cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নিৰ্ম্মল ভকত
কাহিনী
উজনিৰ পানীদিহিং মৌজাৰ লাহন গাঁৱত নিৰ্ম্মলৰ জন্ম হৈছিল। নিৰ্ম্মল, অনিৰাম আৰু ৰূপহী সৰুৰে পৰা একেলগে উমলি জামলি ডাঙৰ হোৱা হোৱা লগৰীয়া। সৰুতে দৰা কইনা খেলা নিৰ্ম্মল আৰু ৰূপহীৰ শৈশৱৰ ভাল লগাটো যৌৱনত ভৰি দিয়াৰ লগে লগে ভালপোৱালৈ পৰ্যবসিত হ'ল। নিৰ্ম্মলৰ পিতাক সৰ্ব্বানন্দ মেধিয়ে দুখীয়া ঘৰৰ ছোৱালী বুলি ৰূপহীক বোৱাৰী কৰি ল'বলৈ অমান্তি হ'ল। ভালপোৱাৰ গভীৰতাৰ বাবেই নিৰ্ম্মলে ৰূপহীক তাইৰ সন্মতি সাপেক্ষে জাজীমুখৰ সন্দিকৈ গাঁৱলৈ পলুৱাই লৈ গ'ল। দুয়ো গৈ মাহীয়েকৰ ঘৰত আশ্ৰয় ল'লে। কিছুদিনৰ পিছত মাহীয়েকৰ মধ্যস্থতাত নিৰ্ম্মলৰ দেউতাক সৰ্ব্বানন্দ মেধিয়ে পো বোৱাৰীক ঘৰলৈ আনি সমাজৰ নিয়ম অনুযায়ী বিবাহ দিলে। কিছুদিন পিছতে নিৰ্ম্মলৰ মাক দেউতাকৰ গ্ৰহণী ৰোগত মৃত্যু হ'ল। সুখে দুখে দাম্পত্য জীৱন আৰম্ভ কৰোঁতেই মানে অসম আক্ৰমণ কৰিলে আৰু সিহঁতৰ জীৱনলৈ দুৰ্যোগ নমাই আনিলে। নিৰ্ম্মলে স্বদেশৰ হকে মানৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ কৰিবলৈ গৈ মানৰ হাতত বন্দী হ'ল আৰু মানে তেওঁক মানদেশলৈ লৈ গ'ল। নিৰ্ম্মলে উভতি আহিব বুলি বাৰ বছৰতকৈ অধিক কাল নিৰ্ম্মলৰ বাবে অপেক্ষা কৰি কৰি শেষত শৈশৱৰ শুভাকাঙ্খী অনিৰামৰ লগত ৰূপহী বিবাহত আৱদ্ধ হয়। অনিৰামেও ৰূপহীক সৰুৰে পৰাই ভাল পাইছিল যদিও কেতিয়াও মুখ ফুটাই কোৱা নাছিল। প্ৰায় বাৰ বছৰকাল মানদেশত জীৱন অতিবাহিত কৰি নিৰ্ম্মলে স্বদেশলৈ আহিবলৈ সুযোগ পালে। নিজ গাঁৱত ঘূৰি আহি কাকো নেদেখি বোকাখাতৰ বুঢ়া এজনৰ মুখত ৰূপহী অনিৰামৰ বিয়াৰ কথা শুনি নিৰ্ম্মলে বৈৰাগী বেশেৰে অনিৰাম ৰূপহীক স্বামী স্ত্ৰী ৰূপে দেখি আহে আৰু বাকী জীৱন পাৰ্থিৱ প্ৰেমক ঈশ্বৰৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰিলে আৰু মাজুলীৰ দক্ষিণপাট সত্ৰত ভকত ৰূপে দিন নিয়াবলৈ ল'লে। নিৰ্ম্মলৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰূপহী অনিৰামে সকলো কথা জানিব পাৰি নিৰ্ম্মলৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াত যোগদান কৰি পুত্ৰৰ হতুৱাই শ্ৰাদ্ধ পিণ্ডদান কৰালে আৰু ভক্তিৰ চিহ্নস্বৰূপে পুখুৰী খন্দাই নামঘৰ সাজি দিলে।
নিৰ্ম্মল
নিৰ্ম্মল ভকত উপন্যাসৰ চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰই সম্পূৰ্ণ বিকাশ লাভ কৰিছে। নিৰ্ম্মল চৰিত্ৰটি স্পষ্ট আৰু মনোৰম। উপন্যাসখনত নায়ক নিৰ্ম্মলেই প্ৰাধ্যান্য লাভ কৰিছে। নিৰ্ম্মল মান দেশলৈ বিতাৰিত হ'বলগা হৈছিল স্বদেশৰ হকে যুঁজলৈ গৈ। সুদীৰ্ঘ বাৰ বছৰকাল বিজতৰীয়া মানৰ দেশৰ থাকিলেও নিৰ্ম্মলৰ মন সদায় আছিল ৰূপহীৰ কাষত। জন্মভূমিলৈ আশাৰে উলটি আহি নিদৰ পত্নী ৰূপহীক অনিৰামৰ তিৰোতাৰ ৰূপত দেখি নিৰ্ম্মলৰ মনৰ অৱস্থা কেনে হৈছিল সেয়া সহজেই অনুমেয়। এনে প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিতো নিৰ্ম্মলে নিজকে চম্ভালি ৰাখিব পাৰিছে। ৰূপহীৰ প্ৰতি থকা দুৰ্বাৰ প্ৰেমক নিৰ্ম্মলে আধ্যাত্মিক ঈশ্বৰ প্ৰেমলৈ উন্নীত কৰিছে। নিৰ্ম্মলৰ দৃষ্টিত ৰূপহী নিষ্পাপ। এবাৰলৈও নিৰ্ম্মলে ৰূপহীৰ প্ৰতি ভ্ৰূ-কুঞ্চিত কৰা নাই। তাৰ প্ৰাণাধিকা ৰূপহীয়ে দীৰ্ঘদিনীয়া দুখৰ পিছত অনিৰামৰ পৰাই কিছু সুখ লাভ কৰিছে। এইবোৰেই নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰৰ মনৰ উদাৰতা, বিশালতা আৰু ধৈৰ্য্যশীলতাৰ পৰিচয় দিছে। নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰ অতি সহজ সৰল | কোনো কথাকে সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে চোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ কৰা নাই। সন্মুখত যি দেখিছে, যি ঘটিছে সকলো দ্বিধাহীনভাৱে মানি লৈছে, ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা বুলি সময়ৰ সোঁতত নিজকে এৰি দিছে। নিৰ্ম্মলৰ চৰিত্ৰ সততা, নৈতিকতা আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মীয় আধ্যাত্মিকতাৰ এক আদৰ্শ প্ৰতীক।
অনিৰাম
'অনিৰাম' চৰিত্ৰৰ এটাই মাথোন বিশেষত্ব - সৰু কালৰ ওমলা লগৰী ৰূপহীৰ প্ৰতি একনিষ্ঠ প্ৰেম। ঔপন্যাসিকে য'ত যেনেকৈ এটা চৰিত্ৰৰ প্ৰয়োজনবোধ কৰিছে ত'তে কেনেকৈ অনিৰামক ৰূপায়িত কৰিছে। অনিৰামৰ নিজৰ আবেগ অনুভূতি, ভাল লগা, বেয়া লগা, আশা আকাংক্ষা একোৱে স্পষ্ট নহয়। অনিৰামক পাঠকে প্ৰত্যক্ষভাৱে লগ পোৱাৰ নাই। অনিৰামক Anoch Arden ৰ ফিলিপৰ চৰিত্ৰৰ অনুকৰণত চিত্ৰায়ন কৰা হৈছে।
মাহীয়েক
নিৰ্ম্মল মাহীয়েক মানসিকভাৱে সুস্থিৰ আৰু সবল আছিল। পতি পুত্ৰক হেৰুৱাই অকলশৰীয়া হৈ পৰিলেও জীৱন ধাৰণৰ আশা ভৰসা নোহোৱা হৈ যোৱা নাছিল। বৰং এক আধ্যাত্মিক জীৱন যাপন কৰিছিল। কেতিয়াও কাৰো ওচৰত হাত নপতাকৈ চলিব পাৰিছিল। কৃষ্ণৰ পূজা কৰা মাহী আছিল আনৰ সুখত সুখী আৰু আনৰ দুখত দুখী। গাঁৱৰ কাৰোবাৰ ঘৰত অসুখ বিসুখ হ'লে ৰোগীক শুশ্ৰূষা কৰা, পথ্য দিয়া, নিশা পৰ দি থাকি সহায় কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
নাগ পঞ্চমী
নাগপঞ্চমী হৈছে হিন্দুসকলৰ এটি ধৰ্মীয় উৎসৱ। এই দিনটোত হিন্দু লোক সকলে সাপৰ পূজা কৰে। ভাৰত, নেপাল তথা অন্যান্য অঞ্চলৰ হিন্দু লোক সকলে এই উৎসৱ পালন কৰি আহিছে।
মৈত্ৰেয়ী পাটৰ
মৈত্ৰেয়ী পাটৰ (Maitrayee Patar, ৭ এপ্ৰিল ১৯৯০) এগৰাকী ভাৰতীয় কবি, গীতিকাৰ আৰু কণ্ঠশিল্পী। তেওঁ বিশেষকৈ অসমীয়া সাহিত্য আৰু অসমীয়া গীতৰ নতুন আধুনিক ইলেকট্ৰনিক সংগীতৰ ধাৰালৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৯০ চনৰ ৭ এপ্ৰিল তাৰিখে গুৱাহাটীত মৈত্ৰেয়ী পাটৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ দিল্লী স্কুল অৱ ইক'নমিক্সৰ পৰা সমাজ শাস্ত্ৰ বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছে। তেওঁ মুম্বাইৰ টাটা ইনষ্টিটিউট অফ ছচিয়েল চাইন্সৰ পৰা নাৰীঅধ্যয়নত মাষ্টাৰ অফ ফিলোচফি ডিগ্ৰীও লাভ কৰিছে। বৰ্তমান তেওঁ অসমৰ তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমাজশাস্ত্ৰ বিভাগত জ্যেষ্ঠ গৱেষণা সহযোগী হিচাপে পিএইছডি ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণাৰত।
সাহিত্যজগত
২০১৫ চনত মৈত্ৰেয়ী পাটৰৰ কবিতা পুথি 'মোৰ কলমৌ দিনৰ সোণালী বাট' প্ৰকাশিত হৈছিল। বনফুল প্ৰকাশনে এই পুথিখন প্ৰকাশ কৰিছিল।
২০১৯ চনত তেওঁক গথে ইনষ্টিটিউটৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত জাৰ্মান আৰু ভাৰতীয় ভাষাৰ সাহিত্যৰ সন্মানীয় সাংস্কৃতিক বিনিময় কৰ্মশালা 'পয়েটছ ট্ৰেন্সলেটিং পয়েটছ' জানুৱাৰী সংস্কৰণৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল।
মৈত্ৰেয়ী পাটৰে কবিতাৰ জৰিয়তে প্ৰাকৃতিক পৃথিৱীৰ লগতে মহিলাসকলৰ জীৱনৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। তেওঁৰ বেছিভাগ কবিতা ইটালিয়ান, নেপালী, হিন্দী, তিৱা আৰু মালায়ালমৰ দৰে অন্যান্য ভাৰতীয় আৰু বিদেশী ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে। তেওঁ আগশাৰীৰ সাহিত্য আলোচনী ক্ৰিটিবাছ, সাতসৰি, প্ৰকাশ, নিবেদন আৰু যাত্ৰাৰ নিয়মীয়া লেখিকা।
সংগীতজগত
তেওঁ 'বাৰ্তালাপ'ৰ বেনাৰত তেওঁৰ নতুন যুগৰ আধুনিক ইলেকট্ৰনিক সংগীতৰ বাবে জনাজাত। এই বেনাৰত নিৰ্মিত মৈত্ৰেয়ী পাটৰ আৰু শংকুৰাজ কোঁৱৰৰ গীত ৰোলিং ষ্টন ইণ্ডিয়াই ২০২০ চনৰ প্লেলিষ্টত 'দূৰ সীমনাত' অলতাৰনেটিভ ৰক তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। “প্ৰজেক্ট বাৰ্তালাপ” মৈত্ৰেয়ী পাটৰ আৰু শংকুৰাজ কোঁৱৰৰ যুটীয়া প্ৰচেষ্টাত গঢ় লৈ উঠিছে। মুম্বাইত তেওঁলোকে একেখন কলেজত পঢ়িছিল আৰু বিশ্ব প্ৰতিবন্ধকতা দিৱসৰ অনুষ্ঠানত একেলগে পৰিবেশনো কৰিছিল। সেইসময়তে মৈত্ৰেয়ীয়ে “বাৰ্তালাপ” গীতটো ৰচনা কৰিছিল। বৰ্তমান তেওঁলোকে অসম তথা দেশৰ বিভিন্ন মঞ্চত একেলগে গীত পৰিৱেশন কৰে।
সক্ৰিয়কৰ্মী
মৈত্ৰেয়ী পাটৰে অসমৰ লেখক সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে ২০২০ চনৰ অক্টোবৰলৈকে নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনৰ বিৰোধী প্ৰতিবাদৰ ভিতৰত তেওঁৰ স্থিতিৰ বাবে কাৰাগাৰত থকা কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অখিল গগৈৰ মুক্তি দিয়াৰ দাবী জনাইছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
সাৰদা (কণ্ঠশিল্পী)
সাৰদা ৰাজন আয়েংগাৰ বা সাৰদা (Sharda Rajan Iyengar; ২৫ অক্টোবৰ ১৯৩৭) ১৯৬০ আৰু ১৯৭০ দশকৰ ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী। জাহাঁ প্যাৰ মিলে (১৯৭০) ছবিৰ কেবাৰে ‘বাত জৰা হ্যায় আপস কী’ৰে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল; যদিও তেওঁৰ আটাতকৈ স্মৰণীয় গীত সুৰযৰ (১৯৬৬) ‘তিতলি উড়ি’। ২০০৭ চনত তেওঁ নিজৰ সংগীতৰে নিৰ্মাণ কৰা মিৰ্জা গালিৱৰ গজলৰ এলবাম আন্দাজ-ই-বয়ান ঔৰ মুক্তি দিয়ে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩৭ চনৰ ২৫ অক্টোবৰত তামিলনাডুত সাৰদাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ককাকৰ পৰা সংস্কৃত শিকে। শৈশৱৰ পৰাই তেওঁ গীত ভাল পাইছিল, কিন্তু শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ কোনো প্ৰশিক্ষণ নাছিল। গীত পৰিবেশন কৰিবলৈ কৰিবলৈ লোৱাৰ পৰা তেওঁ মঞ্চনাম হিচাপে নামৰ প্ৰথমাংশ ব্যৱহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়।
কৰ্মজীৱন
পিছে সাৰদাই পিছলৈ এই সংগীত পৰিচালক যুটীৰ এন ইভিনিং ইন পেৰিচ (১৯৬৭),এৰাউণ্ড দ্য ৱৰ্ল্ড (১৯৬৭),স্বপ্নো কা সৌদাগৰ (১৯৬৮) আৰু কল আজ ঔৰ কলত (১৯৭১) গীত গায় যদিও প্ৰথম গীতৰ দৰে সফলতা নাপালে।
বাহ্যিক লিংক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
জাং জি
জাং জি (, Zhang Jie; জন্ম: ১৯৩৭) এগৰাকী চীনা ঔপন্যাসিক আৰু গল্পকাৰ। ইয়াৰ মাজতে, তেওঁ ১৯৮৬ চনত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ‘উ জুগুয়াং’ৰ জীৱনী এখনৰ সহ-লেখিকাও আছিল। তেওঁ যুৱ প্ৰটাগনিষ্ট সকলৰ বাবে বা তেওঁলোকৰ সৈতে বিভিন্ন ধৰণৰ কিতাপ লিখাৰ কাম কৰিছিল, এই কিতাপবোৰ চীনৰ জুনিয়ৰ আৰু চিনিয়ৰ হাইস্কুলৰ পাঠ্যপুথিত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। তেওঁ নাৰীবাদী কল্পকাহিনীৰ চীনৰ প্ৰথম অৱদানকাৰীসকলৰ মাজৰ এগৰাকী। জাং জিয়ে নিজৰ কামসমূহত মানুহ আৰু প্ৰেমক ঘাইকৈ গুৰুত্ব দিছে। তেওঁ প্ৰায়ে মাক আৰু জীয়েকৰ মাজৰ আৱেগিক সম্পৰ্কৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে, যিটো মুখ্যতঃ প্ৰাৰম্ভিক দৰিদ্ৰতা আৰু তেওঁৰ মাকে তেওঁক প্ৰদান কৰা তীব্ৰ সুৰক্ষাৰ ভেটিত গঢ় লৈ উঠিছিল। ১৯৯১ চনত জিৰ মাকৰ মৃত্যু হয় আৰু মাকৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ লিখা দ্য পাৰচন হু লাভড মি দ্য মষ্ট অন আৰ্থ ইজ গান নামৰ দীঘলীয়া আত্ম-বিবৃতিমূলক কাহিনীটোত তেওঁ মাতৃৰ জীৱনৰ অন্তিম আশীটা দিনৰ প্ৰত্যকটো দিন আৰু ৰাতিৰ বৰ্ণনা কৰিছিল তেওঁ তেওঁৰ মাকৰ আত্মোসৰ্গ, নিৰ্ভৰশীলতা আৰু সহনশীলতাৰ লগতে মাকৰ প্ৰতি তেওঁৰ বিবেচনা, অভিযোগ আৰু অনুশোচনাক মনত পেলাইছিল। উপন্যাসখন মাক আৰু জীয়েকৰ মাজৰ প্ৰেমৰ এক সৰল আৰু আড়ম্বৰহীন অভিব্যক্তি।
জাং জিৰ উপন্যাস লেডেন ৱিংছ ১৯৮২ চনত জাৰ্মান ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছিল আৰু ১৯৮৭ চনত ভিৰাগো প্ৰেছৰ দ্বাৰা ইংলেণ্ডত প্ৰকাশিত হৈছিল। তেওঁক ১৯৮৫ চনত লেডেন ৱিংছৰ বাবে আৰু ২০০৫ চনত উইদাউট আ ৱৰ্ডৰ বাবে ‘মাও দান সাহিত্য পুৰস্কাৰ’ প্ৰদান কৰা হৈছিল। দুবাৰকৈ এই বঁটা লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী লেখক। তেওঁ কেৱল ‘মাও দান সাহিত্য পুৰস্কাৰ’ লাভ কৰা একমাত্ৰ লেখকেই নহয়, তেওঁ সমসাময়িক চীনৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী লেখকসকলৰ মাজৰ এগৰাকী। তেওঁ সমসাময়িক চীনৰ মহিলা লেখকসকলৰ প্ৰতিনিধি। শব্দৰে তেওঁ বিভিন্ন জীৱন পথ আৰু ভিন্ন নিয়তিৰ সমুখীন হোৱা বিভিন্ন মহিলাৰ ছবি আঁকে, আৰু সমসাময়িক চীনৰ মহিলাসকলৰ পৰিস্থিতি তেওঁ অনন্য দৃষ্টিকোণৰ পৰা অন্বেষণ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
জাং জিয়ে ১৯৩৭ চনৰ ২৭ এপ্ৰিলত বেইজিংত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু তেওঁক তেওঁৰ মাতৃয়ে লিয়াওনিং প্ৰদেশৰ ফুচুনৰ এখন গাঁৱত ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। জাং জিৰ জন্ম এটা সাধাৰণ অসামৰিক-কৰ্মচাৰী পৰিয়ালত হৈছিল। তেওঁৰ মাক-দেউতাক খুব সৰু অৱস্থাত পৃথক হৈছিল, আৰু তাৰ পিছত তেওঁ তেওঁৰ মাকৰ সৈতে বাস কৰিছিল আৰু মাকৰ উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল। জাং জি আৰু তেওঁৰ মাক ইগৰাকী সিগৰাকীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল আৰু অশান্ত সময়ত দীঘলীয়া, দৰিদ্ৰ জীৱন অতিবাহিত কৰিছিল। তেওঁৰ মাতৃয়ে গাওঁৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু এগৰাকী সেৱক আৰু কাৰখানাৰ মেইল-মহিলা হিচাপে কাম কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। যেতিয়া তেওঁ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু মধ্য বিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত আছিল তেতিয়া জাং জি ‘সংগীত’ আৰু ‘সাহিত্য’ৰ অনুৰাগী আছিল। ১৯৬০ চনত তেওঁ চীনৰ ৰেনমিন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ (পিপলছ ইউনিভাৰ্চিটি) পৰিসংখ্যা বিভাগৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু যন্ত্ৰ উদ্যোগৰ প্ৰথমটো মন্ত্ৰালয়ত কাম কৰিবলৈ যায়।
জাং জিয়ে এগৰাকী গায়কৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ টাং দি নামৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান আছিল, ১৯৬৯ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে বিবাহ বিচ্ছেদ হয়। সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ সময়ত, তেওঁক "মে চেভেন্থ কেডাৰ স্কুল"লৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল আৰু ১৯৭২ চনত তেওঁ বেইজিংলৈ ঘূৰি আহিছিল আৰু যন্ত্ৰ উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ত কাম কৰিবলৈ গৈছিল। জাং জিয়ে তেওঁৰ ব্যক্তিগত জীৱনত বহুতো দুখ-বেদনা সহ্য কৰিছে, তেওঁ তেওঁৰ শক্তিশালী অধ্যৱসায়ৰ দ্বাৰা দীৰ্ঘদিন ধৰি তিনি প্ৰজন্মৰ মহিলাৰ এটা পৰিয়ালক পোহপাল দি আহিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চীনৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
দিভেহি ভাষা
দিভেহি ভাষা হ'ল মালদ্বীপৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা। বৰ্তমান বিশ্বত এই ভাষা ব্যাবহাৰকাৰীৰ সংখ্যা প্ৰায় চাৰি লাখ । ইয়াৰে অধিকাংশই মালদ্বীপৰ মানুহ । মালদ্বীপ বাহিৰেও মালয়েচিয়া আৰু মিনিকয় দ্বীপকে ধৰি আন কিছুমান ঠাইত এই ভাষা কোৱা হয়।
শ্ৰেণী:ভাষা
সৌম্যদ্বীপ দত্ত
সৌম্যদ্বীপ দত্ত (Soumyadeep Datta) অসমৰ এগৰাকী প্ৰকৃতিবিদ, ভ্ৰমণ-কাহিনীৰ লেখক আৰু তেওঁ বৌদ্ধ-সংস্কৃতিৰ গৱেষকো। ১৯৬৭ চনত অসমৰ এক জমিদাৰী পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হয়। প্ৰকৃতিবিদ সৌম্যদ্বীপ দত্তই যোৱা ৩০ বছৰৰ অধিক কাল ধৰি অসম তথা ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত চৰাই-চিৰিকতি, জীৱ-জন্তুৰ লগতে অভয়াৰণ্য আদিৰ বিষয়ে পৰ্যবেক্ষণ কৰি আহিছে।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
তেখেতৰ পিতৃৰ নাম জগদীন্দ্ৰ মোহন দত্ত আৰু মাতৃৰ নাম দীপশ্ৰী দত্ত। জন্মস্থান - ধুবুৰী নগৰ। জন্মৰ তাৰিখ- ০৭/০৩/১৯৬৭।
বঁটা আৰু সন্মান
তেখেতে অসমত বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু বৌদ্ধ সংস্কৃতি (২০০৪) গ্ৰন্থখনৰ বাবে ২০১৩-১৪ বৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ঠ চিন্তামূলক অসমীয়া গ্ৰন্থৰ জগদ্ধাত্ৰী-হৰমোহন দাস সাহিত্য বঁটা লাভ কৰে। তেখেতে ৰচনা কৰা ‘‘অসমৰ বৌদ্ধ কিৰাত’’ শীৰ্ষক গৱেষণামূলক সমীক্ষাত্মক গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্যাচাৰ্য চৈয়দ আব্দুল মালিক জন্ম শতবৰ্ষ স্মাৰক, অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ বিশেষ সাহিত্য সন্মান লাভ কৰে ২০১৮ চনত।
মহানন্দ শৰ্মা
মহানন্দ শৰ্মা (জন্ম: ১২ নৱেম্বৰ ১৯৩৫, মৃত্যু: ২০ জুন ২০১৫) অসমৰ অভিনেতা, আবৃত্তিকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু পৰিচালক আছিল। তেখেত বিশেষকৈ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ সৈতে জড়িত আছিল। ৭০-৮০ দশকত ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰত সৰ্বাধিক পাৰিশ্ৰমিক পোৱা এই শিল্পীগৰাকীয়ে ২০০৪ চনত অসম চৰকাৰৰ পৰা শিল্পী পেঞ্চন লাভ কৰে। তেখেতক বিভিন্ন সংগঠনে 'মঞ্চ ভাস্কৰ', 'মঞ্চ কোঁৱৰ', 'নাট্য প্ৰভাকৰ', 'চিৰ সেউজ', 'মহাগুৰু' আদি বিভিন্ন অভিধাৰে বিভূষিত কৰিছিল। ২০ জুন ২০১৫ত তেখেতে গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হাস্পাতালত বৃক্কৰ ৰোগত মৃত্যুবৰণ কৰে।
জন্ম আৰু শিক্ষা
১৯৩৫ চনৰ ১২ নবেম্বৰত নলবাৰীৰ পানীগাঁৱত মহানন্দ শৰ্মাৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃ আছিল বিষ্ণুদেৱ শৰ্মা আৰু মাতৃ অমৃতপ্ৰিয়া দেৱী।
মহানন্দ শৰ্মাই পঢ়াশলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে নলবাৰীৰ গৰ্ডন হাইস্কুলত৷ উচ্চশিক্ষাৰ প্ৰতি মাত্ৰাধিক গুৰুত্ব নিদি তেখেতে শিল্পচৰ্চাত মনোনিৱেশ কৰিছিল৷ ছাত্ৰ হৈ থকাৰ অৱস্থাতেই কটন কলেজৰ সৰস্বতী পূজাৰ গেট সজাবলৈ তেখেতক নলবাৰীৰ পৰা আমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল৷ গেটখন তেখেতে অসমৰ লোককলাৰ আৰ্হিৰে সজাই পৰাই সকলোকে আকৰ্ষিত কৰিছিল৷
সাংস্কৃতিক জীৱন
নিচেই সৰুৰে পৰা মহানন্দ শৰ্মা অভিনয়ৰ প্ৰতি আসক্ত হয় আৰু ‘মুগকুছি নাট্য সমিতি’ নামৰ যাত্ৰাদলত অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে। যাাত্ৰাপাৰ্টিত অভিনয় কৰি থকাৰ সময়তে তেখেতে মাজেসময়ে যাদুখেল প্ৰদৰ্শন কৰিছিল৷ ১৯৫৪ চনত তেখেত ভূপেন হাজৰিকাৰ সৈতে কলকাতালৈ যায় আৰু হাজৰিকাৰ অনুৰোধত সেইসময়ৰ কলকাতাৰ প্ৰখ্যাত শিল্পী মহেন্দ্ৰ গুপ্তই ‘নট্ট কোম্পানী’ নামৰ নাট্য দলটোত তেখেতক সুমুৱাই লয়। ১৯৫৭ চনৰ পৰা ১৯৬০ চনলৈ তেখেতে বহুকেইখন বাংলা নাটকত অভিনয় কৰে। তাৰে কেইখনমান নাটক হৈছে-খুনী দে, মে দেখানে দাড়িয়ে, পাল থেকে দূৰ আদি৷ কলিকতাত থকাৰ সময়তে দিনৰ ভাগত তেখেতে ছপা প্ৰেছৰ লগত জড়িত হৈ গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ বিষয়ে জ্ঞানাহৰণ কৰে আৰু আৰ্থিকভাৱে উপাৰ্জন কৰে৷ কিন্তু দেউতাকৰ অসুখৰ বাবে তেখেত ১৯৬২ চনত জন্মস্থান পানীগাঁৱলৈ উভতি আহে৷ দুদিনমান গুৱাহাটীৰ ছপাশালতো কাম কৰে৷ পিছে নাট্যাভিনয়ৰ প্ৰতি হেঁপাহ থকাৰ বাবে সেইটো কামত বেছিদিন কটাব নোৱাৰিলে৷
১৯৬৩ চনত চামতাৰ ধৰণী বৰ্মণ প্ৰযোজিত ‘সুৰদেৱী নাট্য সংঘ’ৰ লগত মহানন্দ শৰ্মা জড়িত হয়। পৰৱৰ্তী বছৰত তেখেতে হাজোৰ কৰুণা মজুমদাৰে আৰম্ভ কৰা ‘পূৰ্বজ্যোতি থিয়েটাৰ’ত অংশগ্ৰহণ কৰে। এইখন থিয়েটাৰৰ সংগীত পৰিচালক আছিল ড০ ভূপেন হাজৰিকা৷ এইখন থিয়েটাৰত তেখেতে নায়কৰ ভূমিকাত ভাও লয়। ইয়াতেই তেখেতে লগ পাইছিল ফণী শৰ্মা, বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, ভূপেন হাজৰিকা, জয়ন্ত হাজৰিকা, দোস্ত হবিবুৰ ৰহমান আদিৰ দৰে বৰেণ্য শিল্পীসকলক। ‘৭০-‘৮০ৰ দশকত তেখেতে সৰ্বাধিক পাৰিশ্ৰমিক পোৱা গ্লেমাৰ শিল্পীত পৰিণত হয়। কহিনুৰ থিয়েটাৰ, নটৰাজ থিয়েটাৰ আদি প্ৰায়বোৰ থিয়েটাৰত তেখেতে অভিনয় কৰিছিল।
সত্তৰৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে মঞ্চৰূপা থিয়েটাৰত মহানন্দ শৰ্মাই নাট্যকাৰ-অভিনেতা ভবেন বৰুৱাৰ লগ লাগি দুখন মঞ্চত নাটক উপস্থাপনৰ দিহা কৰে৷ ইয়াৰ আগলৈকে ভ্ৰাম্যমাণত কেৱল এখন মঞ্চতহে নাট্য মঞ্চস্থ হৈছিল৷
১৯৮৪ চনত তেখেতে নলবাৰীৰ পানীগাঁৱতেই অপৰূপা থিয়েটাৰ নাম দি নিজা থিয়েটাৰগোষ্ঠী আৰম্ভ কৰে। এইখন থিয়েটাৰতে তেখেতে ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ প্ৰখ্যাত 'কাবুলিৱালা' অসমীয়া মঞ্চৰূপ আগবঢ়ায়৷ নাম ভূমিকাত তেখেতৰ অভিনয়ে বিশেষ খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। ১৯৮৯ত ঘটা এক ভয়াবহ অগ্নিকাণ্ডৰ পিছত থিয়েটাৰখন বন্ধ গৈ যায়। তাৰ পিছত তেখেতে অন্য থিয়েটাৰত অভিনেতা, নাট্যকাৰ, পৰিচালক ৰূপে কাম কৰিবলৈ লয়।
সুদীৰ্ঘ সাংস্কৃতিক জীৱনত মহানন্দ শৰ্মাই নটৰাজ, মঞ্চৰূপা, সুৰদেৱী, অসমষ্টাৰ, কহিনুৰ, ভাগ্যদেৱী, মনালিছা, শংকৰদেৱ, হেঙুল, মেঘদূত, উদয়ন, শৰাইঘাট, ৰাজতিলক আদিৰ দৰে নাট্যগোষ্ঠীত অভিনয় কৰে৷ কহিনুৰ থিয়েটাৰৰ জন্মলগ্নৰ পৰা অভিনেতা আছিল শৰ্মা৷ তাৰোপৰি কহিনুৰৰ উত্তৰণত মহানন্দ শৰ্মাৰ আছিল বিশেষ অৰিহণা৷ কহিনুৰৰ মঞ্চতেই ‘পাহাৰৰ জুই’ নামৰ নাটকখনত দ্বৈত অভিনয় প্ৰদৰ্শন কৰিছিল৷ ভ্ৰাম্যমানৰ মঞ্চত দ্বৈত অভিনয় কৰা প্ৰথমগৰাকী অভিনেতা আছিল মহানন্দ শৰ্মা৷
নাট্যপুঞ্জী
মহানন্দ শৰ্মাই অভিনয় কৰা কেইখনমান নাট হৈছে-
চলচ্চিত্ৰপুঞ্জী
মহানন্দ শৰ্মাই অভিনয় কৰা কেইখনমান কথাছবি হৈছে-
সন্মান আৰু স্বীকৃতি
মহানন্দ শৰ্মাৰ গুণমুগ্ধ জনতা আৰু বিভিন্ন সামাজিক সংগঠনে তেখেতক ‘মঞ্চ ভাস্কৰ’, ‘মঞ্চ কোঁৱৰ’, ‘নাট্য প্ৰভাকৰ’, ‘চিৰসেউজ’, ‘মহাগুৰু’ আদি বিভিন্ন অভিধাৰে অভিহিত কৰিছিল। ২০০৪ চনত অসম চৰকাৰে তেখেতলৈ শিল্পী পেঞ্চন আগবঢ়ায়।
মৃত্যু
তেখেত দীৰ্ঘদিন ধৰি বৃক্কৰ ৰোগত ভূগি আছিল আৰু কেইবাবাৰো তেখেতে চিকিংসা গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া হৈছিল। দুয়োটা বৃক্কই তেখেতৰ বিকল হৈ গৈছিল। ২০১৫ৰ ২৫ মে’ত তেখেতক শেষবাৰৰ বাবে গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰা হৈছিল। ইয়াতেই চিকিৎসাধীন অৱস্থাত তেখেতৰ ২০ জুন ২০১৫ তাৰিখে মৃত্যু হয়।
ঊষা মেহতা
ঊষা মেহতা (Usha Mehta, ২৫ মাৰ্চ ১৯২০ - ১১ আগষ্ট ২০০০) ভাৰতৰ এগৰাকী গান্ধীবাদী আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামী। ১৯৪২ চনৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ সময়ত তেওঁ কেইমাহমান ধৰি গোপন ৰেডিঅ' ষ্টেচন 'কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ' চলাইছিল। ১৯৯৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২০ চনত ২৫ মাৰ্চ গুজৰাটৰ চুৰাটৰ ওচৰৰ চাৰছ গাঁৱত ঊষা মেহতাৰ জন্ম হৈছিল। মাত্ৰ পাঁচ বছৰ বয়সত তেওঁ প্ৰথমে মহাত্মা গান্ধীক আহমেদাবাদত তেওঁৰ আশ্ৰমলৈ যোৱাৰ সময়ত দেখিছিল। কিছু সময়পিছত গান্ধীয়ে তেওঁৰ গাঁৱৰ ওচৰত এটা শিবিৰ আয়োজন কৰিছিল শিশু ঊষায়ে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
১৯২৮ চনত আঠ বছৰীয়া ঊষায়ে চাইমন আয়োগৰ বিৰুদ্ধে এক প্ৰতিবাদী মাৰ্চত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু ব্ৰিটিছ ৰাজৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰতিবাদৰ শব্দবোৰ চিঞৰিছিল: “চাইমন গো বেক”। তেওঁ আৰু অন্যান্য শিশোৱে ৰাতিপুৱা ব্ৰিটিছ ৰাজৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ আৰু সুৰাৰ দোকানৰ সন্মুখত পিকেটিঙত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। এই প্ৰতিবাদৰ এক যাত্ৰাৰ সময়ত আৰক্ষীসকলে শিশুসকলক অভিযুক্ত কৰিছিল আৰু ভাৰতীয় পতাকা বহন কৰা এগৰাকী ছোৱালী পতাকাৰ সৈতে মাটিত বাগৰি পৰি গৈছিল। এই ঘটনাত খং উঠি শিশুসকলে কাহিনীটো তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃক কৈছিল। বয়সস্থ সকলে শিশুসকলক ভাৰতীয় পতাকাৰ ৰঙত (গেৰুৱা, বগা আৰু সেউজীয়া) পোছাক পিন্ধাই আৰু কেইদিনমান পিছত ৰাস্তাৰ বাহিৰলৈ প্ৰেৰণ কৰি সঁহাৰি দিছিল। পতাকাৰ ৰং পিন্ধি শিশুসকলে পুনৰ মাৰ্চ কৰিলে আৰু চিঞৰি কৈছিল: “আৰক্ষী, আপুনি আপোনাৰ লাঠিৰে আমাক কোবাব পাৰে, কিন্তু আপুনি আমাৰ পতাকা নমাই আনিব নোৱাৰে।”
ঊষাৰ দেউতাক ব্ৰিটিছ ৰাজৰ অধীনত এজন ন্যায়াধীশ আছিল। সেয়েহে তেওঁ তাইক স্বাধীনতা সংগ্ৰামত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা নাছিল। অৱশ্যে যেতিয়া তেওঁৰ দেউতাকে ১৯৩০ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল তেতিয়া এই সীমাবদ্ধতা আঁতৰ হৈছিল। ১৯৩২ চনত ১২ বছৰ বয়সত ঊষায়ে তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সৈতে বোম্বেলৈ গৈছিল। ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ বাবে স্বাধীনতা আন্দোলনত অধিক সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰা সম্ভৱ হয়। তেওঁ আৰু অন্যান্য শিশোৱে গোপন বুলেটিন আৰু প্ৰকাশন বিতৰণ কৰিছিল, কাৰাগাৰত আত্মীয়সকলক সাক্ষাৎ কৰিছিল আৰু এই বন্দীসকলক বাৰ্তা বহন কৰিছিল।
ঊষায়ে গান্ধীৰ দ্বাৰা অত্যন্ত প্ৰভাৱিত হৈছিল আৰু তেওঁৰ এগৰাকী অনুগামী হৈ পৰিছিল। তেওঁ আজীৱন ব্ৰহ্মচৰ্য পালন কৰাৰ আৰু গান্ধীীয় জীৱনশৈলী গ্ৰহণ কৰিছিল সংকল্প লৈছিল। তেওঁ কেৱল খাদী কাপোৰ পিন্ধিছিল আৰু সকলো প্ৰকাৰৰ বিলাসীতাৰ পৰা আঁতৰি আছিল। পিছলৈ তেওঁ গান্ধীবাদৰ চিন্তা আৰু দৰ্শনৰ এগৰাকী বিশিষ্ট প্ৰস্তাৱক হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা খেদা আৰু ভৰুচত সম্পন্ন হৈছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ বোম্বেৰ চন্দৰামজী উচ্চ বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি। তেওঁ এগৰাকী মজলীয়া শিক্ষাৰ্থী আছিল। ১৯৩৫ চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত তেওঁ শ্ৰেণীৰ শীৰ্ষ ২৫জন শিক্ষাৰ্থীৰ ভিতৰত আছিল। তেওঁ ১৯৩৯ চনত দৰ্শনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰি বোম্বেৰ ৱিলছন কলেজত শিক্ষা অব্যাহত ৰাখিছিল। তেওঁ আইন অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰিছিল, কিন্তু ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত যোগদান কৰিবলৈ ১৯৪২ চনত তেওঁৰ অধ্যয়ন সমাপ্ত কৰিছিল। তাৰ পিছত ২২ বছৰ বয়সৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তেওঁ সম্পূৰ্ণ সময়তে স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰে।
স্বাধীনতা সংগ্ৰামত ভূমিকা
গান্ধী আৰু কংগ্ৰেছে ঘোষণা কৰিছিল যে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন ১৯৪২ চনৰ ৯ আগষ্ট তাৰিখে মুম্বাইৰ গোৱালিয়া টেংক খেলপথাৰত এক ৰেলীৰ সৈতে আৰম্ভ হ'ব। সেই তাৰিখৰ আগতে গান্ধীকে ধৰি প্ৰায় সকলো নেতাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। অৱশ্যে নিৰ্ধাৰিত দিনটোত গোৱালিয়া টেংক গ্ৰাউণ্ডত ভাৰতীয়সকলৰ এক বিশাল ভিৰ একত্ৰিত হৈছিল। তেওঁলোকক সম্বোধন কৰিবলৈ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ কংগ্ৰেছৰ কনিষ্ঠ নেতা আৰু কৰ্মীৰ এটা দলৰ ওপৰত এৰি দিয়া হৈছিল।
১৯৪২ চনৰ ১৪ আগষ্টত ঊষা আৰু তেওঁৰ কিছুমান ঘনিষ্ঠ সহযোগীয়ে গোপন ৰেডিঅ' ষ্টেচন 'চিক্ৰেট কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ' আৰম্ভ কৰে। ২৭ আগষ্ট তাৰিখে ইয়াৰ সম্প্ৰচাৰণ আৰম্ভ হৈছিল। তেওঁৰ কণ্ঠত সম্প্ৰচাৰ কৰা প্ৰথম শব্দবোৰ আছিল: “এইটো হৈছে ভাৰতৰ কৰবাৰ পৰা [তৰংৰ দৈৰ্ঘ্য] ৪২.৩৪ মিটাৰত আহ্বান কৰা কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ'।” তেওঁৰ সহযোগীসকলৰ ভিতৰত আছিল বিথলভাই জাভাৰী, চন্দ্ৰকান্ত জাভাৰী, বাবুভাই ঠাক্কৰ আৰু চিকাগো ৰেডিঅ'ৰ মালিক নাঙ্কা মোতৱানী, যিয়ে বিভিন্ন সামগ্ৰী যোগান ধৰিছিল আৰু টেকনিচিয়ান প্ৰদান কৰিছিল। ড॰ ৰাম মনোহৰ লোহিযয়া, অচিতুতৰাও পাটৱাৰধন আৰু পুৰোত্তম ত্ৰিকামদাসকে ধৰি আন বহুতো নেতাই গোপন কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ'ত সহায় কৰিছিল। ৰেডিঅ' সম্প্ৰচাৰে সমগ্ৰ ভাৰতৰ গান্ধী আৰু অন্যান্য বিশিষ্ট নেতাসকলৰ পৰা বাৰ্তা বাণীবন্ধন কৰিছিল। কৰ্তৃপক্ষক এৰাই চলিবলৈ আয়োজকসকলে প্ৰায় দৈনিক ষ্টেচনৰ অৱস্থান স্থানান্তৰ কৰিছিল। অৱশেষত আৰক্ষীয়ে তেওঁলোকক ১৯৪২ চনৰ ১২ নৱেম্বৰত বিচাৰি পাইছিল আৰু ঊষা মেহতাক ধৰি আয়োজকসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল। সকলোকে পিছত বন্দী কৰা হৈছিল।
যদিও চিক্ৰেট কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ'য়ে কেৱল তিনি মাহৰ বাবে কাম কৰিছিল, ই ভাৰতৰ ব্ৰিটিছ নিয়ন্ত্ৰিত চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিষিদ্ধ বাতৰি আৰু অন্যান্য তথ্য প্ৰচাৰ কৰি আন্দোলনক যথেষ্ট সহায় কৰিছিল। গোপন কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ'য়ে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ নেতাসকলক জনসাধাৰণৰ সৈতে যোগাযোগ ৰখাত সহায় কৰিছিল। সেই দিনবোৰৰ বিষয়ে স্মৰণ কৰি ঊষা মেহতাই চিক্ৰেট কংগ্ৰেছ ৰেডিঅ'ৰ সৈতে জড়িত থকাটো তেওঁৰ "সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ মুহূৰ্ত" আৰু তেওঁৰ আটাইতকৈ দুখজনক মুহূৰ্ত বুলি বৰ্ণনা কৰিছিল। কিয়নো এজন ভাৰতীয় টেকনিচিয়ানে তেওঁলোকক কৰ্তৃপক্ষৰ সৈতে বিশ্বাসঘাতকতা কৰিছিল।
স্বাধীনতা-উত্তৰ কাল
কাৰাগাৰৰ পৰা ওলোৱাৰ পিছত ঊষাৰ স্বাস্থ্য ভাঙি পৰে আৰু তেওঁ ৰাজনীতি বা সামাজিক অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰতিহত কৰিছিল। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ দিনা তেওঁ শয্যাশায়ী আছিল আছিল আৰু নতুন দিল্লীত আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকিব পৰা নাছিল। পিছত তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষা পুনৰ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু গান্ধীৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক চিন্তাৰ ওপৰত ডক্টৰেট থেছিছ লিখিছিল আৰু বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পিএইচডি অৰ্জন কৰিছিল। মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ত বিভিন্ন সময়ত তেওঁ শিক্ষাৰ্থী, গৱেষণা সহায়ক, প্ৰবক্তা, অধ্যাপক আৰু অৱশেষত নাগৰিক আৰু ৰাজনীতি বিভাগৰ মুৰব্বী হিচাপে জড়িত আছিল। তেওঁ ১৯৮০ চনত বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পাছতো তেওঁ সামাজিকভাৱে সক্ৰিয় হৈ আছিল। বিশেষকৈ গান্ধীৰ চিন্তা আৰু দৰ্শন বিস্তাৰিত কৰিবলৈ তেওঁ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। তেওঁ ইংৰাজী আৰু গুজৰাটীত বহুতো প্ৰবন্ধ আৰু কিতাপ ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ গান্ধীৰ ঐতিহ্য ৰক্ষণাবেক্ষণৰ বাবে উৎসৰ্গিত এক ন্যাস গান্ধী স্মাৰক নিধিৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈছিল। এই নিধিয়ে মুম্বাইত মণি ভৱন অৰ্জন কৰিছিল। এই গৃহ চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেলৰ কন্যা মণিবেন পেটেলৰ বাসগৃহ আছিল আৰু ইয়াত গান্ধীয়ে চহৰ ভ্ৰমণৰ সময়ত বাস কৰিছিল। তেওঁলোকে ইয়াক গান্ধী স্মৃতিসৌধলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল। তেওঁ নতুন দিল্লীৰ গান্ধী শান্তি ফাউণ্ডেচনৰ সভাপতি আছিল। তেওঁ ভাৰতীয় বিদ্যা ভৱনৰ বিষয়ত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ ৫০তম বাৰ্ষিকী উদযাপনৰ সৈতে জড়িত কৰিছিল।
১৯৯৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদৰ্শন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
নাটুৱা
নাটুৱা হৈছে অসমত বসবাস কৰা পাতৰ, ভূমিজ, মুণ্ডা, ওৰাং প্ৰভৃতি চাহ জনজাতি লোকৰ মাজত প্ৰচলিত এক নৃত্য। চাহ জনজাতিলোকৰ বিয়াত এই নাচ এক আকৰ্ষণীয় বিষয়। তদুপৰি আন আন সামাজিক উৎসৱতো এই নাচ অনুষ্ঠিত হয়।
বিৱৰণ
নাটুৱাজনে ভাওনাত ভাৱৰীয়াই পিন্ধা পোছাক পিন্ধে আৰু মূৰত মুকুট থাকে। ভৰিত পিন্ধে:ঘুংগুৰ'(জুনুকা)। হাতত লয় ঢাল আৰু তৰোৱাল। নাটুৱাজনে বাদ্য আৰু গীতৰ ছেৱে ছেৱে এক বিশেষ ভংগিৰ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। এই নৃত্যত বজোৱা বাদ্যবোৰ হ'ল-
সাধাৰণতে বৰযাত্ৰীৰ লগত আগে আগে নাটুৱাই নাচি নাচি গৈ থাকে। নাটুৱা কুৰিজন পৰ্যন্ত থাকিব পাৰে। কইনাঘৰীয়া বা আন লোকে বৰযাত্ৰীক আগছিলে নাটুৱাই নৃত্য পৰিৱেশন কৰি দেখুৱাব লাগে। কইনা ঘৰতো নাটুৱাৰ নাচ অনুষ্ঠিত হয়। এই নাচ বৰ্তমান মধ্যপ্ৰদেশ আৰু বিহাৰৰ কোনো কোনো ঠাইত প্ৰচলিত আছে। সেই ঠাইৰপৰা অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা উল্লিখিত জনজাতি লোকৰ মাজত এই নাচ প্ৰচলিত। অতীতত এই জাতিৰ লগত আন এটা জাতিৰ সঘনে যুদ্ধ- বিগ্ৰহ লাগিছিল। এটা জাতিয়ে যুদ্ধলৈ আগবাঢ়ি যাওঁতে নতুবা যুদ্ধজয় কৰি উলটি আহোঁতে যুঁজাৰু দলৰ আগত এনে নাটুৱা দল নিছিল। সেই পৰম্পৰা বৰ্তমান বৰযাত্ৰী আগবাঢ়ি যাওঁতে প্ৰচলিত থকা হৈ ৰʼল। হাতৰ ঢাল আৰু তৰোৱাল জৰিয়তে যুদ্ধ কৰাৰ অংগি- ভংগীয়েই এই নাচৰ বিশেষ মুদ্ৰা
জয়কান্ত গন্ধীয়া
অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিলৈ নানা অৱদান আগবঢ়োৱা জয়কান্ত গন্ধীয়া (ইংৰাজী: Joykanta Gandhiya) বিহু সংস্কৃতিৰ গৱেষক আৰু লোকশিল্পী ৰূপে পৰিচিত৷ অসম সাহিত্য সভাৰ লগত জড়িত গন্ধীয়াই সাত বছৰ একেৰাহে অসম সাহিত্য সভাৰ কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতিৰ সদস্য হৈ থকাৰ উপৰি দুটা কাৰ্যকালৰ বাবে তিনিচুকীয়া জিলা সাহিত্য সভাৰ সভাপতি আছিল৷
জন্ম আৰু শিক্ষা
যোৰহাট জিলাৰ কৰঙা গাঁৱত ১৯৪৪ চনৰ ২১ ফেব্ৰুৱাৰীত জয়কান্ত গন্ধীয়াৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল বলোৰাম গন্ধীয়া আৰু মাকৰ নাম ভলেশ্বৰী গন্ধীয়া৷ কৰঙা গাঁৱতে প্ৰাথমিক শিক্ষা লৈ তেওঁ চিনামৰা উচ্চ ইংৰাজী বিদ্যালয়, নৰ্মাল স্কুল, যোৰহাট কলেজ আদিত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷
কৰ্মজীৱন
কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ ধলাজান মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা আৰব্ভ কৰে৷ তাৰপিছত তেওঁ তিনিচুকীয়া মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰ৷ তাৰপিছত তেওঁ চিনামৰা মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত কিছুবছৰ শিক্ষকতা কৰি পিছত ডিগবৈ অসম অইল কোম্পানীৰ চেন্ট্ৰেল আচামীজ প্ৰাইমাৰী স্কুলত যোগদান কৰে আৰু তাৰপৰাই অসম তেল সংমণ্ডলৰ সঞ্চাৰ আৰু জনসম্পৰ্কৰক্ষী বিভাগলৈ বদলি হৈ অৱসৰৰ সময়লৈ তাতেই কৰ্মৰত হৈ থাকে৷
সাহিত্য কৃতি
জয়কান্ত গন্ধীয়াই মুঠ ৬২ খন গ্ৰন্থ লিখিছিল৷ তাৰ ভিতৰত ৩১ খন উপন্যাস, ১৩ খন গল্প সংকলন, ২ খন শিশু গ্ৰন্থ, ১৬ খন গৱষণামূলক গ্ৰন্থৰ উপৰি বিভিন্ন কাকত আলোচনীত শতাধিক প্ৰবন্ধ লিখি থৈ গৈছে৷ তেওঁৰ লেখাসমূহত জতুৱা ঠাঁচৰ ব্যৱহাৰ লক্ষ্য কৰিবলগীয়া৷ গল্প উপন্যাস প্ৰবন্ধ সকলোতে অসমীয়া কৃষ্টি আৰু অসমীয়া কৃষক সমাজৰ ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখা যায়৷ সমালোচনামূলক প্ৰবন্ধত ভাষাৰ তীৰ্যক সুৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ তেওঁৰ বহুল সমাদৃত বিহু বিষয়ক গ্ৰন্থ কেইখন হ’ল; ’হুঁচৰি : মুকলি বিহু আৰু বিহু নাচ’, ’ৰঙালী বিহুৰ কথা’, ’বিহু : বিধি আৰু ব্যাধি’, আৰু ’বিহু : সংৰক্ষণ আৰু প্ৰত্যাহ্বান’৷ জয়কান্ত গন্ধীয়াৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পোৱা ’বিহু সংস্কৃতিৰ ৰূপৰেখা’ আন এখন উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ৷ এইবোৰৰ উপৰি “জয় ওজা’’ ছদ্মনামত তেওঁ “অসমৰ ঢোলবাদ্য’’ নামেৰে আন এখন পুথিও ৰচনা কৰে৷
অন্যান্য কৃতি
এগৰাকী সংগঠক হিচাপেও জয়কান্ত গন্ধীয়াই বিভিন্ন কামত জড়িত হৈ পৰিছিল৷ “বিহু সুৰক্ষা সমিতি, অসম’’ নামৰ এটা সংগঠন গঢ়ি অসমত বিহুৰ কৃষ্টি, বৈশিষ্ট অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ বিভিন্ন ঠাইত সজাগতামুলক অনুষ্ঠান কৰাৰ উপৰি “বিহুৰে বিৰিণা পাত’’ নামে এলানি ভি,ছি,ডি প্ৰস্তুত কৰিছিল৷ এই ভি,ছি,ডি লানিত হুঁচৰি, গাভৰু বিহু আৰু ৰাতি বিহুক স্বকীয় বৈশিষ্টৰে তুলি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে৷ এইলানি ভি,ছি,ডি তেওঁ স্কুল-কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত বিনামূলীয়াকৈ বিতৰণ কৰিছিল৷
বঁটা সন্মান
লোকশ্ৰী সন্মানেৰে বিভূষিত জয়কান্ত গন্ধীয়াই অসম চৰকাৰৰ শিল্পী পেন্সন লাভ কৰাৰ উপৰি মাধবীলতা সাহিত্য বঁটা, লোক-সংস্কৃতিৰ গৱেষক, ৰসজ্ঞ কল্পদ্ৰুম বঁটা আদিৰ লগতে বিভিন্ন ৰাজহুৱা সম্বৰ্ধনা লাভ কৰিছিল৷
মৃত্যু
জয়কান্ত গন্ধীয়াৰ ১৪ ডিচেম্বৰ ২০২০ তাৰিখে মৃত্যু হয়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
নলিনী পাৰ্থসাৰথি
নলিনী পাৰ্থসাৰথি (Nalini Parthasarathy) পণ্ডিচেৰীৰ এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসক আৰু সমাজসেৱিকা। তেওঁ জিপমাৰ (JIPMER)ৰ শিশু ৰোগ বিভাগৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপক আছিল। হিমোফিলিয়া ৰোগত আক্ৰান্ত ৰোগীসকললৈ আগবঢ়োৱা চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ আগবঢ়োৱা জীৱনজোৰা অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০২৩ বৰ্ষত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে। নলিনীয়ে কেৱল পণ্ডিচেৰীত হিমোফিলিয়া সমাজ আৰম্ভ কৰাই নহয়, তেওঁ পণ্ডিচেৰী আৰু টেনেচীৰ চাৰিওফালৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ ৰোগীৰ যত্ন লোৱাৰ বাবে ত্ৰিশ বছৰৰো অধিক সময় অতিবাহিত কৰিছে। পণ্ডিচেৰীৰ লগতে নলিনীয়ে তামিলনাডুৰ আশ-পাশৰ বিভিন্ন জিলাত ৰোগীৰ হকে সেৱা আগবঢ়াই আহিছে।
হিমোফিলিয়া হৈছে এক বংশানুক্ৰমিক তেজৰ বিকাৰ ৰোগ, যাৰ প্ৰভাৱত ৰক্তক্ষৰণ হ'লে সহজে তেজ গোট নামাৰে; ফলত সামান্য আঘাততে এই ৰোগত আক্ৰান্ত লোকৰ প্ৰচুৰ ৰক্তক্ষৰণ হয়। নলিনীলৈ আগবঢ়োৱা বঁটা হিমোফিলিয়ালৈ আগবঢ়োৱা সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথমটো পদ্ম বঁটা। প্ৰতিবছৰে ১৭ এপ্ৰিল তাৰিখটো বিশ্ব হিমোফিলিয়া দিৱস ৰূপে পালন কৰা হয়।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
হিমোফিলিয়াৰ ঔষধবোৰ অত্যন্ত ব্যয়বহুল আৰু এইবোৰ যিহেতু আমদানি কৰিব লাগে, সেয়ে বেছিভাগ ৰোগীয়ে সেইবোৰ ক্ৰয় কৰিব নোৱাৰে। নলিনীয়ে হিমোফিলিয়া চছাইটিৰ জৰিয়তে ভাৰতৰ বাবে ঔষধবোৰ সংগ্ৰহ কৰে আৰু সেইবোৰ পণ্ডিচেৰীৰ জিপমাৰ আৰু ইন্দিৰা গান্ধী চৰকাৰী সাধাৰণ চিকিৎসালয় আৰু স্নাতকোত্তৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ লগতে কৰাইকালতো প্ৰদান কৰে। তেওঁ ৰোগীসকলক বিনামূলীয়া ঔষধ প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ লগতে সকলো চৰকাৰী চিকিৎসালয়ত যাতে প্ৰয়োজনীয় মাত্ৰাত ঔষধ মজুত থাকে, তাৰ বাবে জোৰ দি আহিছে। তদুপৰি, সংস্থাটোৱে হিমোফিলিয়াৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক তেওঁলোকৰ অধ্যয়নৰ বাবে বৃত্তি প্ৰদান কৰে। বৃত্তি প্ৰাপ্ত কিছুসংখ্যক ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ইতিমধ্যে চিকিৎসক বা অভিযন্তা ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিকিৎসক
প্ৰাণী
প্ৰাণীবোৰ (Animals),জগৎ Animaliaৰ (মেটায'ৱা বুলিও কোৱা হয়) বহুকোষী, সংকোষকেন্দ্ৰীয় জীৱ। গৰিষ্টসংখ্যক প্ৰাণীয়েই স্বাধীনভাৱে চলা-ফুৰা কৰিব পাৰে।
ব্যুৎপত্তি
এনিমেল (Animal) শব্দটো লেটিন এনিমেলিছ (animalis) শব্দৰ পৰা অনা হৈছে, অৰ্থ "having breath" (উশাহ লোৱা)। সাধাৰণতে, দৈনন্দিন ব্যৱহাৰত এই শব্দটোৱে (Animal = জন্তু) মানুহক বাদদি প্ৰাণীজগতৰ বাকী সদস্য সকলক বুজাই। কিন্তু জীৱবিজ্ঞানত এনিমেলে প্ৰাণীজগতৰ সকলো সদস্যকে বুজাই।
বৈশিষ্টসমূহ
কিছুমান সুনিৰ্দিষ্ট বৈশিষ্টই প্ৰাণী সমূহক অন্য জীৱৰ পৰা পৃথক কৰে। প্ৰাণীবোৰ সংকোষকেন্দ্ৰীয় আৰু বহুকোষী; যাৰ বাবে ইহঁত বেক্টেৰিয়া আৰু প্ৰটিষ্টাৰ পৰা পৃথক। ইহঁত পৰপোষী আৰু খাদ্য দেহৰ ভিতৰত থকা এক নিৰ্দিষ্ট কোঠালিত হজম কৰে; যিয়েই ইহঁতক উদ্ভিদ আৰু শেলাইৰ পৰা পৃথক কৰে। কোষবেৰ নাই বাবে ইহঁত উদ্ভিদ, ভেঁকুৰ আৰু শেলাইৰ পৰা পৃথক। সকলো প্ৰাণী চলনক্ষম, (কিছুমান জীৱনৰ নিৰ্দিষ্ট স্তৰত চলনক্ষম)। প্ৰাণী সমূহৰ এটা বিশেষ বৈশিষ্ট্য হ'ল, প্ৰায় ভাগ প্ৰাণীৰ ভ্ৰূণ ব্লাষ্টুলা স্তৰ পাৰ কৰি আহে।
প্ৰাণীজগতৰ পৰ্বসমূহ
প্ৰাণীজগতক ৩৫টা পৰ্বত ভাগ কৰা হৈছে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:বৈজ্ঞানিক শ্ৰেণীবিন্যাস শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান‎
টুলু ভাষা
টুলু (কন্নড় লিপিত : ತುಳು (তুলু)) দ্ৰাবিড়ীয় ভাষা পৰিবাৰৰ এটি ভাষা। এই ভাষাত দুই মিলিয়ন মানুহে কথা পাতে। প্ৰধানকৈ ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশ আৰু উত্তৰ কেৰালাৰ টুলুনাডু নামে পৰিচিত অংশৰ মানুহে এই ভাষাত কথা পাতে। ২০১১ চনৰ হিচাপ অনুসৰি ভাৰতৰ বিছ লাখ মানুহে টুলু ভাষাক মাতৃভাষা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। ২০০১ চনত এই সংখ্যা আছিল ১,৭২২,৭৮৬ জন। ২০০৯ চনৰ তথ্যমতে পৃথিৱীত ৩০-ৰ পৰা ৫০ লাখ মানুহে টুলু ভাষাক মাতৃভাষা হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰে।
শ্ৰেণী:ভাষা
অসমৰ আৰ্দ্ৰভূমি
অসমৰ আৰ্দ্ৰভূমি (Wetland of Assam): বিল, জলাশয়, পিটনি আদি আৰ্দ্ৰভূমিৰে সমগ্ৰ অসম ভৰি আছে। সমীক্ষা অনুসৰি অসমত ৪৩০খন চৰকাৰী পঞ্জীয়নভুক্ত বিল আছে। পঞ্জীয়ন নোহোৱা প্ৰায় ৭০ শতাংশ অঞ্চল খেতি কৰিব পৰা এলেকাৰ ভিতৰত পৰে। অসমত আৰ্দ্ৰভূমিয়ে আগুৰা মুঠ মাটিকালি প্ৰায় ১, ৩৪, ১৩৭ হেক্টৰ। এই অসংখ্য বিল, জলাশয় জৈৱবৈচিত্ৰ্যৰ প্ৰধান আধাৰ। তদুপৰি ইয়াত থকা জলজ উদ্ভিদ, যেনে মেটেকা, কচু, নলখাগৰি, তৰা, বেত, পাটিদৈ আৰু নানা বনৌষধি জলজ উদ্ভিদ আদিৰে ভৰপূৰ এই বিলবোৰ প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৱাত অপৰিসীম গুৰুত্ব আছে। ইয়াত থকা ফাইটপ্লাবকবোৰে যি পৰিমাণৰ অক্সিজেন গেছ এৰি দিয়ে সি গছতকৈ কোনোগুণে কম নহয়। তদুপৰি এই জলজ উদ্ভিদবোৰে পানীত হোৱা প্ৰদূষণ ৰোধতো সহায় কৰে। অসমৰ থলুৱা মাছৰ ভঁৰালস্বৰূপ এই আৰ্দ্ৰভূমিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিয়েই বহু মৎসজীৱী পৰিয়াল বৰ্তি আছে।<ref name="গ্ৰন্থ ১"
আৰ্দ্ৰভূমিৰ উপকাৰিতা
অক্টোবৰ মাহৰপৰা প্ৰব্ৰজন কৰা বহু প্ৰজাতিৰ চৰাইবোৰ এই বিলবোৰৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ। উল্লেখযোগ্য যে অসমত থকা প্ৰায় ১৮৫ বিধ জলচৰ পক্ষীৰ ১০৭ বিধেই পৰিভ্ৰমী। ভাৰতবৰ্ষত পোৱা ১২৮৮ বিধমান প্ৰজাতিৰ ভিতৰত অসমত প্ৰায় ৮১৪ বিধ পক্ষী পোৱা যায়। পক্ষীৰ এই পৰিভ্ৰমণ ইহঁতৰ পাৰিপাৰ্শ্বিকতা আৰু প্ৰজননৰ লগত সম্বন্ধ আছে। উল্লেখযোগ্য যে ঋতু পৰিবৰ্তনৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা শীত বা গৰমৰ বাবে আৰু খাদ্যবস্তুৰ সন্ধানত পক্ষীবোৰে সৰীসৃপ, পোক-পতঙ্গ আদি খায়; যদিও মাছ ইহঁতৰ প্ৰধান খাদ্য; সেয়েহে ইহঁতে বিল, পিটনিবোৰত ভিৰ কৰে আৰু প্ৰজননৰ কেন্দ্ৰৰূপে বাছি লয়। অক্টোবৰৰপৰা নানা বিধ পক্ষী এই জলাহ ভূমিবোৰলৈ আহি মধুৰ কলৰৱেৰে নান্দনিক পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰে। যোৰহাটৰ ককিলামুখ, মালৌপথাৰ, মাজুলী, শিৱসাগৰৰ পানীদিহিং, জয়সাগৰ পুখুৰী, লখিমপুৰৰ খাৰলি, ডিব্ৰুগড়ৰ লেজাই, কলাখোৱা, কটহা, ঘোঁৰামৰা, কাজিৰঙাৰ মিহিমুখ, গুৱাহাটীৰ দিপৰ বিলকে ধৰি অসমৰ সকলোতে বিস্তীৰ্ণ হৈ থকা সৰু-বৰ জলাহ ভূমিবোৰ পক্ষীৰ কাকলিৰে মুখৰিত হৈ থাকে।
বিলবোৰত মাছ হৈছে মুখ্য আবাসিক প্ৰাণী; নানা ধৰণৰ আৰু বৰণৰ থলুৱা মাছেৰে এই আৰ্দ্ৰভূমিবোৰ ভৰি আছে, স্থানীয় বায়ুশ্বাসী মাছৰ লগতে আলংকৰিক মাছেৰে পূৰ্ণ এই বিলবোৰত পলুভক্ষী আৰু ঔষধি গুণসম্পন্ন মাছৰো অভাৱ নাই।
এই আৰ্দ্ৰভূমিবোৰে বানপানী প্ৰতিৰোধ কৰাত বিশেষ সহায় কৰে। ই অতিৰিক্ত পানী ভাগ ধৰি ৰাখে আৰু আশে-পাশে থকা ঠাইবোৰ প্লাৱিত হোৱাৰপৰা ৰক্ষা কৰে। তদুপৰি ইয়াত থকা বিভিন্ন জলজ উদ্ভিদে পানীৰ সোঁত প্ৰতিৰোধ কৰে আৰু বানপানীৰ ভয়াবহতা কম কৰাত, গৰাখহনীয়া ৰোধ কৰাত সহায় কৰে।
জলাশয়ৰ শ্ৰেণীবিভাগ
আৰ্দ্ৰভূমিৰ অন্তৰ্গত বিল বা জলাশয়বোৰক তিনিটা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি।
গৰু খুৰা সদৃশ গঠনৰ বিল
এইবোৰ ঠেক, দীঘলীয়া, বেঁকা বা কেতিয়াবা পোন আকৃতিৰ হ'ব পাৰে। সাধাৰণতে নদীৰ গতিপথ সলনি হ'লে নদীয়ে এৰি যোৱা দ পানীভাগ বিল বা জলাশয় হিচাপে পৰিগণিত হয়। এনেবোৰ বিলৰ কিছুমানৰ মাতৃ নদীৰ সৈতে এটা নলা বা সুঁতিৰদ্বাৰা সম্পৰ্ক থাকি যায়, এই সম্পৰ্ক কিছুৰ ক্ষেত্ৰত স্থায়ীভাৱে আৰু কিছুৰ ক্ষেত্ৰত অস্থায়ী বা মাত্ৰ বাৰিষাৰ সময়তহে হোৱা দেখা যায়, আৰু কোনো বিলৰ মাতৃ নদীৰ সৈতে সম্পৰ্ক সম্পূৰ্ণ বিচ্ছিন্ন হোৱাও দেখা যায়। বহুক্ষেত্ৰত মানুহেও বিল আৰু নদীৰ সৈতে থকা সুঁতি বা নলা বন্ধ কৰি দিয়া দেখা যায়।
হ্ৰদৰ দৰে জলাশয়
এইবোৰ জলাশয় কোনো অঞ্চলৰ দ ঠাইত অৱস্থিত। ই বহল আৰু বাম হয়। এইবোৰ নানা আকৃতিৰ হ'ব পাৰে। বাৰিষা বৰষুণৰ পানী অথবা কাষৰ নদীৰ পানীৰে এনে জলাশয়বোৰ প্লাৱিত হয়।
প্ৰাকৃতিক বিলৰ ব্যৱস্থাপনা
যোৱা ৫০ বছৰত ভাৰতৰ আৰু অসমৰ ৭০ শতাংশ পানী ঔদ্যোগিক আৰু আবৰ্জনাজনিত প্ৰদূষণৰ বাবে দূষিত হৈছে। 'ৱাশ্বিংটনৰ ৱৰ্ল্ড ৱাচ্চ ইনষ্টিটিউট'ৰ মতে ২০২০ চনৰ পাছৰপৰা ভাৰতবৰ্ষ পানীৰ অতিশয় অভাৱগ্ৰস্থ দেশ হিচাপে পৰিগণিত হ'ব। এতিয়াও কোনো কোনো ঠাইত এনে পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হৈছে। বিল, পিটনি আৰু জলাশয়বোৰৰ ৰক্ষণাবেক্ষণৰ বাবে লগা প্ৰয়োজনীয় ব্যৱস্থাপনাবোৰ -
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ভূগোল
ফুৰালুং
ফুৰালুং বা ফ্ৰালুং হৈছে আহোম ধৰ্মৰ এক অনুষ্ঠান। ম'-লুং এই অনুষ্ঠানৰ উৎপত্তি আৰু তাৎপৰ্য সম্পৰ্কে নানা ধৰণৰ মত আগবঢ়াইছে। কোনো কোনো ম'-লুঙে এই ফুৰালুঙৰ আলমত আহোমসকল বৌদ্ধ আছিল বুলি মত প্ৰকাশ কৰে। ড॰ পদ্মেশ্বৰ গগৈয়ে এই প্ৰসংগত কৈছে যে, “এই ত তাই আহোম ভাষাত বৌদ্ধ গীত গায়।” লীলা গগৈদেৱেও বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱৰ কথা স্বীকাৰ কৰিছে। পদ্মেশ্বৰ গগৈয়ে ফুৰা লং শব্দৰ লগত ফ্ৰা লং শব্দৰ মিলৰ কথা উল্লেখ কৰি ফ্ৰা-লঙক 'বুদ্ধ' (ফ্ৰা-লং) হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। থেৰাবাদী বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ উত্তৰ ব্ৰহ্মত থকালৈ চাই এনে মতৰ কিছু যুক্তিযুক্ততা আছে যেন লাগিলেও বহু টাই ম'-লুঙে ফুৰালুঙক বৌদ্ধধৰ্মীয় অনুষ্ঠান বুলি ক'ব নোখোজে।
মনোৰঞ্জন ফুকনে টাই-আহোমৰ ফুৰালুং ধৰ্মক টাই সকলৰ ধাৰাবাহিকতা থকা প্ৰাচীন ধৰ্ম তথা আদৰ্শৰ লগত সঙ্গতিপূৰ্ণ হিচাপে দেখুৱাইছে। চীনৰ প্ৰাচীন ধৰ্মৰ বিশ্বৰ প্ৰথম কাৰণ বা টাওৰ লগত টাই-আহোমৰ 'ফা-তু-ছিং-ফ্ৰাং-হুমৰ' নিবিড় সম্পৰ্ক দেখুৱাইছে। তাই ধৰ্মীয় পুথি 'পেঞাকাকা'ৰ মত দাঙি ধৰি ফুকনে দেখুৱাইছে যে ফুৰালং টাই পৰম্পৰাৰ প্ৰাচীন। ফুৰাক মানি গুণানুকীৰ্তন কৰা অনুষ্ঠানেই পৰৱৰ্তী কালত ফুৰালুং ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হ'ল বুলি চাও ফুকনে কয়। ফুৰালুং বলি বিধানমুক্ত হোৱা বাবে আৰু চৈত্যসদৃশ আকৃতিৰে পুৰোহিতৰ সন্মুখত কলগছত এশ এগছি চাকি জ্বলাই বোধিবৃক্ষৰ প্ৰতীকী ৰূপ দিয়া বাবেই ফুৰালুং ক থেৰাবাদী বৌদ্ধ বুলি টাই ম'-লুংসকলে মানি নলয়। তেওঁলোকে ধৰ্মীয় পুথি 'পেঞাকাকা'ৰ গীত মাত বৌদ্ধধৰ্মী নহয় বুলিহে মত প্ৰকাশ কৰে।
টাই আহোমসকলৰ ফুৰালুং ত্ৰি-সূত্ৰীক পৰম্পৰাৰ আধাৰত প্ৰতিষ্ঠিত। 'ফুৰা-তাৰা-আলং' এই ত্ৰি সূত্ৰীক দৰ্শনৰ তিনিটা ভেটি। এগৰাকী টাই ম'-লুং বাণী দেওধাই বৰুৱাই 'ফুৰালুং' শব্দৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰি কৈছে, “ইয়াৰ তাত্ত্বিক বৈশিষ্ট্য হ'ল অস্তিত্ব সংৰক্ষণ, পুনৰাৱৰ্তন আৰু সৃষ্টি বিকাশৰ স্বীকৃতি।” পদ্মেশ্বৰ গগৈয়ে "ফুৰা-তাৰা-আলং" এই তিনিটা শব্দৰ অৰ্থ 'বুদ্ধ-ধৰ্ম-সংঘ' ৰূপত চলি আছে। লীলা গগৈয়ে টাই আহোমৰ উপৰি, টাই-খামতি, টাই- ফাকে, টাই-তুৰুং, টাই-আইটন, টাই খাময়াং আদি সকলো গোষ্ঠীৰ মাজতো ফুৰালুং দৰ্শনৰ আধাৰত ফুৰা-তাৰা আলঙৰ চলি থকাৰ কথা কৈছে। টাই ধৰ্মৰ অন্যান্য ম'-লুংসকলে অৱশ্যে টাই পৰম্পৰাৰ প্ৰামান্য ধৰ্মীয় পুথি 'পেঞাকাকা' তথ্যৰ আধাৰত টাই ফুৰালুং বৌদ্ধ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান নহয় বুলি কয়। তেওঁলোকৰ মতে ফুৰালুং ধৰ্মই নিৰ্বাণত বিশ্বাস নকৰে। 'নিৰ্বাণ' মানে নিষ্ক্ৰিয়তা। ব্ৰহ্মাণ্ডত নিষ্ক্ৰিয়তাৰ স্থান নাই। ফুৰালুং ত বৌদ্ধ গীত গোৱা নহয় বুলি এওঁলোকে কয়। পেঞাকাকাত ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব মানি লৈ নটা নিবন্ধ বা পালন কৰিবলগীয়া ন নিবন্ধ ৰচনা কৰা হৈছে। এই ন নিবন্ধ বৌদ্ধ ধৰ্মীয় আচৰিব লগীয়া শীলসমূহৰ লগত আনুষংগিক মিল থকা বাবে টাই আহোমৰ ধৰ্মকে বৌদ্ধ ধৰ্ম বুলি কয়। এই নটা নিবন্ধৰ দুটাত কৰ্মফল অনুসৰি পুনৰজন্ম আৰু জীৱৰ প্ৰতি অহিংসাৰ কথা কোৱা হৈছে। কিন্তু সাতটা নিবন্ধত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লগত কোনো মিল নাই। টাই আহোমৰ 'পেঞাকাকা'ত মহাশূন্যৰ ওপৰতো এক পৰম ব্ৰহ্মৰূপী 'চ্যাও চেঙ' অস্তিত্ব মানি লোৱা হয়। এই 'চ্যাউ চেঙ'ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো সংখ্যাৰ ওপৰত অৰ্থাৎ সংখ্যাৰে এই সত্যক প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰি। গতিকে ই হ'ল এক অক্ষয় সত্তাৰ স্বীকৃতি। ইয়াক কৰাত কোনো আৱেগিক ভিত্তি নাই, কৰাত আনন্দ বা নকৰাত বেজাৰ নাই। মাত্ৰ ই হ'ল পৰম সত্যক উপলব্ধি কৰাৰ এক স্বীকৃতি। ফুৰালুং ধৰ্মত সৃষ্টি, স্থিতি, প্ৰলয়ৰ নিয়ন্ত্ৰক, মহাকাশৰো উৰ্ধত, কালজয়ী, মহাকাশৰো আশ্ৰয় স্বৰূপ 'চ্যাও চেঙ' বা 'ফা-তু-চিং-ফ্ৰঙ-হুম'ৰ মহান অস্তিত্বক উপলব্ধি কৰা হয়। ই স্বাভাৱিকতে এক মৌলিক দৰ্শনৰ অস্তিত্ব প্ৰমাণিত কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য শ্ৰেণী:টাই আহোম
মহাগৌৰী
মহাগৌৰী (महागौरी) হৈছে পাৰ্বতীৰ অষ্টম অৱতাৰ আৰু নৱদুৰ্গাসকলৰ অন্যতম। নৱৰাত্ৰিৰ অষ্টম দিনা মহাগৌৰীৰ পূজা কৰা হয়। হিন্দু ধৰ্ম অনুসৰি দেৱী মহাগৌৰীয়ে তেওঁৰ ভক্তসকলৰ সকলো ইচ্ছা-আকাংক্ষা পূৰণ কৰিব পাৰে। যিজনে দেৱীক উপাসনা কৰে তেওঁ জীৱনৰ সকলো দুখ-কষ্টৰ পৰা সকাহ পায়। মহাগৌৰীক চতুৰ্ভূজা ৰূপত চিত্ৰায়িত কৰা হয়। দেৱীৰ এখন সোঁহাত অভয় মুদ্ৰাত থাকে আৰু আনখনত তেওঁ ত্ৰিশূল ধাৰণ কৰে। তেওঁৰ এখন বাওঁহাতত এটা ডম্বৰু থাকে আৰু আনখন বৰদা মুদ্ৰাত থাকে।
কিংবদন্তি
মহাগৌৰীৰ উৎপত্তিৰ কাহিনী এনেধৰণৰ: ৰাক্ষস শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ বৰ আছিল কেৱল পাৰ্বতীৰ কুমাৰী, অবিবাহিত ৰূপৰ দ্বাৰা বধ কৰিব পৰা যাব। সেয়েহে ব্ৰহ্মাৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি শিৱই পাৰ্বতীক তেওঁৰ ছালৰ ৰঙৰ বাবে বাৰে বাৰে উপহাস কৰে। পাৰ্বতী এই উপহাসৰ দ্বাৰা উত্তেজিত হয় আৰু নিজৰ দেহৰ বৰণ শুকুলা কৰিবৰ বাবে তেওঁ সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাক উদ্দ্যেশ্যি গভীৰ তপস্যাত লীণ হয়। ব্ৰহ্মাই তেওঁক এই বৰদান দিবলৈ নিজৰ অক্ষমতাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰে আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে পাৰ্বতীক তপস্যা সমাপ্ত কৰি শুম্ভ আৰু নিশুম্ভ ৰাক্ষসক বধ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। এই কথাত পাৰ্বতী সন্মত হয় আৰু হিমালয়ৰ গংগা নদীত স্নান কৰিবলৈ যায়। পাৰ্বতীয়ে গংগা নদীত প্ৰৱেশ কৰি স্নান কৰাৰ লগে লগে তাইৰ কৃষ্ণবৰ্ণ ছাল সম্পূৰ্ণৰূপে নোহোৱা হয় আৰু তেওঁ শুভ্ৰ পোছাক আৰু আ-অলংকাৰেৰে ভূষিতা ৰূপ লাভ কৰে। সেয়েহে তেওঁ মহাগৌৰী নাম পায়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ হিমালয়ত শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ ধ্বংসৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰি থকা দেৱতাসকলৰ সন্মুখত উপস্থিত হয় আৰু চিন্তিত হৈ তেওঁলোকে কাক পূজা কৰিছে জানিবলৈ বিচাৰে। তেতিয়াই তেওঁ কৃষ্ণবৰ্ণা দেৱী কৌশিকী হিচাপে প্ৰকাশিত হয় আৰু নিজকে এই কথাৰ উত্তৰ দি কয় যে ৰাক্ষস শুম্ভ আৰু নিশুম্ভৰ হাতত পৰাজিত হোৱাৰ পিছত দেৱতাসকলে তেওঁকে আৰাধনা কৰি আছিল। পাৰ্বতীয়ে তেতিয়া দেৱতাসকলৰ প্ৰতি দয়াপৰৱশ হৈ কৃষ্ণবৰ্ণ ৰূপ ধাৰণ কৰে আৰু কালিকা নাম পায়। পৰৱৰ্ত্তী সময়ত তেওঁ চণ্ডীলৈ (চন্দ্ৰঘণ্টা) ৰূপান্তৰিত হয় আৰু ৰাক্ষস ধুম্ৰলোচনক বধ কৰে। দেৱী চণ্ডীৰ তৃতীয় নয়নৰ পৰা নিৰ্গত দেৱী চামুণ্ডাই চণ্ড আৰু মুণ্ডক বধ কৰে। চণ্ডীয়ে ৰক্তবীজ আৰু তেওঁৰ ৰক্তৰপৰা নিৰ্গত ৰক্তবীজৰ অংশসমূহক বধ কৰে। আনহাতে চামুণ্ডাই তেওঁলোকৰ ৰক্ত পান কৰে। পাৰ্বতী পুনৰ কৌশিকীলৈ পৰিণত হৈ শুম্ভ আৰু নিশুম্বক বধ কৰে আৰু ইয়াৰ পিছত তেওঁ পুনৰ মহাগৌৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে। তেওঁক শিৱ পুৰাণত মহাসৰস্বতী আৰু দেৱী মাহাত্ম্যত (মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণৰ অংশ) অম্বিকা নামেৰে সম্বোধন কৰা হৈছে।
ইয়াৰ পিছত এটা বৃষভৰ পিঠিত আৰোহণ কৰি তেওঁ কৈলাসলৈ উলটি আহে আৰু মহাদেৱ, কাৰ্তিক আৰু গণেশৰ সৈতে মিলিত হয়॥
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
বাংলাদেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী
বাংলাদেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী (Prime Minister of Bangladesh), আনুষ্ঠানিকভাৱে বাংলাদেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰূপে বাংলাদেশৰ প্ৰধান কাৰ্যবাহী বিষয়া। শ্ৰেণী:Articles containing Bengali-language text শ্ৰেণী:Articles containing Bengali-language text প্ৰধান মন্ত্ৰী আৰু কেবিনেট তেওঁলোকৰ নীতি আৰু কাৰ্যকলাপৰ বাবে সংসদ, তেওঁলোকৰ ৰাজনৈতিক দল আৰু অৱশেষত ভোটাৰসকলৰ ওচৰত দায়বদ্ধ। প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ নিযুক্তি বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দ্বাৰা হয়।
১৯৭৫, ১৯৮২-৮৬ আৰু ১৯৯০-৯১ চনত সামৰিক বাহিনীয়ে সামৰিক আইন প্ৰয়োগ কৰাৰ বাবে এই পদটো গ্ৰহণ কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত, ৰাষ্ট্ৰীয় চৰকাৰৰ নেতৃত্বই সামৰিক বাহিনীৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ কাৰ্যকৰী ক্ষমতা আছিল। ১৯৯৬ চনৰ পৰা ২০০৮ চনলৈ বাংলাদেশ গণৰাজ্যৰ কেৰেটকাৰ চৰকাৰৰ মুখ্য পৰামৰ্শদাতাই সংবিধান অনুসৰি এখন নিৰ্বাচিত চৰকাৰৰ পৰা আন এখন নিৰ্বাচিত চৰকাৰলৈ পৰিৱৰ্তনৰ সময়ত ৯০ দিনৰ বাবে চৰকাৰৰ মুৰব্বী হিচাপে ক্ষমতা পালন কৰিছিল। মুখ্য পৰামৰ্শদাতাই ১০জন পৰামৰ্শদাতাৰ দ্বাৰা গঠিত পৰামৰ্শদাতা সমিতিৰ নেতৃত্ব দিছিল। নিৰ্বাচিত চৰকাৰৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ সমান ক্ষমতা থকা বাবে তেওঁৰ কাৰ্যকৰী ক্ষমতা কিছুমান সাংবিধানিক সীমাবদ্ধতাৰ সৈতে সীমাবদ্ধ আছিল। ২০১১ চনত সংবিধানৰ ১৫তম সংশোধনীৰ দ্বাৰা এই ব্যৱস্থা বাতিল কৰা হয়, যাতে ভৱিষ্যতে যিকোনো সাধাৰণ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰিব পৰা যায়।
বৰ্তমানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্বেইখ হাছিনাই ২০০৯ চনৰ ৬ জানুৱাৰীত বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ দ্বাৰা নিযুক্তি লাভ কৰে আৰু তেওঁ দেশখনৰ দীৰ্ঘতম কাৰ্যকালৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
খাদী
ইতিহাস
খাদীক খদ্দৰ নামেৰেও জনা যায়। ই সাধাৰণতে এক খহটা গাঁথনিৰ কাপোৰ। ভাৰতত খাদী হাতেৰে বোৱা আৰু হাতেৰে যঁতৰত সূতা কটা কাপোৰ বুজায়। খাদী উৎপাদনকাৰী সকলে মিলৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা সূতা পছন্দ কৰে কিয়নো ই মানদণ্ডত অধিক শক্তিশালী আৰু সুসংগত। বিংশ শতিকাৰ প্ৰথম দুই দশকত মহাত্মা গান্ধী আৰু ভাৰতীয় মিলমালিকসকলে জনপ্ৰিয় কৰা বিদেশী সামগ্ৰী বৰ্জন আৰু স্বদেশী আন্দোলনৰসমৰ্থনকাৰী সকলে বিদেশী কাপোৰ বৰ্জনৰ বাবে আহ্বান জনাইছিল। গান্ধীয়ে যুক্তি দিছিল যে মিলৰ মালিকসকলে হস্ততাঁত তাঁতীসকলক সূতা ক্ৰয় কৰাৰ সুযোগ অস্বীকাৰ কৰিব কিয়নো তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ নিজৰ কাপোৰৰ বাবে একচেটিয়া বজাৰৰ সৃষ্টি কৰিব বিচাৰে। অৱশ্যে, হাতেৰে কটা সূতা ব্যয়বহুল আৰু দুৰ্বল মানদণ্ডৰ আছিল। এনেদৰে মহাত্মা গান্ধীয়ে নিযে যঁতৰ ঘুৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু আনক এনে কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সকলো সদস্যৰ বাবে নিজে কাপোৰ ঘূৰাবলৈ আৰু সূতাৰে তেওঁলোকৰ দেয় পৰিশোধ কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰিছিল। তেওঁ যঁতৰক ৰাষ্ট্ৰবাদী আন্দোলনৰ প্ৰতীক হিচাপে গঢ়ি তুলিছিল।
আৰম্ভণিতে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ সোঁমাজত অশোক চক্ৰৰ ঠাইত যঁতৰ আছিল। মহাত্মা গান্ধীয়ে হস্ততাঁত আৰু কটা-বোৱাত উদগনি দিবলৈ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সংগঠন সৃষ্টি কৰিবলৈ বৃহৎ পৰিমাণৰ ধন সংগ্ৰহ কৰিছিল। ইয়াক 'খদ্দৰ' বা 'খাদী' আন্দোলন বুলি কোৱা হৈছিল।
ব্ৰিটিছ ৰাজৰ অধীনত ভাৰতীয়সকলে ব্যয়বহুল কাপোৰ কিনিবলৈ বাধ্য হৈছিল, যিহেতু ব্ৰিটিছ সকলে কাপোৰৰ বাবে কেঁচা মাল ইংৰাজী কাপোৰ মিললৈ ৰপ্তানি কৰিছিল, তাৰ পিছত সম্পূৰ্ণ হোৱা কাপোৰখন ভাৰতলৈ পুনৰ আমদানি কৰিছিল। ভাৰতীয় মিলৰ মালিকসকলে ভাৰতীয় বজাৰত নিজে একাধিপত্য স্থাপন কৰিবলৈ বিচাৰিছিল। আমেৰিকান অসামৰিক যুদ্ধৰ পৰা আমেৰিকান কাপোৰৰ অভাৱ হোৱাৰ পিছৰে পৰা ব্ৰিটেইনে ভাৰতৰ পৰা সস্তীয়া মূল্যত কপাহ ক্ৰয় কৰি আৰু কাপোৰ নিৰ্মাণৰ কৰিবলৈ লৈছিল। গান্ধীৰ খাদী আন্দোলনৰ উদ্দেশ্য আছিল বিদেশী কাপোৰ বৰ্জন কৰা। মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৯২০ চনৰ পিছত গ্ৰাম্য স্ব-নিয়োজন আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীলতাৰ বাবে (ব্ৰিটেইনত ঔদ্যোগিকভাৱে নিৰ্মিত কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে) বাবে খাদীব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। এনেদৰে তেওঁ খাদীক স্বদেশী আন্দোলনৰ অবিচ্ছেদ্য আৰু অখণ্ড অংগ হিচাপে তৈয়াৰ কৰে।
বাহ্যিক উৎস
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
চৈয়দ আলী আহছান
জন্ম আৰু কৰ্মজীৱন
বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ, কবি, প্ৰাবন্ধিক, গবেষক, সম্পাদক, অনুবাদক আৰু জাতীয় অধ্যাপক চৈয়দ আলী আহছান ১৯২২ খ্ৰিষ্টাব্দৰ ২৬ মাৰ্চ বৰ্তমান মগুৰা জিলাৰ আলোকদিয়া গ্ৰামৰ এজন সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। পুৰণি ঢাকা চহৰৰ আৰমানিটোলাত অৱস্থিত আৰমানিটোলা চৰকাৰি উচ্চ বিদ্যালয়ৰ পৰা এন্ট্ৰান্স (এচএচচি) আৰু ঢাকা ইণ্টাৰমিডিয়েট কলেজ (বৰ্তমানে ঢাকা কলেজ)ৰ পৰা এফএ (এইচএচচি) পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পিছত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যে ১৯৪৩ খ্ৰিষ্টাব্দত স্নাতক (বিএ) আৰু ১৯৪৪ চনত স্নাতকত্বৰ (এমএ) ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ কলিকতা লৈ যায়। তাতেই বিবাহ কৰিছিল ৭ জুলাই, ১৯৪৬। অতঃপৰ যথাক্ৰমে অল ইন্ডিয়া ৰেডিও কলিকতা কেন্দ্ৰত আৰু ৰেডিঅ পাকিস্থান ঢাকা কেন্দ্ৰত কৰ্মসূচি নিয়ামকৰূপে চাকৰি কৰিছিল। তেওঁ ১৯৪৯ খ্ৰিষ্টাব্দত ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বঙালী বিভাগত প্ৰভাষক হিচাপত যোগদান কৰিছিল। ১৯৫৩ খ্ৰিষ্টাব্দত চৈয়দ আলী আহছান কৰাচি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বঙালী বিভাগৰ প্ৰধান নিযুক্ত হৈছিল। ১৯৬০ খ্ৰিষ্টাব্দ লৈকে এনেকৈ কৰ্মৰত আছিল। ১৯৬০ পৰা ১৯৬৭ খ্ৰিষ্টাব্দ লৈকে বঙালী একাদেমীৰ পৰিচালক (প্ৰধান নিৰ্বাহ) হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত চট্টগ্ৰাম বিশ্ববিদ্যালয়ত বঙালী বিভাগৰ অধ্যাপক আৰু অধ্যক্ষ হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৭১ খ্ৰিষ্টাব্দত বাংলাদেশ স্বাধীন হয়। ১৯৭২ খ্ৰিষ্টাব্দৰ পৰা ২৮ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৭৫ খ্ৰিষ্টাব্দ লৈকে তেওঁ জাহাঙ্গীৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য্য হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰে। ইয়াৰ পিছত পুনৰবাৰ চট্টগ্ৰাম বিশ্ববিদ্যালয়ত বঙালী বিভাগৰ অধ্যাপক হিচাপে প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰিছিল। ১৯৭৫ খ্ৰিষ্টাব্দৰ ২৭ চেপ্টেম্বৰৰ পৰা ১৯৭৭ খ্ৰিষ্টাব্দ লৈকে তেওঁ ৰাজশ্বাহী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য্য হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰিছিল। ২০০২ চনৰ ২৫ জুলাই তেওঁৰ ঢাকাত মৃত্যু হয়। তেওঁক জাহাঙ্গীৰ নগৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কেন্দ্ৰীয় মছজিদ সংলগ্ন কবৰ স্থানত সমাদিস্থ কৰা হয়।
গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব
১৯৭৭-৭৮ চনত বাংলাদেশ চৰকাৰৰ শিক্ষা, সংস্কৃতি, ক্ৰীড়া আৰু ধৰ্ম সম্পৰ্কিত মন্ত্ৰণালয়ৰ দায়িত্ব প্ৰেছিডেণ্টৰ উপদেষ্টা পদত নিযুক্তি আছিল। ছুইডেনৰ নোবেল কমিটিৰ সাহিত্য শাখাৰ উপদেষ্টা হিচাপে কাম কৰিছিল ১৯৭৬ চনৰ পৰা ১৯৮২ চন লৈকে। ১৯৮৯ চনত তেওঁ জাতীয় অধ্যাপক হিচাপে অভিষিক্ত হয় আৰু সেই বছৰতেই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মঞ্জুৰি কমিচনৰ চিয়াৰম্যান পদত নিযুক্তি হৈছিল। শেষ সময়ত দাৰুল ইহছান ইউনিভাৰ্চিটিৰ উপাচাৰ্য্য হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰিছিল। তেওঁ জাহাঙ্গীৰ নগৰ আৰু ৰাজশ্বাহী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য্যৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল। বঙালী একাদেমিৰ মহা পৰিচালক হিচাপেও তেওঁ শিক্ষিত সমাজত ভাল পৰিচিত।
সাহিত্য কৰ্ম
কবিতা সম্বন্ধ চৈয়দ আলী আহছান ধ্যান-ধাৰণা সমকালীন কবিসকল চিন্তা-চৰ্চাৰ লগত তেনেকুৱা এটা দায়িত্ব ৰক্ষা কৰি চলিছিল। যদিও তেওঁৰ ৰচনাত ৰৈ আছে ঐতিহ্য-চেতনা, সৌন্দৰ্যবোধ আৰু স্বদেশ-প্ৰীতি, যি অইন কবিসকলোৰ লিখাতো বৰ্তমান। কবিৰ অসংখ্য গ্ৰন্থৰ মাজত 'একক সন্ধ্যায় বসন্ত'ক'' শ্ৰেষ্ঠ সংকলন হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়। 'একক সন্ধ্যায় বসন্ত' কাব্যগ্ৰন্থত প্ৰধানত গদ্য-কবিতা স্থান পাইছে, সেই গদ্য-কবিতা ৰবিন্দ্ৰনাথ আৰু ত্ৰিশৰ কবিসকলোৰ গদ্য-কবিতাৰ পৰা পৃথক, কিয়নো তেওঁৰ কবিতাত উপমা আৰু শব্দ ব্যৱহাৰত আছে নতুনত্ব আৰু আধুনিকতা। উপমা ব্যৱহাৰত জীৱনানন্দ দাচৰ লগত তেওঁৰ পাৰ্থক্য এই যে জীৱনান্দত আছে ইন্দ্ৰীয়গ্ৰাহ্য উপমা আৰু চৈয়দ আলী আহছানৰ প্ৰধানত ব্যৱহাৰ কৰিছিল বিমূৰ্তি উপমা। তেওঁৰ উপমাৰ কাৰুকাজ, স্থাপনা কৌশল সচেতন পাঠকক মুগ্ধ কৰে। তেওঁৰ 'একক সন্ধ্যায় বসন্ত' কাব্য সংকলনৰ শ্ৰেষ্ঠ কবিতা 'প্ৰাৰ্থনা' আৰু 'আমাৰ পূৰ্ববঙালী' কবিতাদ্বয়। তেওঁৰ কবি প্ৰতিভাৰ উদাহৰণ পোৱা যায় নিম্নোক্ত চৰণ বিলাকত। <i>'এভাবেই আমাৰ দিন ৰাত্ৰিৰ অধীৰতা
অনেক বনেৰ মধ্য দিয়ে
অনেক নদী সমুদ্ৰেৰ স্বচ্ছতায়
একদিন হয়তো পাহাৰেৰ দুৰ্গমতায়
ইউলিসিস ইথাকায় ফিৰবে'।
(প্ৰাৰ্থনা, একক সন্ধ্যায় বসন্ত)
প্ৰকাশিত গ্ৰন্থসমূহ
চৈয়দ আলী আহছানৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰ তালিকা তলত দিয়া হ'ল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ আৰু কিছুমান গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল।
কবি প্ৰতিভাৰ মূল্যায়ন
তোমাৰ চোখ আমাৰ চোখেৰ
সামনে দিয়ে চলে গেল,
তোমাৰ চোখ ঈষদুষ্ণ বাড়িৰ স্পৰ্শে
চুম্বকেৰ স্বাদ পেল।'চেংঘৰৰ এই কথা যি যথাৰ্থ তাৰ প্ৰমাণ আমি পাম অন্নদাশংকৰ ৰায়ৰ লিখাত: "তেওঁ এজন সত্যিকাৰৰ কবি। যেনে হৃদয়ৱান, তেনে ৰূপৱান। যি ভাষাত তেওঁ লিখে, সেয়া খাঁটি বঙালী। তেওঁৰ কবি পৰিচয়েই শ্ৰেষ্ঠ পৰিচয়।"
আধুনিক ঊৰ্দু সাহিত্যৰ প্ৰখ্যাত কবি কলিম সাসামাৰী চৈয়দ আলী আহছানৰ ষাঠিতম জন্মদিনত তেওঁ শ্ৰদ্ধা জনাইছইল এইটো কৈ: "যেতিয়া বিধাতা সাহিত্যৰ বাবে এটা উজ্জ্বল কেন্দ্ৰবিন্দুৰ কথা ভাবিছিল, চৈয়দ আলী আহছান সাহিত্যৰ দিগন্তৰ আৱিৰ্ভূত হৈছিল কিৰণ সঞ্চাৰি সূৰ্য্যৰ নিচিনা। আৰু তেতিয়া কাব্যলোক আনন্দৰ সৈতে উচ্ছলতা-উৎফুল্লৰ নৃত্যৰত হ'ল। স্বৰ্গৰ পৰা ধৰিত্ৰী লৈকে উপাদান সঙ্গীতত সমৃদ্ধ হ'ল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
কাদম্বিনী গাংগুলী
কাদম্বিনী গাংগুলী (১৮ জুলাই ১৮৬১ – ৩ অক্টোবৰ ১৯২৩) এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসক। তেওঁ ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী মহিলা। তেওঁ ১৮৮২ চনত চন্দ্ৰমুখী বসুৰ সৈতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হয়। তেওঁলোকৰ ডিগ্ৰী ১৮৮৩ চনৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমাৱৰ্তন অনুষ্ঠানত প্ৰদান কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ কলিকতা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ দক্ষিণ এছিয়াৰ পৰা পাশ্চাত্য চিকিৎসাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় তথা দক্ষিণ ভাৰতীয় মহিলা।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
ব্ৰাহ্ম সংস্কাৰক ব্ৰজকিশোৰ বসুৰ কন্যা কাদম্বিনীৰ ১৮৬১ চনৰ ২৮ জুলাই তাৰিখে বিহাৰৰ ভগলপুৰত জন্ম হৈছিল। তেওঁলোক মূলতঃ বাংলাদেশৰ বৰিশালৰ চান্দসীৰ মূল বাসিন্দা আছিল। তেওঁৰ পিতৃ ভাগলপুৰ স্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক আছিল। ব্ৰজকিশোৰ বসু অভয়চৰণ মল্লিকৰ সৈতে ভাগলপুৰত মহিলাসকলৰ অধিকাৰৰ বাবে আন্দোলন কৰিছিল। তেওঁলোকে ১৮৬৩ চনত ভাৰতত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মহিলাসকলৰ সংগঠন ভাগলপুৰ মহিলা সমিতি স্থাপন কৰিছিল। কাদম্বিনীয়ে তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা বংগ মহিলা বিদ্যালয়ত গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ বেথুন স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ গ্ৰহণ কৰে। ইয়াত পঢ়ি থাকোতে তেওঁ ১৮৭৮ চনত প্ৰথম মহিলা হিচাপে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা দ্বিতীয় শ্ৰেণীত উত্তীৰ্ণ হয়। তেওঁৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ বেথুন কলেজত প্ৰথম বাৰৰ বাবে এফ.এ আৰু তাৰপিছত অন্যান্য স্নাতক শ্ৰেণী আৰম্ভ হয়। ১৮৮৩ চনত কাদম্বিনী আৰু চন্দ্ৰমুখী বসুয়ে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত বেথুন কলেজৰ পৰা স্নাতক পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হোৱা প্ৰথম মহিলাত পৰিগণিত হয়। তেওঁলোক দুয়ো ব্ৰিটিছ সম্ৰাজ্যৰ প্ৰথম মহিলা স্নাতক।
চিকিৎসক জীৱন
স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত কাদম্বিনীয়ে চিকিৎসা শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। কাদম্বিনীয়ে চূড়ান্ত পৰীক্ষাত সকলো লিখিত বিষয়ত উত্তীৰ্ণ হয় যদিও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যৱহাৰিক বিষয়ত অকৃতকাৰ্য হৈছিল। ১৮৮৬ চনত তেওঁ গ্ৰেজুৱেট অফ বেংগল মেডিকেল কলেজ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ ভাৰতৰ পাশ্চাত্য চিকিৎসা শাস্ত্ৰত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় মহিলা। ইয়াত পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁ চৰকাৰৰ পৰা মাহিলী ২০ টকাকৈ জলপানি লাভ কৰিছিল।
তেওঁ পাঁচ বছৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ১৮৯২ চনত বিলাতলৈ যায়। এবছৰ পিছত তেওঁ এল.আৰ.চি.পি. (এডিনবৰা), এল.আৰ.চি.এছ. (গ্লাছগো) আৰু ডি.এফ.পি.এছ (ডাবলিন) উপাধি লৈ দেশলৈ ঘূৰি আহে। বিলাতলৈ যোৱাৰ কিছুদিন আগতে তেওঁ ১৮৮৮ চনত লেডি ডাফৰিন মহিলা চিকিৎসালয়ত মাহিলী ৩০০ দৰমহাৰ চাকৰি কৰিছিল।
বনবিবি
বনবিবি হৈছে ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ আৰু বাংলাদেশৰ সুন্দৰবন অঞ্চলত অৱস্থিত জনপ্ৰিয় লোকদেৱতা বা পিৰানি। এইগৰাকী লোকদেৱতা মূলতঃ মৎস্যজীবী, মধু-সংগ্ৰহকাৰী আৰু কাঠ-কটিয়া সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা পূজিত। এইগৰাকী লোকদেৱতা বনাঞ্চল আৰু ইয়াৰ বাসিন্দাসকলৰ ৰক্ষক হিচাপে পৰিচিত। এই অঞ্চলৰ মানুহে বাঘৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ বনবিবিক পূজা কৰে। বনবিবি বনদেৱী, বনদুৰ্গা, ব্যাঘ্ৰদেবী বা বনচণ্ডী নামৰেও পৰিচিত।