cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
চিৰদিন অসমীয়া (গ্ৰন্থ)
বিৱৰণ
প্ৰাক্‌কথনত লেখক ময়ূৰ বৰাই অসম আৰু অসমীয়াৰ বিষয়ে অৱতাৰণা কৰি লিখিছে, "মাতৃভাষা আৰু মাতৃভূমিৰ প্ৰতি প্ৰশ্নাতীত একাত্মতা অনুভৱ নকৰা কোনো ব্যক্তিয়েই জাতিটোৰ বাবে অপৰিহাৰ্য নহয় বুলি ইতিহাসে আমাক শিকাই থৈ গৈছে।... অসমৰ খিলঞ্জীয়া মানুহৰ মূল সমস্যাবোৰৰ সমাধানসূত্ৰ উলিওৱাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো ৰাজনৈতিক এটা সৰ্বভাৰতীয় ৰাজনৈতিক দলৰে বিন্দুমাত্ৰও সদিচ্ছা নাই। তেওঁলোকৰ বাবে অসমৰ সংজ্ঞা ১২৬ টা বিধানসভা সমষ্টি,১৪ টা লোকসভা সমষ্টি আৰু ৭ খন ৰাজ্যসভাৰ আসনতে সীমাবদ্ধ। তেওঁলোকৰ অংকটো অতি সৰল। আৰু সেই দৃষ্টিভংগীয়ে খিলঞ্জীয়া লোকৰ সমস্যাবোৰ জটিলৰ পৰা জটিলতৰ কৰি লৈ গৈ আছে। মই কিন্তু আশাবাদী। সংকটে ঘেৰি ধৰিলেও, ৰাজনৈতিক দলসমূহে বিশ্বাসঘাটকতা কৰিলেও, অসমৰ সংগ্ৰামী জনসাধাৰণে অৰাজনৈতিক সংগঠনৰ উদ্যোগত চলা আন্দোলনৰ মাজেদিয়েই নিজৰ গৃহভূমিত নিজৰ সন্মানজনক স্থিতি অক্ষুণ্ণ ৰাখিব পাৰিব। কিন্তু কেৱল ৰাজপথৰ আন্দোলনেটো জাতিটোৰ সকলো শংকা নিৰ্মূল কৰিব নোৱাৰে। সেই আন্দোলনটোক এটা শক্তিশালী ভেটি দিব লাগিব। সেই প্ৰয়োজনীয় ভেটিটো মজবুত ৰূপত গঢ়ি তোলাৰ বাবেই সমৰ্পিত মোৰ 'চিৰদিন অসমীয়া'ৰ ধাৰণাটো। বিশিষ্ট কথাশিল্পী চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এটা বিখ্যাত কবিতাৰ মাজৰ এই দুটা শব্দই সংকটৰ সময়ত জাতিটোৰ মনত প্ৰাণসঞ্চাৰ কৰিব পাৰে বুলি মই ভাবোঁ।" কিতাপখন দুটা অংশত বিভক্ত। প্ৰথম অংশত থকা ছয়টা অধ্যায় হৈছে, 'চিৰদিন অসমীয়াঃ দোহৰাৰ প্ৰয়োজন হৈছে কিয়' 'ঊনবিংশ শতিকাঃ সংকটৰ মাজত সম্ভাৱনীয়তা', 'আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনঃভাষিক সংগ্ৰামৰ মুখ্য সেনাধ্যক্ষ', 'আমেৰিকান মিছনেৰীঃঅসমীয়াত্বৰ ধ্বজাবাহী', 'গুণাভিৰাম বৰুৱাঃভাষা-সংস্কৃতিৰ অক্লান্ত সাধক' আৰু 'হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাঃভাষিক জাতীয়তাবাদৰ মহানায়ক'।
গ্ৰন্থখনৰ দ্বিতীয় অংশত বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশিত লেখকৰ পঁয়ত্ৰিশটা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে-
প্ৰথম অংশৰ ছয়টা আপেক্ষিক ভাৱে দীঘল প্ৰবন্ধৰ প্ৰথমটোত অসমীয়াৰ এটা সংজ্ঞা নিৰূপণ কৰাৰ লগতে 'চিৰদিন অসমীয়া' শব্দ যুগলৰ যোগেদি জাতিটোৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আৰু ধনাত্মক মনোভাৱক বুজোৱা হৈছে বুলি পঢ়ুৱৈয়ে মন্তব্য জনায়। এই শব্দ যুগল চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ মই অসমীয়া কবিতাটোৰ পৰা উদ্ধৃত। জাতি-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে ক্ষণজন্মা ব্যক্তিৰ অৱদানে অসমীয়া জাতিটোক দ্বিজত্ব প্ৰদান কৰাৰ বিষয়ে প্ৰবন্ধটোত উল্লেখ আছে। প্ৰথম অংশৰ বাকীকেইটা প্ৰবন্ধত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, আমেৰিকান বেপ্টিষ্ট মিছনেৰী,গুণাভিৰাম বৰুৱা আৰু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ সাধনা, অৱদানৰ কথা আলোচনা কৰি সেইসকলৰ চিন্তা অসমীয়া ভাষিক জাতীয়তাবাদৰ মূল আধাৰ হিচাপে প্ৰতিফলিত কৰিছে বুলি পঢ়ুৱৈসমাজে মন্তব্য দিয়ে।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
ময়ূৰ বৰা হৈছে এজন অসমীয়া লেখক আৰু সমালোচক৷ একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকত বাতৰিকাকত আৰু আলোচনীৰ মাধ্যমেৰে প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ দ্বাৰা সাহিত্যকৰ্মক সমৃদ্ধ কৰা অসমীয়া নতুনচাম লেখকৰ ভিতৰত এজন ময়ূৰ বৰা। তেখেতে ২০১৮ চনলৈকে ১৪ খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে। ইয়াৰে দুখন গ্ৰন্থ ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰা।তেওঁ ইংৰাজীলৈ এখন গল্প সংকলনো অনুবাদ কৰিছে। ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক দিশত চলি থকা ভণ্ডামি, অন্ধবিশ্বাস, জাতিবাদ প্ৰথা, আৰু সামগ্ৰিকভাৱে অসমৰ জ্বলন্ত সমস্যা তথা সাম্প্ৰতিক সময়ৰ দুৰ্নীতি আদি তেওঁৰ লেখাৰ মূল বিষয়বস্তু। প্ৰথাগত চিন্তা আৰু ধাৰণাৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিনিষ্ঠ প্ৰশ্ন উত্থাপন, জাতিৰ ঐতিহ্যৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু ঐতিহাসিক সমলৰ সন্ধান আদি বৈশিষ্ট্যবোৰো ময়ূৰ বৰাৰ প্ৰবন্ধৰ অন্যতম শক্তি। বৰ্তমানলৈকে তেওঁ সৰ্বমুঠ ১৬ খন গ্ৰন্থৰ লেখক।
তথ্যৰ উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
ৰাছিয়াৰ নাৰী
১৯৯৩ চনৰ ৰাছিয়াৰ সংবিধানৰ ১৯ নং অনুচ্ছেদত মহিলা আৰু পুৰুষৰ সম অধিকাৰৰ নিশ্চয়তা দিয়া হৈছে। শ্ৰম আইন অনুসৰি মহিলাসকলৰ প্ৰসূতিকালীন ছুটী, বেতনযুক্ত পিতৃ-মাতৃৰ ছুটী আৰু বিনা বেতনে পিতৃ-মাতৃৰ ছুটীৰ অধিকাৰ আছে৷ শিশুটিৰ বয়স ৩ বছৰ হোৱালৈকে এই ছুটীসমূহ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।
মহিলাসকলে এতিয়া প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি ঘৰৰ বাহিৰত কাম কৰি আহিছে৷ দ্বৈত আয়ৰ পৰিয়াল আটাইতকৈ সাধাৰণ য'ত মহিলা আৰু পুৰুষৰ নিয়োগৰ হাৰ ক্ৰমে ৬৬.১% আৰু ৭৬.২% (বয়স ১৫–৬৪, ২০১৮ চনৰ হিচাপত)। তথাপিও শ্ৰম খণ্ডৰ মহিলাসকল প্ৰায়ে বৈষম্যৰ সন্মুখীন হয়৷ আইনেও মহিলাৰ বাবে নিষিদ্ধ কৰি থোৱা ১০০টা বৃত্তিৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰিছে কাৰণ এই বৃত্তিবোৰক মহিলাৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে অত্যন্ত বিপজ্জনক বুলি গণ্য কৰা হয়, বিশেষকৈ প্ৰজননগত স্বাস্থ্যৰ বাবে৷ ২০১৯ চনলৈকে এইদৰে নিষিদ্ধ কৰি থোৱা বৃত্তিৰ সংখ্যা হৈছিলগৈ ৪৫৬ । ইয়াৰ পিছতো বহু ৰাছিয়ান মহিলাই ব্যৱসায়ত সফলতা লাভ কৰিছে।
২০১৫ চনৰ হিচাপত ৰাছিয়াৰ মুঠ উৰ্বৰতাৰ হাৰ ১.৬১, প্ৰতিস্থাপন হাৰ ২.১তকৈও এই সংখ্যা কম হ'লেও ১৯৯০ চনৰ তুলনাত এতিয়াও বেছি।
২০১৭ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ৰাছিয়াৰ বিধায়িনী দলৰ নিম্ন সদনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঘৰুৱা হিংসাক অপৰাধমুক্ত কৰে। এইটো প্ৰথম অপৰাধৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য যিবোৰে গুৰুতৰ আঘাতৰ সৃষ্টি নকৰে৷ ;পূৰ্বৰ সৰ্বোচ্চ দুবছৰৰ কাৰাদণ্ডৰ পৰা এতিয়া সৰ্বোচ্চ পোন্ধৰ দিনলৈ কাৰাদণ্ড হ্ৰাস কৰা হয়। ই এটা প্ৰশাসনিক অপৰাধত পৰিণত হৈছিল, প্ৰথম অপৰাধৰ শাস্তি প্ৰশাসনিক সংহিতাৰ অধীনত পৰিছিল। এইবোৰ সাধাৰণতে জৰিমনা বা নিলম্বিত শাস্তি যদিহে অভিযুক্ত পৰিয়ালৰ সদস্য হয়৷ দ্বিতীয় অপৰাধ আৰু ইয়াৰ বাহিৰৰ অপৰাধৰ বাবে ইয়াক দণ্ডনীয় অপৰাধ হিচাপে গণ্য কৰা হয়৷ ফৌজদাৰী সংহিতাৰ অধীনত ইয়াৰ গোচৰ চলোৱা হয়। এই পদক্ষেপক বহুলভাৱে পুটিনৰ দিনত ৰাষ্ট্ৰৰ পৃষ্ঠপোষকতাত পৰম্পৰাগত মূল্যবোধৰ ফালে ঢাল খোৱা আৰু ব্যক্তিগত তথা মানৱ অধিকাৰৰ উদাৰ ধাৰণাৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ অংশ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। ৰাষ্ট্ৰপতি পুটিনে ২০১৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত এই বিধেয়কখন আইনত পৰিণত কৰিবলৈ স্বাক্ষৰ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
কেষ্টাৰব্ৰিজৰ মেয়ৰ
কেষ্টাৰব্ৰিজৰ মেয়ৰ এখন বিশ্ববিখ্যাত ইংৰাজী উপন্যাস৷ মূল গ্ৰন্থৰ নাম-The mayor of Casterbridge. উপন্যাসখনৰ লেখক টমাছ হাৰ্ডি৷ ভিক্তোৰিয়ান যুগৰ প্ৰখ্যাত ঔপন্যাসিক, কবি আৰু নাট্যকাৰ টমাছ হাৰ্ডিৰ জন্ম হয় ১৮৪০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ২ জুনত৷ জন্মস্থান ডৰছেটশ্বায়াৰ৷ ১৮৭১ চনত তেখেতৰ প্ৰথম উপন্যাস Desperate Remedies প্ৰকাশ পায়৷
বিৱৰণ
অসমীয়া ভাষালৈ এই গ্ৰন্থখন অনুবাদ কৰা হৈছে৷ অনুবাদক বন্দিতা গোস্বামী শইকীয়া৷ সম্পাদক দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী৷ শৰাইঘাট প্ৰকাশনৰপৰা ‘কালজয়ী সাহিত্য’ শীৰ্ষক এটি অনুবাদৰ চিৰিজ আৰম্ভ কৰা হৈছিল৷ এই গ্ৰন্থখনো ‘কালজয়ী সাহিত্য চিৰিজ’ৰ অন্তৰ্গত এখন গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০৬ চনৰ আগষ্ট মাহত৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
মনীষ কৌশিক
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু বক্সিংত আত্মপ্ৰকাশ
১৯৯৬ চনৰ ১১ জানুৱাৰীত হাৰিয়ানাৰ ভিৱানীৰ পৰা ৫ কিলোমিটাৰ (৩.১ মাইল) দূৰত্বত থকা দেৱচাৰ গাঁৱত মনীষ কৌশিকৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক সোমদত্ত শৰ্মা এজন কৃষক, আনহাতে তেওঁৰ মাতৃ এগৰাকী গৃহিণী। কৌশিকে হাৰিয়ানাৰ দেৱচাৰত প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰু ভিৱানীত মাধ্যমিক বিদ্যালয় সমাপ্ত কৰিছিল আৰু অৱশেষত ভিৱানীৰ চৰকাৰী শিক্ষা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। কৌশিক তেওঁৰ প্ৰশিক্ষণ আৰু অধ্যয়নৰ ভাৰসাম্য বজাই ৰাখিবলৈ পুৱা ৪ বজাত উঠিছিল। পৰিয়ালৰ দৰিদ্ৰতাৰ পৰা এক উন্নত জীৱন নিশ্চিত কৰাৰ বাবে, কৌশিকে বক্সিং শিকাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। ২০০৮ চনত, বক্সাৰ জীতেন্দ্ৰ কুমাৰে ২০০৮ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত অংশগ্ৰহণ কৰি মনীষ কৌশিকক বক্সিং কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। কৌশিকে ভাৰতীয় সেনাত প্ৰৱেশ কৰাত সফল হৈছিল। ২০১৬ চনত বক্সিং প্ৰমাণপত্ৰ পোৱাৰ পিছত, কৌশিকৰ বক্সিং আগ্ৰহ আৰু আবেগৰ পৰা কেৰিয়ালৈ পৰিনত হৈছিল। ২০১৭ চনত ডিফেণ্ডিং চেম্পিয়ন শিৱ থাপাক পৰাস্ত কৰি মনীষ কৌশিক ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়ন হৈছিল।
বিশ্ব কাছ দিৱস
বিশ্ব কাছ দিৱস (World Turtle Day) হৈছে প্ৰতি বছৰে ২৩ মে'ত উদ্‌যাপন কৰা এক বাৰ্ষিক দিৱস। ২০০০ চনত আমেৰিকাৰ কাছ উদ্ধাৰকাৰী সংস্থা “American Tortoise Rescue”ৰ পৃষ্ঠপোষকতাত এই দিৱসৰ প্ৰচলন কৰা হৈছিল। কাছ আৰু সিহঁতৰ নোহোৱা হৈ যোৱা বাসস্থানসমূহক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰাৰ লগতে কাছসমূহ জীৱিত থকাত সহায়ক হোৱাকৈ কৰা মানুহৰ কাৰ্য্যকলাপক উৎসাহিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে এই দিৱসটো প্ৰতি বছৰে পালন কৰা হয়।
জৈৱ বৈচিত্ৰ্য সজাগতা দিৱসসমূহৰ প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে কৰা এক অধ্যয়নত কোনো এটা সংৰক্ষিত প্ৰজাতিৰ ওপৰত ইণ্টাৰনেট অনুসন্ধানৰ হাৰ বৃদ্ধিত এই দিৱসসমূহে কেনেকৈ অৰিহনা যোগায় তাৰ তালিকাত বিশ্ব কাছ দিৱসক এক উদাহৰণ হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে। কাছৰ দৰে সজ্জিত সাজ-পোছাক পিন্ধা, গ্ৰীষ্মকালীন সেউজীয়া সাজ-পোছাক পিন্ধা, ঘাইপথত ধৰা কাছ উদ্ধাৰ কৰা, গৱেষণামূলক কাম-কাজ, পুনঃসংস্থাপন কেন্দ্ৰৰ পৰা কাছ গ্ৰহণ কৰা আদি কাৰ্যসূচীৰ জৰিয়তে বিশ্ব কাছ দিৱসৰ প্ৰচাৰ কৰা হয়।
শ্ৰেণীকোঠাত কাছ সম্পৰ্কীয় শিক্ষাক উৎসাহিত কৰিবলৈ “আমেৰিকান টৰ্টইজ ৰেচকিউ”ৰ দৰে সংস্থাই কাছ দিৱসৰ পাঠ পৰিকল্পনা আৰু ক্ৰাফ্ট প্ৰজেক্ট প্ৰদান কৰে।
“World Turtle Day” শব্দটোৰ ট্ৰেডমাৰ্ক কেলিফৰ্ণিয়াৰ ছুছান টেলেম অৱ মালিবুয়ে (Susan Tellem of Malibu) পঞ্জীয়ন কৰি থৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
সুভদ্ৰা দেৱী
সুভদ্ৰা দেৱী (Subhadra Devi) এগৰাকী ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী, তেওঁ পেপাৰমেকিং শিল্পৰ সৈতে জড়িত। বিহাৰৰ দৰভংগাৰ মানিগাছিতত থকা পৈতৃক ঘৰত পৰিয়ালৰ ডাঙৰবোৰক পেপাৰমেকিঙৰ কাম কৰা দেখি সুভদ্ৰাই এই কাম কৰিবলৈ শিকে আৰু সময়ত এই কলাৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত শিল্পী হৈ উঠে।  পেপাৰমেকিং শিল্পলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে সুভদ্ৰা দেৱীক ২০২৩ বৰ্ষত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে। এই শিল্পকৰ্মৰ বাবে তেওঁক ১৯৮০ চনত ৰাজ্যিক পুৰস্কাৰ আৰু ১৯৯১ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰেৰে পুৰস্কৃত কৰা হৈছিল।
জীৱনী
বিহাৰৰ দৰভংগা জিলাৰ মানিগাছিত সুভদ্ৰা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। ঐতিহাসিকভাৱে, তেওঁৰ মামাকে ইয়াত পেপাৰমেকিঙৰ কাম কৰিছিল। ঘৰৰ ডাঙৰসকলক অনুসৰণ কৰি শৈশৱতে সুভদ্ৰাই চৌকা, খেলৰ পুতলা আৰু আন বিভিন্ন বস্তু তৈয়াৰ কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত তেওঁ ডৰ্ড ময়দা গছৰ বাকলি উলিয়াই শুকুৱাই ইয়াক গুৰি কৰি পাউডাৰ বনাইছিল। তাৰ পিছত সেই পাউডাৰৰ পৰা শিল্পসমূহ প্ৰস্তুত কৰিছিল। পিছত তেওঁ অতিৰিক্তভাৱে মেথিৰ পৰা শিল্পকলা নিৰ্মাণ কৰিছিল। আজিকালি, কাগজ বা কাৰ্ডবোৰ্ডৰ সৰু সৰু টুকুৰা পানীত তিয়াই ৰাখি সেইবোৰৰ মণ্ড প্ৰস্তুত কৰা হয়। তাৰ পিছত ফেভিকল, গাম আৰু মুলতানি মাটি ইয়াত একত্ৰিত কৰা হয় আৰু ময়দাৰ দৰে মেলি দিয়া হয়। ইয়াৰ পিছত ইয়াক ৰ’দত শুকুৱাই ৰং কৰা হয়। দৰভংগাৰ পৰা বিয়া হৈ চালেমপুৰলৈ অহাৰ পিছতো সুভদ্ৰাই এই কাম কৰিবলৈ নেৰিলে আৰু পেপাৰমেকিং শিল্পৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকিল। পদ্মশ্ৰী বঁটা ঘোষণা কৰাৰ সময়ত সুভদ্ৰাৰ বয়স প্ৰায় নব্বৈ বছৰ। এতিয়া তেওঁ দিল্লীত পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীৰ সৈতে বাস কৰে।
শৈলী
ই এটি ঐতিহ্যমণ্ডিত মৌলিক শিল্প। এই শিলকৰ্মত কাগজ পানীত গলাই ইয়াৰ মণ্ড তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু কপাৰ চালফেট আৰু আঠাৰে এই মণ্ডৰ পেষ্ট তৈয়াৰ কৰি ইয়াৰ পৰা ভিন্ন ভিন্ন কলা কৃতি নিৰ্মাণ কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বিহাৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
চিলাৰায় মহাবিদ্যালয়
চিলাৰায় মহাবিদ্যালয় (Chilarai College) হৈছে ১৯৭৩ চনত স্থাপিত অসমৰ ধুবুৰীৰ গোলকগঞ্জত অৱস্থিত স্নাতক মহলাৰ সহ-শিক্ষাৰ শিক্ষানুষ্ঠান। এই মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী (গ্ৰন্থ)
বিৱৰণ
গ্ৰন্থখনত আহোম ৰজা ৰুদ্ৰ সিংহ আৰু ত্ৰিপুৰাৰ ৰজা মহামানিক্যৰ মাজত যোগাযোগ হোৱা এছোৱা সময় (১৭০৯-১৭১৫)ৰ বুৰঞ্জী লিপিবদ্ধ হৈ আছে৷ ত্ৰিপুৰাৰ কটকীদ্বয়ে ত্ৰিপুৰা দেশলৈ বাট-পথৰ বিৱৰণ, ত্ৰিপুৰা দেশৰ সমাজ-সংস্কৃতি-ৰাজনীতিৰ বিৱৰণ সম্বলিত বহুতো টোকা এই গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে৷ গ্ৰন্থখনৰ বিভিন্ন অধ্যায়ত, বিভিন্ন প্ৰসংগত ৰজা, মহাৰজাসকলে আদান-প্ৰদান কৰা চিঠি-পত্ৰসমূহৰ উদাহৰণ দিয়া হৈছে৷ চতুৰ্থ অধ্যায়টোত এখন চিঠিৰ গদ্যৰ উল্লেখ কৰা হৈছে– ‘স্বস্তি সকলগুনচয়-সমুদ্দে্যাতিত-কলেবৰ নানা দান-প্ৰমোদীকৃত-মাৰ্গাগণন-প্ৰতাপ-তপন-বিগলিত-ৰিপুনিকৰানুকাৰ-শ্ৰীযুত-সুৰতসিংহ বৰুৱা-বিমলশীলেষু৷ প্ৰেমসম্পাদকো লেখবৃত্তান্তএষঃ৷ শ্ৰীৰত্নকন্দলী, শ্ৰীঅজ্জুৰ্নদাস-প্ৰমুখ্যাৎ ত্বদীয়াং সৰ্ব্বান্বত্তিন্বিজ্ঞায় পৰমানন্দযুতোহং৷ অতএব ভবদধিপং সমীড়ে, পত্ৰী প্ৰহীয়তে সভ্যাবাপ্তাবপি দ্বৌ, কিন্বহুনা তদুক্তিবশতঃ সৰ্ব্বন্বিজ্ঞাতব্যমিতি৷ যুগৰামৰ্ত্তু-শীতাংশুগণিতে শক-বৎসৰে৷ পঞ্চম্যাং ধৱলে পক্ষে পত্ৰীচৈষা প্ৰহীয়তে৷৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয়
সোণাপুৰ মহাবিদ্যালয় (Sonapur College) হৈছে ১৯৯১ চনত স্থাপিত অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ সোণাপুৰত অৱস্থিত স্নাতক মহলাৰ এখন সাধাৰণ শিক্ষানুষ্ঠান। এই মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত। এই মহাবিদ্যালয়খনে কলা, বাণিজ্য আৰু বৃত্তিমূলক শিক্ষাৰ স্নাতক ডিগ্ৰীৰ বিভিন্ন পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
ডিজিটেল অবজেক্ট আইডেণ্টিফায়াৰ
ইউআৰএল (URL)ৰ দৰে DOI ব্যৱস্থা সকলোৰে বাবে মুকলি নহয়। DOI সংস্থাৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধভাৱে জড়িতসকলেহে doi নম্বৰ নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ অধিকাৰ আছে। আৰু এই সংযোগৰ বাবে সদস্যপদ মাচুল দিব লাগে। এই ব্যৱস্থাটো বিকশিত আৰু নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে কাম কৰা কেইবাটাও সংস্থা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ডি অ' আই ফাউণ্ডেচনে ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু পথ প্ৰদৰ্শন কৰে। ২০০০ চনৰ শেষৰ ফালৰ পৰা এই ব্যৱস্থাটো প্ৰকাশৰ ক্ষেত্ৰত বিকশিত আৰু সম্প্ৰসাৰণ কৰা হৈছে। ২০১১ চনৰ এপ্ৰিল মাহলৈকে বিশ্বজুৰি প্ৰায় ৪,০০০ সংস্থাই প্ৰায় ৫০ লাখ doi নম্বৰ জাৰি কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইলেক্ট্ৰ'নিক নথিসমূহ
শংকৰী সংস্কৃতি
শংকৰী সংস্কৃতি বুলিলে সামগ্ৰিকভাৱে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে অসমৰ সামাজিক, ধাৰ্মিক, সাহিত্যিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক আদি দিশত আগবঢ়োৱা অৱদান সমূহকে বুজা যায়। পঞ্চদশ ষোড়শ শতিকাৰ মহাপুৰুষ শ্ৰীশংকৰদেৱে অসমত যি নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ সোঁত বোৱালে তাৰ ফলত অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ এক বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্তন ঘটিল। ভক্তিধৰ্মক কেন্দ্ৰ কৰি অসমৰ ধৰ্ম, সমাজ, সাহিত্য, কলা আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত মহাপুৰুষে যি বহুমুখী দান দিলে তাৰ ফলত অসমত এক নতুন যুগৰ সূচনা হ'ল। এই যুগটোৱেই আমাৰ সাহিত্যত শংকৰী যুগ। আমাৰ ধৰ্মজীৱন, সামাজিক জীৱন, সাহিত্য, সঙ্গীত, আদি সংস্কৃতিৰ ঘাই উপাদানবোৰৰ ওপৰত মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ প্ৰভাৱ অপৰিসীম। এক শংকৰী সংস্কৃতিয়েই অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বৰঘৰ পোহৰ কৰিছে।
ইতিহাস
মহাপুৰুষ শ্ৰীশংকৰদেৱে যি সময়ত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল সেই সময়ত অসম কেইবাটাও ৰাজকীয় শক্তিত বিভক্ত হৈ আছিল। পূবফালে চুটিয়াবিলাকে, দক্ষিণ-পূবে কছাৰবিলাকে,চুতীয়াৰ পশ্চিমফালে বাৰভূঞাসকলে, পশ্চিমফালে কমতা ৰাজ্যৰ কোচসকলে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত আহোমসকলে ৰাজত্ব কৰিছিল। এনে ৰাজনৈতিক অৰিয়া-অৰিৰ সময়ত শ্ৰীশংকৰদেৱ আৱিৰ্ভাৱ হৈ সকলো সম্প্ৰদায়কে সামৰা এটা ধৰ্ম আৰু এটা উমৈহতীয়া জাতীয় ভাষাৰে জাতীয় ঐক্য সাধন কৰি সৰ্বভাৰতীয় মহাজাতীয় চৈতন্যৰ লগত অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ ঐক্যভাব স্থাপন কৰে। মহাপুৰুষ শ্ৰীশংকৰদেৱে ভাগৱত পুৰাণৰপৰা সৎসঙ্গ, গীতাৰপৰা একশৰণ আৰু পদ্মপুৰাণৰ সহস্ৰ নামখণ্ডৰপৰা নামধৰ্ম লৈ অসম, কামৰূপ আৰু কোচবেহাৰত যি ভক্তিধৰ্ম তথা একশৰণ নামধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিলে তাৰ ফলত নানান ধৰ্ম, নানান আচাৰ পদ্ধতি, নানান জাতি-উপজাতি আৰু ভাষা আদিৰে বহুধা বিভক্ত হৈ থকা অসমৰ জনসাধাৰণ এডাল সূতাৰে গ্ৰথিত হৈ বৃহৎ অসমীয়া জাতি গঠিত হ’ল।
শংকৰদেৱৰ একেশ্বৰবাদী মত
শ্ৰীমদ্ভগৱদগীতাৰ দাস্য ভক্তি আৰু হনুমন্তীকাস্থাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত একশৰণ ধৰ্মই শ্ৰীশংকৰদেৱৰ মত। যি কামৰূপত একালত দলগত বিভিন্ন পূজা-পাতল আৰু বৌদ্ধতান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰ ব্যভিচাৰী পন্থা বিৰাজমান আছিল সেই দেশৰে ধৰ্ম সংস্কাৰকৰ শিক্ষা পদ্ধতিৰ যোগেদি উপনিষদৰ একেশ্বৰবাদীৰ মত প্ৰতিধ্বনিত হৈ উঠিছিল। তেওঁ ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ ভিতৰত কোনো প্ৰভেদ কৰা নাছিল, কিয়নো দুয়ো এক ব্ৰহ্মৰ চিহ্নস্বৰূপ। শ্ৰীশংকৰদেৱে নামধৰ্মৰ উপদেশাৱলীক স্থায়ী ভেটিৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত কৰিবৰ কাৰণে এক ধৰ্ম-সাহিত্যৰ সৃষ্টি কৰিলে।
বৰগীত
তেওঁৰ বৰগীত ৰচনাৱলী আমাৰ শিৰৰ ভূষণস্বৰূপ। নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্ম বৰগীত আৰু নাটে বিশেষভাৱে সহায় কৰে আৰু নামঘৰবোৰেই ধৰ্ম প্ৰচাৰ, লোকৰঞ্জন আৰু লোকসংগ্ৰহৰ কেন্দ্ৰ। শংকৰী সংস্কৃতিৰ উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন হৈছে এই গীত আৰু নাটবোৰ। জাতীয় উদ্বাধনৰ ভাব প্ৰচাৰ কৰাত’ গীত আৰু নাট তথা ভাওনাৰ স্থান সকলোৰে ওপৰত। নৱ-বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ ফলত ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰদেশৰ দৰে অসমতো গীতিকবিতা বা লিৰিকৰ জন্ম হয়। শ্ৰীকৃষ্ণৰ জীৱন আৰু কাৰ্যকলাপক কেন্দ্ৰ কৰি আৰু ভক্তিৰ পৱিত্ৰতাক প্ৰস্ফুটিত কৰি শ্ৰীশংকৰদেৱে ভালেখিনি লোকপ্ৰিয় ধৰ্মসঙ্গীত ৰচনা কৰিলে। এই বৰগীতেই আমাৰ ধ্ৰুপদ বা ক্লাছিকেল সঙ্গীত। বিষয়বস্তুৰ মহত্ত্ব, ৰচনাভঙ্গীৰ সৌন্দৰ্য, সুৰৰ গাম্ভীৰ্য আৰু প্ৰকাশৰ সংযমে বৰগীতক অন্যান্য গীতৰপৰা পৃথক কৰিছে। ইয়াৰ ভাষা ব্ৰজাৱলী। বৰগীতত শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিশাল পুৰুষত্ব ফুটি’ওলাইছে। গীতবোৰত শান্ত, বাৎসল্য আৰু দাস্য ভাবৰ প্ৰাধান্য দেখা যায়। অতি প্ৰাচীন কালৰেপৰা কামৰূপত সঙ্গীত আদি কলাৰ সূক্ষ্ম চৰ্চা থাকিলেও শ্ৰীশংকৰদেৱৰ বৰগীতে শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ এটা নতুন অধ্যায়ৰ সূচনা কৰিলে। প্ৰাকবৈষ্ণৱ কবি হৰিহৰ বিপ্ৰৰ বব্ৰুবাহনৰ যুদ্ধত বাদ্যত ঢাক, ঢোল, ভেৰী টোকাৰী, বীণা,কৰতাল, ডম্বৰু, খুমুচি আদি আৰু মাধৱ কন্দলিৰ ৰামায়ণত নট-নটীৰ উল্লেখ থকাৰ উপৰিও বাঁহী, ঢোল, ডগৰ, ঝামৰ, ভেমচ, মৰ্দল, ভেমচি, খুমুচি আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ উল্লেখ আছে। বৈষ্ণৱ যুগৰ অবৈষ্ণৱ কবি দুৰ্গাবৰ কায়স্থৰ গীতি ৰামায়ণ আৰু মনসা-গীতত ৰাগ-সঙ্গীতৰ উল্লেখ আছে। সঙ্গীত শাস্ত্ৰৰ বিধান মতে বৰগীতবোৰ পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ গীত, কিন্তু নাটৰ আটাইবোৰ গীত পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ নহয়। শ্ৰীশংকৰদেৱৰ বৰগীত আৰু নাটৰ গীতত উল্লেখ আছে। মহাপুৰুষদ্বয়ৰ বৰগীতত কেৱল ৰাগৰ উল্লেখ আছে, ৰাগিণীৰ উল্লেখ নাই। শ্ৰীশংকৰদেৱৰ সঙ্গীতৰ ওপৰত। হিন্দুস্তানী বা উত্তৰ ভাৰতীয় আৰু কানাড়ী আৰু আশোৱাৰী তথা দক্ষিণ ভাৰতীয় সঙ্গীত। মহাপুৰুযে সুদীৰ্ঘ ১২ বছৰ তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰি যি অভিজ্ঞতা লাভ কৰিলে তাৰ ফলত বৰগীতত শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। শ্ৰীশংকৰদেৱ বিৰচিত গীতবোৰে কেনেকৈ ঘাই ঘাই শিষ্যসকলক তেওঁৰ ওচৰলৈ আকৰ্ষণ কৰি আনিছিল তাক চৰিত পুথিত পোৱা যায়। যি নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ আন্দোলনে গোটেই উত্তৰ ভাৰতত যি খলক লগাইছিল, শ্ৰীশংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱৰ বৰগীতবোৰো সেই খলকৰ প্ৰতিধ্বনি মাথোঁন। সাহিত্য কলা আৰু সঙ্গীত কলা উভয় দিশৰপৰা বৰগীতৰ এক বিশেষ আবেদন আছে। খোল, তাল, মৃদং আদিয়ে গোৱা বৰগীত আৰু অঙ্কৰ গীততে অসমীয়া সঙ্গীতৰ পূৰ্ণ যৌৱনৰ পয়োভৰ।
অংকীয়া নাট
শ্ৰীশংকৰদেৱৰ নাট্য সাহিত্য শংকৰী সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান। মহাপুৰুষৰ পূৰ্বে এই দেশত ওজাপালি, পুতলা নাচ আদি নাটকীয় গুণ বিশিষ্ট অনুষ্ঠানৰ প্ৰচলন আছিল। এইবোৰক ভিত্তি কৰি সংস্কৃত নাটকৰ আৰ্হিত স্বকীয় প্ৰতিভাৰে শ্ৰীশংকৰদেৱে যি নাট ৰচনা কৰিলে সি আমাৰ সাহিত্যৰ এক অমূল্য সম্পদ। অঙ্কীয়া নাট আৰুভাওনা অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ মহাপুৰুষৰ এক অভিনৱ অৱদান। প্ৰথমবাৰ তীৰ্থৰপৰা ঘূৰি আহি শ্ৰীশংকৰদেৱে বৰদোৱাত সংলাপ-বিহীন আঙ্গিক অভিনয় চিহ্নযাত্ৰা ভাওনা কৰে। এই ভাওনাত গুৰুজনে সাত বৈকুণ্ঠৰ চিত্ৰ তুলাপাতত হেঙুল-হাইল বোলাই ছগৰাকীলক্ষ্মীসহ সাত বৈকুণ্ঠৰ প্ৰৱেশ দেখুৱাইছিল।
এই চিহ্নযাত্ৰাৰ অভিনয়ে অসমীয়া সঙ্গীত, নাট আৰু চিত্ৰকলাৰ এটা নতুন অধ্যায়ৰ আৰু তীৰ্থ ভ্ৰমণত লাভ কৰা অভিজ্ঞতা সমলস্বৰূপে লৈ সংস্কৃত নাট্যশাস্ত্ৰৰ আৰ্হিত সূচনা কৰিলে। থলুৱা নৃত্য-সঙ্গীত (যেনে- পুতলা-নাচ, ওজাপালি, দেওধনী নাচ ইত্যাদি) আদিৰ পৰিৱৰ্তে শংকৰদেৱে এক শ্ৰেণীৰ নাট ৰচনা কৰিলে আৰু এইনাটৰ নিৰ্মাণ-কৌশল প্ৰকৃততে অভিনৱ। নান্দী,সূত্ৰধাৰ, প্ৰৰোচনা, প্ৰস্তাৱনা, শোক আৰু মুক্তিমঙ্গল সংস্কৃত নাট্যশাস্ত্ৰ অনুসৃত হলেও মহাপুৰুষৰ যাদু-স্পৰ্শত ব্ৰজাৱলী ভাষাই এনে সুন্দৰ আৰু সুঠাম গঢ় লৈছে উঠা এই ভক্তিপ্ৰধান নাটে জনসাধাৰণৰ হৃদয় জয় কৰিব পাৰিছে। গীত শ্লোক আৰু পয়াৰৰ ব্যৱহাৰ,সূত্ৰধাৰৰ অভিনৱ কল্পনা, লয়যুক্ত গদ্যৰ ব্যৱহাৰ আৰু ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ প্ৰয়োগে অঙ্কীয়া নাটক সংস্কৃত বা অন্যান্য নাটকৰপৰা পৃথক কৰিছে। জনসাধাৰণৰ লোকৰুচি আৰু স্থানীয় আৱশ্যকতালৈ লক্ষ্য ৰাখি শ্ৰীশংকৰদেৱে পত্নীপ্ৰসাদ, কালি-দমন, কেলি-গোপাল, পাৰিজাত-হৰণ,ৰুক্মিণী হৰণ আৰু ৰাম-বিজয় নাট ৰচনা কৰে। শ্ৰীকৃষ্ণ চৰিত্ৰকেই কেন্দ্ৰ কৰি অসমীয়া নাটত ৰামৰ কথা কওঁতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰূপটো মহাপুৰুষৰ দৃষ্টিৰ আঁৰ হোৱা নাই। পত্নী-প্ৰসাদ,বৈষ্ণৰ সাহিত্য বৰ্তি আছে আৰু নাটসমূহৰ ক্ষেত্ৰটো এই কথাই প্ৰযোজ্য। কিন্তু ৰাম-বিজয়,কালীয়-দমন, কেলি-গোপাল আৰু ৰুক্মিণী-হৰণৰ বিষয়বস্তু ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধৰপৰা লোৱা হৈছে, পাৰিজাত-হৰণ নাটৰ বিষয়বস্তু বিষ্ণুপুৰাণ আৰু হৰিবংশৰপৰা আৰু ৰাম-বিজয় নাটৰ বিষয়বস্তু আদিকাণ্ড ৰামায়ণৰপৰা লোৱা হৈছে। ধৰ্মভাৱ উদ্ৰেক কৰিবৰ কাৰণে শ্ৰীশংকৰদেৱে সংস্কৃত নাটকৰ দৰে অঙ্কীয়া নাটত বিভিন্ন ৰস জাগ্ৰত কৰিছে। পত্নী-প্ৰসাদত অদ্ভুত ৰস,কালীয়-দমনত ঘাইকৈ ভয়ানক আৰু কৰুণৰস, কেলি-গোপালত শৃঙ্গাৰাত্মক ভক্তিস, পাৰিজাত-হৰণ, ৰুক্মিণী-হৰণ আৰুৰাম-বিজয় নাটত শৃঙ্গাত্মক ভক্তিৰস,—এইদৰে বিভিন্ন ৰসৰ সঞ্চাৰ হৈছে।
চিত্ৰকলা আৰু মূৰ্তিকলা
অসমীয়া নাট আৰু ভাওনাৰ লগত চিত্ৰকলা আৰু মূৰ্তিকলা ওচৰ সম্বন্ধ। চিহ্ন-যাত্ৰাৰ অভিনয় প্ৰসঙ্গত শ্ৰীশংকৰদেৱে বৈকুণ্ঠৰ পট অঁকাৰ কথা ওপৰত উল্লেখ কৰা হৈছে। মহাপুৰুষৰ সময়ত চিত্ৰকলাই কেনে প্ৰসাৰতা লাভ কৰিছিল তাক বৈকুণ্ঠৰ পট অঁকা প্ৰসঙ্গৰ এটা কথালৈ আঙুলিয়াব পাৰি। শ্ৰীশংকৰদেৱে চিহ্নযাত্ৰাৰ পটখন আঁকি প্ৰায় শেষ কৰিছে কিন্তু কল্পতৰু বৃক্ষজোপা ঠিক ঠাইত বহুৱাব নোৱাৰি থোতামোজা খাইছে। “কল্পতৰু যেহেন দিবাক নজানন্ত। অবাক স্বৰূপে দুয়োজন ৰহিলন্ত॥”১৩৭৪ [ৰামচৰণ ঠাকুৰ] এনেতে তেওঁৰ গৃহদাসী চন্দৰী বুঢ়ীয়ে হাতত মাৰ্জনী লৈ সেই ঠাইত উপস্থিত হৈ পটখন চাই বুলিলে, “দেখো ডেকাগিৰী কল্পতৰু বৃক্ষ নাই।”তাই হাতত মাৰ্জনী লৈ দেখুৱাই ক'লে, “ঐত লাগে ডেকাগিৰী সিটো বৃক্ষইৰ। তেতিয়া শ্ৰীশংকৰদেৱে বুঢ়ীক ক'লে, “আসিয়া এঠাক আই বৰ কৈলি কাম। তঞি হেন উপকাৰী আৰো ক'ত পাম॥”[ৰামচৰণ ঠাকুৰ] মহাৰাজ নৰনাৰায়ণক বৃন্দাবনৰ আভাস দিবৰ কাৰণে শ্ৰীশংকৰদেৱে পাটবাউসীত তাঁতীৰ হতুৱাই পটসহ বৃন্দাবনীয়া কাপোেৰ বোৱাৰ আখ্যানতো অসমৰ প্ৰাচীন চিত্ৰকলাৰ নিদৰ্শন পাব পাৰি। ভাৱৰীয়াৰ সাজপাৰ, মুখা আদিত চিত্ৰ আৰু মূৰ্ত্তিৰ প্ৰভাৱ মন কৰিবলগীয়া। নামঘৰৰ সিংহাসন, গৰুড় পক্ষী, পদুমফুলৰ প্ৰতীক আদিত চিন আৰু মূৰ্ত্তিকলাৰ প্ৰভাৱ কিমানদূৰ পৰিছে সেইটো শিল্পীসকলৰ আলোচনাৰ বিষয়। কিন্তু সেই কালত চিত্ৰকলাই বিকাশৰ যথেষ্ট সুবিধা পোৱা নাছিল আৰু ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতাৰ অভাৱ হৈছিল যেন লাগে। তথাপি আজিকোপতি সত্ৰসমূহে এই চাৰুকলা জীয়াই ৰাখিছে।
নামঘৰ
নামঘৰ নামধৰ্মৰ কেন্দ্ৰ হ'লেও ই জাতীয় জীৱনৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ স্বৰূপ। এই নামঘৰকেই অসমীয়া জাতীয় সংস্কৃতিৰ যাদুঘৰ বুলিব পাৰি। আমাৰ সামাজিক, ধাৰ্মিক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনত নামঘৰৰ বৰঙণি উল্লেখযোগ্য। নামঘৰৰ কাৰ্যাৱলীৰ মাজেদি গণতান্ত্ৰিক চিন্তাধাৰা প্ৰকাশ পাইছে। আমাৰ সত্ৰানুষ্ঠানৰ লগত বৌদ্ধ মঠৰ কিছু সাদৃশ্য পৰিলক্ষিত হয়। সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই প্ৰসঙ্গত মন্তব্য কৰিছে, “নামঘৰত মণিকূট সাজি সত্ৰপাতি নাম-কীৰ্ত্তন কৰি থাকি ধৰ্মপ্ৰচাৰ কৰাটোও তেওঁ পশ্চিমত আৰু বেহাৰত আগৰ কালত প্ৰচলিত বৌদ্ধ বিহাৰৰপৰা পোৱাটো অনুমান হয়।” নামঘৰৰ ‘টুপ’ শব্দটো ‘প’ শব্দৰপৰা আৰু মণিকূট শব্দটো সুবৰ্ণ’ বঙ্গগৃহৰপৰা আহিব পাৰে। নাৰীক শৰণ নিদিয়া কথাটোৱে বুদ্ধদেৱে নাৰীক সংযত স্থান নিদিয়াৰ কথাৰহে ইঙ্গিত নিয়ে। অসমৰ গ্ৰাম্য জীৱনৰ সাংস্কৃতিক ৰুচিবোধৰ পৰিপুষ্ট সাধনত নামঘৰৰ পৰিকল্পনা বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ। এই নামঘৰে যি দৰে জাতীয় ঐক্য সাধন কৰিছে সেইদৰে ই জনসাধাৰণৰ কলাসুলভ জীৱন-চেতনাৰ সঞ্চাৰ কৰি জাতীয় জীৱনত সঞ্জীৱনী সুধা ঢালিছে। নামঘৰে সুস্থিৰ প্ৰগতিমূলক সামাজিক জীৱনৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰে। মহাপুৰুষে যি দৰে নৃত্য, গীত আৰু সংলাপেৰে নাটবোৰ সম্পূৰ্ণ কৰিলে সেই দৰে নামঘৰ স্থাপন কৰি তেওঁ অসমীয়া জাতিৰ ৰঙ্গমঞ্চ বা ৰঙ্গালয়ৰ সূচনা কৰিলে। সেই কাৰণে নামঘৰক জাতীয় ৰঙ্গমঞ্চ ভাওনা ঘৰ বোলে। এই নামঘৰ আমাৰ কীৰ্ত্তন-ঘৰ আৰু প্ৰেক্ষাগৃহ। ভাওনাৰ লগত সম্বন্ধ থকা গায়ন-বায়ন ঢুলীয়া-খুলীয়া, নটুৱা সূত্ৰধাৰ আদিৰ বাছনিৰ ক্ষেত্ৰত পাৰ্গত লোকসকলকহে বিষয়বাব দিয়া হয়। ভাৱৰীয়াৰ ক্ষেত্ৰটো একে কথাই প্ৰযোজ্য। গাঁৱৰ ল'ৰাবিলাকক এই নামঘৰতেই নৃত্য-গীত আৰু চাৰুশিল্পৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰি আমাৰ সামাজিক জীৱনত অৱসৰ বিনোদনৰ কাৰণে বিচিত্ৰ সমল যোগাইছে। ইয়াৰ উপৰি নামঘৰবোৰ আমাৰ বিচাৰালয়ে। অসমৰ সত্ৰ আৰু সত্ৰৰ নামঘৰে অসমৰ প্ৰাচীন কলা কৃষ্টি ৰক্ষা কৰি আহিছে।
সামৰণি
সামৰণিত প্ৰতিমাৰ খনিকৰ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ ভাষাৰে ক'ব পাৰি, “সাহিত্যৰ গুৰু শংকৰ, সাহিত্য ৰাজ্যৰ ৰজা শংকৰ, সমাজ গঢ়েতা শংকৰ, সমাজৰ নেতা শংকৰ।” মুঠৰ ওপৰত অসমৰ কলা-সংস্কৃতিৰ গুৰু শ্ৰীমন্তশংকৰদেৱে ধৰ্ম, সমাজ, সাহিত্য, সঙ্গীত আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত বহুমূলীয়া অৱদান দি আমাৰ জাতীয় জীৱনক উন্নত আৰু মহীয়ান কৰিছে।
লাই লুং খাম
লাই লুং খাম বা কা ফি লাই লুং খাম অসমৰ আহোম জনগোষ্ঠীৰ এক লোকনৃত্য। গীত-মাত, সুৰ-তাল, বাদ্য আদিৰ প্ৰচলন কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা আহোমসকলৰ উপৰিপুৰুষ হ-ফি-চ্যুলৈ (চিত লাম চাম) সন্মান যাচি এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয়। পুৰুষ-মহিলা উভয়ে মিলি এজোপা বড়গছৰ তলত প্ৰকৃতিলৈ পূজা অৰ্চনা আগবঢ়াই লাই লুং খাম নৃত্য কৰে। আহোমসকল মূলতঃ প্ৰকৃতিৰ শক্তিসমূহৰ উপাসক। বিজুলী-বজ্ৰপাত, নিয়ৰ-হিমকণা, পোহৰ, জলধাৰা, বৃষ্টিপাত, বতাহ-ধুমুহা আদি প্ৰকৃতিৰ সাতোটা উপাদান বা শক্তিকেই তেওঁলোকে সকলো গীত, সুৰ, বাদ্য আদিৰ মূল বুলি বিশ্বাস কৰে। কিংবদন্তি অনুসৰি প্ৰকৃতিৰ এই শক্তিসমূহকে অনুকৰণ কৰি হ-ফি-চ্যুৱে বাদ্যযন্ত্ৰ, গীত-মাত আদিৰ প্ৰচলন কৰে।
সাজ-পোছাক
নৃত্যৰ সময়ত শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশত পুৰুষসকলে মুগাৰ ফা-চৌ বা চাপকন চোলা, ফা-ৰু বা পাগুৰি আৰু চেলেং পৰিধান কৰে। নিম্নাংশত চুৰিয়া বা পটলুং পৰিধান কৰে। মহিলাসকলে ফা-চিন, চেলেং (ফা-মাই) আৰু ফা-ৰু পৰিধান কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে মহিলাসকলে চুলি মেলি ৰাখে যদিও বহুক্ষেত্ৰত খোপা বান্ধি ৰখাও দেখা যায়।
বাদ্যযন্ত্ৰ
বাদ্যযন্ত্ৰ হিচাপে লাই লুং খাম নৃত্যত বিশেষ প্ৰকাৰৰ ঢোল আৰু তাল ব্যৱহৃত হয়।
যাৱতীয় সামগ্ৰী
নৃত্যৰ বাবে পাতেৰে সৈতে বাঁহৰ আগ এটাৰ প্ৰয়োজন হয়। এজনে এই বাঁহডাল ধৰি দলটোৰ নেতৃত্ব বহন কৰে।
ভংগিমা
লাই লুং খাম পৰিৱেশন কৰোঁতে প্ৰথমে মাদুলিৰ শব্দত ওপৰলৈ হাতযোৰ কৰি শাৰীপাতি এখোজ এখোজকৈ নৃত্যস্থলীত প্ৰৱেশ কৰে। পুৰুষ আৰু মহিলা দুয়োটা দল পৃথকে পৃথকে আহে। সোঁফালে পুৰুষসকল থাকে আৰু বাওঁফালে মহিলাসকল থাকে। তেওঁলোকৰ মাজত বাঁ‌হৰ আগটো লৈ এজনে নেতৃত্ব দিয়ে। নেপথ্যত গীত পৰিৱেশন কৰা শিল্পীস;লে চাও নূৰূ চাও কাও ঐ বুলি তিনিবাৰ গায় আৰু তিনিবাৰ উঠা-বহা কৰি প্ৰণাম কৰে। ইয়াৰ পিছত উকিৰ ধ্বনিৰ লগে লগে নেপথ্যত গীত গাই “এহেম হুই য়া” নাম আৰু পদ দিয়া হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
বৈৰাগী বিহংগ
বৈৰাগী বিহংগ (Boiragi Bihanga) তথ্যচিত্ৰকাৰ তথা লেখক মানিক বড়াই ৰচনা কৰা এখন অসমীয়া উপন্যাস। বিস্ময় প্ৰকাশনৰ বেনাৰত প্ৰকাশ পোৱা উপন্যাসখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ১৯৮৩ চনৰ জুলাই মাহত। উপন্যাসৰূপে প্ৰকাশ পোৱাৰ আগেয়ে ই বিস্ময় আলোচনীত ধাৰাবাহিক ৰূপত প্ৰকাশ পাইছিল।
উপন্যাসখনৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ এক পৰিভ্ৰমী বিহংগ যি প্ৰথম পুৰুষত উপন্যাসখনৰ বৰ্ণনাকাৰীৰ ভূমিকাও পালন কৰিছে। সহচৰ পক্ষীকুলৰ মাজত বৈৰাগী নামেৰে পৰিচিত এই বিহংগই নিজা দৃষ্টিভংগীৰে প্ৰকৃতিৰ নান্দনিক বৰ্ণনাৰ লগতে মানৱ সভ্যতাৰ উত্তৰণৰ এছোৱাৰ কথা সংগীসকলক কৈ গৈছে।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
মাণিক বড়া মূলতঃ সাহিত্য ৰচনা আৰু তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে জনাজাত আছিল। ৭০-ৰ দশকত তেওঁ‌ বিস্ময়ৰ সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ 'ৰংঘৰ' নামৰ চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক আলোচনীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল। তেওঁ চিত্ৰনাট্য আৰু নাটক ৰচনা কৰাৰ লগতে বহুসংখ্যক চুটিগল্পও ৰচনা কৰিছিল।
বড়াই নিৰ্মাণ কৰা 'অপৰূপ ৰংপুৰ' শীৰ্ষক তথ্যচিত্ৰখন অসমৰ প্ৰথমখন বিহংগম দৃষ্টিৰ তথ্যচিত্ৰ। এই তথ্যচিত্ৰখনৰ বিষয়বস্তু হৈছে শিৱসাগৰ জিলাৰ মধ্যযুগীয় কীৰ্তিচিহ্নসমূহ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
শ্ৰীলংকাৰ নাৰী
২০১২ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি শ্ৰীলংকাত মহিলাৰ সংখ্যা ৫২.০৯%। শ্ৰীলংকাৰ মহিলাসকলে দেশখনৰ উন্নয়নত যথেষ্ট অৰিহণা যোগাইছে আৰু এই অৰিহণা বহু ক্ষেত্ৰতে দেখা গৈছে। ১৯৩১ চনৰ পৰাই তেওঁলোকক নিৰ্বাচনত ভোট দিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছে। ঐতিহাসিকভাৱে শ্ৰীলংকাৰ সংস্কৃতিত পুৰুষতান্ত্ৰিক পক্ষপাতিত্বই আধিপত্য বিস্তাৰ কৰি আহিছে৷ শ্ৰীলংকাই লিংগসমতাৰ দ্ৰুতি বঢ়োৱাত প্ৰশংসাযোগ্য সফলতা লাভ কৰিছে যদিও পুৰুষৰ তুলনাত মহিলাৰ মৰ্যাদা তুলনামূলকভাৱে কম হোৱাটোও পৰিলক্ষিত হৈছে।
২০১৭ চনত নিউ ৱৰ্ল্ড ৱেলথী গৱেষণা গোটে শ্ৰীলংকাক মহিলাৰ বাবে বিশ্বৰ ১১ সংখ্যক নিৰাপদ দেশ হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰিছিল।
দুটা সহস্ৰাব্দৰো অধিক কাল পূৰ্বে সিংহলী মহিলাসকলৰ বেছিভাগেই ৰাজকীয় আৰু উচ্চ পদবীৰ পুৰুষৰ সৈতে সমতাৰ ক্ষেত্ৰত কিছু ব্যক্তিগত স্বাধীনতা আৰু সামাজিক সুযোগ লাভ কৰিছিল। সিংহলী মহিলাসকলে পুৰুষৰ সৈতে বহু ৰাজহুৱা বিষয়ত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল৷ তেওঁলোকে নাৰী আৰু মাতৃ হিচাপে স্বাধীন মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল৷ তেওঁলোকে ব্যক্তিগত আৰু ৰাজহুৱা জীৱনত পৰিচয় পাইছিল আৰু নিজৰ জীৱন-ধাৰণৰ পদ্ধতি বাছি লোৱাৰ স্বাধীনতা আছিল। প্ৰায় ৩০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ পৰা তেওঁলোকে সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু ৰাজনৈতিকভাৱে ফলপ্ৰসূ অগ্ৰগতি লাভ কৰিছিল।
শ্ৰীলংকাৰ সমাজত নাৰীৰ ভূমিকাক লৈ কেইবা শতিকা ধৰি বিতৰ্ক আৰু যুঁজ চলি আহিছে। উদাহৰণস্বৰূপে, ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক যুগত জাতীয়তাবাদী তথা ঔপনিৱেশিক বিৰোধী আন্দোলনৰ এটা উল্লেখযোগ্য ধাৰা ঘৰৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত মহিলাসকলৰ ভূমিকা আৰু মৰ্যাদাক কেন্দ্ৰ কৰি সৃষ্টি হৈছিল। ঔপনিৱেশিক শাসনৰ পিছৰ পৰিৱৰ্তনশীল বছৰবোৰত শ্ৰীলংকাৰ নীতি-নিৰ্ধাৰকসকলে বিনামূলীয়া স্বাস্থ্য আৰু শিক্ষা-সেৱা তথা ৰাজসাহায্যযুক্ত খাদ্যৰ সামাজিক নীতিৰ পেকেজ প্ৰৱৰ্তন কৰে, যিয়ে মহিলাসকলৰ জীৱনৰ মানদণ্ড নাটকীয়ভাৱে উন্নত কৰে। দক্ষিণ এছিয়াৰ বাকী দেশসমূহৰ তুলনাত শ্ৰীলংকাৰ মহিলাসকল অতি উন্নত৷ তেওঁলোকৰ আয়ুস উচ্চ, প্ৰায় ৮০ বছৰ৷
শ্ৰীলংকাৰ প্ৰতি পাঁচগৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত দুগৰাকীয়ে জীৱনকালত সংগীৰ দ্বাৰা ঘৰুৱা হিংসাৰ মুখামুখি হৈছে বুলি চৰকাৰী সমীক্ষাত প্ৰকাশ পাইছে। সংগীৰ দ্বাৰা হোৱা মানসিক হিংসা ২৭.৯% বুলি বিবেচনা কৰা হৈছে৷ এই হাৰ যোৱা দশকত হোৱা সকলো ধৰণৰ হিংসাৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক। প্ৰতিবেদন অনুসৰি, সংগীয়ে মদ্যপান কৰি থকাৰ সময়ত মহিলাগৰাকী কেতিয়াবা শাৰীৰিক হিংসাৰ বলি হয় যিবোৰ ঘটনা চাহ-বাগিছা থকা অঞ্চলত বেছিকৈ সংঘটিত হয়৷ ইয়াৰ পাছতে এনে ঘটনা দেখা পোৱা যায় ক্ৰমে গ্ৰাম্য আৰু চহৰাঞ্চলত। ১৫ৰ পৰা ৩৪ বছৰৰ বয়সক্ৰমৰ ভিতৰৰ মহিলাসকল সকলো ধৰণৰ হিংসাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ সম্ভাৱনীয়তা অধিক আছিল। ২০১২ চনৰ পৰা ২০২০ চনলৈ দেশত ৫,৮৯১ টা শিশু নিৰ্যাতনৰ গোচৰ ৰুজু হৈছে। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ তথ্য অনুসৰি শ্ৰীলংকাৰ ৯০% মহিলাই ৰাজহুৱা পৰিবহণত যৌন নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
আঠমঙলা
আঠমঙলা হৈছে অসমীয়া সংস্কৃতিত বিবাহৰ লগত জড়িত এটা বিশেষ অনুষ্ঠান। সাধাৰণতে বিয়াৰ আঠদিনৰ দিনা দৰাক শহুৰেকৰ ঘৰলৈ খাবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনোৱা পৰম্পৰাকে আঠমঙলা বুলি কোৱা হয়।
শব্দৰ উৎস
সংস্কৃত অষ্টমংগল শব্দৰপৰা আঠমঙলা শব্দটো অহা।
আনুষ্ঠানিকতা
অৱশ্যে বিয়া হোৱা মাহটোৰ সংক্ৰান্তি ৩-৪ দিনত পৰিলে সেই ৩-৪ দিনৰ ভিতৰতে আঠমঙলা অনুষ্ঠান পাতিব লাগে। দৰা, দৰাৰ সখি আৰু অনুজ এজন বা তিনিজন কইনাঘৰলৈ যোৱা নিয়ম। সাধাৰণতে দৰাতকৈ জ্যেষ্ঠজন আঠমঙলালৈ নাযায়। যাব লগা হ'লেও দৰা গৈ পোৱাৰ আগতে তেনেজনে কন্যা ঘৰত খাই-বৈ আহে (অঞ্চল বিশেষে)। দৰা আৰু তেওঁৰ লগত যোৱা কেইজনক কইনাঘৰে পোনতে বিভিন্ন পিঠা-লাড়ু আৰু জলপান খুৱায়। দ্বিতীয়বাৰ আঠখন আঞ্জাৰে ভাত আৰু পায়স খাবলৈ দি তৃতীয়বাৰ লঘু আহাৰ আগবঢ়ায়। কোনো কোনো অঞ্চলত দৰা গৈ পদূলিমুখ পাওঁতে পুনৰ্বাৰ আমন্ত্ৰণ জনাই আনি তৃতীয়বাৰৰ লঘু আহাৰ খাবলৈ দিয়ে। বিয়া নোহোৱা খুলশালী ছোৱালীহঁতে নতুন ভিনদেউক পিঠা-লাডু খুওৱা কালত বিভিন্ন ধৰণৰ নিৰ্দোষ ৰংৰহইচ কৰাটো এটা দস্তুৰ। আঠমঙলাত তিতা-টেঙা দিয়া নিষেধ। সিয়ে শহুৰ-জোঁৱাইৰ সম্পৰ্ক টেঙা-তিতা কৰিব পাৰে বুলি এটি লোকবিশ্বাস আছে।
আঠমঙলাৰ বিভিন্ন ৰূপ
নামনি অসমত আঠমঙলাক 'নিয়াতা দিয়া' (সং-নিমন্ত্ৰণ) বা নেওতা খুওৱা বোলা হয়। চাহ জনগোষ্ঠীৰ মাজত বিয়াৰ আঠদিনৰ দিনা দৰা-কইনাই মাকৰ ঘৰলৈ গৈ আঠমঙলা খোৱাৰ নিয়ম। আঠমঙলাৰ সময়ত কিছু মানুহে কইনাক এমাহ বা তিনিমাহ পৰ্যন্ত দৰাৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখে। ইয়াক ‘সংগ ছাড়া’ বুলি কোৱা হয়। চাহ জনগোষ্ঠী সমাজত জাতি বিশেষে বিভিন্ন নীতি-নিয়ম পালন কৰা দেখা যায়।
ইতিহাস
অসমত আঠমঙলা খুওৱাটো এটা পুৰণি প্ৰথা। কোচ ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা বিশ্ব সিংহৰ পিতৃ হৰিদাসে আঠমঙলা অনুষ্ঠান পতা বুলি জনা যায়।
অসমীয়া সাহিত্যত আঠমঙলা
১৮৯২ চনত প্ৰকাশিত 'The Marriage System of the People of Assam' গ্ৰন্থত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই আঠমঙলাৰ সবিশেষ উল্লেখ কৰিছে। মিত্ৰদেৱ মহন্তৰ 'কুকুৰীকণাৰ আঠমঙলা' এখনি উল্লেখযোগ্য প্ৰহসন।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:বিবাহ
২০০১ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন
২০০১ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন অসমৰ একাদশ বিধানসভা গঠন কৰিবলৈ অনুষ্ঠিত হয়। ভোটদানৰ হাৰ আছিল ৭৫.০৫%। এই নিৰ্বাচনে গুপ্তহত্যা, বিত্তীয় সংকট আদিয়ে জুৰুলা কৰা অসম গণ পৰিষদৰ চৰকাৰখনৰ পতন মাতি আনিছিল। ৭১খন আসনেৰে নিৰংকুশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰি ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে তৰুণ গগৈৰ নেতৃত্বত চৰকাৰ গঠন কৰে। ২০খন আসন লাভ কৰি অগপই বিৰোধীৰ আসনত বহে।
প্ৰেক্ষাপট
২০০১ চনৰ নিৰ্বাচনত অসম গণ পৰিষদে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সৈতে জোটবন্ধন কৰে, যাৰবাবে তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ জোটবন্ধনৰ অংশীদাৰী দল চি.পি.আই. আৰু চি.পি.আই. (এম) আঁতৰি যায়। অগপ আৰু বিজেপিৰ মিত্ৰতাই কংগ্ৰেছৰ বাবে প্ৰবল প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃষ্টি কৰিছিল; যাৰবাবে কংগ্ৰেছে প্ৰথমবাৰৰ বাবে সৰু সৰু দলবোৰৰ সৈতে মিত্ৰতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰে। কংগ্ৰেছে ৰাজ্যখনৰ আটাইকেইটা সমষ্টিতে প্ৰাৰ্থী দিয়ে আৰু ৩৯.৭৫ শতাংশ ভোটৰে ৭১খন আসনত জয়ী হয়। অগপই লাভ কৰা আসনৰ সংখ্যা আছিল ২০খন আৰু তেওঁলোকৰ ভোটৰ শতাংশ হ’ল ২০.০২। আনহাতে ৯.৩৫ শতাংশ ভোট লাভেৰে বিজেপিয়ে ৮খন আসনত দখল সাব্যস্ত কৰি তৃতীয় স্থানত থাকে।
নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণকাৰী দল
এইটো নিৰ্বাচনত মুঠ ২৭টা ৰাজনৈতিক দলে অংশগ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰে ৫টা ৰাষ্ট্ৰীয়, ১২টা ৰাজ্যিক আৰু ১০টা পঞ্জীভূক্ত, কিন্তু নিৰ্বাচন আয়োগৰ স্বীকৃতি নোপোৱা দল আছিল। ৩৯৩জন লোকে নিৰ্দলীয় সদস্যৰূপে অৱতীৰ্ণ হয় আৰু ইয়াৰে ১৯জন বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈ আহে।
উপনিৰ্বাচন
অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰাৰ সময়ত তৰুণ গগৈ কলিয়াবৰ লোকসভা সমষ্টিৰ সাংসদ ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল। মুখ্যমন্ত্ৰী হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ ভাতৃ দীপ গগৈয়ে দখল কৰি থকা তিতাবৰ বিধানসভা সমষ্টিটো এৰি দিয়ে। ফলস্বৰূপে তিতাবৰত উপনিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয় আৰু তাৰপৰা তৰুণ গগৈ বিজয়ী হৈ আহে।
অনন্ত থান (আশ্ৰম)
প্ৰাচীন আৰু ঐতিহাসিক অনন্ত থান, বৰ্তমান ধেমাজি জিলাৰ বৰদলনি অঞ্চলৰ দক্ষিণ প্ৰান্তৰ গোহাঁই চাপৰিত অৱস্থিত। স্থানীয় লোকৰ মুখে মুখে ইয়াৰ নাম অনন্ত আশ্ৰম বুলিও জনা যায়।
২০০১ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন
অনন্ত থান (আশ্ৰম)
ইতিহাস
শংকৰদেৱৰ শিষ্য অনন্ত কন্দলিয়ে এই ঠাইত ধৰ্মীয় ঐতিহাসিক থান স্থাপন কৰিছিল। অনন্ত কন্দলিৰ নামেৰেই এই থানৰ নাম অনন্ত থান হয় বুলি ভৱা হয়।
স্থাপত্য
অনন্ত থানৰ মূল থানখন পূৰ্বে  নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰক অনন্ত কন্দলিয়ে স্থাপন কৰিছিল বাবে প্ৰথম অৱস্থাত বাঁহ-বেতেৰেই নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। বৰ্তমান আধুনিক ধৰণেৰে ভক্তসকলৰ দান বৰঙণিৰে আধুনিক পকী নামঘৰৰ আৰ্হিত গঢ় দিয়া হৈছে।
মণিকূট আৰু কীৰ্ত্তন ঘৰ বৰ্তমান পকী কৰা হৈছে। মণিকূটত পকী গুৰু আসন এখনৰ অৱস্থিতি আছে।
বাটচ'ৰাতে এখন পকী তোৰণ আছে। বাটচ'ৰাৰপৰা মূল থানলৈ দূৰত্ব প্ৰায় ১০০ মিটাৰ। এই থানৰ কাষতে এটা শিৱ মন্দিৰ আছে। থানৰ ওচৰতে এটা পুৰণি পুখুৰীৰ অৱস্থিতি দেখা যায়।
বিবিধ পৰম্পৰা
প্ৰতি দেওবাৰে গাওঁৰ বয়োজ্যেষ্ঠ সকলৰ দ্বাৰা ভাগৱত পাঠ কৰা হয়।দূৰ দূৰণিৰ পৰা বিশ্বাসী লোকসকলে আশিস বিচাৰি এই স্থানলৈ অহা দেখা যায়। বছেৰকীয়া কৈ বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ ভিতৰত, ভাওনা, জন্মাষ্টমী, শিৱৰাত্ৰি (কাষৰ শিৱ মন্দিৰত) আদি পালন কৰা হয়।
মণিপুৰী আই গোসাঁনী থান
মণিপুৰী আই গোসাঁনী থান খন দুটা শাখাত অৱস্থিত। তাৰে প্ৰাচীন শাখাটো,ধেমাজি জিলাৰ বৰদলনি অঞ্চলৰ দেওবাৰী বাণ গাঁৱত অৱস্থিত। দ্বিতীয় শাখাটো, ধেমাজি জিলা আৰু লখিমপুৰ জিলাৰ সীমান্তৰ বৰহমথুৰিয়নী গাঁৱত ‍(ঘিলামৰা অঞ্চলৰ সমীপত) অৱস্থিত।
ইতিহাস
এই শক্তি পীঠ বৰদলনিৰ দেওবাৰী বাণ গাৱঁত কমতা-ভূঞাসকলৰ দিনত ১৩-১৪ শতিকামানত স্থাপিত হৈছিল।
কিংবদন্তি
স্থানীয় কিংবদন্তি মতে ইয়াত সতীৰ ডিঙিৰ মণিধাৰ পৰিছিল। পিছে ঐতিহাসিক ড° নিত্যানন্দ গগৈৰ মতে, মধ্যযুগত মণিপুৰ অঞ্চলৰ (বৰ্তমান বৰদলনিক কেন্দ্ৰ কৰি ধেমাজি-ঘিলামৰাৰ একাংশ) ৰাইজৰ বাবে এই থানেই অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱীপীঠ স্বৰূপা হিচাপে পৰিগণিত হোৱাত মণিপুৰীয়া থান নামেৰে প্ৰসিদ্ধ হয়।
দুটা শাখা
এই শক্তি পীঠ প্ৰথমতে, বৰদলনিৰ দেওবাৰী বাণ গাৱঁত কমতা-ভূঞাসকলৰ দিনত ১৩-১৪ শতিকামানত স্থাপিত হৈছিল। বৰ্তমান পুৰুষৰ অৱজ্ঞাৰ বাবে বৰদলনিত থকা পুৰণি থানখনৰ নাম বদলাই ‘পদুমণি থান’ নামেৰে অভিহিত কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা দেখা গৈছে। ১৯৫১ চন মানত ঘিলামৰাৰ ৰাইজে তাৰ একাংশ একে নামেৰেই ঘিলামৰা অঞ্চলৰ উত্তৰ প্ৰান্তৰ বৰহমথুৰি গাঁৱত এই থানখন স্থাপন কৰে। এই থানত বৰ্তমান কলীয়া শিলৰ দেৱী মূৰ্ত্তি এটা আছে। বছৰটোৰ বেছিভাগ সময়তে স্থানীয় মʼহমৰা দিঘলী, বৰহমথুৰিয়নী, খলিহামাৰী, পেহীয়তী, মইনাপৰা আদি গাঁৱৰ ৰাইজে বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান পালন কৰি আহিেছ। তাৰ ভিতৰত ভাওনা, দুৰ্গা পূজা আদি। এই থানথনত দুৰ্গা পূজা ডাঙৰকৈ আয়োজন কৰা হয়। ১৯৯৭ চনৰপৰা এই দুৰ্গা পূজা পালনৰ আৰম্ভণি হৈছিল। কলীয়া শিলৰ দেৱী মূৰ্ত্তিকে কেন্দ্ৰ কৰি পূজাখন অনুষ্ঠিত হয়। গতিকে ইয়াত অস্থায়ী প্ৰতিমাৰ ব্যৱহাৰ নহয়। ইয়াৰ কাষতে একেটা চৌহদত এটা শিৱ মন্দিৰো আছে ।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
ঢেপা-ঢুলীয়া
দৰং জিলাত পৰম্পৰাগতভাৱে চলি অহা এক দলীয় নৃত্যৰ অনুষ্ঠান হৈছে ঢেপা ঢুলীয়া। এই লোক সংস্কৃতি গীত, বাদ্য বা বাদক আৰু নৃত্যৰ সুসমন্বয়ত পৰিবেশন কৰা হয়। এই নৃত্য অনুষ্ঠানত ঢোল(২টা) আৰু তাল(৪/৫ জোৰা) থাকে। ইয়াত তালবোৰ ডাঙৰ, দুই-আঢ়ৈ কেজি ওজনৰ (এইবোৰক ভোৰতাল বুলিব পাৰি)। ঢোল বোৰ জয়ঢোল, বিহুত বজোৱা ঢোলতকৈ এই ঢোল দীঘল।
পৰিৱেশন
দৰং জিলাৰ ডাঙৰ ডাঙৰ সভা-সমিতি, দেউল উৎসৱ, ৰাজহুৱা সভা, ব্যক্তিগত অনুষ্ঠান(বিয়াৰ পানী তোলা, নুৱনী-ধুৱনী কাৰ্যত, দৰাই কইনাক আনিবলৈ যোৱা বৰযাত্ৰীৰ লগত গৈ কইনা ঘৰত গোটে নিশা কৃষ্টি প্ৰদৰ্শন কৰা) আদিত শিল্পীসকলে ঢেপা ঢুলীয়া অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰে। ঢুলীয়া সকলে ঢোল কৃষ্টি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ তিনি বা চাৰিটা শাৰীত থিয় হয়। প্ৰথম শাৰীত থকা দুজনে ঢোল লয় আৰু পাছৰ শাৰীত থকাকেইজনে তাল লয় আৰু ঢোল আৰু তালৰ ছেৱে ছেৱে বিভিন্ন ভঙ্গীমাৰে তেওঁলোকে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। এই নৃত্যত কাপোৰ বোৱা বা বাঁহ-বেতৰ কাম কৰা আদিৰ চানেকি দাঙি ধৰা হয়।
পৰিবেশিত নাচ আৰু ঢোলবাদকসকলৰ নামকৰণ
ঢোল বাদক শিল্পী সকলক 'বাদী' বুলি কোৱা হয়। বাদীবিলাকৰ নাম বেলেগ বেলেগ থাকে; যেনে:গোৰাবাদী, দেওবাদী, চেলেনিবাদী, পাতালবাদী, খৰবাদী, খেদাবাদী, নিন্দাবাদী, খিজাবাদী, চান্দেনিবাদী, গলেমচৰবাদী ইত্যাদি। সেইদৰে নাচৰো ভালেমান নাম আছে; যেনে:গড়িয়া নাচ, সৰকি নাচ, ভেকুলি জাপ নাচ, উঘাঘূৰণ নাচ, নেউল বুলন নাচ ইত্যাদি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
আইচিছ
আইচিছ (মিচৰীয় ভাষা:) প্ৰাচীন ইজিপ্ত অৰ্থাৎ মিচৰৰ এগৰাকী দেৱী। প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ ধৰ্ম অনুসৰি তেওঁ এগৰাকী প্ৰধান দেৱী আছিল আৰু গ্ৰীক-ৰোমান সভ্যতাৰ সময়ত তেওঁৰ উপাসনাই প্ৰসাৰ লাভ কৰিছিল। 'প্ৰাচীন ৰাজ্য'ৰ সময়ত (প্ৰায় ২৬৮৬-২১৮১ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) অচাইৰিছৰ আখ্যানত ইয়াৰ এক অন্যতম চৰিত্ৰ হিচাপে আইচিছৰ উল্লেখ পোৱা যায়। এই আখ্যান অনুসৰি আইচিছে হত্যাৰ বলি হোৱা নিজৰ ভ্ৰাতৃ তথা স্বামী অচাইৰিছক পুনৰাই জীৱনদান দিয়াৰ লগতে তেওঁলোকৰ বংশধৰ হ'ৰাছৰ জন্ম দিয়ে। অচাইৰিছক সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱাৰ বাবেই মিচৰত মৃতকৰ আত্মা পৰলোকত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ আইচিছে সহায় কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ আছিল ইজিপ্তৰ ফাৰাওসকলৰ দৈৱিক মাতৃ। সৰ্বসাধাৰণৰ ভালৰ বাবে আৰোগ্যৰ সৈতে সম্পৰ্কিত যাদুমন্ত্ৰত আইচিছক আহ্বান কৰা হৈছিল। আৰম্ভণিতে, ৰাজকীয় আচাৰ-অনুষ্ঠান আৰু মন্দিৰৰ ৰীতি-নীতিসমূহত আইচিছৰ ভূমিকা আছিল সীমিত। ইয়াৰ বিপৰীতে মৃতকৰ সৎকাৰ সম্পৰ্কীয় কাম-কাজ আৰু যাদুবিদ্যাৰ পুথি-পাঁ‌জিত তেওঁৰ গুৰুত্ব আছিল অধিক। সাধাৰণতে কলাকৃতিসমূহত আইচিছক শিৰত সিংহাসনৰ আকৃতিৰ এক মুকুট পৰিধান কৰা নাৰী এগৰাকীৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। 'নতুন ৰাজ্য'ৰ সময়ত (প্ৰায় ১৫৫০-১০৭০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) প্ৰাচীন ৰাজ্যৰ সময়ৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা হেথ'ৰৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ আইচিছৰ তাত ন্যস্ত হ'বলৈ ধৰে। হেথ'ৰৰ শিৰোস্ত্ৰানো (গাইগৰুৰ শিঙৰ মাজত সূৰ্য বলয়) তেওঁৰ ছবিসমূহত যোগ হয়।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম সহস্ৰাব্দত অচাইৰিছ আৰু আইচিছ সবাতোকৈ পূজিত মিচৰীয় দেৱ-দেৱীত পৰিণত হয়। আইচিছে বহুকেইগৰাকী দেৱীৰ বৈশিষ্ট্যও আহৰণ কৰে। ইজিপ্তৰ লগতে ইয়াৰ দক্ষিণৰ চুবুৰীয়া দেশ যেনে নুবিয়াৰ শাসকসকলে আইচিছৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰোৱায়। ফাইলিত অৱস্থিত দেৱীগৰাকীৰ মন্দিৰটো হৈ পৰে ইজিপ্তবাসী আৰু নুবিয়াবাসীৰ ধৰ্মীয় কেন্দ্ৰ। এই কথা বিশ্বাস কৰা হৈছিল যে আইচিছৰ যাদুকৰী শক্তি আন সকলো দেৱ-দেৱীতকৈ অধিক। তেওঁ ৰাজ্যখনক শত্ৰুৰ পৰা ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়া বুলিও বিশ্বাস কৰা হৈছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁক আকাশ আৰু প্ৰাকৃতিক বিশ্বখনৰ গৰাকী বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। কোৱা হৈছিল যে আনকি ভাগ্যৰ ওপৰতো তেওঁৰ শক্তি আছে।
ব্যুৎপত্তি
কিছুসংখ্যক মিচৰীয় দেৱ-দেৱীৰ আবিৰ্ভাৱ প্ৰাক-সাম্ৰাজ্য কালত (প্ৰায় ৩১০০খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ আগেয়ে) হৈছিল যদিও আইচিছ আৰু তেওঁ‌ৰ স্বামী অচাইৰিছৰ নামৰ উল্লেখ পঞ্চম ৰাজ্যৰ (প্ৰায় ২৪৯৪-২৪৩৫ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) আগলৈকে পোৱা নাযায়। সেই কালছোৱাৰ ন্যুছেৰ ইনিৰ ৰাজত্বকালৰ আইচিছৰ নাম উল্লেখ থাকিব পৰা এক প্ৰত্নলিপি পোৱা গৈছে। পঞ্চম ৰাজ্যৰ শেষৰফালৰ পিৰামিডৰ লেখনিসমূহত আইচিছৰ নাম বহুল পৰিমাণে পোৱা যায়। এই লেখনিসমূহে আইচিছৰ সৈতে ইজিপ্তৰ বেহবেইট এল-হাগৰ আৰু ছেবেনিট'ছৰ ওচৰৰ নাইল নদীৰ ব-দ্বীপৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। এই কথা অনুমান কৰিব পৰা যায় যে আইচিছৰ উপাসকৰ পন্থাৰ উৎপত্তিও ইয়াতেই হ'ব পাৰে।
ভূমিকা
পিৰামিডৰ পৌৰাণিক লিপিসমূহতো আইচিছক হ'ৰাছৰ মাতৃ বুলি গণ্য কৰা হয়। তথাপিও, তেওঁৰ মাতৃ হিচাপে হেথ'ৰক চিহ্নিত কৰাৰো চিন পোৱা যায়। আন কিছুমান পৰম্পৰাত নূটৰ পুত্ৰৰূপী হ'ৰাছৰ এক জ্যেষ্ঠ ৰূপৰ কথা কোৱা হয় আৰু তেওঁ সেইক্ষেত্ৰত আইচিছ আৰু অচাইৰিছৰ সহোদৰ। পুৰণি ৰাজ্যৰ সময়ছোৱাত অচাইৰিছৰ আখ্যানটো উদ্ভৱ হোৱাৰ পৰাই আইচিছ হ'ৰাছৰ মাতৃ হিচাপে পৰিচিত হয়। এই সম্পৰ্কটোত তেওঁক মমতাৰ এক প্ৰতিমূৰ্তি হিচাপে চিহ্নিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ দেৱ-দেৱী
আগালমাকা
আগালমাকা (Agalmaka) হৈছে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ গাৰো জনগোষ্ঠীৰ এক কৃষিভিত্তিক লোক উৎসৱ।
উৎসৱৰ বিৱৰণ
গাৰোসকল আছিল কৃষিজীৱি লোক।তেওঁলোকৰ প্ৰধান খেতি হ'ল ঝুম খেতি। পাৰ্বত্য অঞ্চলত বাস কৰা গাৰোসকলৰ বাবে ঝুম খেতি কৰাটো অতি কষ্টকৰ কাম। ঝুম খেতিৰ বাবে গাৰোসকলে এডোখৰ ঠাই নিৰ্বাচন কৰি লয়। ঝুম খেতি কৰা ভূমিক আখিং বোলা হয়। এই আখিং এজন নোকমাৰ অধীনত থাকে বাবে তেওঁক আখিং নোকমা বোলে।আঘোণ পুহ মাহত নিৰ্দিষ্ট আখিঙৰ মাটি প্ৰত্যেক পৰিয়ালৰ প্ৰয়োজন মতে ভাগ কৰি লয়। সৰহ সংখ্যক পৰিয়ালৰ মাটি বেছি আৰু কম সংখ্যক পৰিয়ালৰ মাটি কম। প্ৰত্যেক পৰিয়ালে নিজৰ নিজৰ মাটি দখল কৰি তাৰ চিন স্বৰূপে অলপ অচৰপ হাবি জংঘল কাটি লয়। ই কৃষিকৰ্মৰ এক প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থা আৰু ইয়াক গাৰো ভাষাত ওফাতা বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ত পৰিয়ালৰ লোকে নিজ নিজ মাটি পৰিস্কাৰ কৰি কৃষি উপযোগী কৰি তোলে। তাৰ পিছত মানুহখিনি নিজ গাঁৱলৈ ঘূৰি আহি আগালমাকা উৎসৱ পালন কৰে। এই উৎসৱ পালনৰ উদ্দেশ্যে হ'ল - আৰম্ভ কৰিব খোজা ঝুম খেতি নদন-বদন হয়। দেৱ-দেৱীসকলে প্ৰয়োজনীয় বৃষ্টি দি শস্যৰ উৎপাদন বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে শস্যক নানা প্ৰকাৰৰ অপায় অমংগল দূৰ কৰে। তাৰ কাৰণে প্ৰাৰ্থনা জনোৱা হয়।
উৎযাপন শৈলী
অনুষ্ঠানটিৰ আৰম্ভণিতে এডোখৰ দীঘল বাঁহ মাটিত পোতা হয়। বাঁহডোখৰৰ গুৰিত কলপাত পাৰি সিদ্ধ ধান, ভাত, মাংস, শুকান মাছ আদি ৰখা হয়। তাৰ লগত এটি পাত্ৰত চু (মদ) ৰখা হয়। দেৱ-দেৱীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ ডেকা-গাভৰুৱে প্ৰাণ কৰি ওৰে ৰাতি নাচ-গান কৰি কটায়। পিছদিনাও গোটেই দিন-ৰাতি সকলো মানুহে আনন্দ উৎসৱ কৰি কটায়। দ্বিতীয়দিনা ৰাতিহে আনন্দ উৎসৱ শেষ হয়। এই উৎসৱ সামৰণিক দামা গোগাতা বোলে। আগালমাকা উৎসৱ সমাপ্তিৰ পিছদিনাৰ পৰা শস্যৰ গুটি সিঁচিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই আগালমাকা উৎসৱত যি নৃত্য কৰা হয়, সেই নৃত্যৰ লগত আচিৰোকা গীত পৰিৱেশন কৰা হয়। আচিৰোকা হ'ল কৃষি উৎসৱ আগালমাকাৰ লগত জড়িত গীত। এই আগালমাকা উৎসৱক অসমীয়া গোছ দিয়া বা গোছ ৰোৱা উৎসৱৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি।
তথ্য গ্ৰহণ
শ্ৰেণী:উত্তৰ পূব ভাৰত শ্ৰেণী:মেঘালয় শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
ক্ষ্মেৰ সাম্ৰাজ্য
বুৎপত্তি
এই সাম্ৰাজ্যই নিজকে কম্বুজা (कम्बुज; পুৰণি খেমাৰ: កម្វុជ; កម្ពុជ) নাইবা কম্বুজদেশ (कम्बुजदेश; পুৰণি খেমাৰ: កម្វុជទេឝ; កម្ពុជទេស) বুলি অভিহিত কৰিছিল, যিবোৰ আধুনিক কামপুচিয়াৰ বাবে প্ৰাচীন শব্দ আছিল।
পশতু ভাষা
পশতু ভাষা (پښتو) ভাৰত-ইউৰোপীয় ভাষা পৰিয়ালৰ এটা পূব ইৰাণী ভাষা। ঐতিহাসিক পাৰ্চী সাহিত্যত ইয়াক আফগানী নামেৰে জনা যায়।
উপভাষা
পশতু উপভাষাসমূহক দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়, পশতু "কোমল" দক্ষিণ গোট আৰু পশতু "কঠিন" উত্তৰ গোট। প্ৰতিটো গোটক আৰু কেইবাটাও উপভাষাত বিভক্ত কৰা হৈছে। তাৰিনোৰ দক্ষিণ উপভাষাটোৱেই হৈছে আটাইতকৈ স্বকীয় পশতু উপভাষা।
জীৱিত শিপাৰ দলং
জীৱিত শিপাৰ দলং (living root bridge) হৈছে জীৱিত উদ্ভিদৰ শিপাৰে গঠিত এক প্ৰকাৰৰ সৰল ওলমি থকা দলং। ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ দক্ষিণ অংশত এনে দলং বেছিকৈ দেখা যায়। শিলচৰ মালভূমিৰ দক্ষিণ অংশৰ পাহাৰীয়া ভূখণ্ডৰ খাচী আৰু জয়ন্তিয়া জনগোষ্ঠীৰ লোকে ৰবৰৰ ডুমুৰ গছৰ ওলমা শিপাৰ সহায়ত (Ficus elastica ) হাতেৰে তৈয়াৰ কৰে। অধিকাংশ দলং সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৫০ৰ পৰা ১১৫০ মিটাৰ (১৬০ আৰু ৩,৭৭০ ফুট) উচ্চতাত উপগ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় আৰ্দ্ৰ বহল পাতৰ অৰণ্যত পোৱা যায়।
যেতিয়ালৈকে এই দলং গঠন হোৱা গছজোপা সুস্থ আৰু সজীৱ হৈ থাকে তেতিয়ালৈকে দলঙৰ শিপাবোৰো স্বাভাৱিকতে ডাঠ হৈ মজবুত হৈ থাকে। গছজোপাৰ গোটেই জীৱনকালত নতুন নতুন শিপা গজি দলংখন অধিক শক্তিশালী কৰি তোলে। পূৰ্ণবয়স্ক গছৰ শিপাৰে গঠিত হ'লে কিছুমান দলঙেৰে ৫০ বা তাতকৈ অধিক লোক পাৰ হ'ব পাৰে আৰু ইয়াৰ আয়ুস কেইবাশ বছৰ হ'ব পাৰে। সক্ৰিয় যত্ন অবিহনে বহুতো দলং ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰা হৈ পৰিছে। ২০১০ চনলৈকে জীৱিত শিপাৰ দলঙৰ লিখিত নথিভুক্ত পৰিসংখ্যা বিৰল আছিল যদিও ২০১৭ চনত গৱেষকসকলে মুঠ ৭৫খন জীৱিত শিপাৰ দলঙৰ ভূ-অৱস্থান নিৰ্ণয় কৰে।
ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যত, ইণ্ডোনেছিয়াত সুমাট্ৰা দ্বীপৰ জেম্বাটান আকাৰত আৰু জাভাৰ বাণ্টেন প্ৰদেশত বাডুয় লোকসকলেও জীৱন্ত শিপাৰ দলং সৃষ্টি কৰিছে।
ইতিহাস
জীৱিত উদ্ভিদৰ শিপাৰ এই দলংবোৰ কেতিয়া কেনেকৈ সৃষ্টি হ’ল সেই সম্পৰ্কে খাচী সকলৰ ওচৰত নিৰ্দিষ্ট তথ্য নাই। খাচী পৌৰাণিক কাহিনীত তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকল স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱীক সংযোগ কৰা জীৱন্ত শিপাৰ জখলাৰে নামি আহিছিল বুলি উল্লেখ আছে। হেনৰী ইউলে, ১৮৪৪ চনৰ জাৰ্নেল অৱ দ্য এছিয়াটিক ছ'চাইটি অৱ বেংগলত ইয়াৰ বিষয়ে বিস্ময় প্ৰকাশ কৰা লিখা তথ্যয়ে হৈছে ঐতিহাসিকভাৱে চেৰাপুঞ্জীৰ উদ্ভিদৰ শিপাৰ দলংসমূহৰ প্ৰাচীনতম লিখিত তথ্য।
সৃষ্টিৰ পদ্ধতি
ৰবৰৰ গছৰ নমনীয় শিপাবোৰক কোনো নৈৰ ওপৰেৰে লৈ গৈ পিছত শিপাবোৰ সময়ৰ লগে লগে বৃদ্ধি আৰু শক্তিশালী হ’বলৈ দি মানুহৰ ওজন ধৰি ৰাখিব নোৱাৰালৈকে শিপাৰ দলং গঠন কৰা হয়। কোমল শিপাবোৰ কেতিয়াবা কেতিয়াবা একেলগে বান্ধি বা পেচোৱা হয়, আৰু একত্ৰিত হ’বলৈ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হয়। যিহেতু ৰবৰৰ গছবোৰে ঠেক ঢাল আৰু শিলৰ পৃষ্ঠত নিজকে ভালদৰে তিষ্ঠাই ৰাখিব পাৰে, সেয়েহে ইয়াৰ শিপাবোৰক নদীৰ পাৰৰ বিপৰীত ফালে ঠাই ল'বলৈ ব্যৱস্থা কৰাটো কঠিন নহয়।
সাধাৰণতে উত্তৰ-পূব ভাৰতত প্ৰচুৰ পৰিমাণে পোৱা কাঠ বা বাঁহৰ পৰা তৈয়াৰী ৰছীৰ ওপৰত ৰবৰৰ শিপাবোৰ বান্ধি দিও শিপাৰ দলং গঠন কৰা হয়। এই ক্ষেত্ৰত শিপাবোৰ নষ্ট হ’ব পৰা পদাৰ্থৰ বাহিৰৰ ফালে মেৰিয়াই লোৱা হয়। শিপাৰ দলংখন শক্তিশালী হোৱাৰ লগে লগে বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি এই ৰছীবোৰ বহুবাৰ সলনি কৰা হয়।
আন কিছুমান জীৱন্ত শিপাৰ দলং আৰেকা, তামোল গছৰ ফুটা হৈ থকা অংশৰ মাজেৰে কোমল ৰবৰৰ শিপাবোৰ পাৰহৈ যাবলৈ দিয়া হয়। এনেকৈ ৰবৰ গছৰ নমনীয় শিপাবোৰ তামোল গছৰ ভিতৰ অংশ ফোঁ‌পোলা কৰা অংশৰ মাজেৰে যাবলৈ দি নৈৰ সিপাৰে স্থাপন কৰা হয় আৰু যেতিয়ালৈকে শিপাবোৰ সিটো পাৰে সংলগ্ন নহয় তেতিয়ালৈকে এইদৰে শিপাবোৰ আগুৱাই যাবলৈ ব্যৱস্থা লোৱা হয়। এই ব্যৱস্থাই শিপাবোৰক সুৰক্ষা দিয়ে আৰু পচিবলৈ ধৰা এই গা-গছৰ অংশই পুষ্টিকৰ উপাদান প্ৰদান কৰে। এনেকৈ দলঙৰ আকাৰ পোৱা দলংখন স্থিৰ কৰিবলৈ লাঠি, শিল আৰু অন্যান্য বস্তু ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ হ'বলৈ ১৫ বছৰ মান সময় লাগিব পাৰে।
ৰবৰ গছৰ সৰু শিপাবোৰক গতানুগতিক গঠন যেনে ইতিমধ্যে থকা তীখাৰ তাঁৰৰ ওলমি থকা দলঙৰ মাজেৰে লৈও শিপাৰ দলং হোৱাৰ বাবে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব পাৰি। এইক্ষেত্ৰত যিহেতু তীখাৰ তাঁৰৰ ওলমি থকা দলং এখন ইতিমধ্যে কাৰ্যক্ষম হৈ আছে, গতিকে শিপাৰ দলং এখন কাৰ্যক্ষম হ’বলৈ লোৱা সময়ৰ দৈৰ্ঘ্যৰ সমস্যাটো সমাধানৰ ক্ষেত্ৰত অধিক বহনক্ষম শিপাৰ দলংখন যথেষ্ট শক্তিশালী নোহোৱালৈকে প্ৰচলিত গঠনটো ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দলং শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ পৰ্যটনস্থলী
আফগানিস্তান ক্ৰিকেট বʼৰ্ড
আফগানিস্তান ক্ৰিকেট ব’ৰ্ড (Afghanistan Cricket Board; د افغانستان کرکټ بورډ, ) (পূৰ্বৰ আফগানিস্তান ক্ৰিকেট ফেডাৰেচন) হৈছে আফগানিস্তানৰ ক্ৰিকেটৰ চৰকাৰী শাসক সংস্থা। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট পৰিষদত আফগানিস্তানৰ প্ৰতিনিধি আৰু ২০১৩ চনৰ জুন মাহৰ পৰা ২০১৭ চনৰ জুন মাহত সম্পূৰ্ণ সদস্য হোৱালৈকে আইচিচিৰ সহযোগী সদস্য আছিল।তাৰ পূৰ্বে ই সংযুক্ত সদস্য আছিল আৰু ২০০১ চনৰ পৰা সেই সংস্থাটোৰ সদস্য আছিল এছিয়ান ক্ৰিকেট কাউন্সিলৰ সদস্যও।
২০২১ চনৰ আগষ্ট মাহত আফগান ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেটাৰ আব্দুল্লা মাজাৰীৰ সৈতে তালিবানৰ নেতাসকলে এচিবিৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ত উপস্থিত হয়। আৰু ক্ৰিকেট ব’ৰ্ডক সদায়ৰ দৰে কাম-কাজ আগবঢ়াই নিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
উগাণ্ডাৰ নাৰী
উগাণ্ডাৰ বহু পৰম্পৰাগত সমাজত মহিলাসকলৰ বাবে অনেক অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হৈছে। উগাণ্ডাৰ মহিলাসকল বিভিন্ন অৰ্থনৈতিক আৰু শৈক্ষিক পটভূমিৰ পৰা আহিছে। সমগ্ৰ দেশতে অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক অগ্ৰগতিৰ পিছতো উগাণ্ডাত ঘৰুৱা হিংসা আৰু যৌন নিৰ্যাতন এক গম্ভীৰ বিষয় হৈয়ে আছে। ঘৰুৱা হিংসাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান মাত্ৰাৰ সৈতে নিৰক্ষৰতাৰ প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক বিদ্যমান। ইয়াৰ মূল কাৰণ হ’ল ঘৰৰ সদস্যসকলে তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতৰ পৰিকল্পনাক প্ৰত্যক্ষভাৱে প্ৰভাৱিত কৰাৰ সঠিক সিদ্ধান্ত ল’ব নোৱাৰে। চৰকাৰী প্ৰতিবেদনত মহিলাৰ প্ৰতি ঘৰুৱা হিংসাৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি পোৱাৰ তথ্য প্ৰকাশ পাইছে-যাৰ বাবে দৰিদ্ৰতাই প্ৰত্যক্ষভাৱে জগৰীয়া।
কুৰি শতিকাৰ ৮০ৰ দশকত বুগাণ্ডাৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ কিছুমান মহিলাই পুৰুষৰ লগত কথা পাতিলে আঁঠু কাঢ়ি ল'ব লাগিব আশা কৰা হৈছিল। একে সময়তে শিশুৰ যত্ন আৰু জীৱিকাৰ বাবে কৃষিৰ প্ৰাথমিক দায়িত্ব মহিলাসকলে বহন কৰিছিল আৰু বিংশ শতিকাত নগদ শস্যৰ কৃষিত মহিলাসকলে যথেষ্ট অৱদান আগবঢ়াইছিল।
পৰম্পৰাগতভাৱে পাৰিবাৰিক আৰ্থিক বিষয় নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো পুৰুষৰ ভূমিকা হৈ আহিছে যদিও মহিলাসকলে নিজৰ পৰিয়াল আৰু বৃহত্তৰ উগাণ্ডাৰ অৰ্থনীতিলৈ যথেষ্ট অৰ্থনৈতিক অৱদান আগবঢ়ায়। বহু মহিলাই কয় যে তেওঁলোকে নিয়োগৰ সুযোগ বিচাৰিবলৈ সংগ্ৰাম কৰি আছে৷ আনহাতে কিছুসংখ্যকে নিজৰ সম্প্ৰদায় এৰি অন্য ঠাইত অধিক নিয়োগৰ সুযোগ বিচাৰি যায়। আমেৰিকাৰ খ্ৰীষ্ট্ৰীয় ধৰ্ম-প্ৰচাৰমূলক ব্যৱস্থাৰ প্ৰভাৱে ঐতিহ্যগত লিংগ ভূমিকাসমূহ পুনুৰুজ্জীৱিত কৰিছে আৰু এই ভূমিকাসমূহ ঘৰুৱা দায়িত্বৰ ভিত্তিতে স্থাপিত। সেয়েহে উগাণ্ডাৰ সংস্কৃতিৰ ভিতৰত মহিলাৰ নিয়োগ অসন্তোষজনক হৈয়েই আছে। কিন্তু দেশজুৰি মহিলাসকলৰ কৰ্মসংস্থাপন সৃষ্টিৰ বাবে অধিক পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
বহু দিশত উগাণ্ডাৰ মহিলাসকলে পশ্চিমীয়া সমাজৰ মহিলাসকলৰ অধিকাৰতকৈ অধিক অধিকাৰ লাভ কৰিছে। উগাণ্ডাৰ বহু লোকে মহিলাসকলক গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় আৰু সম্প্ৰদায়ৰ নেতা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে। মহিলাসকলে মাটিৰ মালিক হোৱাৰ অধিকাৰ লাভ কৰিছে, পুৰুষে লোৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰাজনৈতিক সিদ্ধান্তক প্ৰভাৱিত কৰিছে, নিজৰ লাভৰ বাবে শস্যৰ খেতি কৰিছে। ১৯২০ চনত দক্ষিণ-পূব উগাণ্ডাৰ দৰে যেতিয়া নগদ শস্যৰ কৃষি লাভজনক হৈ উঠিছিল, তেতিয়া পুৰুষে প্ৰায়ে নিজৰ মহিলা আত্মীয়ৰ মালিকানাধীন মাটিৰ অধিকাৰ দাবী কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ দাবীক স্থানীয় পৰিষদ আৰু ৰক্ষিত আদালতে সমৰ্থন কৰিছিল। উগাণ্ডাৰ বিত্তীয় সেৱাত মহিলাসকলৰ প্ৰতিনিধিত্ব কম৷ উগাণ্ডাৰ প্ৰায় ৩৯ শতাংশ প্ৰতিষ্ঠান মহিলাসকলে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, তথাপিও তেওঁলোকে মাত্ৰ ৯ শতাংশহে বাণিজ্যিক ঋণ লাভ কৰে। পুৰুষতকৈ তেওঁলোকৰ বেংক একাউণ্ট থকাৰ সম্ভাৱনাও ৪০% কম। ইয়াৰ উপৰি মাত্ৰ ২৫% মহিলাইহে মোবাইল ধন ব্যৱহাৰ কৰে।
উগাণ্ডাত এজন পুৰুষে কেতিয়াবা নিজৰ জ্যেষ্ঠ পত্নীক "পুৰুষৰ মৰ্যাদা" প্ৰদান কৰে, যাৰ ফলত তেওঁ পুৰুষৰ প্ৰতি সমান আৰু আন পত্নীৰ প্ৰতি উচ্চমানৰ আচৰণ কৰিব পাৰে। বিংশ শতিকাত বহুস্ত্ৰী বিবাহে এনে সামাজিক বান্ধোনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল যিবোৰক আইনগতভাৱে বিবাহ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হোৱা নাছিল৷ আৰু যাৰ ফলত বিবাহ-বিচ্ছেদ বা বিধৱা হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত মহিলাসকলৰ উত্তৰাধিকাৰ বা ভৰণ-পোষণৰ আইনী অধিকাৰ নাছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট পৰিষদ
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট পৰিষদ (International Cricket Council; চমুকৈ আই.চি.চি) হৈছে ক্ৰিকেটৰ বিশ্বব্যাপী শাসক সংস্থা। ১৯০৯ চনত অষ্ট্ৰেলিয়া, ইংলেণ্ড আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ প্ৰতিনিধিয়ে ইয়াক ইম্পেৰিয়েল ক্ৰিকেট কনফাৰেন্স হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯৬৫ চনত ইয়াৰ নাম সলনি কৰি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট সন্মিলন কৰা হয়, আৰু ১৯৮৭ চনত ইয়াৰ বৰ্তমানৰ নাম লোৱা হয়। আইচিচিৰ মুখ্য কাৰ্যালয় সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহীৰ ডুবাইত।
আইচিচিৰ বৰ্তমান ১০৮ খন সদস্য ৰাষ্ট্ৰ আছে: যʼত ১২ জন সম্পূৰ্ণ সদস্য যিয়ে টেষ্ট মেচ খেলে, আৰু বাকী ৯৬ খন ৰাষ্ট্ৰ সহযোগী সদস্য। ক্ৰিকেটৰ প্ৰধান আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাসমূহৰ আয়োজন আৰু শাসনৰ দায়িত্ব আই চি চিৰ ওচৰত আছে, য’ত ক্ৰিকেট বিশ্বকাপ আৰু টি-২০ বিশ্বকাপ ইত্যাদি প্ৰতিযোগিতা উল্লেখযোগ্য।
সদস্য
[[File:International_Cricket_Council_members_(by_status)_2017.svg|thumb|upright=1.5|সদস্যপদৰ মৰ্যাদা অনুসৰি বৰ্তমানৰ আইচিচিৰ সদস্য:
সম্পূৰ্ণ সদস্য সহযোগী সদস্য (এদিনীয়া আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি সৈতে)
সহযোগী সদস্য
প্ৰাক্তন বা নিলম্বিত সদস্য অ-তালিকাভুক্ত সদস্য]] সম্পূৰ্ণ সদস্য – আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট পৰিষদৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ ভোটাধিকাৰ থকা আৰু আনুষ্ঠানিক টেষ্ট মেচ খেলা দলৰ বাৰটা শাসকীয় সংস্থা।
সহযোগী সদস্য – ক্ৰিকেট দৃঢ়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত আৰু সংগঠিত হৈ থকা ৯৬ খন দেশৰ শাসকীয় সংস্থাসমূহক এতিয়াও সম্পূৰ্ণ সদস্যপদ প্ৰদান কৰা হোৱা নাই।
নিয়ম-নীতি
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেট পৰিষদে খেলৰ অৱস্থা, বলিং পৰ্যালোচনা, আৰু অন্যান্য আইচিচিৰ নিয়মৰ তদাৰক কৰে। আইচিচিৰ ক্ৰিকেটৰ আইনসমূহৰ কপিৰাইট নাই, কেৱল এমচিচিয়েহে আইনসমূহ সলনি কৰিব পাৰে, যদিও সাধাৰণতে খেলখনৰ বিশ্বব্যাপী শাসকীয় সংস্থাৰ সৈতে আলোচনা কৰি এই কাম কৰা হয়।
আইচিচিয়ে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেটৰ বাবে খেলাৰ চৰ্তসমূহৰ এটা গোট বজাই ৰাখে, যিয়ে আইনসমূহৰ সামান্য সংশোধন কৰে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁলোকৰ এটা "আচৰণ বিধি" আছে যিটো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মেচত দল আৰু খেলুৱৈসকলে মানি চলিব লাগে। য’ত, এই সংহিতা উলংঘা হয়। তাত আইচিচিয়ে নিষেধাজ্ঞা প্ৰয়োগ কৰিব পাৰে, যি সাধাৰণতে জৰিমনা ৰূপত প্ৰয়োগ কৰা হয়। ২০০৮ চনত আইচিচিয়ে খেলুৱৈৰ ওপৰত ১৯টা পেনাল্টি আৰোপ কৰিছিল।
আঞ্চলিক সংস্থাসমূহ
নিম্নোক্ত আঞ্চলিক সংস্থাসমূহৰ লক্ষ্য হৈছে ক্ৰিকেট খেলক সংগঠিত, প্ৰচাৰ আৰু বিকাশ কৰা:
গ্ল’বেল ক্ৰিকেট একাডেমী
আই.চি.চি গ্ল’বেল ক্ৰিকেট একাডেমী, সংযুক্ত আৰব আমিৰশ্বাহীৰ ডুবাই স্প’ৰ্টছ চিটিত অৱস্থিত। জি.চি.এৰ প্ৰত্যেকতে ১০খন টাৰ্ফ পিটচ, আউটড’ৰ টাৰ্ফ আৰু চিন্থেটিক প্ৰেকটিছৰ সুবিধা, হক আই প্ৰযুক্তিকে ধৰি ইনড’ৰ প্ৰেকটিছৰ সুবিধা আৰু ক্ৰিকেট নিৰ্দিষ্ট জিমনেছিয়াম ইত্যাদি সুবিধা উপলব্ধ। একাডেমীৰ প্ৰশিক্ষক সঞ্চালক হৈছে ৰড মাৰ্ছক। প্ৰথমতে ২০০৮ চনৰ বাবে পৰিকল্পনা কৰা এই একাডেমীৰ মুকলি অনুষ্ঠানটো ২০১০ চনত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ক্ৰিকেট