cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
উমাকান্ত বৈৰাগী
স্বীকৃতি
১৯৬৯ চনত আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰই নিয়মীয়া শিল্পীৰূপে স্বীকৃতি দিয়ে৷ তেতিয়াৰে পৰা ডিব্ৰুগড় অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰত তেওঁ টোকাৰী গীত নিয়মীয়াকৈ পৰিৱেশন কৰি যায়৷ উমাকান্ত বৈৰাগীয়ে ২০১৩-১৪ চনৰ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে৷ ১৯৭১ চনত ডিব্ৰুগড় অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰই তেওঁক “বৈৰাগী’’ উপাধি প্ৰদান কৰে৷ ২০১১ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰণালয়ে বৈৰাগীক “গুৰু’’ উপাধিৰে বিভূষিত কৰিছিল৷ তেখেতে অসম চৰকাৰৰ শিল্পী পেন্সন, সদৌ টাই আহোম সমাজৰ স্বীকৃতি বঁটা, ভূপেন হাজৰিকা সংহতি বঁটা, প্ৰতিমা পাণ্ডে বঁটা আদি সন্মান লাভ কৰে৷
মৃত্যু
দীৰ্ঘদিনৰ অসুস্থতাৰ অন্তত ২০২৩ৰ ২৬ জুলাইত গুৱাহাটীৰ হেঙেৰাবাৰীৰ কাঞ্চন নগৰস্থিত নিজ বাসভৱনত উমাকান্ত বৈৰাগীয়ে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। নৱ প্ৰজন্মৰ মাজত টোকাৰী গীতক জনপ্ৰিয় কৰি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত বৈৰাগীয়ে অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসমৰ লোকশিল্পী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
পেৰু
পেৰু, আনুষ্ঠানিকভাৱে ৰিপাব্লিক অৱ পেৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ পশ্চিম অংশত অৱস্থিত এখন দেশ। ইয়াৰ উত্তৰে ইকুৱেডৰ আৰু কলম্বিয়া, পূবে ব্ৰাজিল, দক্ষিণ-পূবে বলিভিয়া, দক্ষিণে চিলি আৰু পশ্চিমে প্ৰশান্ত মহাসাগৰ। পেৰু এখন বিচিত্ৰ দেশ, যাৰ বাসস্থান পশ্চিমে প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় উপকূলীয় অঞ্চলৰ শুকান সমভূমিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এণ্ডিছ পৰ্বতৰ শিখৰলৈকে দেশখনৰ উত্তৰৰ পৰা দক্ষিণ-পূবলৈকে বিস্তৃত। প্ৰায় ৩.৩ কোটি জনসংখ্যাৰে পেৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ চতুৰ্থ জনবহুল দেশ। ইয়াৰ ৰাজধানী হৈছে লিমা।
ভূগোল
দক্ষিণ আমেৰিকাৰ পশ্চিম উপকূলত অৱস্থিত পেৰু এখন দেশ। ইয়াৰ মুঠ আয়তন ৪৯৬,২২৫ বৰ্গমাইল (১,২৮৫,২১৬ বৰ্গ কিলোমিটাৰ) আৰু ইয়াৰ সীমা ইকুৱেডৰ, কলম্বিয়া, ব্ৰাজিল, বলিভিয়া, চিলি আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ সৈতে ভাগ।
পেৰুৰ ভূগোল অতি বৈচিত্ৰময়, ইয়াৰ তিনিটা মূল ভৌগোলিক অঞ্চল আছে: উপকূল, এণ্ডিয়ান পৰ্বত আৰু আমাজন বৰ্ষাৰণ্য।
পেৰুত কেইবাটাও উল্লেখযোগ্য ভৌগোলিক বৈশিষ্ট্যও আছে, য'ত মৰুভূমিৰ তলত খোদিত কৰা বৃহৎ জিঅ'গ্লিফৰ শৃংখলা নাজকা লাইন আৰু পেৰু আৰু বলিভিয়াৰ সীমান্তত অৱস্থিত বিশ্বৰ সৰ্বোচ্চ নাও চলাচল কৰিব পৰা হ্ৰদ টিটিকাকা হ্ৰদ আদিও আছে।
ইতিহাস
পেৰুৰ ইতিহাস খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩২০০ চনৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল যেতিয়া পেৰুৰ উপকূলীয় অঞ্চলত নৰ্টে চিকো সভ্যতা প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। প্ৰাক-কলম্বিয়ান আমেৰিকাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সাম্ৰাজ্য হিচাপে পৰিগণিত হোৱা ইনকা সাম্ৰাজ্যই ১৫ শতিকাত উত্থান ঘটাই বৰ্তমানৰ কলম্বিয়াৰ পৰা চিলিলৈকে বিস্তৃত বিশাল ভূখণ্ডত শাসন কৰিছিল।
১৫৩২ চনত স্পেনিছ বিজয়ী ফ্ৰান্সিস্কো পিজাৰো পেৰুত উপস্থিত হৈ ইনকা সম্ৰাট আটাহুয়ালপাক দখল কৰে। ইয়াৰ লগে লগে পেৰুত স্পেইনৰ উপনিবেশিকৰণৰ আৰম্ভণি হয় আৰু ১৮২১ চনলৈকে চলি থাকে আৰু পেৰুৱে স্পেইনৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰে।
ৰাজনীতি
পেৰুৰ কংগ্ৰেছ হৈছে চৰকাৰৰ বিধানসভা শাখা, ই একক চেম্বাৰে গঠিত আৰু ইয়াৰ ১৩০ জন সদস্যক পাঁচ বছৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হয়। কংগ্ৰেছৰ দায়িত্ব অন্যান্য কৰ্তব্যৰ লগতে আইন প্ৰণয়ন আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বাজেট অনুমোদন। ন্যায়পালিকা চৰকাৰৰ অন্যান্য শাখাৰ পৰা স্বাধীন আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়কে ধৰি আদালতৰ ব্যৱস্থাৰে গঠিত।
এল ভি প্ৰসাদ
আক্কিনেনি লক্ষ্মী ৱৰা প্ৰসাদ ৰাও (Paidi Jairaj; ১৭ জানুৱাৰী ১৯০৭ – ২২ জুন ১৯৯৪) এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক, অভিনেতা আৰু ব্যৱসায়ী। পেছাগতভাৱে তেওঁ এল ভি প্ৰসাদ নামেৰে পৰিচিত। তেওঁক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এজন অন্যতম পথ প্ৰদৰ্শক বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁ ১৯৮০ চনত তেওঁ তেলেগু চিনেমালৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ৰঘুপতি ভেংকাইয়া বঁটা আৰু ১৯৮২ চনত ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটা লাভ কৰে।
১৯৫৬ চনত তেওঁ প্ৰসাদ গ্ৰুপ প্ৰতিষ্ঠা কৰে, য'ত প্ৰসাদ আৰ্ট পিকচাৰ্ছ, প্ৰসাদ ষ্টুডিঅ', প্ৰসাদৰ আইমেক্স, এল ভি প্ৰসাদ আই ইনষ্টিটিউট আদি অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে। ১৯৮২–৮৩ কাৰ্যকালৰ বাবে তেওঁ দ্য চাউথ ইণ্ডিয়ান ফিল্ম চেম্বাৰ অৱ কমাৰ্চৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ভাৰত চৰকাৰে ২০০৬ চনত তেওঁৰ স্মৃতিত এট ডাকটিকট মুকলি কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০৭ চনৰ ১৭ জানুৱাৰীত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ পশ্চিম গোদাবৰী জিলাৰ এলুৰু তালুকৰ দুৰ্গম গাঁও সোমাৱৰপ্পাডুত আক্কিনেনি শ্ৰীৰামলু আৰু অক্কিনেনি বাসৱম্মাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ আক্কিনেনি লক্ষ্মী ৱৰা প্ৰসাদ ৰাওৰ জন্ম হয়। পৰিয়ালটো কৃষিৰ সৈতে জড়িত আথিল আছিল। প্ৰসাদ যদিও এজন অতি বুদ্ধিমান শিশু আছিল, পঢ়া-শুনাৰ প্ৰতি কিন্তু আগ্ৰহী নাছিল।
১৯২৪ চনত ১৭ বছৰ বয়সত মোমায়েকৰ কন্যা সৌন্দৰ্য মনোহৰম্মাক বিয়া কৰায়। তেওঁলোকৰ এটি ছোৱালী সন্তান জন্ম হয়। প্ৰসাদৰ পিতৃ ঋণগ্ৰস্থ হৈ পৰিছিল,  সেই সময়ত প্ৰসাদে চিনেমা কেৰিয়াৰৰ প্ৰতি মন দিছিল।
কৰ্মজীৱন
এল ভি প্ৰসাদে ভেনাছ ফিল্ম কোম্পানীত চাপ্ৰাছী হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ইণ্ডিয়া পিকচাৰ্ছত চাপ্ৰাছী হিচাপে যোগদান কৰে, য’ত আখটাৰ নৱাজে তেওঁক নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰ  ষ্টাৰ অৱ দ্য ইষ্ট ত এটা সৰু চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ সুযোগ দিয়ে। ১৯৩১ চনত তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম “টকী” আলম আৰাত অভিনয় কৰে। ইয়াৰ পিছত ইম্পেৰিয়েল ফিল্মছে নিৰ্মাণ কৰা কিছুমান ছবিত সৰু সৰু ভূমিকাত তেওঁ অভিনয় কৰি যায়। ইম্পেৰিয়েল ফিল্মছতে তেওঁ এইচ এম ৰেড্ডীক লগ পায়। ৰেড্ডীয়ে প্ৰসাদক প্ৰথম তামিল আৰু তেলেগু দ্বিভাষিক “টকি” কালিদাস ত আৰু প্ৰথম তেলেগু টকী ভক্ত প্ৰহ্লাদত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ দিয়ে।
প্ৰসাদে আকস্মিকভাৱে আলী শ্বাহৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত কামাৰ-অল–জামান ছবিখনত সহকাৰী পৰিচালকৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছিল। এই সময়তে তেওঁ নিজৰ নামটো আক্কিনেনি লক্ষ্মী ৱৰা প্ৰসাদ ৰাওৰ পৰা এল ভি প্ৰসাদলৈ চুটি কৰি লয়; কিয়নো এজন কেৰাণীয়ে তেওঁৰ নামটো লিখিবলৈ যথেষ্ঠ দীঘল বুলি বিবেচনা কৰিছিল। তন্ত্ৰ সুব্ৰহ্মণ্যমে তেওঁক কষ্টজীৱী নামৰ ছবি এখনৰ প্ৰডাকচন ছুপাৰভাইজাৰ আৰু সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰি বোম্বেলৈ যাত্ৰা কৰে। তিনিটা ৰিলৰ শ্বুটিং কৰাৰ পিছত ছবিখন বন্ধ হৈ যায়। প্ৰসাদৰ এতিয়া উভতি যোৱাৰ কোনো পথ নাছিল। ভাগ্যে আন কেইখনমান ছবিত তেওঁ সহকাৰী পৰিচালকৰ দায়িত্ব পালে। এই সময়ছোৱাতে পৃথ্বীৰাজ কাপুৰৰ  পৃথ্বী থিয়েটাৰত যোগদান  কৰে আৰু তেওঁৰ ৰাজ কাপুৰক লগ পায়।
১৯৪৩ চনত তেওঁ তেলেগু ছবি গ্ৰুহ প্ৰবেশমৰ সহকাৰী পৰিচালকৰ দায়িত্ব পায়। বিশেষ পৰিস্থিতিৰ বাবে তেওঁ ছবিখন পৰিচালনা কৰিবলগীয়া হয় আৰু ছবিখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰতো অভিনয় কৰে। ১৯৪৬ চনত মুক্তি পোৱা গ্ৰুহ প্ৰবেশম চল্লিশৰ দশকৰ অন্যতম সুন্দৰ ছবি আছিল আৰু সেই সময়ৰ ধ্ৰুপদী ছবি হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। ১৯৪৯ চনত প্ৰসাদে মান দেশম পৰিচালনা কৰে; য’ত পিছলৈ তেলেগু চিনেমাৰ কিংবদন্তি হোৱা এন টি ৰামা ৰাৱে এটা সৰু চৰিত্ৰতঅভিনয় কৰিছিল।
১৯৫০ চনত বিজয়া পিকচাৰ্ছে এল ভি প্ৰসাদক পৰিচালক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি তেওঁলোকৰ প্ৰথমখন ছবি শ্বাভুকাৰু মুক্তি দিয়ে। একে বছৰতে মুক্তি পোৱা সংসাৰম-এ তেলেগু চলচ্চিত্ৰ জগতৰ উল্লেখযোগ্য অভিনেতা হ’বলগীয়া দুজন ব্যক্তিক একত্ৰিত কৰিছিল – এন টি ৰামা ৰাও আৰু আক্কিনেনি নাগেশ্বৰ ৰাও। এই ছবিখনে পিছৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ বাবে এক আৰ্হি প্ৰদান কৰিছিল, আজিও ই চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ মাজত প্ৰাসংগিক আৰু জনপ্ৰিয় আৰ্হি আৰু বিষয়বস্তু। ইয়াৰ পিছত সফলতাই তেওঁক খেদি ফুৰিছিল। পঞ্চাশৰ দশকত তেওঁ কিছুমান স্মৰণীয় ছবি পৰিচালনা কৰিছিল যিবোৰ নাটকীয় গুণ আৰু সুক্ষ্ম হাস্যৰসৰ বাবে পৰিচিত।
কিন্তু এল ভি প্ৰসাদৰ দৃষ্টি অধিক আগলৈ আছিল। ১৯৫৫ চনত তেওঁ লক্ষ্মী প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত তেলেগু ভাষাৰ প্ৰথম প্ৰডাকচন ইলাভেলপু পৰিচালনা কৰিবলৈ ডি যোগানন্দক নিযুক্তি দিয়ে। পিছৰ বছৰতে ১৯৫৬ চনত তেওঁ প্ৰসাদ প্ৰডাকচন প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ ৰমেশে বি.ই.এম.এছ ডিগ্ৰী লাভ কৰি আমেৰিকাৰ পৰা উভতি আহি ১৯৭৪ চনত চেন্নাইত প্ৰসাদ ফিল্ম লেব স্থাপন কৰে। প্ৰসাদ প্ৰডাকচনে মিলন, খিলোনা, শশুৰাল, এক দুজে কে লিয়েকে ধৰি বহু স্মৰণীয় বক্স অফিচ হিট ছবি নিৰ্মাণ কৰে । হায়দৰাবাদৰ এল ভি প্ৰসাদ আই ইঞ্চটিটিউট স্থাপনত তেওঁ উদাৰভাবে অৱদান আগবঢ়াইছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:তেলুগু ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:তেলুগু ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা দক্ষিণ বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী শ্ৰেণী:নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী
অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী (Anuradha Sharma Pujari, জন্ম: ১৯৬৪ চন) অসমৰ এগৰাকী লেখিকা আৰু সাংবাদিক। ১৯৮৭ চনত তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সমাজশাস্ত্ৰ বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৯৩ চনত কলিকতাৰ পৰা সাংবাদিকতাৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পিছত পশ্চিমবংগ বোলছবি কেন্দ্ৰ, তথ্য আৰু সাংস্কৃতিক দপ্তৰৰ অধীনত আৰ্ট এণ্ড ফিল্ম -এপ্ৰিছিয়েচন পাঠ্যক্ৰমৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তেখেতে কমাৰ্চিয়েল আৰ্ট এণ্ড কম্পিউটাৰ গ্ৰাফিক্সৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি কলিকতাৰ একাডেমী অফ ফাইন আৰ্টচৰ অধীনৰ প্ৰতিষ্ঠানত কিছুদিন শিক্ষকতা কৰে। ইয়াৰ পিছত গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত আমাৰ অসম কাকতত কিছুদিন সাংবাদিকতা কৰি উঠি বৰ্তমান সাদিন কাকত আৰু সাতসৰী নামৰ অসমীয়া মাহেকীয়া আলোচনীখনৰ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যৰত হৈ আছে। চাহেবপুৰাৰ বৰষুণ নামৰ উপন্যাসখনৰ বাবে ২০০৩ চনত তেখেতে অসম সাহিত্য সভাৰ কুমাৰ কিশোৰ সোঁৱৰণি বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ ২০২১ চনত 'ইয়াত এখন অৰণ্য আছিল' শীৰ্ষক উপন্যাসৰ বাবে অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
যোৰহাটত জন্মগ্ৰহণ কৰা পূজাৰীয়ে দেৱীচৰণ বৰুৱা ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ত স্নাতক মহলাত অধ্যয়ন কৰিছিল। ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ সমাজশাস্ত্ৰ বিষয়ত অধ্যয়ন কৰে। পাছলৈ কলিকতাৰ বিৰলা ইনষ্টিটিউট অফ লিবাৰেল আৰ্টছ এণ্ড মেনেজমেণ্ট ছাইন্সত সাংবাদিকতাৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে। পিছলৈ তেওঁ পশ্চিমবংগ বোলছবি কেন্দ্ৰ, তথ্য আৰু সাংস্কৃতিক দপ্তৰৰ অধীনত আৰ্ট এণ্ড ফিল্ম এপ্ৰিছিয়েছন পাঠ্যক্ৰমৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। অসম বাণী কাকতত প্ৰকাশিত তেওঁৰ সাপ্তাহিক স্তম্ভলেখা 'কলিকতাৰ চিঠি' আৰু প্ৰথমখন উপন্যাস হৃদয় এক বিজ্ঞাপনৰ যোগেদি তেওঁ ক্ৰমাত্‍ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। ১৯৯৮ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা এই উপন্যাসখন সাহিত্যিক সমালোচক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে সেই সময়ৰ মহত্‍ উপন্যাস আখ্যা দিয়ে। তেখেতে সমালোচনাত কয়, “এই উপন্যাসখনে আধুনিক অসমীয়া সমাজখনৰ বিষয়ে এনে কেতবোৰ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে যিবোৰ ইয়াৰ আগেয়ে কোনো লেখকে কৰা নাছিল।” ক্ৰমাগতভাৱে উপন্যাসখনৰ ১৪টা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায় আৰু পূজাৰীলৈ যথেষ্ট সমালোচনাত্মক তথা বাণিজ্যিক সফলতা কঢ়িয়াই আনে।
পেচাদাৰী জীৱন
প্ৰথমাৱাস্থাত শৰ্মা পূজাৰীয়ে কমাৰ্চিয়েল আৰ্ট এণ্ড কম্পিউটাৰ গ্ৰাফিক্সৰ পাঠ্যক্ৰক গ্ৰহণ কৰি কলিকতাৰ একাডেমী অফ ফাইন আৰ্টছৰ অধীনস্থ চিটেক ইনষ্টিটিউটত কিছুদিন শিক্ষকতা কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ আমাৰ অসম কাকতত কিছুদিন সাংবাদিকতা কৰে। পিছলৈ তেওঁ সাদিন গোষ্ঠীত যোগদান কৰে আৰু বৰ্তমান তেওঁ সাদিন কাকতৰ সম্পাদক হিচেপে কৰ্মৰত।
হৃদয় এক বিজ্ঞাপনৰ পিছতেই তিনিখন উপন্যাসৰ সংকলন 'এজন ঈশ্বৰৰ সন্ধানত' প্ৰকাশ পায় (১৯৯৮)। পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত 'কাঞ্চন', 'চাহেবপুৰাৰ বৰষুণ' ইত্যাদি উপন্যাসসমূহ প্ৰকাশিত হয়। ২০০৪ চনত 'হৃদয় এক বিজ্ঞাপন'ৰ আভা ভট্টাচাৰ্যই কৰা ইংৰাজী অনুবাদ 'হাৰ্টছ এ শ্ব'বিজ' নতুন দিল্লীৰ স্পেকট্ৰাম পাব্লিকেচন যোগে প্ৰকাশ পায়। এই উপন্যাসখন ইতিমধ্যে বঙালী ভাষালৈও অনূদিত হৈছে। সাহিত্য অকাডেমিৰ পত্ৰিকা 'কণ্টেমপৰেৰি ইণ্ডিয়ান লিটাৰেচাৰ' আৰু জয়ন্ত মহাপাত্ৰ সম্পাদিত ওড়িয়া আলোচনী 'চন্দ্ৰভাগা'ত শৰ্মা পূজাৰীৰ গল্পৰ অনুবাদ প্ৰকাশিত হৈছে। ভাৰতীয় শিশু কল্যাণ সমিতিয়ে মহিলা আৰু শিশু পুনঃনিৰ্মাণ কেন্দ্ৰ তথা কামৰূপ জিলা শিশু কল্যাণ সমিতিৰ সহযোগত গুৱাহাটীৰ হেম শিশু সদনত আয়োজন কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় সাহসিকতাৰ বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত লেখিকাগৰাকী সন্মানীয় অতিথি আছিল।
সাহিত্য কৰ্মৰাজি
উপন্যাস
গল্প সংকলন
আত্মজীৱনীমূলক ৰচনা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
সাহিত্যিক ধাৰা
সাহিত্যিক ধাৰা (Literary genre) হৈছে সাহিত্যৰ এটা শ্ৰেণী। সাহিত্যিক কৌশল, সুৰ, বিষয়বস্তু বা দৈৰ্ঘ্যৰ দ্বাৰা (বিশেষকৈ কল্প-কাহিনীৰ বাবে) ধাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰি। ইহঁত সাধাৰণতে অধিক বিমূৰ্ত, সামৰি লোৱা শ্ৰেণীৰ পৰা গতি কৰে, যিবোৰক তাৰ পিছত অধিক সুনিৰ্দিষ্ট পাৰ্থক্যত উপ-বিভক্ত কৰা হয়। ধাৰা আৰু শ্ৰেণীৰ মাজৰ পাৰ্থক্যসমূহ নমনীয় আৰু শিথিলভাৱে সংজ্ঞায়িত, আনকি ধাৰাসমূহক নিৰ্ধাৰণ কৰা নিয়মসমূহো সময়ৰ লগে লগে সলনি হয় আৰু মোটামুটি অস্থিৰ হয়৷
ধাৰাসমূহ সকলো গদ্য বা কবিতাৰ ৰূপত হ’ব পাৰে। ইয়াৰ উপৰিও ওপৰৰ যিকোনো এটাতে ব্যংগ, ৰূপকৰ দৰে এটা ধাৰা কেৱল উপ-ধাৰা হিচাপেই নহয়, ধাৰাৰ মিশ্ৰণ হিচাপেও দেখা দিব পাৰে। শেষত, যিবোৰ ঐতিহাসিক যুগত ইহঁত ৰচনা হৈছিল, সেই ঐতিহাসিক যুগৰ সাধাৰণ সাংস্কৃতিক আন্দোলনৰ দ্বাৰা ইহঁতক সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে।
ইতিহাস
ধাৰাৰ ধাৰণা এৰিষ্ট'টলৰ ৰচনাৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল, যি সাহিত্যিক ধাৰাসমূহৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ ক্ষেত্ৰত জৈৱিক ধাৰণাসমূহ প্ৰয়োগ কৰিছিল; বা তেওঁ কোৱাৰ দৰে "প্ৰজাতি" (eidē)।[3] এই শ্ৰেণীবিভাজনৰ বিষয়ে মূলতঃ তেওঁৰ ৰেট’ৰিক এণ্ড পয়েটিক্স গ্ৰন্থত আলোচনা কৰিছে।
এৰিষ্টটলৰ সময়ৰ পাছতো সাহিত্য সমালোচনাৰ বিকাশ অব্যাহত আছিল। উদাহৰণস্বৰূপে প্ৰথম শতিকাৰ গ্ৰীক গ্ৰন্থ "অন দ্য ছাবলাইম"ত ৫০ জনতকৈ অধিক সাহিত্যিক লেখকৰ ৰচনা আৰু তেওঁলোকে দৰ্শকৰ আৱেগ আৰু অনুভৱক প্ৰভাৱিত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পদ্ধতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছিল।
আধুনিক পশ্চিমীয়া ধাৰা তত্ত্বৰ উৎপত্তি অষ্টাদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে হোৱা ইউৰোপীয় ৰোমাণ্টিক আন্দোলনৰ পৰাই অনুসন্ধান কৰিব পাৰি, য’ত ধাৰাৰ ধাৰণাটোৰ ওপৰত যথেষ্ট আলোচনা কৰা হৈছিল। ধাৰাৰ বাধাক আওকাণ কৰাটো সম্ভৱ বুলি সৃষ্ট ধাৰণাটো আৰু প্ৰতিখন সাহিত্যিক ৰচনাই "নিজৰ বাবে এটা ধাৰা"[5] বুলি উদ্ভৱ হোৱা ধাৰণাটোৱে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। ধাৰাৰ সংজ্ঞাক "আদিম আৰু শিশুসুলভ" বুলি ভবা হৈছিল।
একে সময়তে ৰোমাণ্টিক যুগত এক নতুন ধাৰাৰ উত্থান ঘটে, যাক কোৱা হৈছে ‘কল্পনামূলক’ ধাৰা। এই পৰিৱৰ্তনৰ কাৰণ হিচাপে প্ৰায়ে পশ্চিমীয়া বিশ্বৰ যুদ্ধ, অন্তৰ্যুদ্ধ আৰু উফৰাই পেলোৱা নেতৃত্বৰ ক্ষেত্ৰত সংঘটিত হৈ থকা সামাজিক পৰিঘটনাবোৰক দায়ী কৰা হয়৷ মানুহে নিজ নিজ পৰিস্থিতিৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই নিবলৈ "পলায়ন"ৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰিছিল।
ৰোমাণ্টিক যুগৰ পৰাই আধুনিক ধাৰা তত্ত্বই প্ৰায়ে শতিকাজুৰি ধাৰাসমূহৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ চিহ্নিত কৰা নীতি-নিয়মৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু একবিংশ শতিকাটোৱে এটা নতুন যুগৰ সৃষ্টি কৰিছে য’ত ধাৰাটোৱে ব্যক্তিত্ব হেৰুৱা বা অতিৰিক্ত অনুকূলতাৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰা বহু নেতিবাচক অৰ্থ পৰিহাৰ কৰিছে৷
লখিমপুৰ জিলা
লখিমপুৰ (পূৰ্বৰ নাম লক্ষীমপুৰ) ভাৰতৰ উত্তৰ-পূবত অৱস্থিত অসম ৰাজ্যৰ উত্তৰ-পূৱ কোণত অৱস্থিত এখন জিলা। উল্লেখ্য যে, ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত লক্ষীমপুৰ আৰু ডিব্ৰুগড় মহকুমা দুটাৰে তেতিয়াৰ লক্ষীমপুৰ জিলা গঠন হৈছিল। সেইসময়ত ইয়াৰ চাৰিসীমা আছিল: পূবে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী, পশ্চিমে হাৱাজান নৈ, উত্তৰে নেফা আৰু দক্ষিণে লোহিত সুঁতি। ১৯৭১ চনৰ ২ অক্টোবৰ তাৰিখে এই জিলাখনক লক্ষীমপুৰ আৰু ডিব্ৰুগড় জিলা হিচাপে দ্বিবিভক্ত কৰা হয়। পৰৱৰ্তী কালত লক্ষীমপুৰ জিলাৰ পৰা তেতিয়াৰ ধেমাজি মহকুমাকো আতঁৰাই সুকীয়া জিলাৰ স্বীকৃতি দিয়া হয়। বৰ্তমানৰ লখিমপুৰ জিলাৰ চাৰিসীমা হ'ল উত্তৰে অৰুণাচল প্ৰদেশ, দক্ষিণে মাজুলী জিলা আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী, পূবে ধেমাজি জিলা আৰু ডিব্ৰুগড় জিলা আৰু পশ্চিমে বিশ্বনাথ জিলা। জিলাখনৰ সদৰ হৈছে উত্তৰ লখিমপুৰ। মহকুমা ৩টা- উত্তৰ লখিমপুৰ নাৰায়ণপুৰ আৰু ঢকুৱাখনা।
লখিমপুৰ (লক্ষীমপুৰ) নামৰ উৎপত্তি
জিলাখনৰ লক্ষীমপুৰ নামকৰণৰ বিষয়ে কেইবাটাও তথ্য প্ৰচলিত হৈ আহিছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ, পৰ্বতমালালৈকে বিস্তৃত বিৰাট সমতল অঞ্চল একালত সমৃদ্ধিৰ শিখৰত আছিল। প্ৰখ্যাত বুৰঞ্জীবিদ স্বৰ্গীয় সৰ্বেশ্বৰ বৰুৱা দেৱৰ মতে চুতীয়া নৃপতি লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ নামেৰে লক্ষীমপুৰ হয়। ইয়াৰ প্ৰামাণ্য হিচাপে লক্ষ্মী নাৰায়ণ আৰু সত্য নাৰায়ণ নামৰ ৰজা দুজনে মাটি দান কৰা তামৰ ফলি দুখন ডাঙি ধৰা হয়। ঘিলামৰাৰ ওচৰৰ ধনুখনা বিলত ১৯১০ চনত আৰু ১৯৩২ চনত ঘিলামৰাৰ ওচৰৰ ন-ভাঙনী মাটিত কোৰ মাৰোতে প্ৰাপ্ত হোৱা দুখন ফলিৰ উপৰিও তৃতীয় এখন ফলিও উদ্ধাৰ হৈছিল। চতুৰ্দ্দশ শতিকাৰ তামৰ ফলি অনুসৰি চুতীয়া ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণে সোৱনশিৰি নদীৰ পশ্চিমত (বৰ্তমানৰ উত্তৰ লক্ষীমপুৰ নগৰ অঞ্চলত) ব্ৰাহ্মণক ভূমি দান কৰিছিল। ১৮ শতিকাৰ গ্ৰন্থ “আদি-চৰিত”ৰ মতে বাৰ-ভূঞা সকলৰ ধৰণী স্বৰূপা লক্ষ্মী আইৰ নামেৰে “লক্ষ্মীপুৰ” বুলি জনাজাত হয়। লক্ষ্মীদেৱী হেনো সূৰ্য দেৱতাৰ পত্নী আছিল আৰু সূৰ্য দেৱতাই পত্নীক বৰদি কৈছিল,- “তোমাৰ নামত গ্ৰাম্য হৈব লক্ষ্মীপুৰ। তাহাতে বসতি প্ৰিয়া হৈবেক তোমাৰ॥ অনেক ঐশ্বৰ্যসুখ হৈবেক তথাত॥ লক্ষ্মীপুৰ নাম হৈব জগত প্ৰখ্যাত॥" (আদি চৰিত)
কিন্তু উল্লেখযোগ্য যে এই ৰচনাদফাত প্ৰকৃততে দৰং জিলাৰ অন্তৰ্গত লক্ষীমপুৰ (লক্ষ্মীপুৰ) নামৰ ঠাই‌ ডোখৰ বুজোৱা হৈছে, ‌‌‌‌‌‌‌কাৰণ বাৰ-ভূঞা সকলকৰ বসতি সেই অঞ্চলত আছিল। গ্ৰন্থত উল্লেখ থকা মতে সেই সকল ভূঞা ৰত্নপীঠৰ আৰিমত্ত ৰজাৰ মন্ত্ৰী আছিল। যিহেতু আৰিমত্ত কমতা ৰাজ্যৰ ৰজা হৈছিল আৰু কামৰূপৰ ৰত্নপীঠ নামনি অসমৰ অঞ্চলক কোৱা হৈছিল, সেই বাবে এই সকল ভূঞাৰ ৰাজ্য নামনি অসমৰ‌ কিছু অঞ্চলত অৱস্থিত ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌আছিল বুলি জনা যায়। সেই কাৰণে উজনি অসমৰ লক্ষীমপুৰক উত্তৰ লক্ষীমপুৰ বুলিও কোৱা হয়। নামনি অসমৰ সেই অঞ্চলৰ পুৰণি নাম ৰঙাগাঁও বুলি উল্লেখ আছে আৰু বৰ্তমান ৰঙাগাঁও নামৰ ঠাই এডোখৰ দৰং জিলাৰ লক্ষীমপুৰ ওচৰত অৱস্থিত। ইয়াৰ উপৰিও বুৰঞ্জীৰ পৰা জনা যায় যে ৰাউতা-তেমনীৰ পৰা ভূঞা সকলক আহোম ৰজা চুহুংমুঙেহে উজনি অসমৰ উত্তৰ কুলত(বৰ্তমানৰ লক্ষীমপুৰ, বিশ্বনাথ জিলা) সংস্থাপন কৰাইছিল।
ঐতিহাসিক দৃষ্টিভঙ্গীৰে চালে দেখা যায় শদিয়াৰ চুতীয়া ৰাজ বংশৰ এটা ঠালে চহৰৰ পৰা পাঁচ মাইল নিলগৰ ধল আৰু ঘাগৰ নৈৰ মাজত এখন চহৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি ৰাজত্ব কৰিছিল। তাত এখন প্ৰাচীন পৰিত্যক্ত নগৰৰ চিন এতিয়াও বিৰাজমান। পৰৱৰ্তী কালত ৰজা সত্য নাৰায়ণ আৰু ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণ প্ৰদত্ত দেৱোত্তৰ, ব্ৰহ্মোত্তৰ মাটি দান কৰা তামৰ ফলি উদ্ধাৰ হোৱাত ই প্ৰমাণ হয় যে ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ নামেৰে এই অঞ্চলৰ নাম লক্ষীমপুৰ হয়। প্ৰত্নতাত্ত্বিক, বুৰঞ্জীবিদ পণ্ডিত সৰ্ব্বেশ্বৰ বৰুৱাদেৱে এই তামৰ ফলি দুখনৰ পাঠোদ্ধাৰ কৰি যুক্তি সহকাৰে প্ৰতিপন্ন কৰিছিল যে ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ নামেৰেহে এই অঞ্চলৰ নাম লক্ষীমপুৰ। ব্ৰিটিছে অধিকাৰ কৰাৰ আগতেও এই অঞ্চলৰ নাম লক্ষীমপুৰেই আছিল। ইং ১৮৩৮ চনত ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে উজনি অসমৰ কৰতলীয়া শেষ আহোম ৰজা পুৰন্দৰ সিংহৰ পৰা উজনি অসম ঘূৰাই লৈ দক্ষিণ পাৰত শিৱসাগৰ আৰু উত্তৰ পাৰত পশ্চিমে বিশ্বনাথ আৰু পূবে চিচি ধেমাজি অঞ্চল সামৰি লক্ষীমপুৰ জিলা গঠন কৰে।
ইং ১৮৪২ চনত ব্ৰিটিছে শদিয়া আৰু মটক ৰাজ্য নিজ দখললৈ অনাৰ পিছত জিলাৰ আকাৰ বৃহৎ হোৱাত আৰু লক্ষীমপুৰৰ আওহতীয়া অৱস্থিতি, যাতায়তৰ অসুবিধাৰ বাবে জিলাৰ সদৰ দক্ষিণপাৰৰ ডিব্ৰুগড় চহৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰিলে আৰু উত্তৰ পাৰৰ ভূখণ্ডক এটা মহকুমা কৰি নাম থলে উত্তৰ লক্ষীমপুৰ। ইং ১৯৭১ চনৰ ২ অক্টোবৰ গান্ধী জয়ন্তীৰ দিনা সেই সময়ৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰয়াত মহেন্দ্ৰ মোহন চৌধুৰীৰ আদেশ মৰ্মে লক্ষীমপুৰ জিলাক দ্বি-খণ্ডিত কৰি ডিব্ৰুগড় জিলা আৰু লক্ষীমপুৰ জিলা গঠন কৰে। উত্তৰ লক্ষীমপুৰক নব গঠিত লক্ষীমপুৰ জিলাৰ সদৰ ঘোষণা কৰে। এই নতুন জিলাখনক পুনৰ ইং ১৯৮৯ চনত দ্বি-খণ্ডিত কৰি লক্ষীমপুৰ আৰু ধেমাজি জিলা নামকৰণেৰে দুখন পৃথক জিলাৰ সৃষ্টি কৰিলে। বৰ্তমানৰ লক্ষীমপুৰ জিলাত দুটা মহকুমা- উত্তৰ লক্ষীমপুৰ আৰু ঢকুৱাখনা।
ভৌগোলিক তথ্য
অসমৰ উত্তৰ-পূব অংশত লখিমপুৰ জিলাৰ অৱস্থান। অক্ষাংশ ২৬° ৪৮' উত্তৰৰপৰা ২৭° ৫৩' উত্তৰলৈ; আৰু দ্ৰাঘিমাংশ ৯৩° ৪২' পূবৰপৰা ৯৪° ২০' পূবলৈ বিস্তৃত।
হিমালয় পৰ্বতৰ কাষ চুই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰে বিয়পি আৰু মাজুলী নদী দ্বীপৰ পদ স্পৰ্শ কৰি থকা লখিমপুৰ জিলা,যি নদ-নদী,খাল-বিল, জলাশয় আৰু অলেখ জলজ সম্পদেৰে আছিল অতীত মহীয়ান। এইখন জিলাৰ উত্তৰে অৰুনাচল প্ৰদেশ,পূবে ধেমাজি জিলা,দক্ষিণে খেৰকটীয়া-লোহিত (সোৱণশিৰি) সুঁতি,যাক মাজুলীক সাৱটি থকা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰাংশ বোলা হয় আৰু পশ্চিমে শোণিতপুৰ জিলাৰে পৰিৱেষ্টিত। ২২৭৭ বৰ্গ কিলোমিটাৰ মাটিকালিৰ লখিমপুৰ জিলাখন দক্ষিণ পশ্চিমৰ পৰা উত্তৰ-পূবলৈ ৮৫ কিলোমিটাৰ আৰু সোৱণশিৰি নদীৰ বুকুৱেদি উত্তৰা-দক্ষিণাকৈ প্ৰায় ৪৫ কি: মি: বহল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ শীৰ্ষভাগলৈ বিয়পি থকা এইখন জিলা গঢ় লয় ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ইয়াৰ উপনৈ যেনে সোৱণশিৰি, ৰঙানৈ, ডিক্ৰং আৰু ইহঁতৰ অলেখ উপনৈয়ৈ পেলাই যোৱা পলসেৰে, যি হিমালয়ৰ পৰা বাগৰি অহা মূল্যবান গেদেৰে চহকী। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ উপ-তৰপামটো আছিল এখন শিলৰ বিছনা,যি ভাৰতীয় সমতলৰ আগছোৱাৰ প্ৰতিনিধি আৰু উত্তৰ-পূব মুখী প্ৰব্ৰজনত সংকুচিত হৈ আহিছে। যোৱা এক নিযুত বছৰ-জুৰি এই অঞ্চলৰ ওপৰত তৰপে তৰপে জমা হোৱা গেদ আৰু মাটিৰ সম্পদে গঢ়ি তুলিছে বৰ্তমানৰ সমতলভাগ। নৈ, উপনৈৰ সম্পদে এইভাগ মাটিক কৰি তুলিছে আৰু বেছি উৰ্বৰা। লখিমপুৰ জিলাৰ সমতলভাগক তিনিটা স্থলভাগত ভাগ কৰিব পাৰি,যাৰ প্ৰতিটোৰে স্বকীয় বৈশিষ্ট্য আছে। পাহাৰীয়া এলেকাটো বালি,পলসুৱা মাটি,চকমকী পাথৰ(শিলগুটি) আৰু নদীৰ শিলেৰে গঠিত হৈছে। সাগৰীয় পৃষ্ঠভাগৰ পৰা প্ৰায় ১২০ মিটাৰ উচ্চতাত এই অঞ্চল অৱস্থিত। এই উচ্চতা জিলাখনৰ মধ্যভাগত ৮৫-১০০মিটাৰলৈ আৰু দক্ষিণৰ ঢকুৱাখনা এলেকাত ৮৫ মিটাৰ,বদতিঘাটত ৮৩ মিটাৰ আৰু একেবাৰে দক্ষিণ-পূবত ৭৯ মিটাৰ নমা। যিহেতু জিলাখনৰ সাধাৰণ সমতলভাগ স্বাভাৱিকতে বহুত নিম্ন,সেয়েহে বৰ্ষাকালৰ বাহিৰে বছৰৰ অন্য সময়ত নদ-নদীৰ সোঁতৰ তীব্ৰতা সিমান প্ৰচণ্ড নহয়।
লখিমপুৰৰ মুঠ মাটিকালি ২২৭৭ বৰ্গ কিলোমিটাৰ
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি জিলাখনৰ মুঠ জনসংখ্যা হৈছে ১০,৪০,৬৪৪ । ২০০১-২০১১ চনৰ ভিতৰত জনসংখ্যাৰ হাৰ হৈছে ১৭.০৫% ।
অতীততে লখিমপুৰ ঘন জনবসতিৰ অঞ্চল নাছিল। হয়তো ডাঠ হাবি-জংঘল, বাৰিষা সঘনাই হোৱা বানপানী আৰু যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ অসুবিধাৰ বাবে মানুহে এই অঞ্চলত বাস কৰিবলৈ আগ্ৰহী নাছিল। চীনা আক্ৰমণৰ ঠিক পিছতে ১৯৬৩-৬৪ চনৰ ভিতৰত জিলাখনে মিটাৰগজ ৰেললাইনৰ মুখ দেখে। ৰেল চলাচল হোৱাৰ পিছৰ পৰাই লাহে লাহে জনসংখ্যা বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰে। লগতে ইংৰাজৰ ঔপনিৱেশিক ব্যৱস্থাই জনসংখ্যা বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগালে। ঊনৈশ শতিকাৰ পৰা জিলাখনত একেলগে বাইশটা জনগোষ্ঠীয়ে বাস কৰিছিল। ১৮৪৭-৪৮ চনত মুঠ জনসংখ্যা আছিল ৩৬,৭৪২ জন। ১৮৫২-৫৩ চনত কৰা জৰীপত জনসংখ্যা হয়গৈ ৪১,৭২৬ জন। তেওঁলোকৰ ভিতৰত হিন্দুলোকৰ সংখ্যা আছিল ৩৪,৬৬৫ জন। মুছলিম ২৫১ জন, জনগোষ্ঠীয় লোক আছিল ৫,৫৪৭ জন। ১৮৭২ চনত প্ৰথম চৰকাৰী লোকপিয়ল অনুসৰি জিলাখনৰ মুঠ জনসংখ্যা হয়গৈ ৩৯,১৫৪ জন। ১৯০১ চনত ৮৮.৩ শতাংশ বৃদ্ধিৰে এই জনসংখ্যা হয়গৈ ৭৩,৭৩৬ জন।
হয়তো জিলাখনৰ ঠাই বিশেষে চাহ বাগিছা স্থাপনেই আছিল জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ মূল কাৰণ। বিশ-শতিকাৰ প্ৰথম দশকবোৰত পূব-বঙ্গৰ পৰা অবৈধভাৱে আহি বৰ্তমানৰ বঙালমৰা, ইছলামপুৰ, দৌলতপুৰৰ নিম্নপৃষ্ঠত থিতাপি লোৱা ভূমিহীন মুছলিম পৰিয়ালবোৰে জনসংখ্যা বৃদ্ধিত বিশেষ ভূমিকা বহন কৰিছিল। সেই সময়তে আকৌ কিছু সংখ্যক নেপালীলোক ম’হসহ খেতি-বাতি হোৱা ঠাইত থিতাপি লৈছিল। এনেকৈ ১৯২১ চনত জিলাখনৰ জনসংখ্যা এক লাখৰো অধিক হয়গৈ। অবৈধ প্ৰবেশ চলি থাকি ১৯০১ চনৰ জনসংখ্যা তিনিগুণ হৈ ১৯৫১ চনত হ’লগৈ ২,২২,৯৬৯ জন। আচৰিতজনকভাৱে এক অৰ্ধশতিকাতে (২০০১-২০০৩) চাৰিগুণ বাঢ়ি গৈ জনসংখ্যা হয় ৮,৮৯,০১০ জন। ২০০১ চনত জিলাখনত জনজাতিলোকৰ সংখ্যা মুঠ জনসংখ্যাৰ ২৩.৪৯% হৈ এক বিশেষ স্থান লাভ কৰে, যি সময়ত ৰাজ্যখনত জনজাতিলোকৰ পৰিমাণ ১৯.৪১%। ৰাজ্যৰ অনুসূচীত জাতিৰ লোকৰ পৰিমাণ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৬.৫৫ % হোৱাৰ বিপৰীতে লখিমপুৰত এই পৰিমাণ ৭.২৮ %।
২০০১ চনত মুঠ জনসংখ্যা ৮,৮৯,০১০ জনৰ ভিতৰত বিভিন্ন ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ সংখ্যা আছিল এনে ধৰণৰ:
জনবসতিৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৪৫৭জন ।
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি জিলাখনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৮.৩৯%। পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ক্ৰমে ৮৪.৬৬% আৰু ৭১.৯১%
ভাষা
লখিমপুৰ জিলা অঞ্চল সুবৃহৎ অসমীয়া জাতিৰ অন্তৰ্ভুক্ত প্ৰায়বিলাক ধৰ্মীয়লোকৰ উপৰিও অজনজাতি আৰু জনজাতি লোকৰ বাসস্থান। ইয়াৰ বাহিৰেও কৰ্মেসূত্ৰে নেপাল, ৰাজস্থান, মৰোৱাড়, বিহাৰ, বঙ্গ,বাংলাদেশ, মধ্যপ্ৰদেশ, উৰিষ্যা,তামিলনাডু আদি ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰৰ পৰা অহা ভিন্ন ভাষীলোকো এই অঞ্চলত বহুকাল থাকি লখিমপুৰত স্থায়ীভাৱে বাসকৰা অসমীয়া লোকৰ লগত মিলি ভাষা সংস্কৃতি সমন্বয়ৰ পৰম্পৰাৰে এক স্বকীয় বৈশিষ্ট্য বহন কৰি আহিছে। লখিমপুৰ জিলাত স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰি থকা বিভিন্ন ভাষা গোষ্ঠীৰ ভিতৰত উল্লিখিত ভাষা সমূহৰ ভিতৰত অসমীয়া ভাষীৰ বাদে আন ভাষা-ভাষী সকল হ’ল দ্বি-ভাষী। তেওঁলোক নিজ নিজ অঞ্চলত নিজৰ ভাষাভাষীৰ মাজত নিজৰ ভাষাতে কথা পাতে যদিও আনৰ লগত কথা বতৰা হওঁতে অসমীয়া ভাষাতে কথা পাতে। শিক্ষা-দীক্ষা, ব্যৱসায়িক লেনদেন, সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আদিত এওঁলোকে অসমীয়া ভাষাক সংযোগী বা সহযোগী ভাষা হিচাপে প্ৰয়োগ কৰে।
লখিমপুৰৰ প্ৰধান ভাষা অসমীয়া। ইয়াৰ ৰূপ ঘাইকৈ দুটা: মান্য ৰূপ (লিখিত) আৰু কথ্য ৰূপ (মুখে মুখে প্ৰচলিত)
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা *
ডিব্ৰুগড় জিলা
ডিব্ৰুগড় জিলা ভাৰতৰ উত্তৰ-পূবত অৱস্থিত অসম ৰাজ্যৰ এখন জিলা। ইয়াৰ চাৰিসীমা হ'ল উত্তৰে ধেমাজি জিলা, দক্ষিণে চৰাইদেউ জিলা আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টিৰাপ জিলা, পূবে তিনিচুকীয়া জিলা, আৰু পশ্চিমে শিৱসাগৰ জিলা। ইয়াৰ সদৰ স্থানৰ নামো ডিব্ৰুগড়। জিলাখনৰ মাটিকালি প্ৰায় ৩,৩৮১ বৰ্গ কিলিমিটাৰ।
ডিব্ৰুগড় নামৰ উৎপত্তি
'ডিব্ৰুগড়' নামটোৰ উৎপত্তি 'ডিবৰু মুখ' (আহোম-চুতীয়া ৰণৰ স্থান)-ৰ পৰা হৈছে। ডিবৰু নামটো ডিব্ৰু নদীৰ পৰা আহিছে। চুতীয়া ভাষাত ডিব্ৰু মানে 'ফোঁপোলা' আৰু গড় মানে 'দূৰ্গ'।
ভৌগোলিক অৱস্থিতি
ডিব্ৰুগড় জিলা ২৭° ৫' ৩৮" উত্তৰৰ পৰা ২৭° ৪২' ৩০" উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯৪° ৩৩' ৪৬" পূবৰ পৰা ৯৫° ২৯' ৮" পূব দ্ৰাঘিমাংশ লৈকে বিস্তৃত। ইয়াৰ চাৰিসীমা হ'ল উত্তৰে ধেমাজি জিলা, দক্ষিণে চৰাইদেউ জিলা আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টিৰাপ জিলা, পূবে তিনিচুকীয়া জিলা, আৰু পশ্চিমে শিৱসাগৰ জিলা আৰু চৰাইদেউ জিলা। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰে জিলাখনৰ উত্তৰ সীমা প্ৰায় ৯৫ কিলোমিটাৰলৈ বিস্তৃত হৈ আছে।
প্ৰশাসনিক বিভাজন
ডিব্ৰুগড় জিলাৰ মহকুমা হ'ল ডিব্ৰুগড় আৰু নাহৰকটীয়া। নাহৰকটীয়াক নতুনকৈ জিলা খনৰ দ্বিতীয়টো মহকুমা হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছে। জিলা সদৰ ডিব্ৰুগড়। অসম বিধানসভাৰ সাতটা সমষ্টি ডিব্ৰুগড় জিলাৰ অন্তৰ্গত। সেইকেইটা সমষ্টি হৈছে: মৰাণ (১১৫), ডিব্ৰুগড় (১১৬), লাহোৱাল (১১৭), দুলীয়াজান (১১৮), টিংখং (১১৯), নাহৰকটীয়া (১২০), চাবুৱা (১২১)। চাবুৱা সমষ্টি লখিমপুৰ লোকসভা আৰু আন ৬টা ডিব্ৰুগড় লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ডিব্ৰুগড়ৰ জনসংখ্যা ১৩,২৬,৩৩৫ জন। ইয়াৰে ৬,৭৬,৪৩৪জন পুৰুষ আৰু ৬,৪৯,৯০১ গৰাকী মহিলা। ২০০১- ২০১১ দশকটোত জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ১১.৯২%। ১০০০জন পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯৬১ গৰাকী। সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৬.০৫%।
জিলাখনৰ প্ৰায় ৯০% লোক হিন্দু ধৰ্মী, ৪.৫% ইছলাম ধৰ্মী আৰু বাকী অন্যান্য ধৰ্মালম্বী লোক। ডিব্ৰুগড় জিলাৰ মূল অধিবাসীসমূহ হৈছে আহোম, চুতীয়া, কৈৱৰ্ত, সোণোৱাল কছাৰী, মটক, মৰাণ জনগোষ্ঠীৰ লোক। অসমীয়া হ'ল প্ৰধান ভাষা।
শিক্ষা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে ডিব্ৰুগড় জিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ হ'ল ৭৬.০৫%, পুৰুষৰ ৮২.৮২% আৰু মহিলা ৬৮.৯৯%। ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় উজনি অসমৰ প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয়। ১৯৬৫ চনতে স্থাপিত বিশ্ববিদ্যালয়খন ৰাজাভেটাত অৱস্থিত আৰু ডিব্ৰুগড় সদৰৰ পৰা প্ৰায় পাঁচ কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত অসমৰ এক উল্লেখযোগ্য শিক্ষাৰ কেন্দ্ৰ। অসমৰ এক অন্যতম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ হৈছে ডিব্ৰুগড় জিলাস্থিত অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়। ডিব্ৰুগড় সদৰৰ পৰা প্ৰায় ৬ কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়খনে উজনি অসমৰ ৰাইজৰ স্বাস্থ্যসেৱাত উল্লেখযোগ্য বৰঙণি যোগাইছে। পোনপ্ৰথমে বেৰীহোৱাইট মেডিকেল কলেজ নামেৰ জনাজাত (১৯০০ চন) মহাবিদ্যালয়খন ১৯৪৭ চনৰ ৩ নৱেম্বৰত স্থাপিত হৈছিল।
জিলাখনৰ আন উল্লেখযোগ্য শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ হৈছে: ডিব্ৰুগড় পলিটেকনিক, ছল্ট ব্ৰুক একাডেমী, হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়, মনোহৰী দেৱী কানৈ মহিলা মহাবিদ্যালয়, ডিব্ৰু মহাবিদ্যালয়, ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়, আঞ্চলিক চিকিৎসা গৱেষণা কেন্দ্ৰ, ডিব্ৰুগড়, চৰকাৰী দন্ত চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়, ডিব্ৰুগড় চন্দ্ৰকান্ত হাজৰিকা শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয় (মিলন নগৰ) আদি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
প্ৰস্তাৱনা
প্ৰস্তাৱনা (prologue or prologe) (মূল:গ্ৰীক ভাষাত: πρόλογος prólogos, πρό pró, "আগতে" আৰু λόγος lógos, "শব্দ") হৈছে এটা কাহিনীৰ পাতনি বা আৰম্ভণি যিয়ে প্ৰসংগ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু পটভূমিৰ বিৱৰণ দিয়ে৷ মূল কাহিনীৰ সৈতে বান্ধ খোৱা কিছুমান পূৰ্বৰ কাহিনী, আৰু অন্যান্য বিবিধ তথ্যক সাধাৰণতে প্ৰস্তাৱনাত ঠাই দিয়া হয়। প্ৰাচীন গ্ৰীক prólogos সকলে প্ৰস্তাৱনাৰ আধুনিক অৰ্থ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল৷ গ্ৰীক নাটকত প্ৰস্তাৱনাটোৰ গুৰুত্ব আছিল অতি বেছি৷ আৰু ই কেতিয়াবা প্ৰায় এটা ৰোমাঞ্চৰ ঠাই লৈছিল; যাৰ বাবে নাটকখনে সফলতা লাভ কৰিছিল৷
ৰেনেছাঁৰ নাটকৰ প্ৰস্তাৱনাসমূহে প্ৰায়ে দৰ্শকৰ বাবে পৰিৱৰ্তন আৰু স্পষ্টীকৰণৰ এক নিৰ্দিষ্ট কাৰ্য্য সম্পাদন কৰিছিল। এজন অভিনেতাই দিয়া প্ৰত্যক্ষ ভাষণ, প্ৰস্তাৱনাটোৱে দৰ্শকৰ মনোযোগ আৰু সহানুভূতিৰ আকৰ্ষণ হিচাপে কাম কৰিছিল, ঐতিহাসিক প্ৰসংগ প্ৰদান কৰিছিল, নাটকৰ বিষয়বস্তুৰ পথ প্ৰদৰ্শক আৰু মাজে মাজে, এক অস্বীকাৰ প্ৰদান কৰিছিল৷ এই নাটকীয়া মেজাজত যিকোনো লিপিবদ্ধ অভিনয়ৰ দৰেই এটা প্ৰস্তাৱনাও পাঠ্য হিচাপে থাকিব৷ লগতে সেই পাঠ্য কোৱা অভিনেতাজন আৰু ভাষাটো কোৱাৰ দৰে উপস্থাপন সন্নিৱিষ্ট হ'ব। দৰ্শকক বাস্তৱৰ পৰা নাটকৰ জগতখনলৈ অনাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰস্তাৱনাটোৱে দৰ্শক, অভিনেতা, চৰিত্ৰ, নাট্যকাৰৰ মাজৰ সীমাৰেখাডাল অতিক্ৰম কৰে৷ মূলতঃ ই নাটকৰ ভিতৰৰ কাল্পনিক স্থান আৰু বাহিৰৰ জগতখনৰ মাজত এক পাৰ্থক্যৰ সৃষ্টি কৰে। বেন জনছনে প্ৰস্তাৱনা ব্যৱহাৰ কৰি দৰ্শকক নিজৰ আৰু অভিনয়ৰ সকলো দিশৰ মাজৰ জটিলতাসমূহৰ বিষয়ে সোঁৱৰাই দিবলৈ প্ৰায়ে প্ৰয়াস কৰিছিল।
এলিজাবেথৰ প্ৰস্তাৱনাখন ধ্ৰুপদী আৰু মধ্যযুগীয় উভয় পৰম্পৰাৰ দিশসমূহক সামৰি লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অনন্য আছিল। ধ্ৰুপদী পৰম্পৰাত প্ৰস্তাৱনাৰ চাৰিটা উপধাৰা আছিল: ছুষ্টাটিকোছ, যিয়ে নাটক বা কবিক পৰামৰ্শ দিয়ে; এপিটিমেটিকছ, য'ত প্ৰতিদ্বন্দ্বীক অভিশাপ দিয়া হয়, বা দৰ্শকক ধন্যবাদ দিয়া হয়; ড্ৰামাটিকোছ, য’ত নাটকৰ কাহিনীভাগ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে; আৰু মিক্সটছ, য'ত এই সকলোবোৰৰ মিশ্ৰণ আছে। মধ্যযুগীয় পৰম্পৰাত, নৈতিকতা আৰু বিনয়ৰ প্ৰকাশ দেখা যায়, ইয়াৰ লগতে এটা মেটা-থিয়েটাৰৰ আত্মচেতনা, আৰু এটা নিৰ্লজ্জ সচেতনতা দেখা যায়৷
আৰ্জেণ্টিনাৰ লেখক মেচেডনিঅ’ ফাৰ্নাণ্ডেজৰ মিউজিয়াম অৱ ইটাৰ্নাৰ উপন্যাসত লেখকৰ ৫০ টাতকৈও অধিক প্ৰস্তাৱনা আছে। তেওঁলোকৰ শৈলী আধ্যাত্মিক, হাস্যৰস, মানসিক, উপন্যাসৰ কলা সম্পৰ্কীয় আলোচনা ইত্যাদি৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা
যোৰহাট জিলা অসম ৰাজ্যৰ ৩২খন জিলাৰ ভিতৰত এখন। তলত যোৰহাট জিলাৰ কেইখনমান পৰ্যটনস্থলীৰ নাম যুগুতোৱা হ’ল।
প্ৰাকৃতিক
200px|thumb|পৃথিৱীৰ বৃহত্তম নদীদ্বীপ [[মাজুলীলৈ যোৱাৰ পথ]]
হিলাৰি ক্লিণ্টন
হিলাৰি ক্লিণ্টন এগৰাকী আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনীতিক। তেওঁ ২০১৬ বৰ্ষৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ ডেমক্ৰেটিক পাৰ্টিৰ প্ৰাৰ্থী। এনে সন্মান লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম আমেৰিকী মহিলা। তেওঁ পূৰ্বতে আমেৰিকাৰ ফাৰ্ষ্ট লেডী আছিল।
ফাৰ্ষ্ট লেডীৰ ভূমিকা
জানুৱাৰী ১৯৯৩ত বিল ক্লিণ্টন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হোৱাত হিলাৰী ক্লিণ্টন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰথম মহিলা হ'ল। তেওঁৰ সংবাদ মাধ্যমৰ সচিবে দোহাৰিলে যে তেওঁ নিজৰ নামৰ সেই ৰূপেই ব্যৱহাৰ কৰিব। তেওঁ প্ৰথম ফাৰ্ষ্ট লেডী আছিল যাৰ প'ষ্ট গ্ৰেজুৱট ডিগ্ৰী আছিল। তদুপৰি, হুৱাইট হাউছত প্ৰৱেশৰ পূৰ্বেই কৰ্ম সংস্থাপন থকা প্ৰথম ফাৰ্ষ্ট লেডী হিচাপেও তেওঁ চিহ্নিত হ'ল।  তেওঁ এনে প্ৰথম ফাৰ্ষ্ট লেডী যাৰ ইষ্ট ৱিঙৰ ফাৰ্ষ্ট লেডীৰ কাৰ্যালয় থকাৰ বাদে ৱেষ্ট ৱিঙতো কাৰ্যালয় আছিল।  ইলিয়ানৰ ৰুচেভেল্টৰ পাছতেই তেওঁক আতাইতকৈ মুকলি ভাৱে শক্তি লাভ কৰা ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পত্নী বুলিব পাৰি। alt=Chelsea, Hillary, and Bill Clinton depart a helicopter|left|thumb|ক্লিণ্টন পৰিয়ালৰ হুৱাইট হাউছত প্ৰৱেশ thumb|১৯৯৭ত সামৰিক জোৱানৰ সৈতে হিলাৰি ক্লিণ্টন alt=Clinton reads a book to an African American grade school class|left|thumb|ৰিড এক্ৰছ আমেৰিকাত ক্লিণ্টন, ১৯৯৭ত alt=Clinton speaking at a podium with several onlookers|right|thumb|১৯৯৫ৰ ক্লিণ্টনৰ বিখ্যাত "মানৱ অধিকাৰ নাৰীৰ অধিকাৰ আৰু নাৰীৰ অধিকাৰ মানৱ অধিকাৰ" ("হ্যুমেন ৰাইটছ আৰ ৱমেন্স ৰাইটছ এণ্ড ৱমেন্স ৰাইটছ আৰ হ্যুমেন ৰাইটছ") ভাষণ, বেইজিঙত
নিযুক্তি
alt=Clinton taking oath as Secretary of State|thumb|শপত গ্ৰহণ নৱেম্বৰ ২০০৮ত বাৰাক অ'বামাই তেওঁৰ আগত ইউ এছ চেক্ৰেটেৰী অৱ ষ্টেট হোৱাৰ প্ৰস্তাৱ ৰাখিছিল।  প্ৰথমে অধিক আগ্ৰহী নহ'লেও, পাছলৈ তেওঁ মান্তি হ'ল। ২০ নৱেম্বৰত তেওঁ অ'বামাক কথাটো জনালে।  ১ ডিচেম্বৰত অবামাই ঘোষণা কৰিলে যে ক্লিণ্টন তেওঁৰ চেক্ৰেটেৰী অৱ ষ্টেটৰ নমিনি হ'ব। ক্লিণ্টন মন্তব্য কৰিলে যে তেওঁ চিনেট ত্যাগ কৰিব বিচৰা নাছিল, কিন্তু নতুন স্থানটো "কঠিন আৰু উৎসুকতাৰে পৰিপূৰ্ণ হ'ব"।
আন আন নিয়মৰ পাছত ১৩ জানুৱাৰী ২০০৯ত হিলাৰি চেক্ৰেতেৰি অৱ ষ্ট্ৰ্ট হ'ল।    যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কেবিনেটত কাম কৰা প্ৰথম প্ৰাক্তন লেডী হিচাপে হিলাৰি চিহ্নিত হ'ল। left|thumb|লণ্ডনত বিঠক alt=Clinton standing with Aung San Suu Kyi|right|thumb|চেক্ৰেটেৰি ক্লিণ্টন আৰু ম্যানমাৰৰ অং চা চু চি
২০১৬ চনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ প্ৰচাৰ
১২ এপ্ৰিল ২০১৫ত ক্লিণ্টনে ঘোষণা কৰিলে যে তেও ২০১৬ৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ বাবে প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বিতা কৰিব। alt=Hillary Clinton, a 68-year-old white woman with blonde hair, holding a microphone and wearing a blue suit.|left|thumb|ফিলডেলফিয়াত ক্লিণ্টন ২৬ জুলাই ২০১৬ত তেওক আনুষ্ঠানিকভাৱে দেমক্ৰেটিক পাৰ্টিৰ প্ৰাৰ্থী নিযুক্ত কৰা হ'ল।
References
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰী লংকা মাতা
শ্ৰী লংকা মাতা (সিংহলা ভাষাত: ශ්රී ලංකා ජාතික ගීය, তামিল ভাষাত: சிறீ லங்கா தாயே) শ্ৰী লংকাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত। এই গীতৰ শব্দৰ সৈতে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ আৰু আনন্দ সমাৰাকুনক জড়িত কৰা হয়। ১৯৫১ চনত এই গীতে শ্ৰী লংকাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীতৰ স্বীকৃতি লাভ কৰে। গীতটিৰ তামিল অনুবাদ কৰিছিল এম নল্লাথম্বীয়ে।
ইতিহাস
১৯৪০ চনত আনন্দ সমাৰাকুনে সিংহল ভাষাত নমো নমো মাতা শীৰ্ষক গীত এটি লিখিছিল। ২২ নৱেম্বৰ ১৯৫১ত ছাৰ এডৱিন বিজেয়েৰত্নেৰ অধ্যক্ষতাত এখন সমিতিয়ে এই গীতক আনুষ্ঠানিকভাৱে শ্ৰী লংকাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত ঘোষণা কৰিলে। তামিল অনুবাদ কৰিছিল এম নল্লাথম্বীয়ে।  <font style="background-color: transparent;">১৯৫০ৰ বিবাদৰ পাছত প্ৰথম শাৰী নমো নমো মাতা, অপা শ্ৰী লংকাৰ সলনি  ১৯৬১ত শ্ৰীলংকা মাতা, অপা শ্ৰীলংকা কৰা হ'ল।
১৯৭৮ত ই সাংবিধানিক মৰ্যাদা লাভ কৰিলে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত শ্ৰেণী:ৰবীন্দ্ৰ সংগীত
চেৰাউ নৃত্য
চেৰাউ নৃত্য (Cheraw dance) মিজোৰামৰ এক জনপ্ৰিয় পৰম্পৰাগত নৃত্য। বাঁহৰ সৈতে নচা এই নৃত্যবিধ বাঁহ নৃত্য বুলিও জনপ্ৰিয়। ৰাজ্যখনৰ প্ৰতিটো উৎসৱতে ই এক প্ৰচলিত নৃত্য। মিজো যুৱক যুৱতী একেলগে মিলি এই নৃত্য কৰে। মিজোৰামৰ প্ৰাচীনতম নৃত্যবোৰৰ এটা এই নৃত্যবিধ ৰাজ্যখনৰ প্ৰতিটো উৎসৱৰ এৰাব নোৱাৰা অংগ হৈ পৰিছে।
চেৰাও নৃত্যত সাধাৰণতে ছয়ৰ পৰা আঠজন লোকে মাটিত দীঘল কেঁচা বাঁহ স্থাপন কৰে আৰু তাৰ ওপৰত দূডাল বাঁহ দুজনে দুইমুৰত ধৰে। পুৰুষ শিল্পীসকলে ছন্দোবদ্ধভাৱে বাঁহেৰে চাপৰ মাৰে, আনহাতে মহিলা নৃত্যশিল্পীৰ দলবোৰে বাঁহবোৰৰ মাজে মাজে ছন্দোবদ্ধ পদক্ষেপত নাচে। ই হৈছে মিজোৰামৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত আৰু সুন্দৰ নৃত্য, আৰু এই নৃত্য উৎসৱৰ সময়ত এক আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ হয়। ফিলিপিন্সে দেশত একে ধৰণৰ নৃত্য দেখা যায় যি টিনিক্লিং নামেৰে বিখ্যাত। ২০১০ চনত গিনিছ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ড কৰা হৈছিল, যেতিয়া এক বৃহৎ সংখ্যক চেৰাউ নৃত্যশিল্পীয়ে একে সময়তে একেলগে নৃত্য কৰিছিল।
ইতিহাস
বিশ্বাস কৰা হয় যে চেৰাও নৃত্যৰ উদ্ভৱ হৈছিল ১ম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে। প্ৰাচীন কালত চেৰাও নৃত্য এক ৰীতি হিচাপে নৱজাতক সন্তানক পৃথিৱীত এৰি যোৱা মৃত মাতৃৰ আত্মাক সান্ত্বনা প্ৰদান কৰিবলৈ পৰিবেসন কৰা হৈছিল। অৱশ্যে,এই পাৰম্পৰিক বিশ্বাসবোৰ এতিয়া লোপ পাইছে আৰু চেৰাও নৃত্য যথেষ্ট প্ৰসাৰিত হৈছে। দৰাচলতে এই নৃত্যটো প্ৰতিটো অনুষ্ঠানতে মিজৰামবাসিসকলে পৰিৱেশন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য শ্ৰেণী:মিজোৰাম
য়শ ৰাজ ফিল্মছ
য়শ ৰাজ ফিল্মছ হৈছে য়শ চোপ্ৰাৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত ভাৰতৰ এটা মনোৰঞ্জক কোম্পানী। য়শ চোপ্ৰাৰ পুত্ৰ আদিত্য চোপ্ৰাইও এই বেনাৰৰ অধীনত বোলছবি প্ৰযোজনা কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক বৰ্ষ
পোনপ্ৰথমে য়শ চোপ্ৰাই তেওঁৰ ভাতৃ বি আৰ চোপ্ৰাৰ প্ৰযোজনা সংস্থা, বি আৰ ফিল্মছৰ অধীনত ৫ খনকৈ সফল বোলছবি পৰিচালনা কৰিছিল আৰু পৰিচালক হিচাপে থকা তেওঁৰ দক্ষতা প্ৰতিপন্ন হৈছিল। কিন্তু তেওঁ নিজে প্ৰতিষ্ঠা কৰা বেনাৰৰ অধীনত নিৰ্মাণ কৰা ৫০ খনৰো অধিক বোলছবি হৈছে তেওঁৰ সবাতোকৈ শ্ৰেষ্ঠ ছবিসমূহৰ অন্যতম। তাৰে ভিতৰত তেওঁ ১৩খন নিজে পৰিচালনা কৰিছে। য়শ ৰাজ ফিল্মছৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত বোলছবিসমূহ গুণগত মানদণ্ডসম্পন্ন।
অন্যান্য
য়শ ৰাজ ফিল্মছে নিজাকৈ সংগীতৰ প্ৰযোজনা সংস্থা “য়শ ৰাজ মিউজিক” মুকলি কৰে যাৰ যোগেদি ডিভিডি, ভিডিঅ’ আৰু ভিচিডি নিৰ্মাণ কৰা হয়। ২০০৬ চনত তেওঁলোকে এটি ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ মুকলি কৰে। ২০০৭ চনৰ পৰা য়শ ৰাজ ফিল্মছে ডিভিডি আৰু অডিঅ চিডিৰ উপৰি নিজা ৱেবছাইটৰ আৰু আইটিউনছৰ যোগেদি ডিজিটেল ৰূপত গানৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে। ২০০৭ চনত এনিমেটেড বোলছবি নিৰ্মাণৰ বাবে ৱাল্ট ডিজনী কোম্পানীৰ লগত চুক্তি সম্পন্ন কৰে ।
২০০৪ চনত হলীউড ৰিপ’ৰ্টাৰৰ সমীক্ষাত “সবাতোকৈ বৃহৎ বোলছবি প্ৰযোজনা সংস্থা”ৰ তালিকাত য়শ ৰাজ ফিল্মছে বিশ্বৰ ২৭নং স্থান অধিকাৰ কৰাৰ লগতে ২০০৬ চনত ভাৰতৰ ভিতৰত শীৰ্ষস্থান লাভ কৰিছিল। ফিল্মফেয়াৰ আলোচনীৰ ২০০৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ সংখ্যা অনুসাৰে য়শ চোপ্ৰা আৰু আদিত্য চোপ্ৰা ‘ভাৰতৰ শক্তি’ শীৰ্ষক তালিকাৰ শীৰ্ষস্থানত আছিল।
কাৰ্যালয়
ভাৰতবৰ্ষত থকা য়শ ৰাজ ফিল্মছৰ কাৰ্যালয়কেইটা হৈছে দিল্লী, জলন্ধৰ, জয়পুৰ, অমৰাৱতী, ইন্দ’ৰ, বাংগালোৰ, ছেকুন্দৰাবাদ, কলিকতা, চেন্নাই আৰু কচিন। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ইংলেণ্ড আৰু ইউনাইটেড আৰৱ এমিৰাটছতো ইয়াৰ কাৰ্যালয় আছে
য়শ ৰাজ ষ্টুডিঅ’
২০০৬ চনত য়শ ৰাজ ষ্টুডিঅ’ নিৰ্মাণ কৰা হয়। ষ্টুডিঅ’ৰ ব্যৱহাৰ কৰি শ্বুটিং কৰা পোন প্ৰথমখন ছবি হৈছে ‘ফানা’। ষ্টুডিঅ’ৰ নক্সা আদিত্য চোপ্ৰা আৰু তেওঁৰ পত্নী পায়েল খান্নাই প্ৰস্তুত কৰিছিল আৰু প্ৰাথমিকভাৱে য়শ চোপ্ৰাৰ স্বত্বাধীন আছিল। প্ৰায় ৮১০০০ বৰ্গ মিঃ আগুৰা এই ষ্টুডিঅটো বেলেগ চিত্ৰনিৰ্মাতাক ভাড়ালৈও দিয়া হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:কোম্পানী
হিন্দু সৃষ্টিতত্ত্ব
হিন্দু সৃষ্টিতত্ত্ব (Hindu Cosmology) হৈছে হিন্দু ধৰ্ম অনুসৰি ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিৰ আৰু ধ্বংসৰ চক্ৰৰ ধাৰণা প্ৰদান কৰে। হিন্দু সৃষ্টিতত্ত্ব অনুসৰি ব্ৰহ্মাণ্ডক বাৰে বাৰে সৃষ্টি তথা ধ্বংস কৰা হয়, প্ৰায় ৮৬৪ কোটি বছৰৰ পাছে পাছে। বেদ, পুৰাণ আদি বিভিন্ন ধৰ্মীয় গ্ৰন্থত উল্লিখিত যে ব্ৰহ্মাণ্ডৰ এই অস্তিত্বৰ কাল চাৰি যুগত বিভক্ত, সত্য, ত্ৰেতা, দ্বাপৰ আৰু কলি যুগ। বৰ্তমানৰ যুগ কলি যুগ বুলি গণ্য কৰা হয়। প্ৰায় ৪,৩২,০০০ বছৰৰ পাছত ভগৱান বিষ্ণুৰ অন্তিম অৱতাৰ কল্কিয়ে ব্ৰহ্মাণ্ডৰ অস্তিত্বৰ কাল সমাপ্ত কৰিব, শিৱই সকলো ধ্বংস কৰিব। ব্ৰহ্মাণ্ড পুনৰ সৃষ্ট হ'ব।
ক্ৰমবিকাশ, মহাকাশ বিজ্ঞান, জ্যোতিষ বিজ্ঞান, সৃষ্টি আদিৰ ধাৰণাও হিন্দু সৃষ্টিতত্ত্বত পোৱা যায়।
বিৱৰণ
অনেকে হিন্দু সৃষ্টিতত্ত্বৰ আধুনিক সৃষ্টিতত্ত্বৰ সৈতে সাদৃশ্যৰ কথা স্বীকাৰ কৰে আৰু আধুনিক সৃষ্টিতত্ত্বৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ বুলি গণ্য কৰে। অনেকে এই কথাও দাবী কৰে যে হিন্দু সৃষ্টিতত্ত্বই এই কথাৰ ইংগিত দিয়ে যে মহানাদ (big bang) সকলোৰে আৰম্ভ নহয়, বৰ্তমানৰ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৰম্ভহে, যি ব্ৰহ্মাণ্ডৰ পূৰ্বে অসংখ্য ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি আৰু ধ্বংস হৈছিল আৰু যাৰ পাছত অসংখ্য ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি আৰু ধ্বংস হ'ব।
ঋকবেদত
ঋকবেদে ব্ৰহ্মাণ্ডৰ উৎসৰ বিষয়ে এনেদৰে প্ৰশ্ন কৰে, "সতো (হোৱাও) নহয়, অসতো (নোহোৱাও) নহয়। কি উদঙোৱা হৈছিল? আৰু ক'ত? আৰু কাৰ ৰক্ষণাবেক্ষণত? কোনে প্ৰকৃততে জানে? কোনে ইয়াক ঘোষণা কৰিব পাৰে? ইয়াৰ জন্ম কেতিয়া হৈছিল, আৰু এই সৃষ্টি কেতিয়া আহিল? দেৱতাসকলৰ জন্ম বিশ্বৰ সৃষ্টিৰ পাছত হৈছিল, সেয়ে কোনে জানে ই ক'ৰপৰা অস্তিত্বলৈ আহিল? কোনেও জানিব নোৱাৰে ক'ৰপৰা এই সৃষ্টিৰ উদয় হ'ল, আৰু তেওঁ ইয়াৰ সৃষ্টি কৰিছেনে নাই। উচ্চতম স্বৰ্গত যিয়ে ইয়াৰ তথ্য সংগ্ৰহ কৰিছে, তেওঁহে জানে- বা সম্ভৱতঃ নাজানে।"
- ঋকবেদ ১০. ১২৯
পুৰাণত
পুৰাণৰ দৃষ্টিভংগী অনুসৰি ব্ৰহ্মাণ্ডক বাৰে বাৰে সৃষ্টি, ধ্বংস আৰু পুনৰ সৃষ্টি কৰা হয়, এই চক্ৰ অনাদি কালৰপৰা চলি আছে আৰু অনন্ত কাললৈকে চলি থাকিব। হিন্দু সৃষ্টিতত্ত্ব অনুসৰি ব্ৰহ্মাণ্ড ৪,৩২,০০,০০,০০০ বছৰ (ব্ৰহ্মাৰ এদিন বা এক কল্প) ধৰি বৰ্তি থাকে। ব্ৰহ্মাণ্ডৰ অন্ত অগ্নি বা জলেৰে হয়। এই ঘটনাৰ পাছত ব্ৰহ্মাই এৰাতিৰ বাবে জিৰণি লয়, যি ব্ৰহ্মাৰ এদিনৰ সমানেই। এই প্ৰক্ৰিয়াক 'প্ৰলয়' বোলে। এই প্ৰক্ৰিয়া ব্ৰহ্মাৰ এশ বছৰলৈকে (৩১,১০,৪০,০০,০০,০০,০০০ মানৱ বৰ্ষ) প্ৰতি ব্ৰহ্মাৰ দিনে পুনৰাবৃত্তি কৰা হয়। এই এশ ব্ৰহ্মাৰ বছৰেই ব্ৰহ্মাৰ জীৱনকাল। ব্ৰহ্মা সৃষ্টিকৰ্তাৰ ৰূপত স্বয়ংব্ৰহ্মণৰ উদ্ভাস।
বৰ্তমানৰ ব্ৰহ্মাণ্ডত, বিশ্বাস অনুযায়ী আমি বৰ্তমানৰ ব্ৰহ্মাৰ ৫১তম বৰ্ষত আছোঁ, সেয়ে বৰ্তমানৰ ব্ৰহ্মাৰ বয়স প্ৰায় ১৫,৬০,০০,০০,০০,০০,০০০ মানৱ বছৰ। ব্ৰহ্মাৰ 'মৃত্যু'ৰ ১০০ ব্ৰহ্মাৰ বৰ্ষৰ পাছতহে পৰৱৰ্তী ব্ৰহ্মাৰ জন্ম হয়, আৰু তাৰ পাছতহে সৃষ্টি কৰ্ম পুনৰ আৰম্ভ হয়। এই প্ৰক্ৰিয়া অনন্ত কাললৈ চলি থাকে।
ব্ৰহ্মাৰ দিনক ১০০০ মহা যুগত ভাগ কৰা হৈছে, য'ত জীৱন, ওলায় আৰু নোহোৱা হয়। মহা যুগৰ (৪৩২০০০০ বছৰ) ৭১টা ভাগ, যি ১৪ মন্বন্তৰেৰে (১০০০ বছৰ) গঠিত। মন্বন্তৰ মনুৰ চক্ৰ, যিয়ে জন্ম দান কৰে, আৰু মানৱ জাতিক শাসন কৰে। মন্বন্তৰৰ আগত আৰু পাছত সন্ধিকাল আহে, কৃতযুগৰ সমান, যি কালত পৃথিৱীত কেৱল পানী থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী
লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী (Lal Bahadur Shastri) (১৯০৪-১৯৬৬) কঠোৰ শ্ৰম, কৰ্তব্যনিষ্ঠা, অসীম অধ্যৱসায়ৰ মাজেৰে নিজক প্ৰতিষ্ঠা কৰি যোৱা এইজন ব্যক্তিয়েই ভাৰতৰ দ্বিতীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে শাসন ভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱহৰলাল নেহেৰুৰ মৃত্যৰ পিছত খালী আসন পূৰাবলৈ লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ নামেই ৰাইজৰ জল্পনা-কল্পনাৰ যতি পেলাব পাৰিছিল। তেওঁৰ মহান দেশভক্তিৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই দেশে তেওঁক ১৯৬৬ চনত ভাৰত-ৰত্ন উপাধিৰে সন্মানিত কৰিছিল। কথাতকৈ হাতে কামে আগবাঢ়ি য়োৱাটোহে মহান- এনে আদৰ্শৰে লালবাহাদুৰ অনুপ্ৰাণিত আছিল বাবেই তেওঁৰ বাসভৱনৰ সন্মুখৰ মাটিডৰাত ফুলনিৰ সলনি ৰূপান্তৰিত কৰিছিল ঘেঁহু পথাৰলৈ। তেওঁ স্বাধীনতা যুঁজাৰু আছিল।
আই (ইংৰাজী সৰ্বনাম)
ইংৰাজী ভাষাত আই (I) এটি ব্যক্তিগত সৰ্বনাম, যিয়ে 'মই' বুজাই। আই সদায় বৰফলাত লিখা হয়। মি (মোক), মাই (মোৰ), মাইন (মোৰ), মাইছেল্ফ (মই নিজেই) আইৰ আন আন ৰূপ।
লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী
জন্ম আৰু পৰিয়াল
লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ জন্ম ১৯০৪ চনৰ ২ অক্টোবৰ তাৰিখে, উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাণাসী জিলাৰ মোগলচৰাই গাঁৱত। তেওঁৰ পিতাকৰ নাম শাৰদা প্ৰসাদ শ্ৰীবাস্তৱ আৰু মাকৰ নাম হৈছে ৰাম দুলাৰী দেৱী। সৰুতে ঘৰত মাতিছিল লাল, কোনোৱে লালাজী বুলি। মাত্ৰ ডেৰবছৰ বয়সতে লালবাহাদুৰৰ পিতাক ঢুকায়। স্বামী বিয়োগত ৰামদুলাৰী অথাই সাগৰত পৰে। ৰাম দুলাৰীৰ তেতিয়া তিনিটা সন্তান। শেষত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো মোমায়েকৰ ঘৰলৈকে যাবলৈ বাধ্য হয়। মোমায়েকৰ পৰিয়াটোৰো অৱস্থা শোচনীয় আছিল। তাতেই নানা-দুখ-কষ্টৰ মাজেৰে তেওঁ ডাঙৰ দীঘল হয়। লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীয়ে ১৯২৭ চনত বিয়া কৰাইছিল ললিতা দেৱীক। বৈবাহিক জীৱনৰ চিন হিচাপে তেওঁলোকৰ চাৰিজন ল'ৰা আৰু দুজনী ছোৱালী সন্তান প্ৰাপ্তি হয়।
আই (ইংৰাজী সৰ্বনাম)
বৰফলাত লিখাৰ নিয়ম
I (আৰু কেৱল সৰ্বনামটোৰ এই ৰূপহে) ইংৰাজী ভাষাৰ একমাত্ৰ সৰ্বনাম যাক সদায় বৰফলাত লিখা হয়। এই প্ৰথা ১৫ শতিকাৰ পৰা প্ৰচলিত, পিচে, ১৭ শতিকালৈকেও সৰুফলাৰ আই i ব্যৱহাৰ কৰাৰ উদাহৰণ দেখা যায়।.
লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী
বাল্যকাল
মাত্ৰ ডেৰ বছৰ বয়সত মাকৰ সৈতে গঙ্গাত স্নান কৰিবলৈ অহা বিৰাট সমদল এটাত যোগ দিছিল। সমদলৰ হেঁচা-ঠেলাত শিশু লালবাহাদুৰ মাকৰ হাতৰ পৰা ওলাই পৰিছিল আৰু মাকে তেওঁক কোনোপধ্যে বিচাৰি উলিয়াব নোৱাৰিলে। শিশুটি বিচাৰি ৰাম দুলাৰীয়ে গঙ্গাৰ পাৰ চলাথ কৰিলে, কান্দোনেৰে গগন কপালে, কিন্তু কোনো অনুসন্ধান নোলাল, পুলিচক খৱৰ দিয়া হ'ল। পিছত পুলিচৰ সহায়ত এদিন এজন ফল বেপাৰীৰ ঘৰৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা হয়।
আই (ইংৰাজী সৰ্বনাম)
আইৰ আন আন ৰূপ
ৱি (আছ), হি (হিম), ছি (হাৰ) আৰু দেই (দেম)ৰ দৰে আইৰো কেইবাটাও ৰূপ আছে। আই, মি, মাই, মাইন এই ৰূপকেইটা।:
লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী
শিক্ষা জীৱন
মোগলচৰাইৰ পৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয় উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তেওঁ বাৰাণসীৰ হৰিশচন্দ্ৰ বিদ্যালয়ত ভৰ্তি হয়। পঢ়া-শুনাত তেওঁৰ অত্যন্ত ধাউতি আছিল, ইংৰাজী বিষয় তেওঁৰ অতি প্ৰিয় আছিল আৰু সেই অনুপাতে ফলাফলো ভাল হৈছিল। ১৯২১ চনত অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত হাইস্কুলীয়া ছাত্ৰ লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী স্বাধীনতা আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰিল। ব্ৰিটিছ কাৰাগাৰত আবদ্ধ হৈ থাকিল আঢ়ৈ বছৰ কাল। জেলৰ পৰা ওলাই তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানুষ্ঠান কাশী বিদ্যাপীঠত ভৰ্তি হ’ল। ইয়াতে তেওঁ শিক্ষক হিচাপে পাইছিল- দাৰ্শনিক ভগৱান দাস, আচাৰ্য জে.বি. কৃপালানী, পণ্ডিত সম্পূৰ্ণানন্দ আৰু শ্ৰীপ্ৰকাশক। এই কাশী বিদ্যাপীঠৰ পৰাই তেওঁ শাস্ত্ৰী উপাধি লাভ কৰে। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতক পৰীক্ষাৰ দৰেই কাশী বিদ্যাপীঠৰ শাস্ত্ৰী ডিগ্ৰীও আছিল সমপৰ্যায়ৰ।
আই (ইংৰাজী সৰ্বনাম)
টোকা
<references group="lower-roman" />
লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী
সংগ্ৰামী জীৱন
১৯৩২ চন, এলাহাবাদ কংগ্ৰেছ কৰ্মীয়ে থিৰাং কৰিলে যে, চহৰৰ ব্লক টাৱাৰত তেওঁলোকে জাতীয় পতাকা উত্তোলন কৰিব। কিন্তু সেইসময়তে ক'ৰবাৰ পৰা অহা গৰুগাড়ী এখন ব্লক টাৱাৰৰ ফালে আগবাঢ়িল। গাড়ীখনৰ ভিতৰত মুখৰ পৰা ভৰিলৈ বোৰ্খা পৰিধান কৰা এগৰাকী সম্ভ্ৰান্ত মুছলমান মহিলা আছিল, মহিলা বাবে পুলিচে তেওঁক বাধা আৰোপ নকৰিলে। ব্লক টাৱাৰৰ ওপৰলৈ উঠি গৈ তেওঁ বোৰ্খা খুলিলে আৰু নিজৰ কাম হাচিল কৰি চিঞৰি উঠিল বন্দে মাতৰম বুলি। পুলিচে তেতিয়াহে লক্ষ্য কৰিলে বোৰ্খাৰ তলত যোৱা গৰাকী মহিলা নাছিল, লালবাহাদুৰহে আছিল। লগে লগে পুলিচে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিলে। এনেকৈ লালবাহাদুৰে এলাহাবাদ অঞ্চলত নিজৰ সংগঠন প্ৰতিভাৰে জনসাধাৰণৰ মাজত সোমাই পৰিল আৰু নিৰ্বাচিত হ’ল এলাহাবাদ পৌৰসভাৰ সদস্যৰূপে। সাত বছৰ ধৰি কাম কৰাৰ পিছত এইবাৰ তেওঁ এলাহাবাদ নগৰ উন্নয়ন সমিতিৰো সদস্য নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৩০ চনৰ পৰা জিলা কংগ্ৰেছৰ সম্পাদক আৰু পিছত উত্তৰ প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটীৰ সাধাৰণ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৩৭ চনত তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশ বিধান সভাৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৪৭ চনতো পুনৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হৈ ১৯৪৭ চনৰ পৰা পণ্ডিত গোবিন্দ বল্লভ পণ্টৰ নেতৃত্বত প্ৰথমে পাৰ্লিয়ামেণ্টৰী চেক্ৰেটাৰী আৰু পাছলৈ গৃহ-পৰিবহণ দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্ত হয়। তাৰ পিছত কংগ্ৰেছৰ নাছিক অধিবেশনৰ সভাপতি জৱাহৰলাল নেহেৰু আৰু সাধাৰণ সম্পাদনক গুৰু দায়িত্বভাৰ দিলে লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীক। ১৯৫২ চনত তেওঁ নিৰ্বাচিত হ’ল ৰাজ্যসভালৈ। তেওঁ ৰেল আৰু পৰিবহণ দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্ত হ’ল। তেওঁ জনতা গাড়ী প্ৰচলন কৰিছিল আৰু শেষত অৰিয়ালুৰ এক ভীষণ ৰেল দুৰ্ঘটনাৰ বাবে তেওঁ লজ্জিত হৈ মন্ত্ৰিত্বৰ পদত্যাগ কৰিছিল। ১৯৫৭ চনত পুনৰ তেওঁ যোগাযোগ আৰু পৰিবহণ মন্ত্ৰী নিযুক্ত হৈছিল। ১৯৬১ চনত নিযুক্ত হৈছিল গৃহমন্ত্ৰী হিচাপে। ১৯৬৪ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ পৰা দপ্তৰ বিহীন মন্ত্ৰী ৰূপেও কাৰ্যনিবাহ কৰিছিল। কিন্তু ১৯৬৪ চনৰ ২৭ মে'ত নেহেৰুৰ মৃত্যুত তেওঁকে ভাৰত ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ দায়িত্বভাৰ দিছিল। তেওঁৰ কাৰ্যকাল আছিল মাত্ৰ ১৮ মহীয়া। ১৯৬৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত পাকিস্থানে কাশ্মীৰ আক্ৰমণ কৰিলে, ভাৰতেও প্ৰত্যুত্তৰ দিলে আৰু ভাৰত বিজয়ী হ’ল।
আই (ইংৰাজী সৰ্বনাম)
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:লেটিন বৰ্ণমালা
লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী
ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৪৬ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ তেতিয়াৰ মুখ্যমন্ত্ৰী গোবিন্দ মাটাৰক তেওঁৰ বিধানসভা সম্পাদক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয় আৰু ১৯৪৭ চনত তেওঁক মন্ত্ৰীসভাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। গোবিন্দত তেওঁক আৰক্ষী আৰু পৰিবহণ মন্ত্ৰালয়ৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হৈছিল। তেওঁৰ মৃত্যুত সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষ শোক প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে ১৯৬৬ চনত ভাৰতৰত্ন বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
বিদেশ ভ্ৰমণ
প্ৰধানমন্ত্ৰী হৈ থকা কালছোৱাত তেওঁ কয়ৰোত অনুষ্ঠিত গৌষ্ঠী নিৰপেক্ষে ৰাষ্ট্ৰ সন্মিলন, লণ্ডনত আয়োজিত কমনওৱেলথ প্ৰধানমন্ত্ৰী সন্মিলনৰ উপৰিও ৰাছিয়া, যুগোশ্লাভিয়া, কানাডা আদি ৰাষ্ট্ৰবোৰলৈ গৈ সেইবোৰ দেশৰ লগত ভাৰতৰ বন্ধুত্ব গঢ়াত আগভাগ লৈছিল। তদুপৰি ভাৰতৰ সংবিধানে ৰাষ্ট্ৰভাষা ইংৰাজীৰ সলনি হিন্দী আৰু প্ৰত্যেক ৰাজ্যতে সংখ্যা গৰিষ্ঠ মাতৃভাষাক মৰ্যাদা দিলে। কিন্তু অসমত অসমীয়া ভাষা প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কিছুমানে বিধিপথালি দিলে, কিন্তু গৃহমন্ত্ৰী লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীয়েই এই অসম সমস্যাৰ সমাধান কৰিলে। যাক শাস্ত্ৰী ফৰ্মূলা নামেৰে জনাজাত।
মৃত্যু
লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ ১৯৬৬ চনৰ ১০ জানুৱাৰীত নিশা শুই থকা অৱস্থাতেই শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰিছিল।
ভি শান্তাৰাম
শান্তাৰাম ৰাজাৰাম ৱনকুদ্ৰে ((Shantaram Rajaram Vankudre ; ১৮ নৱেম্বৰ ১৯০১ – ৩০ অক্টোবৰ ১৯৯০) হিন্দী আৰু মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ বাবে পৰিচিত এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু অভিনেতা। তেওঁক ভি শান্তাৰাম বা শান্তাৰাম বাপু বুলিও কোৱা হয়। ড° কোটনিছ কি অমৰ কহানী (১৯৪৬), অমৰ ভূপালী (১৯৫১), ঝনক ঝনক পায়ল বাজে (১৯৫৫), দো আঁখেঁ বাৰহ হাথ (১৯৫৭), নৱৰং (১৯৫৯), দুনিয়া না মানে (১৯৩৭,  পিঞ্জৰা (১৯৭২),  চানী, ইয়ে মাৰাঠিচে নাগৰী আৰু জুঞ্জ শান্তাৰাম পৰিচালিত প্ৰখ্যাত ছবি।
কৰ্মজীৱন
ভি শান্তাৰামে কোলহাপুৰৰ বাবুৰাও পেইণ্টাৰৰ মালিকানাধীন মহাৰাষ্ট্ৰ ফিল্ম কোম্পানীত সৰু-সুৰা কাম কৰি নিজৰ চলচ্চিত্ৰীয় কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯২১ চনত তেওঁ নিৰ্বাক ছবি সুৰেখা হৰণত অভিনেতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
আন্নাচাহেব (अण्णासाहेब) নামেৰে মৰমেৰে অন্যলোকে সম্বোধন কৰা শান্তাৰাম প্ৰায় সাত দশক ধৰি চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মানৰ সৈতে জড়িত আছিল। সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ আহিলা হিচাপে চলচ্চিত্ৰ মাধ্যমৰ কাৰ্যকাৰিতা উপলব্ধি কৰা প্ৰাৰম্ভিক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম। এফালে মানৱতাবাদৰ পোষকতা আৰু আনফালে কুসংস্কাৰ আৰু অন্যায়ক উদঙাই দিয়াৰ বাবে তেওঁ এই মাধ্যমটোক সফলতাৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ভি শান্তাৰাম আছিল সংগীতৰ প্ৰতি অতি আগ্ৰহী। কোৱা হয় যে তেওঁ বহু সংগীত পৰিচালকৰ বাবে অন্য প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তিৰ নামেৰে(ghost-writer) গীত লিখিছিল, আৰু সংগীত ৰচনাত সক্ৰিয় অংশ লৈছিল। ভি শান্তাৰামৰ ছবিৰ কিছুমান গীত তেওঁৰ অনুমোদন পোৱাৰ আগতে কেইবাবাৰো আখৰা কৰিবলগীয়া হৈছিল। তেওঁৰ মাৰাঠী ছবি মানুসৰ বাবে চাৰ্লি চেপলিনেও তেওঁক প্ৰশংসা কৰিছিল। চেপলিনে ছবিখন বহুত ভাল পাইছিল বুলি কোৱা হয়।
নেতাজী পালকাৰ (১৯২৭) তেওঁ পৰিচালনা কৰা প্ৰথম ছবি। ১৯২৯ চনত বিষ্ণুপন্ত দামলে, কে.আৰ. ধাইবাৰ, এছ ফটেলাল আৰু এছ.বি. কুলকাৰ্ণীৰ সৈতে তেওঁ ‘প্ৰভাত ফিল্ম কোম্পানী’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা নিৰ্মিত প্ৰথম ছবিখন আছিল ১৯৩২ চনত মুক্তি পোৱা আৰু তেৱেঁ পৰিচালনা কৰা মাৰাঠী ছবি অযোধ্যেছা ৰাজা। মুম্বাইত "ৰাজকমল কালামন্দিৰ" প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ ১৯৪২ চনত তেওঁ প্ৰভাত ফিল্ম কোম্পানী এৰে। সময়ত ‘ৰাজকমল’ দেশৰ অন্যতম অত্যাধুনিক ষ্টুডিঅ'ত পৰিণত হয়।
শান্তাৰামে ১৯৬৪ চনৰ গীত গায়া পাত্থৰোনে ছবিত কন্যা ৰাজশ্ৰী (দ্বিতীয় পত্নী জয়শ্ৰীৰ ফালৰ) আৰু জীতেন্দ্ৰক পৰিচয় কৰাই দিছিল। ১৯৭৫ চনত পুত্ৰ কিৰণ শান্তাৰামৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত চন্দনাচি চোলি আং আং জালিৰ জৰিয়তে তৃতীয় পত্নী সন্ধ্যাৰ ভতিজী ৰঞ্জনা দেশমুখক মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ জগতত পৰিচয় কৰাই দিয়ে। ৭০ আৰু ৮০ৰ দশকত ৰঞ্জনাই মাৰাঠী ৰূপালী পৰ্দাত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯০১ চনত কোলহাপুৰত এটা মাৰাঠী জৈন পৰিয়ালত শান্তৰামৰ জন্ম হৈছিল। ১৯২১ চনত ২০ বছৰ বয়সত তেওঁ ১২ বছৰীয়া বিমলাবাইক বিয়া কৰায়। বিমলাবাইৰ সৈতে তেওঁ চাৰিটা সন্তান আছিল- প্ৰভাত কুমাৰ (যাৰ নামেৰে শান্তাৰামে নিজৰ চলচ্চিত্ৰ কোম্পানীৰ নাম দিছিল) আৰু কন্যা সৰোজ, মধুৰা আৰু চাৰুশীলা। ডাঙৰ কন্যা সৰোজৰ বিয়া পাৰ্চী ভদ্ৰলোক ছলি ইঞ্জিনিয়াৰৰ সৈতে ডাঙৰ কন্যা সৰোজৰ বিয়া হয়। শান্তাৰামৰ দ্বিতীয় কন্যা মধুৰা পণ্ডিত যশৰাজৰ পত্নী আৰু সংগীত পৰিচালক শাৰংগ দেৱ পণ্ডিত আৰু টিভি ব্যক্তিত্ব দুৰ্গা জশৰাজৰ মাতৃ। শান্তাৰামৰ তৃতীয় কন্যা চাৰুশীলা হিন্দী আৰু মাৰাঠী অভিনেতা সুশান্ত ৰায় অৰ্থাৎ সিদ্ধাৰ্থ সত্যজিতৰ মাতৃ।
১৯৪১ চনত শান্তাৰামে শকুন্তলা (১৯৪২) আদি কেইবাখনো ছবিত একেলগে কাম কৰা অভিনেত্ৰী জয়শ্ৰীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। জয়শ্ৰীৰ সৈতে তেওঁৰ তিনিটা সন্তান- পুত্ৰ, মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক কিৰণ শান্তাৰাম, আৰু দুগৰাকী কন্যা অভিনেত্ৰী ৰাজশ্ৰী আৰু তেজশ্ৰী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:মাৰাঠী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:চিত্ৰনাট্য লেখক শ্ৰেণী:নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মাৰাঠী ব্যক্তি
বি নাগী ৰেড্ডী
বম্মিৰেড্ডী নাগী ৰেড্ডী ((Bommireddy Nagi Reddi ; ২ ডিচেম্বৰ ১৯১২ – ২৫ ফেব্ৰুৱাৰী ২০০৪ ) এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক আৰু মূলতঃ তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালক। তেওঁ চেন্নাইত বিজয়া বৌহিনী ষ্টুডিঅ' স্থাপন কৰে, যি আছিল সেই সময়ৰ এছিয়াৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ ষ্টুডিঅ'। যিহেতু তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক তথা দক্ষিণ ভাৰতৰ পৰা প্ৰথম দাদা চাহেব বঁটা বিজয়ী ককায়েকৰ নামৰ প্ৰথম আখৰ তেওঁৰ সৈতে একে আছিল আৰু ককায়েকক বি এন ৰেড্ডী নামেৰে জনা গৈছিল, সেয়েহে ভায়েক জনপ্ৰিয়ভাৱে বি নাগী ৰেড্ডী নামেৰে পৰিচিত হয়। নাগী ৰেড্ডীয়ে প্ৰযোজনা কৰা কেইখনমান ছবি হৈছে পাতাল ভৈৰৱী (১৯৫১), মিছাম্মা (১৯৫৫), মায়া বজাৰ (১৯৫৭),  গুণ্ডম্মা কথা (১৯৬২),  মাদুৱে মাদি নোডু (১৯৬৫-কানাড়া),  এংগা বীতু পিল্লাই (১৯৬৫),  ৰাম আৰু শ্যাম (১৯৬৭),  নাম নাডু (১৯৬৯-তামিল),  শ্ৰীমান শ্ৰীমতী (১৯৮২),  জুলী (১৯৭৫), আৰু  স্বৰ্গ-নৰক (১৯৭৮)। ৰেড্ডীয়ে ১৯৬০–৬১ আৰু ১৯৬২–৬৩ চনত দুবাৰকৈ ফিল্ম ফেডাৰেচন অৱ ইণ্ডিয়াৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
নাগী ৰেড্ডীয়ে তেওঁৰ বন্ধু তথা সংগী আলুৰী চক্ৰপাণিৰ সৈতে চাৰিটা দশকত চাৰিটা দক্ষিণ ভাৰতীয় ভাষাত আৰু হিন্দী ভাষাতো পঞ্চাশখনতকৈও অধিক ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল।[1] তেওঁ পৌৰাণিক, ভক্তিমূলক আৰু বুৰঞ্জীমূলক তেলেগু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য ছবিৰ ভিতৰত হ’ল- পাতাল ভৈৰৱী, মায়া বজাৰ, মিছাম্মা আদি। তেওঁ প্ৰায়বোৰৰ ছবি চিত্ৰনাট্যকাৰ চক্ৰপাণিৰ সহযোগত নিৰ্মাণ কৰিছিল। ১৯৭০-ৰ দশকত তেওঁৰ ষ্টুডিঅ’ৰ পৰা তেলেগু চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ আঁতৰি যোৱাৰ পিছত নাগী ৰেড্ডীয়ে বিজয়া-বৌহিনীক বন্ধ কৰি দিয়ে আৰু বিজয়া হাস্পাতাল আৰু বিজয়া স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ আৰম্ভ কৰে।
নাগী ৰেড্ডীয়ে ১৯৪৫ চনত অন্ধ্ৰ জ্যোতি কাকত আৰম্ভ কৰে। ১৯৪৭ চনৰ জুলাই মাহত তেওঁ শিশু আলোচনী চান্দমামা প্ৰতিষ্ঠা কৰে; যিখন শিশু আলোচনী প্ৰায় এক ডজন ভিন্ন ভাষাত আলোচনীখন ছপা হৈছিল।
তেওঁৰ ১০০ বছৰীয়া জন্মবৰ্ষৰ সৈতে সংগতি ৰাখি শ্ৰেষ্ঠ তেলেগু আৰু তামিল পৰিয়ালৰ মনোৰঞ্জকসকললৈ ‘নাগী ৰেড্ডী সোঁৱৰণী বঁটা’ নামেৰে এটা নতুন বঁটা প্ৰৱৰ্তন কৰা হয়।
বৈদিক গণিত
বৈদিক গণিত হ'ল এখন গণিতৰ বিভিন্ন সূত্ৰ থকা এখন গ্ৰন্থ যাৰ সহায়ত বিভিন্ন অংক সহজে কৰিব পৰা যায়। এই গ্ৰন্থখন ১৯৬৫ চনত স্বামী শ্ৰী ভাৰতী কৃষ্ণ তীৰ্থই লিখি প্ৰকাশিত কৰিছিল। গ্ৰন্থখনত মুঠতে ১৬ টা সূত্ৰ আছে যাৰ সহায়ত ডাঙৰ ডাঙৰ পূৰণ হৰণ সহজে কৰিব পৰা যায়। লেখকৰ মতে এই সূত্ৰ আৰু উপসূত্ৰসমূহ হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰন্থ বেদসমূহৰ পৰা লোৱা। কিন্তু লেখকৰ এই দাবী তেতিয়াৰ পৰাই বহুত গৱেষকে অগ্ৰাহ্য কৰি আহিছে। ভাৰতী কৃষ্ণ তীৰ্থই এই সূত্ৰসমূহৰ প্ৰকৃত উৎসসমূহৰ তথ্য দিয়াত ব্যৰ্থ হৈছিল। গৱেষকসমূহে এই সূত্ৰসমূহৰ সংযোগ পূৰণি বৈদিকসময়ত প্ৰচলিত ভাৰতীয় গণিতৰ লগত নাই বুলিয়েই ক'ব বিচাৰে আৰু এই সূত্ৰসমূহক ক্ষীপ্ৰভাৱে অংক কৰিব পৰা কিছুমান কৌশল বুলি ক'ব বিচাৰে।