cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
পুৰণিগুদাম
কাঠৰ প্ৰতিমাৰ দুৰ্গা পূজা
ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষ ভাগত পুৰণিগুদামত দুৰ্গাপূজা আয়োজনৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ হৈছিল। চাহ বাগিছাৰ প্ৰতিপত্তিশালী ব্যৱসায়ী দেৱনাথ বৰুৱাৰ উদ্যোগত আৰম্ভ হোৱা পূজাভাগত পোনপ্ৰথমে খেৰৰ সোপাৰে দেৱী-প্ৰতিমা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। ১৯০১ চনত লেৰেলা খনিকৰ ওৰফে লেশধৰ শৰ্ম্মাই সৃজনীশীলতাৰ চমৎকাৰিতাৰে কাঠেৰে এটি দুৰ্গা প্ৰতিমা নিৰ্মাণ কৰিলে। কোনোধৰণৰ উচ্চশিক্ষা অথবা কাৰিকৰী শিক্ষাৰ আশ্ৰয় নোলোৱাকৈ কেৱল নিজ প্ৰতিভা আৰু নিষ্ঠাৰ জোৰত লেশধৰ শৰ্মাই নিৰ্মাণ কৰা কাঠৰ দুৰ্গা-প্ৰতিমাটি কেৱল অসমতে নহয়,সমগ্ৰ ভাৰততে বিৰল। কাঠেৰে দুৰ্গা প্ৰতিমা সাজি উলিওৱা প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে চিহ্নিত লেশধৰ শৰ্মাৰ নামটো আজিও শ্ৰদ্ধা আৰু বিনম্ৰতাৰে স্মৰণ কৰা হয়। কুৰি শতিকাৰ চল্লিছৰ দশকত কাঠৰ মূৰ্তিভাগ গুৱাহাটীৰ যাদুঘৰলৈ নিয়াৰ যো-জা চলোৱা হৈছিল। কিন্তু পুৰণিগুদামৰ স্থানীয় ৰাইজে ঐতিহ্যমণ্ডিত এই ৰ্দুগাৰ্মূতিটিক সমূহীয়া প্ৰচেষ্টাৰে সংৰক্ষণ কৰি নিজ ঠাইতে ৰাখিবলৈ মনস্থ কৰিলে। লেশধৰ শৰ্ম্মাই নিৰ্মাণ কৰি থৈ যোৱা এই দুৰ্গামূৰ্তিটোৰেই পুৰণিগুদামৰ স্থানীয় পূজাঘৰত তেতিয়াৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে পূজা কৰি থকা হৈছে।
পানীতোলা সবাহ
আজিৰ পৰা প্ৰায় ২০০ বছৰ আগতে অৰ্থাৎ ১৮২৮ চনতেই পুৰণিগুদাম গায়ন বৈৰাগী গাঁও বৰ নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা অবিৰত ভাৱে প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মই বাৰ্ষিক পানীতোলা সবাহ অনুষ্ঠিত কৰি আহিছে। এই সবাহ মূলত জেঠ আৰু আহাৰ মাহত অনুষ্ঠিত হয়। পানীতোলা সবাহত তিনি গৰাকী কুমাৰী ছোৱালীয়ে তিনি দিন গায়ন বায়নেৰে শোভা যাত্ৰা কৰি তিনিটা ঘাতৰ পৰা পানী তোলে। তেওঁলোকক দৈয়কী বুলি কোৱা হয়। দৈয়কীৰ হাতত ঘট আৰু ঘটত আমৰ ডাল আৰু হাতত তুলসীৰ ঠালি থাকে। শেষৰ দিনা কলং নৈৰ পৰা পানী সংগ্ৰহ কৰি বিষ্ণু বা বৰুণ দেৱতাৰ পূজা কৰে আৰু সমান্তৰালকৈ নামঘৰত নাম প্ৰসংগ চলে। নিশা ভাওনা অনুষ্ঠিত হয়। পূৰ্বতে তিনিৰ পৰা চাৰি দিন পৰ্যন্ত ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল বুলিও জনা যায়। এই সবাহত প্ৰচলিত গীত মাত, কাপোৰ পৰিধান তথা চুলি কৰাৰ শৈলী, পানী তোলাৰ সময়ৰ নীতি নিয়ম আদিৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে। উল্লেখযোগ্য যে বহুতেই এই সবাহৰ জন্ম ১৮২২ বুলিও ক'ব খোজে যদিও এই সবাহৰ সঠিক আৰম্ভণিৰ কোনো তথ্য নোপোৱাৰ বাবে বৰ নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ দিনটোকে এই সবাহৰ আৰম্ভণি বুলি ধৰা হয় আৰু সেই অনুসৰি আগন্তুক ২০২৭-২৮ বৰ্ষত এই সবাহে ২০০ বছৰ অতিক্ৰম কৰিব।
শিক্ষা
পুৰণিগুদাম এটা বৃহৎ অঞ্চল হোৱা হেতুকে অঞ্চলত থকা শিক্ষানুষ্ঠানৰ সংখ্যাও তাকৰ নহয়। কেইবাখনো চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী বিদ্যালয়ে শিক্ষাৰ উজ্জ্বল আভাৰে অঞ্চলটো আলোকিত কৰি ৰাখিছে। পুৰণিগুদামৰ ভিতৰুৱা গাঁওসমূহতো একাধিক শিক্ষানুষ্ঠানে শিক্ষাদান কৰি আছে। প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মহাবিদ্যালয় পৰ্যন্ত শিক্ষাগ্ৰহণৰ বাবে পুৰণিগুদামত সুবিধা আৰু ব্যৱস্থা আছে। উল্লেখনীয় যে, পুৰণিগুদাম ৰাধাকান্ত বৰুৱা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়কে আদি কৰি একাধিক শিক্ষানুষ্ঠানে এক সুদীৰ্ঘ সময়ৰ পৰা পুৰণিগুদাম অঞ্চলত শিক্ষাদান কৰি আহিছে।
স্বাস্থ্য
প্ৰাথমিক ৰোগৰ বিধান দিয়াৰ হেতু পুৰণিগুদামৰ মাজ-মজিয়াত এখন প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য-কেন্দ্ৰও আছে। প্ৰয়োজনীও দৰৱ-পাতি কিনিবলৈ পুৰণিগুদামত ফাৰ্মাচীও কেইবাখনো আছে।
প্ৰধান বাণিজ্য-স্থলসমূহ
পুৰণিগুদামৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ঠাইসমূহত বহা দৈনিক বজাৰ কেইবাখনো আছে। ন-আলিমূৰ, গড়মূৰ আৰু কেঞাপট্টিত বহা দৈনিক বজাৰৰ পৰা স্থানীয় ৰাইজে দৈনিক খাদ্য-সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰে। তদুপৰি,বস্ত্ৰ ক্ৰয় কৰিবৰ হেতু পুৰণিগুদামত ঠায়ে-ঠায়ে একাধিক বস্ত্ৰ-বিপণীও আছে। উৎসৱৰ সময়ত দোকানসমূহত ক্ৰেতাৰ ভিৰ পৰিলক্ষিত হয়।
পৰিবহণ
পুৰণিগুদামৰ পৰা নগাঁও চহৰলৈ নিয়মীয়াকৈ টেম্প' আদি বাহনৰ চলাচল হয়। শিলঘাটৰ পৰা অহা গুৱাহাটী অভিমুখী শিলঘাট যাত্ৰীবাহী ৰে'লখন দৈনিক পুৰণিগুদামৰ ৰে'লৱে প্লেটফৰ্মটোক ছুই যায়।
অন্যান্য অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান
পুৰণিগুদাম অঞ্চলৰ মাজ-মজিয়াত ইউনাইটেড্ বেংক অৱ ইণ্ডিয়াৰ এটা শাখা আৰু এটা ডাকঘৰ আছে। উচ্চ আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ সুবিধাৰ্থে পুৰণিগুদামৰ একাধিক ঠাইত ব্যক্তিগত শিক্ষা-কেন্দ্ৰ গঢ় লৈ উঠিছে। বাপুজী ভৱন আৰু পুথিভঁৰাল পুৰণিগুদামৰ অন্য এক সামাজিক অনুষ্ঠান। ইয়াৰোপৰি বিভিন্ন সাংস্কৃতিক তথা সামাজিক অনুষ্ঠান সমূহৰ ভিতৰত অবিনশ্বৰ গোষ্ঠী(নাট্যদল), কলং কলা কেন্দ্ৰ(সংগ্ৰহালয়), অনিৰ্বাণ গোষ্ঠী, ৰঙ্গালয় উল্লেখযোগ্য।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:নগাঁও জিলা
কীৰ্তি সুৰেশ
কীৰ্তি সুৰেশ (Keerthy Suresh, জন্ম: ১৭ অক্টোবৰ ১৯৯২) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ছবিৰ অভিনেত্ৰী। মালয়ালম, তামিল আৰু তেলেগু ভাষাৰ ছবিত কীৰ্তিয়ে সাধাৰণতে অভিনয় কৰে। দাক্ষিণাত্যৰ অভিনেত্ৰী সাৱিত্ৰীৰ জীৱন-আধাৰিত ছবি মহানতী(২০১৮)ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে কীৰ্তিয়ে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
কীৰ্তি সুৰেশৰ পিতৃ জি. সুৰেশ কুমাৰ হৈছে এগৰাকী প্ৰযোজক। আৰু মাতৃ মেনকা হৈছে এগৰাকী অভিনেত্ৰী। একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে এগৰাকী শিশু-অভিনেত্ৰী হিচাপে কীৰ্তিয়ে অভিনয়ৰ জীৱনৰ পাতনি মেলে। ফেছন ডিজাইনিঙৰ পাঠ্যক্ৰম শেষ কৰি তেওঁ পুনৰ ছবিজগতলৈ উভতি আহে। ২০১৩ চনৰ মালায়ালম ছবি গীতাঞ্জলিত তেওঁ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত কীৰ্তিয়ে "ৰিংগ মাষ্টাৰ" (২০১৪), "ইধু এন্না মায়াম" (২০১৫), "ৰজিনী মুৰুগান" (২০১৬), "ৰেমো" (২০১৬), "নেনো শৈলজা" (২০১৬), "ভৈৰৱা" (২০১৭), "নেনো লোকেল" (২০১৭), "মহানতী" (২০১৮), "ছান্দকোঝী ২" (২০১৮) আৰু "ছৰকাৰ" (২০১৮) আদি ছবিত অভিনয় কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কীৰ্তিৰ পিতৃ মালায়ালম ছবিৰ প্ৰযোজক আৰু পৰিচালক জি. সুৰেশ কুমাৰ আৰু মাতৃ এগৰাকী তামিল অভিনেত্ৰী মেনকা। তেখেতৰ জ্যেষ্ঠ ভগ্নী হৈছে ৰেৱতী সুৰেশ। চতুৰ্থ শ্ৰেণীলৈকে কীৰ্তিয়ে চেন্নাই, তামিল নাডুতে পঢ়া-শুনা কৰিছিল। চেন্নাইৰ পাৰ্ল একাডেমিত যোগ দিয়াৰ পূৰ্বতে কীৰ্তিয়ে থিৰুৱনন্তপুৰমৰ পট্টোমৰ কেন্দ্ৰীয় বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিছিল। চেন্নাইৰ পাৰ্ল একাডেমিত তেখেতে ফেশন ডিজাইনিঙত ডিগ্ৰী লয়। স্কটলেণ্ডৰ এটা বিনিময়-কাৰ্যসূচীত অংশ লৈ কীৰ্তিয়ে চাৰি মাহ অতিবাহিত কৰে আৰু লণ্ডনত দুমহীয়া ইণ্টাৰ্ণশ্বিপ সম্পূৰ্ণ কৰে। অভিনয় জগতত কেৰিয়াৰ গঢ়া কীৰ্তিয়ে কয় যে- তেওঁ "ডিজাইনিঙতো এটা কেৰিয়াৰ গঢ়াৰ কথা" গভীৰভাৱে বিবেচনা কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
২০০০ চনৰ আৰম্ভণিতে, কীৰ্তি সুৰেশে পিতৃয়ে প্ৰযোজনা কৰা দুই-এখন ছবিত শিশু-শিল্পী হিচাপে অভিনয় কৰে। যেনে-পাইলট(২০০০), কুবেৰান(২০০২) আদি। তাৰ লগতে দুই-এক টেলিভিছনৰ ধাৰাবাহিকতো ভূমুকি মাৰে। কুবেৰানত অভিনয় কৰাৰ ১১ বছৰৰ পাছত, প্ৰিয়দৰ্শনৰ হৰৰ ছবি গীতাঞ্জলীত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মুখ্য অভিনেত্ৰীৰ ৰূপত কীৰ্তিয়ে প্ৰদৰ্শ আগবঢ়ায়। ছবিখনত তেখেতে দ্বৈত ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰে। শ্বুটিঙৰ সময়তো তেখেতে অধ্যয়ন কৰি আছিল, আৰু চেমিষ্টাৰ ব্ৰেকৰ সময়ত তেখেতে দৃশ্যগ্ৰহণত অংশ লয়। ছবিখনৰ জৰিয়তে তেওঁ মিশ্ৰিত সঁহাৰি লাভ কৰে। "Sify"য়ে কয় যে- She "does put in some effort but makes only a limited impression in a double role" , আনহাতে ৰেডিফে কয় যে-She "has got a plum role but whether she impresses with her acting prowess is another matter"(। ) ২০১৪ চনত কীৰ্তিৰ পৰৱৰ্তী ছবি ৰিং মাষ্টাৰ-এ মুক্তি লাভ কৰে। ছবিখনত তেওঁৰ সহযোগী আছিল দিলীপ। ছবিখনত কীৰ্তিয়ে অন্ধ ছোৱালী এগৰাকীৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে। which she said was much more challenging than her double role in Geethanjali. ছবিখন বাণিজ্যিকভাৱে সফল আছিল। আৰু Sifyৰ পৰা "ছুপাৰ হিট"ৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল।
২০১৪ চনত, কীৰ্তিয়ে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে কেইবাখনো তামিল ছবিৰ লগত চুক্তিবদ্ধ হয়। মুক্তি লাভ কৰা প্ৰথমখন ৰোমাণ্টিক কমেডি আছিল এ.এল. বিজয়ৰ "ইড়ু এন্না মায়াম"(২০১৫)। তেওঁৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল বিক্ৰম প্ৰভুৱে। অৱশ্যে ছবিখনে বক্স অফিচত বিশেষ সফলতা লাভ নকৰিলে। সেইটো বছৰত তেখেতে মানে থানে পায়ে, কাভালাই ভেনদম আদি একাধিক ছবিত অভিনয় কৰে। কম সময়ৰ ভিতৰতে তেখেতে ক্ৰমাগতভাৱে দুখন ছবিত অভিনয় কৰে-ৰজিনি মুৰুগান আৰু ৰেমো, একেটা সময়তে প্ৰভু চলন্তৰ থোদাৰিত অভিনেতা ধনুষৰ সৈতে মুখ্য ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰে। ২০১৬ চনত তেখেতে প্ৰথমখন তেলেগু ছবি নেনু শৈলজাত অভিনয় কৰে। তেখেতৰ সহযোগী আছিল ৰাম পথিনেনি। ২০১৭ চনৰ জানুৱাৰীত, কীৰ্তিয়ে ভৈৰৱাত আভিনয় কৰে। একেটা বৰ্ষতে তামিল ছবি পাম্ভু ছাট্টাই আৰু তেলেগু ছবি নেনো লোকেলত অভিনয় কৰে।
২০১৮ চনৰ আগভাগত, কীৰ্তিয়ে অগ্নায়াথাবাসি আৰু থানা চেৰেন্ধা কোট্টমত অভিনয় কৰে। সেই বছৰতে কীৰ্তিয়ে নাগ অশ্বিনে নিৰ্মাণ কৰা বায়'পিক "মহানতী"ত মুখ্য অভিনেত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে। ছবিখনত তামিল আৰু তেলেগু ভাষাত নিৰ্মিত। ছবিখনত তেখেতে দাক্ষিণাত্যৰ প্ৰয়াত অভিনেত্ৰী সাৱিত্ৰীৰ চৰিত্ৰটি ৰূপায়ণ কৰে। ছবিখনত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেখেতে সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে।
২০১৯ চনৰ মধ্যভাগত, কীৰ্তিয়ে "মনমধ-২"ত কেমিঅ' হিচাপে ভূমুকি মাৰে। ছবিখনৰ পৰিচালক আছিল ৰাহুল ৰবিন্দ্ৰন।
২০২০ চনত মুক্তিলাভ কৰা কীৰ্তিৰ শেহতীয়া ছবিখন হৈছে পেংগুইন। থ্ৰিলাৰধৰ্মী ছবিখনৰ পৰিচালক হৈছে ঈশ্বৰ কাৰ্তিক। ছবিখন এমাজন প্ৰাইভ ভিডিঅ'ত ২০২০ চনৰ ১৯ জুনত মুক্তি লাভ কৰে। ছবিখনত কীৰ্তিৰ অভিনয়ক প্ৰশংসা কৰি হিন্দুস্তান টাইমছে কয় যে-"Keerthy Suresh proves yet again she’s an artist with a lot of potential.....she delivers one of her career-best performances."
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:দাক্ষিণাত্যৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
ত্ৰিপিটক
thumb|right|300px|ত্ৰিপিটক
ত্ৰিপিটক  বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মূল ধৰ্মগ্ৰন্থ। এইখন গৌতম বুদ্ধৰ দৰ্শন আৰু উপদেশৰ সংকলন। পালি ভাষাৰ তি-পিটক ৰ পৰা অসমীয়া ত্ৰিপিটক শব্দৰ প্ৰচলন। তিনি পিটকৰ সমন্বিত সমাহাৰক ত্ৰিপিটক বোলা হৈছে। এই পিটক তিনিটা হল বিনয় পিটক, সূত্ৰ পিটক আৰু অভিধৰ্ম পিটক।
ভাগ
ত্ৰিপিটকক তিনিটা ভাগত ভাগ কৰা যায়:
ত্ৰিপিটকৰ ধৰ্মস্কন্দৰ বিন্যাস
ধৰ্মস্কন্দ অৰ্থ হল ধৰ্ম পৰিচ্ছেদ বা বিষয় বিভাগ। অৰ্থাৎ ত্ৰিপিটকত বৰ্ণিত ক্ষুদ্ৰ আৰু বৃহৎ প্ৰত্যেক বিষয়ৰ প্ৰতিটোকে স্কন্দ্ব বোলা হয়। ত্ৰিপিটকত এনেকুৱা চৌৰাশী হাজাৰ (৮৪০০০) ধৰ্মস্কন্দ্ব আছে। তাৰে ভিতৰত বিনয় পিটকত একৈশ হাজাৰ (২১০০০), সূত্ৰ পিটকত একৈশ হাজাৰ (২১০০০) আৰু অভিধৰ্ম পিটকত বিয়াল্লিশ হাজাৰ (৪২০০০)টা স্কন্দ্ব আছে। এই চৌৰাশী হাজাৰ বুদ্ধ বচন বা বুদ্ধ উল্লিখিত বিষয় বা শাস্ত্ৰবাক্য এই ত্ৰিপিটকত বিদ্যমান।
আহোম জনগোষ্ঠী
টাই আহোম বা হা-চাম সকল (আহোম ভাষা:𑜇𑜃𑜫 𑜄𑜩 𑜒𑜡 𑜑𑜪𑜤;/ফান টাই আহোম/,Tai-Ahom) হৈছে অসম আৰু অৰুণাচলত বসবাস কৰা এটা বৃহত্তৰ টাই জাতিৰ অন্তৰ্গত উত্তৰ-পূবৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ টাই জনগোষ্ঠী। এওঁলোক বিভিন্ন সময়ত চীনৰ য়ুন্নান প্ৰদেশৰ পৰা অহা টাই মানুহৰ বংশধৰ। ঐতিহাসিকভাৱে চীনদেশৰ দেহং দাই (德宏州) স্বায়ত্ব শাসিত প্ৰান্তৰ (পূৰ্বৰ পূব মু'ঙ মাও 𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫 𑜉𑜰𑜫 অঞ্চলৰ) দাইকোঁৱৰ চাওলুং চ্যু-কা-ফাৰ লগত ১২২৮ চনত অহা ৯০০০ টাই লোকৰ ঠালটোৱেই সৰ্ববৃহৎ টাই ঠাল যি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত মু'ঙ দন চ'ণ খাম(𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫 𑜓𑜤𑜃𑜫 𑜏𑜤𑜃𑜫 𑜁𑜪) স্থাপন কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰায় ৬১০ বছৰ শাসন কৰে। অসমৰ গোলাঘাট, যোৰহাট, শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড়, লখিমপুৰ, তিনিচুকীয়া, ধেমাজী আৰু কাৰ্বি আংলং আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ লোহিত জিলাত টাই আহোম সম্প্ৰদায়ৰ লোক দেখা যায়। এই ঠালটোক অন্য জনগোষঠীসমূহে ‘আহোম’ নামেৰে মাতিছিল যদিও আহোমসকলে নিজকে কিন্তু ‘টাই’ নামেৰেহে চিনাকি দিছিল।
ত্ৰিপিটক
ত্ৰিপিটকৰ ভাষা
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টাব্দ পঞ্চম শতিকালৈ পালি ভাষা আৰু এই ভাষত ৰচিত সাহিত্য সমূহ ক্ৰমবিকাশৰ পথত অগ্ৰসৰ হৈছিল। গৌতম বুদ্ধৰ ব্যৱহৃত ভাষা হিচাপে এই ভাষাৰ ইতিহাসে সৰ্বাধিক গুৰুত্ব লাভ কৰে। বুদ্ধয়ে তেওঁৰ ধৰ্ম আৰু আদৰ্শৰ প্ৰচাৰৰ বাবে সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰত পৰিভ্ৰমণ কৰিছিল। ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ সাধাৰণ মানুহে বুজিব পৰাকৈ তেওঁ পালি ভাষাৰ প্ৰসাৰ ঘটাইছিল। ক্ৰমে বৌদ্ধ ভিক্ষু মণ্ডলীয়ে ধৰ্মালোচনাৰ মাধ্যম হিচাপে এই ভাষাতেই দক্ষতা অৰ্জন কৰে। বুদ্ধয়ে নিজে এই ভাষাতেই প্ৰবচন দিছিল। সেয়ে পিছলৈ এই ভাষাতেই( পালি) মুল ত্ৰিপিটক গ্ৰন্থ ৰচিত আৰু সংৰক্ষিত হয়।
আহোম জনগোষ্ঠী
নামকৰণ
আহোমসকলক বহুতে বহুত ধৰণে মাতিছিল। যেনে:- টাই, আহোম , হাচাম আদি।
ত্ৰিপিটক
গ্ৰন্থায়নৰ পূৰ্বৰ অৱস্থা
বুদ্ধদেৱৰ সমকালীন বৌদ্ধ ভিক্ষুগণ ধ্যানে-জ্ঞ্যানে অত্যন্ত উচ্চ মাৰ্গৰ চেতনা সম্পন্ন আছিল। তেওঁলোকে যি বিষয়ে সাধনা কৰিছিল সেই বিষয়ে অত্যধিক উন্নতি সাধন কৰিবলৈ পাৰিছিল। সেই সময়ত ভিক্ষুবিলাকৰ মাজত সূত্ৰধৰ, বিনয়ধৰ আৰু মাতিকাধৰ নামৰ তিনি ধাৰাৰ সাধনাকাৰী ভিক্ষু আছিল। এই তিনি শ্ৰেণীৰ ভিক্ষুগণৰ সকলোৱে স্মৃতিধৰ আছিল।
আহোম জনগোষ্ঠী
নামকৰণ
টাই (𑜄𑜩): প্ৰথম অৱস্থাত আহোমসকলে নিজকে টাই বুলিয়ে পৰিচয় দিছিল। আৰু এতিয়াও একাংশ আহোমে নিজক টাই বুলিয়ে নিজকে পৰিচয় দিয়ে সেয়েহে আহোমসকল আৰু আহোম সংগঠনসমূহে টাই আহোম (𑜄𑜩 𑜒𑜡 𑜑𑜪𑜤) শব্দটো অধিক প্ৰয়োগ কৰা দেখা যায়।আহোমসকলে কিন্তু প্ৰথমতে নিজকে টাই বুলিহে কৈছিল। কিছু বিদ্বানৰ মতে চুকাফাৰ লগত অহা টাই ঠালটোৰ আগত অহা টাইসকলক নোৱা বা নৰা বুলি কোৱা হৈছিল। বৰ্তমান টাই-নোৱাসকল চীনদেশত বাস কৰে।
ত্ৰিপিটক
গ্ৰন্থায়নৰ পূৰ্বৰ অৱস্থা
স্মৃতিধৰ এই ভিক্ষুগণে শ্ৰুতিৰ পৰা স্মৃতিত বুদ্ধৰ বাণীক সংৰক্ষণ কৰিছিল। নিৰন্তৰ অধ্যৱসায়েৰে ভিক্ষুগণে তেওঁলোকৰ শিষ্য পৰম্পৰাত এই ৰীতি চলাই গৈছিল। বুদ্ধৰ শিষ্যসকলৰ মাজত প্ৰায় প্ৰত্যেকে এই শ্ৰুতি আৰু স্মৃতিৰ ক্ষমতা আছিল। সেয়ে ত্ৰিপিটক গ্ৰন্থায়ানৰ পূৰ্বে সূত্ৰধৰ সকলে সূত্ৰ, বিনয়ধৰ সকলে বিনয় আৰু মাতিকা ধৰ সকলে অভিধৰ্ম পিটক স্মৃতিত ৰাখিছিল।
ত্ৰিপিটকৰ অভ্যন্তৰীণ গ্ৰন্থৰ পৰিচয়
১) বিনয় পিটক
আহোম জনগোষ্ঠী
নামকৰণ
হাচাম : বৰঅম্ৰৰ প্ৰকাশিত পুথিত উল্লিখিত মতে হা-চাম শব্দটো বিভিন্ন সময়ত ব্ৰহ্মদেশৰ কাঁচিনমুলীয় বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয়ে চাওলুঙঅ ছৗ-কা-ফাৰ লগত অহা টাই ঠালটোক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ত্ৰিপিটক
ত্ৰিপিটকৰ অভ্যন্তৰীণ গ্ৰন্থৰ পৰিচয়
৩) অভিধৰ্ম পিটক
আহোম জনগোষ্ঠী
নামকৰণ
আহোম (𑜒𑜡 𑜑𑜪𑜤)  : সেইসময়ৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয়ে টাইসকলক পৰাস্ত কৰিব নোৱাৰি অসম বা আহম বা অহম বুলি মাতিছিল। কালক্ৰমত আধুনিক যুগত তেওঁলোকক আহোম নামেৰে মতা হৈছিল। এওঁলোকে শাসন কৰা অঞ্চলটোক অসম বা আচাম বুলিয়ে কোৱা হৈছিল।
ত্ৰিপিটক
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ধৰ্ম গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম‎
আহোম জনগোষ্ঠী
নামকৰণ
অন্যান্য :শংকৰদেৱেও আহোমসকলক "অসম মুলুক" বুলি উল্লেখ কৰিছিল আৰু মোগলসকলেও আচাম বুলি কৈছিল অৱশ্যে থলুৱা লোকসকলে আহোম শব্দটোৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। কালক্ৰমত মোগলসকলেও আহোম ৰাজ্যক আৰু ৰাজ্যৰ লোকক আচাম বুলি উল্লিখিত কৰিছিল।এই সম্বন্ধে সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই নিজৰ ব্যাখ্যা আগ বঢ়াইছিল এনেদৰে- "যদিও শানসকলে নিজৰ পৰিচয় টাই বুলি দিছিল, তেওঁলোকক ৰাজ্যখনৰ খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ মাজত আসাম, আসম আৰু কেতিয়াবা অচম হিচাপে জনাজাত আছিল। নতুন অসমীয়া শব্দ আহোম, যাৰ দ্বাৰা আজিৰ টাইসকলক জনা যায়, আসাম অথবা আসমৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা। কালক্ৰমত শাসকসকলৰ কাৰণে প্ৰয়োগ কৰা নাম ৰাজ্যৰ নামলৈ পৰিবৰ্তিত হ'ল। কামৰূপৰ নাম সলনি হৈ প্ৰথমে আসাম আৰু পিছলৈ সংস্কৃতকৰণৰ ফলত অসম হয় গৈ যাৰ অৰ্থ হ'ল "অসমকক্ষ, অসমান বা অসমান্তৰাল" ― পণ্ডিতপ্ৰৱৰ সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা"
সংস্কৃতি
টাই আহোম সংস্কৃতি পূৱ এছীয় সংস্কৃতিৰ সৈতে যথেষ্ট খাপ খায়। আহোম সংস্কৃতিত পূৱ এছীয় ড্ৰেগন, টাও ধৰ্মৰ আঠকোণীয়া প্ৰতীক আৰু চন্দ্ৰ কেলেণ্ডাৰ (Lunar Calander) আদি দেখা যায়।
ঘৰ
আহোমসকলে কাঠ, বাঁহ আদিৰে অইন টাই বা গাঁৱলীয়া থাইসকলৰ দৰে ঘৰ সাজিছিল। সকলোৰে বাৰী আৰু খেতি ঘৰৰ ওচৰতে থাকে। বাঁহেৰে নিৰ্মিত বিশেষ প্ৰকাৰৰ ঘৰ ব্যৱহাৰ কৰে। এই ঘৰসমূহক ৰু'এন-হোৱাণ বুলি কোৱা হয় আৰু ইয়াক মাটিৰ পৰা অলপ ওপৰত সজা হয় কিন্তু অন্য জনগোষ্ঠীৰ চাং-ঘৰতকৈ অলপ চাপৰ হয়।
খাদ্য
পানীয় : পৰম্পৰাগত পানীয় চাউল ভীমকল বা কঠালৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা লাও নামৰ পানীয়বিধ। ইয়াৰে পানী দিয়া বিধক নাম-লাও আৰু পানী নিদিয়া বিধক লৌক-লাও বোলা হয়। ইয়াৰ উপৰি আহোমসকলে পৰম্পৰাগত এবিধ চাহ ব্যৱহাৰ কৰে যাক নাম নিঙ বুলি কোৱা হয়। এই পৰম্পৰা চীনৰ পৰাই আহোমসকলে লৈ আনিছিল।
বিবাহ
১. জু-ৰণ (আহোম ভাষাত জু অৰ্থাৎ জীয়াই থকা, ৰণ অৰ্থাৎ চিৰ জীৱনলৈ)
২. ৰিক-খোৱন
৩. আপ-তাং (আপ অৰ্থাৎ গা ধুওৱা, তাং অৰ্থাৎ পৱিত্ৰ)
৪.চাও-বান (বান বা সূৰ্যক আৰাধনা)
৫.জণ-মিং (আশিৰ্বাদ)
ভাষা আৰু সাহিত্য
টাই আহোম ভাষা হ'ল এটা টাই-ক্ৰাদাঈ পৰিয়ালৰ ভাষা, ই টাই ভাষাবোৰৰ দক্ষিণতম ভাষা। এই ভাষাটোৰ পুনৰ্ব্যৱহাৰ উজনি অসমৰ টাই-আহোম গৱেষকৰ তত্ত্বাৱধানত আৰম্ভ হৈছে। বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠান যেনে- Institute of Tai Studies and Research P. K. Buragohain Institute for Tai and South East Asian Studies, Guwahati, Central Tai Academy, পাটসাকো আদি গঢ় লৈ উঠিছে। অনাগত সময়ত এনেধৰণৰ আৰু প্ৰতিষ্ঠান গঢ় লৈ উঠাৰ সম্ভাৱনা গঢ়ি উঠিছে। হাবুঙত টাই বিশ্ববিদ্যালয় নিৰ্মাণ কৰা হৈছে যিয়ে ন-শিকাৰুসকলক সহায় কৰিছে।
সাঁচি-পাত
আহোমসকলৰ নিজৰ লিখা পদ্ধতি আছে যি টাই-ক্ৰাদাই লিপি পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত লিপি যাক আহোম লিপি বোলা হয় । আহোম লিপি টাই-নোৱা সকলৰ পৰা ক্ৰমবিকাশ হোৱা যি দেখিবলৈও একে আছিল চীনৰ চৰকাৰে যাক বৰ্তমান উন্নীতকৰণ কৰিছে । আহোমসকলে নিজা ইতিহাস লিপিবদ্ধ কৰিছিল যাক বুৰঞ্জী বুলি কোৱা হয় । অহোমসকলৰ পূৰ্বে বুৰঞ্জী লিখা প্ৰথা অসমত নাছিল। তেওঁলোকৰ বিভিন্নপ্ৰকাৰৰ ইতিহাস, সমাজ, জ্জ্ জ্যোতিষ, আৰু পূজা-পাতল কৰা পুথি আছে। বিশেষকৈ ম'-লুঙ শ্ৰেণী ম'হুং,ম'প্লং,ম'চামে এই পুথি সমূহ অধিক ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
বছৰ গণনা
আহোমসকলৰ নিজা লুনাৰ কেলেণ্ডাৰ আছে যাক লাক-নি-তাও-চি-ঙা বুলি জনা যায়, যি বছৰ গণনাৰ এক প্ৰাচীন নিয়ম। এই প্ৰথা মধ্য টাই ৰাজ্য (চৌং-কৌ) ত প্ৰচলন হৈছিল আৰু ইয়াক আজিও দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ টাইসকলে আৰু চীনা সকলে ব্যৱহাৰ কৰে। এই সকলোবোৰ দিন,মাহ আৰু বছৰ গণনা কৰা পুঠিত লিখা হৈছিল ।
আদি বসতি
টাই আহোমসকলৰ প্ৰথম প্ৰজন্ম মৌঙ ফি (𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫 𑜇𑜣) ৰ পৰা আহিছিল যি বৰ্তমান চীনৰ গুৱাংচি(壮族自治区) অঞ্চল। তাৰ পাছত তেওঁলোক মৌঙ ৰি মু'ঙ ৰাম (𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫 𑜍𑜣) লৈ প্ৰবজন কৰিছিল যি বৰ্তমান চীনদেশৰ চিচুৱাংবান্না(西双版纳) (𑜏𑜢𑜆𑜫 𑜏𑜨𑜂𑜫 𑜈𑜃𑜫 𑜃𑜡/西双版纳) শেষত তেওঁলোক পূৱ মু'ঙ মাও (𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫 𑜉𑜰𑜫) ৰ দিশলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল যি বৰ্তমান চীনৰ দেহং(德宏州)। ৰাজনৈতিক উচ্চাকাংক্ষাই চুকাফা নামৰ এজন টাই কোঁৱৰক পশ্চিমৰ ফালে আগুৱাই আহি এখন নতুন দেশৰ শাসনকৰ্তা হ'বলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ প্ৰায় ৯০০০ অনুগামীৰ সৈতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰৱেশ কৰে। তেওঁলোকে লগত শালি খেতি আৰু বুৰঞ্জী লিখাৰ পৰম্পৰাও লৈ আহিছিল। তেওঁলোকে নিগাজীকৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ আৰু দিখৌ নৈৰ পূব অংশত বসবাস কৰিব লয়। বৰ্তমান এই ঠাইসমূহত যথেষ্ট আহোম জনগোষ্ঠীৰ লোক দেখিবলৈ পোৱা যায়।
অসমৰ আন্তঃগাঁথনি
চাওলুংজনাই সমগ্ৰ অসমৰ বিভিন্ন ঠাই ঘূৰি উচিত ঠাইৰ সন্ধান আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকে বৰাহী আৰু মৰাণসকলৰ সৈতে মিলি সম্পৰ্ক গঢ়াই তোলে। ইয়াৰে তিব্বত-বৰ্মী বৰাহী আহোমৰ হৈতে বৈবাহিক সম্পৰ্ক গঢ়ে, মৰাণসকলে নিজৰ স্বকীয়তা বজাই ৰাখে। চুকাফাই ১২৫৩ চনত চে-ৰাই-দয় নামৰ এখন চহৰ নিৰ্মাণ কৰি নিজৰ ৰাজধানীৰূপে মৰ্যাদা দিয়ে যাক বৰ্তমান চৰাইদেউ বুলিও কোৱা হয়।
পুনৰ উদ্ধাৰ
১৮৯৩ চনত সদৌ অসম আহোম সভা গঢ়ি উঠে যি অইন ঠাইৰ টাইসকলৰ সৈতে যোগাযোগ আৰম্ভ কৰে।
বান-মৌং (𑜈𑜃𑜫 𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫)
(𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫) টাই আহোমৰ প্ৰাচীন সমাজিক প্ৰথা হ'ল বান-মৌং (𑜈𑜃𑜫 𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫)। এখন নদীৰ পাৰত কেইবাঘৰ মানুহ লগ খাই এখন বান (𑜈𑜃𑜫,গাঁও) সৃষ্টি হৈছিল। কেইবাখনো বান লগ হৈ মৌং সৃষ্টি হৈছিল । অইন টাইসকলৰ মাজতো এই প্ৰথা দেখিবলৈ পোৱা যায়। বান-মৌং(𑜈𑜃𑜫 𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫) কৃষি ভিক্তিক আৰু এখন নদীক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠিছিল। থাই,শান(𑜏𑜃𑜫) আৰু অইন টাই ভাষাত ইয়াক বান-মৌং(𑜈𑜃𑜫 𑜉𑜢𑜤𑜂𑜫) বুলিয়ে কোৱা হয়।
ফৈদ
আহোমসকলৰ ফৈদ সামাজিক প্ৰথাৰ এক উৎকৃষ্ট উদাহৰণ । তেওঁলোকে প্ৰথমে নিজকে ৭ ভাগ কৰি সাতঘৰীয়া আহোম ফৈদ গঠন কৰে। চ্য়ু (বাঘ) ফৈদত স্ৱয়ম চাওলুংজনা আছে, য'ত অইন চাও-ফা সকলো অন্তৰ্ভুক্ত। দুজন প্ৰধানমন্ত্ৰী চাও-ফ্ৰুং-মৌং (বুঢ়াগোহাঞি) আৰু চাও থাও মৌং (বৰগোহাঞি) ফৈদ । তিনি পুৰোহিত ফৈদ ম'হুং,ম'প্লং,ম'চাম। আৰু চিৰিং ফৈদ, মুঠ সাতটা ফৈদ গঠন হৈছিল। পিছলৈ এই ফৈদসমূহত সন্দিকৈ যুগ হয়। পিছলৈ চাও-ফা সকলৰ ফৈদ চাৰিঙীয়া, দিহিঙীয়া, টিপমীয়া, শামুগুৰিয়া, তুংক্খুঙীয়া, পৰ্বতীয়া, নামৰূপীয়ালৈ বিভক্ত হয় । থিক সেইদৰে,চাও-ফ্ৰুং-মৌং ফৈদ আঠটা, চাও থাও মৌং ষোল্লটা,ম'-চাম বাৰটা, ম'-হুং সাতটা লগতে ম'-প্লং আৰু চি-ৰিং আঠটাকৈ ফৈদত ভাগ হয়। বাকী আহোমসকল কৰ্মসূত্ৰে চাওদাং, ঘৰফলিয়া, লিকচৌ আদিলৈ ভ‍াগ হয়। জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনত হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰভাবত পৰি বাইলুং, দেওধাই আৰু মোহন ফৈদক গুচাই পুনৰ নতুনকৈ "সাতঘৰীয়া আহোম" গঠন কৰা হৈছিল য'ত চেতিয়া, লাহন, দুৱৰা, লুখুৰাখন, পাতৰ, ইত্যাদি ফৈদ সমূহক প্ৰথম বাৰৰ বাবে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
ধৰ্ম
আহোম মানুহে পূৰ্বপুৰুষক উৎসৰ্গা কৰাৰ বাহিৰেও আন এটা অদৃশ্য মহান প্ৰাকৃতিক শক্তিক বিশ্বাস কৰে। তাই আহোমৰ পণ্ডিতৰ ( ম' বা মলুঙ্ ) তিনি ফৈদ লোক হল ম-হুং,ম-প্লং,চাংবুন।
আহোম ধৰ্ম
আহোম ধৰ্ম হ'ল এটা পৰম্পৰাগত টাইধৰ্ম, ইয়াত মূলতঃ পূৰ্বপুৰুষ উপাসনা (ফি-দাম) কৰা হয় লগতে ইয়াত বৌদ্ধ আৰু তাও ধৰ্মৰো প্ৰভাব আছে। টাই-আহোমৰ পৰম্পৰাগত বিশ্বাস মতে আহোমসকলে এজন পূৰ্বপুৰুষ দেৱতাক ফা-তু-চিং (ফা:স্বৰ্গ, তু:এজন,চিং:উচ্চ; এজন সৰ্বোত্তম পূৰ্বপুৰুষ; ফা লাই বেত বুলিও কোৱা হয় ) যাৰ দ্বাৰা সমগ্ৰ পৃথিৱী সৃষ্টি হৈছে । তেও অইন দেৱতা; খুন-থেও-খামৰ লগতে চাৰিটা সোণৰ কণী পাৰিছিল বুলি জনবিশ্বাস আছে। চতুৰ্থ জনে অৰ্থাৎ ড্ৰেগন ৰূপী ঙি-ঙাও খামে পৃথিৱীখন সজাই তোলাত সহায় কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ঙি-ঙাও-খাম বা ড্ৰেগনৰ চিত্ৰ অংকিত চোলা আহোম চাও-ফা সকলে পিন্ধিছিল। লেংদনক মৌং-ফিৰ (বৰ্তমান চীনাৰ টিয়েন) ৰজা হৈছিল আৰু তেওঁৰ নাতি খুনলৌং আৰু খুনলাইক এখন ঠাই মৌংৰি-মৌংৰামলৈ (বৰ্তমান চীনৰ Xishunagbanna) শাসন কৰিবলৈ পঠিয়ায়। এওলোকৰে বংশধৰ আহোম ৰজা সকল। খুনলুং আৰু খুনলাইয়ে চুমফা (সম্পূৰ্ণ নাম:চুমফাৰৌংছেংমৌং; অসমীয়া : চুমদেও )ক লৈ আনিছিল আৰু বংশানুক্ৰমে চাওলুং চুকাফাই পাই তেওঁক তেওঁৰ য়ে-নাইয়েকে দি পঠিয়াইছিল। এই সম্পদবিধ আহোমৰ বিশেষ দেওঘৰ যাৰ নাম হ'-ফি তাত ৰখা হয় আৰু আহোমৰজাৰ ৰাজ-অভিষেক খেওন-ৰৌণ-মাই-ক্ৱ' অনুষ্ঠানত অৰ্চনা কৰা হয়।
ধৰ্মীয় পৰম্পৰা
উম-ফা: এই অনুষ্ঠান ভাগ পূৰ্বপুৰুষ শাসক দেৱতা লেং-দনক স্মৰণ কৰি অতি ভব্য আৰু উলহ মালহেৰে পালন কৰা হয়। ইয়াত লেংদনৰ প্ৰিয় খাদ্য মাংসও দিয়া হয় আৰু গৰু আদি কৰি বিভিন্ন জীৱ জন্তু প্য়াত-চি কৰি উৎসৰ্গা কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানটো ৫ বছৰৰ মূৰত এবাৰ উদযাপন কৰা হয় আৰু ইয়াক আহোম শাসনৰ অন্ত হোৱাৰ পিছতো পালন কৰি অহা হৈছে।
চাই-ফা: এই অনুষ্ঠানত সকলো প্ৰজাইয়ো যোগদান কৰিছিল।
য়ে-চেং-ফা: বিদ্যা আৰু কলাৰ প্ৰতীক পূৰ্বপুৰুষ দেৱী য়ে-চেং-ফাৰ স্মৃতিত এই পৰম্পৰা পালন কৰা হয়।
ফুৰা-লুং বা ফ্ৰা-লুং(𑜇𑜥 𑜍𑜡 𑜎𑜤𑜂𑜫): এই অনুষ্ঠানত ফুৰা-তেৰা বা ফুৰা-লুংক স্মৰণ কৰা হয়। ইয়াত টাই সকলৰ জনজাতীয় ধৰ্ম আৰু বৌদ্ধ সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ আছে। আহোমৰ ম'-লৌং সকলে এই অনুষ্ঠানত আই-চিং-লাও (টাই-আহোমৰ প্ৰাৰ্থনা) গায়। এই অনুষ্ঠানত কোনো জীৱ উৎসৰ্গা কৰা নহয়।
ৰিক-খ্ৱন : এই অনুষ্ঠান ভাগি কোনো যুদ্ধৰ সময়ত উচ্চ শক্তিক স্মৰণ কৰি পালন কৰা হয়। আহোম ভাষাত ৰিক শব্দৰ অৰ্থ মতা / আহ্ৱান কৰা খ্ৱনৰ অৰ্থ দীৰ্ঘায়ু। এই অনুষ্ঠানত জল দেৱতা খাও-খামক স্মৰণ কৰা হয়।
মে-দাম-মে-ফি : এই অনুষ্ঠানটো পূৰ্বপুৰুষক স্মৰণ কৰি প্ৰতি বছৰে ৩১ জানুৱাৰী তাৰিখে পালন কৰা হয়। আহোম দম্পতীয়ে চেং-কা-ফাক (খুন-থেও-খামৰ পুত্ৰ) পাকঘৰৰ দক্ষিণ খুটাত স্মৰণ কৰা হয়।
বানফি-ফুৰালুংৰ পূৰ্বপুৰুষ উপাসনা
টাই-আহোমসকলে নিজৰ প'-লিন প'-থাও সকলক স্মৰণ কৰে। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে পূৰ্বপুৰুষক পূজা নকৰিলে ঘৰখনত অপায় অমঙ্গল হয় আৰু পূৰ্বপুৰুষক পূজা কৰিলে তেওঁলোকে ঘৰখন বিপদ আপদৰ পৰা বচাই ৰাখে। টাই-আহোমসকলে নিজৰ উৎসৱ পাৰ্বন বিবাহ আদিত প'-লিন প'-থাও সকলক স্মৰণ কৰে। এজন ব্যক্তি মৰাৰ পিছত ফি-দাম হৈ যায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেওঁলোকক পবিত্ৰ বুলি গ গণ্য কৰি স্মৰণ কৰা হয় অইন সমাজৰ দৰে ভুত বা মৃত অপশক্তি বুলি ধৰা নহয়। টাই-আহোম সকলে বতৰৰ ফল,শাক-পাচলি আদি ফি-দামক তৰ্পন কৰে। বিশেষকৈ তিনি পুৰোহিত ফৈদ ম'হুং, ম'প্লং, ম'চাম সকলে অধিক স্পষ্ট ভাবে ফি-দাম কৰে। দাম সকলক বিভিন্ন ভাগত ভগোৱা হয় সেয়া হল- ঘাই দাম, চি-ৰৌণ-দাম,ন'-দাম আৰু জকৰুৱা দাম।
ঘাই দাম: 'ঘাই' মানে মূল আৰু দাম মানে মৃতক, ঘাই দাম মানে ঘৰৰ জ্যেষ্ঠ মৃত বুঢ়া দম্পতী।
জকৰোৱা দাম: জকৰোৱা শব্দটোৰ অৰ্থ হল যি কোনো সন্তান নিদিয়াকৈ মৰিল বা সৰুতে ঢুকাল বা কোনো মানসিক বা শাৰীৰিক ব্যাঘাত জন্মি মৰিল।
ন'-দাম: ন' মানে নতুন, ঘৰৰ গৃহস্থৰ কোনো সম্পৰ্কীয় কোনো লোকৰ মৃত্যু হলে তেওক ন দাম বোলা হয়।
জকৰোৱা দামক বাদ দি বাকী সকলো দামক মিলাই গৃহদাম বোলে আৰু এওলোকক বছৰেকত এবাৰ স্মৰণ কৰা হয়।
বৌদ্ধ প্ৰভাৱ
আহোমসকলৰ বৌদ্ধ সংস্কৃতিতকৈ তাওবাদী (Taoic) সংস্কৃতি বেছি দেখা যায়। আহোমসকলে বুদ্ধক মেমিমাং ফুৰা বুলি কৈছিল যাৰ অৰ্থ নতুন ভগৱান (New God)। বৌদ্ধ জাতক পুথি সমূহক লিক মিং-মাং-ফুৰা-লৌং বুলি কোৱা হয় যি শান্তি আৰু সভ্য হোৱাৰ কথা শিকায় ।
মৃতকৰ সৎকাৰ
আহোমসকলৰ মাজত থকা পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁলোকে মৃতদেহ নজ্বলাই বৰং একপ্ৰকাৰৰ বিশেষ বাকচত ভৰাই মৈ-দাম দিয়ে ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য শ্ৰেণী:টাই আহোম শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
অকলে আছোঁ কুশলে আছোঁ
অকলে আছোঁ কুশলে আছোঁ (akale aso kushale aso) অসমীয়া ভাষাৰ এখন কাব্যগ্ৰন্থ। এই সংকলনখনৰ কবি মৃদুল হালৈ। এই কবিতা পুথিখনে ২০১৩ চনত মুনীন বৰকটকী বঁটা আৰু ২০১৫ চনৰ সাহিত্য অকাডেমী বঁটা যুৱ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। এই কবিতা পুথিখনত কবিগৰাকীৰ মুঠ ৩০ টা কবিতা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ২০১০ চনৰ মাৰ্চ মাহত কুশীলৱৰ দ্বাৰা প্ৰথম প্ৰকাশিত হোৱা এই কাব্যগ্ৰন্থখন ২০১১ চনত আঁক-বাক প্ৰকাশনে পুনঃ প্ৰকাশ কৰে। ২০১৯ চনৰ ডিচেম্বৰত পুথিখনৰ চতুৰ্থ মুদ্ৰণ মুকলি কৰা হয়। ইয়াৰ প্ৰচ্ছদ সজ্জা মনজিত ৰাজখোৱাৰ।
কবিতাসমূহ
অকলে আছোঁ কুশলে আছোঁ কাব্য-সংকলনখনিত সৰ্বমুঠ ৩০ টা কবিতা সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। এই কবিতাসমূহ ২০০৬ চনৰ পৰা ২০১০ চনৰ ভিতৰত ৰচনা কৰা হৈছে। সৰহ সংখ্যক কবিতাই প্ৰান্তিক আলোচনীত প্ৰকাশিত। মূলতঃ নীলমণি ফুকন, হীৰেন ভট্টাচাৰ্য আৰু নীলিম কুমাৰৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হোৱা হালৈৰ কবিতাত আইতাকৰ মুখত শুনা লোকগীত, পদ, লোককথা আদিৰ যথেষ্ট প্ৰভাৱ আছে বুলি তেওঁ স্বীকাৰ কৰিছে।
কবিৰ চমু পৰিচয়
মৃদুল হালৈ এগৰাকী অসমীয়া কবি আৰু সাংবাদিক। প্ৰান্তিক আলোচনীৰ পাতত তেওঁ কবি হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। অকলে আছোঁ কুশলে আছোঁ কাব্য সংকলনৰ বাবে তেওঁ মুনীন বৰকটকী বঁটা আৰু সাহিত্য অকাডেমী যুৱ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। তেওঁৰ আমাৰ ভাল হ'ব শীৰ্ষক দ্বিতীয় এখন কাব্য সংকলন আৰু নীলমণি ফুকনৰ কবিতাৰ নেপথ্য নামৰ এখন সাক্ষাৎকাৰ তথা কথোপকথন মুলক গ্ৰন্থও প্ৰকাশিত হৈছে য'ত তেওঁ কবি নীলমণি ফুকনৰ বিভিন্ন কবিতা আৰু চিত্ৰকৰ্ম সম্বন্ধে আলোচনা কৰিছে।
মন্তব্য আৰু সমালোচনা
কবি হৰেকৃষ্ণ ডেকাই কৈছে
"তেওঁৰ অনুচ্চ কণ্ঠৰ কবিতাবোৰত নিসংগতা, বিষাদ, বিচ্ছেদৰ বেদনা মর্মস্পর্শী হৈ প্ৰকাশ পাইছে আৰু এই সংকলনৰ কেইবাটাও কবিতাই মোক মুগ্ধ কৰিছে। নিসংগতাৰ পৰা সমাগমৰ মাজলৈ আহিলে তেওঁ সমাজ জীৱনৰ বহু নতুন দিশৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব আৰু উপলব্ধিও সমৃদ্ধ হ'ব।"
সমালোচক অৰিন্দম বৰকটকীয়ে কৈছে
"ভাব আৰু ভাষাৰ মাধুৰ্য মৃদুলৰ কবিতাত আছে। তেওঁৰ কবিতাৰ চিন্তা-ঐতিহ্য আমাৰ সংস্কৃতিৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা, বিদ্যায়তনিক আধুনিকতাৰ পৰা তেওঁ দূৰৈত, ৰোমাণ্টিক, কিন্তু বাস্তৱ জগতক তেওঁ অস্বীকাৰ কৰা নাই। আধুনিকতাৰ অৱক্ষয়ধৰ্মীতাৰ বিপৰীতে জীৱন আকাংক্ষাক পৰম (absolute) মৰ্যাদা দিয়া এইজন কবিৰ ছোঁঘৰত নীৰৱতা আৰু নিসংগতা লুকাই আছে। সেয়েহে তেওঁ লিখা কবিতাবোৰ পঢ়ি, ভাল কবিতাবোৰ সাম্প্ৰতিক জীৱনৰ হাই-উৰুমি, কোহালৰ পৰা তুলি অনা ব্যাখ্যা নহয় বুলি আমি পতিয়ন গৈছোঁ। বহুদিনৰ মূৰৰ্ত মৃদুলৰ কেইটামান কবিতাই কবিতা পঢ়াৰ virgin অনুভূতিৰ মুখামুখি কৰোৱাইছে।"
বীমা
আইন আৰু অৰ্থনীতিৰ সংজ্ঞামতে বীমা (insurance) হ’ল এক দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা যাৰ সহায়ত সম্ভাব্য আৰ্থিক ক্ষতিৰ ক্ষতিপুৰণ দিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হয় । বীমাৰ সংজ্ঞা হ’ল নিৰূপিত দেয়ৰ বিনিময়ত একপক্ষৰ সাম্ভাব্য ক্ষতিৰ বাবে আনপক্ষই ক্ষতি পূৰণ দিয়াৰ ব্যবস্থা । ইয়াক নিশ্চিত ক্ষুদ্ৰ ক্ষতিৰ বিনিময়ত অনিশ্চিত বৃহত্ ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষণা-বেক্ষণ বুলি ক’ব পাৰি ।
বীমা হৈছে এক পক্ষৰ সাম্ভাব্য ক্ষতিৰ সমতূল্য মূল্য এক নিৰ্দিষ্ট ধনৰ বিনিময়ত আন পক্ষলৈ কৰা হস্তান্তৰণ । ই হৈছে সংশয় ব্যৱস্থাপনা (Risk Management) ৰ এটা প্ৰকাৰ য’ত সম্ভৱ্য দূৰ্ঘটনা তথা অনিশ্চিত ক্ষতিৰ বিপৰীতে ৰক্ষণা-বেক্ষনা দিয়া হয় । বীমা কৰ্তা (insurer) বা বীমা বাহকে(insurance carrier) বীমা চুক্তি বিক্ৰী কৰে ; বীমাকৃত (insured) বা বিমা ধাৰক বা পলিচি হ’ল্ডাৰ হ’ল যি জন মানুহে বা যিটো সংস্থানে বীমা চুক্তি ক্ৰয় কৰে । যি ধনৰ বিনিময়ত এটা নিৰ্দিষ্ট মূল্যৰ বীমাৰ সুৰক্ষা দিয়া হয় তাক প্ৰিমিয়াম (premium)  বুলি কয় । সংশয় ব্যৱস্থাপনা (Risk Management), য’ত সংশয়ৰ মূল্যাংকন আৰু নিয়নত্ৰণ কৰা হয়, আজি অধ্যয়ন আৰু চৰ্চাৰ বাবে এটা আছুতীয়া বিষয়  হিচাপে গঢ় লৈ উঠিছে ।
বীমাকৃত জনৰ যদি দুৰ্ঘটনা হয় (বীমা চুক্তিৰ পৰিধিৰ ভিতৰত) তেতিয়া সেই দুৰ্ঘটনাটোত হোৱা আৰ্থিক ক্ষতি (নিজা) ৰ ক্ষতিপূৰণ দিয়াৰ অংগীকাৰ বীমা বাহকৰ পৰা লোৱাৰ বিনিময়ত বীমাকৃত জনে বীমা বাহকক এক নিশ্চিত আৰু জ্ঞাত তুলনামূলক ভাৱে আতি নগন্য ধন প্ৰদান কৰে । বীমা ধাৰকে এখন চুক্তি পত্ৰ পায় যি খনক বীমা চুক্তি বোলে য’ত বীমা ধাৰক জনক কি কি চৰ্ত্তত আৰু পৰিস্থিতিত আৰ্থিক ক্ষতি পূৰণ দিয়া হ’ব উল্লেখ থাকে ।
বীমা উপযোগিতা
বীমা কোম্পানি বোৰে বীমা কৰিব পৰা সংশয় এটাৰ নিম্ন লিখিত সাতটা গুণ থকিলে সংশয়টোৰ বীমা কৰে –
প্ৰকাৰ
বীমা দুই প্ৰকাৰৰ - জীৱন বীমা আৰু সাধাৰণ বীমা
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ
শৈশৱ
নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩৩ চনৰ ২০ জুন তাৰিখে। জন্মস্থান হৈছে শিৱসাগৰ টাউনৰ মাজমজিয়াত থকা পুৰণা আমোলাপট্টি বা গণকপটি। পিতৃৰ নাম আছিল ধৰ্মেশ্বৰ শৰ্মা বৰদলৈ আৰু মাতৃৰ নাম আছিল মুক্তাবালা বৰদলৈ। জন্মৰ সময়ত ক্ষীণকায় আৰু নিশকতীয়া আছিল বাবে তেওঁ সঘনাই বেমাৰত পৰিছিল। জন্মৰ দুই-তিনিমাহমান পাছতেই তেওঁ শাৰীৰিকভাৱে ভীষণ অসুস্থ হৈ পৰে। ডাক্তৰ-কবিৰাজৰ চিকিৎসাতো ভাল নোহোৱাত দেউতাকে জীয়েক নাবাচিব বুলিয়েই ভাবিছিল। পিছে পিতৃ-মাতৃৰ আৰু আত্মীয়-স্বজনৰ পৰিচৰ্যাত তেওঁ ক্ৰমাৎ সুস্থ হৈ আহিল আৰু স্বাস্থ্য-পাতিও পূৰ্বতকৈ সবল হৈ আহিল।
তেওঁক ঘৰত মামণি, মণি, মাধন, মাকণ আদি অসংখ্য নামেৰে মাতিছিল। দেউতাকৰ অন্তৰঙ্গ বন্ধু ভৱদেৱ ঠাকুৰে তেওঁৰ নাম ৰাখিলে 'নিৰ্মলা'। দেউতাকে অধিক অৰ্থপূৰ্ণ কৰিবৰ বাবে তেওঁৰ নামটো সলাই 'নিৰ্মলপ্ৰভা' কৰিলে। যাৰ অৰ্থ হ'ল-স্বৰ্গীয় জ্যোতি।
নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ হয় শিৱসাগৰৰ ২ নং প্ৰাইমাৰী বিদ্যালয়ত। মাধ্যমিক শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে শিৱসাগৰৰে ফুলেশ্বৰী হাইস্কুলত। আনহাতে জয়সাগৰ কলেজৰ পৰা আই.এ.ত উত্তীৰ্ণ হয়। প্ৰাইমেৰী স্কুলত পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁ মাহে সাত টকাকৈ প্ৰভিঞ্চিয়েল বৃত্তি লাভ কৰে। উল্লেখ্য যে, সেইখন স্কুলৰ পৰা এই বৃত্তি লাভ কৰা তেঁৱেই প্ৰথমগৰাকী শিক্ষাৰ্থী। দ্বিতীয়মান শ্ৰেণীতেই নিৰ্মলপ্ৰভাই হেম চিলাই, কম্বল চিলাই, ক্ৰছ চিলাই আদিৰ বিষয়ে শিকিছিল। তেওঁলোকৰ ঘৰৰ ওচৰতে থকা সম্বন্ধীয় মোমায়েক গণেশ শৰ্মা চাংকাকতিৰ বাঁহীৰ সুৰ আৰু গীতে শিশু নিৰ্মলপ্ৰভাক বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱিত কৰিছিল। সেইজন মোমায়েকৰ গীত শুনি-শুনিয়েই নিৰ্মলপ্ৰভাই বহুতো সুৰ শিকিছিল। চতুৰ্থমান শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈয়ে জীৱনৰ প্ৰথমটো কবিতা লিখে। দেউতাকে কবিতাটো ঘৰৰ মানুহৰ সমুখত পঢ়ি শুনায় আৰু জীয়েকৰ মূৰত হাত ফুৰাই 'মোৰ মাজনী আগলৈ সৰুজনী নাইডু হ'ব'বুলি আশীৰ্বাদ দিয়ে।
নিৰ্মলপ্ৰভাই কাশীনাথ বৰ্মনৰ গ্ৰন্থ 'নাৰীৰত্ন' তৃতীয়মান শ্ৰেণীতেই পঢ়ে আৰু কিতাপৰ অন্তৰ্নিহিত বাৰ্তা আৰু মহীয়সী নাৰীৰ জীৱন-বৃ্ত্তান্তৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে অনুপ্ৰাণিত হয়। তেওঁৰ এগৰাকী ককাইদেৱেকে (পোণা ককাইদেউ) চাৰি-পাঁচ বছৰ বয়সতে, তেওঁক তিনিমাহমান গান শিকাইছিল। সেই শিক্ষা লৈয়েই শিশু নিৰ্মলপ্ৰভাই হাৰমনিয়ামৰ লগত গীত গাব পৰা হৈছিল। সভা-সমিতিত গীত পৰিৱেশন কৰাৰ উপৰিও তেওঁ প্ৰতিযোগিতাতো অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
বাল্য-বিবাহ
সেইসময়ৰ অসমত ঠায়ে-ঠায়ে বাল্য-বিবাহৰ পৰম্পৰা আছিল। সেই নিয়মানুযায়ী ছোৱালী এজনীক পুষ্পিতা হোৱাৰ আগতেই বিয়া দিব লাগে। নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈও সেই পৰম্পৰাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ নাপালে। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স ন বছৰ। পৰিয়ালৰ মানুহৰ লগত যোৰহাটলৈ বিয়া এখন খাবলৈ গৈছিল। বিয়া খাই উঠি তাৰে কোনোবা মানুহ এঘৰলৈ তেওঁলোক ফুৰিবলৈ গৈছিল। সেইঘৰ মানুহেই নিৰ্মলপ্ৰভাক দেখি তেওঁলোকৰ ল'ৰাৰ লগত তেওঁৰ বিয়া ঠিক কৰি পেলালে। কিন্তু দেউতাকে মেট্ৰিক পৰীক্ষা পাছ নকৰালৈকে ছোৱালী ঘৰৰ পৰা উলিয়াই নিদিওঁ বুলি জেদ ধৰিলে আৰু দৰাঘৰলৈ চিঠি লিখিলে। তেওঁলোক মান্তি হ'ল যদিও বিবাহৰ সমস্ত কাম-কাজ সম্পন্ন হ'ল। দুৰ্গাপূজাৰ সময়ত তেওঁলোক নিৰ্মলপ্ৰভাৰ ঘৰলৈ আহে আৰু আঙুঠি পিন্ধায়। ল'ৰা বি.এ. পাছ। ডিগবৈত চাকৰি কৰে। নিৰ্মলপ্ৰভা ১১ বছৰ বয়সতে বিয়াত বহিব লগ হ'ল। এক আড়ম্বৰপূৰ্ণ পৰিৱেশত ছোৱালীৰ শিৱসাগৰৰ নিজা ঘৰতে বিবাহোনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰি দৰাঘৰীয়া মানুহ যায়গৈ। নিৰ্মলপ্ৰভা ঘৰতে থাকে। পিছে দৰাঘৰীয়া মানুহে তেওঁলোকৰ কথা ৰাখিব নোৱাৰিলে আৰু পুষ্পিতা হোৱাৰ কেইদিনমানৰ পাছতেই ছোৱালীক যোৰহাটলৈ পঠিয়াই দিবলৈ ক'লে। কিন্তু দেউতাকে এই অনুৰোধত সজোৰে হস্তক্ষেপ কৰিলে আৰু তেওঁৰ পূৰ্বৰ সিদ্ধান্তত অটল হৈ থাকিল। দৰাঘৰীয়া মানুহৰ লগত তেওঁলোকৰ বিস্তৰ মতভেদ আৰু তৰ্কাতৰ্কি হয'ল। তাৰ ঠিক কেইমাহমানৰ পিছতেই নিৰ্মলপ্ৰভাই এটি কন্যা সন্তান প্ৰসৱ কৰে। যোৰহাটৰ পৰা খবৰ আহে যে ল'ৰাই ইতিমধ্যেই দ্বিতীয় বিবাহ কৰোৱাইছে। দেউতাককে ধৰি ঘৰৰ মানুহৰ প্ৰচণ্ড খং উঠে আৰু ছোৱালীক উলিয়াই নিদিওঁ বুলি সংকল্পবদ্ধ হয়। তেতিয়া নিৰ্মলপ্ৰভাৰ কন্যা সন্তানটি জন্ম হোৱাৰ এমাহেই পূৰ হোৱা নাছিল।
সাংবাদিকতাত কেৰিয়াৰ
নিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈয়ে কেইবাখনো আগশাৰীৰ কাকত-আলোচনীত কাম কৰি সাংবাদিকতাৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰবন্ধ আৰু সম্পাদকীয়সমূহে সামাজিক বিষয়সমূহৰ প্ৰতি তেওঁৰ বুজাবুজি প্ৰতিফলিত কৰিছিল। লিংগ সমতা, সাংস্কৃতিক পৰিচয়, আৰ্থ-ৰাজনৈতিক বিষয়ৰ সৈতে জড়িত বিষয়সমূহক সম্বোধন কৰিছিল। তেওঁৰ লেখনশৈলীয়ে পাঠকৰ মাজত অনুৰণন ঘটাইছিল আৰু ব্যাপক প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক‎ শ্ৰেণী:অসমীয়া শিশু সাহিত্যিক‎ শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ‎ শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব
right|thumb|[[গুৰু গোবিন্দ সিংহৰ নিশান (মূল মন্ত্ৰ) চিত্ৰ সহ গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ এটি পৃষ্ঠা। পাটনাৰ তখত শ্ৰী হৰমন্দিৰ সাহিবত সংৰক্ষিত। ]]
গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব বা সাম্মাণিক উপাধি সহ শ্ৰী গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব জি (ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ, শ্ৰী গুৰু গ্ৰান্‌থ্‌ চাহিব্‌ জি ) বা আদি গ্ৰন্থ শিখ ধৰ্মৰ পবিত্ৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ। প্ৰতিষ্ঠানিকভাবে এই গ্ৰন্থখন শিখসকলৰ সৰ্বশেষ গুৰু। গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব ১৪৩০টা অংগত বিভক্ত, যিবোৰ ১৪৬৯ চনৰ পৰা ১৭০৮ চনৰ মধ্যবৰ্তী সময়ত বিভিন্ন শিখ গুৰু কৰ্তৃক ৰচিত আৰু সংকলিত হয়। ই এক শবদ বা স্তোত্ৰ সংকলন। ইয়াৰ মূল উপজীৱ্য ঈশ্বৰৰ গুণাণুকীৰ্তন আৰু ঈশ্বৰৰ নাম জপ কৰাৰ কাৰণ ব্যাখ্যা। right|190px|thumb| গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব দশম শিখ গুৰু গোবিন্দ সিংহয়ে (১৬৬৬-১৭০৮) পৱিত্ৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ আদি গ্ৰন্থ-ক তেওঁৰ উত্তৰসূৰি ঘোষণা কৰে আৰু ইয়াক গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব সম্মানেৰে ভূষিত কৰে। সেই তেতিয়াৰ পৰা এই গ্ৰন্থই দহ গুৰুৰ শিক্ষাৰ প্ৰতিনিধিৰূপে শিখসকলৰ পৱিত্ৰ ধৰ্মগ্ৰন্থৰ মৰ্যাদা পাই আহিছে। শিখধৰ্মৰ উপাসনাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰাৰ্থনাত সহায়ক বা সূ্ত্ৰ হিচাপে এই গ্ৰন্থৰ স্থান সৰ্বোচ্চ।
পঞ্চম শিখ গুৰু অৰ্জুন দাসে(১৫৬৩-১৬০৬) প্ৰথম পাচ শিখ গুৰু আৰু হিন্দু, মুছলমান সন্ত সহ বিভিন্ন মহান সন্তৰ ৰচিত স্তোত্ৰাৱলীৰ পৰা ৰচনা চয়ন কৰি প্ৰথম আদি গ্ৰন্থ সংকলন কৰিছিল। দশম শিখ গুৰুৰ মহাপ্ৰয়াণৰ পিছত বাবা দীপ সিংহয়ে বিতৰণৰ বাবে এই গ্ৰন্থৰ একাধিক সম্পাদিত নকল প্ৰস্তুত কৰিছিল। thumbnail|left|মানচিত্ৰ গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ বিভিন্ন লেখকৰ জন্মস্থানৰ বৰ্ণনা Mānacitra guru grantha sāhēbēra bibhinna lēkhaka janma jāẏagā barṇanā গ্ৰন্থখন গুৰুমুখী হৰফত লিখিত। প্ৰধানত প্ৰাচীন পঞ্জাবী ভাষা ব্যৱহৃত হলেও কোনো কোনো স্থলত ব্ৰজাৱলী, পঞ্জাবী, খড়িবোলি (হিন্দী), সংস্কৃত, বিভিন্ন স্থানীয় উপভাষা আৰু ফাৰ্চী ভাষা ব্যৱহৃত হৈছে। এই গ্ৰন্থৰ ভাষাক সন্ত ভাষা বোলা হয়।
অন্যান্য
শ্ৰেণী:ধৰ্ম গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম
অমৃত প্ৰীতম
অমৃত প্ৰীতম (Amrit Pritam) এগৰাকী ভাৰতীয় শব্দযন্ত্ৰী। তেওঁ অস্কাৰ বঁটা বিজয়ী শব্দযন্ত্ৰী ৰেচুল পুকুট্টিৰ সৈতে চলচ্চিত্ৰত শব্দ ডিজাইনিঙৰ কাম কৰে। তেওঁ ঘাইকৈ অসমীয়া, হিন্দী, ইংৰাজী আৰু অন্যান্য ভাৰতীয় ভাষাৰ ছবিত শব্দযন্ত্ৰীৰ কাম কৰে। তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ একাডেমী অফ মচন পিক্সাৰ আৰ্টছ এণ্ড চাইন্সছৰ সদস্য।
জন্ম আৰু পৰিচয়
১৯৭৫ চনৰ ৪ নৱেম্বৰ তাৰিখে অসমৰ যোৰহাটৰ কুশল নগৰৰ এক সাংস্কৃতিবান পৰিয়ালত অমৃত প্ৰীতম দত্তৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ দেৱপ্ৰসাদ দত্ত আৰু মাতৃ নলিনী বালা দত্ত। তেওঁৰ পিতৃ দেৱপ্ৰসাদ দত্ত এগৰাকী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু শিশুনাট্যকাৰ আছিল। তেওঁৰ মাতৃ নলিনী বালা দত্ত এগৰাকী সত্ৰীয়া নৃত্যশিল্পী আৰু অভিনেত্ৰী আছিল। তেওঁ বৰগীত নিজে খোল বজাই পৰিবেশন কৰাৰ লগতে মাজুলীৰ ৰাসত অভিনয় কৰিছিল। দত্ত দম্পতীদ্বয়ে যোৰহাটৰ বিভিন্ন মঞ্চত অভিনয় কৰিছিল। অমৃত প্ৰীতমৰ ভগ্নী সুজাতা প্ৰিয়ম দত্ত এগৰাকী বিহুৱতী আছিল আৰু ভাতৃ ভগৱত প্ৰীতম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন মাধ্যমৰ জনপ্ৰিয় অভিনেতা তথা সংগীত শিল্পী।
২০১১ চনৰ ১৬ জানুৱাৰী তাৰিখে অমৃত প্ৰীতমে গোপা বেজবৰুৱাৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
শিক্ষা
অমৃত প্ৰীতমে প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ত গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৯৮ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত যোৰহাটৰ জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৯৯ চনত গুৱাহাটীত অৱস্থিত ড॰ ভূপেন হাজৰিকা আঞ্চলিক চৰকাৰী চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানত তিনিবছৰীয়া শব্দ অভিযান্ত্ৰিতাৰ পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰে।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ ড॰ ভূপেন হাজৰিকা আঞ্চলিক চৰকাৰী চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানত ছাউণ্ড ৰেকৰ্ডিং আৰু ইঞ্জিনিয়াৰিয়াৰিংৰ তিনি বছৰীয়া ডিপ্ল'মা পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰি থাকোঁতে তেওঁৰ শিক্ষক ফাৰুক ইকবালৰ পৰা যথেষ্টখিনি সহায় পাইছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰাপ্ত কলকতাৰ অনুপ মুখাৰ্জীৰ পৰা যথেষ্টখিনি জ্ঞান আয়ত্ত কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ পাঠ্যক্ৰমৰ প্ৰথম ৰ্বষতে পাচঁখনকৈ অসমীয়া ছবি আৰু কেইবা খনো তথ্যচিত্ৰৰ সহকাৰী হিচাপে কাম কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিছিল। তেওঁ ২০০২ চনৰ মাৰ্চত শব্দযন্ত্ৰীৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰা আন এজন দেৱজিৎ চাংমাইৰ সৈতে তেওঁ ৰে'লেৰ মুম্বাইলৈ যায়। ২০০৩ চনত তেওঁ কৰণ জহৰৰ ছবি 'কল হো না হো'ৰ জৰিয়তে বলিউডত প্ৰৱেশ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ কেইবাখনো বিভিন্ন ভাষাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। অমৃত প্ৰীতম জড়িত থকা বিশেষ ছবি কেইখন হ'ল: 'গজিনী', 'শ্লামডগ মিলিয়নেয়াৰ', 'ব্লু', 'কল হো না হো', 'ড্ৰিমিং লাছা', 'বুম', 'নেচন' ইত্যাদি।
বৰ্তমান তেওঁ 'কেনাৰিছ পোষ্টছাউণ্ড'ত ছাউণ্ড ডিজাইনাৰ তথা মুখ্য শব্দ সম্পাদক পদত কৰ্মৰত।
বঁটা আৰু সন্মান
অমৃত প্ৰীতমে 'গজিনী' ছবিৰ বাবে ইণ্টাৰনেছনেল ইণ্ডিয়ান ফিল্ম একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও অল মালায়ালি মুভি এৱাৰ্ড, অপ্সৰা বঁটা, জী চিনে এৱাৰ্ড, টিভি এণ্ড ফিল্ম প্ৰদিউচাৰ্ছ এৱাৰ্ড, মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, অসম চৰকাৰৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, গোৱা চৰকাৰৰ চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে। ২০১৫ চনত 'হাইৱে' ছৱিৰ বাবে তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ বঁটালৈ মনোনীত হৈছিল। তদুপৰি এমপিএছই গোল্ডেন ৰীল বঁটাৰ বাবে বাবে তেওঁ দুবাৰ মনোনীত হৈছিল। ২০১০ চনত তেওঁ মালায়লম ছবি 'পাজাশ্ৰী ৰাজা'ৰ ছাউণ্ড ডিজাইনৰ বাবে ৰেচুল পুকুট্টিৰ সৈতে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১৬ চনত তেওঁ 'ইণ্ডিয়াছ দতাৰ' তথ্যচিত্ৰৰ ছাউণ্ড ডিজাইনৰ বাবে যুটীয়াভাৱে গোল্ডেন ৰীল বঁটা লাভ কৰিছিল।
ভাৰতীয় টকা
২০১০ চনৰ ১৫ জুলাইত ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটে টকাৰ এটি প্ৰতীক চিহ্ন নিৰ্বাচন কৰে। এই প্ৰতীকটো দেৱনাগৰী "र" (ৰ) আৰু ৰোমান ডাঙৰ ফলা "R" আখৰ দুটাৰ সংমিশ্ৰণত সৃষ্টি কৰা হৈছে। ইয়াৰ আগতে Rs. (একবচনত Re.) শব্দটো টকাৰ প্ৰতীক হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
নামকৰণ
ভাৰতীয় টকা ভাৰতৰ বিভিন্ন ভাষাৰ বিভিন্ন নামে পৰিচিত। হিন্দী ভাষাৰ নাম "ৰুপয়া" শব্দটো ৰূপৰ পৰা আহিছে, কাৰণ ভাৰতত আগতে মুদ্ৰা ৰূপেৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এক ৰুপীয়াত ১৬ অনা, বা ৬৪ পইছা, বা ১৯২ পাই আছিল। এক ৰূপৰ টকা ১১.৬৬ গ্ৰাম ০.৯১৭ বিশুদ্ধতাৰ ৰূপেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। কিন্তু ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত এয়া সলনি কৰা হয়, এতিয়া এক টকাত ১০০ পইছা থাকে। এতিয়া মুদ্ৰা ৰূপেৰে নহয়, মিশ্ৰিত ধাতুৰে নিৰ্মাণ কৰা হয়।
ভাৰতীয় বেংকনোটৰ ভাষা পেনেলত দেশৰ ২২টা চৰকাৰী ভাষাৰ মুদ্ৰাৰ অঙ্কটো লিখিত থাকে।
প্ৰতীক চিহ্ন
এই প্ৰতীকটো দেৱনাগৰী "र" (ৰ) আৰু ৰোমান ডাঙৰ ফলা "R" আখৰ দুটাৰ সংমিশ্ৰণত সৃষ্টি কৰা হৈছে। প্ৰতীকটোৰ উপৰ অংশত দুটি সমান্তৰাল ৰেখাই জাতীয় পতাকাৰ একৰ ৰূপকল্প সৃষ্টি কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ অৰ্থনীতি শ্ৰেণী:মুদ্ৰা
লেণ্ড অৱ উইড'ছ
লেণ্ড অৱ উইড’ছ হৈছে আৰতি শ্ৰীবাস্তৱৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ২১ মিনিটৰ এখন ভাৰতীয় তথ্যচিত্ৰ। তথ্যচিত্ৰখনে ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ খনি শ্ৰমিকৰ অস্থায়ী কৰ্ম পৰিস্থিতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। ৰাজস্থানৰ ভিলৱাৰা জিলাত পৰিৱেশিত এই ছবিখনে ‘দিনটোত এক ডলাৰ’ৰ বিনিময়ত অবৈধ খনিত কাম কৰিবলৈ শ্ৰমিকসকলে দৈনিক যি শোষণৰ মাজেৰে পাৰ কৰিবলগীয়া হয়, সেই দৃশ্য বন্দী কৰিছে। তদন্তমূলক সাংবাদিকতাক অসহায়তা আৰু অন্ধকাৰ হাস্যৰসৰ সৈতে মিহলাই ছবিখনে কৰ্পৰেট লোভ আৰু ৰাজনৈতিক দুৰ্নীতিৰ বলি হোৱা বেলেগ বেলেগ শিলৰ খনিকৰৰ কাহিনী কৈছে। ইয়াত বেলেগ বেলেগ শিলৰ খননে স্থানীয় জনগোষ্ঠী আৰু লগতে এই বৃত্তিত জড়িত লোকসকলক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰিছে তাক পৰীক্ষা কৰা হৈছে। শিল খননৰ সৈতে কেইবাটাও বৃত্তিগত ৰোগ যেনে চাইক’নিউৰ’ছিছ, চিলিক’চিছ, যক্ষ্মা, এছবেষ্ট’ছিছ আৰু হাঁপানীৰ সম্পৰ্ক থকাৰ পাছতো অতিশয় দৰিদ্ৰতাই ৰাজ্যখনৰ বহু অঞ্চলৰ গাঁৱৰ লোকসকলক অবৈধ খননৰ দিশলৈ ঠেলি দিছে। মুক্ত স্ফটিকীয় চিলিকা থকা ধূলিৰ উশাহ লোৱাৰ ফলত হোৱা চিলিক’ছিছত যোৱা কেইবছৰমানৰ পৰা ৬০টা পৰিয়ালৰ ৭০ জনতকৈ অধিক পুৰুষৰ মৃত্যু হৈছে। তেওঁলোকৰ আটাইকেইজনেই আছিল অবৈধ শিলৰ কুৱেৰীত নিয়োজিত খনি শ্ৰমিক যিবোৰ বিগত ১০ বছৰত সমগ্ৰ ৰাজ্যতে ভেঁকুৰীয়া শিলৰ কুৱেৰীত নিয়োজিত হৈ আছিল।
ছবিখন হৈছে গণতন্ত্ৰৰ লেবিৰিন্থাইন বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মাজেৰে হিটচিকাৰৰ যাত্ৰা, কিয়নো ইয়াৰ অস্তিত্ব আছিল ইয়াৰ নিম্নতম ইউনিট স্তৰত – ভাৰতীয় গাঁৱত। ইয়াৰ দ্বাৰা ৰাজস্থানৰ কিছু অংশত মৃত্যুৱে আনকি নিজৰ দংশন হেৰুৱাই পেলোৱা প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে। মৃত্যুতকৈ দৰিদ্ৰতা বেছি ভয়ানক। তেওঁলোকে ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ৰুটি এটুকুৰাৰ বাবে কান্দি থকা দেখিব নিবিচাৰে। তেওঁলোকে জানে যে খননে এদিন তেওঁলোকৰ জীৱন কাঢ়ি নিব, কিন্তু দৰিদ্ৰতাই তেওঁলোকৰ সন্তানক তেওঁলোকৰ পৰা আঁতৰাই নিবলৈ সময় নালাগিব।
শ্ৰীজী কা খেদা নামৰ এই গাঁ‌ৱে ভাৰতৰ বেছিভাগ অঞ্চলৰ চুবুৰীয়া সকলো গাঁও আৰু হয়তো সকলো খনন গাঁৱৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ইয়াত তেওঁলোকে মাথোঁ এটা দিনলৈ আশা কৰিব পাৰে, য’ত একমাত্ৰ জিলিকি আছে তেওঁলোকৰ চকুৰ চকুলোৰ জিলিকনি, য’ত জীৱন সস্তীয়া আৰু মৃত্যু – তাতোকৈ সস্তা! ছবিখনে সংগ্ৰামৰ কাহিনী আৰু আশাৰ দৃষ্টিভংগীয়ে খনিৰ শ্ৰমিক আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি ভাবুকি কঢ়িয়াই অনা জটিল বিষয়টোৰ দুৱাৰ মুকলি কৰে।
পৰ্যালোচনা
"এটা ডাঙৰ সামাজিক বিষয়ক সংবেদনশীলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰাটো এটা কলা। আৰতিৰ এক অতি ভাল প্ৰচেষ্টা।" - আব্বাছ আৰ্নাআউট, পৰিচালক – আলজাজীৰা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় তথ্যচিত্ৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ।
"এই তথ্যচিত্ৰখন সম্পূৰ্ণ নোহোৱালৈকে এটা জ্ঞাত সমস্যাৰ এটা পাৰ্শ্বক্ৰিয়া অজ্ঞাত আছিল। এয়া জ্ঞান আৰু সন্মানৰ এটা টুকুৰা।" - আলবাৰ্টো মেৰনি, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু লেখক
"এইখনে চকু মুকলি কৰে। যদি আপুনি সঁচাকৈয়ে আপোনাৰ চৌপাশৰ জগতখনত কি চলি আছে জানিব বিচাৰে তেন্তে ই এখন চাবলগীয়া তথ্যচিত্ৰ। ই মোৰ চকু মুকলি কৰিছে, আৰু ই আপোনাৰো চকু মুকলি কৰিব।" - হুছেইন হেমায়দ, টেলিভিছন পৰিচালক – লেবনন
"কিবা এটা যিটো আপুনি কেতিয়াও হেৰুওৱা উচিত নহ'ব" - এলিছা মেলজাৰ, পৰিচালক – বলীউড এণ্ড বিয়ণ্ড, জাৰ্মানীৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
"এটা দুখজনক বাস্তৱক বৰ্ণনা কৰা আকৰ্ষণীয় আৰু মৰ্মস্পৰ্শী তথ্যচিত্ৰ" - চেলভাজিয়া ভেলো, পৰিচালক – ৰিভাৰ টু ৰিভাৰ ফিল্ম ফেষ্টিভেল
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:তথ্যচিত্ৰ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ
অসমৰ জনগোষ্ঠী
SCs in Assam There are 16 communities notified as Scheduled Caste(SC), however only 7 of them are native and indigenous to Assam. The other 2 are partly immigrants and partly indigenous whereas the rest 7 communities are completely of immigrant origin partly from East Bengal, Bihar, and other Indian states. The 7 indigenous SC communities are Bhuinmali(Mali), Brittial Bania(Bania), Hira, Jal Keot, Jhalo(Malo,Jhalo-Malo), Kaibartta, Mahara.Jal Keot or Kaibbarta(of Austric-Mongoloid origin, now forming a composite Austric-Mongoloid appearance after years of assimilation)are indigenous and and an aboriginal tribe which has been somewhat converted into a caste and together make up about 33% of the SC population and thus are it's largest contributors.
STs in Assam There are 23 notified Scheduled Tribes (ST) in Assam with the Bodos (40.9 per cent) making half of the total ST population (around 13 per cent) of the state. The other STs (both plains and hills) include Miri, Karbi, Rabha, Kachari, Lalung, Barman in Cachar, Borokachar, Deori, Hajai, Mech, Dimasa, Hajong, Singhphho, Khampti and Garo, Chakma, Hmar, Khasi, Jaintia, Synteng, Pnar, War, Bhoi, Lyngngam, and Kuki. -->
আহোম জনগোষ্ঠী
আহোম সকল অসমৰ এটি উল্লেখযোগ্য জাতি। আহোম সকল টাই জাতিৰ লোক। টাই সকল দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এটি প্ৰধান জাতি। উজনি অসমৰ জিলা কেইখন এই আহোম সকলৰ প্ৰধান বসতিস্থল। খৃঃ পূঃ কেইবা শতিকাৰো আগতেই এওঁবিলাকৰ প্ৰব্ৰজন আৰম্ভ হয়। চীনদেশৰ সাৰুৱা উপত্যকা অঞ্চলেই যদিও টাই সকলৰ আদি বাসস্থান, তথাপি ভাষা আৰু সংস্কৃতি উভয় বিষয়তে আহোমসকলৰ ওপৰত চীনা সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱৰ মাত্ৰা নিচেই তাকৰ। চীন দেশত বিভিন্ন বংশৰ ৰজাসকলে সাম্ৰাজ্য স্থাপনৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱাৰ লগে লগে টাই সকলৰ প্ৰব্ৰজন আৰম্ভ হয়। তথাপি দক্ষিণ চীনৰ য়ুনান প্ৰদেশত খৃষ্টীয় পঞ্চম-ষষ্ঠ শতিকামানলৈকে এওঁবিলাকে সুকীয়া ভাষা, সংস্কৃতি আৰু ৰাজ্য শাসনৰ প্ৰণালীৰে বসবাস কৰে। এই সময়তে টাই জাতিটো কেইবাটাও শাখাত ভাগ হৈ দক্ষিণ-পূব এচিয়াত বিয়পি পৰে (Linguistic Survey Of India Vol. II, pp. 59-60)। তাৰে এটা শাখাই উত্তৰ ব্ৰহ্মত ছশ বছৰমান ৰাজত্ব কৰাৰ পিছত চুকাফাৰ নেতৃত্বত পাটকাই পৰ্ব্বত পাৰ হৈ আহি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত ৰাজ্য স্থাপন কৰেহি। এই ঠালটোৱেই কালক্ৰমত ‘আহোম’ নামেৰে জনাজাত হৈ পৰে আহোমসকলে নিজকে কিন্তু ‘খাম-টাই’ নামেৰেহে চিনাকি দিছিল।
ৰাজনৈতিক উচ্চাকাংক্ষাই চুকাফা নামৰ য়ুন্নানৰ এজন টাই কোঁৱৰক পশ্চিমৰ ফালে আগুৱাই আহি এখন নতুন দেশৰ শাসনকৰ্তা হ'বলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। ১২২৮ খৃষ্টাব্দত তেওঁ প্ৰায় ৯০০০ অনুগামীৰে সৈতে অসমত প্ৰৱেশ কৰে। উজনি অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাত তেওঁলোকে প্ৰথম বসতি স্থাপন কৰে। মিত্ৰতা আৰু চুবুৰীয়া জাতিৰ সৈতে বৈবাহিক সম্পৰ্ক স্থাপনেৰে তেওঁলোকে সফল ভাৱে এখন শক্তিশালী ৰাজ্যৰ ভেঁটি গঢ়িলে। কালক্ৰমত ওচৰ-চুবুৰীয়া বহু জাতিৰ লোক এই জাতিৰ লগত লীন গ'ল। উদাহৰণস্বৰূপে, চুকাফাৰ অনুগামী সকলে অসমত আহি লগ পোৱা বৰাহী জাতিৰ লোক আজি অসমত পোৱা নাযায়। বৰাহীসকল সম্পূৰ্ণ ভাৱে তেওঁলোকৰ সৈতে মিলি গ'ল। প্ৰথম অহা টাই জাতিৰ লোকসকল আৰু পাছত তেওঁলোকৰ সৈতে মিলি যোৱা এই লোকসকলৰ বংশধৰ সকলকে আহোম বুলি কোৱা হয়। উজনি অসমৰ জিলা কেইখন এই জাতিৰ প্ৰধান বসতিস্থল।
কেওঁট বা কৈৱৰ্ত জনগোষ্ঠী
সংস্কৃত শব্দ ‘কৈৱৰ্ত’ৰ পৰা কিৱত ‘কেওঁট’ শব্দৰ সৃষ্টি হৈছিল। অনাৰ্য্য আৰু অষ্ট্ৰিক-মংগোলীয় প্ৰজাতিৰ লোক এই কেওঁটসকল কৰ্ম অনুযায়ী পিছলৈ ‘জালোৱা কেওট’ আৰু ‘হালোৱা কেওট’ আদি উপগোটত বিভক্ত হৈছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে,খেতি বাতি কাম কৰা বা খেতি বাতিৰ বাবে সঁজুলি বনোৱা লোক সকল হালৈ কেওঁট হ'ল আৰু পুৰনি কালত জীৱিকাৰ বাবে মাছ ধৰা কামৰ বাবে যিসকলে জাল, খালৈ আদি বনাই নিজৰ জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিছিল তেওঁলোক হ'ল জাল কেওঁট। ‘হুজুৰী’ উপাধীৰ এই লোক সকল ‘জালোৱা কেওট’ সম্প্ৰদায়ৰ লোক হয় বুলি বহুতো তথ্যৰ দ্বাৰা প্ৰমাণ পোৱা যায়। পুৰনি কালত হুজুৰী উপাধিৰ লোক সকল নামনি অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা আৰু আন নদীৰ আশে পাশে বাস কৰিছিল। নলবাৰী জিলাৰ বৰভাগ,বুকিয়া, বৰগাছা আদি ঠাইত হুজুৰী উপাধীৰ লোক বেছিকৈ পোৱা গৈছিল। কিন্ত বানপানীৰ কাৰণে তেওঁলোক পিছলৈ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ নিজৰ বাসস্থান সলালে। নামনি অসমৰ কামৰুপ জিলাৰ মিৰ্জা, ডিমৌ, নলবাৰী জিলাৰ বৰগাছা, কমাৰকুছি, দৰংজিলাৰ মংগলদৈ, বাগছা জিলাৰ খাগ্ৰাবাৰী, তামুলপুৰ, বৰপেটা জিলা আদি ঠাইত হুজুৰী উপাধিৰ লোকসকলৰ বসতি দেখা যায়। প্ৰধানত 'হুজুৰী', 'হাজৰীকা', 'পাঠক' আৰু 'দাস' উপাধীৰ লোক সকল একে শ্ৰেণীৰ। উপগোট বা উপজাতি হিচাপে হুজুৰীসকল জাল কেওঁট সম্প্ৰদায়ৰ হিন্দু জনগোষ্ঠীৰ খিলঞ্জীয়া অসমীয়া লোক হয়।
অষ্ট্ৰিকসকলৰ অসম আগমণ
অসমলৈ প্ৰথম আহে অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোক, তাৰপাছত আহে দ্ৰাবিড়, তাৰ পাছত আহে মংগোলীয়সকল আৰু তাৰ পাছত আহে আৰ্যসকল।
কাৰ্বি জনগোষ্ঠী
সেউজীয়া পাহাৰৰ বুকুত বাস কৰা কাৰ্বি জনেগাষ্ঠীৰ লোকসকল অসমৰ অন্যতম আদিম অধিবাসী। আগেয়ে তেওঁলোক মিকিৰ বুলি জনাজাত আছিল আৰু তেওঁলোকে বাস কৰা পৰ্বতীয়া জিলাখন মিকিৰ পাহাৰ নামেৰে জনা গৈছিল। কিন্তু বৰ্তমান তেওঁলোকক কাৰ্বি বুলিহে জনা যায় আৰু জিলাখনৰ নামো কাৰ্বি আংলং নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। কাৰ্বিসকলৰ মূলগোষ্ঠী ৫টা- ইংহি, ইংতি,টেৰাং, টেৰণ আৰু তিমুং।
বড়ো জনগোষ্ঠী
বড়ো সকল অসমৰ ভৈয়ামৰ জনগোষ্ঠী। বড়ো সকলৰ মাতৃভাষা বড়ো ভাষা। বড়োসকল বৃহৎ মংগোলীয় গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্ভুক্ত। প্ৰাচীন কালৰ হিমালয়ৰ উত্তৰে আৰু চীনৰ পশ্চিমে অৱস্থিত "বড" দেশৰ বাসিন্দাসকলৰ এই জনগোষ্ঠীটো খ্ৰীঃপূঃ প্ৰায় ১৫ শ শতিকা মানতেই সমগ্ৰ পূব ভাৰতত বিয়পি পৰে। মহাভাৰতত উল্লেখ কৰা কিৰাতসকলেই পূব ভাৰতৰ বড়োসকল। প্ৰাচীন কালত এই মূল "বড" দেশৰ বাসিন্দাসকলক "বডো-ফিচা" বা "বডোচা" ("বডো" মানে ভূমি আৰু "ফিচা" বা "চা" মানে সন্তান অৰ্থাৎ বড দেশৰ সন্তান) বুলি জনা গৈছিল আৰু সময়ৰ সোঁতত বড বা বড়ো হিচাপে জনাজাত হয়।
অসমৰ কোকৰাঝাৰ, চিৰাং, বাক্সা আৰু ওদালগুৰি জিলাত বড়োসকলৰ মূল বসতি নহয়। ইয়াৰোপৰি কাৰ্বি আংলং জিলাতো কিছু সংখ্যক বড়ো লোকে বাস কৰে।
মৰাণ জনগোষ্ঠী
মৰাণ সকল অসমৰ পুৰণি জনগোষ্ঠী সমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। উজনি অসমৰ কেইবাখনো জিলাত এই জনগোষ্ঠীৰ অধিকাংশ লোকে বসবাস কৰে। মৰাণ সকলক বড়ো-কছাৰী মূলৰ বুলি ভবা হয়।
মিচিং জনগোষ্ঠী
অসমৰ ভৈয়ামৰ জনজাতি সমূহৰ ভিতৰত মিচিংসকল বড়ো-কছাৰীসকলৰ পিছতেই দ্বিতীয় বৃহত্তম জনজাতি। মিচিংসকল মূলতে মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ মান-তিব্বতী শাখাৰ অন্তৰ্গত। ভৈয়ামত থকা মিচিংসকল সাধাৰণতে নৈৰ পাৰত চাংঘৰ সাজি গাঁও পাতি বাস কৰে। মিচিংসকল আদিতে অসমৰ উত্তৰ-পূব ফালৰ পাহাৰত আছিল আৰু বৰ্তমান অৰুণাচলৰ চিয়াং জিলাত থকা "মিয়ং" আৰু "দাম্ ৰ" নামৰ দুই জাতিৰ পৰাই ফাটি আহিছে। অসমৰ লখিমপুৰ, ডিব্ৰুগড়, ধেমাজি,মাজুলি,গোলাঘাত,শিৱসাগৰ,যোৰহাট,দৰং, শোণিতপুৰ জিলাত মিচিংসকলে প্ৰধানকৈ বাস কৰিছে। সাধাৰণতে নৈৰ পাৰত চাংঘৰত বাস কৰা বাবে মিচিংসকলৰ জীৱন-ধাৰণৰ পদ্ধতি নৈৰ ওপৰত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত।
ডিমাছা জনগোষ্ঠী
অসমৰ অন্যতম প্ৰাচীন জনেগাষ্ঠী ডিমাছা সকল ডিমা হাছাও জিলাত বাস কৰে। ডিমা হাছাওৰ উপৰিও কাছাৰ জিলা, কাৰ্বি আংলঙৰ সমতল অঞ্চল, নগাঁও, নাগালেণ্ডৰ ডিমাপুৰ আৰু ধনশিৰি অঞ্চলত বাস কৰি আছে। অতীতত ডিমাছাসকলে ডিমাপুৰত ৰাজধানী পাতি বাস কৰিছিল। 'ডিমাছা' শব্দৰ অৰ্থ হ'ল-- ডি =পানী, মা=বৃহৎ, ছা= সন্তান, অৰ্থাৎ বৰনৈৰ সন্তান। ডিমাছাসকলে গাঁও পাতি বাস কৰে। কৃষিজীৱী হোৱা বাবে সাধাৰণতে তেওঁলোকে নৈ বা নিজৰাৰ পাৰৰ সাৰুৱা মাটিত বাস কৰে। গাঁৱৰ মুখিয়াল জনক খুনং বুলি কোৱা হয়। তেওঁক সকলো সময়তে সহায় কৰিবলৈ "দিলেক" বুলি অন্য এজন লোকো থাকে।
ৰাভা জনগোষ্ঠী
ৰাভাসকল অসমৰ ভৈয়ামৰ জনজাতিসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। অসমৰ গোৱালপাৰা, কামৰূপ আৰু দৰং জিলাত মূলতঃ এওঁলোকৰ বসতি। আনহাতে পশ্চিমবংগৰ জলপাইগুৰি অঞ্চলটো এখেতসকলে কিছু পৰিমাণে বাস কৰে। ৰাভাসকল অসমৰ পঞ্চম বৃহত্তম তপশিলি ভুক্ত উপজাতি। এই ৰাজ্যত দুই লাখ সাতসত্তৰ হাজাৰ ৰাভালোকে বসবাস কৰে। ৰাভা সম্প্ৰদায়ত লোকসকল বৃহত্তৰ ইন্দো-মংগোলীয় গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
ৰাভা জনজাতিৰ মানুহসকলে ৰাভা ভাষাত কথা কয়। বড়ো, গাৰো, কাছাৰী ইত্যাদি জনগোষ্ঠীৰ মানুহৰ লগত এওঁলোকৰ নৃতাত্বিক যোগাযোগ আছে।
সোণোৱাল কছাৰীসকল উজনি অসমৰ এক ভূমিপুত্ৰ জনজাতি। সোণোৱাল কছাৰীসকল তিব্বত-বৰ্মী ভাষাভাষী বড়ো-কছাৰী মূলৰ এটা ঠাল আৰু অসমৰ ধেমাজি, লক্ষ্মীমপুৰ, তিনিচুকীয়া আৰু ডিব্ৰুগড় জিলাত বিস্তাৰিতভাৱে বসবাস কৰে। শিৱসাগৰ, যোৰহাট, গোলাঘাট, মাজুলী, শোণিতপুৰ আৰু পূৰ্বভাৰতৰ নগাভূমি আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ কিছুমান ঠাইতো বিক্ষিপ্তভাবে বসবাস কৰা দেখা যায়।
আহোম সকলৰ ৰাজত্ব কালত এইসকল কছাৰীয়ে নদীৰ বালিৰ পৰা সোণ বুটলা কামত নিযুক্তি পাইছিল কাৰণেই এওঁলোকে সোণোৱালকছাৰী নাম পোৱা বুলি কিছুমানে ক’ব খোজে । সোণোৱালসকলৰ মাজত মুখ বাগৰি অহা এক লোক কথাৰ মতে, আহোম স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ দিনত উজনি অসমত থকা কেইঘৰমান সোণোৱালকছাৰীয়ে আউনিআটীয় গোসাঁই কেশৱ দেৱগোস্বামীক অলৌকিক গুণসম্পন্ন লোক জ্ঞান কৰি বাঁহ চুঙাৰে এচুঙা সোণ দক্ষিণা দি তেওঁৰ ওচৰত শৰণ লোৱা বাবে এই সকল কছাৰী সোণোৱালকছাৰী হ’ল বুলি কিছুমানে ক’ব বিচাৰে। বৰ্তমান এওঁলোকৰ জনসংখ্যা প্ৰায় আঢ়ৈ লাখৰ (২,৫০,০০০) ওচৰাওচৰি।
ঠেঙ্গাল কছাৰী জনগোষ্ঠী
ঠেঙ্গাল কছাৰীসকল অসমীয়া জাতিৰ অন্যতম অংগ। মঙ্গোলীয় প্ৰজাতিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এই সম্প্ৰদায়টিৰ সাংস্কৃতিক জীৱন অসমীয়া জাতীয় সাংস্কৃতিক জীৱনৰ লগত ওতপ্ৰোত ভাৱে সাঙোৰ খাই আছে। উত্তৰ পূব ভাৰতত মংগোলীয়সকল কোন সময়ত প্ৰৱেশ কৰিছিল সঠিককৈ কোৱা টান। ড॰ সুনীতি কুমাৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ মতে খৃ:পূ: ১০০০ বছৰৰ পূৰ্বে তেওঁলোকে এই অঞ্চলত প্ৰ্ৱেশ কৰিছিল।
ৰেভাৰেণ্ড ছিডনী এণ্ডলে বড়োগোষ্ঠীৰ লোকক দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে:
ড॰ ভুবনমোহন দাসে এই বিভীজনক অসমত প্ৰব্ৰজন অনুসৰি দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে: পশ্চিম গোষ্ঠী আৰু পূব গোষ্ঠী। এই পূব গোষ্ঠীতেই ঠেঙ্গাল কছাৰীক ড॰ দাসে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।
বুৰঞ্জীবিদ আৰু পণ্ডিত সকলৰ মতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত পৰ্বতৰ দাঁতি-কাষৰীয়া ঠাইত প্ৰথমে বাস কৰা মংগোলীয় বা কিৰাত সকলেই এসময়ত কছাৰী নাম পায় আৰু ' কছাৰী ' নামকৰণ অসমৰ হিন্দু ওচৰ-চুবুৰীয়া সকলৰ সৃষ্টি।
হেমকোষ অভিধানত ' ঠেঙ্গাল ' ৰ বিষয়ে অসমৰ এজাতি আদিমবাসী কছাৰী বুলি উল্লেখ কৰিছে।
কিম্বদন্তিমতে, ৰজাই কছাৰী সাহসী আৰু যুদ্ধ বিদ্যাত পাকৈত সকলক যুদ্ধৰ বাবে সৈনিক হিচাপে ৰাখিছিল আৰু যুদ্ধৰ বাবে তেওঁলোকক ঠেঙা (Pantloon) পিন্ধিবলৈ দিছিল। সেই ঠেঙা পিন্ধাৰ বাবেই তেওঁলোকক ঠেঙাল বুলি মাতিছিল। সময়ৰ লগে লগে সেই ঠেঙা পিন্ধা কছাৰীসকলেই ঠেঙাল সম্প্ৰদায়ত পৰিণত হয়।
বৰ্ত্তমান ঠেঙাল কছাৰী সকল যোৰহাট, গোলাঘাট, শিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড়, লক্ষ্মীমপুৰ, দৰং, শোণিতপুৰ, কাৰ্বি আংলং আদি জিলাত আৰু ডিমাপুৰত সিঁচৰতি হৈ আছে।