cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
প্ৰত্যেকৰ পৰা তেওঁৰ সামৰ্থ অনুসৰি, প্ৰত্যেকলৈ তেওঁৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি
তৰ্ক
নিজকে তলৰ খাপৰ সাম্যবাদত থকা বুলি কৈ ছ'ভিয়েট সংঘই "প্ৰত্যেকৰপৰা তেওঁৰ সামৰ্থ অনুযায়ী প্ৰত্যেকলৈ তেওঁৰ কৰ্ম অনুযায়ী" অনুসৰণ কৰিছিল।
মুক্তিবাদী ঈশ্বৰাধ্যয়নে ইয়াক খ্ৰীষ্টানসকলৰ ন্যায়ৰ মাতৰ সৈতে সুসংগত বোলে, পিচে অনেক খ্ৰীষ্টানে হয় যে পেৰেবল অৱ দ্য টেলেণ্টছে "প্ৰত্যেকৰ পৰা তেওঁৰ সামৰ্থ অনুযায়ী" বুজাই, কিন্তু "প্ৰত্যেকলৈ তেওঁৰ প্ৰয়োজন অনুযায়ী" নুসূচাই।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শ্লোগান শ্ৰেণী:সাম্যবাদ
অসম লেখিকা সন্থা
অসম লেখিকা সন্থা হৈছে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ উন্নতিৰ বাবে মহিলা সাহিত্যিক তথা সাহিত্যপ্ৰেমীসকলক উদ্বুদ্ধ কৰাৰ উদ্দেশ্যে গঠিত এক সাহিত্য অনুষ্ঠান।
অসম লেখিকা সন্থাৰ ইতিহাস
১৯৭৬ চনৰ ১৬ মে'ত অসম লেখিকা সন্থা স্থাপন হৈছিল। অসম লেখিকা সন্থাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভানেত্ৰী আছিল শুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰী আৰু প্ৰধান সম্পাদিকা আছিল প্ৰীতি বৰুৱা।
উদ্দেশ্য
অসম লেখিকা সন্থাৰ উদ্দেশ্য হৈছে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ উন্নতিৰ বাবে মহিলা সাহিত্যিক তথা সাহিত্যপ্ৰেমীসকলক উদ্বুদ্ধ কৰা। অসমৰ নানা ঠাইত অসম লেখিকা সন্থাৰ শাখা সমিতি আছে। নতুন লেখিকাসকলক উৎসাহিত কৰাৰ অৰ্থে অসম লেখিকা সন্থাৰ তৰফৰ পৰা বিভিন্ন শাখাত বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
পত্ৰিকা
অসম লেখিকা সন্থাৰ ছমহীয়া মুখপত্ৰখন হৈছে সূচেতনা। সূচেতনাৰ প্ৰস্তাৱনা সংখ্যা ১৯৯৮ চনত প্ৰকাশ পায়। ১৯৭৯ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰত অসম চৰকাৰৰ একঁকালীন সাহায্যৰে প্ৰীতি বৰুৱাৰ সম্পাদনাত এই সন্থাই 'আকাশ' নামেৰে এখন শিশু আৰু কিশোৰ আলোচনী প্ৰকাশ কৰে। এইখন একেৰাহে চাৰি বছৰ প্ৰকাশ হোৱাৰ পাছত আৰ্থিক কাৰণত বন্ধ হৈ যায়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগঠন
চিত্ৰা মুদগল
২০১৯ চনত তেওঁক তেওঁৰ উপন্যাস 'পোষ্ট বক্স নং ২০৩, নালাচোপাৰা'ৰ বাবে হিন্দী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। এই উপন্যাস খনৰ পটভূমি হৈছে মুম্বাইৰ উপকণ্ঠ অঞ্চল নালাচোপাৰাত বসবাস কৰা এগৰাকী ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ আৰু তেওঁৰ হিজিৰা সমাজ।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৪৩ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সিৰ মাদ্ৰাজ চহৰত (বৰ্তমান চেন্নাই, তামিলনাডু) চিত্ৰা মোদগলৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ মুম্বাইত অৱস্থিত শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা হিন্দী সাহিত্যৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁ দেউতাকৰ ইচ্ছাৰ বিপৰীতে "চাৰিকা"ৰ প্ৰাক্তন সম্পাদক অৱধ নাৰায়ণ মোদগলৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল।
সাহিত্য কৰ্ম
তেওঁৰ উপন্যাস 'আৱান'ত ট্ৰেড ইউনিয়ন আন্দোলনৰ জীৱন আৰু সেই সময়ৰ চিত্ৰায়ন কৰা হৈছে। দত্ত সামন্তৰ নেতৃত্বত প্ৰায় ৩,০০,০০০ শ্ৰমিকে মুম্বাই টেক্সটাইল মিলৰ এবছৰীয়া ধৰ্মঘট কৰিছিল আৰু ইয়াৰ অৱশেষত চহৰখনৰ ট্ৰেডমাৰ্ক উদ্যোগৰ পতন ঘটিছিল। এই ঘটনাকে পটভূমি হিচাপে লৈ তেওঁ উপন্যাসখন ৰচনা কৰিছিল। এই উপন্যাসখন সমালোচকসকলে সৰ্বসন্মতিক্ৰমে সাহিত্য কৰ্মৰ এক উৎকৃষ্ট কৃতি হিচাপে স্বীকাৰ কৰিছে। ইয়াক হিন্দী সাহিত্যত এক কালজয়ী উপন্যাস হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
তেওঁ দত্ত সামন্তক নিজৰ পথপ্ৰদৰ্শক আৰু দাৰ্শনিক হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল। সেয়ে তেওঁৰ হত্যায়ে তেওঁক "ভাঙি পেলাইছিল" আৰু তেওঁৰ উপন্যাস আৱানৰ আধাৰ হৈ পৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
চিত্ৰা মোদগলে হিন্দী সাহিত্য জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে বহুতো বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। ২০০০ চনত তেওঁ উপন্যাস 'আৱান'ৰ বাবে ইন্দু শৰ্মা ইণ্টাৰনেচনেল কথা সন্মান লাভ কৰিছিল। ২০০৩ চনত তেওঁ একেখন উপন্যাসৰ বাবে বিৰলা ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা ব্যাস সন্মান কৰে আৰু এই সন্মান লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়। ২০১৮ চনত তেওঁ তেওঁৰ উপন্যাস "পোষ্টবক্স নং ২০৩ - নালাচোপাৰা"ৰ বাবে হিন্দী ভাষা সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:হিন্দী ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
৮ ছেপ্টেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ৰাজকুমাৰী অমৃত কৌৰ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৮৯ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে তেতিয়াৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত ইউনাইটেড প্ৰভিন্সৰ লক্ষ্ণৌ সংমণ্ডলৰ লক্ষ্ণৌত ৰাজকুমাৰী অমৃত কৌৰৰ জন্ম হৈছিল। বৰ্তমান এই ঠাই উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰাজধানী লক্ষ্ণৌত অৱস্থিত। তেওঁৰ পিতৃ পঞ্জাব অঞ্চলৰ কপুৰথালা ৰাজ্যৰ ৰাজপৰিয়ালৰ ৰাজা হৰনাম সিং আৰু মাতৃ প্ৰিচাইলা কৌৰ চাহিবা। তেওঁ আৰু তেওঁৰ সাতজন ভায়েক ৰাজা হৰমান সিঙৰ জীয়াই থকা সন্তান।
তেওঁ ইংলেণ্ডৰ ডৰছেটৰ শ্বেৰবৰ্ণ স্কুল ফৰ গাৰ্লছত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ অক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ইংলেণ্ডত শিক্ষা সমাপ্ত কৰাৰ পিছত ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে। তেওঁ কপুৰথালা ৰাজ্যৰ ৰজা জগজিৎ সিঙৰ সম্পৰ্কীয় ভনীয়েক আছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ সাংবিধানিক সভাৰ সদস্য আছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ মৌলিক অধিকাৰৰ উপশমিতি আৰু সংখ্যালঘুৰ উপশমিতিৰ সদস্য আছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত তেওঁ জৱাহৰলাল নেহৰুৰ প্ৰথম কেবিনেটত স্থান লাভ কৰে। তেওঁ কেবিনেটত স্থান লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা। তেওঁক ভাৰতৰ প্ৰথম স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী পদবী প্ৰদান কৰা হৈছিল। ১৯৫০ চনত তেওঁ বিশ্ব স্বাস্থ্য সভাৰ অধ্যক্ষৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়। এই পদত অধিষ্ঠিত হোৱা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী মহিলা আৰু এছিয়ান।
তেওঁ নতুন দিল্লীত সৰ্ব ভাৰতীয় আয়ুৰ্বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। এই প্ৰতিষ্ঠান স্থাপনৰ বাবে তেওঁ নিউজিলেণ্ড, অষ্ট্ৰেলিয়া, পশ্চিম জাৰ্মানী, ছুইডেন আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰা সাহায্য লাভ কৰিছিল। তেওঁ এই প্ৰতিষ্ঠান প্ৰথম অধ্যক্ষ আছিল।
তদুপৰি অমৃত কৌৰে ভাৰতীয় ৰেড ক্ৰছ ছ'চাইটিৰ ১৪ বছৰকাল সভাপতিৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল। তেওঁৰ নেতৃত্বৰ কালছোৱাত ভাৰতত ভাৰতীয় যক্ষ্মাৰোগ সংস্থা আৰু মাদ্ৰাজত কেন্দ্ৰীয় কুষ্ঠৰোগ শিক্ষণ আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। তেওঁ অমৃত কৌৰ নাৰ্ছিং কলেজ আৰু নেছনেল স্পৰ্টছ ক্লাৱ অফ ইণ্ডিয়া আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৫৭ চনৰ পৰা তেওঁৰ মৃত্যুৰ লৈকে অৰ্থাৎ ১৯৫৪ চনলৈ তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ আছিল। ১৯৫৮ চনৰ পৰা ১৯৬৩ চনলৈ তেওঁ দিল্লীৰ সৰ্বভাৰতীয় মটৰ যাতায়ত কংগ্ৰেছৰ সভাপতি আছিল।
তেওঁ চেইণ্ট জনছ এম্বুলেন্স ক্ৰপছ আৰু ৰেনে চেণ্ড মেমৰীয়েল এৱাৰ্ড লাভ কৰিছিল।
মৃত্যু
১৯৬৪ চনৰ ৬ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে নতুন দিল্লীত তেওঁ শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। বৰ্তমান তেওঁৰ ব্যক্তিগত কাগজ-পত্ৰ সমূহ দিল্লীৰ তিন মূৰ্তি পথত অৱস্থিত নেহৰু স্মৃতি যাদুঘৰ আৰু পুথিভঁৰালত ৰখা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী
সংবাদ প্ৰহৰী
সংবাদ প্ৰহৰী৷ thumb সত্য আৰু ন্যায়ৰ সপক্ষে কেৱল অসমীয়া ভাষাত প্ৰতিটো সংবাদ, সবাতোকৈ আগত পাঠক সমাজৰ আগত দাঙি ধৰাৰ উদ্দেশ্য আগত ৰাখি Save Media Solution (A Unit of SAVE)ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰথমটো ৱেবমিডিয়া হৈছে ‘সংবাদ প্ৰহৰী’৷ বিশিষ্ট সাংবাদিক ছৈয়দ বুলবুল জামানুৰ হকৰ সম্পাদনাৰে ২০১৫ চনৰ ৭ ফেব্ৰুৱাৰীত বৰপেটা আৰু গুৱাহাটীৰ পৰা ‘সংবাদ প্ৰহৰী’ নামেৰে এখন সাপ্তাহিক কাকত হিচাপে জন্ম লাভ কৰে৷ কাকতখেন পাঠক সমাজৰ ব্যাপক সমাদৰ লাভ কৰা ফলশ্ৰুতিত ধাৰাবাহিকভাৱে সম্পূৰ্ণ এটা বছৰ সাপ্তাহিক হিচাপে চলাই থকা হয়৷ কিন্ত বৰ্তমানৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ যুগত ইণ্টাৰনেট জগতত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচলন তেনেই কম৷ সেয়ে ইণ্টাৰনেট জগতত অসমীয়া ভাষা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়তো যাতে প্ৰতিযোগিতা চলাব পাৰে আৰু পাঠক সমাজেও যাতে অতি সহজে কেৱল অসমীয়া ভাষাত দ্ৰুত গতিত প্ৰতিটো সংবাদ সত্যনিষ্ঠভাৱে লাভ কৰিব পাৰে, তাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব আৰোপ কৰিয়েই সম্পূৰ্ণ ব্যতিক্ৰমী চিন্তা-ধাৰাৰে সাপ্তাহিক ‘সংবাদ প্ৰহৰী’ কাকতখনক ৱেবমিডিয়ালৈ ৰূপান্তৰ কৰা হয়৷ ‘সংবাদ প্ৰহৰী’ ভাৰতীয় সাংবিধানিক বিধি অনুসৰি PIB (Press Information Bureau), RNI(Register of Newspapers for India), ISSN (International Standard Serial Number)ৰ পৰা অনুমতিপ্ৰাপ্ত৷
‘সংবাদ প্ৰহৰী’ৰ এই ৱেবমিডিয়াত অসমৰ প্ৰতিটো চুক-কোণৰ বা-বাতৰিৰ সমান্তৰালকৈ দেশ-বিদেশ, ক্ৰীড়া, মনোৰঞ্জন, ব্যৱসায়-বাণিজ্য, নিয়োগ সংবাদ, বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ সংবাদৰ লগতে বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত লিখা প্ৰৱন্ধৰ বাবে ‘সম্পাদকীয়’, সংবাদ প্ৰহৰীৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত সংবাদদাতাৰ বাহিৰে ইচ্ছ্যুক ব্যক্তিয়ে প্ৰেৰণ কৰা সংবাদ সমূহক লৈ ‘ৰাইজৰ সংবাদ’, ‘সাহিত্য’ পৃষ্ঠাৰ বাবে গল্প, চুটি গল্প, উপন্যাস, কৌতুকৰ উপৰি ‘বিশেষ পৃষ্ঠা’ত স্বাস্থ্য, নাৰী, স্বাৱলম্বন, মুক্তকণ্ঠ, সাক্ষাৎকাৰ, ব্যক্তি-ব্যক্তিত্ব, আন আন পৃষ্ঠাত প্ৰকৃতি, নিয়োগ সংবাদ, শিক্ষা-শিক্ষানুষ্ঠান, ধৰ্ণ-দৰ্শন, আমাৰ গাঁও-আমাৰ নগৰ ইত্যাদি পৃষ্ঠাত বিভিন্ন ধৰণৰ লিখনি, ভিডিঅ’, ফটো আদি পাঠক সমাজৰ বাবে আগবঢ়োৱাৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱা হৈছে৷ তদুপৰি ৱেবছাইটৰ যোগেদি প্ৰচাৰ কৰিব পৰা কেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ পৰা লাভ কৰিবলগীয়া Tenderৰকে ধৰি বিভিন্ন ধৰণৰ বিজ্ঞাপন আদি প্ৰচাৰ কৰাৰ বাবেও বিশেষ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে৷ ভিডিঅ’ সংবাদৰ প্ৰতিও গুৰুত্ব আৰোপ কৰি প্ৰতিদিনেই ‘দিনটোৰ সংবাদ’ হিচাপে বিভিন্ন ধৰণৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ব্যক্তিৰ সৈতে কৰা সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠানসমূহো ভিডিঅ’যোগে প্ৰচাৰ কৰা হয়৷
‘সংবাদ প্ৰহৰী’ৰ এই ৱেবমিডিয়াত প্ৰকাশ পোৱা প্ৰতিটো সংবাদ তথা লিখনি, ভিডিঅ’ আদি ছ’ছিয়েল মিডিয়া Facebook, Twitter, Google Plus, Linkedin, YouTube তো একে সময়তে প্ৰচাৰ কৰা হয়৷ একেদৰে Google Play Store আৰু App Store ত ‘সংবাদ প্ৰহৰী’ৰ Mobile Application উপলব্ধ৷ সম্প্ৰতি ‘সংবাদ প্ৰহৰী’ ইণ্টাৰনেট জগতত ৱেবমিডিয়া হিচাপে কাম কৰি যোৱাৰ লগতে বিভিন্ন বৈদ্যুতিন আৰু ছপা মাধ্যমৰ সংবাদ গোষ্ঠীৰ বাবে ‘নিইজ এজেন্সী’ আৰু ‘ফটো এজেন্সী’ হিচাপে কাম কৰি আছে৷
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় ৱেবছাইট
এনিমে
thumb|[[ৱিকিপিডিয়া:ৱিকিপে-টান|ৱিকিপে-টান]] এনিমে বা আনিমে (জাপানী: アニメ আনিমে, ইংৰাজী: Anime এনিমে’ আ-ধ্ব-ব: /ˈænɪmeɪ/) হৈছে ইংৰাজী শব্দ এনিমেছনৰ সমাৰ্থক। সাধাৰণতে জাপানী এনিমেছন ছবিকে এনিমে বোলা হয়। জাপানৰ বাহিৰে পৃথিৱীৰ আন আন দেশত এনিমে বুলিলে জাপানত সজা এনিমেছনকেই বুজায়। পাৰম্পৰিকভাৱে এনিমেবিলাক হাতেৰে সজা হয়, তথাপি বৰ্তমানে আন আন এনিমেছন ছবিৰ দৰে এনিমে সাজোঁতেও কম্পিউটাৰৰ ছফ্টৱেৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। এনিমেৰ কাহিনী যিকোনো ধৰণৰ সাহিত্য বা মিডিয়াৰ দৰে হব পাৰে।
প্ৰাৰ্যৰ বাণিজ্যিক জাপানী এনিমেশ্বনসমূহ ১৯১৭ চনৰ। কাৰ্নিষ্টনেষ্ট ওচামুৱা তেজুকাৰ কাম-বাৰ্তাৰ সৈতে ১৯৬০ত এক বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ কলা শৈলী উদ্ভৱ হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত বিয়পি পৰিছিল, যিয়ে এক বৃহৎ ঘৰুৱা দৰ্শক বিকশিত কৰে। এনিমে নাট্যভাৱে, টেলিভিছন সম্প্ৰচাৰৰ যোগেৰে, পোনপটীয়াকৈ ঘৰুৱা মাধ্যমলৈ আৰু ইণ্টাৰনেটৰ যোগেৰে বিতৰণ কৰা হয়। এনিমে হৈছে প্ৰায়ে জাপানী মাঙ্গা, পাতল উপন্যাস(light novel),বা ভিডিঅ' গেমৰ অভিধান। বিভিন্ন বিষয় আৰু নিৰ্দিষ্ট দৰ্শকক লক্ষ্য কৰি ইয়াক অজস্ৰ ধাৰাত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা হয়।
এনিমে উদ্যোগত ৪৩০টাতকৈও অধিক উৎপাদন কোম্পানী আছে, যাৰ ভিতৰত আছে ষ্টুডিঅ ঘিবলী, গাইনাক্স আৰু টোইএনিমেশ্বন আদি॥ ১৯৮০-ৰ পৰা, বিদেশী ডাব আৰু উপশীৰ্ষক প্ৰ'গ্ৰামিং বৃদ্ধিৰ সৈতে এই মাধ্যমটো আন্তৰ্জাতিক ভাবেও সফল হোৱা দেখা গৈছে। ২০১৬ চনলৈকে, জাপানী এনিমে বিশ্বৰ এনিমেটেড টেলিভিছন অনুষ্ঠানৰ ৬০% আছিল।
কেইটামান এনিমেৰ উদাহৰণ হ’ল:
শ্ৰেণী:এনিমেছন শ্ৰেণী:জাপান
অষ্টক নিয়ম
মৌল এটাৰ পৰমাণুবোৰে ইলেক্ট্ৰন লাভ কৰি, হেৰুৱাই বা ভাগ বতোৱাৰা কৰি এই কাৰ্য সম্পাদন কৰে বা যোজক কক্ষত আঠটা ইলেক্ট্ৰন পাব বিচাৰে।
উদাহৰণস্বৰূপে, ফ্ল'ৰিণৰ পৰমাণুৰ বহিৰতম শ্বেলত বা যোজক কক্ষত সাতটা ইলেক্ট্ৰন থাকে। গতিকে ফ্ল'ৰিণৰ পৰমাণু এটাই আন মৌলৰ পৰমাণু এটাৰ পৰা এটা ইলেক্ট্ৰন লাভ কৰি ইয়াৰ যোজক কক্ষত আঠটা ইলেক্ট্ৰনেৰে সম্পূৰ্ণ কৰাটো ফ'ৰিণৰ বাবে সহজ।
শ্ৰেণী:ৰসায়ন বিজ্ঞান
চন্দ্ৰ (দেৱতা)
চন্দ্ৰ (चन्द्र), বা সোম হৈছে হিন্দুধৰ্মৰ চন্দ্ৰ বা জোনৰ দেৱতা। তেওঁ নিশা বা ৰাতি, বনানি আৰু শাক-পাচলিৰ সৈতে জড়িত। তেওঁ নৱগ্ৰহ আৰু দিশসমূহৰ ৰক্ষক অৰ্থাৎ দিগপালসকলৰ অন্যতম।
নামৰ উৎপত্তি
"চন্দ্ৰ" শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "উজ্জ্বল বা জিলিকি থকা।" সংস্কৃত, হিন্দী আৰু অন্যান্য ভাৰতীয় ভাষাত জোনবাইক বুজাবৰ বাবে চন্দ্ৰ শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। হিন্দু পুৰাণৰ এক অসুৰ আৰু এজন সূৰ্যবংশী ৰজাৰ নামো চন্দ্ৰ।  ইয়াৰ লগতে ই এক সাধাৰণ ভাৰতীয় নাম আৰু উপাধি। সংস্কৃতৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা দক্ষিণ এছিয়াৰ বহুতো ভাষাত পুৰুষ আৰু স্ত্ৰী দুয়োৰে নামতে চন্দ্ৰৰ বিভিন্ন সমাৰ্থক নাম বিদ্যমান।
চন্দ্ৰৰ কিছু সমাৰ্থক শব্দৰ ভিতৰত সোম (নিৰ্মল), ইন্দু (উজ্জ্বল টোপাল), অত্ৰিসূত (অত্ৰিৰ পুত্ৰ), শশীন বা শচীন (শহাপহুৰ চিহ্নযুক্ত), তৰাধিপ (তৰাৰ অধিপতি) আৰু নিশাকৰ (নিশাৰ কাৰক), নক্ষত্ৰপতি (নক্ষত্ৰৰ অধিপতি), ঔষধিপতি (বনৌষধিৰ অধিপতি), উড়ুৰাজ বা উড়ুপতি (জলদেৱতা), কুমুদনাথ (পদুমৰ অধিপতি) আৰু উড়ুপা (নাও) আদি প্ৰধান।
সোম
চন্দ্ৰক বুজাবলৈ সচৰাচৰ ব্যৱহৃত নামবোৰৰ ভিতৰত সোম হৈছে অন্যতম। কিন্তু চন্দ্ৰক বুজাবলৈ সোম শব্দটোৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীনতম ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কে বিদ্বানসকল একমত নহয়। কিছুমান পণ্ডিতে কয় যে বেদত চন্দ্ৰৰ বাবে সোম শব্দটো মাজে মাজে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আনহাতে কিছুসংখ্যকে ক'ব খোজে যে কেৱল বৈদিক যুগৰ পৰৱৰ্তী কালৰ সাহিত্যতহে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ হৈছিল।
প্ৰাথমিকভাৱে বেদসমূহত সোম শব্দটো এবিধ নিচাযুক্ত উদ্ভিদৰ পানীয় আৰু ইয়াক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা দেৱতাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বৈদিক যুগৰ পিছৰ আখ্যানসমূহত জোন আৰু উদ্ভিদৰ সৈতে জড়িত চন্দ্ৰৰ বাবে সোম শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।  হিন্দু গ্ৰন্থসমূহৰ মতে চন্দ্ৰ সূৰ্যৰ দ্বাৰা আলোকিত আৰু পুষ্টিপ্ৰাপ্ত আৰু চন্দ্ৰই হৈছে ঐশ্বৰিক অমৃতৰ প্ৰাপ্তিস্থান।  পুৰাণসমূহত সোমক কেতিয়াবা বিষ্ণু, শিৱ (সোমনাথ নামেৰে), যম আৰু কুবেৰক বুজাবলৈও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিছুমান ভাৰতীয় গ্ৰন্থৰ মতে সোম এগৰাকী অপ্সৰাৰ নাম। ইয়াৰোপৰি যিকোনো ঔষধি মিশ্ৰণ, বা চাউল আৰু পানীৰ মিশ্ৰণ, বা স্বৰ্গ আৰু আকাশ, তথা কিছুসংখ্যক তীৰ্থস্থানৰ নামো হৈছে সোম।
সাহিত্যত উল্লেখ
সোমৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে হিন্দু বৈদিক গ্ৰন্থসমূহত বিভিন্ন বৰ্ণনা পোৱা যায়। এইসমূহৰ মতে সোম একে নামৰ উদ্ভিদৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা পানীয়ৰ মূৰ্তমান স্বৰূপ। পণ্ডিতসকলৰ মতে বৈদিক সভ্যতাত উদ্ভিদৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছিল আৰু সেয়েহে চন্দ্ৰ এক অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। এই বৈদিক গ্ৰন্থসমূহত সোমক উদ্ভিদ আৰু অৰণ্যৰ অধিপতি, নদী আৰু পৃথিৱীৰ ৰজা তথা দেৱতাৰ পিতৃ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। ঋকবেদৰ নৱম মণ্ডলটো দেৱতা আৰু উদ্ভিদ ৰূপত সোমৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত। বৈদিক গ্ৰন্থসমূহত সোমক চন্দ্ৰ দেৱতা হিচাপে চিহ্নিত কৰাটো পণ্ডিতসকলৰ মাজত এক বিতৰ্কিত বিষয়।  উইলিয়াম জে. ৱিলকিন্সৰ মতে, "পিছৰ বছৰবোৰত সোম নামটো [....] চন্দ্ৰক দিয়া হৈছে। এই পৰিৱৰ্তন কেনেকৈ আৰু কিয় হৈছিল জনা নাযায়; কিন্তু বৈদিক শ্লোকসমূহৰ পিছৰ ভাগত পৰিৱৰ্তনৰ কিছু প্ৰমাণ আছে।"
ৰামায়ণ, মহাভাৰত আৰু পুৰাণৰ দৰে বৈদিক গ্ৰন্থত সোমক চন্দ্ৰ দেৱতা হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু ইয়াত চন্দ্ৰৰ বহুতো বিষয়ে বহুবাৰ উল্লেখ আছে। এই গ্ৰন্থসমূহৰ অধিকাংশৰ মতে দত্তাত্ৰেয় আৰু দুৰ্বাসাৰ লগতে চন্দ্ৰ হৈছে ঋষি অত্ৰি আৰু তেওঁৰ পত্নী অনসূয়াৰ পুত্ৰ। দেৱী ভাগৱত পুৰাণে চন্দ্ৰক সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা ব্ৰহ্মাৰ অৱতাৰ বুলি উল্লেখ কৰিছে।  কিছুমান গ্ৰন্থত চন্দ্ৰৰ জন্ম সম্পৰ্কে বিভিন্ন বিৱৰণ আছে। ইয়াৰে এক বিৱৰণ অনুসৰি তেওঁ ধৰ্মৰ পুত্ৰ। আন এঠাইত প্ৰভাকৰক তেওঁৰ পিতৃ বুলি কোৱা হৈছে।  এই গ্ৰন্থসমূহত চন্দ্ৰৰ বিষয়ে বহুতো আখ্যান আছে।
এবাৰ চন্দ্ৰ আৰু দেৱগুৰু বৃহস্পতিৰ পত্নী তাৰা ইজনে সিজনৰ প্ৰেমত পৰে। তেওঁ তাৰাক অপহৰণ কৰি নিজৰ ৰাণী পাতে। বৃহস্পতিয়ে একাধিকবাৰ শান্তি প্ৰস্তাৱ আৰু ভাবুকিৰ দিও বিফল হোৱাৰ পিছত চন্দ্ৰৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰে। দেৱতাসকলে তেওঁলোকৰ গুৰুৰ পক্ষ লয়। ইয়াৰ বিপৰীতে বৃহস্পতিৰ শত্ৰু আৰু অসুৰৰ গুৰু শুক্ৰাচাৰ্যই চন্দ্ৰক সহায় কৰে। ব্ৰহ্মাৰ হস্তক্ষেপত এই যুদ্ধ সমাপ্ত হয় আৰু গৰ্ভৱতী তাৰাক তেওঁৰ স্বামীৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই নিয়া হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত তাৰাই বুধ নামৰ এটা পুত্ৰৰ জন্ম দিয়ে। কিন্তু সন্তানটোৰ পিতৃত্বক লৈ বিতৰ্কৰ সূচনা হয়। চন্দ্ৰ আৰু বৃহস্পতি উভয়ে নিজকে বুধৰ পিতৃ বুলি দাবী কৰে। ব্ৰহ্মাই আকৌ এবাৰ হস্তক্ষেপ কৰি তাৰাক এই বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰাত তেওঁ অৱশেষত চন্দ্ৰক বুধৰ পিতৃ বুলি নিশ্চিত কৰে। বুধৰ পুত্ৰ আছিল পুৰুষৱ আৰু তেওঁ চন্দ্ৰবংশী ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
হিন্দু গ্ৰন্থত সোম বা চন্দ্ৰক বিভিন্নধৰণে উপস্থাপন কৰা হয়। সচৰাচৰ তেওঁ শুকুলা ৰঙৰ এজন দেৱতা যি হাতত গদা ধাৰণ কৰি তিনিটা চকা আৰু তিনি বা ততোধিক (দহটালৈকে) বগা ঘোঁৰা ৰথত উঠি ভ্ৰমণ কৰে।
চন্দ্ৰ-দেৱতা হিচাপে বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু জৈন ধৰ্মতো সোমৰ উপস্থিতি পোৱা যায়।
ৰাশি আৰু বৰ্ষপঞ্জী
সোম হৈছে হিন্দু বৰ্ষপঞ্জীৰ সোমবাৰৰ মূল। গ্ৰীক-ৰোমান আৰু অন্যান্য ইণ্ডো-ইউৰোপীয় বৰ্ষপঞ্জীত "Monday" অৰ্থাৎ সোমবাৰ বুজোৱা শব্দটোও চন্দ্ৰলৈ উৎসৰ্গিত। সোম হিন্দু ৰাশিচক্ৰৰ নৱগ্ৰহৰ অংশ। সময়ৰ লগে লগে নৱগ্ৰহৰ ভূমিকা আৰু গুৰুত্ব বিভিন্ন কাৰকৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ বিকশিত হৈছিল। জ্যোতিষশাস্ত্ৰত চন্দ্ৰৰ তাৎপৰ্যৰ বিষয়টো বৈদিক যুগৰ আৰম্ভণিতে উদ্ভৱ হৈছিল আৰু এই কথা বেদত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল। ভাৰতত লিপিবদ্ধ হোৱা জ্যোতিষশাস্ত্ৰৰ আটাইতকৈ পুৰণি নিদৰ্শন হৈছে বেদাঙ্গ জ্যোতিষ। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্দশ শতিকাতে ই ক্ৰমাৎ সংকলিত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। চন্দ্ৰকে আদি কৰি বিভিন্ন ধ্ৰুপদী গ্ৰহবোৰৰ বিষয়ে প্ৰায় ১০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বতে অথৰ্ববেদত উল্লেখ কৰা হৈছিল।
যৰ'এষ্ট্ৰিয়ান আৰু হেলেনিষ্টিক প্ৰভাৱকে ধৰি পশ্চিম এছিয়াৰ পৰা আমদানিকৃত অতিৰিক্ত অৱদানসমূহে নৱগ্ৰহৰ ধাৰণাটোত সাৰ-পানী যোগাইছিল। পশ্চিমীয়া ক্ষত্ৰপ ৰজা ১ম ৰুদ্ৰকৰ্মনৰ শাসনকালত ইণ্ডো-গ্ৰীক যৱনেশ্বৰৰ দ্বাৰা যৱনজাতক বা 'যৱনসকলৰ বিজ্ঞান' লিখা হৈছিল। ১২০ চনত লিখা যৱনজাতক সততে ভাৰতীয় জ্যোতিষশাস্ত্ৰক এক মানদণ্ড প্ৰদান কৰাৰ বাবে কৃতিত্ব দিয়া হয়। শক বা চিথিয়ানসকলৰ সময়ত নৱগ্ৰহৰ অধিক বিকাশ হয়। ইয়াৰ উপৰিও শক লোকসকলৰ অৱদান ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বৰ্ষপঞ্জীৰ আধাৰ আৰু ইয়াক শক বৰ্ষপঞ্জী বুলিও কোৱা হয়।
হিন্দু বৰ্ষপঞ্জী হৈছে এক চন্দ্ৰ-সৌৰ বৰ্ষপঞ্জী আৰু ই চন্দ্ৰ আৰু সৌৰ চক্ৰ দুয়োটাকেই লিপিৱদ্ধ কৰে। নৱগ্ৰহৰ দৰেই ইয়াকো বিভিন্নধৰণৰ কালানুক্ৰমিক অৱদানেৰে বিকশিত কৰা হৈছিল।
জ্যোতিৰ্বিদ্যা
চন্দ্ৰক হিন্দু জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক গ্ৰন্থসমূহত এটা গ্ৰহ বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ বিষয়ে প্ৰায়ে বিভিন্ন সংস্কৃত জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক গ্ৰন্থত আলোচনা কৰা হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে পঞ্চম শতিকাত ৰচিত আৰ্যভট্টৰ আৰ্যভট্টিয়,  ষষ্ঠ শতিকাৰ লতদেৱৰ ৰোমকা আৰু বৰাহমিহিৰৰ পংক সিদ্ধান্তিকা, ব্ৰহ্মগুপ্তৰ দ্বাৰা সপ্তম শতিকাত ৰচিত খণ্ডখাদ্যক আৰু লাল্লাৰ দ্বাৰা অষ্টম শতিকাত ৰচিত শিশ্যধিৱৰ্দ্দিদাৰ নাম ল'ব পাৰি। সূৰ্য সিদ্ধান্তৰ দৰে অন্যান্য গ্ৰন্থসমূহে পঞ্চম শতিকাৰ পৰা দশম শতিকাৰ মাজৰ কোনো সময়ত পৰিপূৰ্ণ ৰূপ পোৱা বুলি কোৱা হয় আৰু এইসমূহত দেৱতাৰ সৈতে জড়িত আখ্যান বিভিন্ন গ্ৰহৰ সৈতে ৰিজাই উপস্থাপন কৰা হৈছে। এই গ্ৰন্থসমূহৰ মতে হিন্দু পণ্ডিতসকল উপবৃত্তাকাৰ কক্ষপথৰ বিষয়ে অৱগত আছিল আৰু এই গ্ৰন্থসমূহত ইয়াৰ অতীত আৰু ভৱিষ্যতৰ স্থিতি গণনা কৰাৰ বাবে অত্যাধুনিক সূত্ৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
স্বালোকচিত্ৰ
স্বালোকচিত্ৰ (selfie) নিজে নিজকে বা নিজদিশে তোলা এখন আলোকচিত্ৰ যিখন সাধাৰণতে আৰু সহজতে আজিকালি উপলব্ধ ডিজিটেল কেমেৰা (digital camera) বা কেমেৰা থকা ভ্ৰাম্যভাষ যন্ত্ৰৰে তুলিব পাৰি।
ইংৰাজীত ছেলফি বুলি পৰিগণিত হোৱা এনে স্বালোকচিত্ৰ সমূহৰ বাবে 'ছেলফি' শব্দটি পোনপ্ৰথমে অষ্ট্ৰেলিয়া মহাদেশত নাথান হ'প বোলা লোকজনে ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি জনা যায়। বিপৰীতমুখী কেমেৰা (front-facing camera) থকা ভ্ৰাম্যভাষ যন্ত্ৰসমূহৰ প্ৰচলনৰ লগে লগে স্বালোকচিত্ৰ তোলা অতি সহজ হৈ পৰিল যাৰ ফলত মানুহৰ মাজত ফেইচবুক আৰু অন্যান্য ৰাজহুৱা স্বপ্ৰচাৰ-মাধ্যমৰ জৰিয়তে নিজৰ অস্তিত্ব-জাহিৰ কৰাৰ এক মানসিক সুৰসুৰণি ব্যাপক ভাৱে বৃদ্ধি পাব ধৰে আৰু মূলতঃ সেই মাধ্যমসমূহতে মন্তব্যৰ উপৰিও স্বালোকচিত্ৰ সমূহো ব্যাপক ভাৱে প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰিলে। চিত্ৰপট-পৰিসৰ বঢ়াবৰ বাবে স্বালোকচিত্ৰ-বাৰি (selfie stick) এডালৰ এমূৰত কেমেৰাটো লগাই বাৰিডালৰ আনমূৰ বাহুমেলি ধৰি কেমেৰাটো মুখৰ পৰা দূৰলৈ দাঙি ধৰাৰ ব্যৱস্থাও আহিছে যি কেবাজনো লোক একেলগ হৈ দল-স্বালোকচিত্ৰ (groufie) লোৱাত সহায়ক হৈছে।
স্বালোকচিত্ৰৰ প্ৰয়োভৰ এতিয়া বাঢ়িছে যদিও চন্দ্ৰাৰোহন কৰা সৰ্বপ্ৰথম মহাকাশচাৰী এডুইন এলড্ৰিনে ১৯৬৬ চনতে মহাকাশতো এখন স্বালোকচিত্ৰ তুলিছিল যেন দেখা যায়। কিছুমান মানুহে নিজকে বিপদসঙ্কুল অৱস্থাত ৰাখি স্বালোকচিত্ৰ তোলাৰ চেষ্টা চলোৱাৰ সময়ত দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ ঘটনাই কোনো কোনো প্ৰশাসনক এনে বিপজ্জনক ঠাই সমূহ স্বালোকচিত্ৰ-নিষেধ এলেকা হিচাপে ঘোষণা কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইণ্টাৰনেট সংস্কৃতি শ্ৰেণী:ফটোগ্ৰাফী
শ্বিলং
শ্বিলং (Shillong) উত্তৰ-পূৱ ভাৰতৰ এটি পাহাৰীয়া কেন্দ্ৰ আৰু মেঘালয় ৰাজ্যৰ ৰাজধানী। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা গড়ে ৪,৯০৮ ফুট (১,৪৯৬ মিটাৰ) উচ্চতাত অৱস্থিত শ্বিলং পূৱ খাছী পাহাৰ জিলাৰ মূল কেন্দ্ৰ। ইয়াৰ সৰ্বোচ্চ বিন্দু শ্বিলং পিকৰ উচ্চতা সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৬,৪৪৯ ফুট (১,৯৬৬ মিটাৰ)। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ১,৪৩,২২৯ গৰাকী লোকৰ বসতিৰে শ্বিলং ভাৰতৰ ৩৩০তম জনবহুল চহৰ। কোৱা হয় যে চহৰখনৰ অকোৱা-পকোৱা পাহাৰসমূহে স্কটলেণ্ডৰ ইউৰোপীয় বাসিন্দাসকলক মনত পেলায় দিয়ে। সেইবাবে শ্বিলঙক "পূৱৰ স্কটলেণ্ড" বুলিও জনা যায়।
১৮৬৪ চনত ব্ৰিটিছে শ্বিলঙত খাছী আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰৰ অসামৰিক কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰাৰ পিছৰে পৰা ইয়াৰ দ্ৰুত বিকাশ হ'বলৈ ধৰে। ১৮৭৪ চনত অসমক মুখ্য আয়ুক্তৰ এলেকা হিচাপে গণ্য কৰাৰ পিছত ইয়াক নতুন প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাৰ মুখ্যকেন্দ্ৰৰূপে বাছি লোৱা হৈছিল। ইয়াৰ কাৰণ আছিল ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু সুৰমা উপত্যকাৰ মাজত শ্বিলঙৰ সুবিধাজনক অৱস্থান আৰু ভাৰতৰ ক্ৰান্তীয় অঞ্চলসমূহৰ তুলনাত ইয়াৰ শীতল জলবায়ু। ১৯৭২ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত মেঘালয় ৰাজ্য গঠন হোৱাৰ পূৰ্বলৈ শ্বিলঙেই অবিভক্ত অসমৰ ৰাজধানী আছিল। তেতিয়াৰ পৰা শ্বিলং নৱগঠিত মেঘালয়ৰ ৰাজধানীৰূপে পৰিগণিত হয় আৰু অসমৰ ৰাজধানী গুৱাহাটীস্থিত দিছপুৰলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।
ইতিহাস
ব্ৰিটিছৰ শাসনকালত আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত মেঘালয় ৰাজ্য স্থাপন হোৱাৰ পূৰ্বলৈ শ্বিলং বৰ অসমৰ ৰাজধানী আছিল। ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনিক বিষয়া ডেভিদ স্কট আছিল গৱৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ উত্তৰ-পূব সীমান্তৰ প্ৰতিনিধি। ইংৰাজ আৰু মানৰ প্ৰথম যুদ্ধৰ সময়ত ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলে ছিলেট আৰু অসম সংযোগী এটা পথৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰিছিল। সেই পথটো খাছী আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যাবলগীয়া আছিল।  খাছী চিয়েমসকল আৰু তেওঁলোকৰ মূৰব্বীৰ পৰা সন্মুখীন হোৱা বিৰোধক ডেভিদ স্কটৰ প্ৰশাসনে প্ৰতিহত কৰিছিল। খাছী পাহাৰৰ ঠাণ্ডা জলবায়ুৰ প্ৰতি মোহিত হৈ ১৮২৯ চনত ব্ৰিটিছসকলে তেওঁলোকৰ বাবে এটা স্বাস্থ্য-নিবাস স্থাপন কৰিবলৈ চোহৰাৰ ছিয়েমৰ সৈতে চুক্তি কৰিছিল। এনেদৰে খাছী-জয়ন্তীয়া পাহাৰৰ প্ৰতি থকা ব্ৰিটিছসকলৰ আগ্ৰহটো সুদৃঢ় হয়।
ইয়াৰ পিছতে বিদেশী আগ্ৰাসনৰ বিৰুদ্ধে খাছীসকলৰ এটা ডাঙৰ বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হৈছিল। এই বিদ্ৰোহ ১৮২৯ চনৰ প্ৰথমভাগতে আৰম্ভ হৈ ১৮৩৩ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈ চলিছিল। অৱশেষত খাছী মূৰব্বীসকলৰ সংঘৱদ্ধ প্ৰচেষ্টাও ব্ৰিটিছ সামৰিক শক্তিৰ ওচৰত নগণ্য হৈ পৰিল। ডেভিদ স্কটৰ চুক্তি অনুসৰি খাছীসকলৰ নেতা টিৰট সিঙে আত্মসমৰ্পণ কৰিবলৈ বাধ্য হ'ল। তেওঁক বন্দী কৰি ৰাখিবলৈ ডেক্কালৈ (এতিয়াৰ ঢাকা) পঠিওৱা হৈছিল। খাছীসকলৰ প্ৰতিৰোধৰ পিছত পাহাৰবোৰত এজনকৈ ৰাজনৈতিক প্ৰতিনিধি নিযুক্তি দিয়া হয়, যাৰ মুখ্য কাৰ্যালয় চোহৰাত আছিল, আৰু ইয়াক চেৰাপুঞ্জী নামেৰেও জনা গৈছিল। কিন্তু চোহৰাৰ জলবায়ু আৰু সা-সুবিধাই ব্ৰিটিছসকলক সুখী কৰা নাছিল। তেওঁলোকে তাৰ পিছত শ্বিলঙলৈ গুচি গ'ল, যিখন ঠাই তেতিয়া স্থানীয় লোকসকলে কোৱাৰ দৰে য়েড্ডো বা "লিউডুহ" নামেৰে জনাজাত আছিল। পিছলৈ "শ্বিলং" নামটো গ্ৰহণ কৰা হৈছিল, কাৰণ নতুন চহৰখনৰ অৱস্থান শ্বিলং শৃংগৰ তলত আছিল।
১৮৭৪ চনত শ্বিলঙক প্ৰশাসনৰ আসন হিচাপে লৈ এটা সুকীয়া মুখ্য আয়ুক্তৰ পদ গঠন কৰা হৈছিল। নতুন প্ৰশাসনত বৰ্তমান বাংলাদেশৰ অংশ হিচাপে পৰিগণিত হোৱা চিলেটক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। মুখ্য আয়ুক্ত পদত অন্তৰ্ভুক্ত আছিল নগা পাহাৰ (বৰ্তমানৰ নাগালেণ্ড), লুছাই পাহাৰ (বৰ্তমানৰ মিজোৰাম)ৰ লগতে খাচী, জয়ন্তীয়া আৰু গাৰো পাহাৰ। ১৯৬৯ চনত স্বায়ত্তশাসিত মেঘালয় ৰাজ্য গঠন হোৱাৰ আগলৈকে শ্বিলং বৰ অসমৰ ৰাজধানী আছিল। ১৯৭২ চনৰ জানুৱাৰী মাহত মেঘালয়ক পূৰ্ণাংগ ৰাজ্য হিচাপে গঢ়ি তোলা হয়।
১৮৯৭ চনৰ ১২ জুনত হোৱা বৰ ভূঁইকপটোও শ্বিলঙৰ ইতিহাসৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যায়। সেই ভূমিকম্পটোৰ প্ৰাৱল্য আছিল প্ৰায় ৮.১। ভূমিকম্পটোত শ্বিলঙৰ ২৭ গৰাকী বাসিন্দা নিহত হোৱাৰ উপৰি চহৰখনৰ এটা বৃহৎ অংশ ধ্বংস হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মেঘালয় শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
সময়সাপেক্ষ কবিতা
সময়সাপেক্ষ কবিতা (Occasional Poetry) হ’ল কোনো বিশেষ উপলক্ষে ৰচনা কৰা কবিতা। সাহিত্যৰ ইতিহাসত ইয়াক প্ৰায়ে মৌখিক, পৰিৱেশন, পৃষ্ঠপোষকতাৰ সৈতে জড়িত কৰি অধ্যয়ন কৰা হয়।
পৰিক্ৰমা
সাহিত্য সমালোচনাৰ এটা পৰিভাষা হিচাপে "সময়সাপেক্ষ কবিতা"য়ে গ্ৰন্থখনৰ উদ্দেশ্য আৰু বিষয়বস্তুৰ সৈতে কবিৰ সম্পৰ্ক বৰ্ণনা কৰে। ই কোনো ধাৰা নহয়, কিন্তু কেইবাটাও ধাৰা সময়সাপেক্ষ কবিতা হিচাপে উৎপত্তি হয়, য’ত আছেঃ এপিথালেমিয়া (বিবাহৰ গীত), শোক বা অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ কবিতা, পেয়ান, আৰু বিজয়ধ্বনি। সময়সাপেক্ষ কবিতাসমূহো একক অনুষ্ঠান বা বৰ্ষপূৰ্তিৰ স্মৃতিত, যেনে: জন্মদিন, প্ৰতিষ্ঠা, বা সমৰ্পণৰ বাবে যিকোনো এটা ধাৰা নীতিৰ গোটৰ ভিতৰত বা তাৰ ভিতৰত ৰচনা কৰিব পাৰি।
সময়সাপেক্ষ কবিতা প্ৰায়ে গীতিময় হয় কাৰণ ইয়াৰ উৎপত্তি পৰিৱেশনমূলক। কাৰণ পৰিৱেশনে দৰ্শকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। ইয়াৰ সাম্প্ৰদায়িক বা ৰাজহুৱা প্ৰকৃতিয়ে ইয়াক "গীত" শব্দটোৰ সৈতে প্ৰায়ে জড়িত আৱেগৰ অন্তৰংগতা বা ব্যক্তিগত প্ৰকাশৰ বিপৰীতে ৰাখিব পাৰে।
প্ৰাচীন গ্ৰীক আৰু ৰোমান সংস্কৃতিত সময়সাপেক্ষ কবিতা প্ৰকাশৰ এক উল্লেখযোগ্য আনকি বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ৰূপ আছিল। আৰু সমগ্ৰ পশ্চিমীয়া সাহিত্যত কেতিয়াবা নান্দনিকভাৱে অৱনমিত হ’লেও এক বিশিষ্ট ভূমিকা এই কবিতাই পালন কৰি আহিছে। যিসকল কবিৰ ৰচনাৰ আংগিকত সময়সাপেক্ষ কবিতা বিদ্যমান; তেওঁলোক হৈছেঃ পিণ্ডাৰ, হৰেচ, ৰনছাৰ্ড, জনছন, ড্ৰাইডেন, মিল্টন, গ'থে, ইয়েটছ আৰু মালাৰ্মে। সময়সাপেক্ষ কবিতা (ফৰাচী pièce d'occasion, জাৰ্মান Gelegenheitsgedichte) ফাৰ্চী, আৰবী, চীনা, আৰু জাপানী সাহিত্যতো গুৰুত্বপূৰ্ণ, আৰু প্ৰায় সকলো বিশ্ব সাহিত্যৰ মাজত ইয়াৰ সৰ্বব্যাপিতাই কবিতাৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশত সময়সাপেক্ষ কবিতাৰ কেন্দ্ৰীয়তাক শিল্পৰ এটা ৰূপ হিচাপে প্ৰকাশ কৰে।
গ'থে ঘোষণা কৰিছিল যেঃ "সময়সাপেক্ষ কবিতাই সৰ্বোচ্চ প্ৰকাৰৰ" আৰু হেগেলে ইয়াক কবিতাই জীৱনৰ সৈতে কেনেদৰে ক্ৰিয়া কৰে তাৰ দাৰ্শনিক পৰীক্ষাত কেন্দ্ৰীয় স্থান দিছিল:
বাস্তৱ জগতৰ সৈতে কবিতাৰ জীৱন্ত সংযোগ আৰু ৰাজহুৱা আৰু ব্যক্তিগত বিষয়ত ইয়াৰ পৰিঘটনা তথাকথিত পিচেছ ডি অকেচনত আটাইতকৈ বেছিকৈ প্ৰকাশ পাইছে। যদি এই বৰ্ণনাটোক বহল অৰ্থ দিয়া হ’লহেঁতেন, তেন্তে আমি ইয়াক প্ৰায় সকলো কাব্যিক ৰচনাৰ নাম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন: কিন্তু যদি আমি ইয়াক সঠিক আৰু সংক্ষিপ্ত অৰ্থত লওঁ তেন্তে আমি ইয়াক কোনোবা এটা বৰ্তমানৰ পৰিঘটনাৰ বাবে আৰু স্পষ্টভাৱে উৎপত্তি হোৱা প্ৰডাকচনসমূহৰ মাজতে সীমাবদ্ধ কৰি ৰাখিব লাগিব কিন্তু জীৱনৰ সৈতে এনে জটিলতাত কবিতা পুনৰ নিৰ্ভৰশীলতাৰ অৱস্থাত পৰা যেন লাগে, আৰু এই কাৰণেই ইয়াক প্ৰায়ে পিচেছ ডি অকেচনৰ সমগ্ৰ ক্ষেত্ৰখনক এটা হীনমান্য মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছে যদিও কিছু পৰিমাণে, বিশেষকৈ গীতিময় কবিতাত, আটাইতকৈ বিখ্যাত ৰচনাসমূহ এই শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্গত।" }}
১৯ আৰু ২০ শতিকাত আমেৰিকাৰ বাতৰি কাকতসমূহে প্ৰায়ে সময়সাপেক্ষ কবিতা প্ৰকাশ কৰিছিল; আৰু বানপানী, ৰেল দুৰ্ঘটনা, খনি দুৰ্যোগ আদিৰ বাবে স্মৃতি কবিতা সঘনাই বেলাডৰ পংক্তিত গীতৰ কথা হিচাপে লিখা হৈছিল।
একবিংশ শতিকাৰ সময়সাপেক্ষ কবিতাসমূহৰ ভিতৰত এটা উদাহৰণ হ'ল এলিজাবেথ আলেকজেণ্ডাৰৰ "প্ৰাইজ ছং ফৰ দ্য ডে", যিটো ২০০৯ চনত বাৰাক অ'বামাৰ আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণৰ বাবে লিখা হৈছিল, আৰু এই অনুষ্ঠানৰ সময়ত কবিয়ে প্ৰায় ৩.৮ কোটি টেলিভিছন দৰ্শকৰ আগত পঢ়া হৈছিল।
শান্তাদুৰ্গা
শান্তাদুৰ্গা(शांतादुर्गा) হৈছে ভাৰতৰ গোৱা তথা কৰ্ণাটকৰ কিছু অংশত পূজাকৰা হিন্দু দেৱী দুৰ্গাৰ এটি জনপ্ৰিয় ৰূপ। তেওঁ প্ৰাচীন মাতৃ দেৱীৰ এক ব্ৰাহ্মণীয় ৰূপ যাক চন্তেৰী বুলিও জনা যায়। গোৱাৰ প্ৰায় সকলো গাঁৱতে দেৱীক একোটা উঁইহাফলুৰ ৰূপত পূজা কৰা হয়। এই পূজন পদ্ধতি শান্তাদুৰ্গাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত কিছুমান মন্দিৰতো দেখা যায়।
চিত্ৰণ
শান্তদুৰ্গাৰ নামত উৎসৰ্গিত কেইটামান মন্দিৰত একোটা উঁইহাফলু গৰ্ভগৃহৰ ভিতৰত পোৱা যায় আৰু ইয়াত দেৱতাৰ নামত উৎসৰ্গিত এটা শিল, ধাতুৰ প্ৰতিচ্ছবি বা কলহ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। বিশেষকৈ কাভালে মন্দিৰৰ ধাতুৰ প্ৰতিমূৰ্তি। এই মূৰ্তিত দেৱী গৰাকী চতুৰ্ভূজা। তেওঁ তলৰ দুখন হাতেৰে দুজন দেৱতা ক্ৰমে শিৱ আৰু বিষ্ণুক ধৰি থকাৰ উপৰি ওপৰৰ দুখন হাতেৰে সৰ্প ধাৰণ কৰা দেখুওৱা হৈছে। শান্তাদুৰ্গা মন্দিৰৰ বেছিভাগতে শক্তিৰ মহিষাসুৰমৰ্দিনী স্বৰূপটোৰ শিলত খোদিত ভাস্কৰ্য আছে। আনহাতে কিছুমান মূৰ্তিত দেৱীৰ হাতত তৰোৱাল, পানপাত্ৰ, ঢাল, ত্ৰিশূল, ডম্বৰু, পদুম আৰু সাপ থাকে তথা দুখন হাত ক্ৰমে অভয় আৰু বৰদা মুদ্ৰা ভঙ্গীত থাকে। অৱশ্যে এইগৰাকী দেৱীক এটা অক্ষয় কলহ পাত্ৰৰ ৰূপটো উপাসনা কৰা হয়। কিছুমান মন্দিৰত দেৱীৰ চিত্ৰৰ কাষত উঁইহাফলু একোটাকো উপাসনা কৰে।
মূল
স্কন্দ পুৰাণৰ সহ্যাদৃখণ্ডৰ অংশ সংস্কৃত নাগব্য মহাত্ম্যৰ দ্বিতীয় অধ্যায়ৰ শান্তাদুৰ্গা প্ৰাদুৰ্ভাৱহত দেৱীৰ বিষয়ে বৰ্ণনা আছে। কেৱল অধ্যায়টোৰ শিৰোনামটোতহে দেৱী শান্তদুৰ্গাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু দেৱীৰ এই বিশেষণটো আন ক'তো নাই। এই অংশটোত নাগব্যৰ (আধুনিক নাগোৱা) বাসিন্দা শান্তামুনি নামৰ এক নিৰ্দিষ্ট ঋষিক বুজায়। দেৱী শান্তামুনিৰ সন্মুখত উপস্থিত হোৱাৰ বাবে তেওঁক শান্তাদুৰ্গা বুলি কোৱা হ'ব পাৰে। এই অধ্যায়ত আন কোনো যুক্তি দিয়া হোৱা নাই। দুৰ্গাক তেওঁৰ উগ্ৰ প্ৰকৃতিৰে চিত্ৰিত কৰাৰ বাবে শান্তা অৰ্থাৎ শান্তিপূৰ্ণ বিশেষণটো দুৰ্গাৰ প্ৰকৃতিৰ বিৰোধী। কেৱল সহ্যাদৃখণ্ডৰ শ্লোক ১৬, ১৯ আৰু ৩৪ত দেৱীক শান্তাদেৱী বুলি কোৱা হয়। এই খণ্ডৰ ১৮ নং পদত দেৱীক এক উঁ‌ইহাফলুত নিৰুদ্দেশ হোৱা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। এই উঁ‌ইহাফলুবোৰে প্ৰতীকীভাৱে দেৱী শান্তাদুৰ্গাৰ লগতে দেৱী শান্তেৰীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। উঁ‌ইহাফলুৰ উপাসনা কোঙ্কনৰ আদিবাসী জনজাতিসকলৰ মাজত উদ্ভৱ হ'ব পাৰে। সেয়েহে, সহ্যাদৃখণ্ডই বৈদিক, পুৰাণিক আৰু তান্ত্ৰিক ধৰ্ম অনুসৰণ কৰা উচ্চ বৰ্ণৰ লোক-দেৱতাৰ সংস্কৃতকৰণৰ প্ৰমাণ দাঙি ধৰে। তেওঁলোকে ব্ৰাহ্মণ্য উপাসনা পদ্ধতি আৰু সংস্কৃত নাম প্ৰৱৰ্তন কৰি কোঙ্কণৰ আদিম বসতিস্থাপনকাৰীসকলৰ দেৱতাক আদৰি লয়। তান্ত্ৰিকবাদৰ আগমনৰ লগে লগে বহু লোক-দেৱতা ব্ৰাহ্মণ্যবাদত সোমাই পৰে। যথা সময়ত এই দেৱীসকল শিৱৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
সুনীতি ছলোমন
সুনীতি ছলোমন (Suniti Solomon; ১৯৩৮ বা ১৯৩৯ – ২৮ জুলাই, ২০১৫) এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসক আৰু অণুজীৱ বিজ্ঞানী আছিল যিয়ে এইড্‌ছ গৱেষক আৰু ১৯৮৫ চনত ভাৰতৰ চেন্নাইত প্ৰথম ভাৰতীয়ৰ এইড্‌ছ ৰোগ পোহৰলৈ অহাৰ পিছত এইড্‌ছ প্ৰতিৰোধৰ পথিকৃৎ। তেওঁ চেন্নাইত ৱাই আৰ গেচনেড চেণ্টাৰ ফৰ এইড্‌ছ গৱেষণা আৰু শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ভাৰত চৰকাৰ তেওঁক ৰাষ্ট্ৰীয় নাৰী বায়ো-বিজ্ঞানী বটাঁৰে সম্মানিত কৰে।    ২৫ জানুৱাৰী ২০১৭ তাৰিখে  ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক এইচআইভি ৰোগ নিৰ্ণয় আৰু চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে পদ্মশ্ৰী সন্মান প্ৰদান কৰে।
প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা
সুনীতি ছলোমন বা সুনীতি গেচনেড (তেওঁৰ বিবাহৰ আগৰ নাম) চেন্নাইৰ পেচাত চামৰ ব্যৱসায়ী, এটা মৰাঠী হিন্দু পৰিয়ালত জন্ম হয়। তেওঁৰ পৰিয়ালৰ আঠ সন্তানৰ মাজত সপ্তমজন আৰু একমাত্ৰ কইনা আছিল।  ২০০৯ চনত এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কৈছিল যে, তেখেত স্বাস্থ্য কৰ্মীসকলোৰ টিকা দিয়াৰ বাবে বাৰ্ষিক ভিত্তিত ৰোগীসকলোৰ ঘৰত যোৱাৰ বিষয়টোৰ পৰা তেওঁ ঔষুধৰ বিষয়ত আগ্ৰহী হৈ উঠে।
তেখেত মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজত মেডিচিনৰ বিষয়ত পঢ়া-শুনা কৰে আৰু তাৰ পিছত যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াত প্যাথোলজিত প্ৰশিক্ষিত হয়। ১৯৭৩ চনত, তেওঁ আৰু তেওঁৰ স্বামী ভিক্টৰ ছলোমন চেন্নাইত উভতি আহে। সুনীতি ভাবিছিল ভাৰতত তেওঁৰ সেৱাৰ বেছি প্ৰয়োজন। তেওঁ মাইক্ৰোবায়োলজিত ডক্টৰেট কৰে আৰু মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজৰ, ইনষ্টিটিউট অব মাইক্ৰোবায়োলজিত যোগদান কৰে।
কৰ্মজীৱন
ছলোমন তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণিত বিদেশত, লণ্ডনৰ কিংচ কলেজ হস্পিতালত এজন জুনিওৰ চিকিৎসক হিচাপে কাম কৰে। ভাৰত উভতি অহাৰ পিছত, ছলোমন, মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজত অণুজীৱ বিজ্ঞানী হিচাপে কাম কৰে আৰু পদোন্নতি হৈ অধ্যাপক হয়। তেওঁ ১৯৮১ চনত এইচআইভি আৱিষ্কাৰ আৰু এইড্‌ছৰ ক্লিনিক্যাল বিষয়ক গ্ৰন্থবিলাক পঢ়িছিল আৰু ১৯৮৬ চনত ১০০জন মহিলা যৌনকৰ্মীক পৰীক্ষা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়, যিহেতু ভাৰতত কোনো প্ৰকাশ্য সমকামী সম্প্ৰদায় নাছিল। এশজনৰ তেজৰ নমুনাৰ মাজত ছয়টা নমুনা এইচআইভি পজিটিভ পোৱা গ'ল। ছলোমন পিছত বাল্টিমোৰৰ জনচ হপকিঞ্চ বিশ্ববিদ্যালয়ত নমুনা আকৌ পৰীক্ষাৰ বাবে পঠিয়াই দিয়ে, যি ভাইৰছটোৰ উপস্থিতি নিশ্চিত কৰা হয়। ভাৰতত এই আৱিষ্কাৰটো এইচআইভিৰ প্ৰথম ডকুমেণ্টচন। ইয়াৰ পিছৰ পাৰা, ছলোমন তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰ, এইচআইভি/এইড্‌ছ গৱেষণা, চিকিত্সা আৰু সচেতনতা প্ৰসাৰত সমৰ্পণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছিল কেনেকৈ মানুহ এইচআইভি সংক্ৰামিত ব্যক্তিসকলোৰ পৰিত্যাগ কৰিছিল; আনকি তেওঁৰ স্বামীও বিচৰা নাই, যে তেওঁ এইচআইভি পজিটিভ ৰোগীসকলোৰ লগত কাম কৰক যিসকলোৰ অধিকাংশই আছিল সমকামী যিহঁত নিজেই ইনজেকচনৰ মাধ্যমত ড্ৰাগ লৈছিল আৰু যৌন কৰ্মী আছিল। ছলোমন উত্তৰ দিয়ে,"আপুনি সিহঁতৰ লগত কথা পাতিলে, এইটো কথা নকব।" ছলোমন আছিল প্ৰথম মানুহ যিয়ে এইচআইভি আৰু তাৰ লগত অপযশৰ কথা প্ৰকাশ্যে আলোচনা কৰে, তেওঁ এবাৰ কৈছিল, "অপযশ আৰু বৈষম্য এইড্‌ছ আক্ৰান্ত মানুহবিাল্কক বেছি হত্যা কৰিছে।"
১৯৮৮-ৰ পৰা ১৯৯৩ লৈকে, ছলোমন মাদ্ৰাজ মেডিকেল কলেজত ভাৰতৰ প্ৰথম এইড্‌ছ সহায়ক দল প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু বিভিন্ন এইড্‌ছ গৱেষণা আৰু সামাজিক সেৱা আৰম্ভ কৰে। ভাৰতত কোনো প্ৰাইভেট আৰু পাবলিক ছেক্টৰৰ দ্বাৰা এইচআইভি/এইড্‌ছ সুবিধা প্ৰদানৰ আগত, এই দলটো আছিল প্ৰথম। ১৯৯৩ চনত ছলোমন তেওঁৰ দেউতাকৰ নামত 'ৱাই আৰ জি চেণ্টাৰ ফৰ এইড্‌ছ ৰিচাৰ্চ অ্যাণ্ড এডুকেচন' (ৱাই আৰ জি ক্যয়াৰ) প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এইটো আছিল ভাৰতৰ স্বেচ্ছামূলক এইচআইভি কাউঞ্চেলিচ আৰু টেষ্টিংৰ অন্যতম প্ৰথম স্থান। ২০১৫ চন অনুযায়ী, তাত দৈনিক ১০০জন ৰোগী বহিৰ্বিভাগে চোৱা হৈছে আৰু ১৫০০০ ৰোগীসকলোৰ নিয়মিত ভাবে ফলো-আপ কৰ হৈছে। তেওঁৰ কেন্দ্ৰটো আৰু তেওঁৰ কামক"এইচআইভি মহামাৰীক মন্থৰ কৰাৰ উল্লেখযোগ্য কাৰণ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়।" তেওঁ বেলেগ ডাক্তৰ আৰু ছাত্ৰসকলোকও এইচআইভি আৰু তেওঁৰ চিকিত্সা সম্পৰ্কত শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল। ছলোমন চেন্নাইৰ এইড্‌ছৰ ডাক্তৰ হিচাপে পৰিচিত আছিল। তেওঁ ভাৰতৰ এইড্‌ছ চ'চাইটিৰ সভাপতি হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰে।
ছলোমন আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ন্যাচনাল ইনষ্টিটিউট অফ মেণ্টাল হেলথত, এটা বহুদেশীয় এইচআইভি/এচটিডি প্ৰতিৰোধ পৰীক্ষা, আমেৰিকান ন্যাচনাল ইনষ্টিটিউট অফ অ্যালাৰ্জি অ্যাণ্ড ইনফেকচাচ ডিজিজেচ দ্বাৰা পৰিচালিত এইচআইভি দমন পৰীক্ষাৰ নেটৱৰ্ক, দক্ষিণ ভাৰতত স্বাস্থ্যপৰিসেৱা স্থাপনাত, এইচআইভিৰ দূৰ্নাম বিষয়ক NIH ৰ এটা সমীক্ষা আৰু ৬% চি এচ জেল (CONRAD সংস্থাৰ এটা মাইক্ৰোবিচাইড) বিষয়ত তৃতীয় দফাৰ অধ্যয়ন সহ আন্তৰ্জাতিক গৱেষণায় সহযোগিতা কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
ছলোমন মাদ্ৰাজ কলেজত মেডিচিন লৈ পঢ়াৰ সময় তেওঁৰ স্বামী ভিক্টৰ ছলোমন যিয়ে এজন হৃদৰোগৰ চিকিৎসক, তেওঁৰ লগত সাক্ষাৎ হয়। তেওঁৰ স্বামীৰ লগত যুক্তৰাজ্য, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াত যায়। ভিক্টৰ ছলোমন ২০০৬ চনত মৃত্যু বৰণ কৰে। সিহঁতৰ পুতেক ছুনীল ছলোমন বাল্টিমোৰত জনচ হপকিঞ্চ বিশ্ববিদ্যালয়ত এজন মহামাৰী বিশেষজ্ঞ। ছলোমন জুলাই ২৮, ২০১৫ ত ৭৬ বছৰ বয়দত চেন্নাইত তেওঁৰ ঘৰত ইহলীলা ত্যাগ কৰে, মৃত্যুৰ দুমাহমান আগত তেওঁৰ অগ্ন্যাশয়ৰ ক্যাঞ্চাৰ ধৰা পৰিছিল।
পুৰস্কাৰসমূহ
ছলোমন নিম্নলিখিত পুৰস্কাৰবিলাক পাইছিল:
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
৭ ছেপ্টেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
গান্ধাৰী
গান্ধাৰী (गांधारी, অৰ্থ: গান্ধাৰৰ জীয়ৰী) হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ এটি বিশিষ্ট চৰিত্ৰ। তেওঁ গান্ধাৰৰ ৰাজকন্যা আছিল তথা হস্তিনাপুৰৰ অন্ধ ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ পত্নী, আৰু এশ পুত্ৰ কৌৰৱৰ মা। পতীব্ৰতা নাৰী গান্ধাৰীক সদগুণৰ প্ৰতীক ৰূপে গণ্য কৰা হয় তথা মহাকাব্যৰ সকলোতকৈ সম্মানিত নৈতিক শক্তি সমূহৰ মাজৰ এটি চৰিত্ৰ। তেওঁ কেৱল এজন অন্ধ ৰজাৰে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাই নহয়, আনকি তেওঁ নিজ স্বামীৰ অক্ষমতাৰ সমভাগি হৈ বিবাহৰ পিছৰ জীৱনচোৱা সম্পূৰ্ণ ৰূপে অন্ধ নাৰী হিচাপে কটাবলৈ সিদ্ধান্ত ল'লে। সেয়ে পিছলৈ তেওঁ চকুত এখন কাপোৰ বান্ধি লৈ অন্ধকাৰৰ সৈতে সহবাস কৰিবলৈ শিকিলে। তেওঁ নিৰ্দিষ্ট জটিল সংকটৰ সময়ত নিজৰ স্বামীক বিভিন্ন পৰামৰ্শ দিছিল, যি সমূহ নৈতিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা সঠিক নাছিল; তেওঁ ধাৰ্ম্মিকতাৰ সৈতে তেওঁৰ আনুগত্যেতা সদায়ে বজাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল আনকি বহু তিতা সংকটৰ শেষ পৰ্যন্ত তেওঁ নিজৰ মতত অটল আছিল। পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱ পক্ষৰ মাজত হোৱা কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত ১৮ দিনৰ ভিতৰত হোৱা তেওঁৰ ১০০পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ সাক্ষী তেওঁ নিজেই আছিল; সন্তানৰ মৃত্যুৰ দুঃখত ম্ৰিয়মাণ হৈ তেওঁ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণক অভিশাপ দিছিল যে, শ্ৰী কৃষ্ণৰ সম্পূৰ্ণ বংশ এইদৰেই ধ্বংস হৈ যাব। জীৱনৰ অন্তিমচোৱা সময় তেওঁ তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে এখন বনৰ আশ্ৰমত কটায়।
জীৱনৰ আদি সময়চোৱা
এগৰাকী নাৰী হিচাপে গান্ধাৰী পতীব্ৰতা তথা ধাৰ্মিক প্ৰকৃতিৰ বাবে সুপৰিচিত আছিল। গান্ধাৰীক জ্ঞানৰ দেৱী মাতিৰ অৱতাৰ ৰূপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ পৃথিৱীত গান্ধাৰৰ ৰজা সুবলৰ কন্যা হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তথা তেওঁৰ পিতাকৰ গৌৰৱৰ ভূমিৰ নামৰেই তেওঁৰ নাম গান্ধাৰী ৰখা হৈছিল। তেওঁ গান্ধাৰ-ৰজাৰ-দুহিতা (গান্ধাৰ ৰজাৰ কন্যা), সাবালেয়ী, সাবালী, সুবালজা, সুবালা-পুত্ৰী আৰু সুবালতমাজ (সকলোৰে অৰ্থ 'সুবলৰ কন্যা') হিচাবে মহাকাব্যৰ বিভিন্ন স্থানত উল্লেখ আছে। শকুনি তেওঁৰ ককায়েক আছিল।
বিবাহ
গান্ধাৰীৰ বিবাহ ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে সম্পন্ন হৈছিল। তেওঁ আছিল কুৰু বংশৰ জ্যেষ্ঠ কোঁৱৰ। "মহাভাৰত"ৰ পাতত গান্ধাৰী এগৰাকী সুন্দৰী আৰু ধৰ্মপৰায়ণ তথা পতীব্ৰতা নাৰী হিচাপে বৰ্ণিত হৈছে। তেওঁলোকৰ বিবাহ ভীষ্মই ঠিক কৰিছিল। যেতিয়া তেওঁ গম পাইছিল যে তেওঁৰ স্বামী এজন জন্মান্ধ ৰজা, তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ নিজৰ চকুযুৰিও কাপোৰৰে বান্ধি অন্ধৰ জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল। অৱশ্যে হ'ব লগা স্বামী জন্মান্ধ বুলি জনাৰ পিছত গান্ধাৰীৰ প্ৰতিক্ৰিয়া কেনে আছিল সেই সম্পৰ্কে মহাকাব্য খনত কোনো উল্লেখ নাই। সামাজিক ব্যাখ্যাৰ ফালৰ পৰা গান্ধাৰীৰ এই ত্যাগক তেওঁৰ স্বামীৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম আৰু উৎসৰ্গাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বুলি ক'ব পাৰি। ইৰাৱতী কাৰ্ভে আৰু বহু আধুনিক পণ্ডিতে এই কাৰ্যক এজন জন্মান্ধ ৰজাৰে বিয়াত বহিবলৈ নিজ পিতৃক পিতামহ ভীষ্মই উচটনি দিয়াৰ বাবে ভীষ্মৰ বিৰুদ্ধে গান্ধাৰীৰ এয়া এক প্ৰতিবাদী আচৰণ বুলি যুক্তি আগবঢ়ায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী
সংগীত
সংগীতৰ দ্বাৰা গীত, বাদ্য, নৃত্য এই তিনিটা বিষয়ৰ সমাবেশক উল্লেখ কৰা হয়। সংগীতৰ সাধাৰণ সংজ্ঞাত পিচ (যিটো সুৰ তথা ঐক্যন পৰিচালনা কৰে), ছন্দ (আৰু ইয়াৰ লগত সম্পৰ্কিত ধাৰণাবোৰ টেম্পো, মিটাৰ আৰু উচ্চাৰণ), গতিশীলতা (কঠৰতা আৰু কমলতা), আৰু গঠন আৰু গাঁথনি ধ্বনিগত গুণাৱলী (যিটো হ'ল কেতিয়াবা কেতিয়াবা বাদ্যযন্ত্ৰৰ "ৰং" বুলি কোৱা হয়)। বিভিন্ন শৈলী বা সংগীতৰ ধৰণবোৰ এই উপাদানসমূহৰ মাজত জোৰ দিব পাৰে, ডি-জোৰ দিব পাৰে বা ত্যাগ দিব পাৰে। সংগীতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰেপিং লৈকে বিস্তৃত বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু ভোকাল কৌশলসমূহৰ লগত সঞ্চালিত হয়; ইয়াত কেৱলমাত্ৰ যন্ত্ৰৰ স্বৰলিপি, এককভাবে ভোকাল স্বৰলিপি (যেনে যন্ত্ৰৰ সঙ্গী নহোৱা গীত) আৰু সুৰবোৰ যিটো গোৱা আৰু যন্ত্ৰবোৰক একলগ কৰে। গ্ৰীক শব্দটো μουσική (মৌচাইক; "আৰ্টচ অফ দি মিউজ")ৰ পৰা আহিছে।
ইয়াৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ আকাৰত, সংগীতক এটা শিল্প ফৰ্ম বা সাংস্কৃতিক ক্ৰিয়াকলাপ হিচাপত বৰ্ণনা কৰে এনে ক্ৰিয়াকলাপবোৰ মাজত আছে সংগীত ৰচনাসমূহ সৃষ্টি কৰা (গীত, সুৰ, ছেম্ফোনি আৰু বহু) সংগীতৰ সমালোচনা, সংগীতৰ ইতিহাসৰ অধ্যয়ন আৰু সংগীতৰ নান্দনিক পৰীক্ষা। প্ৰাচীন গ্ৰীক আৰু ভাৰতীয় দাৰ্শনিকসকলে সুৰক অনুভূমিকভাবে সুৰ হিচাপে আৰু উল্লম্বভাবে ঐক্যন হিচাপে আদেশ কৰিছিল। "গোলকৰ সামঞ্জস্য" -ৰ নিচিনা সাধাৰণ বক্তব্য এই ধাৰণাটোক ইঙ্গিত কৰে যে সংগীত প্ৰায় শৃঙ্খলাবদ্ধ হয় আৰু শুনিবলৈ আনন্দদায়ক হয়। কিন্তু, বিংশ শতাব্দীৰ সুৰকাৰ জন কেজে ভাবিছিল যে কোনো শব্দ সংগীত হব পাৰে, উদাহৰণস্বৰূপ, "কোনো শব্দ নাই, কেৱল শব্দ"
সংস্কৃতি আৰু সামাজিক প্ৰেক্ষাপট অনুসৰি সংগীতৰ সৃষ্টি, অভিনয়, তাৎপৰ্য আৰু আনকি সংজ্ঞা সুকিয়া হয়। প্ৰকৃতপক্ষত, ইতিহাস আগুৰি, সংগীতৰ কিছুমান নতুন ফৰ্ম বা শৈলীৰ "সংগীত হোৱা নাই" হিচাপে সমালোচিত হৈছে, ১৮২৫-ৰ বিথোভেনৰ গ্ৰচ ফিউজ ষ্ট্ৰিং ক’ৱাৰ্ট, ১৯০০-ৰ আৰম্ভণিত জাজ আৰু ১৯৮০-ৰ দশকৰ হাৰ্ডকুটি পাঙ্ক।  জনপ্ৰিয় সংগীত, ঐতিহ্যবাহী সংগীত, শিল্প সংগীত, ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে ৰচিত সংগীত আৰু চেণ্ট্ৰেচৰ নিচিনা উপকৃত গীত সহ বহু ধৰণৰ সংগীত আছে। সংগীত কঠোৰভাবে সংগঠিত ৰচনাবোৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি - যেনে ১৭০০ আৰু ১৮০০-ৰ দশকৰ শাস্ত্ৰীয় সংগীত চিম্ফণিবোৰ স্বতঃস্ফূৰ্তভাবে জাজৰ নিচিনা অভাৱনীয় সংগীত আৰু ২০ তথা ২১ শতকৰ সুযোগ-ভিত্তিক সমসাময়িক সংগীতৰ এভেণ্ট-গাৰ্ড শৈলীৰ মাধ্যমত অভিনয় কৰিছে।
সংগীতক ৰীতিবোৰ ভাগ কৰিব পৰা যায় (যেনে, দেশীয় সংগীত) আৰু ৰীতিবোৰ অধিক উপ-ৰীতি ভাগ কৰিব পৰা যায় (যেনে, দেশীয় ব্লুজ আৰু পপ দেশীয় বহু দেশৰ উপ-ৰীতিবোৰৰ মাজত দুখন), যদিও সংগীত ঘৰানাৰ বিভাজনকাৰী ৰেখা আৰু সম্পৰ্কবোৰ প্ৰায় সূক্ষ্ম থাকে, কেতিয়াবা কেতিয়াবা ব্যক্তিগত ব্যাখ্যাৰ বাবে উন্মুক্ত, আৰু কেতিয়াবা কেতিয়াবা বিতৰ্কিত। উদাহৰণস্বৰূপ, ১৯৮০-ৰ দশকৰ প্ৰথমচোৱাত শক্ত শিলা আৰু কঠিন ধাতুৰ মাজত ৰেখা আঁকোৱা কঠিন আছিল। চাৰুকলাৰ মাজত সংগীতক পাৰফৰ্মিং আৰ্ট, ফাইন আৰ্ট বা শ্ৰোতা শিল্প হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰিব পৰা যায়। ‘ৰক’ কনচাৰ্ট বা অৰ্কেষ্ট্ৰা পাৰফৰ্মেঞ্চ সংগীত বজোৱা বা গোৱা বা পোনে পোনা শুনা যায়, নাটকীয় কৰ্মৰ অংশ হিচাপে এইটো পোনে শুনিব পৰা যায় (এখন সংগীত থিয়েটাৰ শ্ব’ বা অপেৰা), বা এইটো ৰেকৰ্ড কৰিব পৰা যায় আৰু এটা ৰেডিঅ’, এমপি3 (MP3) প্লেয়াৰ, চিডিত শুনিব পৰা যায়, স্মাৰ্টফোন বা ফিল্ম স্কোৰ বা টিভি শ্ব’ হিচাপে।
অনেক সংস্কৃতিত সংগীত মানুহৰ জীৱনযাত্ৰাৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ, কাৰণ এইটো ধৰ্মীয় আচাৰ, পেছেচ অনুষ্ঠানৰ অনুষ্ঠান (যেনে, প্ৰাপ্তবয়স্ক তথা বিবাহ), সামাজিক ক্ৰিয়াকলাপ (যেনে, নৃত্য) আৰু অপেচাদাৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সাংস্কৃতিক ক্ৰিয়াকলাপবোৰৰ মূল ভূমিকা পালন কৰি কাৰাওকে এটা অপেচাদাৰ ফাংক বেণ্ডত বজোৱা বা এখন সম্প্ৰদায় কণ্ঠশিল্পীৰ বাবে গোৱা। লোকসকলে যৌবনৰ অৰ্কেষ্ট্ৰাত কিশোৰী চেলো বজোৱাৰ নিচিনা ইচ্ছা হিচাপে সংগীত তৈয়াৰ কৰিব পাৰে, বা পেচাদাৰ সংগীতশিল্পী বা কণ্ঠশিল্পী হিচাপে কাম কৰিব পাৰে। সংগীত শিল্পত এনে ব্যক্তিসকলৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছে যিসকল নতুন গীত বা বাদ্যযন্ত্ৰ তৈয়াৰ কৰে (যেনে গীতিকাৰ আৰু সুৰকাৰ), সংগীত পৰিৱেশনকাৰী ব্যক্তি (যাৰ মাজত অৰ্কেষ্ট্ৰা, জাজ বেণ্ড আৰু ৰক বেণ্ড সংগীতশিল্পী, গায়ক আৰু কণ্ডাক্টৰ অন্তৰ্ভুক্ত), সংগীত ৰেকৰ্ডকাৰী ব্যক্তি (সংগীত প্ৰযোজক আৰু শব্দ অভিযন্তা), কনচাৰ্ট ভ্ৰমণৰ ব্যৱস্থা কৰে আৰু গ্ৰাহকসকলৰ ওচৰত ৰেকৰ্ডিং, শীট সংগীত আৰু স্কোৰ বিক্ৰী কৰে। আনকি এবাৰত কোনো গীত বা স্বৰলিপি পৰিৱেশিত হৈ গ’লে, সংগীত সমালোচক, সংগীত সাংবাদিক আৰু সংগীত পণ্ডিতসকলে এই স্বৰলিপিটো আৰু ইয়াৰ কাৰ্যকাৰিতা মূল্যায়ন কৰিব পাৰে।
শিল্প বা বিনোদন ফৰ্ম হিচাপত
right|thumb|২০০৮ চনৰ এটা কনচাৰ্টত পাৰফৰ্মেঞ্চ কৰ্কলজ-লাইচি ছেণ্ট-ফ্ৰাঞ্চোয়েচ জাভিয়েৰ শাৰীৰিক আনন্দ, ধৰ্মীয় বা আনুষ্ঠানিক উদ্দেশ্যত বা বজাৰত বিনোদন পণ্য হিচাপে সংগীত বহুবোৰ উদ্দেশ্যত ৰচিত আৰু পৰিৱেশিত হয়। শাস্ত্ৰীয় আৰু ৰোমাণ্টিক যুগৰ সময়, যেতিয়া সংগীত কেৱল শীট সংগীত স্কোৰবোৰৰ মাধ্যমত পোৱা গৈছিল, তেতিয়া সংগীত প্ৰেমীসকলে তেওঁলকৰ প্ৰিয় ট্ৰেক আৰু গীতৰ শীট সংগীত কিনিব যাওঁতে তেওঁলকৰ ঘৰতে পিয়ানত পৰিৱেশনা কৰিৰিছিল। শব্দ ৰেকৰ্ডিং অহাৰ লগে লগে শীট সংগীততকৈ জনপ্ৰিয় গীতৰ ৰেকৰ্ডবোৰ এনে এক প্ৰভাৱশালী উপায় হৈ উঠিছিল যে সংগিত প্ৰেমীসকলে তেওঁলকৰ প্ৰিয় গীত উপভোগ কৰিব পাৰিছিল। ১৯৮০-ৰ দশকত হোম টেপ ৰেকৰ্ডাৰ আৰু ১৯৯০-ৰ দশকত ডিজিটাল সংগীতৰ আবিৰ্ভাৱৰ লগতে সংগীত প্ৰেমীসকলে তেওঁলকৰ প্ৰিয় গীতৰ টেপ বা প্লেলিষ্ট তৈয়াৰ কৰিব আৰু তেওঁলকৰ লগত কোনো বহনযোগ্য কেচেট প্লেয়াৰ বা এমপি থ্ৰি (MP3) প্লেয়াৰ লৈ যাব পাৰিছিল। কিছুমান সংগীতপ্ৰেমী তেওঁলকৰ প্ৰিয় গীতৰ মিশ্ৰিত টেপ তৈয়াৰ কৰে যিটো "স্ব-প্ৰতিকৃতি, বন্ধুত্বৰ অংগি-ভংগি, এটা আদৰ্শ পাৰ্টিৰ বাবে প্ৰেচক্ৰিপচন ...[আৰু] আটাইতকৈ উৎসাহজনকভাবে আটাইতকৈ বেছি পছন্দ কৰা এটা বিষয় লৈ এখন পৰিৱেশ।
শৌখিন সংগীতশিল্পীসকলে তেওঁলকৰ নিজস্ব আনন্দৰ বাবে সংগীত ৰাচনা বা পৰিৱেশনা কৰিব আৰু বেলেগ কৰবাত তেওঁলকৰ উপাৰ্জন পাব পাৰিলে। পেচাগত সংগীতশিল্পীসকলে সশস্ত্ৰ বাহিনী (মাৰ্চিং বেণ্ড, কনচাৰ্ট বেণ্ড আৰু জনপ্ৰয় সংগীত গঠনবোৰত), গীৰ্জা আৰু উপাসনালয়, চিম্ফণি অৰ্কেষ্ট্ৰা, সম্প্ৰচাৰ বা ফিল্ম প্ৰযোজনা সংস্থাবোৰ আৰু সংগীত স্কুল সহ একাধিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু সংস্থাৰ দ্বাৰা নিযুক্ত হয়। পেচাগত সংগীতশিল্পীসকলে মাজে সময়ে ফ্ৰিলাঞ্চৰ বা চেশ্বন মিউজিচিয়ান হিচাপে কাম কৰে, বিভিন্ন ছেটিংচত চুক্তি আৰু ব্যস্ততা সন্ধান কৰে। অপেচাগত আৰু পেচাগত সংগীতজ্ঞসকলৰ মাজত প্ৰায় বহু সম্বন্ধ আছে। শৌখিন মিউজিচিয়ানসকলে পেচাদাৰ সংগীতজ্ঞসকলৰ পৰা পাঠ লয়। শেহতীয়া ছেটিংচত, উন্নত শৌখিন মিউজিচিয়ানসকলে বিভিন্ন গোষ্ঠী যেনেঃ কমিউনিটি কনচাৰ্ট বেণ্ড আৰু সম্প্ৰদায় অৰ্কেষ্ট্ৰাবোৰত পেচাগত সংগীততজ্ঞসকলৰ লগত পৰিৱেশন কৰে।
লাইভ শ্ৰোতাসকলৰ বাবে সংগীত পৰিৱেশিত আৰু এটা ষ্টুডিঅ’ত সঞ্চালিত সংগীতৰ মাজত প্ৰায় এটা পাৰ্থক্য সৃষ্টি হ’বলৈ এইটো ৰেকৰ্ড কৰা যায় আৰু সংগীত খুচৰা চিষ্টেম বা সম্প্ৰচাৰ ব্যৱস্থাৰ মাধ্যমত বিতৰণ কৰা যায়। কিন্তু এনে বহুবোৰ ঘটনা আছে য’ত দৰ্শকৰ সমুখত এটা লাইভ পাৰফৰ্মেঞ্চত ৰিক’ৰ্ড কৰা হয় আৰু বিতৰণ কৰা হয়। লাইভ কনচাৰ্টৰ ৰেকৰ্ডিংবোৰ উভয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত আৰু ৰ’ক হিচাপে জনপ্ৰিয় সংগীত ফৰ্মবোৰত জনপ্ৰিয়, য’ত অবৈধভাবে টেপযুক্ত লাইভ কনচাৰ্টবোৰত সংগিত প্ৰেমীসকলৰ দ্বাৰা মূল্যবান দিয়া হয়। জেম বেণ্ড দৃশ্যে লাইভ, ইম্প্ৰ’ভাইচড জেম চেশ্বনবোৰ ষ্টুডিঅ’ ৰেকৰ্ডিংতকৈ বেছি পছন্দ কৰা হয়।
ৰচনা
link=চিত্ৰ:Coffee_and_synths._KayoDot_album_%22Hubardo%22_recording,_2013-06-13.jpg|thumb|ইলেকট্ৰ’নিক কী-বোৰ্ড আৰু কম্পিউটাৰ ব্যৱহাৰ কৰি মানুহে ২০১৩ চনত সংগীত ৰচনা কৰিছিল। thumb|ফ্ৰেঞ্চ বাৰ’ক সংগীত ৰচক মিচেল ৰিচাৰ্ড ডেলানেণ্ড (১৬৫৭–১৭২৬), হাতত কলম। "কম্প’জিচন" হ'ল গীত, এটা যন্ত্ৰ সংগীতৰ অংশ, গোৱা আৰু যন্ত্ৰৰ উভয়ৰ লগত কৰা এখন কাৰ্য বা বেলেগ ধৰণৰ সংগীত তৈয়াৰ কাৰ্য বা অনুশীলন। পাশ্চাত্য শাস্ত্ৰীয় সংগীত সহ অনেক সংস্কৃতিত, ৰচনাৰ কামটোত সংগীত স্বৰলিপি তৈয়াৰ কৰাও অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে, যেনেঃ এটা শীট সংগীত "স্কোৰ", যি নেকি পিছত সুৰকাৰ বা অন্যান্য কণ্ঠশিল্পী বা সুৰকাৰসকলৰ দ্বাৰা সঞ্চালিত হয়। জনপ্ৰিয় সংগীত আৰু ঐতিহ্যবাহী সংগীতত, ৰচনাৰ অভিনয়, যিটো সাধাৰণত গীত ৰচনাৰ নামেৰে পৰিচিত, এইটো গীতৰ এটা মৌলিক ৰূপৰেখা সৃষ্টি কৰিবলৈ জড়িত হব পাৰে, যিটো সীসা শীট বুলি কোৱা হয়, যি নেকি সুৰ, গীত আৰু স্বৰসংগীতৰ অগ্ৰগতি নিৰ্ধাৰণ কৰে। শাস্ত্ৰীয় সংগীতত, সুৰকাৰ সাধাৰণত তেওঁৰ নিজস্ব ৰচনাবোৰ অৰ্কেষ্টেট নকৰে কিন্তু সংগীত থিয়েটাৰত আৰু পপ সংগীতত গীতিকাৰসকলে অৰ্কেষ্টচন কৰিবৰ বাবে যিকোনো এটা সজোৱা ভাড়াত লব পাৰে। কিছু ক্ষেত্ৰত, কোনো গীতিকাৰ চাগে স্বৰলিপিটো ব্যৱহাৰ নকৰে আৰু ইয়াৰ বিপৰীতত তেওঁৰ মনত গীতটো ৰচনা কৰে আৰু তাৰপিছত স্মৃতিৰ পৰা সেইটো বজায় বা ৰিক’ৰ্ড কৰিব পাৰে। জাজ আৰু জনপ্ৰিয় সংগীতত, প্ৰভাবশালী পাৰফৰ্মাৰসকলৰ দ্বাৰা উল্লেখযোগ্য ৰিক’ৰ্ডিংসমূহ মাপা দিয়া হয় যিটো লিখিত স্কোৰবোৰ শাস্ত্ৰীয় সংগীতত বজোৱা হয়।
আনকি সংগীত যেনেকুৱা তুলনামূলকভাবে নিখুঁতভাবে চিহ্নিত কৰা হয়, যেনেঃ শাস্ত্ৰীয় সংগীতও আছে, এনে বহু সিদ্ধান্ত লোৱা হয় যি নেকি কোনো অভিনয়কাৰীৰ লব লগা হয়, কাৰণ স্বৰলিপি সংগীতৰ সকলো উপাদানক নিৰ্দিষ্টভাবে চিহ্নিত নকৰে। আগতে ৰচিত আৰু স্বৰলিপিযুক্ত সংগীত কেনেকৈ সম্পাদনা কৰিব সেই সিদ্ধান্ত লোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক "ব্যাখ্যা" বুলি কোৱা হয়। সংগীতৰ একে কামৰ বিভিন্ন পাৰফৰ্মাৰসকলৰ ব্যাখ্যাবোৰ বাছনি কৰা টেম্প’ৰ ক্ষেত্ৰত আৰু সুৰ বজোৱা বা গোৱাৰ শৈলী বা ফ্ৰেডচিংৰ ক্ষেত্ৰত ব্যাপকভাবে পৰিৱৰ্তিত হব পাৰে। বেলেগৰ সংগীত পৰিৱেশনকাৰীসকলৰ নিচিনাই সুৰকাৰ আৰু গীতিকাৰ যিসকল নিজৰ সংগীত উপস্থাপন কৰে তেওঁলক তেওঁলকৰ গীতৰ সিমানখিনি ব্যাখ্যা কৰিছে। এটা নিৰ্দিষ্ট সময় আৰু এটা নিৰ্দিষ্ট স্থানত পছন্দ আৰু কৌশলসমূহৰ ষ্টাণ্ডাৰ্ড বডিটোক পাৰফৰ্মেঞ্চ অনুশীলন হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়, যত ব্যাখ্যাটো সাধাৰণত এগৰাকী অভিনয়কাৰীৰ স্বতন্ত্ৰ পছন্দ বুজাবলৈ ব্যৱহৃত হয়।
যদিও এটা সংগীত ৰচনাটো প্ৰায় সংগীত স্বৰলিপি ব্যৱহাৰ কৰে আৰু ইয়াৰ একক লেখক আছে, এইটো সদায় হৈ নাথাকে। সংগীতৰ এটা কাৰ্যক্ৰমত একাধিক সুৰকাৰ থাকিব পাৰে, যিবোৰ প্ৰায় জনপ্ৰিয় সংগীতত ঘটে যেতিয়া এখন বেণ্ড কোনো গীত ৰচনা কৰিবলৈ সহযোগিতা কৰে বা সংগীত প্ৰেক্ষাগৃহত, যেতিয়া কোনো ব্যক্তি সুৰ বজায়, এজন দ্বিতীয় ব্যক্তি গীতৰ কথা লিখে আৰু তৃতীয় ব্যক্তি গীতবোৰ অৰ্কেষ্টট কৰে। কিছু সংগীত শৈলীত, যেনে ব্লুজবোৰত, কোনো সুৰকাৰ/গীতিকাৰ নতুন গীত বা ট্ৰেক তৈয়াৰ বা সংগীত স্বৰলিখনৰ মাজত ৰচনা নকৰি তৈয়াৰ, সম্পাদনা আৰু ৰেকৰ্ড কৰিব পাৰে। সংগীতটোৰ এটা অংশ শব্দ, চিত্ৰ বা কম্পিউটাৰ প্ৰ’গ্ৰামবোৰৰ লগতো ৰচনা কৰিব পৰা যায় যা কণ্ঠশিল্পী বা সংগীতশিল্পীক কেনেকৈ বাদ্যযন্ত্ৰৰ শব্দ সৃষ্টি কৰিব লাগি সেয়া ব্যাখ্যা কৰে বা চিহ্নিত কৰে। উদাহৰণবোৰ এভেণ্ট-গাৰ্ড সংগীতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি যি গ্ৰাফীক স্বৰলিপি ব্যৱহাৰ কৰে, আউচ ডেন ছিবেন টেগেনৰ নিচিনা পাঠ্য ৰচনাবোৰ, কম্পিউটাৰ প্ৰ’গ্ৰামবোৰত যি বাদ্যযন্ত্ৰৰ ট্ৰেকৰ বাবে শব্দ নিৰ্বাচন কৰে। সংগীতত যি খেলিমেলিকৈ আৰু সুযোগৰ ভৰ ব্যৱহাৰ কৰে তাক এলিঅ’টাৰিক সংগীত বুলি কোৱা হয় আৰু ২০ শতকত সমসাময়িক সুৰকাৰসকলৰ লগত যুক্ত আছিল যেনে জন কেজ, মৰ্টন ফেল্ডমেন আৰু উইটল্ড লুটোছোয়াস্কিৰ নিচিনা। সুযোগ-ভিত্তিক সংগীতৰ আৰু এটা সাধাৰণ উদাহৰণ হ'ল বতাহৰ শিখৰ শব্দবোৰ বতাহৰ জোকাৰণীৰ শব্দ।
পশ্চিমা শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ পদ্ধতি তথা অনুশীলন পৰীক্ষা কৰি ৰচনাৰ অধ্যয়নটো ঐতিহ্যগতভাবে প্ৰধান্য লাভ কৰিছে কিন্তু জনপ্ৰিয় সংগীত আৰু ঐতিহ্যবাহী সংগীত আৰু যন্ত্ৰৰ ট্ৰেকৰ লগতে স্বতঃস্ফূৰ্তভাবে অসম্পূৰ্ণ ৰচনাবোৰ যেনে ৰচনাবোৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবৰ বাবে ৰচনাটোৰ সংজ্ঞা যথেষ্ট বিস্তৃত ফ্ৰি জাজ পাৰফৰ্মাৰ আৰু আফ্ৰিকান পাচিউশ্বনবাদী যেনে ইও ড্ৰামাৰ।
স্বৰলিপি
thumb|পত্ৰক সংগীত গীতৰ উপস্থাপনা লিখিত হয়। এইটো মিশ্ৰ কণ্ঠেৰ বাবে ষ্টাণ্ডাৰ্ড দ্বি-কৰ্মী বিন্যাসত "এডেষ্ট ফিডেলচ" শিৰোনামত এটা ঐতিহ্যবাহী ট্ৰেকটোৰ হোমোৰমিক (অৰ্থাৎ, hymn-style) বিন্যাস। [[চিত্ৰ:Adeste_Fideles_sheet_music_sample.mid|left|thumb]] ২০০০-ৰ দশকত, সংগীত স্বৰলিপিটোৰ অৰ্থ সাধাৰণত প্ৰতীক ব্যৱহাৰ কৰি কাগজত সংগীত নোট আৰু তালৰ লিখিত অভিব্যক্তি। সংগীত যেতিয়া লিখি থাকে, তেতিয়া সুৰৰ নোটবোৰৰ নিচিনা সংগীতৰ পিচবোৰ আৰু তালবোৰ চিহ্নিত কৰা হয়। সংগীত স্বৰলিপিটো কেনেকৈ সংগীত সম্পাদনা কৰিব লগা হয় সেই সম্পৰ্কত প্ৰায় নিৰ্দেশনা সৰবৰাহ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপ, কোনো গীতৰ শীট সংগীত বুলিব পাৰে যি গীতটো এটা "ধীৰ ব্লুজ" বা "দ্ৰুত ছুইং", যিটো টেম্পো আৰু জেনাৰকে নিৰ্দেশ কৰে। সংগীত স্বৰলিপি পঢ়িবলৈ, কোনো ব্যক্তিৰ নিশ্চয় এটা নিৰ্দিষ্ট গীত বা ট্ৰেক জেনাৰ লগত সংগীত তত্ত্ব, সম্প্ৰীতি আৰু পাৰফৰ্মেঞ্চ অনুশীলন সম্পৰ্কত বুজ থাকিব লাগিব।
লিখিত স্বৰলিপি শৈলী আৰু সংগীত সময়কালৰ লগত পৰিবৰ্তিত হয়। ২০০০-ৰ দশকত, স্বৰলিপি সংগীতটো শীট সংগীত হিচাপে বা কম্পিউটাৰ স্কোৰ ৰাইটাৰ প্ৰ’গ্ৰামযুক্ত ব্যক্তিসকলৰ বাবে কম্পিউটাৰ স্ক্ৰিনত এটা চিত্ৰ হিচাপে উত্পাদিত হয়। প্ৰাচীনকালত, শিল বা মাটিৰ টেবলেটসমূহত সংগীত সংকেত লগোৱা হৈছিল। স্বৰলিপিৰ পৰা সংগীত পৰিৱেশন কৰিবলৈ, এজন গায়ক বা বাদ্যযন্ত্ৰৰ বাবে প্ৰতীকবোৰত সংযুক্ত ছন্দীয় আৰু পিচ উপাদানবোৰ বুজা প্ৰয়োজন আৰু সংগীত বা এটা ঘৰানাৰ লগত পাৰফৰ্মেঞ্চ অনুশীলন জড়িত। সংগীত সংস্কাৰৰ প্ৰয়োজনীয় শৈলীত, অভিনয়শিল্পীসকলে প্ৰায় সংগীতৰ পৰা বজায় য’ত কেৱল সুৰৰ পৰিবৰ্তন আৰু গীতৰ ৰচনা কৰা হয়, সংগীতটোৰ গঠন, সম্প্ৰীতি আৰু এটা নিৰ্দিষ্ট ঘৰানাৰা শৈলীবোৰৰ (যেনেঃ, জাজ বা দেশীয় সংগীত) সম্পৰ্কত দুৰ্দান্ত উপলব্ধি কৰিবলৈ পাৰফৰ্মাৰৰ প্ৰয়োজন হয়।
পাশ্চাত্য শিল্প সংগীতত, লিখিত স্বৰলিপিবিলাকৰ সৰ্বাধিক সাধাৰণ স্কোৰবোৰ হ'ল স্কোৰসমূহ, যি নেকি এটা সংগীত অংশৰ সকলো সংগীত অংশ আৰু অংশবোৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে, যিটো পৃথক অভিনয় বা গায়কসকলৰ বাবে সংগীত স্বৰলিপি। জনপ্ৰয় সংগীত, জাজ আৰু ব্লুজবোৰত, ষ্টাণ্ডাৰ্ড মিউজিকাল স্বৰলিপিটো হ'ল লিড শীট, যিটো সুৰ, কৰ্ডচ, গীতৰ কথা (যদি এইটো ভোকাল টুকুৰা হয়) আৰু সংগীতৰ গঠনক চিহ্নিত কৰে। জাজত নকল কিতাপও ব্যৱহৃত হয়; এইবোৰত সীসা শিট বা সহজভাবে জ্যা চাৰ্ট থাকিব পাৰে, যিটো ছন্দ বিভাগৰ সদস্যসকলৰ জাজ গীতত সংগতিপূৰ্ণ অংশটো তৈয়াৰ কৰাৰ অনুমতি দিয়ে। স্কোৰ আৰু অংশবোৰ জনপ্ৰিয় সংগীত আৰু জাজত ব্যৱহৃত হয়, বিশেষকৈ জাজৰ নিচিনা "ডাঙৰ বেণ্ডবোৰ"। জনপ্ৰিয় সংগীতত, গিটাৰিষ্ট আৰু বৈদ্যুতিন খাদ প্লেয়াৰবোৰ প্ৰায় টেবলেটৰ নোট কৰা সংগীত পঢ়ে (প্ৰায় "টেব" হিচাপে সংক্ষিপিত হয়), যিটো গিটাৰ বা বাঁহৰ ফিংগাৰবোৰ্ডৰ ডায়াগ্ৰাম ব্যৱহাৰ কৰি উপকৰণত বজোৱা নোটবোৰৰ অৱস্থান নিৰ্দেশ কৰে। বাৰবুক যুগত লাবণ্য, এটা ষ্ট্ৰিংড, ফাটি যোৱা উপকৰণৰ বাবে সংগীত চিহ্নিত কৰিবৰ বাবেও টেবলেটচাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
তৎক্ষণিক ৰচনা
right|thumb|214x214px|জাজত ইম্প্ৰ’ভিজেচন কেন্দ্ৰীয় ভূমিকা পালন কৰে; সংগীতজ্ঞসকলে স্কেল আৰু জ্যা স্বৰ ব্যৱহাৰ কৰি অগ্ৰগতি শিকে (চিত্ৰঃ [[জনি হজচ)]] বাদ্যযন্ত্ৰ ইম্প্ৰ’ভাইজেচন হ'ল স্বতঃস্ফূৰ্ত সংগীতৰ সৃষ্টি, (বা ইয়াৰ ওপৰতো ভিত্তি কৰে) প্ৰায় এটা বিদ্যমান সুৱলা গঠন বা জ্যাৰ অগ্ৰগতিৰ মাজত। ইম্প্ৰ’ভাইজাৰসকলে জ্যাডৰ নোটবোৰ ব্যৱহাৰ কৰে, প্ৰতিটো স্কেলৰ লগত সম্পৰ্কিত বিভিন্ন স্কেল আৰু ক্ৰ’মেটিক অলঙ্কাৰ আৰু পাচিং টোনবোৰ যিটো জোৰৰ লগত সম্পৰ্কিত টিপিকেল স্কেলবোৰ না হব পাৰে না জোৰ টোন হব পাৰে। কোনো গীতৰ ইমোৰোভিজত বা প্ৰস্তুতি নুহোৱাকৈ কৰিব পৰা যায়। ইম্প্ৰ’ভাইজেচন হ'ল কিছু ধৰণৰ সংগীতৰ প্ৰধান অংশ, যেনে ব্লুজ, জাজ আৰু জাজ ফিউচন, য’ত যন্ত্ৰৰ অভিনয়বোৰ একক, মেলোডি লাইন আৰু সংগীতৰ অংশবোৰক উন্নত কৰে।
কিন্তু, ২০ শতক আৰু ২১ শতকৰ প্ৰথমচোৱাত, "প্ৰচলিত অনুশীলন" হিচাপে পশ্চিমা শিল্পৰ সংগীত পৰিৱেশনা চিম্ফণি অৰ্কেষ্ট্ৰা, অপেৰা হাউচ আৰু বেণ্ডসমূহ প্ৰতিষ্ঠানিকভাবে পৰিণতহোৱাৰ বাবে, ৰেখন সৰু ভূমিকা পালন বাবে সংগীতজ্ঞসকলৰ অধিক বেছি সংখ্যক সংগীত চিহ্নিত আৰু অংশ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। সেই সময়তে, ২০ শতকৰ আৰু ২১ শতাব্দীৰ শিল্প সংগীত ৰচয়িতা ক্ৰমবৰ্শমানভাবে তেওঁলকৰ সৃজনশীল কামৰ মাজত উন্নতি অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে। ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতত, ইম্প্ৰ’ভিজেচন এটা মূল উপাদান আৰু পাৰফৰ্মেঞ্চসকলৰ প্ৰয়োজনীয় মানদণ্ড।
উপাদানসমূহ
সংগীতত বহুবোৰ বিভিন্ন মৌলিক উপাদান বা উপাদান আছে। "উপাদান" ব্যৰহৃত হৈছে ইয়াৰ সংজ্ঞা অনুসৰি, ইয়াৰ মাজত অন্তৰ্ভুক্ত থাকিব পাৰে যেনে: পিচ, বীট, টেম্পো, ছন্দ, সুৰ, ঐক্যন, ফৰ্ম, শৈলী, কণ্ঠস্বৰ, সুৰ বা ৰং, গতিবিদ্যা, প্ৰকাশ, বক্তব্য, ফৰ্ম আৰু গঠন। অষ্ট্ৰেলীয়া, যুক্তৰাজ্য আৰু আমেৰিকাৰ সংগীতৰ পাঠ্যক্ৰমবোৰত সংগীতৰ বৈশিষ্ট্যবোৰ বিশিষ্টভাবে দিয়া আছে। তিনিটা পাঠ্যক্ৰমতেই পিচ, গতিবিদ্যা, সুৰ আৰু গঠনক উপাদান হিচাপে চিহ্নিত কৰে, কিন্তু সংগীতৰ অন্যান্য চিহ্নিত উপাদানবোৰ সৰ্বজনীনভাবে সম্মত নহয়। তলত "সংগীতৰ উপাদানবোৰ"ৰ তিনিটা অফিচিয়াল সংস্কৰণৰ তালিকা দিয়া আছে:
যুক্তৰাজ্যৰ পাঠ্যক্ৰমৰ লগত সম্পৰ্কিত, ২০১৩ চনত এই শব্দটো: তেওঁলোকৰ উপযুক্ত তালিকাৰ লগত "যথাযথ সংগীত সম্পৰ্কিত স্বৰলিপিবোৰ" যুক্ত কৰা হৈছিল আৰু তালিকাৰ শিৰোনামটো "সংগীতৰ উপাদানসমূহ"-ৰ পৰা "সংগীতৰ অন্ত-সম্পৰ্কিত মাত্ৰা" হিচাপে পৰিবৰ্তন কৰা হৈছিল। সংগীতৰ অন্ত-সম্পৰ্কিত মাত্ৰাবোৰ তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে: পিচ, সময়কাল, গতিবিদ্যা, টেম্পো, টিম্বব্ৰে, সুৰ, গঠন আৰু উপযুক্ত সংগীত সম্পৰ্কিত স্বৰলিপি।