cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অসমৰ জাতীয় গীত
ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ মত
...এই প্ৰসঙ্গত ১৯২৭ চনত তেজপুৰত পতা স্কাউট জাম্বুৰীখনৰ অসম ছাত্ৰ সন্মিলনৰ বছাৰেকীয়া অধিবেশনৰ কথা এটা উল্লেখ কৰা উচিত হ'ব বুলি ভাবোঁ। সাহিত্যৰথী বেজবৰুৱাদেৱে তেওঁক 'ডেকা ল'ৰা' বুলি মাতিছিল। জাম্বুৰীখনত 'মোৰ দেশ' বুলি বেজবৰুৱাদেৱে লিখা গীতটি ধুনীয়া ইংৰাজী সুৰেৰে গোৱাবলৈ তেজপুৰৰ সনঙ্গীতানুৰাগীসকলে ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰাত 'ডেকা ল'ৰা'ই তেখেতৰ অনুমতি বিচাৰি চিঠি এখন দিলে। যথা সময়ত গীতটিৰ শেষৰ 'ৰা-তা-তা তা-ৰা-ৰা' পদ ফাকি বাদ দি গোৱাবলৈ অনুমতিও পালে। সকলোৱে তাৰপাছত কোৱা মেলা কৰি গীতটি ধুনীয়া ইংৰাজী সুৰেৰে জাম্বুৰীত আৰু পিছত ছাত্ৰ সন্মিলনত গোৱালে। এই গীতটি এনেদৰে গোওৱাত প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ বৰুৱা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, কমলাপ্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু কুমুদ শৰ্ম্মা আদি শিল্পীসকল জড়িত আছিল। বৰঠাকুৰে আমাক কোৱা মতে সেই সময়ৰ স্কুল ইন্সপেক্টৰ Mr. Small এওঁ হেনো ইংৰাজী সুৰ দিয়াৰ কোৱা মেলাত ভাগ লৈছিল আৰু গীতৰ সামৰণিৰ সুৰটো কেনে ধৰণেৰে Low Pitch অত শেষ কৰিলে শ্ৰুতি মধুৰ হ'ব তাৰো পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল। গীতটি শুনি শ্ৰোতাসকল বিস্ময় আৰু আনন্দত বিভোৰ হ'ল। তাৰ পাচতেই অসম সাহিত্য সভাই 'অ' মোৰ আপোনাৰ দেশ' নামেৰে গীতটিক অসমৰ জাতীয় সঙ্গীত বুলি গ্ৰহণ কৰিলে। (পৃষ্ঠা নং ২৬)
বৰ্তমান পৰিৱেশন কৰা গীতটো
অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ অ’ মোৰ চিকুণী দেশ এনেখন সুৱলা, এনেখন সুফলা এনেখন মৰমৰ দেশ।
অ’ মোৰ সুৰীয়া মাত অসমৰ সুৱদী মাত পৃথিৱীৰ ক'তো বিচাৰি জনমটো নোপোৱা কৰিলেও পাত।
অ’ মোৰ ওপজা ঠাই অ’ মোৰ অসমী আই চাই লওঁ এবাৰ মুখনি তোমাৰ হেঁপাহ মোৰ পলোৱা নাই।
অসম সংগীতৰ চৰকাৰী স্বীকৃতি
২০১৩ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত এই গীত সন্দৰ্ভত এক বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হয়। তথ্য জনাৰ অধিকাৰ আইনৰ অধীনত গোলাঘাটৰ অৰূপ বল্লভ গোস্বামী নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে জনোৱা আবেদনৰ ভিত্তিত এই তথ্য পোহৰলৈ আহে যে, "অ' মোৰ আপোনাৰ দেশ"ক চৰকাৰীভাৱে জাতীয় সংগীতৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হোৱা নাছিল। এই তথ্য প্ৰকাশ হোৱাৰ পিছত অসম চৰকাৰে এই গীতটিক চৰকাৰীভাৱে 'ৰাজ্যিক জাতীয় সংগীত'ৰ মৰ্যাদা দিবলৈ কাৰ্যব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰে। ২০১৩ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰত অনুষ্ঠিত অসম চৰকাৰৰ এখন কেবিনেট বৈঠকে "অ' মোৰ আপোনাৰ দেশ"ক আনুষ্ঠানিকভাৱে অসমৰ জাতীয় সংগীতৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰে।
বিভিন্ন ভাষাত অসমৰ জাতীয় সংগীত
অসম আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন ভাষাত অসমৰ জাতীয় সংগীত “অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ’’ বিভিন্নজনে অনুবাদ কৰিছে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত শ্ৰেণী:জাতীয় সংগীত শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীক
অৰ্জুন দাস বৈৰাগী
অৰ্জুন দাস বৈৰাগী (১৭-১৮ শতিকা) স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ কটকী আছিল। ১৭১০ চনৰপৰা ১৫ চনলৈ মুঠতে তিনিবাৰ ৰত্ন কন্দলী শৰ্মা কটকীৰ লগত ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যলৈ স্বৰ্গদেউৰ সন্দেশ লৈ গৈছিল। মোগল আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিবলৈ স্বৰ্গদেৱে ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ সহায় বিচাৰি বাৰ্তা পঠিয়াইছিল। ১৭২৪ চনত ৰত্ন কন্দলীৰ সৈতে যুটীয়াকৈ 'ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী' ৰচনা কৰে।
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
অনিৰুদ্ধদেৱ
মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱ (১৫৫৩-১৬২৩) এগৰাকী শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ, শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী গোপালদেৱৰ পৰৱৰ্তীকালৰ ধৰ্মপ্ৰচাৰক, কবি আৰু মায়ামৰা সত্ৰ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰৱৰ্তক।
জীৱনী
অনিৰুদ্ধদেৱৰ জন্ম হৈছিল উত্তৰ লক্ষীমপুৰৰ নাৰায়ণপুৰ ৰাজহ চক্ৰৰ অন্তৰ্গত দকুৱা গাঁৱৰ বিষ্ণু বালিকুচিত ১৫৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ব’হাগ মাহৰ শুক্লা দশমী তিথিত। অনিৰুদ্ধদেৱৰ চৰিত পুথি আৰু তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত চতুৰ্থ স্কন্ধ ভাগৱতৰ ২৬৬-২৭১ পদত উল্লিখিত আত্ম-পৰিচয় অনুসৰি তেওঁৰ উপৰিপুৰুষসকল যদুবংশ জাত শশবিন্দু নৃপৰ পুত্ৰ ভগদত্ত, ভগদত্তৰ পুত্ৰ ৰামবৰ আৰু হৰিবৰ। হৰিবৰ নেপাল দেশৰ শাসনকৰ্তা আছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম গোন্দাগিৰি ভূঞা আৰু মাতৃৰ নাম আজলী। আজলী শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ খুৰাকৰ জীয়েক আছিল। গোন্দাগিৰি লখিমপুৰ, বিহপুৰ (বৰ্তমানৰ বিহপুৰীয়া), নাৰায়ণপুৰ, ধলপুৰ আৰু কলংপুৰ- এই পঞ্চপুৰৰ শাসনাধিপতি আছিল। শ্ৰী শ্ৰী অনিৰুদ্ধদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ভাগৱত শাস্ত্ৰ গ্ৰন্থৰ পুৰঞ্জন উপাখ্যান আৰু পঞ্চম স্কন্ধ ভাগৱতৰ ২৯২-২৯৭ পদত এই অঞ্চলৰ বিৱৰণ পোৱা যায়।   পাঁচজন ককাই-ভাইৰ মাজত মধ্যম অনিৰুদ্ধদেৱৰ পিতৃদত্ত নাম আছিল হৰকণ্ঠ গিৰি। তেৰাৰ পঞ্চভাতৃসকলৰ জেষ্ঠ ডবানকা বা মোহন মুৰাৰীয়ে পুৰুষোত্তম ঠাকুুুৰৰ ওচৰত শৰণ লয় পৰৱৰ্তীসময়ত বেঙেনাআটী সত্ৰ পাতে। দ্বিতীয়জনা ভাতৃ নেপালদেশৰ শাসনকৰ্ত্তা হয়। তৃতীয় আৰু চতুুু্ৰ্থজনাই গৃৃহতে মনোনিৱেশ কৰে।
কালজাৰ সত্ৰলৈ গৈ হৰকণ্ঠই মহাপুুৰুষ গোপালদেৱৰ(ভৱানীপুৰীয়া)শিষ্যত্ব গ্ৰহন কৰে। গোপালদেৱ আতাই তেখেতক অনিৰুদ্ধ নাম দিয়ে।মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীগোপালদেৱে পৰৱৰ্তীকালত তেৰাক উজনিত ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ হেতু ধৰ্মাচাৰ্য পদত অধিষ্ঠিত কৰাই আজ্ঞা কৰিছিল"মধুমতী মায়াৰ শিৰত চৰি তুমি।প্ৰচাৰিবা ধৰ্ম মায়ামৰা সত্ৰ পাতি।" গুৰু আজ্ঞানুসাৰে ১৬০১চনত তেৰাই ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ কামত ব্ৰতী হয়। প্ৰথমে তেওঁ নিজৰ গাঁৱলৈ উভতি গৈ শ্ৰী শ্ৰীবিষ্ণু বালিকুঞ্চি সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। পৰৱৰ্তীকালত ১৬০৬ চনত মৰনৈৰ দাঁতিত নাহৰআটী সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু প্ৰয়াণৰ সময় পৰ্যন্ত তেৰাই উক্ত সত্ৰতে জীৱণকাল অতিবাহিত কৰে। মুঠ ২৫ বছৰ কাল ধৰ্মপ্ৰচাৰ কৰাৰ পিছত ১৫৪৮ শক (১৬২৩ খ্ৰীষ্টাব্দ) অনিৰুদ্ধদেৱৰ মহা প্ৰয়াণ হয়। তেওঁৰ পাৰ্থিৱ দেহৰ সৎকাৰ এই সত্ৰতে কৰা হয় বাবে নাহৰআটী সত্ৰ কালসংহতিৰ সেৱকসমস্তৰ বাবে পূণ্যস্থান৷
চৰিত পুথি অনুসৰি অনিৰুদ্ধদেৱৰ পৰিচয়
গোপালদেৱ চৰিত পুথিত অনিৰুদ্ধদেৱৰ পৰিচয় এইদৰে দিয়া আছে: শুনা আবো বাপ অনিৰুদ্ধৰ চৰিত। সিসৱ কথাক আৱে কৰিবো বিদিত॥ বৰদলৈ নামে ভূঞা নাৰায়ণপুৰৰ। তান পঞ্চ সন্ততি ভৈলন্ত মনোহৰ॥ পঞ্চ যে গ্ৰামৰ অধিকাৰী হৈয়াছিল। শেষ কালে পঞ্চকো বিভাগ কৰিছিল॥ বাপ অনিৰুদ্ধে বোলে মোক নলাগয়। সাধু সংগে লৈবো মই বুলিলা নিশ্চয়॥
উল্লেখযোগ্য অৱদান
অনিৰুদ্ধদেৱে মায়ামৰা সত্ৰ সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। ভাগৱতৰ ৫ম স্কন্ধ আৰু ৪ৰ্থ স্কন্ধৰ পুৰঞ্জন উপাখ্যান অংশৰ পদ ভাঙনি কৰিছিল। লগতে ৬টি ভটিমা আৰু ১৮২টা গীত ৰচনা কৰিছিল। তেখেতৰ প্ৰণীত ন-ঘোষা বা ভক্তিমঙ্গল ঘোষাত ৮০৫টি ঘোষা সংকলিত কৰা আছে। ইয়াৰোপৰি এখন তত্বমূলক গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰিছিল বুলি কথিত।
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় গুৰু শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক শ্ৰেণী:ভক্তি আন্দোলন
ৰত্ন কন্দলী শৰ্মা কটকী
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
আমলা ৰুইয়া
আমলা অশোক ৰুইয়া পৰম্পৰাগত জল সংৰক্ষণ কৌশল প্ৰয়োগৰ বাবে জনাজাত এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজ সেৱিকা।
কৰ্মজীৱন
১৯৯৯/২০০০ আৰু ২০০৩ চনত ৰাজস্থানত সৃষ্টি হোৱা ভয়ংকৰ খৰাং পৰিস্থিতিয়ে ৰুইয়াক জল সংৰক্ষণ কৌশল প্ৰয়োগৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণা যোগায়। তেখেতে গাওঁবাসীক লগত লৈ এই গাওঁসমূহত বান্ধ নিৰ্মাণৰ বাবে “আকাৰ দাতব্য ন্যাস” নামেৰে এখন ন্যাস গঠন কৰে।
ৰাজস্থানৰ মাণ্ডাৱাৰ গাঁৱত ৰুইয়াৰ প্ৰথমটো সফল প্ৰকল্পৰ কাম আৰম্ভ হৈছিল। আকাৰ দাতব্য ন্যাসৰ অধীনত নিৰ্মিত দুটা নিৰীক্ষণ বান্ধৰ সহায়ত কৃষকসকলে বছৰি প্ৰায় ১২০ লাখ টকা পৰ্য্যন্ত উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ২০১৭ৰ শেষৰফালে, আকাৰ চেৰিটেবল ট্ৰাষ্টে ৰাজস্থানৰ ১১৫ খনতকৈও অধিক গাঁৱত প্ৰায় ২০০ চেক বান্ধ সাজি উলিয়াবলৈ সক্ষম হৈছে।  প্ৰতিটো নিৰীক্ষণ বান্ধৰ নিৰ্মাণ কাৰ্যত প্ৰয়োজনীয় ৬০-৭০% সামগ্ৰী ট্ৰাষ্টে যোগান ধৰিছিল। তদুপৰি ৩০ৰ পৰা৪০% গাওঁবাসীয়ে অনুদান আহবঢ়ায়। গাঁৱৰ ছোৱালী সকলে পানী আনিব যোৱা কামৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে বিদ্যালয়লৈ যাবলৈ আৰম্ভ কৰে। ৰুইয়াক “পানী মাতা” বুলি সম্বোধন কৰা হয়।
ৰাজস্থানত অভূতপূৰ্ব সফলতাৰ পাছত আমলাই তেওঁৰ কাৰ্যক্ষেত্ৰ মধ্যপ্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ, ওড়িশা আৰু ছত্তীছগঢ় দান্তেৱাৰা জিলা আদিলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰিছে। তদুপৰি তেখেতে বিহাৰ, হাৰিয়ানা, উত্তৰাখণ্ড আৰু উত্তৰ প্ৰদেশলৈও কাৰ্যক্ষেত্ৰ বঢ়োৱাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে।
ব্যক্তিগত জীৱন
উত্তৰ প্ৰদেশত আমলা ৰুইয়াৰ জন্ম হৈছিল। বৰ্তমান তেখেত মুম্বাইৰ মালৱাৰ হিলত বসবাস কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
হা-ঈ
জনশ্ৰুতিমতে, পৃথিৱীৰ এমা-ডিমা অৱস্থাতেই হাঈৰ জন্ম৷ হাঈ মাকৰ নাম আছিল কাচ্ছে’ আৰু দেউতাকৰ নাম আছিল ছাই ৰংহাং৷ কাচ্ছে’ আৰু কাৰেং দুজনী নলেগলে লগা বান্ধবী৷ কাৰেঙৰ ককায়েক ছাই ৰংহাঙলৈ কাচ্ছে’ক বিয়া কৰাই কাৰেঙে তাইৰ বান্ধবীক লগতে ৰাখিছিল৷ কাৰেঙে পিছত অনটেৰণৰ লগত বিয়া হয়৷ কাচ্ছে’ আৰু কাৰেঙে দুয়ো ঠিক কৰে যে সিহঁতৰ দুয়োৰে সন্তান যদি ল’ৰা আৰু ছোৱালী হয়; তেতিয়া দুয়োকে বিয়া কৰাই এই মিতিৰালিৰ স্থায়ী ৰূপ দিব৷ সময়ত কাচ্ছে’ৰ এজনী ছোৱালী আৰু কাৰেঙৰ এটা ল’ৰা হ’ল৷ সিহঁতেই হাঈ আৰু লং৷ হাঈ বৰ ৰূপৱতী আছিল৷ তাই ঘৰৰ সম্মুখত বহিলেই চোতালখন পোহৰ হৈ গৈছিল৷ ৰূপৱতী হাঈ শৈশৱতেই লং টেৰণৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়৷ দুয়োৰে মাক-দেউতাকহঁতো পৰস্পৰৰ বন্ধু হোৱাৰ বাবেও সিহঁতৰ অবাধ মিলামিছা আছিল৷ যৌৱনাৱস্থাত ঝুমতলীত কাম কৰোঁতে ঘনিষ্ঠ হৈ সেই আকৰ্ষণ প্ৰেমলৈ পৰিণত হয় আৰু সামাজিক দস্তুৰমতে বিয়া হয়৷ বিয়াৰ পিছত ঝুমতলীত শস্য কিনিবলৈ অহা খাছীয়া বেপাৰী এজন হাঈৰ ৰূপৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়৷ কিন্তু হাঈয়ে তাৰ প্ৰতি মনোযোগ নিদিয়াত হিংসাৰ বশৱৰ্তী হৈ প্ৰতিশোধ ল’বলৈ ৰাজবিষয়া লংদিলিৰ আগত হাঈৰ ৰূপৰ বৰ্ণনা কৰি তেওঁক তাইৰ প্ৰতি আগ্ৰহী কৰি তোলে৷ লংদিলিয়ে সেই বৰ্ণনা শুনি কামাসক্ত হৈ সামাজিক বাধা-নিষেধ নামানি, হাঈৰ বাপেকক ৰাজকীয় সুখৰ লোভ দেখুৱাই তাইক বলপূৰ্বক চ’চেঙৰ ৰাজকাৰেঙলৈ লৈ আহে৷ তাই আহিছিল, কাৰণ, তাইৰ ভয় আছিল, কিজানিবা তাই নাহিলে মাক-দেউতাক বা লং টেৰণৰ ওপৰত অত্যাচাৰ চলায়৷ আহিল যদিও হাঈয়ে কিন্তু ৰাজবিষয়াৰ হাতত আত্মসমৰ্পন নকৰিলে৷ অৱশ্যে তাই দৰাঘৰীয়াৰ শুশ্ৰূষা সামাজিক নিয়মমতে কৰিবলৈ ধৰিলে৷ লংদিলিয়ে বলপূৰ্বক ৰূপৰ আঙুঠি এটা কইনাৰ চিনস্বৰূপে হাঈক পিন্ধাই দিলে৷ ক্ষমতাশালী লোকৰ আগত সমাজৰ কোনেও মূৰ তুলি প্ৰতিবাদ নকৰিলে৷ কিন্তু হাঈয়ে সমাজৰ মাজতে এই কাৰ্যৰ প্ৰতিবাদস্বৰূপে ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল৷ পিছত লংদিলিৰ হাতত সতীত্ব নাশ হোৱাৰ ভয়ত হাঈয়ে আমৰণ অনশন কৰে আৰু শেষত লঙৰ বুকুত মূৰ থৈ শেষ নিশ্বাস এৰে৷ হাঈৰ দুখত পিছত লং টেৰণেও আত্মহত্যাৰ পথ বাছি লয়৷ জনবিশ্বাসমতে, হাঈমুৰ দুখৰ কাহিনী গালে বতৰেও চকুপানী টোকে৷ সেয়ে কাৰবি সমাজত বছৰেকত এবাৰ “কাথাৰ’’ বুঢ়াই ’হাঈমু আলুন’ পঢ়ি হাঈৰ কৰুণ প্ৰেমগাথা সোঁৱৰণ কৰে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোককথা শ্ৰেণী:কাৰ্বি আংলং জিলা
অৰ্জুন দৈৱজ্ঞ
অৰ্জুন দৈৱজ্ঞ ১৭ শতিকাৰ অসমৰ এগৰাকী জ্যোতিষী আছিল। গদাধৰ সিংহ ৰজা হোৱাৰ আগতে পলাই ফুৰা কালচোৱাত এখেতেই ভৱিষ্যতে গদাধৰ সিংহ ৰজা হ'ব বুলি ভৱিষ্যতবাণী কৰিছিল। এই ভৱিষ্যত বাণী সঁচা হোৱাৰ পাছত গদাধৰ সিংহই এখেতক ৰাজজ্যোতিষী পাতিছিল।
তথ্য সমল
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
সেন্দূৰী বান্দৰ
সেন্দূৰী বান্দৰ (Stump-tailed Macaque) দক্ষিণ এছিয়াত বিস্তৃত হৈ থকা বান্দৰৰ এবিধ প্ৰজাতি। ইয়াৰ গাৰ বৰণ গাঢ় খয়েৰী বৰণৰ। নেজ অত্যনত চুটি আৰু নোমহীন। নেজৰ এই বৈশিষ্ট্যৰ বাবেই এই প্ৰজাতিবিধৰ ইংৰাজী নাম Stump-tailed হয়। সেন্দূৰীয়া বান্দৰৰ মুখখন নোমহীন আৰু তাত কিছুমান ক'লা ক'লা দাগ দেখা পোৱা যায়। এই ক'লা দাগবোৰৰ মাজে মাজে পৰিলক্ষিত হোৱা ৰঙা দাগবোৰৰ বাবে এই প্ৰজাতিৰ অসমীয়া নাম সেন্দূৰী বান্দৰ হয়।
দৈহিক গঠন
সেন্দূৰী বান্দৰৰ সমগ্ৰ দেহটো ডাঠ, দীঘল, মটীয়া বৰণৰ নোমেৰে আবৃত। কিন্তু ইয়াৰ মুখখন আৰু চুটি নেজদাল নোমবিহীন। ইয়াৰ কপালৰ ফালে মূৰৰ অলপ অংশত নোম নাথাকে নাইবা বৰ কম নোম থাকে। ইয়াৰ দেহৰ পশ্চাৎ অংশৰ ছাল ৰঙা আৰু চেলাউৰিৰ ওপৰ অংশ বগা। পোৱালি জন্মতে বগা ৰঙৰ হয় আৰু ডাঙৰ হোৱাৰ লগে লগে গাৰ বৰণ ডাঠ হৈ আহে। মতা প্ৰাণীবোৰ মাইকীত কৈ আকৰত যথেষ্ট ডাঙৰ হয়। মতা প্ৰাণীৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য ৫১.৭-৬৫ ছে: মি: আৰু ওজন প্ৰায় ৯.৭-১০.২ কি: গ্ৰা: হয়, আনহাতে মাইকীৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য ৪৮-৫৮ ছে: মি: আৰু ওজন ৭.৫-৯.১ কি: গ্ৰা:
বসতিস্থল
সেন্দূৰী বান্দৰ সাধাৰণতে গভীৰ চিৰসেউজীয়া অৰণ্যত পোৱা যায়। । অৰণ্যৰ ভূমিভাগত ইহঁতে দল বান্ধি ঘূৰি ফুৰে। বৰ্ষাৰণ্য, পৰ্ণপাতী অৰণ্য আৰু সেমেকা গছ-বন থকা হাবিৰ লগতে অন্যান্য পাহাৰীয়া অঞ্চলতো ইয়াক দেখা যায়। ভাৰতবৰ্ষত এই প্ৰজাতিটো ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰত পোৱা যায়। মূল বসতিস্থল অসম, মেঘালয়, অৰুণাচল প্ৰদেশ, নাগালেণ্ড, মণিপুৰ, মিজোৰাম আৰু ত্ৰিপুৰা।
আচৰণ
সেন্দূৰী বান্দৰ মেকাক গোষ্ঠীৰ বান্দৰ হোৱাৰ বাবে ই সকলো ধৰণৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰে। ইহঁতে প্ৰধানত: ফল-মূল খাই জীয়াই থাকে। মাজে সময়ে ই গছৰ গুটি, পাত, শিপা, কেঁকোৰা, ভেকুলী, চৰাইৰ কণী, কীট-পতংগ আদিও খায়।
সেন্দূৰী বান্দৰে দল-বান্ধি বাস কৰে। একোটা দলত ৫-৬০টা পৰ্য্যন্ত বান্দৰ থাকিব পাৰে। মতা প্ৰাণী প্ৰজননক্ষম হোৱাৰ লগে লগে পুৰণা দল এৰি নতুন দলৰ সদস্য হয়
সেন্দূৰী বান্দৰৰ গড় আয়ুস ৩০ বছৰ। এই প্ৰাণীবিধৰ প্ৰজননৰ হাৰ অন্য বান্দৰৰ প্ৰজাতিৰ তুলনাত কম। এবছৰ বা দুবছৰৰ মূৰে মূৰে এটাকৈ পোৱালিৰ জন্ম হয়। মাইকী প্ৰাণী চাৰি বছৰ বয়সত প্ৰজননক্ষম হয় ।
স্থিতি তথা সংৰক্ষণ
এই প্ৰাণীবিধক আই. ইউ. চি. এন. ৰ তালিকাত বিপথগামী (Vulnerable) বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে। ভাৰতীয় বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণ আইনঅনুসৰি সেন্দূৰী বান্দৰ ১ নং তালিকাভুক্ত প্ৰাণী। এই প্ৰাণীবিধক ধৰা, মাৰা বা কিনা-বেচা কৰা আনকি ঘৰত আৱদ্ব কৰি ৰখা আইন মতে দণ্ডনীয় অপৰাধ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বান্দৰ
বৰলাৰ ঘৰ
বৰলাৰ ঘৰ (Bachelor’s House) হৈছে ২০১২ চনৰ ২ নৱেম্বৰ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া-বঙালী দ্বিভাষিক ৰোমাণ্টিক হাস্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ। এইখন ১৯৯৩ চনৰ ছুপাৰহিট মালয়ালম বোলছবি মেলেপাৰামবিল আনভিড়ুৰ ৰিমে'ক। অ'কে প্ৰডাক্‌চনচৰ বেনাৰত মানি চি. কাপেনে প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰা চলচ্চিত্ৰখনৰ মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে উৎপল দাস আৰু দেৱস্মিতা বেনাৰ্জীয়ে। মালয়ালম ছবিখনো একে প্ৰযোজনা সংস্থাৰ বেনাৰতে কাপেনেই প্ৰযোজনা কৰিছিল। অসমীয়া বোলছবি পৰিচালিকা মঞ্জু বৰা এইখন ছবি নিৰ্মাণৰ কামত উপদেষ্টা হিচাপে থাকে।
কাহিনী
হৰিপ্ৰসন্নৰ (নিপন গোস্বামী) কনিষ্ঠ পুত্ৰ মধুকৃষ্ণ (উৎপল দাস)। মধুকৃষ্ণ আৰু তেওঁৰ দুয়োজন ককায়েক জয়কৃষ্ণ (জুলেন ভূঞা) আৰু গোপীকৃষ্ণ (বিকি ৰাজখোৱা) অবিবাহিত। মধুকৃষ্ণই এম. বি. এ. ডিগ্ৰী লৈ চাকৰিৰ কাৰণে পশ্চিম বংগলৈ যায় আৰু তাতে এজন বঙালী ধনী লোকৰ (মানি চি. কাপেন) জীয়ৰী মুক্তাৰ (দেৱস্মিতা বেনাৰ্জী) প্ৰেমত পৰে আৰু দুয়ো পলাই যায়।
মধুৱে তেওঁৰ গোপন বিয়াৰ কথা মাক-দেউতাকক ক'বলৈ ভয় কৰে আৰু সেয়ে মুক্তাক তেওঁলোকৰ ঘৰতে বন কৰা মহিলাৰ ছদ্মৰূপ দিয়াই ৰাখে। কিন্তু মধু যেতিয়া এবাৰ কামত ওলাই যায়, তেতিয়া মাক-দেউতাকে মুক্তা গৰ্ভৱতী বুলি গম পাই তাইক কামৰ পৰা অব্যাহতি দিব বিচাৰে। তাৰ পাছত যেতিয়া মধু ঘৰলৈ আহে, তেতিয়া মুক্তাক তেওঁৰ পত্নী বুলি চিনাকি দিয়াবলৈ বাধ্য হয়। মধুৰ মাকৰ মুক্তাক ইতিমধ্যে ভাল লাগিছিল আৰু তাইক ঘৰৰ বন কৰা মানুহ হিচাপে ৰখোৱাৰ কাৰণে মধুক টান কথা শুনায়। শেষত মধুৰ মাক-দেউতাকে মুক্তাক বোৱাৰী হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
নিৰ্মাণ
দাক্ষিণাত্যৰ বোলছবি প্ৰযোজনা সংস্থাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এইখন প্ৰথম অসমীয়া বোলছবি। কাপেনৰ মতে কেৰালা আৰু অসমৰ সংস্কৃতিৰ মিল আছে আৰু সেইবাবে তেওঁ বোলছবিখন অসমীয়াত পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। দ্বিভাষিক চলচ্চিত্ৰখনৰ ৬০% সংলাপ অসমীয়া আৰু ৪০% বঙালী। অসমীয়া সংলাপখিনিত বঙালী ছাব্‌টাইটল আৰু বঙালী সংলাপখিনিত অসমীয়া ছাব্‌টাইটল দিয়া হয়।
চলচ্চিত্ৰখন ড॰ ভূপেন হাজৰিকাৰ নামত উৎসৰ্গা কৰা হয়।
সংগীত
২০১২ চনৰ ৩০ অক্টোবৰ তাৰিখে প্ৰীমিয়াৰ দৰ্শনীৰ দিনা গুৱাহাটীত চলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীতৰ শ্ৰাব্য এলবামটো ইউনিভাৰ্ছেল মিউজিকৰ বেনাৰত মুক্তি দিয়া হয়। সংগীত পৰিচালনা কৰে দাক্ষিণাত্যৰ সংগীত পৰিচালক কে. আৰ. শ্ৰীজিতে। গীতৰ কথা দিলীপ কুমাৰ বৰাৰ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১২ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
ভাৰতীয় চুক্তি আইন ১৮৭২
ভাৰতবৰ্ষত চুক্তি সম্পৰ্কীয় আইন ভাৰতীয় চুক্তি আইন ১৮৭২ (Indian Contract Act, 1872) ত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। এই আইনখন ইংৰাজ শাসনৰ সময়ত অনুমোদিত আৰু ই ইংৰাজ সাধাৰণ আইনৰ (British Common Law) নীতিসমূহৰ ওপৰত আধাৰিত। জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ বাদে সমগ্ৰ ভাৰততে ভাৰতীয় চুক্তি আইনখন প্ৰযোজ্য। এই আইনখনে কোনবোৰ পৰিস্থিতিত কোনো কামৰ বাবে দুটা দলৰ হোৱা চুক্তি আইনমতে পালনীয় হ'ব তাক নিৰ্ণয় কৰে। প্ৰত্যেকজন লোকেই প্ৰতিদিনে বিভিন্ন চুক্তিত জড়িত হৈ পৰে। এই চুক্তিসমূহৰ পৰা কিছুমান অধিকাৰ আৰু কৰ্ত্তব্যৰ সৃষ্টি হয়। ভাৰতীয় চুক্তি আইনে ভাৰতত এই অধিকাৰ আৰু কৰ্ত্তব্যসমূহৰ সুৰক্ষা তথা পালনৰ বিষয় সামৰি লয়।
ইতিহাস
১৮৬১ চনত ইংৰাজ শাসনকালত চেয়াৰমেন ছাৰ জন ৰমিলিৰ (Sir John Romilly) তত্তাৱধানত ছাৰ এডৱাৰ্ড ৰিয়ান, আৰ. ল'ৱ, জে. এম. মেকলইড, ছাৰ ডব্লিউ. আৰলি আৰু জাষ্টিছ ৱিলছক প্ৰাৰম্ভিক সদস্য হিচাপে লৈ গঠন কৰা তৃতীয় আইন আয়োগে (The Third Law commission) ভাৰতৰ বাবে চুক্তি আইনৰ এক প্ৰতিবেদন খচৰা হিচাপে দাখিল কৰে। এই খচৰা ১৮৭২ চনৰ ২৫ এপ্ৰিলত সেই বৰ্ষৰ নৱম আইন হিচাপে গৃহীত হয় আৰু ১৮৭২ চনৰ ১ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা ভাৰতীয় চুক্তি আইনখন কাৰ্যকৰী হয়।
ভাৰতীয় চুক্তি আইন ১৮৭২ গৃহীত হোৱাৰ আগলৈকে ভাৰতত চুক্তিৰ বাবে কোনো সংগঠিত আইন নাছিল। দেশখনৰ মুখ্য নগৰসমূহ অৰ্থাৎ মাদ্ৰাজ, বম্বে আৰু কলিকতাত বিভিন্ন চুক্তিসমূহ ৰজা ১ম জৰ্জে ১৭২৬ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীলৈ অনুমোদন কৰা এক চনদমতে সম্পন্ন হৈছিল। ইয়াৰ পিছত ১৭৮১ চনত ইংৰাজ চৰকাৰ নিষ্পত্তি আইন বলৱৎ কৰে। নিষ্পত্তি আইন অনুসৰি ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে চুক্তি সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহৰ সোধা-পোছা কৰিছিল। পক্ষৰ ধৰ্ম অনুসৰি বিবাদসমূহৰ মীমাংসা হিন্দু আইন নাইবা মুছলিম আইনমতে হৈছিল। আন ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত পদকীয়া আইন প্ৰযোজ্য আছিল। মূল নগৰকেইখনৰ বাহিৰৰ চুক্তিসমূহ ইংৰাজ চুক্তি আইনসমূহৰ মতে সম্পন্ন কৰা হৈছিল।
ক্ৰমবিকাশ
ভাৰতীয় চুক্তি আইনে সামগ্ৰী বিক্ৰয় আৰু অংশীদাৰী ব্যৱসায় সম্পৰ্কীয় সৰল আৰু প্ৰাথমিক নীতিসমূহ সামৰি লৈছিল। বাণিজ্য ক্ষেত্ৰখনৰ প্ৰগতিৰ ফলত উদ্ভৱ হোৱা নতুন নিয়ম-নীতিসমূহ সামৰি ল'বলৈ চুক্তি আইনখন যথেষ্ট নাছিল। গতিকে ১৯৩০ আৰু ১৯৩২ চনত সামগ্ৰী বিক্ৰয় আৰু অংশীদাৰী ব্যৱসায়ৰ বাবে দুখন নতুন আইন ক্ৰমে সামগ্ৰী বিক্ৰয় আইন ১৯৩০ আৰু অংশীদাৰী ব্যৱসায় আইন ১৯৩২ গৃহীত কৰা হয়।
বৰ্তমান সময়ত ভাৰতীয় চুক্তি আইনে নিম্নলিখিত বিষয়সমূহ সামৰিছে।
সংজ্ঞা
আইনখনৰ ধাৰা ২(এইচ) মতে "আইনমতে বলৱৎ হোৱা যিকোনো বন্দৱস্তই"চুক্তি। অৰ্থাৎ বৈধ চুক্তিৰ বাবে এক বন্দৱস্ত আৰু থকাটো আৰু ই আইনমতে বলৱৎ হোৱাটো প্ৰয়োজনীয়।
ধাৰা ২(ই) মতে "পৰস্পৰৰ বাবে লাভৰ সৃষ্টি কৰা সকলো অংগীকাৰ আৰু অংগীকাৰৰ সকলো সমষ্টি" বন্দৱস্ত।
ধাৰা ২(বি) মতে "যেতিয়া এজক লোকে তেওঁক দিয়া প্ৰস্তাৱত মান্তি হয় তেতিয়া প্ৰস্তাৱটো গৃহীত হোৱা বুলি কোৱা হয়। যেতিয়া এটা প্ৰস্তাৱ গৃহীত হয় তেতিয়া ই এক অংগীকাৰ হৈ পৰে। "
বৈধ চুক্তিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় চৰ্ত্ত
ধাৰা ১০ অনুসৰি, "সকলোধৰণৰ বন্দৱস্তই চুক্তি, যদিহে এইসমূহ দুয়োপক্ষৰ মুকলি সন্মতি, চুক্তিৰ বাবে যোগ্যতাৰে, এক ন্যায্য সামগ্ৰীৰ সৈতে ন্যায্য লাভৰ বাবে হয়, আৰু যদি ইয়াক প্ৰকাশ্যে অবৈধ বুলি স্বীকৃত দিয়া নহয়। "
প্ৰস্তাৱ
ভাৰতীয় চুক্তি আইন ১৮৭২ ধাৰা ২(এ) ত প্ৰস্তাৱৰ সংজ্ঞা এনেদৰে দিয়া হৈছে, "যেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে আন এজনৰ সন্মতি বিচাৰি কোনো এক কাম কৰাৰ বা কামটো কৰাৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ ইচ্ছা আনজনক ব্যক্ত কৰে, তেতিয়া তেওঁক এটা প্ৰস্তাৱ দিয়া বুলি কোৱা হয়। " এইদৰেই এক ন্যায্য প্ৰস্তাৱ হ'বলৈ হ'লে কামটো কৰা বা নকৰাৰ ইচ্ছাৰ বিষয়ে ব্যক্ত কৰাটো জৰুৰী। কিন্তু কেৱল ইচ্ছা ব্যক্ত কৰিলেই ই ন্যায্য প্ৰস্তাৱ নহ'ব। এই ইচ্ছাৰ কথা প্ৰস্তাৱ পাওঁতাজনক তেওঁৰ সন্মতি বিচাৰি পোনপটীয়াকৈ জনাব লাগিব আৰু এই প্ৰস্তাৱত এন কোনো চৰ্ত্ত থাকিব নোৱাৰিব যিটো পূৰ্ণ নহ'লে প্ৰস্তাৱ গৃহীত হ'ল বুলি ধৰা যায়।
প্ৰস্তাৱৰ ভাগসমূহ: ১. সাধাৰণ প্ৰস্তাৱ : সকলোৰে বাবে। ২. বিশেষ প্ৰস্তাৱ : নিৰ্দিষ্ট লোকৰ বাবে। ৩. বিপৰীতমুখী প্ৰস্তাৱ : দুইপক্ষই পৰস্পৰক দিয়া একে প্ৰস্তাৱ। ৪. পৰিৱৰ্ত্তিত প্ৰস্তাৱ : মূল প্ৰস্তাৱৰ শুধৰণি। ৫. স্থিত প্ৰস্তাৱ : কোনো বিশেষ সময়লৈকে থকা প্ৰস্তাৱ।
প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ
ধাৰা ২(বি) মতে "যেতিয়া এজন লোকে তেওঁক দিয়া প্ৰস্তাৱত মান্তি হয় তেতিয়া প্ৰস্তাৱটো গৃহীত হোৱা বুলি কোৱা হয়। যেতিয়া এটা প্ৰস্তাৱ গৃহীত হয়। "
ন্যায্য প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণৰ নিয়মসমূহ:
১. প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ পোনপটীয়া আৰু খাটাং হ'ব লাগিব।
২. প্ৰস্তাৱ দিওঁতাক সন্মতিৰ বিষয়ে পোটপটীয়াকৈ জনাব লাগিব।
৩. প্ৰস্তাৱটো নিৰ্ধাৰিত উপায়েৰে গ্ৰহণ কৰিব লাগিব।
৫. মৌনতাক প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ হিচাপে ধৰা নহয়।
৬. দুয়োপক্ষ বিষয়টোত সন্মত হ'ব লাগিব।
লাভ
বন্দৱস্ত এটা দুয়োপক্ষৰে একোটা ন্যায়সংগত লাভৰ (consideration) বাবে হ'ব লাগিব।
মুক্ত সন্মতি
ধাৰা ১৩ অনুসৰি, দুজন বা ততোধিক ব্যক্তিক তেতিয়াই সন্মত হোৱা বুলি কোৱা হয় যেতিয়া তেওঁলোকে কোনো এক বিষয়ত একে অৰ্থত একমত হয়।
সন্মতি এটা তেতিয়াই মুক্ত হয় যেতিয়া ই বাধ্যকৰণ (ধাৰা ১৫), দমনীয় প্ৰভাৱ (ধাৰা ১৬), জাল (ধাৰা ১৭), অপবৰ্ণনা (ধাৰা ১৮) আৰু ভুলৰদ্বাৰা (ধাৰা ১৯) প্ৰভাৱিত নহয়।
চুক্তিৰ নিৰ্বাহ বা বাতিলকৰণ
চুক্তি এটা নিম্নলিখিত ধৰণে নিৰ্বাহ অথবা ৰদ কৰা হ'ব পাৰে।
১. একমত যোগে নিৰ্বাহ (ধাৰা ৬২, ৬৩)
দুয়োপক্ষৰ মুক্ত সন্মতি থাকিলে চুক্তি এটা নিৰ্বাহ কৰিব পৰা যায়।
২. ৰূপায়ণৰ যোগে নিৰ্বাহ (ধাৰা ৩৭, ৩৮)
চুক্তি অনুসৰি কাৰ্য সমাপন হ'লেই সেই চুক্তি নিৰ্বাহ হয়।
৩. আইনী প্ৰক্ৰিয়াৰ যোগে নিৰ্বাহ
চুক্তিৱদ্ধ ব্যক্তিৰ মৃত্যু হ'লে অথবা তেওঁ দেউলীয়া অৱস্থাত পৰিলে আইনে হস্তক্ষেপ কৰি চুক্তিখন বাতিল কৰে। কোনো ক্ষেত্ৰত যদি পূৰ্বৰ অধিকাৰ নতুন অধিকাৰৰ মাজত বিলীন হৈ যায় তেন্তে পূৰ্বৰ অধিকাৰ সম্বন্ধীয় চুক্তি বাতিল হৈ যায়।
৪. চুক্তি ভংগকৰণৰ যোগে নিৰ্বাহ (ধাৰা ৩৯)
কোনো পক্ষই চুক্তি অনুসাৰে কাৰ্য নকৰিলে সেই চুক্তি বাতিল হয়। এইক্ষেত্ৰত ক্ষতিগ্ৰস্ত আনটো পক্ষই প্ৰথম পক্ষৰ বিপক্ষে আইনৰ কাষ চাপিব পাৰে।
চুক্তি এটা ৰূপায়ণ কৰাটো প্ৰকৃতপক্ষে অসম্ভৱ হৈ পৰিলে ই নিৰ্বাহ হয়।
৬. সময় উকলাৰ ফলত
চুক্তি ৰূপায়ণৰ সময় উকলি গ'লে ই বাতিল হৈ যায়। ম্যাদ আইন ১৯৪০ (The Limitation Act 1940) অনুসৰি এটা চুক্তি নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত ৰূপায়িত কৰিব লাগে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংবিধান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আইন‎ শ্ৰেণী:চুক্তি
বীৰেশ্বৰ বৰুৱা
বীৰেশ্বৰ বৰুৱা (Bireswar Baruah; ১৯৩৩ - ২০১০) অসমৰ এগৰাকী কবি আৰু সমালোচক। ৰামধেনু যুগত আত্মপ্ৰকাশ কৰি পৰৱৰ্তী কালত গল্পকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক ৰূপে তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছিল। তেওঁ একাধাৰে গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, নিবন্ধকাৰ, শিশু-সাহিত্যিক আৰু অনুবাদক। ১৯৮৯ চনত বীৰেশ্বৰ বৰুৱাই ‘ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদ বঁটা’ আৰু ২০০৩ চনত ‘সাহিত্য অকাডেমি বঁটা’ লাভ কৰিছিল। ২০১০ চনৰ ১৪ মাৰ্চত বৰুৱাৰ মৃত্যু হয়।
জন্ম আৰু শিক্ষা
১৯৩৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ ১ তাৰিখে বৰপেটা জিলাৰ অন্তৰ্গত সুন্দৰীদিয়াত বীৰেশ্বৰ বৰুৱাৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম চন্দ্ৰমোহন বৰুৱা আৰু মাতৃ পূৰ্ণিমা বৰুৱা। ১৯৫০ চনত বৰুৱাই বৰপেটা চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হৈ কটন কলেজৰ বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰে। ১৯৫৪ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ পৰাই অৰ্থনীতি বিষয়ত সন্মানসহ স্নাতক পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হয় আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰে।
১৯৬৬ চনত সুভদ্ৰা ৰায়চৌধুৰীৰ সৈতে বীৰেশ্বৰ বৰুৱা বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
কৰ্মজীৱন
১৯৫৬ চনত বৰুৱাই এ চি এছ পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হৈ অসম চৰকাৰৰ ই এচ চি পদত যোগদান কৰে। সুদীৰ্ঘ চাকৰি জীৱনত তেওঁ উপায়ুক্ত, অসম বিত্তীয় নিগমৰ পৰিচালন সঞ্চালক, শিক্ষা সচিব আদি গুৰুত্বপূৰ্ণ পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি  সংস্কৃতি আৰু ক্ৰীড়া বিভাগৰ সচিব ৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ১৯৭৮ চনত তেওঁ আই এ এছলৈ পদোন্নতি লাভ কৰিছিল।
বঁটা
১৯৮৯ চনত ‘নিৰ্বাচিত কবিতা’ৰ বাবে বীৰেশ্বৰ বৰুৱা ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদ বঁটা আৰু অসম সাহিত্য সভা বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ২০০৩ চনত ‘অনেক মানুহ অনেক ঠাই আৰু নিৰ্জনতা’ শীৰ্ষক কাব্য সংকলনৰ বাবে তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাহিত্যিক অনুষ্ঠান সাহিত্য অকাডেমিয়ে আগবঢ়োৱা সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
সাহিত্যিক অৱদান
ভূপালত অনুষ্ঠিত দ্বি-বাৰ্ষিক কবি সন্মিলনত বীৰেশ্বৰ বৰুৱাই অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৯৮ চনত প্ৰকাশ হোৱা ‘একান্ত নিৰ্জন’ বৰুৱাৰ আত্মজীৱনী।
অভিযোজন
বৰুৱাৰ ‘বনৰীয়া ফুল’ নামৰ জনপ্ৰিয় গল্পটিক অতুল বৰদলৈয়ে  চলচ্চিত্ৰ ৰূপ প্ৰদান কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিষয়া শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
ত্ৰিমাত্ৰিক ক্ষেত্ৰ
ত্ৰিমাত্ৰিক ক্ষেত্ৰ (ইংৰাজী: Three-dimensional space) আমাৰ ব্ৰহ্মাণ্ডখনৰ এটা তিনিটা চলকেৰে (সময় চলকক বাদ দি) বৰ্ণোৱা প্ৰণালী। এই তিনিটা চলক বা মাত্ৰাক সাধাৰণতে দীঘ, প্ৰস্থ, ঊচ্চতা(বা গভীৰতা) বোলা হয়, এই তিনিটা চলক কেতিয়াও একেখন সমতলত (জ্যামিতিক) থাকিব নোৱাৰে।
ব্যাখ্যা
গণিতত, বিশ্লেষণাত্মক জ্যামিতি বা এনালাইটিকেল জ্যামিতিত (কাৰ্টেচীয় জ্যামিতিও বোলা হয়) ত্ৰিমাত্ৰিক ক্ষেত্ৰ এখনক তিনিটা স্থানাংকৰে প্ৰকাশ কৰা হয়। এই প্ৰণালীত তিনিডাল অক্ষ নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়, এই তিনিডাল অক্ষৰ প্ৰত্যেকডালেই আন দুডালৰ ওপৰত লম্ব,আৰু তিনিওডালে পৰষ্পৰক ছেদ কৰা স্থানত এই প্ৰণালীৰ কেন্দ্ৰ অৱস্থিত। অক্ষ তিনিডালক সাধাৰণতে "x","y","z"ৰে বুজোৱা হয়। এই তিনিডাল অক্ষ সাপেক্ষে কোনো বিন্দুৰ অৱস্থান তিনিটা স্বাভাবিক সংখ্যাৰে প্ৰকাশ কৰা হয়। প্ৰতিটো সংখ্যাই কেন্দ্ৰৰ পৰা নিৰ্দিষ্ট অক্ষৰ দিশত বিন্দুটোৰ দূৰত্ব বুজাই, সেই দূৰত্ব আন দুডাল অক্ষ‍ই গঠন কৰা তল খনৰ পৰা বিন্দুটোৰ দূৰত্বৰ সমান।
ত্ৰিমাত্ৰিক ক্ষেত্ৰত এটা বিন্দুৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা আন আন প্ৰণালীবোৰ হৈছে চুঙাকৃতিৰ স্থানাক আৰু গোলকীয় স্থানাংক, অৱশ্যে আমি এনে অসীম সংখ্যক প্ৰণালী পাব পাৰো।
ৰৈখিক বীজগণিতেৰে ত্ৰিমাত্ৰিক ক্ষেত্ৰ এখন বুজাবলৈ আন এটা গণিতীয় উপায় আছে, য’ত চলক এটাৰ স্বনিৰ্ভৰশীলতাৰ ধাৰণা বৰ প্ৰয়োজনীয়। কোনো স্থানৰ তিনিটা মাত্ৰা থাকে কিয়নো ঘণক আকৃতিৰ বাকচ এটাৰ দৈৰ্ঘ্য ইয়াৰ প্ৰস্থ বা ঊচ্চতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল নহয় আৰু ই এক স্বাধীন মাত্ৰা। ৰৈখিক বীজগণিতৰ ভাষাত কোনো এক ঠাই ত্ৰিমাত্ৰীয় কিয়নো কোনো স্থান(স্পেচ)ৰ এটা বিন্দুক আমি তিনিটা স্বাধীন স্থানাংক ভেক্টৰৰ ৰৈখিক মিলন বুলি দেখুৱাব পাৰো। এই দৃষ্টিৰে আমি "স্থান-কাল"ক চতুৰ্মাত্ৰীয় বুলিব পাৰো, কিয়নো কোনো সময় আন তিনিটা মাত্ৰাৰ ওপৰত অনিৰ্ভৰশীল স্বাধীন মাত্ৰা।
পদাৰ্থ বিজ্ঞানত ত্ৰিমাত্ৰিক ক্ষেত্ৰখনক চতুৰ্মাত্ৰীয় ক্ষেত্ৰৰ ওচৰ সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰ (আচলতে চতুৰ্মাত্ৰীয় ক্ষেত্ৰৰ এক উপ সংহতি) বুলি ধৰা হয়। চতুৰ্মাত্ৰীয় ক্ষেত্ৰ খনক মিনকোৱস্কি ক্ষেত্ৰ বোলা হয় (বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদ চাওক)।
ত্ৰিমাত্ৰিক ক্ষেত্ৰৰ আন কিছুমান ধৰ্ম আছে যি ইয়াক আন মাত্ৰাৰ ক্ষেত্ৰৰ পৰা পৃথক বুলি প্ৰমাণ কৰে, ঊদাহৰণ স্বৰূপে এডাল সূতাত গাঁঠি এটা বান্ধিবলৈ আমাক কমেও তিনিটা মাত্ৰাৰ প্ৰয়োজন, পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ বহুতো সূত্ৰ যেনে প্ৰতিলোম বৰ্গৰ সূত্ৰ (Inverse Square Law) আদি তিনিটা মাত্ৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ্শীল।
বহুফলকী
ত্ৰিমাত্ৰাত আমি নটা সাধাৰণ বহুভুজ পাব পাৰো, ইয়াৰে পাচঁটা উত্তল আৰু চাৰিটা উত্তল নহয়।
অধিগোলক
ত্ৰিমাত্ৰিক ক্ষেত্ৰত অধিগোলক ("২-গোলক" বুলিও কোৱা হয়, কাৰণ ইয়াৰ উপৰিভাগ দ্বি-মাত্ৰিক) হৈছে তিনিখন ক্ষেত্ৰত(৩-স্পেচত) মূল বিন্দু Pৰ পৰা স্থিৰ দূৰত্ব "r" ত থকা সকলোবোৰ বিন্দুৰ সংহতি। ইয়াৰ পৃষ্ঠ‍ই আৱৰি থকা ঘণফল হৈছে:
আন এক অধিগোলক হৈছে, "৩-গোলক" ই ত্ৰিমাত্ৰিক: ইউক্লীডীয় স্পেচ ৰ কেন্দ্ৰৰ পৰা সম্মদূৰৱৰ্তী বিন্দুবোৰ একক দূৰত্বত থাকে। যদি P=(x,y,z,t) এ কোনো স্থানাংক সুচিত কৰে, তেন্তে এ ৩-গোলকৰ এটা বিন্দু বুজাব।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইউক্লীডীয় জ্যামিতি
কাৰ্বি আংলং জিলা
নামৰ উৎপত্তি
কাৰ্বি জনগোষ্ঠী জিলাখনৰ স্থানীয় অধিবাসী। কাৰ্বি ভাষাত 'আংলং' শব্দৰ অৰ্থ হৈছে পাহাৰ, সেয়ে 'কাৰ্বি আংলং' অৰ্থাৎ 'কাৰ্বি লোকসকলৰ পাহাৰ'।
ইতিহাস
ব্ৰিটিছ শাসনৰ আগতে বৰ্তমানৰ কাৰ্বি আংলং জিলাৰ ভূখণ্ড ডিমাচা ৰাজ্যৰ অধীনত আছিল। ১৮৫৪ চনত [তুলাৰাম থাউচেন]ৰ মৃত্যুৰ পাছত কাৰ্বি আংলং জিলা প্ৰত্যক্ষ ব্ৰিটিছ শাসনৰ তললৈ আহে আৰু ব্ৰিটিছে ইয়াক 'অনুসূচিত জিলা' আখ্যা দিয়ে। ১৯৩৫ চনৰ ভাৰত চৰকাৰৰ আইন অনুসৰি মিকিৰ পাহাৰ অঞ্চলক 'partially excluded areas' হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত ১৯৫১ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰ তাৰিখে বৰ্তমানৰ কাৰ্বি আংলং জিলা, উত্তৰ কাছাৰ জিলা আৰু কাছাৰ, নগাঁও, গোলাঘাট জিলাৰ অংশ বিশেষ আৰু 'সংযুক্ত খাছী আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ জিলা'ক সাঙুৰি 'সংযুক্ত মিকিৰ পাহাৰ আৰু উত্তৰ কাছাৰ জিলা' ঘোষণা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পাছত ১৯৭০ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰীত এই জিলাক দ্বিখণ্ডিত কৰি ক্ৰমে 'মিকিৰ পাহাৰ জিলা' আৰু 'উত্তৰ কাছাৰ জিলা' গঠন কৰা হয়। ১৯৭৬ চনৰ ১৪ অক্টোবৰ তাৰিখে মিকিৰ পাহাৰ জিলাৰ নাম সলনি কৰি কাৰ্বি আংলা জিলা কৰা হয়। ২০১৬ চনত জিলাখনক পুনৰ দুভাগত বিভক্ত কৰি হামৰেণ মহকুমাক লৈ পশ্চিম কাৰ্বি আংলং জিলা নামেৰে এখন নতুন জিলাৰ গঠন কৰা হয়। বাকী থকা অঞ্চল বৰ্তমানৰ কাৰ্বি আংলং জিলাত থাকি যায়।
প্ৰশাসনীয় বিভাগ
কাৰ্বি আংলং জিলাক দুখন মহকুমাত ভগোৱা হৈছে: এখন ডিফু মহকুমা যাৰ অধিনত ডিফু ৰাজহ চক্ৰ আৰু ফুলনি ৰাজহ চক্ৰ আছে। আনখন বোকাজান মহকুমা যাৰ অধিনত চিলনীজান ৰাজহ চক্ৰ আছে।
কাৰ্বি আংলং জিলাত অসম বিধানসভাৰ তিনিখন সমষ্টি আছে: বোকাজান (১৭), হাওৰাঘাট (১৮), ডিফু (১৯)। এই আটাইকেইটা সমষ্টি অনুসূচিত জনজাতিৰ বাবে সংৰক্ষিত। কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা-হাছাও জিলা সংলগ্ন কৰি স্বায়ত্ত্ব শাসিত জিলা লোকসভা সমষ্টি এটা সংসদীয় সমষ্টি।
ডিফু চহৰ কাৰ্বি আংলং জিলাৰ সদৰ। এই জিলাৰ আন চহৰকেইখন হৈছে বোকাজান আৰু হাওৰাঘাট। অবিভক্ত কাৰ্বি আংলং জিলাৰ সৰ্বমুঠ গাঁৱৰ সংখ্যা ২,৯২৮।
জনগাঁঠনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ সাময়িক তথ্য অনুসৰি কাৰ্বি আংলং জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ৬,৬০,৯৫৫ জন। জনবসতিৰ ঘনত্ব ৮৯.৩ জন প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত। ২০০১ চনৰ তুলনাত অবিভক্ত কাৰ্বি আংলং জিলাৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ১৭.৫৮% আৰু লিংগ অনুপাত ৯৫৬ গৰাকী মহিলা প্ৰতি ১০০০ জন পুৰুষৰ বিপৰীতে। স্বাক্ষৰতাৰ হাৰ ৫৮.২৭%।
কাৰ্বি আংলং জিলা কেইবাটাও পাৰ্বত্য জনগোষ্ঠীৰ বাসভূমি। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি অবিভক্ৰ কাৰ্বি আংলং জিলাত অনুসূচিত জনজাতিৰ লোকৰ সংখ্যা মুঠ জনসংখ্যাৰ ৫৬.৩৩%। কাৰ্বি জনগোষ্ঠীৰ লোকৰ সংখ্যাই আটাইতকৈ বেছি। ইয়াৰ বাহিৰেও কাৰ্বিং আংলং জিলাত ৰেংমা নগা, ডিমাছা, বড়ো, কুকি, গাৰো, তিৱা, খাচী, মাৰ, মিজো আৰু চাক্‌মা জনগোষ্ঠীৰ লোক আছে।
প্ৰচলিত ভাষা
কাৰ্বি ভাষী লোকৰ সংখ্যাই আটাইতকৈ বেছি। ইয়াৰ বাহিৰেও বড়ো, কুকি, অসমীয়া আৰু আইটন ভাষাৰ প্ৰচলন আছে। আইটন ভাষী লোকৰ সংখ্যা প্ৰায় ১৫০০ জন। এই ভাষা শান ভাষাৰ লগত মিলে আৰু লিখা হয় মান (ব্ৰহ্মদেশীয়) লিপিত।
সমাস
সমাস (Compound Word) হৈছে পৰস্পৰ অৰ্থৰ সংগতি থকা বা পাৰস্পৰিক আৱশ্যকীয় অৰ্থৰ দুই বা ততোধিক পদ লগ লাগি এক হোৱা পদ। বাক্য বা প্ৰকাশিত মনৰ ভাৱ চুটি বা সংক্ষেপ কৰাই ইয়াৰ উদ্দেশ্য।
কাৰ্বি আংলং জিলা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:কাৰ্বি আংলং জিলা
সমাস
ইতৰেতৰ দ্বন্দ্ব সমাস
সমাসৰ সমস্তপদ সমস্যমান পদবোৰৰ অৰ্থ স্পষ্ট হৈ থাকে বা অৰ্থ প্ৰধানভাবে থাকে তাকেই ইতনেতৰ সমাস বোলে। যেনে, ৰাম আৰু লক্ষ্মণ - ৰামলক্ষ্মণ, ধেনু আৰু শৰ ধেনুশৰ; উচ্চাৰণ সহজ সাধ্য কৰিবলৈ বা শ্ৰুতিমাধুৰ্যৰ বাবে এই সমাসত দীঘলীয়া পদটি সাধাৰণতে শেষৰ ফালে বহে। নাইবা প্ৰথম পদৰ শেষাংশ লোপ পায়। যেনে, ভাই আৰু ককাই—ভাইককাই, জয় আৰু পৰাজয় জয়পৰাজয়; আকৌ দুই বা ততোধিক বিশেষণ পদৰো সমাস হয়, যেনে— ভাল আৰু বেয়া ভালবেয়া, সাধু আৰু সন্ত- সাধুসন্ত ইত্যাদি। স্ত্ৰীলিংগ আৰু পুংলিংগ পদৰ সমাস হ'লে সাধাৰণতে স্ত্ৰীলিংগবাচক পদটো আগত বহে। যেনে, ৰাধা আৰু কৃষ্ণ— ৰাধাকৃষ্ণ, সাৱিত্ৰী আৰু সত্যবান- সাৱিত্ৰীসত্যৱান, জায়া আৰু পতি— দম্পতী, * জম্পতা, জায়াপতী (দম্পতী, জম্পতি বা জায়াপতি)।
সমাহাৰ দ্বন্দ্ব সমাস
যি দ্বন্দ্ব সমাসত অনেক সমাস হৈ ব্যস্ত পদবোৰৰ অৰ্থৰ উপৰিও অন্য অৰ্থ প্ৰকাশ কৰে তাকেই সমাহাৰ দ্বন্দ্ব বোলে। যেনে, 'কাঁহিবাটিয়ে কেৱল কাঁহী আৰু বাটিকেই বুজোৱা নাই কাঁহী, বাটি আৰু এই জাতীয় লোটা, ঘটী, কলহ আদিকো বুজায়। কিন্তু কেৱল কাঁহী আৰু বাটিকেই বুজালে ইতৰেতৰ দ্বন্দ্ব সমাস হ’ব। তেনেকৈ ‘আমকঁঠাল, আম-কঁঠালৰ বাৰী বুলিলে আম, কঁঠাল আৰু এই জাতীয় অন্যান্য ফলৰ বাৰীকেই বুজায়। তেনেকৈ তেলটেঙা, ভাতমাছ ইত্যাদি। নামধাতু বা তুমৰ্থক ক্ৰিয়াৰো সমাহাৰ দ্বন্দ্ব হয়।
একশেষ দ্বন্দ্ব সমাস
একশেষ দ্বন্দ্ব সমাসত ব্যস্তপদবোৰৰ ভিতৰত কেৱল প্ৰথম ব্যস্তপদটোহে বহুবচন যুক্ত হৈ ব্যৱহাৰ হয়। বাকী ব্যস্তপদবোৰ লোপ পায়। এই দ্বন্দ্ব সমাসত কেইবাটাও শব্দৰ সলনি একেটি অৱশেষ থাকে আৰু সিয়ো বহুবচন যুক্ত হৈ ব্যৱহাৰ হয়। সেই বহু বচনযুক্ত পদটিয়ে আটাইবোৰ ব্যস্তপদকেই বুজায়, সেইবাবেই ই একশেষ দ্বন্দ্ব সমাস। যেনে- ৰাম, হৰি, যদু, মধু, আদি ‘ৰামহঁত’, পিতা, খুৰা আদি ‘পিতাহঁত’, ‘আহমেদ, আফান আদি 'ৰুস্তমহঁত, 'ৰংপি’ তেৰণ আদি ৰংপিহঁত।
দ্বিগু সমাস
দুই বা তদূৰ্ধ সংখ্যাবাচক শব্দৰ লগত অন্য পদৰ সমাস হৈ সমষ্টি বা সমাহাৰ বুজালে সেয়াই দ্বিগু সমাস। চাৰি আলি (চাৰিটা আলি যত লগ লাগিছে), তিনি আলি (তিনিটা আলি য'ত লগ লাগিছে), সাত বিহু- (সাতদিন ব্যাপি যি বিহু), দোঘৰা (দুই ঘৰৰ মাজ) আদিৰ দৰে এই সমাসত সংখ্যাবাচক পদটো আগত বহে আৰু মুঠ কৰি এক ভাব বুজায়। দ্বিগু সমাসত কেতিয়াবা অ-কাৰন্ত পদৰ পিছত 'আ' বা 'ঈ' যোগ কৰা হয়।
শ্ৰেণী:ব্যাকৰণ
সৰোজিনী নাইডু
সৰোজিনী নাইডু (Sarojini Naidu) (১৩ ফেব্ৰুৱাৰী ১৮৭৯ – ২ মাৰ্চ ১৯৪৯) স্বকীয় বৈশিষ্ট্যৰে পৰিচিত এগৰাকী মহিলা যি কেৱল এগৰাকী স্বাধীনতা-কৰ্মীৰ লগতে এগৰাকী অনুভূতিপ্ৰৱণ কবি আছিল। তেখেতক ভাৰতীয় কোকিলা বা দ্য নাইটেঙ্গেল অৱ ইণ্ডিয়া নামেৰেও জনা যায়। তেখেত একাধাৰে এগৰাকী দেশপ্ৰেমিক, ৰাজনীতিবিদ, প্ৰশাসনিক দক্ষতাসম্পন্ন, বক্তা, সমাজকৰ্মী, গৃহিণী আছিল।
জন্ম
১৮৭৯ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীত ভাৰতৰ হায়দৰাবাদ চহৰৰ এটা হিন্দু পৰিয়ালত তেখেতে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেতৰ পিতৃ অঘৰনাথ চট্টোপাধ্যায় আছিল এগৰাকী বিজ্ঞানী তথা দাৰ্শনিক। তেওঁ ইংৰাজী তথা নাৰী শিক্ষাৰ পৃষ্ঠপোষকো আছিল। মাতৃ বৰদা সুন্দৰী দেৱী আছিল এগৰাকী প্ৰখ্যাত বঙালী কবি। আঠটি সন্তানৰ মাজত সৰোজনী দেৱী আছিল জ্যেষ্ঠ। তেওঁলোক ডাঙৰ-দীঘল হোৱা ঘৰখন বুদ্ধিজীৱী, কবি, দাৰ্শনিক আৰু পৰিৱৰ্তনকামী ব্যক্তিৰে ভৰা আছিল। সেয়ে সৰোজিনী নাইডুৱে অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁ ভাৰতীয় হিচাপে ডাঙৰ হৈছে, হিন্দু অথবা ব্ৰাহ্মণ হিচাপে নহয়।
শিক্ষা
সৰোজিনী এগৰাকী বিদুষী মহিলা আছিল। তেখেতে মাথোঁ ১২ বছৰ বয়সতে মেট্ৰিক পৰীক্ষাত মাদ্ৰাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত শীৰ্ষস্থান দখল কৰে। তেওঁ কেইবাটাও ভাষা যেনে- উৰ্দু, তেলেগু, ইংৰাজী, বঙালী আৰু পাৰ্চী ভাষা আয়ত্ত কৰিছিল৷ পিতৃয়ে তেখেত অংকশাস্ত্ৰজ্ঞ অথবা বিজ্ঞানী হোৱাটো বিচৰাৰ বিপৰীতে সৰোজনী নাইডু হ’ব বিচাৰিছিল এগৰাকী কবি। হায়দৰাবাদৰ নবাবে সৰোজনীৰ লিখনিত সন্তুষ্ট হৈ বিদেশত পঢ়িবলৈ জলপানিৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়াত মাথোঁ ১৬ বছৰ বয়সতে সৰোজনীয়ে ইংলেণ্ডৰ King’s College-অত নামভৰ্তি কৰে৷ পিছত কেমব্ৰিজৰ Girton College আৰু কেমব্ৰিজৰ গিৰটন কলেজত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে৷ তাতে তেওঁ সেই সময়ৰ বিশিষ্ট ব্যক্তি, যেনে- আৰ্থাৰ চাইমন আৰু এডমাণ্ড গউচেচৰ সাণ্ণিধ্যলৈ আহে। গউচেচে সৰোজনীক নিজৰ দেশৰ পৰ্বত, নদী, সমাজৰ লগত মিলি কবিতা সৃষ্টি কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।
সংসাৰ
তেওঁৰ ১৫ বছৰ বয়সতে দক্ষিণ ভাৰতৰ ড॰ গোবিন্দৰাজুলু নাইডু নামৰ এজন চিকিৎসকৰ সৈতে প্ৰেম হয়। কিন্তু তেওঁ ব্ৰাহ্মণ নাছিল। সেই সময়ত জাতিভেদ প্ৰথা প্ৰবল আছিল যদিও পিতৃৰ পূৰ্ণ সমৰ্থনত এইগৰাকী অব্ৰাহ্মণ লোকৰ সৈতে ১৯ বছৰ বয়সত সৰোজনী নাইডুৰ বিয়া হয়। তেও বিবাহিত জীৱনত সুখী আছিল। পৰবৰ্তী চাৰিটা সন্তানৰ মাতৃ হয় ।
কৰ্মক্ষেত্ৰ
১৯০৫ চনত বেংগল বিভক্ত হোৱাৰ সময়ত সৰোজিনীয়ে ভাৰতীয় জাতীয় আন্দোলনত যোগদান কৰে। সেই সময়ত তেখেত মহাত্মা গান্ধী, জৱাহৰলাল নেহৰু, মহম্মদ আলী জিন্না, ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, গোপাল কৃষ্ণ গোখলে, এনি বেচাণ্ট ইত্যাদিৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। সেই সময়ৰ মহিলাক সজাগ কৰি পাকঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে তেখেতে চহৰৰ পৰা চহৰলৈ, ৰাজ্যৰ পৰা ৰাজ্যলৈ কেৱল নাৰীৰ অধিকাৰৰ দাবীত ভ্ৰমণ কৰিছিল। ভাৰতীয় নাৰীৰ আত্মবিশ্বাসৰ ধাৰা সৰোজনী নাইডুৱে পুনৰ স্থাপন কৰিছিল।
১৯২৫ চনত কানপুৰৰ ভাৰতীয় কংগ্ৰেছৰ বছৰেকীয়া অধিৱেশনত সৰোজনী নাইডুৱে সভাপতিত্ব কৰিছিল। তেখেতে আইন অমান্য আন্দোলনত মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে আৰু গান্ধীজী তথা অন্যান্য প্ৰতিনিধিসকলৰ সৈতে কাৰাগাৰৰ বন্দীত্ব গ্ৰহণ কৰে। ১৯৪২ চনত তেওঁ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰি গান্ধীজীৰ সৈতে ২১মাহ কাৰাবাস খাটে। গান্ধীজীৰ সৈতে তেখেতৰ সুন্দৰ সম্পৰ্ক আছিল আৰু গান্ধীজীক মিকি মাউচ বুলি সম্বোধন কৰিছিল। প্লেগ মহামাৰীৰ সময়ত এইগৰাকী মহিয়সী নাৰীৰ সেৱাসুলভ অংশগ্ৰহণৰ বাবে কেইশৰ-ই-হিন্দ সন্মান প্ৰদান কৰা হয়। দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰাজ্যপালৰূপে নিয়োজিত হয়। তেখেত আছিল দেশৰ প্ৰথম মহিলা ৰাজ্যপাল।
সাহিত্যকৰ্ম
তেখেতৰ কবিতাত শব্দৰ সুন্দৰ প্ৰয়োগ দেখা যায়। মহৰ্ষি অৰবিন্দ, ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, জৱাহৰলাল নেহৰু আদি তেওঁৰ কবিতাৰ গুণমুগ্ধ। গোপাল কৃষ্ণ গোখলেই তেখেতৰ সুন্দৰ কাব্য প্ৰতিভাক ভাৰত মাতৃৰ স্বাধীনতাৰ বাবে প্ৰয়োগ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। সৰোজনী নাইডুৰ দ্বাৰা ৰচিত গ্ৰন্থসমূহ হ’ল: ইয়াৰে ১৯০৫ চনত প্ৰকাশিত ‘Golden Threshold’ৰ বাবে তেখেত বুল বোলে হিন্দ নামেৰে সন্মানিত হয়।
মৃত্যু
১৯৪৯ চনৰ ২ মাৰ্চ তাৰিখে আবেলি ৩.৩০ বজাত (IST) নাইডুৰ মহাপ্ৰয়াণ ঘটে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:তেলংগানাৰ ৰাজনীতিক
আনন্দৰাম বৰুৱা বঁটা
ভাৰতীয় বিদ্যা, সাহিত্য আৰু ভাষাতত্ব অধ্যয়ন, সংস্কৃত ভাষা, আৰু কলা-সংস্কৃতিলৈ অৱদান আগবঢ়োৱা একোজন পণ্ডিতক প্ৰতিবছৰে আনন্দৰাম বৰুৱা বঁটা প্ৰদান কৰা হয়৷ আনন্দৰাম বৰুৱা ভাষা,কলা আৰু সংস্কৃতি সংস্থা (ABILAC )ৰ দ্বাৰা প্ৰদত্ত এই বঁটাত আছে নগদ পোন্ধৰ হাজাৰ টকা আৰু এখন মানপত্ৰ৷ বৰ্তমানলৈকে ১৬ গৰাকী ব্যক্তিক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে।
মথুৰা পেড়া
মথুৰা পেড়া (Mathura Peda) এক উত্তৰ ভাৰতীয় অতি জনপ্ৰিয় মিঠাই। ইয়াৰ উৎপত্তিস্থল ভাৰতৰ মথুৰা। গাখীৰৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা উত্তৰ ভাৰতীয় এক উপকৰণ খয়া বা মাৱাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। মথুৰা পেড়া ভাৰতত ইমানেই প্ৰসিদ্ধ তথা জনপ্ৰিয় যে মুখে মুখে বহুতো যোজনা যেনে "मथुरा का पेड़ा औ छत्तीसगढ़ का खेड़ा" (অৰ্থাৎ মথুৰাৰ পেড়া আৰু ছত্তিসগড়ৰ  খেড়া) প্ৰচলিত। পেড়াৰ বাবে মথুৰাৰ এক বাণিজ্যিক চিন্হ বা ট্ৰেডমাৰ্ক হিচাপে ব্যৱহৃত হয়। ভ্ৰমণ কালত মথুৰাৰ পেড়া, মেৱা ভাতি পেড়া আৰু ৰপ্তানিযোগ্য বিশেষ পেড়ায়ে পৰ্যটক সকলক আকৃষ্ট কৰে। এই মিঠাই  খাদ্যৰ পদ হিচাপে ভাৰতৰ  ভৌগলিক অস্তিত্বৰ ইংগিত দিয়ে।
জন্মাষ্টমী ভোগ
কৃষ্ণৰ জন্মভূমি মথুৰাত জনপ্ৰিয় প্ৰসাদ হিচাপে মথুৰা পেড়েৰা বিতৰণ কৰা হয়। তাজা মেৱা, চেনি, গাখীৰ আৰু ঘিঁৰ লগত অতিৰিক্ত সোৱাদৰ বাবে ইলাচী একেলগ মিলাই ৰান্ধি  ইয়াক  প্ৰস্তুত কৰা হয়। আজিকালি ভাৰতত পেড়াৰ অবিহনে যেন জন্মাষ্টমী অপূৰ্ণ  বুলি কোৱা হয়। প্ৰতি বছৰে এই দিনা পেড়া তৈয়াৰ  কৰি কৃষ্ণৰ নামত উৎসৰ্গা কৰা হয় আৰু ইয়াৰে উপবাস ভাঙা হয়।
বিশ্বব্যাপী প্ৰসিদ্ধি
মথুৰাৰ বাহিৰেও ভাৰতৰ অন্যান্য পৰ্যটন স্থানত মথুৰাৰ পেড়া, আগ্ৰাৰ পেঠা আৰু মানেৰৰ লাড্ডুৰ সমানে জনপ্ৰিয়। ভাৰতীয় মিঠাইৰ ভিতৰত মথুৰাৰ পেড়ায়ে এক সুকীয়া স্থান দখল কৰি আছে।
লোকসাহিত্য
ভাৰতীয় লোকসাহিত্যত মথুৰাৰ পেড়াৰ স্বাদ দেখিবলৈ পোৱা যায়। "মথুৰা কা পেড়ে মোহে লাও, খিলায়ে জি....."(তেওঁ মোক মথুৰাৰ পেড়া আনি খাবলৈ দিলে) ছন্দ পূজন গীত ভাৰতত অতি জনপ্ৰিয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি শ্ৰেণী:মিঠাই
খাৰুপেটীয়া
খাৰুপেটীয়া (IPA: ˌkɑːrʊˈpiːtɪə)(Kharupetia) অসমৰ দৰং জিলাত অৱস্থিত এখন নগৰ। এই অঞ্চলটো মঙলদৈ আৰু গুৱাহাটীৰ পৰা ক্ৰমে ১৭ কিমি আৰু ৮৭ কিমি দুৰত্বত অৱস্থিত। এই অঞ্চলটোৰ মাজেৰে ১৫ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ পাৰ হৈ গৈছে।
ভৌগোলিক অৱস্থান
খাৰুপেটীয়াৰ ভৌগোলিক অৱস্থান 26.52°N, 92.13°W. সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা এই অঞ্চলৰ গড় উচ্চতা প্ৰায় ৩৭ মিটাৰ ( ১২১ ফুট)। খাৰুপেটীয়াৰ পৰা নিকটতম ৰে'লৱে ষ্টেচন গুৱাহাটী।
আন্তঃগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, খাৰুপেটীয়াৰ জনসংখ্যা ১৭,৭৮৪ জন। ইয়াৰে ৫৪% পুৰুষ আৰু ৪৬% মহিলা। এই অঞ্চলৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৩%, ইয়াৰে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ পৃথকভাৱে সাক্ষৰতাৰ হাৰ ক্ৰমান্বয়ে ৭৮% আৰু ৬৮%। খাৰুপেটীয়াৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ১২% ৰ বয়স ছয় বছৰৰ অনুৰ্ধৰ।
শিক্ষা
বিদ্যালয়- মহাবিদ্যালয়-
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
মেদিনী চৌধুৰী
মেদিনী চৌধুৰী (Medini Chowdhury) অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক। তেখেতৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত প্ৰধানকৈ আছে উপন্যাস, জীৱনীমূলক উপন্যাস, বুৰঞ্জীমূলক গ্ৰন্থ, ভ্ৰমণ কাহিনী আৰু জনপ্ৰব্ৰজন, সাহিত্য চিন্তা, ছাত্ৰ আন্দোলন আদি বিভিন্ন বিষয় সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধ।
কৰ্মজীৱন
তেখেতে শ্বিলঙত অসম সচিবালয়ত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। পাছত অসমীয়া, নতুন অসমীয়া, দৈনিক শান্তিদূত আদি কাকতত পাঁছ বছৰ সম্পাদনা বিভাগত কাম কৰে। তেখেতে কিছুদিন সূত্ৰধাৰ আলোচনী সম্পাদনা কৰে। ১৯৫৬ চনত পুনৰ চৰকাৰী চাকৰিত যোগ দি ই.এ.চি. হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰে।
বঁটা
তেখেতে ‘তাত নদী নাছিল’ নামৰ উপন্যাসৰ বাবে ১৯৭৯ চনত অসম প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা আৰু ‘বিপন্ন সময়’ নামৰ উপন্যাসৰ বাবে ১৯৯৯ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
ৰাজীৱ গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়
ৰাজীৱ গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়(Rajiv Gandhi University) ১৯৮৪ চনত স্থাপিত ভাৰতৰ, অৰুণাচল প্ৰদেশৰ দৈমুখত অৱস্থিত এখন কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়, বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ আধাৰশিলা সেই সময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে স্থাপন কৰিছিল। এইখনেই হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশত প্ৰতিষ্ঠিত প্ৰথমখন বিশ্ববিদ্যালয় আৰু পূৰ্বতে ইয়াক অৰুণাচল বিশ্ববিদ্যালয় বুলি জনা গৈছিল।
ৰাজীৱ গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে নামাকৰণ হোৱাৰ আগেয়ে বিশ্ববিদ্যালয়খন শ্বিলঙৰ উত্তৰ পূৰ্বীয় পাৰ্বত্য বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত আছিল। বৰ্তমান ৰাজীৱ গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পোন্ধৰখন মহাবিদ্যালয় আছে। তাৰে কেইখনমান মহাবিদ্যালয়ৰ নাম হৈছে, অৰুণাচল ল একাডেমী (নাহৰলগুন), জৱাহৰলাল নেহৰু মহাবিদ্যালয় (পাচিঘাট), ড'নবস্ক' কলেজ (ইটানগৰ), ডেৰা নাটুং চৰকাৰী মহাবিদ্যালয় (ইটানগৰ), ইন্দিৰা গান্ধী চৰকাৰী মহাবিদ্যালয় (তেজু), গৱাৰ্মেন্ট মহাবিদ্যালয় (ব’মডিলা), দ’ঞি প’ল’ চৰকাৰী মহাবিদ্যালয় (কামকি), ৰাংফ্ৰাহ চৰকাৰী মহাবিদ্যালয় (চাংলাং জিলা)। বিশ্ববিদ্যালয় খনত অৰুণাচল প্ৰদেশৰ উপৰিও কাষৰীয়া ৰাজ্য অসমৰ বহুতো ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়ে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা দেখা যায়।
Status
৯ এপ্ৰিল ২০০৭ তাৰিখৰ পৰা ৰাজীৱ গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয়ে কেন্দীয় বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপে স্বীকৃতি পায়, ২০০৫ চনত বিশ্ববিদ্যালয় খনক পূৰ্বৰ অৰুণাচল বিশ্ববিদ্যালয় নামৰ পৰা ৰাজীৱ গান্ধী বিশ্ববিদ্যালয় বুলি নৈ নামাকৰণ কৰা হৈছিল।
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জলপানি
বিশ্ববিদ্যালয় খনৰ পৰা শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ইউৰোপলৈ যাবলৈ জলপানিৰ ব্যৱস্থা  আছে।
ছাত্ৰাৱাস
ছা্ত্ৰীনিৱাস
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ মহাবিদ্যালয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ
সাঁজ পানী
সাঁজ-পানী বা নাম লাও (English: Nam Lao / Hajpani) হ'ল লাওৰ এটা পনীয়া ৰূপ । ই আহোম ভাষাৰ শব্দ। ইয়াক আহোম জনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়।
বিশেষত্ব
নাম লাও হল লাওৰ পনীয়া ৰূপ সেয়েহে নাম লাও অইন লাও সমূহতকৈ ৰঙ আৰু গাঢ়তাৰ ক্ষেত্ৰত পনীয়া হয়। ইয়াক অইন সকলো লাওৰ দৰে চাউল,ভীমকল নাইবা কঠাল আদিৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰিব পৰা যায়। নাম লাও শব্দটো টাই আহোম ভাষাৰ পৰা আহিছে। নাম মানে হল পানী বা পনীয়া আৰু লাও মানে হল টাই সকলৰ পৰম্পৰাগত এক প্ৰকাৰৰ পানীয় যাক অসমৰ লগতে চীন, থাইলেণ্ড, শান , লাওছ আদি দেশত প্ৰয়োগ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পানীয় শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
যোগী আদিত্যনাথ
মহন্ত যোগী আদিত্যনাথ (ইংৰাজী: Yogi Adityanath; জন্ম অজয় সিং বিস্ত; ৫ জুন, ১৯৭২ ) হ'ল এজন ভাৰতীয় পুৰোহিত তথা এজন হিন্দুত্ব (হিন্দু জাতীয়তাবাদী) ৰাজনীতিবিদ।   ২০১৭ চনৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি দলে সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰাত যোগী আদিত্যনাথে উত্তৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে ২০১৭ চনৰ ১৯ মাৰ্চত শপত গ্ৰহণ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে উক্ত নিৰ্বাচনত যোগী আছিল বিজেপি দলৰ এজন বিশিষ্ট প্ৰচাৰক।   ১৯৯৮ চনৰ পৰা যোগীয়ে এতিয়ালৈ উত্তৰ প্ৰদেশৰ গোৰখপুৰ সমষ্টিৰ পৰা একেৰাহে পাঁচবাৰকৈ লোকসভাৰ সাংসদ হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও যোগী আছিল গোৰখনাথ মঠ নামৰ গোৰখপুৰৰ এটা হিন্দু মন্দিৰৰ মহন্ত বা মুখ্য পুৰোহিত। ইয়াৰ পূৰ্বে মন্দিৰৰ মুখ্য পুৰোহিত আছিল যোগীৰ আধ্যাত্মিক "পিতৃ" মহন্ত অবৈদ্যনাথ যিয়ে ২০১৪ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহত নশ্বৰ দেহ ত্যাগ কৰিছিল। যোগী আদিত্যনাথে হিন্দু যুৱা বাহিনী নামে এটা যুৱ সংগঠনো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
ধাৰ্মিক কৰ্মজীৱন
২১ বছৰ বয়সতেই যোগী আদিত্যনাথে নিজৰ পৰিয়াল ত্যাগ কৰি গোৰখনাথ মঠৰ মুখ্য পুৰোহিত মহন্ত অবৈদ্যনাথৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰে। ২০১৪ চনৰ ১২ ছেপ্তেম্বৰত মহন্ত অবৈদ্যনাথৰ মৃত্যুৰ পাছত যোগী আদিত্যনাথক গোৰখনাথ মঠৰ মুখ্য পুৰোহিতৰ পদত পদোন্নতি দিয়া হয়। ২০১৪ চনৰ ১৪ ছেপ্তেম্বৰত নাথ সম্প্ৰদায়ৰ পৰম্পৰাগত অনুষ্ঠানৰ মাজত যোগী আদিত্যনাথক "গোৰখনাথ মন্দিৰৰ পীঠাধিশ্বৰ" বনোৱা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ মুখ্যমন্ত্ৰী
আইখেক বুঢ়াগোহাঁই
আইখেক বুঢ়াগোহাঁই (১৭ শতিকা) চুৰাম্‌ফা বা খোৰা ৰজাৰ বুঢ়াগোহাঁই আছিল। কোচ ৰাজ্যৰ সেনাপতি চিলাৰায়ৰ লগত আহোমৰ সন্ধি স্থাপন কৰাত আগভাগ লৈছিল। কিন্তু একে যুঁজতে পৰাজয়ৰ কাৰণ হিচাপে তেখেত চিহ্নিত হোৱাত বুঢ়াগোহাঁই পদৰপৰা নিস্কৃতি দিয়া হয়। ইয়াৰ পাছৰ স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহৰ দিনত হোৱা কছাৰী ৰণৰ সময়তো আহোমৰ পৰাজয়ৰ মূল কাৰণ হিচাপে চিহ্নিত হয়। এই দোষৰ বাবে স্বৰ্গদেৱে শাস্তিমূলক ব্যৱস্থা লোৱাত ৰাজ্যৰপৰা পলাই যায় আৰু প্ৰথমে কোচ ৰজা পৰীক্ষিত আৰু পাছলৈ বংগৰ নবাবৰ আশ্ৰয় লয়। স্বৰ্গদেৱে ক্ষমাদানৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াত তেওঁ উভতি আহে। মোগলৰ লগত হোৱা কলিয়াবৰৰ ৰণত তেখেতৰ সামৰিক বিচক্ষণতাৰ পৰিচয় দিয়ে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
মাধুৰী আঁহতৰ তলৰ বিহু
মাধুৰী আঁহতৰ তলৰ বিহু (Madhuri Anhotor Tolor Bihu)চতিয়াৰ উহনি পথাৰৰ মুকলি বিহু৷ ১৯১৮ চনৰ পৰাই ধাৰাবাহিকভাবে এই ঠাইত বিহু অনুষ্ঠিত কৰা হৈ আহিছে৷ বিহু অনুষ্ঠানৰ লগতে উহনি পথাৰ আৰু মাধুৰী আঁহতৰ ওতঃপ্ৰোত সম্পৰ্ক আছে৷ শতবৰ্ষ অতিক্ৰম কৰা এই মুকলি বিহুকেই অসমৰ প্ৰথমখন মুকলি বিহু বুলি বহুতেই মান্যতা দিয়ে৷
উহনি পথাৰ
চতিয়াৰ কেন্দ্ৰস্থলৰ পৰা ডেৰ কিলোমিটাৰমান আঁতৰত উহনি পথাৰ৷ এই পথাৰখনৰ নামাকৰণ হয় উহনি পুখুৰীৰ পৰা৷ ইতিহাসমতে, আহোম ৰাজবিষয়া সলাল গোঁহাইক আদৰিবলৈ আলি বন্ধা কামত নিয়োজিত পানীৰ উহত হাতমুখ ধুইছিল, পানী খাইছিল৷ সেই উহটোৰ নামেই উহনি পুখুৰী, য’ৰ পৰা আজিও পানী নিগৰি ওলায়৷ উহনি পুখুৰী পাৰৰ মুকলি পথাৰখনৰ নাম উহনি পথাৰ৷ এই সলাল গোঁহাই বিষয়বাবৰ নামেৰে চতিয়া অঞ্চলৰ এখন গাঁৱৰ নাম “সলাল গাঁও’’ ৰখা হৈছে৷ কোনো কোনোৰ মতে, লাচিত বৰফুকনৰ দেহৰক্ষী সুধাই খৰঙী বৰুৱাৰ পো-নাতি খৰঙী বৰুৱাই উহৰ পানীৰে সলাল গোঁহাইৰ ভৰি ধুৱাই, সাতখন খলাৰে হাজাৰী ভাওনাৰ দ্বাৰা আদৰিছিল৷ ফাগুন-চ’তমহীয়াও এই পানীৰ উহ শুকাই নগৈছিল৷ উৰুকাৰ সময়ত উহনি পুখুৰীত চতিয়াৰ জীয়ৰী বোৱাৰীয়ে উমৈহতীয়াকৈ কাপোৰ ধুইছিল৷ ইয়াতে পোনতে বাৰেচহৰীয়া ভাওনা পতা আৰু চতিয়াৰ সকলো গাঁও মিলি ফাকুৱা পাতিছিল৷
মাধুৰী আঁহত
উহনি পথাৰত বাৰেচহৰীয়া ভাওনা থলীত অনুষ্ঠানৰ চিনস্বৰূপে ৰোপন কৰা আঁহত জোপাই “মাধুৰী আঁহত’’৷ বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ স্মৃতি সজীৱ কৰি ৰাখিবলৈ লক্ষী পাটগিৰি নামৰ এজন গঞাই এই পুলিটো ৰোপন কৰিছিল৷ পিছলৈ এই আঁহতজোপাক বৰ-আঁহত, বুঢ়া-আঁহত নাম দিয়া হৈছিল যদিও শেষত এই প্ৰকাণ্ড আঁহতজোপাক “মাধুৰী আঁহত’’ নাম দিয়া হৈছিল৷
বিহু মেলা
উহনি পথাৰৰ মাধুৰী আঁহতৰ তলতেই চতিয়াৰ বিভিন্ন গাঁৱৰ মহিলাসকলে ১৯১৮ চনত প্ৰথম মুকলি বিহু পাতে৷ পিছলৈ এই বিহুখনেই “সদৌ চতিয়া সাৰ্বজনীন মাধুৰী আঁহতৰ তলৰ মুকলি বিহুমেলা’’ নাম লৈ অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে৷ দত্তবৰুৱা এণ্ড কোম্পানীৰ বাৰ্ষিক কেলেণ্ডাৰত ব’হাগ মাহৰ প্ৰথম দিনপঞ্জীতে ইয়াৰ উল্লেখ আছে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:বিহু
মহম্মদ নিছাৰ
শ্বেইখ মহম্মদ নিছাৰ (Mohammad Nissar; (জন্ম ১ আগষ্ট ১৯১০, মৃত্যু ১১ মাৰ্চ ১৯৬৩) বিভাজনৰ পূৰ্বে ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলৰ হৈ তথা ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ ঘৰুৱা দলৰ হৈ খেলা এজন বেগী বলাৰ। হ'চিয়াৰপুৰ, পঞ্জাবত জন্মলাভ কৰা এইজন খেলুৱৈক পূৰ্ব-বিভাজিত ভাৰতৰ সকলোতকৈ বেগী বলাৰ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
ভাৰতীয় বেট্‌ছমেন আৰু আৰু অধিনায়ক চি কে নাইডুৱে তেওঁৰ লেখাত প্ৰকাশ কৰিছিল যে প্ৰথম স্পেলত নিছাৰৰ বলৰ বেগ ১৯৩২ চনৰ কুখ্যাত বডীলাইন চিৰিজত অষ্ট্ৰেলিয়াক সংকটত পেলোৱা ইংৰাজ বলাৰ হেৰল্ড লাৰউডতকৈ বেছি আছিল।
নিছাৰৰ সৈতে অমৰ সিঙৰ ফাষ্ট বলিং যুটীক ১৯৩০ৰ দশকত বিশ্বৰ ভিতৰতে অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।
ক্ৰিকেটৰ বাহিৰে তেওঁ এটা ডাঙৰ পাছটুন জনজাতিৰ দলপতি আছিল আৰু লগতে পাকিস্তানৰ সপক্ষে কোৱা নেতা আছিল। তেওঁৰ স্মৃতিকথাত মহম্মদ আলি জিন্না, বাৰ্মাৰ লৰ্ড মাউণ্টবেটেন, আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ চিঠি সন্নিবিষ্ট আছে। পাকিস্তান ক্ৰিকেট ব'ৰ্ডৰ তেওঁ এজন প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল আৰু তেওঁক প্ৰথম পাকিস্তানী ক্ৰিকেটাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
১৯৪৭ চনত তেওঁ পাকিস্তানলৈ প্ৰবজন কৰে আৰু ১৯৬৩ চনত লাহোৰত মৃত্যুবৰণ কৰে।
খেলুৱৈ জীৱন
১৯৩২ চনত ইংলেণ্ড ভ্ৰমণ কৰিবলগীয়া ভাৰতীয় দলত নিছাৰক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। এই দলত চি কে নাইডু, ভাতৃদ্বয় ৱাজিৰ আলি আৰু নাজিৰ আলি, অমৰ সিং আদি খেলুৱৈ আছিল। নিছাৰ আছিল ভাৰতৰ হৈ টেষ্ট ক্ৰিকেটত উইকেট দখল কৰা প্ৰথম বলাৰ। ১৯৩২ চনৰ ২৫ জুনত জীৱনৰ প্ৰথমখন টেষ্ট খেলৰ দ্বিতীয় অ'ভাৰৰ প্ৰথম বলতে তেওঁ হাৰ্বাট ছাট্‌ক্লিফক ৩ ৰাণত ব'ল্ড আউট কৰিছিল। তাৰপিছত একে অ'ভাৰৰ পঞ্চম বলত তেওঁ আনজান ইংৰাজ অ'পেনাৰ পাৰ্চী হ'ম্‌ছক ব'ল্ড কৰে। ইয়াৰ মাথোঁ দহদিন আগতে হ'ম্‌ছ আৰু চাট্‌ক্লিফে য়ৰ্কশ্বায়াৰৰ হৈ অ'পেনিং যুটীত ৫৫৫ ৰাণ কৰিছিল। ২৬ অ'ভাৰৰ স্পেলত নিছাৰে ৯৩ ৰাণ খৰছ কৰি পাঁচটা উইকেট দখল কৰে আৰু ইংলেণ্ডৰ দলে ২৫৯ ৰাণত সকলো উইকেট হেৰুৱায়। দ্বিতীয় ইনিংছত নিছাৰে ১৮ অ'ভাৰ বলিং কৰি ৪২ ৰাণত ৱাল্টাৰ ৰবিন্‌ছৰ উইকেট লাভ কৰিছিল। গোটেই মেট্‌ছখনত তেওঁৰ ৪৪ ষ্ট্ৰাইক ৰে'টসহ ১৩৫ ৰাণত ৬টা উইকেট লাভ কৰিছিল।
সেই ভ্ৰমণত খেলা অন্য প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মেট্‌ছসমূহত নিছাৰে ১৮.০৯ গড়ে ৭১টা উইকেট লাভ কৰিছিল। ১৯৩৫ চনত জেক ৰাইডাৰৰ নেতৃত্বত অষ্ট্ৰেলিয়ান একাদশে মহাৰাজা "ভিজী" ভিজিয়ানগৰমৰ ভাৰতীয় দলৰ বিৰুদ্ধে খেলিবলৈ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰোঁতে নিছাৰে তিনিখন আনুষ্ঠানিক টেষ্টত ১২টা উইকেট আৰু চাৰিখন অনানুষ্ঠানিক টেষ্টত ৩২টা উইকেট দখল কৰিছিল।
খেলুৱৈ জীৱনত মুঠ ছখন টেষ্ট খেলত নিছাৰে ৪৮.৪ ষ্ট্ৰাইক ৰে'টসহ ২৫টা উইকেট লাভ কৰিছিল। ৯৩ খন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ক্ৰিকেট খেলত তেওঁ ৩৮.০ ষ্ট্ৰাইক ৰে'টেৰে ৩৯৬টা উইকেট লাভ কৰিছিল। ১৯৩৬ চনত ইংলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে অ'ভেলত মহম্মদ নিছাৰে অন্তিমখন টেষ্ট খেলে। খেলখনত তেওঁ এটা ইনিংছত পাঁচটা উইকেটসহ মুঠ ছটা উইকেট লাভ কৰিছিল।
ঐতিহ্য
প্ৰতিবছৰে ছেপ্টেম্বৰ মাহত ভাৰতৰ ৰঞ্জী ট্ৰফীৰ বিজয়ী আৰু পাকিস্তানৰ কাইদ-ই-আজম ট্ৰফীৰ বিজয়ীৰ মাজত "মহম্মদ নিছাৰ ট্ৰফী" অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰ শ্ৰেণী:পাকিস্তানী ক্ৰিকেটাৰ শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ব্যক্তি
পৰিৱেশ তন্ত্ৰ
পৰিৱেশ তন্ত্ৰ হ’ল পৰিৱেশ বিদ্যাৰ মৌলিক একক। এ.জি. টেন্সলে (A.G. Tansley)-ই পৰিৱেশ তন্ত্ৰ বা ইক’ছিষ্টেম (Ecosystem) শব্দটো প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। বাস্তৱ্যবিদ ওডামৰ (Odum, 1971) মতে "পৰিৱেশ তন্ত্ৰ হ’ল এটা নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলৰ ভৌতিক পৰিৱেশৰ লগত আন্তঃক্ৰিয়াশীল সকলো প্ৰকাৰৰ জীৱক সাঙুৰি লোৱা (অৰ্থাৎ জৈৱ সম্প্ৰদায়) এটা সমষ্টি য’ত শক্তিৰ প্ৰৱাহে স্পষ্টভাবে ইয়াৰ খাদ্যস্তৰৰ গঠন, জৈৱবৈচিত্ৰ্যতা আৰু পদাৰ্থৰ চক্ৰীভৱন (অৰ্থাৎ জীৱিত আৰু নিৰ্জীৱ উপাংশৰ মাজত হোৱা পদাৰ্থৰ বিনিময়) পৰিছালনা কৰে। " আকৌ বাস্তৱ্যবিদ ছাউথউইকৰ (Southwick, 1972) মতে ইক’ছিষ্টেম হ’ল এটা স্থানিক বা সাংগঠনিক একক যিয়ে জীৱ আৰু নিৰ্জীৱ উপাংশৰ মাজত আন্তঃক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে পদাৰ্থৰ বিনিময় ঘটায়।
বিভিন্ন জনে আগবঢ়োৱা সংজ্ঞাসমূহ বিশ্লেষণ কৰি পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ ব্যাখ্যা এনেদৰে দিব পাৰি: যি বিশেষ পদ্ধতিত কোনো বসতি স্থানৰ জীৱগোষ্ঠীবোৰে এটাই আনটোৰ লগত আৰু সেই বসতি অঞ্চলৰ অজৈৱ পৰিৱেশৰ কাৰকৰ লগত প্ৰতিক্ৰিয়া কৰি এটা সুস্থিৰ তন্ত্ৰ গঠন কৰে তাকে পৰিৱেশ তন্ত্ৰ বোলে।
পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ বৈশিষ্ট্য
বিজ্ঞানী স্মিথে (Smith, 1966) পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ কেতবোৰ উমৈতীয়া বৈশিষ্ট্য উল্লেখ কৰিছিল। এইবোৰ হ’ল:
পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ প্ৰকাৰ
পৰিৱেশ তন্ত্ৰবোৰ প্ৰাকৃতিক (Natural) বা কৃত্ৰিম (Artificial), বৃহৎ (Mega) বা ক্ষুদ্ৰ (Micro), সম্পূৰ্ণ (Complete) বা অসম্পূৰ্ণ (Incomplete) ইত্যাদি বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ হব পাৰে।
প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ তন্ত্ৰ
যিবোৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ মানুহৰ বিশেষ কোনো প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ বা নিয়ন্ত্ৰণ অবিহনে প্ৰকৃতিত স্বতঃস্ফূৰ্ত্ত ভাবে চলি থাকে সেইবোৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰক প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ তন্ত্ৰ বোলা হয়। ইয়াক আকৌ দুটা প্ৰধান ভাগত ভগাব পাৰি যেনে, স্থলজ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ আৰু জলজ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ।
মানৱসৃষ্ট পৰিৱেশ তন্ত্ৰ
জীৱবোৰৰ ভিতৰত মানুহক শ্ৰেষ্ঠ জীৱ বুলি কোৱা হয়। অন্যান্য জীৱৰ দৰে মানুহো পৰিৱেশ তন্ত্ৰ (Man made ecosystem)-ৰ এটা উপাংশ। খাদ্য, বাসস্থান আৰু আৰু বিশেষকৈ সামাজিক তথা অৰ্থনৈতিক প্ৰয়োজনত মানুহে পৰিৱেশ তন্ত্ৰৰ পৰিৱৰ্তন ঘটাই নিজৰ চাহিদা পূৰণ কৰে। এনেদৰে মানুহে স্বাৰ্থজনিত কাৰণত যি পৰিৱৰ্ত্তিত পৰিৱেশ তন্ত্ৰ সৃষ্টি কৰি লয় তাকে মানৱসৃষ্ট পৰিৱেশ তন্ত্ৰ বা কৃটিম পৰিৱেশ তন্ত্ৰ বোলা হয়। গাওঁ, নগৰ, চহৰ, উদ্যান, বাগিচা আদি হ’ল কৃটিম বা মানৱসৃষ্ট স্থলজ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ আৰু কৃটিম বান্ধ, খাল, মাছ পোহা পুখুৰী, একুৱাৰিয়াম (Aquarium) আদি মানুহে সৃষ্টি কৰা জলজ মানৱসৃষ্ট পৰিৱেশ। ইলেনবাৰ্গৰ (Ellenberg, 1973) মতে জৈৱমণ্ডলেই হ’ল আটাইতকৈ বৃহৎ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ। ইয়াৰ ভিতৰতে আন আন পৰিৱেশ তন্ত্ৰবোৰ সোমাই থাকে। তেওঁৰ মতে সাগৰ, হ্ৰদ, আদি হ’ল বৃহৎ পৰিৱেশ (Mega ecosystem) তন্ত্ৰ। আনহাতে পুখুৰী আদিক ক্ষুদ্ৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ (Micro ecosystem) বোলা হয়। আকৌ কাঠৰ টুকুৰা, একুৰিয়াম, বাগিছা আদিক অতি ক্ষুদ্ৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ (Nano ecosystem) বোলা হয়।
C. অসম্পূৰ্ণ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ (Incomplete ecosystem): যিবোৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰত সকলো-বোৰ উপাদান যেনে, অজৈৱ কাৰক, উৎপাদক, উপভোক্তা, বিয়োজক আদি একে সময়তে একেলগে নেথাকে সেইবোৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰকে অসম্পূৰ্ণ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ বোলা হয়। সাগৰৰ গভীৰ অন্ধকাৰ অঞ্চল (Abyssal depth of sea), গুহাৰ ভিতৰৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ আদি হ’ল এই শ্ৰেণীৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰ। এইবোৰ পৰিৱেশ তন্ত্ৰত উপভোক্তা আৰু বিয়োজক থাকিলেও পোহৰৰ অভাৱৰ কাৰণে উৎপাদক শ্ৰেণীৰ জীৱ নেথাকে।