৰাক্ষসকুল আৰু কিন্নৰকুল উভয়ে আছিল মুনি পুলস্ত্যৰ সন্তান।
বালি
বালি (वाली), হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণত কিষ্কিন্ধাৰ ৰজা আছিল। তেওঁ সুগ্ৰীৱৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আৰু অংগদৰ পিতৃ, বৃক্ষৰাজৰ জৈৱিক পুত্ৰ তাৰাৰ স্বামী আছিল। তেওঁক বিষ্ণুৰ অৱতাৰ ৰামৰ দ্বাৰা হত্যা কৰা হৈছিল। ত্ৰেতা যুগৰ সময়ত বালি অজেয় আছিল। বালিয়ে ৰাৱণৰ দৰে কেইজনমান মহান যোদ্ধাক পৰাজিত কৰিছিল।
বাল্মীকি
বাল্মীকি সংস্কৃত ভাষাৰ এজন বৰেণ্য কবি, আৰু ৰামায়ণ মহাকাব্যৰ ৰচয়িতা। ৰামায়ণ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পাঁচৰ পৰা এক শতিকাৰ সময়চোৱাত লিখা হৈছিল। ৰামায়ণৰ পাততে বাল্মীকিৰ নাম উল্লেখ থকা পোৱা যায়। তেওঁক আদিকবি বুলিও জনা যায়।
বিভীষণ
বিভীষণ হৈছে ৰামায়ণত বৰ্ণিত লংকাৰ অধিপতি ৰাৱণৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ। নিজে ৰাক্ষস হোৱা স্বত্বেও বিভীষণে ৰাৱণক পৰিত্যাগ কৰি ৰামৰ পক্ষ লৈছিল। ৰাৱণ বধৰ পিছত ৰামে বিভীষণক লংকাৰ ৰজা পাতে।
বিশ্ৰবা
ঋষি বিশ্ৰবা (Vishrava) হ’ল ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ ঋষি পুলস্ত্য (সংস্কৃত : पुलस्त्य)ৰ পুত্ৰ আৰু অগস্ত্য মুনিৰ ভাই। হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ ৰামায়ণত উল্লিখিত ঋষি বিশ্ৰবা আছিল মুনিসকলৰ মাজৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ঋষি। তেওঁ তপস্যাৰ বলত বিশেষ ক্ষমতাৰ অধিকাৰী হৈছিল। ভৰদ্বাজ মুনি ঋষি বিশ্ৰবাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ স্ত্ৰী স্বৰূপ নিজ কন্যা দেৱবৰ্ণিনীক অৰ্পণ কৰিছিল। দেৱবৰ্ণিনীৰ ঔৰসত কুবেৰৰ জন্ম হয়। কুবেৰ আছিল স্বৰ্ণলংকাৰ (লংকা) প্ৰকৃত ৰজা তথা ধন ঐশ্বৰ্যৰ ৰজা।
মাল্যবান
মাল্যবান Malyavan লংকাৰ সম্ৰাট ৰাৱণৰ মুখ্য ৰাজকীয় উপদেষ্টা আছিল। মাল্যবান লংকাৰ বৌদ্ধিক আৰু ৰাজকীয় বৃত্তৰ ভিতৰত এক সন্মানীয় ব্যক্তি আছিল। তেওঁ আছিল সুকেশৰ পুত্ৰ আৰু সুমালী আৰু মালীৰ ভাই তথা ৰাৱণৰ ককা৷
মাণ্ডৱী
মাণ্ডৱী হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ ৰজা কুশধ্বজ আৰু ৰাণী চন্দ্ৰভাগাৰ কন্যা তথা ৰামৰ ভায়েক ভৰতৰ পত্নী আছিল। মাণ্ডৱী আছিল সংকস্য (বৰ্তমানৰ সপ্তৰী জিলাৰ ৰাজবিৰাজ অঞ্চল)ৰ ৰাজকুমাৰী আৰু ৰজা কুশধ্বজৰ জীয়েক। তেওঁ মহালক্ষ্মীৰ ফুলৰ অৱতাৰ আছিল। মাণ্ডৱীৰ শ্ৰুতকীৰ্তি নামৰ এগৰাকী সৰু ভগ্নী আছিল।
মন্দোদৰী
মন্দোদৰী (मंदोदरी (আক্ষৰিক অৰ্থত সুকোমল উদৰৰ গৰাকী ) হৈছে লংকাৰ অধিপতি ৰাৱণৰ সহধৰ্মিণী। ৰামায়ণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি মন্দোদৰী আছিল অতীৱ সুন্দৰী, নিৰ্মল আৰু ধাৰ্মিক প্ৰকৃতিৰ। হিন্দু ধৰ্ম অনুসৰি তেওঁ পঞ্চকন্যাৰ অন্যতম। পঞ্চকন্যাৰ নাম ল'লে পাপ খণ্ডন হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
মায়াসুৰ
মায়াসুৰ বা ময়াসুৰ (मयासुर) হিন্দু শাস্ত্ৰত বৰ্ণিত অসুৰ, দেৱতা আৰু ৰাক্ষস জাতিৰ এজন মহান প্ৰাচীন ৰজা আছিল। মায়া তেওঁৰ উজ্জ্বল স্থাপত্যৰ বাবে জনাজাত আছিল। মহাভাৰতত বৰ্ণিত মায়াসভা বা ভ্ৰমৰ কক্ষ - তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল।
মন্থৰা
মন্থৰা (Manthara) ৰামায়ণৰ এক চৰিত্ৰ। তেওঁ অযোধ্যাৰ ৰজা দশৰথৰ দ্বিতীয় পত্নী ৰাণী কৈকেয়ীৰ দাসী আছিল। তেওঁ দেখাত কুঁজা আছিল। তেওঁ ৰাণী কৈকেয়ীক সন্মত কৰিছিল যে মহাৰাজৰ সিংহাসন তেওঁৰ পুত্ৰ ভৰত হে আচল উত্তৰাধিকাৰী আৰু তেওঁৰ সতীয়া পুত্ৰ ৰাজকুমাৰ ৰামক ৰাজ্যৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰা উচিত।
ৰাম
ৰাম বা ৰামা বা ৰামচন্দ্ৰ (राम) হ'ল হিন্দু দেৱতা বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ। হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থবোৰত তেওঁক অযোধ্যাৰ ৰজা বুলি উল্লেখ আছে। সপ্তম অৱতাৰ ৰাম আৰু অষ্টম অৱতাৰ কৃষ্ণ হ'ল বিষ্ণুৰ অৱতাৰবোৰৰ ভিতৰত সকলোতকৈ বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ। হিন্দু ধৰ্মত তেওঁ এজন জনপ্ৰিয় দেৱতা। ভাৰত আৰু নেপাল দেশত তেওঁৰ পূজাৰ বহুল প্ৰচলন দেখা যায়। হিন্দু ধৰ্মৰ ৰাম উপাসনা-কেন্দ্ৰিক সম্প্ৰদায়বোৰত ৰামক বিষ্ণুৰ অৱতাৰ নামানি সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰ হিচাপে মান্য কৰাৰ প্ৰৱণতা দেখা যায়। ৰামে সূৰ্যবংশত (ইক্ষ্বাকু বংশ বা পৰৱৰ্তীকালত উক্ত বংশৰ ৰজা ৰঘুৰ নামানুসাৰে ৰঘুবংশ নামে পৰিচিত) জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। ৰামৰ এটি বিশেষ মূৰ্তিত তেওঁৰ ওচৰত তেওঁৰ ভাতৃ লক্ষ্মণ, স্ত্ৰী সীতা আৰু ভক্ত হনুমানক দেখা যায়। এই মূৰ্তিকে বোলা হয় "ৰাম পৰিবাৰ"। হিন্দু মন্দিৰত এই "ৰাম পৰিবাৰ" মূৰ্তিৰ পূজাই বেছিকৈ হোৱা দেখা যায়।
ৰাৱণ
ৰাৱণ (Ravana) হৈছে তুলসীদাস ৰচিত ৰামচৰিত মানস, মহাকবি বাল্মিকীৰ ৰামায়ণ, ৰামায়ণৰ সমস্ত সংস্কৰণ, বিষ্ণু পুৰাণ, হিন্দু মহাকাব্যসমূহত বৰ্ণনা কৰা লংকা (বৰ্তমানৰ শ্ৰীলংকা)-ৰ ৰজা। তেওঁৰ দহটা মূৰ থকাৰ কাৰণে তেওঁক দহ মুখীয়া ৰাৱণ বা দশানন (দশ=দহ, আনন=মুখ; দশানন বি. (সং.) “দশমুখ”) বুলিও জনা যায়।
লক্ষ্মণ
লক্ষ্মণ (लक्ष्मण) (আক্ষৰিক অৰ্থত যাৰ ভাগ্যশালীৰ লক্ষণ আছে) লখন হৈছে ৰামায়ণৰ মূল চৰিত্ৰ ৰামৰ ভ্ৰাতৃ। তেওঁক সৌমিত্ৰ, ৰামানুজ আৰু ভৰতানুজ নামেৰেও জনা যায়। তেওঁ শত্ৰুঘ্নৰ যঁ‌মজ ভ্ৰাতৃ।
লৱ
লৱ (लव) আৰু তেওঁৰ যমজ ভাতৃ কুশ, ৰাম আৰু সীতাৰ সন্তান আছিল। তেওঁলোকৰ কাহিনী হিন্দু মহাকাব্য, ৰামায়ণ আৰু ইয়াৰ অন্যান্য সংস্কৰণত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কোৱা হয় যে তেওঁলোকৰ মাতৃৰ দৰে তেওঁ বগা-সোণালী বৰণৰ আছিল, আনহাতে কুশ তেওঁলোকৰ দেউতাকৰ দৰে ক'লা বৰণৰ আছিল।
লৱই লৱপুৰী (আধুনিক লাহোৰ চহৰ), প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বুলি কোৱা হয় আৰু তেওঁৰ নামেৰেই ঠাইখন নামকৰণ কৰা হৈছে।
সম্পাতি
বৈদিক গ্ৰন্থসমূহত সম্পাতি (सम्पाति) হৈছে অৰুণ আৰু শ্যেনীৰ জ্যেষ্ঠ সন্তান তথা জটায়ুৰ ভ্ৰাতৃ। তেওঁৰ অৱয়ব এক শগুনৰ দৰে। ব্ৰহ্ম পুৰাণৰ মতে, বব্ৰু নামেৰে সম্পাতিৰ এক পুত্ৰ আছে যি অতি বেগবান আৰু খাতিমান। শৈশৱ কালতে সম্পাতিয়ে নিজৰ ডেউকা দুখন হেৰুৱায়।
শান্তা
শান্তা হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এটা চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ ৰজা দশৰথ আৰু কৌশল্যাৰ জীয়ৰী আছিল। পিছত তেওঁক অংগ প্ৰদেশৰ ৰজা ৰোমাপদে তুলি লৈছিল।
শত্ৰুঘ্ন
শত্ৰুঘ্ন (शत्रुघ्न) হৈছে ৰামৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ আৰি দশৰথ তথা সুমিত্ৰাৰ পুত্ৰ। তেওঁ লক্ষ্মণৰ যমজ ভ্ৰাতৃ। শত্ৰুঘ্নক ৰিপুদমন নামেৰেও জনা যায়। বাল্মীকি ৰামায়ণৰ মতে শত্ৰুঘ্ন বিষ্ণুৰ অৱতাৰ ৰামৰেই অংশ। মহাভাৰতৰ বিষ্ণু সহস্ৰনামত শত্ৰুঘ্নৰ স্থান ৪১২।
শিৱ
শিৱ (शिव; আক্ষৰিক অৰ্থ "শুভ" বা "মঙ্গল") এজন হিন্দু দেৱতা। তিনি ত্ৰিমূৰ্তিৰ (হিন্দুসকলৰ মতে তিনিটা বিশেষ প্ৰাথমিক দৈৱসত্তা) অন্যতম। ত্ৰিমূৰ্তিৰ শিৱ হৈছে ধ্বংসৰ প্ৰতীক। হিন্দুধৰ্মৰ শৈৱ শাখা সম্প্ৰদায়ৰ মতে, শিৱই হ’ল সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰ। যিসকল হিন্দুধৰ্মাবলম্বীয়ে শিৱকেই প্ৰধান দেৱতা বুলি জ্ঞান কৰে তেখেতৰ পূজা কৰে, তেখেতসকল "শৈৱ" নামে পৰিচিত। বিষ্ণু-পূজক বৈষ্ণৱ বা দেৱী-পূজক শাক্তসকলৰ অনুসৰি শৈৱধৰ্মও হিন্দুধৰ্মৰ অন্যতম প্ৰধান শাখাসম্প্ৰদায়।
বৈচাগু
বৈচাগু (बैसागु; Bwisagu) অসমৰ বড়ো জনগোষ্ঠীৰ এটা জনপ্ৰিয় ঋতুকালীন উৎসৱ। বৈচাগু মানে হ’ল নৱবৰ্ষৰ আৰম্ভণি। ইয়াৰে ‘বৈচা’ শব্দই নতুন বছৰ আৰু ‘আগে’ বা ‘আগু’ শব্দই আৰম্ভণি বুজায়। এই উৎসৱ চ’ত মাহৰ শেষৰ দিনাৰ পৰা বহাগ মাহৰ ষষ্ঠদিনালৈ (এপ্ৰিল মাহৰ মাজভাগত) সাতদিন জুৰি চলে। বহাগ বিহুৰ সৈতে বৈচাগুৰ অঙ্গাঙ্গী সম্পৰ্ক আছে।
ৰামায়ণৰ পাত্ৰ
শূৰ্পনখা
শূৰ্পনখা (शूर्पणखा) হৈছে ৰামায়ণত বৰ্ণিত এক ৰাক্ষসী। তেওঁৰ আন এটা নাম মীনাক্ষী। তেওঁ লংকাধিপতি ৰাৱণৰ কনিষ্ঠ ভগ্নী আৰু ঋষি বিশ্ৰবা তথা ৰাক্ষসী কৈকেষীৰ জীয়ৰী। মূল বাল্মীকি ৰামায়ণত শূৰ্পনখাৰ ভূমিকা সৰু যদিও গুৰুত্বপূৰ্ণ।
সীতা
সীতা হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ কেন্দ্ৰীয় নাৰী চৰিত্ৰ আৰু মিথিলা ৰাজ্যৰ ৰজা জনকৰ পুত্ৰী। তেওঁৰ অন্য নাম বৈদেহী, জানকী, মৈথেলী, ভূমিজা। সীতাক হিন্দু ধৰ্মৰ ঐশ্বৰ্যৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী লক্ষ্মীৰ অৱতাৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। হিন্দুসকলৰ প্ৰধান পূজ্য দেৱতা বিষ্ণুৰ ৰাম অৱতাৰৰ সময়ত লক্ষ্মী দেৱীয়ে সীতা ৰূপে অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ৰামৰ পত্নী হয়। সীতাক আদৰ্শ হিন্দু নাৰীচৰিত্ৰৰ প্ৰতীক হিচাপে মান্যতা প্ৰদান কৰা হয়। পতিব্ৰত ধৰ্ম পালন, আত্মবলিদান, অদম্য সাহস আৰু পৱিত্ৰতাৰ বাবে সীতা হিন্দু নাৰী সকলৰ আদৰ্শ চৰিত্ৰ।
বৈচাগু
উদযাপন
সঙ্গীত আৰু নৃত্য বৈচাগুৰ অভিন্ন অঙ্গ। ডেকা-গাভৰুৱে সমূহীয়াকৈ বৈচাগু নাচে। ডেকাসকলে চিফুং (বাঁহী), খাম (ঢোল), চেৰেন্দা, থোৰকা (টকা) বজায় আৰু গাভৰুসকলে নাচে।
ৰামায়ণৰ পাত্ৰ
সুগ্ৰীৱ
সুগ্ৰীৱ (सुग्रीव, 'সুন্দৰ ডিঙি') হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক বানৰ চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ বালিৰ সৰু ভায়েক আছিল। সুগ্ৰীৱে বালিক পৰাভূত কৰি কিষ্কিন্ধা, বানৰ ৰাজ্যৰ শাসক হিচাপে সফল হৈছিল। ৰুমা তেওঁৰ পত্নী আছিল। তেওঁ হিন্দু দেৱতা সূৰ্য্যৰ পুত্ৰ আছিল। ভানৰৰ ৰজা হিচাপে সুগ্ৰীৱে ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণৰ হাতৰ পৰা ৰাম পত্নী সীতাক মুক্ত কৰাৰ অন্বেষণত ৰামক সহায় কৰিছিল।
বৈচাগু
পৰম্পৰা আৰু বিশ্বাস
বৈশাগুৰ সৈতে জড়িত কিছুমান পৰম্পৰা আৰু বিশ্বাস-
ৰামায়ণৰ পাত্ৰ
সুবাহু
সুবাহু (सुबाहु, சுபாகு ) ৰামায়ণত বৰ্ণিত এটা ৰাক্ষস চৰিত্ৰ আছিল। তেওঁ আৰু তেওঁৰ মাক তাড়কাই জংঘলৰ মুনিসকলক, বিশেষকৈ বিশ্বামিত্ৰৰ যজ্ঞ স্থলীত, মাংস আৰু তেজ ছটিয়াই তেওঁলোকৰ যজ্ঞত ব্যাঘাত জন্মাই হাৰাশাস্তি কৰাত অপৰিসীম আনন্দ লাভ কৰিছিল।
বৈচাগু
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠী
ৰামায়ণৰ পাত্ৰ
সুলোচনা
সুলোচনা (सुलोचना; তেওঁ, যাৰ চকু ধুনীয়া) সৰ্পৰাজ শেষনাগৰ কন্যা আছিল আৰু ৰাৱণৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ মেঘানাদ (ইন্দ্ৰজিৎ)ৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল৷ বাল্মীকি ৰামায়ণত সুলোচনাৰ কোনো উল্লেখ পোৱা নাযায়, অৱশ্যে ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সংস্কৰণসমূহত তেওঁৰ উল্লেখ আছে। মেঘনাদ বধ কাব্য নামৰ বেলাডত উল্লেখ কৰা প্ৰমিলাক ইন্দ্ৰজিৎৰ পত্নী বুলি কোৱা হয়। সেয়েহে, এইটো যুক্তিসঙ্গতভাৱে ধৰি ল'ব পাৰি যে সুলোচনাকে প্ৰমিলা বুলিও জনা গৈছিল।
সুমিত্ৰা
সুমিত্ৰা (सुमित्रा) হৈছে হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ এক চৰিত্ৰ। সেই অনুসৰি তেওঁ অযোধ্যাৰ ৰজা দশৰথৰ দ্বিতীয় সহধৰ্মিনী আৰু ৰাণী। ৰামায়ণত উল্লেখ কৰা অনুসৰি তেওঁ যমজ সন্তান লক্ষ্মণ আৰু শত্ৰুঘ্নৰ মাতৃ।
শ্ৰৱণ কুমাৰ
শ্ৰৱণ কুমাৰ হৈছে ৰামায়ণৰ এটি চৰিত্ৰ। তপস্বী দম্পতী শান্তণু আৰু মলয়াৰ পুত্ৰ। শ্ৰৱণৰ মাক দেউতাক উভয়ৰে দৃষ্টি শক্তি ক্ষীণ আছিল, পিছলৈ গৈ তেওঁলোক একেবাৰে অন্ধ হৈ পৰে। শ্ৰৱণ কুমাৰ পূৰ্বজন্মত ৰাজকোঁৱৰ আছিল। শাপৰ ফলত তেওঁ অন্ধমুনিৰ পুত্ৰ হৈ জন্ম লয়।
হনুমান
হনুমান (हनुमान) হিন্দু শাস্ত্ৰ গ্ৰন্থত বৰ্ণিত দেৱতা। তেওঁ পৱন দেৱৰ পুত্ৰ। হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ ৰামায়ণত হনুমানৰ বিস্তাৰিত বৰ্ণনা পোৱা যায়। এই ধৰ্মগ্ৰন্থত তেওঁক মহাবলশালী, পৰাক্ৰমী, পৰম চতুৰ দেৱতাৰূপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁক ভগৱান শ্ৰীবিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ শ্ৰীৰামৰ পৰম ভক্ত বুলি জনা যায়। শৈশৱ কালত তেওঁ ৰক্তিম বৰণীয়া সূৰ্যক ফল বুলি বিবেচনা কৰি ভক্ষণ কৰাৰ বাবে আকাশমাৰ্গত যাত্ৰা কৰিছিল। সূৰ্যদেৱ হনুমানৰ অভিসন্ধি উপলদ্ধি কৰি গদাৰে হনুমানক প্ৰহাৰ কৰি ভূতলশায়ী কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:তালিকাসমূহ
৬ জানুৱাৰী
৬ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৬ম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৫৯টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৬০টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -
এল আৰ চি (ফাইল ফৰমেট)
এল আৰ চি (LRC; LyRiCs-ৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ) হ’ল এনে এক কম্পিউটাৰ ফাইল ফৰমেট যিয়ে এটা অডিঅ’ ফাইলৰ সৈতে গীতৰ কথা সংযোগ কৰে। যেতিয়া এটা অডিঅ’ ফাইল এল আৰ চি (lrc) ফাইলৰ সৈতে মোবাইল, কম্পিউটাৰ বা আধুনিক ডিজিটেল অডিঅ’ প্লেয়াৰত বজোৱা হয় তেতিয়া তাত গীতৰ কথা প্ৰদৰ্শিত হয়। এল আৰ চি (lrc) ফাইলটোৰ নাম সাধাৰণতে অডিঅ’ ফাইলৰ সৈতে একে হ’ব লাগে। উদাহৰণস্বৰূপে,  আৰু  । LRC ফৰমেট subtitle-ৰ সৈতে একে আৰু ই পাঠ-ভিত্তিক।
সাধাৰণ ফৰমেট
লাইনৰ সময় টেগসমূহ [mm:ss.xx] ফৰমেটত থাকে; য’ত mm মানে হৈছে মিনিট, ss হৈছে চেকেণ্ড আৰু xx হৈছে এটা চেকেণ্ডৰ শতাংশ।
[ve:version of program] [00:20.25]গীতৰ প্ৰথম শাৰী [00:25.10]গীতৰ দ্বিতীয় শাৰী [00:30.17]গীতৰ তৃতীয় শাৰী ... ... [mm:ss.xx]গীতৰ অন্তিম শাৰী
গীতৰ কথাৰ আগত আইডি টেগ দেখা দিব পাৰে যদিও কিছুমান প্লেয়াৰে ইয়াক চিনাক্ত নকৰিব পাৰে বা আওকাণ কৰিব পাৰে।
[ar:Lyrics artist]
[al:Album where the song is from]
[ti:Lyrics (song) title]
[au:Creator of the Songtext] [length:How long the song is] [by:Creator of the LRC file]
[offset:+/- Overall timestamp adjustment in milliseconds, + shifts time up, - shifts down]
[re:The player or editor that created the LRC file]
[ti: চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী] [by: অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া] [length: 4:14] [ve:version of program] [00:20.25]চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী [00:25.10]চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী [00:30.17]ধন্যে পুণ্যে হৃত-পাৱনী [00:34.39]আই ধন্যে পুণ্যে হৃত-পাৱনী [00:39.98]চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী [00:44.88]চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী ... ... [mm:ss.xx]গীতৰ অন্তিম শাৰী
কাফিৰ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম কাফিৰ (আৰবী: ‎كافر-kāfir‎) এটি আৰবী শব্দ, যিটো আৰবী কুফৰ ‎ (আৰবী: ‎‏كفّار-kuffār‎) ধাতুৰ পৰা আহিছে, যাৰ শাব্দিক অৰ্থ হ'ল ঢাকি ৰখা, লুকুৱাই ৰখা আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক অৰ্থ হ'ল অবাধ্যতা, অস্বীকাৰ কৰা, অকৃতজ্ঞতা। ই ইছলামী তথ্যলিপিসমূহত বহুলভাৱে ব্যৱহৃত এটি শব্দ। সাধাৰণতে ‘অবিশ্বাসী’ হিচাপে ইয়াক অনুবাদ কৰা হয়। এইটো তাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যিয়ে ইছলামী একেশ্বৰবাদি বিশ্বাস নকৰে অথবা যিয়ে সত্যক গোপন কৰে বা অস্বীকাৰ কৰে। শ্ৰেণীটোত ইছলাম ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধবোৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
গৌৰ গোপাল দাস
গৌৰ গোপাল দাস (Gaura-Gopāla dāsa) এগৰাকী খ্যাতনামা ভাৰতীয় জীৱনশৈলী প্ৰশিক্ষক আৰু প্ৰেৰণাদায়ক বক্তা। তেওঁ পূৰ্বতে এইছ পি(Hewlett Packard- HP)-ত অভিযন্তা হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কৃষ্ণ সচেতনতা সমাজ(ইস্কন) (International Society for Krishna Consciousness-ISKCON)ৰ এগৰাকী সদস্য।
জীৱনী
২০১৮ চনত গৌৰ গোপাল দাসৰ দ্বাৰা ৰচিত Life's Amazing Secrets শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনি প্ৰকাশিত হয়। এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ বক্তা হিচাপে খ্যাত দাসক কলিঙ্গ ইনষ্টিউট অৱ ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল টেকন'ল'জীয়ে সন্মনীয় ডক্টৰেট উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ ইউটিউব চেনেলত ৩.৯ মিলিয়নতকৈও অধিক দৰ্শকে অনুসৰণ কৰাৰ লগতে তেওঁৰ ভিডিঅ'সমূহ ১৭৭ মিলিয়নতকৈও অধিকবাৰ দৰ্শন হৈছে।
যোৰহাট আইন মহাবিদ্যালয়
যোৰহাট আইন মহাবিদ্যালয় (Jorhat Law College) অসমৰ যোৰহাটত অৱস্থিত এখন চৰকাৰী আইন মহাবিদ্যালয়। মহাবিদ্যালয়খনে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় অধীনত ৩ বছৰীয়া আইন পাঠ্যক্ৰম, ৫ বছৰীয়া সমদ্বিত কলা আৰু আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু আইনৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী (LLM) প্ৰদান কৰে। মহাবিদ্যালয়খন ভাৰতীয় উকীল পৰিষদ,নতুন দিল্লীৰ দ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত।
ইতিহাস
যোৰহাট আইন মহাবিদ্যালয় উজনি অসমৰ প্ৰথমখন আৰু উত্তৰ পূব ভাৰতৰ দ্বিতীয়খন আইন মহাবিদ্যালয়। ১৯৬৪ চনত "নলিনী নাথ ফুকন স্মৃতি আৰু শিক্ষা সংস্থা"ৰ প্ৰচেষ্টাত মহাবিদ্যালয়খন প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। প্ৰথমাৱস্থাত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত থকা মহাবিদ্যালয়খন পৰবৰ্তী সময়ত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে সংযুক্ত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
বিন্দু মালিনী
বিন্দুমালিনী নাৰায়ণস্বামী বা চমুকৈ বিন্দু মালিনী (Bindhu Malini, ২০ নৱেম্বৰ ১৯৮১) এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী, সুৰকাৰ আৰু গ্ৰাফিক ডিজাইনাৰ। ২০১৮ চনত তেওঁ কানাড়া ছবি 'নাথিচাৰামী'ত তেওঁৰ 'মাৱাভি মনৱে' গীতৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শিতানত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। একেখন ছবিৰে "ভৱলোকদাদা ভৰমেয়" গীতৰ বাবে তেওঁ ২০১৯ চনত শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পী শিতানত ফিল্মফেয়াৰ দক্ষিণ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ তামিল, হিন্দী আৰু কানাড়া ভাষাত চলচ্চিত্ৰ আৰু এলবামৰ বাবে গীত ৰচনা কৰে আৰু কণ্ঠদান কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৮১ চনৰ ২০ নৱেম্বৰ তাৰিখে তামিলনাডুৰ চেন্নাইৰ এক সাংগীতিক পৰিয়ালত বিন্দু মালিনীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ এন. বিশালাক্ষী এগৰাকী আকাশবাণীৰ গ্ৰেডপ্ৰাপ্ত কৰ্ণাটিক কণ্ঠশিল্পী আৰু আইতাক সীতা ডোৰাইস্বামী এগৰাকী বিখ্যাত জল তৰংগ বাদ্যযন্ত্ৰী আছিল। বিন্দু মালিনীয়ে নেচনেল ইনষ্টিটিউট অফ ডিজাইনৰ পৰা গ্ৰাফিক ডিজাইনত ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
তেওঁ বেংগালুৰু এজন সংগীতশিল্পী বাসু দীক্ষিতৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছে। তেওঁলোকে একেলগে স্বৰথম নামৰ এক লোক-ৰক ফিউজন সংগীত বেণ্ড পৰিচালনা কৰে।
অৰ্ণৱ জান ডেকা
অৰ্ণৱ জান ডেকা হৈছে অসমৰ এজন সাহিত্যিক তথ্য চিত্ৰ পৰিচালক, অভিনেতা, আৰু অভিযন্তা   তেওঁ ইংৰাজী, অসমীয়া, হিন্দী আৰু বাংলা ভাষাত একাধিক গ্ৰন্থ ৰচনা আৰু সম্পাদনা কৰিছে। ইয়াৰোপৰি তেওঁ এখন আলোচনী আৰু এখন বাতৰি কাকতৰো সম্পাদক আছিল। সাহিত্য একাডেমিয়ে তেওঁৰ জীৱনীক বিংশ শতাব্দীৰ ২০জন শ্ৰেষ্ট ভাৰতীয় সাহিত্যিকত তালিকা Who's Who of Indian Writers 1999ত স্থান দিছে।
বিন্দু মালিনী
কৰ্মজীৱন
তেওঁ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ কৰ্ণাটিক আৰু হিন্দুস্তানী দুয়োটা সংগীতৰ শাখাতে প্ৰশিক্ষিত। বিন্দু মালিনীয়ে সন্ত কবীৰৰ কবিতা আৰু কুমাৰ গন্ধৰ্বৰ গীতৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
অৰ্ণৱ জান ডেকা
তেওঁ তেওঁৰ উপন্যাস "ভৱ আনন্দ সংবাদ"ৰ বাবে "অসম চৰকাৰ প্ৰকাশন পৰিষদৰ সোণালী জয়ন্তী উপন্যাস বঁটা, ২০০৬" লাভ কৰিছিল। ২০০৪ চনত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত কথা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চুটী গল্প উৎসৱে তেওঁৰ চুটী গল্প Himalayan Mystic Meetingৰ বাবে "কথা-গৰীয়সী চুটী গল্প বঁটা" প্ৰদান কৰে। ইয়াৰোপৰি তেওঁক সাহিত্য, কলা আৰু বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰত জীৱনজোৰা সাধনাৰ বাবে ২০১০ চনত কলিকতাত আচাৰ্য প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ ৰয় সোঁৱৰণি বঁটা (স্মাৰক সন্মান) প্ৰদান কৰা হয়।
বিন্দু মালিনী
কৰ্মজীৱন
বিন্দু মালিনীৰ এলবাম 'শুনো ভাই' বেদান্ত ভৰদ্বাজৰ সৈতে সহযোগিতাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই এলবাম সন্ত কবীৰৰ কেইটামান কবিতাৰ সমষ্টি।
অৰ্ণৱ জান ডেকা
ইণ্ডো-ব্ৰিটিছ পৰিৱেশ প্ৰকল্প ছেভ দ্যা ৰিভাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সচিব আছিল।
বিন্দু মালিনী
সুৰকাৰ হিচাপে
বিন্দু মালিনীয়ে বেদান্ত ভৰদ্বাজৰ সৈতে ২০১৬ চনৰ তামিল ছবি 'অৰুভী'ৰ বাবে সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল। কানাড়া ভাষাত তেওঁ প্ৰথমে অনন্যা কছাৰাৱল্লিৰ সৈতে সহযোগিতা কৰিছিল আৰু বেংগালুৰু আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, ২০১৭ৰ ৯ম সংস্কৰণত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰা 'হৰিকথা প্ৰসংগ' ছবিখনৰ বাবে সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল। ২০১৮ চনত তেওঁ 'নাথিচাৰামী' ছবিখনৰ বাবে সংগীত ৰচনা কৰে আৰু ইয়াৰ বাবে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাও লাভ কৰে। তেওঁৰ বেছিভাগ চিনেমা মহিলা কেন্দ্ৰিক।
অৰ্ণৱ জান ডেকা
১৯৮১ চনত ছাত্ৰাৱস্থাতেই তেওঁৰ প্ৰথম অনাতাঁৰ নাটক "মুক্তি" ('Freedom') অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত সম্প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। ১৯৮৩ চনত তেওঁৰ প্ৰথম কিতাপ এফাঁকি ৰ'দেপ্ৰকাশিত হৈছিল।
অসমৰ প্ৰখ্যাত গুৰু-সাহিত্যিক-কলাকাৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ বিষয়ে তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা তথ্য চিত্ৰই বহুতো দেশত সমাদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
বিন্দু মালিনী
চলচ্চিত্ৰৰ তালিকা
সুৰকাৰ হিচাপে তেওঁৰ চিনেমাসমূহত বিন্দু মালিনীয়ে নিজেই কণ্ঠদান কৰে। তেওঁ জড়িত থকা চলচ্চিত্ৰসমূহ হৈছে:
অৰ্ণৱ জান ডেকা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
বিন্দু মালিনী
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
টিণ্ডাৰ
টিণ্ডাৰ হৈছে এটা অনলাইন ডেটিং আৰু জিঅ’ছ’চিয়েল নেটৱৰ্কিং এপ্লিকেচন। টিণ্ডাৰত ব্যৱহাৰকাৰীসকলে লাইক কৰিবলৈ "সোঁ‌ফালে ছোৱাইপ" কৰে বা অন্য ব্যৱহাৰকাৰীৰ প্ৰফাইল অপছন্দ কৰিবলৈ "বাওঁফালে ছোৱাইপ" কৰে। টিণ্ডাৰ প্ৰফাইলত ব্যৱহাৰকাৰিৰ ফটো, এটা চুটি বায়', আৰু তেওঁলোকৰ আগ্ৰহৰ তালিকা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। টিণ্ডাৰে এটা "ডাবল অপ্ট-ইন" ব্যৱস্থা ব্যৱহাৰ কৰে য'ত দুয়োজন ব্যৱহাৰকাৰীয়ে বাৰ্তা বিনিময় কৰাৰ আগতে ইজনে সিজনৰ প্ৰফাইল ভাল পাব লাগিব।
২০১২ চনত পশ্চিম হলিউডৰ হেচ লেবছ ইনকিউবেটৰত অনুষ্ঠিত হোৱা হেকাথনত শ্বেন ৰেডে টিণ্ডাৰ মুকলি কৰিছিল।  ২০১৪ চনলৈকে টিণ্ডাৰে দৈনিক প্ৰায় এক বিলিয়ন "ছোৱাইপ" পঞ্জীয়ন কৰিছিল। সেই সময়ত ব্যৱহাৰকাৰীসকলে দিনটোত গড়ে ১১ বাৰ এপটোত লগ ইন কৰিছিল। ২০১৫ চনত টিণ্ডাৰ পঞ্চম সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী মোবাইল এপ হিচাপে পৰিগণিত হয়, আৰু ২০১৯ চনলৈকে ই সৰ্বাধিক উপাৰ্জন কৰা এপ আছিল। ২০২০ চনত টিণ্ডাৰৰ ৬২ লাখ গ্ৰাহক আৰু ৭৫ মিলিয়ন মাহেকীয়া সক্ৰিয় ব্যৱহাৰকাৰী আছিল। ২০২১ চনলৈকে টিণ্ডাৰে বিশ্বজুৰি ৬৫ বিলিয়নতকৈ অধিক মেচ ৰেকৰ্ড কৰিছে।
টৰ্চ লাইট
alt=C8 style on the left, tube style on the right|thumb|এলইডি টৰ্চ লাইটৰ এটা ছেট thumb|বাওঁফালে থকা এংগল-হেড টৰ্চ লাইটত এটা [[Incandescent light bulb|ইনকেণ্ডেচেণ্ট বাল্ব, ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আনহাতে সোঁফালে এডজাষ্টেবল এংগল-হেড টৰ্চ লাইটে বগা, ৰঙা, নীলা আৰু ইনফ্ৰাৰেড পোহৰ দিবলৈ এলইডি ব্যৱহাৰ কৰে]] টৰ্চ লাইট (flashlight) (আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, কানাডা) বা টৰ্চ (যুক্তৰাজ্য, অষ্ট্ৰেলিয়া) হৈছে এক পোৰ্টেবল হাতেৰে ধৰা বৈদ্যুতিক লেম্প। পূৰ্বতে, পোহৰৰ উৎস টো সাধাৰণতে এটা ক্ষুদ্ৰ উদ্দীপিত লাইট বাল্ব আছিল, কিন্তু এইবোৰ ২০০০ দশকৰ মাজভাগৰ পৰা পোহৰ নিৰ্গত কৰা ডায়ডৰ (এল.ই.ডি.) দ্বাৰা স্থানচ্যুত হৈছে। এক সাধাৰণ টৰ্চ লাইটত ৰিফ্লেক্টৰত লগোৱা পোহৰৰ উৎস, পোহৰৰ উৎস আৰু ৰিফ্লেক্টৰ, বেটাৰী, আৰু এটা চুইচ সুৰক্ষিত কৰিবলৈ এক স্বচ্ছ আৱৰণ (কেতিয়াবা লেন্সৰ সৈতে একত্ৰিত) থাকে, সকলোবোৰ কেছএটাত আৱদ্ধ থাকে।
সাধাৰণ উদ্দেশ্যৰ উপৰিও, হাতত ধৰা টৰ্চ লাইট, বিশেষ ব্যৱহাৰৰ বাবে বহুতো প্ৰকাৰ অভিযোজিত কৰা হৈছে। খনিকৰ্মী আৰু কেম্পাৰসকলৰ বাবে ডিজাইন কৰা মুৰ বা হেলমেট-মাউণ্ট কৰা টৰ্চ লাইটে হাত বোৰ মুক্ত ৰাখে। কিছুমান টৰ্চ লাইট পানীৰ তলত বা জ্বলনশীল বায়ুমণ্ডলত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
ইতিহাস
প্ৰথম শুকান কোষবেটাৰী ১৮৮৭ চনত আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। আগৰ বেটাৰিৰ বিপৰীতে, ই তৰলৰ সলনি পেষ্ট ইলেক্ট্ৰলাইট ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এইটো পোৰ্টেবল বৈদ্যুতিক ডিভাইচৰ বাবে উপযুক্ত প্ৰথম বেটাৰী আছিল, কিয়নো ই সহজে বিয়পি পৰা বা ভাঙি নাছিল আৰু যিকোনো দিশত কাম কৰিছিল। প্ৰথম বৃহৎ পৰিমাণে উৎপাদিত শুকান কোষবেটাৰি ১৮৯৬ চনত আহিছিল, আৰু অতি সোনকালেই পোৰ্টেবল বৈদ্যুতিক লাইটৰ আৱিষ্কাৰ হৈছিল। পোৰ্টেবল হাতেৰে ধৰা বৈদ্যুতিক লাইটে সুবিধা আৰু সুৰক্ষাৰ সুবিধা (দহন) টৰ্চ, মমবাতি আৰু লণ্ঠনৰ ওপৰত আগবঢ়ায়। বৈদ্যুতিক লেম্পটো গোন্ধহীন, ধোঁৱাহীন, আৰু দহন-চালিত পোহৰতকৈ কম তাপ নিৰ্গত হৈছিল। ইয়াক লগে লগে অন আৰু অফ কৰিব পাৰি, আৰু জুইৰ বিপদাশংকা পৰিহাৰ কৰিব পাৰি।
১৮৯৯ চনৰ ১০ জানুৱাৰীত ব্ৰিটিছ আৱিষ্কাৰক ডেভিদ মিচেলে আমেৰিকান ইলেকট্ৰিকেল নভেল্টি এণ্ড মেনুফেকচাৰিং কোম্পানীক আৱণ্টন কৰা ৬,১৭,৫৯২ নম্বৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পেটেন্ট নং লাভ কৰে। মিচেলৰ দ্বাৰা ডিজাইন কৰা এই "বৈদ্যুতিক সঁজুলিটো" লাইট বাল্ব আৰু শেষত খহটা পিতল ৰিফ্লেক্টৰৰ সৈতে এখন কাগজৰ নলীত সন্মুখৰ পৰা পিছলৈ ৰখা "ডি" বেটাৰিৰ দ্বাৰা চালিত হৈছিল। কোম্পানীটোৱে ইয়াৰে কিছুমান সঁজুলি নিউয়ৰ্ক চিটি আৰক্ষীক দান কৰিছিল, যিয়ে সেইবোৰৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাইছিল।