cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
উমা ভাৰতী
উমা ভাৰতী (জন্ম ৩ মে ১৯৫৯) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক নেত্ৰী আৰু বৰ্তমান নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ কেবিনেটত পেয়জল আৰু স্বচ্ছতা মন্ত্ৰী। তেওঁ কম বয়সৰ পৰায়ে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ লগত জড়িত। তেওঁ ১৯৮৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত প্ৰথম বাৰৰ বাবে অৱতীৰ্ণ হৈছিল। কিন্তু তেওঁ এই নিৰ্বাচনত জয়লাভ কৰিব নোৱাৰিলে। তাৰপিছত তেওঁ খাজুৰাহু লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৯৯১, ১৯৯৬ আৰু ১৯৯৮ চনৰ লোকসভালৈ একেৰাহে তিনিবাৰ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৯৯ চনত তেওঁ ভূপাল লোকসভা সমষ্টিৰপৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
তেওঁ অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় মন্ত্ৰীসভাত ৰাজ্যিক আৰু কেবিনেট স্তৰৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়ন, পৰ্যটন, যুৱ আৰু ক্ৰীড়া, কয়লা আৰু খনি মন্ত্ৰীৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল। ২০১৪ চনত তেওঁ নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ কেবিনেটত জলসম্পদ, নদী উন্নয়ন আৰু গংগা সংৰক্ষণ মন্ত্ৰী পদ লাভ কৰে আৰু ২০১৭ চনলৈ তেওঁ এই পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
তেওঁক প্ৰায়ে সন্মানীয় মহিলাক প্ৰদান কৰা সংস্কৃত শিৰোনাম "সাধৱী" বুলি সম্বোধন কৰা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৯ চনৰ ৩ মে তাৰিখে মধ্য প্ৰদেশৰ টিকমগড় জিলাৰ দুণ্ডাত উমা ভাৰতীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ খেতিয়ক আছিল। তেওঁ মাত্ৰ ষষ্ঠ শ্ৰেণীলৈ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ শিশু অৱস্থাৰ পৰায়ে ধৰ্মীয় কাৰ্যকলাপৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈছিল। তেওঁ শ্ৰীমদ্ভগৱতগীতাৰ প্ৰতি বেছি আকৰ্ষিত হৈছিল আৰু তেওঁক আধ্যাত্মিক শিশু হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। তেওঁ পিছলৈ বিজয়ৰাজে সিন্ধীয়াৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে আৰু তেওঁ উমাৰ ৰাজনৈতিক জীৱনৰ গুৰু হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়। তেওঁ নিজকে যুৱকালত ধৰ্মীয় মিছনেৰী হিচাপে অভিহিত কৰিছিল।
ৰাজনৈতিক জীৱন
তেওঁ ১৯৮৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত প্ৰথম বাৰৰ বাবে অৱতীৰ্ণ হৈছিল। কিন্তু তেওঁ এই নিৰ্বাচনত জয়লাভ কৰিব নোৱাৰিলে। তাৰপিছত তেওঁ খাজুৰাহু লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৯৯১, ১৯৯৬ আৰু ১৯৯৮ চনৰ লোকসভালৈ একেৰাহে তিনিবাৰ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৯৯ চনত তেওঁ ভূপাল লোকসভা সমষ্টিৰপৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁ অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় মন্ত্ৰীসভাত ৰাজ্যিক আৰু কেবিনেট স্তৰৰ মানৱ সম্পদ উন্নয়ন, পৰ্যটন, যুৱ আৰু ক্ৰীড়া, কয়লা আৰু খনি মন্ত্ৰীৰ পদত অধিষ্ঠিত আছিল। ২০১৪ চনত তেওঁ নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ কেবিনেটত জলসম্পদ, নদী উন্নয়ন আৰু গংগা সংৰক্ষণ মন্ত্ৰী পদ লাভ কৰে আৰু ২০১৭ চনলৈ তেওঁ এই পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
মধ্য প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী
২০০৩ চনৰ মধ্য প্ৰদেশ বিধানসভা নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিয়ে তেওঁক মুখ্যমন্ত্ৰীৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰত্যৰ্পণ কৰিছিল। তেওঁৰ নেতৃত্বত বিজেপিয়ে মধ্য প্ৰদেশৰ ২৩০খন বিধানসভাৰ আসনৰ ভিতৰত ১৭৩খন আসনত জয় লাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ মধ্য প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী পদত অধিষ্ঠিত হয়। কিন্তু ২০০৪ চনত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে ১৯৯৪ চনৰ হুবলি হিংসাত্মক ঘটনাৰ চমন জাৰী হোৱাত মুখ্যমন্ত্ৰী পদৰ পৰা অব্যাহতি লয়। তাৰপিছত বিজেপিৰ লগত মতানৈক্য হোৱাৰ বাবে তেওঁ নিজৰ ৰাজনৈতিক দল ভাৰতীয় জনশক্তি পাৰ্টি গঠন কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ এবাৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ বিধানসভা আৰু লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।
বিতৰ্ক
ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু বিশ্ব হিন্দু পৰিষদে ১৯৮০ আৰু ১৯৯০ৰ দশকত আৰম্ভ কৰা বিতৰ্কিত ৰামজনমভূমি আন্দোলনৰ তেওঁ নেত্ৰী আছিল। তেওঁ বাবৰী মছজিদ ধ্বংসৰ সময়ত সেই স্থানত উপস্থিত আছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁক লিবাৰহান কমিচনে তেওঁক দোষী সাব্যস্ত কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী
হাৰ্বাৰ্ট গিণ্টিছ
হাৰ্বাৰ্ট গিণ্টিছ (জন্ম: ১১ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৪০) এগৰাকী আমেৰিকান অৰ্থনীতিবিদ, ব্যৱহাৰ বিজ্ঞানী আৰু শিক্ষক। তেওঁৰ সমাজ-জীৱবিজ্ঞান, বিশেষকৈ পৰোপকাৰিতা, সহযোগিতা, জ্ঞানতত্ত্বিক খেল সূত্ৰ, জীন-সংস্কৃতি সহ-ক্ৰমবিকাশ, দক্ষতা মজুৰি, বলৱান পাৰস্পৰিকতা আৰু মানৱ সম্পদ সূত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত। নিজৰ কৰ্ম-জীৱনত, তেওঁ চেমুৱেল বউল্‌ছৰ সৈতে সহযোগ কৰিছিল ঘণিষ্ঠভাৱে। তেওঁলোকৰ গ্ৰন্থ, "স্কুলিং ইন কেপিটেলিষ্ট আমেৰিকা"-ৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে বিশ্বৰ ৫ ভাষাত। তেওঁলোকৰ শেহতীয়া গ্ৰন্থ "এ কোওপাৰেটিভ স্পিচিজ: হ্যুমেন ৰেচিপ্ৰোচিটি এণ্ড ইট্‌ছ ইভল্যুছন" ২০১১ চনত প্ৰকাশিত।
ব্যক্তিগত আৰু কৰ্ম-জীৱন
জিণ্টিছৰ জন্ম আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পেঞ্চিলভেনিয়াত হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ আছিল এগৰাকী আচবাবপত্ৰৰ ব্যৱসায়ী। গিণ্টিছ তাত আৰু পাছলৈ ফিলাডেলফিয়াৰ বাহিৰৰ বালা কাইন্বাইডত ডাঙৰ-দীঘল হ'ল। পেন্সিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ৩ বছৰত স্নাতক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি তেওঁ পেৰিছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা গণিত বিষয়ত বি এ পাছ কৰিছিল। তাৰ পাছত স্নাতকোত্তৰ শিক্ষাৰ বাবে তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ডত নাম-ভৰ্ত্তি কৰালে আৰু গণিত বিষয়তে এম এ ডিগ্ৰী লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল। এম এৰ পাছত পিচে হাৰ্বাৰ্টৰ মন আন ফালে ঢালিবলৈ ল'লে। হাৰ্ভাৰ্ডৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোতেই তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড স্কুৱেৰত চেণ্ডেল নিৰ্মাতাৰ কাম কৰিবলৈ ধৰিলে। সেই সময়তে, ১৯৬০ৰ দশকত তেওঁ ছাত্ৰ আন্দোলনত সক্ৰিয় হৈ পৰিল। ষ্টুডেণ্ট্‌ছ ফৰ এ ডেমক্ৰেটিক চচাইটিৰ সৈতে তেওঁ জড়িত হ'ল। তেওঁৰ হেঁপাহ মাৰ্ক্সবাদ আৰু অৰ্থনীতিৰ বাবে বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে। ১৯৬৩ত তেওঁ নিজৰ পি এইচ ডি প্ৰগ্ৰেম সলাই গণিতৰপৰা অৰ্থনীতি কৰিলে। ১৯৬৯ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ পি এইচ ডি গৱেষণাপত্ৰ আছিল, এলিয়েনেশ্বন এণ্ড পাৱাৰ: টুৱাৰ্ড্‌ছ এ ৰেডিকেল ৱেলফেয়াৰ ইকনমিক্স। পাছলৈ তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড গ্ৰেজুৱেট স্কুল অৱ এজুকেচনৰ সহকাৰী অধ্যাপক হ'ল আৰু তাৰ পাছত হাৰ্ভাৰ্ডৰ অৰ্থনীতি বিভাগত সহকাৰী অধ্যাপক আৰু পাছলৈ সহ-অধ্যাপক হ'ল। নিজৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে লাভ কৰা শিক্ষাৰ অন্তিম সময়ত তেওঁ চেমুৱেল বাউল্ছক লগ পালে, যি নাইজেৰিয়াত গৱেষণা কৰি সেই সময়ত হাৰ্ভাৰ্ডলৈ উভতিছিল। তেওঁৰ আৰু বাউল্‌ছৰ সহযোগিতা দুয়োৰে কৰ্ম-জীৱনত স্থায়ীভাৱে থাকিল। মাইকেল ৰেইচ, ৰিচাৰ্ড এডুৱাৰ্ড্‌ছ, ষ্টিফেন মাৰ্গ্লিন আৰু পেট্ৰিচিয়া কুইকৰ লগতে গিণ্টিছ আৰু বাউল্‌ছো হাৰ্ভাৰ্ডৰ স্নাতকোত্তৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু যুৱ-শিক্ষকৰ এটি দলত আছিল যিয়ে চেমিনাৰ আদি অনুষ্ঠিত কৰিছিল এক নতুন অৰ্থনীতি-শাস্ত্ৰ বিকশিত কৰিবলৈ য'ত শ্ৰমৰ বিচ্ছিন্নকৰণ, বৰ্ণবাদ, লিংগবাদ আৰু সাম্ৰাজ্যবাদৰ বিষয়ো সামৰা হ'ব। আন কেইবাটাও তেনে ধাৰণাৰ পৰীক্ষা কৰা হ'ল তেওঁলোকে একেলগে পঢ়োৱা "কেপিটেলিষ্ট ইকনমি: কন্‌ফ্লিক্ট এণ্ড পাৱাৰ" নামৰ এটি পাঠ্যক্ৰমত। তেওঁলোক 'ইউনিয়ন অৱ ৰেডিকেল পলিটিকেল ইকনমিষ্ট্‌ছ 'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আছিল।
১৯৭৪ চনত গিণ্টছ, বাউল্‌ছ, ষ্টিফেন ৰেস্নিক, ৰিচাৰ্ড ডি ৱল্ফ আৰু ৰিচাৰ্ড এডুৱাৰ্ড্‌ছক মেচেচ্যুচেট্‌ছ এম্হাৰ্ষ্ট বিশ্ববিদ্যালয়ে অৰ্থনীতিবিদৰ এক "ৰেডিকেল পেকেজ"ৰ সদস্য ৰূপে গ্ৰহণ কৰিলে। ১৯৭৬ চনত গিণ্টিছ আৰু বাউল্‌ছে নিজৰ স্কুলিং ইন কেপিটেলিষ্ট আমেৰিকা নামৰ গ্ৰন্ঠ প্ৰকাশ কৰিলে। এক দশকৰ পাছত প্ৰকাশিত, দুয়োৱে লিখা গ্ৰন্থ ডেমক্ৰেচী এণ্ড কেপিটেলিজ্‌ম উদাৰতাবাদ আৰু পৰম্পৰাগত মাৰ্ক্সবাদৰ সমালোচনামূলক গ্ৰন্থ। তেওঁলোকে উদাৰতাবাদৰ পাছৰ গণতন্ত্ৰৰ এক ধাৰণা প্ৰস্তুত কৰিছিল। ২০১১ চনত কোওপাৰেটিভ স্পিচিজ নামৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পালে। ২০০৯ত প্ৰকাশিত দ্য বাউণ্ডছ অৱ ৰিজনৰ দৰেই, এই গ্ৰন্থতো ১৯৯০ৰ দশকৰপৰাই গিণ্টিছে গুৰুত্ব দি অহা- অৰ্থনৈতিক সূত্ৰ আৰু সমাজ-জীৱজ্ঞান তথা অন্য ব্যৱহাৰ-বিজ্ঞান এক কৰাৰ বিষয়ে চিন্তা আগবঢ়োৱা হৈছে।
২০০৩ চনত গিণ্টিছে মেচেচ্যুচেট্‌ছ এম্‌হাৰ্ষ্ট বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অধ্যাপক এমেৰিটাছ ৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিলে। ১৯৮৯ চনৰপৰা তেওঁ ইউনিভাৰ্ছিটি অৱ চিয়েনাত অতিথি অধ্যাপকো আছিল। ২০০১ চনৰপৰা চেণ্টা ফে ইনষ্টিটিউটত বাহ্যিক অধ্যাপক আছিল। ২০০৫ চনৰপৰা তেওঁ চেণ্ট্ৰেল ইউৰোপিয়ান বিশ্ববিদ্যালয়তো অতিথি অধ্যাপক ৰূপে কৰ্মৰত আছিল।
গ্ৰন্থ
গিণ্টিছ কেইবাখনো গ্ৰন্থৰ লেখক আৰু সহ-লেখক:
১৯৯৭ৰপৰা ২০০৬লৈ গিণ্টিছ আৰু নৃতত্ত্বৰ গৱেষক ৰবাৰ্ট বৈডে মেক-আৰ্থাৰ ফাউণ্ডেচনৰ "ইকনমিক এন্‌ভিৰনমেণ্টছ এণ্ড দ্য ইভল্যুছন অৱ নৰ্মছ এণ্ড প্ৰেফাৰেঞ্চেচ" নামৰ গৱেষণা প্ৰকল্পৰ অধ্যাপনা কৰিছে। গিণ্টিছ আৰু আন্য়ান্য সদস্যই সম্পাদনা কৰা দুই গ্ৰন্থতে প্ৰকল্পটৰ কেইবাটাও মূল ফল প্ৰকাশ পাইছে:
হোমাই ভ্যাৰাৱালা
হোমাই ভ্যাৰাৱালা (Homai Vyarawalla; ৯ ডিচেম্বৰ ১৯১৩ – ১৫ জানুৱাৰী ২০১২) আছিল ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা ফটো সাংবাদিক। তেখেত সাধাৰণতে ছদ্মনাম "ডালডা ১৩" নামেৰে পৰিচিত। তেওঁ ১৯৩০ৰ দশকত ফটো সাংবাদিকতাৰ জগত খনৰ জড়িত হৈছিল আৰু ১৯৭০ৰ দশকৰ প্ৰথমাৰ্ধত তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ২০১১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
হাৰ্বাৰ্ট গিণ্টিছ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিবিদ শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
হোমাই ভ্যাৰাৱালা
২০১৭ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰ তাৰিখে গুগুলে তেওঁৰ ১০৪তম জন্মদিনৰ লগত সংগতি ৰাখি এক ডুদল প্ৰদৰ্শন কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
হোমাই ভ্যাৰাৱালায়ে মাণিকশাও জামছেদজী ভ্যাৰাৱালাৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈ। তেওঁ এজন একাউটেণ্ট আৰু টাইমছ অফ ইণ্ডিয়া বাতৰি কাকতৰ ফটোগ্ৰাফাৰ আছিল।
তেখেতৰ মৃত্যুৰ পিছত হোমাই ভ্যাৰাৱালায়ে ভাদডৰালৈ গুচি আহে আৰু ১৯৭৩ চনত ফটোগ্ৰাফী এৰি দিয়ে।
তাৰপিছত তেওঁ ৰাজস্থানৰ পিলানীলৈ যায়। তেওঁৰ পুত্ৰ ফাৰুক বিৰলা বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, পিলানীৰ অধ্যাপক আছিল। ১৯৮২ চনত তেওঁ পুত্ৰৰ লগত আকৌ বৰডালৈ ঘূৰি আহে। ১৯৮৯ চনত তেওঁৰ পুত্ৰৰ কেঞ্চাৰ ৰোগত মৃত্যু হোৱাৰ পিছত তেওঁ বৰডাৰ এক এপাৰ্টমেণ্টলৈ গুচি আহে আৰু নিজৰ সময় বাগিছাত অতিবাহিত কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৩০ৰ দশকত ভ্যাৰাৱালায়ে তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত মুম্বাইৰ এখনি আলোচনীত তেওঁৰ এলানি বিখ্যাত ক'লা আৰু বগা আলোকচিত্ৰ প্ৰকাশ হৈছিল। কৰ্ম জীৱনৰ পাতনিত যিহেতু তেওঁক কোনোৱে চিনি নাপাইছিল আৰু মহিলা হোৱাৰ বাবে তেওঁৰ ফটো তেখেতৰ স্বামীৰ নামত প্ৰকাশিত হৈছিল।
লাহে লাহে তেওঁৰ ফটোগ্ৰাফী ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত সমাদৃত হবলৈ ধৰে। ১৯৪২ চনত তেওঁ দিল্লীৰ ব্ৰিটিছ তথ্য সেৱাত যোগদান কৰে। সেই সময়ছোৱাত তেওঁ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ লগত জড়িত বিভিন্ন ৰাজনৈতিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় নেতাৰ ফটো তুলিবলৈ সুযোগ পায়। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল মহাত্মা গান্ধী, জৱাহৰলাল নেহৰু, মুহাম্মদ আলি জিন্নাহ আৰু ইন্দিৰা গান্ধী।
ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰু তেখেতৰ প্ৰিয় ফটোৰ বিষয় আছিল।
তেওঁৰ বেছিভাগ ফটো "ডালডা ১৩" ছদ্মনামত প্ৰকাশ হৈছিল।.
২০১০ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় আধুনিক কলা গেলেৰী আৰু আলকাজী ফাউণ্ডেচনৰ যুটীয়া প্ৰচেষ্টাত তেওঁৰ ফটোগ্ৰাফ সমূহ প্ৰদৰ্শিত কৰা হয়।
২০১৭ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰ তাৰিখে গুগুলে তেওঁৰ ১০৪তম জন্মদিন উপলক্ষে এক ডুদল প্ৰদৰ্শন কৰে।
মৃত্যু
২০১২ চনৰ ১৫ জানুৱাৰী তাৰিখে শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত ৰোগত তেওঁ বৰোডাত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সাংবাদিক শ্ৰেণী:ফটোগ্ৰাফাৰ শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
কুবেৰ
কুবেৰ (कुबेर) বা কুবেৰন হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ সম্পত্তিৰ দেৱতা আৰু যক্ষসকলৰ ৰজা। তেওঁক উত্তৰ দিশৰ ৰক্ষক আৰু পৃথিৱীৰ ৰক্ষক বা লোকপালৰূপে জনা যায়।   বিভিন্ন বৰ্ণনাত কুবেৰক অৰ্ধদৈৱ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ অধিপতি আৰু পৃথিৱীৰ সকলো সম্পত্তিৰ গৰাকীৰূপে উল্লেখ কৰা হৈছে। তেওঁক প্ৰায়ে অলংকাৰেৰে সুশোভিত এক থুলন্তৰ শৰীৰেৰে সৈতে মুদ্ৰাৰ কলহ আৰু দণ্ড ধাৰণ কৰা ৰূপত উপস্থাপন কৰা হয়।
বৈদিক সাহিত্যত কুবেৰক অশুভ আত্মাসমূহৰ মুখিয়াল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে যদিও পুৰাণ আৰু হিন্দু মহাকাব্যসমূহত তেওঁ দেৱতাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে। এই সাহিত্যসমূহৰ মতে কুবেৰে এসময়ত লংকা শাসন কৰিছিল কিন্তু তেওঁৰ সতীয়া ভ্ৰাতৃ ৰাৱণে তেওঁক লংকাৰ ৰাজসিংহাসনৰ পৰা অপসাৰণ কৰে। পিছলৈ কুবেৰে হিমালয়ত অলকা নগৰীৰ স্থাপন কৰে। বিভিন্ন উৎসত কুবেৰৰ নগৰীৰ শৌৰ্য আৰু প্ৰাচুৰ্যৰ বিৱৰণ পোৱা যায়।
চিত্ৰায়ন
কুবেৰক প্ৰায়ে পদুমৰ পাতৰ বৰণ আৰু ডাঙৰ উদৰৰে সৈতে এজন চুটি-চাপৰ লোক হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। তেওঁক তিনিখন ভৰি, আঠটা দাঁত, এটা চকু আৰু অলংকাৰেৰে সজ্জিত বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। তেওঁক কেতিয়াবা এজন পুৰুষৰ ওপৰত আৰোহণ কৰা অৱস্থাত উপস্থাপন কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ৰ পুৰাণ সাহিত্যসমূহতহে তেওঁক ভঙা দাঁত, তিনিখন ভৰি, তিনিটা মুৰ আৰু চাৰিখন হাতৰ দৰে শাৰীৰিক বিসংগতিৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে। কুবেৰে তেওঁৰ হাতত গদা, ডালিম বা টকাৰ মোনা ধাৰণ কৰে। তেওঁ নিজৰ লগত গহনা বা নেউলো লৈ ফুৰে। তিব্বতত নেউলক নাগসকলৰ বিৰুদ্ধে কুবেৰৰ জয়ৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়। বৌদ্ধ সংস্কৃতিত কুবেৰক সাধাৰণতে নেউলৰ সৈতে চিত্ৰিত কৰা হয়।
বিষ্ণুধৰ্মোত্তৰ পুৰাণত, কুবেৰক অৰ্থ (সম্পদ, সমৃদ্ধি, গৌৰৱ) আৰু ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত গ্ৰন্থ অৰ্থশাস্ত্ৰ, এই দুয়োটাৰ মূৰ্তমান ৰূপ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কুবেৰৰ গাৰ বৰণ পদুমৰ পাতৰ দৰে বুলি উল্লেখ আছে। তেওঁ আৰোহণ কৰা মানুহটোৱে ৰাজ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। তেওঁৰ সোণালী কাপোৰ আৰু অলংকাৰ তেওঁৰ সম্পত্তিসমূহৰ প্ৰতীক। তেওঁৰ বাওঁ চকু হালধীয়া। তেওঁ এক কবচ আৰু পেটলৈকে পৰি থকাকৈ এধাৰ হাৰ পিন্ধে। বিষ্ণুধৰ্মোত্তৰ পুৰাণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি তেওঁৰ মুখখন বাওঁফালে হালি পৰা, দাড়ি-গোঁফযুক্ত, আৰু মুখৰ পৰা দুটা সৰু দাঁত ওলাই অহা। ই তেওঁৰ শাস্তি প্ৰদান কৰা আৰু অনুগ্ৰহ দান কৰাৰ ক্ষমতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে। জীৱন যাত্ৰাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা তেওঁৰ পত্নী ৰিদ্ধিয়ে তেওঁৰ বাওঁ কোলাত অৱস্থান কৰে। তেওঁৰ বাওঁহাত কুবেৰৰ পিছফালে থাকে আৰু সোঁহাতেৰে ৰত্ন-পাত্ৰ ধাৰণ কৰে। কুবেৰ চতুৰ্ভুজ। চাৰিহাতত তেওঁ গদা (দণ্ডনীতি বা ন্যায় প্ৰশাসনৰ প্ৰতীক), শক্তি, সিংহ (অৰ্থৰ প্ৰতীক) আৰু শিবিকা (একপ্ৰকাৰৰ দণ্ড, কুবেৰৰ অস্ত্ৰ) ধাৰণ কৰে। পদ্ম আৰু শাংখ মানৱ ৰূপত তেওঁৰ কাষত থিয় দিছে, তেওঁলোকৰ শিৰকেইটা ক্ৰমান্বয়ে এপাহ পদুম আৰু এটা শংখৰ পৰা নিৰ্গত হৈছে।
অগ্নি পুৰাণত উল্লেখ আছে যে মন্দিৰসমূহত কুবেৰক এটা ছাগলীৰ ওপৰত আৰোহণ কৰি আৰু হাতত এক দণ্ড ধাৰণ কৰা অৱস্থাত স্থাপন কৰিব লাগে। তেওঁৰ প্ৰতিকৃতি বিভিন্ন ৰঙৰ লগতে সোণৰ হ'ব লাগে। কিছুমান সূত্ৰ অনুসৰি, বিশেষকৈ জৈন সংস্কৃতিত কুবেৰক হাতত অমৃত কলহ লৈ থকা অৱস্থাত সুৰাপায়ী হিচাপে চিত্ৰায়িত কৰা হয়।
নাম
কুবেৰ নামটোৰ সঠিক উৎপত্তি সম্পৰ্কে জনা নাযায়। উত্তৰ কালৰ সংস্কৃতত বৰ্ণনা কৰা "কুবেৰ" শব্দৰ (कुवेर) অৰ্থ হৈছে "বিকৃত বা ৰাক্ষসসদৃশ" বা "বেয়া আকৃতিৰ" যি তেওঁৰ বিসংগতিক সূচায়। আন এটা তত্ত্বৰ মতে কুবেৰ মূল ক্ৰিয়া কুম্বাৰ পৰা ওলাব পাৰে যাৰ অৰ্থ হৈছে লুকুৱাই ৰখা। কুবেৰ শব্দটোৰ কু (পৃথিৱী) আৰু বীৰ (নায়ক) হিচাপেও সন্ধি ভঙা হয়।
বিশ্ৰৱাৰ (খ্যাতি) পুত্ৰ বাবে কুবেৰাক বৈশ্ৰাৱন (পালি ভাষাত ভেচাৱনা) আৰু ইলাভিলাৰ পুত্ৰ বাবে ঐলভিলা বুলি কোৱা হয়। বৈশ্ৰাৱনৰ অৰ্থ কেতিয়াবা "খ্যাতিৰ পুত্ৰ" বুলিও ব্যাখ্যা কৰা হয়। সূত্ব নিতাপৰ ভাষ্যত কোৱা হৈছে যে বৈশ্ৰাৱণ কুবেৰৰ ৰাজ্য বিশনৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। এবাৰ কুবেৰে শিৱ আৰু তেওঁৰ পত্নী পাৰ্বতীৰ ফালে ঈৰ্ষাৰ দৃষ্টিৰে চোৱাৰ বাবে নিজৰ এটা চকু হেৰুৱায়। পাৰ্বতীয়ে তেওঁৰ এই বিসংগতিপূৰ্ণ চকুটো হালধীয়া ৰঙৰ কৰি তোলে। সেয়েহে কুবেৰে একাক্ষীপিঙ্গল (যাৰ এটা চকু হালধীয়া) নাম লাভ কৰে। তেওঁক শিৱৰ দৰে ভূতেশ (ভূতৰ অধিপতি) বুলিও কোৱা হয়। কুবেৰ সাধাৰণতে ভূত বা পুৰুষৰ (নৰ) দ্বাৰা আকৰ্ষিত হয়। সেয়েহে তেওঁক নৰ-বাহনো (অৰ্থাৎ যাৰ বাহন হৈছে নৰ) আখ্যা দিয়া হয়। হপকিন্সে নৰক জলৰ অপদেৱতা বুলি ব্যাখ্যা কৰিছে যদিও মণিয়ে নৰক পুৰুষ হিচাপে অভিহিত কৰিছে। কুবেৰে লোকপাল হিচাপে সাৰ্বভৌম নামৰ এটা হাতীৰ ওপৰতো আৰোহণ কৰে। তেওঁৰ বাগিচাখনৰ নাম চৈত্ৰৰথ।
কুবেৰক সমগ্ৰ বিশ্বৰ ৰজা, ৰজাৰো ৰজা (ৰাজাৰাজ), সম্পদৰ অধিপতি (ধনাধিপতি) আৰু ধন দাতা (ধনদা) নামেৰেও জনা যায়। তেওঁৰ নামবোৰ সততে তেওঁৰ পাৰিষদসমূহৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। উদাহৰণস্বৰূপে যক্ষৰ ৰজা (যক্ষৰাজন), ৰাক্ষসৰ অধিপতি (ৰাক্ষসাধিপতি), গুহ্যকৰ অধিপতি (গুহ্যকধিপ), কিন্নৰৰ ৰজা (কিন্নৰৰাজ), পুৰুষসদৃশ জীৱ-জন্তুৰ ৰজা (ময়ূৰজা), আৰু পুৰুষৰ ৰজা (নৰৰজা) আদি।  কুবেৰক গুহ্যধিপ (লুকাই থকাসকলৰ অধিপতি) বুলিও কোৱা হয়। অথৰ্ববেদত তেওঁক লুকাই থকাৰ দেৱতা আখ্যা দিয়া হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক চিত্ৰায়ন আৰু পিতৃ-মাতৃ
অসুৰ বুলি বৰ্ণিত যদিও সকলো লোকাচাৰ আৰু উছৰ্গাৰ শেষত কুবেৰৰ আৰাধনা কৰা হয়। তেওঁৰ উপাধিসমূহ যেনে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ৰজা আৰু ৰজাৰ অধিপতি (হৰিবংশৰ মতে কুবেৰ ৰজাৰ অধিপতি), স্বৰ্গৰাজ ইন্দ্ৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দেৱতা উপাধিৰ অনুকৰণত পৰৱৰ্তী সময়ত এই কথা বিশ্বাস কৰা হৈছিল যে কুবেৰ এজন মানৱ। পৌৰাণিক গ্ৰন্থ গৌতম ধৰ্মশাস্ত্ৰ আৰু অপস্তম্ভত তেওঁক এজন মানৱ বুলি কোৱা হৈছে। কেৱল শংখ্যানা আৰু হিৰণ্যকেশিনৰ গৃহসূত্ৰই তেওঁক দেৱতা বুলি আখ্যা দিয়াৰ লগতে তেওঁলৈ মাংস, তিল আৰু ইয়াৰ ফুল উছৰ্গা কৰাৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে।
পুৰাণ আৰু মহাকাব্যৰ চিত্ৰন, দেৱত্ব লাভ
পুৰাণ, মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণে কুবেৰক দ্বিমত নোহোৱাকৈ দেৱত্ব প্ৰদান কৰিছে। কুবেৰে ধনৰ অধিপতি আৰু সবাতোকৈ ধনৱান দেৱতাৰ মৰ্যাদাও লাভ কৰিছে। তেওঁ উত্তৰ দিশৰ লোকপাল (পৃথিৱীৰ ৰক্ষক) আৰু দিকপাল হিচাপে পৰিগণিত হয় যদিও কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত তেওঁ পূব দিশৰ সৈতেও জড়িত হৈ পৰে। ৰামায়ণত নিশ্চিতৰূপত কুবেৰক লোকপাল আৰু দিকপালৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হৈছে। কিন্তু মহাভাৰতৰ কিছুমান তালিকাত কুবেৰক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই। সেয়েহে, কুবেৰক লোকপালৰ মূল তালিকাত পিছলৈ হোৱা এক সংযোজন বুলি গণ্য কৰা হয় য'ত তেওঁৰ ঠাইত অগ্নি বা সোমক দেখা যায়। ৰামায়ণত কুবেৰক এই মৰ্যাদা সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা আৰু পুলাস্ত্যৰ পিতৃ ব্ৰহ্মাই তেওঁৰ কঠোৰ তপস্যাৰ ফল হিচাপে প্ৰদান কৰে। ব্ৰহ্মাই কুবেৰক পৃথিৱীৰ ধনৰ (নিধি) উপৰিও দেৱতাৰ সৈতে সমস্থান আৰু উৰণীয়া পুষ্পক বিমান প্ৰদান কৰে। কুবেৰে সোণেৰে নিৰ্মিত লংকাত (বৰ্তমানৰ শ্ৰীলংকা) শাসনকাৰ্য চলাইছিল।   মহাভাৰতৰ মতে ব্ৰহ্মাই কুবেৰক সম্পদৰ অধিকাৰ, শিৱৰ সৈতে বন্ধুত্ব, দেৱত্ব, পৃথিৱীৰ ৰক্ষক হিচাপে মৰ্যাদা, নলকুবেৰ নামৰ পুত্ৰ, পুষ্পক বিমান আৰু নৈৰত ৰাক্ষসৰ ওপৰত প্ৰভুত্ব প্ৰদান কৰিছিল।
পুৰাণ আৰু ৰামায়ণ উভয়তে কুবেৰৰ সতীয়া ভাই-ভনী আছে। কুবেৰৰ পিতৃ বিশ্ৰৱাই ৰাক্ষস ৰাজকুমাৰী কৈকেষীক বিয়া কৰাইছিল। তেওঁলোকৰ চাৰি সন্তান হৈছে ৰাৱণ, কুম্ভকৰ্ণ, বিভীষণ আৰু শূৰ্পনখা। আনহাতে মহাভাৰতত বিশ্ৰৱা কুবেৰৰ ভ্ৰাতৃ বুলিহে উল্লেখ আছে। ইয়াৰ মতে কুবেৰে তেওঁৰ পিতৃ পুলস্ত্যক চেৰাই যাবৰ বাবে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰলৈ যায় আৰু তেতিয়া পুলস্ত্যই বিশ্ৰৱাৰ সৃষ্টি কৰে। বিশ্ৰৱাৰ অনুগ্ৰহ বিচাৰি কুবেৰে তিনিগৰাকী নাৰীক তেওঁৰ ওচৰলৈ পঠিয়ায় আৰু ইয়াৰ ফলত বিশ্ৰৱাই তেওঁৰ ৰাক্ষস সন্তানসকলক পাহৰি যায়।
ৰাৱণে ব্ৰহ্মাৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰাৰ পিছত কুবেৰক লংকাৰ পৰা অপসাৰণ কৰে আৰু তেওঁৰ পুষ্পক বিমান কাঢ়ি লয়। অৱশ্যে ৰাৱণৰ মৃত্যুৰ পিছত এই বিমান কুবেৰক ঘূৰাই দিয়া হয়। ইয়াৰ পিছত কুবেৰে হিমালয়ত থকা শিৱৰ বাসস্থান কৈলাস পৰ্বতৰ ওচৰৰ গন্ধমন্দন পৰ্বতত বসতি স্থাপন কৰে। কেতিয়াবা কৈলাসকো কুবেৰৰ বাসস্থান বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ নগৰখনক সাধাৰণতে অলকা বা অলকাপুৰী বোলা হয়। এই নগৰৰ অন্য নাম প্ৰভা (উজ্জ্বলতা), বসুধৰা (ৰত্নখচিত) আৰু বসুস্থলী (ধনৰ আলয়)।  ইয়াত কুবেৰৰ চৈত্ৰৰথ নামৰ এক বনাঞ্চল অৱস্থিত য'ত গছৰ পাতবোৰ হৈছে ৰত্ন আৰু ফলবোৰ হৈছে স্বৰ্গৰ জীয়ৰী। এই বনাঞ্চলত নলিনী নামৰ এটা মনোমোহা হ্ৰদো আছে।  মহাকাব্যসমূহত কুবেৰক সততে শিৱৰ মিত্ৰ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। পদ্ম পুৰাণত কোৱা হৈছে যে কুবেৰে বহু বছৰ ধৰি শিৱৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল আৰু শিৱই তেওঁক যক্ষৰ প্ৰভুত্ব প্ৰদান কৰিছিল।
কুবেৰৰ সুন্দৰ ৰাজসভাৰ বৰ্ণনা মহাভাৰতৰ লগতে মেঘদূততো পোৱা যায়। ইয়াত গন্ধৰ্ব আৰু অপ্সৰাসকলে কুবেৰক মনোৰঞ্জন প্ৰদান কৰে। শিৱ আৰু তেওঁৰ পত্নী পাৰ্বতীয়ে কুবেৰৰ সভাত প্ৰায়েই উপস্থিত থাকে। অৰ্ধ-দৈৱিক জীৱ যেনে বিদ্যাধৰ, কিমপুৰুষ; ৰাক্ষস; পিশাচ আদিৰ লগতে সম্পদৰ (নিধি) মূৰ্তমান স্বৰূপ পদ্ম আৰু শংখ আৰু কুবেৰৰ মুখ্য পৰিচাৰক তথা তেওঁৰ সেনাপতি মণিভদ্ৰও তেওঁৰ ৰাজসভাত উপস্থিত থাকে। প্ৰতিজন লোকপালৰ দৰে কুবেৰৰ নিবাসতো উত্তৰ দিশৰ সাতগৰাকী ভৱিষ্যদ্ৰষ্টা থাকে। অলকা নগৰী এবাৰ ৰাৱণে লুণ্ঠন কৰা আৰু এবাৰ পাণ্ডৱ ৰাজকুমাৰ ভীমে আক্ৰমণ কৰা বুলি উল্লেখ আছে।   কুবেৰৰ নৈৰত সেনাই ৰজা মুচুকুন্দক পৰাজিত কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। মুচুকুন্দই তেতিয়া তেওঁৰ গুৰু বশিষ্ঠৰ পৰামৰ্শ অনুযায়ী তেওঁলোকক পুনৰাই পৰাভূত কৰিছিল। অসুৰসকলৰ গুৰু শুক্ৰাচাৰ্যই কুবেৰক পৰাজিত কৰি তেওঁৰ সম্পত্তি চুৰি কৰা বুলিও উল্লেখ আছে।  আন এক আখ্যানৰ মতে কুবেৰে তেওঁৰ প্ৰাসাদত ঋষি অষ্টৱক্ৰক মনোৰঞ্জন প্ৰদান কৰিছিল।
কুবেৰ হৈছে সম্পত্তিৰ দেৱতা তথা অৰ্ধ-দৈৱিক যক্ষ, গুহ্যক, কিন্নৰ আৰু গন্ধৰ্বসকলৰ অধিপতি। এওঁ‌লোকে কুবেৰৰ সহায়ক হিচাপে পৃথিৱীৰ ধন-ৰত্নসমূহৰ ৰক্ষক হিচাপে কাম কৰে। কুবেৰ ভ্ৰমণকাৰীসকলৰ ৰক্ষক আৰু তেওঁক সন্তুষ্ট কৰা ব্যক্তিসকলক সম্পদ প্ৰদানকাৰী। ৰাক্ষসসকলে কুবেৰক সেৱা আগবঢ়ায় যদিও কিছুমান নৰখাদক ৰাক্ষসে কুবেৰাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজত ৰাৱণৰ পক্ষ লৈছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কুবেৰক বিবাহৰ এজন গৌণ দেৱতা হিচাপেও গণ্য কৰা হয়। তেওঁক বিবাহ অনুষ্ঠানত শিৱৰ সৈতে আহ্বান কৰা হয় আৰু তেওঁক কামেশ্বৰ (কামৰ ঈশ্বৰ) বুলি কোৱা হয়। তেওঁ জলজ উৰ্বৰতাৰ সৈতেও জড়িত।
পুৰাণ আৰু মহাভাৰতৰ বিৱৰণ অনুসৰি কুবেৰে ৰাক্ষস মুৰাৰ কন্যা ভদ্ৰা (শুভ) বা কুবেৰীক (কুবেৰৰ পত্নী) বিয়া কৰাইছিল। তেওঁক যক্ষী বুলিও কোৱা হয়। তেওঁলোকৰ চাৰি সন্তান ক্ৰমে তিনি পুত্ৰ নলকুবেৰ, মণিগ্ৰীৱ বা বৰ্ণ-কবি, আৰু ময়ূৰজা (পুৰুষসদৃশ প্ৰাণীৰ ৰজা); আৰু মিনাক্ষী নামৰ এগৰাকী কন্যা।
উপাসনা
যদিও কুবেৰ এতিয়াও ধনৰ দেৱতা হিচাপে পূজিত, তেওঁ জ্ঞান, ভাগ্য আৰু বিঘ্ন বিনাশক দেৱতা গণেশৰ সৈতে জড়িত যি তেওঁৰ সিংহভাগ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
অন্যান্য ধৰ্ম
কুবেৰ ভাৰত আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ বাহিৰে আন দেশ বা ধৰ্মতো স্বীকৃত। তেওঁ বৌদ্ধ আৰু জৈন আখ্যানসমূহৰ এক জনপ্ৰিয় চৰিত্ৰ। প্ৰাচ্যবিদ ড° নগেন্দ্ৰ কুমাৰ সিঙে মন্তব্য কৰে, "হিন্দু সংস্কৰণৰ পিছতেই প্ৰতিটো ভাৰতীয় ধৰ্মতে এজন কুবেৰ থাকে।"
বৌদ্ধ ধৰ্ম
কুবেৰ হৈছে বৌদ্ধসকলৰ বিশ্ৰাৱন বা জম্বলা আৰু জাপানীসকলৰ বিচামন। হিন্দুসকলৰ কুবেৰৰ দৰেই বৌদ্ধ বৈশ্ৰাৱন হৈছে উত্তৰ দিশৰ ৰক্ষক, লোকপাল আৰু যক্ষসকলৰ অধিপতি। তেওঁ চাৰি দিশৰ সৈতে জড়িত চাৰিজন স্বৰ্গীয় ৰজাৰ মাজৰ এজন। বৌদ্ধ আখ্যানসমূহত কুবেৰক পঞ্চিকাৰ সৈতেও তুলনা কৰা হয়। তেওঁৰ সহধৰ্মিণী হৰিতি প্ৰাচুৰ্যৰ প্ৰতীক। কুবেৰ আৰু পঞ্চিকাৰ চিত্ৰায়নৰ ইমানেই মিল আছে যে এ. গেটিৰ মতে কিছুমান ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকৰ মাজত পাৰ্থক্য বিচাৰ কৰাটোও অত্যন্ত কঠিন। টামন-টেন বুলি জনাজাত জাপানী বিচামন হৈছে জুনি-টেন অৰ্থাৎ বৌদ্ধ ধৰ্মত ৰক্ষক দেৱতা (টেন) হিচাপে গ্ৰহণ কৰা ১২ জনীয়া হিন্দু দেৱতাৰ এটা গোটৰ অন্যতম। বিচামনে তেওঁৰ হিন্দু সমকক্ষ কুবেৰৰ দৰে উত্তৰৰ দিশটো শাসন কৰে।
জৈন ধৰ্ম
জৈন ধৰ্ম অনুযায়ী কুবেৰ হৈছে ১৯তম তীৰ্থঙ্কৰ মল্লিনাথৰ পৰিচাৰক যক্ষ। তেওঁক সাধাৰণতে সৰ্বানুভুতি বা সৰ্বাহন বুলি কোৱা হয়। তেওঁক চাৰিখন মুখ, ৰামধেনুৰ ৰং আৰু অষ্টভুজ ৰূপেৰে চিত্ৰিত কৰা হ'ব পাৰে। জৈন ধৰ্মৰ দিগম্বৰ সম্প্ৰদায়ৰ মতে তেওঁ ছয়বিধ অস্ত্ৰ ধাৰণ কৰে আৰু তেওঁৰ শিৰ তিনিটা। শ্বেতাম্বৰসকলে তেওঁক চতুৰ্ভুজ বা ষড়ভুজ ৰূপত চিত্ৰিত কৰাৰ লগতে অজস্ৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, ধনৰ মোনা আৰু টেঙাজাতীয় ফলৰ সৈতে চিত্ৰিত কৰে। তেওঁ মানুহ বা হাতীত আৰোহণ কৰে। তেওঁ হিন্দু কুবেৰতকৈও বৌদ্ধ জম্বলাৰ সৈতেহে সম্পৰ্কিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
কিৰণজিৎ আলুৱালিয়া
কিৰণজিৎ আলুৱালিয়া (Kiranjit Ahluwalia; জন্ম: ১৯৫৫) এগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা যি ১৯৮৯ চনত ইউ কেত তেওঁৰ স্বামীক মাৰাত্মকভাৱে জ্বলাই দিছিল।তেওঁ দাবী কৰিছিল যে এয়া বিগত দহ বছৰত তেওঁৰ ওপৰত চলা শাৰীৰিক, মানসিক আৰু যৌন উৎপীড়নৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিক্ৰিয়া আছিল। প্ৰথমে হত্যাৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হোৱা আৰু যাৱৎজীৱন কাৰাদণ্ড লাভ কৰাৰ পিছত আলুৱালিয়াৰ স’তে যেতিয়া একাধিকবাৰ কাউন্সিলিং হয়, তেতিয়া তেওঁক দোষমুক্ত কৰা হয় আৰু তেওঁৰ ওপৰত আৰোপ কৰা ৰায়দানক এই বুলি সলোৱা হয় যে, এয়া আত্মৰক্ষাহে আছিল, অভিসন্ধিমূলক হত্যা নহয়। যদিও লণ্ডনৰ আইনে এইটো প্ৰৰোচনাৰ ঘটনা নহয় বুলি কৈছিল, কাৰণ প্ৰৰোচনাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া তাৎক্ষণিক হয় আৰু আলুৱালিয়াৰ ক্ষেত্ৰত তেনে হোৱা নাছিল; তথাপি ১৯৫৭ চনৰ ২ নং হোমিচাইদ এক্টৰ আধাৰত আংশিক প্ৰতিৰক্ষাৰ পক্ষে এটি যোগাত্মক ৰায়দান পাবলৈ তেওঁ সক্ষম হৈছিল।
২০০৬ চনত আলুৱালিয়াৰ জীৱনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ‘প্ৰ’ভ’ক্ড’ নামৰ চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
পৃষ্ঠভূমি
১৯৭৭ চনত, ২২ বছৰ বয়সত কিৰণজিতে পঞ্জাৱৰ, ঘৰ এৰি ভণীয়েকক লগ কৰিবলৈ কানাডালৈ গৈছিল। ইয়াৰ পিছত ১৯৭৯ চনৰ ২১ জুলাইত, ইউ কে ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ তেওঁৰ স্বামী দীপকক বিয়া কৰায়। বিয়াৰ আগতে দীপকক তেওঁ মাত্ৰ এবাৰহে লগ পাইছিল। কিৰণজিতৰ মতে বৈবাহিক জীৱনত দহ বছৰ ধৰি তেওঁ ঘৰুৱা হিংসাৰ বলি হৈছিল আৰু শাৰীৰিক আৰু মানসিক নিৰ্যাতনৰ উপৰি তেওঁ বৈবাহিক ধৰ্ষণৰ বলি হৈছিল।
যেতিয়া কিৰণজিতে নিজৰ পৰিয়ালৰ সহায় বিচাৰিলে, তেওঁলোকে এইবুলি কৈ ফালৰি কাটিলে যে, তেওঁ তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে থকাটো পাৰিবাৰিক সন্মানৰ বিষয়। উপায়বিহীন হৈ কিৰণজিতে স্বামীগৃহৰ পৰা পলাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ স্বামীয়ে তেওঁক বিচাৰি পায় আৰু ঘূৰাই আনে। বিবাহ সূত্ৰে কিৰণজিৎ দুটি পুত্ৰ সন্তানৰ মাতৃ আছিল। তেওঁ দাবী কৰিছিল যে তেওঁৰ পুত্ৰদ্বয় তেওঁ প্ৰায়ে সহ্য কৰা ঘৰুৱা হিংসাৰ সাক্ষী আছিল।
১৯৮৯ চনৰ বসন্তকালৰ এটি সন্ধিয়া কিৰণজিতক তেওঁৰ স্বামীয়ে আক্ৰমণ কৰিছিল বুলি অভিযোগ উত্থাপিত হৈছিল। স্বামীয়ে তেওঁৰ গোৰোহা ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰাই নহয়, গৰম ইস্ত্ৰীৰে মুখ জ্বলাই দিব খুজিছিল আৰু তেওঁৰ সম্প্ৰসাৰিত পৰিয়ালৰ পৰা ধন সংগ্ৰহ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। সেই নিশাৰ পিছত, কিৰণজিতে গেৰেজৰ পৰা পেট্ৰ’ল আনি শুই থকা অৱস্থাতে তেওঁৰ স্বামীক জ্বলাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছিল আৰু নিজৰ তিনি বছৰীয়া পুত্ৰক লৈ দৌৰি বাগিচালৈ ওলাই গৈছিল।
পিছৰ এটা সাক্ষাৎকাৰত কিৰণজিতে কৈছিল যে, ‘এনেধৰণৰ অত্যাচাৰে আচলতে কিমান আঘাত দিয়ে মই তেওঁক ইয়াকে দেখুৱাবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিলো। কেতিয়াবা মই পলাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিছিলো, কিন্তু তেওঁ মোক ধৰি আনে আৰু মোক আৰু অধিক জোৰেৰে মাৰে। মই তেওঁৰ ভৰি জ্বলাই দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো যাতে তেওঁ মোৰ পিছে পিছে দৌৰিব নোৱাৰে।’
দীপকৰ শৰীৰৰ চল্লিশ শতাংশৰো অধিক গুৰুতৰ ভাৱে জ্বলি গৈছিল আৰু ১০ দিন পিছত চিকিৎসালয়ত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল। হত্যাৰ অভিযোগত কিৰণজিতক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। কিৰণে তেতিয়া মাথো ভঙা ভঙা ইংৰাজীহে ক’ব পাৰিছিল।
পৰীক্ষণ আৰু দোষী সাব্যস্ত
১৯৮৯ চনৰ ডিচেম্বৰত কিৰণজিতক হত্যাৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত কৰা হৈছিল। বিচাৰৰ সময়ত, গোচৰীয়া পক্ষই যুক্তি দিছিল যে যদিও ঘটনাটোৰ নিশা কিৰণজিতক গৰম প’কাৰৰে ভাবুকি দিয়া হৈছিল, কিন্তু তেওঁ তেওঁৰ স্বামী টোপনি যোৱালৈকে অপেক্ষা কৰাটো প্ৰমাণ আছিল যে তেওঁ নিজৰ খং সামৰিবলৈ যথেষ্ট সময় পাইছিল। ইয়াৰ উপৰিও, গোচৰীয়া পক্ষই দাবী কৰিছিল যে, যি প্ৰক্ৰিয়াৰে তেওঁ স্বামীক আঘাত কৰিছিল সেই জ্ঞান সাধাৰণ জ্ঞান নাছিল আৰু ই প্ৰমাণ কৰে যে, তেওঁ তেওঁৰ স্বামীৰ হত্যাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল । কিৰণজিৎ ঘৰুৱা হিংসাৰ বলি হোৱা বিষয়টো তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতাই উত্থাপন কৰা নাছিল আৰু গোচৰীয়া পক্ষই লগতে ইয়াকো কৈছিল যে, কিৰণজিৎ তেওঁৰ স্বামীৰ বাৰে বাৰে হোৱা বিবাহ বৰ্হিভূত সম্পৰ্কক লৈ ঈৰ্ষাম্বিত হৈছিল আৰু ই তেওঁক এনে কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল। হত্যাৰ অভিযোগেৰে তেওঁক অভিযুক্ত কৰা হৈছিল আৰু যাৱৎজীৱন কাৰাদণ্ড বিহা হৈছিল।.
অনুৰোধ আৰু মুক্তি
কিৰণজিতৰ ঘটনাটোৱে ‘চাউথেল ব্লেক চিষ্টাৰচ’ নামৰ এটি বেচৰকাৰী স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে আৰু তেওঁলোকে এটি মিচ-ট্ৰায়েলৰ বাবে হেঁচা দিয়ে। অনেক অভিযোগ, প্ৰতি-অভিযোগ আৰু কাউন্সেলিঙৰ পাছত এই কথা পোহৰলৈ আহে যে, এই ঘটনাটো ঘটাৰ সময়ত কিৰণজিত অত্যন্ত হতাশাত ভুগিছিল। মিচ-ট্ৰায়েল ঘোষণা হোৱাৰ পাছতেই ১৯৯২ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ ২৫ তাৰিখে এটি ৰি-ট্ৰায়েলৰ আদেশ দিয়া হয় আৰু এই মোকৰ্দ্দমাৰ পিছতে কিৰণজিতৰ শাস্তি কমাই দিয়া হয়। আদালতে ঘোষণা কৰা শাস্তিৰ সময়সীয়া যিহেতু ইতিমধ্যে শেষ হৈছিল সেয়ে তৎক্ষণাত, সেইমূহুৰ্ততে কিৰণজিতক মুকলি কৰি দিয়া হয়।
প্ৰভাৱ
কিৰণজিতৰ ঘটনাই পশ্চিমীয়া দেশসমূহলৈ অনুপ্ৰৱেশকাৰী অ-ইংৰাজী ভাষী পৰিয়ালত ঘটা ঘৰুৱা হিংসাৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধি কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু যুক্তৰাজ্যত ঘৰুৱা উৎপীড়নৰ ভুক্তভোগীসকলৰ বাবে আইন সলনি কৰিছিল।
ব্ৰিটিছ আইনী পাঠ্যপুথিত আৰ ভি আলুৱালিয়া নামেৰে জনাজাত কিৰণজিতৰ গোচৰটোৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰৰোচনা শব্দটোৰ সংজ্ঞা সলনি কৰি তেওঁৰ অপৰাধক হত্যা ( murder)ৰ পৰিৱৰ্তে মেনশ্লটাৰ (manslaughter) হিচাপে পুনৰ শ্ৰেণীবদ্ধ কৰে, আৰু একে বছৰতে তেওঁৰ আবেদনৰ ভিত্তিত, এমা হামফ্ৰিজ আৰু চাৰা থৰ্ণটন নামৰ দুগৰাকী মহিলাক একেধৰণৰ অপৰাধৰ পৰা মুক্তি দিয়া হয়।
ঘৰুৱা হিংসাৰ বিষয়টো পোহৰলৈ অনাত সহায় কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কিৰণজিতক তেওঁৰ শক্তি, ব্যক্তিগত সাফল্য, সংকল্প আৰু প্ৰতিশ্ৰুতিৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে ২০০১ চনত প্ৰথম এছিয়ান মহিলা বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
তেওঁ সহলেখক ৰহিলা গুপ্তাৰ সৈতে ‘চাৰ্কল অফ লাইট’ নামেৰে এখন আত্মজীৱনী লিখিছিল।
এই কাহিনীটো ২০০৭ চনৰ কান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত ‘প্ৰ’ভ’ক্ড’ চলচ্চিত্ৰত কাল্পনিক ৰূপ দিয়া হৈছিল। নবীন এণ্ড্ৰুজে দীপকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল আৰু ঐশ্বৰ্য ৰায়ে কিৰণজিতৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
ছেভেন ইয়াৰ্ছ ইন টিবেট
ছেভেন ইয়াৰ্ছ ইন টিবেট: মাই লাইফ বিফ'ৰ, ডিউৰিং এণ্ড আফটাৰ (তিব্বতত সাত বছৰ: মোৰ পূৰ্বৰ, বৰ্তমান আৰু পৰবৰ্তী জীৱন, ১৯৫২: Sieben Jahre in Tibet. Mein Leben am Hofe des Dalai Lama, ১৯৫৪ চনত ইংৰাজীত) হৈছে অষ্ট্ৰিয়াৰ পৰ্বতাৰোহী হেইনৰিখ হাৰাৰে ৰচনা কৰা এখন আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰু সমাজতান্ত্ৰিক চীনা পিপ'লছ লিবাৰেচন আৰ্মিৰ আক্ৰমণ চলি থাকোঁতে ১৯৪৪ আৰু ১৯৫১ চনৰ ভিতৰত তেওঁৰ ব্যক্তিজীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰ পোহৰত এই গ্ৰন্থখনি ৰচিত হয়।
কিতাপ খনত হাৰাৰ আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া পিটাৰ আউফস্নেইটাৰ ভাৰতৰ ব্ৰিটিছসকলৰ নিৰ্যাটন শিবিৰৰ পৰা পলায়নৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। হাৰাৰ আৰু পিটাৰ তাৰপৰা লাছালৈ যায়। ইয়াত তেওঁলোকে বেছ কিছু বছৰ থাকে; হাৰাৰে অতি কম সময়তে তিব্বতী সংস্কৃতিৰ সৈতে পৰিচিত হয় আৰু এই কথা তেওঁ কিতাপখনত তুলি ধৰিছে। হাৰাৰ লাহে সাহে চতুৰ্দশ দালাই লামাৰ শিক্ষক তথা বন্ধু হৈ পৰে। পৰবৰ্তী চীনা সৈন্যসকল ঘূৰি অহাৰ পূৰ্বেই তেওঁ ১৯৫০ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত লাছা ত্যাগ কৰে। ছুম্বি উপত্যকাৰ ওচৰত কিছুদিন থকাৰ পিছত ১৯৫১ চনৰ মাৰ্চ মাহত তিব্বত ত্যাগ কৰি ভাৰতলৈ গুছি আহে। "ছেভেন ইয়াৰ্ছ ইন টিবেট" গ্ৰন্থখন ৫৩টা ভাষালৈ অনূদিত হয়, আৰু ১৯৫৪ চনত যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা গ্ৰন্থৰ ভিতৰত এখন। সেই বছৰ গ্ৰন্থখনৰ মুঠ ৩ নিযুত কপি বিক্ৰী হৈছিল।
মুদ্ৰণ
ফ্লেমিংগ' মুদ্ৰণে প্ৰকাশ কৰা এই কিতাপখনত ১৪তম দালাই লামাই লেখকৰ কাৰ্য প্ৰশংসা কৰি কৈছে: "হাৰাৰ সদায়েই তিব্বতৰ বন্ধু আছিল। মোৰ বাবে তেওঁৰ সবাতোকৈ ডাঙৰ অৱদান ছেভেন ইয়াৰ্ছ ইন টিবেট, যি আমাৰ দেশৰ সৈতে হেজাৰ হেজাৰ মানুহক চিনাকি কৰি দিছে। "
সমালোচনা
ৱাকাৰ্ছ ৱৰ্ল্ডৰ সাংবাদিক গেৰি উইলচনে হাৰাৰৰ আত্মজীৱনীক "তেওঁৰ অভিযানৰ কল্পনামিশ্ৰিত উপস্থাপনা" বুলি উল্লেখ কৰিছে। লুইছ এম. ছাইমনে কৈছে যে কিতাপখনত কেৱল মূল চৰিত্ৰৰ অন্ধকাৰ অতীতকেই তুলি ধৰিছে। লি জিয়ানহুৱাই কৈছে, "কিতাপখনৰ মাধ্যমত হাৰাৰে 'মানৱাধিকাৰৰ বিচাৰক' আখ্যা লাভ কৰিছে।
পেট্ৰিক ফ্ৰেঞ্চে ধাৰণা কৰে যে কিতাপখন ছদ্মনামত লিখা হৈছে, তেওঁৰ কিতাপখনৰ ইংৰাজী সংস্কৰণত বহু পৰিবৰ্তন আহিছে। সেই সময়ত এখন কিতাপৰ মাধ্যমত ৰাজনৈতিক অতীত তুলি ধৰা সঁচাকৈয়ে অচিন্ত্যনীয় আছিল।
সংগীত
ডেভিড বাউৱিয়ে এই নামেৰে এটি সংগীতো ৰচনা কৰে, যিটো তেওঁৰ আৰ্থলিং (১৯৯৭) এলবামত আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আত্মজীৱনী শ্ৰেণী:ইংৰাজী গ্ৰন্থ
সিদ্ধেশ্বৰী দেৱী
সিদ্ধেশ্বৰী দেৱী (Siddheswari Devi; ১৯০৮ – ১৮ মাৰ্চ ১৯৭৭) বাৰাণসীৰ এগৰাকী কিংৱদন্তী হিন্দুস্তানী সংগীতৰ কণ্ঠশিল্পী আছিল। তেওঁক 'মা' বুলিও জনা গৈছিল। তেওঁৰ জন্ম ১৯০৮ চনত হৈছিল আৰু অতি কম বয়সতে মাক-দেউতাকক হেৰুৱাইছিল। তেওঁক ডাঙৰ দীঘল কৰে মাহীয়েক ৰাজেশ্বৰী দেৱীয়ে, যি এগৰাকী প্ৰখ্যাত কণ্ঠশিল্পী আছিল। ১৯৬৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানীত কৰে।
সাঙ্গীতিক দিক্ষা
যদিও এটা সংগীতৰ সৈতে জড়িত পৰিয়ালত বাস কৰিছিল, ঘটনা ক্ৰমেহে তেওঁ সংগীতৰ জগতখনত প্ৰবেশ কৰিছিল। ৰাজেশ্বৰীয়ে তেওঁৰ নিজৰ জীয়েক কমলেশ্বৰীৰ বাবে সংগীত শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। সিদ্ধেশ্বৰীয়ে ঘৰৰ ভিতৰতে কেতিয়াবা অলপ-চলপ গান গায়। এদিন সাৰেঙ্গীবাদক সিয়াজী মিশ্ৰই কমলেশ্বৰীক শিকাই আছিল। কমেলেশ্বৰীয়ে তাইক শিকোৱা এটা 'তপ্পা' গাব পাৰ নাছিল। ৰাজেশ্বৰীয়ে ধৈৰ্যহাৰা হৈ জীয়েকক কোবাবলৈ ল’লে। কমলেশ্বৰীয়ে চিঞৰি চিঞৰি কান্দি সহায়ৰ বাবে চিঞৰিলে। সিদ্ধেশ্বৰীয়ে পাকঘৰৰ পৰা দৌৰি ওলাই আহি, গাতে পৰি তাইক মাকৰ বেতৰ কোবৰ পৰা বচালে। উচুপি থকা ভনীয়েকক সিদ্ধেশ্বৰীয়ে বুজালে যে সিয়াজী মিশ্ৰই তাইক যি গাবলৈ দিছে, সেইটো তেনেই উজু। এই বুলি সিদ্ধেশ্বৰীয়ে সুৰৰ সামান্য হীন-দেৰী নোহোৱাকৈ গোটেইখিনি গাই শুনালে, যিয়ে সকলোকে বিস্ময়াভিভূত কৰি তুলিলে।
পিছদিনাখন সিয়াজী মিশ্ৰই আহি ৰাজেশ্বৰীক জনালে যে সিদ্ধেশ্বৰীক তেওঁ আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে তুলি লব বিচাৰে। তেওঁলোকৰ নিজৰ কোনো সন্তান নাছিল। সেই মতে সিদ্ধেশ্বৰী সিয়াজী মিশ্ৰৰ পৰিয়ালৰ সদস্য হ’লগৈ। সিদ্ধেশ্বৰীৰ মনত এই ঘটনা চিৰদিন সজীৱ হৈ আছিল আৰু তেওঁৰ জীৱনী গ্ৰন্থ 'মা'ত সবিশেষ লিখিছে। এই গ্ৰন্থখনৰ সহযোগী লেখক আছিল তেওঁৰ জীয়েক সবিতা দেৱী।
সংগীত যাত্ৰা
সিদ্ধেশ্বৰীৰ মূল গুৰু বড়ে ৰামদাস আছিল যদিও তেওঁ দেৱাসৰ (মধ্যপ্ৰদেশৰ চহৰ) ৰাজাব আলি খান, লাহোৰৰ ইনায়ত খানৰ ওচৰতো প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। তেওঁ 'খয়াল', 'থুমৰি' আৰু শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ক্ষুদ্ৰ ৰূপ 'দাদৰা', 'চৈতি', 'কজৰী' আদি গাইছিল। বিশেষ বিশেষ অনুষ্ঠানত তেওঁ গোটেই নিশা তেওঁ সংগীত পৰিবেশন কৰিছিল; উদাহৰণ স্বৰূপে ক’ব পাৰি, মহাৰজা দাৰভাঙ্গাৰ দ্বাৰা আয়োজিত সমগ্ৰ নিশা জুৰি চলা 'নৌকা অভিযান'।
১৯৮৯ চনত প্ৰখ্যাত পৰিচালক মণি কৌলে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ উন্নয়ন নিগমৰ (NFDC) প্ৰযোজনাত তেওঁৰ জীৱনৰ আধাৰত এখন বঁটা-বিজয়ী তথ্যচিত্ৰ 'সিদ্ধেশ্বৰী' নিৰ্মাণ কৰিছিল। ১৯৭৭ চনৰ ১৮ মাৰ্চত নতুন দিল্লীত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ জীয়ৰী সবিতা দেৱীও এগৰাকী সংগীত-শিল্পী আৰু নতুন দিল্লীত বাস কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
নীৰাজনা মহন্ত বেজবৰা
নীৰাজনা মহন্ত বেজবৰা (Nirajana Mahanta Bezborah) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক, অনুবাদক, অধ্যাপক। তেখেত বৰ্তমান ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক৷ বিংশ শতিকাৰ শেষৰফালে তুলনামূলক ভাৰতীয় সাহিত্য বিষয়ত গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰা নীৰাজনা মহন্ত বেজবৰা বৰ্তমান সময়ত ‘তুলনামূলক ভাৰতীয় সাহিত্য’ বিষয়ত এগৰাকী অগ্ৰণী গৱেষক৷ সেইদৰে অসমীয়া অনুবাদ সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনতো তেওঁৰ নামটো প্ৰতিনিধিত্বমূলক৷
জন্ম
তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯৬১ চনত ৷ পিতৃৰ নাম বাপচন্দ্ৰ মহন্ত আৰু মাতৃৰ নাম কেশদা মহন্ত৷
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
তেখেতে জে. বি. কলেজৰপৰা সংস্কৃত বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম হৈ স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷ ১৯৮২ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হিন্দী বিভাগৰপৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম হৈ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ৷ ১৯৯২ চনত তেখেতে মণিপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে৷ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল মগহী ঔৰ অসমীয়া লোকগীতো কা তুলনামূলক অধ্যায়ন। তেখেতে ডি.এইচ.এচ.কে. কলেজৰ হিন্দী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। এই চাকৰিত দহ বছৰ থকাৰ অন্তত তেখেতে দুবছৰৰ বাবে (১৯৯৩-৯৪) ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অংশকালীন অধ্যাপক হয়। ১৯৯৫ৰ পৰা ২০০৫লৈ তেখেত একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিভাগৰত অন্তৰ্গত তুলনামূলক ভাৰতীয়া সাহিত্য শাখাৰ ৰীডাৰ হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়। তাৰপিছত তেখেতৰ অধ্যাপক পদলৈ পদোন্নতি হয়।
প্ৰবন্ধ সংকলন
১) তুলনামূলক সাহিত্য আৰু সাহিত্যিক গৱেষণা, ১৯৯৪, শঙ্কৰদেৱ প্ৰকাশন, ডিব্ৰুগড়
২) সাহিত্যৰ সমাজতত্ত্ব সিদ্ধান্ত আৰু প্ৰয়োগ, ১৯৯৪, প্ৰাঞ্জল বেজবৰা, ডিব্ৰুগড়
৩) অনুবাদ কলা,১৯৯৭,প্ৰাঞ্জল বেজবৰা, ডিব্ৰুগড়
৪) তুলনামূলক ভাৰতীয় সাহিত্য, ১৯৯৯, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
৫) পটভূমিত তুলনামূলক সাহিত্য, ২০০২, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
৬) লোকতত্ত্ব জিজ্ঞাসা, ২০০৪,বনলতা, ডিব্ৰুগড়
৭) যোগাযোগ কলা, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
৮) পাঠকৰ দৰ্পণত অসমীয়া সাহিত্য, ২০০৭,ডিব্ৰুগড়
৯) অনুবাদ তত্ত্ব আৰু প্ৰয়োগ, ২০০৯, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
১০) সাহিত্যৰ সমাজত্ত্ব, সিদ্ধান্ত আৰু প্ৰয়োগ, ২০১১, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
১১) তুমিয়ে মোক বিদ্ৰোহী কৰিলা, ২০১৪, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
১২) তুলনামূলক সাহিত্য: কি কিয় আৰু কেনেকৈ, ২০১৯, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
১৩) মোৰ দন্ত অন্বেষণৰ কাহিনী, ২০২০, নক্সা প্ৰকাশন, ডিব্ৰুগড়
১৪) সোণজুৰিৰ কথকতা, ২০২১, নক্সা প্ৰকাশন, ডিব্ৰুগড়
১৬) তুলনামূলক ভাৰতীয় সাহিত্য অভিমুখে, নক্সা প্ৰকাশন, ডিব্ৰুগড়
সম্পাদিত গ্ৰন্থ
১) Tradition of The Ramayana in Eastern India(Edited), 2002, Assamese Department, D.U.
২) জীৱনৰ বিচিত্ৰ ৰং (যুতীয়াভাৱে সম্পাদনা), ২০০৫, অসমীয়া বিভাগ, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়
৩) নিৰ্বাচিত ভাৰতীয় কবিতা,যুতীয়াভাৱে সম্পাদিত, ২০০৫, অসমীয়া বিভাগ, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়
অনুবাদ গ্ৰন্থ
১) আহাৰ মাহৰ এদিন, হিন্দী ভাষাৰপৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদিত, ১৯৯৩, শঙ্কৰদেৱ প্ৰকাশন
২) জ্যোতি প্ৰতিভা, অসমীয়া ভাষাৰপৰা হিন্দীলৈ অনুবাদিত, (সম্পাদনা), ১৯৬৬, অসমীয়া বিভাগ, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়
৩) দলিত সাহিত্য, হিন্দী ভাষাৰপৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদিত, ১৯৬৬, অসমীয়া বিভাগ, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়
৪) বিদ্যাপতি, ইংৰাজী ভাষাৰপৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদিত, সাহিত্য অকাডেমী, নতুন দিল্লী
৬) অভিজ্ঞানম-শকুন্তলম, সংস্কৃত ভাষাৰপৰা অসমীয়ালৈ, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
৭) সংশয়ৰ এৰাতি, হিন্দী ভাষাৰপৰা অসমীয়ালৈ, ২০০৫, কৌস্তুভ প্ৰকাশন, ডিব্ৰুগড়
৮) অনামদাশৰ পুথি, হিন্দী ভাষাৰপৰা অসমীয়ালৈ, ২০১৪, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
৯) হানুছ, হিন্দী ভাষাৰপৰা অসমীয়ালৈ, ২০১৭, বনলতা, ডিব্ৰুগড়
১০) জীৱনৰ অন্য এক নাম (হিন্দী, উড়িয়া, ইংৰাজী, বাংলা আদি ভাষালৈ অনুবাদিত,সম্পাদনা) বনলতা, ডিব্ৰুগড় ১১) কোনোবাই তো..., হিন্দী ভাষাৰপৰা অসমীয়ালৈ, ২০২১, নক্সা প্ৰকাশন, ডিব্ৰুগড়
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
গোৰক্ষনাথ
গোৰক্ষনাথ বা গোৰখনাথ, এগৰাকী হিন্দু যোগী, সন্ন্যাসী আছিল। তেওঁ ভাৰতত নাথ পন্থৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। গোৰক্ষনাথক মৎস্যেন্দ্ৰনাথৰ দুগৰাকী প্ৰধান শিষ্যৰ মাজৰ এগৰাকী বুলি ধৰা হয়। তেওঁৰ অনুৰাগী সকল ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ গৰ্ভগিৰী নামৰ অঞ্চলত বসবাস কৰি আহিছে। এই সকলক যোগী বা গোৰখনাথী, দৰ্শনি বা কাণফটা, সিদ্ধযোগী বুলি জনা যায়
নগৰাকী যোগগুৰু বা নৱনাথৰ মাজৰ এগৰাকী হিচাপে গোৰক্ষনাথৰ নাম লোৱা হয়। তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় গুৰু সন্ত চৰিতত তেওঁক এগৰাকী মানৱ গুৰুতকৈয়ো উৰ্ধত বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। যি সময়ে সময়ে পৃথিৱীত কোনো উদ্দেশ্য সিদ্ধিৰ বাবে মহান আত্মা হিচাপে জন্ম গ্ৰহণ কৰে। বা অৱতাৰী পুৰুষ।
গোৰক্ষনাথক মহাযোগী বুলি কোৱা হয়। তেওঁ কোনো এক নিৰ্দিষ্ট আধ্যাত্মিক সিদ্ধান্ত বা কোনো বিশেষ সত্যৰ ওপৰত দৃঢ়তা প্ৰকাশ কৰা নাই, তেওঁৰ মতে সত্যৰ সন্ধান আৰু আধ্যাত্মিক জীৱন সাধাৰণ জীৱনতকৈ মূল্যবান।  তেওঁ যোগ, আধ্যাত্মিক অনুশাসন আৰু আত্মনিৰ্ণয়ক নৈতিক জীৱনৰ সফলতাৰ বাহক বা সত্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল।
গোৰক্ষনাথ, তেওঁৰ দৰ্শন, আৰু যোগ সাধনা সাধাৰণ লোকৰ মাজত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়। ভাৰত বৰ্ষৰ বিভিন্ন ঠাইত তেওঁ মঠ-মন্দিৰ আদি নিৰ্মিত হৈছে। ইয়াৰোপৰি নাথ-যোগী সম্প্ৰদায়ৰ লোকে গোৰক্ষ জয়ন্তী উদযাপন কৰি তেওঁৰ হৈ যজ্ঞ আদি অনুষ্ঠিত কৰে।
জন্মস্থান
গোৰক্ষনাথৰ জন্মস্থান সম্পৰ্কে বিভিন্ন পণ্ডিতে বিভিন্ন ধৰণেৰে মতামত আগবঢ়াইছে। “যোগী সম্প্ৰদায় বিস্তৃতি” নামৰ গ্ৰন্থত গোৰক্ষনাথৰ জন্মস্থান গোদাবৰীৰ ওচৰৰ চন্দ্ৰগিৰি বুলি কোৱা হৈছে। কাণফটা যোগী সকলৰ মতে গোৰক্ষনাথৰ জন্মস্থান বৰ্তমান পাকিস্থানৰ ঝিলাম জিলাৰ যোগীটিল্লা অঞ্চলত। জৰ্জ ব্ৰীগছৰ মতে এওঁ পঞ্জাৱৰ বাসিন্দা । বাবা ৰতন নাথৰ শিষ্যসকলৰ মতে গোৰক্ষনাথৰ জন্মস্থান পেচোৱাৰ (বৰ্তমান পাকিস্থান)। পাকিস্থানৰ ৰাৱালপিণ্ডিতো গোৰক্ষপুৰ নামৰ এখন গাঁও আৰু পীঠস্থান আছে। “গোৰক্ষ সহস্ৰনাম স্তোত্ৰ” নামৰ গ্ৰন্থত গোৰক্ষনাথৰ জন্মস্থান বড়ৱদেশ বুলি উল্লেখ আছে। ড° হজাৰী প্ৰসাদ দ্বিবেদীৰ মতে গোদাবৰী নদীৰ সমীপৰ অঞ্চলটোৱেই বড়ৱদেশ। ড° সুনীতি কুমাৰ চেটাৰ্জী, জৰ্জ খ্ৰীয়াৰচৰ্চন, ড° কল্যাণী মল্লিক, এল.পি. টেচিণ্টী, চি. আৰু স্থূলপন্যগাল আদি পণ্ডিতৰ মতেও অবিভক্ত পঞ্জাৱৰে কোনো ঠাইত গোৰক্ষনাথৰ জন্ম হৈছিল। টেচিণ্টীৰ মতে পঞ্জাৱৰ জলন্ধৰ অঞ্চলেই গোৰক্ষনাথৰ জন্মস্থান।
বিশেষ ৰচনাৱলী
গোৰক্ষনাথ বিৰচিত সংস্কৃত গ্ৰন্থ সমূহ হৈছে: যোগাবীজ, হাড়মালা, অমনস্কযোগ, বিবেক মাৰ্তণ্ড, গোৰক্ষবোধ, অমৰৌঘ শাসনম্, শিৱযোগ সাৰ, যোগ চুড়ামণি, জ্ঞান তিলক আদি।
গোৰক্ষনাথ মঠ
গোৰক্ষনাথ মঠ নাথ সংপ্ৰদায়ৰ মধ্যযুগীয় সাধক গোৰক্ষনাথ(একাদশ শতাব্দীৰ)ৰ নাম অনুসাৰে প্ৰতিষ্ঠিত নাথ সন্ন্যাসী সকলৰ এক বিহাৰ স্বৰূপ। উত্তৰ প্ৰদেশৰ গোৰখপুৰৰ এই মঠটো তথা চহৰ খনৰ নাম গোৰক্ষনাথৰ নাম অনুসৰিয়ে নামাকৰণ কৰা হৈছে। এই মন্দিৰটোৱে বিভিন্ন সাংস্কৃতিক তথা সামাজিক ক্ৰিয়াকলাপ সম্পাদন কৰাৰ লগতে চহৰখনৰ সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ হিচাপেও কাম কৰে। এই মঠটিৰ পৰিচালনা পৰিষদে গোৰক্ষনাথৰ দৰ্শনৰ ওপৰত বিভিন্ন গ্ৰন্থও প্ৰকাশ কৰিছে
প্ৰভাৱ
কোনো কোনো পণ্ডিতে হঠযোগৰ উৎপত্তি নাথ যোগী সকল বিশেষকৈ গোৰক্ষনাথ আৰু তেওঁৰ গুৰু মৎসেন্দ্ৰনাথৰ দ্বাৰা হোৱা বুলি মত ব্যক্ত কৰে।  ব্ৰিটিছ আদৰ্শবিদ জেমছ মেলিনচনৰ মতে এই তথ্যটো সত্য নহয়। তেওঁৰ মতে, হঠযোগৰ উৎপত্তিৰ সম্পৰ্ক দত্তাত্ৰেয়ৰ অদ্বৈত বেদান্তৰ দশনামী সম্প্ৰদায়ৰে যুক্ত হোৱাহে যুক্তিপূৰ্ণ।
যোগ আৰু সংগীত সাধক তথা অধ্যয়নৰ হেতু পৰিচিত ধৰ্মীয় অধ্যয়নৰ অধ্যাপক গাই বেকৰ মতে হঠযোগৰ উৎস বিষয়টো এটা বিতৰ্কিত বিষয়। "গোৰক্ষনাথ, কানফটা আৰু হঠযোগৰ মাজত থকা সম্পৰ্কটো প্ৰশ্নবিদ্ধ নহয়।"
বৰ্হি সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
নিঋতি
নিঋতি (निर्ऋति, কেতিয়াবা নিৰ্ৰুতি বা নিৰিতি) হৈছে এগৰাকী হিন্দু দেৱী। তেওঁ মৃত্যু, ক্ষয় আৰু দুখক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। কিছুমান হিন্দু শাস্ত্ৰত নিঋতি অধৰ্মৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। পৰৱৰ্তীকালীন হিন্দু ধৰ্মত নিঋতি আৰু নিঋত এগৰাকী পুৰুষ দেৱতা আৰু তেওঁক দক্ষিণ-পশ্চিমৰ দিকপাল বা দিগপাল ("দিশৰ অধিষ্ঠাতা") হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
ব্যুৎপত্তি
সংস্কৃত শব্দ নিঋতিৰ অৰ্থ হৈছে 'ক্ষয়' আৰু ই নিঋ শব্দৰ পৰা আহিছে (আক্ষৰিক অৰ্থ 'পৃথক কৰা')। ইয়াক "ঋতি বিহীন" বুলি ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে বিশৃংখলতা বা বিশৃংখলতাৰ এক স্থিতি।
নিঋতি নামটোৰ অৰ্থ হৈছে "ঋতৰ অনুপস্থিতি।" ই কোনো 'বিকাৰ', বা 'অনিয়ম'। ইয়াক বিশেষকৈ দৈৱিক বা মহাজাগতিক বিশৃংখলতাৰ স্থিতিৰ অধিষ্ঠাতা বুলি ক'ব পাৰি।
এই শব্দটো বৈদিক গ্ৰন্থসমূহতত অস্তিত্বহীনতা আৰু পৰম অন্ধকাৰে আৱৰা এক জগতক সূচাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ত্যাগ আৰু প্ৰজননৰ ক্ষেত্ৰত নিজ কৰ্তব্যত বিফল হোৱা সকলক ই গ্ৰাস কৰাৰ ভাবুকি দিছিল। নিঋতিত বৈদিক জীৱন আৰু ৰীতি-নীতিৰ বাবে কোনো প্ৰয়োজনীয় উপাদান যেনে পোহৰ, খাদ্য আৰু শিশু নাছিল।
দেৱী ৰূপ
নিঋতিক উল্লেখ কৰা ঋকবেদৰ সিংহভাগ স্তোত্ৰতে তেওঁৰ পৰা সুৰক্ষা বিচৰা বা সম্ভাৱ্য প্ৰস্থানৰ সময়ত তেওঁক মিনতি কৰা হৈছে। এটা স্তোত্ৰত (X. ৫৯) তেওঁক বহুবাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে। এই স্তোত্ৰটোৱে দেৱীগৰাকীৰ প্ৰকৃতিৰ থূলমূল বৰ্ণনা দিয়াৰ পিছত তেওঁক আহুতিৰ স্থানৰ পৰা আঁতৰি যাবলৈও প্ৰাৰ্থনা কৰে। অথৰ্ববেদত (V.৭.৯) তেওঁৰ সৈতে সোণালী তলা থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তৈত্তিৰীয় ব্ৰহ্ম১ (I.৬.১.৪) নিঋতিক কৃষ্ণবৰ্ণা, আন্ধাৰ বৰণীয়া বস্ত্ৰ পৰিহিতা আৰু তেওঁৰ আহুতি গাঢ় ফলীয়া তুঁ‌হ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। শতপথ ব্ৰহ্মৰ (X.১.২.৯) মতে, তেওঁ দক্ষিণ-পশ্চিম দিশৰ সৈতে জড়িত। কিন্তু পাঠ্যখনিৰ আন ঠাইত (V.২.৩.৩.) তেওঁক মৃতকৰ ৰাজ্যত বাস কৰা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
গোস্বামী
গোস্বামী (Goswami) এক ভাৰতীয় উপাধি।
বিখ্যাত গোস্বামী
শ্ৰেণী:উপাধি
তেলেগু দেশম পাৰ্টি
তেলেগু দেশম পাৰ্টি (Telegu Desham Party) চমুকৈ টিডিপি হৈছে অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু তেলেংগানা ৰাজ্যত যথেষ্ট প্ৰভাৱ থকা ভাৰতীয় আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দল। ১৯৮২ চনৰ ২৯ মাৰ্চত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী এন টি ৰামা ৰাৱে (N.T.R.) প্ৰতিষ্ঠা কৰা এই সংস্থাটোৱে তেলেগু ভাষীসকলক সমৰ্থন কৰাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ বিধানসভাত পাঁচবাৰৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰি ৰাজ্যখনৰ ইতিহাসৰ সবাতোকৈ সফল ৰাজনৈতিক দল হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে। বৰ্তমান ই অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ বিধানসভাৰ প্ৰধান বিৰোধী দল।
অতুল পাচনী
1,487 × 1,113px|thumb|বিশিষ্ট ফৰাচি নাট্যকাৰ চেমুয়েল বেকেটৰ ‘ওৱেটিং ফৰ গদো’ৰ অসমীয়া অভিযোজনা ‘এদিন আহিব তেওঁ’ ৰ এটি দৃশ্যত অভিনেতা অতুল পাচনি
অতুল পাচনী (Atul Pachani) অসমৰ এগৰাকী অভিনয় শিল্পী। ১৯৬০ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত মাজুুলীত তেওঁৰ জন্ম হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
অ'ৰিয়েণ্ট ফ্লাৱাৰ জুনিয়ৰ কলেজ
অৰিয়েন্ট ফ্লাৱাৰ জুনিয়ৰ কলেজ  (Orient Flower Jr. College) সমগ্ৰ বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ ভিতৰতে এখন আগশাৰীৰ কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয়। এইখন মহাবিদ্যালয় ২০০৪ চনৰ ৫জুলাই তাৰিখে বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ 'মামণি ভিলা'ত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। পিছত ২০০৫চনত কোচগাৱঁলৈ কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয়খনৰ স্থানান্তৰ কৰা হয়। ২০০৯ চনত পুনৰ কোঁচগাঁও-হালধীবাৰী পথৰ দাঁতিলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয় আৰু বৰ্তমান ইয়ে কলেজৰ স্থায়ী ঠিকনা। বিদ্যালয়খনৰ পৰিচালক হৈছে ড° কিশোৰ সিং ৰাজপুত আৰু শ্ৰী মীনা দেৱী ৰাজপুত, বৰ্তমানৰ অধ্যক্ষৰ আসনত । বিদ্যালয়খন ব্যক্তিগত খণ্ডৰ অন্তৰ্গত।
অৱস্থান আৰু চৌহদ
বিশ্বনাথ চাৰিআলি চহৰৰ মাজ মজিয়াৰ কোঁচগাঁও-হালধীবাৰী পথৰ দাঁতিত অৰিয়েন্ট ফ্লাৱাৰ কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয় খন অৱস্থিত।
প্ৰায় সকলো সা-সুবিধা থকা এই কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয়ত সুন্দৰ শ্ৰেণী কোঠা আৰু উন্নত শিক্ষাৰ পৰিৱেশৰ লগতে এটি পুথিভৰাঁলো আছে। পৰীক্ষাৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক বিশেষ প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থাৰে প্ৰস্তুত কৰোৱাৰ উপৰিও দক্ষ অধ্যাপক-অধ্যাপিকাৰ দ্বাৰা সকলো বিষয়ৰ ওপৰত সুস্থ পাঠদান কৰোৱা হয়। ইয়াৰোপৰি উচ্চশিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানত নামভৰ্তিৰ বাবে ইয়াৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক প্ৰশিক্ষণ আৰু কেৰিয়াৰ গাইডেন্স দিয়া হয়। ছাত্ৰী সকলৰ বাবে ছাত্ৰী আবাসৰ ব্যৱস্থাৰ উপৰিও অহা-যোৱা সুবিধাৰ হেতু কলেজ বাছৰ ব্যৱস্থাও আছে।
শিক্ষা
শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ
যনি
যনি হৈছে এপিয়েচি (বা উমবেললাইফে) পৰিয়ালৰ এবিধ একবৰ্ষী গুল্মজাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াক ইংৰাজীত আজুৱাইন (Ajwain), আজুৱান (ajowan), আজুৱান কাৰাৱে (ajowan caraway), বিছপ্‌ছ ৱিড (bishop's weed) , কাৰম (carom) আদি নামেৰে জনা যায়। উদ্ভিদৰ পাত আৰু বীজসদৃশ ফল (প্ৰায়ে বীজ বুলি ভুল কৰা হয়) দুয়োটা মানুহে খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। "বিছপ্‌ছ ৱিড" নামটোৱে যনিগুটিক বুজায় যদিও ই আন কিছুমান উদ্ভিদৰো সাধাৰণ নাম। ইয়াৰ "বীজ" (অৰ্থাৎ ফল) প্ৰায়ে লভেজ (Lovage) "বীজ" ৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত হয়। ভাৰত, ইৰাণ, ইজিপ্ত, আফগানিস্তান আদি দেশত মছলা অথবা ঔষধৰ উপাদান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মছলা
পল্লৱী ডেকা বুজৰবৰুৱা
পল্লৱী ডেকা বুজৰবৰুৱা (Pallavi Deka Buzarboruah) হৈছে এগৰাকী অসমীয়া লেখিকা, অনুবাদক, সম্পাদক। তেখেত বৰ্তমান ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰাধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত৷ অসমত ‘তুলনামূলক ভাৰতীয় সাহিত্য’বিষয়টোক কেন্দ্ৰ কৰি তেখেতে ইতিমধ্যে কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছে৷ তেখেতৰ ‘গৱেষণাৰ পদ্ধতিবিজ্ঞান’ শীৰ্ষক গ্ৰন্থখন অসমীয়া ভাষাত এম.ফিল. আৰু ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে অধ্যয়নৰত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ৷ তেখেতে এতিয়ালৈকে ৫খনকৈ প্ৰবন্ধ সংকলন প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে দুখন উপন্যাস, এখন চুটিগল্প সংকলন আৰু ১খন অনুবাদ গ্ৰন্থ, ৫খন সম্পাদনামূলক গ্ৰন্থ আদি প্ৰকাশ কৰিছে৷ তেখেতৰ তত্ত্বাৱধানত এতিয়ালৈকে ৩০ জনতকৈয়ো অধিক শিক্ষাৰ্থীয়ে অসমীয়া বিভাগৰপৰা এম.ফিল ডিগ্ৰী আৰু ১২ জন শিক্ষাৰ্থীয়ে ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে৷
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
তেখেতৰ জন্ম হয় ১ জানুৱাৰী, ১৯৬৯ চনত৷ পিতৃৰ নাম তিলক বৰা আৰু মাতৃৰ ঊষা বুজৰবৰুৱা ৷ জন্মস্থান- লক্ষিমপুৰ, অসম৷
শিক্ষা
তেখেতে লক্ষিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৯০ চনত ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ১৯৯৪ চনত অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ২০০১ চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেখেতৰ গৱেণাৰ বিষয় হ’ল- ‘ৰবীনন্দ্ৰনাথৰ কাব্যাদৰ্শ আৰু কেইজনমান অনুৱৰ্তী অসমীয়া কবিৰ কবিতা৷’
চাকৰি জীৱন
ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজকমল কানৈ কলেজত অধ্যাপক হিচাপে চাকৰি জীৱনৰ পাতনি মেলে৷ (১৯৯৭ চনৰপৰা ২০০৫ চনলৈকে)
ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ Reader হিচাপে দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ৷
ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে অংশগ্ৰহণ৷ (২০১২ চনৰপৰা সাম্প্ৰতিক সময়লৈকে
সাহিত্যৰাজি
ৰবীন্দ্ৰনাথ আৰু অসমীয়া কবিতা, কৌষ্তুভ প্ৰকাশন, মাৰ্চ, ২০০৩
ৰবীন্দ্ৰনাথৰ চিন্তা আৰু ভাৰতীয় সাহিত্য বিচিত্ৰা, বনলতা, ডিব্ৰুগড়, মে, ২০০৩
তুলনামূলক সাহিত্য, বিকাশ আৰু বিৱৰ্তন, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়, অসমীয়া বিভাগ, মাৰ্চ, ২০০৮
তুলনামূলক সাহিত্য তত্ত্ব, বনলতা, ডিব্ৰুগড়, মে, ২০১৩
চুটিগল্প
ভাৰ্ছিটিৰ ইকেবানা, চুটিগল্পৰ সংকলন, ২০১৪
যাযাৱৰী নিশাৰ সংলাপ, চুটিগল্প সংকলন 2022
উপন্যাস
কুঞ্জপৃথিৱীৰ কৃষ্ণাপ্ৰীয়া, বনলতা, ডিব্ৰুগড়, চুটিগল্পৰ সংকলন
অনুবাদ গ্ৰন্থ
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, অনুবাদ, সাহিত্য অকাডেমী, নতুন দিল্লী, ২০১৮
সম্পাদিত গ্ৰন্থ
অসমৰ জনগোষ্ঠীয় লোকসাহিত্য, ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়, অসমীয়া বিভাগ, মাৰ্চ, ২০০৯
অসমীয়া কাব্যকোষ, অসম সাহিত্য সভা, ২০১২
প্ৰসংগ : সাহিত্য আৰু সংস্কৃতি, বনলতা, ডিব্ৰুগড়, ২০১২
তুলনামূলক সাহিত্য আৰু পৰিধীয় ক্ষেত্ৰ, সদৌ ধেমাজি জিলা ছাত্ৰ সন্থা, ২০২১
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
মহুৱা মৈত্ৰা
মহুৱা মৈত্ৰা (জন্ম: ৫ মে' ১৯৭৫) এগৰাকী ভাৰতীয় ইনভেষ্টমেণ্ট বেংকাৰ আৰু ৰাজনৈতিক নেত্ৰী। তেওঁ বৰ্তমান পশ্চিম বংগৰ কৃষ্ণনগৰ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৭তম লোকসভাৰ সাংসদ। ২০১৯ চনৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ২০১৬ চনৰ পৰা ২০১৯ চনলৈ কৰিমপুৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা পশ্চিমবংগ বিধানসভাৰ বিধায়ক আছিল। তেওঁ কেইবাবছৰ সৰ্বভাৰতীয় তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ সাধাৰণ সম্পাদক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰবক্তা আছিল। ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ অহাৰ আগতে তেওঁ এগৰাকী ইনভেষ্টমেণ্ট বেংকাৰ আছিল।
ৰীতা বেনাৰ্জি
ৰীতা বেনাৰ্জি (Rita Banerji; জন্ম: ১৯৬৭) এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক, আলোকচিত্ৰ শিল্পী আৰু জেণ্ডাৰ এক্টিভিষ্ট। তেওঁৰ ‘চেক্স এণ্ড পাৱাৰ : ডিফাইনিং হিষ্ট্ৰি, চেপিং চ’ছাইটি’ শীৰ্ষক কিতাপখন ২০০৮ চনত প্ৰকাশ পাইছিল। তেওঁ ভাৰতত মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত দেখা দিয়া লিংগ বৈষম্য বিষয়ত সচেতনতা বৃদ্ধিৰ বাবে ‘ফিফটি মিলিয়ন মিচিং’ নামেৰে এটি অনলাইন প্ৰচাৰ অভিযান চলাইছিল। এই অভিযানটোৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল।
মহুৱা মৈত্ৰা
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭৫ চনৰ ৫ মে' তাৰিখে পশ্চিম বংগৰ ৰাজধানী কলকাতাত মহুৱা মৈত্ৰাৰ জন্ম হৈছিল। কলকাতাত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ উচ্চশিক্ষাৰ বাবে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ যায়। তাত তেওঁ মেচেচুছেটছৰ চাউথ হেডলীৰ মাউণ্ট হলয়কে কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতি বিজ্ঞান আৰু গণিত শাস্ত্ৰ বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
মহুৱা মৈত্ৰাই নিউয়ৰ্ক মহানগৰ আৰু লণ্ডনত জেপি মৰ্গেন কেচৰ ইনভেষ্টমেণ্ট বেংকাৰ হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁ জেপি মৰ্গেনৰ উপাধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল। ২০০৯ চনত তেওঁ লণ্ডনত উপাধ্যক্ষ পদত থাকোতে চাকৰিৰ পৰা অব্যাহতি লৈ ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে। ভাৰতলৈ আহি তেওঁ ভাৰতীয় ৰাজনীতি জগতত প্ৰৱেশ কৰে। তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ যুৱমৰ্চা ভাৰতীয় যুৱ কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে। ইয়াত তেওঁ আম আদমী কা চিপাহী নামৰ প্ৰকল্পত কাম কৰি থাকোঁতে ৰাহুল গান্ধীৰ বিশ্বাসভাজনত পৰিগণিত হয়। ২০১০ চনত তেওঁ কংগ্ৰেছ দল ত্যাগ কৰি সৰ্বভাৰতীয় তৃণমূল কংগ্ৰেছত যোগদান কৰে। তেওঁ ২০১৬ চনৰ পশ্চিম বংগ বিধানসভা নিৰ্বাচনত নাদিয়া জিলাৰ কৰিমপুৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ২০১৯ চনৰ ২০১৯ চনৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্মাচনত তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল আৰু কৃষ্ণনগৰ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা ১৭তম লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।
ৰীতা বেনাৰ্জি
লেখক আৰু জেণ্ডাৰ এক্টিভিষ্ট ৰূপে
ত্ৰিশ বছৰ বয়সত বেনাৰ্জি ভাৰতলৈ উভতি আহে আৰু ভাৰতত লিংগ সমতা আৰু মহিলাৰ অধিকাৰ বিষয়ত লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। বিভিন্ন দেশৰ বিভিন্ন পত্ৰিকা আৰু আলোচনীত তেওঁৰ লিখনি আৰু ফটো প্ৰকাশ হৈছে। ২০০৯ চনত তেওঁ আলোচনী আৰু জাৰ্নেল ৰাইটিঙৰ বাবে ‘এপেক্স এৱাৰ্ড অৱ এক্সিলেঞ্চ’ লাভ কৰে।
চেক্স এণ্ড পাৱাৰ (গ্ৰন্থ)
বেনাৰ্জিৰ ‘চেক্স এণ্ড পাৱাৰ : ডিফাইনিং হিষ্ট্ৰি, চেপিং চ’ছাইটি’ শীৰ্ষক নন-ফিকচন কিতাপখন প্ৰথমবাৰৰ বাবে ২০০৮ চনত ভাৰতত প্ৰকাশিত হৈছিল। কিতাপখন যৌনতা (চেক্স) আৰু চেক্সুৱেলিটি বিষয়ত ভাৰতত চলোৱা পাঁচ বছৰীয়া সামাজিক আৰু ঐতিহাসিক অধ্যয়নৰ ফলাফল আছিল। তেওঁ কিতাপখনৰ শেষত এইবুলি মতামত পোষণ কৰিছে যে, সময়ৰ লগে লগে এখন সমাজৰ যৌন তাড়না বেলেগ বেলেগ হয় আৰু এইটো ক্ষমতাত থকা সামাজিক গোটবোৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
মহুৱা মৈত্ৰা
ব্যক্তিগত জীৱন
মহুৱা মৈত্ৰা বঙালী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। কলকাতাত শৈশৱ আৰু কৈশোৰ অতিবাহিত কৰোঁতে বহু সাংস্কৃতিক পৰিৱেশ লাভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ চুবুৰীয়া পাৰ্চী সম্প্ৰদায়ৰ আছিল আৰু তেওঁলোকে একেলগে পাৰ্চী নৱবৰ্ষ নাৱৰোজ উদযাপন কৰিছিল। ডেনিছ ফাইনেন্সিয়াৰ লাৰ্চ ব্ৰৰ্শন তেওঁৰ প্ৰাক্তন স্বামী। তেওঁলোক কিছুসময় ডেনমাৰ্কত বসবাস কৰিছিল। সেইসময়ত তেওঁ ডেনিছ জনস্বাস্থ্য ব্যৱস্থাৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল।
ৰীতা বেনাৰ্জি
ফিফটি মিলিয়ন মিচিং
২০০৬ চনৰ ডিচেম্বৰত বেনাৰ্জিয়ে ‘ফিফটি মিলিয়ন মিচিং’ আৰম্ভ কৰে, যি হৈছে ভাৰতত মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত দেখা দিয়া লিংগ বৈষম্যভিত্তিক সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে এক অনলাইন প্ৰচাৰ অভিযান। ২৪০০ তকৈও অধিক আলোকচিত্ৰশিল্পীৰ পৰা ভাৰতীয় ছোৱালী আৰু মহিলাৰ হাজাৰ হাজাৰ ফটো সংগ্ৰহ কৰি ফ্লিকাৰত এই অভিযান আৰম্ভ কৰা হৈছিল। আৰম্ভণিৰ পৰা ই যথেষ্ট প্ৰচাৰ পাইছিল আৰু অন্যান্য সামাজিক মাধ্যমলৈও বিয়পি পৰিছিল আৰু ইয়াৰ ওপৰত তথ্য ব্লগও হৈছিল। ই হৈছে শূণ্য পুঁজিৰে আৰম্ভ কৰা এক প্ৰচাৰ অভিযান, যি একোটা সমভাৱাপন্ন সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰচেষ্টা আৰু অংশগ্ৰহণৰ ওপৰত চলে।
লিংগভিত্তিক বৈষম্য সম্পৰ্কত
বেনাৰ্জিয়ে কৈছে যে, শিক্ষা আৰু অৰ্থনৈতিক বিকাশ ভাৰতৰ মহিলা লিংগহত্যাৰ সমাধান নহয়। তেওঁ দাবী কৰে যে, শিক্ষা, স্বাস্থ্য সেৱা, চাকৰি আৰু অধিক উপাৰ্জনৰ সক্ষমতা বৃদ্ধিৰ ফলত গৰ্ভজাত মহিলা সন্তানৰ অধিক গৰ্ভপাত হয়, এগৰাকী মহিলাৰ শিক্ষাগত অৰ্হতা আৰু তেওঁ গৰ্ভজাত কন্যাক আঁতৰ কৰাৰ সম্ভাৱনাৰ মাজত পোনপটীয়া সম্পৰ্ক থাকে। বেনাৰ্জিয়ে লগতে দাবী কৰে যে, উচ্চ উপাৰ্জনৰ পেছাদাৰী মহিলাসকলও ভাৰতত যৌতুক হিংসা আৰু হত্যাৰ বলি হয়।
মহুৱা মৈত্ৰা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