cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কাৰ্ল মাৰ্ক্স
অন্তিম বছৰকেইটা
ইণ্টাৰনেছনেলৰ পতনৰ পাছত প্ৰত্যক্ষ ৰাজনীতি ক্ষেত্ৰখনৰ পৰা মাৰ্ক্স পুনৰ আঁতৰি আহিল। বিত্তীয় অৱস্থাৰ ফালৰ পৰা এইছোৱা সময়েই মাৰ্ক্স দম্পত্তীৰ বাবে আটাইতকৈ ভাল সময় বুলি ক’ব পৰা যায়। ১৮৬৯ চনত এংগেলছে তেওঁৰ বিজনেছ সহযোগী আৰ্মেনছক তেওঁৰ ফালৰ স্বত্বখিনি বিক্ৰী কৰি দিলে। ফলতঃ জেনেৰেল চাহাবৰ হাতলৈ ভালেখিনি ধন আহিল। এইখিনি ধনেই তেওঁৰ তথা মাৰ্ক্স দম্পত্তীৰ খৰচৰ বাবে যথেষ্ট আছিল। কিছুদিনৰ পাছত এংগেলছে লণ্ডনৰ ৰিজেণ্ট পাৰ্ক ৰোডত এটা বৃহৎ ঘৰ ক্ৰয় কৰিলে। এই ঘৰটোৰ পৰা মাৰ্ক্সৰ ঘৰলৈ মাত্ৰ ১০ মিনিটৰ পথ আছিল। মাৰ্ক্সৰ মৃত্যৰ পাছত প্ৰায় তিনিটা দশক ধৰি এইটো ঘৰেই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শ্ৰমিক আন্দোলনৰ কেন্দ্ৰস্থলী হৈ পৰিছিল।
প্ৰত্যক্ষ ৰাজনীতিৰ পৰা আঁতৰি অহাৰ পাছত ডাছ কেপিটেলৰ দ্বিতীয় তথা তৃতীয় খণ্ডৰ কামত মাৰ্ক্স ব্যস্ত হৈ পৰিব লাগিছিল। পিছে এয়া সম্ভৱ নহ’ল। অৱশ্যে সেইবুলি এইখিনি সময় তেওঁ নিষ্কৰ্মা হৈ বহি থকাও নাছিল। মাৰ্ক্সৰ দৰে ব্যক্তি এজনৰ বাবে সেয়া আছিল অসম্ভৱ। অতি সোনকালেই ডাছ কেপিটেলখন অন্যান্য ভাষাত প্ৰকাশিত হ’ল। মাৰ্ক্সে নিজেই ফৰাচী অনুবাদটো ছপাখানালৈ যোৱাৰ আগতে সূক্ষ্মভাৱে পৰীক্ষা কৰিলে (বহুতো পণ্ডিতৰ মতে, ডাছ কেপিটেলৰ ফৰাচী সংস্কৰণটোৱেই হৈছে সবাটোকৈ শ্ৰেষ্ঠ সংস্কৰণ)। ১৮৭৩ চনত জাৰ্মান ভাষাৰ দ্বিতীয়টো সংস্কৰণ প্ৰকাশিত হ’ল। ইয়াৰ বাবেও মাৰ্ক্সে প্ৰথম সংস্কৰণটোৰ কিছু সালসলনি ঘটালে। সিবিলাকৰ উপৰি- ডাছ কেপিটেলৰ তৃতীয় খণ্ডটোৰ ‘কৰ’(rent) শীৰ্ষক অধ্যায়টো লিখিবৰ বাবে মাৰ্ক্সে ৰাছিয়াৰ কৃষি প্ৰশ্ন সম্পৰ্কে বিভিন্ন গ্ৰন্থাদি পঢ়িবলৈ ল’লে। (ডাছ কেপিটেলৰ প্ৰথমটো ৰুছ সংস্কৰণ ১৮৭২ প্ৰকাশিত হ’ল। আমোদজনকভাৱে ৰাছিয়ান চেঞ্চৰ বৰ্ডে কিতাপখনৰ প্ৰকাশনত বিশেষ হকা বাধা নকৰিলে কিয়নো তেওঁলোকে ভাবিলে ‘অতি কম সংখ্যক লোকেহে কিতাপখন পঢ়িব আৰু তাতোকৈও কম সংখ্যক লোকে সেইখন বুজি পাব! ’ পিছে আমূল পৰিৱৰ্তনবাদী বুদ্ধিজীৱীসকলৰ মাজত কিতাপখন অতি সোনকালেই ভীষণভাৱে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিল। )
এংগেলছৰ মতে, ১৮৭০ চনৰ পাছত মাৰ্ক্সে অধ্যয়ন কৰা বিষয়সমূহ আছিল এনেধৰণৰ: ‘এগ্ৰ-ইকনমিক্স, কৃষি খণ্ডৰ উৎপাদন সম্বন্ধ (বিশেষকৈ ৰাছিয়া আৰু আমেৰিকাৰ), মুদ্ৰা বজাৰ, বেংকিং, বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান – বিশেষকৈ ভূতত্ত্ব আৰু প্ৰাণীতত্ত্ব। গণিত সম্পৰ্কীয় কেতবোৰ স্বাধীনচেতীয়া অধ্যয়নো এই সময়ছোৱাৰ টোকাবহীসমূহত দেখিবলৈ পোৱা যায়। কিন্তু সিবিলাকৰ বিপৰীতে ডাছ কেপিটেলৰ দ্বিতীয় তথা তৃতীয় খণ্ডকেইটা প্ৰণয়ন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো প্ৰগতি সম্ভৱপৰ নহ’ল। দশকযোৰা কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু নৰক সদৃশ জীৱন পৰিক্ৰমাই ইতিমধ্যেই শাৰীৰিকভাৱে মাৰ্ক্সক ভাঙি পেলাইছিল। বাৰম্বাৰ মূৰৰ বিষ, টোপনি নহা ইত্যাদি বিভিন্ন সৰু বৰ ৰোগে মাৰ্ক্সক একেবাৰেই নিশকতীয়া কৰি পেলালে। মাৰ্ক্সৰ জীৱনীকাৰ ডেভিদ মেকলেনানৰ ভাষাত 'তেওঁ এতিয়া মানসিক আৰু শাৰীৰিকভাৱে ভগ্নপ্ৰায়। তেওঁৰ ৰাজহুৱা জীৱনৰ ইতিমধ্যেই যৱনিকা পৰিছে। '
পাছলৈ The Critique of the Gotha Programme নামেৰে প্ৰকাশিত হোৱা এইখনি ৰচনাতেই মাৰ্ক্সে পুঁজিবাদৰ পৰা কমিউনিজিমলৈ কেনেদৰে সংক্ৰমণ সম্ভৱ হ’ব –এই সম্পৰ্কে কেতবোৰ চিন্তাকৰ্ষক আলোচনাৰো সূচনা কৰিলে। (উল্লেখনীয় যে ১৮৯১ চন পৰ্যন্ত SPDৰ দুয়োজন কমিউনিষ্ট নেতা – বেবেল আৰু লেবনেষ্টে – এই ৰচনাখনিৰ প্ৰকাশন গাপ দি ৰাখিছিল। )
বিভিন্ন প্ৰশ্ন সম্পৰ্কে জাৰ্মান সমাজবাদীসকলৰ সৈতে প্ৰায়েই মাৰ্ক্স–এংগেলছৰ মনোমালিন্য ঘটিছিল। ১৮৭৭ চনৰ আশে পাশে জাৰ্মান সমাজবাদীসকলৰ মাজত হঠাতে ইউজিন ড্যুৰিং নামৰ প্ৰফেচৰ এজনৰ কেতবোৰ তত্ত্ব জনপ্ৰিয় হৈ পৰিল। ড্যুৰিঙে ঘোষণা কৰিলে – তেওঁ সমাজবাদৰ এক শ্ৰেষ্ঠ সংস্কৰণ আৱিষ্কাৰ কৰি পেলাইছে! মহাশয়ৰ এই জাতীয় দৌৰাত্মত মাৰ্ক্স এংগেলছ অতিষ্ঠ হৈ পৰিল। ড্যুৰিঙক যোগ্য প্ৰত্যুত্তৰ দিবৰ মানসেৰে এংগেলছে লিখি উলিয়ালে Anti-Duhring শীৰ্ষক এখনি বৃহৎ গ্ৰন্থ। ১৮৭৯ চনত পুনৰ ড্যুৰিঙৰ তত্ত্বসমূহ নভবা নিচিন্তাকৈ গ্ৰহণ কৰি লোৱাৰ বাবে মাৰ্ক্স এংগেলছে বাৰ্নষ্টিনকে আদি ধৰি কেইবাজনো জাৰ্মান কমিউনিষ্ট নেতাক কঠোৰভাৱে সমালোচনা কৰিলে। এইছোৱা সময়তে অনুগামীসকলৰ এই জাতীয় নিৰ্বুদ্ধিতাত বিৰক্ত হৈ মাৰ্ক্সে ঘোষণা কৰিছিল ‘All I know is that I am no Marxist.’
পিছে এই জাতীয় দুই এটা ব্যতিক্ৰম বাদ দিলে জীৱনৰ শেহৰছোৱা সময় মাৰ্ক্সে বেছ শান্তিৰেই কটাইছিল বুলি ক’ব পাৰি। এই সময়খিনিত মাৰ্ক্সৰ চিনাকি ব্যক্তি এজনে তেওঁৰ বিবৰণ দিছে এনেদৰে:
"…[মাৰ্ক্স] এংলো-জাৰ্মান সুঁতিৰ এজন উচ্চ সংস্কৃতিমনা ব্যক্তি। [কবি] হেইনেৰ [ৰচনাৰ] সৈতে পৰিচয়ে তেওঁক প্ৰদান কৰিছে এক প্ৰফুল্ল চিত্ত আৰু ৰসাল ব্যংগ ৰচনাৰ অসীম ক্ষমতা। অৱশেষত তেওঁৰ ব্যক্তিগত জীৱন এতিয়া কিছু ভাললৈ আহিছে। আজি তেওঁ এজন সুখী মানুহ। "
১৮৬৫ চনত জীয়েকহঁতে ধেমালিতে প্ৰস্তুত কৰা প্ৰশ্নাৱলী এখনৰ ‘প্ৰিয় কাম’ শীৰ্ষক প্ৰশ্ন এটাৰ উত্তৰত মাৰ্ক্সে লিখিছিল – "তেওঁ সদায়েই গ্ৰন্থকীট হ’বলৈ ভাল পাব। " কথাষাৰ আছিল সম্পূৰ্ণ সঁচা। মাৰ্ক্সৰ অধ্যয়নৰ ব্যাপ্তি আছিল আশ্চৰ্যকৰ। অক্সফৰ্ড ইউনিভাৰ্চিটিৰ জাৰ্মান সাহিত্যৰ অধ্যাপক এছ এছ প্ৰয়েৰে ‘ইউৰোপীয় সাহিত্যৰ সৈতে মাৰ্ক্সৰ পৰিচয়’ সম্পৰ্কীয় এটি অধ্যয়নত অলপতে এনেদৰে লিখিছে:
"ধ্ৰুপদী সাহিত্য, মধ্যকালীন জাৰ্মান সাহিত্য, গ্যেটে, ডাণ্টে, বয়াৰ্ড, টাছ’, চাৰ্ভেণ্টিছ, শ্যেক্সপীয়েৰ..., ১৮ তথা ১৯ শতিকাৰ ফৰাচী আৰু ইংৰাজী গদ্য সাহিত্য – এই আটাইবোৰেই মাৰ্ক্সৰ অবাধ বিচৰণৰ স্থলী আছিল। যিকোনো সমকালীন কবিতা – যেনে ধৰক হেইনীৰ ৰচনাসমূহ- যি পৰম্পৰাগত কৰ্তৃত্বৰ প্ৰতি বুঢ়া আঙুলি প্ৰদৰ্শন কৰি এক ন্যায়সংগত ভৱিষ্যতৰ সপোন দেখুৱাবলৈ সাহস কৰিব পাৰিছিল, সিবিলাকে মাৰ্ক্সৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। সামগ্ৰিকভাৱে চাবলৈ গ’লে অৱশ্যে বৰ্তমানতকৈ অতীতৰ কৃতিসমূহৰ প্ৰতিহে তেওঁৰ চকু আছিল যেন লাগে। সমকালীন লেখকসকলতকৈ এছিলিছ, ডাণ্টে আৰু শেক্সপীয়েৰৰ ৰচনাসমূহেই তেওঁৰ দৃষ্টি বেছিকৈ আকৰ্ষণ কৰিছিল। "
গ্ৰীক আৰু ৰোমান সাহিত্য তেওঁৰ অতিকৈ প্ৰিয় আছিল। ঘোৰ মানসিক আৰু শাৰীৰিক কষ্টৰ সময়ত তেওঁ এপ্পিয়ান কৃত ৰোমান গৃহযুদ্ধৰ বিবৰণসমূহ মূল গ্ৰীক ভাষাত পঢ়িছিল। মাৰ্ক্সৰ ভাষাত ‘স্পাৰ্টাকাছেই হয়তো সমগ্ৰ প্ৰাচীন ইতিহাসৰ সবাটোকৈ শ্ৰেষ্ঠ চৰিত্ৰ ...তেওঁ এজন মহান সেনাপতি, এক বিশাল ব্যক্তিত্ব, আদিম সৰ্বহাৰাৰ প্ৰকৃত প্ৰতিনিধি... তেওঁৰ তুলনাত পম্পী আবৰ্জনাসদৃশ মাথোঁ। Grundrisseত মাৰ্ক্সে লিখিছে ‘যদিও গ্ৰীক কলা আৰু মহাকাব্যসমূহ সামাজিক বিকাশৰ এক বিশেষ পৰ্যায়ৰ সৈতে সংপৃক্ত, তথাপিও সিবিলাকে অপৰিসীম কলাত্মক তৃপ্তি প্ৰদান কৰে...[সাহিত্যিক সৃজনৰ ক্ষেত্ৰত] সিবিলাক আজিও আমাৰ আদৰ্শ। ’(Grundrisse, পৃষ্ঠা ১১১)। বিপ্লৱোত্তৰ ফৰাচী সমাজখনৰ শ্ৰেণী সংঘাত বিষয়ক বালজাকৰ বাস্তৱবাদী উপন্যাসসমূহেও মাৰ্ক্সক বিশেষভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছিল। মাৰ্ক্সৰ অন্যান্য অসম্পূৰ্ণ প্ৰকল্পৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল -বালজাক সম্পৰ্কীয় এটি অধ্যয়ন।
১৮৭২ চনত সপ্ৰতিভ ডেকা সাংবাদিক চাৰ্লচ লংগেৰ সৈতে মাৰ্ক্সৰ ডাঙৰজনী ছোৱালী জেনীৰ বিয়া হ’ল। ইয়াৰ পূৰ্বে ১৮৬৮ চনত মাজুজনী ছোৱালী লৌৰাৰ বিয়া হ’ল কমিউনিষ্ট নেতা পল লাফাৰ্গৰ সৈতে। প্ৰবাদ আছে যে, শহুৰেক হিচাপে মাৰ্ক্স যথেষ্ট কাঢ়া আছিল। বিশেষকৈ লাফাৰ্গে বিয়াৰ আগেয়ে মাৰ্ক্সৰ বহু পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ মাজেৰে পাৰ হ’ব লগা হৈছিল! পিছে আচল সংঘাতখন সৃষ্টি হ’ল সৰুজনী ছোৱালী এলেনৰৰ বিয়াৰ সময়তহে। এলেনৰ আছিল মাৰ্ক্সৰ সবাটোকৈ প্ৰিয় সন্তান, তাইৰ স্বভাৱটো দেউতাকৰ দৰেই আকোৰগোজ আৰু গোৱাৰ। ('টুছি সাইলাখ মোৰ দৰে' মাৰ্ক্সে এসময়ত কৈছিল। ) এলেনৰ লিচাগৈৰে নামৰ ফৰাচী সাংবাদিক এজনৰ প্ৰেমত পৰিল। ইফালে সম্পৰ্কটো লৈ মাৰ্ক্স কোনোপধ্যেই ৰাজী নহয়। এলেনৰেও লিচাগৈৰেক বিয়া পাতিবলৈ বদ্ধপৰিকৰ। এই লৈ মাজতে বেছ কিছুদিন ধৰি বাপেক জীয়েকৰ মাত-কথা বন্ধ হোৱাৰো অৱস্থা হ’ল।
এলেনৰে অভিনয় কৰি ভাল পাইছিল। জীয়েকৰ প্ৰভাৱত মাৰ্ক্সেও লণ্ডনৰ প্ৰেক্ষাগৃহবোৰ ঘুৰ্মুটিয়াই ফুৰিছিল। মেইটলেণ্ড ৰডত সেইসময়ত শেক্সপীয়েৰ ৰিডিং ক্লাব নামেৰে এখনি নাট্য সভা নিয়মীয়াকৈ বহিছিল। তাৰে এজন সদস্যই মাৰ্ক্সৰ বৰ্ণনা দিছে এনেদৰে,
"দৰ্শক হিচাপে মাৰ্ক্স এজন অতিশয় ফুৰ্তিবাজ মানুহ। তেওঁ কেতিয়াও সমালোচনা নকৰে, যিকোনো ধৰণৰ ফুৰ্তিত যোগদান কৰিবলৈ তেওঁ সদায়েই সাজু, আনকি হাঁহি হাঁহি কেতিয়াবা তেওঁৰ চকুপানী বৈ যোৱাৰো অৱস্থা হয়। শাৰীৰিকভাৱে তেওঁ হয়তো সকলোৰে ভিতৰত বয়োজ্যেষ্ঠ, কিন্তু মানসিকভাৱে তেওঁ আজিও আমাৰ দৰেই তৰুণ। "
১৮৮১ চনত স্বামীৰ সৈতে জেনী পেৰিছলৈ গুচি গ’ল। জীয়েক কেইজনীৰ অবিহনে মাৰ্ক্সে ভীষণ অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰিলে। এনেতে এটা বেয়া খবৰ আহিল, পত্নী জেনী মাৰ্ক্সৰ পৃত্ত কেঞ্চাৰ হৈছে। ইফালে মাৰ্ক্সৰ নিজৰেই ব্ৰংকাইটিছত যোৱা থোৱা অৱস্থা। এলেনৰৰ ভাষাত,
১৮৮১ চনৰ ২ ডিচেম্বৰত জেনী মাৰ্ক্সৰ মৃত্যু হ’ল। এংগেলছে এলেনৰলৈ লিখিলে –'Moor is dead too'। পৰিবেশ সলনি কৰিবৰ বাবে মাৰ্ক্সক ফুৰাবলৈ নিয়া হ’ল – অলপ দিন এলজিয়াৰত থকাৰ পাছত জীয়েক জেনীৰ পেৰিছৰ ঘৰত মাৰ্ক্স কিছু দিন থাকিল। নাতি-নাতিনীহঁতৰ সৈতে মাৰ্ক্সে কিছুদিন অতি সন্তোষেৰে কটালে। জীয়েক লৌৰাৰ সৈতে তেওঁ কিছুদিন চুইজাৰলেণ্ডলৈকো ফুৰিবলৈ গ’ল। ইংলেণ্ডলৈ ঘূৰি অহাৰ পথত মাৰ্ক্সে সামান্য পানী-লগা জ্বৰ অনুভৱ কৰিলে। ঘৰ পায়েই পুনৰ এটা দুঃসংবাদ - মাৰ্ক্সৰ মৰমৰ জীয়েক জেনী ঢুকাল। ১৮৮৩ চনৰ ১৪ নবেম্বৰ: খবৰ লবলৈ এংগেলছ মাৰ্ক্সৰ ঘৰলৈ আহিল। জেনেৰেল চাহাবে মন কৰিলে - 'সমগ্ৰ ঘৰখনতে কান্দোনৰ ৰোল। হয়তো বেছি পৰ নাই। ' ওপৰ মহলাৰ কোঠালৈ যাওঁতেই দেখা গ’ল - আকৌ কেতিয়াও সাৰ নোপোৱাকৈ মাৰ্ক্স শান্তিৰে টোপনি গৈছে। দুহাতেৰে চকুপানী মছি এংগেলছে সেইদিনা লিখিলে: ‘Mankind is shorter by a head, and that was the greatest head of our time.’
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জাৰ্মানীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক
কম্পিউটেবিলিটি থিয়ৰী
কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানৰ এই বিভাগৰ অধীনত সংগণনৰ বা কম্পিউটেশ্যনৰ বিভিন্ন গাণিতীক আৰ্হি আৰু ইহঁতক ব্যৱহাৰ কৰি সমাধান কৰিব পৰা সমস্যাবোৰৰ সম্পৰ্কে অধ্যয়ন কৰা হয়। অসমীয়া ভাষাত ইয়াক সংগণনশীলতা তত্ব বুলিব পৰা যায়।
প্ৰণিধানযোগ্য যে ই সম্পৰ্কীয় অন্য এটা বিষয় “সংগণন-জটিলতা তত্ব” বা “কম্পিউটেশ্যনেল কমপ্লেক্সিটী থিয়ৰী”-ৰ সৈতে একে নহয় । সংগণন-জটিলতা তত্বৰ অধীনত সমস্যা সমাধানৰ বিভিন্ন উপায়ৰ পাৰদৰ্শীতাৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰা হয়।
= সাধাৰণ পৰিচয় = “কম্পিউটাৰৰ গণনক্ষমতাৰ পৰিসীমা কি?” ই কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানে অনুসন্ধান কৰিবলগীয়া এটা মুখ্য বিষয় । আপাতদৃষ্টিত আধুনিক কম্পিউটাৰৰ ক্ষমতালৈ চাই অদুৰ ভৱিষ্যতে কম্পিউটাৰে সকলো সমস্যা সমাধান কৰিব পাৰিব যেন লাগিলেও আচলতে কিছুমান সৰু সমস্যাও কম্পিউটাৰে সমাধান কৰিব নোৱাৰে বুলি সহজতে প্ৰমাণ কৰিব পৰা যায়। গতিকে আমাৰ মুল প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ দিবলৈ বিচাৰিলে কম্পিউটাৰৰ সহায়ত সমাধান কৰিবপৰা বা নোৱাৰা কামবোৰৰ প্ৰকৃতি বুজিবৰ প্ৰয়োজন।
বিষয়টো বিজ্ঞানসন্মতভাৱে অধ্যয়ন কৰিবৰ কাৰণে “স্বচলন তত্ব” বা “অটোমেটা থিয়ৰী” -ৰ অৱতাৰণা কৰা হ'ল। এটা স্বচলক(যন্ত্ৰ) বা অটোমেটা হৈছে এটা কাল্পনিক গাণিতীয় যন্ত্ৰ। ইয়াৰ ক্ষমতাক এজন মানুহৰ কোনো এটা ভাষাৰ এটা শব্দ বা বাক্য বুজাৰ ক্ষমতাৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি। অসমীয়া ভাষা বুজিপোৱা এজন মানুহে “মই ভাত খাওঁ” বুলি ক'লে বাক্যটো অসমীয়া ভাষাৰ বাক্য বুলি জানিব। ঠিক তেনেকৈ যদি আমি ১, ২, ৩, ৪, .... আদি সংখ্যাবোৰক “স্বাভাৱিক সংখ্যা” নামৰ এটা ভাষাৰ একোটা বাক্য বুলি কওঁ, তেন্তে স্বাভাৱিক সংখ্যা বুজিপোৱা এটা অটোমেটাক ২৪৩৮৭ সংখ্যাটোক ইনপুট হিচাবে দিলে ইয়াক স্বাভাৱিক সংখ্যা হয় বুলি ধৰিব পাৰিব আৰু ১২৫.৭৬ সংখ্যাটোক ইনপুট হিচাবে দিলে ইয়াক স্বাভাৱিক সংখ্যা নহয় বুলি ধৰিব পাৰিব। তেনেদৰে সকলো মৌলিক সংখ্যাক এটা ভাষাৰ শুদ্ধ বাক্যবুলি ক'বপৰা অটোমেটা এটাও তৈয়াৰ কৰিব পৰা যায়। আনকি অসমীয়া ভাষা বুজিপোৱা এটা অটোমেটাও তৈয়াৰ কৰিব পৰা যায় – তাত্বিকভাৱে কবলৈ গ'লে!
বিভিন্ন ধৰণৰ অটোমেটাৰ সহায়ত সংগণনৰ বিভিন্ন পদ্ধতিবোৰক সৰল গণিতীয় আৰ্হিৰূপে প্ৰকাশ কৰিব পৰা যায়। যদি কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট কম্পিউটাৰে কৰিব পৰা কাম বিলাকক একো-একোটা অটোমেটাৰদ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা হয় আৰু এনে সকলো অটোমেটাৰ তালিকাখনক আকৌ এটা ভাষা বুলি ধৰাহয় তেন্তে ওপৰৰ পেৰাত দেখুওৱামতে এই ভাষা বুজিপোৱা এটা অটোমেটাও তৈয়াৰ কৰিব পৰা যায়, অন্তত: তাত্বিকভাৱে। গতিকে এনেদৰে পোৱা এই “চুপাৰ অটোমেটা”টো হ'ল আমাৰ পৰীক্ষনীয় কম্পিউটাৰটোৰ এটা গাণিতীক আৰ্হি। এতিয়া আমাৰ মৌলিক প্ৰশ্নটো অৰ্থাৎ কম্পিউটাৰে কৰিব পৰা বা নোৱাৰা কামবোৰৰ তালিকাখন পাবলৈ হ'লে এইবিষয়ে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিবৰ কাৰণে আমি এটা অত্যন্ত সৰল অথচ আপাতভাৱে সমকক্ষ এটা গণিতীয় কম্পিউটাৰ পালোঁ। লগতে আমি এই আৰ্হি পৰখি চাবলৈ পালোঁ এটা অত্যন্ত শক্তিশালী আৰু সম্বৃদ্ধ গৱেষণাগাৰ - গণিতৰ ৰূপত।
থোৰতে কবলৈ গ'লে কম্পিউটেবিলিটি বা সংগণনশীলতা তত্বই ইয়াকে কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰে।
= সংগণনৰ গাণিতীক আৰ্হিসমূহ = সংগণনৰ বিভিন্ন পদ্ধতিবোৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যৱহৃত বিভিন্ন অটোমেটাবোৰক একোটা যন্ত্ৰ বুলি ভাবিব পৰা যায়। এই যন্ত্ৰবোৰক ইনপুট হিচাবে কিছুমান বাক্য দিবপৰা যায় আৰু উপযুক্ত ইনপুটৰ প্ৰতিক্ৰিয়া হিচাবে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত নিয়ম অনুসৰী যন্ত্ৰ বিলাকৰ অবস্থাৰ পৰিবৰ্তন ঘটে। মনকৰিবলগীয়া যে ইয়াত বাক্য বোলোতে আমাৰ প্ৰচলিত বাক্যৰ ধাৰণাক নুবুজাই যিকোনো নিৰ্দিষ্ট নিয়ম অনুসৰী গঠিত আখৰৰ সমষ্টিক বুজোৱা হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে মৌলিক সংখ্যা চিনাক্ত কৰিবলৈ তৈয়াৰ কৰা যন্ত্ৰ এটাৰ কাৰণে যিকোনো মৌলিক সংখ্যা এটাৰ অংকবোৰকে এটা শুদ্ধ বাক্য বুলিব পাৰি। যন্ত্ৰৰ অৱস্থা বা স্থিতি বুজাবলৈ এই স্থিতিবোৰক ক্ৰমাংকিত কৰি বুজাব পাৰি। ওপৰৰ উদাহৰণত আমাৰ অটোমেটাটোৱে “ক” স্থিতিলৈ গৈ এটা মৌলিক সংখ্যা পোৱা বুজাব পাৰে আৰু অসম্পূৰ্ণ বা ভুল ইনপুট “খ” অৱস্থালৈ গৈ দেখুৱাব পাৰে।
এই অটোমেটা যন্ত্ৰবোৰে স্থিতিৰ বাহিৰেও বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মেমৰী উপকৰণ যেনে টেইপ আদি বিভিন্ন ধৰণে ব্যৱ্হাৰ কৰিব পাৰে। দৰাচলতে যন্ত্ৰবোৰক ইনপুট বাক্যবোৰ টেপৰ জৰিয়তেই দিয়া বুলি কল্পনা কৰা হয়। ব্যৱ্হৃত উপকৰণ সাপেক্ষে যন্ত্ৰৰ ক্ষমতাৰো হীন-দেৰী হয়। তলত এনে কিছুমান যন্ত্ৰৰ চমু, অতিসৰলীকৃত বৰ্ণনা দিয়া হ'ল।
সসীম স্থিতিযন্ত্ৰ বা ফাইনাইট ষ্টেট মেশ্বিন
এই যন্ত্ৰ হৈছে সৰলতম অটোমেটা। ই ইনপুট আখৰবোৰ টেপৰ জৰীয়তে এটা এটাকৈ গ্ৰহণ কৰে। প্ৰত্যেক ইনপুটৰ লগে লগে ইনপুট আখৰটো আৰু বৰ্তমান স্থিতিৰ সমন্বয়ৰ যোৰাটো পুৰ্বনিৰ্ধাৰিত তালিকাভুক্ত নিয়ম অনুসৰী ই স্থিতিৰ পৰিবৰ্তন নিৰ্ণয় কৰে আৰু সেই অনুসৰী প্ৰয়োযনমতে নতুন স্থিতিলৈ যায়। শুদ্ব ইনপুটে যন্ত্ৰটোক পূৰ্বসন্মত অন্তিম স্থিতিলৈ প্ৰেৰিত কৰে।
এনে অটোমেটা দুইধৰণৰ। স্থিতিৰ পৰিবৰ্তন দৰ্শোৱা তালিকাত (ইনপুট, বৰ্তমান স্থিতি)ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি যি স্থিতিযন্ত্ৰৰ যাদিচ্ছিকভাৱে একাধিক নতুন স্থিতিলৈ যোৱাৰ অৱকাশ থাকে তেনে যন্ত্ৰক “অসংহত সীমিত স্থিতিয্ন্ত্ৰ” বা “ননডিটাৰমিনিষ্টীক ফাইনাইট অটোমেটা” আৰু মাত্ৰ এটা নতুন স্থিতি ল'ব পৰা যন্ত্ৰক “সংহত সীমিত স্থিতিযন্ত্ৰ” বা “ডিটাৰমিনিষ্টীক ফাইনাইট অটোমেটা” বোলে। -->
শ্ৰেণী:কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান
সৰলা ঠকৰাল
পি. ডি. শৰ্মাৰ পৰিয়ালৰ ভিতৰত ইতিমধ্যে ন গৰাকী পাইলট আছিল। এয়া সৰলা ঠকৰালক পাইলট হবলৈ যথেষ্ট উৎসাহ প্ৰদান কৰিছিল। পি. ডি. শৰ্মা এয়াৰমেইল পাইলট লাইচেন্স লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় নাগৰিক আছিল। কৰাছি আৰু লাহোৰৰ মাজত চলাচল কৰে বিমানৰ তেওঁ নিয়মীয়া পাইলট আছিল। তেওঁৰে সহধৰ্মিনী সৰলা "এ" শ্ৰেণীৰ বিমান লাইচেন্স লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় নাৰী। সৰলাৰ প্ৰায় ১০০০ ঘণ্টাতকৈ বেছি বিমান চলোৱাৰ অভিজ্ঞতা আছিল।
দুৰ্ভাগ্যজনক ভাবে ১৯৩৯ চনত এক বিমান দুৰ্ঘটনাত কেপ্তেইন পি. ডি. শৰ্মাৰ মৃত্যু হয়। ইয়াৰ কিছু সময়ৰ পিছত তেওঁৰ কমবয়সী বিধৱা পত্নীয়ে নিজেৰ বাণিজ্যিক পাইলট লাইচেন্সৰ প্ৰশিক্ষণ লবলৈ আবেদন কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু এইসময় দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হৈছিল আৰু অসামৰিক পাইলটৰ প্ৰশিক্ষণ স্থগিত কৰা হৈছিল। নিজৰ সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰিবলৈ তথা জীৱিকা অৰ্জনৰ তাগিদাত ঠকৰালে তেওঁৰ বাণিজ্যিক বৈমানিক হোৱাৰ স্বপ্ন ত্যাগ কৰে আৰু লাহোৰলৈ ঘূৰি আহে। তাৰপিছত তেওঁ লাহোৰৰ মেয়ো স্কুল অৱ আৰ্টত নামভৰ্তি কৰে। ইয়াত তেওঁ বেংগল স্কুল অফ পেইণ্টিঙৰ ওপৰত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ফাইন আৰ্টচৰ ডিপ্লোমা অৰ্জন কৰিছিল।
সৰলা ঠকৰাল আৰ্য সমাজৰ এগৰাকী অনুগামী আছিল। স্বামী দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে ১৮৭৫ চনৰ ১০ এপ্ৰিলত বোম্বেত বৰ্তমানৰ মুম্বাই চহৰত আৰ্যসমাজ আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ঊনবিংশ শতিকাৰ ভাৰতত ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত আৰ্য সমাজৰ ভূমিকা বিশেষ উল্লেখযোগ্য। স্বামী দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে মূৰ্তি পূজা, বহু বিবাহ, জাতি ভেদ আদিৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। বেদৰ প্ৰাধান্য স্বীকাৰ কৰি হিন্দু সমাজৰ সংস্কাৰ সাধন কৰা আৰ্য সমাজৰ মূল লক্ষ্য আছিল। একেশ্বৰবাদ মানি চলা, সমাজত নাৰীৰ মৰ্যাদা উন্নত কৰা আৰু সুৰক্ষা দিয়া, বাল্য বিবাহ বন্ধ কৰা, বিধবা বিবাহ প্ৰচলন কৰা, জাতিভেদৰ গোড়ামি ত্যাগ কৰা, শিক্ষা বিস্তাৰৰ কাৰ্যসূচী লোৱা আদি প্ৰকৃত সংস্কাৰধৰ্মী আন্দোলন জগাই তোলাত আৰ্যসমাজ যথেষ্ট কৃতকাৰ্য হৈছিল। এই সমাজত ঠকৰালৰ পুনৰ্বিবাহৰ সম্ভাৱনা আছিল।
ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ তথা দেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁ দুই কন্যাৰ সৈতে দিল্লীলৈ ঘূৰি আহে। ইয়াত তেওঁ আৰ. পি. ঠকৰালৰ সৈতে পৰিচয় হয় আৰু ১৯৪৮ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ হয়। সৰলা যি মাটি নামেও পৰিচিত আছিল, এগৰাকী সফল মহিলা ব্যৱসায়ী আৰু চিত্ৰকৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়। তেওঁ সাজ-পাৰ পৰিচ্ছদ আৰু অলংকাৰ ডিজাইনৰ কাম আৰম্ভ কৰে। ২০০৮ চনৰ ১৫ মাৰ্চ তাৰিখে তেওঁ মৃত্যূ বৰণ কৰ।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বৈমানিক
জহা চাউল
জহা চাউল হৈছে চুটি বা মধ্যম আকাৰৰ এবিধ সুগন্ধি চাউল। অসমৰ মাটি আৰু জলবায়ু জহাধানৰ বাবে উপযোগী হোৱাৰ হেতুকে চাউলবিধ মূলতঃ অসমতেই উৎপাদিত হয়। জহা চাউলত যথেষ্ট পৰিমাণে প্ৰাকৃতিক সুগন্ধি ২-এচিটাইল-১-পাইৰ’লাইন নিহিত হৈ থকাৰ বাবে চাউলবিধ নিজস্ব গোন্ধযুক্ত হয়।
২০১৩ চনত অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে জহা চাউলক ভৌগোলিক স্বীকৃতি দিবলৈ চেন্নাইত অৱস্থিত ভৌগোলিক স্বীকৃতি পঞ্জীয়কৰ উদ্দেশ্যে এক বিতং প্ৰস্তাৱ প্ৰস্তুত কৰি উলিয়ায়। সেই বছৰৰে ছেপ্টেম্বৰত কেন্দ্ৰীয় প্ৰতিষ্ঠানটোত সৰ্থেবাৰীৰ কাঁহ-পিতলৰ শিল্প, কাৰ্বি বস্ত্ৰশিল্প আৰু গোৱালপাৰাৰ শীতল পাটী দলিচা শিল্পৰ লগতে জহা চাউলৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি বিচাৰি আবেদন পত্ৰ (ক্ৰমিক নং ৪৩৯) দাখিল কৰে। ভাৰতীয় পেটেণ্ট, ডিজাইন আৰু ট্ৰেডমাৰ্ক নিয়ন্ত্ৰকে প্ৰকাশ কৰা তথ্য মতে ২০১৫ চনৰ ৩১ মাৰ্চলৈকে জহা চাউলৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি প্ৰাৰম্ভিক পৰীক্ষণ পৰ্যায়ত আছিল। ২০১৭ চনৰ মাৰ্চ মাহত জহা চাউলে ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰে।
ইতিহাস
৪ৰ্থ শতিকাত মাধৱ কন্দলিয়ে ৰচনা কৰা সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণত খৰিকা জহাৰ উল্লেখ আছে।
উৎপাদন আৰু কৃষি পদ্ধতি
অসমৰ প্ৰায় ২০,০০০ হেক্টৰ কৃষিভূমিত জহা ধানৰ খেতি কৰা হয় আৰু ৰাজ্যখনত বছৰি প্ৰায় ৩০,০০০ মেট্ৰিক টন জহা চাউল উৎপাদিত হয়।
অসমৰ অধিকাংশ অঞ্চলত কৰা ধানখেতিৰ দৰে জহাধানৰ খেতিও দ্বি-ৰোপণ পদ্ধতিত কৰা হয়। সাধাৰণতে জেঠ-আহাৰমহীয়া কঠীয়াতলিত ছটিয়াই শাওণ-ভাদ মাহত এই কঠীয়া পথাৰত ৰোৱা হয় আৰু আঘোণ-পুহ মাহত চাপোৱা হয়। ভাৰতীয় কৃষি পদ্ধতিৰ কালভিত্তিক ভাগসমূহৰ ফালৰ পৰা (শালিধান, আহুধান, বাওধান আৰু বড়োধান) জহা ধানক শালিধানত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰি। চাউলৰ প্ৰকাৰৰ ভিত্তিত জহা এবিধ লাহিধান, অৰ্থাৎ জহা চাউলৰ পৰা জলপানো প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি।
প্ৰকাৰ
বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ জহা ধানসমূহ হৈছে এনেধৰণৰ:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:শস্য শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
কালি (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। কালি শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:
শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ
বৃন্দাৱনী বস্ত্ৰ হৈছে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ তত্ত্বাৱধানত অসমীয়া শিপিনীয়ে বৈ উলিওৱা এখন দীঘলীয়া বস্ত্ৰ। বস্ত্ৰখনত বৃন্দাবনত থাকোঁতে কৰা শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাল্যকালৰ লীলাসমূহৰ চিত্ৰসহ বৰ্ণনা কৰা আছে। প্ৰকৃত বৃন্দাৱনী বস্ত্ৰখনৰ কিছু অংশ এতিয়া লণ্ডনৰ ভিক্টোৰিয়া আৰু এলবাৰ্ট সংগ্ৰহালয়ত আৰু কিছু অংশ পেৰিছৰ গুইমেট সংগ্ৰহালয়ত (the Guimet Museum) সংৰক্ষিত হৈ আছে। বস্ত্ৰখনিত খোদিত চিত্ৰই মধ্যযুগৰ অসমীয়া শিপিনীৰ কলা-কৌশলতাৰ নিদৰ্শন দিয়ে।
অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী
অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী (Ambikagiri Raichoudhury; ১৮৮৫-১৯৬৭) কুৰি শতিকাৰ অসমৰ এজন কবি, গীতিকাৰ, গায়ক, গদ্য-লেখক, সংবাদ-সেৱী, আলোচনী সম্পাদক, সমাজ-সেৱক আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সংগ্ৰামী। ওৰে জীৱন অসম আৰু অসমীয়াৰ স্বাৰ্থৰ হকে মাত মতা আৰু জাগৰণৰ চেতনা সঞ্চাৰিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা বাবে তেওঁক অসম কেশৰী উপাধিৰে সম্বোধিত কৰা হয়। ১৯৫০ চনৰ ১১ আৰু ১২ মাৰ্চত মাৰ্ঘেৰিটাত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ একবিংশতম অধিৱেশনত ৰায়চৌধুৰীয়ে সভাপতিত্ব কৰিছিল৷ ১৯৬৫ চনত ৰায়চৌধুৰীয়ে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে।
বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ
ইতিহাস
১৬ শ শতিকাত অসমীয়া শিপিনীসকলে, মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ তত্ত্বাৱধানত, পাটকাপোৰত ভাগৱত, মহাভাৰত আৰু বিশেষকৈ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ শিশুকালক আখ্যান বিলাক ফুল বাছি চিত্ৰিত কৰিছিল এই বস্ত্ৰ ১৫৬৭ ৰ পৰা ১৫৬৯ চনৰ ভিতৰত বৈ উলিওৱা হৈছিল, তাৰপিছত ই বিভিন্ন কাৰণত ভূটান হৈ তিব্বত পায়গৈ আৰু তাৰ পৰা ইউৰোপীয় ব্যৱসায়ীসকলে এই বস্ত্ৰ উদ্ধাৰ কৰি ইউৰোপলৈ লৈ আহে। বৰ্তমান সময়ত এই বস্ত্ৰ লণ্ডনৰ ভিক্টৰিয়া এলবাৰ্ট সংগ্ৰহালয় আৰু পেৰিচৰ গুইমেট সংগ্ৰহালয়ৰ (the Guimet Museum) তত্ত্বাৱধানত আছে। কোনো কোনোৰ মতে বৃন্দাৱনী বস্ত্ৰৰ টুকুৰা এটা ১৯০৪ চন মানত লণ্ডনৰ টাইমচ কাকতৰ এজন সাংবাদিকে সংগ্ৰহ কৰি সংগ্ৰহালয়ক দান কৰে। একেধৰণৰ বস্ত্ৰৰ টুকুৰা 'ফিলাডেলফিয়া মিউজিয়াম অৱ আৰ্ট'কে ধৰি কেইবাটাও সংগ্ৰহালয়ত আছে বুলি জনা যায়।. ২০০৪ চনত, শংকৰদেৱে ১৬ শতিকাত আৰ্হি কৰা বুলি অনুমান কৰা এনে এটুকুৰা বস্ত্ৰ নিউয়ৰ্ক চহৰৰ 'অক্সন হাউচ অৱ খ্ৰীষ্টী'য়ে ১২০,০০০ ডলাৰ সংৰক্ষিত মূল্যত নীলাম কৰিছিল। এনেধৰণৰ পাটৰ কাপোৰত বৈ উলিওৱা শিল্পকৰ্ম অসমৰ আৰু ইয়াৰ দাঁতি কাষৰীয়া অঞ্চলত ১৭১৫ চন মানলৈকে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল আৰু তিব্বত আদি দেশলৈ ৰপ্তানিও কৰা হৈছিল।
বৰ্তমান ব্ৰিটি‍ছ মিউজিয়ামৰ মালিকীস্বত্বৰ অধীনত থকা এই বস্ত্ৰ ১৯০৪ চনত তিব্বতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল। এই বস্ত্ৰ চাৰে ন মিটাৰ দীঘল যদিও ইয়াক কেইবাটাও খণ্ডত বৈ উলিয়াই পিছত যোগ কৰা হৈছে, প্ৰত্যেক খণ্ডতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ লীলা চিত্ৰিত হৈছে। নানাৰঙী এই ছবিবিলাকৰ লগতে ইয়াত শংকৰদেৱ বিৰচিত এটি পদো তুলি থোৱা আছে।
অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী
শৈশৱ আৰু বংশ পৰিচয়
সৰুতেই পিতৃ বিয়োগ হোৱাত অম্বিকাগিৰি আৰু ককায়েক গিৰীশ চন্দ্ৰৰ পঢ়া-শুনাৰ ভাৰ লৈছিল মোমায়েকসকলে। বৰপেটাত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰা অম্বিকাগিৰীয়ে বৃত্তি লাভ কৰি প্ৰাইমেৰী পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হৈছিল। ১৮৯৯ খৃঃত তেওঁ তাৰাবাৰী হৈ জাহাজত গুৱাহাটীলৈ আহে আৰু গুৱাহাটীৰ সোণাৰাম হাইস্কুলত ইংৰাজী শিক্ষা লয়। পঢ়ি থাকোঁতেই তেওঁ পান বজাৰৰ বিখ্যাত ব্যায়াম বীৰ বিভৱানন্দ চৌধুৰীৰ অধীনত ব্যায়াম শিকিছিল। ১৯০০ খৃঃৰ পিছত কিছুদিন তেওঁ গৌৰীপুৰ আৰু শিৱসাগৰতো পঢ়িছিল। পিছত পুনৰ গুৱাহাটীলৈ আহে।
বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ
ইতিহাস
ভাৰতৰ কেইবাটাও চৰকাৰী সংস্থাই এই বস্ত্ৰ ভাৰতলৈ আনিবলৈ চেষ্টা চলালেও সফল হব পৰা নাই। ২০১৩ চনত অসম চৰকাৰে ব্ৰিটিছ মিউজিয়ামক এই বস্ত্ৰ প্ৰদৰ্শিত কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে যাতে কলামোদী, গৱেষক আৰু লণ্ডনত থকা অসমীয়া মূলৰ লোকসকলে এই মহান কাৰুশিল্পৰ দৰ্শন লাভ কৰিব পাৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ঐতিহ্য শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী
শৈশৱ আৰু বংশ পৰিচয়
স্কুলীয়া শিক্ষা আধাতে বিসৰ্জন দি ১৯০৪-০৫ চনৰ পৰাই তেওঁ স্বদেশী আন্দোলনত আৰু সামাজিক উন্নয়নমূলক কাম-কাজত যোগ দিছিল। আন কেইজনমান ডেকা ছাত্ৰৰ লগ লাগি তেওঁ এই সময়ছোৱাতে ইংৰাজ-বিৰোধী এনাৰ্কিষ্ট দল গঠন কৰি দীঘলী পুখুৰীৰ উত্তৰ পাৰে থকা ইংৰাজ চাহাবৰ ক্লাৱ ঘৰত অগ্নিসংযোগ কৰিছিল। সৰস্বতী পূজাৰ সময়ত একে ৰাতিতে বন্দিনী ভাৰত মাতা নামে এখন নাটক লিখি কলেজিয়েট স্কুলত পূজাৰ দিনা মঞ্চস্থ কৰিছিল। নাটকখনে দৰ্শকৰ মাজত মৃদু উত্তেজনাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। পিছত পুলিচে এইখন বাজেয়াপ্ত কৰে। উগ্ৰবাদী কৰ্ম-কাণ্ডত জড়িত হোৱাৰ সময়ত অম্বিকাগিৰিয়ে দীঘাই কলিতালৈ নাম সলাইছিল। তেওঁক ইংৰাজ চৰকাৰে ১৯০৭ চনৰপৰা ১৯১৫ চনলৈ বৰপেটাত নজৰবন্দী কৰি ৰাখে। নজৰবন্দী হৈ থকা সময়ছোৱাতে তেওঁ বীণা, তুমি, অনুভূতি আদি কবিতা সংকলনৰ কবিতাসমূহ লিখে।
ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক জীৱন
বৰপেটাত থকা কালছোৱাত অম্বিকাগিৰিয়ে ৰাজনৈতিক কাৰ্যাৱলী পৰিহাৰ কৰি বৰপেটাৰ সমাজ জীৱনলৈ চাই কিছুমান সামাজিক সংগঠনমূলক আৰু সাহিত্য-সংস্কৃতিমূলক কামত আত্মনিয়োগ কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য আছিল- দুখীয়া ছাত্ৰৰ পঢ়া-শুনাৰ সুবিধাৰ্থে পুঁজি গঠন, থলুৱা ঢুলীয়া চাৰ্কাচৰ সংশোধিত ৰূপত “শংকৰদেৱ চাৰ্কাচ” গঠন, অসমীয়া লোকগীত আৰু বৰগীত চৰ্চাৰ বাবে মানুহক উৎসাহিত কৰা ইত্যাদি। তদুপৰি তেওঁ বৰপেটাৰ সমাজ জীৱনৰ পৰা বঙলা যাত্ৰা নাটৰ প্ৰভাৱ লোপ কৰাত প্ৰভূত অৰিহণা যোগায়।
১৯১৫ চনত ডিব্ৰুগড়লৈ গৈ অম্বিকাগিৰিয়ে ৰে'ল বিভাগত টাইপিষ্ট, সংগীত শিক্ষক আদি হিচাপে কৰ্মৰত হোৱাৰ উপৰিও হৰেকৃষ্ণ দাসৰ সৈতে আসাম বান্ধৱ নামৰ সাহিত্য আলোচনীখনৰ সাহিত্য সম্পাদক ৰূপে কাম কৰে। তাৰ পিছৰ কালছোৱাত তেওঁৰ সৰহভাগ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক চিন্তাধাৰা নিজে ছপাই উলিওৱা চেতনাৰ সম্পাদকীয় ৰূপেই প্ৰকাশ পাইছিল। ইয়াৰ লগতে ডেকা অসম নামৰ আলোচনীৰো তেওঁ সম্পাদক আছিল।  অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত কাৰাবাসত ভোগা শাস্তিৰ অভিজ্ঞতাৰে তেওঁ তই ভাঙিব লাগিব শিল, ধৰ ঝাৰু ধৰ ভাই, কি দেখাবি ভয় কাৰাগাৰ আদি  সংগ্ৰামী উদ্দীপনাৰ গীত ৰচনা কৰে, যিবোৰে আন সংগ্ৰামীসকলক যথেষ্ট অনুপ্ৰেৰণা যোগায়। ১৯৩০ চনৰ আন্দোলনত অম্বিকাগিৰিয়ে পুনৰ কাৰাবাস খাটে। সেই সময়ৰ কংগ্ৰেছৰ সাংগঠনিক কাৰ্যৰ বাবে তেওঁ ‘ডিক্টেটৰ’ নিয়োজিত হৈছিল। ৰাজনৈতিক দিশত তেওঁ মহাত্মা গান্ধীৰ অনুগামী এজন নিভাঁজ দেশপ্ৰেমিক আহিল। যি ক্ষেত্ৰত কংগ্ৰেছৰ নেতাসকলে আন্দোলনৰ সময়ছোৱাত বিবিধ দিশৰ পৰা অসমীয়া জাতি সত্ত্বাক হেঁচা মাৰি ধৰিব বিচৰা বহিৰাগতৰ সমাগম, অসমৰ খেতিৰ মাটিৰ ওপৰত পমুৱাৰ বে-দখল, চাকৰি-ব্যৱসায় আদি ক্ষেত্ৰৰ পৰা অসমীয়াৰ অধিকাৰ সংকোচন ইত্যাদি প্ৰশ্নৰ প্ৰতি মনোযোগ কমকৈ দিছিল সেই ক্ষেত্ৰত অসম আৰু অসমীয়াৰ ভৱিষ্যতলৈ লক্ষ্য কৰি অম্বিকাগিৰিয়ে কংগ্ৰেছৰ লগত সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰিও “অসমীয়াৰ অধিকাৰ আৰু স্বাৰ্থ সংৰক্ষণী সভা”, “অসম জাতীয় মহাসভা”, আৰু অসম শিক্ষা প্ৰচাৰ সমিতি আদি স্থাপন কৰিছিল আৰু অসমীয়া জাতিৰ মৰ্যাদা ৰক্ষাৰ বাবে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। স্বদেশী আন্দোলনৰ সময়ত তেওঁ "সেৱা সংঘ" নামৰ এটা বিপ্লৱী সংগঠনৰ জন্ম দিছিল ইয়াৰ উপৰি তেওঁ স্বদেশী কিনক সংঘ খুলি নিজে মায়াবিনী কেমিকেল ৱৰ্কছ নামৰ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান পাতি অম্বিকাগিৰিয়ে অসমীয়া সমাজক অৰ্থনৈতিকভাৱে আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ পথ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল। নিজৰ মতবাদ ৰাইজৰ মাজত প্ৰকাশ কৰিবলৈ তেওঁ ডেকা-ডেকেৰীৰ বেদ, আহুতি আদি পুথি ৰচনা কৰিছিল। ১৯৪৬-৪৭ চনত অসমক পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ আশংকাৰ সময়ত জাতি ৰক্ষাৰ উদ্দেশ্যেৰে অসমীয়া হিন্দু-মুছলমানৰ ঐক্যবদ্ধ প্ৰচেষ্টাৰে সংগঠিত কৰিছিল অসম আত্মৰক্ষী বাহিনী। আনহাতে সমষ্টি গঠনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ জনাই আমৰণ অনশনৰ সংকল্প ঘোষণা কৰিছিল । ১৯৬০ চনৰ ভাষা আন্দোলনৰ সময়ত, চৰকাৰে অসমীয়া ভাষাক ৰাজ্যভাষা ৰূপে ঘোষণা কৰিবলৈ  ইতস্ততঃ বোধ কৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত, অসম চৰকাৰে তেওঁক দিয়া “সাহিত্যিক পেঞ্চন” তেওঁ বৰ্জন কৰিছিল।
সাহিত্যিক জীৱন
১৯৬৭ চনৰ ২ জানুৱাৰীৰ সন্ধিয়া ৬ বাজি ৪৫ মিনিটত, ৮২ বছৰ বয়সত অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰিয়ে মৃত্যুবৰণ কৰে। ৩ জানুৱাৰীৰ দিনৰ ১ বাজি ৩০ মিনিটত শিলপুখুৰীৰ নৱগ্ৰহ শ্মশানত তেওঁৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন হয়।
ইংৰাজী
(প্ৰথমখন কাৰাবাসত থকাৰ সময়ত লিখা গীতৰ পুথি, দ্বিতীয়খন জগতৰ শেষ আদৰ্শ আৰু বিশ্ব শান্তি স্থাপনৰ পথ শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধৰ ইংৰাজী ভাষান্তৰ)
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া
চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়া (১৯২৭-২০০৬) অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এজন গল্পকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক আছিল। ছাত্ৰাৱস্থাতে তেখেতে ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত যোগ দি কাৰাৰূদ্ধ হৈছিল। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিষয়ত এম.এ. শ‍ইকীয়াই সাংবাদিকতাক বৃত্তি হিচাপে গ্ৰহণ কৰি কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। এখন অসমীয়া তিনিদিনীয়া আৰু এখন দৈনিক কাকতৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-সম্পাদক চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াই অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সচিব হিচাপে সফলতাৰে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। "মহাৰথী" উপন্যাসৰ বাবে তেখেতে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে আৰু ২০০২ চনত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটাও লাভ কৰে। অসমীয়া সাহিত্যৰ ধাৰাবাহিক প্ৰবাহ ৰক্ষা কৰি চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াই "অসমীয়া", "প্ৰকাশ" আৰু "গৰীয়সী" কাকতৰ সম্পাদনাৰে মৃত্যু পৰ্যন্ত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰি যায়। তেখেতে ১৯৯৯ আৰু ২০০০ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ পদো অলংকৃত কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি
মহাকালী
মহাকালী (Mahakali, महाकाली) হৈছে সময়, মৃত্যু আৰু বিনাশৰ হিন্দু মাতৃ দেৱী। তেওঁ বাস্তৱতা আৰু অস্তিত্বৰ দেৱতা মহাকালৰ সহধৰ্মী। সংস্কৃতত মহাকালী হৈছে মহাকালৰ (শিৱৰ এটি ৰূপ, যাক মৃত্যু বুলিও কল্পনা কৰা হয়) স্ত্ৰীলিঙ্গ ৰূপ। দেৱী কালী বা তেওঁৰ অন্য সকলো ৰূপেই হৈছে মহাকালীৰ বিভিন্ন ৰূপ।
অৰ্থ
বিভিন্ন পৌৰণিক তথা তান্ত্ৰিক হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থত (শাস্ত্ৰ) মহাকালীৰ উল্লেখ আছে। এই সকলোবোৰ গ্ৰন্থতে তেওঁ বিভিন্নধৰণে আদি শক্তি-দেৱী দুৰ্গা হিচাপে চিত্ৰিত হৈ আছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁক মহাবিশ্বৰ প্ৰাথমিক শক্তি তথা চূড়ান্ত বাস্তৱতাৰ দেৱীৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। উক্ত বিশ্বাস অনুযায়ী তেওঁ ব্ৰহ্মাৰ সৈতে অভিন্ন। ইয়াৰ লগতে তেওঁ প্ৰকৃতি (নাৰী) বা বিশ্ব হিচাপে পৰিচিত হয় যি পুৰুষ চেতনাৰ বিপৰীত। আকৌ, সংখ্যা দৰ্শনত, তেওঁক মহাদেৱী দুৰ্গাৰ তিনিটা ৰূপৰ ভিতৰত এটা হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। এই ব্যাখ্যাত, মহাকালীয়ে তমস বা জড়তাৰ শক্তিক উপস্থাপন কৰে। শক্তিবাদৰ (হিন্দু ধৰ্মৰ যি শাখাত দেৱী দুৰ্গাক অন্যান্য দেৱদেৱীৰ মাজত সৰ্বোচ্চ স্থান দিয়া হয়) মূল গ্ৰন্থ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয় দেৱীমাহাত্ম্যম্ ("দেৱীৰ মাহাত্ম্য") -ক। ইয়াত সকলো দেৱ দেৱীৰ প্ৰধান হিচাপে ত্ৰিদেৱীক (মহাসৰস্বতী, মহালক্ষ্মী আৰু মহাকালী) বিবেচনা কৰা হয়। ইয়াৰে তিনজনৰ ভিতৰত মহাকালীক প্ৰথম পৰ্বত নিৰ্ধাৰিত কৰা হয়। তেওঁক এক বিমূৰ্ত শক্তি আৰু বিষ্ণুৰ যোগনিদ্ৰা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। যেতিয়া ব্ৰহ্মাই তেওঁক অনুৰোধ কৰে, তেতিয়া তেওঁ বিষ্ণুৰ পৰা উত্থিত হৈছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ মধু-কৈতাভ নামৰ অসুৰক বধ কৰিছিল। তেওঁ সময়ৰ দেৱী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
চাইপ্ৰাছৰ নাৰী
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত হোৱা পৰিৱৰ্তনৰ ফলত চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকলে বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হৈছিল, কিয়নো তেওঁলোকে শিক্ষাৰ সুবিধা লাভ কৰিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় কৰ্মশক্তিত তেওঁলোকৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পাইছিল। চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকলে কেৱল শিক্ষা আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰৰ ক্ষেত্ৰতে নহয়, অধিক মহিলাই ৰাজনৈতিক পদবীও গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
আনকি নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে চাইপ্ৰ'ছৰ মহিলাসকল পৰিয়ালৰ সন্মান সুৰক্ষিত কৰাৰ আশাত জড়িত হৈ পৰিছিল। পৰম্পৰা অনুসৰি এগৰাকী নাৰীৰ কৰ্তব্য আছিল যৌন অবিনয়ৰ সকলো সমালোচনাৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰা।
চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকলৰ ভূমিকা বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি পৰিৱৰ্তিত হৈছে। আগতে চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকলৰ প্ৰধান আশা আছিল বিয়া হৈ সন্তান জন্ম দিয়া। তেওঁলোকৰ স্কুলীয়া শিক্ষা কম বা ক'বলৈ গ'লে নাছিলেই, আনহাতে বহু মহিলাই ঘৰৰ বাহিৰত কাম কৰা নাছিল। চাইপ্ৰাছৰ এগৰাকী মহিলাক যদি আপুনি সোধে যে, তেওঁৰ সামাজিক ভূমিকা পুৰুষতকৈ পৃথক নেকি, তেন্তে তেওঁলোকৰ বহুতৰে মতানৈক্য হ’ব। আজি চাইপ্ৰাছৰ বহু মহিলাই ঘৰৰ বাহিৰত চাকৰি কৰি উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰে। লিংগ সামাজিকৰণৰ বাবে চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকলে নিজৰ লক্ষ্য আৰু সফলতা নিজৰ মাজতে ৰাখে বুলি জনা যায়।
২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে প্ৰাথমিক শিক্ষাত নামভৰ্তি কৰা ছোৱালী আৰু ল'ৰাৰ অনুপাত একৰ পৰা তিনিজন আছিল। ১৯৪৩ চনলৈকে চাইপ্ৰ'ছৰ প্ৰায় ৮০ শতাংশ ছোৱালীয়ে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়িছিল। ১৯৬০ চনত যেতিয়া প্ৰাথমিক শিক্ষা বাধ্যতামূলক কৰা হয়, তেতিয়া দুয়োটা লিংগক সমানে নামভৰ্তি কৰা হয়। ১৯৮০ চনৰ ভিতৰত মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাসকলৰ ভিতৰত ৪৫ শতাংশ ছোৱালী আছিল। ১৯৬০ চনৰ মাজভাগৰ পিছতহে মহিলাসকলে সাধাৰণতে চাইপ্ৰাছ এৰি উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৮০ চনত বিদেশত অধ্যয়ন কৰাসকলৰ ভিতৰত প্ৰায় ৩২ শতাংশ মহিলা আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
ধৃতৰাষ্ট্ৰ
মহাভাৰতত ধৃতৰাষ্ট্ৰ (धृतराष्ट्र, dhṛtarāshtra; lit. "a good king" ) হ'ল হস্তিনাপুৰৰ ৰজা তথা দুৰ্যোধনৰ পিতৃ। গান্ধাৰৰ ৰাজকুমাৰী গান্ধাৰী হ'ল তেখেতৰ পত্নী। তেওঁ জন্মান্ধ আছিল আৰু এশ এটা সন্তানৰ (এজনী জীয়ৰী) পিতৃ আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
লাই-ফাই
লাই-ফাই (Li-Fi বা Light Fidelity) ৱাই-ফাইৰ দৰে এক দ্বিদিশীয়, উচ্চ গতিৰ সম্পূৰ্ণ নে'টৱৰ্ক সংযোজিত তাঁৰহীন যোগাযোগ প্ৰযুক্তি। প্ৰফেচাৰ হেলণ্ড হাছে নাম উদ্ভাৱন কৰা লাই-ফাই আলোকীয় তাঁৰহীন যোগাযোগ (optical wireless communications)ৰ এটা উপ-সংহতি। ই ৰেডিঅ' ফ্ৰিকুৱেঞ্চীৰ (ৱাই-ফাই বা চেলুলাৰ নে'টৱৰ্ক) পৰিপূৰক হিচাপে কাম কৰাৰ লগতে তথ্য সৰবৰাহত (data broadcasting) কামত আহিব পাৰে। প্ৰতি ছেকেণ্ডত ২২৪ গিগাবাইট পৰ্যন্ত গতিৰে ই ৱাই-ফাইতকৈ প্ৰায় ১০০ গুণ ক্ষিপ্ৰ।
ৰেডিঅ' ফ্ৰিকুৱেঞ্চী তৰংগৰ বিপৰীতে তাঁৰহীন এই প্ৰযুক্তিত দৃশ্যমান পোহৰ যোগাযোগ বা অৱলোহিত আৰু প্ৰায় অতিবেঙুণী ব্যৱহাৰ হয়। আলোকীয় তাঁৰহীন যোগাযোগৰ এই অংশই বহু তথ্য বহন কৰিব পাৰে আৰু RF-bandwidth limitationsৰ অসুবিধা দূৰ কৰাৰ বাবে ই সহায়ক হ'ব। <!--
Technology details
This OWC technology uses light from light-emitting diodes (LEDs) as a medium to deliver networked, mobile, high-speed communication in a similar manner to Wi-Fi. The Li-Fi market is projected to have a compound annual growth rate of 82% from 2013 to 2018 and to be worth over $6 billion per year by 2018.
Visible light communications (VLC) works by switching the current to the LEDs off and on at a very high rate, too quick to be noticed by the human eye. Although Li-Fi LEDs would have to be kept on to transmit data, they could be dimmed to below human visibility while still emitting enough light to carry data. The light waves cannot penetrate walls which makes a much shorter range, though more secure from hacking, relative to Wi-Fi. Direct line of sight isn't necessary for Li-Fi to transmit a signal; light reflected off the walls can achieve 70 Mbit/s.
Li-Fi has the advantage of being useful in electromagnetic sensitive areas such as in aircraft cabins, hospitals and nuclear power plants without causing electromagnetic interference. Both Wi-Fi and Li-Fi transmit data over the electromagnetic spectrum, but whereas Wi-Fi utilizes radio waves, Li-Fi uses visible light. While the US Federal Communications Commission has warned of a potential spectrum crisis because Wi-Fi is close to full capacity, Li-Fi has almost no limitations on capacity. The visible light spectrum is 10,000 times larger than the entire radio frequency spectrum. Researchers have reached data rates of over 10 Gbit/s, which is much faster than typical fast broadband in 2013. Li-Fi is expected to be ten times cheaper than Wi-Fi. Short range, low reliability and high installation costs are the potential downsides.
PureLiFi demonstrated the first commercially available Li-Fi system, the Li-1st, at the 2014 Mobile World Congress in Barcelona.
Bg-Fi is a Li-Fi system consisting of an application for a mobile device, and a simple consumer product, like an IoT (Internet of Things) device, with color sensor, microcontroller, and embedded software. Light from the mobile device display communicates to the color sensor on the consumer product, which converts the light into digital information. Light emitting diodes enable the consumer product to communicate synchronously with the mobile device. -->
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কম্পিউটাৰ নে'টৱৰ্কিং শ্ৰেণী:পোখালি (কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান)
প্ৰবীণা শইকীয়া
প্ৰবীণা শইকীয়া (ইংৰাজী: Prabina Saikia) (১৯৩৬-১৯৯৯) অসমীয়া সাহিত্যৰ স্বৰাজোত্তৰ কালৰ এগৰাকী বিশিষ্ট লেখিকা। কবি, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু অনুবাদক হিচাপে তেখেতে অসমীয়া সাহিত্যলৈ অৱদান আগবঢ়াইছে। তিনিচুকীয়াত জন্ম গ্ৰহণ কৰা প্ৰবীণা শইকীয়াৰ দেউতাক নন্দেশ্বৰ দাস আৰু মাতৃৰ নাম ৰত্নেশ্বৰী মহন্ত।
সাহিত্য-চৰ্চা
ৰামধেনু (আলোচনী)ৰ পাতত আত্মপ্ৰকাশ কৰা লেখিকাগৰাকীয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত মণিদীপ, অসমীয়া, প্ৰকাশ (আলোচনী) আদি আলোচনীৰ পাতত সাহিত্য চৰ্চা কৰে। তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্য-কৰ্মসমূহ হল-
ব্যক্তিগত জীৱন
অসম বাতৰি, প্ৰকাশ, গৰীয়সী আদি কাকতৰ সম্পাদক, বিশিষ্ট লেখক চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াৰ সৈতে ১৯৫৮ চনত বিবাহ সম্পন্ন হয়। এইগৰাকী সাহিত্যিৰ স্মৃতিত প্ৰবীণা শ‍ইকীয়া বঁটা প্ৰদান কৰি অহা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
নিৰ্বাচিত সমালোচনা
নিৰ্বাচিত সমালোচনা (Nirbachit Samalochana) হৈছে অসমৰ সমালোচক-সাহিত্যিক ড০ হীৰেন গোহাঁইৰ দ্বাৰা লিখিত আৰু অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ দ্বাৰা সংকলিত এখনি সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ ভাষা অসমীয়া৷ ২১ টা ভিন্নধৰ্মী বিষয়ত আলোকপাত কৰা গ্ৰন্থখনত লেখকে অসমৰ কলা-সাহিত্য আৰু সাংস্কৃতিক জগতৰ বহুকেইগৰাকী লেখত ল'বলগীয়া ব্যক্তিৰ কৰ্মৰাজিৰ আলোচনা আগবঢ়াইছে৷ গ্ৰন্থখন পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছিল ২০০৭ চনৰ ডিচেম্বৰত৷
সমালোচকৰ চমু পৰিচয়
হীৰেন গোহাঁই (Hiren Gohain; জন্ম: ১৯৩৯) অসমীয়া আৰু ইংৰাজী সাহিত্যৰ এগৰাকী সাহিত্যিক আৰু সমালোচক। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ এগৰাকী কবি, সাংবাদিক, শিক্ষাবিদ আৰু শিক্ষক। তেওঁ ১৯৩৯ চনত অসমৰ গোলাঘাট চহৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। গোহাঁইৰ পিতৃ মহেন্দ্ৰনাথ গোহাঁই আৰু মাতৃ শৰৎকুমাৰী গোহাঁই। মহেন্দ্ৰ নাথ গোহাঁই শিক্ষক আছিল। তেওঁ পূৰ্বে গুৱাহাটী আৰু বৰপেটা জিলাৰ বিদ্যালয়সমূহৰ পৰিদৰ্শক আছিল আৰু অৱসৰৰ পাছত আৰ্য বিদ্যাপীঠত অধ্যক্ষৰূপে কাম কৰিছিল। অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা" শীৰ্ষক গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৮৯ চনত ড॰ হীৰেন গোহাঁইক সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। উল্লিখিত গ্ৰন্থখন ১৯৮৭ চনৰ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী মাহত প্ৰকাশ পাইছিল।
গ্ৰন্থৰ বিষয়বস্তু
বিশেষ গ্ৰন্থখনত লেখক-সমালোচক ড০ হীৰেন গোহাঁয়ে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, দেৱকান্ত বৰুৱা, অজিৎ বৰুৱা, বিষ্ণু ৰাভাৰ সাহিত্য আৰু কৰ্মৰাজিৰ অৱলোকন কৰাৰ উপৰি অসমৰ প্ৰেক্ষাপটত বুৰঞ্জী-লিখনৰ সমস্যা, সমালোচনাৰ নতুন পৰিসৰ আদিৰ দৰে বহুমাত্ৰিক বিষয়তো নিজৰ চিন্তা ব্যক্ত কৰিছে৷ গ্ৰন্থৰ শেষৰখন ৰচনা কিয় লিখোঁত লেখকগৰাকীয়ে কৈছে যে-'...মই মোৰ লেখাৰ উপযুক্ত পাঠক বিচাৰিয়েই লিখোঁ৷ তেনে পাঠকেই জীয়াই ৰাখে মোৰ লেখকসত্তা৷ গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট আলোচনাসমূহ লেখকৰ দ্বাৰা ইতিপূৰ্বে অসমৰ একাংশ কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশিত৷ কিছুমান আলোচনা প্ৰকাশ-কাল চল্লিছ-পঞ্চাছ বছৰ পুৰণি৷ পাতনিৰ আৰম্ভণিতে সমালোচকগৰাকীয়ে মন্তব্য কৰিছে যে-নিৰ্বাচিত বিশেষ কোনো ৰীতি অনুসৰণ কৰা হোৱা নাই৷ আমাৰ পৰিচিত-অপৰিচিত ৰচনা মিহলাই পাঠকক আমাৰ চিন্তা আৰু সমালোচনা পদ্ধতিৰ এটা স্পষ্ট আভাস দিবলৈ বিচৰা হৈছে৷ বিভিন্ন সময়ত লিখা ৰচনাসমূহৰ মাজত কিছু পাৰ্থক্য আৰু আনকি মতভেদো আছে৷ দুখনমান ৰচনাৰ মাজত সময়ৰ ব্যৱধান চল্লিছ বছৰ৷
গ্ৰন্থখন লেখকে শোণিত বিজয় দাসলৈ উছৰ্গা কৰিছে৷
(১) জ্যোতিপ্ৰসাদ, শিল্পী আৰু সংস্কৃতি
(২) জ্যোতিপ্ৰসাদ,জীৱন আৰু জগৎ
(৩) জ্যোতিপ্ৰসাদৰ এটা কবিতাৰ সন্দৰ্ভত
(৪) উপন্যাসত ৰবীন্দ্ৰনাথৰ মানৱদৰ্শন
(৬) ৰবীন্দ্ৰমানসত বিজ্ঞান আৰু মানৱতা
(৭) ঐতিহ্য আৰু 'জীৱনৰ বাটত'
(৮) অসমীয়া কবিতাৰ বিকাশৰ বেজবৰুৱাৰ স্থান
(১০) দেৱকান্ত বৰুৱাৰ কাব্যৰ বিষয়ে দুআষাৰ
(১১) অজিৎ বৰুৱা: কবিসত্তা আৰু ব্যক্তিসত্তা
(১২) মহিম বৰাৰ গল্প
(১৩) হেম বৰুৱাৰ কবিতা
(১৪) বিষ্ণুৰাভা ৰচনাৱলী
(১৫) আদি ঊনবিংশ শতাব্দীৰ অসমৰ নৱযুগৰ ওপৰত বঙালী প্ৰভাৱ
(১৬) অসমৰ বুৰঞ্জী ৰচনাৰ কেতবোৰ সমস্যা
(১৭) প্ৰকৃতি, জীৱনানন্দ আৰু বিভূতিভূষণ
(১৮) সমালোচনাৰ নতুন কক্ষপথ আৰু ভাৰত
(১৯) শংকৰী ঐতিহ্য আৰু গণতন্ত্ৰ: এটি সমালোচনামূলক বিচাৰ
(২০) অংকীয়া নাট আৰু শংকৰদেৱৰ মৌলিকতা
জামাতিয়া সম্প্ৰদায়
অৰ্থনীতি আৰু অৰ্থব্যৱস্থা
অৰ্থনৈতিক ভাবে জামাতিয়া সম্প্ৰদায় ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যখনৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল। বৰ্তমান শিক্ষিত যুৱক-যুৱতীয়ে অবশ্যে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ অধীনত ৰাজ্যতো চাকৰি কৰে। অতি ভিতৰুৱা গাওঁৰ মানুহে বাঁহ-বেতৰ কাম কৰিও স্বাৱলম্বী হোৱা দেখা যায়।
জামাতিয়া সংস্কৃতি
ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰায় সকলোবোৰ উৎসৱেই জামাতিয়া লোকসকলে পালন কৰে। জামাতিয়া সকলে বিশেষকৈ গৰিয়া মৌতাই উৎসৱ পালন কৰে। তাৰোপৰি জামাতিয়া জনগোষ্ঠীয়ে মৌতাই কটৰ, তিমা আৰু বাকি হিন্দু ধৰ্মৰ সকলো দেৱতাৰেই পুজা কৰে। পৰীক্ষিত জামাতিয়াৰ বিদ্ৰোহৰ পিছৰ পৰা তেওঁলোকে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম গ্ৰহন কৰে আৰু ৰাগিয়াল বস্তু সেৱন তথা গাহৰি, ছাগলী, কুকুৰা আদিৰ মাংস ভক্ষণ বন্ধ কৰি দিয়ে।
শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰা শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
নিৰ্বাচিত সমালোচনা
গ্ৰন্থৰ বিষয়বস্তু
(২১) কিয় লিখোঁ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সমালোচনা শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
বিয়ছ পদ্ধতি
বিয়ছ পদ্ধতি বা Brain's electrical oscillation signature (BEOS) হৈছে কোনো অপৰাধৰ লগত জড়িত বুলি সন্দেহ কৰা ব্যক্তিৰ মনৰ খবৰ উদ্ধাৰ কৰা এক পদ্ধতি। ব্যক্তি এজনৰ মগজুৰ পৰা বিকিৰিত হোৱা EEG তৰংগৰ দ্বাৰা মগজুৰ সক্ৰিয়তা লিপিবদ্ধ কৰি ব্যক্তিজন অপৰাধৰ লগত জড়িত হৈ আছেনে নাই তাৰ বিশ্লেষণ এই পদ্ধতিৰ দ্বাৰা কৰা হয়।
এই বিয়ছ পদ্ধতি সম্পূৰ্ণ বাহ্যিক (Non invasive) আৰু বিজ্ঞানসন্মত । এই পদ্ধতিত কোনো ঔষধৰ প্ৰয়োগ কৰা নহয় আৰু সন্দেহজনক ব্যক্তিগৰাকীক কোনো পৰীক্ষকে প্ৰশ্ন সুধি বিভ্ৰান্ত বা ব্যতিব্যস্ত কৰিব নোৱাৰে।
ইতিহাস
চম্পাদি ৰমন মুকুন্দন (C R Mukundan) নামৰ এগৰাকী ভাৰতীয় স্নায়ুবিজ্ঞানীয়ে এই পদ্ধতিৰ উদ্ভাৱন কৰে। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় মানসিক স্বাস্থ্য আৰু স্নায়বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান (বাংগালোৰ)ৰ অধ্যাপক আৰু মূৰব্বী আছিল। TIFAC-DFS ৰ এক প্ৰজেক্ট 'Normative Data for Brain Electrical Activation Profiling' ৰ গৱেষণাপৰামৰ্শদাতা হিচাপে থাকোঁ‌তে তেওঁ এই পদ্ধতিৰ বিকাশ কৰে।
সূত্ৰ
সাৰ পাই থকা সময়ত মানুহৰ মস্তিষ্কই বিভিন্ন পদ্ধতিৰে লাখ লাখ তথ্য বা সংকেত আহৰণ কৰে । এই তথ্য বা সংকেতসমূহ স্থান-কালৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি মগজুৰ ভিন্ন স্থানত সংৰক্ষণ হৈ থাকে আৰু মানুহৰ মগজুৰ এক বৃহৎ অংশই এই তথ্য বা সংকেতসমূহৰ বিশ্লেষণ কৰি থাকে। ঘটনা এটাৰ লগত প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে জড়িত থকাৰ ক্ষেত্ৰত মানুহৰ মগজুৱে বেলেগে বেলগে প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱায়। মানুহে জীৱনত নিজে কৰা কামবোৰৰ স্মৃতি মগজুত সঞ্চিত হৈ থাকে । ব্যক্তি এজনে যেতিয়া কোনো এটা ঘটনা বা অপৰাধৰ বিষয়ে মুখেৰে একো ক'ব নোখোজে তেতিয়া সেই ঘটনাৰ কথাবোৰ ছবি বা শব্দৰ যোগেদি তেওঁ স্মৰণ কৰাই দিয়া হয়। এনে কৰিলে তেওঁৰ মগজুত সোমাই থকা কৃতকৰ্মৰ অভিজ্ঞতাসমূহ (Experiential knowledge) সক্ৰিয় হৈ উঠে আৰু মগজুৰ পৰা EEG তৰংগ বিকিৰিত হ'বলৈ ধৰে। মগজুৰ পৰা এইদৰে বিকিৰিত হোৱা EEG তৰংগবোৰ কিছুমান ইলেক্ট্ৰডৰ জৰিয়তে সংগ্ৰহ কৰি কম্পিউটাৰত লিপিবদ্ধ কৰা হয় আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত এইবোৰ বিশ্লেষণ কৰি ব্যক্তিজনে অপৰাধটো কৰিছিলেনে নাই জানিব পৰা যায় আনহাতে ঘটনাটোৰ লগত ব্যক্তিজন জড়িত হৈ নাথাকিলে মগজুৱে কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া নেদেখুৱায়।
পদ্ধতি
এই পদ্ধতিত ব্যক্তিগৰাকীক অপৰাধৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন সোধা নহয়। অপৰাধ কৰা নকৰাৰ সম্পৰ্কত ব্যক্তিজনে মুখেৰে কোনো উত্তৰ দিয়াৰো প্ৰয়োজন নাই। কম্পিউটাৰ স্ক্ৰীণৰ সন্মুখত প্ৰথমে ঘটনাটো স্মৰণ কৰাই দিয়া কিছুমান ছবি বা ভিডিঅ' ক্লিপ প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।তাৰপাছত সমগ্ৰ ঘটনাটো ব্যক্তিজনে সংঘটিত কৰা বুলি সন্দেহ কৰা কামবোৰৰ ভিত্তিত যুগুতোৱা কিছুমান চুটি চুটি বাক্যাংশ প্ৰথম পুৰুষত (First Person) ব্যক্তিজনৰ সন্মুখত একাদিক্ৰমে বজাই শুনোৱা হয়। ঘটনা সম্পৰ্কে যুগুতাই উলিওৱা বাক্যবোৰক প্ৰব (probe) বুলি কোৱা হয়। এই প্ৰববোৰ শুনি থাকোঁ‌তে ইয়াৰে যিবোৰ কাম ব্যক্তিজনে কৰিছিল সেইবোৰৰ সময়ত তেওঁৰ মগজু সক্ৰিয় হৈ উঠি EEG তৰংগ বিকিৰণ কৰি যাব।
ব্যক্তিগৰাকীক ৩২ ডাল ইলেক্ট্ৰডযুক্ত এটা টুপী পিন্ধাই দিয়া হয় । ইয়াৰে ২ ডাল ইলেকট্ৰড কাণৰলতিত আৰু বাকীখিনি মূৰৰ অংশত থাকে। ইয়াত ধৰা পৰা EEG তৰংগবোৰ সংযোজিত কেবলৰ দ্বাৰা কম্পিউটাৰত লিপিবদ্ধ হৈ গৈ থাকে।
এই পৰীক্ষাৰ প্ৰতিবেদন ব্যক্তিজনৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। এই পৰীক্ষাৰ ভিত্তিত পোৱা তথ্যবোৰৰ যোগেদি সাক্ষ্য-প্ৰমাণবোৰ সংগ্ৰহ কৰি বিচাৰৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সেয়েহে এই পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা আইনৰ ২০(৩) ধাৰা (যি ধাৰামতে কোনো ব্যক্তিকে নিজৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষ্য দিবলৈ বাধ্য কৰিব নোৱাৰি।) ভংগ কৰা নহয়।কেৱল ব্যক্তিজনে পৰীক্ষাৰ বাবে সন্মতি জনাব লাগে। সন্মতি প্ৰদান নকৰা কাৰ্যই ব্যক্তিজনক দোষী হোৱাটোকে প্ৰমাণিত কৰিব, কিয়নো তেওঁ যদি ঘটনাত জড়িত নাছিল সেই কথাও যিহেতু পৰীক্ষাত ওলাই পৰিব।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বিজ্ঞান
চলচ্চিত্ৰৰ ৰসাস্বাদন
চলচ্চিত্ৰৰ ৰসাস্বাদন (Chalachitrar Rakhachadan) হৈছে অসমৰ লেখক আৰু চলচ্চিত্ৰ সমালোচক উৎপল দত্তৰ দ্বাৰা লিখিত আৰু পূৰ্বায়ণ প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা সংকলিত এখনি সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ ভাষা অসমীয়া৷ মূলতঃ চলচ্চিত্ৰৰ কাৰিকৰী ভাষাৰ বিভিন্ন দিশ সম্পৰ্কে আলোকপাত কৰি যুগুত কৰা এই গ্ৰন্থখনত মুঠতে দহটা প্ৰবন্ধ আছে৷ গ্ৰন্থখন পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হৈছিল ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত৷
গ্ৰন্থৰ নেপথ্য
গুৱাহাটীৰ কটন কলেজ, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাংবাদিকতা বিভাগকে প্ৰমুখ্য কৰি অসমৰ ভালেমান শিক্ষানুষ্ঠানত লেখক-সমালোচক উৎপল দত্তক চলচ্চিত্ৰৰ বিভিন্ন দিশ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাই থকা হৈছিল৷ সেই ভাষণবোৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ উৎপল দত্তই নিজাকৈ কিছুমান লেখা যুগুতাবলগীয়া হৈছিল৷ তেনেধৰণৰ লেখা আৰু পৰিয়ালবৰ্গ তথা আত্মীয়ৰ পৰামৰ্শ মানি দত্তই উক্ত গ্ৰন্থখন লিখিবলৈ প্ৰেৰণা পায়৷ গ্ৰন্থখন লিখিবলৈ তেখেতক প্ৰয়োজন হয় প্ৰায় তিনি বছৰ৷ গ্ৰন্থখন কলেজীয়া ছাত্ৰৰ পঠন-উপযোগী হোৱাকৈ লিখি উলিওৱা হৈছে৷ উল্লেখ্য যে, লেখকৰ মতে-এইখন চলচ্চিত্ৰৰ ৰসাস্বাদন সম্পৰ্কীয় প্ৰাথমিক কিতাপ৷ গ্ৰন্থৰ পাতনিত লেখকগৰাকীয়ে কৈছে -''চলচ্চিত্ৰৰ দৰে এটি আপাত দৃষ্টিত সৰল, কিন্তু নিৰ্মাণৰ দিশৰ পৰা অতি জটিল কলা মাধ্যম এটিৰ ৰস আহৰণ কৰাটো কিছু পৰিমাণে কষ্টকৰ কাম৷ ...... এই কথাবোৰৰ এটি প্ৰাথমিক ধাৰণা দিয়াৰ উদ্দেশ্যে আগত ৰাখিয়েই এই কিতাপখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে৷ ''
গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তু
গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তুৱে চিনেমাৰ নিৰ্মাণশৈলীৰ কেতবোৰ দিশ সাঙুৰি লৈছে৷ চলচ্চিত্ৰৰ সংজ্ঞা-নিৰূপণকে ধৰি চলচ্চিত্ৰৰ লগত জড়িত পৰিচালনা, চিত্ৰগ্ৰহণ, শব্দ আদি বৈশিষ্ট্যবোৰ গ্ৰন্থখনত আলোচিত হৈছে৷ গ্ৰন্থৰ শেষৰফালে লেখকে দেশ-বিদেশৰ মুঠ এশখন চিনেমাৰ স্ব-নিৰ্বাচিত তালিকাৰে এখন চাবলগীয়া এশখন চিনেমাৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰিছে৷ উল্লেখ্য যে, এইসমূহ চিনেমাৰ ভিতৰত অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত চাৰিখন ছবিয়ে ঠাই পাইছে৷ সেইকেইখন হৈছে-ড০ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ অনিৰ্বাণ আৰু অগ্নিস্নান, অতুল বৰদলৈৰ কল্লোল (চলচ্চিত্ৰ), আৰু ব্ৰজেন বৰুৱাৰ ড: বেজবৰুৱা৷
গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট হোৱা মূল বিষয়সমূহ হৈছে-
(১) চলচ্চিত্ৰৰ সংজ্ঞা
(২) চলচ্চিত্ৰৰ নিৰ্মাণ পদ্ধতি
(৩) চলচ্চিত্ৰৰ সংজ্ঞা
(৫) চিত্ৰগ্ৰহণ
(৬) শব্দ
(৭) চলচ্চিত্ৰ আৰু সাহিত্য
(৯) পৰিচালনা
(১০) সামৰণি
ইয়াৰ উপৰি গ্ৰন্থখনত সংযোজন হিচাপে সময়ৰেখাত চিনেমা, মিজ-অন-চেন, এশখন চাবলগীয়া ছবি শীৰ্ষক অনুচ্ছেদকেইটা যোগ কৰা হৈছে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সমালোচনা শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
গোৰাক্ষাট্টাৰী
গোৰাক্ষাট্টাৰী (Gorakshattary) অসমৰ এখন লুইতপৰীয়া গাঁও। অসমৰ নলবাৰী জিলাৰ বৰক্ষেত্ৰী সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত গোৰাক্ষাট্টাৰী (৩ নং লাৰকুছি) গাঁওখন বাৰেৰহণীয়া সংস্কৃতিৰে অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ এক উল্লেখযোগ্য নিদৰ্শন। গাঁওখন কোঁচ, যোগী আৰু ৰবিদাস এই তিনিটা জনজাতিৰে ভৰপুৰ। গাঁওখনত সৰ্বমুঠ এহেজাৰ (১০০০) অৰো অধিক জনসংখ্যা আছে।
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
উমা চেত্ৰী
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পোখালি
ভাৰতৰ জলবায়ু
ভাৰতৰ জলবায়ু (Climate of India) ভাৰতবৰ্ষৰ আয়তন ইমান বৃহৎ যে ইয়াৰ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ধৰণৰ জলবায়ু দেখা যায়। প্ৰাকৃতিক গঠন আৰু বন্ধুৰতাই ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন ঠাইৰ জলবায়ুৰ তাৰতম্য ঘটাইছে। সেইবাবে দেশখনৰ দক্ষিণ ভাগটোৰ জলবায়ু ক্ৰান্তীয়। শীতকালত ভাৰতৰ উত্তৰাংশত একে অক্ষাংশৰ ঠাইসমূহত ৩° ৰ পৰা ৮° ছেণ্টিগ্ৰেড উত্তাপ বৃদ্ধি হয়। কাৰণ বৃহৎ হিমালয়য়ে শীতল মেৰুবায়ু ভাৰতলৈ অহাত বাধা দিয়ে। কিন্তু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ,চীন আদিত এইদৰে বাধা প্ৰাপ্ত নোহোৱা বাবে শীতল মেৰুবায়ুৱে এই অঞ্চলৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায়। দেশখনৰ বিস্তৃতি বৃহৎ হোৱা কাৰণে ইয়াৰ ভিতৰুৱা ঠাইবিলাকত গ্ৰীষ্মকালত উত্তাপ বেচি হয়। উত্তৰ পশ্চিম ভাৰতৰ নিম্নভূমি বিলাকত গ্ৰীষ্মকালত উত্তাপ বেচি হয়। কিন্তু শীতকালত অতিপাত শীত হয়।
ঋতু অনুযায়ী ভাৰতৰ জলবায়ু
ঋতু অনুযায়ী ভাৰতৰ জলবায়ুক চাৰিটা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি।
শীতকাল (ডিচেম্বৰ আৰু জানুৱাৰী)
নৱেম্বৰ মাহৰ শেষৰ পৰা শীতকাল আৰম্ভ হয়। জানুৱাৰী মাহৰ আৰম্ভণিতে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে সৰ্বনিম্ন তাপমাত্ৰা অনুভৱ হয়। এই সময়ত দিন-ৰাতিৰ উত্তাপৰ প্ৰভেদ বৰ বেছি হয়। উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতত উত্তাপ ১৬° ৰ পৰা ২০° ছেণ্টিগ্ৰেড হয়। মধ্য ভাৰতত ইয়াৰ পৰিমাণ হয় ৫৫° ছেণ্টিগ্ৰেড আৰু উপকূলীয় অঞ্চলত উত্তাপৰ মাত্ৰা উত্তৰ পশ্চিম ভাৰতৰ আধা হয়। উত্তৰ ভাৰতৰ ওপৰত বায়ুৰ উচ্চ চাপৰ সৃষ্টি হয়। দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৱল দাক্ষিণাত্য মালভূমি অঞ্চল,কৰ্ণাটক মালভূমি অঞ্চল আৰু পাহাৰীয়া অঞ্চলত শীতৰ প্ৰকোপ বেছি। উপকূলীয় নিম্নভূমি আৰু নিম্নভূমিৰ ভিতৰুৱা কিছুমান অংশ এই সময়ত গৰম হৈয়েই থাকে। ডিচেম্বৰ আৰু জানুৱাৰী আটাইতকৈ শীতল মাহ। পঞ্জাব সমভূমিত জানুৱাৰী মাহৰ গড় উত্তাপ ১২.৫° ছেণ্টিগ্ৰেড। সেই একে সময়তে তামিলনাডুত ২৫.৫° ছেণ্টিগ্ৰেড উত্তাপ হয়। উত্তাপ কমি যোৱাৰ কাৰণে উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতত নিম্নচাপ কেন্দ্ৰ দুৰ্বল হয় আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে তাত প্ৰতীপ ঘূৰ্ণিবতাহৰ সৃষ্টি হয়। এই সময়ত নিম্নচাপ কেন্দ্ৰ উত্তৰ ভাৰত এৰি বঙ্গোপসাগৰত আৰু তামিলনাডু,কৰ্ণাটক আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ আদিত গৈ থিতাপি লয়। শীতকালত ভাৰতত বৰষুণৰ পৰিমাণ সেৰেঙা হয়। হিমালয় আৰু তামিলনাডুত ভাৰতৰ আন ঠাইতকৈ বেছি বৰষুণ হয়। হিমালয় পৰ্বতাঞ্চলত ১৫ ৰ পৰা ৬০ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ হয়। ৰাজস্থান,গুজৰাট,মহাৰাষ্ট্ৰ মধ্যপ্ৰদেশ,উত্তৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্য আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত ৫ ছেণ্টিমিটাৰৰ কম বৰষুণ হয়। তামিলনাডু উপত্যকা আৰু কৰ্ণাটকৰ বাহিৰে বাকীবোৰ ৰাজ্যত ৫ ৰ পৰা ১০ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ হয়। ডিচেম্বৰ-জানুৱাৰী মাহত মাজে মাজে ভূমধ্যসাগৰীয় নিম্নচাপে দেখা দিয়ে। এই নিম্নচাপৰ লগতে মৃদু ধুমুহা বৰষুণ হয়। এই নিম্নচাপ কেন্দ্ৰ আৰু ধুমুহা পঞ্জাব আৰু হিমালয়ৰ নামনিয়েদি অসম পায়হি। এই ধুমুহাৰ প্ৰভাৱত কাশ্মীৰ আৰু হিমালয় পৰ্বতাঞ্চলত যথেষ্ট পৰিমাণৰ তুষাৰপাত হয় আৰু সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰতত কিছু বৰষুণ হয়।
গ্ৰীষ্মকাল (মাৰ্চৰ পৰা মে' মাহলৈ)
গ্ৰীষ্মকাল আৰম্ভ হয় মাৰ্চ মাহৰ পৰা। এই সময়ত উত্তৰ ভাৰতৰ তাপমাত্ৰা ক্ৰমাৎ বাঢ়িবলৈ ধৰে আৰু সেই অনুপাতে বায়ুৰ চাপ কমিবলৈ ধৰে। মাৰ্চ মাহৰ পৰা মে' মাহলৈ এইখিনি গ্ৰীষ্মকাল বুলি কোৱা হয়। এই সময়ত বতৰ শুকান হয় আৰু গোটেই ভাৰতবৰ্ষতে অসহ্য গৰম হয়। মাৰ্চৰ পিছত ভাৰত উপদ্বীপৰ অন্তৰ্ভাগ গৰম হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে। মাৰ্চ মাহত দক্ষিণ ভাৰত মালভূমিত দৈনিক তাপমাত্ৰা ৩৮° ছেণ্টিগ্ৰেড হয়। কিন্তু গুজৰাট,মধ্যপ্ৰদেশ আদিৰ উত্তাপ এপ্ৰিল মাহতহে ৩৮° ৰ পৰা ৪৩° ছেণ্টিগ্ৰেড পৰ্য্যন্ত হয়। যিহেতু লম্ব সূৰ্যৰ ৰশ্মি কৰ্কটক্ৰান্তিৰ ফালে আগবাঢ়ি যায়,সেয়েহে উত্তৰ ভাৰতত উত্তাপ বাঢ়ি যায়। মে' মাহৰ মাজভাগত গড় মাহিলী উত্তাপ গোটেই দেশতে বেছি হয়। এই সময়ত উত্তৰ ভাৰতত দিনৰ তাপমাত্ৰা অত্যধিক হয় আৰু উত্তৰ পশ্চিমত থকা মৰুভূমিত সৰ্বোচ্চ তাপমাত্ৰা ৪৮° ছেণ্টিগ্ৰেডতকৈও অধিক হয়। এই সময়খিনিত ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰায়বিলাক ঠাইতে বতৰ শুকান হয়। ভূ-পৃষ্ঠ অতিপাত গৰম হোৱাৰ ফলত ইয়াৰ শুকান বায়ু সাগৰৰ আৰ্দ্ৰ বায়ুৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিলে ভয়ঙ্কৰ ধুমুহাৰ সৃষ্টি হয়। এই ধুমুহাবোৰৰ পৰাই শিলাবৃষ্টিও হয়। এই ধুমুহাবোৰক অসম,পশ্চিমবঙ্গ,উৰিষ্যা আদিত "নৰৱেষ্টাৰ (Norwester)" বুলি কোৱা হয়। এপ্ৰিল মাহৰ মাজভাগৰ পৰা হোৱা এনে ধৰণৰ ধুমুহা বতাহবোৰক বংগদেশত "কালবৈশাখী" আৰু অসমত "বৰদৈচিলা" বুলি কোৱা হয়। ধুমুহা বৰষুণৰ ফলত অসমত এই সময়ত ৫০ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ হয়। আনহাতে হিমালয় অঞ্চল,উৰিষ্যাৰ উপকূল আৰু পশ্চিমবংগত ২৫ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ দিয়ে আৰু তামিলনাডু আৰু কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ কাষৰীয়া অঞ্চলবিলাকত ১০ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ হয়। এইটো ঋতুৰ বৰষুণ,চাহ খেতিৰ কাৰণে অতি উপযোগী।
বৰ্ষাকাল (জুন মাহৰ পৰা ছেপ্তেম্বৰলৈ)
জুন মাহৰ পৰা ছেপ্তেম্বৰ মাহলৈ তাপমাত্ৰা বঢ়াৰ লগে লগে উত্তৰ ভাৰতত বিশেষকৈ পশ্চিম ৰাজস্থান অঞ্চলত এটা গভীৰ নিম্নচাপৰ সৃষ্টি হয়। এই নিম্নচাপ ক্ৰমাৎ পশ্চিমবংগ পৰ্য্যন্ত বিয়পি পৰে। এই সময়খিনিক বৰ্ষাকাল বুলি কোৱা হয়। মে' মাহৰ চতুৰ্থ সপ্তাহমানৰ পৰা উত্তাপ অতি বৃদ্ধি হয়। উত্তৰ পশ্চিম ভাৰত আৰু মধ্যভাৰতৰ কিছুমান অঞ্চলত উত্তাপ বৃদ্ধি হৈ ৪৬° ছেণ্টিগ্ৰেড হয়। ইয়াৰ লগে লগে বায়ুৰ চাপ কমি যায় আৰু জুলাই মাহত চাপ একেবাৰে কমি যায়। উত্তৰ পশ্চিম ভাৰতৰ নিম্নচাপ অঞ্চললৈ চাৰিওফালৰ উচ্চচাপ অঞ্চলৰ পৰা বায়ু প্ৰবাহিত হ'বলৈ ধৰে। দক্ষিণফালে এই সময়ত বায়ুৰ চাপ বাঢ়ে।
প্ৰত্যাৱৰ্তন মৌচুমী ঋতু (অক্টোবৰৰ পৰা নবেম্বৰলৈ)
অক্টোবৰ মাহৰ পৰা উত্তৰ পশ্চিম ভাৰতৰ বতৰ ফৰকাল হয় আৰু দাক্ষিণাত্যৰ দক্ষিণ-পূব উপকূলৰ বাহিৰে প্ৰায় সমগ্ৰ ভাৰততে বতৰ মুকলি আৰু ফৰকাল হয়। এই সময়ত দক্ষিণ-পূব উপকূলত প্ৰত্যায়ন বায়ুৰ প্ৰভাৱত বতৰ ডাৱৰীয়া হৈ থাকে আৰু বৰষুণ হয়। এই বৰষুণ উত্তৰ-পূব মৌচুমী বায়ুৰ প্ৰভাৱত হোৱা বুলি কোৱা হয়।
ভাৰতৰ জলবায়ু অঞ্চল
প্ৰাকৃতিক গঠন,অৱস্থিতি আৰু বন্ধুৰতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আৰু জলবায়ুৰ সাদৃশ্য অনুসাৰে ভাৰতক কেইটামান জলবায়ু অঞ্চলত ভাগ কৰিব পাৰি।
উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰত জলবায়ু অঞ্চল
পশ্চিম ৰাজস্থান, পঞ্জাব, হাৰিয়ানা আৰু জম্মু আৰু কাশ্মীৰ এই অঞ্চলৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ৰাজস্থানৰ জলবায়ু মৰুদেশীয় শুকান। ইয়াত বৰষুণ ৪০ ছেণ্টিমিটাৰতকৈ বেছি নহয়। দিল্লী, পঞ্জাব, হাৰিয়ানা আদি অঞ্চলত গ্ৰীষ্মকালত অত্যন্ত গৰম আৰু শীতকালত অত্যন্ত শীত হয়। বছৰি গড়ে ইয়াত ৬০ ৰ পৰা ১৫০ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ হয়। পঞ্জাব,হাৰিয়ানা আদিত শীতকালতো ভূমধ্য সাগৰীয় নিম্নচাপৰ প্ৰভাৱৰ বাবে ধুমুহা বৰষুণ হয়। এই অঞ্চলৰ জলবায়ুক ক্ৰান্তীয় আৰু উপক্ৰান্তীয় মৰুদেশীয় আৰু ষ্টেপছ জলবায়ু বুলি কোৱা হয়।