cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অৰহান পামুক
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৫২ চনত ইস্তানবুলত পামুকৰ জন্ম হৈছিল আৰু এটি ধনী অথচ অধঃপতিত উচ্চবিত্ত পৰিয়ালত তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল; যি অভিজ্ঞতা তেওঁ তেওঁৰ উপন্যাস দ্য ব্লেক বুক আৰু চেভডেট বে এণ্ড হিজ চ’নচ্‌ৰ উপৰিও তেওঁৰ ব্যক্তিগত স্মৃতিকথা ইস্তানবুল: মেম’ৰিজ এণ্ড দ্য চিটিত পুংখানুপুঙ্খকৈ বৰ্ণনা কৰিছে। পামুকৰ আইতাক (দেউতাকৰ মাক) আছিল চাৰ্কাচিয়ান। পামুকে ইস্তানবুলৰ ৰবাৰ্ট কলেজ ছেকেণ্ডেৰী স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ইস্তানবুল কাৰিকৰী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্থাপত্য বিদ্যা অধ্যয়ন কৰিবলৈ গৈছিল যিহেতু ই তেওঁৰ প্ৰকৃত সপোন, চিত্ৰকলাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল। তেওঁ তিনি বছৰৰ পিছত স্থাপত্য বিদ্যালয় এৰি পূৰ্ণকালীন লেখক হয় আৰু ১৯৭৬ চনত ইস্তানবুল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাংবাদিকতা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২২ ৰ পৰা ৩০ বছৰ বয়সলৈকে পামুকে তেওঁৰ মাতৃৰ সৈতে বাস কৰিছিল, তেওঁৰ প্ৰথমখন উপন্যাস লিখিছিল আৰু প্ৰকাশক বিচাৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁ নিজকে এজন সাংস্কৃতিক মুছলমান বুলি বৰ্ণনা কৰে, যি ঈশ্বৰৰ সৈতে ব্যক্তিগত সম্পৰ্কত বিশ্বাস নকৰি ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয়ক ধৰ্মৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সাহিত্যিক শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
ৰামখাপীঠ দেওশাল
ৰামখাপীঠ দেৱালয় বা দেওশাল শিৱসাগৰ জিলাৰ দিখৌমুখৰ দেওঘৰীয়াস্থিত এখন প্ৰাচীন ক্ষেত্ৰ৷ জনশ্ৰুতি মতে কালিকা পুৰাণ, দেৱী পুৰাণ আদিত উল্লেখ কৰা সতীৰ শৱদেহ খণ্ড-খণ্ড কৰাৰ ফলত এই শৱদেহৰ ৫১ টা খণ্ড ভাৰতৰ ৫১ খন ঠাইত পৰি যিসমূহ শক্তিপীঠৰ সৃষ্টি হৈছিল তাৰে এখন হ’ল ৰামখাপীঠ৷ পিছে পুৰাণত উল্লেখ কৰা ৫১ খন শক্তিপীঠত ৰামখাপীঠৰ কোনো উল্লেখ নাই৷ কিন্তু বিশ্বনাৰায়ণ শাস্ত্ৰী দেৱৰ “কালিকা পুৰাণ আৰু প্ৰাচীন অসম” নামৰ প্ৰৱন্ধত উল্লেখ কৰামতে দেৱীৰ দিক্কৰ বাসিনীৰ পীঠস্থলেই হ”ল ৰামখা পীঠ৷ আন এক তথ্যমতে “ভাটিৰ কামাখ্যা, উজানৰ তাম্ৰেশ্বৰী আৰু মাজৰ ৰামখা একেজনাই দেৱী”৷ সঠিকভাৱে ঐতিহাসিক সমল নোহোৱাৰ বাবেই এই কথা প্ৰমাণ কৰিবলৈ অসুবিধা আছে যে এইখন আচলতে সেই ৫১খন শক্তিপীঠৰ মাজৰে এখন হয়নে নহয়৷
ইতিহাস
ৰামখা দেওশালখন আহোমসকল অসমলৈ অহাৰ আগৰেপৰা আছে৷ ১১৯০ শকত ৰজা হৈয়েই আহোম স্বৰ্গদেও চুতেওফা এই স্থানত ফুৰিবলৈ আহি এই দেওশালৰ আধ্যাত্মিকতা উপলব্ধি কৰি বৰ দেউৰী, সৰু দেউৰী, দেওঘৰীয়া, আঠপৰীয়া, তেলী, মালি, নাপিত, কমাৰ, বলিকটীয়া, বাৰিচোৱা, বেলিচোৱা, চাউলকৰা মানীতোলা ইত্যাদিবোৰ পদবীৰে দেওশালৰ ওচৰৰ মানুহখিনিক লৈ পূজা-অৰ্চনাৰ কাম পুণৰ আৰম্ভ কৰে (নাওবৈচা ফুকনৰ বুৰঞ্জী)৷ আহোমসকল অসমলৈ অহাৰ বহু আগৰেপৰা ভালেসংখ্যক দেওশাল অসমত আছিল৷ তাম্ৰেশ্বৰী, বৰগঞা, টেঙ্গাপনীয়া, দোৱন্ধিয়া ইত্যাদিসমুহ এনে দেওশালৰ উদাহৰণ৷
বহুতৰ মতে এই ৰামখা দেওশাল কছাৰী, চুতীয়া আৰু বৰাহীসকলৰ দিনতে স্থাপন হোৱা৷ তাৰ পাছৰ বুৰঞ্জীমতে কেইশমান বছৰৰ পাছত দিখৌ নৈয়ে সেই দেওশাল খহাই জলগৰ্ভলৈ সোমোৱাই লৈ যায় যদিও স্বৰ্গদেউ লক্ষীসিংহৰ দিনত এই পীঠস্থান পুনৰ উদ্ধাৰ হয়৷ সেই বৰ্ণনা অনুযায়ী এদিন স্বৰ্গদেও লক্ষীসিংহই ৰংপুৰৰ কাৰেঙৰ পৰা ৰূপহীজানেদি দিখৌ নদী হৈ ব্ৰহ্মপূত্ৰ লৈ বুলি গৈছিল৷ কথিত আছে যে যি ঠাইত ৰামখা দেওশালখন জলগৰ্ভত আছিল সেই ঠাইৰপৰা ৰজাঘৰীয়া নাওবোৰ আগপিচ নোহোৱা হ’ল আৰু নাওবৈচাসকলৰ মাজত হাহাকাৰ লাগিল৷ সেইদিনা ৰাতি স্বৰ্গদেৱে সপোনত দেখিলে যে দিখৌৰ গৰ্ভত দেৱীৰ জাগ্ৰত বিগ্ৰহ আছে৷ পাছদিনা স্বৰ্গদেৱে পূজা-বলিবিধান উচৰ্গা কৰি দেৱীৰ বিগ্ৰহ উদ্ধাৰ কৰি নতুন মন্দিৰ এটা সজাৰ মানস কৰাত নাও লৰিল৷ জলগৰ্ভৰ সমলবোৰ উদ্ধাৰ কৰি এই ঠাইৰ ওচৰতে ৰজাই নতুনকৈ দেওশালখন প্ৰতিস্থা কৰি ১০ পুৰা মাটি নিস্কৰ কৰি দিয়ে৷ পিছে মোৱামৰা মৰাণৰ বিদ্ৰোহৰ সময়ত এই দেওশালখনৰ ভালেখিনি আচবাব নষ্ট হয় আৰু ইয়াৰ সকলোবোৰ ধন-সোণ মোৱামৰীয়াসকলে লুটি লৈ যায়৷ তাৰ পাছতো যি কিছু সম্পদ থাকি গ’ল সেইখিনি মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত ধ্বংস হ’ল৷ কিছুদিনৰ পাছতে এই দেওশালকে ধৰি এটা বৃহৎ এলেকা পুণৰ দিখৌৱে সামৰি লয়৷
পূজা-অৰ্চনা
এতিয়ালৈকে যিখিনি সম্পত্তি উদ্ধাৰ কৰা হ’ল সেইখিনিৰেই নতুনকৈ সজা মন্দিৰত ৰাইজে পূজা অৰ্চনা কৰি আছে৷ এইসমুহৰ ভিতৰত ১০ ফুটৰ এক শিলৰ গহ্বৰ য’ত দেৱীৰ পীঠ (জনস্ৰোতি মতে কঁকাল অংশ) আৰু শিৱলিঙ্গ আছে৷ ডেৰ-দুফুট উচ্চতাৰ বিষ্ণু, লক্ষী আৰু সৰস্বতীৰ তিনিটা মুৰ্তিও ইয়াত আছে৷ ইয়াৰ উপৰিও এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ হৈছে এটা তিনিফুট ওখ শিলৰ কলচী, শিলৰ খুটা আৰু ৪ খন বলি কটা দা৷ ইয়াৰোপৰি দা ধৰোৱা শিল, গণেশৰ মূৰ্তি থকা খুটা ইত্যাদিবোৰো শেহতীয়াকৈ উদ্ধাৰ হৈছে৷
ৰামখা দেৱালয়খন এতিয়াও সকলোৱে জাগ্ৰত বুলিয়েই অভিহিত কৰে আৰু অশোকাষ্টমী, দুৰ্গাষ্টমী, শিৱৰাত্ৰি ইত্যাদিসমূহত যোৱা আঢ়ৈশ বছৰৰো অধিক কাল হাজাৰ হাজাৰ ভক্তই পূজা অৰ্চনা নিয়মিতভাৱে কৰি আছে৷
প্ৰসংগ পুথি
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
প্ৰণতি নায়ক
প্ৰণতি নায়ক (Pranati Nayak) এগৰাকী ভাৰতীয় জিমনাষ্ট। ১৯৯৫ চনৰ ৬ এপ্ৰিল তাৰিখে পশ্চিমবংগৰ পিঙ্গলা নামৰ ঠাইত নায়কৰ জন্ম হয়। তেওঁ ২০১৯ এছিয়ান আৰ্টিষ্টিক জিমনাষ্টিক চেম্পিয়নশ্বিপ ভল্টত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল।   তেওঁ ন বছৰ বয়সৰ পৰাই জিমনাষ্টিকৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু স্কুলৰ প্ৰশিক্ষকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতে কলকাতালৈ স্থানান্তৰিত হয়। কলকাতাত তেওঁ মিনাৰা বেগমৰ তত্ত্বাৱধানত প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে। নায়কৰ ধাৰাবাহিক প্ৰদৰ্শনে তেওঁক ভাৰতীয় ৰেল বিভাগৰ চাকৰি লাভ কৰাত সহায় কৰিছিল।
২০২১ চনৰ এছিয়ান চেম্পিয়নশ্বিপ বাতিল হোৱাৰ পিছত নায়কে শ্ৰীলংকাৰ মিলকা গেহানিৰ সৈতে ২০২০ টকিঅ' গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত মহাদেশীয় কোটা স্থান অৰ্জন কৰে। টকিঅ'লৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰা তেওঁ আছিল ভাৰতীয় দলৰ একমাত্ৰ জিমনাষ্ট।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জিমনাষ্ট শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী
নৌটংকী
নৌটংকী (Nautanki) দক্ষিণ এছিয়াৰ, বিশেষকৈ উত্তৰ ভাৰতৰ এক জনপ্ৰিয় লোকনাট্য শৈলী। বলীউদী চলচ্চিত্ৰ আগমনৰ পূৰ্বে নৌটংকীয়ে আছিল উত্তৰ ভাৰতৰ গ্ৰাম্য আৰু নগৰীয়া জীৱনৰ সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় বিনোদন মাধ্যম। নৌটংকীৰ চহকী সংগীত আৰু হাস্যৰসপ্ৰধান, বিনোদনমূলক কাহিনীৰ সংযোজনাই গ্ৰাম্য জনজীৱনৰ কল্পনাক আলোড়িত কৰিব পৰাকৈ গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। আনকি দূৰদৰ্শন আৰু ডিভিডিৰ ব্যাপক সম্প্ৰসাৰণৰ পিছতো শ্ৰেষ্ঠ নৌটংকী দলবোৰৰ অনুষ্ঠানত দহ হাজাৰ-পোন্ধৰ হাজাৰ দৰ্শক সমবেত হোৱা দেখা যায়। উত্তৰ ভাৰতৰ গীতিধৰ্মী লোকনাট্য পৰম্পৰা-'সংগীত', 'ভগত' আৰু 'স্বাগ' পৰাই নৌটংকীৰ উদ্ভৱ হৈছে। 'সংগীত ৰাণী নৌটংকী কা' নামৰ এখন 'সংগীত' ইমানে জনপ্ৰিয় হৈছিল যে এনেধৰণৰ লোক্যনাট্য শৈলীটোক মানুহে 'নৌটংকী' বুলিবলৈ ল’লে। নৌটংকীৰ আন এটা নাম যাত্ৰা।
মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়
মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰণালয় ভাৰত চৰকাৰৰ অন্তৰ্গত এখন মন্ত্ৰণালয়। মহিলা আৰু শিশুৰ সৰ্বাংগীন উন্নয়নৰ বাবে ২০০৬ চনৰ ৩০ জানুৱাৰী তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰে এই মন্ত্ৰণালয় গঠন কৰিছিল। ভাৰতত মহিলা আৰু শিশুৰ বিকাশৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা নীতি আৰু আইন সমূহ এই মন্ত্ৰণালয়ে প্ৰস্তুত কৰে। বৰ্তমান মহিলা আৰু শিশুৰ বিকাশ মন্ত্ৰী হৈছে স্মৃতি ইৰানী। ২০১৪ চনৰ মে' মাহৰ পৰা তেওঁ এই পদত অধিষ্ঠিত হৈ আছে।
নৌটংকী
পৰিবেশন
নৌটংকী এটা জনপ্ৰিয় নাট্যশৈলী, য’ত ৰোমাণ্টিক কাহিনী, পৌৰাণিক কথা বা স্থানীয় বীৰগাথাৰ আদিৰ পৰা নৌটংকীৰ নাটকৰ কাহিনী আহৰণ কৰা হয়। ই জনজীৱনক সৰল বিনোদন দিয়া গীত, নৃত্য আৰু নাটকৰ সমাহাৰ। ইয়াত এক বৃহৎ সংখ্যক ৰাইজ জডিত হৈ থাকে। কি নাটক পৰিবেশিত হ’ব, সেয়া সাধাৰণতে ৰাইজেই নিৰ্ধাৰণ কৰে। দৰ্শকৰ দাবীত কেতিয়াবা একোটা গীত বা নাটকীয় দৃশ্যাংশৰ পুনৰাবৃত্তিও হয়।
মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়
ইতিহাস
মহিলা আৰু শিশুৰ বিকাশৰ বাবে ১৯৮৫ চনত এই বিভাগটো সৃষ্টি কৰা হৈছিল। প্ৰথমে ই মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনত আছিল। পিছলৈ ২০০৬ চনৰ ৩০ জানুৱাৰী তাৰিখে এই বিভাগে সুকীয়া মন্ত্ৰণালয়ৰ মৰ্যদা লাভ কৰে। তেতিয়াৰে পৰা এই মন্ত্ৰণালয়ে মহিলা আৰু শিশুৰ বিকাশৰ বাবে বিভিন্ন কাৰ্যপন্থা হাতত লৈ আহিছে।
নৌটংকী
পৰিবেশন
নৌটংকীৰ পৰিবেশন সাধাৰণতে গাঁৱৰ বা গাঁৱৰ ওচৰৰে এখন মুকলি ঠাইত অনুষ্ঠিত হয়, য’ত কেইশ বা কেইহাজাৰ মান দৰ্শক গোট খোৱাৰ সুবিধা থাকে। প্ৰায়ে ৰাজহুৱা পথাৰ বা স্থানীয় বিদ্যালয়ৰ খেলপথাৰতে ঠাই বাছনি কৰা হয়। নৌটংকীৰ মঞ্চখন কাঠ-বাঁহেৰে ওখকৈ সাজে আৰু এই কাঠ-বাঁহ সাধাৰণতে স্থানীয় ৰাইজেই যোগান ধৰে। আজিৰ পৰা কেই দশকমান আগলৈকে ভাৰতৰ গাঁওবোৰৰ বিদ্যুতৰ যোগান নাছিল। গতিকে তাত কেৰাচিনেৰে জ্বলোৱা পেট্ৰ’মাস্কেৰে পোহৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। পৰম্পৰাগত নৌটংকী সাধাৰণতে নিশা পলমকৈ, প্ৰায়ে দহমান বজাত আৰম্ভ হৈছিল আৰু সূৰ্যোদয় নোহোৱালৈকে চলি আছিল। তাত কোনো বিৰতিৰ ব্যৱস্থা নাছিল।
মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়
নীতিসমূহ
শিশু আৰু মহিলাৰ সৰ্বাংগীন বিকাশৰ বাবে মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰণালয়ে বিভিন্ন নীতি হাতত লয়। ই পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ সংযুক্ত শিশু বিকাশ সেৱাৰ কাৰ্যসূচী চলায়। ইয়াৰ লগত জড়িত বিষয়সমূহ হৈছে পৰিপুষ্টি, সম্পূৰ্ণ টীকাকৰণ, স্বাস্থ্য সেৱা, অংগনবাদী আৰু অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা। ইয়াৰ লগতে মন্ত্ৰণালয়ে বহুতো ক্ষেত্ৰ ভিত্তিক প্ৰকল্পৰ কামকাজ চলায়। বেছিভাগ প্ৰকল্প আৰু আঁচনি বেচৰকাৰী সংগঠনৰ সহায়ত সম্পাদন কৰা হয়। ইয়াৰ উল্লেখযোগ্য নীতি সমূহ হ'ল সংযুক্ত শিশু বিকাশ সেৱা, কিশোৰী সকলৰ বাবে পৰিপুষ্টিৰ আঁচনি কিশোৰী শক্তি যোজনা, শিশু অধিকাৰ ৰক্ষা কৰিবলৈ আয়োগ গঠন কৰা আৰু মহিলাক ঘৰুৱা হিংসাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ আইন প্ৰণয়ন।
নৌটংকী
কাহিনী
নৌটংকীৰ কাহিনী সাধাৰণে ধৰ্মমূলক পৌৰাণিক কথা বা লোককথাৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, 'সত্য হৰিশ্চন্দ্ৰ' বা 'ভক্ত মোৰাধ্বজ' নাটকৰ কাহিনী পৌৰাণিক কথাৰ পৰা লোৱাৰ বিপৰীতে 'ইন্দল হৰণ' আৰু 'পুৰণমল' নাটকৰ কাহিনী লোককথা আধাৰিত। কুৰি শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্দ্ধত ব্ৰিটিছ শাসক বা জমিদাৰসকলৰ প্ৰতি যি যি ক্ষোভ আছিল, তাৰ প্ৰতিফলন 'চুলতানা ডাকু', 'জালিৱানৱালাবাগ', 'অমৰ সিং ৰাঠোৰ' আদি নাটকৰ মাজেদি হৈছে। শেহতীয়া দশকবোৰত এজন প্ৰখ্যাত নৌটংকী গুৰু পণ্ডিত ৰামদয়াল শৰ্মা আৰু ড. দেবেন্দ্ৰ শৰ্মাই বহু কেইখন নতুন নৌটংকী লিখি উলিয়াইছে। এই নতুন নাটকবোৰত স্বাস্থ্য, এইড্‌ছ, মহিলা সবলীকৰণ, যৌতুক, প্ৰব্ৰজন, পৰিয়াল পৰিকল্পনা আদি বিষয়ক সমসাময়িক সামাজিক বাৰ্তা দিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলাইছে। নাটকবোৰো চমু কৰি দুঘণ্টামানৰ ভিতৰত সামৰা হৈছে। কেইখনমান জনপ্ৰিয় নৌটংকী হ’ল- 'পাক-মোহব্বত', 'চুলতানা ডাকু', 'ইন্দল হৰণ', 'অমৰ সিং ৰাঠোৰ', 'ভক্ত পুৰণমল', 'হৰিশ্চন্দ্ৰ তাৰমতী'। কেইখনমান সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী পণ্ডিত ৰামদয়াল শৰ্মা ৰচিত সমসাময়িক জনপ্ৰিয় নাটক- 'মিচন সুহানী', 'সুবহ কা ভুলা', 'বেহকানী ঔৰ মুস্কানী' আৰু 'বেটী কা ব্যাহ'।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পৰিবেশ্য কলা শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাট্যকলা
মহিলা আৰু শিশু বিকাশ মন্ত্ৰালয়
নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ
১৯৯১ চনত পোন প্ৰথম বাৰৰ বাবে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। সেই বছৰৰ আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস উপলক্ষে ৮ মাৰ্চ তাৰিখে নতুন দিল্লীত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে এই বঁটাৰ শুভাৰম্ভভণি কৰে। তেতিয়াৰে পৰা প্ৰতি বছৰে ৮ মাৰ্চ তাৰিখে এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। পূৰ্বতে এই বঁটাৰ নাম স্ত্ৰী শক্তি পুৰস্কাৰ আছিল। পিছলৈ ইয়াৰ নাম নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ কৰা হল। এই বঁটাৰ লগতে পূৰ্বতে ১ লাখ টকা আৰু এখনি প্ৰশস্তি পত্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। বৰ্তমান ইয়াৰ অৰ্থমুল্য ৩ লাখ টকা কৰা হল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰণালয়
ছায়ানী গুপ্তা
ছায়ানী গুপ্তা (Sayani Gupta, জন্ম-৯ অক্টোবৰ, ১৯৮৫) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী৷ তেখেতে সাধাৰণতে হিন্দী ছবিত অভিনয় কৰে৷ ছায়ানীয়ে ভাৰতীয় ছবি আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছে৷ ২০১২ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছেকেণ্ড মেৰিজ ডট কম নামৰ ছবিখনৰ জৰিয়তে ছায়ানীয়ে ছবিজগতত পদাৰ্পণ কৰে৷ ইয়াৰ পিছত তেখেতে ফেন (২০১৬), জলি এল এল বি ২ (২০১৭) আৰু আৰ্টিকল ১৫ (২০১৯)ৰ দৰে ছবিত অভিনয় কৰিছে৷  মাৰ্গাৰিটা উইথ এ ষ্ট্ৰ নামৰ ছবিখনত ছায়ানীয়ে কাল্কী কেকলাঁৰ বিপৰীতে এগৰাকী অন্ধ পাকিস্তানী-বাংলাদেশী লেছবিয়ান সমাজকৰ্মী হিচাপে অভিনয় কৰে৷ হিন্দী ছবি আৰ্টিকল ১৫ত প্ৰদৰ্শন কৰা অভিনয়ৰ বাবে ২০২০ চনত ছায়ানীয়ে লায়নছ্ গল্ডৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮৫ চনৰ ৯ অক্টোবৰত পশ্চিমবংগৰ কলিকতাত ছায়ানী গুপ্তাৰ জন্ম হৈছিল৷ ভাৰতীয় ছবি আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা ছায়ানীয়ে স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷
ছায়ানীৰ পিতৃ হৈছে কমল গুপ্তা আৰু মাতৃ হৈছে মৈত্ৰেয়ী৷ পিতৃ এগৰাকী প্ৰতিভাৱান সংগীতশিল্পী আছিল আৰু তেখেতে একাধিক বাদ্য পৰিৱেশন কৰিব জানিছিল৷ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ লগত কৰ্মৰত হৈ থকাৰ লগতে তেখেত এগৰাকী গায়ক, গীতিকাৰ আৰু সুৰকাৰ হিচাপেও জনাজাত হৈছিল৷ ভাৰতত এফএমৰেডিঅ'ক প্ৰতিষ্ঠা কৰোঁতে যিসকল ব্যক্তিয়ে আগভাগ লৈছিল, তাৰ ভিতৰত কমল গুপ্তাও অন্যতম৷ তেনে এটা সাংগীতিক পৰিৱেশত প্ৰতিপালিত হোৱা ছায়ানীয়ে থাংকামণি কুট্টীকে প্ৰমুখ্য কৰি একাধিক গুৰুৰ পৰা সোতৰ বছৰকাল ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল৷ ইয়াৰ উপৰি ছায়ানী নন্দীকাৰ নামৰ থিয়েটাৰ গোটটোৰো সদস্যা আছিল আৰু থিয়েটাৰৰ লগত জড়িত থাকি বহুতো প্ৰকল্পৰ সান্নিধ্যলৈ আহিছিল৷
কৰ্মজীৱন
২০১৯ চনত ছায়ানীয়ে জি ফাইভ অটিটি প্লেটফৰ্মযোগে মুক্তিলাভ কৰা অপৰাধমূলক ক্ৰাইম থ্ৰিলাৰ পোছম পাত অভিনয় কৰে৷ কিছুমান বাস্তৱ ঘটনাৰ ওপৰত আধাৰিত নবৈমিনিটীয়া এই ছবিখনত ৰাগিনী খান্না, মাহী গীল আদিয়েও অভিনয় কৰিছিল৷ ছবিখনে দৰ্শক-সমালোচকৰ পৰা মোটামুটি যোগাত্মক সঁহাৰি লাভ কৰে৷
ছবিৰ উপৰি ছায়ানীয়ে কেইবাখনো ৱেব ছিৰিজতো অভিনয় কৰিছে৷ ২০১৯ চনত এমাজন প্ৰাইমত মুক্তি লাভ কৰা ফ'ৰ ম'ৰ শ্বটছ্ প্লিজ নামৰ ৱেব ছিৰিজটোত ছায়ানীয়ে দামিনী ৰয় নামৰ এগৰাকী অনুসন্ধানকাৰী সাংবাদিকৰ ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰে৷ ছিৰিজটোৰ দ্বিতীয়টো ছিজন ২০২০ চত মুক্তি হয়৷ ছিৰিজটোৰ পৰিচালক হৈছে নুপূৰ আস্থানা আৰু অনু মেনন৷ ছিৰিজটোৰ দুয়োটা ছিজনতেই ছায়ানীৰ লগত কীৰ্তি কূলহাৰি, মানৱী গগৰু, বানী জেয়ে অভিনয় কৰে৷
ভাৰতীয় ধৰ্মসমূহ
alt=தர்ம மதங்கள்|right|thumb|215x215px|ভাৰতীয় ধৰ্মসমূহ thumb|213x213px|সকলো ভাৰতীয় ধৰ্মৰ বাবে স্বস্তিকা প্ৰতীক সচৰাচৰ thumb|206x206px|দীপম সকলো ধৰ্মধৰ্মত গুৰুত্বপূৰ্ণ। ই গুণ আৰু বিশুদ্ধতাক বুজায়, আৰু সেইবোৰ পোহৰ কৰাৰ অৰ্থ হৈছে অন্ধকাৰ আঁতৰ কৰা আৰু পোহৰলৈ যোৱা। ভাৰতীয় ধৰ্ম, দক্ষিণ এছিয়াৰ ধৰ্ম বা ধৰ্ম ধৰ্ম হৈছে ধৰ্মৰ ওপৰত আধাৰিত ধৰ্ম, যি ভাৰতীয় উপমহাদেশত উদ্ভৱ হৈছে আৰু বিশ্বৰ বহুতো ধৰ্মৰ জন্মস্থান। ইয়াত হিন্দু ধৰ্ম, বুদ্ধধৰ্ম, জৈন ধৰ্ম, শিখ ধৰ্ম আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ জনজাতীয় ধৰ্মৰ সকলো সম্প্ৰদায় অন্তৰ্ভুক্ত আছে। শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:দক্ষিণ এছিয়াৰ সংস্কৃতি
সফলতাৰ সোপান
সফলতাৰ সোপান(Sapholotar Sopan) হৈছে অসমীয়া শিক্ষাবিদ, লেখক, কেৰিয়াৰ পৰামৰ্শদাতা প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱাৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। ২০১৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত সঞ্জীৱন প্ৰকাশনৰ পৰা প্ৰকাশ হোৱা গ্ৰন্থখনৰ মুঠ পৃষ্ঠা ১৫৬ আৰু মূল্য ১৫০ টকা।এইয়া কিতাপখনৰ দ্বিতীয় প্ৰকাশ। প্ৰথম প্ৰকাশ ২০১১ চনতে হৈছিল। লেখকে কিতাপখন নিজ পিতৃ-মাতৃলৈ উছৰ্গা কৰি এনেদৰে লিখিছে, "সফলতা সংজ্ঞাৰে বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰা এক আপেক্ষিক অৱস্থা মাথোন। তথাপি মোৰ দৃষ্টিত জীৱনত সফলতা লাভ কৰি সুখেৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰা মোৰ মা লিলি বৰঠাকুৰ আৰু পিতা পৰেশ চন্দ্ৰ বৰঠাকুৰলৈ আগবঢ়ালো এই পুথি..."।
বিৱৰণ
কিতাপখনৰ আৰম্ভণিত লেখকৰ একলম হিচাপে লিখা টোকাটো তোমালৈ বুলি নামকৰণ কৰি লেখকে সফলতাৰ চমু বাট নথকাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে। ডেল কাৰ্নেগীৰ এটা উক্তিৰে তেওঁ কলমটো আৰম্ভ কৰিছে। তাৰ মাজতে তেওঁ কিতাপখনৰ উদ্দেশ্য এনেদৰে আগবঢ়াইছে, "বিগত ডেৰ দশকতকৈও অধিক কাল বিভিন্ন স্তৰৰ, বিভিন্ন মেধাৰ, বিভিন্ন পৰ্যায়ৰ অসংখ্য ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সান্নিধ্যলৈ আহি আৰু তেওঁলোকৰ লগত ভাৱ বিনিময় কৰি দৃঢ়ভাৱে এটা কথাত পতিয়ন গৈছো যে, আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ প্ৰত্যেকৰে কোনোবা নহয় কোনোবা এটা দিশত সফল হোৱাৰ পূৰ্ণ সম্ভাৱনা আছে। লাগে মাথোঁ সঠিক আৰু সময়োচিত পথ নিৰ্দেশনা। সফলতা কেৱল বিদ্যায়তনিক বা পৰীক্ষাৰ নম্বৰেৰে মূল্যায়ন কৰা উচিত নহয়। শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পোৱা ছাত্ৰ/ছাত্ৰী এগৰাকী পাছত গৈ যদি কোনো দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত বিষয়া হয়গৈ তেওঁক জানো সফল বুলি ক'ব পাৰি? সেয়েহে আমি ভাবো সফলতাৰ চিৰায়িত ধাৰণা সলাবৰ হ'ল। সফলতা বিভিন্ন দিশত হ'ব পাৰে, ই আহেও বিভিন্ন বাটেৰে। কেনেকৈনো এই সফলতাই তোমাক লগ দিবহি তাৰে কিছু দিহা এই সফলতাৰ সোপান। " গ্ৰন্থখনৰ প্ৰতিটো পৃষ্ঠাতে জীৱনত সফল হ'বলৈ যি যি কথা জনাৰ প্ৰয়োজন সেই সকলোবোৰৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে‌।
কিতাপখনত মুঠ ৬৩ টা প্ৰবন্ধ আছে। সেইসমূহ হ'ল-
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ কেৰিয়াৰ পৰামৰ্শদাতা, লেখিকা, তথা সঞ্জীৱন প্ৰকাশনৰ স্বত্বাধিকাৰ। অসমৰ বিশিষ্ট লেখক, সাংবাদিক শান্তনু কৌশিক বৰুৱা হৈছে তেখেতৰ স্বামী। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ শৈক্ষিক, ব্যক্তিগত আৰু কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় পৰামৰ্শদানৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰায় ২৮ বছৰ ধৰি জড়িত হৈ থকা প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা পূৰ্ণাংগ কেৰিয়াৰ বিষয়ক একমাত্ৰ অসমীয়া আলোচনী 'মাহেকীয়া কেৰিয়াৰ গাইড'ৰ সম্পাদিক-প্ৰকাশক। ২০০৪ চনৰ পৰা এই আলোচনীখন প্ৰকাশ হৈ আহিছে। ২০১৬ চনত প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱাই 'সঞ্জীৱন প্ৰকাশন' নামেৰে এটা প্ৰকাশন গোষ্ঠী আৰম্ভ কৰে। মূলতঃ নতুন লেখকৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ উদ্দেশ্যেৰে এইটো প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা অসমৰ বিভিন্ন আগশাৰীৰ বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয় তথা নানা শৈক্ষিক অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানলৈ কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় আলোচনা-কৰ্মশালাৰ সমল ব্যক্তিৰূপে আমন্ত্ৰিত হৈছে। বিভিন্ন কাকত-আলোচনীৰ তেওঁ নিয়মীয়া লেখক। নানা কাকত-আলোচনীত এহেজাৰৰো অধিক প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পাইছে। কেৰিয়াৰ গাইড তেওঁৰ প্ৰথমখন কিতাপ। কেৰিয়াৰ সন্ধানী তৰুণ প্ৰজন্মক কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় পৰামৰ্শদানৰ বাবে প্ৰকাশিত এই গ্ৰন্থখন অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ গ্ৰন্থ।
লগতে চাওক
অংক নহয় আতংক (গ্ৰন্থ)
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
সৎনামী
সৎনাম ধৰ্মৰ অনুগামী সকলক সৎনামী বুলি কোৱা হয়। বুৰঞ্জীবিদ শংকৰলাল টণ্ডনৰ মতে সৎৰ অৰ্থ-আত্মা (চেতনা), এই নামৰ অৰ্থ চেতনাৰ গুণ, ঈ-ৰ অৰ্থ শৰীৰ বা সৎ নামক ধাৰণ কৰা আধাৰ। তাৎপৰ্য এইয়ে যে সেই মনুষ‍্য,যি নিজৰ কৰ্ম বা স্বভাৱত চেতনাৰ গুণক হৃদয়ত সমাৱেশ বা প্ৰৱেশ কৰা সকলক সৎনামী বুলি কোৱা হয়| গুৰু ঘাসীদাস বাবাই সৎনাম ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। ১৭৫৬ চনৰ ১৮ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ছত্তীছগঢ়ৰ গিৰৌদপুৰীত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল। তেখেতৰ আগতে ১৫৪৩ খ্ৰীষ্টাব্দত বীৰভানে সৎনামী জাতিক নেতৃত্ব দিছিল। ১৬৭২ চনত সৎনামী সকলে পঞ্জাবৰ নাৰনলত মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ লগত যুদ্ধ কৰিছিল।
ভাৰতৰ ছত্তীছগঢ়, পঞ্জাব, হাৰিয়ানা, দিল্লী, উৰিষ‍্যা, অসম আদি ৰাজ‍্যত সৎনামী লোক বসবাস কৰি আছে। সৎনামীসকল হৈছে অসমৰ এটা উল্লেখযোগ‍্য জাতি। তেওঁলোক প্ৰধানকৈ কৃষিজীৱী। কিছু সংখ‍্যক লোকে ব‍্যৱসায়-বাণিজ্য, চাকৰি আদিত নিয়োজিত হৈ আছে। তেওঁলোকে এজনে আনজনক দেখাৰ লগে লগে জয় সৎনাম, সৎনাম, চাহেব সৎনাম বুলি অভিবাদন জনায়। সৎনামী সকল সৎ, অহিংসা নীতিৰ অধিকাৰী। সৎনাম ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলক সৎনামী বুলি কোৱা হয়।
ইতিহাস
গুৰু ঘাসীদাস বাবাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ গুৰু বালকদাসক ব্ৰিটিছ চৰকাৰে তেওঁৰ একতা আৰু সমৰসতাৰ আন্দোলনত প্ৰভাৱিত হৈ ১৮২৮ চনত ৰজা উপাধি প্ৰদান কৰিছিল আৰু এটা হাতী উপহাৰ স্বৰূপে দিয়াৰ লগতে অংগৰক্ষক ৰখাৰ অনুমতিও দিছিল। তদুপৰি মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ লগত সৎনামী সকলৰ ১৬৭২ চনত পঞ্জাবৰ নাৰনলত হোৱা যুদ্ধ‌ও উল্লেখনীয়। যাক সৎনামী বিদ্ৰোহ হিচাপে জনা যায়। নাৰনলৰ এক শস্য ভঁৰাল পহৰাত মোগল পদাতিক সৈন্যই এজন সৎনামী কৃষকক মূৰত আঘাত কৰাৰ ঘটনাক তৎকালীন কাৰণৰূপে লৈ সৎনামী বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হৈছিল। ঔৰংজেৱে এক শক্তিশালী গোলন্দাজ বাহিনী সহ ১০,০০০ সৈন‍্যৰ এক শক্তিশালী সৈন‍্যদল প্ৰেৰণ কৰি অনভিজ্ঞ যোদ্ধা সৎনামীসকলক পৰাস্ত কৰিছিল আৰু হত্যাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে সৎনামীসকল ঔৰংজেৱৰ লগত হোৱা যুদ্ধত তিনিবাৰ বিজয়ী হৈছিল। কিন্তু চতুৰ্থবাৰৰ বাবে হোৱা এই যুদ্ধত নিপুণ নোহোৱা হেতুকে ২০০০ সৎনামী বিদ্ৰোহী নিহত হৈছিল। অন্তত সৎনামীসকল প্ৰাণ ৰক্ষাৰ কাৰণে পঞ্জাবৰ ঢুকি নোপোৱা ভিতৰুৱা অঞ্চলৰ লগতে ছত্তীছগঢ়, উৰিষ্যা, উত্তৰপ্ৰদেশ আৰু অসমলৈ পলায়ন কৰিছিল। অসমত ১৯১৩ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা মিনীমাতাৰ অৱদানো লেখত ল'বলগীয়া। তেখেত অসমৰ পৰা গুৰু আগমদাসৰ লগত বিবাহ সূত্ৰে ছত্তীছগঢ়লৈ যায় আৰু গুৰুমাতাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈ গিৰৌদপুৰৰ ৰাজপাট শোভাবৰ্ধন কৰিছিল। তেওঁ ছত্তীছগঢ়ৰ পৰা একেৰাহে ১৯৫২-১৯৭২ চনলৈকে লোকসভাৰ সাংসদ নিৰ্বাচিত হৈছিল। বৰ্তমান ছত্তীছগঢ় চৰকাৰে তেখেতৰ স্মৃতিত অসমত মিনীমাতা ভৱন নিৰ্মাণৰ কাৰণে পুঁজি আৱণ্টন কৰিছে। গিৰৌদপুৰীত বিশ্বৰ ভিতৰত ওখ ২৪৩ ফুট উচ্চতাৰে নিৰ্মাণ হোৱা জৈতখাম (জয় স্তম্ভ) সৎনামী সকলৰ বাবে অতিকৈ গৌৰৱৰ বিষয়। ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত কলিয়াবৰৰ স্বৰ্গীয় গুহা মহন্ত(সৎনামী) আৰু স্বৰ্গীয় সুধাৰাম সৎনামীৰ লগতে অসমৰ কেইবাগৰাকী ব‍্যক্তিৰ অৱদানো উল্লেখনীয়| অসমত হোৱা ১৯৪২ ৰ আন্দোলনৰ সৎনামী সমাজৰ মুক্তিযোদ্ধা শ্ৰদ্ধাৰ চৰন বনজাৰে আৰু বগাই বনজাৰেৰ নাম লেখত ল'বলগীয়া।
অসম আগমন
যেতিয়া আৰ্যসকল সিন্ধু নদীৰ পাৰত অনাৰ্যৰ লগত যুদ্ধ কৰিছিল তেতিয়াই উত্তৰ ভাগে আৰু ভূমধ্য সাগৰ পাৰ হৈ অসমত সৎনামী সকল প্ৰৱেশ কৰিছিল বুলি জনা যায়। বুৰঞ্জীবিদ সত‍্যেন বৰকটকীৰ মতে - "খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দুহেজাৰ চনৰ সময়ৰ পৰা চীন দেশৰ হোৱাংহো আৰু ইয়াং চিকিয়াং নদীৰ পাৰৰ পৰা অসমৰ মাজেদি ভাৰতলৈ এক জনপ্ৰৱাহ চলি আছিল। এই মংগোল লোকসকল আৰু ব্ৰহ্মদেশৰ উত্তৰ অঞ্চলৰ পৰা দেশান্তৰিত হৈ অহা লোকসকলে অসমৰ মুঠ অধিবাসীসকলৰ এটা প্ৰধান অংশ অধিকাৰ কৰি আছে। অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোকসকল ভাৰতৰ দক্ষিণ - পশ্চিম অঞ্চলৰ সাগৰ পথেদি অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল। অসমৰ কেতবোৰ জাতি - জনজাতি যেনে - কেওঁট, সৎনামী, চাওঁতাল, কুকি, মণিপুৰী, কছাৰী, মেঘালয়ৰ খাচী, জয়ন্তীয়া আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৱাংচু নামেৰে এটা জনজাতিৰ মাজত অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লোকসকলৰ কিছু মিল দেখা যায়। পণ্ডিতসকলৰ মতে, অষ্ট্ৰিকসকল হয়তো অসমৰ মাজেদি আহি উত্তৰ বংগ বা নেপাল আদি ঠাইলৈ গৈছিল নাইবা তেওঁলোকৰ ভালেমান লোক ইয়াতে ৰৈ গৈছিল আৰু পাছত মংগোলীয় সকল আহি অসম সোমোৱাত তেওঁলোকৰ সৈতে এই লোকসকল মিলি গৈছিল আৰু এতিয়া তেওঁলোকৰ মংগোলীয় লক্ষণেই বেছি। অষ্ট্ৰিকসকলেই অসমলৈ অহা প্ৰথম লোক বুলি ভাবিবৰ থল আছে আৰু সেয়েহে তেওঁলোক অসমৰ মূল অধিবাসী। " ইয়াৰপৰা জানিব পাৰি যে সৎনামীসকল তেতিয়াই অসমলৈ আহিছিল আৰু অষ্ট্ৰিক প্ৰজাতিৰ লগত তেওঁলোকৰ মিল আছে। তেওঁলোক অসমৰ মূল অধিবাসী। আনহাতে ১৬৭২ - ১৯০০ চনৰ ভিতৰত পৰ্যায়ক্ৰমে এই লোকসকলৰ আগমন ঘটিছিল বুলি জানিব পাৰি। কিছু লোক মোগলৰ লগত আৰু কিছু লোক ইংৰাজৰ লগত আহে। ইয়াৰোপৰি 'সতনাম সাৰ' গ্ৰন্থত উল্লেখ থকা মতে মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ লগত হোৱা যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ সৎনামীসকল পলায়ন কৰি বিভিন্ন ৰাজ‍্যলৈ গৈছিল আৰু ইয়াৰে কিছু লোক অসমলৈ আহে। অসমৰ চাহ বাগানত কাম কৰাৰ উদ্দেশ্যে আৰকাটিয়া আৰু গিৰমিটীয়া প্ৰথাৰে মধ‍্যপ্ৰদেশ,বিহাৰ, উৰিষ‍্যা, উত্তৰপ্ৰদেশ আদি ঠাইৰ পৰা বহুতো লোক বনুৱা হিচাপে আহে। তেওঁলোকৰ লগত সৎনামী সকলেও অসমলৈ আহিছিল আৰু পিছলৈ বাগানৰ কাম এৰি গাওঁ পাতি নিগাজিকৈ বসবাস কৰিবলৈ লয়। সৎনামীসকল অসমলৈ অহাৰ সন্দৰ্ভত এনে বিভিন্ন মতবাদ আছে। বৰ্তমান অসমৰ শিৱসাগৰ, চৰাইদেউ, ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া, যোৰহাট,গোলাঘাট, শোণিতপুৰ, বিশ্বনাথ, ওদালগুৰি, নগাঁও, কাৰ্বি আংলং, হোজাই, কাছাৰ, কৰিমগঞ্জ, হাইলাকান্দি, বাক্সা আদি বিভিন্ন জিলাত লাখৰো অধিক সৎনামী লোক বসবাস কৰি আছে।
ধৰ্ম
thumb|সৎনাম ধৰ্মৰ প্ৰতীক জৈতখাম (জয়স্তম্ভ)ৰ ফটো
সৎনামীসকলে সৎনাম ধৰ্ম পালন কৰে। পৃথিৱীৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ দৰেই সৎনামী সকলৰো স্বকীয় বৈশিষ্ট্য, ভাষা, কৃষ্টি, সংস্কৃতি, নৃত্য, গীত, সামাজিক ৰীতি-নীতি,পিন্ধন-উৰণ,আ-অলংকাৰ আদি আছে। তেওঁলোকে একেশ্বৰবাদত বিশ্বাস কৰে আৰু সত‍্যক মানি চলে। সৎনাম ধৰ্মত কোনো মূৰ্তি পূজা নাই। তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ প্ৰতীক হৈছে জৈতখাম (জয় স্তম্ভ)। জৈতখামত বগা ৰঙৰ পতাকা থাকে। ২১ হাত দীঘল আৰু ৩টা হুকযুক্ত এই জৈতখামত ৫ হাত দীঘল বাঁহ বা ৰোল মাৰিত পতাকাখন লগোৱা থাকে।
সাজপাৰ
সৎনামীসকলে বগা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে। পুৰুষসকলে মূৰত পাগুৰি মাৰে। মহিলা সকলে জাতীয় আ-অলংকাৰ যেনে- বালা, বহুটা, নাঙমৰি, চিকি, সূতা, পায়েল আদি পৰিধান কৰে।
ভাষা
সৎনামীসকলে মূলতঃ ছত্তীছগঢ়ী ভাষা (প্ৰাচীন হিন্দী) কয়। ৰাজ‍্যভেদে জন্মগত প্ৰভাৱত পৰি স্থানীয় ভাষাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাও দেখা যায়।
সংস্কৃতি
সৎনামীসকলে পন্থী, কৰমা, চোৱা, দদৰীয়া আদি গীত আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। যিকোনো সামাজিক কাম কৰাৰ আগতে পন্থী গীত ও আৰতি-মংগল কৰে। প্ৰতি বছৰে গুৰুজনাৰ পৱিত্ৰ জন্মদিন ১৮ ডিচেম্বৰ তাৰিখটো সৎনামী সকলে গুৰু জয়ন্তী উৎসৱ হিচাপে পালন কৰে। আৰ্য সনাতন ধৰ্মৰ প্ৰভাৱত পৰি তেওঁলোকে দিপাৱলীৰ পিছদিনা গোবৰধন পূজা পাতে আৰু ফাকুৱা উৎসৱ পালন কৰে।
বাহ‍্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
১৪ আগষ্ট
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আগষ্ট শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
১৭ জানুৱাৰী
১৭ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ১৭ তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৪৮টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৪৯টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জানুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
১৫ আগষ্ট
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আগষ্ট শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
বেঙেনাআটী সত্ৰ
বেঙেনাআটী সত্ৰ নদীদ্বীপ মাজুলীৰ মধ্য়ভাগত অৱস্থিত এখন ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ সত্ৰ। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ নিচেই কাষতে অৱস্থিত এই বেঙেনাআটী সত্ৰখনৰ ঐতিহাসিকভাৱে যথেষ্ট গুৰুত্ব আছে। পুৰুষ সংহতিৰ অন্তৰ্গত এই সত্ৰখনি ১৬৫৩ খ্ৰীঃত মুৰাৰীদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। অসমৰ বিভিন্ন ঠাই যেনে গোলাঘাট, যোৰহাট, শিৱসাগৰ আদি ঠাইত বেঙেনাআটীৰ সত্ৰৰ শিষ্যই ভৰি থকা পৰিলক্ষিত হয়।
ইতিহাস
১৫শ-১৬শ শতিকাত নদীদ্বীপ মাজুলীত হাবি-বননিৰ সংখ্য়া ধেৰ আছিল। সেই সময়ত চলি থকা বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ সমান্তৰালভাৱে মাজুলীতো বৈষ্ণৱ পণ্ডিতসকলে সত্ৰ-নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। নদীৰ মাজত থকাৰ বাবে মাজুলী আছিল ধৰ্ম-সাহিত্য় চৰ্চাৰ বাবে অতি উপযুক্ত ঠাই। বেঙেনাআটী সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মুৰাৰীদেৱ আছিল শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ বৈমাতৃৰ আজুপৰিণাতিৰ এটি পৰিয়ালৰ বংশধৰ। পুৰুষোত্তম ঠাকুৰৰ আজ্ঞাপৰ মধুকল্য় গোত্ৰীয় মুৰাৰীদেৱ বৰবাৰজনীয়া গোটৰ অন্য়তম ধৰ্মাচাৰ্য। বানপানী আৰু গৰাখহনীয়াৰ বাবে সত্ৰখনি প্ৰতিষ্ঠা কালৰে পৰা কেইবাবাৰো স্থানান্তৰ কৰা হৈছে। বৰ্তমান সত্ৰখনি থকা স্থানো খহনীয়াৰ কবলত পৰি বিপদাপন্ন হৈ আছে।
সদস্য আৰু সত্ৰাধিকাৰ
বেঙেনাআটী সত্ৰখন এখন গৃহস্থী পৰম্পৰাৰ সত্ৰ। বৰ্তমান প্ৰায় ১১০টা পৰিয়াল আৰু প্ৰায় ৭৫০ জনসংখ্যাৰে এই সত্ৰখন পৰিচালিত হৈ আছে। প্ৰতিষ্ঠাকালৰে পৰা বৰ্তমানলৈকে ১৫জন ব্যক্তিয়ে সত্ৰাধিকাৰৰ ধৰ্মগাদী ৰক্ষা কৰি আহিছে। বৰ্তমান বেঙেনাআটী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰী শ্ৰী ভৱানন্দ দেৱগোস্বামী। এই সত্ৰত বংশানুক্ৰম আৰু জেষ্ঠ্যানুসৰি সত্ৰাধিকাৰৰ পদবী গ্ৰহণ কৰা হয়। বৰ্তমান সমগ্ৰ অসমত বেঙেনাআটী সত্ৰৰ প্ৰায় চাৰি লাখ শিষ্য আছে বুলি জানিব পৰা গৈছে।
সত্ৰৰ মূল উৎসৱ-পাৰ্বণ
বেঙেনাআটী সত্ৰৰ মূল উৎসৱ-পাৰ্বণসমূহৰ ভিতৰত বাৰ্ষিক সেৱা, তিনিটা বিহু, জন্মাষ্টমী, শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ তিৰোভাৱ তিথি, ৰাস, ফল্গুৎসৱ, নন্দোৎসৱ, ভাদমাহৰ অখণ্ড পালনাম আদি অন্য়তম। বেঙেনাআটী সত্ৰত ফল্গুৎসৱ চাৰিদিনীয়াকৈ আয়োজন কৰা হয়। এই চাৰিদিনক ক্ৰমে অধিবাস বা মেষদাহ, মহাপূজা, বিসৰ্জন আু ফুৰণী হিচাপে পালন কৰা হয়। পুৰুষ সংহতিৰ অন্তৰ্গত এই সত্ৰখনিত প্ৰতিষ্ঠাকালৰে পৰা বিগ্ৰহ আৰু শালগ্ৰাম পূজাৰ পৰম্পৰা আছে। এনে বিগ্ৰহসমূহ হল- বৈকুণ্ঠনাথ(পিতলৰ চতুৰ্ভুজ মূৰ্তি-সত্ৰাধিকাৰৰ ব্য়ক্তিগত পূজাৰ বাবে), বাসুদেৱ(শংকৰদেৱৰ কুণ্ডিলৰ পৰা আনি চমৰিয়াত স্থাপিত, পিছত বেঙেনাআটীলৈ স্থানান্তৰ), প্ৰস্তৰৰ চতুৰ্ভুজ গোবিন্দ( শিলৰ ফাগুৱাৰ বাবে লক্ষ্মীসিংহই দিয়া)। তদুপৰি এই সত্ৰখনিত আন কেইবাভাগো বিগ্ৰহ আছে। সেই বিগ্ৰহৰ পূজাও নিয়মিতভাৱে অনুষ্ঠিত কৰি থকা হয়। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ, শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ বিৰচিত অংকীয়া নাটসমূহৰ উপৰিও এই সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ পূৰ্ণানন্দ দেৱৰ ১৩খন নাট, ৰমাকান্ত দেৱৰ ১১খন নাট আৰু লক্ষ্মীকান্ত দেৱৰ ৪খন নাট সত্ৰীয়া উৎসৱ-পাৰ্বণৰ লগত সংগতি ৰাখি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
আহোম ৰজাৰ অৱদান
বেঙেনাআটী সত্ৰই আহোম ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল। তাৰ ফলস্বৰূপে সত্ৰই বহুতো মাটি-বাৰী, সা-সম্পত্তি লাভ কৰিছিল। ৰজাঘৰত এই সত্ৰৰ গুৰুত্ব চাৰিসত্ৰৰ পিছতে নিৰ্ণিত আছিল। আনহাতে চন্দ্ৰকান্ত সিংহই বেঙেনাআটী সত্ৰৰ ভকত জীয়ৰী এগৰাকীক বিয়া কৰাই সত্ৰখনিৰ অৱস্থা টনকিয়াল কৰে।
সত্ৰৰ ঐতিহাসিক সম্পদ
বেঙেনাআটী সত্ৰৰ ঐতিহাসিক সম্পদসমূহ বৰ্তমান সত্ৰাধিকাৰৰ গৃহৰ কাষতে অস্থায়ীভাৱে সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হৈছে। সত্ৰৰ সংৰক্ষিত সম্পদ-সামগ্ৰীসমূহ তলত তথ্য় সাপেক্ষে উল্লেখ কৰা হল-
তথ্য সংগ্ৰহ
১.সত্ৰীয়া উৎসৱ আৰু ইয়াৰ তাৎপৰ্য বিচাৰ- ড° পীতাম্বৰ দেৱগোস্বামী
২.সত্ৰান্বয়- ৰূপম শইকীয়া
৩.মাজুলীৰ মুখ্য সত্ৰসমূহৰ ইতিবৃত্ত-কেশৱ কাকতি, অনন্ত কলিতা
বীণা ৰায়
বীণা ৰায় (Bina Rai বা Beena Roy, ১৩ জুলাই ১৯৩১ – ৬ ডিচেম্বৰ ২০০৯) এগৰাকী, বিশেষকৈ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ ক’লা-বগা যুগৰ অভিনেত্ৰী। তেওঁক আনাৰকলী (১৯৫৩), ঘুঙ্ঘট (১৯৬০), তাজমহল (১৯৬০) আদি ক্লাচিক ছবিত কৰা অভিনয়ৰ বাবে বহুল ভাবে জনা যায়। ঘুঙ্ঘট ছবিয়ে তেওঁলৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা কঢ়িয়াই আনিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
বীণা ৰায়ৰ জন্মৰ নাম কৃষ্ণা চাৰিন। ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পঞ্জাব প্ৰদেশৰ লাহোৰত ১৯৩১ চনৰ ১৩ জুলাইত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। সাম্প্ৰদায়িক উন্মাদনাৰ ফলত তেওঁলোকৰ পৰিয়াল উত্তৰ প্ৰদেশলৈ গুছি আহিছিল। স্কুলীয়া পঢ়া-শুনা তেওঁ লাহোৰতে কৰিছিল আৰু কলেজীয়া শিক্ষা লক্ষ্ণৌত গ্ৰহণ কৰিছিল। অভিনয়ৰ জগতখনত পদাৰ্পন নকৰালৈকে বীণা কানপুৰত বাস কৰিছিল। মাক-দেউতাকক সৈমান কৰিবলৈ চিনেমাত যাব নিদিলে অনশন কৰিব বুলি ভয় দেখুৱাইছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৫০ চনত লক্ষ্ণৌৰ ইচাবেলা কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে বীণা ৰায়ে এটা প্ৰতিভা সন্ধানী বিজ্ঞাপন দেখা পায়। তেওঁ তাত আবেদন কৰাত উদ্যোক্তসকলৰ পৰা এটা কল পায়। যদিও তেওঁ কলেজত নাটক আদিৰ সৈতে জড়িত আছিল, তথাপি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ কথা ভবা নাছিল। তথাপি তেওঁ প্ৰতিযোগিতাত অংশ লবলৈ বোম্বেলৈ গৈছিল আৰু ২৫,০০০ টকা পুৰস্কাৰ পাইছিল। লগতে কিশোৰ চাহুৰ ‘কালিঘটা’ (১৯৫১) ছবিত এটা মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিবলৈ সুবিধা পাইছিল। এনেকৈ তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ জগতত অভিষেক হয়।
প্ৰেমনাথ-বীণা দুয়ো একেলগে কিছুসংখ্যক ছবিত অভিনয় কৰিছিল। দুয়ো একেলগে অভিনয় কৰা প্ৰথমখন ছবি ঔৰত (১৯৫৩)। এই ছবিখন কৰি থাকোঁতে দুয়োৰ প্ৰেম হয় আৰু বিয়া পাতে। প্ৰেমনাথৰ ভনীয়েক কৃষ্ণাক ৰাজ কাপুৰে বিয়া কৰাইছিল। বিয়াৰ পিছত দুয়ো একেলগে পি.এন. ফিল্মচ নামেৰে প্ৰডাকচন ইউনিট এটা খোলে, য’ৰপৰা প্ৰথম ছবি নিৰ্মাণ হয় শগুফা (১৯৫৩)। তেওঁলোকে এই ছবিখনৰ বহু প্ৰত্যাশা কৰিছিল যদিও দৰ্শকে নাকচ কৰি দিয়ে। ইয়াৰ পিছত নিৰ্মাণ কৰে প্ৰিজ’নাৰ অফ গোলকুণ্ডা, সমুন্দৰ আৰু ৱতন। এইকেইখনেও ছবিগৃহত মুখ ঠেকেঁচা খালে। বীণা ৰায় আৰু প্ৰেমনাথ যুঁটীয়ে ৰূপালীপৰ্দাত শিহৰণৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰিলে।
মৃত্যু
২০০৯ৰ ৬ ডিচেম্বৰত হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয় আৰু দুজন পুত্ৰ প্ৰেম কিষাণ আৰু কৈলাস, লগতে নাতি-নাতিনী সিদ্ধাৰ্থ আৰু আকাঙ্ক্ষাক এৰি থৈ যায়। ফিল্ম আৰু টেলিভিচন প্ৰডাকচন ‘চিনেভিষ্টা’লৈ অহাৰ আগতে প্ৰেম কিষাণ চমু সময়ৰ কাৰণে অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰখনত জড়িত আছিল। বীণা ৰায়ৰ নাতিয়েক সিদ্ধাৰ্থ মালহোত্ৰা এজন ছবি পৰিচালক, যিয়ে উই আৰ ফেমিলী (২০১০) ছবিখনৰ যোগে চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনাত আৰম্ভ কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
দ্য ডায়েৰী অৱ এ য়ং গাৰ্ল
দ্য ডায়েৰী অফ এ ইয়ং গাৰ্ল (The Diary of A Young Girl) হৈছে নেডাৰলেণ্ডৰ নাজী অধিগ্ৰহণৰ সময়ত পৰিয়ালৰ সৈতে দুবছৰ লুকাই থকা অৱস্থাত আনা ফ্ৰাংকৰ দ্বাৰা ওলন্দাজ ভাষাত লিখিত আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশিত এখন ডায়েৰী। কিতাপখনক আনা ফ্ৰাংকৰ ডায়েৰী বুলিও জনা যায়। ১৯৪৪ চনত আনা ফ্ৰাংকক পৰিয়ালৰ সৈতে আটক কৰা হৈছিল আৰু ১৯৪৫ চনত বাৰ্গেন-বেলচেন কনচেণ্ট্ৰেচন কেম্পত থকা অৱস্থাত টাইফইড ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ শেষ হোৱাৰ ঠিক পিছতে মাইপ গিজ নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে ডায়েৰীখন উদ্ধাৰ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ জীৱিত জীৱিত ব্যক্তি আনাৰ দেউতাক অটো ফ্ৰাংকৰ হাতত অৰ্পণ কৰিছিল। বৰ্তমানলৈকে এই ডায়েৰীখন প্ৰায় ৭০ টাতকৈও অধিক ভাষাত প্ৰকাশিত হৈছে।
ইতিহাস
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত যেতিয়া জাৰ্মান নাজী বাহিনীয়ে নেডাৰলেণ্ডত অভিযান চলাইছিল তেতিয়া পৰিয়ালৰ সৈতে আনা এটা ঘৰত লুকাই আছিল। আনাই এই লুকাই থকা সময়চোৱাত সংঘটিত প্ৰতিটো দিনৰ বৰ্ণনা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৪২ চনত আনাই তেওঁৰ ত্ৰয়োদশ জন্মদিনত তেওঁৰ দেউতাকৰ পৰা এখন ৰঙীন কাপোৰত মেৰিয়াই থোৱা এখন চহী কৰা বহী (অট'গ্ৰাফ) উপহাৰ হিচাপে পাইছিল। ১৯৪২ চনৰ ১২ জুনৰ পৰা তেওঁ সেই বহীখনত তেওঁৰ দৈনন্দিন জীৱনত ঘটা সাধাৰণ ঘটনা, আনৰ আগত প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰা কথাবোৰ, নেডাৰলেণ্ডৰ ইহুদীসকলৰ জীৱন, প্ৰতিবন্ধকতা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত আনাৰ অনুভূতি, বিশ্বাস আদিৰ বিষয়ে লিখি ৰাখিছিল। আনাই তেওঁৰ এই ডায়েৰীখনক “কিটি” নাম দিছিল।
১৯৪২ চনৰ জুলাই মাহত ইহুদীসকলৰ ওপৰত নাজী বাহিনীৰ অত্যাচাৰ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰাত আনাৰ পৰিয়ালটোৱে আত্মগোপন কৰিছিল। কিন্তু ১৯৪৪ চনৰ আগষ্ট মাহত তেওঁলোকক নাজীসকলৰ গুপ্তচৰ বাহিনীয়ে আটক কৰিছিল। সেই সময়লৈকে আনাই নিয়মীয়াভাৱে দিনপঞ্জীখন লিখি গৈছিল। ফ্ৰাংকৰ পৰিয়ালটোক আটক কৰি বন্দীশিবিৰলৈ পঠিওৱা হৈছিল আৰু বন্দীশিবিৰতে সম্ভৱতঃ সন্নিপাত জ্বৰত আক্ৰান্ত হৈ ১৯৪৫ চনত আনাৰ মৃত্যু ঘটিছিল। আনাৰ মৃত্যুৰ পিছত মাইপ গিজ নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে ডায়েৰীখন উদ্ধাৰ কৰে আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ জীৱিত জীৱিত ব্যক্তি আনাৰ দেউতাক অটো ফ্ৰাংকৰ হাতত অৰ্পণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ
পিটিকা
পিটিকা হৈছে সিজাই বা পুৰি কোমল কৰা পাচলি, ফল, মাছ, মাংস আদিক হাতেৰে মোহাৰি মিহি কৰি প্ৰস্তুত কৰা খাদ্য। এইদৰে খাবলৈ নিৰ্বাচন কৰা প্ৰধান সামগ্ৰীবিধৰ সৈতে মিঠাতেল, পিয়াঁজ, জলকীয়া, নিমখ, ধনিয়া আদি মচলাজাতীয় সামগ্ৰী মিহলাই পিটিকা তৈয়াৰ কৰা হয়। এই খাদ্যবিধ তৈয়াৰ কৰিবলৈ সময় আৰু প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী তাকৰ হোৱাৰ লগতে ইয়াৰ থলুৱা স্বাদৰ হেতু ভাৰতৰ লগতে ইয়াৰ ওচৰচুবুৰীয়া দেশ সমূহত এইবিধ খাদ্যৰ জনপ্ৰিয়তা অধিক। বিভিন্ন পিটিকা সমূহৰ ভিতৰত আলু পিটিকাৰ ব্যৱহাৰ বেছি আৰু অধিক জনপ্ৰিয়।
প্ৰকাৰ
খাবৰ বাবে ৰুচি অনুসৰি মানুহে সোৱাদৰ বাবে নিমখ, জলকীয়া, পিয়াজ, আদা, মিঠাতেল, ধনীয়া, পদুনা আদি ব্যৱহাৰ কৰি বিভিন্ন পিটিকা প্ৰস্তুত কৰে:
প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী
পিটিকা বনাবলৈ মুখ্য উপাদান হিচাপে আলু, বেঙেনা, বিলাহী, কচু(গুটি আৰু থোৰ), তিল, বিভিন্ন ফল(আম, কৰ্দৈ, ঔ-টেঙা, জলফাই আদি), মাছ সামগ্ৰীৰ উপৰিও সোৱাদৰ বাবে নিমখ, মিঠাতেল, পিয়াঁজ, জলকীয়া, আদা, ধনীয়া, মানধনীয়া, নেমু ইত্যাদি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
প্ৰস্তুতকৰণ পদ্ধতি
পিটিকা বনাবলৈ সাধাৰণতে প্ৰধান সামগ্ৰীবিধ পুৰি বা সিজাই কোমল কৰি ল'ব লাগে। পিটিকা বনাবলৈ নিৰ্বাচন কৰা মুখ্য উপাদানৰ সৈতে ৰুচি অনুসৰি নিমখ, তেল, জলকীয়া, পিয়াজ আদিৰে পিটিকি মিশ্ৰণ কৰা হয়। পাৰম্পৰিক অসমীয়া শৈলীৰ আলু পিটিকা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আলুখিনি জুইৰ আঙঠাত পুৰি বা ভাতত দি সিজাই লোৱা হয়। সিজোৱা পদ্ধতিত আলুখিনি বাকলি গুচাই গোটাকৈ বা কাটি টুকুৰা কৰি ভাত বা ডাইলত দি বা পানীত দি সিজোৱা হয়। সিজাই লোৱাৰ আগতে বা পিছত বাকলি গুচাই লোৱা হয়। পোৰা আলুৰ ক্ষেত্ৰত বাকলিৰ সৈতে আলুখিনি জুইৰ আঙঠাত দি পুৰি লোৱা পিছত বাকলিখিনি এৰুৱাই লোৱা হয়। এইদৰে সিজাই বা পুৰি কোমল কৰা আলুখিনি এটা পাত্ৰত ৰাখি তাত কটা পিয়াঁজ, কেঁচা জলকীয়া, ধনিয়া, সোৱাদ অনুসৰি নিমখ আৰু মিঠাতেল মিহলাই ভালকৈ হাতেৰে পিটিকি গৰমে গৰমে ভাতৰ লগত পৰিবেশন কৰা হয়।
পাতত দিয়া পদ্ধতিত সাধাৰণতে কলপাতেৰে খাদ্য বস্তু মেৰিয়াই ভাপৰ সহায়ত ৰন্ধা হয়। কলপাতেৰে তৈয়াৰ কৰা টোপোলা এটাই আৰ্দ্ৰতা ধৰি ৰাখে আৰু ব্যঞ্জনত ধোঁৱা আৰু কলপাতৰ এক সুগন্ধি সোৱাদ প্ৰদান কৰে। এইদৰে সিজোৱা খাদ্য সামগ্ৰী পিছত পিটিকা কৰি খোৱা হয়। সাধাৰণতে সৰু মাছৰ ভিতৰত দৰিকনা, মোৱা আদি আৰু ডাঙৰ মাছৰ ভিতৰত বৰালি মাছ এইদৰে পাতত দি পিটিকা কৰি খোৱা হয়। ইয়াৰোপৰি কচুথোৰ আৰু কণবিলাহী পাতত দি কৰা পিটিকাও আন এক থলুৱা জনপ্ৰিয় খাদ্য।
তিল আৰু আলুৰ পিটিকাৰ ক্ষেত্ৰত মিহিকৈ পিহি লোৱা তিলৰ সৈতে আলুৰ পিটিকা প্ৰস্তুত কৰা হয়। পোৰা আলু আৰু বেঙেনাৰ পিটিকা, পোৰা আলু আৰু বিলাহীৰ পিটিকা, পকা কণবিলাহীৰ পিটিকা আদিও আন একোবিধ থলুৱা খাদ্য। বিভিন্ন ৰোগ নিৰাময়ৰ বাবেও বহুতে পানীলগা বা কাহ হ'লে জলফাই বা কৰ্দৈ পুৰি পিটিকা বনাই খাই।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:খাদ্য
টুইটাৰেচাৰ
thumb|অসমীয়া ৱিকিউদ্ধৃতিৰ টুইটাৰ হেণ্ডেলত প্ৰচাৰ হোৱা এটা ডাকৰবচন টুইটাৰেচাৰ (Twitterature; টুইটাৰ আৰু সাহিত্য শব্দৰ মিশ্ৰণ) হৈছে টুইটাৰৰ মাইক্ৰ’ব্লগিং সেৱাৰ সাহিত্যিক ব্যৱহাৰ। ইয়াত ব্যক্তিগতভাৱে বা সহযোগিতামূলকভাৱে লিখা এফোৰিজম, কবিতা, আৰু কল্পকাহিনী (বা ইয়াৰ কিছুমান সংমিশ্ৰণ)কে ধৰি বিভিন্ন ধাৰা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ২০১৭ চনৰ শেষৰ ফালে টুইটাৰে ১৪০টা আখৰৰ সীমাবদ্ধতাৰ পৰা উন্নীত কৰি সৰ্বোচ্চ ২৮০টা আখৰলৈ বঢ়াই দি এটা সৃষ্টিশীল প্ৰত্যাহ্বান প্ৰদান কৰে।
এফোৰিজম
এফোৰিজমৰ জনপ্ৰিয়তাৰ কাৰণ হৈছে ইয়াৰ সংক্ষিপ্ততা টুইটাৰৰ বাবে সহজাতভাৱে উপযুক্ত। মানুহে প্ৰায়ে টুইটাৰত সুপৰিচিত ক্লাছিক এফোৰিজম শ্বেয়াৰ কৰে, কিন্তু কিছুমানে প্ৰতিটো ধাৰণাযোগ্য বিষয়ৰ ওপৰত নিজৰ চমু অন্তৰ্দৃষ্টিও তৈয়াৰ কৰিবলৈ আৰু শ্বেয়াৰ কৰিবলৈ বিচাৰে। বয়িং বয়িঙে এৰন হাস্পেলৰ নতুন এফোৰিজমৰ উদ্ধৃতি দি টুইটাৰক "এফোৰিজমৰ নতুন যুগ"ক উৎসাহিত কৰা বুলি অভিহিত কৰিছে।
কবিতা
হাইকু হৈছে টুইটাৰৰ বাবে উপযুক্ত এক চমু কাব্যিক ৰূপ; #haiku হেচটেগ ব্যৱহাৰ কৰি বহুতো উদাহৰণ পোৱা যাব। অন্য ধৰণৰ কবিতা আন হেচটেগৰ অধীনত বা জাৰ্নেল বা কবিতাৰ বাবে নিজৰ টুইটাৰ একাউণ্ট ব্যৱহাৰ কৰা লোকসকলক "ফ'ল' কৰি" বিচাৰি পাব পাৰি। উদাহৰণস্বৰূপে, ছুইডেনৰ কবি আৰু সাংবাদিক গ’ৰান গ্ৰেইডাৰে সোঁফালে থকা উদাহৰণটোত দেখুওৱাৰ দৰে টুইটাৰ হেণ্ডেল @GreiderDD (Göran Greider) ব্যৱহাৰ কৰি পৰ্যবেক্ষণ আৰু কবিতা টুইট কৰে।
কল্পকাহিনী
টুইটাৰ কল্পকাহিনী ১৪০টা শব্দৰ গল্প, ফেন ফিকচন, ক্লাছিক আৰু কিংবদন্তিৰ পুনৰ কথন, টুইটাৰ উপন্যাস, আৰু সহযোগিতামূলক ৰচনা আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। টুইটাৰ কল্পকাহিনী বিশেষ ধাৰাসমূহক বৰ্ণনা কৰিবলৈ "টুইটিং" আৰু "টুইট ফিক" (টুইটাৰ ফিকচন), "টুইলাৰ" (টুইটাৰ থ্ৰিলাৰ), আৰু "ফ্ৱিটিং" (ফেক টুইটিং) শব্দ দুটাও আছে।
ভাস্কৰ জ্যোতি নাথ
ভাস্কৰ জ্যোতি নাথ (Bhaskar Jyoti Nath; জন্ম: ১৯৮৪) সাহিত্য সমালোচক আৰু লেখক। তেওঁ অসমীয়া আৰু ইংৰাজী দুয়োটা ভাষাতে সাহিত্য চৰ্চা কৰে। মাজুলীত জন্ম গ্ৰহণ কৰা নাথে দেৰগাঁও কমল দুৱৰা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পিছত ২০০৬ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা একে বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। ইংৰাজী ‘দৈনিক দ্য চেণ্টিনেল’ কাকততো নাথে উপ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিবাহ কৰিছিল। পৰৱৰ্তীকালত নাথে আৰক্ষী বিষয়া হিচাপে অসম আৰক্ষীত যোগদান কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
টুইটাৰেচাৰ
কল্পকাহিনী
১৪০টা চৰিত্ৰৰ গল্প: এটা টুইটৰ বাবে যথেষ্ট হোৱা কল্পকাহিনী। এই গল্পসমূহৰ উদাহৰণ হ'ল জেমছ মাৰ্ক মিলাৰ (@asmallfiction), শ্বেন হিল (@veryshortstories), আৰু অৰ্জুন বাসু (@arjunbasu) দ্বাৰা লিখা গল্পসমূহ। কেইবাখনো টুইটাৰ জাৰ্নেলে এই প্ৰপত্ৰৰ বাবে নিজকে উৎসৰ্গা কৰিছে। ২০১৩ চনত দ্য গাৰ্ডিয়ানে জেফ্ৰি আৰ্চাৰ আৰু ইয়ান ৰেংকিনৰ দৰে পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰকাশিত লেখকসকলক তেওঁলোকৰ ১৪০টা চৰিত্ৰৰ গল্প লিখিবলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনায়, আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাসমূহ প্ৰদৰ্শন কৰে।
সাহিত্যিক ক্লাছিক আৰু কিংবদন্তি
টুইটাৰত সাহিত্যিক ক্লাছিক আৰু কিংবদন্তিসমূহ পুনৰ কোৱা হয়, এই প্ৰক্ৰিয়াটো হয় পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপৰ দ্বাৰা চৰিত্ৰসমূহৰ টুইট নতুবা টুইট ফৰ্মেটত প্ৰায়ে আধুনিক ভাষাত প্ৰতীকী শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰি টুইট কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, ২০১০ চনত ৰাব্বিৰ এটা দলে #TweetTheExodus হেচটেগৰে এক্সোডাছ আৰু ২০১১ চনত ৰয়েল শ্বেক্সপীয়েৰ কোম্পানী আৰু ইংৰাজী গেম কোম্পানী মাডলাৰ্কে ৰোমিঅ' আৰু জুলিয়েটৰ কাহিনী টুইট কৰিছিল। ২০০৯ চনত আলেকজেণ্ডাৰ এচিমেন আৰু এমেট ৰেনচিনে টুইটাৰেচাৰ: দ্য ৱৰ্ল্ডছ গ্ৰেটেষ্ট বুকছ ৰিটল্ড থ্ৰু টুইটাৰ প্ৰকাশ কৰে।
লেখক চিন্দু শ্ৰীধৰণৰ এপিক্ৰেটল্ড এই ধাৰাটোৰ আন এক উদাহৰণ। নিউ ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছে ইয়াক “সকলো মহাকাব্যৰ মাতৃ মহাভাৰতক মাইক্ৰ’ব্লগিং চাইট টুইটাৰত প্ৰকাশ কৰাৰ এক সাহসী প্ৰচেষ্টা” বুলি অভিহিত কৰিছে। ইয়াক @epicretoldৰ পৰা টুইট কৰা হৈছে, আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত হাৰ্পাৰকলিন্স ইণ্ডিয়াৰ দ্বাৰা পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ কিতাপ হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হৈছে, এই কাহিনীটো ২০০৯ চনৰ জুলাই মাহৰ পৰা ২০১৪ চনৰ অক্টোবৰৰ ভিতৰত ২,৬২৮টা টুইটত বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। টাইমৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত শ্ৰীধৰণে কয় যে ই দীঘলীয়া মহাকাব্যখন সৰল কৰি নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে সুলভ কৰি তোলাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে—ভাৰত আৰু বিদেশ উভয়তে।
টুইটাৰ উপন্যাস (বা টুভেল) হৈছে আন এক প্ৰকাৰৰ কল্পকাহিনী যিটো কেইবাশ টুইটৰ ওপৰত বিস্তৃত কৰি দীঘলীয়া কাহিনী এটাক বৰ্ণনা কৰিব পাৰে। টুইটাৰ উপন্যাস এখনৰ লেখকজন প্ৰায়ে পাঠকৰ বাবে অচিনাকি হৈ থাকে, কিয়নো একাউণ্টৰ নামটো এটা ছদ্মনাম বা আনকি কাহিনীটোৰ এটা চৰিত্ৰও হ’ব পাৰে। টুইটাৰ উপন্যাসসমূহ দৈনিক এটা বা ততোধিক টুইটৰ সৈতে মাহৰ পিছত মাহ ধৰি চলি থাকিব পাৰে আৰু প্ৰসংগটো সাধাৰণতে এটা অনন্য হেচটেগৰ দ্বাৰা বৰ্তাই ৰখা হয়। সংশ্লিষ্ট হেচটেগৰ দ্বাৰা সন্ধান কৰিলে ধাৰাবাহিকখনৰ সকলো উপলব্ধ টুইটৰ তালিকা পোৱা যায়। কিছুমান ধাৰাবাহিক চুটি আপডেটত পোষ্ট কৰা হয় যিয়ে পাঠকক অনুসৰণ কৰিবলৈ আৰু পৰৱৰ্তী অংশৰ বিষয়ে অনুমান কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে।
সম্পূৰ্ণৰূপে টুইটাৰত ৰচিত প্ৰথম প্ৰকাশিত কিতাপখন আছিল ''৪০৭ মিডিয়াটুইষ্টৰী_অফ_এডভাৰ্ট যিখন ২০০৯ চনৰ ২ এপ্ৰিলত ২০০টা টুইটত একেলগে আপলোড কৰা হৈছিল।
সহযোগিতামূলক কাম
নীল গেইমেনে তেওঁৰ টুইটাৰ অনুগামীসকলক তেওঁৰ সৈতে সহযোগিতা কৰি এখন উপন্যাসত জড়িত কৰাৰ এক পৰীক্ষাৰ বাবে "ইণ্টাৰেকটিভ টুভেল" শব্দটোৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল। বিবিচি আমেৰিকা অডিঅ’ বুকছৰ সৈতে এই কাম চলোৱা হৈছিল। গাইমানৰ প্ৰথম টুইটটো সোঁফালে দেখুওৱাৰ দৰেই আছিল। তাৰ পিছত, তেওঁ #bbcawdio হেচটেগৰ অধীনত তেওঁৰ পাঠকসকলক কাহিনীটো আগবঢ়াই নিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। ইয়াৰ ফলত হাৰ্টছ, কিজ এণ্ড পাপেট্ৰি শীৰ্ষক অডিঅ'বুক হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হয় আৰু লেখকক নীল গেইমেন আৰু টুইটাৰভাৰ্ছ হিচাপে দিয়া হয়। তেজু কলে তেওঁৰ চুটিগল্প "হাফিজ"ৰ পৰা আন টুইটাৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকললৈ একোটা শাৰী পঠিয়াইছিল আৰু তাৰ পিছত সেইবোৰ পুনৰ টুইট কৰি কাহিনীটো একত্ৰিত কৰিছিল।
ব্যতিক্ৰম টুইট
হাস্যৰস বিৰোধী আৰু মূলতঃ পেছাদাৰী হাস্যৰসবাদী টুইটাৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলে সৃষ্টি কৰা অদ্ভুত টুইটাৰ-শৈলীৰ কৌতুকক প্ৰচলিত কৌতুক বিন্যাস বা বিৰামযুক্ত বাক্য গঠনৰ নহৈ, অসংগঠিত চিন্তা হিচাপে উপস্থাপন কৰিব পাৰি।   এই ধাৰাটো টুইটাৰৰ ২৮০ আখৰৰ (পূৰ্বতে ১৪০টা) বাৰ্তাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ সীমাবদ্ধতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ় লৈ উঠিছে, যাৰ বাবে কৌতুকসমূহ যথেষ্ট চুটি হোৱাটো প্ৰয়োজনীয়। এই ধাৰাত ইণ্টাৰনেটত অৱহেলিত সামগ্ৰীৰ পুনৰ প্ৰচলন, যেনে স্পেমবটে কৰা পোষ্টৰ পেৰ'ডি কৰা বা পেইণ্টত সৃষ্টি কৰা, ইচ্ছাকৃতভাৱে অপেশাদাৰী ছবি আদিও অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব পাৰে।  নিউয়ৰ্ক টাইমছে এই ধাৰাটোক "ইনানে" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে আৰু ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে "ছাইটটোৰ কৰ্পৰেট আৰু মূলসুঁতিৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলক সূক্ষ্মভাৱে উপহাস কৰা।"  অদ্ভুত টুইটাৰৰ কিছুমান অংশ হয়তো এটা নিৰ্দিষ্ট উপসংস্কৃতি বা বিশ্বদৃষ্টিভংগীৰ বাবে উৎসৰ্গিত হ'ব পাৰে, যেনে পৰম্পৰাবাদী কেথলিক ধৰ্ম।
ইতিহাস
২০০৬ চনত টুইটাৰ মুকলি কৰা হৈছিল, আৰু ২০০৮ চনত প্ৰথম টুইটাৰ উপন্যাসৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই কেইবাখনো প্ৰধান বাতৰি কাকতৰ কলা আৰু সংস্কৃতিৰ শাখাত এই পৰিঘটনাটোৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।
টুইটাৰেচাৰক সাহিত্যিক ধাৰা বুলি কোৱা হৈছে যদিও ই বিভিন্ন ধাৰাৰ ছ'চিয়েল মিডিয়াৰ সৈতে অভিযোজিত। লেখাসমূহ প্ৰায়ে পৰীক্ষামূলক বা দুষ্ট প্ৰকৃতিৰ হয়, কিছুমান লেখক বা প্ৰৱৰ্তকে টুইটাৰৰ মাধ্যমে গল্প কোৱাত কেনে প্ৰভাৱ পেলায় বা মাধ্যমটোৰ জৰিয়তে গল্প এটা কেনেকৈ বিয়পি পৰে সেই বিষয়ে জানিব বিচাৰে। ছুইডেনৰ Nanoismer.se শীৰ্ষক এটা চাইট ২০১১ চনত মুকলি কৰা হৈছিল যাতে "টুইটাৰৰ উদ্দেশ্যতকৈয়ো গভীৰভাৱে লিখিবলৈ মানুহক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা হয়।"
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ ধাৰা শ্ৰেণী:ডিজিটেল সাহিত্য
দুপাট্টা
ইতিহাস
দুপাট্টৰ প্ৰাৰম্ভিক প্ৰমাণ সিন্ধু উপত্যকাৰ সভ্যতাত দেখা যায়। সিন্ধু সভ্যতাৰ খনন কাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা বাওঁ কান্ধত চাদৰেৰে আবৃত ৰজা-পুৰোহিতৰ ভাস্কৰ্যৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে দুপাট্টাৰ ব্যৱহাৰ এই প্ৰাচীন ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল। প্ৰাচীন সংস্কৃত সাহিত্যত প্ৰাচীন কালত মহিলাসকলে ব্যৱহাৰ কৰা ওৰণি আৰু গা-ঢকা বস্ত্ৰ বুজোৱা বিস্তৃত শব্দভাণ্ডাৰ আছে, যেনে- অবগুন্থন (মুখঢকা), উত্তৰীয়া (কান্ধত লোৱা বস্ত্ৰ), শিৰোবস্ত্ৰ (মূৰঢকা বস্ত্ৰ), আৰু মুখপট (মুখঢকা)।[8] প্ৰাচীন উত্তৰিয়াৰ পৰাই দুপাট্টাৰ বিৱৰ্তন হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। The dupatta is believed to have evolved from the ancient uttariya.
ব্যৱহাৰ
সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াত ভিন্ন ভিন্ন স্থানীয় শৈলীত এই দুপাট্টা পৰিধান কৰা হয়। মূলতঃ ইয়াক বিনয়ৰ প্ৰতীক হিচাপে পৰিধান কৰা হৈছিল। সেই প্ৰতীকবাদ এতিয়াও চলি আছে যদিও আজি বহুতে ইয়াক কেৱল সজ্জাৰ আনুষংগিক বস্তু হিচাপেহে পিন্ধে। দুপাট্টা পিন্ধাৰ একক ধৰণ নাই। সময়ৰ বিকাশ আৰু ফেশ্বনত আধুনিকৰ পৰশ পৰাৰ সমান্তৰালকৈ দুপাট্টাৰ শৈলীও বিকশিত হৈছে। পৰম্পৰাগতভাৱে দুয়ো কান্ধৰ ওপৰেৰে আৰু মূৰৰ চাৰিওফালে দুপাট্টা পিন্ধা হয়। অৱশ্যে দুপাট্টা গোটেই মূৰটোৰ চাৰিওফালে মেৰিয়ায়ো পিন্ধিব। পৰম্পৰাগত শৈলীত, মূৰৰ ওপৰত মেৰিয়াই নোলোৱা সময়ত সাধাৰণতে দুপাট্টাৰ মাজৰ অংশটো বুকুৰ ওপৰত মালাৰ দৰে অৱস্থান কৰে, দুই মূৰ দুই কান্ধৰ ওপৰেৰে পেলাই ৰখা হয়। চেলোৱাৰ- কামিজৰ সৈতে দুপাট্টা পিন্ধিলে ইয়াক সন্মুখ আৰু পিছফালৰ পৰা তললৈ নামি যাবলৈ দিয়া হয়। বৰ্তমানৰ ফেশ্বনত দুপাট্টা বেছিভাগ ক্ষেত্ৰত কান্ধৰ ওপৰত, আনকি কেৱল বাহুৰ ওপৰতো মেৰিয়াই লোৱা হয়। শেহতীয়া আন এটা ফেশ্বন হ’ল চুটি দুপাট্টা; যিখনক বেছিকৈ স্কাৰ্ফ বা ষ্ট’লৰ দৰে প্ৰায়ে কুৰ্তি আৰু ইংগ-প্ৰাচ্যাত্য কাপোৰৰ সৈতে পিন্ধা হয়। মূলতঃ দুপাট্টাক বৰ্তমানৰ নগৰীয়া জীৱনৰ প্ৰায়ে আনুষংগিক বস্ত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ইয়াৰ উপৰিও দক্ষিণ এছিয়াৰ মহিলাসকলে ৰাজহুৱা স্থানলৈ ওলাই যাওতে যেনে, মন্দিৰ, মছজিদ, দৰগাহ, গীৰ্জা বা গুৰুদ্বাৰাত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত দুপাট্টা পিন্ধে।  চকুৰ বাহিৰেও প্ৰদূষণ বা ৰ’দৰ পৰা সুৰক্ষা কবচ হিচাপে ইয়াক মূৰৰ চাৰিওফালে মেৰিয়াই লোৱা হয়। ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ প্ৰেক্ষাপটত ইয়াক  মুখৰ আৱৰণী হিচাপে ব্যৱহাৰৰ বাবে পৰ্যাপ্ত বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল। মূৰ আৰু মুখৰ আৱৰণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা দুপাট্টাক উত্তৰ ভাৰত আৰু পাকিস্তানত ঘুংঘট বুলি কোৱা হয়। নেপালত দুপাট্টা বা অনুৰূপ চাদৰক পাচৌৰা বোলা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
ৱিক্স্যনেৰী
ৱিক্স্যনেৰী বা ৱিকি অভিধান এক বহুভাষিক, ৱেবভিত্তিক প্ৰকল্প য'ত সকলো ভাষাৰ সকলো শব্দৰে এখন মুক্ত অভিধান সজাৰ প্ৰয়াস কৰা হয়। এটা ৱিকিৰ জৰিয়তে ইয়াত সহযোগিতামূলক সম্পাদনা কৰা হয়। wiki আৰুdictionary শব্দ দুটাৰ পৰা ইয়াৰ নামটো লোৱা হৈছে। ১৭১টা ভাষা আৰু সৰল ইংৰাজীত এই প্ৰকল্প উপলব্ধ। ইয়াৰ ভগ্নী প্ৰকল্প ৱিকিপিডিয়াৰ দৰে ৱিক্স্যনেৰী ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনে পৰিচালনা কৰে আৰু স্বেচ্ছাসেৱীসকলে সহযোগিতাৰে লিখে। ইয়াৰ ৱিকি ছফ্টৱেৰ মিডিয়াৱিকিৰ জৰিয়তে ইণ্টাৰনেট সংযোগ থকা যিকোনো লোকে ৱিক্স্যনেৰীত সৃষ্টি আৰু সম্পাদনা কৰিব পাৰে।
ছপা মাধ্যমৰ সীমাবদ্ধতা নথকাৰ বাবে ৱিক্স্যনেৰীৰ বেছিভাগ ভাষাৰ সংকলনত বহু ভাষাৰ শব্দৰ সংজ্ঞা আৰু অনুবাদ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। কিছুমান সংকলনত Thesaurus আৰু lexicon-ত পোৱা অতিৰিক্ত তথ্যও সন্নিৱিষ্ট কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৱিকিমিডিয়া প্ৰকল্পসমূহ শ্ৰেণী:অবৈধভাৱে সুৰক্ষা সাঁচ স্থাপন কৰা ৱিকিপিডিয়া প্ৰবন্ধসমূহ
বিদিতা অশোক বৈদ্য
বিদিতা অশোক বৈদ্য (জন্ম: ১৫ নৱেম্বৰ ১৯৭০) এগৰাকী ভাৰতীয় স্নায়ুবিজ্ঞানী আৰু টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ অধ্যাপক। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ৱেলকাম ট্ৰাষ্টত জেষ্ঠ্য গৱেষণা ফেল' আৰু ভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমীত সহকাৰী হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। তেওঁৰ গৱেষণাৰ মূল ক্ষেত্ৰ হৈছে স্নায়ুবিজ্ঞান আৰু আণৱিক মনস্তত্ব। ২০১৫ চনত তেওঁ চিকিৎসাশাস্ত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ক্ষেত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭০ চনৰ ১৫ নৱেম্বৰ তাৰিখে বিদিতা অশোক বৈদ্যৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ এগৰাকী ঔষধ বিজ্ঞানী আৰু মাতৃ আন্তঃস্ৰাবীবিজ্ঞানী। তেওঁৰ খুড়াকো এগৰাকী মেলেৰিয়া পৰাজীৱীবিজ্ঞানী। সৰুৰে পৰা তেওঁ পিতৃ, মাতৃ আৰু খুড়াকৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। কৈশোৰকালত তেওঁ স্তন্যপায়ীবিজ্ঞানী ডিয়ান ফচি আৰু জেন গডেলৰ পৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।
শিক্ষা
তেওঁ মুম্বাইৰ চেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজৰ পৰা জীৱবিজ্ঞান আৰু জৈৱ ৰসায়ন বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ য়েল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নায়ুবিজ্ঞান বিষয়ত গৱেষণা কৰি ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ পোষ্টডক্টৰেল গৱেষণাৰ বাবে ছুইডেনৰ কাৰলীনস্ক ইনষ্টিটিউট আৰু যুক্তৰাজ্যৰ অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়লৈ যায়। ২০০০ চনৰ মাৰ্চ মাহত তেওঁৰ পোষ্ট ডক্টৰেল গৱেষণা সমাপ্ত হয়।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ ২০০০ চনৰ মাৰ্চ মাহত ২৯ বছৰ বয়সত টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ জীৱবিজ্ঞান বিভাগত মুখ্য পৰিদৰ্শক হিচাপে যোগদান কৰিছিল। তেওঁ ২০০০ চনৰ পৰা ২০০৫ চনলৈ ৱেলকাম ন্যাসৰ বিদেশী জ্যেষ্ঠ গৱেষণা ফেল' আৰু ভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ সহকাৰী আছিল। তেওঁ স্নায়ুবৰ্তনীৰ গৱেষণাৰ লগত জড়িত। জীৱনৰ অভিজ্ঞতা আৰু এন্টিডিপ্ৰেছেন্ট সমূহে স্নায়ুবৰ্তনীৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱ আৰু এই পৰিঘটনা সমূহে কৰা অনুভৱ নিয়ন্ত্ৰণৰ ওপৰত তেওঁ গৱেষণা কৰিছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ হতাশাগ্ৰস্ততা আৰু জীৱনৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত লাভ কৰা অভিজ্ঞতায়ে মগজুৰ বৰ্তনীৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱ আৰু ব্যৱহাৰিক পৰিৱৰ্তনৰ ওপৰতো গৱেষণা কৰিছে। ২০১৫ চনত তেওঁ চিকিৎসা বিজ্ঞান শিতানত ভাৰতৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা লাভ কৰে।
তেওঁ ইণ্টাৰনেচনেল কলেজ অফ নিউৰ'চাইক'ফাৰ্মাক'লজিৰ ছ'চাইটি ফৰ নিউৰ'চাইন্স আৰু এণ্ডক্ৰাইন ছ'চাইটিৰো অংশ।
বঁটা আৰু সন্মান
২০১৫ চনত তেওঁ চিকিৎসাশাস্ত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ক্ষেত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ২০১২ চনত কেৰিয়াৰ উন্নয়নৰ ৰাষ্ট্ৰীয় জীৱবিজ্ঞান বঁটা লাভ কৰিছিল।
১৬ জানুৱাৰী
১৬ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ১৬ তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৪৯টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৫০টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জানুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
হেমলতা
হেমলতা (Hemlata; জন্ম ১৬ আগষ্ট ১৯৫৪) বলীউডী এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী। ১৯৭০ দশকৰ শেষৰ ফালে তেওঁ বলীউডৰ গীতৰ জগতখনৰ সৈতে জড়িত আছিল। শাস্ত্ৰীয় সংগীতত সুপ্ৰশিক্ষিত হেমলতাই চলচ্চিত্ৰ, কনচাৰ্ট আৰু টেলিভিচনৰ জগতখনত নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছিল। তেওঁ ৰবীন্দ্ৰ জৈনৰ সংগীত পৰিচালনাত চিতচোৰ (১৯৭৭) ছবিত কে. চি. য়েচুদাসৰ সৈতে গোৱা তু জো মেৰে সুৰ মেঁৰ শাস্ত্ৰীয় উপস্থাপনৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। এইটো শিতানত তেওঁ মুঠতে পাঁচবাৰ মনোনয়ন পাইছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৪ চনৰ ১৬ আগষ্টত হায়দৰাবাদৰ এটা গোড়া মাৰোৱাৰী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ জন্মৰ নাম আছিল লতা ভাট।তেওঁৰ পিতৃ পি টি জয়চন্দ্ৰ লাহোৰৰ কিৰণ ঘৰানাৰ এজন শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিল্পী। মাকৰ নাম অম্বিকা ভাট। হেমলতাৰ সাত বছৰ বয়সতে তেওঁৰ দেউতাকৰ শিষ্য গোপাল মালিকে তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ উমান পাইছিল আৰু কলকাতাৰ ৰবীন্দ্ৰ ষ্টেডিয়ামত অনুষ্ঠিত হোৱা এটা কনচাৰ্টত গীত গোৱাৰ সুবিধা কৰি দিছিল। তেওঁৰ পিতৃও গীত গোৱাবলৈ মুম্বাইলৈ নিয়াৰ ক্ষেত্ৰত সন্মত হয়।
কৰ্মজীৱন
ৰবীন্দ্ৰ জৈনৰ পৰিচালনাত তেওঁ বহুতো গীত গাইছে। সেইবোৰৰ ভিতৰত আখিয়োঁ কে ঝৰোখোঁ সে অন্যতম। ৰেডিঅ’ চিল’নৰ জনপ্ৰিয় গীতৰ কাউণ্টডাউন শ্বো- বিনাকা গীত মালাৰ মতে ১৯৭৮ চনত এই জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষস্থানত আছিল। ই ফিল্মফেয়াৰৰ মনোনয়নো পাইছিল। ইউটিউৱত এই গীতটো লাখ লাখ দৰ্শকে উপভোগ কৰিছে। শ্ৰী মাতাজী নিৰ্মলা দেৱীলৈ উৎসৰ্গিত জৈনৰ কেছেট এলবাম সহজ ধাৰাত (১৯৯১) তেওঁ কণ্ঠ দিছে। এই এলবামৰ দুটা গীত তেওঁ ১৯৯২ চনৰ জুলাইত বেলজিয়ামৰ ব্ৰুচেলত অনুষ্ঠিত হোৱা কনচাৰ্টতো গাইছিল।
তেৱেঁ একমাত্ৰ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী যিয়ে কে. জে. য়েচুদাসৰ সৈতে সৰ্বাধিক হিন্দী গীত গাইছে। ১৯৯০ চনত দূৰদৰ্শনে তেওঁক ৰবীন্দ্ৰ জৈনৰ পৰিচালনাত য়েচুদাসৰ সৈতে দ্বৈতকণ্ঠত তিস্তা নদী সী তু চঞ্চলা আৰু একক কণ্ঠত সাথ জো তেৰা য়ুঁ পায়া গীত দুটা গাবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। এই গীত দুটা দূৰদৰ্শনে প্ৰায়ে বিশেষকৈ আবেলিৰ কাৰ্যসূচীৰ ফিলাৰ (filler) হিচাপে সম্প্ৰচাৰ কৰিছিল।
সুনয়না (১৯৭৯) ছবিৰ মেঘাৰে মেঘা শীৰ্ষক গীতটোত কণ্ঠদান কৰি তেওঁ পুনৰাই ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন পায়। আপ তো এসে ন থে ছবিৰ তু ইচ তৰহ চে গীতটোৰ বাবে তৃতীয়বাৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়ন লাভ কৰে। ১৯৮১ চনত গুজৰাটী চলচ্চিত্ৰ অমৰ ৰহে তাৰো চান্দলোত গোৱা শংকৰ তাৰি জামাতা আৰু ওম নমঃ শিৱায় গীত দুটা জনপ্ৰিয় হয়।
তেওঁ দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক ৰামায়ণ, উত্তৰ ৰামায়ণ আৰু শ্ৰীকৃষ্ণত কণ্ঠদান কৰিছে। ৰামায়ণৰ এটা খণ্ডত তেওঁ পৰম্পৰাগত মীৰা ভজন পায়োজী মেইনে ৰাম ৰতন ধন পায়োজী শীৰ্ষক গীতটো পৰিবেশন কৰি থকা অৱস্থাত অভিনয়ো কৰিছে। ১৯৯২ চনত ইটালীত অনুষ্ঠিত হোৱা এটা কনচাৰ্টত অ চোলে মিয়ো শীৰ্ষক এটা ইটালীয় গীত পৰিবেশন কৰে।
ছিলভাৰিন স্বেৰ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯১০ চনৰ ১২ নৱেম্বৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত পূৰ্ববংগ আৰু অসমৰ (বৰ্তমান মেঘালয়) শ্বিলঙৰ এক খ্ৰীষ্টান খাছী পৰিয়ালত ছিলভাৰিন স্বেৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা ৱেলছ মিছন গাৰ্লছ স্কুলত গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ ১৯৩২ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত স্কটিছ চাৰ্চ কলেজৰ পৰা কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৩৬ চনত শিক্ষা বিভাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
কলিকতাৰ পৰা উচ্চশিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আহি ছিলভাৰিন স্বেৰে ১৯৩৭ চনত নিজৰ বিদ্যালয় ৱেলছ মিছন গাৰ্লছ স্কুলত যোগদান কৰি কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। এবছৰ পিছত ১৯৩৮ চনত তেওঁ ছোৱালীৰ গাইড আন্দোলনৰ পৰামৰ্শদাতা আৰু প্ৰশিক্ষক হিচাপে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত অসম, মিজোৰাম আৰু পূব পাকিস্তানৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছিল। ১৯৪৪ চনত তেওঁ ব্ৰিটিছ ভাৰত চৰকাৰৰ সহযোগী নিয়ন্ত্ৰক আৰু সীমাংকণ পদ লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৪৯ চনলৈ এই পদত অধিষ্ঠিত থকাৰ পিছত চাকৰিৰ পৰা পদত্যাগ কৰে। পদত্যাগৰ পিছত তেওঁ শ্বিলঙত অৱস্থিত পাইন মাউণ্ট স্কুলত শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে। তেওঁ তিনিবছৰ কাল বিদ্যালয়খনত অতিবাহিত কৰে। এই সময়তে তেওঁ অসম আৰু নেফা অঞ্চলৰ ৰাজ্যপাল আৰু উপদেষ্টা এন. কে. ৰুষ্টমজীক লগ পায়। তেওঁ ছিলভাৰিন স্বেৰক নেফা অঞ্চলৰ মুখ্য সামাজিক শিক্ষা বিষয়া পদত নিযুক্ত কৰে। তেওঁ ১৯৫২ চনৰ পৰা ১৯৬৮ চনলৈ নেফাৰ পাছিঘাটত থকাৰ পিছত শ্বিলঙলৈ ঘূৰি আহে। ইয়াত তেওঁ মৰেল ৰিএৰেঞ্জমেণ্টৰ গুড ৱিল মুভমেণ্টৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। ১৯৭০ চনত তেওঁ মৰেল ৰিএৰেঞ্জমেণ্টৰ ভাৰতীয় দলৰ সৈতে ছুইডেনলৈও গৈছিল। পিছলৈ তেওঁ আন্তৰ্জাতিক মহিলা বৰ্ষ আৰু মেঘালয়ৰ সামাজিক উপদেষ্টা বৰ্ডৰ অধ্যক্ষ ৰূপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ ৰাজ্যিক গাইড আন্দোলনৰ কমিছনাৰ হিচাপে মুৰব্বী পদ আৰু উত্তৰ পূব পাৰ্বত্য বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কাৰ্যকৰী পৰিষদৰ সদস্য আছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ সহযোগী নিয়ন্ত্ৰক আৰু সীমাংকণ পদত থাকোঁতে ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ পৰা কেইছাৰ ই হিন্দ সন্মান লাভ কৰিছিল। ১৯৭৬ চনত তেওঁ ভাৰত স্কাউট আৰু গাইডৰ ছিলভাৰ এলিফেণ্ট বঁটা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ পাটোগান চাংমা বঁটা আৰু ৰাধা গোবিন্দ বৰুৱা স্মৃতি ৰক্ষা সমিতি বঁটা লাভ কৰিছিল। ১৯৯০ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ সমাজলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
মৃত্যু
২০১৪ চনৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে শ্বিলঙৰ ৰাইটচামথিয়াহত অৱস্থিত নিজা বাসভৱনত ১০৩ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁক শ্বিলঙৰ মাৱখাৰ প্ৰেছবাইটেৰীয়ান চাৰ্চ চিমেট্ৰিত সমাধিস্থ কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চৰকাৰী বিষয়া শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী