cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সংবিধান দিৱস (ভাৰত)
সংবিধান দিৱস প্ৰতি বছৰে ২৬ নৱেম্বৰত ভাৰতত পালন কৰা হয়। ১৯৪৯ চনৰ ২৬ নৱেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতীয় সংবিধান সভায়ে ভাৰতীয় সংবিধান গৃহীত কৰিছিল আৰু ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখে ই কাৰ্যকৰী হৈছিল। সংবিধান দিৱসক ৰাষ্ট্ৰীয় আইন দিৱস হিচাপেও জনা যায়। ভাৰত চৰকাৰে ২০১৫ চনৰ ১৯ নৱেম্বৰ তাৰিখে অধিসূচনাৰ জৰিয়তে ২৬ নৱেম্বৰক সংবিধান দিৱস হিচাপে ঘোষণা কৰিছিল। ২০১৫ চনৰ ১১ অক্টোবৰ তাৰিখে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদী ডাঙৰীয়ায়ে মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰৰ স্মৃতিত নিৰ্মাণ কৰা সমতাৰ মূৰ্তিৰ আধাৰশিলা স্থাপন কাৰ্যসূচীত ২৬ নৱেম্বৰ তাৰিখে সংবিধান দিৱস পালন কৰাৰ ৰাজহুৱা ঘোষণা কৰিছিল। ২০১৫ বৰ্ষটো সংবিধান সভাৰ খচৰা সমিতিৰ সভাপতি আৰু সংবিধানৰ খচৰা প্ৰস্তুতকৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰৰ ১২৫তম জন্মবাৰ্ষিকী আছিল। পূৰ্বতে এই দিনা ৰাষ্ট্ৰীয় আইন দিৱস হিচাপে উদযাপন কৰা হৈছিল। ২৬ নৱেম্বৰক সংবিধানৰ গুৰুত্ব বিস্তাৰ কৰিবলৈ আৰু আম্বেদকাৰৰ চিন্তা আৰু ধাৰণা বিস্তাৰ কৰিবলৈ বাছনি কৰা হৈছিল।
পটভূমি
ভাৰত চৰকাৰে ২০১৫ চনত ভাৰতীয় সংবিধানৰ জনক ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰৰ (১৪ এপ্ৰিল ১৮৯১ – ৬ ডিচেম্বৰ ১৯৫৬) ১২৫তম জন্মজয়ন্তী বৰ্ষজুৰা কাৰ্যসূচীৰে পালন কৰিছিল। বৰ্ষজুৰা উদযাপনৰ বাবে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ অধ্যক্ষতাত এখনি বিশেষ সমিতি ঘোষণা কৰা হৈছিল। বিভিন্ন মন্ত্ৰালয় আৰু বিভাগে গোটেই বছৰ বিভিন্ন কাৰ্য্যসূচী অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ আৰু আম্বেদকাৰ চিন্তা-ধাৰণা আৰু দৰ্শন বিস্তাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল। ২০১৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত মুম্বাইৰ ইন্দু মিলচ কম্পাউণ্ডত আম্বেদকাৰ স্মাৰকৰ আধাৰশিলা স্থাপন অনুষ্ঠানত ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ২৬ নৱেম্বৰক "সংবিধান দিৱস" হিচাপে পালন কৰিবলৈ ঘোষণা কৰে।   ২০১৫ চনৰ নৱেম্বৰত চৰকাৰে আনুষ্ঠানিকভাৱে এই দিৱস উদযাপনৰ ঘোষণা কৰে।
উদযাপন
ভাৰত চৰকাৰৰ বিভিন্ন বিভাগ আৰু মন্ত্ৰালয়ে সংবিধান দিৱস পালন কৰিছিল। শিক্ষা আৰু স্বাক্ষৰতা বিভাগৰ অনুসৰি প্ৰথম সংবিধান দিৱসত সংবিধানৰ প্ৰস্তাৱনা সকলো শিক্ষাৰ্থীয়ে সকলো বিদ্যালয়ত পঢ়িছিল। ইয়াৰ উপৰিও ভাৰতৰ সংবিধানৰ বিষয়ত অনলাইন আৰু অফলাইন পদ্ধতিৰে কুইজ আৰু ৰচনা প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈছিল। প্ৰতিখন বিদ্যালয়ত সংবিধানৰ বিশেষত্বৰ ওপৰত আলোচনাচক্ৰ অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল। উচ্চ শিক্ষা বিভাগে বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়ক কলেজসমূহত সংসদীয় বিতৰ্ক আৰ্হি ব্যৱস্থা অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগে উত্তৰ প্ৰদেশৰ লক্ষ্ণৌত অৱস্থিত আম্বেদকাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত সকলো ৰাজ্যৰ কুইজ বিজেতাসকলে অংশগ্ৰহণ কৰা সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ৰ কুইজ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰিছিল।
বিদেশ মন্ত্ৰালয়ে সকলো বিদেশী ভাৰতীয় বিদ্যালয়ক ২৬ নৱেম্বৰত সংবিধান দিৱস হিচাপে উদযাপন কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল আৰু দূতাবাস সমূহক সংবিধানক সেই দেশৰ স্থানীয় ভাষালৈ অনুবাদ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল। ভাৰতীয় সংবিধানক আৰবী ভাষালৈ ৰূপান্তৰ কৰাৰ কাম সম্পূৰ্ণ হৈছে। প্ৰতি বছৰে সংবিধান দিৱসত ক্ৰীড়া বিভাগে "সমতাৰ বাবে দৌৰ" নামেৰে সজাগতামূলক দৌৰ আৰম্ভ কৰিছে। সংবিধান আৰু আম্বেদকাৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিবলৈ ২০১৫ চনৰ ২৬ নৱেম্বৰত সংসদৰ এক বিশেষ অধিবেশন অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
মৌ ডিমৰু
মৌ ডিমৰু বা আওঠা ডিমৰু (Ficus auriculata) (মিচিং- কুকৱাল-টাকুক্-আছিং; কাৰ্বি-লঠেৰি -আৰং; খআচিয়া- দিয়েং-চহ-লামপিন ) এবিধ মজলীয় আকাৰৰ ডিমৰু গছ৷ এই গছজোপা সমগ্ৰ এছিয়া মহেদেশতে পোৱা যায়৷ এই গছজোপাৰ বৃদ্ধিৰ বাবে পৰ্য্যাপ্ত পৰিমাণে ৰ'দৰ প্ৰয়োজন হয়৷
বিৱৰণ
মৌ ডিমৰুৰ ডালবিলাক গছজোপাৰ চাৰিওফালে ফেৰ মেলি গছজোপাক এখ ছত্ৰাকাৰ ৰূপ দিয়ে৷ ইয়াৰ বাকলিৰ বৰণ মদৰুৱা আৰু উপৰিভাগ খহটা৷ বাকলিৰ ভিতৰভাগ ৰঙচুৱা হয় আৰু তাত বগা বৰণৰ দীঘলীয়ে লম্ব ৰেখা কিছুমান থকা দেখা যায়৷
এই ডিমৰুৰ পাতবোৰেৰ আকৃতি ডাঙৰ৷ পাতৰ দাঁতিত কেতিয়াবা সৰু সৰু খাঁজ কটা দাগৰ উৎপত্তি হয় নাইবা কোনো ক্ষেত্ৰত দাঁতিভাগ সমান হৈয়ে ৰয়৷
প্ৰজনন
মৌ ডিমৰুৰ একেজোপা গছে বেলেগে বেলেগে পুংপুষ্প আৰু স্ত্ৰীপুষ্প ধাৰণ কৰে৷ Ceratosolen emarginatus নামৰ পতংগবিধে এই গছৰ প্ৰজননত সহায় কৰে৷ ফল কোমল আৰু সুস্বাদু হয়৷
ব্যৱহাৰ
মৌ ডিমৰুৰ ফলে পেটৰ নানা উপসৰ্গ যেনে বদহজমী, কৌষ্ঠকাঠিন্য আদি নিৰাময়ত সহায় কৰে বুলি জনা যায়৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
মৰাণসকলৰ পৰম্পৰাগত সাজপাৰ
মৰাণসকল অসমৰ পুৰণি জনগোষ্ঠীসমূহৰ ভিতৰৰ এটা অন্যতম জনগোষ্ঠী। এই জনগোষ্ঠীটো সকলো দিশৰ পৰাই এটা চহকী জনগোষ্ঠীৰূপে খ্যাত। সাজপাৰ বা বস্ত্ৰসম্ভাৰৰ ক্ষেত্ৰতো মৰাণ সকল যথেষ্ট চহকী। কিয়নো,অধিকাংশ মৰাণ মহিলাই তেওঁলোকৰ প্ৰয়োজনীয় বস্ত্ৰ সমূহ নিজে প্ৰস্তুত কৰি লয়। পূৰ্বতে মৰাণ সকলে কাপোৰ ববৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সূতা কপাহৰ পৰা নিজেই তৈয়াৰ কৰি লৈছিল। কিন্তু বৰ্তমান তেওঁলোকে বজাৰত সহজতে পোৱা সূতাৰে কাপোৰ বৈ লয়। মৰাণসকলে দৈনন্দিন জীৱনত বৰ্তমানেও তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত সাজপাৰ পৰিধান কৰে। এতিয়াও মৰাণসমাজত বয়োজ্যেষ্ঠলোকসকলে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত সাজপাৰ সমূহ পৰিধান কৰা পৰিলক্ষিত হয়।
মহিলাসকলৰ সাজপাৰ
মৰাণ মহিলা সকলে সাধাৰণতে বুকুত মেথনি মাৰি মেখেলা পৰিধান কৰে আৰু তেওঁলোকে মেখেলাৰ ওপৰত কঁকালত এখন 'কঁকালমৰা' বান্ধি লয়। মৰাণ মহিলাসকলে 'পাৰকানি' নামৰ এখন বস্ত্ৰ গাত লোৱাৰ উপৰিও এই কাপোৰখন ওৰণি লবলৈও ব্যৱহাৰ কৰে।
পুৰুষসকলৰ সাজপাৰ
মৰাণ পুৰুষসকলে তেওঁলোকৰ সাজপাৰ হিচাপে 'জামা','টঙালি','চেলেংকাপোৰ' পৰিধান কৰে। মৰাণ সমাজৰ বয়োজ্যেষ্ঠ সকলে মূৰত পাগুৰি পৰিধান কৰে। তেওঁলোকে পৰিধান কৰা পাগুৰিটো প্ৰায় ষোল্লহতীয়া হয় আৰু এই পাগুৰিটোক 'মান্যপাগ' বোলা হয়।
বিহুৰ সময়ৰ সাজপাৰ
মৰাণ বিহুৱা সকলে বিহুৰ সময়ত চুৰীয়া, মুগাৰ চোলা, মৰাণ গামোচা পৰিধান কৰে। মৰাণ সকলৰ গামোচাখন বগা সূতাৰে বোৱা হয় আৰু তাত সোণালী ৰঙৰ সূতাৰে ফুল বচা হয়। পূৰ্বতে মৰাণ সকলে ছয়গুণচোলা,এঙাৰচোলা, চাপকনচোলা আদি পৰিধান কৰিছিল। গাভৰুসকলে ৰাতিবিহুত নৃত্য পৰিবেশন কৰোঁতে বুকুত মেথনি, মুগাৰ মেখেলা, কলীয়া ৰিহা আৰু ৰঙা ব্লাউজ পৰিধান কৰে। সাধাৰণতে বিহুত নাচৰ সময়ত গাভৰুসকলে মুগাৰ মেখেলাৰ ওপৰত কঁকালমৰাখন ব্যৱহাৰ নকৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
বামা
ফাউষ্টিনা মেৰী ফাতিমা ৰাণী (জন্ম: ১৯৫৮) জনপ্ৰিয় ভাবে বামা আৰু বামা ফাউষ্টিনা চুছাইৰাজ এগৰাকী তামিল দলিত নাৰীবাদী, শিক্ষয়ত্ৰী আৰু ঔপন্যাসিক। তেওঁ তেওঁৰ আত্মজীৱনীমূলক উপন্যাস 'কাৰুক্কু'ৰ (১৯৯২) জৰিয়তে বিশেষভাৱে বিখ্যাত। ইয়াত তেওঁ তামিলনাডুত দলিত খ্ৰীষ্টান মহিলাসকলে অনুভৱ কৰা আনন্দ আৰু দুখৰ ইতিহাস বৰ্ণনা কৰিছে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ 'সংগতি' (১৯৯৪) আৰু 'ভানমাম' (২০০২) নামৰ দুখন চুটি গল্পৰ সংকলনৰ সৈতে আৰু দুখন উপন্যাস 'কুচুম্বুক্কৰণ' (১৯৯৬) আৰু অৰু টাটভম 'এৰুমাইয়ুম' (২০০৩) ৰচনা কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ বিশটা চুটি গল্প লিখিছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৮ চনত মাদ্ৰাজ ৰাজ্যৰ পুথুপট্টিৰ পৰায়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ এক ৰোমান কেথলিক পৰিয়ালত ফাউষ্টিনা মেৰী ফাতিমা ৰাণীৰ জন্ম হৈছিল। পিছত তেওঁ 'বামা' ছদ্মনামেৰে লিখা মেলা কৰে। তেওঁৰ দেউতাক চুছাইৰাজ ভাৰতীয় সেনাত নিযুক্ত আছিল আৰু তেওঁৰ মাতৃৰ নাম চেবাষ্টিয়াম্মা। তেওঁ বিখ্যাত দলিত লেখক ৰাজ গৌথামানৰ ভগ্নী। বামাৰ ককাদেউতাই হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈছিল। বামাৰ পূৰ্বপুৰুষসকল দলিত সম্প্ৰদায়ৰ আছিল আৰু কৃষি শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰিছিল। বামাই তেওঁৰ গাঁৱত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক সাহিত্যিক প্ৰভাৱৰ ভিতৰত আছে জয়কান্তন, অখিলন, মণি আৰু পাৰ্থসাৰথিৰ দৰে তামিল লেখক। কলেজত তেওঁ কাহলিল গিব্ৰান আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ লেখনি পঢ়িছিল আৰু উপভোগ কৰিছিল। স্নাতক পৰ্যায়ত তেওঁ অতি দৰিদ্ৰ ছোৱালীৰ বাবে স্কুল শিক্ষক হৈছিল যাৰ পিছত তেওঁ সাত বছৰ সন্ন্যাসিনী হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল। তেওঁ জাতি-ভিত্তিক বৈষম্যৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ পৱিত্ৰ আদেশ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰু দৰিদ্ৰ দলিত ছোৱালীৰ উন্নতিত সহায় কৰাৰ লক্ষ্যক আগবঢ়াই নিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
সাহিত্যিক জীৱন
সন্ন্যাসিনী হিচাপে যোগদান কৰাৰ পিছত বামাই গম পালে যে দলিত কেথলিকসকলৰ বাবে এটা পৃথক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ আছে। দলিত কেথলিক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰৰ দুৰ্বল পৰিস্থিতিৰ বাবে ক্ষুব্ধ হৈ তেওঁ সাত বছৰৰ পিছত সন্ন্যাসিনী ত্যাগ কৰে। তেওঁ পঢ়া সমাপ্ত আৰু কেথলিক খ্ৰীষ্টান বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰিছিল। শিক্ষাদানৰ অভিজ্ঞতাৰ সময়ত তেওঁ জানিব পাৰিছিল যে কেথলিক সন্ন্যাসীসকলে দলিত শিশু আৰু শিক্ষকসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত কনভেণ্টৰ প্ৰতি তেওঁ ঘৃণা ভাৱ জাগৃত কৰে। তাৰ পিছলৈ তেওঁ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। এগৰাকী বন্ধুৰ উৎসাহেৰে তেওঁ নিজৰ শৈশৱৰ অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত লিখিছিল। এই অভিজ্ঞতাবোৰে ১৯৯২ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস 'কাৰুক্কু'ৰ আধাৰ গঠন কৰিছিল। বামাই উপন্যাসখন তামিল ভাষাৰ এক উপভাষাত লিখিছিল আৰু এয়া তেওঁৰ সম্প্ৰদায়ৰ বাবে অনন্য আছিল। তেওঁ কৈছিল যে উচ্চ বৰ্ণৰ সদস্যসকলৰ পৰা তেওঁৰ এই ভাষা বাছনি সন্দৰ্ভত সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছিল। তেতিয়াই তেওঁ পৰৱৰ্তী সময়ত সকলো উপন্যাসত একেটা উপভাষা ব্যৱহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। উপন্যাসখন প্ৰকাশ হোৱাৰ সময়ত বামাক দুৰ্বল পোহৰত চিত্ৰিত কৰাৰ বাবে তেওঁৰ গাঁৱৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সাত মাহৰ বাবে গাঁৱত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হোৱা নাছিল। অৱশ্যে 'কাৰুক্কু' সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত হয় আৰু ২০০০ চনত ক্ৰছৱৰ্ড বুক বঁটা লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত ই বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰান্তিক সাহিত্য, অনুবাদত সাহিত্য, আত্মজীৱনী, নাৰীবাদী সাহিত্য, সুবল্টাৰ্ণ সাহিত্য আৰু দলিত সাহিত্যৰ দৰে বিভিন্ন পাঠ্যক্ৰমত পাঠ্যপুথি হিচাপে পৰিণত হৈছে। বামাই 'সংগতি' আৰু 'কুচুম্বুক্কৰণ'ৰ উপন্যাসত ইয়াক অনুসৰণ কৰিছিল। বামাই ঋণ লাভ কৰিছিল আৰু উট্টিৰামেৰুৰত দলিত শিশুসকলৰ বাবে এখন বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল। বামাৰ 'কাৰুক্কু' ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰা হৈছে আৰু 'কুচুম্বুক্কৰণ' আৰু 'সংগতি' ফৰাচীলৈ অনুবাদ কৰা হৈছে। দলিত লেখক আৰু কৰ্মী জুপাকা সুভদ্ৰাই 'সংগতি' তেলেগুলৈও অনুবাদ কৰিছে। বামাই শেহতীয়াকৈ চিংগল বাই চইচত এটা প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছে: সুখেৰে অবিবাহিত মহিলা! যি হৈছে ভাৰতৰ অবিবাহিত মহিলাসকলৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ অবিবাহিতত্ত্বৰ বিষয়ে প্ৰকাশ কৰা ১৩টা প্ৰবন্ধৰ সংকলন। তেওঁৰ ৰচনাখনত নিজকে ভাৰতত এগৰাকী অকলশৰীয়া পেছাদাৰী দলিত মহিলা হোৱাৰ পচন্দৰ বিষয়ে কয়। যদিও তেওঁ এজন পুৰুষক বিয়া কৰা আৰু এগৰাকী ছোৱালী সন্তান জন্ম দিয়াৰ সপোনদেখি ডাঙৰ হৈছিল, তেওঁ লাহে লাহে এগৰাকী অবিবাহিত মহিলা হোৱাটো বাছি লৈছিল কিয়নো তাইৰ মতে "বিবাহ আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰু গাঁথনি আজিৰ দৰে, একেবাৰে মহিলা-অনুকূল নহয়।" তেওঁ লগতে কয়, "মই নিজৰ হিচাপে থাকি ভাল পাইছিলোঁ; মই কাৰো বাবে মোৰ আত্মা, মোৰ সত্তা, মোৰ স্বাধীনতা আৰু পৰিচয় হেৰুৱাব নিবিচাৰিছিলোঁ।" কিন্তু তেওঁৰ জীৱনৰ পছন্দবোৰ নিজৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ অবিহনে আছিল। তেওঁ অবিবাহিত হিচাপে থাকিবলৈ বাছনি কৰাৰ বাবে অপমান আৰু সন্দেহৰ অভিজ্ঞতা বিষয়েও তেওঁ উল্লেখ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:নাৰীবাদ
ইব্ৰাহিম (ছূৰা)
right|thumb|এই খণ্ডিত কেলিগ্ৰাফিক পেনেলত [[কোৰআন (১৪:৭)ৰ এটা আয়াত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে আৰু থুলুথ, পাৰ্চী নাছখ আৰু তৌকীৰ লিপিত আল্লাহক প্ৰশংসা কৰা হৈছে। কোৰআনিক পদটো থুলুথত লিখা হৈছে আৰু ছূৰা ইব্ৰাহিম (অব্ৰাহাম)ৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াত কোৱা হৈছে "(আৰু মনত ৰাখিব, আপোনাৰ প্ৰভুক ঘোষণা কৰা হৈছে): যদি আপুনি কৃতজ্ঞ হয়, মই আপোনাক অধিক অনুগ্ৰহ যোগ কৰিম, কিন্তু যদি আপুনি অকৃতজ্ঞতা দেখুৱায়, সঁচাকৈয়ে মোৰ শাস্তি ভয়ানক।" শীৰ্ষ শাৰীত থকা কোৰআনিক আয়াতটোৰ পিছত আল্লাহৰ বিভিন্ন প্ৰশংসা আৰু পাৰ্চী নাছখ আৰু তৌকীৰ লিপিত লিখা পুৰুষসকলৰ প্ৰতি তেওঁৰ অনুগ্ৰহ আছে। ]]
ইব্ৰাহিম (إبراهيم, Ibrāhīm; বা "অব্ৰাহাম"ৰ আৰবী সমাৰ্থক) হৈছে কোৰআনৰ চতুৰ্দশ অধ্যায় (ছূৰা)। ই ৫২টা শ্লোক (আয়াত)ৰ সৈতে গঠিত।
ছূৰাত গুৰুত্ব দিয়ে যে এজন ব্যক্তিৰ হৃদয়ৰ ভিতৰত কি ঘটিছে সেয়া কেৱল আল্লাহহে জানে, যাৰ অৰ্থ হৈছে আমি ইজনে সিজনৰ কথাক সৎ বিশ্বাসেৰে গ্ৰহণ কৰিব লাগিব (১৪:৩৮)।
প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিৰ সন্দৰ্ভত (আচবাব আল-নুজুল), ই হৈছে এক "মক্কান ছূৰা", যাৰ অৰ্থ হৈছে ইয়াক মদিনাৰ পিছৰ পৰিৱৰ্তে মক্কাত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। হিজৰাৰ প্ৰায় ২-৩ বছৰ আগতে মক্কাত মুহাম্মাদৰ প্ৰচাৰৰ পিছৰ পৰ্যায়ত তেওঁৰ আৰু সহ-মুছলমানসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ তীব্ৰ হৈ পৰিছিল।
নাম
এই অধ্যায়টোৰ নাম হৈছে ছূৰা ইব্ৰাহিম (আৰবী) বা অব্ৰাহামৰ অধ্যায় (ইংৰাজী)। কোৰআনৰ ছূৰাবোৰ সদায়ে তেওঁলোকৰ বিষয়বস্তুৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা নহয়, কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত ছূৰাৰ এটা ডাঙৰ অংশই (আয়াত ৩৫-৪১) অব্ৰাহামৰ প্ৰাৰ্থনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে, যিয়ে অব্ৰাহামৰ চৰিত্ৰৰ গুণাগুণ প্ৰকাশ কৰে।
প্ৰকাশৰ সময়
ই ছূৰাৰ সুৰৰ পৰা দেখুৱাইছে যে ছূৰাৰ সেই গোটটোৰ সৈতে ইয়াৰ এটা স্থান আছে যিটো মাক্কান সময়সীমাৰ অন্তিম পৰ্যায়ত প্ৰকাশ পাইছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে, আয়াত ১৩ "অবিশ্বাসীসকলে তেওঁলোকৰ বাৰ্তাবাহকসকলক সতৰ্ক কৰি দিছিল, 'আপুনি আমাৰ সম্প্ৰদায়লৈ ঘূৰি আহিব লাগিব নতুবা আমি নিশ্চিতভাৱে আপোনাক আমাৰ অঞ্চলৰ পৰা আঁতৰাই দিম', স্পষ্টকৈ দেখুৱাইছে যে এই ছূৰা প্ৰকাশৰ সময়ত মুছলমানসকলৰ সৈতে দুৰ্ব্যৱহাৰ শীৰ্ষত আছিল, আৰু মক্কাৰ ব্যক্তিসকলে বিশ্বাসীসকলক পূৰ্বৱৰ্তী অবিশ্বাসীসকলৰ দৰে সেই স্থানৰ পৰা উৎখাত কৰিবলৈ নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল। আয়াত ১৪-ত তেওঁলোকক সতৰ্ক কৰি দিয়া হৈছে, "আমি এই দুষ্টলোকসকলক ধ্বংস কৰিম," আৰু বিশ্বাসীসকলক তেওঁলোকৰ আগত থকা বিশ্বাসীসকলৰ দৰে সান্ত্বনা দিয়া হৈছে, "আৰু তেওঁলোকে আপোনাক দেশত বসতি স্থাপন কৰাৰ পিছত" একেদৰে বিভাজন সমাপ্ত কৰাত সন্নিবিষ্ট কঠোৰ পৰামৰ্শ (আয়াত ৪৩-৫২ একেদৰে নিশ্চিত কৰে যে ছূৰাত অন্তিম পৰ্যায়ৰ মাক্কানৰ সৈতে চিনাক্ত কৰে। )
ফোকেল বিষয়বস্তু
এই ছূৰা হৈছে মুহাম্মাদৰ বাৰ্তাটো খাৰিজ কৰা আৰু তেওঁৰ অভিযানক চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ কৰাৰ ধূৰ্ত পৰিকল্পনা ৰচনা কৰা অবিশ্বাসীসকলৰ বাবে এক সতৰ্কতা আৰু উপদেশ। যিয়েই নহওক, লক্ষ্য কৰক, অস্বীকাৰ কৰক, গালি দিয়ক আৰু উপদেশক অভিভূত কৰক। এইটো এই কাৰণত যে পূৰ্বৱৰ্তী চুৰাবোৰত অলপতে এক সুন্দৰ ভৰ্ৎসনা ৰখা হৈছিল, অৱশ্যে ইয়াৰ সত্ত্বেও তেওঁলোকৰ কঠোৰ ডিঙিৰ মনোভাৱ, বিদ্বেষ, বিৰোধিতা, দুষ্টতা, উৎপীড়ন আদি সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:কোৰআন
