cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
হাৰ্ছান্যিৰ উপযোগিতাবাদী উপপাদ্য
প্ৰমাণ
ধৰি লওক Xৰ আকাৰ |X| আৰু \mu (x) এনে |X| বাস্তৱ সংখ্যাৰ সংহতি যাতে আৰু । প্ৰত্যেক x \in Xৰ বাবে সংজ্ঞায়িত কৰক  আৰু । ইয়াত \lambda অন্ততঃ ইমান সৰু যে \mu' (x) আৰু \mu''(x) ঋণাত্মক নহয় আৰু লগতে, Xৰ প্ৰত্যেক সদস্যৰ বাবে। সেয়ে, আমি পাম যে,
এই কাৰণেই, যিকোনো |X|-সদিশৰ বাবে আমি পাম,
১১ মাৰ্চ
১১ মাৰ্চ দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৭০তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ২৯৫টা দিন (অধিবৰ্ষত ২৯৬ দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মাৰ্চ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
টাৱাং জিলা
টাৱাং জিলা (Tawang district, Pron:/tɑ:ˈwæŋ or təˈwæŋ/) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা। এই জিলাখনৰ জনসংখ্যা ৪৯,৯৫০ জন। এই জিলা ১৯৫১ চনত চীনে তিব্বত অধিকাৰ কৰাৰ পিছৰে পৰা চীনে নিজৰ অধীন কৰিবলৈ দাবী কৰি আহিছে।
ইতিহাস
টাৱাঙৰ মূল অধিবাসীসকল মনপা জনজাতিৰ লোক। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫০০ ৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬০০ লৈ টাৱাঙত Lhomon বা Monyul নামৰ বংশই ৰাজত্ব কৰিছিল। পৰৱৰ্ত্তীকালত এই ৰাজত্ব উফৰাই টাৱাঙক ভূটান আৰু পিছত তিব্বতৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
১৯১৪ চনত চিমলা চুক্তি (1914 Simla Accord) অনুসৰি ব্ৰিটিছ ভাৰত আৰু তিব্বতৰ মাজত মেকমোহন লাইনক নতুন সীমা হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়। তিব্বতে এই সীমা মানি ল’লেও চীনে কেইবাশ বৰ্গকিলোমিটাৰ ভাৰতৰ সীমাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাটো স্বীকাৰ নকৰিলে।
১৯৩৮ চনত ব্ৰিটিছে কেপ্টেইন জি এছ লাইটফুটৰ অধীনত কিছু সৈন্যবাহিনী পঠাই টাৱাঙৰ নিয়ন্ত্ৰণ নিজৰ হাতলৈ আনে। ১৯৪১ চনত জাপানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত, সেইসময়ৰ অসম চৰকাৰে তেতিয়াৰ নেফা অঞ্চল (North East Frontier Agency, NEFA)-ত অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ কেইবাটাও প্ৰগতিকামী আঁচনি গ্ৰহণ কৰে। এই নেফাৰ এটা অংশই পৰৱৰ্ত্তীকালত অৰুণাচল প্ৰদেশ হয়গৈ। ১৯৪৪ চনত জে পি মিলছে ডিৰাঙত অসম ৰাইফলছৰ প’ষ্ট স্থাপন কৰাত টাৱাং জিলাৰ দক্ষিণৰ ছেলা পাছলৈকে প্ৰশাসনে নিজৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
১৯৫০ চনত তিব্বত নতুনকৈ প্ৰতিষ্ঠিত পিপলছ ৰিপাব্লিক অব চাইনাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ইয়াৰ পিছৰে পৰাই তিব্বতে কূটনৈতিক স্বাধীনতা হেৰুৱায়। ১৯৬২ চনৰ চীন-ভাৰত যুদ্ধত, ক্ষন্তেকীয়াভাৱে টাৱাং চীনৰ অধীনলৈ যায়। যুদ্ধৰ শেষত অৱশ্যে চীনে টাৱাঙৰ পৰা সৈন্যবাহিনী আঁতৰাই নিয়ে।
১৯৮৯ চনত পশ্চিম কামেং জিলাৰ পৰা পৃথক কৰি টাৱাঙক পূৰ্ণাংগ জিলাৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়।
দালাই লামা
বৰ্তমানৰ চতুৰ্দশ দালাই লামাই ১৯৫৯ চনত চীনা সৈন্যৰ কবলৰ পৰা আত্মৰক্ষাৰ বাবে পলায়ন কৰাৰ সময়ত ৩০ মাৰ্চৰ দিনা ভাৰতত ভৰি দিয়ে আৰু টাৱাং মনেষ্টেৰীত কিছুদিন কটায়। অৱশেষত ১৮ এপ্ৰিলৰ দিনা তেওঁ তেজপুৰ পায়হি। ইয়াৰ পিছত ২০০৯ চনৰ ৮ নৱেম্বৰৰ দিনা তেওঁ পুনৰ টাৱাঙলৈ আহে। টাৱাঙৰ অধিবাসীসকলৰ উপৰিও নেপাল আৰু ভূটানৰ পৰাও আহি প্ৰায় ৩০,০০০ লোকৰ তেওঁৰ দৰ্শনৰ বাবে টাৱাঙলৈ আগমণ ঘটে।
ভৌগোলিক অৱস্থান
thumb|[[টাৱাং|টাৱাং নগৰ]] টাৱাং জিলাখনৰ মুঠ মাটিকালি ২,০৮৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (৮০৫ বৰ্গ মাইল)। জিলাখন ২৭° ৪৫’ উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯০° ১৫’ পূব দ্ৰাঘিমাংশত অৱস্থিত। এই জিলাৰ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা উচ্চতা ৬০০০-২২০০০ ফুট যদিও অধিকাংশ লোক নিম্ন উচ্চতাত বাস কৰে।
জিলাখন পশ্চিম কামেং জিলাৰ পৰা পৃথক কৰি সৃষ্টি কৰা হৈছিল। টাৱাং জিলাৰ পূব আৰু দক্ষিণে পশ্চিম কামেং জিলা, পশ্চিমে ভূটান আৰু উত্তৰে তিব্বত। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি জিলাখনৰ মুঠ জনসংখ্যা ৪৯,৯৫০ জন। ইয়াৰে অধিকাংশ লোকেই মনপা, ভূটিয়া বা আদি জনজাতিৰ লোক। শীতকালত টাৱাঙত অত্যধিক বৰফ পৰে।
প্ৰশাসনিক বিভাগ
টাৱাং জিলাখন তিনিটা মহকুমাত বিভক্ত: টাৱাং, লুমলা (Lumla) আৰু জং (Jang)। টাৱাং মহকুমাৰ প্ৰশাসনিক বৃত্ত দুটা: টাৱাং আৰু কিতপি (Kitpi)। লুমলাৰ চাৰিটা প্ৰশাসনিক বৃত্ত: বংখাৰ (Bongkhar), দুদুংঘৰ (Dudunghar), লুমলা (Lumla) আৰু জেমিথাং (Zemithang)। তেনেদৰে জং মহকুমাৰ প্ৰশাসনিক বৃত্ত কেইটা হ’ল: জং (Jang), মুকত ( Mukto), থিংবু (Thingbu) আৰু হৌ (Lhou)। টাৱাং জিলাখনত অৰুণাচল প্ৰদেশ বিধান সভাৰ তিনিটা সমষ্টি আছে: লুমলা, টাৱাং আৰু মুক্ত।
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি টাৱাং জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ৪৯,৯৫০ জন। জনসংখ্যআৰ ফালৰ পৰা ভাৰতৰ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত এই জিলাৰ স্থান ৬৩৩। জিলাখনৰ জনঘনত্ব ২৪ প্ৰতি বৰ্গ কি.মি. (৬২ প্ৰতি বৰ্গ মিটাৰ)। ২০০১-২০১১ দশকত জিলাখনৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ২৮.৩৩%। টাৱাং জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৭০১ গৰাকী আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬০.৬১%। জিলাখনৰ প্ৰায় ২০,০০০ অধিবাসী টাৱাং নগৰত বাস কৰে। মনপা জনজাতিৰ লোকেই সংখ্যাগৰিষ্ঠ। তেওঁলোকৰ উপৰিও তিব্বেতীয় লোক চহৰখনত সিঁচৰিত হৈ আছে।
অৰ্থনীতি
টাৱাঙৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোকেই জীৱন নিৰ্বাহৰ বাবে কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। টাৱাঙৰ শীতৰ বাবে কৃষকসকলে বিশেষকৈ য়াক আৰু ভেড়া আদি পালন কৰে।
পৰ্য্যটন
টাৱাং বিশেষকৈ টাৱাং মনেষ্টেৰীৰ বাবে পৰ্য্যটনৰ এক মূল কেন্দ্ৰ। তদুপৰি ইয়াৰ ছেলা পাছ আৰু জং জলপ্ৰপাতৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে পৰ্য্যটকসকলৰ বাবে বিশেষ আকৰ্ষণ।
টাৱাং মনেষ্টেৰী
টাৱাং মনেষ্টেৰীটো মেৰা লামা লড্ৰে গ্যাটছ’ (Mera Lama Lodre Gyatso)-ই পঞ্চম দালাই লামাৰ ইচ্ছানুসাৰে স্থাপন কৰিছিল। এই মনেষ্টেৰীটো ভাৰতৰ ভিতৰতে সৰ্ববৃহৎ বৌদ্ধ মনেষ্টেৰী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জিলা
চেনিটেৰী পেড
শৈলী, দেশ আৰু ব্ৰেণ্ড অনুযায়ী মাহেকীয়াৰ পেড নানা উপকৰণেৰে সজা হয়। ভাৰতত হুইচপাৰ, ষ্টেফ্ৰী, চফী, কটেক্স আদি ব্ৰেণ্ডৰ পেড পোৱা যায়।
এই পেডবোৰ প্ৰস্ৰাৱৰ নিয়ন্ত্ৰণহীনতাত ব্যৱহৃত পেডৰ দৰে একে নহয়। পিছৰটোৰ শোষণ ক্ষমতা অধিক আৰু প্ৰস্ৰাৱৰ নিয়ন্ত্ৰণ কম-বেছি পৰিমাণে হেৰাই পেলোৱা লোকে ব্যৱহাৰ কৰে।
পেলনীয়া
পেণ্টিলাইনাৰ, আল্ট্ৰা থিন, ৰেগুলাৰ, মেক্সি/চুপাৰ, অ'ভাৰনাইট, মেটাৰনিটী আদি নামেৰে এবাৰ ব্যৱহাৰযোগ্য পেডৰ কেইবাপ্ৰকাৰ পোৱা যায়।
পুনৰ্ব্যৱহাৰযোগ্য (কাপোৰ)
কোনো কোনো লোকে ধুব পৰা বা পুনৰ্ব্যৱহাৰযোগ্য কাপোৰৰ মাহেকীয়া পেড ব্যৱহাৰ কৰে। সাধাৰণতে কপাহী ফ্লেনেল বা শণেৰে ইয়াক তৈয়াৰ কৰা হয়। কিছুমানত অন্তৰ্বাসত লগাব পৰাকৈ ফিতা থাকে, কিছুমান ফিতা নোহোৱাকৈ শৰীৰ আৰু অন্তৰ্বাসৰ মাজত লিপিট খাই থাকে। এনে পেড এবাৰ ব্যৱহাৰৰ পাছত পেলাব নালাগে বাবে দীৰ্ঘকালীন দিশৰ পৰা কম খৰচী।
১৯৭০-ৰ দশকত পুনৰ ভূমুকি মৰাৰ পাছত কাপোৰৰ মাহেকীয়া পেড ৮০-ৰ দশকৰ শেষৰফালে আৰু ৯০ দশকৰ আৰম্ভণিত জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
ব্যৱহাৰ
মাহেকীয়া পেড মাহকীয়া স্ৰাৱ শোষণ কৰিবলৈ (আৰু পোচাক-পাতি, আচবাব ভালে ৰাখিবলৈ) ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
জগদীপ ধনখড়
জগদীপ ধনখড় (Jagdeep Dhankhar; জন্ম: ১৮ মে, ১৯৫১) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু বৰ্তমান ভাৰতৰ ১৪তম উপৰাষ্ট্ৰপতি। ইয়াৰ আগতে তেওঁ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ ৰাজপাল হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য। তেওঁ চন্দ্ৰ শেখৰ মন্ত্ৰীসভাত সংসদীয় পৰিক্ৰমা ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ২০২২ চনত তেওঁক ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক মিত্ৰজোঁটে ভাৰতৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে মনোনীত কৰে আৰু সংযুক্ত গণতান্ত্ৰিক মৰ্চাৰ সমৰ্থিত প্ৰাৰ্থী মাৰ্গাৰেট আলভাক পৰাস্ত কৰি তেওঁ ভাৰতৰ ১৪তম উপৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৫১ চনৰ ১৮ মে’ তাৰিখে ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ ঝুনঝুনু জিলাৰ এখন সৰু গাঁও কিঠানাত জগদীপ ধনখড়ে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক শিক্ষা ক্ৰমে কিঠানা চৰকাৰী বিদ্যালয় আৰু ঘৰধনা চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ পৰা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ চিত্তোৰগড় সৈনিক স্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত জয়পুৰৰ ৰাজস্থান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান আৰু আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
চেনিটেৰী পেড
ব্যৱহাৰ
প্ৰস্ৰাৱৰ নিয়ন্ত্ৰণহীনতাত ভোগা বহু লোকে চেনিটেৰী পেড ব্যৱহাৰ কৰে। কিন্তু চেনিটেৰী পেড মাহকীয়া স্ৰাৱ শোষণ কৰিবলৈহে তৈয়াৰ কৰা বাবে প্ৰস্ৰাৱৰ ক্ষেত্ৰত ই বৰ উপযোগী নহয়। ইয়াৰ বাবে সুকীয়া পেড পোৱা যায়।
হাততে পোৱাকৈ চেনিটেৰী নেপকিন নাথাকিলে কিছু সময়ৰ বাবে টইলেট পেপাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
ইতিহাস
যুগ যুগ ধৰি মহিলাসকলে নানা মাহেকীয়াৰ সুৰক্ষা ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰি আহিছে। দশম শতিকাৰ গ্ৰন্থ চুডাৰ মাহেকীয়া পেডৰ উল্লেখ আছে, য'ত হিপেটিয়াই তেওঁৰ এজন গুণগ্ৰাহীক নাকচ কৰিবলৈ ব্যৱহৃত মাহেকীয়া কাপোৰ দলিয়াই দিয়াৰ কথা আছে। বজাৰত স্বাস্থ্যসন্মত সামগ্ৰী ওলোৱাৰ আগতে বেছিসংখ্যক মহিলাই মাহেকীয়াৰ বাবে কাপোৰৰ টুকুৰা ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
মৰী কেনাৰে আঘাতপ্ৰাপ্ত সৈনিকৰ তেজ ৰখাবলৈ উদ্ভাৱন কৰা এক সামগ্ৰীৰ পৰা পেলাই দিব পৰা মাহকীয়া পেডৰ আৰম্ভণি হয়। ১৯৮৮ চনমানৰ পৰা চাউথলৰ পেডে খুব সম্ভৱ ইয়াৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে। কাঠৰ মণ্ডৰ পৰা সহজে তৈয়াৰ কৰিব পৰা পেডেৰে মাহকীয়াৰ স্ৰাৱ শোষণ কৰা সহজ হৈছিল আৰু এবাৰ ব্যৱহাৰৰ পাছত পেলাই দিবলৈও কম খৰচী আছিল।
এবাৰ ব্যৱহাৰযোগ্য চেনিটেৰী পেড উদ্ভাৱনৰ আগতে মহিলাই ঘৰতে নানা কাপোৰ বা তেনে বস্তুৰ পৰা পেড তৈয়াৰ কৰিছিল। বজাৰত চেনিটেৰী পেড ওলোৱাৰ পাছতো অত্যধিক দামৰ বাবে বহু মহিলাই কিনিব পৰা নাছিল। দাম কমাৰ পাছত মহিলাই কাউণ্টাৰত পইছা জমা কৰি দোকানীক নোসোধাকৈ নিৰ্দিষ্ট স্থানৰ পৰা কটেক্স পেড সংগ্ৰহ কৰিব পৰা ব্যৱস্থা আছিল।
প্ৰথমে ওলোৱা পেলনীয়া পেডবোৰ চাৰিচুকীয়া কপাহী উপাদানেৰে সজা আছিল। আচ্ছাদনৰ দুইমূৰ দীঘলীয়া কৰি অন্তৰ্বাসৰ তলত পিন্ধাৰ ব্যৱস্থা আছিল। পাছলৈ পেডৰ তলত আঠাযুক্ত ষ্ট্ৰীপৰ সুবিধা হ'ল। ফিতা থকা পেডবোৰ ১৯৮০ চনমানৰ পৰা নোহোৱা হ'ল।
পূৰ্বৰ পেডবোৰৰ শোষণ ক্ষমতা কম আছিল আৰু প্ৰায়েই তেজ বিৰিঙিছিল। পেট্ৰ'লিয়ামৰ পৰা ওলোৱা পলীএক্ৰালাইট জেলৰ দৰে সামগ্ৰী ব্যৱহাৰেৰে পেডৰ আকাৰ কমাই সুবিধাজনক কৰা হ'ল। এই জেলৰ সৈতে ভিতৰত থকা ক্লৰিনেৰে ধোৱা কাঠৰ মণ্ডই তৰল সোনকালে শোষণ কৰি চাপত ধৰি ৰাখিব পাৰে। বাকী উপাদনবোৰো প্ৰায়ে পেট্ৰ'লিয়াম উদ্যোগজনিত। ভিতৰৰ আচ্ছাদন পলীপ্ৰপাইলিন আৰু বাহিৰৰ পানী নসৰকা আছাদন পলীইথাইলিনেৰে সজা হয়।
উন্নয়নশীল দেশত
উন্নয়নশীল দেশত ধনৰ অভাৱত নানা বস্তুৰে এতিয়া পেড সজা হয়। পেলনীয়া পেড কিনিব নোৱৰা মহিলাই ফটাকানি, মাটি, বোকা আদি বস্তুৰে তেজ ৰখায়।
ভাৰতৰ তামিলনাডুৰ অৰুণাচলম মুৰুগানান্থমে অতি কম খৰচত পেড সাজিব পৰা এবিধ যন্ত্ৰ উদ্ভাৱন কৰিছে। বৰ্তমান চৰকাৰী জন ঔষধি কেন্দ্ৰত "সুবিধা" নামৰ জৈৱবিয়োজ্য পেড মাত্ৰ এটকাতে উপলব্ধ। নাইৰোবিৰ জানাআফ্ৰিকা সংস্থাক বিল আৰু মেলিণ্ডা গেট্‌ছ ফাউণ্ডেচনে ৩০ লাখ আমেৰিকান ডলাৰৰ সাহায্য দিছে।  এই সংস্থাই চেমনীয়া ছোৱালীৰ ঋতুস্ৰাৱৰ স্বাস্থ্যজনিত শিক্ষাৰ হকে কাম কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মহিলাৰ স্বাস্থ্যবিধি শ্ৰেণী:ঋতুস্ৰাৱ শ্ৰেণী:সামগ্ৰী
কৃষ্ণা দাশগুপ্ত
কৃষ্ণা দাশগুপ্ত (Krishna Dasgupta, জন্ম: কৃষ্ণা গঙ্গোপাধ্যায়, ১৯ ডিচেম্বৰ ১৯৩৭-২০১৩) পশ্চিমবঙ্গ, ভাৰতৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত কণ্ঠশিল্পী। তেওঁ বঙালী ভাষাত অসংখ্য চলচ্চিত্ৰীয় আৰু অনা-চলচ্চিত্ৰীয় গীত গাইছে, বিশেষকৈ ১৯৫০, ১৯৬০ আৰু ১৯৭০ৰ দশকত। মহালয়াৰ দিনা পুৱা দোকমোকালিতে আকাশবাণীৰ কলকাতা কেন্দ্ৰৰ পৰা সম্প্ৰচাৰিত মহিষমৰ্দ্দিনী কাৰ্যক্ৰমত কণ্ঠদানৰ বাবে তেওঁক বহুলভাবে জনা যায়। ১৯৩১ চনত আৰম্ভ হোৱা এই কাৰ্যক্ৰম আজিও সমানে জনপ্ৰিয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কৃষ্ণা দাশগুপ্তৰ জন্ম পশ্চিমবঙ্গৰ হুগলিৰ জানাইত হৈছিল। তেওঁ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ নমস্য কণ্ঠশিল্পী তাৰাপদ চক্ৰৱৰ্তী আৰু ওস্তাদ আমিৰ খানৰ শিষ্যা আছিল।
কৰ্মজীৱন
দাশগুপ্ত বহুমুখী দক্ষতাসম্পন্ন কণ্ঠশিল্পী আছিল। তেওঁ খেয়াল, ভজন, থুমৰিৰ লগতে বঙালী আধুনিক গীততো সমানে পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাইছিল। তেওঁ ‘অসমাপ্ত’ (১৯৫৭), ‘ৰাজলক্ষ্মী ও শ্ৰীকান্ত’ (১৯৫৮) আদি ছবিত পণ্ডিত জ্ঞান প্ৰকাশ ঘোষ ৰচিত গীতত কণ্ঠ দিছিল। তেওঁ গীত গোৱা আন কেইখনমান ছবি হ’ল- ‘ভ্ৰান্তি’, ‘নদেৰ নিমাই’ (১৯৬০), বাসু ভট্টাচাৰ্য পৰিচালিত হিন্দী ছবি 'তুমহাৰে কাল্লু' (১৯৭৫)। বিভিন্ন সঙ্গীত সন্মিলনবোৰতো তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
আকাশবাণীৰ জনপ্ৰিয় কাৰ্যক্ৰম, মহালয়াৰ দিনা সম্প্ৰচাৰ কৰা মহিষমৰ্দিনী কাৰ্যক্ৰমৰ ‘অখিল বিমানে তবু জয়গানে’ শীৰ্ষক গীতটোত তেওঁ কণ্ঠদান কৰিছিল। মহিষাসুৰ বধক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচনা কৰা গীতি-আলেখ্যখন ১৯৩৩ চনৰ ১৯ চেপ্তেম্বৰত আকাশবাণীত (তেতিয়াৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’) প্ৰথম প্ৰচাৰ হয়। কিছু ব্যতিক্ৰম বাদ দি অতি জনপ্ৰিয় এই অনুষ্ঠানটো প্ৰতি বছৰে মহালয়াৰ প্ৰত্যুষতে প্ৰচাৰ হৈ আহিছে। গীতি-আলেখ্যখনৰ ৰচনা বাণী কুমাৰৰ, সঙ্গীত পৰিচালনা পঙ্কজ মল্লিকৰ, আবৃত্তি আৰু শ্লোকপাঠ বীৰেন্দ্ৰকৃষ্ণ ভদ্ৰৰ। কৃষ্ণা দাশগুপ্তকে ধৰি পশ্চিমবঙ্গৰ সঙ্গীত জগতৰ বহু তাৰকা কণ্ঠশিল্পী অনুষ্ঠানটো্ত জড়িত হৈ আছিল।  গীতি-আলেখ্যখনৰ সঙ্গীত পৰিচালনা পঙ্কজ মল্লিক হ’লেও ইয়াৰ ‘আলোকেৰ গানে’ আৰু দাশগুপ্তই গোৱা ‘অখিল বিমানে’ গীত দুটাত সুৰ দিয়ে হৰিশ্চন্দ্ৰ বালীয়ে। ‘শান্তি দিলে ভৰি’ গীতটোত সুৰ দিয়ে সাগিৰ খাঁই।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
১৯৭১ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন
১৯৭১ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন ৫ম লোকসভা গঠন কৰিবলৈ অনুষ্ঠিত হৈছিল। এখনীয়া আসনৰ ৫১৮টা সমষ্টিয়ে ২৭খন ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। কংগ্ৰেছ দল বিভাজন হোৱাৰ পিছতো ইন্দিৰা গান্ধীৰ নেতৃত্বত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে (আৰ)-এ দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূলৰ প্ৰচাৰ চলাই চমকপ্ৰদ বিজয় সাব্যস্ত কৰিছিল আৰু বিগত নিৰ্বাচনৰ তুলনাত অধিক আসন লাভ কৰিছিল।
৪ৰ্থ লোকসভাৰ কাৰ্যকাল চলি থাকোঁতেই ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলত ইন্দিৰা গান্ধীৰ সৈতে মোৰাৰজী দেশাই, কামৰাজ আদি নেতাৰ মাজত অন্তৰ্কলহে দেখা দিছিল। ১৯৬৯ত ইন্দিৰা গান্ধীক দলৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল ফলস্বৰূপে দল দুই ভাগত বিভাজন হৈছিল। গৰিষ্ঠ সংখ্যক কংগ্ৰেছ সাংসদ আৰু তৃণমূল সমৰ্থকে গান্ধীৰ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ (আৰ)-ত যোগ দিছিল আৰু এই গোটটোক ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়োগে মূল কংগ্ৰেছৰ উত্তৰাধিকাৰী বুলি অনুমোদন দিছিল। বাকী গান্ধীৰ বিৰোধিতা কৰা ৩২জন সাংসদক লৈ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ (অৰ্গেনাইজেচন) গঠন কৰা হৈছিল। ১৯৭১ৰ নিৰ্বাচনত ইন্দিৰা গান্ধীৰ 'আৰ' (R) কংগ্ৰেছে শক্তিশালী বিজয় লাভ কৰিছিল আৰু অৰ্গেনাইজেচন কংগ্ৰেছে তেওঁলোকৰ আধা আসন হেৰুৱাইছিল।
১২ জুন ১৯৭৫ৰ দিনা এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ে ৰায়বেৰেলি সংসদীয় সমষ্টিৰ পৰা ইন্দিৰা গান্ধীৰ বিজয় অবৈধ আছিল বুলি ৰায় দিয়ে। গান্ধীয়ে পদত্যাগ কৰাৰ সলনি ৰাজনৈতিক বিৰোধীসকলক বশ কৰিবলৈ দেশজুৰি জৰুৰীকালীন অৱস্থা ঘোষণা কৰে।
ভেনিজুৱেলাৰ নাৰী
হিংসা
২০০৭ চনত দেশখনে লে অৰ্গেনিকা ছ'ব্ৰে এল ডেৰচো দে লাছ মুজেৰেছ এ উনা ভিডা লিব্ৰে ডি ভায়লেন্সিয়া (মহিলাৰ হিংসামুক্ত জীৱনৰ অধিকাৰৰ ওপৰত জৈৱিক আইন) প্ৰণয়ন কৰে।
নিকোলাছ মাদুৰোৰ চৰকাৰৰ অধীনত ভেনিজুৱেলাৰ সংকটৰ সময়ত আটলাণ্টিক কাউন্সিলৰ মতে দুৰ্বল প্ৰতিষ্ঠান আৰু আৰ্থ-সামাজিক অসুবিধাৰ ফলত ভেনিজুৱেলাৰ মহিলাসকল যৌন হিংসাৰ প্ৰতি অধিক দুৰ্বল হৈ পৰিছিল। এই সংকটৰ ফলত ভেনিজুৱেলাৰ মহিলাসকল যৌন সৰবৰাহ আৰু বেশ্যাবৃত্তিৰ জৰিয়তে শোষণৰ সন্মুখীন হৈছে।
লিংগ ভূমিকা
CEPAZ ৰ মতে, ভেনিজুৱেলাৰ মহিলাসকল লিংগ বৈষম্য আৰু "ভেনিজুৱেলাৰ মহিলাসকলৰ অতি যৌনতাবাদী কু-সংস্কাৰৰ" বাবে সংকটত পৰিছে। ভেনিজুৱেলাৰ পেছাদাৰী মহিলা আৰু ব্যৱসায়ী মহিলাসকলে সাধাৰণতে "মহৎ দেখুৱাবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰে" আৰু তেওঁলোকে আপ্লুত কৰিবলৈ সাজ-পোছাক পিন্ধে। তেওঁলোকৰ ব্যৱসায়িক সাজ-পোছাকত নাৰীসুলভ সাজ-পোছাক পৰিধান কৰাটোও অন্তৰ্ভুক্ত।
২০ শতিকা
ভেনিজুৱেলাত মহিলাৰ ভোটাধিকাৰ প্ৰথমে ১৯৪৭ চনৰ সংবিধানৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হৈছিল, যিটোক পূৰ্বৰ সংবিধানৰ তুলনাত ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিকভাৱে আটাইতকৈ উদাৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ১৯৩০ আৰু ১৯৪০ চনৰ আশে-পাশে একনায়কত্ববাদী জুয়ান ভিচেণ্টে গোমেজৰ মৃত্যুৰ লগে লগে মহিলাসকলে সংগঠিত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। কিন্তু ১৯৫০ চনতহে সকলো সামাজিক শ্ৰেণীৰ মহিলাসকল জড়িত হৈ পৰে। ১৯৬০ চনৰ সময়ছোৱাত মহিলাসকলেও গেৰিলা সংগ্ৰামত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, কিন্তু এই যুঁজাৰু গোটসমূহৰ পুৰুষ প্ৰধান সাংগঠনিক চৰিত্ৰৰ বাবে তেওঁলোকে নেতৃত্বৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰা নাছিল। ১৯৭০ চনত তথাকথিত জনপ্ৰিয় মহিলা মহল (Círculos Femeninos Populares)ৰ জৰিয়তে মহিলাসকলে স্বায়ত্তশাসিতভাৱে সংগঠিত হ’বলৈ চেষ্টা কৰিছিল, দৰিদ্ৰ মহিলাসকলৰ সমস্যাসমূহ সমাধান কৰিছিল আৰু স্বাস্থ্য, শিক্ষা আৰু নিয়োগৰ পদক্ষেপত তেওঁলোকক সহায় কৰিছিল। কিন্তু বাহিৰৰ পুঁজিৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ নিৰ্ভৰশীলতা আৰু পুৰুষ শাসিত বেচৰকাৰী সংস্থাসমূহৰ সমৰ্থনে প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ লক্ষ্যত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
একবিংশ শতিকা
হুগো চাভেজৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচিত হোৱাৰ লগে লগে ১৯৯৯ চনত নতুন সংবিধান গ্ৰহণ কৰা হয়, য'ত সমতাৰ নীতি প্ৰতিষ্ঠা কৰা ২১ নং অনুচ্ছেদ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় আৰু "জাতি, লিংগ, ধৰ্ম বা সামাজিক অৱস্থানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি" কোনো ধৰণৰ বৈষম্যৰ অনুমতি নিদিয়ে।. চাভিছমো আন্দোলনে ৰাজনীতিত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ পুনৰুত্থান ঘটায় আৰু নেচনেল ইনষ্টিটিউট ফৰ উইমেন (INAMujer) গঠন কৰে। এই অংগটোৱে বলিভাৰিয়ান মহিলা বাহিনী (ফুয়েৰজাছ বলিভাৰিয়ানাছ) আৰু মিটিং পইণ্ট (পুণ্টোছ ডি এনকুৱেণ্ট্ৰ')ৰ দৰে গোটসমূহৰ তত্বাৱধান কৰিছিল যিবোৰ মহিলাৰে গঠিত আছিল যিসকলে চাভেজ আৰু তেওঁৰ প্ৰশাসনৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ হৈছিল আৰু তেওঁলোকে ৰূপায়ণ কৰা কাৰ্যসূচীসমূহক সমৰ্থন কৰিছিল। এই সামাজিক কাৰ্যসূচীসমূহৰ লক্ষ্য আছিল নিম্ন শ্ৰেণীৰ জনসাধাৰণক সাক্ষৰতা, নিয়োগ প্ৰশিক্ষণ, স্বাস্থ্যসেৱা, হাইস্কুল আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডিগ্ৰী লাভৰ বাবে সহায় আৰু অতি বঞ্চিত চুবুৰীসমূহতো দৈনিক খাদ্যৰ ব্যৱস্থা কৰা। যদিও মহিলাসকল এই কাৰ্যসূচীসমূহৰ মূল অংশগ্ৰহণকাৰী আছিল, এই কাৰ্যসূচী কেৱল মহিলাসকলৰ প্ৰতিহে নিৰ্দেশিত নাছিল, বৰঞ্চ সমগ্ৰ জনসংখ্যাৰ প্ৰতিহে নিৰ্দেশিত আছিল।
কৃষ্ণ বৰুৱা
কৃষ্ণ বৰুৱা (ইংৰাজী: Krishna Boruah) শিৱসাগৰ জিলাৰ বকতা মৌজাৰ বৃহত্তৰ পাৰিজাত অঞ্চলটোৰ এজন সব্যসাচী ব্যক্তি, একাধাৰে কবি, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, সমাজ সংগঠক। ‘এজাক ধুমুহাৰ প্ৰয়োজন’, ‘মৰহা ফুলৰ পাপৰি’ৰ দৰে বিখ্যাত উপন্যাসৰ স্ৰষ্টা বৰুৱাই অৰ্ধশতাধিক গীত ৰচনা কৰাৰ লগতে সুৰো কৰিছে। ডেকাকালত বন্বুূ-বৰ্গৰ সৈতে অঞ্চলটোত সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ বিকাশৰ বাবে বিভিন্নধৰণৰ কাম কৰা বৰুৱাই শিক্ষক হিচাপেও তেওঁ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত জনপ্ৰিয়। শিৱসাগৰ জিলাৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সংঘ পাৰিজাত পূৰ্বজ্যোতি সংঘৰ সভাপতি হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা বৰুৱাই একালত সমগ্ৰ অসমতে জনপ্ৰিয় হোৱা ‘গদাপাণি থিয়েটাৰ’ত সাংস্কৃতিকভাৱে জড়িত হৈছিল। এজন চহা সাহিত্যিক, গীতিকাৰ হিচাপে বৰুৱাৰ সাহিত্য তথা গীতত নিভাঁজ সুৰ এটা পোৱা যায়। বৰুৱা এজন সফল খেতিয়কো।
জন্ম :
১৯৫৬ চনৰ ১ নৱেম্বৰ তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাৰ বকতা মৌজাৰ বৰদেওধাই ৰাজহ গাঁৱৰ অন্তৰ্গত বকতা ন-গাঁৱত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম স্বৰ্গীয় মহেন্দ্ৰ নাথ বৰুৱা আৰু মাতৃৰ নাম স্বৰ্গীয়া ৰহদৈ বৰুৱা। পিতৃ কৰ্মসূত্ৰে গাঁওবুঢ়া আছিল।
শিক্ষা:
তেওঁ ১৬৬ নং জাপিসজীয়া প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। পাৰিজাত মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি পাৰিজাত উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ অন্তত গড়গাঁও মহাবিদ্যালয়ত কলেজীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।
সাহিত্য কৰ্ম:
সৰুৰে পৰা সাহিত্য-সংগীতৰ প্ৰতি তেখেত আকৃষ্ট আছিল। অষ্টম, নৱম দশকত বকতাত ‘প্ৰগতিশীল অধ্যয়ন চক্ৰ’, ‘বকতা সাহিত্য আলোচনা চক্ৰ’ আৰু ‘বকতা সাহিত্য মঞ্চ’ নামেৰে কেইবাটাও সাহিত্য বিষয়ক অনুষ্ঠান গঢ়ি উঠিছিল॥ সেই সাহিত্য অনুষ্ঠানসমূহৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ অগ্ৰজসকলৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা পাই সাহিত্য চৰ্চা আৰম্ভ কৰিছিল। প্ৰথম অৱস্থাত কবিতা লিখিছিল। ১৯৮৬ ত তেখেতৰ প্ৰথম উপন্যাস ‘মৰহা ফুলৰ পাপৰি’  প্ৰকাশ পায়। ১৯৮৯ চনত ‘টাই সংস্কৃতি যুৱ চেতনা’ নামেৰে প্ৰবন্ধ পুথি প্ৰকাশ পায়। ২০০৬ চনত ‘এজাক ধুমুহাৰ প্ৰয়োজন’ (উপন্যাস) নামেৰে এখনি উপন্যাস প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ উপৰিও বিভিন্ন বাতৰি-কাকত, আলোচনীত বহুতো গল্প, প্ৰবন্ধ প্ৰকাশিত হৈছে।
সংগীত জীৱন:
সৰু অৱস্থাত এই বৃহত্তৰ বকতা পাৰিজাত অঞ্চলটোত একো সুবিধা নাছিল যদিও মানুহবোৰৰ মনবোৰ সংস্কৃতিবান আছিল। প্ৰয়াত জীতেন বৰুৱা আৰু নিৰ্মল বৰুৱাদেৱ আদিৰ লগত কাম কৰিবলৈ বৰুৱাই সুযোগ লাভ কৰিছিল। বহুতো উঠি অহা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক এই দিশত আগবঢ়াই নিবলৈ সুযোগ পাইছিল। বকতা পাৰিজাত অঞ্চলটোত ৰস-জীপ থকা মানুহৰ ঘৰত বিয়া হ’লে মৰাণৰ পৰা মাইক আনি কেতিয়াবা বজাইছিল। মাইকত গোৱা পুৰণি গীতবোৰ শুনি শুনি গাবলৈ শিকিছিল আৰু প্ৰেৰণা পাইছিল। তেখেতে সময়ৰ উপযোগীকৈ বহুতো গীত লিখিছিল আৰু সুৰ দি গাইছিল। আনহাতে তেওঁ কেইবাজনো গীতিকাৰৰ গীত সুৰ দি গাইছিল। বিশেষকৈ বন্ধু শ্ৰীযুত উদিত বৰুৱাদেৱৰ গীত বেছিকৈ সুৰ দি গাইছিল।
সামাজিক জীৱন:
বিংশ শতিকাৰ অষ্টম, নৱম দশকৰ বকতাত ভালেকেইজন বৰেণ্য সমাজকৰ্মী সাহিত্যিকৰ লগ হৈ ‘প্ৰগতিশীল অধ্যয়ন চক্ৰ’, ‘বকতা সাহিত্য আলোচনা চক্ৰ’ আৰু ‘বকতা সাহিত্য মঞ্চ’ অনুষ্ঠান গঢ়ি উঠিছিল। বৰুৱাও আছিল ইয়াৰ অন্যতম। এই সাহিত্য মঞ্চ জৰিয়তে বকতা অঞ্চলৰ উপৰিও বহুতো যুৱক-যুৱতীক সাহিত্য-সংগীতৰ প্ৰতি আগবঢ়াই নিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কুৰি শতিকাৰ শেষ দশকত অসমত তথাকথিত উগ্ৰপন্থী সমস্যাৰ অজুহাতত ক’লা আইন আৰু সামৰিক উপদ্ৰৱ নামি অহাত সাহিত্যৰ হকে সংগবদ্ধভাৱে কাম কৰা প্ৰৱণতা কমি গৈ উপৰোক্ত অনুষ্ঠানবোৰ দুৰ্বল হৈ প্ৰায় নিষ্ক্ৰিয় হৈ পৰিল। তেতিয়াৰে পৰা নৱপ্ৰজন্মৰ মাজত অধ্যয়নৰ পৰিৱেশ কমি আহিল। তেওঁ বিষ্ণুজ্যোতি সংগীত বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ সৈতেও জড়িত আছিল। তদুপৰি অসমৰ অন্যতম এটি জনপ্ৰিয় সংঘ পাৰিজাত পূৰ্বজ্যোতি সংঘৰ সভাপতি আছিল। এখন সুস্থ সমাজত জীয়াই থাকিবলৈ সমন্বয় আৰু শান্তি প্ৰয়োজন। সকলো জাতি আৰু জনগোষ্ঠীৰ ঐক্য প্ৰয়োজন। আজি সমাজত নৱ প্ৰজন্মৰ মাজত কৰ্ম সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আগ্ৰহ কমি আহিছে। সহজে ধন ঘটা পৰিৱেশ গঢ় লৈ উঠিছে। কৰ্ম সংস্কৃতি আৰু সেউজ বিপ্লৱৰ যোগেদি নতুন কামে আগবাঢ়ি এখন সুস্থ সমাজ গঢ় দিবৰ কাৰণে তেওঁ আহ্বান জনায়। আৰু আমি এনেবোৰ দিশতেই গুৰুত্ব প্ৰদান কৰি সামাজিক জীৱনৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল।
হিন্দু ধৰ্মত তুলসী
হিন্দু ধৰ্মত তুলসী দেৱীক লক্ষ্মী দেৱীৰ অৱতাৰ বুলি কোৱা হয় আৰু এনেদৰে তেওঁক ভগৱান শ্ৰীবিষ্ণুৰ সহধৰ্মিনী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। আন এক কিংবদন্তিয়ে তেওঁক বৃন্দা বুলি উল্লেখ কৰে আৰু লক্ষ্মী দেৱীৰ পৰা পৃথক কৰে। তুলসী বা বৃন্দা (পবিত্ৰ তুলসী) -ক হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে এক পৱিত্ৰ উদ্ভিদ বুলি বিশ্বাস কৰে। এক আখ্যান অনুসৰি তুলসী দেৱী জলন্ধৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তুলসীৰ পাত বিষ্ণুৰ অৱতাৰ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু বিঠোবাৰ দৰে তেওঁৰ আন অৱতাৰসমূহৰ উপাসনাত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হয়৷
বহুতো হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ ঘৰৰ সন্মুখত বা ওচৰত তুলসী গছ গজি উঠা দেখা যায়৷ পৰম্পৰাগতভাৱে, হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে তুলসীক চোতালৰ কেন্দ্ৰীয় অংশত ৰোপণ কৰে৷ অত্যাৱশ্যকীয় তেল আৰু ধৰ্মীয় উদ্দেশ্যৰ হেতু এই তুলসী উদ্ভিদৰ খেতি কৰা হয়।
নামসমূহ
হিন্দু বেদত, তুলসী ('অতুলনীয়') -ক বৈষ্ণৱী (“বিষ্ণুৰ সৈতে সম্পৰ্কিত”), বিষ্ণু বল্লভ (“বিষ্ণুৰ প্ৰিয়”), হৰিপ্ৰিয়া (“বিষ্ণুৰ প্ৰিয়”), বিষ্ণু তুলসী বুলি জনা যায়। সেউজীয়া পাত বিশিষ্ট তুলসীক শ্ৰী-তুলসী (“সৌভাগ্যৱান তুলসী”) বুলি কোৱা হয়; ই শ্ৰীবিষ্ণুৰ পত্নী দেৱী লক্ষ্মীৰ সমাৰ্থক। এই প্ৰকাৰটোক ৰাম-তুলসী (“উজ্জ্বল তুলসী”) বুলিও কোৱা হয়; ৰাম শ্ৰীবিষ্ণুৰ এক অন্যতম অৱতাৰ আছিল। গাঢ় সেউজীয়া বা বেঙুনীয়া পাত আৰু বেঙুনীয়া কাণ্ড থকা তুলসীক শ্যাম-তুলসী (“ডাঠ তুলসী”) বা কৃষ্ণ-তুলসী (“ডাঠ তুলসী”) বুলি কোৱা হয়; কৃষ্ণও শ্ৰীবিষ্ণুৰ এক বিশেষ অৱতাৰ আছিল। এই প্ৰকাৰবোৰ শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাবে বিশেষভাৱে পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়, কিয়নো ইয়াৰ বেঙুনীয়া ৰং কৃষ্ণৰ গাঢ় বৰণৰ সৈতে একে।
এটা যুক্তি উত্থাপন কৰা হয় যে, দেৱী লক্ষ্মীও তুলসীৰ সৈতে একে আৰু সেয়েহে ইয়াক লক্ষ্মী প্ৰিয়া বুলিও জনা যায়; তুলসীক বিষ্ণুৰ অন্যান্য অৱতাৰ, যেনে ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ পত্নী হিচাপেও চিনাক্ত কৰা হয়।
তুলসী আৰু ভগৱান বিষ্ণুৰ অভিশাপ
শংখচূৰ সুদামাৰ পুনৰ জন্ম আছিল। সুদামা যদিও শ্ৰীকৃষ্ণৰ ভক্ত আছিল, তেওঁ শ্ৰীৰাধাক খুব ঘৃণা কৰিছিল। তেওঁ প্ৰেমক বিলাস বুলি গণ্য কৰিছিল। এবাৰ গোলোক ভ্ৰমণৰ সময়ত শ্ৰীকৃষ্ণই তেওঁক তেওঁৰ প্ৰাসাদৰ দ্বাৰপাল হিচাপে ৰাখি কাকো প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নিদিবলৈ কৈছিল। আদেশ অনুসৰি শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিশ্ৰাম অৱস্থাত তেওঁ ৰাধাক প্ৰৱেশ কৰাত বাধা প্ৰদান কৰিছিল। ক্ৰোধত শ্ৰীৰাধাক তেওঁ অভিশাপ দিছিল যে, তেওঁ শ্ৰীকৃষ্ণৰ সকলো কথা পাহৰি যাব আৰু গোলোক ত্যাগ কৰি এশ বছৰ পৃথিৱী লোকত বাস কৰিব। তেওঁকো উপলব্ধি কৰোৱা হৈছিল যে, ৰাধা-কৃষ্ণৰ প্ৰেম হৈছে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ ভেটি। সেয়ে তেওঁকো পৃথিৱী লোকত শংখচূৰ নামেৰে জন্মগ্ৰহণ কৰিবলৈ অভিশাপ দিয়া হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী শ্ৰেণী:লক্ষ্মী
আজলী নবৌ
আজলী নবৌ (Ajali Nabou) ১৯৮০ চনত মুক্তি পোৱা এন চি প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত এন চি দত্ত প্ৰযোজিত আৰু নিপ বৰুৱা পৰিচালিত এখন ৰঙীন অসমীয়া পাৰিবাৰিক ড্ৰামাভিত্তিক কথাছবি। ছবিখনে সেইসময়ত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। এইখন প্ৰথম অসমীয়া ইষ্টমেন কালাৰৰ ছবি। বঙালী সাহিত্যিক প্ৰভাৱতী দেৱী সৰস্বতীৰ 'বিজিতা' নামৰ উপন্যাস এখনৰ আধাৰত বঙালী ভাষাত ১৯৫৪ চনত 'ভাঙাগড়া' নামৰ ছবি এখন মুক্তি পাইছিল। হিন্দী আৰু মালয়ালম ভাষাতো ক্ৰমে 'ভাভী' (১৯৫৭) আৰু 'কুল দেৱম' (১৯৫৬) নামেৰে ইয়াৰ ৰিমেক হৈছিল। আজলী নবৌ 'ভাঙাগড়াৰ' অসমীয়া সংস্কৰণ।
কাহিনী
মহাজনৰ শোষণে জুৰুলা কৰা এজন খেতিয়কৰ চাৰিটা পুত্ৰ সন্তান- উদয়, অজয়, ৰমেন আৰু ভাইটি। উদয় কিশোৰ। বাকীকেইটা তেনেই সৰু। মাতৃহীন এই ল'ৰাকেইটাক পেহীয়েকে চোৱা-চিতা কৰে। বিভিন্ন ৰোগে জুৰুলা কৰা দেউতাকৰ হঠাৎ মৃত্যু হোৱাত চাৰিওটি ল'ৰা গাঁৱৰ মাটিবাৰী মহাজনক সপি চহৰলৈ গুচি আহে। পেহীয়েকৰ হাতৰ খাৰুযোৰ বেচি উদয়ে সৰু ব্যৱসায় এটা আৰম্ভ কৰে। লাহেলাহে ব্যৱসায় বাঢ়ি আহে। উদয়ে বিয়া পাতে আজলীক। আজলী তেনেই সাদৰী মহিলা। মাতৃত্বৰ উমেৰে নিঃসন্তান আজলীয়ে বাকীকেইটা ল'ৰাক ডাঙৰ-দীঘল কৰিলে। অজয় উকীল হ'ল, ৰমেন ডাক্তৰ।
সময়ত অজয় আৰু ৰমেনে বিয়া পাতিলে। এই দুগৰাকী বোৱাৰী ঘৰখনলৈ অহাৰ পাছত ঘৰখনত অশান্তি আৰম্ভ হ'ল। দুয়োজনীয়ে ঘৰ এৰি গুচি গ'ল। হাঁহিৰে ভৰি থকা ভৰপূৰ ঘৰখন মৰিশালি সদৃশ হৈ পৰিল। এদিন উদয়ৰ মৃত্যু হ'ল। আজলীয়ে বিধবাৰ সাজ পিন্ধিলে। অৱশেষত দুয়োজনী বোৱাৰীৰে আত্মশুদ্ধি হ'ল। তেওঁলোক উভতি আহিল আজলীৰ ওচৰলৈ।
গীত
আজলী নবৌৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছে ৰমেন বৰুৱাই। ছবিখনত মুঠ ছটা গীত আছে। গীতসমূহ লিখা কেশৱ মহন্তই। কণ্ঠ দিছে দ্বীপেন বৰুৱা আৰু ৰুণজন ফুকনে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
ৰিম্পী দাস
ৰিম্পী দাস (Rimpi Das) অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰী। তেওঁ ভাৰতীয় হিন্দী টেলিভিছন জগতৰ ধাৰবাহিকত বৰ্তমান যথেষ্ট ব্যষ্ট হৈ আছে। তেখেতে অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতত খোজ পেলাই ২০০৪ চনত অশোক কুমাৰ বিষয়াৰ পৰিচালিত মনত বিৰিণাৰ জুইৰ জৰিয়তে। তেওঁ বহু কেইখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে যাৰ ভিতৰত ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত অজেয় আৰু মন যায় ও আছে। ইয়াৰোপৰি তেওঁ জনপ্ৰিয় অসমীয়া ভি.চি.ডি. ছবি উৰণীয়া মন, ফাগুণী, জোনাকী মন আদিতো অভিনয় কৰিছে।
২০১০ চনত ৰিম্পী দাসে কহিনুৰ থিয়েটাৰৰ জৰিয়তে অসমৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে। তেওঁৰ হিন্দী টেলিভিছনৰ প্ৰথম ধাৰবাহিক হৈছে বিগ মেজিকৰ জনপ্ৰিয় ধাৰবাহিক আকবৰ বীৰবল, য'ত তেখেতে আনাৰকলিৰ চৰিত্ৰটি ৰূপায়ণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সহ শিল্পী সকল আছিল কিকু শাৰ্দা, বিশাল কটিয়ান আৰু ডিলনাজ ইৰাণী। ইয়াৰোপৰি তেওঁ সেই চেনেলৰে হাজিৰ জাৱাব বীৰবল ধাৰবাহিকখনত নুৰ জাহানৰ মুখ্য চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে সহ শিল্পী সৌৰভ ৰাজ জৈন, গৌৰব খান্না, আশিস শৰ্মা আৰু মাদিৰাক্ষী মুণ্ডলেৰ সৈতে।
তেওঁ ষ্টাৰ প্লাছৰ জনপ্ৰিয় ধাৰবাহিক চিয়া কে ৰামত পাৰ্বতীৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰি যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।  বৰ্তমান তেওঁ কালাৰ্ছ ৰ ধাৰবাহিক, মহাকালি– অন্থ হি আৰম্ভ হেত দেৱী গংগাৰ চৰিত্ৰটি ৰূপায়ণ কৰি আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
বমডিলা
বমডিলা (Bomdila) উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ পশ্চিম কামেং জিলাৰ সদৰ ঠাই৷ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৬০ টা সমষ্টিৰ ভিতৰত বমডিলা অন্যতম৷ এই নগৰখন প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে পৰ্য্যটনৰ ক্ষেত্ৰত এক আকৰ্ষণীয় ঠাই৷
ভৌগোলিক অৱস্থান
বমডিলা ২৭.২৫ ডিগ্ৰী উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯২.৪ ডিগ্ৰী পূব দ্ৰাঘিমাংশত অৱস্থিত৷ এই নগৰখনৰ সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা গড় উচ্চতা প্ৰায় ২৪১৫ মিটাৰ (৭৯২৩ ফুট)৷
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি বমডিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ৮,৩৭০ জন৷ ইয়াৰে ৫২.২% পুৰুষ আৰু ৪৭.৮% মহিলা৷ নগৰখনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬৭.৯% য’ত পুৰুষৰ হাৰ ৭৩.৩% আৰু মহিলাৰ ৬২%৷ বমডিলাৰ ১১.১% লোক ছয় বছৰৰ অনুৰ্দ্ধৰ৷
বমডিলাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক মনপা, শ্বেৰডুকপেন (Sherdukpen), মিজি (Miji), বুগুন (Bugun) আৰু আকা (Aka) জনজাতিৰ৷
পৰ্য্যটন
বমডিলাৰ কাষতে ঈগলনেষ্ট বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য (Eaglenest Wildlife Sanctuary) অৱস্থিত৷ অন্যান্য আকৰ্ষণৰ ভিতৰত বমডিলাৰ পাছৰ পৰা দেখা পোৱা অৰুণাচলৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগ কাংট’ (Kangto) আৰু গ’ৰিচেন (Gorichen Peak)-ৰ দৃশ্য, তিব্বতীয় মনেষ্টেৰী আৰু আপেলৰ ফাৰ্ম আদি উল্লেখযোগ্য৷ এই নগৰৰ অনুন্নত ঘাইপথ আৰু যাতায়ত ব্যৱস্থাৰ বাবে পৰ্য্যটনৰ এতিয়াও সম্পূৰ্ণ বিকাশ হোৱা নাই৷
প্ৰচাৰ মাধ্যম
বমডিলাৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ ৰ এটা শাখা ’আকাশবাণী বমডিলা’ অৱস্থিত৷ এই ৰেডিঅ’ই বিভিন্ন এফ এম ফ্ৰিকুৱন্সিত প্ৰচাৰ কৰে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
ৰাইজৰ দল
ৰাইজৰ দল (Raijor Dal) ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ এটা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দল। ২০২০ চনৰ ২ অক্টোবৰ তাৰিখে আনুষ্ঠানিকভাৱে এই দল গঠন কৰা হৈছিল। কৃষক নেতা আৰু তথ্য জনাৰ অধিকাৰ কৰ্মী অখিল গগৈ আৰু শাসক দল ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ মাজত ৰাজনৈতিক মতানক্যৰ এই দল অস্তিত্বলৈ আহিছিল। দলৰ মুখ্য কাৰ্যালয় গুৱাহাটীত অৱস্থিত আৰু ইয়াৰ বৰ্তমান সভাপতি অখিল গগৈ।
ইতিহাস
২ অক্টোবৰ ২০২০ চনত নাগৰিকত্ব (সংশোধনী) আইন, ২০১৯ৰ বিৰোধী প্ৰতিবাদৰ ভিতৰত তেওঁৰ স্থিতিৰ বাবে কাৰাগাৰত থকা কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অখিল গগৈয়ে অসমৰ ৭০টা থলুৱা সংগঠনৰ সহায়ত এই নতুন ৰাজনৈতিক দল ৰাইজৰ দল আৰম্ভ কৰিছে।
দলটো চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা জাহ্নু বৰুৱাই আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষণা কৰিছিল আৰু অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী জেৰিফা ৱাহিদ আৰু অধিবক্তা অৰূপ বৰবৰাৰ সৈতে তেওঁক সমৰ্থন প্ৰদান কৰিছিল। নতুন ৰাজনৈতিক দলটোত যোগ দিবলৈ কৃষক মুক্তি আৰু ছাত্ৰ মুক্তিৰ পৰা কেইবাজনো নেতাই পদত্যাগ কৰিছিল।
দলটোৱে অখিল গগৈৰ মুক্তি নিশ্চিত কৰিবলৈ চৰকাৰৰ ওপৰত বৰ্জনীয় চাপৰ উপৰিও নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনৰ বিৰোধী প্ৰতিবাদ তীব্ৰ কৰি ২০২১ চনৰ অসম বিধান সভা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হয়।
নিৰ্বাচনী প্ৰদৰ্শন
২০২১ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ বাবে ৰাইজৰ দলে অসম জাতীয় পৰিষদৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰি একেলগে প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিছিল। আসন ভাগ-বতৰা চুক্তি অনুসৰি অসম জাতীয় পৰিষদে ৬৮ খন আসনত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিছিল আৰু ৰাইজৰ দলে অসমৰ ২৯ খন আসনত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰে। এই নিৰ্বাচনত ৰাইজৰ দলৰ কেৱল এজন প্ৰাৰ্থী বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ৰাইজৰ দলৰ সভাপতি অখিল গগৈ শিৱসাগৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনৈতিক দল
ৰামদেৱ
স্বামী ৰামদেৱ হ'ল এজন ভাৰতীয় যোগ গুৰু যাক অধিকাংশ লোকে ৰামদেৱ হিচাপে জানে। যোগাসন আৰু প্ৰাণায়ামৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতৰ অৱদান উল্লেখনীয়। ৰামদেৱে নিজে ঠায়ে ঠায়ে গৈ যোগ শিবিৰৰ আয়োজন কৰে য'ত প্ৰায় সকলো সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ একগোট হয়। দেশ-বিদেশৰ কৌটি কৌটি লোকক প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে ৰামদেৱে যোগশিক্ষা প্ৰদান কৰিছে। ভাৰতৰ পৰা ভ্ৰষ্টাচাৰ আঁতৰাবলৈও তেখেতে অভিযান আৰম্ভ কৰিছে।
জীৱনী
ভাৰতৰ হাৰিয়ানা ৰাজ্যৰ মহেন্দ্ৰগড় জিলাৰ অন্তৰ্গত সৈয়দপুৰ নামৰ এখন গাঁঁৱত ১৯৬৫ চনৰ ২৬ ডিচেম্বৰত ৰামদেৱৰ জন্ম হৈছিল। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল ৰামনিৱাস যাদৱ আৰু মাতৃৰ নাম আছিল গুলাবো দেৱী। ৰামদেৱৰ প্ৰকৃত নাম হ'ল ৰামকৃষ্ণ যাদৱ। সমীপৱৰ্তী গাঁও শহজাদপুৰৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়ত অষ্টম শ্ৰেণীলৈকে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি ৰামদেৱে খানপুৰ গাঁৱৰ এখন গুৰুকুলত আচাৰ্য প্ৰদ্যুম্ন তথা যোগাচাৰ্য বলদেৱৰ পৰা সংস্কৃত তথা যোগ শিক্ষা লাভ কৰে। যোগগুৰু বাবা ৰামদেৱে যুৱাস্থাতে সন্যাস ল'বলৈ সংকল্পবদ্ধ হয় আৰু ৰামকৃষ্ণ, বাবা ৰামদেৱৰ ৰূপত লোকপ্ৰিয় হৈ পৰে।
সাৰ্বজনিক জীৱনত প্ৰৱেশ
বাবা ৰামদেৱে ১৯৯৫ চনত দিব্য যোগ মন্দিৰ ট্ৰাষ্টৰ স্থাপনা কৰে। ২০০৩ চনত আস্থা টিভি চেনেলটোৱে প্ৰত্যেক পুৱা ৰামদেৱৰ যোগৰ কাৰ্যক্ৰম সম্প্ৰচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে যাৰ ফলত বহুতো সমৰ্থক তেওঁৰ সৈতে জড়িত হয়। যোগক জনে-জনে পঠিওৱাবলৈ ৰামদেৱে মহত্ত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আগবঢ়ায়, ভাৰত আৰু বিদেশত তেওঁৰ যোগশিবিৰত সাধাৰণ মানুহে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উপৰিও ডাঙৰ ডাঙৰ মানুহেও তেওঁৰ শিবিৰত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। বাবা ৰামদেৱৰ পৰা যোগশিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ ভিতৰত অভিনেতা অমিতাভ বচ্চন আৰু অভিনেত্ৰী শিল্পা ছেট্টীৰ নাম উল্লেখনীয়। বাবা ৰামদেৱে প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেৱবন্দ (উত্তৰ প্ৰদেশ)ত মুছলমান সমুদায়ক সম্বোদ্ধন কৰিছিল।
পতঞ্জলি যোগপীঠ
যোগ আৰু আয়ুৰ্বেদক প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ৰামদেৱে পজঞ্জলি যোগপীঠ স্থাপন কৰিছিল। ব্ৰিটেইন, আমেৰিকা, নেপাল, কানাডা আৰু মৰিচাছটো পতঞ্জলি যোগপীঠৰ দুটাকৈ শাখা আছে। এটা হ'ল পতঞ্জলি যোগপীঠ-এক আৰু আনটো হ'ল পতঞ্জলি যোগপীঠ-দুই। পতঞ্জলি আয়ুৰ্বেদে ২০১৫-১৬ চনত ৫০০০ কৌটিৰ ব্যৱসায় কৰে।
স্বামী ৰামদেৱৰ মুখ্য কাৰ্য
right|thumb|200x200px|[[হৰিদ্বাৰত স্থিত পতঞ্জলি যোগপীঠ ট্ৰাষ্ট]] ২০০৬ চনত স্বামী ৰামদেৱে মহৰ্ষি দয়ানন্দ গ্ৰাম হৰিদ্বাৰত পতঞ্জলি যোগপীঠ ট্ৰাষ্টৰ উপৰিও অত্যাধুনিক ঔষধি নিৰ্মাণ ইউনিট পতঞ্জলি আয়ুৰ্বেদ লিমিটেড নামেৰে দুটা সেৱা প্ৰকল্প স্থাপন কৰে। এই সেৱা প্ৰকল্পৰ মাধ্যমেৰে স্বামী ৰামদেৱে যোগ, প্ৰাণায়াম, আধ্যাত্মিকতা আদিৰ লগে লগে বৈদিক শিক্ষা তথা আয়ুৰ্বেদৰ প্ৰচাৰ প্ৰসাৰ কৰিছে। তেওঁৰ প্ৰবচন বিভিন্ন দূৰদৰ্শন চেনেল, যেনে আস্থা টিভি, আস্থা ইণ্টাৰনেশ্যনেল, জী নেটৱৰ্ক, চাহাৰা ওৱান তথা ইণ্ডিয়া টিভিত প্ৰচাৰিত হয়। ভাৰতত ভ্ৰষ্টাচাৰ আৰু ইটালী আৰু ছুইজাৰলেণ্ডৰ বেংকত জমা থকা প্ৰায় ৪০০ লাখ কৌটি টকাৰ "ক'লা টকা"ক স্বদেশলৈ ঘূৰাই অনাৰ দাবী কৰি বাবা ৰামদেৱে গোটেই ভাৰতত একলাখ কিলোমিটাৰৰ যাত্ৰা কৰিছিল। ভ্ৰষ্টাচাৰৰ বিৰুদ্ধে বাবা ৰামদেৱে অনবৰত যুদ্ধ চলাই ৰাখিছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰতো তেখেতে মুখ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও স্বামী ৰামদেৱে স্বচ্ছ ভাৰত অভিযানত ভাগ লয়।
ভ্ৰষ্টাচাৰৰ বিৰুদ্ধে অনশন
বাবা ৰামদেৱে যেতিয়া ২০১১ চনৰ ২৭ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে ৰামলীলা মৈদানত জনসভাৰ আয়োজন কৰিছিল, সেই জনসভাত স্বামী অগ্নিৱেশৰ লগে-লগে আন্না হাজাৰেও উপস্থিত হৈছিল। ইয়াৰ পাছত দিল্লীৰ জন্তৰ মন্তৰত ২০১১ চনৰ ৫ এপ্ৰিলত আন্না হাজাৰে সত্যাগ্ৰহৰ লগতে আমৰণ অনশনৰ ঘোষণা কৰিছিল য'ত এক দিনৰ কাৰণে বাবা ৰামদেৱো উপস্থিত হৈছিল। বাবা ৰামদেৱে ২০১১ চনৰ ৪ জুনত দিল্লীৰ ৰামলীলা মৈদানত পুৱা ৭ বজাত অনশনৰ লগতে সত্যাগ্ৰহ আৰম্ভ কৰিছিল।
যোগ শিবিৰসমূহৰ আয়োজন
বাবা ৰামদেৱে সময়ে সময়ে যোগ শিবিৰৰ আয়োজন কৰি থাকে। নিজৰ যোগ শিবিৰৰ মাধ্যমেৰে বাবা ৰামদেৱে ভাৰতীয় সংস্কৃতি আৰু যোগৰ মাহাত্ম্যক বিশ্বৰ দৰবাৰত স্থাপন কৰিবলৈ কাম কৰি আছে। বাবা ৰামদেৱৰ এটা সংকল্প আছে যে গোটেই ভাৰতবৰ্ষ সুস্থ হওক আৰু সেইমৰ্মে বাবা ৰামদেৱে সেনা জোৱান সকলকো যোগ শিকাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
ভালুকপুং
ভালুকপুং (Bhalukpong) ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ উত্তৰ পাৰে তেজপুৰৰ পৰা প্ৰায় ৬০ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত এখন অতি মনোমোহা প্ৰাকৃতিক দৃশ্যৰাজিৰে ভৰপূৰ স্থান। ভালুকপুং অসমৰ সীমাত আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পশ্চিম কামেং জিলাৰ অকা পৰ্বতমালাৰ পাদ দেশত অৱস্থিত। ইয়াৰ জীয়াভৰলী নদী আৰু কাষৰ পৰ্বতমালাৰ দৃশ্য অতি মনোৰম। প্ৰতি বছৰেই বৃহৎ সংখ্যক প্ৰকৃতিপ্ৰেমী আৰু বনভোজৰ দল ইয়াত সমাগম হয়। জীয়াভৰলী নদীত পাহাৰী মাছ ধৰা (নিয়ন্ত্ৰিত) ৰ সুবিধা থকা আৰু কাষতে নামেৰি ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান অৱস্থিত হোৱাৰ বাবে ইয়াৰ আকৰ্ষণ আৰু বাঢ়িছে। ইয়াত এটা গৰম পানীৰ পুং (উঁহ) আছে। ইয়াত অসম চৰকাৰৰ পৰ্যটন বিভাগৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু থকা-খোৱাৰ সুবিধা থকা এটা পৰ্যটন গৃহও ইয়াত আছে। ভালুকপুং বাণ ৰজাৰ নাতি ভালুকৰ এসময়ত ৰাজধানী আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
দ্য ডেথ এণ্ড আফটাৰ লাইফ অৱ মহাত্মা গান্ধী
দ্য ডেথ এণ্ড আফটাৰ লাইফ অৱ মহাত্মা গান্ধী (The Death and Afterlife of Mahatma Gandhi) হ'ল ভাৰতীয় লেখক মকৰণ্ড পাৰাঞ্জপেই লিখা আৰু পেঙ্গুইন ৰেণ্ডম হাউচে প্ৰকাশ কৰা এখন বাস্তৱভিত্তিক কিতাপ। গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ডক লৈ হোৱা বিশ্লেষণ আৰু হত্যাকাণ্ডৰ পিছৰ পৰিস্থিতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কিতাপখন লিখা হৈছে।
প্ৰকাশন
কিতাপখন লিখক তথা অধ্যাপক মকৰণ্ড পাৰাঞ্জপেই লিখিছে আৰু এইখন প্ৰকাশ কৰিছে পেঙ্গুইন ৰেণ্ডম হাউচ, ভাৰতে। কিতাপখনত ৩৩১টা পৃষ্ঠা আছে।
পৰ্যালোচনা
সুকুমাৰ মুৰুলীধৰণ নামৰ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ এডভাঞ্চ ষ্টাডিজৰ এগৰাকী ফেল'ই বিজনেচ লাইনত কিতাপখনৰ পৰ্যালোচনা লিখিছে।
শিৰশ্ৰী বসুৱে টেলিগ্ৰাফ ইণ্ডিয়াত লিখিছে যে পাৰাঞ্জপেই এই অধ্যয়ন দুঃসাহসিক।
ফ্ৰী প্ৰেছ জাৰ্নালৰ সাংবাদিকে লিখিছে, নিধনক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লিখকে আগতে নেদেখা ঐতিহাসিক তথ্যৰ ব্যৱহাৰ কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইংৰাজী গ্ৰন্থ
হাড় জোৰা লতা
হাড় জোৰা লতা (বৈজ্ঞানিক নাম:Cissus quadrangularis; ইংৰাজী নাম: veldt grape, devil's backbone, adamant creeper, asthisamharaka, hadjod বা pirandai) আঙুৰ পৰিয়াল (Amplecaceae) ৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ লতা জাতীয় উদ্ভিদ। এই লতা প্ৰধানকৈ ক্ৰান্তীয় এছিয়া আৰু আফ্ৰিকাৰ থলুৱা উদ্ভিদ।
বিৱৰণ
thumb|Adamant creeper sprouts হাড় জোৰা লতা ৰ উচ্চতা ১.৫ মিটাৰ পৰ্য্যন্ত হয়। গা-গছ আৰু ঠাল-ঠেঙুলিৰ সেউজীয়া ঠৰুৱাবোৰেই এই লতাৰ পাত। মূল ঠৰুৱাডালৰ পৰা শাখা প্ৰশাখা ওলাই আহি লতাডালে চাৰিওদিশে বিস্তৃতি লাভ কৰে। এই লতাই ৰ’দ ঘাই যিকোনো মাটিতে খৰকৈ বাঢ়ি যাব পাৰে।
গৱেষণা
তেনেদৰে ২০১০ চনৰ অক্টোবৰত প্ৰকাশ পোৱা অন্য এখন গৱেষণাপত্ৰত ওজন হ্ৰাস কৰা অন্য দ্ৰৱ্যৰ সৈতে হাড় জোৰা লতাৰ উপযোগীতা তুলনা কৰি এইক্ষেত্ৰত এই লতাৰ ব্যৱহাৰ অধিক নিৰাপদ বুলি তথ্য প্ৰকাশ কৰিছে।
তদুপৰি হাড় জোৰা লতাৰ হাড়ৰ অন্যন্য ৰোগ যেনে অষ্টিঅ’পৰ’ছিছ (osteoporosis) আৰু গেষ্ট্ৰাইটিছ আদিৰ প্ৰতিকাৰত উপযোগিতাৰ বিষয়েও গৱেষণা চলি আছে।
ৰসায়ন
হাড় জোৰা লতাত কেৰ’টিনয়ড (carotenoids), ট্ৰাইটাৰপেন’য়ড (triterpenoids), আৰু এছক’ৰবিক এছিড (ascorbic acid) আছে বুলি জনা গৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:লতা
ডালিমী
ডালিমী ৱাংচু ৰাজ্যৰ ৰাজকুমাৰী আৰু আহোমৰ স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ পত্নী আছিল। আহোম ৰাজত্বৰ অন্যতম প্ৰতাপী ৰজা স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহই ৱাংচু ৰাজকন্যা নেফে ৱাংচাক বিয়া কৰাইছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত নেপী ৱাংচা ডালিমী হিচাপে পৰিচিত হয়। ডালিমীৰ ইচ্ছা অনুসৰি তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত মৃতদেহ পিতৃগৃহ কানুবাৰীত ঐতিহাসিক লাহদৈগড়ৰ কাষত আহোম পৰম্পৰা অনুসৰি মৈদাম দিয়া হয়। ডালিমী গদাপাণিৰ প্ৰেম কাহিনী মানুহৰ মুখে মুখে প্ৰচলিত। কিছুমানে ইয়াক কাল্পনিক কাহিনী বুলিও অভিহিত কৰে।
পটভূমি
১৬৭০ চনত চক্ৰধ্বজ সিংহৰ মৃত্যু আৰু ১৬৮১ চনত গদাধৰ সিংহৰ ৰাজাভিষেকৰ মাজৰ সময়ছোৱাত ৰাজপাতত ছগৰাকী বেলেগ বেলেগ ৰজা অধিষ্ঠিত হৈছিল। ডেবেৰা বৰবৰুৱাই ষড়যন্ত্ৰ কৰি উদয়াদিত্য সিংহৰ হত্যা কৰোৱাৰ পিছত ৰাজ্যত কুশাসনৰ পাতনি মেলিছিল। তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকলক হত্যা কৰা আৰু প্ৰভাৱশালী কোঁৱৰসকলৰ অংগক্ষত কৰা হৈছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ অন্যান্য ৰাজবিষয়াসমূহক নিজ ইচ্ছামতে আঁতৰাই পঠিয়াইছিল। আন কিছুমান বিষয়াই ৰাজধানীলৈ গৈ ডেবেৰাক ধৰি মৃত্যুদণ্ড বিহে আৰু তেওঁলোকৰ পছন্দৰ কোঁৱৰ এজনক ৰাজপাটত বহুৱায়। প্ৰধান মন্ত্ৰী আতন বৰগোহাঁইয়ে ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনে। তেওঁক দুবাৰকৈ ৰজা হোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল যদিও অস্বীকাৰ কৰে। আতন বৰগোহাঁই আৰু গুৱাহাটীৰ ৰাজবিষয়া লালুকসোলা বৰফুকনৰ মাজত মতাদৰ্শ আৰু ৰাজনৈতিক প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা বাঢ়িবলৈ ধৰে।
লালুকসোলা বৰফুকনে ৰাজশক্তি অধিকাৰ ৰখাৰ স্বাৰ্থত বংগৰ শাসক চুলতান আজমতৰাৰ লগত গুৱাহাটী মোগলৰৰ হাতলৈ হস্তান্তৰ কৰাৰ চক্ৰান্ত কৰিছিল। বিনিময়ত তেওঁক চাৰি লাখ টকা আৰু স্বৰ্গদেউ হোৱাৰ সহায় কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হৈছিল। সেইমতেই তেওঁ ১৬৭৯ চনত গুৱাহাটী নবাব মনচুৰ খানৰ হাতত সঁপি দিয়ে আৰু চুলতানে তেওঁক ফৌজাদাৰ পাতে। ইয়াৰ পিছত লালুকসোলা দলেবলে গড়গাঁৱলৈ গৈ আতন বৰগোহাঁইক হত্যা কৰে আৰু চৈধ্য বছৰীয়া চুলিক্‌ফা বা ল'ৰা ৰজাক নামত স্বৰ্গদেউ পাতে। তেওঁ নিজৰ পাঁচ বছৰীয়া কন্যাক ল'ৰা ৰজালৈ বিয়া দিয়ে আৰু 'বুঢ়াফুকন' নামৰ নতুন পদ এটা সৃষ্টি কৰি ৰজাৰ হৈ শাসনভাৰ চম্ভালে। প্ৰতিদ্বন্দ্বীতা আশংকা কৰি তেওঁ অংগ খুঁত থকা কোঁৱৰ ৰজা হ'ব নোৱাৰা নিয়মৰ সুযোগ লৈ ৰজা হোৱাৰ উপযুক্ত কোঁৱৰসকলক শাস্তি বিহাত লিপ্ত হয়।
জয়মতী আৰু গদাপাণি
জয়মতী তুংখুঙীয়া ফৈদৰ কোঁৱৰৰ পত্নী আছিল। বিশ্বাস কৰিছিল যে লালুকসোলাৰ স্বেচ্ছাচাৰী শাসনৰ ওৰ পেলাই গদাপাণিয়ে এদিন ৰাজ্যলৈ শান্তি ঘূৰাই আনিব পাৰিব। সেইবাবে ৰজাৰ চোৰাংচোৱাই ধৰাৰ আগতেই তেওঁ গদাপাণিক ঘৰ এৰি পলাই যাবলৈ অনুৰোধ কৰে। বুৰঞ্জীৰ মতে ঘৰ এৰি যাওঁতে গ্দাপাণিয়ে পত্নী জয়মতী আৰু দুই পুত্ৰ লাই-লেচাইক এৰি গৈছিল। ঘৰৰ পৰা পলাই গৈ গদাপাণি কেইদিনমান মেটেকাত বগী বৰপোহাৰীৰ ঘৰত আছিলগৈ। তাৰ পিছত তেওঁ নগা পাহাৰত আশ্ৰয় লয়।
গদাপাণিক বিচাৰি নাপাই ৰজাৰ সৈন্যই জয়মতীকে ধৰি নিয়ে। ৰাজসভাত থিয় কৰাই সোধ-পোচ কৰাৰ পিছতো গদাপাণিৰ ঠিকনা নাপাই লালুকসোলাই ভাবিলে যে পত্নীক ৰাজহুৱাকৈ অত্যাচাৰ কৰিলে গদাপাণিয়ে নিজেই আহি ধৰা দিব। সেইমতে জেৰেঙা পথাৰত কোটকোৰা গছত বান্ধি লৈ চাওদাঙৰ হতুৱাই জয়মতীক নানা প্ৰকাৰৰ শাস্তি প্ৰদান কৰা হ'ল। ইয়াৰ পিছতো জয়মতীয়ে স্বামীৰ বাতৰি ক'বলৈ অমান্তি হয়। এই শাস্তিৰ বাতৰি গদাপাণিৰ কাণত পৰাত তেওঁ ছদ্মবেশেৰে নগা পাহাৰৰ পৰা জেৰেঙা পথাৰলৈ আহে। এজন অচিনাকি মানুহৰ ৰূপত তেওঁ জয়মতীক শাস্তি খোৱাতকৈ স্বামীৰ কথা কৈ দিবলৈ অনুৰোধ কৰে। কিন্তু জয়মতীয়ে তেওঁক চিনিব পাৰি আঁতৰি যাবলৈ কয়। ১৪ দিনৰ নিৰ্যাতন সহ্য কৰি ১৬০১ শকৰ ১৩ চ'ত বা ১৬৭৯ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ২৭ মাৰ্চত জয়মতীৰ মৃত্যু হয়।
ডালিমী আৰু গদাপাণি
আহোম ৰাজ্যৰ চুবুৰীয়া ৰাজ্যখনত বাস কৰা ৱাংচু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ লগত আহোমৰ সম্পৰ্ক পূৰ্বৰ পৰাই যথেষ্ট বন্ধুত্বপূৰ্ণ। কথিত আছে যে আহোম ৰাজত্বৰ সময়ত আহোম সৈন্য বাহিনীয়ে যেতিয়া মোগল বাহিনীৰ লগত যুদ্ধত নামিছিল, তেতিয়া ৱাংচু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে আহোম সৈন্যসকলক বিভিন্ন প্ৰকাৰে সহায়-সহযোগ কৰিছিল। ইয়াৰ বিনিময়ত আহোম সৈন্যসকলে ৱাংচু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলক বন্ধুত্বৰ চিনস্বৰূপে বিভিন্ন বয়-বস্তু উপহাৰ হিচাপে দিছিল।
১৬৮১ খ্ৰীষ্টাব্দৰপৰা ১৬৯৬ খ্ৰীষ্টাব্দ পৰ্যন্ত অসমত শাসন কৰা আহোম স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহই ইয়াৰ পূৰ্বে ল’ৰা ৰজাৰ আক্ৰোশৰ বলি হৈ নিজ ৰাজ্য ত্যাগ কৰি চুবুৰীয়া ৰাজ্য বৰ্তমানৰ অৰুণাচল, নাগালেণ্ড আদিত আত্মগোপন কৰি অঘৰী জীৱন অতিবাহিত কৰিব লগীয়া হৈছিল। এই সময়ছোৱাত অৰুণাচলৰ ৱাংচু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে তেওঁক যথেষ্ট আদৰ যত্নৰ মাজতে তেওঁলোকৰ লগত থাকিবলৈ দিছিল। স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহই এই সময়ছোৱাত লগ পাইছিল বানফেৰা অঞ্চলৰ ৱাংচু ৰজাৰ কন্যা ৰাজকুমাৰী নেপী ৱাংচা ওৰফে ৰুণু ৰাজকুমাৰীক। সময় অতিবাহিত হোৱাৰ লগে লগে দুয়োজনৰ মাজত এক প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠে। পৰৱৰ্ত্তী সময়ত যেতিয়া অসমলৈ ঘূৰি আহি আহোম ৰাজত্বৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে তেতিয়া তেওঁ নিজ প্ৰেমিকা ৰাজকুমাৰী নেপী ৱাংচাক বিবাহ কৰাই নিজ ৰাজ্যলৈ লৈ আহি ডালিমী নামেৰে নামকৰণ কৰি সম্পূৰ্ণ ৰাণীৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰি নিজৰ লগত ৰাখে। মৃত্যুৰ পাছত ডালিমীৰ নিজ ইচ্ছা মতে তেওঁৰ মৃতদেহ অৰুনাচলৰ নিজৰ পৈতৃক গাঁৱলৈ নি বৰ্তমান অসম অৰুণাচল সীমা লাহদৈগড়ৰ কাষত মৈদাম দিয়া হয়।
ডালিমী মৈদাম
অৰুণাচল প্ৰদেশৰ কানুবাৰী অঞ্চলৰ মনোমোহা পাহাৰীয়া পৰিবেশৰ মাজত ডালিমীৰ মৈদাম বুলি অনুমান কৰা এডোখৰ ওখ ঠাই অৱস্থিত। অৰুণাচল প্ৰদেশৰ বিধায়ক টিংমাত্ৰাৰ প্ৰচেষ্টাত মৈদামটোৰ লগতে ইয়াক আগুৰি থকা ঠাইডোখৰ সামৰি পকীবেৰ নিৰ্মাণ কৰি মৈদামটোৰ সংৰক্ষণ কৰা হৈছে। ইয়াৰ উপৰি পৰ্যটকক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ বন বিভাগৰ জৰিয়তে মৈদাম অঞ্চলটোৰ সৌন্দৰ্যবৰ্দ্ধন কৰি পাৰ্কৰ ৰূপ দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। আনহাতে মৈদামটোৰ সন্মুখত নেপী ৱাংচা (ডালিমী)ৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা ইয়াৰ কাষতে গদাধৰ সিংহ আৰু ডালিমীৰ প্ৰেম কাহিনীৰ এক চমু আভাসেৰে এখন ফলক লগোৱা হৈছে।
জনপ্ৰিয় মাধ্যমত
ডালিমী পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ 'জয়মতী' আৰু লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা 'জয়মতী কুঁৱৰী'ৰ দুয়োখন নাটকৰে অন্যতম মুখ্য চৰিত্ৰ। তদুপৰি লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ 'জয়মতী কুঁৱৰী' নাটকৰ আধাৰত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালায়ে নিৰ্মাণ কৰা প্ৰথম অসমীয়া কথাছবি 'জয়মতী'তো ডালিমীৰ চৰিত্ৰ আছে। ১৯৩৫ চনত মুক্তি লাভ কৰা ছবিখনত স্বৰ্গজ্যোতি বৰুৱায়ে ডালিমীৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল। ২০০৬ বৰ্ষৰ মঞ্জু বৰাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত 'জয়মতী' চলচ্চিত্ৰত ডালিমীৰ চৰিত্ৰ নাই যদিও মঞ্জু বৰাই ইয়াত আন এটা ঐতিহাসিক চৰিত্ৰৰ অৱতাৰণা ঘটাইছে। সেয়া হৈছে নগা কন্যা ‘নে’পে’ ওয়ান্‌চা’ কুঁৱৰী ওৰফে ‘জুলুমী’।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক সাৰনাথৰ অশোক স্তম্ভৰ ওপৰত থকা প্ৰতীকটোক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকৰ মৰ্যাদা দিয়া হৈছে। এই প্ৰতীক ভাৰতীয় গণৰাজ্যৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, বহু ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু অন্যান্য চৰকাৰী সংস্থাসমূহে ব্যৱহাৰ কৰে। এই প্ৰতীকটো মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৮০ পৰা আৰম্ভ হোৱা প্ৰাচীন ভাস্কৰ্য সম্ৰাট অশোকৰ পৃষ্ঠপোষকতাত নিৰ্মিত অশোক স্তম্ভৰ পৰা লোৱা হৈছে। এই প্ৰতিমূৰ্তিটো চাৰিটা সিংহৰ ত্ৰিমাত্ৰিক প্ৰতীক। ১৯৪৭ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ই ভাৰতীয় অধিৰাজ্যৰ প্ৰতীক হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু পিছলৈ ভাৰতীয় গণৰাজ্যৰ প্ৰতীক হিচাপে পৰিগণিত হয়। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক ভাৰত চৰকাৰৰ অধিকাৰীক ছীল। ইয়াক চৰকাৰী নথি-পত্ৰ, মুদ্ৰা আৰু পাছপ'ৰ্টত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই প্ৰতীকটোৰ ওপৰৰ অংশত তিনিটা মুখমেলি থকী সিংহ (চতুৰ্থ সিংহটো সন্মুখৰ ফালৰ পৰা দেখা নাযায়), তাৰ তলত সোঁমাজত ই চক্ৰ (অশোক চক্ৰ); চক্ৰটোৰ সোঁফালে এটা ষাঁড় গৰু আৰু বাওঁফালে এটা ঘোঁৰা আছে। জন্তু দুটাৰ কাষত আৰু দুটা চক্ৰৰ আধা আধা অংশ দেখা যায়।
ভাৰত গণতন্ত্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হোৱাৰ দিনা অৰ্থাৎ ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত ভাৰত চৰকাৰে এই প্ৰতীকটো আনুষ্ঠানিকভাৱে গ্ৰহণ কৰে। গৌতম বুদ্ধই পোনপ্ৰথমে ধৰ্মৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰা ঠাই উত্তৰ প্ৰদেশৰ সাৰনাথত সম্ৰাট অশোকে স্থাপন কৰা অশোক স্তম্ভৰ আৰ্হিক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক হিচাপে মান্যতা দিয়া হৈছে। এই প্ৰতীকত চাৰিটা এছিয়ান সিংহ চাৰিওদিশে ইটোৱে সিটোৰ ফালে পিঠি দি থকা অৱস্থাত আছে। এই সিংহ কেইটা ক্ষমতা, সাহস, আত্মবিশ্বাস আৰু বিশ্বাসৰ প্ৰতীক। সিংহকেইটাক বৃত্তাকাৰ বেদী আৰু পদুমৰ ওপৰত স্থাপন কৰা আছে। বেদীৰ সোঁমাজত ধৰ্মচক্ৰ বা অশোক চক্ৰ আছে। এই চকাটোত ২৪টা দণ্ড আছে আৰু ই মানৱ সভ্যতাৰ অগ্ৰগতি আৰু বিৱৰ্তনৰ প্ৰতীক।
প্ৰতীকৰ তলত "সত্যমেৱ জয়তে" ("সত্যই সদায় জয়লাভ কৰে") মূলমন্ত্ৰটো দেৱনাগৰী লিপিত লিখা আছে। প্ৰতীকটোৰ ব্যৱহাৰ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক (অনুচিত ব্যৱহাৰৰ নিষেধাজ্ঞা) আইন, ২০০৫ আৰু ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক (ব্যৱহাৰ নিয়ন্ত্ৰণ) নিয়ম, ২০০৭ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়।
ভাৰতৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীক ভাৰত চৰকাৰ আৰু ইয়াৰ সংস্থাসমূহৰ লগতে ভাৰতৰ সকলো ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল প্ৰশাসনে ব্যৱহাৰ কৰে। ভাৰতৰ নাগৰিকে ব্যক্তিগত চিঠিপত্ৰ, জাননী, দস্তাৱেজ, বিজনেছ কাৰ্ড আৰু অন্যান্য ব্যক্তিগত ব্যৱহাৰতো ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাত নিষেধ। ভাৰতীয় প্ৰতীক আইনৰ অধীনত এই প্ৰতীক সুৰক্ষিত আৰু উপযুক্ত কৰ্তৃত্ব অবিহনে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ আইনৰ অধীনত শাস্তিযোগ্য।
ইতিহাস
১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ব্ৰিটিছ শাসনৰ অন্ত পৰাৰ পিছত ১৯৪৭ চনৰ ৩০ ডিচেম্বৰত নতুনকৈ স্বাধীনতা লাভ কৰা ভাৰতীয় অধিৰাজ্য চৰকাৰে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক গ্ৰহণ কৰে। ভাৰতীয় সংবিধানৰ মূল পাণ্ডুলিপিখন সৌন্দৰ্য্যবৰ্ধন কৰাৰ কাম ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে কলা ভৱন শান্তি নিকেতন বা শান্তি নিকেতনৰ অধ্যক্ষ নন্দলাল বসুক প্ৰদান কৰিছিল। বসুৱে তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ সহায়ত এই কাম সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। বসুৱে সাৰনাথৰ অশোক স্তম্ভক সংবিধানৰ আৰম্ভণিৰ পৃষ্ঠাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ আগ্ৰহী আছিল। সিংহবোৰক বাস্তৱিকভাৱে চিত্ৰিত কৰিবলৈ তেওঁ কলকাতা চিৰিয়াখানাত সিংহৰ আচৰণ অধ্যয়ন কৰা তেওঁৰ ছাত্ৰ দীননাথ ভাৰ্গৱক বাছি লৈছিল।
১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত দেৱনাগেৰী লিপিৰে লিখিত ভাৰতৰ নীতিবাক্য সত্যমেৱ জয়তেৰ ওপৰত অশোকৰ স্তম্ভক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আৰ্হিক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়।
বৰ্ণনা
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকত এছিয়ান চাৰিটা সিংহ পিঠিয়া-পিঠিকৈ আছে যদিও এটা সিংহ পিছফালে থকা বাবে যিকোনো ফালৰ পৰা তিনিটা সিংহহে চকুত পৰে। একেডোখৰ শিলতে কাটি উলিওৱা অশোক স্তম্ভৰ শীৰ্ষত সিংহ চাৰিটা এখন বেদীৰ ওপৰত পিঠিয়া-পিঠিকৈ থিয় হৈ আছে। এপাহ ঘণ্টাকৃতি পদুম ফুলৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত স্তম্ভটোৰ বেদীৰ গাত খোদিত কৰা আছে এটা হাতী, এটা দৌৰি থকা ঘোঁৰা, এটা ষাঁড় গৰু আৰু এটা সিংহ। চাৰিটা চক্ৰই জন্তুকেইটাক পৰস্পৰৰ লগত পৃথক কৰি ৰাখিছে। এই চক্ৰৰ নাম অশোক চক্ৰ বা ধৰ্ম চক্ৰ। ২৪ ডাল দণ্ড থকা অশোক চক্ৰই ভাৰতৰ জাতীয় পতাকাতো ঠাই পাইছে। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ বগা অংশত নীলাৰে অংকিত এই অশোক চক্ৰৰ ২৪ ডাল দাণ্ডিয়ে বৌদ্ধ দৰ্শনৰ ২৪টা আদৰ্শক বুজায়।
প্ৰতীকত থকা বলধটোৱে কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু অটলতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, আনহাতে ঘোঁৰাটোৱে আনুগত্য, গতি আৰু শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। মূল অশোক স্তম্ভৰ বেদীৰ তলত থকা ঘণ্টা আকৃতিৰ পদুমটো ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকত বাদ দিয়া হৈছে। ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকটোত মূল স্তম্ভৰ তলত থকা পদুমপাহ বাদদি তাৰ ঠাইত মুণ্ডক উপনিষদৰ পৰা লোৱা "সত্যমেৱ জয়তে" (সত্যৰ সদায় জয়) কথাফাঁকি দেৱনাগৰী লিপিত লিখা হৈছে।
ব্যৱহাৰ
এই প্ৰতীকটো ভাৰত চৰকাৰৰ চৰকাৰী চিঠিপত্ৰ, জাননী আৰু চৰকাৰী দস্তাৱেজত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সকলো ভাৰতীয় মুদ্ৰাতো ইয়াক দেখা যায়। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক হিচাপে ইয়াক ভাৰতীয় পাছপ’ৰ্টত বিশিষ্টভাৱে দেখা যায়। প্ৰতীকটোৰ ব্যৱহাৰ ভাৰতীয় ৰাজ্যিক প্ৰতীক (অনুচিত ব্যৱহাৰৰ নিষেধাজ্ঞা) আইন, ২০০৫ৰ অধীনত নিয়ন্ত্ৰিত আৰু নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। এই আইনৰ অধীনত কোনো ব্যক্তি বা ব্যক্তিগত সংস্থাই চৰকাৰী চিঠিপত্ৰৰ বাবে প্ৰতীকটো ব্যৱহাৰ কৰাৰ অনুমতি নাই। ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত অশোক চক্ৰ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ কেন্দ্ৰত দেখা যায়। ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ চৰকাৰ আৰু অন্যান্য চৰকাৰী কাৰ্যলয়ে অধিকাৰীক ছিল হিচাপে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিকক ব্যৱহাৰ কৰে।
ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ প্ৰতীক
ভাৰতৰ অধিকাংশ ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলে নিজাকৈ ৰাজ্যিক প্ৰতীক বা ছীল গ্ৰহণ কৰিছে। এইবোৰক ৰাজ্য চৰকাৰৰ চৰকাৰী প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আনহাতে ছখন ৰাজ্য আৰু পাঁচখন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকক নিজ চৰকাৰৰ নামৰ সৈতে চৰকাৰী প্ৰতীক বা ছিল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।
ভাৰতীয় সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসূচীৰ দ্বাৰা স্থাপিত একাংশ স্বায়ত্তশাসিত জিলা পৰিষদেও চৰকাৰী প্ৰতীক গ্ৰহণ কৰিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীক
অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ
অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ (Assam State Commission for Women) বা অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়ুক্তালয় অসম ৰাজ্যত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধ সম্পৰ্কীয় বিষয়বোৰৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ গঠন কৰা এক বিধিবদ্ধ সংস্থা। ৰাজ্যখনত মহিলাসকলৰ কল্যাণৰ বাবে এই আয়োগ অসম চৰকাৰে এক অৰ্ধ-ন্যায়িক সংস্থা হিচাপে স্থাপন কৰিছিল। ই অসম চৰকাৰৰ সমাজ কল্যাণ বিভাগৰ এক স্বায়ত্ত্বশাসিত সংগঠন। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় গুৱাহাটীৰ বেলতলাত অৱস্থিত।
ইতিহাস আৰু উদ্দেশ্য
১৯৯২ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ভাৰতৰ সংবিধানৰ নিৰ্দেশনা মৰ্মে ভাৰতীয় সংসদে ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ, ১৯৯০ বিধেয়কৰ যোগেৰে ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ইয়াৰ ৰাজ্যিক স্তৰত থকা শাখাক ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ বোলে।
অসম ৰাজ্যৰ মহিলা সম্পৰ্কীয় বিষয়বোৰ অধ্যয়ন কৰাৰ উপৰিও মহিলা সম্পৰ্কীয় নিৰ্দিষ্ট সমস্যাৰ অনুসন্ধান কৰিবলৈ ১৯৯৩ চনত অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল। এই আয়োগ মহিলাসকলৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰা আৰু তেওঁলোকে পৰিয়াল আৰু সমাজত সন্মুখীন হোৱা যিকোনো ধৰণৰ নিৰ্যাতন আৰু সমস্যাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ সুৰক্ষা আৰু সমতা নিশ্চিত কৰাৰ ক্ষমতাৰে সজ্জিত।
এই আয়োগ মহিলাৰ সুৰক্ষা আৰু কল্যাণ নিশ্চিত কৰা, প্ৰাসঙ্গিক আইন উলংঘন বা সুযোগ অস্বীকাৰ বা মহিলাসকলক যিকোনো অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সময়মতে হস্তক্ষেপৰ জৰিয়তে লিংগ-আধাৰিত সমস্যাবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা, মহিলা-আধাৰিত বিষয়ত ৰাজ্য চৰকাৰক পৰামৰ্শ দিয়া আৰু মাজে মাজে ৰাজ্যখনত মহিলা-আধাৰিত আইনসম্পৰ্কে জনসাধাৰণৰ আগত সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে পদক্ষেপ লোৱাৰ উদ্দেশ্যৰে গঠন কৰা হৈছিল।
অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগে ৰাজ্যখনৰ যিকোনো প্ৰকাৰৰ পৰা যিকোনো মহিলা আধাৰিত সমস্যাৰ অভিযোগ দাখিল কৰাৰ বাবে ৰাজ্যখনৰ মহিলাসকলৰ বাবে নিজা ৱেবছাইট মুকলি কৰিছে।
কাৰ্য্যাৱলী
অসম ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে মহিলাৰ অধিকাৰৰ বাবে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকৰ দাবী আৰু চিন্তাৰ এক মঞ্চ প্ৰদান কৰা। তেওঁলোকৰ মুখ্য বিষয় সমূহ হ'ল, যৌতুক, ৰাজনীতি, কৰ্মত মহিলাৰ সমান প্ৰতিনিধিত্ব আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰত মহিলাৰ শোষণ ইত্যাদি। ইয়াৰ লগতে আৰক্ষীয়ে মহিলাৰ প্ৰতি কৰা দুৰ্ব্যৱহাৰৰ বিৰুদ্ধেও আয়োগে মাত মাতে।
২২ আগষ্ট
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আগষ্ট শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
মাতৃ
এগৰাকী মাতৃ (Mother) হৈছে এগৰাকী মহিলা অভিভাৱক। মাতৃসকল হৈছে এনে একোগৰাকী মহিলা যি তেওঁলোকৰ সন্তানৰ সৈতে এক সম্পৰ্ক বহনৰ ভূমিকা পালন কৰে। এই সন্তান তেওঁলোকৰ জৈৱিক সন্তান হ'বও পাৰে বা নহ'বও পাৰে। সেয়েহে, প্ৰসংগৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, মহিলাসকলক সন্তান জন্ম দিয়াৰ দ্বাৰা, তেওঁলোকৰ সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰি, নিষিক্তকৰণৰ বাবে তেওঁলোকৰ ডিম্বাশয় যোগান ধৰি, বা এই সমূহ পদ্ধতিৰ কিছু মিশ্ৰণৰ দ্বাৰা মাতৃ বুলি গণ্য কৰা হয়। তৃতীয় আৰু প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা মহিলাসকল সাধাৰণতে 'জন্মদাত্ৰী মাতৃ' বা 'জৈৱিক মাতৃ' অভিধাৰ অধীনত পৰে। সেই অনুসৰি, সন্তানৰ কেৱল লালন-পালন কৰা এগৰাকী মহিলাক এগৰাকী দত্তক মাতৃ বুলি গণ্য কৰা হ'ব পাৰে, আৰু যিসকলে ডিম্বাশয় যোগানৰ দ্বাৰা সন্তান জন্ম দিয়ে তেনে এগৰাকী মাতৃক ছাৰোগেচী মাতৃ বুলি গণ্য কৰা হয়।
জন্মদাত্ৰী মাক
মানুহৰ বাবে জৈৱিক মাতৃত্ব, আন স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ দৰে। এই পৰিপ্ৰেক্ষিতত এগৰাকী মাতৃয়ে গৰ্ভত নিষিক্ত ডিম্ব এটি ধাৰণ কৰে আৰু সম্পূৰ্ণ বিকাশৰ অন্তত জন্ম দিয়ে। এগৰাকী মহিলা ঋতুমতী হোৱাৰ পিছত যৌন সম্ভোগৰ জৰিয়তে গৰ্ভৱতী হ'ব পাৰে। ভালদৰে পুষ্ট ছোৱালীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথম ঋতুস্ৰাৱ সাধাৰণতে ১২ বা ১৩ বছৰ বয়সৰ আশে পাশে আৰম্ভ হয়। সাধাৰণতে, ফিতাচ এটা সক্ষম জাইগোটৰ পৰা বিকশিত হয়, যাৰ ফলত ভ্ৰূণৰ সৃষ্টি হয়। গৰ্ভধাৰণ প্ৰক্ৰিয়া মহিলাৰ জৰায়ুত আৰম্ভ হয়। মানুহৰ ক্ষেত্ৰত, গৰ্ভধাৰণৰ ম্যাদ প্ৰায় ৯ মাহৰ কাল। সাধাৰণতে এই সম্পূৰ্ণ সময়ৰ পিছতেই মহিলাগৰাকীয়ে প্ৰসৱ অনুভৱ কৰে আৰু সন্তান জন্ম দিয়ে। অৱশ্যে কিছুমান কেঁচুৱা অকালতে বা পলমকৈ জন্ম হয়। মৃত সন্তান জন্মৰ ক্ষেত্ৰটো সময়ৰ তাৰতম্য দেখা যায়। সাধাৰণতে, কেঁচুৱাটো জন্ম হোৱাৰ পিছত, মাতৃ গৰাকীয়ে স্তনত উৎপাদিত গাখীৰ স্তন্যপান প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে নৱজাতকক পান কৰায়। মাতৃদুগ্ধ হৈছে কেঁচুৱাৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ প্ৰণালীৰ বাবে এণ্টিবডীৰ উৎস, আৰু সাধাৰণতে নৱজাতকসকলে আন খাদ্য খোৱা আৰু হজম কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ আগতে পুষ্টিৰ একমাত্ৰ উৎস; ডাঙৰ কেঁচুৱা আৰু শিশুৰ ক্ষেত্ৰটো আনখাদ্যৰ সমান্তৰালকৈ স্তন্যপান অব্যাহত ৰাখিব পাৰে, এই প্ৰক্ৰিয়াটো সাধাৰণতে ছয় মাহ বয়সৰ পৰা প্ৰৱৰ্তন কৰিব লাগে।
সন্তানহীনতা হৈছে সন্তান নোহোৱাৰ স্থিতি। সন্তানহীনতাৰ ব্যক্তিগত, সামাজিক বা ৰাজনৈতিক গুৰুত্ব থাকিব পাৰে। সন্তানহীনতা স্বেচ্ছামূলকো হ'ব পাৰে, যি ব্যক্তিৰ পছন্দৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। এই স্থিতি স্বাস্থ্যসমস্যা বা সামাজিক পৰিস্থিতিৰ বাবে অনিচ্ছাকৃত হ'ব পাৰে। মাতৃত্ব সাধাৰণতে স্বেচ্ছামূলক হ'লেও ই বলপূৰ্বক গৰ্ভধাৰণৰ ফলাফলো হ'ব পাৰে, যেনে ধৰ্ষণৰ ফলশ্ৰুতিত হোৱা গৰ্ভধাৰণ। অবাঞ্ছিত মাতৃত্ব বিশেষকৈ বলপূৰ্বক বিবাহ আৰু বাল্য বিবাহৰ অনুশীলনৰ ফলত হয়।