cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
গুৰু টেগ বাহাদুৰ
টেগ বাহাদুৰ (১ এপ্ৰিল ১৬২১ - ২৪ নৱেম্বৰ ১৬৭৫) আছিল দহজন শিখ ধৰ্মগুৰুৰ নৱম জন। ১৬২১ চনত অমৃতসৰত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁ গুৰু হৰ গোবিন্দ চাহিবৰ একেবাৰে সৰুজন সন্তান আছিল। জীৱিত অৱস্থাত ১৬৬৫ ৰ পৰা ১৬৭৫ চনলৈ তেওঁক গুৰু বুলি সম্বোধন কৰা হয়। গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবত তেওঁৰ এশ পোন্ধৰটা শ্লোক সন্নিবিষ্ট আছে।
ঔৰংগজেৱৰ আদেশত গুৰু টেগ বাহাদুৰক গৰিহনা দিয়াৰ বহু তথ্য আছে। শিখ ঐতিহ্যত কোৱা হৈছে যে গুৰুৱে কাশ্মীৰী পাণ্ডীতসকলৰ অধিকাৰৰ বাবে থিয় হৈছিল, তেওঁ সম্ৰাটৰ সৈতে তেওঁলোকৰ পক্ষত পৰামৰ্শ ল'বলৈ তেওঁৰ ওচৰলৈ আহে আৰু তেওঁক অলপতে আৰোপ কৰা জিজিয়া শুল্ক প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাই। ইয়াৰ পিছতেই ৰজাৰ আদেশ নমনা আৰু ৰজাক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ অপৰাধত ১৬৭৫ চনত দিল্লীত তেওঁক ৰাজহুৱা ভাৱে মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ধৰ্ম প্ৰচাৰক
হাৰেম
হাৰেম (Harem; حريم ḥarīm; "মহিলাসকলৰ কাৰণে নিৰ্ধাৰিত পবিত্ৰ স্থান, য’ত অন্য পুৰুষৰ প্ৰবেশ নিষিদ্ধ") হৈছে মুছলমান পৰিয়ালত মহিলাসকলৰ বাবে সংৰক্ষিত ঘৰুৱা স্থান। এই ব্যক্তিগত স্থানে পৰম্পৰাগত ভাৱে মহিলাসকলৰ শ্লীলতা, বিশেষাধিকাৰ আৰু সুৰক্ষা বজাই ৰাখে বুলি ভৱা হয়। প্ৰাচীন কালত, ৰজাঘৰীয়া হাৰেম সমূহত ৰাজকুমাৰসকলৰ উপপত্নীসকলো বাস কৰিছিল। পৰিয়ালৰ ব্যক্তিত্ব, সামাজিক-অৰ্থনৈতিক স্থিতি আৰু স্থানীয় ৰীতি-নীতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি হাৰেমৰ গাঁথনি আৰু একগামি বা বহুগামীতাৰ ব্যাপ্তি বিভিন্ন ধৰণৰ। এই ব্যৱস্থা ভূমধ্য সাগৰীয় আৰু মধ্যপ্ৰাচ্যৰ সভ্যতাত বিশেষকৈ উচ্চবিত্ত আৰু ৰাজপৰিয়ালৰ মাজত অধিক পৰিলক্ষিত হয়। পৰম্পৰাগত পাৰ্চী আৱাসিক স্থাপত্যত এই মহিলাৰ মহলসমূহক 'অন্দৰুনি' অৰ্থাৎ ভিতৰছোৱা আৰু ভাৰতীয় উপনিৱেশত 'জানানা' বুলি কোৱা হয়। একোটা হাৰেমত এজন পুৰুষৰ এক বা একাধিক স্ত্ৰী, উপ-পত্নী, অপ্ৰাপ্ত বয়স্ক পুত্ৰ, অবিবাহিতা কন্যা, আত্মীয় আৰু পৰিচাৰিকাসকল বাস কৰিছিল।
ভাৰতত মোগল সাম্ৰাজ্যৰ আমোলত সম্ৰাটৰ হাৰেমৰ নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা নিকপকপীয়া আছিল। প্ৰথমে কিন্নৰ প্ৰহৰীসকলে হাৰেমৰ ব্যৱস্থাপনা আৰু নিৰাপত্তা ব্যৱস্থাত নিয়োজিত আছিল। এইসকল কিন্নৰক নাজিৰ বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল। প্ৰতিদিনে মহিলা প্ৰহৰীসকলে নাজিৰৰ ওচৰত হাৰেমৰ ঘটনাৱলী পেচ কৰিছিল। হাৰেমত বহিৰাগতৰ প্ৰবেশ আছিল প্ৰায় অসম্ভৱ। মোগলৰ অনুকৰণত বঙ্গৰ নবাসকলেও হাৰেমৰ ব্যৱস্থা প্ৰচলন কৰিছিল। আনকি ইংৰাজৰ আমোলতো হাৰেমৰ ব্যৱস্থা প্ৰচলন আছিল। তেতিয়া হাৰেমত আৰ্মেনিয়ান আৰু পৰ্টুগীজ নাৰীসকলকো দেখা গৈছিল।
শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ আৰু নাৰী স্বাৱলম্বিতাৰ সুযোগ বৃদ্ধি তথা পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰসাৰৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত আধুনিক যুগত হাৰেম অনুষ্ঠানটো তীব্ৰ পতনৰ সন্মুখীন হৈছে যদিও নাৰীক আৱদ্ধ কৰি ৰখাৰ এই পৰম্পৰা পৃথিৱীৰ বিভিন্ন অংশ, বিশেষকৈ আফগানিস্তান আৰু ফাৰ্চী উপকূলীয় বহু অঞ্চলত এতিয়াও দেখা যায়।
অসংখ্য নাৰীৰ উদ্দীপক ভঙ্গীয়ে প্ৰাচ্যৰ হাৰেমৰ যৌন পৰাধীনতা সম্পৰ্কীয় কাল্পনিক ধাৰণাই পশ্চিমৰ জগতখনৰ চিত্ৰকলা, নাটক, চলচ্চিত্ৰ আৰু সাহিত্য কৰ্মত প্ৰভাৱ পেলাইছে। ষোল শতিকাৰ ইউৰোপীয় নৱজাগৰণৰ কিছুমান প্ৰাৰম্ভিক পেইণ্টিঙত অ’টোমান হাৰেমৰ মহিলাসকলক মৰ্যাদাসম্পন্ন আৰু ৰাজনৈতিকভাবে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ৰূপত চিত্ৰিত কৰিছে। ইছলামীয় ইতিহাসৰ বিভিন্ন যুগত হাৰেমৰ মহিলাসকলে, উদাহৰণ স্বৰূপে অ’টোমান সাম্ৰাজ্যৰ মহিলাসকলে, কম-বেছি পৰিমাণৰ ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল।
মোগল হাৰেম
কেৱল যে সম্ৰাটৰ পত্নী, উপপত্নী, নাচনী ছোৱালী আৰু দাসসকলহে হাৰেমত আছিল, তেনে নহয়। অন্য বহু নাৰী যেনে সম্ৰাটৰ মাক, খুৰীয়েক, মাহীমাক, আইতাক, ভনীয়েক, জীয়েক আৰু অন্যান্য আত্মীয় মহিলাসকলে তথা ডাঙৰ নোহোৱালৈকে ল’ৰা শিশুবোৰেও তাত বাস কৰিছিল। হাৰেম পৰিসৰতে বজাৰ, ধুবী, ৰান্ধনীঘৰ, খেলপথাৰ, পঢ়াশালি, স্নানাগাৰ আদি উপলব্ধ আছিল। হাৰেমত পদানুক্ৰম অনুসৰণ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ মুখ্য কৰ্তৃত্ব আছিল পত্নী আৰু সম্ৰাটৰ মহিলা আত্মীয়সকলৰ আৰু তাৰপিছতে উপপত্নীসকলৰ। উৰ্দুবেগিছ পদৱীৰ মহিলাসকলৰ ওপৰত সম্ৰাট আৰু হাৰেমৰ মহিলাসকলৰ সুৰক্ষাৰ দায়িত্ব ন্যস্ত আছিল। সুৰক্ষাৰ দায়িত্বত থকা মহিলাসকল সাধাৰণতে হাবচি, টাটাৰ, তুৰ্কী আৰু কাশ্মিৰী মূলৰ আছিল। কাশ্মিৰী মহিলাসকলক বাচনি এইবাবে কৰা হৈছিল যে তেওঁলোকৰে পৰ্দা প্ৰথা অনুসৰণ কৰা নাছিল। বেছিভাগ মহিলাক দাস হিচাপে ক্ৰয় কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোকক উক্ত দায়িত্ব পালন কৰাৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইছলামী সংস্কৃতি শ্ৰেণী:মোগল সাম্ৰাজ্য
মুৰলীকান্ত পেটকাৰ
মুৰলীকান্ত পেটকাৰ (Murlikant Petkar) ভাৰতৰ প্ৰথম পেৰালিম্পিক স্বৰ্ণ পদক বিজয়ী। তেওঁ জাৰ্মানীৰ হাইডেলবাৰ্গত অনুষ্ঠিত ১৯৭২ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁ ৫০ মিটাৰ ফ্ৰীষ্টাইল সাঁতোৰ প্ৰতিযোগিতাত ৩৭.৩৩ ছেকেণ্ডৰ বিশ্ব অভিলেখ গঢ়ি স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰিছিল। একেখন পেৰালিম্পিকতে তেওঁ আন তিনিটা ইভেণ্টতো অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তিনিওটা ইভেণ্টতৰে ফাইনেলিষ্ট আছিল। ২০১৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে।
জীৱনী
তেওঁ ভাৰতীয় সেনাৰ কৰ্পছ অফ ইলেক্ট্ৰনিক্স এণ্ড মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰছ (ইএমই)-ত জোৱান হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৬৫ চনত পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে হোৱা যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ অক্ষম হৈ পৰিছিল। চেকেন্দ্ৰাবাদৰ ইএমইত কাৰ্যৰত সময়ত পেটকাৰ মূলতঃ এজন বক্সাৰ আছিল। তেওঁ বিকলাঙ্গ হোৱাৰ পাছত তেওঁ সাঁতোৰ আৰু অন্যান্য ক্ৰীড়া খেলিবলৈ হৈছিল। তেওঁ ১৯৬৮ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত টেবুল টেনিছত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু প্ৰথম ৰাউণ্ডত জয়লাভ কৰিছিল। তেওঁ সাঁতোৰত চাৰিটা পদক জিকিছিল। পাছত তেওঁ পুনেত টেলক' কোম্পানীত নিযুক্ত লাভ কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাঁতোৰবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:পেৰালিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয় শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
নিশ্চিতকৰণ পক্ষপাতিতা
নিশ্চিতকৰণ পক্ষপাতিতা (en-Confirmation bias) হৈছে এনে এটা প্ৰৱণতা যাৰ তাড়নাত মানুহ এজনে সেইবোৰ তথ্যকে স্মৰণ কৰে, সন্ধান কৰে, অথবা সেইবোৰ তথ্যৰ পক্ষেই সমৰ্থন আগবঢ়ায় যিবোৰে তথ্যয়েই তেওঁৰ পূৰ্ব-আৰোপিত ব্যক্তিগত বিশ্বাস অথবা প্ৰমূল্যবোৰক শক্তি যোগাব। ই একপ্ৰকাৰৰ বোধগত বা জ্ঞানীয় পক্ষপাতিতা। যেতিয়া মানুহে কিছুমান তথ্য আংশিকভাৱে মনত পেলায় বা পক্ষপাতিত্বমূলকভাৱে তাক আহৰণ কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকে এইধৰণৰ পক্ষপাতিতাটো প্ৰদৰ্শন কৰে। বাঞ্ছিত ফলাফল, আৱেগিকভাৱে দৃঢ় হৈ থকা বিষয়, আৰু গভীৰভাৱে মানি চলা বিশ্বাসৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ সৰ্বাধিক। মানুহে কেতিয়াবা দ্ব্যৰ্থক প্ৰমাণ একোটাকো নিজৰ স্থিতিৰ সমৰ্থনত আগবঢ়াব বিচাৰে। দৃষ্টিভংগী মেৰুকৰণ (attitude polarization:একে প্ৰমাণ ব্যৱহাৰ কৰাৰ পাছতো যেতিয়া ভিন্ন গোটৰ মাজত বিৰোধিতাটো অতি চৰম পৰ্যায়ৰ হৈ পৰে। ), বিশ্বাস উদ্যমশীলতা (belief perseverance:ভুল বুলি প্ৰমাণিত হোৱাৰ পাছতো বিশ্বাস একোটাৰ অস্তিত্ব থকাটো) , যুক্তিবিহীন প্ৰাথম্য প্ৰভাৱ (irrational primacy effect:শ্ৰেণী এটাৰ আৰম্ভণিতে উদ্ভৱ হোৱা এটা মাত্ৰ তথ্যৰ ওপৰতে অধিক নিৰ্ভৰশীলতা) আৰু বিভ্ৰমজনক সংগতি (illusory correlation:দুটা বিশেষ ঘটনা আৰু পৰিস্থিতিৰ সংযোগক অশুদ্ধভাৱে কৰা উপলব্ধি) বুজাবলৈও কেতিয়াবা পক্ষপাতিত্বমূলক গৱেষণা, ব্যাখ্যা আৰু স্মৃতিৰ সহায় লোৱা হয়।
'৭০ৰ দশকৰ এক বিশেষ শ্ৰেণীৰ মনোবৈজ্ঞানিক পৰীক্ষাই কয় যে-বিদ্যমান বিশ্বাসবোৰৰ নিশ্চিতকৰণৰ প্ৰতি মানুহে পক্ষপাতিতা দেখুৱায়। পৰৱৰ্তী সময়ৰ গৱেষণাই পুনৰ-ব্যাখ্যা আগবঢ়ালে যে, এই ফলাফলসমূহে একপক্ষীয়ভাৱে নিজৰ ধাৰণাবোৰ পৰীক্ষা কৰিব বিচাৰে, য'ত এটা মাত্ৰ সম্ভাৱনাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি বাকীবোৰ বিকল্পক আওকান কৰা হৈছে। কিছুমান নিৰ্দিষ্ট পৰিস্থিতিত, এনে প্ৰৱণতাই মানুহৰ মীমাংসাবোৰত পক্ষপাতিতাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। প্ৰদৰ্শিত পক্ষপাতিতাৰ ব্যাখ্যা হিচাপে বাঞ্ছাপূৰ্ণ চিন্তা আৰু তথ্য-আহৰণত মানুহৰ সীমাৱদ্ধতাৰ কথাটো আঙুলিওৱা হয়। এটা নিৰপেক্ষ, বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰ অনুসন্ধান-কাৰ্যতকৈ ভুল প্ৰমাণিত হ'লে বহন কৰিবলগীয়া হোৱা পৰিণামটোৰ প্ৰতি মানুহ অধিক চিন্তান্বিত। নিশ্চিতকৰণ পক্ষপাতিতাৰ এইটো আন এটা ব্যাখ্যা। উল্লেখযোগ্য যে, কেতিয়াবা বিজ্ঞানী আৰু বুদ্ধিমান মানুহো নিশ্চিতকৰণ পক্ষপাতিতাৰ চিকাৰ হ'ব পাৰে।
সংজ্ঞা আৰু প্ৰসংগ
ইংৰাজ মনোবিজ্ঞানী পিটাৰ ৱাছনে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে নিশ্চিতকৰণ পক্ষপাতিতা (Confirmation bias) শীৰ্ষক পৰিভাষাটো প্ৰয়োগ কৰিছিল। ই হৈছে মানুহৰ এনে এক প্ৰৱণতা যাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈ তেওঁলোকে নিজৰ বিশ্বাস, ধাৰণা, মূল্যবোধৰ সমৰ্থনত থকা তথ্যবোৰকে অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে-যিবোৰ এবাৰ নিশ্চিত হৈ যোৱাৰ পাছত আওকান কৰাটো কষ্টসাধ্য হৈ উঠে। নিশ্চিতকৰণ পক্ষপাতিতা হৈছে একপ্ৰকাৰৰ বোধগত পক্ষপাতিতা, লগতে সম্পৰ্কহীন বস্তুৰ মাজৰ অশুদ্ধ সংযোগ আৰু অৰ্থ স্থাপন কৰাৰ প্ৰৱণতা-যাক "এপ'ফেনিয়া" (apophenia) হিচাপে আখ্যায়িত কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী: মনোবিজ্ঞান শ্ৰেণী: বোধগত পক্ষপাতিতা
তাৰা (ৰামায়ণ)
তাৰা (तारा) (আক্ষৰিক অৰ্থত তৰা ) হৈছে ৰামায়ণত বৰ্ণিত কিষ্কিন্ধাৰ ৰাণী আৰু বানৰৰাজ বালিৰ সহধৰ্মিণী। বালিৰ মৃত্যুৰ পিছত তাৰা সুগ্ৰীৱৰ সৈতে বিবাহত বহে।
ৰামায়ণত তেওঁক কপিকুলৰ কবিৰাজ সুসেনৰ জীয়ৰী বুলি কোৱা হৈছে। কিন্তু ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সূত্ৰসমূহৰ মতে তাৰা আছিল সমুদ্ৰ মন্থনৰ ফলত নিৰ্গত হোৱা এগৰাকী অপ্সৰা। তেওঁ বালিক বিয়া কৰায় আৰু অংগদৰ জন্ম দিয়ে। এক ৰাক্ষসৰ সৈতে হোৱা যুঁজত বালিৰ মৃত্যু হোৱা বুলি ভাবি সুগ্ৰীৱ নিজে কিষ্কিন্ধাৰ ৰাজপাটত বহে আৰু তাৰাক গ্ৰহণ কৰে। কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ত বালিৰ প্ৰত্যাৱৰ্তন ঘটে আৰু তেওঁ ৰাজদ্ৰোহৰ অপৰাধত সুগ্ৰীৱক নিৰ্বাসন দি পুনৰ তাৰাক নিজৰ কৰি লয়।
সুগ্ৰীৱে সিংহাসন পুনৰাই লাভ কৰি তেওঁৰ সময়বোৰ আনন্দৰে অতিবাহিত কৰে আৰু ৰামক তেওঁৰ অপহৃত পত্নী সীতাক উদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পালন কৰাত ব্যৰ্থ হয়। সুগ্ৰীৱৰ ৰাণী আৰু মুখ্য কূটনীতিবিদৰ স্থান লোৱা তাৰাই তেতিয়া সুগ্ৰীবে বিশ্বাসঘাতকতা কৰা বুলি কিষ্কিন্ধাক ধ্বংস কৰিবলৈ ওলোৱা ৰামৰ ভ্ৰাতৃ লক্ষ্মণক শান্ত কৰাৰ পিছত সুগ্ৰীৱৰ সৈতে ৰামৰ মিলামিছা কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। এই ঘটনাৰ পিছত, তাৰাক কেৱল অঙ্গদৰ মাতৃ আৰু সুগ্ৰীৱৰ ৰাণী হিচাপেহে উল্লেখ কৰা হৈছে কিয়নো কাহিনীৰ পটভূমিয়ে কিষ্কিন্ধাৰ পৰা লংকাৰ যুদ্ধলৈ গতি কৰে।
তাৰাৰ বুদ্ধিমত্তা, উপস্থিত বুদ্ধি, সাহস আৰু তেওঁৰ স্বামী বালিৰ প্ৰতি আনুগত্য প্ৰশংসাৰ যোগ্য বুলি কোৱা হয়। তেওঁক পঞ্চকন্যা মাজত স্থান দিয়া হয় যাৰ নাম ল'লে পাপ দূৰ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ৰামায়ণত তাৰাক বালিয়ে কপিকুলৰ চিকিৎসক সুসেনৰ জীয়ৰী বুলি সম্বোধন কৰে। বাল কাণ্ডৰ কিছুমান সংস্কৰণত বিভিন্ন দেৱতাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা প্ৰধান বান্দৰসমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা শ্লোক অন্তৰ্ভুক্ত আছে। বালি আৰু সুগ্ৰীৱক ক্ৰমে দেৱতা ইন্দ্ৰ আৰু সূৰ্যৰ পুত্ৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। আনহাতে তাৰাক দেৱতাৰ গুৰু বৃহস্পতিৰ কন্যা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। দ্বাদশ শতিকাৰ তামিল ৰামৱতাৰম আৰু তেলেগু ৰংনাথ ৰামায়ণমে কয় যে তাৰা আৰু ৰুমা অন্যান্য অপ্সৰাসকলৰ সৈতে দেৱতা আৰু ৰাক্ষসৰ দ্বাৰা মন্থন কৰাৰ সময়ত ক্ষীৰ সমুদ্ৰৰ পৰা অমৃত আহৰণৰ বাবে উঠি আহিছিল। কেৰালাৰ থিয়াম নাট্য পৰম্পৰাত দেৱতাসকলে ক্লান্ত হৈ পৰে আৰু বালিক মন্থনত সহায় কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। যেতিয়া বালিয়ে মন্থন আৰম্ভ কৰামাত্ৰকেই তাৰা সাগৰৰ পৰা উঠি আহে আৰু এনেদৰে তাৰাক বালিক উপহাৰ স্বৰূপে দিয়া হয়।
জাভানীজ ৱায়াং পুতলাৰ পৰম্পৰা অনুসৰি, তাৰা হৈছে ইন্দ্ৰ আৰু তেওঁৰ পত্নী ৱিয়াতিৰ অপ্সৰা কন্যা। তেওঁৰ সহোদৰসকল হৈছে লংকাৰ ৰাক্ষসৰাজৰ সহধৰ্মিনী দেৱী তাৰি নামৰ এগৰাকী ভগ্নী, ৰাৱণ (ৰাহৱণ) আৰু ভাতৃ চিতৰত, চিত্ৰাগণ, জয়ন্তক, জয়ন্তৰ আৰু হৰ্জুনৱংস।
যদিও ৰামায়ণৰ মতে তাৰাই প্ৰথমে বালিক বিবাহ কৰিছিল, কিছু অভিযোজনে কেতিয়াবা তাৰা, বালি আৰু সুগ্ৰীৱৰ মাজত এক বহুমুখী সম্পৰ্ক উপস্থাপন কৰে। ৰংনাথ ৰামায়ণে কৈছে যে দেৱতাসকলক সহায় কৰাৰ পুৰস্কাৰ হিচাপে তাৰাক বালি আৰু সুগ্ৰীৱ উভয়কে দিয়া হয়। তামিল লোককাহিনী এটাত কোৱা হৈছে যে অমৃতৰ উদ্ভৱ হোৱাৰ পিছত, তাৰা উঠি আহে আৰু বালি আৰু সুগ্ৰীৱ দুয়োৰে বাবে তেওঁক উমৈহতীয়া পত্নী হিচাপে প্ৰদান কৰা হয়। মহাভাৰতত বালি আৰু সুগ্ৰীৱৰ এগৰাকী নামহীন নাৰীক লৈ দ্বন্দ্ব কৰাৰ প্ৰসংগ আছে যাক পৌৰাণিক কাহিনীবিদ ভট্টাচাৰ্যই তাৰা বুলি বিশ্বাস কৰে।
ৰামায়ণত বালিয়ে এটা গুহাত ৰাক্ষস মায়াৱীৰ সৈতে যুঁজ দিবলৈ যায় আৰু সুগ্ৰীৱক গুহাৰ পৰা ৰক্ত নিৰ্গত হ'লে গুহাৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে, যাৰ অৰ্থ হৈছে যে তেওঁক হত্যা কৰা হৈছে, কিন্তু যদি দুগ্ধ নিৰ্গত হয় তেন্তে ই সূচাব যে মায়াবীৰ মৃত্যু হৈছে। এবছৰৰ যুঁজৰ পিছত মৃত্যুমুখত পৰা মায়াবীয়ে তেওঁৰ শুকুলা তেজৰ ৰং যাদুবিদ্যাৰ দ্বাৰা ৰঙালৈ পৰিৱৰ্তন কৰে। সুগ্ৰীৱে বালিৰ মৃত্যু ঘটা বুলি ভাবি গুহাৰ একমাত্ৰ বাটটো বন্ধ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ তাৰাক নিজৰ কৰি লয়। ইফালে বালি উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ সুগ্ৰীৱৰ ব্যাখ্যা অস্বীকাৰ কৰি তেওঁ‌ক নিৰ্বাসিত কৰে আৰু কেৱল তাৰাক পুনৰাই নিজৰ কৰিয়েই ক্ষান্ত নাথাকি প্ৰতিশোধ স্বৰূপে সুগ্ৰীৱৰ পত্নী ৰুমাকো নিজৰ কৰি লয়। যদিও বালিয়ে তেওঁৰ স্বামী জীয়াই থকাৰ সময়ত ৰুমাক নিজৰ কৰাৰ কাৰ্যক ৰামায়ণৰ ভাষ্যকাৰসকলে সাৰ্বজনীনভাৱে সমালোচনা কৰে, তেওঁলোকে সুগ্ৰীৱক তাৰাক তেওঁৰ পত্নী হিচাপে লোৱাৰ বাবে ক্ষমা কৰে, কিয়নো তেওঁ বালিৰ মৃত্যু হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
এক ৱায়াং সংস্কৰণ অনুযায়ী বালি (সুবালি) গুহাৰ কিষ্কিন্ধা, জঁ‌টাসুৰ আৰু লেম্বুসুৰৰ ৰাক্ষস ৰজাসকলৰ সৈতে যুঁজ দিবলৈ যায়। ৰামায়ণৰ দৰেই সুগ্ৰীবে বালিক মৃত বুলি ভাবে। দেৱতাসকলে সুগ্ৰীৱক কিষ্কিন্ধাৰ ৰজা ৰজা পাতে আৰু তেওঁৰ "মৃত" ভ্ৰাতৃ সহায় কৰাৰ বাবে তেওঁক পুৰস্কাৰ হিচাপে তাৰাক অৰ্পণ কৰে। বালি ঘূৰি আহে আৰু ৰাৱণৰ দ্বাৰা প্ৰৰোচিত হৈ তাৰাৰ লগতে আৰু ৰাজ্যখনো অধিগ্ৰহণ কৰে।
বালিৰ মৃত্যু
ৰামৰ পত্নী সীতাক ৰাক্ষসৰাজ ৰাৱণে হৰণ কৰাৰ পিছত ৰাম আৰু তেওঁৰ ভাতৃ লক্ষ্মণে তেওঁক বিচাৰি অৰণ্যত ঘূৰি ফুৰে। হনুমানক তেওঁলোকক তেওঁলোকক নিৰ্বাসিত সুগ্ৰীৱৰ কাষলৈ লৈ যায়। ৰামে সুগ্ৰীৱৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰি বালিক পৰাস্ত কৰি তেওঁৰ পত্নী ৰুমা আৰু তেওঁৰ ৰাজ্য ঘূৰাই দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। ইয়াৰ বিনিময়ত সুগ্ৰীবে সীতাৰ সন্ধানত সহায় কৰিবলৈ কথা দিয়ে। এই সিদ্ধান্ত অনুসৰি সুগ্ৰীবে বালিক দ্বন্দ্বযুদ্ধলৈ আহ্বান জনায়। কিন্তু ৰামে তেওঁলোক দুজনৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰিব নোৱাৰি বধ কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে সুগ্ৰীৱ যুদ্ধত পৰাজিত হয়। ৰামে সুগ্ৰীৱক তেওঁৰ দুৰ্দশাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰে আৰু তেওঁক বালিক পুনৰ প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ বাবে অনুৰোধ কৰে। এইবাৰ ৰামে সুগ্ৰীৱক চিনাক্ত কৰিবৰ বাবে এধাৰ মালা পিন্ধায়।
তাৰাৰ সতৰ্কবাণী
ৰামায়ণৰ কিষ্কিন্ধা কাণ্ডত যেতিয়া সুগ্ৰীবে বালিক দ্বন্দ্বযুদ্ধৰ বাবে পুনৰ প্ৰত্যাহ্বান জনায় তেতিয়া তাৰাই বালিক কয় যে সাধাৰণতে এজন যুঁজাৰু নিৰ্ণায়ক পৰাজয়ৰ পিছত পুনৰ যুঁজলৈ ইমান সোনকালে ঘূৰি নাহে। সুগ্ৰীৱ আৰু ৰামৰ মাজৰ বন্ধুত্বৰ বিষয়ে শুনি তেওঁ বালিক সতৰ্ক কৰি দিয়ে। তাৰাই তেওঁক সুগ্ৰীৱক ক্ষমা কৰি ৰাজকুমাৰ হিচাপে অভিষিক্ত কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ সৈতে শান্তিপূৰ্ণভাৱে বাস কৰি ৰামৰ সৈতে বন্ধুত্ব কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। কিন্তু তাৰাৰ মৰম আৰু আনুগত্য স্বীকাৰ কৰিও বালিয়ে যুক্তি দিয়ে যে তেওঁৰ দৰে যোদ্ধাই প্ৰত্যাহ্বান অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে। লগতে তেওঁ সুগ্ৰীৱক হত্যা নকৰি কেৱল তেওঁৰ দৰ্পচূৰ্ণ কৰাৰহে প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
মহাভাৰতৰ মতে, যেতিয়া সুগ্ৰীবে বালিক পুনৰ প্ৰত্যাহ্বান জনায় তেতিয়া তাৰাই বালিক যুঁজলৈ যোৱাৰ পৰা বিৰত ৰাখি এই কথা আঙুলিয়াই দিয়ে যে সুগ্ৰীবে হয়তো এজন ৰক্ষক বিচাৰি পাইছে। চন্দ্ৰৰ দৰে উজ্জ্বল বুলি খ্যাত, নিজৰ বক্তব্য স্পষ্ট কৰাত পটু আৰু সকলো প্ৰাণীৰ ভাষা বুজি পোৱা তাৰাক বালিয়ে প্ৰশংসা কৰে। তাৰাই তেওঁক ৰামৰ সৈতে সুগ্ৰীৱৰ মিত্ৰতা আৰু সুগ্ৰীৱ আৰু তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতাসকলে কৰা বালিৰ মৃত্যুৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিয়ে। বালিয়ে কেৱল তাৰাৰ পৰামৰ্শক অৱজ্ঞা কৰাই নহয় আনকি তাৰাক সুগ্ৰীৱৰ লগ লাগি প্ৰতাৰণা কৰাৰো সন্দেহ কৰে। তাৰাক কটূক্তি কৰি বালিয়ে প্ৰস্থান কৰে।
কম্বনৰ ৰামৱতাৰমত তাৰাই বালিক ৰামৰ তেওঁক হত্যা কৰাৰ পৰিকল্পনাৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিয়ে। অৱশ্যে বালিয়ে তেওঁৰ সতৰ্কবাণীক ভিত্তিহীন বুলি প্ৰত্যাখ্যান কৰে আৰু যুক্তি দিয়ে যে ৰামৰ দৰে এজন ধৰ্মপৰায়ণ ব্যক্তিয়ে তেওঁ আৰু সুগ্ৰীৱ দ্বৈত যুদ্ধত থাকোঁ‌তে তেওঁলৈ তীৰ নিক্ষেপ নকৰিব। বালিয়ে তাৰাক প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে যে তেওঁ সুগ্ৰীৱক হত্যা কৰিব।
তাৰাৰ বিলাপ
ৰামায়ণৰ বাল কাণ্ডত (য'ত গোটেই কামটো সংক্ষিপ্ত ৰূপত উল্লেখ কৰা হৈছে) তাৰাৰ বিলাপক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে।
তাৰাৰ সঠিক পৰামৰ্শ উপেক্ষা কৰি, বালিয়ে সুগ্ৰীৱৰ সৈতে যুঁজত লিপ্ত হয়। যুঁজ দি থাকোঁতে ৰামে পিছফালৰ পৰা বালিৰ ওপৰত এপাট তীৰ নিক্ষেপ কৰে যাৰ ফলত তেওঁ মাৰাত্মকভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়। বালিৰ মৃত্যুৰ খবৰ পাই তাৰা অঙ্গদৰ সৈতে সেই ঠাইত উপস্থিত হয়। তেওঁ বান্দৰবোৰক বাটত সন্ত্ৰাসত দৌৰি থকা দেখা পায়। তেওঁলোকে তাৰাক ৰাজপ্ৰাসাদলৈ ঘূৰি যাবলৈ আৰু অঙ্গদক ৰজা হিচাপে অভিষিক্ত কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। তাৰাই এই কথা অস্বীকাৰ কৰে আৰু কয় যে তেওঁ প্ৰথমে তেওঁৰ স্বামীৰ দৰ্শন কৰিব লাগিব। মৃত্যুমুখত পৰা বালিক আলিঙ্গন কৰি তাৰাই সুগ্ৰীৱ আৰু ৰামক ধিক্কাৰ দি তেওঁৰ মৃত্যুত দুখ প্ৰকাশ কৰে। তাৰাই ৰুমাক অধিগ্ৰহণ কৰা আৰু সুগ্ৰীৱক নিৰ্বাসন দিয়াৰ শাস্তি হিচাপে বালিৰ মৃত্যুক স্বীকাৰ কৰি লয়।
ৰামায়ণৰ উত্তৰ ভাৰতীয় পাণ্ডুলিপিত কিছুমান অভিযোজনে তাৰাৰ বিলাপৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে। তাৰাই বৈধব্যৰ যন্ত্ৰণাৰ কথা উল্লেখ কৰে আৰু ইয়াতকৈ মৃত্যুকে প্ৰাধান্য দিয়ে। তাই ৰামক অন্যায়ভাৱে বালিক হত্যা কৰাৰ বাবে দোষাৰোপ কৰে আৰু তেওঁক কয় যে যদি তেওঁলোকে মিত্ৰতা গঢ়ি তুলিলেহেঁতেন বালিয়ে তেওঁক সীতাক পুনৰুদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। তাৰাই তাইৰ সতীত্বৰ শক্তিৰে ৰামক অভিশাপ দিয়ে যে তেওঁ সীতাক পুনৰ প্ৰাপ্ত কৰাৰ পিছত অচিৰেই হেৰুৱাব। তেওঁ ঘোষণা কৰে যে সীতা ভূমিৰ বুকুলৈ ঘূৰি যাব। উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতীয় পাণ্ডুলিপিসমূহতো এই অভিশাপৰ উল্লেখ পোৱা যায়। সৰলা দাসৰ উড়িয়া ভাষাৰ বিলংকা ৰামায়ণৰ দৰে ৰামায়ণৰ কেইবাটাও স্থানীয় অভিযোজনত তাৰাৰ অভিশাপৰ ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰা হয়। সীতাৰ পৰা পৃথক হোৱাৰ বাবে ৰামক দিয়া অভিশাপৰ উপৰিও বাংলা কৃতিবাসী ৰামায়ণত, তাৰাই অতিৰিক্তভাৱে ৰামক অভিশাপ দিয়ে যে তেওঁৰ পৰৱৰ্তী জন্মত তেওঁক বালিয়ে হত্যা কৰিব। মহানাটক আৰু আনন্দ ৰামায়ণে বৰ্ণনা কৰে যে ৰামৰ পৰৱৰ্তী জন্ম কৃষ্ণক হত্যা কৰা ব্যাধ হিচাপে বালিৰ পুনৰ জন্ম হয়।
হনুমানে তাৰাক সান্ত্বনা দি তেওঁক পুত্ৰ অঙ্গদৰ ভৱিষ্যতৰ ফালে চকু দিবলৈ কয়। হনুমানে পৰামৰ্শ দিয়ে যে অঙ্গদক ৰজা হিচাপে অভিষিক্ত কৰা হ'ব। কিন্তু তাৰাই ঘোষণা কৰে যে যিহেতু তেওঁৰ খুড়াক সুগ্ৰীৱ জীয়াই আছে সেয়েহে এনে কৰা অনুচিত। শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰোঁতে বালিয়ে সুগ্ৰীৱক ত্যাগ কৰাটো এক মুৰ্খতা আছিল বুলি স্বীকাৰ কৰে আৰু অঙ্গদ আৰু তাৰাক সুগ্ৰীৱক সমৰ্থন কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। তেওঁ ঘোষণা কৰে যে: "তাৰা হৈছে ... সূক্ষ্ম বিষয়বোৰৰ বিষয়ে নিৰ্ণয় লোৱাত আৰু বিভিন্ন অমঙ্গলৰ বিষয়ে সম্পূৰ্ণ জ্ঞানগৰ্ভা। তেওঁ যি কয় সেয়া নিঃসন্দেহে কৰা উচিত, কিয়নো তাৰাই যি বিশ্বাস কৰে তাৰ অন্যথা নহয়।" বালিয়ে ৰামক অনুৰোধ কৰে যে তাৰাক যাতে অপমান কৰা নহয় আৰু সুগ্ৰীৱক তেওঁৰ পৰামৰ্শ বিনাবাক্যব্যয়ে অনুসৰণ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে।
তাৰাৰ আলিঙ্গনতেই বালিৰ মৃত্যু হয়। তাৰাই এক বেদনাদায়ক বিলাপেৰে তেওঁৰ মৃত্যুত শোক প্ৰকাশ কৰে। লেফেবাৰৰ মতে সম্পূৰ্ণৰূপে যোগ নকৰিলেও শতিকাজুৰি তাৰাৰ বিলাপ যথেষ্ট পৰিমাণে সম্প্ৰসাৰিত হৈছে। পৰৱৰ্তী কালত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা দক্ষিণ ভাৰতীয় কিছুমান পাণ্ডুলিপিত তাৰাই ৰামক তেওঁকো হত্যা কৰি আৰু বালিৰ কাষলৈ লৈ যাবলৈ কয়। ৰামে তাৰাক সান্ত্বনা দি কয় যে তেওঁ নিজৰ পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত ভাগ্যক গ্ৰহণ কৰা উচিত। ৰামে তাৰাক নিশ্চিতি প্ৰদান কৰে যে তেওঁৰ আৰু অঙ্গদৰ অধিকাৰসমূহ সুৰক্ষিত কৰা হ'ব। তেওঁ তাৰাক কয় যে এজন নায়কৰ পত্নীয়ে ব্যক্তিগত দুখবোৰ ধৰি ৰাখিব নালাগে।
আধ্যাত্মা ৰামায়ণৰ মতে যেতিয়া তাৰাই বালিৰ মৃত্যুক লৈ বিলাপ কৰে, ৰামে তেওঁক কয় যে শৰীৰটো ক্ষণস্থায়ী, আনহাতে কেৱল আত্মা চিৰন্তন। তেওঁ তাৰাক কয় যে তাই বালিৰ শৰীৰৰ ক্ষয়ৰ বাবে দুখ কৰা উচিত নহয়। তাৰাই তেওঁক প্ৰশ্ন কৰে যে "শৰীৰটো ধ্বংসযোগ্য যদি, একোজনে কিয় আনন্দ আৰু বেদনা অনুভৱ কৰে।" ৰামে তাৰাক জনায় যে অহংকাৰৰ বাবে মনটো বাসনাৰ সৈতে বন্ধনত বান্ধ খাই আছে। তেওঁ ঘোষণা কৰে যে তাৰা কৰ্মফলৰ পৰা মুক্ত হৈ থাকিব আৰু জীৱনৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্ত হ'ব। তেওঁৰ উপদেশ শুনি তাৰা অহংকাৰমুক্ত হৈ পৰে আৰু আত্ম-উপলব্ধিৰ লাভ কৰে। ৰামৰ এই বচন তুলসীদাসৰ ৰামচৰিত মানসতো দেখা যায় কিন্তু ইয়াক মাত্ৰ দুটা শ্লোকলৈ হ্ৰাস কৰা হয় আৰু সম্ভৱতঃ পূৰ্বৰ পাঠৰ পৰা ধাৰ কৰি অনা হয়। ৰামে কয় যে শৰীৰটো ভংগুৰ, কিন্তু আত্মা অমৰ আৰু এইকথা শুনি বুদ্ধত লাভ হোৱা তাৰাই ৰামক প্ৰণাম জনায় আৰু অখণ্ড ভক্তিৰ বৰ লাভ কৰে।
ৰামায়ণৰ এক সংস্কৰণত তাৰাক বালিৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰাজ্যখন সুস্থিৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁ ঘোষণা কৰে যে শেষ নিশ্বাসৰ সময়ত ৰজা বালিয়ে তেওঁৰ বিশ্বাসী প্ৰজাসকলক তেওঁৰ ভাতৃ সুগ্ৰীৱক প্ৰকৃত ৰজা হিচাপে অনুসৰণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। তাৰা আৰু সুগ্ৰীৱৰ সহায়ত অঙ্গদে বালিৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰে।
সুগ্ৰীৱৰ সৈতে বিবাহ
যদিও বালিয়ে ৰুমাক অধিগ্ৰহণ কৰিছিল, জ্যেষ্ঠ ভাতৃয়ে তেওঁৰ ভাই-বোৱাৰীক পত্নী হিচাপে লোৱা কথাটোক সৰ্বজনীনভাৱে গৰিহণা দিয়া হয়। অৱশ্যে তাৰাৰ ক্ষেত্ৰত জ্যেষ্ঠ ভাতৃৰ বিধৱাই দেওৰেকক বিয়া কৰাটো এক সামাজিক নিয়ম যেন বোধ হয়। ৰামাশ্ৰয় শৰ্মাই বিবেচনা কৰে যে তাৰা আৰু সুগ্ৰীৱৰ বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত ৰামৰ নীৰৱতাই এই কাৰ্য্য মানি নোলোৱাৰ সংকেত নিদিয়ে, বৰঞ্চ তেওঁ স্থূল চৰিত্ৰযুক্ত বান্দৰৰ যৌন সম্পৰ্কৰ বিষয়টোত চিন্তিত নহয়। ৰামায়ণে উল্লেখ কৰিছে যে সুগ্ৰীৱে ৰুমা আৰু তাৰাকে ধৰি নাৰীসকলৰ সৈতে যৌনসুখ ভোগ কৰিছিল। অৱশ্যে ৰামায়ণত অঙ্গদে সুগ্ৰীৱক তেওঁৰ মাতৃস্থানীয় বৌৱেক তাৰাৰ সৈতে কামুকতাপূৰ্ণ বিবাহৰ বাবে সমালোচনা কৰে। ৰাজনৈতিক বিবাহ হ'লেও তাৰাই সুগ্ৰীৱক নিষ্ঠাৰে সেৱা আগবঢ়ায়।
কিছুমান বিৰল উদাহৰণ যেনে ৰামৱতাৰমত, তাৰাই পুনৰ বিবাহ কৰোৱা নাই। সুগ্ৰীৱে তেওঁক মাতৃ হিচাপে গণ্য কৰে আৰু তেওঁক অভিবাদন জনায়।
লক্ষ্মণৰ ক্ৰোধ নিবাৰণ
বৰষুণৰ বতৰ আৰম্ভ হোৱাত ৰামে হতাশাত ভোগে যে সুগ্ৰীৱে তেওঁক সীতাক বিচাৰি উলিওৱা আৰু পুনৰুদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পাহৰি গৈছে। ৰামে এই প্ৰতিশ্ৰুতি সোঁৱৰাই দিবলৈ লক্ষ্মণক কিষ্কিন্ধালৈ পঠিয়ায়। চহৰখন বেৰি ৰখা হৈছে বুলি বিৰক্ত হৈ লক্ষ্মণে চহৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত গিৰিপনি মাৰে আৰু তেওঁৰ ঐশ্বৰিক শক্তিৰে সুগ্ৰীৱ আৰু বান্দৰ ৰাজ্য ধ্বংস কৰাৰ ভাবুকি দিয়ে। ৰামে অকলে কষ্ট পাই থকাৰ সময়ত সুগ্ৰীৱৰ ৰামৰ প্ৰতি তেওঁৰ অংগীকাৰ ভংগ, বস্তুবাদী আৰু কামুক আনন্দ উপভোগ আদি কাৰ্য লক্ষ্মণৰ অসহ্য হৈ পৰে।
ৰামায়ণৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ সংস্কৰণত কোৱা হৈছে যে যেতিয়া উত্তেজিত লক্ষ্মণ আহি সুগ্ৰীৱৰ ভিতৰৰ কক্ষত উপস্থিত হৈ ৰামৰ প্ৰতি অকৃতজ্ঞ হোৱা আৰু তেওঁৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পাহৰি যোৱাৰ বাবে সুগ্ৰীৱক ধিক্কাৰ দিয়ে, লক্ষ্মণৰ ক্ৰোধ শান্ত কৰিবলৈ তাৰাই স্বেচ্ছাই হস্তক্ষেপ কৰে। ৰামায়ণৰ কিছুমান ৰামায়ণ অভিযোজন আৰু উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতীয় পাণ্ডুলিপিত, তাৰাৰ সলনি ৰুমাৰ সৈতেহে লক্ষ্মণৰ আগমণৰ সময়ত সুগ্ৰীৱ মগ্ন হৈ থাকে। দক্ষিণ ভাৰতীয় পাণ্ডুলিপিসমূহত সুগ্ৰীৱক মাতাল ৰূপত দেখুওৱা হৈছে যি লক্ষ্মণৰ খঙৰ বিষয়ে অজ্ঞ আৰু কোনো কোনো সংস্কৰণৰ মতে তাৰাও মাতাল হৈ থকা স্বত্বেও তেওঁকেই লক্ষ্মণক শান্ত কৰিবলৈ পঠিয়ায়। "আধা-মুদা চকু আৰু অস্থিৰ চালচলন"ৰে নিচাগ্ৰস্ত তাৰাই লক্ষ্মণক শান্ত কৰিবলৈ সক্ষম হয়। মূল ৰামায়ণত এক ভিন্ন প্ৰেক্ষাপটত তাৰাৰ নিচাগ্ৰস্ততাও বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তাৰাক "প্ৰেমৰ নতুন আনন্দ"ত লিপ্ত হোৱাৰ আগতে সদায়ে এক কমনীয় অৱস্থাত সুগ্ৰীৱৰ কাষলৈ যোৱাৰ অভ্যাস কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ৰামায়ণে বৰ্ণনা কৰিছে: তাৰাই কৈছে, সুগ্ৰীৱে মনত ৰাখিছে যে ৰামৰ জৰিয়তে সুগ্ৰীৱে, ৰাজ্য, ৰুমা আৰু তেওঁক লাভ কৰিছে। তেওঁ সুগ্ৰীৱক সমৰ্থন কৰি কয় যে আনকি মহান ঋষি বিশ্বমিত্ৰও আনন্দৰ দ্বাৰা প্ৰলোভিত হৈছিল। সেই ক্ষেত্ৰত সুগ্ৰীৱ কেৱল এজন বনত বাস কৰা বান্দৰ। তেওঁৰ অতীতৰ দুখ-যন্ত্ৰণাৰ বাবে ভাগৰুৱা আৰু সেয়ে আৰাম কৰিছে, কিন্তু শাৰীৰিক সুখভোগত ভাগ লোৱা নাই। তাৰাই সুগ্ৰীৱক জনাই, বালিয়ে তেওঁক কৈছিল যে ৰাৱণ এজন শক্তিশালী ৰজা আৰু তেওঁৰ সেৱাত বহুতো ৰাক্ষস আছে। তেওঁ লক্ষ্মণক সোঁৱৰাই দিয়ে যে সুগ্ৰীৱৰ দৰে মিত্ৰ অবিহনে, ৰামে ইমান শক্তিশালী শত্ৰুক পৰাজিত কৰিব নোৱাৰে। তাৰাই তেওঁক জনাই যে সুগ্ৰীৱ সকলো বান্দৰৰ সেনাপতি আৰু সৈন্যক ৰাজধানীলৈ মাতি পঠিয়াইছে। আধ্যাত্ম ৰামায়ণেও একে ধৰণৰ বৰ্ণনা উপস্থাপন কৰিছে য'ত তাৰা, অঙ্গদ আৰু হনুমানক সুগ্ৰীৱে লক্ষ্মণক শান্ত কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল। এক শ্লোকৰ বৰ্ণনাত, ৰামচৰিতমানসত কোৱা হৈছে যে সুগ্ৰীৱে তাৰা আৰু হনুমানক প্ৰেৰণ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে ৰামৰ গুণানুকীৰ্তন কৰি লক্ষ্মণক সন্তুষ্ট কৰাত সফল হৈছিল। ৰামৱতাৰমত, যদিও সুগ্ৰীৱৰ সহধৰ্মিনী নহ'লেও তাৰাই লক্ষ্মণক শান্ত কৰে। ৰামৱতাৰমত চন্দ্ৰৰ দৰে উজ্জ্বল তাৰাৰ সচৰাচৰ বিশেষণটোৱে তেওঁৰ বৈধব্যৰ চিহ্ন শুকুলা বস্ত্ৰকে বুজায়। তাৰাৰ এই ৰূপে লক্ষ্মণক তেওঁৰ নিজৰ বিধৱা মাতৃৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে।
তাৰাৰ দ্বাৰা শান্ত হৈ লক্ষ্মণে সুগ্ৰীৱক গালি দিয়াৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰে। কেৱল তাৰাৰ কূটনৈতিক হস্তক্ষেপৰ জৰিয়তেহে এই বিপদ প্ৰতিহত হয়।.
অন্যান্য পাঠত উল্লেখ
অহল্যা দ্ৰৌপদী কুন্তি তাৰা মন্দোদৰী তথা পঞ্চকন্যা স্মৰে নিত্যম মহাপাতক নাশনম পঞ্চকন্যা ক্ৰমে অহল্যা, দ্ৰৌপদী, কুন্তী, তাৰা আৰু মন্দোদৰী এওঁ‌লোকক প্ৰতিদিনে স্মৰণ কৰিলে মহাপাপ নাশ হয়। হিন্দুসকলে প্ৰাতঃকালৰ দৈনিক প্ৰাৰ্থনাত পঞ্চকন্যাক স্মৰণ কৰে। অহল্যা আৰু মন্দোদৰীৰ সৈতে তাৰা ৰামায়ণৰ অন্তৰ্গত, আনহাতে বাকীসকল মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ।
তাৰা: আনচাং হিৰ'ইনৰ লেখিকা ভি. আৰ. দেৱিকাই তেওঁক এনে এগৰাকী নাৰী হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছে যাক "সমব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু তেওঁৰ মতামত এনেদৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল যেন তেওঁ এগৰাকী সেনাধ্যক্ষহে।" ৰামায়ণে তাৰাক এগৰাকী নাৰী হিচাপে উপস্থাপন কৰিছে য'ত তেওঁৰ স্বামী বালিয়ে তেওঁক হিয়া উজাৰি ভাল পায় আৰু সন্মান কৰে। এইতাইৰ সন্মান ইমানেই বেছি যে বালিৰ প্ৰতি তেওঁৰ পৰামৰ্শৰ কেতিয়াবা এক আদেশৰ সুৰ থাকে। পঞ্চকন্যা: ৱমেন অৱ চাবষ্টেন্স নামৰ কিতাপখনৰ লেখিকা প্ৰদীপ ভট্টাচাৰ্যই তাৰাক "অস্বাভাৱিক বুদ্ধিমত্তা, দূৰদৰ্শিতা আৰু আত্মবিশ্বাসধাৰী নাৰী" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। স্বামীৰ প্ৰতি তাৰাৰ আনুগত্যৰো প্ৰশংসা কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
বাসুগাঁও
বাসুগাঁও (Basugaon, (IPA:ˈbɑːsʊˌgɑ̃ʊ)) অসমৰ চিৰাং জিলাত অৱস্থিত এখন নগৰ৷
অন্যান্য পথ
৩১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথে বাসুগাঁওক অন্যান্য ৰাজ্য যেনে বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু পশ্চিমবংগৰ সৈতে সংযোগ কৰিছে৷ তাৰোপৰি ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথো এই অঞ্চলৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:চিৰাং জিলা
জাঁইফল
জাঁইফল  (Nutmeg; বৈজ্ঞানিক নাম: Myristica Fragrans; শ্ৰেণী: Myristicaceae) হৈছে এবিধ সুগন্ধি মছলা। জাঁইফল মছলাবিধ উদ্ভিদজোপাৰ গুটিৰ শাহ আৰু জাঁইপত্ৰী হ'ল গুটিটোক আৱৰি থকা ৰেটিকুলেট এৰিল অংশ। এই গুটি আৰু এৰিলক আৱৰি এটা প্ৰায় ১.২৫ ছেণ্টিমিটাৰ ডাঠ পেৰিকাপ অংশ থাকে।<ref name="গ্ৰন্থ ১"
উৎপত্তিস্থল
জাঁইফলৰ খেতি প্ৰধানত মালয়েছিয়া, ইণ্ডোনেছিয়া, ৱেষ্ট ইণ্ডিজ, ভাৰতবৰ্ষ, শ্ৰীলংকা আদিত কৰা হয়। পৃথিৱীৰ মুঠ জাঁইফল উৎপাদনৰ শতকৰা ৮৫ ভাগ ইণ্ডোনেছিয়া আৰু গ্ৰিনেদাই উৎপন্ন কৰে। ভাৰতবৰ্ষত ইয়াৰ খেতি তামিলনাডু, কেৰালা, কৰ্ণাটক, গোৱা আৰু মহাৰাষ্ট্ৰত কৰা হয়। সাধাৰণতে উত্তৰ আৰু সেমেকা জলবায়ু অঞ্চলত জাঁইফলৰ খেতি ভাল হয়।
আকাৰ
চিৰসেউজী, সুগন্ধিবিশিষ্ট এই মছলা উদ্ভিদজোপা সাধাৰণতে ৯ ৰ পৰা ১২ মিটাৰ পৰ্যন্ত ওখ হোৱা দেখা যায় যদিও প্ৰায় ২০ মিটাৰ পৰ্যন্তও ওখ গছ আছে। ইয়াৰ ফলবিলাক পকিলে হালধীয়া বৰণৰ হয় আৰু নিজে নিজে সোঁমাজেৰে দীঘলীয়াকৈ ফাটি যায়। তেতিয়া ৰঙচুৱা বৰণৰ এৰিলে আৱৰা জাঁইফলটো আকৰ্ষণীয়ভাৱে দৃশ্যভূত হয়। জাঁইফল উদ্ভিদজোপাৰ পাতবোৰ ৫-১৫ ছেণ্টিমিটাৰ দীঘল আৰু ২-৭ ছেণ্টিমিটাৰ বহল হয়।
খাদ্য সংযুতি
প্ৰতি ১০০ গ্ৰাম জাঁইফলত থকা খাদ্য সংযুতি:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৃক্ষ শ্ৰেণী:মছলা‎
আৰ্জেণ্টিনা
আৰ্জেন্টিনা, আনুষ্ঠানিকভাৱে আৰ্জেন্টাইন গণৰাজ্য দক্ষিণ পূব দক্ষিণ আমেৰিকাৰ এখন ৰাষ্ট্ৰ।
নামাকৰণ
আৰ্জেন্টিনা লেটিন শব্দ আৰ্জেন্টামৰ পৰা অহা, যাৰ অৰ্থ ৰূপ। এই নামৰ লগত ৰূপৰ পাহাৰৰ কিংবদন্তী জড়িত, যি লা প্লেটালৈ যোৱা প্ৰথম য়ুৰোপীয়সকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় আছিল। ইংৰাজীত দেশখন স্পেনীয় ভাষাৰ পৰা অনুকৰণ কৰি আৰ্জেন্টাইন বোলা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দক্ষিণ আমেৰিকাৰ দেশ‎ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
বিৰিণাশায়েক গাঁ‌ও
বিৰিণাশায়েক (Birinasayek) যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰ মহকুমাত অৱস্থিত এখন গাঁ‌ও। গাঁ‌ওখনৰ মুঠ মাটিকালি ৩১৬.৮২ হেক্টৰ (৩.১৬৮২ বৰ্গ কি:মি:)। গাঁওখনৰ নিকটৱৰ্তী চহৰ তিতাবৰলৈ ইয়াৰ দূৰত্ব প্ৰায় ১০ কি:মি:। ২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্য অনুযায়ী বিৰিণাশায়েকৰ মুঠ জনবসতি ১,৭৮০। ইয়াৰে মাজত মহিলাৰ সংখ্যা ৮৩০ আৰু পুৰুষৰ সংখ্যা ৯৫০। গাঁওখনৰ বাসিন্দাসকলৰ মাজত স্বাক্ষৰতাৰ হাৰ শতকৰা ৮৬.৪৮। ২০১১ চনৰ তথ্য অনুসৰি, গাঁওখনৰ কৰ্মৰত লোকৰ অধিকাংশ (৭৯০ গৰাকী) বছৰৰ ৬ মাহ বা তাতোকৈ অধিক কাল উপাৰ্জন হোৱা জীৱিকাৰ সৈতে জড়িত। ২৪৯ গৰাকী লোকৰ নিজা খেতি-বাতি থকাৰ বিপৰীতে ১৫৭ গৰাকী লোকে কৃষিখণ্ডত শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
বাসুদেৱ থান
বাসুদেৱ থান লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনা ৰ পূৱ প্ৰান্তত অৱস্থিত এখন বুৰঞ্জী প্ৰসিদ্ধ থান। ঢকুৱাখনা চাৰিআলিৰ পৰা পশ্চিমমূৱাকৈ প্ৰায় ১০ কি:মি: গ'লে এই প্ৰসিদ্ধ থানখন পোৱা যায়॥ থানখনৰ লগতে বাসুদেৱৰ এখন নামঘৰ আছে। সত্ৰৰ মুঠ মাটিকালি প্ৰায় ২০০ বিঘা। বৰ্তমান এই তীৰ্থস্থানখন বলাহী চামপৰা আৰু সৌপাৰাৰ মাজৰ সোৱণশিৰি নামৰ ঠাইত অৱস্থিত।
ইতিহাস আৰু প্ৰবাদ
পূৰ্বতে সত্ৰৰ ভূমি (য'ত এইখন মূলতে অৱস্থিত আছিল) ১৩৯২ খ্ৰীষ্টাব্দত সদধাপুৰ/শদিয়া ৰাজ্যৰ চুতীয়া ৰজা সত্যনাৰায়ণে বিষ্ণু পূজা কৰিবলৈ নাৰায়ণ দ্বিজক দান কৰিছিল আৰু লগতে মন্দিৰ এটা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। কিন্তু, বানপানীৰ কাৰণে মন্দিৰভাগৰ স্থান পৰিত্যক্ত হয় আৰু ১৪০১ খ্ৰীষ্টাব্দত ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণে (সত্যনাৰায়ণৰ পুত্ৰ) এভাগ নতুন মন্দিৰৰ প্ৰতিষ্ঠিত কৰে। মন্দিৰভাগৰ ভূমি ৰবিদাস বনসপতি নামৰ এজন পুৰোহিতক দান কৰা হৈছিল। পাচৰ পৰ্য্যায়ত ৰবিদাসৰ বংশৰ বাহুদ নামৰ এজন ব্ৰাহ্মণে বৈষ্ণৱ সন্ত দামোদৰদেৱ আতাক সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে মন্দিৰটো দি দিছিল।
প্ৰথম অৱস্থাত এই সত্ৰখনৰ নাম "নৰোৱা সত্ৰ। ” এতিয়াৰ সত্ৰখনৰ নামকৰণক লৈ বহুতৰে মতবিৰোধ হোৱা দেখা যায়। বহুতেই কয় যে, দামোদৰ আতা উজনিৰ পৰা আহিছিল আৰু তেখেতেই এই লাউমূৰি সত্ৰ স্থাপন কৰিছিল। বাহুদে নামৰ এজন ব্ৰাহ্মণে দামোদৰ আতাক সত্ৰখনৰ মাটিটুকুৰা উপহাৰ হিচাবে দিছিল। ১৭০৭ চনত আহোম স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহই ইয়ালৈ আহিছিল, কিন্তু অগত্যা কাৰণত তেওঁ পুনৰ উভতি গুছি গৈছিল। যিখন নদীয়েদি তেওঁ নাওবাই আহিছিল হেই নদীখন চামপৰা বুলি জনা যায়। ১৭ শতিকাৰ আৰম্ভননিতে ৰামাকান্ত আতাই আচম্বিতে নামনিৰ বৰপেটালৈ গৈ তাতে থাকিবলৈ লয়। পিছলৈ সেই সত্ৰখনৰ লগতে এটা প্ৰকাণ্ড নামঘৰ সজোৱা হয়। মাঘী পূৰ্ণিমাৰ নিশা তাতে "পাল নাম”ৰ আয়োজন কৰা হয় যিটো পৰম্পৰা অজিও চলি আছে। প্ৰবাদ আছে যে ইয়াত যি প্ৰাৰ্থনা কৰে তেওঁৰ মনোকামনা পূৰ্ণ হয়। অসমৰ দূৰ-দূৰণিৰ ভক্ত ৰ লগতে নেপাল ৰ অসংখ্য ভক্তই আহি ইয়াত প্ৰাৰ্থনা কৰা দেখা যায়। থানখনৰ কথা নেপালত কেনেকৈ ইমান প্ৰসিদ্ধ হ'ল ইয়াৰ বিৱৰণ ক'তো পোৱা নাযায়।
বিৱৰণ
এই থানৰ মাতি প্ৰায় ২০০ বিধা আৱৰা। প্ৰায়ভাগেই গছ-গছনিৰৰে ভৰা। এই থানৰ ওচৰৰ অনেক গ্ৰামতো বিভিন্ন মূৰ্তি উদ্ধাৰ হৈছে, যি মূৰ্তি লোকে এই থানত অৰ্পণ কৰিছে।
জন বিশ্বাস
লোকবিশ্বসানুসৰি ৰুক্মিণীয়ে বাসুদেৱ থানৰ মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰিছিল, বাসুদেৱক নিজৰ পতি হিচাপে পাবলৈ। সেয়ে এই থানত ইচ্ছা পূৰ্ণ কৰাৰ শক্ৰি আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
যোগাযোগ
লখিমপুৰ জিলাৰ নকাড়ী আৰু ধেমাজি জিলাৰ গোগামুখ সমীপতম্‌ ৰেলৱে ষ্টেচন আৰু লখিমপুৰৰ লীলাবাৰী বিমানবন্দৰ হৈছে সমীপতম্‌ বিমান বন্দৰ।
শাখা থান
সত্ৰাধিকাৰ মুক্তিনাথদেৱ গোস্বামীৰ দিনত লখিমপুৰৰ বিহপুৰীয়া আৰু পথালি পাহাৰত দুখন শাখা থান প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। এই দুখন ক্ৰমে-
বাসুদেৱ নামৰ অৰ্থ আৰু তাৎপৰ্য
"কৃষ্ণ বাসুদেৱ” নামৰ আভিধানিক ব্যুৎপত্তি আৰু অৰ্থ হৈছে-
ৱসুদেৱ+ষ্ণ (অপত্যাৰ্থে) = বাসুদেৱ;
অৰ্থঃ বসুদেৱৰ পুত্ৰ পূৰ্ণব্ৰহ্ম দৈৱকীনন্দন কৃষ্ণ, অৰ্থাৎ বসুদেৱ আৰু তৎপত্নী দৈৱকীৰ পুত্ৰৰূপে অৱতাৰ হোৱা পৰমব্ৰহ্ম কৃষ্ণই হৈছে "বসুদেৱ”
মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ ঘোষাৰ নামান্বয় অংশৰ ভাঙনি কৰিলেও পোৱা যায় যে, পৰমব্ৰহ্মৰ ‘কৃষ্ণ’ আৰু ‘বাসুদেৱ’ এই দুয়োটি নামেৰে ব্যহ্মাৰ একৰূপতাকেই প্ৰকাশ কৰি এটি টীকাৰ দুটি পিঠিৰূপে জগতত বিৰাজ কৰিছে। কৃষ্ণৰূপে সমস্ত পৃথিৱীকে আনন্দ সাগৰত দ্ৰৱিত কৰি, বাসুদেৱৰূপে সমস্ত জগততে বাস কৰিছে আৰু সমস্ত জগতো তেওঁতে নিবাস কৰিছে। সেই নিমিত্তে পণ্ডিতসকলে পৰম ব্ৰহ্ম কৃষ্ণক বাসুদেৱ বুলি কৈছে।
নৰোৱা নামৰ তাৎপৰ্য
ৱেড চাহাবৰ "অসমৰ বিৱৰণ” পুথিৰ মতে, ছাঁপৰা নৈৰ পাৰত নৰোৱা নামৰ ঠাইত এখন থান আছে বুলি উল্লেখ আছে আৰু তালৈ বছৰি সহস্ৰাধিক দৰ্শনাৰ্থী আহি বাসুদেৱ মূৰ্ত্তি দৰ্শন কৰেহি।
"NAROA is much smaller district, which does not exceed eight miles in length and six in breadth. It is chiefly noted for a temple or Takoorbari. The waters of Sowpurra (Champora) river contribute to enrich the estate of the NAROA GOSAIN or GOSWAMI. --- P. Wedd"
দামোদৰ ঠাকুৰে আই কনকলতাৰ সৈতে আহি বৰদোৱা থান পুনৰুদ্ধাৰ কৰি নতুনকৈ এখনি সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু নতুনকৈ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ নিমিত্তে সত্ৰখনিক নৰোৱা সত্ৰ বোলা হ’ল । আনহাতে বাসুদেৱৰ মূৰ্ত্তি বিৰাজ কৰা থানখনত নৰোৱা বংশৰ গোঁসাই থকাৰ কাৰণে ইয়াক নৰোৱা সত্ৰও বুলি জনা যায়
বাসুদেৱ থানৰ মূৰ্ত্তি
বাসুদেব থানৰ মূৰ্ত্তিসমূহ ভালেমান কালৰ পুৰণি। পুৰণি বাসুদেৱ থানৰ মূৰ্তিভাগ চুতীয়া ৰজা সত্যনাৰায়ন দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। বৰ্তমান থানৰ(সত্ৰৰ) বৃহৎ শিলৰ মূৰ্ত্তিখন কুণ্ডিলৰ চুতীয়া ৰজাৰ হাতত আছিল আৰু পৰ‌বৰ্তি কালত দামোদৰ দেৱৰ দিনত নৰোৱা সত্ৰলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল। এনেদৰে বাসুদেৱ থান আৰু নৰোৱা সত্ৰৰ সংযোগ ঘটে। ‘ঠাকুৰ চৰিত্ৰ’ নামৰ সাঁচিপতীয়া পুথি এখনৰ পৰা জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনত বাসুদেৱ-মূৰ্ত্তি শদিয়াৰ পৰা আনি নৰোৱা থানত স্থাপন কৰা হৈছিল বুলি জনা যায়। কলীয়া শিলত খোদিত এই মূৰ্ত্তিটোৰ শিল্পকাৰ্য যথেষ্ট লেখতলগীয়া। চতুৰ্ভুজবিশিষ্ট এই মূৰ্ত্তিৰ উচ্চতা ৪ ফুট অৰ্থাৎ ১২২ চেঃমিঃ। মন্দিৰত থকা অন্যান্য মূৰ্তি আৰু কলাৰ্কীতিসমূহে ১৪ তম খ্ৰীষ্টাব্দত চুতীয়া ৰজাৰ দিনৰ বুলি ধৰিব পৰা যায়।
অতিথিশালা
বাসুদেৱত এটা অতি সুন্দৰ অতিথিশালা আছে। দূৰণিৰ ভক্তসকলৰ বাবে ইয়াত থকা আৰু খোৱাৰ সু-ব্যৱস্থা আছে।
যোগাযোগ
বাসুদেৱলৈ আহিবলৈ দুটা ৰাস্তা আছে। এটা ঘিলামৰাৰ বৰদৈবামৰ পৰা আৰু আনটো ঢকুৱাখনা পৰা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
অসমত ইছলাম ধৰ্ম
ইছলাম হৈছে অসমৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম আৰু দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পোৱা ধৰ্ম। মুছলমান জনসংখ্যা আছিল প্ৰায় ১০.৬৮ মিলিয়ন, ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ৰাজ্যখনৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৩৪.২২% তকৈ অধিক, যাৰ ফলত অসমক শতকৰা হাৰত জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ পিছত দেশৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় বৃহত্তম মুছলমান ৰাজ্য ত্ৰয়োদশ শতিকাত ইছলাম এই অঞ্চলত উপস্থিত হৈছিল আৰু অসমৰ প্ৰায় এঘাৰখন জিলাত মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ আৰু চাৰিখন জিলাত অত্যন্ত কেন্দ্ৰীভূত।  ২০২১ চনৰ হিচাপ অনুসৰি, এক আনুমানিক জনগাঁথনিগত গৱেষণাই ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছে যে ৰাজ্যখনত মুছলমান জনসংখ্যা ক্ৰমে মুঠ ৩.৫ কোটি জনসংখ্যাৰ ভিতৰত ৪০ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পাইছে, যাৰ সংখ্যা ১ কোটি ৪০ লাখ।
ইতিহাস
প্ৰাক-ঔপনিৱেশিক কালত অসমত ইছলামৰ আগমন আৰু প্ৰসাৰত অৰিহণা যোগোৱা অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰক আছিল মুছলমান শাসক আৰু সেনাপতিৰ বাৰে বাৰে আক্ৰমণ। যদিও এই আক্ৰমণসমূহৰ কোনোটোৱেই শাসন স্থাপন কৰাত সফল নহ'ল ই স্থানীয় শাসকসকলৰ সহায়ত সৰু কিন্তু সমৃদ্ধিশালী মুছলমান জনসংখ্যাৰ সৃষ্টি কৰিলে। পিছলৈ আহোম ৰজাসকলে এটা সৰু মুছলমান প্ৰব্ৰজনক উৎসাহিত কৰিছিল আৰু আনকি দৰবাৰত ইছলামিক নামাজো প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। ঔপনিৱেশিক আৰু উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক যুগত অসমত মূলতঃ অনুপ্ৰৱেশৰ বাবেই মুছলমান জনসংখ্যাৰ বিস্ফোৰণ ঘটিছিল।
প্ৰাথমিক ইতিহাস
অসমৰ প্ৰথম ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাসকলৰ ভিতৰত এজন আছিল মেচৰ মুখিয়াল আলী মেচ। ১২০৬ চনত দিল্লী চুলতানীৰ এজন সেনাপতি মহম্মদ বিন বখতিয়াৰ খিলজীয়ে অসমৰ সীমান্তত উপস্থিত হৈ আলী মেচক ধৰ্মান্তৰিত কৰে যিয়ে তেওঁক তিব্বত দখল কৰাৰ অভিযানত পথ প্ৰদৰ্শন কৰে। খিলজীয়ে কামৰূপ অঞ্চলত ১০–১২,০০০ অশ্বৰোহী বাহিনী লৈ আহিছিল যদিও চুম্বি উপত্যকাত পৰাজিত হৈ তেওঁৰ সৈন্যবাহিনীক নিঃশেষ কৰি পুনৰ বংগলৈ পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য হয় আৰু সেই বছৰতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়। এই অভিযানৰ ফলত অসমৰ প্ৰথম মুছলমান জনসংখ্যাৰ সৃষ্টি হয়।
প্ৰথম অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ বসতি ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ মাজভাগত ১২৫৭ চনত মালিক ইখতিয়াৰুদ্দিন যুঁজবাকে অসমৰ কিছু অঞ্চল চমুকৈ দখল কৰাৰ সময়ত সংঘটিত হয়। তেওঁ খুতবাহ আৰু শুকুৰবাৰৰ সেৱাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰে। অৱশ্যে তেওঁক অতি সোনকালেই কামৰূপৰ ৰায় সন্ধ্যাই পৰাস্ত কৰে আৰু তেওঁক বন্দী কৰি ফাঁচী দিয়ে। প্ৰায় ১৩৬০ চনত বংগৰ চুলতান চিকন্দৰ শ্বাহে কমতা ৰাজ্যত আক্ৰমণ চলাই ৰজা ইন্দ্ৰনাৰায়ণৰ কৰ্তৃত্ব অতিশয় দুৰ্বল কৰি পেলায়। কিন্তু দিল্লীৰ ফিৰুজ শ্বাহ তুগলাকৰ আগ্ৰাসন দমনৰ উদ্দেশ্যে চিকন্দৰে বংগলৈ পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য হয়।
চুলতানীয় যুগ
১৪৯৮ চনত চুলতান আলাউদ্দিন হুছেইন শ্বাহে কামতা জয় কৰিবলৈ ২৪,০০০ সৈনিক আৰু এখন ফ্লটিলা লৈ সামৰিক জেনেৰেল শ্বাহ ইছমাইল গাজীক প্ৰেৰণ কৰে। এই বিজয়ৰ উচটনি দিছিল শচীপাত্ৰ নামৰ ব্ৰাহ্মণ এজনে, যাৰ পুত্ৰক ৰাণীৰ লগত কৰা যৌন সম্পৰ্কৰ বাবে নীলাম্বৰে ফাঁচী দিছিল। খেন বংশৰ ৰজা নীলাম্বৰক সফলতাৰে কাৰাগাৰত বন্দী কৰি, বংগ চুলতানে চুলতানক "কামৰু আৰু কামতাৰ বিজয়ী" বুলি লিখা মুদ্ৰা জাৰি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু মালদাৰ এটা শিলত ৰাজহুৱাভাৱে বিজয় লিপিবদ্ধ কৰে। চুলতানে তেওঁৰ পুত্ৰ ৰাজকুমাৰ ডানিয়ালক নতুনকৈ বিজয়ী অঞ্চলটোৰ গৱৰ্ণৰ হিচাপে নিযুক্তি দিলে; যি হাজোলৈকে গৈছিল আৰু মধ্য অসমলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰাৰ উদ্দেশ্য আছিল।
গন্ধৰ্ব ৰায়ৰ বংশধৰ হৰুপ নাৰায়ণৰ নেতৃত্বত এটা বাৰ-ভূঞা কনফেডাৰেচনে চুলতানত্বৰ প্ৰভাৱ আঁতৰোৱাত সফল হৈছিল যদিও ১৫১৫ চনত কোচ বংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰা বিশ্ব সিংহই বাৰ-ভূঞাসকলক নিজেই আঁতৰাই পেলায়। চুলতানীয় শাসন প্ৰায় ১৫ বছৰ ধৰি চলিছিল।
১৬ তাৰিখে আহোম ৰাজ্যই যুদ্ধবন্দী হিচাপে লৈ যোৱা তুৰ্কো-আফগান সৈন্যসকলক পিছলৈ স্থানীয় জনসাধাৰণে আত্মসাৎ কৰিছিল যদিও ইছলামিক বিশ্বাসৰ আভাস বজাই ৰাখি পিতলৰ ধাতুৰ কাম কৰিছিল।
মোগল যুগ
১৬১৩ চনত মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰে তেহৰাণ মহম্মদ জামান কাৰোৰীক চিলেটৰ আমিল হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে। প্ৰথম ইছলাম খানৰ অসম অভিযানত অংশ লোৱা জামানে কোচ হাজো দখল কৰাত সহায়ক হৈছিল। মোগলসকলেও গোৱালপাৰাত শাসন কৰিছিল (তেওঁলোকৰ বংগ চুবহৰ অংশ হিচাপে), কিন্তু অসমৰ আন আন অঞ্চলবোৰক বশ কৰিব পৰা নাছিল। নতুনকৈ অধিগ্ৰহণ কৰা ভূমিত মোগলে চাৰিটা সৰকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল---তাৰ ভিতৰত ঢেকেৰী (সংকোষ আৰু মানসৰ মাজত) আৰু কামৰূপ (মানস আৰু বৰ্ণাদীৰ মাজত) আছিল। বংগৰ সুবহদাৰ শ্বাহ ছুজাৰ নামেৰে কামৰূপৰ নাম সলনি কৰি শুজাবাদও ৰখা হয়।
১৬৩০ চনত বাগদাদৰ এজন মুছলমান সন্ত জনপ্ৰিয়ভাৱে আজান ফকিৰ নামেৰে পৰিচিত শিৱসাগৰত বসতি স্থাপন কৰে। তেওঁ স্থানীয় জনসাধাৰণক ইছলামৰ বিষয়ে প্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু ফলস্বৰূপে বহুতে ধৰ্মান্তৰিত হৈ তেওঁৰ শিষ্য হৈছিল। তেওঁৰ সমাধিস্থল সৰগুৰি চাপৰিত উপস্থিত।
এই সময়ছোৱাত কামৰূপৰ কেইবাজনো মুছলমান শাসক আছিল আৰু তেওঁলোকক শ্বুজাবাদৰ ফৌজদাৰ বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল। ষষ্ঠ ফৌজদাৰ লুতফুল্লাহ শ্বিৰাজীয়ে ১৬৫৭ চনত কোচ হাজোত পাহাৰৰ শিখৰত মছজিদ নিৰ্মাণ কৰিছিল। মছজিদত ইৰাকৰ ৰাজকুমাৰ গিয়াথ আদ-দিন আৱলিয়াৰ মাজাৰ (সমাধিস্থল) আছিল, যিজনক সাধাৰণতে এই অঞ্চলত ইছলাম প্ৰৱৰ্তনৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়। ১৬৮২ চনত ইটাখুলি যুদ্ধৰ পিছত মোগলে কামৰূপক চিৰদিনৰ বাবে হেৰুৱাই পেলায়।
গুৱাহাটীৰ ফৌজদাৰৰ অসম্পূৰ্ণ তালিকাঃ
ব্ৰিটিছ ৰাজ
যেতিয়া অসম ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনলৈ আহিছিল, তেতিয়া ইংৰাজে নিজৰ লগত লৈ আহিছিল কেইবাজনো অনুপ্ৰৱেশকাৰী বঙালী বসতিপ্ৰধান লোক (বেছিভাগেই মুছলমান)। এই অনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলে অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক কাৰণত আন বাঙালীসকলক অসমত বসতি স্থাপন কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল। অসমৰ উৰ্বৰ ভূমি আৰু ইয়াৰ বিশাল বিস্তৃতিত সেই সময়ত খিলঞ্জীয়া জনসাধাৰণৰ বসতি আছিল( অৰ্থাৎ বিশাল ভূমি আৰু বনাঞ্চল উপস্থিত আছিল যদিও কম মানুহ) যিয়ে তেতিয়া বংগৰ ৰাষ্ট্ৰপতিত্বৰ পৰা বৃহৎ সংখ্যক ভূমিহীন অনুপ্ৰৱেশকাৰী কৃষকক আকৰ্ষণ কৰিছিল, ইয়াৰে প্ৰায় ৮৫% মুছলমান আছিল। শ্ৰমিকৰ প্ৰয়োজন হোৱা চাহ ৰোপণকাৰী আৰু অনুপ্ৰৱেশকাৰী মাৰোৱাৰী ব্যৱসায়ীসকলেও প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলক আদৰণি জনায়।
এই অনুপ্ৰৱেশকাৰী বাঙালীসকলৰ প্ৰাথমিক প্ৰতিষ্ঠা গোৱালপাৰা জিলাত আছিল, বেছিভাগেই চৰ (নদীৰ পাৰৰ) ভূমি আৰু সংৰক্ষিত বনাঞ্চলত। এই মুছলমান অনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলৰ অধিকাংশই "মিয়া" নামেৰে জনাজাত আছিল। যিহেতু তেওঁলোকৰ বহুতেই ৰংপুৰৰ উত্তৰ-পূব অংশৰ পৰা আহিছিল আৰু ইয়াৰে অতি কম সংখ্যক মাইমেনসিংহৰ পৰা আহিছিল, সেয়েহে তেওঁলোকক কেতিয়াবা "বংয়া" বা বংগালী অৰ্থাৎ বাহিৰৰ মানুহ বুলিও কোৱা হৈছিল।
স্বাধীনতা
১৯৪৭ চনত চিলেট গণভোটৰ পিছত মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ চিলেট অঞ্চল পূব পাকিস্তানলৈ যোৱাৰ বিপৰীতে কৰিমগঞ্জ জিলাৰ দৰে কিছুমান মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ অঞ্চল ভাৰতৰ অসমলৈ যায়।
অসমত গৌৰিয়া, মৰিয়া আৰু দেশী আদি কিছুমান খিলঞ্জীয়া মুছলমান আছে যদিও বৃহৎ পৰিসৰৰ বংগ মূলৰ অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ তুলনাত তেওঁলোক অতি কম। এইদৰে ভাৰতৰ চুবুৰীয়া দেশ পূব পাকিস্তানৰ পৰা অবৈধ অনুপ্ৰৱেশে অসমৰ মুছলমান জনসংখ্যা তীব্ৰভাৱে বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগাইছে আৰু অসমৰ থলুৱা বাসিন্দাসকলক লাহে লাহে অস্থিৰ কৰি তুলিছে বুলি উদ্বেগ প্ৰকাশ পাইছে। পূব পাকিস্তানীৰ "জনগাঁথনিগত আগ্ৰাসন"ৰ এই ভয় অসম আন্দোলনৰ দিনৰে পৰা (১৯৭৯–১৯৮৫) অসমত ৰাজনৈতিক বিষয় হৈ আহিছে। ২০০১ চনত অসম ৰাজ্যৰ ৬খন মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ জিলা আছিল। ২০১১ চনলৈকে এই সংখ্যা ৯ লৈ বৃদ্ধি পাইছিল। কিন্তু কিছুমানে কয় যে শেহতীয়া বছৰবোৰত এই সংখ্যা হ্ৰাস পাইছে যদিও ইয়াৰ কোনো সুনিৰ্দিষ্ট প্ৰমাণ নাই।
অসম আন্দোলন আৰু চুক্তি
সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা (আছু) আৰু ‘সদৌ অসম গণ সংগ্ৰাম পৰিষদ’ (AAGSP)ৰ নেতৃত্বত অসম আন্দোলন (১৯৭৯-১৯৮৫) বংগ/বিহাৰ আদিৰ পৰা অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰীক খেদি পঠিয়াবলৈ এক জনবিদ্ৰোহ আছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধীৰ অধীনত AASU-AAGSP আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ নেতাসকলে অসম চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰাৰ লগে লগে আন্দোলনৰ অন্ত পৰে। ঐতিহাসিক আন্দোলনৰ ছয়টা দীঘলীয়া বছৰৰ এই সময়ছোৱাত, খবৰ অনুসৰি ১৯৭৯-১৯৮৫ চনৰ অসম আন্দোলনত "অনুপ্ৰৱেশমুক্ত অসম"ৰ আশাত ৮৫৫জন লোকে (আছুৰ প্ৰতিবেদন অনুসৰি পিছলৈ ৮৬০ জন) নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দিছিল। তদুপৰি কুখ্যাত নেলী আৰু খোইৰাবাৰী হত্যাকাণ্ডও এই সময়ছোৱাত সংঘটিত হৈ ক্ৰমে ২১৯১ আৰু ১০০-৫০০ লোকৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিলে।
অসম চুক্তি (১৯৮৫) হৈছে ১৯৮৫ চনৰ ১৫ আগষ্টত নতুন দিল্লীত খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ প্ৰতিনিধি আৰু অসম আন্দোলনৰ নেতাসকলৰ মাজত স্বাক্ষৰিত বন্দোবস্ত স্মাৰকপত্ৰ। অসম চুক্তিৰ মৌলিক দিশটো আছিল: ১৯৭১ চনৰ ২৫ মাৰ্চ বা তাৰ পিছত অসমলৈ অহা বিদেশী, ধৰা পৰিব; ডিলিট কৰা হৈছে আৰু এনে বিদেশীক বহিষ্কাৰৰ বাবে ব্যৱহাৰিক পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হ’ব। অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী (অৰ্থাৎ খিলঞ্জীয়া সেইসকলৰ বাবে যিসকলে ১৮২৬ চনত উপনিবেশিকৰণ হোৱাৰ আগলৈকে যুগ যুগ ধৰি জীয়াই আছে, ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ খিলঞ্জীয়াৰ সংজ্ঞা অনুসৰি)।
জনগাঁথনি
অসমীয়া ৰাজ্যখনৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু সৰ্বাধিক প্ৰচলিত ভাষা, আৰু সেয়ে ই আন্তঃজাতিগত যোগাযোগৰ বাবে লিংগুয়া ফ্ৰাংকা হিচাপে কাম কৰে। অসমৰ বৰাক উপত্যকাত চৰকাৰী ভাষা হিচাপে পৰিগণিত হোৱা বঙালী ভাষাও কিছুমান বিশেষ জনগোষ্ঠীৰ মাজত জনপ্ৰিয় উমৈহতীয়া ভাষা।
অসমীয়া মুছলমানসকলক প্ৰায়ে চাৰিটা উপগোটত বিভক্ত কৰা হয়; দেশী, মাৰিয়া, গৌৰিয়া আৰু চৈয়দ। এই লোকসকলৰ কিছুমান আহোম–মোগল সংঘাতত বন্দী হোৱা পৰাজিত মোগল সৈনিকৰ বংশধৰ, যিসকলে অৱশেষত থলুৱা অসমীয়া নাৰীক বিয়া কৰাই অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰে। তেওঁলোকৰ জনসংখ্যা মুঠ প্ৰায় ৪০ লাখ, ৰাজ্যৰ জনসংখ্যাৰ ১২.৮%। চৈয়দসকলে নিজকে ইছলামিক হজৰত মহম্মদৰ বংশধৰ বুলি দাবী কৰে।
দেশী বা জুলাসকল কোচ, মেচ, ৰাভা, বড়োৰ পৰা ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা থলুৱা লোকৰ বংশধৰ। তেওঁলোকে ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ প্ৰধান আলী মেচক তেওঁলোকৰ প্ৰতিষ্ঠাপক পিতৃ হিচাপে গণ্য কৰে। এই গোটটোৱে বড় আৰু ৰাভাৰ বিপৰীতে মূলতঃ গোৱালপৰীয়া আৰু ৰাজবংশীত কথা-বতৰা কৰে। ইহঁত প্ৰধানকৈ পশ্চিম জিলা গোৱালপাৰা, কোকৰাঝাৰ, ধুবুৰী আৰু দক্ষিণ শালমাৰা-মানকাচৰ (অৰ্থাৎ নিম্ন অসম)ত পোৱা যায়।
মাৰিয়াসকল ১২০৬ চনত বখতিয়াৰ খালজীৰ সেনাবাহিনীৰ অংশ আছিল বন্দী মুছলমান সৈনিকৰ বংশধৰ। তেওঁলোক বেল-ধাতু আৰু লোহাৰ উদ্যোগত নিয়োজিত হোৱাৰ বাবেই তেওঁলোকৰ নামকৰণ কৰা হৈছে, মাৰিয়া শব্দৰ অৰ্থ হৈছে ধাতুত আঘাত কৰাজন। আনহাতে গৌৰীয়াসকল ১৫৩২ চনত তুৰবাক খানে অসম জয় কৰাৰ সময়ত তেওঁৰ লগত যোৱা মুছলমান সৈনিকৰ বংশধৰ। এই সেনাবাহিনী বংগৰ গৌড়ৰ পৰা আহিছিল, গতিকে গৌৰিয়া বুলি কোৱা হয়। মৰিয়া আৰু গৌৰিয়া সংখ্যালঘু গোট আৰু অসমৰ শিৱসাগৰ, যোৰহাট, তিনিচুকীয়া, গোলাঘাট, কামৰূপ আদি কিছু জিলাত পোৱা যায়। তেওঁলোকে অসমীয়া ভাষা নিজৰ মাতৃভাষা হিচাপে কয়।
বংগৰ পৰা অহা মুছলমানসকল অসমৰ সৰ্বাধিক সংখ্যাগৰিষ্ঠ গোট। বৰাক উপত্যকাত স্থানীয় চিলেটী ভাষী লোকৰ বাসস্থান। উপত্যকাৰ কৰিমগঞ্জ জিলা ঐতিহাসিকভাৱে চিলেট জিলাৰ অংশ আছিল যদিও ১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত ইয়াৰ পৰা পৃথক হৈছিল। বৰাক উপত্যকাৰ বাকী দুখন জিলা; কাছাৰ আৰু হাইলাকান্দি, ঐতিহাসিকভাৱে ডিমাছা ৰাজ্যৰ এটা অংশ আছিল যিয়ে চিলেটী মুছলমান জনসংখ্যাৰ বৃহৎ লোককো আতিথ্য দিছিল। ইয়াৰ উপৰিও হোজাই জিলাত বসবাস কৰি আছে কেইবাজনো চিলেট মূলৰ মুছলমান। মিয়া লোকসকল আধুনিক বাংলাদেশী বিভাগ ময়মনসিং, ৰংপুৰ আৰু ৰাজশাহীৰ পৰা অহা মুছলমান অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ বংশধৰ। ধুবুৰী, মৰিগাঁও, গোৱালপাৰা, হোজাই, কামৰূপ, দৰং, নগাঁও, বঙাইগাঁও, বৰপেটা, হাইলাকান্দি, কৰিমগঞ্জ, দক্ষিণ শালমাৰা-মানকাচৰ, নলবাৰী, চিৰাং আৰু বড়োলেণ্ড আদি মধ্য আৰু নিম্ন অসম জিলাত কেন্দ্ৰীভূত হৈ আছে। ২০২১ বছৰৰ আনুমানিক প্ৰতিবেদন অনুসৰি অসমৰ মুঠ মুছলমান জনসংখ্যাৰ ৪০%ৰ ভিতৰত তেওঁলোকৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ১০.৪৯ মিলিয়ন, ৰাজ্যৰ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৩০%।
তৃতীয়টো গোট হৈছে উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু বিহাৰৰ পৰা অহা মুছলমান প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ বংশধৰ, যিসকলে হিন্দুস্তানী ভাষা কয়। ইহঁতৰ জনসংখ্যা অসমত প্ৰায় ১.২৫ লাখ, ২০১১ চনলৈকে ৰাজ্যৰ জনসংখ্যাৰ ০.৪%। এইবোৰ প্ৰধানকৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত পোৱা যায়।
মানৱ অধিকাৰৰ বিষয়
অসমৰ বঙালী মুছলমানসকলে বাৰে বাৰে আৰু বৃদ্ধি পোৱা আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হৈছে। ১৯৮৩ চনত নেলী হত্যাকাণ্ডত প্ৰায় ৩০০০ বঙালী মুছলমান নিহত হৈছিল, (বেচৰকাৰী পৰিসংখ্যা ১০,০০০ তকৈ অধিক)।
২০১২ চনৰ অসম হিংসাৰ সময়ত বঙালী মূলৰ মুছলমান আৰু খিলঞ্জীয়া বড়ো লোকৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িক দাঙ্গা সংঘটিত হৈছিল। প্ৰায় ৮০জন লোক নিহত হয়, ইয়াৰে অধিকাংশই বঙালী মুছলমান আৰু কিছু বড়ো। প্ৰায় ৪ লাখ লোক প্ৰব্ৰজনকাৰী শিবিৰলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল, বেছিভাগেই মুছলমান। ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদী ৰাজনীতিবিদসকলে বাংলাদেশে অবৈধ অনুপ্ৰৱেশক কথিতভাৱে প্ৰচাৰ কৰি নিজৰ ভূখণ্ড সম্প্ৰসাৰণৰ চেষ্টা চলোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে। কিন্তু ভাৰত চৰকাৰৰ লোকপিয়লৰ প্ৰতিবেদনত ১৯৭১ চনৰ পৰা ২০১১ চনৰ ভিতৰত বাংলাদেশৰ পৰা অনুপ্ৰৱেশ হ্ৰাস পোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।
অসমৰ বাক্সা জিলাত ২০১৪ চনৰ ১ মে’ৰ নিশাৰ পৰা ৩ মে’ৰ পুৱতি নিশালৈকে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য অসমত বঙালী মুছলমানৰ ওপৰত ধাৰাবাহিক আক্ৰমণ সংঘটিত হয়। অপৰাধীজন অজ্ঞাত যদিও নেচনেল ডেম'ক্ৰেটিক ফ্ৰণ্ট অৱ বড়োলেণ্ড বুলি সন্দেহ কৰা হৈছে। লোকসভা নিৰ্বাচনত নেশ্যনেল ডেম’ক্ৰেটিক ফ্ৰণ্টক ভোট নিদিয়াৰ প্ৰতিশোধ লোৱাৰ জল্পনা-কল্পনা, মৃত্যুৰ সংখ্যা ৩২জন হয়, বেছিভাগেই মুছলমান।
২০১৯ চনৰ ৭ জুনত বৰাক উপত্যকাৰ বনমন্ত্ৰী পৰিমল সুক্লবৈদ্যৰ গৃহ সমষ্টি ধোলাইৰ ভিতৰত আমোদজনকভাৱে পৰি থকা হাইৱাইথাং ৰেঞ্জৰ অন্তৰ্গত ৰাজনীখাল বনাঞ্চলৰ পৰা ১০০০ৰো অধিক লোক — সকলো মুছলমান —ৰে গঠিত ৮২টা পৰিয়ালক উচ্ছেদ কৰা হৈছে।
২০২১ চনৰ ১০ জুনত প্ৰায় ৫০০ বাংলাভাষী মুছলমানৰ প্ৰায় ১০০ পৰিয়ালক ভূমি উচ্ছেদৰ জৰিয়তে গৃহহীন কৰি তোলা হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ হাতত এটা পথৰ ওচৰত আশ্ৰয় লোৱাৰ বাহিৰে আন কোনো বিকল্প নাছিল। উত্তৰ অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ জামুগুৰিহাটতো ১৭ মে’ত অনুৰূপ অভিযান চলাইছিল য’ত ২৫টা মুছলমান পৰিয়ালক উচ্ছেদ কৰা হৈছে, আটাইকেইটা বাংলাভাষী গোটৰ। জিলা প্ৰশাসনৰ বিষয়াসকলে চৰকাৰী ভূমি অবৈধভাৱে দখল কৰি বিগত সময়ত কেইবাবাৰো সতৰ্কবাণী দিয়াৰ পিছতো খালী নকৰা বুলি জানিবলৈ দিয়ে।
অসমৰ বহু বাংলাভাষী মুছলমান এন আৰ চিৰ বলি হৈছে যিয়ে তেওঁলোকৰ দাবী, তেওঁলোকক পোনপটীয়াকৈ ডি ভোটাৰ শিতানত ঘোষণা কৰিছিল। পৰিসংখ্যাৰ উদ্ধৃতি দি পত্ৰখনত অভিযোগ কৰা হৈছে যে এই সংখ্যাৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে যিমান পাৰি অধিক ব্যক্তিক বিদেশী বুলি ঘোষণা কৰাৰ বাবে ৰাজ্য কৰ্তৃপক্ষৰ হেঁচা আহিছে। ১৯৮৫ চনৰ পৰা ২০১৬ চনৰ ভিতৰত ৪৬৮,৯৩৪টা ৰেফাৰেলৰ ভিতৰত ৮০,১৯৪জন বাংলাভাষী মুছলমানক বিদেশী হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল। ২০১৭ চনত একেটা সম্প্ৰদায়ৰ ১৩,৪৩৪জন ব্যক্তিক বিদেশী ঘোষণা কৰা হৈছিল। ২০১৯ বছৰত অনুষ্ঠিত হোৱা অসমৰ যোৱা এন আৰ চিত দেখা গৈছে যে ১৯ লাখ লোকৰ নাম তালিকাৰ বাহিৰত আছিল, ইয়াৰে প্ৰায় ৫ লাখ বাংলাভাষী মুছলমানৰ নাম বাদ দিয়া হৈছিল।
২০২১ চনৰ ২১ ছেপ্টেম্বৰত অসম চৰকাৰে দৰং জিলাৰ প্ৰায় ৫,০০০ অবৈধ বাংলাভাষী মুছলমানক উচ্ছেদ কৰাৰ লগতে তেওঁলোকক উচ্ছেদ কৰাৰ কাৰণ হ’ল কোনো আইনী নথি অবিহনে চৰকাৰী মাটিত অবৈধভাৱে বেদখল কৰা। এই অভিযানৰ সময়ত দুটা মছজিদ আৰু এখন মাদ্ৰাছাও ভাঙি পেলোৱাৰ খবৰ পোৱা গৈছে। সংবাদ মাধ্যমৰ বাতৰি অনুসৰি আৰক্ষীৰ গুলীত দুজন মুছলমান (এটা ল’ৰাকে ধৰি) গুলীয়াই হত্যা কৰা হয়।
২০২৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহত লখিমপুৰ জিলাত অসম চৰকাৰে পুনৰ উচ্ছেদ অভিযান চলাইছিল, য’ত প্ৰায় ৩০০ বঙালী-মুছলমান পৰিয়ালৰ ঘৰ-দুৱাৰ আৰু বাসস্থান স্থায়ীভাৱে ধ্বংস হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁলোক গৃহহীন আৰু নিবনুৱা হৈ পৰিছিল।
জনসংখ্যা
উত্‍স: (ভাৰতৰ লোকপিয়ল) ১৯০১-২০১১
• দুটা দশকৰ বাবে (১৯৭১–১৯৯১) তাৰতম্য। ১৯৮১ চনত বিদ্ৰোহৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা অশান্ত পৰিস্থিতিৰ বাবে অসমত লোকপিয়ল কৰা নহ’ল। ১৪ বছৰ পূৰ্বে অনুষ্ঠিত হোৱা এন এফ এইচ এছ-৩ৰ পিছত অসমত মুছলমানসকলৰ প্ৰজনন ক্ষমতাৰ সৰ্বাধিক ভয়াৱহ হ্ৰাস পোৱা গৈছে। অসমৰ মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিগৰাকী মহিলাৰ জন্ম হ’বলগীয়া সন্তানৰ সংখ্যা — বা মুঠ প্ৰজননৰ হাৰ (TFR) — ২.৪ যিটো ২০১৯-২০ চনৰ পঞ্চম ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিয়াল স্বাস্থ্য সমীক্ষাৰ গৱেষণাৰ হিন্দুসকলৰ ১.৬তকৈ অধিক. মুছলমানসকলৰ মাজত উৰ্বৰতা হ্ৰাস ২০০৫–০৬ চনত ৩.৬ৰ পৰা ২০১৯–২০ চনত ২.৪লৈ হৈছে, যিটো একে সময়ছোৱাত হিন্দুসকলৰ মাজত ০.৪ৰ তুলনাত ১.৩ হ্ৰাস পাইছে যদিও নিম্ন ভিত্তিৰ পৰা। ১৯০১ চনত মুছলমানৰ শতকৰা হাৰ ১২.৪%ৰ পৰা ২০১১ চনত ৩৪.২২%লৈ বৃদ্ধি পাইছে (যিটো যোৱা ১২০ বছৰৰ পৰা ২১.৮২%ৰ তীব্ৰ বৃদ্ধি)। ২০২১ চনত কিছুমান হিচাপ অনুসৰি মুঠ ৩৬.৫৪ নিযুত জনসংখ্যাৰ ভিতৰত অসমৰ মুছলমান জনসংখ্যা প্ৰায় ১ কোটি ৪০ লাখ বুলি ধৰা হৈছে, যিটো ৰাজ্যৰ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৪০%।
জিলা অনুসৰি জনসংখ্যা (২০১১ চন)
তলত ভাৰতৰ ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ জিলা অনুসৰি মুছলমান জনসংখ্যাৰ বিভাজন দিয়া হ'ল: অসমৰ তেত্ৰিশখন জিলাৰ ভিতৰত এঘাৰখন জিলাত মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ। ধুবুৰী, বঙাইগাঁও, গোৱালপাৰা, বৰপেটা, মৰিগাঁও, দক্ষিণ শালমাৰা-মানকাচৰ, হোজাই, নগাঁও, দৰং, কৰিমগঞ্জ আৰু হাইলাকান্দিত মুছলমান সংখ্যাগৰিষ্ঠ। কাছাৰ, নলবাৰী, কামৰূপ, কোকৰাঝাৰ আৰু চিৰাংত সৰ্বাধিক ঘনত্ব।
ট্ৰেণ্ড
আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহৰ দিনত ১৭ শতিকাত (১৬০১-১৭০০) বাগদাদৰ পৰা অহা আজান ফকিৰে অসমত প্ৰথম ইছলামৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ স্থানীয় খিলঞ্জীয়া অসমীয়া জনজাতিলৈ ইছলাম ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ জনসাধাৰণক একত্ৰিত কৰাত তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁক অসমীয়া ভাষাত আল্লাহৰ লগত জড়িত বহু আধ্যাত্মিক গীত ৰচনা কৰা এজন কিংবদন্তি চুফী সন্ত হিচাপে গণ্য কৰা হয়। দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰ ভক্তই তেওঁৰ শিৱসাগৰত থকা দৰগাহত উপস্থিত হৈ অসমবাসীৰ বাবে বহুখিনি কাম কৰা এই মহান সংস্কাৰকক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনায়।
প্ৰক্ষেপণ
১৯৫১ চনত অসমৰ মুছলমান জনসংখ্যা আছিল ২৪%, যিটো অৱশেষত ২০১১ চনৰ লোকপিয়লত ক্ৰমে ৩৫% লৈ বৃদ্ধি পাইছে।   আগন্তুক ২০২১ চনৰ লোকপিয়লৰ ক্ষেত্ৰত অনুমান কৰা হৈছে যে অসমত বৰ্তমানৰ মুছলমান জনসংখ্যা ৪০% ৰ ওপৰত, যিটো ২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ পূৰ্বৰ দশকৰ তুলনাত ক্ৰমে ৩৫%ৰ পৰা বৃদ্ধি পাইছে। Assam's prominent Professor D.C Nath and B.k Nath have stated that Assam would become a Muslim majority state by 2040. Another Study by Prof. Indrajeet Barua of Guwahati University has also stated that by 2047, Assam would be an absolute Muslim majority state. As per as India facts, Assam will have a Muslim majority by 2061.
অবৈধ অনুপ্ৰৱেশ
Census of India between (2001-2011) have shown that Bengali Muslim population grows 5-7% in Assam specially in the bordering districts over the past decade. In February 2020, the Assam Minority Development Board announced plans to segregate illegal Bengali Muslim immigrants from the indigenous Muslims of the state, though some have expressed problems in identifying an indigenous Muslim person. According to the board, there are 1.4 crore (14 million) Muslims in the state, of which 10 million are of Bengali origin, and rest are Indian origin indigenous Assamese. Allegedly that the number of 'illegal Bangladeshis' in Assam of all religions is about 1 crore (10 million) and are scattered across the length and breadth of the state. A report reveals that out of total 33 districts in Assam, Bangladeshis dominate almost 15 districts of Assam. Several people reveal that Bangladeshi roumers made them specially Muslims victimized of "D" voters. This is even more problematic when names have been left out even after included on draft NRC by providing proper legacy papers.
উদ্ধৃতি সমূহ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:ইতিহাস
আৰ্মেনিয়া
আৰ্মেনিয়া, আনুষ্ঠানিকভাৱে আৰ্মেনিয়া গণৰাজ্য য়ুৰেচিয়াৰ চাউথ কাৰ্কাচৰ এখন দেশ।
অন্যান্য তথ্য
আৰ্মেনিয়া এখন চাৰিওফালেৰে মাটিৰে আৱৰা দেশ। আৰ্মেনিয়া ৰাষ্ট্ৰসংঘ, এচিয়ান ডেভেলপ্মেন্ট বেংক, ৱৰ্ল্ড ট্ৰেড অৰ্গেনাইজেচন আদি ৪০টা সংগঠনৰ সক্ৰিয় সদস্য।
আৰু চাওক
শ্ৰেণী:ইউৰোপৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
অক্ষয়কুমাৰ
অক্ষয়কুমাৰ বা অক্ষকুমাৰ (Akṣayakumāra, अक्षयकुमार) ৰাৱণৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ তথা মেঘনাদৰ ভাতৃ আছিল। তেওঁক অক্ষয় বা অক্ষ নামেৰেও জনা যায়৷ ৰামায়ণত হনুমানে সীতাৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰাৰ পিছত যেতিয়া অশোক বন ধ্বংস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে তেতিয়া ৰাৱণে অশোকবন ৰক্ষাৰ্থে অক্ষয়কুমাৰক ৰাক্ষস সেনাৰ মুৰব্বী হিচাপে তালৈ পঠিয়াইছিল। মাত্ৰ ষোল্ল বছৰ বয়সতে তেওঁৰ দেউতাক ৰাৱণৰ আদেশ মৰ্মে তেওঁ ৰথত উঠি যুদ্ধলৈ যায়। তেওঁ হনুমানক লক্ষ্যভেদ কৰি বিভিন্ন অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰে যুদ্ধ কৰিছিল। হনুমানে যুৱ ৰাজকুমাৰৰ বীৰত্ব আৰু দক্ষতাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হ’লেও শেষত হনুমানে তেওঁক হত্যা কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ ৰাক্ষস