২১ মে'
আজিৰ দিনত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
অন্যান্য
শ্ৰেণী:মে' শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ভাৰতনাট্যম
ভিন্নতা
এই নৃত্যৰ ছটা ভাগ আছে। সেইকেইটা হ’ল: আল্লাৰিপ্পু, যতিস্বৰম, শব্দম, বৰ্ণম, অভিনয়ম আৰু তিল্লানা। এই নৃত্য আংগিক আৰু ৰসৰ বিচাৰত নাৰীৰ কামনা, আনন্দ আৰু বিচ্ছেদ সম্বলিত শৃংগাৰ ৰসৰ নাচ। নৃত্যৰ মূল চৰিত্ৰ কৃষ্ণ যদিও বিষ্ণু আৰু শিৱৰ উদ্দেশ্যেও নৃত্য আছে। এই নৃত্যৰ সৈতে গীত গোৱা হয়। আনুষংগিক বাদ্য হিচাপে থাকে বীণা, মৃদংগ, বাঁহী, বেহেলা, মন্দিৰা আদি। ভাৰতনাট্যম নৃত্যৰ বাবে বিশিষ্ট পোছাক আছে। শাৰীখনক এই নৃত্যত ধুতিৰ দৰে পিন্ধা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্য
ঙাহ ল'ও ডৰ
ঙাহ ল'ও ডৰ (Nghah Lou Dawr/Nghah Loh Dawr) হৈছে মিজোৰামত পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰচলিত কিনা-বেচাৰ এক পদ্ধতি য'ত বিক্ৰেতাৰ অবিহনেই বিপণী এখনৰ পণ্যসামগ্ৰী গ্ৰাহকসকলে পছন্দ অনুসৰি নিৰ্দিষ্ট মূল্য পৰিশোধ কৰি ক্ৰয় কৰাৰ ব্যৱস্থা আছে। মিজোৰামৰ ৰাজধানী আইজলৰপৰা প্ৰায় ৬৫ কি:মি: দূৰত্বত অৱস্থিত চিলিং চহৰত এই ব্যৱস্থাটো ঘাইকৈ দেখা পোৱা যায়। ঙাহ ল'ও ডৰৰ অৰ্থ হৈছে 'ক্ৰেতাবিহীন বিপণী'। এই পদ্ধতিত পথৰ কাষত চালি সাজি বিপণী একোখন স্থাপন কৰা হয়। স্থানীয় লোকসকলে নিজৰ উৎপাদিত সামগ্ৰীসমূহ আনি ইয়াত বিক্ৰীৰ বাবে সজাই ৰাখে। এই বিপণীসমূহত কোনো বিক্ৰেতা নাথাকে। একোখন ফলকত সামগ্ৰীসমূহৰ মূল্য গ্ৰাহকে দেখা পোৱাকৈ লিখি ৰখা হয়। বাটেদি যোৱা লোকে এই মুক্ত বিপণীসমূহৰ পৰা পছন্দ অনুসৰি সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰিব পাৰে। মূল্য পৰিশোধ কৰিবৰ বাবে ইয়াত একোটা বাকচ বা টেমা (পৱিচা বউন) ৰখা হয় আৰু ইয়াত কোনো তলাৰ ব্যৱস্থা নাথাকে। গ্ৰাহকসকলে পছন্দৰ সামগ্ৰী লোৱাৰ পিছত ফলকত উল্লিখিত মূল্য এই বাকচত জমা ৰাখে। খুচুৰাৰ বাবে গ্ৰাহকে নিজেই বাকচত থকা টকাৰ বিনিময় কৰিব পাৰে। এই সমগ্ৰ ব্যৱস্থাটো পাৰস্পৰিক বিশ্বাসৰ ওপৰত আধাৰিত। এই বিপণীসমূহত ঘাইকৈ কৃষিজাত সামগ্ৰী যেনে শাক-পাচলি আৰু ফল-মূলৰ লগতে ফলৰ ৰস, শুকান মাছ, পানীশামুক আদি পোৱা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মিজোৰাম শ্ৰেণী:বাণিজ্য
পিতাং অয়িং
পিতাং অয়িং হৈছে অসমৰ মিচিংসকলৰ পৰম্পৰাগত এবিধ আমিষ ব্যঞ্জন। থলুৱা কুকুৰাৰ মাংস পিঠাগুড়িৰ সৈতে ৰান্ধি পিতাং অয়িং প্ৰস্তুত কৰা হয়। আক্ষৰিক অৰ্থত 'পিতাং' মানে হৈছে চাউলৰ গুড়ি আৰু 'অয়িং' শব্দই আঞ্জাক বুজায়। যুটীয়াকৈ 'পিতাং অয়িং' মানে হৈছে পিঠাগুড়িৰ সৈতে ৰন্ধা কুকুৰাৰ মাংস।
উপকৰণ
পিতাং অয়িং প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰয়োজনীয় মূল উপকৰণসমূহ হৈছে থলুৱা কুকুৰাৰ মাংস আৰু চাউলৰ গুড়ি (পিঠাগুড়ি)। বৰা চাউল বা আঠাজাতীয় চাউলৰ বাদে যিকোনো চাউলৰ গুড়ি ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়। ইয়াৰ উপৰিও মিঠাতেল, পিঁয়াজ, নহৰু, আদা, জলকীয়া, তেজপাত, নিমখ, জালুকৰ গুড়ি, হালধি আদি সাধাৰণ উপকৰণো ইয়াত ব্যৱহৃত হয়। কেঁচা ধনীয়া আৰু লঙো ব্যঞ্জনবিধত যোগ কৰিব পাৰি।
ৰন্ধন প্ৰণালী
পিতাং অয়িং দুই ধৰণে প্ৰস্তুত কৰা হয়। প্ৰথমটো পদ্ধতিত তেলৰ ব্যৱহাৰ কৰি মাংসখিনি প্ৰথমে ভাজি লোৱা হয়। দ্বিতীয় পদ্ধতিত তেলৰ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ কেৱল পানীত সিজাই ব্যঞ্জনবিধ ৰন্ধা হয়।
পিতাং অয়িং প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰথমতে কুকুৰাৰ মাংসখিনি পৰিষ্কাৰ কৰি সৰু সৰুকৈ কাটি লোৱা হয়। চাউলখিনি কিছুসময় পানীত তিয়াই থোৱাৰ পিছত ভালদৰে ধুই লোৱা হয়। ইয়াৰ পিছত চাউলখিনি খৰচি ৰূপত পিহি লোৱা হয়। এটা পাত্ৰত তেল গৰম কৰি পিঁয়াজ, নহৰু আদি আনুষংগিক উপাদানসমূহ যোগ দি মাংসখিনি কিছুসময় ভাজি থকা হয়। ইয়াৰ পিছত পানী দি উতল আহিলে লাহে লাহে চাউলৰ গুড়িখিনি অলপ অলপকৈ দি মাংসখিনি লৰাই থকা হয়। জোখমতে নিমখ, জলকীয়া আদি যোগ কৰাৰ পিছত সিজি যোৱালৈকে পিতাং অয়িংখিনি ৰান্ধি সৰ্বশেষত কেঁচা ধনীয়াৰ পাত কুটি দি জুইৰপৰা ইয়াক নমাই থোৱা হয়। সাধাৰণতে পিতাং অয়িং ভাত বা পুৰাং আপিন (তৰাপাতত দিয়া ভাত) আদিৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। কোনো কোনোৱে আলু বা অন্য পাচলিও পিতাং অয়িঙত যোগ কৰে।
সমতুল্য ব্যঞ্জন
মিচিংসকলৰ উপৰিও উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত পিঠাগুড়িৰ সৈতে থলুৱা কুকুৰাৰ মাংস ৰান্ধি খোৱাৰ পৰম্পৰা আছে। ডিমাচা জনগোষ্ঠীৰ ডাওন'হেইন হন, বড়োসকলৰ অনলা জং ডাও জং, নগাসকলৰ আও জনগোষ্ঠীৰ আমছু আদি ব্যঞ্জনৰ সৈতে পিতাং অয়িঙৰ ওচৰ সম্পৰ্ক দেখা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
আকবৰনামা
আকবৰনামা হৈছে আকবৰৰ ৰাজত্বকালৰ চৰকাৰী ভাৱে লিখিত ইতিহাস। তৃতীয় মোগল সম্ৰাট (১৫৫৬-১৬০৫), আকবৰে অৰ্থ ব্যয় কৰি তেওঁৰ আদালতৰ ইতিহাসবিদ আৰু জীৱনীকাৰ আবু'ল-ফজল ইবন মুবাৰকৰ দ্বাৰা লিখা হৈছিল। এই গ্ৰন্থ পিছত বুক অৱ আকবৰলৈ অনুবাদ কৰা হৈছে। মূল গ্ৰন্থখন পাৰ্চী ভাষাত লিখা হৈছিল। এই ভাষা মোগলৰ সাহিত্যিক ভাষা আছিল, আৰু ইয়াত তেওঁৰ জীৱন আৰু সময়ৰ স্পষ্ট আৰু বিতং বৰ্ণনা অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। এই গ্ৰন্থখনে বাবৰনামাক অনুসৰণ কৰিছিল। বাবাৰ আছিল আকবৰৰ ককাদেউতা। তেওঁলোকৰ ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপকৰ এই স্মৃতিগ্ৰন্থখন অধিক আড়ম্বৰপূৰ্ণভাৱে চিত্ৰিত পাণ্ডুলিপিৰ ৰূপত প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
আন্তৰ্জাতিক সংগ্ৰহালয় দিৱস
আন্তৰ্জাতিক সংগ্ৰহালয় দিৱস প্ৰতি বছৰে ১৮ মে' তাৰিখে বিশ্বব্যাপী পালন কৰা হয়। ১৯৮৩ চনৰ ১৮ মে' তাৰিখে ৰাষ্ট্ৰসংঘয়ে সংগ্ৰহালয়সমূহৰ বিশেষত্ব আৰু মহত্ত্ব উপলব্ধি কৰি আন্তৰ্জাতিক সংগ্ৰহালয় দিৱস উদযাপন কৰাৰ নিৰ্ণয় গ্ৰহণ কৰিছিল। এই দিৱসৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে সংগ্ৰহালয় সমূহৰ প্ৰতি জনসমাজত সচেতনতা বৃদ্ধি কৰা আৰু সংগ্ৰহালয় কাৰ্য-কলাপৰ বিষয়ে অৱগত কৰোৱা। মানুহে সংগ্ৰহালয়লৈ গৈ নিজৰ ঐতিহ্যপূৰ্ণ অতীতৰ সমৃদ্ধ সম্পদ আৰু পৰম্পৰাৰ বিষয়ে জানিবলৈ চেষ্টা কৰা ইয়াৰ অন্যতম উদ্দেশ্য। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয় পৰিষদৰ মতে, " মানৱ সভ্যতাৰ স্থায়ী স্মৃতিচিহ্ন সমূহ আৰু মানৱ ইতিহাস সাংস্কৃতিক আৰু প্ৰাকৃতিক ঐতিহ্যবাহী বিভিন্ন সামগ্ৰী সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষিত ৰখা হয়। " ১৯৯২ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয় পৰিষদে প্ৰতি বছৰে সংগ্ৰহালয় দিৱস উদযাপনৰ মত পোষণ কৰে। প্ৰতিবছৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয় পৰিষদে বিভিন্ন সংস্থাৰ সহযোগত বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশত ভিন ভিন কাৰ্যসূচীৰে এই দিৱস পালন কৰে।
পাল সাম্ৰাজ্য
পাল সাম্ৰাজ্য (Pala Empire; ৭৫০-১১৬১ খ্ৰীষ্টাব্দ) ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ উত্তৰ-ধ্ৰুপদী যুগৰ এক সাম্ৰাজ্যবাদী শক্তি আছিল, যাৰ উৎপত্তি বংগ অঞ্চলত হৈছিল। সাম্ৰাজ্যখনৰ শাসক বংশ ‘পাল’ৰ নামেৰে ইয়াৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। এই সাম্ৰাজ্যৰ শাসকসকলে নামৰ শেষত পাল লিখিছিল, প্ৰাকৃত ভাষাত যাৰ অৰ্থ পালন কৰোঁতা বা ৰক্ষা কৰোঁতা। খ্ৰীষ্টীয় অষ্টম শতিকাৰ শেষৰ ফালে গোপাল নামৰ ব্যক্তি এজনক গৌড়ৰ সম্ৰাট হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয় আৰু এনেকৈয়ে এই সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়। বংগ আৰু পূব বিহাৰৰ গৌড়, বিক্ৰমপুৰ, পাতালিপুত্ৰ, মুংগেৰ, সোমপুৰা, ৰামাৱতী (বৰেন্দ্ৰ), তাম্ৰলিপ্ত, জগদলা আদি নগৰ পালসকলৰ শক্তিকেন্দ্ৰ স্বৰূপ আছিল।
আন্তৰ্জাতিক সংগ্ৰহালয় দিৱস
External links
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
পাল সাম্ৰাজ্য
পালসকল আছিল চতুৰ কূটনীতিবিদ আৰু সমৰবিজয়ী। তেওঁলোকৰ সেনাবাহিনী বিশাল হস্তী বাহিনীৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। তেওঁলোকৰ নৌসেনাই বংগোপসাগৰত ব্যৱসায়িক আৰু প্ৰতিৰক্ষামূলক দুয়োটা ভূমিকা পালন কৰিছিল। নৱম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে সম্ৰাট ধৰ্মপাল আৰু দেৱপালৰ শাসনকালত শিখৰত উপনীত হোৱা পাল সাম্ৰাজ্যই উত্তৰ ভাৰতীয় অঞ্চললৈ নিজৰ আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ ভূখণ্ড গাংগেয় উপত্যাকাৰ ওপৰেৰে বিস্তৃত হৈ পশ্চিম, দক্ষিণ আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰত, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰো কিছু অংশ সামৰি লৈছিল। ধৰ্মপালে তিব্বতৰ লগতে দক্ষিণ-পূব এছিয়াতো বৌদ্ধ পণ্ডিত আতিছ দীপাংকৰৰ জৰিয়তে প্ৰবল সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। অৱশ্যে উত্তৰ ভাৰতৰ পালৰ নিয়ন্ত্ৰণ অল্পকালীন আছিল। তেওঁলোকে কনৌজৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰৰ বাবে গুৰজৰা-প্ৰতিহাৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰকুটৰ সৈতে যুঁজ-বাগৰ কৰিছিল আৰু পৰাজিত হৈছিল। অল্পকালীন অৱনতিৰ পিছত সম্ৰাট প্ৰথম মহিপালে দক্ষিণ ভাৰতীয় চোল আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে বংগ আৰু বিহাৰৰ দুৰ্গসমূহ ৰক্ষা কৰিব পাৰিছিল। সম্ৰাট ৰামপালেই আছিল কামৰূপ আৰু কলিংগৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰা শেষ শক্তিশালী পাল শাসক। সাম্ৰাজ্যখন যথেষ্ট দুৰ্বল হৈ পৰিছিল আৰু একাদশ শতিকাৰ বিদ্ৰোহৰ জৰিয়তে সামন্তসকলৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ অত্যধিক নিৰ্ভৰশীলতা উন্মোচিত হৈছিল। অৱশেষত ইয়াৰ ফলত দ্বাদশ শতিকাত সাৰ্বভৌম শক্তি হিচাপে পুনৰুজ্জীৱিত হিন্দু সেনাৰ উত্থান হয় আৰু পালসকলক ক্ষমতাৰ পৰা উৎখাত কৰে। এনেকৈয়ে উপমহাদেশৰ শেষৰটো প্ৰমুখ বৌদ্ধ সাম্ৰাজ্যবাদী শক্তিৰ অন্ত পৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য
সুৰেখা চিক্ৰি
সুৰেখা চিক্ৰি (Surekha Sikri; ১৯ এপ্ৰিল, ১৯৪৫ - ১৬ জুলাই, ২০২১) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ মঞ্চ নাটকৰ সমান্তৰালকৈ দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক আৰু চিনেমাতো অভিনয় কৰিছিল। মঞ্চ জগতৰ কুশল শিল্পী চিক্ৰিয়ে ১৯৭৮ চনত ৰাজনৈতিক চিনেমা ‘কিচ্ছা কুৰচি্‌ কা’ৰ জড়িয়তে চিনেমাত পদাৰ্পন কৰে আৰু সহ-শিল্পী ৰূপে ভালেকেইখন হিন্দী আৰু মালয়ালম চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে। অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ উপৰিও ১৯৮৯ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটাৰে বিভূষিত হৈছে।
গোবিন্দ নিহালিনীৰ তমস (১৯৮৮ চন), শ্যাম বেনেগলৰ মাম্মু (১৯৯৫) আৰু অমিত শৰ্মাৰ বধাই হৌ (২০১৮) চলচ্চিত্ৰৰ বাবে সুৰেখাই তিনিবাৰকৈ শ্ৰেষ্ঠ সহশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ দূৰদৰ্শনৰ বালিকা বধু ধাৰাবাহিকৰ দাদিছা (কল্যাণী দেৱী) চৰিত্ৰৰে দৰ্শকৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল আৰু বালিকা বধুত কৰা অভিনয়ৰ বাবে ক্ৰমে ২০০৮ আৰু ২০১১ চনত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী (ক্ৰিটিক)ৰ ‘ইণ্ডিয়ান টেলি এৱাৰ্ড’ লাভ কৰিছিল। ২০০৮ চনৰপৰা ২০১৬ চনলৈ তেওঁ এই ধাৰাবাহিকৰ অংশ আছিল। ২০১৮ চনত ‘বধাই হৌ’ চলচ্চিত্ৰৰে পুনৰ দৰ্শক আৰু সমালোচকৰ চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰা সুৰেখাই এইখন চলচ্চিত্ৰত প্ৰদৰ্শন কৰা অভিনয় দক্ষতাৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰ লগতে শ্ৰেষ্ঠ সহশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা, ‘স্ক্ৰীণ এৱাৰ্ড’ আৰু ‘জী চিনে এৱাৰ্ড’ লাভ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
উত্তৰ প্ৰদেশত জন্ম গ্ৰহণ কৰা চিক্ৰিয়ে অলমোৰা আৰু নেইনিতালত শৈশৱাৱস্থা পাৰ কৰিছিল। আলিগড়ৰ আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ পঢ়া-শুনা কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ (এন এচ ডি) পৰা সুৰেখাই ১৯৭১ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল আৰু মুম্বাইলৈ অহাৰ আগতে, প্ৰায় এক দশকতকৈও অধিক কাল ‘এন এচ ডি ৰেপাৰটৰি কোম্পেনী’ত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
সুৰেখাৰ দেউতাকে বিমান বাহিনীত চাকৰি কৰিছিল আৰু মাক আছিল এগৰাকী শিক্ষক। হেমন্ত ৰেগেৰ সৈতে তেওঁৰ বিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ এটি পুত্ৰ সন্তান আছে। তেওঁৰ প্ৰথম বিবাহৰ সন্তান ৰাহুল চিক্ৰি এজন শিল্পী আৰু তেওঁ মুম্বাইত থাকে। ২০০৯ চনত হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বিকল হৈ হেমন্ত ৰেগেৰ মৃত্যু হৈছিল।
কৃতি অভিনেতা নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ তেওঁৰ প্ৰথম বিবাহৰ ফালৰপৰা সম্বন্ধত সুৰেখাৰ বৰজনাক। নাছিৰৰ প্ৰথমা পত্নী মনৰা চিক্ৰি সুৰেখাৰ সতীয়া বায়েক, যি পাৰবীন মুৰাদ নামে জনাজাত। নাছিৰ আৰু পাৰবীনৰ সন্তান হীবা শ্বাহে সুৰেখাৰ সৈতে বালিকা বধু ধাৰাবাহিকত ‘দাদিছা’(যুৱাৱস্থা) চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
২০২১ চনৰ ১৬ জুলাই তাৰিখে মুম্বাইত হৃদ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ সুৰেখা চিক্ৰিৰ মৃত্যু ঘটে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী: মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
ঢুলীয়া ভাওনা
লোকনৃত্য আৰু লোক অভিনয় উভয়ৰে দাবী পূৰণ কৰি অহা ঢুলীয়া ভাওনা পৰম্পৰাগতভাৱে অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা বৰ্তমানলৈ অসমত বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত সমাদৃত হৈ আহিছে। ঢুলীয়া দলে সভা-মেলা, বিয়া-বাৰু আদিৰ প্ৰসংগত নৃত্য গীত সহ ঢোল বজোৱাৰ উপৰিও চাৰ্কাছ, কুষ্টি আদি প্ৰদৰ্শন কৰে। ঢুলীয়া ভাওনাৰ দলত কিমান শিল্পী থাকে তাৰ নিদিষ্ট জোখ নাই। চাৰি পাঁচ জনৰ পৰা ৬০/৭০জন পৰ্যন্ত থাকিব পাৰে। ঢুলীয়া ভাওনাৰ প্ৰচলিত ঠাই হৈছে কামৰূপ আৰু দৰং।
ঢুলীয়া দলৰ শিল্পী আৰু বাদ্য
ঘাই ঢুলীয়া, ঢুলীয়া, বায়ন বা বাইন, গায়ন বা গাইন, তালুৱৈ, ভাউৰীয়া বা ভাৱৰীয়া আদি। তেওঁলোকে ঘাইকৈ ঢোল, ভোৰতাল আৰু কালিৰ ব্যৱহাৰ কৰে। স্থান বিশেষে ঢুলীয়া নাচত মৃদংগ, বাঁহী, দোতোৰা, আদিও বজোৱা দেখা যায়।
দৰঙৰ ঢুলীয়া ভাওনা
দৰং অঞ্চলত চেপা ঢুলীয়া এবিধ বিশেষ ধৰণৰ নৃত্য সংগীত অনুষ্ঠান। দৰঙৰ বৰ ঢুলিয়াই নৃত্য ভংগী প্ৰদৰ্শন কৰাৰ প্ৰসংগত ঢোলৰ বাদীৰ ছেৱে ছেৱে বান্দৰৰ পুতলা নচুৱাই বিদ্ৰূপাত্মক গীত-পদ আবৃত্তি কৰে। এই নৃত্য ভংগী সমূহৰ ভিতৰত ' বোৱনী',' ৰোৱনী',' খুটি',' গড়িয়া',' সৰকি',' তঙল মোচৰা,' উঘা ঘূৰণি,'ভেকুলী জাপ',' শিয়াল ভূমুকি',' নেউল ভূমুকি বা বুলনি',' বহিনাচন',' চকোৱা পাক',' বোন্দা পাক', আদি নাচ উল্লেখযোগ্য। এই বিধ ঢুলীয়াই নাচৰ ভিন্নতা অনুসৰি ঢোলত বিভিন্ন বাদীৰ সৃষ্টি কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে দেৱ বাদী, গোৰবাদী, পাতালবাদী, খৰবাদী, খেদাবাদী,খুন্দা বাদী, গল মোচৰা বাদী, নাককট বাদী, কাণ কটা বাদী ইত্যাদি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
গৰবা
গৰবা (Garba) ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যৰ পাৰম্পৰিক লোকনৃত্য। গৰবা নামটো সংস্কৃত শব্দ 'গৰ্ভ' আৰু 'দীপ'ৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। এই নৃত্য বিশেষকৈ নৱৰাত্ৰিত কেন্দ্ৰীয়ভাৱে জ্বলোৱা চাকি বা দেৱী শক্তিৰ ছবি বা মূৰ্তিৰ চাৰিওফালে পৰম্পৰাগতভাৱে ঘূৰি ঘূৰি কৰা হয়।
নামৰ উৎপত্তি
গৰবা শব্দটো সংস্কৃত শব্দ গৰ্ভ’ৰ পৰা আহিছে। ই গৰ্ভধাৰণ কৰা বুজায়। পৰম্পৰাগতভাৱে এই নৃত্য মাটিৰ চাকি জ্বলাই তাৰ চাৰিওফালে কৰা হয়। ইয়াক গৰ্ভ দীপ বুলি কোৱা হয়। এই চাকিয়ে জীৱন, আৰু বিশেষকৈ গৰ্ভৰ ভ্ৰূণক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। নৃত্যশিল্পীসকলে এনেদৰে শক্তিৰূপিনী দেৱী দুৰ্গাক সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰে।
হিন্দু দৰ্শন মতে, বৃত্ত সময়ৰ প্ৰতীক। ইয়াক বুজাবলৈও বৃত্তত গৰবা কৰা হয়। নৃত্যশিল্পীসকলৰ শাৰীবোৰ চক্ৰীয়ভাৱে ঘূৰি থাকে। কিয়নো হিন্দু ধৰ্মৰ সময় চক্ৰীয়। সময়ৰ চক্ৰয়ে জন্মৰ পৰা জীৱনলৈ, মৃত্যুলৈ আৰু পুনৰ জন্মলৈ ঘূৰি আহে আৰু ইয়াৰ মাজতে একমাত্ৰ বস্তু যি নিৰন্তৰ হয় সেয়া হৈছে দেৱী। এই নৃত্যয়ে সূচায় যে স্ত্ৰীৰূপত প্ৰতিনিধিত্ব কৰা ঈশ্বৰ হৈছে একমাত্ৰ বস্তু যি নিৰন্তৰ পৰিৱৰ্তিত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত অপৰিৱৰ্তিত হৈ থাকে।
গৰ্ভ দীপৰ আন এক সাংকেতিক ব্যাখ্যা আছে। এই দীপ বা চাকি নিজেই শৰীৰৰ প্ৰতীক যাৰ ভিতৰত দেৱতা (দেৱীৰ ৰূপত) বাস কৰে। সকলো মানুহৰ ভিতৰত দেৱীৰ ঈশ্বৰীয় শক্তি আছে বুলি সন্মান কৰিবলৈ গৰবাক এই চাকিৰ চাৰিওফালে নৃত্য কৰা হয়।
বৰ্ণনা
আধুনিক গৰবা দাণ্ডিয়া ৰাসৰ দ্বাৰা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত। দাণ্ডিয়া ৰাস পুৰুষসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে পৰিৱেশন কৰা নৃত্য। এই দুয়ো নৃত্যৰ একত্ৰীকৰণে বৰ্তমান সময়ত দেখা পোৱা উচ্চ শক্তিনৃত্য গঠন কৰিছে।
পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ে সাধাৰণতে গৰবা আৰু দাণ্ডিয়া নৃত্য কৰোঁতে ৰঙীন পোছাক পিন্ধে। ছোৱালী আৰু মহিলাসকলে চানিয়া চোলি পিন্ধে, এটা চোলিৰ সৈতে তিনি টুকুৰা পোছাক। চানিয়া চোলিত এটা এম্ব্ৰইডাৰী কৰা আৰু ৰঙীন ব্লাউজ থাকে। জটিল কামৰ স্কাৰ্ট আৰু দুপাট্টাৰ সৈতে সাধাৰণতে পৰম্পৰাগত গুজৰাটী শৈলীত চানিয়া পিন্ধা হয়। চানিয়া চোলিবোৰ মণি, শামুকৰ খোলা, আয়না, তৰা, আৰু এমব্ৰেডাৰী কাম, মাটি আদিৰে সজ্জিত কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে, মহিলাসকলে নিজকে ঝুমকা, হাৰ, বিন্দি বা ফোঁট, বাজুবন্ধ, চুড়া আৰু কংগন বা খাৰু, কমৰবন্ধ, পায়েল আৰু মোজিৰিৰে সজ্জিত কৰে। ল’ৰা আৰু পুৰুষে ঘগ্ৰাৰ সৈতে কাফণি পায়জামা পিন্ধে। আঁঠুৰ ওপৰৰ এটা চুটি ঘূৰণীয়া কুৰ্তা আৰু মুৰত বান্ধিনী দুপাট্টা, কাদা আৰু মোজিৰিৰ সৈতে পাগুৰী পিন্ধে। গুজৰাটীত পুৰুষে পিন্ধা এই পোছাকক 'কেদিয়ু' বুলি কোৱা হয়। বহু বছৰ ধৰি গৰবা প্ৰতি আগ্ৰহ বৃদ্ধি পাই আহিছে। ভাৰতৰ যুৱসকলৰ মাজত আৰু বিশেষকৈ গুজৰাটী প্ৰবাসীসকলৰ মাজত গৰবাৰ প্ৰতি যথেষ্ট আগ্ৰহ আছে। পৰম্পৰাগতভাৱে এই নৃত্যটো সমকেন্দ্ৰিক বৃত্তত পৰিৱেশন কৰা হয় আৰু গোটেই গোটটোৱে এবাৰ একত্ৰীকৰণত পদচালনা কৰে। ইয়াৰ গতি ধীৰৰ পৰা লাহে লাহে বাঢ়ি যায়।
গাৰবা আৰু দাণ্ডিয়া ৰাস আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰতো জনপ্ৰিয় য'ত ২০ খনতকৈও অধিক বিশ্ববিদ্যালয়ত পেছাদাৰী কোৰিঅ’গ্ৰাফীৰ সৈতে প্ৰতি বছৰে বৃহৎ পৰিমাণত ৰাস/গৰবা প্ৰতিযোগিতা থাকে। কানাডাৰ চহৰ টৰণ্টোয়ে এতিয়া অংশগ্ৰহণকাৰীৰ সংখ্যা ভিতৰত উত্তৰ আমেৰিকাৰ সৰ্ববৃহৎ বাৰ্ষিক গৰবা অনুষ্ঠিত কৰে। যুক্তৰাজ্যতো গৰবা অতি জনপ্ৰিয়। ইয়াত গুজৰাটী সম্প্ৰদায়ে গৰবা গোটেই ৰাতি ধৰি উদযাপন কৰে।
পৰম্পৰা
গৰবা হৈছে নৱৰাত্ৰিত উদযাপন কৰা এক গুজৰাটী লোক নৃত্য, যি ন ৰাতি স্থায়ীভাৱে উদযাপন কৰা হয়। গৰবা গীতবোৰ সাধাৰণতে নগৰাকী দেৱীৰ বিষয়ৰ। গুজৰাটৰ স্থানভেদে গৰবাৰ শৈলী পৃথক হয়।
গৰবা নৃত্যশিল্পীৰ পৰম্পৰাগত পোছাক ৰঙা, গোলাপী, হালধীয়া, কমলা, আৰু উজ্জ্বল ৰঙৰ চানিয়া, চোলি বা ঘাগ্ৰা চোলি; বান্ধনী (টাই-ডাই), অভলা (ডাঙৰ আয়না) বা ডাঠ গুজৰাটী সীমাৰ সৈতে দুপাট্টা। তেওঁলোকে বহুত গহনা পিন্ধে, যেনে ২-৩টা নেকলেচ, উজ্জ্বল খাৰু বা চুড়ি, কঁকালৰ বেল্ট, আৰু দীঘল কানফুলি। পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষসকলে কেদিয়া আৰু পাজামা আৰু ব্ৰেছলেট আৰু নেকলেছৰ সৈতে ধুতি পিন্ধে। সাধাৰণতে দাণ্ডিয়া লাঠিবোৰ কাঠৰ।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
কৰমা কে ৰাতি
কৰমা কে ৰাতি (ইংৰাজী:Karma Ke Rati) ২০১৩ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া আৰু ছাদ্ৰী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালনা আৰু সংগীত পৰিচালনা জয়ন্ত নাথৰ। মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে আইমী বৰুৱা, বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া, ৰাজকুমাৰ, ৰিম্পী দাস, প্ৰিন্স, তৃষ্ণা কুৰ্মী, লবিন দাস আদিয়ে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:ছাদ্ৰী চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
কোবাল্ট ব্লু (চলচ্চিত্ৰ)
কোবাল্ট ব্লু হৈছে প্ৰতীক বব্বৰ, নীলী মেহেন্দেল আৰু অঞ্জলি শিৱৰমণ অভিনীত শচীন কুণ্ডলকাৰৰ দ্বাৰা লিখিত আৰু পৰিচালিত এখন ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ নাট্যধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ। ছবিখন একে নামৰ উপন্যাসৰ পৰা অভিযোজিত কৰা হৈছে। চলচ্চিত্ৰখন ২০২১ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে নেটফ্লিক্সত মুক্তি পোৱাৰ কথা আছিল যদিও মুক্তিৰ তাৰিখ ২ এপ্ৰিল ২০২২ লৈ পিছুৱাই দিয়া হয়।
কাদম্বৰী দেৱী
কাদম্বৰী দেৱী (Kadambari Devi, ৫ জুলাই ১৮৫৯ - ২১ এপ্ৰিল ১৮৮৪) বঙালী নাট্যকাৰ, সংগীতজ্ঞ, সম্পাদক আৰু চিত্ৰশিল্পী জ্যোতিৰিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ পত্নী, মহৰ্ষি দেৱেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ বোৱাৰী আৰু বিশ্বকবি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ বৌয়েক আছিল।
জীৱনী
১৮৫৯ চনৰ ৫ জুলাইত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ কলকাতাত কাদম্বৰী দেৱীয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পৈতৃক নাম মাতংগিনী আছিল। তেওঁ ঠাকুৰবাৰী বজাৰ চৰকাৰ শ্যাম গাংগুলী আৰু ত্ৰৈলোক্যসুন্দৰীৰ তৃতীয় কন্যা আছিল। কাদম্বৰীৰ বয়স মাত্ৰ ন বছৰ বয়সত ১৯ বছৰীয়া ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ জ্যোতিৰিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ সৈতে বিয়া হৈছিল। জ্যোতিৰিন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে বিবাহৰ পিছত তেওঁৰ শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। তেওঁৰ ককাক জগনমোহন গাংগুলী এজন প্ৰতিভাশালী সংগীতজ্ঞ আছিল। তেওঁৰ পৰা কাদম্বৰী আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথে শিশু হিচাপে সংগীত শিকিছিল।
সমবয়সৰ হোৱাৰ বাবে ৰবীন্দ্ৰনাথে কাদম্বৰীৰ সৈতে বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছিল আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথক তেওঁৰ সৃষ্টিশীল মতামত দি বিভিন্ন কাহিনী, কবিতা, নাটক আৰু গান লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথ আৰু কাদম্বৰী অতি ভাল বন্ধু আৰু সহপাঠী আছিল যাৰ বাবে সেই সময়ত দুয়োজনৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে বিভিন্ন বিতৰ্ক এতিয়াও বৰ্তী আছে।
মৃত্যু
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ বিবাহৰ (৯ ডিচেম্বৰ, ১৮৮৩) চাৰি মাহ পিছত কাদম্বৰী দেৱীয়ে ১৮৮৪ চনৰ ১৯ এপ্ৰিলত অফিম খাই আত্মহত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ইয়াৰ দুই দিন পিছত ২১ এপ্ৰিল তাৰিখে মাত্ৰ ২৪ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। জোড়াসাঁকোৰ ঠাকুৰ পৰিয়াল এই আত্মহত্যাৰ বিষয়ে নীৰৱ আছিল।
মুখ্যতঃ পাৰিবাৰিক সমস্যাৰ বাবে তেওঁৰ মৃত্যু হোৱা বুলি ধৰা হয় যদিও বিষয়টো এতিয়াও বিতৰ্কৰ আওঁতাত। হিন্দু পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁৰ শৱ শৱগৃহলৈ প্ৰেৰণ কৰা হোৱা নাছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে জোড়াসাঁকো ঠাকুৰবাৰীতে স্থাপন কৰা হৈছিল। গৱেষকসকলে বিশ্বাস কৰে যে আত্মহত্যা নোট আৰু আৰক্ষীৰ প্ৰতিবেদন মহৰ্ষিৰ উদ্যোগত লুকুৱাই দিয়া হৈছিল। সংবাদ মাধ্যমক ৫২ টকাৰ উৎকোচ দি সকলো সংবাদ মাধ্যমত মৃত্যুৰ খবৰ প্ৰকাশ হবলৈ দিয়া নাছিল।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে কাদম্বৰী দেৱীৰ মৃত্যুৰ পিছত মানসিকভাৱে ভাঙি পৰিছিল আৰু তেওঁৰ স্মৃতিৰে তেওঁৰ মৃত্যুৰ বহু পিছত কেইবাটাও কবিতা, গান আৰু কাহিনী লিখিছিল।
জনপ্ৰিয় মাধ্যমত
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ উপন্যাসিকা 'নষ্টনীড়'ৰ আধাৰিত সত্যজিৎ ৰায়ৰ 'চাৰুলতা' তেওঁৰ জীৱন আৰু ঠাকুৰৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্কৰ ওপৰত আধাৰিত বুলি অনুমান কৰা হৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। সুকন্ত ৰয়ৰ বঙালী ছবি 'ছেলেবেলা' (২০০২) দেৱশ্ৰী ৰায়ে কাদম্বৰীৰ আৰু যীচু সেনগুপ্তয়ে ঠাকুৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। বন্দনা মুখোপাধ্যায়ৰ ছবি 'চিৰসখা হে'ত (২০০৭) দীপঞ্জনা পৌলে চায়ন্দিপ ভট্টাচাৰ্যৰ সৈতে কাদম্বৰী আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ বাংলা তথ্যচিত্ৰ ছবি 'জীৱন স্মৃতি'ত (২০১১) ৰাইমা সেনে সমাদৰ্শী দত্তৰ সৈতে ক্ৰমে কাদম্বৰী আৰু ঠাকুৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। সুমান ঘোষৰ বঙালী ছবি 'কাদম্বৰী'ত (২০১৫) ত কংকনা সেন শৰ্মাই পৰমব্ৰত চেটাৰ্জীৰ সৈতে কাদম্বৰী-ঠাকুৰক চিত্ৰিত কৰি চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
নেক্ৰোমেন্সি
নেক্ৰোমেন্সি (Nacromancy) বা মৃতকৰ আহ্বান হৈছে যাদু বা ক'লাযাদুৰ জৰিয়তে মৃতকসকলৰ সৈতে কৰা একপ্ৰকাৰৰ যোগাযোগ স্থাপন। এনে যোগাযোগ স্থাপনৰ জৰিয়তে মৃত ব্যক্তিৰ আত্মাক স্পৰ্শ কৰিব পৰা অৱয়ব বা দৃশ্যমান ৰূপত আহ্বান জনোৱা হয়। মূলতঃ ভৱিষ্য কথন, গুপুত তথ্য লাভ কৰিবলৈ, মৃত ব্যক্তিক ঘূৰাই আনিবলৈ বা মৃতকসকলক অস্ত্ৰৰ ৰূপৰ ব্যৱহাৰ কৰিবৰ বাবে এনে যাদুৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এনে যাদুক "মৃত যাদু" বুলিও কোৱা হয়। ক'লা যাদু বা ডাইনীবিদ্যাক সাধাৰণভাৱে বুজাবলৈও নেক্ৰোমেন্সি শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব পাৰে।
নেক্ৰোমেন্সি শব্দটো নৱ লেটিন শব্দ নেক্ৰোমেন্সিয়াৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। অৱশ্যে ইয়াৰ মূল গ্ৰীক শব্দ হৈছে নেক্ৰোমেন্সিয়া (nekromanteía)। গ্ৰীক নেক্ৰোছ (nekrós) শব্দৰ অৰ্থ "মৃতদেহ" আৰু মেন্সিয়া (manteía) শব্দৰ অৰ্থ ভৱিষ্য কথন। এই শব্দটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে তৃতীয় শতিকাত অৰিগেন অফ আলেজেন্দ্ৰিয়াৰ দ্বাৰা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰে ধ্ৰুপদী গ্ৰীক শব্দ হৈছে নেকিয়া (nekyia) আৰু মহাকাব্য ওডিছীত অ'ডিচাছে মৃতকসকলৰ ৰাজ্যলৈ গমণ কৰোঁতে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। ১৭ শতিকাৰ ইংৰাজী ভাষাত ইয়াক নেক্ৰোমেন্সী হিচাপে পোৱা যায়।
প্ৰাচীনত্ব
প্ৰাচীন কালৰ নেক্ৰোমেন্সী সম্ভৱতঃ ওজাবিদ্যাৰ (shamanism) পৰা বিকশিত হৈছিল। প্ৰাচীন ইজিপ্ট, বেবিলনিয়া, গ্ৰীচ আৰু ৰোমত নেক্ৰোমেন্সী ব্যৱহাৰৰ তথ্য পোৱা যায়। পাৰ্ছিয়াৰ লোকসকলে পৌৰাণিক কালৰে পৰা ভৱিষ্যকথনৰ বাবে নেক্ৰোমেন্সীৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি কিছুসংখ্যক পণ্ডিতে মত প্ৰকাশ কৰে
সাহিত্যত নেক্ৰোমেন্সীৰ প্ৰচীনতম উল্লেখ পোৱা যায় হোমাৰৰ ওডিছীত। চাৰ্ছি নামৰ এগৰাকী ক্ষমতাশালী যাদুকৰীৰ সহায়ত অ'ডিচাছে মৃতকৰ আত্মাৰ পৰা নিজৰ আগন্তক সমুদ্ৰ যাত্ৰাৰ বিষয়ে জানিবলৈ পাতালপুৰী পাবলৈ সক্ষম হয়। তেওঁ টিয়েৰ্চিয়াছৰক আহ্বান কৰি প্ৰশ্ন কৰিব বিচাৰে; কিন্তু আনৰ সহায় অবিহনে তেওঁৰ আত্মাক আহ্বান কৰিব নোৱাৰে। ওডিচীত নেক্ৰোমেন্সীয় ৰীতি-নীতিৰ বহুতো বৰ্ণনা পোৱা যায়। উদাহৰণ স্বৰূপে নিশা জুই জ্বলি থকা এটা গাঁতৰ চাৰিওফালে সম্পন্ন কৰিব লগা ৰীতি-নীতি, বলি দিয়া প্ৰাণীৰ তেজ, প্ৰেতাত্মাসমূহৰ সুৰাপানৰ ব্যৱস্থা আদি।
এনে ধৰণৰ প্ৰথাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নেক্ৰোমেন্সীৰ ৰীতি-নীতিবোৰ যথেষ্ট বিস্তৃত হ'ব পাৰে। যাদুৰ বৃত্ত, যাদুদণ্ড, তাবিজ আৰু মন্ত্ৰ আদি অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকিব পাৰে। নেক্ৰোমেন্সাৰজনে প্ৰায়ে মৃতকৰ পোছাক পিন্ধা আৰু প্ৰাণহীনতা আৰু ক্ষয়ৰ প্ৰতীকৰূপী খাদ্য যেনে ক'লা পিঠা আৰু অবিৰত আঙুৰৰ ৰস আদি সেৱন কৰা আদি অন্তৰ্ভুক্ত। কিছুমান নেক্ৰোমেন্সাৰে আনকি মৃতদেহৰ অঙ্গচ্ছেদ আৰু ভক্ষণো কৰিছিল।. এই ৰীতি-নীতিসমূহ ঘণ্টা, দিন বা সপ্তাহধৰি চলিব পাৰে।
কিছুমান সংস্কৃতিত মৃতকৰ জ্ঞানক সীমাহীন বুলি গণ্য কৰা হৈছিল যদিও প্ৰাচীন গ্ৰীক আৰু ৰোমানসকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে ই কেৱল কিছুমান কথাহে জানে। তেওঁলোকৰ পৰামৰ্শ হয়তো তেওঁলোকে জীৱনকালত জনা বা মৃত্যুৰ পিছত প্ৰাপ্ত কৰা জ্ঞানৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:যাদুবিদ্যা
পাণ্ডা পৰুৱা
বৈশিষ্ট্য
ই এক ধৰণৰ বৰল যাৰ দেহ বগা-ক'লা আৰু যাৰ গোলাকাৰ ক'লা চকু আছে। এইবোৰক ভেল্ভেট পৰুৱা বুলিও কোৱা হয়। পাণ্ডা পৰুৱা পোৱা যায় চিলি আৰু আৰ্জেণ্টিনাৰ শুষ্ক অঞ্চলত। ইহঁত পৰুৱাৰ নিচিনা কলোনি তৈৰি নকৰে বৰং বৰলৰ নিচিনাই অকলে থাকে। পাণ্ডা পৰুৱাৰ বগা-ক'লা ৰঙ অকল সিহঁতৰ স্ত্ৰী প্ৰজাতিৰ মাজতেই দেখা যায়। স্ত্ৰী পাণ্ডা পৰুৱা উৰিব নোৱাৰে। পাখিৰ সলনি সিহঁতৰ আছে ভয়ানক এক হুল যিটোৰে বিন্ধিলে অবৰ্ণৰ্নীয় বেদনা হয়। এই হুলেৰ বাবেই সিহঁতৰ আৰু এটা নাম আছে, “গৰুৰ খুনী পৰুৱা”। ইহঁতে গাৰ ৰঙৰ মাধ্যমেদি অন্য প্ৰাণীবোৰক এই বিষাক্ত হুলৰ পৰা সাবধান কৰি দিয়ে। মতাবোৰৰ হুল নেথাকে কাৰণ এই হুল মূলতঃ কণী দিয়াৰ অঙ্গ।
প্ৰজনন
পুৰুষ পাণ্ডা পৰুৱা দেখিবলৈ সাধাৰণতে বৰলৰ দৰেই। মতাবোৰৰ পাখি থকাৰ বাবেই উৰিবলৈ পায়। যৌন মিলনৰ সময়ত পুৰুষটোৱে স্ত্ৰীকটোক পিঠিত লৈ উৰি ফুৰে। মিলন শেষ হ'লে স্ত্ৰীটোক মাটিত নমাই দিয়ে। স্ত্ৰী পাণ্ডা পৰুৱা মাটিত অইন কোনো পতঙ্গৰ বাহ বিচাৰি লৈ তাতেই কণী দিয়ে। কণী ফুটি বাহিৰ হোৱা পাণ্ডা পৰুৱাৰ পোৱালিবোৰ সেই বাহৰ পোকবিলাকৰ কণী খাই পেলায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পতংগ
পৰিস্থিতি বিজ্ঞান
পৰিস্থিতি বিজ্ঞান হৈছে কোনো এটা নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলৰ ভৌতিক পৰিৱেশৰ লগত সেই অঞ্চলৰ সকলো প্ৰকাৰৰ জীৱৰ আন্তঃক্ৰিয়াসমূহৰ বৈজ্ঞানিক অধ্যয়ন। জীৱবিজ্ঞান আৰু ভূবিজ্ঞানক সাঙুৰি ই এটা বহু শাখাযুক্ৰ ক্ষেত্ৰ। পৰিস্থিতি বিজ্ঞানে জীৱসমূহৰ পৰস্পৰৰ, অন্য জীৱ আৰু পৰিৱেশৰ অজৈৱ উপাদানৰ লগত কৰা আন্তঃক্ৰিয়াসমূহৰ অধ্যয়ন কৰে। কোনো এটা জীৱৰ বিচিত্ৰতা, বিস্তাৰ, পৰিমাণ (জৈৱভৰ), আৰু সংখ্যা (জনসংখ্যা); লগতে অন্য জীৱৰ সৈতে কৰা সহযোগিতা আৰু প্ৰতিযোগিতা, আদি পৰিস্থিতিবিদৰ বাবে আগ্ৰহৰ বিষয়।
পৰিস্থিতি বিজ্ঞান, পৰিৱেশ, পৰিৱেশতত্ত্ব, পৰিৱেশীয় ইতিবৃত্ত বা পৰিৱেশ বিজ্ঞানৰ সমাৰ্থক নহয়। ই বিৱৰ্তনীয় জীৱবিদ্যা, বংশগতিবিদ্যা, আৰু এথ'লজিৰ নিকট সম্বন্ধীয়। পৰিস্থিতি বিজ্ঞানীয়ে তলৰ বিষয়বোৰৰ বিশ্লেষণ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা কৰে:
পৰিস্থিতি বিজ্ঞান একপ্ৰকাৰৰ মানৱ বিজ্ঞান। সংৰক্ষণ জীৱবিদ্যা, জলাশয় পৰিচালনা, পাকৃতিক সম্পদ পৰিচালনা (কৃষিপৰিস্থিতি বিজ্ঞান, কৃষি, বনাঞ্চল, মীন পালন), নগৰ পৰিচালনা (নগৰ পৰিস্থিতি বিজ্ঞান), সামাজিক স্বাস্থ্য, অৰ্থনীতি, সাঘাৰণ বিজ্ঞান আৰু প্ৰায়োগিক বিজ্ঞান, আৰু মানুহৰ সামাজিক আন্তঃক্ৰিয়া (মানৱ পৰিস্থিতি বিজ্ঞান) আদি বিভিন্ন দিশত ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ দেখা পোৱা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পৰিৱেশ বিজ্ঞান *
কথাকলি
কথাকলি নৃত্য (ইংৰাজী: Kathakali Dance) ভাৰতৰ অন্যতম শাস্ত্ৰীয় নৃত্যকলা। এই নৃত্যৰ জন্মস্থান কেৰালা। ‘কথা’ বা ‘কথ’ শব্দৰ অৰ্থ কাহিনী; আৰু ‘কলি’ শব্দৰ অৰ্থ অভিনয়। সামগ্ৰিকভাৱে কথাকলি শব্দৰ অভিধানিক অৰ্থ অভিনয় বা নাটক। এই নৃত্যৰ উদ্ভৱ হয় সপ্তদশ শতিকাত। তৎকালীন কেৰালাৰ কোট্টাৰাক্কাৰাৰ ৰজা কেৰল বৰ্মাই কাষৰীয়া ছামুৰি ৰাজ্যত প্ৰচলিত ‘কৃষ্ণনাট্যম’ নৃত্য প্ৰদৰ্শনৰ বাবে সেই নৃত্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা ছামুৰিৰাজ মানবেদ ৰাজক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল। কিন্ত্ত সমগ্ৰ দক্ষিণ ভাৰততে তেওঁৰ নৃত্যৰ মূল বুজা লোক নাই বুলি ছামুৰিৰাজে কেৰল বৰ্মাৰ নিমন্ত্ৰণ প্ৰত্যাখান কৰে। ইয়াতে অপমানিত হৈ কেৰল বৰ্মাই নিজাকৈ ‘ৰামঅট্যম’ নামেৰে এক নৃত্যৰ প্ৰচলন কৰে। ঘাইকৈ শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ চৰিত্ৰক লৈ ৰচিত ৰামঅট্যমৰ মূল বিষয়বস্ত্ত ৰামায়ণ, শিৱ পুৰাণ, ভাগৱত আদিৰপৰা আহৰণ কৰা হৈছিল। কোট্টাৰাক্কাৰাৰ ৰজা কেৰল বৰ্মাকেই কথাকলি নৃত্যৰ প্ৰবৰ্তকৰূপে আখ্যা দিয়া হয়। ১৫৭৫ চনৰপৰা ১৬৫০ চনলৈ ৰাজত্ব কৰা এইজন ৰজা কথাকলি নৃত্যৰ একনিষ্ঠ পৃষ্ঠপোষক আছিল। তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ৰজাসকলে এই নৃত্যৰ অধিক উন্নতি আৰু সংস্কাৰ সাধন কৰে। কালক্ৰমত সময়ৰ পাৰে-ঘাটে সাজ সলাই ‘ৰামঅট্যমে’ই কথাকলি ৰূপে প্ৰসিদ্ধি আৰু বিকাশ লাভ কৰে। কথাকলি নৃত্য এক মূক অভিনয়। নৃত্যশিল্পী সকলে গীত নাগায় আৰু কথাও নকয়। মঞ্চৰ আঁৰত থকা গায়কে গীতৰ জৰিয়তে ঘণ্টা আৰু কৰতাল সংগত কৰি কাহিনী বিবৃত কৰে। নৃত্যশিল্পীয়ে সংলাপৰ সলনি নানান অংগি-ভংগি আৰু মুখভংগিমাৰ দ্বাৰাই মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰে। চৌষষ্ঠি প্ৰকাৰ হস্ত সঞ্চালন ৰীতি কথাকলি নৃত্যত প্ৰচলিত। এই নৃত্যত চকুৰ পতা আৰু ভ্ৰূৰ দ্ৰুত সঞ্চালন অতি সূক্ষ্ম আৰু অৰ্থপূৰ্ণ। এই নৃত্যৰ সাজসজ্জাত ৰঙা, সেউজীয়া, হালধীয়া, ক’লা আৰু বগা ৰঙৰ পোছাকৰ অধিক প্ৰচলন দেখা যায়। বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ নৃত্যশিল্পীৰ বাবে বিভিন্ন ধৰণৰ ৰূপসজ্জা ব্যৱহৃত হয়। পুৰুষ চৰিত্ৰতকৈ নাৰী চৰিত্ৰৰ সাজসজ্জা আপেক্ষাকৃত ভাৱে সৰল।
তথ্য সংগ্ৰহ:
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্য
জ্যোতি সংগীত
জ্যোতি সংগীত বুলিলে ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা বিৰচিত অসমীয়া গীতসমূহক বুজা যায়। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ হাততে অসমীয়া গীতি-সাহিত্যই পাশ্চাত্য আৰু শাস্ত্ৰীয় প্ৰভাৱৰ পৰা আঁতৰি আহি অসমৰ থলুৱা সুৰ-লয়ক আঁকোৱালি লয়। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতবোৰত ৰোমাণ্টিক চেতনা, সুন্দৰ চেতনা, বিজ্ঞান চেতনা, স্বদেশপ্ৰেম, গাওঁপ্ৰীতি, সমাজবীক্ষা আদি বিভিন্ন দিশ ফুটি উঠিছে। এই গীতসমূহৰ কিছুসংখ্যক নাটক, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ তথা চিত্ৰনাট্যত অন্তৰ্ভুক্ত আৰু বাকীবোৰ স্বতন্ত্ৰ গীত।
অসমীয়া সংগীতৰ ভাৱধাৰা
অসমৰ সংগীতৰ পৰম্পৰা অষ্টম একাদশ শতিকাৰ চৰ্যাপদৰ পৰা আৰম্ভ হৈ বৰগীত, ভটিমা, ঘোষা, পাচালী গীতৰ মাজেৰে ঊনবিংশ শতিকালৈ আগবাঢ়ে। কিন্তু ঊনবিংশ শতিকাৰ তৃতীয়-চতুৰ্থ দশকত অসমীয়া গীতি সাহিত্য আৰু সংগীতে এক ৰূপান্তৰণৰ মাজেৰে পাৰ হয় আৰু এই ৰূপান্তৰণৰ কাৰণ আছিল ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধি আৰু খ্ৰীষ্টিয়ান মিছনেৰী সকলৰ অসমীয়া ধৰ্ম-সংগীতৰ সৃষ্টি। এই ধৰ্মীয় সংগীতৰ মাজেৰেই পশ্চিমীয়া সংগীতৰ সুৰে অসমত প্ৰৱেশ কৰে। ইয়াৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত নব্য বংগ সংস্কৃতিৰ অনুপ্ৰেৰণাত অসমত উচ্চ ৰাগ-তালযুক্ত হিন্দুঃস্থানী সংগীতে খোপনি পুতি লয়। অসমীয়া উচ্চ-শিক্ষিত সমাজে সম্পূৰ্ণ অসমীয়া সুৰ-লয়ৰ সংগীতৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ আগবাঢ়ে। বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে বৰগীত আৰু নাম-কীৰ্তনৰ ভিত্তিত অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীয়ে সংগীত ৰচনা কৰিবলৈ লয়। তেওঁ কিছুমান গীতত থলুৱা সুৰ প্ৰয়োগৰো প্ৰচেষ্টা চলাই যদিও পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে সফল নহ'ল। তেওঁৰ সমসাময়িক কীৰ্তিনাথ শৰ্মা বৰদলৈয়েও হিন্দুঃস্থানী আৰু থলুৱা সুৰৰ মিশ্ৰণ ঘটাই অসমীয়া গীত ৰচনা কৰে। ইয়াৰ উপৰিও উমেশচন্দ্ৰ চৌধুৰী, নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈ, কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য, পাৰ্বতি প্ৰসাদ বৰুৱা, আনন্দি ৰাম দাস আদি উল্লেখযোগ্য। বিংশ শতাব্দীৰ ত্ৰিশৰ পৰা চল্লিশৰ দশকত জ্যোতিপ্ৰসাদে নিজস্ব প্ৰকাশভংগী, স্বকীয় বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ স্বৰবিন্যাসেৰে সংগীত ৰচনা কৰে।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আৰু বিষ্ণু ৰাভা
অসমীয়া সংগীত জগতত জ্যোতিপ্ৰসাদৰ কনিষ্ঠ সহযোগী ৰূপত বিষ্ণু ৰাভাৰ আগমন ঘটে। ১৯২৯ চনৰ তেজপুৰত বহা ছাত্ৰ সন্মিলনৰ অধিৱেশনত গাবলৈ জ্যোতিপ্ৰসাদে বিলাতৰ পৰা পঠিওৱা গীতৰ স্বৰলিপি মতে বিষ্ণু ৰাভা আৰু কমলাপ্ৰসাদ আগৰৱালাই সুৰ দিয়ে। তেওঁ জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতবোৰক 'জ্যোতিৰ গান' নাম দিযে। ৰাভাৰ মতে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতসমূহ তিনিটা যুগত বিভক্ত - শোণিত কুঁৱৰী যুগ, কাৰেঙৰ লিগিৰী যুগ আৰু লভিতা যুগ। বিষ্ণু ৰাভাৰ সৈতে লগ লাগি জ্যোতিপ্ৰসাদে ভাৰতীয় সংগীতৰ হিন্দুঃস্থানী আৰু কৰ্ণাটকী পদ্ধতিৰ উপৰিও কামৰূপীয় সংগীত পদ্ধতি সম্পৰ্কে গৱেষণা কৰে। তেজপুৰ সাহিত্য সন্মিলনৰ লগতে হোৱা সংগীত সন্মিলত জ্যোতিপ্ৰসাদ আৰু ৰাভা যুটীয়া সম্পাদক থাকে যদিও জ্যোতিপ্ৰসাদৰ অসুস্থতাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ৰাভাই সন্মিলনৰ কাম কাজ চলাই। তেজপুৰৰ বাণ ৰঙ্গমঞ্চত কাৰেঙৰ লিগিৰী নাট মঞ্চস্থ হওঁতে তেওঁ মোৰে জীৱনৰে সখা কৃষ্ণ আৰু অ' সোঁৱৰণি গীত দুটিত সুৰ দিয়ে।
গীতৰ শ্ৰেণীবিভাজন
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সৰহ সংখ্যক গীত ১৯৪৮-৪৯ বছৰ দুটাত ৰচনা কৰা। জীৱন কালত তেওঁ ভালেসংখ্যক গীত সেই সময়ৰ কাকত-আলোচনীলৈ পঠিওৱা এই গীতসমূহ নাটক, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, চিত্ৰনাট্য আদিত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থকাৰ উপৰিও স্বতন্ত্ৰ লিখা হৈছে। সম্প্ৰতি অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলীত ৩৭৭টা গীত সংযোজিত হৈছে। ইয়াৰে ৪৫টা গীত নাটসমূহৰ অংশ।
শোণিত কুঁৱৰী
তেজপুৰৰ বাণ থিয়েটাৰত শোণিত কুঁৱৰী মঞ্চস্থ হোৱাৰ আগে আগে জ্যোতিপ্ৰসাদে আন অনুবাদ নাটক সমূহত অভিনয় কৰিছিল আৰু কলিকতাত সেই নাটকবোৰৰ অভিনয় চাই সুৰ সংগ্ৰহ কৰি আনিছিল। কিন্তু জাতীয় আবেগৰ সোঁতত তেওঁ গানসমূহত নিজে সুৰ দিয়াৰ কথা চিন্তা কৰে আৰু হিন্দুঃস্থানী সংগীতৰ সুৰৰ বাহিৰে অন্য সুৰৰ সন্ধান কৰে। এদিন শোণিত কুঁৱৰীৰ আখৰা কৰি উভতিবৰ সময়ত পিতৃ পৰমানন্দ আগৰৱালাই মাউথ অৰ্গেনত কৃষ্ণৰ বিক্ৰম দেখি ঋক্ষৰাজ পৰম বিস্ময় মনে পদটি শুনা পাই আৰু তেওঁৰ মনত নতুন গানসমূহত অসমীয়া গানৰ সুৰ দিয়াৰ কথা মনলৈ আহে। প্ৰথম তেওঁ গছে গছে পাতি দিলে গীতটি অসমীয়া নামৰ সুৰত গালে আৰু আন আন গীতসমূহো আইনাম, বিহুগীত আদিৰ সুৰত সকলোকে গাবলৈ দিয়ে। কিন্তু সকলোৱে তেওঁৰ গান শুনি ঠাট্টা-মস্কৰা কৰাত তেওঁ নতুন সুৰত গান নাগালে শোণিত কুঁৱৰী নাটকখন কাকো কৰিবলৈ নিদিয়ে বুলি অভিমান কৰে। পিছত অৱশ্যে প্ৰফুল্লচন্দ্ৰ বৰুৱাই গীতবোৰৰ প্ৰশ্ংসা কৰাত সেই সুৰে সকলোৰে মন আকৰ্ষণ কৰে। তাৰ পিছত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সভাপতিত্বত গুৱাহাটীত অসম সাহিত্য সভাৰ সপ্তদশ বাৰ্ষিক ৰ্অধিৱেশন বহাত প্ৰফুল্লচন্দ্ৰ বৰুৱাই গছে গছে পাতি দিলে আৰু ৰূপহ কোঁৱৰৰ চুমা পৰশতে গান দুটা গাবলৈ ঠিক কৰে। প্ৰথমাৱস্থাত তেওঁ অপমানিত হ'ব বুলি লাজ কৰে যদিও পিছত সকলোৱে তেওঁৰ গীত আৰু সুৰৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰে। শোণিত কুঁৱৰী নাটৰ গীতসমূহৰ এক উল্লেখযোগ্য দিশ হ'ল গীতসমূহৰ মাজেৰে ৰোমণ্টিক চেতনাৰ প্ৰতিফলন। ইউৰোপৰ ৰোমাণ্টিক সাহিত্যৰ প্ৰভাৱ আওপকীয়াকৈ অসমীয়া সাহিত্য-সংস্কৃতিত পৰিছিল। জ্যোতিপ্ৰসাদে এক ধৰ্মীয় কাহিনীক ৰোমাণ্টিক চেতনা প্ৰধান কাহিনীক উপস্থাপন কৰে আৰু গীতসমূহে এই ৰোমাণ্টিক ভাৱটোক এক সুকীয়া মাত্ৰা প্ৰদান কৰে। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আগতেও নাট্যকাৰসকলে নাটকত গীত ব্যৱহাৰ কৰিছিল যদিও এই ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট পৰিকল্পনা কৰা হোৱা নাছিল। জ্যোতিপ্ৰসাদে এই ক্ষেত্ৰত এক সচেতন শৈল্পিক ধাৰণা লৈ গীত সংযোজনাত প্ৰবৃত্ত হৈছিল। নাটকৰ গছে গছে পাতি দিলে, অ সখী আহিব পিয়া, নূপুৰে মাতে ৰুনজুন আদি গীতে চৰিত্ৰসমূহৰ হিয়াৰ আকূলতা, মানসিক অৱস্থা,সম্ভাব্য ভৱিষ্যত,কাহিনীৰ গতিময়তা আদিৰ প্ৰকাশত সহায় কৰিছে। শোণিত কুঁৱৰী নাটত সৰ্বমুঠ তেৰটা গীত আছে।
কাৰেঙৰ লিগিৰী
কাৰেঙৰ লিগিৰী নাটখনত সৰ্বমুঠ সাতটা গীত আছে। ইয়াত নাটকৰ বিভিন্ন দ্বন্দ্ব্ব্ব সৃষ্টিত গীতসমূহে সহায় কৰিছে। শেৱালি চৰিত্ৰটিয়ে আৰম্ভণিতে গোৱা সোণৰ পালেঙতে অ' মনেতৰা গীতটোৱে এক নিষ্পাপ প্ৰেমৰ বতৰা কঢ়িয়াইছে যদিও পিছৰ ফালৰ বাৰিষাৰে ঘন ঘোৰ গীতটিয়ে অৰণ্যত নিৰ্বাসিতা শেৱালিৰ মনৰ বেথা প্ৰকাশ কৰিছে। শেষৰ অংকৰ প্ৰথম দৰ্শনৰ শেৱালিয়ে অৰণ্যত অকলে বহি গোৱা গীতটিয়ে তাইৰ বিফল প্ৰেমৰ অনুভৱৰ বৰ্ণনা কৰাত সফল হৈছে। ''"যাউতিযুগীয়া ধনে মোৰ অ' প্ৰাণতে দিলা মোক মৰম কুমলীয়া মনত সোৱৰণী সুৱদীয়া বুকত ভালে পোৱা অ' প্ৰাণৰ ধনে যাউতি যুগীয়া ধনে মোৰ অ'।" ''
ৰূপালীম
ৰূপালীম নাটলৈকে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতত ৰোমাণ্টিক চেতনাৰ প্ৰৱাহ অবিৰত হৈ থাকে। প্ৰথম অংকৰ প্ৰথম দৰ্শনতেই জিৰ জিৰ জিৰ জিৰ নিজৰি গীতটিয়ে মায়াব' আৰু ৰূপালীমৰ মাজত থকা প্ৰণয়ৰ আভাস দিছে। আন আন গীতসমূহেও ৰূকমী ৰাজ্যৰ সৌন্দৰ্য আৰু পাহাৰীয়া পৰিৱেশত দুই প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ প্ৰেমৰ কথা বৰ্ণনা কৰে। নাটৰ শেষত বৌদ্ধ ভিক্ষুৰ গীত হিচাপে থকা 'জয় আলোকময়' গীতটোৱে এজন নিষ্ঠুৰ, কঠুৱা ৰজাৰ পৰা এজন মসৃণ হৃদয়ৰ ব্যক্তিলৈ হোৱা মণিমুগ্ধৰ পৰিৱৰ্তনৰ কথা বুজাই। এই নাটখনত চাৰিটা গীত আছে।
নিমাতী কইনা বা ৰূপকোঁৱৰ
নিমাতী কইনা নাটত নটা গীত আছ। নাটখনৰ প্ৰথম গীতটোৱেই নাটকখনৰ বিষয়বস্তু সম্পৰ্কে আভাস দিয়ে। নাটখনত আনন্দ আৰু শান্তিৰ প্ৰতীক কলালক্ষ্মী বা নিমাতী কইনাৰ মাত উলিয়াবলৈ বিভিন্নজনে চেষ্টা কৰিছে। কিন্তু শেষত চিৰসুন্দৰৰ সাধক ৰূপকোঁৱৰৰ সাধনাৰ অন্তত হে নিমাতী কইনা জাগ্ৰত হৈছে। নাটকখনৰ মূল উপজীৱ্যক ফুটাই তোলাত গীতসমূহে সহায় কৰিছে।
গল্প আৰু উপন্যাসৰ গীত
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আমাৰ গাঁও নামৰ উপন্যাস আৰু তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত গল্প সমূহতো গীতৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়। তেওঁৰ বগীতৰা, ৰূপহী, সন্ধ্যা আদি গল্পৰ গীতসমূহে গাভৰু কালৰ আকূলতা আৰু ৰোমণ্টিক ভাৱপ্ৰৱণতাৰ চিত্ৰ প্ৰকাশ কৰে। আমাৰ গাওঁ উপন্যাসখনত থকা একমাত্ৰ গীতটোৱে স্বদেশৰ প্ৰতি থকা মোহ ৰ ৰূপ দাঙি ধৰিছে।
প্ৰবন্ধৰ গীত
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ শিল্পীৰ পৃথিৱী নামৰ লিখিত ভাষণটিত মুঠতে ছটা গীতৰ সংযোজন আছে। এই গীতকেইটাতো তেওঁৰ শিল্প চেতনা আৰু স্বদেশপ্ৰেমৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে। আন আন প্ৰবন্ধবোৰত সন্নিৱিষ্ট গীতসমূহত খং, ক্ৰোধ আদি অশুভ শক্তিৰ পৰা মুক্ত হৈ কৰ্মৰ শুভ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।
ৰেকৰ্ডিং আৰু চিত্ৰনাট্যৰ গীত
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ৰেকৰ্ডিং আৰু চিত্ৰনাট্যৰ গীতসমূহো স্বদেশপ্ৰেম আৰু ৰোমাণ্টিক ভাৱধাৰাৰে পৰিপূৰ্ণ। ইয়াৰ ভিতৰৰ জয়মতী আৰু ইন্দ্ৰমালতী কথাছবি আৰু ৰেকৰ্ড নাটিকা শোণিত কুঁৱৰীৰ গীতবোৰ ধৰা হৈছে। জয়মতী কথাছবিৰ এটি বিখ্যাত গীত হ'ল ''"লুইতৰে পানী যাবি অ' বৈ!" '' জয়মতীৰ আন দুটি গীত আগবাৰীত ফুলিলে সোণে মোৰ চম্পা আৰু ফুলৰে মৌ খাম গীতদুটি তথা শোণিত কুঁৱৰী ৰেকৰ্ডৰ গীতবোৰ ৰোমাণ্টিক ভাৱযুক্ত। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ মানৰ দিনৰ অগ্নিসুৰ নামৰ অসম্পূৰ্ণ চিত্ৰনাট্যখনতো স্বদেশপ্ৰেম বোধক গীত কিছুমান সন্নিৱিষ্ট হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত জাগা জননীৰ সন্তান, অগ্নিৰে মই খেলা খেলিছো, লুইতৰ পাৰৰে আমি ডেকা ল'ৰা আদি গীত জনপ্ৰিয়।
অন্যান্য গীত
এই গীতসমূহৰ উপৰিও জ্যোতিপ্ৰসাদে স্বতন্ত্ৰভাৱেও কিছুমান গীত ৰচনা কৰিছে। সেই গীতবোৰত ৰোমাণ্টিক চেতনা, সুন্দৰ চেতনা, বিজ্ঞান চেতনা, স্বদেশপ্ৰেম, গাওঁপ্ৰীতি, সমাজবীক্ষা আদি দিশ ফুটি উঠিছে। গীতবোৰত তেওঁ সমাজৰ দৰিদ্ৰ শ্ৰেণীৰ বিপৰ্যয় আৰু শোষিত জনগণৰ অৱস্থাৰ কথা চিত্ৰিত কৰিছে। ব্ৰিটিছৰ হাতৰ পৰা শাসন আঁতৰি অহাৰ পিছতো জনসাধাৰণৰ অৱস্থাৰ উন্নতি নোহোৱাৰ কথা তেওঁ গীতসমূহত বৰ্ণনা কৰিছে। সমাজ বিশ্লেষণকাৰী গীতসমূহত তেওঁ নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতিক অৱহেলা কৰি বাহিৰৰ সংস্কৃতিক আঁকোৱালি লোৱাসকললক তেওঁ তিৰষ্কাৰ কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও অসমৰ সম্পদৰাজিক গীতবোৰত তেওঁ 'সোণ' ব্যঞ্জনা দিছে আৰু অসমৰ গ্ৰাম্য সংস্কৃতি আৰু সুন্দৰ প্ৰকৃতিৰ প্ৰশংশা কৰিছে।
ভাষা
জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতত সুৱদি অসমীয়া কথ্য ভাষাৰ শব্দৰ প্ৰয়োগ বেছি। তেওঁৰ শব্দবোৰ কোমল লাহি আৰু প্ৰাঞ্জল। বিশেষকৈ তেওঁৰ গ্ৰাম্যজীৱন বিষয়ক গীতৰাজিত তিৰ্ বিৰ ৰ'দ, জিক্ মিক্ পোহৰ, বনজোনাকী, গাওঁলখিমী আদি শব্দৰ প্ৰয়োগ লক্ষণীয়। আকৌ ৰোমাণ্টিক ভাৱৰ গীতসমূহৰ ভাষা কোমল আৰু শব্দৰ বিন্যাস আৱেগময়। শোণিত কুঁৱৰী, ৰূপালীম আৰু কাৰেঙৰ লিগিৰী নাটৰ গীতবোৰত এনে শব্দ বিন্যাস পৰিলক্ষিত হয়। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ যিবোৰ গীতত জনগণৰ শোষণ আৰু বঞ্চনাৰ কথা প্ৰকাশ পাইছে তাত কোমলতা বা মধুৰতা অনুপস্থিত। তদুপৰি দেশপ্ৰেমমূলক গীতসমূহত শক্তিশালী শব্দৰ নিৰ্বাচন কৰা দেখা যায়। বিশ্ববিজয়ী নৱজোৱান, কোন ক'ত আছ আহ আদি গীতত তেওঁ কঠিনতা আৰোপ কৰিছে যদিও এনে সৃষ্টিৰ মাজেৰে মধুৰতাও প্ৰকাশ পাইছে। জনতাক মূল শক্তি হিচাপে লৈ তেওঁ একাধিক গীত ৰচনা কৰিছে। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতসমূহৰ ভিতৰত বহু সংখ্যক শিশু-গীতো আছে। এই গীতসমূহৰ ভাষাত শিশুসুলভতা, অলৌকিকতা আৰু ৰহস্যপূৰ্ণ ভাৱ দেখা যায়। এই গীতসমূহত শিশুৰ থুনুক-থানাক মাতৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ লগতে শিশুৰ আকৰ্ষণৰ বস্তু যেনে জোন, বেলি, তৰা, পাখিলগা ঘোঁৰা, পখিলা, ভূত, যখিনী আদিৰে গীতসমূহ ভৰপূৰ। এই গীত সমূহত বিভিন্ন শিশুসুলভ শব্দ যেনে কোঁটোলোক্-কোটোলোক্, কেংকুৰু-কেংকুৰু, চেচেং-চেচেং, ডিডিং-ডিডিং আদি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতত সংস্কৃত মূলৰ তৎসম শব্দৰ প্ৰয়োগ দেখা যায়। তোৰে মোৰে আলোকৰে যাত্ৰা, জননীৰ সন্তান, আজি জাগ্ৰত ভাৰতৰ পোহৰৰ গানে গানে আদি গীতত এনে শব্দ ব্যৱহৃত হৈছে। তদুপৰি তেওঁৰ গীতত বিশেষ্য আৰু বিশেষণ শব্দৰ এক সংযোগ দেখা যায়:
সুৰ আৰু শৈলী
জ্যোতিসংগীত সমূহ অসমৰ থলুৱা সুৰ, হিন্দুঃস্থানী ৰাগ-সংগীত আৰু পশ্চিমীয়া কৌশলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ইয়াক এক নৱযুগীয়া সংগীতৰ ধাৰা বুলিব পাৰি। ক্ৰমবিকাশ অনুসৰি শোণিত কুঁৱৰী, জয়মতী আৰু ইন্দ্ৰমালতীৰ গীতৰ সুৰসমূহ আছিল প্ৰথম পদক্ষেপ, ৰূপালীম, ৰূপকোঁৱৰ আৰু লভিতাৰ সুৰসমূহ আছিল দ্বিতীয় পদক্ষেপ। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ বিলাত ভ্ৰমণৰ অন্তত সৃষ্টি হোৱা গীতসমূহ আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সৃষ্টি হোৱা গীতসমূহ অন্য এক পদক্ষেপ। জ্যোতিপ্ৰসাদে মত পোষণ কৰিছিল যে অসমৰ থলুৱা সংগীত, হিন্দুঃস্থানী সংগীত আৰু অসমলৈ আমদানি ঘটা পাশ্চাত্য সংগীতৰ সংগম অসমীয়া সংগীতৰ আদৰ্শ হ'ব লাগে। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ হিন্দুঃস্থানী সংগীতৰ ওপৰত ভেটি দি ৰচনা কৰা গীতবোৰত দুৰ্গা, ভূপালী, বিলাৱল আদি ৰাগৰ প্ৰাধান্য দেখা যায়। তেওঁৰ আগতেও পদ্মধৰ চলিহাৰ ফুলনিৰ গীতবোৰ, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ শ্যাম বৰণীয়া কেতেকী ধুনীয়া আদি গীতত অসমীয়া থলুৱা গীতৰ সুৰ দেখা যায়। কিন্তু জ্যোতিপ্ৰসাদৰ শোণিত কুঁৱৰীৰ গীতসমূহৰ পৰা ইয়াৰ সঠিক আৰম্ভণি হয়। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ বৰগীত শুন শুন ৰে সুৰৰ সুৰত ৰচনা কৰা লুইতৰ পাৰৰে আমি ডেকা ল'ৰা, নিচুকণি গীতৰ সুৰত ৰচনা কৰা লুইতৰে পানী যাবি অ' বৈ আদি এনে গীতৰ উদাহৰণ। জ্যোতিপ্ৰসাদে অধিকসংখ্যক গীত ত্ৰিমাত্ৰিক আৰু চতুৰ্মাত্ৰিক ছন্দত ৰচনা কৰিছে। কিন্তু ভালেমান গীতত দুই ধৰণৰ ছ্ন্দৰ সংমিশ্ৰণো ঘটাইছে। সেউজী সেউজী সেউজী গীতটি এনে কৌশলৰ উদাহৰণ। ইয়াত প্ৰথম অৱস্থাত ত্ৰিমাত্ৰিক ছন্দ ব্যৱহাৰ হৈছে যদিও সোণোৱালী শস্যৰ পথাৰ কোলাত শোভে বুলি গাঁৱতে চতুৰ্মাত্ৰিক ছন্দ ব্যৱহৃত হৈছে। জ্যোতিপ্ৰসাদে বিদেশত থকা কালত খ্যাতনামা সংগীতজ্ঞ সকলৰ সংগীত শুনিছিল। কিন্তু তেওঁ পাশ্চাত্য আৰু ভাৰতীয় সংগীতৰ মৌলিক পাৰ্থক্যখিনি বুজি পাইছিল আৰু পাশ্চাত্য সংগীতৰ কিছুমান টেকনিক অসমীয়া সংগীতত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতৰ আন এটি বৈশিষ্ট্য হ'ল গীতৰ সুৰত নাটকীয় ভংগীৰ প্ৰকাশ। নিমাতী কইনা নাটত ৰূপকোঁৱৰে গীত এটা গাই বেগাই আহি থাকে, গতিকে গীতৰ সুৰো মধ্য সপ্তকৰ পৰা তাৰ সপ্তকলৈ অৰ্থাত তলৰ পৰা ওপৰলৈ বেগাই উঠে। গীতৰ কথাৰ লগতো কাহিনী ভাগৰ মিল আছে। এনেবোৰ কৌশলে নাটৰ গতিশীলতাত অৱদান যোগাইছে।
ৱালৰাছৰ বিধান
সাধাৰণ সাম্যাৱস্থা সূত্ৰত ৱালৰাছৰ বিধানে কয় যে বাজেট বাধ্যতাৰ বাবে, অতিৰিক্ত চাহিদাৰ মানৰ (বা অতিৰিক্ত বজাৰ যোগান) যোগফল শূন্য হ'ব লাগিব, মূল্যসমূহ সাধাৰণ সাম্যাৱস্থাৰ মূল্য হওক বা নহওক। অৰ্থাত্‌
ইয়াত p_j হ'ল পণ্য j ৰ মূল্য আৰু D_j আৰু S_j হ'ল ক্ৰমত পণ্য j ৰ চাহিদা আৰু যোগান।
আনুষ্ঠানিক উদ্ধৃতি
এখন বিনিময় অৰ্থব্যৱস্থা গণ্য কৰক য'ত n এজেণ্ট আৰু k বিভাজ্য পণ্য আছে।
প্ৰতিজন এজেণ্ট i ৰ বাবে, ধৰি লওক E_i তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক নিধি সদিশ আৰু x_i তেওঁৰ মাৰ্চেলিয়ান চাহিদা ফলন (চাহিদা সদিশ যি মূল্য আৰু আয়ৰ ফলন)।
প্ৰদান কৰা হোৱা মূল্য সদিশ p ৰ বাবে, উপভোক্তা i ৰ আয় হ'ল p\cdot E_i। সেয়ে তেওঁৰ চাহিদা সদিশ হ'ল ।
অতিৰিক্ত চাহিদা সদিশ হ'ল:
ৱালৰাছৰ বিধানক সংক্ষিপ্ত ৰূপত আমি লিখিব পাৰোঁ এনেদৰে:
প্ৰমাণ
অতিৰিক্ত চাহিদাৰ সংজ্ঞাৰ মতে: