cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অভিনেতা
নীৰৱ চলচ্চিত্ৰ
১৮৯৪ চনৰ পৰা ১৯২০ ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে চলচ্চিত্ৰসমূহ আছিল নীৰৱ চলচ্চিত্ৰ। নীৰৱ চলচ্চিত্ৰ অভিনেতাসকলে শাৰীৰিক ভাষা আৰু মুখৰ অভিব্যক্তিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল, যাতে দৰ্শকে এজন অভিনেতাই কি অনুভৱ কৰিছে আৰু পৰ্দাত চিত্ৰিত কৰিছে সেয়া ভালদৰে বুজি পায়। আধুনিক সময়ৰ দৰ্শকসকলক সৰল বা কেম্পি হিচাপে আঘাত কৰাৰ বাবে বহুতো নীৰৱ চলচ্চিত্ৰ অভিনয় উপযুক্ত। অতিনাটকীয় অভিনয় শৈলী কিছুমান ক্ষেত্ৰত এজন অভ্যাস অভিনেতাক তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ মঞ্চৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল। বহুতো আমেৰিকান নীৰৱ চলচ্চিত্ৰ অভিনেতাৰ বাবে ভাউডেভিল থিয়েটাৰ এক বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয় উৎপত্তি আছিল। ১৯১৭ চনত পৰিচালক মাৰ্শ্বেল নিলানৰ এই বিস্ফোৰণৰ কাৰণ আছিল চলচ্চিত্ৰত মঞ্চ অভিনেতাসকলৰ বিয়পি পৰা উপস্থিতি: "যিমান সোনকালে ছবিলৈ অহা মঞ্চৰ লোকসকল ওলাই আহে, ছবিবোৰৰ বাবে সিমানেই ভাল।" আন ক্ষেত্ৰত, জন গ্ৰিফিথ ৰাইৰ দৰে পৰিচালকে তেওঁলোকৰ অভিনেতাসকলক গুৰুত্ব দিয়াৰ বাবে জীৱনতকৈ ডাঙৰ অভিব্যক্তি প্ৰদান কৰাৰ প্ৰয়োজন আছিল। 1914 চনৰ আৰম্ভণিতে, আমেৰিকান দৰ্শকসকলে পৰ্দাত অধিক প্ৰাকৃতিকতাৰ বাবে তেওঁলোকৰ পছন্দ জনাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ইউৰোপ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অগ্ৰণী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকসকলে ১৯১০ ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে মঞ্চ আৰু পৰ্দাৰ মাধ্যমসমূহৰ বিভিন্ন সীমাবদ্ধতা আৰু স্বাধীনতাক স্বীকৃতি দিছিল। ১৯১০ ৰ দশকৰ মাজভাগত নীৰৱ চলচ্চিত্ৰসমূহ কম ভাউডেভিলিয়ান হৈ পৰে, কিয়নো মঞ্চ আৰু পৰ্দাৰ মাজৰ পাৰ্থক্য স্পষ্ট হৈ পৰে। ডি ডব্লিউ গ্ৰিফিথৰ দৰে পৰিচালকৰ কামৰ বাবে চিনেমাটোগ্ৰাফী কম মঞ্চসদৃশ হৈ পৰে, আৰু তেতিয়াৰ বিপ্লৱী ক্লোজ-আপ শ্বটে সূক্ষ্ম আৰু প্ৰকৃতিবাদী অভিনয়ৰ অনুমতি দিয়ে। আমেৰিকাত, ডি.ডব্লিউ. গ্ৰিফিথৰ কোম্পানী বায়োগ্ৰিফিথ ষ্টুডিঅ' ইয়াৰ অভিনৱ পৰিচালনা আৰু অভিনয়ৰ বাবে জনাজাত হৈছিল, যি মঞ্চৰ সলনি চিনেমাৰ সৈতে খাপ খোৱাকৈ পৰিচালিত হৈছিল। গ্ৰিফিথে উপলব্ধি কৰিছিল যে নাট্য অভিনয় চলচ্চিত্ৰত ভাল দেখা নাছিল আৰু তেওঁৰ অভিনেতা আৰু অভিনেত্ৰীসকলক কেইবা সপ্তাহৰ চলচ্চিত্ৰ অভিনয়ৰ প্ৰশিক্ষণৰ মাজেৰে যোৱাৰ প্ৰয়োজন আছিল।
লিলিয়ান গিশক এই সময়ছোৱাত তেওঁৰ কামৰ বাবে চলচ্চিত্ৰৰ "প্ৰথম সঁচা অভিনেত্ৰী" বুলি অভিহিত কৰা হৈছে, কিয়নো তেওঁ মঞ্চ আৰু পৰ্দাৰ অভিনয়ৰ মাজৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ পাৰ্থক্যবোৰ চিনাক্ত কৰি নতুন চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শন কৌশলৰ পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। এলবাৰ্ট কেপেলানি আৰু মৰিচ টুৰ্ণুৰৰ দৰে পৰিচালকসকলে তেওঁলোকৰ চলচ্চিত্ৰত প্ৰকৃতিবাদৰ ওপৰত জোৰ দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯২০ ৰ দশকৰ মাজভাগলৈ বহুতো আমেৰিকান নীৰৱ চলচ্চিত্ৰই অধিক প্ৰকৃতিবাদী অভিনয় শৈলী গ্ৰহণ কৰিছিল, যদিও সকলো অভিনেতা আৰু পৰিচালকে পোনপটীয়াকৈ প্ৰকৃতিবাদী, নিম্ন-কী অভিনয় গ্ৰহণ কৰা নাছিল; ১৯২৭ চনৰ শেষৰ ফালে মেট্ৰ'পলিছৰ দৰে অভিব্যক্তিবাদী অভিনয় শৈলী থকা চলচ্চিত্ৰসমূহ এতিয়াও মুক্তি লাভ কৰি আছিল।
উইচকনচিন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এজন নীৰৱ চলচ্চিত্ৰ পণ্ডিত এণ্টন কেছৰ মতে, আমেৰিকাৰ নীৰৱ চলচ্চিত্ৰই ১৯১৩ চনৰ পৰা ১৯২১ চনৰ ভিতৰত অভিনয় কৌশলৰ পৰিৱৰ্তন দেখিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যি জাৰ্মান নীৰৱ চলচ্চিত্ৰত পোৱা কৌশলৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়। ইয়াৰ মুখ্য কাৰণ হৈছে ৱেইমাৰ গণৰাজ্যৰ পৰা প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ প্ৰৱেশ, "চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক, কেমেৰামেন, লাইটিং আৰু ষ্টেজ টেকনিচিয়ান, লগতে অভিনেতা আৰু অভিনেত্ৰীসহ"।
চলচ্চিত্ৰত শব্দৰ আগমন
চলচ্চিত্ৰ অভিনেতাসকলে অভ্যস্ত হ'বলৈ শিকিব লাগিব আৰু তেওঁলোকৰ সন্মুখত কেমেৰা থকাৰ সৈতে আৰামদায়ক হ'ব লাগিব। চলচ্চিত্ৰ অভিনেতাসকলে তেওঁলোকৰ "চিহ্ন" বিচাৰিবলৈ আৰু থাকিবলৈ শিকিব লাগিব। এইটো টেপেৰে চিহ্নিত মজিয়াত এটা অৱস্থান। এই অৱস্থানটো হৈছে য'ত লাইট আৰু কেমেৰাফোকাচ অপ্টিমাইজ কৰা হয়। চলচ্চিত্ৰ অভিনেতাসকলে কেনেদৰে ভালদৰে প্ৰস্তুত কৰিব লাগে আৰু পৰ্দাত ভাল পৰীক্ষা প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগে শিকিব লাগিব। পৰ্দা পৰীক্ষাবোৰ চিত্ৰনাট্যৰ অংশৰ এটা চিত্ৰিত অডিচন।
থিয়েটাৰ অভিনেতাসকলৰ বিপৰীতে, যিসকলে পুনৰাবৃত্তি প্ৰদৰ্শনৰ বাবে চৰিত্ৰ বিকশিত কৰে, চলচ্চিত্ৰ অভিনেতাসকলৰ ধাৰাবাহিকতাৰ অভাৱ হয়, যাৰ ফলত তেওঁলোক ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণৰূপে বিকশিত চৰিত্ৰৰ সৈতে সকলো দৃশ্যলৈ আহিবলৈ বাধ্য হয় (কেতিয়াবা তেওঁলোক যি ক্ৰমত দেখা যায় তাৰ বিপৰীত দিশত দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা হয়)।
"যিহেতু চলচ্চিত্ৰখনে আনকি সৰু ভংগীমাটো ধৰি ৰাখে আৰু ইয়াক বঢ়াই তোলে..., চিনেমাই থিয়েটাৰতকৈ অভিনেতাজনৰ পৰা কম উজ্জ্বল আৰু শৈলীযুক্ত শাৰীৰিক প্ৰদৰ্শনৰ দাবী কৰে।" "আৱেগৰ প্ৰদৰ্শন হৈছে চলচ্চিত্ৰ অভিনয়ৰ আটাইতকৈ কঠিন দিশ: ... চলচ্চিত্ৰ অভিনেতাজনে বিশ্বাসযোগ্য চৰিত্ৰ এটা সৃষ্টি কৰিবলৈ সূক্ষ্ম মুখমণ্ডলৰ টিক, কঁপনি আৰু ভ্ৰূৰ ক্ষুদ্ৰ লিফ্টৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব লাগিব।" কিছুমান থিয়েটাৰ তাৰকা "... থিয়েটাৰ-টু-চিনেমা পৰিৱৰ্তন যথেষ্ট সফলতাৰে কৰিছে (উদাহৰণ স্বৰূপে লৰেন্স অলিভিয়েৰ, গ্লেন ক্লোজ, আৰু জুলি এণ্ড্ৰুজ), আনসকলে কৰা নাই..."।
দূৰদৰ্শনত
"এটা টেলিভিছন ছেটত, ছেটটোত সাধাৰণতে কেইবাটাও কেমেৰা কোণযুক্ত থাকে। অন-স্ক্ৰীণ অভিনয়ৰ বাবে নতুন অভিনেতাসকলে কোনটো কেমেৰা চাব লাগে সেই বিষয়ে বিভ্ৰান্ত হ'ব পাৰে।" টিভি অভিনেতাসকলে লেভ মাইক (লাভালিয়েৰ মাইক্ৰ'ফোন) ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ শিকিব লাগিব। টিভি অভিনেতাসকলে "ফ্ৰেম"ৰ ধাৰণাটো বুজিব লাগিব। "ফ্ৰেম শব্দটোৱে কেমেৰাৰ লেন্সে কেপচাৰ কৰা এলেকাটো বুজায়।" অভিনয় উদ্যোগৰ ভিতৰত, চাৰি প্ৰকাৰৰ টেলিভিছন ভূমিকা আছে যিকোনো এজনে এটা অনুষ্ঠানত অৱতৰণ কৰিব পাৰে। প্ৰত্যেক প্ৰকাৰৰ গুৰুত্ব, চেহেৰাৰ সঘনতা, আৰু পৰিশোধ পৃথক হয়। প্ৰথমটোক নিয়মীয়া শৃংখলা হিচাপে জনা যায় - স্থায়ী কলাকুশলীৰ অংশ হিচাপে অনুষ্ঠানটোৰ মুখ্য অভিনেতাসকল। পুনৰাবৃত্তিমূলক চৰিত্ৰত অভিনেতাসকল এটা শৃংখলাৰ একাধিক খণ্ডত উপস্থিত হ'বলৈ চুক্তিৰ অধীনত আছে। সহ-তাৰকা ভূমিকা হৈছে এক সৰু ভাষী ভূমিকা যি সাধাৰণতে কেৱল এটা খণ্ডত হে দেখা যায়। অতিথি তাৰকা এজন সহ-তাৰকা চৰিত্ৰতকৈ ডাঙৰ ভূমিকা, আৰু চৰিত্ৰটো প্ৰায়ে খণ্ডটোৰ কেন্দ্ৰীয় কেন্দ্ৰবিন্দু বা প্লটটোৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ।
ৰেডিঅ'ত
ৰেডিঅ' নাটক হৈছে এক নাটকীয়, সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বনিগত প্ৰদৰ্শন, ৰেডিঅ'ত সম্প্ৰচাৰিত বা অডিঅ' মাধ্যমত প্ৰকাশিত, যেনে টেপ বা চিডি। কোনো দৃশ্যমান উপাদান নোহোৱাকৈ, ৰেডিঅ' নাটকসংলাপ, সংগীত আৰু শব্দৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে যাতে শ্ৰোতাক চৰিত্ৰ আৰু কাহিনীকল্পনা কৰাত সহায় কৰে: "ই শাৰীৰিক মাত্ৰাত শ্ৰৱণ শক্তি কিন্তু মানসিক মাত্ৰাত দৃশ্যমান শক্তিহিচাপে সমানে শক্তিশালী।"
১৯২০ ৰ দশকত ইয়াৰ প্ৰাৰম্ভিক বিকাশৰ এক দশকৰ ভিতৰতে ৰেডিঅ' নাটকে ব্যাপক জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। ১৯৪০ ৰ দশকলৈ, ই এক আগশাৰীৰ আন্তৰ্জাতিক জনপ্ৰিয় মনোৰঞ্জন আছিল। কিন্তু ১৯৫০ ৰ দশকত দূৰদৰ্শনৰ আগমনৰ লগে লগে ৰেডিঅ' নাটকে ইয়াৰ কিছু জনপ্ৰিয়তা হেৰুৱায় আৰু কিছুমান দেশত কেতিয়াও বৃহৎ সংখ্যক দৰ্শক ঘূৰাই পোৱা নাই। অৱশ্যে, সংগ্ৰাহক আৰু সংগ্ৰহালয়ৰ অডিঅ' আৰ্কাইভৰ লগতে ইণ্টাৰনেট আৰ্কাইভৰ দৰে কেইবাটাও অনলাইন ছাইটত আজি ওটিআৰ (পুৰণি সময়ৰ ৰেডিঅ')ৰ ৰেকৰ্ডিং জীয়াই আছে।
২০১১ চনলৈকে, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ স্থলীয় ৰেডিঅ'ত ৰেডিঅ' নাটকৰ নিম্নতম উপস্থিতি আছে। আমেৰিকান ৰেডিঅ' নাটকৰ বেছিভাগ পূৰ্বৱৰ্তী দশকৰ প্ৰগ্ৰামৰ পুনৰ সম্প্ৰচাৰ বা পডকাষ্টত সীমাবদ্ধ। অৱশ্যে, আন ৰাষ্ট্ৰবোৰত এতিয়াও ৰেডিঅ' নাটকৰ পৰম্পৰা বৃদ্ধি পাইছে। উদাহৰণ স্বৰূপে, যুক্তৰাজ্যত বিবিচিয়ে প্ৰতি বছৰে ৰেডিঅ' ৩, ৰেডিঅ' ৪ আৰু ৰেডিঅ' ৪ এক্সট্ৰাত শ শ নতুন ৰেডিঅ' নাটক প্ৰযোজনা আৰু সম্প্ৰচাৰ কৰে। পডকাষ্টিংয়ে ভিণ্টেজ প্ৰ'গ্ৰামবিতৰণৰ উপৰিও নতুন ৰেডিঅ' নাটক সৃষ্টি কৰাৰ উপায়ো আগবঢ়াইছে।
"অডিঅ' ড্ৰামা" বা "অডিঅ' থিয়েটাৰ" শব্দবোৰ কেতিয়াবা "ৰেডিঅ' ড্ৰামা"ৰ সমাৰ্থক ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয় যাৰ এটা সম্ভাৱ্য পাৰ্থক্য আছে: অডিঅ' ড্ৰামা বা অডিঅ' থিয়েটাৰ বিশেষভাৱে ৰেডিঅ'ত সম্প্ৰচাৰৰ বাবে হ'ব নোৱাৰে। অডিঅ' ড্ৰামা, নতুনকৈ প্ৰস্তুত কৰা হওঁক বা অ'টিআৰ ক্লাছিক, চিডি, কেছেট টেপ, পডকাষ্ট, ৱেবকাষ্ট আৰু পৰম্পৰাগত সম্প্ৰচাৰ ৰেডিঅ'ত পোৱা যাব।
ডিজিটেল ৰেকৰ্ডিং আৰু ইণ্টাৰনেট বিতৰণৰ অগ্ৰগতিৰ বাবে, ৰেডিঅ' নাটকে পুনৰুজ্জীৱিত হোৱাৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অভিনয় শিল্পী
মৌখাটি
মৌখাটি: (Asian green bee-eater, বৈজ্ঞানিক নাম-Merops orientalis) এবিধ সৰু পতঙ্গভোজী চৰাই। মৌমাখি ইহতৰ প্ৰিয় খাদ্য। ইহঁতে উৰি থকা মৌমাখি আৰু অন্য পতঙ্গ ধৰি খায়।
নাছা
ৰাষ্ট্ৰীয় বিমান চালনবিদ্যা আৰু মহাকাশ প্ৰশাসন (নাছা) হৈছে অসামৰিক মহাকাশ কাৰ্য্যসূচী, বিমান চালন আৰু মহাকাশ গৱেষণাৰ বাবে দায়বদ্ধ আমেৰিকাৰ যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় চৰকাৰৰ এক স্বতন্ত্ৰ সংস্থা।
নেশ্বনেল এডভাইজৰী কমিটি ফৰ এৰোনটিকছৰ (নাকা) উত্তৰসূৰী হিচাপে ১৯৫৮ চনত নাছাৰ জন্ম হৈছিল। নতুন সংস্থাটোৱে অসামৰিক দিশত বিশেষভাৱে গুৰুত্ব আৰোপ কৰিবলগীয়া আছিল, আৰু মহাকাশ বিজ্ঞানৰ শান্তিপূৰ্ণ প্ৰয়োগত উদগণি যোগাইছিল।  ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাকালৰ পাছৰে পৰা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ অধিকাংশ মহাকাশ অন্বেষণ কাৰ্য্যসূচী নাছাৰ নেতৃত্বত হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে এপ'লোৰ চন্দ্ৰ অৱতৰণ অভিযান, স্কাইলেব মহাকাশ কেন্দ্ৰ আৰু পৰৱৰ্তী সময়ৰ স্পেছ শ্বাটল। নাছাই আন্তৰ্জাতিক মহাকাশ কেন্দ্ৰটো পৰিচালনাত অংশীদাৰিত্ব পালন কৰি আহিছে; অৰিয়ন মহাকাশযান, মহাকাশ উৎক্ষেপণ ব্যৱস্থা আৰু বাণিজ্যিক মানৱবাহী যানৰ বিকাশ তদাৰক কৰি আহিছে। সংস্থাটোৱে উৎক্ষেপণ সেৱা কাৰ্য্যক্ৰমো পৰিচালনা কৰে, যাৰ দ্বাৰা নাছাৰ মানৱবিহীন উৎক্ষেপণসমূহৰ অন্তিম সময়ৰ কাউণ্টডাউন প্ৰক্ৰিয়া আৰু উৎক্ষেপণ অভিযানসমূহ নিৰীক্ষণ কৰা হয়।
নাছাই মনোনিৱেশ কৰা বিজ্ঞানখণ্ডত আছে - ভূ নিৰীক্ষণ ব্যৱস্থাৰ যোগেদি পৃথিৱীখনক ভালদৰে বুজি উঠা, হেলিঅ'ফিজিক্স ৰিচাৰ্ছ প্ৰগ্ৰেমৰ প্ৰচেষ্টাৰ জৰিয়তে সৌৰকেন্দ্ৰিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ উন্নয়ন, নিউ হৰাইজনছৰ দৰে অত্যাধুনিক ৰব'টিক মহাকাশযানৰ দ্বাৰা সৌৰজগতত থকা বস্তুসমূহৰ অন্বেষণ, আৰু নিৰীক্ষণকেন্দ্ৰসমূহৰ জৰিয়তে মহানাদ তত্ত্বৰ দৰে জ্যোতিঃপদাৰ্থবৈজ্ঞানিক বিষয়ৰ গৱেষণা।
ইতিহাস
১৯৪৬ চনৰ পৰা নেচনেল এডভাইজাৰী কমিটি ফৰ এৰোনটিক্সে (NACA) ছুপাৰছনিক বেল এক্স-১ৰ দৰে ৰকেট বিমানৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৫০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভূ-ভৌতিক বৰ্ষ (১৯৫৭–১৯৫৮)ৰ বাবে এটা কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ উৎক্ষেপণ কৰিবলৈ প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃষ্টি হৈছিল। ইয়াৰ বাবে গঢ়ি উঠা এটা প্ৰচেষ্টা আছিল আমেৰিকান প্ৰজেক্ট ভ্যানগাৰ্ড। ১৯৫৭ চনৰ ৪ অক্টোবৰত ছোভিয়েট মহাকাশ কাৰ্যসূচীয়ে বিশ্বৰ প্ৰথমটো কৃত্ৰিম উপগ্ৰহ (স্পুটনিক ১) উৎক্ষেপণ কৰাৰ পিছত আমেৰিকাৰ মনোযোগ নিজৰ নৱজাত মহাকাশ প্ৰচেষ্টাৰ ফালে ধাৱমান হয়। ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা আৰু প্ৰযুক্তিগত নেতৃত্বৰ প্ৰতি অনুভূত ভাবুকিৰ বাবে (ইয়াক 'স্পুটনিক সংকটকাল' হিচাপে জনা যায়) আতংকিত হৈ আমেৰিকান কংগ্ৰেছে তাৎক্ষণিক আৰু দ্ৰুত ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ আহ্বান জনায়। ৰাষ্ট্ৰপতি ডুৱাইট ডি আইজেনহাৱাৰে অধিক সুচিন্তিত ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ পৰামৰ্শ দিছিল। ফলত হোয়াইট হাউছে মূল স্বাৰ্থজড়িত গোটসমূহৰ মাজত এক ঐকমত গঢ়ি তুলিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত আছিল- মৌলিক গৱেষণাৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ বিজ্ঞানীসকল; পেন্টাগন, যাৰ পৰ্য্যায় ছোভিয়েট সামৰিক কৃতিত্বৰ সৈতে মিলাবলগীয়া আছিল; নতুন ব্যৱসায়ৰ সন্ধানৰত আমেৰিকাৰ বৃহৎ ব্যৱসায় সংঘ; আৰু মহাকাশ অন্বেষণৰ প্ৰতি আগ্ৰহী জনমতৰ এক শক্তিশালী নতুন ধাৰা।
সুৰমা নদী
সুৰমা নদী হৈছে বাংলাদেশ-ভাৰতৰ সীমা অতিক্ৰম কৰা এখন নদী। সুৰমা নদী বাংলাদেশৰ উত্তৰ-পূবৰ চিলেট আৰু সুনামগঞ্জ জিলাৰ এখন নদী। সুৰমা নদীক বাংলাদেশ জল উন্নয়ন ব'ৰ্ড বা "PAUBO"-য়ে উত্তৰ-পূব অঞ্চলৰ ৮৩ সংখ্যক নদী হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে। ই বাংলাদেশৰ অন্যতম প্ৰধান নদী।
অন্যান্য তথ্য
ই সুৰমা-মেঘনা নদী ব্যৱস্থাৰ অংশ। ইবন বটুতাই ১৫ দিন এই নদী পথত সাগৰৰ মাজেৰে যাত্ৰা কৰিছিল, তেওঁৰ ৰেহলা গ্ৰন্থত ইয়াৰ বিশদ বিৱৰণ আছে। উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ পৰা অহা বৰাক নদী বাংলাদেশ সীমান্তত সুৰমা আৰু কুছিয়াৰা নদীত বিভক্ত হোৱাৰ লগে লগে ইয়াৰ আৰম্ভণি হয়। ই চিলেট, সুনামগঞ্জ, নেত্ৰকোনা, কিশোৰগঞ্জৰ ওপৰেৰে বৈ গৈ মেঘনাৰ লগত মিলি যায়। ই ভৈৰব বাজাৰৰ ওপৰত কিশোৰগঞ্জ জিলাত শেষ হয়, য'ত দুয়োখন নদী পুনৰ মিলি মেঘনা নদী গঠন হয়। নদীখনৰ পৰা ওলোৱা পানী শেষত বংগোপসাগৰলৈ বৈ যায়।
ধাৰা
মণিপুৰ পাহাৰৰ মাও সংসঙৰ পৰা বৰাক নদীৰ উৎপত্তি হৈছে। বাংলাদেশ সীমান্তত নৈখন দুটা শাখাত বিভক্ত, ইয়াৰ উত্তৰ শাখাটো হৈছে সুৰমা নদী, আৰু দক্ষিণৰ শাখাটো হৈছে কুছিয়াৰা নদী। এইখিনিতে সুৰমা নৈ চিলেট অঞ্চলত প্ৰৱেশ কৰি সুৰমা অৱবাহিকা গঠন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ নদী
জয়া বচ্চন
জয়া বচ্চন (বিবাহৰ পূৰ্বে ভাদুৰী; Jaya Bachchan; জন্ম: ৯ এপ্ৰিল ১৯৪৮) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু ৰাজনৈতিক নেতা। তেওঁ ২০০৪ চনৰ পৰা একেৰাহে চাৰিটা কাৰ্যকাল সমাজবাদী পাৰ্টিৰ ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ হৈ আছে। মূল ধাৰাৰ চলচ্চিত্ৰৰ লগতে মধ্যমপন্থী চলচ্চিত্ৰত কৰা স্বাভাৱিক অভিনয়ৰ বাবে তেওঁক বিশেষভাবে জনা যায়। অভিনয় জীৱনত তেওঁ তিনিটা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ আৰু তিনিটা শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ বঁটাকে ধৰি মুঠ ৯টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে। ২০০৭ চনত তেওঁক 'ফিল্মফেয়াৰ জীৱন জোৰা সাধনা বঁটা'ৰে আৰু ১৯৯২ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ চতুৰ্থ শ্ৰেষ্ঠ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
জয়া বচ্চন পুণেৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী। পোন্ধৰ বছৰ বয়সতে সত্যজিত ৰায়ৰ বঙালী ছবি 'মহানগৰ'ৰে (১৯৬৩) তেওঁ অভিনয় জীৱনৰ আৰম্ভণি কৰে। অনিল চেটাৰ্জী আৰু মাধৱী মুখাৰ্জীয়ে মহানগৰৰ মূল চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ আৰু দুখন বঙালী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে। বয়স্ক চৰিত্ৰত তেওঁ প্ৰথম অভিনয় কৰিছল হৃষীকেশ মুখাৰ্জী পৰিচালিত 'গুড্ডী' (১৯৭১)। পৰৱৰ্তী কালত পৰিচালক মুখাৰ্জীৰ বহু ছবিত তেওঁ অভিনয় কৰিছিল। 'উপহাৰ' (১৯৭১), 'কোশিষ' (১৯৭২), 'কোৰা কাগজ' আদি ছবিত কৰা তেওঁৰ সজীৱ অভিনয় বিশেষভাবে লক্ষণীয়। স্বামী অমিতাভ বচ্চনৰ সৈতে তেওঁ 'জঞ্জীৰ' (১৯৭৩), 'অভিমান' (১৯৭৩), 'চুপকে চুপকে' (১৯৭৫), 'মিলি' (১৯৭৫) আৰু 'শোলে'ত অভিনয় কৰিছে।
ছিডনী
গ্ৰেটাৰ ছিডনী অঞ্চলত কমেও ৩০,০০০ বছৰ ধৰি আদিবাসী অষ্ট্ৰেলিয়ানসকলে বাস কৰি আহিছে আৰু সমগ্ৰ গ্ৰেটাৰ ছিডনীতে আদিবাসী সকল বিস্তৃত আৰু ইয়াত বিভিন্ন সাংস্কৃতিক স্থানসমূহ আছে। আধুনিক ছিডনী যি ঠাইত গঢ়লৈ উঠিছে, সেই ভূমিৰ পৰম্পৰাগত ৰক্ষকসকল হৈছে দাৰুগ, ধাৰাৱাল আৰু ইওৰা জনগোষ্ঠীৰ বংশ।
১৭৭০ চনত প্ৰথম প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় যাত্ৰাৰ সময়ত জেমছ কুক অষ্ট্ৰেলিয়াৰ পূব উপকূলৰ চাৰ্ট নিৰ্মাণ কৰি বটানি বে’ত স্থলপথত প্ৰৱেশ কৰে। ১৭৮৮ চনত আৰ্থাৰ ফিলিপৰ নেতৃত্বত ছিডনীক ব্ৰিটিছ পেনাল কলনী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়, যিটো অষ্ট্ৰেলিয়াৰ প্ৰথম ইউৰোপীয় বসতিস্থল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত ছিডনীত গণ প্ৰব্ৰজন হৈছিল আৰু ২০২১ চনলৈকে ৪০ শতাংশতকৈ অধিক বহিঃৰাজ্যৰ জনসংখ্যাৰে ভৰি পৰিছিল। জন্মৰ সময়তে প্ৰব্ৰজনৰ সৰ্বাধিক প্ৰতিনিধিত্বৰ বিদেশী দেশসমূহ হৈছে মূল চীন, ভাৰত, যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ভিয়েটনাম আৰু ফিলিপাইনছ।
বিশ্বৰ ভিতৰতে ই এখন অন্যতম ব্যয়বহুল চহৰ। ছিডনীয়ে সঘনাই বিশ্বৰ শীৰ্ষ দহখন আটাইতকৈ বসবাসযোগ্য চহৰৰ ভিতৰত স্থান লাভ কৰিছে। গ্ল'বেলাইজেশ্যন এণ্ড ৱৰ্ল্ড চিটিজ ৰিচাৰ্চ নেটৱৰ্কে ইয়াক আলফা গ্ল'বেল চিটি হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰিছে, যিয়ে অঞ্চলটো আৰু সমগ্ৰ বিশ্বতে ইয়াৰ প্ৰভাৱৰ ইংগিত দিয়ে।  অৰ্থনৈতিক সুযোগৰ ক্ষেত্ৰত বিশ্বৰ একাদশ স্থানত থকা ছিডনীৰ বজাৰ অৰ্থনীতিৰ উন্নত আৰু বিত্ত, উৎপাদন আৰু পৰ্যটনৰ ক্ষেত্ৰত শক্তিশালী।  ১৮৫০ চনত স্থাপিত ছিডনী বিশ্ববিদ্যালয় অষ্ট্ৰেলিয়াৰ প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ইয়াক বিশ্বৰ ভিতৰতে এখন আগশাৰীৰ বিশ্ববিদ্যালয় হিচাপেও গণ্য কৰা হয়।
ইয়াত ২০০০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ দৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হৈছে। এই চহৰখন বিশ্বৰ শীৰ্ষ পোন্ধৰখন সৰ্বাধিক দৰ্শনাৰ্থী চহৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত, প্ৰতি বছৰে বহুলাখ পৰ্যটক চহৰখনৰ লেণ্ডমাৰ্কসমূহ চাবলৈ আহে। চহৰখনত ১,০০০,০০০ হেক্টৰতকৈ অধিক (২,৫০০,০০০ একৰ) প্ৰকৃতি সংৰক্ষিত বনাঞ্চল আৰু উদ্যান আছে, আৰু ইয়াৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰাকৃতিক বৈশিষ্ট্যসমূহৰ ভিতৰত ছিডনী বন্দৰ আৰু ৰয়েল ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান অন্যতম। ছিডনী হাৰ্বাৰ দলং আৰু বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাভুক্ত ছিডনী অপেৰা হাউছ পৰ্যটনৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ। চেণ্ট্ৰেল ষ্টেচন ছিডনীৰ ৰেল নেটৱৰ্কৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আৰু চহৰখনক সেৱা আগবঢ়োৱা মূল যাত্ৰীবাহী বিমানবন্দৰটো হৈছে কিংছফৰ্ড স্মিথ বিমানবন্দৰ, যিটো বিশ্বৰ অন্যতম পুৰণি অহৰহ চলি থকা বিমানবন্দৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অষ্ট্ৰেলিয়াৰ চহৰ
ভিয়েনা
ভিয়েনা  ( Wien, ) অষ্ট্ৰিয়াৰ নখন প্ৰদেশৰ এখন। ই অষ্ট্ৰিয়াৰ ভিতৰতে সৰ্ববৃহৎ মহানগৰী আৰু ইয়াৰ ৰাজধানী। এই মহানগৰৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ১.৮ মিলিয়ন যি অষ্ট্ৰিয়াৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ এক তৃতীয়াংশ। জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ভিয়েনা ইউৰোপিয়ান ইউনিয়নৰ ভিতৰত সপ্তম বৃহৎ মহানগৰ। বিংশ শতাব্দীৰ আৰম্ভণিলৈকে এই মহানগৰীৰ বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ জাৰ্মান ভাষী বসবাস কৰা মহানগৰৰূপে পৰিগণিত হৈছিল। বৰ্তমান বাৰ্লিনৰ পিছতে জাৰ্মানভাষী লোকৰ জনসংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত এই মহানগৰীৰ স্থান দ্বিতীয়। ৰাষ্ট্ৰসংঘ, অপেক (OPEC)-কে ধৰি ভিয়েনাত ভালেসংখ্যক আন্তৰাষ্ট্ৰীয় সংগঠন আছে।
ভৌগোলিক অৱস্থান
ভিয়েনা অষ্ট্ৰিয়াৰ পূবে অৱস্থিত। এই চহৰৰ সীমাত চেক ৰিপাব্লিক, শ্ল’ভাকিয়া আৰু হাংগেৰী অৱস্থিত। সীমামূৰীয়া ব্ৰেটিছলাভা (Bratislava)-ৰ সৈতে ভিয়েনাই তিনি মিলিয়ন লোকৰ এক মেট্ৰ’পলিটান মহানগৰৰ সৃষ্টি কৰিছে। ২০০১ চনত ইয়াৰ চিটি চেণ্টাৰক ইউনেষ্ক’ই ৱৰ্ল্ড হেৰিটেজ ছাইট ৰূপে স্বীকৃতি দিছে।
মুনাৱৰ চুলতানা
কৰ্মজীৱন
১৯৪৮ চনতো মুনাৱৰে চাৰিখন ছবিত কাম কৰাৰ সুযোগ পায়। গ্ৰেট ইণ্ডিয়া পিকচাৰছৰ ‘পৰায় আগ’ পৰিচালনা কৰিছিল নজাম নকভীয়ে। ইয়াত মুনাৱৰৰ সৈতে কাম কৰিছিল মধুবালা আৰু উলহাসে। ‘সোণা’ আন এখন ছবি; মজহৰ আৰ্ট প্ৰডাকচনৰ হৈ ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে মজহৰ খানে। মুনাৱৰৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছিল শ্যামে। হিমাংশু ৰয়ৰ মৃত্যুৰ পিছত বোম্বে টকীজত বহুতো পৰিবৰ্তন অনা হয়। এচ. মুখাৰ্জীৰ সৈতে অংশীদাৰীত্বৰে দেৱিকা ৰাণীয়ে বহুকেইখন বক্স-অফিচত সফলতা লাভ কৰা ছবি উপহাৰ দিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰথম ছবি আছিল মজবুৰ। ছবিৰ কাহিনী আছিল এজন মুছলমান ল’ৰাই এজনী হিন্দু ছোৱালীক ভাল পোৱাৰ বিষয়ে; এক আন্তঃসাম্প্ৰদায়িক প্ৰেমকাহিনী। মুনাৱৰে এই ছবিতে শ্যামৰ সৈতে এক জনপ্ৰিয় জুটি গঠন তৈয়াৰ কৰিছিল আৰু অন্যহাতে গুলাম হায়দাৰৰ সঙ্গীত পৰিচালনাত লতা মংগেশকাৰে কণ্ঠেৰে প্ৰাধ্যন্য বিস্তাৰ কৰিছিল। চুপাৰ টীম ফেডাৰেল প্ৰডাকচনৰ (বোম্বে) বেনাৰত শৰফে প্ৰযোজনা কৰা ‘মেৰী কহানী’ পৰিচালনা কৰিছিল কেমেৰামেন কেকী মিস্ত্ৰীয়ে। ইয়াত মুনাৱৰৰ সৈতে আছিল মধুবালা আৰু সুৰেন্দ্ৰ। তেওঁৰ আন কেইখনমান সফল ছবি ‘কানীজ’ (১৯৪৯) আৰু ‘বাবুল’ (১৯৫০)।
ভিয়েনা
মুখ্য আকৰ্ষণ
মাৰচাৰ (Mercer) নামৰ মানৱ-সম্পদ বিকাশৰ এক সংগঠনৰ বাৰ্ষিকভাৱে চলাই অহা ’জীৱন ধাৰণৰ মানদণ্ড ( "Quality of Living") শীৰ্ষক ছাৰ্ভেত ২০০৯ ৰ পৰা ২০১৫ চনলৈ একেৰাহে ভিয়েনাই বিশ্বৰ সকলো মহানগৰক পিছ পেলাই সৰ্বোচ্চ স্থান দখল কৰি আহিছে।     অন্য এক একে বিষয়ৰ ছাৰ্ভে (Monocle) ত ২০১৫ ত বিশ্বৰ মুখ ২৫খন মহানগৰৰ ভিতৰত ভিয়েনাই দ্বিতীয় স্থান দখল কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
মুনাৱৰ চুলতানা
ব্যক্তিগত জীৱন
মুনাৱৰৰ জন্ম এটা পঞ্জাবী মুছলমান পৰিয়ালত ৮ নবেম্বৰ ১৯২৪ত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ লাহোৰত, যি বৰ্তমান লাহোৰৰ অন্তৰ্গত। দেউতাক এখন অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ ঘোষক আছিল। এগৰাকী চিকিৎসক হব বিচৰা মুনাৱৰে ১৯৪১ চনত মুক্তি পোৱা দিলসুখ পাঞ্চলীৰ খাজাঞ্চী ছবিত এটা সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ সুযোগ পায়।
১৯৫০ চনৰ পৰা তেওঁৰ অভিনয় জীৱনৰ ভাটা পৰি আহে। তেওঁ স্বামী ব্যৱসায়ী শৰফ আলি ভগতক এখন চলচ্চিত্ৰৰ চেটত লগ পায়, য’ত তেওঁ আচবাব যোগান ধৰিছিল। শৰফে পত্নী মুনাৱৰক মূল ভূমিকাত লৈ মেৰী কহানী আৰু প্যাৰ কী মঞ্জিল প্ৰযোজনা কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
নাছা
ইতিহাস
এই নতুন যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থাটোৱে সকলো অসামৰিক মহাকাশ কাৰ্য্যকলাপ চলাব যদিও সামৰিক প্ৰয়োগৰ বাবে মহাকাশ প্ৰযুক্তি বিকাশ কৰিবলৈ ১৯৫৮ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত এডভাঞ্চড্ ৰিচাৰ্ছ্ প্ৰজেক্টছ্ এজেঞ্চিৰ (ARPA) গঠন কৰা হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাকাশ সংস্থা
জয়া বচ্চন
কৰ্মজীৱন
গুলজাৰৰ 'কোশিশ'ত (১৯৭৩) জয়া বচ্চন আৰু সঞ্জীৱ কুমাৰে এহাল কলা-বোবা দম্পতীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, য’ত তেওঁলোকৰ শাৰীৰিক অক্ষমতাৰ সৈতে কৰা সংগ্ৰামক চিত্ৰায়ন কৰা হৈছে। এই ছবিখনৰ পৰাই ভৱিষ্যতে সামাজিক কাম কৰাৰ অনুপ্ৰেৰণা পাইছিল বুলি তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছে। অভিতাভৰ সৈতে তেওঁ প্ৰথম ছবি 'বংশী বিৰজু' (১৯৭২) আৰু তাৰপিছত একেই বছৰতে বি. আৰ. ইশাৰা পৰিচালিত 'এক নজৰ'। যেতিয়া একাধাৰে অমিতাভে বিফলতাৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেত্ৰীবোৰে তেওঁৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল, সেই সময়তে জয়া বচ্চনে কিন্তু চালিম-জাভেদে চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰা 'জঞ্জীৰ'ত অভিনয় কৰিবলৈ মান্তি হৈছিল। এই ছবিখনৰ পৰাই অভিতাভ খঙাল যুৱকৰ অভিব্যক্তিটো সৃষ্টি হৈছিল। বচ্চন জুটিটোৱে ইয়াৰ পিছত 'অভিমান' (১৯৭৩), 'চুপকে চুপকে' (১৯৭৫), 'মিলি' (১৯৭৫), 'শোলে' (১৯৭৫) আদি বহু কেইখন হিট উপহাৰ দিয়ে। 'শোলে'ত কাম কৰি থকা অৱস্থাতে তেওঁলোকৰ জীয়ৰী শ্বেতাৰ জন্ম হয়। ইয়াৰ পিছতে তেওঁ অভিনয় এৰি দিয়ে আৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ প্ৰতিপালনত মনোনিবেশ কৰে যদিও বিৰতিৰ সময়চোৱাৰ ভিতৰত 'নৌকৰ' আৰু 'চিলাচিলা'ত অভিনয় কৰে। ত্ৰিকোণীয় প্ৰেমৰ ছবি 'চিলাচিলা'ত তেওঁ অমিতাভ আৰু ৰেখাৰ সৈতে অভিনয় কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
মাধ্যম আন্দোলন (অসম)
মাধ্যম আন্দোলন বা উচ্চশিক্ষাৰ মাধ্যম আন্দোলন (Medium movement) ১৯৭২ৰ জুন মাহৰ পৰা ১৯৭৩ৰ জানুৱাৰীলৈ অসমত সংঘটিত হোৱা এক ভাষিক আন্দোলন। অসমৰ ভৌগলিক চাৰিসীমাৰ ভিতৰত অসমীয়া ভাষাকে উচ্চশিক্ষাৰ একমাত্ৰ মাধ্যম হিচাপে স্বীকৃতি দিয়াৰ দাবীত চলা এই আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিছিল সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা, গুঃবিঃ স্নাতকোত্তৰ ছাত্ৰসন্থা আৰু গুঃবিঃ আইন মহাবিদ্যালয় ছাত্ৰ সন্থাই। ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ মধ্যস্থতাত এই আন্দোলনৰ সফল পৰিসমাপ্তি ঘটে।
ঘটনাপ্ৰবাহ
১৯৪৮-৪৯ চনতে বিশ্ববিদ্যালয় শৈক্ষিক পৰিষদে ত্ৰি-ভাষা নীতিৰ বাবে প্ৰথম পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল। ১৯৬৪-৬৬ চনত শৈক্ষিক পৰিষদে সংশোধিত আৰু পৰিবৰ্দ্ধিত ত্ৰি-ভাষাৰ পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰে। কিছু বিতৰ্কৰ অন্তত ১৯৬৮ চনত ভাৰতীয় সংসদত মূল ত্ৰি-ভাষা সূত্ৰ গৃহীত হয়। অন্যান্য ৰাজ্যবোৰৰ লগত অসমতো ত্ৰি-ভাষা সূত্ৰ কাৰ্যকৰী কৰা হয়। অনা-হিন্দীভাষী ৰাজ্যবোৰৰ ক্ষেত্ৰত এই ত্ৰি-ভাষাত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল- সংশ্লিষ্ট ৰাজ্যখনৰ মূল আঞ্চলিক ভাষাটোৰ লগতে হিন্দী আৰু ইংৰাজী।
উচ্চশিক্ষাৰ মাধ্যমৰ ক্ষেত্ৰত গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়েও ত্ৰি-ভাষা সূত্ৰ গ্ৰহণ কৰে যদিও ১৯৭২ চনৰ ৬ জুনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় শৈক্ষিক পৰিষদে সিদ্ধান্ত লয় যে শিক্ষাৰ মাধ্যম ইংৰাজী আৰু অসমীয়াই থাকিব, কিন্তু প্ৰশ্নকাকততৰ উত্তৰ এই দুটা ভাষাৰ উপৰিও বঙালীতো লিখিব পাৰিব। কিন্তু গুঃবিঃ স্নাতকোত্তৰ ছাত্ৰসন্থাৰ বিৰোধত ১২ জুনত শৈক্ষিক পৰিষদে এই সিদ্ধান্ত প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হয়।
অসম চৰকাৰে গুঃবিঃ শৈক্ষিক পৰিষদৰ ১২ জুনৰ সিদ্ধান্তটো ভাল নাপালে। এই সিদ্ধান্তৰ বিৰুদ্ধে বৰাক আৰু আনকি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যাকাৰো বঙালীভাষী লোকসকল সংগঠিত হবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৩ ছেপ্তেম্বৰত অসম বিধান সভাই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰে যে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত অসমীয়া ভাষাই উচ্চশিক্ষাৰ মাধ্যম হ’ব, কিন্তু বৰাকৰ বাবে এখন সুকীয়া বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন কৰা হ’ব। চৰকাৰৰ এই প্ৰস্তাৱৰ আঁৰৰ উদ্দেশ্য আছিল বৰাকত বঙালী ভাষাক উচ্চশিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰা। অসম বিধান সভাত গৃহীত প্ৰস্তাৱৰ বিৰোধত আছুৱে ৫ অক্টোবৰত অসম বন্ধৰ আহ্বান জনায়৷ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যাকাত বন্ধ সৰ্বাত্মক ৰূপত পালন হয়।
হিংসাত্মক ঘটনা
খাৰুপেটীয়াৰ কিছু হিন্দু বঙালীভাষী ব্যৱসায়ীয়ে বন্ধ পালন নকৰাৰ খবৰ পোৱাত মঙলদৈৰ পৰা এটা চেমনীয়া স্বেচ্ছাসেৱকৰ দলে এখন খোলা ট্ৰাকত উঠি খাৰুপেটীয়ালৈ যাত্ৰা কৰে। ছাত্ৰৰ দলটো গৈ পোৱাৰ পিছত তাত পূৰ্বৰে পৰা সস্তম হৈ থকা দুৰ্বৃত্তৰ দলে চোকা অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, শিল-ইটাৰে আক্ৰমণ কৰাত স্বেচ্ছাসেৱকৰ দলটো চেদেলি-ভেদেলি হৈ পৰে। মোজাম্মিল হক নামৰ এজন অষ্টম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা ছাত্ৰ গুৰুতৰ ভাবে আহত হোৱাত তেওঁক হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰোঁৱা হয়। পিছদিনা গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হাস্পাতালত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
ইফালে হোজাইত বন্ধ পালনৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ যাওঁতে সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ সহকাৰী সাধাৰণ সম্পাদক অনিল বৰাক কোনো অচিনাক্ত দুৰ্বৃত্তই হত্যা কৰে। মৃত্যুৰ তিনি-চাৰিদিন পিছত হোজাইৰ নীলবাগান অঞ্চলত পুতি থোৱা অৱস্থাত তেওঁৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ হয়।
সমাধান
আন্দোলনটোত মোজাম্মিল হক, অনিল বৰা আৰু নৰেন মহন্ত- তিনিজনকৈ লোক শ্বহীদ হোৱাৰ উপৰিও সমগ্ৰ অসমতে সাম্প্ৰদায়িক হিংসাত ত্ৰিশজনৰো অধিক লোকৰ প্ৰাণহানি হয়। চৰকাৰে কঠোৰ ব্যৱস্থা হাতত ল’লে যদিও সাম্প্ৰদায়িক হিংসা থমকি ৰোৱাৰ উমঘাম দেখা নগ’ল। সেয়েহে অসম চৰকাৰ আছুৰ সৈতে আলোচনা কৰিবলৈ তৎপৰ হৈ পৰে। কিন্তু আছুৰ পৰা জনাই দিয়া হয় যে আলোচনা কৰিবলৈ একো নাই; মাথো ২৩ ছেপ্তেম্বৰত বিধানসভাত গ্ৰহণ কৰা প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাহাৰ কৰিলেই হ’ল। শেহত ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধী মধ্যস্থতা কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল।
১০ জানুৱাৰী ১৯৭৩ৰ দিনা শ্বিলঙৰ ৰাজভৱনত আছুৰ এটা ৮জনীয়া প্ৰতিনিধি দলৰ সৈতে ইন্দিৰা গান্ধীৰ দ্বিপাক্ষিক বৈঠক অনুষ্ঠিত হয়। এই বৈঠকত অসম চৰকাৰৰ কোনো প্ৰতিনিধি উপস্থিত নাছিল। আছুৰ প্ৰতিনিধি দলটোত আছিল- সম্পাদক প্ৰসন্ন নাৰায়ণ চৌধুৰী, অমৰেন্দ্ৰ শৰ্মা, সুশান্তধৰ ৰাজখোৱা, কৃষ্ণগোপাল ভট্টাচাৰ্য আৰু আন চাৰিজন। গান্ধীয়ে আছুৰ দাবী মানি লোৱাৰ আশ্বাস দিলে।
পিছদিনা ১১ জানুৱাৰীত চৰকাৰী প্ৰেছ টোকাত ঘোষণা কৰা হয় যে ২৩ ছেপ্তেম্বৰত অসম বিধান সভাই লোৱা প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাহাৰ কৰা হ’ব। সেই বছৰৰে মাৰ্চ মাহত অনুষ্ঠিত হোৱা বাজেট অধিবেশনত বিধান সভাত উক্ত প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাহাৰ কৰা হয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ অসম শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতি শ্ৰেণী:মাধ্যম আন্দোলন শ্ৰেণী:ভাষা আন্দোলন
দীনেশ দাস
দীনেশ দাস (Dinesh Das, ১৯৪১-বৰ্তমান) অসমৰ এজন অভিনেতা। তেওঁ বহুকেইখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ, মঞ্চ নাটক, অনাতাঁৰ নাটক, দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক, টেলিফিল্ম, চুটি ছবি আৰু ভিডিঅ' ছবিত অভিনয় কৰিছে। চলচ্চিত্ৰত তেওঁ প্ৰধানকৈ খলনায়কৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। অভিনয়ৰ উপৰি তেওঁ কাকতে-পত্ৰই লিখা-মেলা কৰে আৰু তেওঁৰ গ্ৰন্থও প্ৰকাশ হৈছে। অসম চৰকাৰে তেওঁক শিল্পী পেন্সন প্ৰদান কৰি আহিছে।
জন্ম আৰু শিক্ষা
দীনেশ দাসৰ জন্ম হয় ১৯৪২ চনৰ ৫ অক্টোবৰত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম কেশৱ দাস আৰু মাতৃৰ নাম আইকণ বালা দাস। পিতৃ পেছাত এজন আৰক্ষী বিষয়া আছিল। পিতৃৰ কৰ্মস্থলী সঘনাই বদলি হৈ থকা হেতুকে তেওঁ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা জীৱন অসমৰ ভিন ভিন প্ৰান্তৰ বিদ্যালয়ৰপৰা লাভ কৰে। ১৯৪৭ চনত নগাঁও ৰ মাদ্ৰাছাত তেওঁ শিক্ষাৰম্ভ কৰি ১৯৫৯ চনত নগাঁও হাইস্কুলৰ পৰা তেওঁ উচ্চ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তাৰ পাছত তেওঁ নগাঁও কলেজৰ পৰা আই এ আৰু ১৯৬৪ চনত কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
মঞ্চ নাটক
১৯৫২ চনত নগাঁৱৰ ৰূপহী হাইস্কুলত পঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা কালত তুলসী দাসৰ পৰিচালনাত পিয়লি ফুকন নাটকত এক বাটৰুৱাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলে। শিক্ষাজীৱনৰ সমান্তৰালকৈ তেওঁ নিজৰ অভিনয় আগুৱাই লৈ যায় আৰু বহুকেইখন নাটকত অভিনয় কৰে। প্ৰতিষ্ঠিত নাট্যকাৰ-পৰিচালক সাৰদাকান্ত বৰদলৈ, চন্দ্ৰ ফুকন আৰু তচদ্দুক ইউচুফৰ পৰিচালনাত বহুকেইখন নাটকত অভিনয় কৰি তেওঁ বহু প্ৰতিযোগিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ সন্মান লাভ কৰে। তেওঁ অভিনয় কৰা কেইখনমান নাটক হ'ল একলব্য, শোণিত কুঁৱৰী, সভাপতি আদি।
চলচ্চিত্ৰ
নাটকত পোৱা সফলতাৰ বাবে তেওঁ চলচ্চিত্ৰত অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ লাভ কৰে। ১৯৬৮ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত, আব্দুল মজিদ পৰিচালিত মৰম তৃষ্ণা চলচ্চিত্ৰত শিলৰ কোৱেৰীত কাম কৰা এগৰাকী কৰ্মীৰ চৰিত্ৰৰে তেওঁ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ মানৱ আৰু দানৱ, শেষ বিচাৰ, অনুতাপ, মেঘমুক্তি ইত্যাদি বহুতো চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি বৰ্তমানেও তেওঁ চলচ্চিত্ৰজগতত সক্ৰিয় হৈ আছে। চলচ্চিত্ৰত প্ৰধানকৈ তেওঁ খলনায়কৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
অন্যান্য কৰ্মৰাজী
মঞ্চ আৰু চলচ্চিত্ৰৰ উপৰিও তেওঁ বহুকেইখন দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক, টেলিফিল্ম, চুটি ছবি, ভিডিঅ' ছবি আৰু চাৰিশতকৈও অধিক অনাতাঁৰ নাটকত অভিনয় কৰিছে। তদুপৰি তেওঁ বহুবাৰ ইংলেণ্ডত ৰঙালী বিহু উদ্‌যাপন কাৰ্যসূচীত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁ আনুষ্ঠানিকভাৱে নতুন পুৰুষ শিল্পীক অভিনয়ৰ দিহা পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰে। অসম শিল্পী সাহায্য নিধিৰ তেওঁ কোষাধ্যক্ষ। তেওঁ বাতৰি কাকতত লিখা-মেলা কৰাৰ উপৰি তেওঁৰ একাধিক খণ্ডৰ গ্ৰন্থও প্ৰকাশ হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা
পাত্‌কাইৰ সিপাৰে ন বছৰ
পাত্‌কাইৰ সিপাৰে ন বছৰ পূৰ্ণকান্ত বুঢ়াগোহাঞিৰ দ্বাৰা লিখিত এখন গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনৰ পাণ্ডুলিপি স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে প্ৰস্তুত কৰা হ’লেও প্ৰথম গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশ পায় ১৯৯৩ চনত। প্ৰথম প্ৰকাশক পূৰ্বাঞ্চল তাই সাহিত্য সভা। গ্ৰন্থখন দ্বিতীয় সংস্কৰণ নক্সা প্ৰকাশনৰ পৰা ২০২১ চনত পুনৰ প্ৰকাশ পায়। গ্ৰন্থখনৰ পাণ্ডুলিপি পৰ্যায়ত নাম দিয়া আছিল পূব দেশ ভ্ৰমণ নামেৰে। সুদীৰ্ঘ ৩৫ বছৰৰ পাছত ছপা ৰূপ দিওঁতে সম্পাদক পুস্প গগৈয়ে নামটো সলাই পাত্‌কাইৰ সিপাৰে ন বছৰ কৰি দিয়ে।
গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তু
ৰাজনৈতিক অভিসন্ধি আৰু কূটনীতিৰ অংশস্বৰূপে বিভিন্ন সময়ত মান দেশলৈ বিতাড়িত হৈছিল ত্ৰিছ হাজাৰৰো অধিক অসমীয়া। এইখিনি মানুহক য়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পৰৱৰ্তী ব্ৰিটিছ শাসিত অসমৰ জনগণে পাহৰি পেলালে। অসম আৰু অসমীয়াৰ মনৰ আবেগৰ পৰাও সেইখিনি মানুহ বিতাড়িত হৈ পৰিল। তেনেস্থলত পূৰ্ণকান্ত বুঢ়াগোহাঁয়ে নটাকৈ বছৰ (১৯৩৩-১৯৪২) ম্যানমাৰত বিতাড়িত অসমীয়াৰ সন্ধান উলিওৱাটো অতিকে গুৰুত্বপূৰ্ণ। পাত্‌কাইৰ সিপাৰে ন বছৰ গ্ৰন্থখন ম্যানমাৰৰ অসমীয়া মানুহখিনিক বিচাৰি উলিওৱা কাৰ্যৰ প্ৰথম লিখিত অভিলেখ। এক অৰ্থত অসমীয়া সাহিত্যৰ এখন ধ্ৰুপদী ভ্ৰমণ গ্ৰন্থ।
পূৰ্ণকান্ত বুঢ়াগোহাঞিয়ে ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড আৰু চীনৰ য়ুন্নান অঞ্চলৰ বিভিন্ন ঠাইত ব্যৱসায়িক উদ্দেশ্যত ন বছৰ কাল অতিবাহিত কৰিছিল। ম্যানমাৰত অসমৰ মুগা, এড়ি কাপোৰৰ লগতে কাঁহৰ বাচন-বৰ্তনৰ ব্যৱসায় আগ বঢ়োৱাৰ সমান্তৰালভাৱে তাত থকা বিতাড়িত অসমীয়াসকলৰো সন্ধান অব্যাহত ৰাখিছিল। এই দিশটোৱেই গ্ৰন্থখনক এক ঐতিহাসিক মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিছে।
এক ৰোমান্সকৰ উপন্যাসোপম বৰ্ণনা পাত্‌কাইৰ সিপাৰে ন বছৰৰ মূল বৈশিষ্ট্য। অসমৰপৰা মানসকলে ধৰি নিয়া মানুহৰ মানদেশত পুনঃসংস্থাপিত অসমীয়া মানুহৰ —গাঁৱৰ বৰ্ণনা আৰু পৰিচয়, অসমীয়া পুথি-পাজিৰ কিছুমান ম্যানমাৰত থকাৰ কথা, মানদেশত থকা ভাৰতীয় মানুহৰ সম্ভেদ, বিভিন্ন ঠাইৰ বৰ্ণনা আৰু বাট-পথৰ পৰিচয়, কুৰি শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধৰ ম্যানমাৰৰ বৰ্ণনা, বিভিন্ন জন-জাতিৰ পৰিচয়, তাই ভাষাসংস্কৃতিৰ লগত পূৰ্বৰ দেশসমূহৰ সাদৃশ্যৰ এক বৰ্ণনা আৰু দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ শিহৰণকাৰী এক চাক্ষুষ অভিজ্ঞতাৰে পাত্‌কাইৰ সিপাৰে ন বছৰ গ্ৰন্থখন সমৃদ্ধ হৈ আছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
গণেশ চতুৰ্থী
গণেশ চতুৰ্থী বা বিনায়ক চতুৰ্থী হৈছে এটা হিন্দুসকলৰ উত্‍সৱ। এই সময়ত গণেশ দেৱতাই তেওঁ মাতৃ দেৱী পাৰ্বতীৰ সৈতে কৈলাস পৰ্বতৰ পৰা পৃথিৱীলৈ নামি আহে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু তাৰে পৰিপ্ৰেক্ষিতত এই উত্‍সৱ পালন কৰা হয়। এই উৎসৱৰ সময়ত ঘৰত ব্যক্তিগতভাৱে গণেশৰ মাটিৰ প্ৰতিমা স্থাপন কৰা হয় বা ৰাজহুৱাভাৱে বিস্তৃত অঞ্চলত পাণ্ডল(অস্থায়ী পৰ্যায়) স্থাপন কৰি গণেশক পূজা কৰা হয়। পূজাৰ সময়ত ব্ৰত পালন কৰি সকলোৱে বেদ শাস্ত্ৰৰ অনুসৰি হিন্দু মন্ত্ৰ, প্ৰাৰ্থনা আদি গায়। এই পূজাত প্ৰসাদ হিচাপে বিশেষভাৱে "মোডক" মিঠাইবিধ আগবঢ়াই, কিয়নো মোডক ভগবান গণেশৰ প্ৰিয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই উত্‍সৱৰ দশমদিনা অন্ত পৰে আৰু সেইদিনা সকলোৱে মিলি গণেশ দেৱতাক আনন্দ উলাহেৰে, বাজনা-নৃত্য, হৰ্ষ-ধ্বনিৰে নদী বা সাগৰত বিসৰ্জন দিয়া হয়। ভগৱান গণেশক নতুনত্বৰ আৰম্ভণিৰ ঈশ্বৰ আৰু বাধা ৰক্ষক আৰু লগতে জ্ঞান আৰু বুদ্ধিমত্তাৰ ঈশ্বৰ বুলি মানি এই উত্‍সৱ উদযাপন কৰা হয়।
ইতিহাস
ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী লোকমান্য তিলকে ১৮৯২ চনত ৰাজহুৱা-ৰোধী বিধানসভা আইনৰ মাধ্যমেৰে ঔপনিৱেশিক ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ হিন্দু সন্থাৰ ওপৰত বিৰাজকৰা ঔপনিৱেশিক শাসন ব্যৱস্থাৰ নিষিদ্ধ কৰণৰ এক উপায় হিচাপে ইয়াক প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।
গণপতি
যদিও গনপতিৰ উল্লেখ শাস্ত্ৰীয় ৰূপত কৰা হোৱা নাই, কিন্তু গনপতিৰ প্ৰথম উল্লেখ প্ৰাচীনতম হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ ঋকবেদত পোৱা গৈছে। দুটি ঋক মন্ত্ৰত, শ্লোক ২.২৩.১ আৰু শ্লোক ১০.১১২.৯., গণপতিৰ কথা উল্লেখ আছে। কিন্তু, এয়া অনিশ্চিত যে বৈদিক শব্দ গণপতি যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "জনসাধাৰণৰ অভিভাৱক", ইয়ে বিশেষভাৱে পৰৱৰ্তী যুগত গণেশৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে; তদুপৰি বৈদিক মন্ত্ৰসমূহত গণেশ চতুৰ্থীৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হোৱা নাই।
উত্‍সৱ
যদিও গণেশ চতুৰ্থী উত্‍সৱ প্ৰথম কেতিয়া (বা কেনেদৰে) পালন কৰা হৈছিল গ’ম পোৱা নাযাই, তথাপি শিৱাজীৰ যুগ(১৬৩০-১৬৮০)ৰ পৰা এই উৎসৱ পুনেত ৰাজহুৱাভাৱে পালন কৰি অহা হৈছে বুলি জনা যায়।
গণেশ বিসৰ্জন
গণেশ উত্‍সৱৰ অন্তিম দিনা ঐতিহ্যপূৰ্ণ বিসৰ্জন কাৰ্যসূচী অনুষ্ঠিত হয়। ১০ দিনীয়া উৎসৱটোৰ শেষৰ দিনটোক অনন্ত চতুৰ্দশী বুলিও জনা যায়। ‘বিসৰ্জন’ শব্দটোৱে এইটোৱে বুজাই যে এই দিনটোতে ভগৱান গণপতিৰ প্ৰতিমা নদী, সাগৰ বা পানীত উটুৱাই দিয়া হয়।
ভাৰতত গণেশ চতুৰ্থী
ভাৰতত, গণেশ চতুৰ্থী প্ৰাথমিকভাৱে মধ্য আৰু পশ্চিম ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত মহাৰাষ্ট্ৰ, মধ্য প্ৰদেশ, গুজৰাট, ৰাজস্থান, গোৱা আৰু দক্ষিণ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত কৰ্ণাটক, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, টেলেংগানা, টামিলনাডু, কেৰালা আৰু পূৱৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত পশ্চিমবংগ আৰু উৰিষ্যাত বিশেষভাৱে স্থানীয় সমাজ গোটৰ দ্বাৰা ঘৰত আৰু ৰাজহুৱাভাৱে পালন কৰা হয়। অসমতো কোনো কোনো ঠাইত অনুস্থুপীয়াকৈ গণেশ চতুৰ্থী অনুষ্ঠিত কৰা দেখা যায়।
পৰিৱেশৰ ওপৰত প্ৰভাৱ
মাদ্ৰাজ উচ্চ আদালতে ২০০৪ চনত গণেশৰ প্ৰতিমাসমূহৰ বিসৰ্জনে সাগৰীয় পানী দূষিত কৰে বুলি এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰায় দিছিল। প্ৰতিমাসমূহ সাগৰীয় পানী দূষিত কৰিব পৰা ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰে বনোৱা হয় বুলি প্ৰতিমা বিসৰ্জন কাৰ্য্য বেআইনী বুলি ঘোষণা কৰিছে। তদুপৰি,গোৱা ৰাজ্যচৰকাৰে গোৱাত প্লাষ্টাৰ-অব-পেৰিছ ব্যৱহৃত গণেশৰ প্ৰতিমা বিক্ৰীৰ ক্ষেত্ৰত নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰিছে আৰু পাৰম্পৰিক কলাকুশলীসকলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত প্ৰতিমা ব্যৱহাৰৰ বাবে উদগনি প্ৰদান কৰে।
পানীন্দ্ৰনাথ গগৈ
পানীন্দ্ৰনাথ গগৈ (১৮৭১-১৯০০) অসমৰ এজন সাহিত্যিক। তেখেতৰ গৃহ জিলা লখিমপুৰ। গগৈ দেৱ লখিমপুৰ জিলাৰ পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱাৰ সমসাময়িক এজন সাহিত্যিক আছিল। তেখেতৰ নামত প্ৰকাশিত তিনিখন গ্ৰন্থৰ তথ্য পোৱা যায়। সেয়া হ’ল ক্ৰমে- লৰাশিক্ষা আগছোৱা, লৰাশিক্ষা মাজছোৱা আৰু লৰাশিক্ষা শেহছোৱা।  (আখৰ জোঁটনি গ্ৰন্থত থকাৰ দৰে উল্লেখ কৰা হৈছে। )
জন্ম আৰু মৃত্যু
তেখেতৰ জন্ম হয় ১৮৭১ চনত লখিমপুৰ জিলাত। পিতৃৰ নাম কতীয়া গগৈ। মৃত্যু হয় ১৯০০ চনত।
অন্যান্য
বিষাদ ডাৱৰ হিয়া আকাশৰ
বৰষি পাতল হই
শোকৰ উপৰি উপৰিঞ্চিত শোক
জোনাকী কাকতত পানীন্দ্ৰনাথ গগৈৰ তিনিটা প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পাইছিল-
কথানদী
কথানদী (The River of Fables) ২০১৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা ভাস্কৰ হাজৰিকা পৰিচালিত এখন হৰৰ ফেণ্টাচী প্ৰকাৰৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ইয়াত সীমা বিশ্বাস, আদিল হুছেইন, জেৰিফা ৱাহিদ, উৰ্মিলা মহন্ত, কপিল বৰা, আশা বৰদলৈ আদিয়ে অভিনয় কৰিছিল। এই চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনীৰ ভিত্তি অসমৰ কিছুমান লোকসাধু।
কাহিনী
কথানদীৰ ছবিখনৰ কাহিনীটো লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধুৰ কেইটিমান জনপ্ৰিয় সাধু আৰু চৰিত্ৰক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠিছে। বুঢ়ী আইৰ সাধুত সন্নিৱিষ্ট "তেজীমলা", "চম্পাৱতী", "ঔ-কুঁৱৰী" আৰু "তাৱৈৰ সাধু" নামৰ চাৰিটা বিশেষ সাধুৰ সংমিশ্ৰণ কৰি কথানদীৰ মূল কাহিনীটো সৃষ্টি কৰা হৈছে।
কলা-কুশলী
কথানদী ছবিখনত বহুতো নবীন-প্ৰবীন শিল্পীয়ে অভিনয় কৰে। ধনেশ্বৰীৰ চৰিত্ৰত সীমা বিশ্বাস, দেৱীনাথৰ চৰিত্ৰত আদিল হুছেইন, চেনেহীৰ চৰিত্ৰত জেৰিফা ৱাহিদ, কেতেকীৰ চৰিত্ৰত উৰ্মিলা মহন্ত, পোনাইৰ চৰিত্ৰত কপিল বৰা, মালতীৰ চৰিত্ৰত আশা বৰদলৈ, তেজীমলাৰ চৰিত্ৰত কাছভী শৰ্মা, বনলতিকাৰ চৰিত্ৰত মনিষা ভূঞা আৰু জগন্নাথৰ চৰিত্ৰত ডাঃ জয়ন্ত দাসে অভিনয় কৰে। ছবিখনৰ কলা-নিৰ্দেশক আছিল গোলোক সাহা। সাজ-সজ্জাৰ দায়িত্বত আছিল ৰাণী দত্ত বৰুৱা। ভিজুৱেল ইফেক্টছৰ দায়িত্বত আছিল শচীন বোলে, দীপ্তাংশু ঘোষ, জয়েশ শীৰ্কে আৰু চন্দ্ৰশেখৰ টানভি।
মুক্তি
২০১৫ চনৰ ১-১০ অক্টোবৰলৈকে চলা বিংশতম বুছান আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱত কথানদীৰ ৱৰ্ল্ড প্ৰিমিয়াৰ হৈছিল। ইয়াৰ পিছত অনুষ্ঠিত হোৱা বহুতো ছবি মহোৎসৱত কথানদীৰ প্ৰদৰ্শনী হৈছিল। তাৰ ভিতৰত ৫৯ সংখ্যক বিএফআই লণ্ডন ছবি মহোৎসৱ, সপ্তদশ মুম্বাই ছবি মহোৎসৱ আৰু ৪ৰ্থ ধৰ্মশালা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱ লেখত ল'বলগীয়া। ২০১৬ চনৰ জানুৱাৰীত ৩৯সংখ্যক গোটেবাৰ্গ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ হৈছিল। উল্লেখ্য যে, এই মহোৎসৱৰ প্ৰদৰ্শনীলৈ কেৱল দুখন ভাৰতীয় ছবিহে নিৰ্বাচিত হৈছিল। কথানদী আৰু চৌৰাংগ। ২০১৬ চনৰ এপ্ৰিলত লছ এঞ্জেলছত অনুষ্ঠিত হোৱা চতুৰ্দশ ভাৰতীয় ছবি মহোৎসৱতো ছবি-প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে কথানদী নিৰ্বাচিত হৈছিল। ইয়াৰ বাহিৰেও ছবিখনে কালগেৰি, আষ্টিন টেক্সাছ, নিউয়ৰ্ক মহানগৰ, ষ্টাটগাৰ্ট, নতুন দিল্লী, পেৰিছ, দ্য হ'গ আৰু মেলবৰ্ণত প্ৰদৰ্শনী হৈছিল।
২০১৬ চনৰ ১৬ ছেপ্টেম্বৰত ছবিখনে অসমৰ ছবিগৃহত মুক্তি লাভ কৰে। নদীদ্বীপ মাজুলীত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ অনুষ্ঠিত হৈছিল। মাজুলীতেই ছবিখনৰ অধিকাংশ দৃশ্যগ্ৰহণ সম্পন্ন হয়। উল্লেখনীয় যে, নদীদ্বীপ মাজুলীত প্ৰিমিয়াৰ অনুষ্ঠিত হোৱা কথানদীয়েই প্ৰথমখন বোলছবি। ইয়াৰ পাছতেই ছবিখনক অসমৰ আন-আন ছবিগৃহতো মুক্তি দিয়া হয় আৰু ছবিখন চাৰিসপ্তাহলৈকে সফলতাৰে চলে। অন্যহাতে ষ্ট্ৰিমিং চাৰ্ভিছ নেটফ্লিক্সে গোলকীয় প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰা এইখনেই হৈছে প্ৰথমখন অসমীয়া কথাছবি। ছবিখন দুটা বছৰৰ বাবে নেটফ্লিক্সত উপলব্ধ হৈ থাকে।
ৰাষ্ট্ৰীয় ডেংগু দিৱস
ৰাষ্ট্ৰীয় ডেংগু দিৱস (National Dengue Day) হৈছে এক ডেংগু সজাগতা দিৱস। ভাৰতত প্ৰতি বছৰে ১৬ মে’ তাৰিখে 'ৰাষ্ট্ৰীয় ডেংগু দিৱস' পালন কৰা হয়। এয়া ডেংগু প্ৰতিৰোধ আৰু নিয়ন্ত্ৰণৰ ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে জনসাধাৰণক জ্ঞান দিয়াৰ উদ্দেশ্যে স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়ৰ এক পদক্ষেপ। ভাৰতত আন দেশতকৈ ডেংগুৰ হাৰ বেছি। নগৰায়ন, ভ্ৰমণ, বাণিজ্য, জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, ভাইৰাছৰ বিৱৰ্তন আদি বিভিন্ন কাৰকৰ বাবে এই ৰোগ হ’ব পাৰে। ফলপ্ৰসূ ভেকচিন আৰু ঔষধৰ চিকিৎসাৰ অনুপস্থিতিয়েও বিশ্বব্যাপী ডেংগুৰ বোজা বৃদ্ধি কৰিছে।
কথানদী
বঁটা
৬৩ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত কথানদীয়ে অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বাবে বঁটা অৰ্জন কৰে। ইয়াৰ বাহিৰেও ছবিখনে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলিক প্ৰাগ চিনে বঁটা ২০১৬ত দহটাকৈ শিতানত মনোনয়ন লাভ কৰে। আৰু চাৰিটা শিতানত নিজৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। সেইকেইটা হ'ল- শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ বাবে ভাস্কৰ হাজৰিকা, শ্ৰেষ্ঠ সহ অভিনেত্ৰীৰ বাবে কাছভী শৰ্মা, শ্ৰেষ্ঠ কলা-নিৰ্দেশনাৰ বাবে গোলোক সাহা, শ্ৰেষ্ঠ সাজ-সজ্জাৰ বাবে ৰাণী দত্ত বৰুৱা। ২০১৬ চনৰ অক্টোবৰত, পেৰিছৰ "Festival du Film d’Asie du Sud" অনুষ্ঠানত ছবিখনে ‘Prix du Jury étudiant’ (ছাত্ৰ বিচাৰকৰ বঁটা) অৰ্জন কৰে।
দেৱীমাহাত্ম্যম্
দেৱীমাহাত্ম্যম (Sanskrit:देवीमाहात्म्यम्),হৈছে সনাতন হিন্দু ধৰ্মৰ এখন অন্যতম গ্ৰন্থ ;এই পুথিখনৰ অন্য জনপ্ৰিয় নামসমূহ হ'ল:দূৰ্গা সপ্তশতী আৰু শ্ৰীশ্ৰী চণ্ডী। ১৩টা অধ্যায়ৰ মুল চণ্ডীখন মাৰ্কেণ্ডয় পুৰাণৰ অন্তৰ্গত;ইয়াৰ উপৰিও দেৱী ভাগৱতত দেৱী মাহাত্ম্যক বিস্তৃত ভাবে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।শিৱ পুৰাণতো ইয়াৰ বৰ্ণনা আছে। ভবিষ্য পুৰাণত চণ্ডী পাঠৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰা হৈছে;শক্তি উপাসনাৰ ক্ষেেত্ৰত এই  গ্ৰন্থখন সৰ্বশ্ৰেস্ঠ। দেৱী মাহাত্ম্য বা চণ্ডীৰ ৰচক হৈছে কৃষ্ণ দ্বৈপায়ন বেদব্যাস।এই পুথিখনৰ মহত্বক বহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণ,ভবিষ্য পুৰাণ,যোগিনী তন্ত্ৰ,কাত্যায়নী তন্ত্ৰ,দেৱী ভাগৱত আদিত কোৱা হৈছে। ইয়াত সপ্ত-শত  টা শ্লোক থকাৰ বাবে সপ্তশতী বোলা হয়,দূৰ্গাপুজাত বিধি সহকাৰে এই পুথিৰ পাঠ কৰা হয়।গ্ৰন্থখনত মেধা ঋষিয়ে ক্ষত্ৰিয় ৰজা সুৰথ আৰু বৈশ্য সমাধিক আদিশক্তিৰ তিনিটা অৱতাৰ বৰ্ণনা কৰিছে আৰু তেওঁঁলোকে ঋষিৰ উপদেশত সনাতনী দেৱীৰ আৰাধনা কৰে;দেৱীৰ বৰদানত মহাৰাজ সুৰথে 'সাৰ্বণি মনু 'হয়।  পুথিখনক তিনিটা চৰিত্ৰত ভাগ কৰা হৈছে: প্ৰথম চৰিত্ৰৰ দেৱী হৈছে মহাকালী,ইয়াত যোগনিদ্ৰাই কেনেকৈ ভগৱান বিষ্ণুৰ দ্বাৰা মধু আৰু কৈটভ নামৰ দুই অসুৰৰ সংহাৰ কৰায় সেয়া বৰ্ণনা কৰা হৈছে। মধ্যম চৰিত্ৰৰ দেৱী হৈছে মহালক্ষ্মী,ইয়াত দূৰ্গা দেৱীৰ আৰ্ভিভাব আৰু মহিষাসুৰৰ সংহাৰ বৰ্ণিত হৈছে। ৩য় চৰিত্ৰৰ দেৱী হৈছে মহাসৰস্বতী,ইয়াত কৌশিকীস্বৰুপা দূৰ্গাদেৱী আৰু মাতৃকাসকলৰ দ্বাৰা শুম্ভ নিশুম্ভ আৰু অন্যান্য অসুৰ সমুহৰ বধৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
কথানদী
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:২০১৬ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
দেৱীমাহাত্ম্যম্
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰন্থ
ৰাষ্ট্ৰীয় ডেংগু দিৱস
ডেংগু কি
ডেংগু হৈছে ডেংগু ভাইৰাছৰ দ্বাৰা হোৱা এক সংক্ৰমণ, যিটো সংক্ৰমিত মহৰ কামোৰৰ দ্বাৰা মানুহলৈ বিয়পে, মূলতঃ এই মহ ইডিছ এজিপ্টি প্ৰজাতিৰ। ই এক সংক্ৰমণজনিত ৰোগ যিয়ে বিশ্বৰ গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় আৰু উপগ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় অঞ্চল বিশেষকৈ সৰু-ডাঙৰ চহৰ অঞ্চলৰ লোক ইয়াৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হয়।
তাৎপৰ্য
যিহেতু ডেংগু ১০০খনতকৈও অধিক দেশত এক স্থানীয় ৰোগ হৈ আছে, সেয়েহে মানুহে এই ৰোগৰ পৰিণতি আৰু ইয়াৰ সংক্ৰমণ ৰোধ কৰিবলৈ ল’বলগীয়া ব্যৱস্থাসমূহ বুজাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত এই ৰোগ সম্পৰ্কে সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় ডেংগু দিৱস উৎসৰ্গিত আৰু চৰকাৰে ৰোগ নিৰীক্ষণ কাৰ্যসূচী আৰু ডেংগু ধৰা পৰিলে মানি চলিবলগীয়া কাৰণ, লক্ষণ, আৰু প্ৰট’কলৰ বিষয়ে জনশিক্ষাক জোৰ দিবলৈ বিভিন্ন কাৰ্যসূচীৰ আয়োজন কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
মানৱ দুগ্ধ বেংক
মানৱ দুগ্ধ বেংক বা মাতৃদুগ্ধ বেংক (Human milk bank) প্ৰাপক শিশুৰ সৈতে জৈৱিকভাৱে সম্পৰ্কিত নোহোৱা দুগ্ধৱতী মাতৃসকলে দান কৰা মানৱ দুগ্ধ সংগ্ৰহ, সংৰক্ষণ, সংসাধন আৰু বিতৰণ কৰা একপ্ৰকাৰৰ সেৱা। নৱজাতক শিশুৰ বাবে সৰ্বোত্তম পুষ্টিৰ উৎস হৈছে মাতৃদুগ্ধ। সেয়ে পৰাপক্ষত শিশুৰ জন্মৰ প্ৰথম বছৰত স্তন্যপান কৰা অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়। মানৱ দুগ্ধ বেংকে যিসকল মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানক নিজৰ দুগ্ধ যোগান ধৰিব নোৱাৰে তেনে সন্তানক মানৱ দুগ্ধৰ যোগান ধৰে। কিছু ৰুগীয়া মাতৃৰ পৰা শিশুলৈ মাতৃৰ পৰা ৰোগৰ সংক্ৰমণ হোৱাৰ আশংকা থকাৰ সময়তো তেনে শিশুক মানৱ দুগ্ধ বেংকে মাতৃদুগ্ধ যোগান ধৰে।
জন্মৰ সময়ত অতি কম ওজনৰ শিশু আৰু ইয়াৰ ফলত হোৱা স্বাস্থ্যজনিত সমস্যা সমূহতো বেংকৰ পৰা মাতৃদুগ্ধ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মাতৃ দুগ্ধৰ পৰা বঞ্চিত নৱজাতকক প্ৰয়োজনীয় দুগ্ধ যোগানৰ বাবে এই ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হয়। এই ব্যৱস্থাই দেশত নৱজাতক শিশুৰ মৃত্যু হাৰ কমোৱাত সহায়ক হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
মানৱ দুগ্ধ বেংকবোৰে ২০০৭ চনৰ তুলনাত ২০১২ চনত সংগ্ৰহ কৰা গাখীৰৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পাইছে। ইয়াৰ উপৰিও প্ৰতিজন দাতাৰ দ্বাৰা দান কৰা গাখীৰৰ পৰিমাণও বৃদ্ধি পাইছে। মাতৃ দুগ্ধ বেংক সেৱাই মাতৃসকলক নৱজাতক পুষ্টিৰ উৎসৰ বিকল্প প্ৰদান কৰে আৰু মাতৃক তেওঁলোকৰ নৱজাতকক স্বাস্থ্যকৰ বিকাশৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পুষ্টি যোগান ধৰে। ২০০৫ চনত আন্তৰ্জাতিক এইচএমবানা কংগ্ৰেছত আন্তৰ্জাতিক গাখীৰ বেংকিং উদ্যোগ স্থাপন কৰা হৈছিল। এই দুগ্ধ বেংক কাৰ্যসূচীৰ সৈতে ৩৩খন দেশ অন্তৰ্ভুক্ত আছে। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মতে জৈৱিক মাতৃৰ স্তন্যপান কৰিব নোৱাৰা শিশুৰ বাবে প্ৰথম বিকল্প হৈছে আন উৎসতকৈ মানৱ দুগ্ধৰ ব্যৱহাৰ।
মানৱ দুগ্ধ বেংকৰ প্ৰাথমিক আৰু এতিয়ালৈকে মুখ্য সৰ্ববৃহৎ উপভোক্তা হৈছে পূৰ্বম্যাদী শিশু। পাচনতন্ত্ৰৰ বিকাৰ বা বিপাকীয় বিকাৰ থকা শিশুসকলেও এই প্ৰকাৰৰ গাখীৰ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। মানুহৰ মাতৃদুগ্ধই অন্য উৎসৰ পৰিৱৰ্তে বিকল্প হিচাপে কাম কৰে। যেতিয়া মাতৃয়ে নিজৰ গাখীৰ প্ৰদান কৰিব নোৱাৰে তেতিয়া বেংকৰ সহায় লোৱা হয়। মাতৃদুগ্ধ চিকিৎসা স্থিতি থকা অলপ ডাঙৰ শিশুকো খুৱাব পাৰি। যেনে কৰ্কট ৰোগৰ কিম'থেৰাপী আৰু বিকাশ বিফলতাত ভোগা শিশুক মাতৃদুগ্ধ যোগান ধৰিব পাৰি।
২০২০ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত গুৱাহাটী ৰটাৰী ক্লাৱৰ উদ্যোগত গুৱাহাটীৰ ছাত্ৰীবাৰী খ্ৰীষ্টান হাস্পতালত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম মানৱ দুগ্ধ বেংক স্থাপন কৰা হয়।
দাতাৰ অৰ্হতা
এগৰাকী মানৱদুগ্ধ দাতাৰ বাবে নিম্নলিখিত চৰ্ত বা অৰ্হতাৰ প্ৰয়োজন: তদুপৰি দেশ আৰু অঞ্চলৰ ভেদে অধিক প্ৰয়োজনীয়তা প্ৰযোজ্য হ'ব পাৰে।
উদ্বেগসমূহ
মানৱ দুগ্ধ বেংকৰ লগত জড়িত থকা কিছুমান উল্লেখযোগ্য উদ্বেগ হৈছে:
উপভোক্তা
মানৱ দুগ্ধ দান কৰাৰ পিছত ইয়াৰ প্ৰাথমিক উপভোক্তা হৈছে সময়ৰ পূৰ্বে জন্ম লাভ কৰা পূৰ্ণ বিকশিত নোহোৱা অপৰিপক্ব শিশু। অন্যান্য উপভোক্তাসকলৰ ভিতৰত চিকিৎসা জটিলতা বা স্থিতিৰ জন্মলাভ কৰা প্ৰাপ্তবয়স্ক। পূৰ্বম্যাদী শিশোৱে দাতাৰ গাখীৰ খোৱাৰ মুখ্য কাৰণ হৈছে যে মাকে কেঁচুৱাটোৰ বাবে গাখীৰ প্ৰদান কৰিব নোৱাৰে। সেয়েহে দাতা গাখীৰে বিকল্প হিচাপে কাম কৰে। মানৱ দুগ্ধ বেংকে পৰিয়ালবোৰক তেওঁলোকৰ সন্তানক আন মাতৃৰ পৰা নিৰ্ভৰযোগ্য আৰু স্বাস্থ্যকৰ গাখীৰ প্ৰদান কৰাৰ সুযোগ প্ৰদান কৰে।
বলবীৰ সিং
বলবীৰ সিং দচাংঝ (৩১ ডিচেম্বৰ ১৯২৩ – ২৫ মে' ২০২০) এগৰাকী ভাৰতীয় ফিল্ড হকী ক্ৰীড়াবিদ। তেওঁ ফিল্ড হকীৰ পুৰুষৰ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ সদস্য আছিল আৰু অলিম্পিকত ভাৰতীয় দলৰ হৈ খেলিছিল। ১৯৪৮ চনৰ লণ্ডন অলিম্পিক, ১৯৫২ চনৰ হেলছিংকী অলিম্পিক আৰু ১৯৫৬ চনৰ মেলবৰ্ণ অলিম্পিকত ভাৰতে সোণৰ পদক লাভ কৰাত তেওঁ উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াইছিল। হেলছিংকী অলিম্পিকত তেওঁ ভাৰতীয় দলৰ উপকেপ্তেইন আৰু মেলবৰ্ণ অলিম্পিকত কেপ্তেইন আছিল। তেওঁক বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠতম হকী খেলুৱৈসকলৰ অন্যতম হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁক "আধুনিক ধ্যানচন্দ" বুলিও অভিহিত কৰা হয়।         ইয়াৰ লগতে হকীৰ চেণ্টাৰ ফৰৱাৰ্ডত খেলা তেওঁ শ্ৰেষ্ঠতম খেলুৱৈ বুলিও কোৱা হয়।  তেওঁ অলিম্পিকৰ পুৰুষৰ ফিল্ড হকীৰ চূড়ান্ত খেলত ব্যক্তিগতভাবে সৰ্বোচ্চ গ'ল কৰি অভিলেখ গঢ়িছিল। তেওঁ ১৯৫২ চনৰ অলিম্পিকত ভাৰতে নেদাৰলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে ৬-১ গ'লত জয়ী হোৱা খেলত অকলে পাঁচটা গল দিছিল।
১৯৭১ চনৰ হকী বিশ্বকাপত ভাৰতে ব্ৰঞ্জ পদক লাভ কৰা আৰু ১৯৭৫ চনৰ বিশ্বকাপ জয়ী হোৱা পুৰুষৰ ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ তেওঁ প্ৰশিক্ষক তথা ব্যৱস্থাপক আছিল। ২০১২ চনৰ লণ্ডন অলিম্পিকত ৰয়েল অপেৰা হাউচত অনুষ্ঠিত অলিম্পিক সংগ্ৰহালয় প্ৰদৰ্শনীত তেওঁক সন্মানিত কৰা হৈছিল।  ১৯৫৭ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
২০২০ চনৰ ২৫ মে' তাৰিখে ৯৬ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৩ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে পঞ্জাবৰ হৰিপুৰ খালছাত বলবীৰ সিঙৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ১৯৩৬ চনৰ অলিম্পিকৰ হকী খেলৰ নিউজৰীল দেখি হকীৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল। তেওঁ শিখ নেচনেল কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে খালছা কলেজ হকী দলৰ প্ৰশিক্ষক হৰবাইল সিঙে তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ উমান পায়। তেওঁ বলবীৰক লাহোৰৰ শিখ নেচনেল কলেজ এৰি অমৃতচৰৰ খালছা কলেজত স্থানান্তৰ কৰিবলৈ কয়। তেওঁৰ পৰিয়ালৰ পৰা অনুমতি লাভ কৰাৰ পিছত ১৯৪২ চনত খালছা কলেজলৈ আহে আৰু প্ৰশিক্ষক হৰবাইল সিঙৰ ওচৰত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে। হৰবাইল সিং পিছলৈ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় হকী দলৰ প্ৰশিক্ষক পদ লাভ কৰিছিল।
১৯৪২-৪৩ চনত বলবীৰ সিঙে পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হকী দলত চয়নিত হয়। পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ে সৰ্ব ভাৰতীয় আন্তঃবিশ্ববিদ্যালয় হকী প্ৰতিযোগিতাত জয় লাভ কৰিছিল। তেওঁ পঞ্জাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হকী দলৰ তিনিবাৰকৈ কেপ্তেইন আছিল। তাৰপিছত তেওঁ অবিভক্ত পঞ্জাব ৰাজ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি ১৯৪৭ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চেম্পিয়নশ্বিপৰ খিতাপ দখল কৰা হকী দলৰ সদস্য আছিল। দেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁৰ পৰিয়াল ভাৰতীয় পঞ্জাবৰ লুধিয়ানালৈ উঠি আহে আৰু তাত তেওঁ পঞ্জাব আৰক্ষীত যোগদান কৰে। তেওঁ ১৯৪১-৬১ চনলৈ পঞ্জাব আৰক্ষীৰ হকী দলত অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
লণ্ডন অলিম্পিক
১৯৪৮ চনৰ লণ্ডন অলিম্পিকত বলবীৰ সিঙে প্ৰথমবাৰৰ বাবে অলিম্পিকত খেলিবলৈ সুযোগ লাভ কৰিছিল। ভাৰতীয় দলৰ আৰ্জেণ্টিনাৰ সৈতে দ্বিতীয় খেল তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথম অলিম্পিক খেল আছিল। ফাইনেলত ভাৰত গ্ৰেট ব্ৰিটেইনৰ সন্মুখীন হয় আৰু ভাৰতে ৪-০ গ'লত জয়ী হয়। ইয়াৰে দুটা গ'ল বলবীৰ সিঙে দিছিল।
হেলছিংকী অলিম্পিক
১৯৫২ চনৰ হেলছিংকী অলিম্পিক তেওঁ ভাৰতীয় দলৰ উপ অধিনায়ক আৰু কে. ডি. সিং নায়ক আছিল। অলিম্পিকৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত তেওঁ ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ ধ্বজাবাহী আছিল। ছেমিফাইনেলত তেওঁ ব্ৰিটেইনৰ বিৰুদ্ধে হেট ট্ৰিক লাভ কৰে আৰু ভাৰত ৩-১ গলত জয়ী হয়। ফাইনেলত তেওঁ নেদাৰলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে পাঁচটা গল মাৰে আৰু অলিম্পিকৰ পুৰুষৰ হকীৰ ফাইনেলত ব্যক্তিগতভাবে সৰ্বোচ্চ গল দিয়া ব্যক্তিৰ অভিলেখ গঢ়ে। ভাৰতে ফাইনেলত ৬-১ গলৰ ব্যৱধানত জয়ী হয়। হেলছিংকী অলিম্পিকত ভাৰতীয় দলে স্কৰ কৰা মুঠ ১৩টা গলৰ ৯টা গল অকলে মাৰিছিল।
মেলবৰ্ণ অলিম্পিক
১৯৫৬ চনৰ মেলবৰ্ণ অলিম্পিকত তেওঁ ভাৰতীয় দলৰ অধিনায়ক আছিল। তেওঁ উদ্বোধনী খেলত আফগানিস্তানৰ বিৰুদ্ধে পাঁচটা গল কৰিছিল যদিও আঘাতপ্ৰাপ্ত হোৱাৰ বাবে বাকী কেইখন খেলত ৰণধীৰ সিঙে অধিনায়কৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ গ্ৰুপ পৰ্যায়ৰ খেল এৰিবলৈ বাধ্য হয় যদিও ছেমি ফাইনেল আৰু ফাইনেল খেলাৰ সুযোগ পায়। ফাইনেলত ভাৰতে পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে ১-০ গলৰ ব্যৱধানত জয় লাভ কৰে।
১৯৫৮ চনৰ এছিয়ান গেমছত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰা ভাৰতীয় দলৰো তেওঁ সদস্য আছিল।
অন্যান্য
১৯৭১ চনত হকী বিশ্বকাপৰ বাবে তেওঁ ভাৰতীয় দলক প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিছিল। ইয়াত ভাৰতে ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল। ১৯৭৫ চনৰ হকী বিশ্বকাপ বিজয়ী ভাৰতীয় দলৰ তেওঁ ব্যৱস্থাপক আছিল। তেওঁ দুখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। তেওঁৰ দুয়োখন আত্মজীৱনী হ'ল: "দা গোল্ডেন হেট ট্ৰিক" (১৯৭৭) আৰু "দা গোল্ডেন য়াৰ্ডষ্টিক: দা কুৱেষ্ট অফ হকী এক্সচেলেন্স" (২০০৮)।
বঁটা আৰু সন্মান
১৯৫৭ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে। পদ্মশ্ৰী লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম ক্ৰীড়াবিদ। ১৯৫৬ চনৰ মেলবৰ্ণ অলিম্পিকৰ স্মৃতিত ডমিনিকান ৰিপাব্লিকে তেওঁ আৰু গুৰুদেৱ সিঙক ডাক টিকটত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ১৯৮২ চনত নতুন দিল্লীত আয়োজিত এছিয়ান গেমছৰ শিখা তেওঁ প্ৰজ্বলন কৰিছিল। ২০০৬ ছবিত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ শিখ হকী খেলুৱৈৰ খিতাপ লাভ কৰে। ২০১৫ চনত তেওঁ ভাৰতীয় হকীৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান মেজৰ ধ্যানচন্দ জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা লাভ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
তেওঁৰ পিতাৰ ফালৰ ককা-আইতাক পাৱাদ্ৰাৰ পঞ্জাবী গাঁৱৰ দচাংঝ সম্প্ৰদায়ৰ আৰু মাতাৰ ফালৰ হৰিপুৰ খালছা গাঁৱৰ ধানোৱা সম্প্ৰদায়ৰ আছিল। দুয়ো পঞ্জাবৰ জলন্ধৰ জিলাৰ ফিলুৱাৰ তহচিলৰ অন্তৰ্গত। বলবীৰৰ পিতৃ দিলীপ সিং দচাংঝ এগৰাকী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আছিল। ১৯৪৬ চনত বলবীৰে লাহোৰৰ সুশীল সিঙৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ এগৰাকী কন্যা সুছবীৰ আৰু তিনি গৰাকী পুত্ৰ ক্ৰমে কাঁৱালবীৰ, কৰণবীৰ আৰু গুৰুবীৰ। তেওঁলোক আটায়ে কানাডাৰ ভেনকোভাৰত বসবাস কৰে।
২০২০ চনৰ ২৫ মে' তাৰিখে ৯৬ বছৰ বয়সত ভাৰতৰ পঞ্জাব ৰাজ্যৰ মোহালিত বলবীৰ সিঙৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ফিল্ড হকী খেলুৱৈ শ্ৰেণী:অলিম্পিকত পদক বিজয়ী ভাৰতীয় শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
উদ্ধৱ
উদ্ধৱ (পৱনয়াধি হিচাপেও জনাজাত) হিন্দু ধৰ্মৰ পুৰাণিক শাস্ত্ৰসমুহত বৰ্ণিত এক উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ। উদ্ধৱ ভগৱান বিষ্ণুৰ শ্ৰীকৃষ্ণ অৱতাৰত তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতা আৰু পৰম বান্ধৱ হিচাপে চিত্ৰায়িত হৈছে। ভাগৱত পুৰাণত উদ্ধৱৰ এক তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ভূমিকা আছে য'ত কৃষ্ণই প্ৰত্যক্ষভাৱে তেওঁক যোগ আৰু ভক্তিৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছে। ভাগৱত গীতাত কৃষ্ণ আৰু অৰ্জুনৰ মাজৰ কথোপকথনৰ আৰ্হিত কৃষ্ণ আৰু উদ্ধৱৰ মাজৰ এই নীতি বিষয়ক আলোচনাসমুহক উদ্ধৱ গীতা আখ্যাৰে অভিহিত কৰা হয়। কোনো কোনো শাস্ত্ৰৰ মতে সম্পৰ্কত উদ্ধৱ কৃষ্ণৰ পিতৃব্যপুত্ৰ ভ্ৰাতা আছিল। উদ্ধৱৰ পিতৃ দেৱভাগ, কৃষ্ণৰ জন্মপিতৃ বসুদেৱৰ ভাতৃ আছিল। কৃষ্ণৰ সৈতে উদ্ধৱৰ ইমান শাৰীৰিক গঠনৰ সাদৃশ্য আছিল যে কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁকে কৃষ্ণ বুলি বহুতে ভুলকৈ ভাবিছিল।
বৃন্দাবনলৈ বাৰ্তা
ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণিত কাহিনী অনুসৰি উদ্ধৱে কৃষ্ণৰ হাতত কংসৰ দমনৰ পিছত তেওঁক দেখা কৰিবলৈ আহিছিল আৰু ইয়াতে কৃষ্ণ পৰম সন্তোষিত হৈছিল। কৃষ্ণই তেতিয়া উদ্ধৱক বৃন্দাবনলৈ যাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে আৰু তেওঁৰ জৰিয়তে কৃষ্ণৰ বিৰহত তাপিত গোপী আৰু গাৱঁৰ অন্য অধিবাসীসকলৰ উদ্দেশ্যে এক বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিলে। কৃষ্ণই উদ্ধৱৰ জৰিয়তে বৃন্দাবনবাসীক এইবুলি ক'বলৈ ক'লে যে, তেওঁলোকে কৃষ্ণক পাহৰি যোৱা উচিত; কিয়নো সেই নিৰ্লিপ্তিকৰণৰ জৰিয়তেহে কৃষ্ণই ধৰাত নিজৰ দায়িত্ব সমাপন কৰিব পাৰিব। ভগৱান কৃষ্ণৰ প্ৰতি ৰাধা আৰু গোপীসকলৰ ভকতি আৰু প্ৰেমত উদ্ধৱ ইমানেই মুগ্ধ হৈ পৰিল যে তেওঁ পিছৰ ৬ মাহ বৃন্দাবনতে থাকিল, আৰু গোপীসকলক তেওঁৰ গুৰু হিচাপে পাবলৈ নিজৰ বাঞ্চা প্ৰকাশ কৰিলে। গোপীবৃন্দই তেতিয়া ক'লে, "যেতিয়া অক্ৰুৰ বৃন্দাবনলৈ আহিছিল, তেওঁ আমাৰ কৃষ্ণক আমাৰ পৰা আঁতৰাই নিজৰ লগতে লৈ গ'ল; আৰু এতিয়া তুমি তেওঁৰ স্মৃতিৰাজিও আমাৰ পৰা কাঢ়ি নিবলৈ আহিছা তুমি?" ইয়াকে শুনি উদ্ধৱ নীৰৱ হৈ পৰিল। কৃষ্ণৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত বাৰ্তা আৰু এই বাৰ্তা শুনাৰ পিছত বৃন্দাবনবাসীৰ মনত ইয়াৰ দ্বাৰা জাগৃত অনুভুতিক গৌডীয় বৈষ্ণৱবাদত ঈশ্বৰৰ প্ৰতি ভক্তৰ সৰ্বোচ্চ অন্তৰ্দৃষ্টি হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
উদ্ধৱ গীতা
কৃষ্ণই পৃথিৱীৰ পৰা তেওঁৰ আসন্ন বিদায়ৰ পৰা উদ্ভূত পৰিস্থিতিত উদ্ধৱক সান্ত্বনা দিয়াৰ উদ্দেশ্যে তেওঁৰ বিদায়ৰ আগে আগে উদ্ধৱক প্ৰদান কৰা বাণীসমূহৰ সাৰেই হৈছে উদ্ধৱ গীতা (হংস গীতা হিচাপেও জনা যায়)। ক্ষত্ৰিয় হিচাপে জন্মপ্ৰাপ্ত আৰু পিছত যদুকুলত ডাঙৰ দীঘল হোৱা কৃষ্ণৰ অনুপস্থিতিত হ'ব লগা যদুবংশীসকলৰ প্ৰত্যাসন্ন বিনাশৰ ভৱিষ্যত দেখাৰ পিছত উদ্ধৱৰ আৱেগ-বিহ্বল আৰু বিভ্ৰান্তিকৰ মনোপৰিস্থিতিৰ ক্ষেত্ৰত কৃষ্ণপ্ৰদত্ত এই উপদেশপূৰ্ণ বাণীসমূহেৰে এই গীতাৰ সূচনা হৈছে।
কৃষ্ণই তেতিয়া যাদৱসকলৰ বিনাশৰ কাৰণ ব্যাখ্যা কৰি কৈছিল, "মহাসাগৰক ইয়াৰ কুলে সংযত কৰি ৰখাৰ দৰেই, নিজৰ পৰাক্ৰম, বীৰত্ব আৰু সৌভাগ্যৰে বলীয়ান আৰু সমগ্ৰ বিশ্বক অধিকাৰ কৰিব খোজা সুপ্ৰসিদ্ধ যদুবংশক মই সংযমী কৰি ৰাখিছিলো। যদি বৃহৎ যদুকুলৰ বিনাশনৰ আগেয়েই মই এই ধৰাৰ পৰা আঁতৰি যাওঁ, তেনে উদ্ধত যদুবংশৰ হাতত সমগ্ৰ মানৱজাতি নিঃশেষ হৈ যাব ..."। এই কথাত অত্যন্ত দুঃখিত হৈ পৰা উদ্ধৱে তেওঁকো কৃষ্ণৰ সৈতে পৃথিৱীৰ পৰা লৈ যাবলৈ সনিৰ্ৱন্ধে মিনতি কৰিবলৈ ধৰিলে। ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিতেই, কৃষ্ণই উদ্ধৱক বুজাবলৈ উদ্ধৱ গীতাৰ উদ্ভাসন ঘটালে।