cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
মৰিয়নি জংচন ৰেল ষ্টেচন
ইতিহাস
মৰিয়নিক ৰেলসেৱাই স্পৰ্শ কৰাৰ পিছতে কাটনীবাৰী অঞ্চলত ইংৰাজসকলে এটি জংচন পাতিছিল। প্ৰধানকৈ ককিলামুখৰ জাহাজঘাটলৈ চাহপাত কঢ়িওৱাৰ উদ্দেশ্যৰে এই জংচনটো স্থাপন কৰা হৈছিল। পৰৱৰ্তীকালত বৰ্তমানৰ স্থানলৈ অনা হয়। ১৮৮৫ চনত যোৰহাট প্ৰ'ভিন্সিয়েল ৰেল লাইনটি খোলাৰ পাছত মৰিয়নি ৰেল জংচনলৈ ৰূপান্তৰ হয়। তেতিয়াৰ হাবিতলীয়া মৰিয়নিক মূল ৰেলপথ আৰু ফৰকাটিং-মৰিয়নি বাঞ্চ লাইনে সামৰি লোৱা পিছতে ১৯৩৮ চনত মৰিয়নিত এটা ল'ক' শ্বেড স্থাপন কৰা হয়। কিন্তু কোনো কাৰণতে উক্ত ল'ক' শ্বেডটো কিছু বছৰৰ পাছতে বন্ধ হৈ যায় আৰু ঠাইখিনি পুনৰ হাবিয়ে ঘেৰি ধৰে। জনৈক ‘পাঠেক' উপাধিৰ জ্যেষ্ঠ ৰেলৱে পৰিদৰ্শক এজনে মৰিয়নিলৈ পৰিদৰ্শনৰ উদ্দেশ্য আহোতে হাবিৰ মাজত লুকাই পৰা শ্বেডটো দেখে আৰু ইয়াৰ সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। ফলত ১৯৪৪ চনত যোৰহাট প্ৰভিঞ্চিয়েল ৰেলৱেৰ (জে.পি.আৰ) ৱৰ্কশ্বপটো মৰিয়নিলৈ তুলি অনা হয়। সেই চনতেই সৈন্যবাহিনীয়ে (১৩১-আই.আৰ.এম.চি) মৰিয়নিৰ সুবৃহৎ ল'ক' শ্বেডটো নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায়। ১৯৪৮ চনত ফৰকাটিঙৰ ল'ক' শ্বেডটোও চৈধ্যটা ভাপ ইঞ্জিনেৰে সৈতে মৰিয়নিলৈ তুলি অনা হয়। ইয়াৰ পূৰ্বে ইয়াত চাৰিটা চাণ্টাৰ ইঞ্জিনহে আছিল। সৰ্বমুঠ ওঠৰটাৰো অধিক ইঞ্জিনৰ হিচ্‌হিচনী আৰু উকিৰ শব্দই ৰেল নগৰীখনক অহৰ্নিশে মুখৰিত কৰি তুলিলে। ল'কছেদ স্থাপন কৰা পিছতেই মৰিয়নিত স্থাপিত হয় ৰেলৱেৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কেইবাটাও বিভাগ। ট্ৰেফিক, কেৰেজ, ট্ৰেইন লাইটিং, ট্ৰইন ক্লিনিং, দুটাকৈ অগ্নি নিৰ্পাপক কেন্দ্ৰ, পাৱাৰ হাউচ, ফিল্টাৰ হাউচ, ফিল্টাৰ হাউচ, উন্নত চিকিৎসালয়, টেলিফোন কাৰ্যালয় আদিত নিয়োজত কেইবাহাজাৰ ৰেলকৰ্মচাৰীৰ আবাসিক এলেকাৰূপে প্ৰায় দহখন ৰেলৱে কলনি গঢ় লৈ উঠে।
বৰ্তমান
ব্যয় বহুলতা আৰু উৎপাদনহীনতাৰ বাবে ১৯৯৭ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত তিনিচুকীয়া ৰেলৱে ডিভিজনৰ বৃহত্তম ল'ক' শ্বেড – মৰিয়নি ল'ক' শ্বেডটো বন্ধ কৰি দিয়া হ'ল। এই জংচনৰ মাজেদি কেইবাখনো উল্লেখযোগ্য ৰেল চলাচল কৰে। ৰাজধানী এক্সপ্ৰেছ, ব্ৰহ্মপুত্ৰ মেইল, কামৰূপ এক্সপ্ৰেছৰ দৰে কেইবাখনো গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰেল ইয়াত ৰয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰেল ষ্টেচন শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলা
হাৰ্হি দেৱালয়
হাৰ্হি দেৱালয় অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত ঢকুৱাখানা চহৰৰ পৰা প্ৰায় চাৰি কিঃমিঃ উত্তৰ-পূবে হাৰ্হি নদীৰ পাৰত অৱস্থিত এক দেৱালয়। ঢকুৱাখানত প্ৰচলিত জনশ্ৰুতি অনুসৰি হাৰ্হি শব্দটো পূৰ্বে সাৰ্হি আছিল। এই অঞ্চলৰ লোকে ‘‘সাৰ্হি’’ শব্দটো জাগ্ৰত অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰে৷ গতিকে পীঠখনিৰ মূল অৰ্থটো হ’ব- "জাগ্ৰত দেৱালয়"।
ইতিহাস
এই দেৱালয়ত থকা উল্লেখযোগ্য সামগ্ৰীবোৰৰ ভিতৰত ১০ৰ পৰা ১২ কিল’গ্ৰাম পৰ্যন্ত ওজনৰ তেৰখন বলিকটা দা, সাঁচিপাতৰ এখন কীৰ্তনপুথি, শালগ্ৰাম মন্ত্ৰপুথি, কেঁকোৰা দোলা, বিভিন্ন বাদ্য-যন্ত্ৰ ইত্যাদি প্ৰধান। এই দেৱালয়খনিত পূৰ্বতে নৰবলি দিয়াৰ প্ৰথা আছিল বুলি জনা যায়৷
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:ঢকুৱাখনা শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
এদ্ৰিয়ান ৱেডৱিত্জ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
পিতৃ-মাতৃৰ একমাত্ৰ সন্তান এদ্ৰিয়ানে ৬ জানুৱাৰী, ১৯৭৭ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নাব্ৰাস্কা ৰাজ্যৰ ওমাহা চহৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল নাথান আৰ. ৱেডৱিত্জ আৰু মাতৃৰ নাম আছিল বেট্টি এম.। তেওঁ নৰ্থ প্লাটে হাই স্কুল, নাব্ৰাস্কাৰ পৰা ১৯৯৫ চনত ডিগ্ৰী পাছ কৰিছিল। ৱেডৱিত্জয়ে ১৯৯৯ চনত ইংৰাজী সাহিত্যত কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০১১ চনত তেওঁ ইণ্ডিয়ানা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি.এইচ.ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু অক্সিেডেণ্টেল কলেজৰ চেণ্টাৰ ফৰ ডিজিটেল লাৰ্নিং এণ্ড ৰিচাৰ্ছত এজন পোষ্ট ডক্টৰে্ট ফেল’ হিচাপে গৱেষণা কৰিবলৈ লয়। তেওঁ মেলন ডিজিটেল স্ক’লাৰচিপ পোষ্ট ডক্টৰেল ফেল’ আৰু HASTAC স্ক’লাৰ হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
শিক্ষা
ৱেডৱিত্জে কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ প্ৰশংসিত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে, আৰু পিছত ইণ্ডিয়ানা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী ভাষা (ব্ৰিটিছ)ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু ডক্তৰ অফ ফিল’চ’ফি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ থেচিচৰ বিষয় আছিল Doubting Thomas': The Failure of Religious Appropriation in The Age of Reason (2003),
আৰু তেওঁৰ ডক্টৰেল ডিজাৰ্টেচন আছিল 'Spare the Sympathy, Spoil the Child:' Sensibility, Selfhood, and the Maturing Reader, 1775–1815 (2011)।
"
ৱিকিপিডিয়া সম্পাদনা আৰু প্ৰচাৰ
ৱেডৱিত্জে ২০০৪ চনত প্ৰথম ৱিকিপিডিয়াত সম্পাদনা কৰিছিল,
আৰু তেওঁ মহিলা লেখিকা আৰু স্ক’লাৰৰ ওপৰত কেইবাটাও প্ৰবন্ধৰ সৃষ্টি কৰি অভিলেখ গঢ়িছিল।
ৰঙা পুলিচ
ৰঙা পুলিচ, ১৯৫৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত মুক্তি লাভ কৰা বিংশতম অসমীয়া কথাছবি আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰূপৰ পদক লাভ কৰা প্ৰথমখন অসমীয়া কথাছবি।
এদ্ৰিয়ান ৱেডৱিত্জ
ৱিকিপিডিয়া সম্পাদনা আৰু প্ৰচাৰ
তেওঁ বৰ্তমানলৈ ৫০ হাজাৰৰো অধিক প্ৰবন্ধৰ সৃষ্টি কৰিছে।
ৰঙা পুলিচ
নিৰ্মাণৰ আঁৰৰ কাহিনী
১৯৫৩ চনত যোৰহাটত 'মিলিত শিল্পী সমাজ' নামৰ নামৰ এটা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান গঢ়ি উঠে। নাট্যাচাৰ্য্য ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ-এ এই সমাজৰ গুৰি ধৰিছিল। সাধাৰণ সম্পাদক আছিল ভুবন ৰঞ্জন বৰঠাকুৰ আৰু সাংস্কৃতিক সম্পাদক আছিল আব্দুল মজিদ। অসমৰ কেবাগৰাকীও শিল্পী এই 'মিলিত শিল্পী সমাজ'ৰপৰাই ওলাই আহিছিল। 'মিলিত শিল্পী সমাজে' সেই বছৰ নিবেদন কৰিছিল ৰমেশ শৰ্মাই ৰচনা কৰা 'ৰঙা পুলিচ' নামৰ নাটখন। নাটখনৰ প্ৰদৰ্শনত উপস্থিত আছিল নিপ বৰুৱা আৰু ব্ৰজেন বৰুৱা। নাটখন চাই তেওঁলোকে সেইখন চলচ্চিত্ৰ ৰূপ দিবলৈ কয়। 'মিলিত শিল্পী সমাজে' চলচ্চিত্ৰ এখন নিৰ্মাণৰ বাবে ইতিমধ্যে সাজু হৈছিল। তেওঁলোকে চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ 'মাটিৰ চাকি' নামৰ উপন্যাসখনক চিত্ৰৰূপ দিয়াৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। কিন্তু নিপ বৰুৱা আৰু ব্ৰজেন বৰুৱাই দিয়া পৰামৰ্শ অনুসৰি 'ৰঙা পুলিচ' নাটখনকে চলচ্চিত্ৰ ৰূপ দিবলৈ স্থিৰ কৰা হ'ল।
এদ্ৰিয়ান ৱেডৱিত্জ
মৃত্যু
২০১৪ চনৰ 8 এপ্ৰিলত যচুৱা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত শৈলাৰোহণ কৰোঁতে দুৰ্ঘটনাবশতঃ মুৰত আঘাত লাগি ৱেডউইটজৰ মৃত্যু হয়।
<!-- Sue Gardner, then executive director of the Wikimedia Foundation, described Wadewitz's death as a "huge loss" and said she may have been Wikipedia's "single biggest contributor on ... female authors [and] women's history".
ৰঙা পুলিচ
নিৰ্মাণৰ আঁৰৰ কাহিনী
১৯৫৭ চনত 'মিলিত শিল্পী চিনে প্ৰডাক্‌চনচ্‌' নামেৰে কোম্পানী এটা ৰেজিষ্ট্ৰেচন কৰা হ'ল আৰু ছবি নিৰ্মাণৰ বাবে নিপ বৰুৱাৰ হাততে দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হয়। 'মিলিত শিল্পী সমাজে' সমজুৱা ভাবে টকা সংগ্ৰহ কৰি ছবিখন নিৰ্মাণ কৰিছিল।
এদ্ৰিয়ান ৱেডৱিত্জ
মৃত্যু
Obituaries for her were published in The New York Times, the Los Angeles Times, The Washington Post, The Sydney Morning Herald, and the Corriere della Sera, amongst others. The Sydney Morning Herald also republished one of her last blog posts, in which she discussed how engaging with a difficult activity had taught her about helping students with their own difficulties, partly by teaching them to celebrate the little successes on the way to a goal. She wrote that, "Ultimately, nothing was more helpful for me than failing repeatedly" and that she wanted her students to realize that failures could be part of learning and were nothing to be ashamed of. The journal ABO, which Wadewitz had worked for from 2011 to 2012, dedicated its March 2014 issue to Wadewitz.
Wadewitz is survived by her parents, the Rev. Dr. Nathan R. Wadewitz and Betty M. Wadewitz, and her partner, Peter B. James. <!--
ৰঙা পুলিচ
ছবিখনৰ কাহিনী
এগৰাকী পত্নীহাৰা শিক্ষকৰ চাৰি গৰাকী সন্তান। ডাঙৰজন হাকিম, মাজুজন পুলিচৰ কনিষ্টবল, তাৰ তলত এজনী অবিবাহিত ছোৱলী আৰু বেয়া পথত ভৰি দিয়া সৰু পুত্ৰ। মাজু পুত্ৰ ঘৰৰ বাহিৰত পুলিচ বেৰেকত থাকে, বাকী কেইজন থাকে একেটা পৰিয়ালত। সৰু পুত্ৰই বিভিন্ন সমস্যা সৃষ্টি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এদিন ডকাইতি কৰিবলৈ গৈ মানুহ এজনক হত্যা কৰ। পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত কনিষ্টবল মাজু পুত্ৰই সৰু ভায়েকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলগীয়া হয়।
এদ্ৰিয়ান ৱেডৱিত্জ
Works
-->
ৰঙা পুলিচ
ৰাইজৰ সঁহাৰি
১৯৫৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত 'ৰঙা পুলিচ' মুক্তি দিয়া হয়। 'মাদাৰ ইণ্ডিয়া' নামৰ ছবিখনৰ লগে লগে 'ৰঙা পুলিচ' মুক্তি দিয়া হৈছিল। ছবিখনে প্ৰথমে যোৰহাটৰ আচকৰণ জালান নামৰ ব্যক্তি এজনে পৰিবেশন কৰিছিল। পাছলৈ নিপ বৰুৱাই কিছু বছৰ ধৰি ছবিখন চলাইছিল।
কলা-কুশলী
(তথ্যছকত উল্লেখ নথকা)
'ৰঙা পুলিচ'ৰ গান
ৰঙা পুলিচৰ সংগীত পৰিচালক আছিল নিজামুদ্দিন আহমদ হাজৰিকা। নামটো চুটিকৈ 'নিজাম' বুলি ছবিত উল্লেখ আছে। গীতত কণ্ঠ দিছিল ৰাণু ভট্টাচাৰ্য (ফুকন) আৰু মুহিবুদ্দিন আহমদে (তগৰ)। গীতিকাৰ আছিল নুৰুল হক।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শিৱসাগৰ
শিৱসাগৰ (Sivasagar) অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ নগৰ আৰু জিলা সদৰ। আহোম ৰাজত্ব কালত নিমাৰ্ণ কৰা বিভিন্ন কীৰ্তিচিহ্ন নগৰ তথা সমগ্ৰ শিৱসাগৰ জিলাতে আছে। ই গুৱাহাটীৰ উত্তৰ-পূবে প্ৰায় ৩৬০ কিলোমিটাৰ (২২৪ মাইল) দূৰৈত অৱস্থিত। চহৰখনক দিহিং বৰ্ষাৰণ্যই আৱৰি ৰাখিছে য’ত দিহিং আৰু লোহিত নৈ মিলি যায়।
নামৰ উৎপত্তি
শিৱসাগৰ নামটো নগৰখনত থকা শিৱসাগৰ পুখুৰীৰ পৰাই উৎপত্তি হৈছে।
স্বৰ্গদেও ৰুদ্ৰসিংহৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ বৰপুত্ৰ শিৱসিংহ ৰাজসিংহাসনত বহে। সিংহাসনত বহি চাৰি গৰাকী কুঁৱৰী থকাৰ পিছতো স্বৰ্গদেও শিৱসিংহই চিনাতলীয়া নটৰ জীয়েক ফুলমতী বা ফুলেশ্বৰীক পৰ্বতীয়া কুঁৱৰী কৰি আনে। ৰজাৰ কুঁৱৰী হৈ ফুলমতীয়ে নাম ললে প্ৰমথেশ্বৰী। ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰী কেৱল সুন্দৰীয়ে নাছিল, আছিল অতিকৈ বুদ্ধিমতী আৰু উচ্চাভিলাষী। ৰাজ্যাভিষেক হোৱাৰ ছমাহ নৌহওঁতে 'ছত্ৰভঙ্গ যোগ' পৰাৰ চেলু উলিয়াই স্বৰ্গদেওক ৰাজকাৰ্যৰ পৰা অব্যাহতি দিয়ালে আৰু সোণ-ৰূপৰ মোহৰ মৰাই নিজে বৰৰজা হ'ল।
সন্তান প্ৰসবৰ সময়ত ফুলেশ্বৰী কুৱঁৰীৰ মৃত্যু হয়। ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰে ভনীয়েক দ্ৰৌপদীক স্বৰ্গদেৱে বিয়া কৰায়। ৰাণী হৈ দ্ৰৌপদীয়ে অম্বিকা নাম ল'লে। এইবাৰ বৰৰজা হ'ল অম্বিকা। বৰৰজা হৈ অম্বিকাই স্বামী শিৱসিংহৰ নামত এটা পুখুৰী খন্দায় আৰু তাৰ পাৰত দৌল নিৰ্মাণ কৰায়। এই পুখুৰীটোৱে হ'ল শিৱসাগৰ পুখুৰী। আহোম শাসনৰ প্ৰশাসনীয় কেন্দ্ৰ আছিল ৰংপুৰ নগৰ। কাৰেংঘৰক কেন্দ্ৰ কৰি চৌপাশৰ অঞ্চলটোৱে আছিল তাহানিৰ ৰংপুৰ। বৃটিছসকল আহি প্ৰথমে শিৱসাগৰ পুখুৰীৰ আশে-পাশে এই অঞ্চলৰ প্ৰশাসনীয় কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল। তেনেকৈয়ে কলঞ্চুপাৰ বুলি জনাজাত ঠাইখন লাহে লাহে শিৱসাগৰ নামেৰে পৰিচিত হয়।
জনগাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি শিৱসাগৰৰ জনসংখ্যা আছিল ৫০,৭৮১ গৰাকী য’ৰ ২৬,৯২৫ গৰাকী পুৰুষ আৰু ২৩,৮৫৬ গৰাকী মহিলা। শিৱসাগৰৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ হ’ল ৮০.৪১%। পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ক্ৰমে ৮৫.৮৪% আৰু ৭৪.৭১%।
যাতায়ত
শিৱসাগৰ জিলাৰ মাজেৰে ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ পাৰ হৈ গৈছে। এই পথটোৱে চুইযোৱা প্ৰধান ঠাইবোৰ হ'ল- জাঁজী, শিৱসাগৰ আৰু মৰাণ। গদাধৰ সিংহই নিৰ্মাণ কৰি থৈ যোৱা ধোদৰ আলি জিলাখনৰ অন্যতম প্ৰধান পথ। এই পথটোৱে নামতি, নাজিৰা, শিমলুগুৰি, সোণাৰি আদি ঠাই চুই গৈছে। জিলাখনত মুঠ ৰেলপথৰ দৈৰ্ঘ্য ১৫৩ কিঃমিঃ। প্ৰধান ষ্টেচন শিমলুগুৰি। শিমলুগুৰিৰ পৰা এটা শাখা ৰেলপথ ডিব্ৰুগড়লৈ সম্প্ৰসাৰণ ঘটোৱাৰ পাছত দেশৰ অন্যান্য অংশৰ সৈতে শিৱসাগৰ আৰু মৰাণ নগৰ ৰেলৰ দ্বাৰা সংযোজিত হৈছে।
পৰ্যটন
thumb|right|200px|ঘনশ্যাম দ’ল, শিৱসাগৰ শিৱসাগৰ জিলাত আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দিনত খন্দা ডাঙৰ ডাঙৰ পুখুৰী আৰু তাৰ কাষত নিৰ্মাণ কৰা দ’ল দেৱালয়ৰে ভৰপূৰ এখন ঐতিহাসিক চহৰ। ইংৰাজী ১৭৩৪ চনত ৰানী অম্বিকাই কলুঞ্চপাৰ (পুৰণি শিৱসাগৰ জিলাৰ নাম) শিৱ দেৱতাৰ নামত উৎসৰ্গা কৰি এটা পুখুৰী খন্দাইছিল। শিৱদেৱতাৰ নামত উৎৰ্সগা কৰাৰ বাবে পুখুৰীটোৰ নাম ৰাখে শিৱসাগৰ। শিৱসাগৰ পুখুৰীটোৰ দক্ষিণ পাৰে তিনিটা দ'ল আছে। তাৰ ভিতৰত শিৱদৌলটোয়েই সৰ্ববৃহৎ। শিৱদৌলৰ পূৱে বিষ্ণু দ’ল আৰু পশ্চিমে দেবী দ’ল। শিৱদৌলত শিৱৰাত্ৰিৰ দিনা ডাঙৰ মেলা হয়। শিৱদৌলত এইটোয়েই ডাঙৰ উৎসৱ। দেৱীদ’লত দুৰ্গাপূজাৰ দিনা প্ৰতিমা সজাই পূজা পতা হয়। আনহাতে বিষ্ণুদ’লৰ ফালে ৪ কিলোমিটাৰমান গ’লে পথৰ সোঁফালে এটা দেউঘৰ পোৱা যায়। ইয়াক বৰ্তমান হৰগৌৰী মন্দিৰ বুলি জনা যায়। শিৱসাগৰ নগৰৰ পৰা দুই কিঃমিঃ দক্ষিণে পুৰনি ৰংপুৰ নগৰৰ অস্তিত্ব বিৰাজমান।
তলাতল ঘৰৰ পৰা কিছুদূৰত দক্ষিণে আছে ৰংগনাথ দ’ল। স্বৰ্গদেও ৰুদ্ৰসিংহই ১৭০৩ চনত এই দ’ল সজাইছিল। এই দ’লত স্বৰ্গদেউৱে শিৱপূজা কৰিছিল। ৰংগনাথ দ’লৰ কাষতে দক্ষিণ পশ্চিমে থকা কেইবাটাও খটখটিৰে মৈদাম আকৃতিৰ যি ধ্বংসাৱশেষ আছে সেয়া হ’ল “ফাকুৱাদ’ল”। কথিত আছে যে ৰুদ্ৰসিংহই তেওঁৰ মাক সতী জয়মতীৰ এখনি সোনৰ প্ৰতিমা সাজি দিয়ে। ফাকুৱা দ’লৰ পৰা পৰা অলপ আঁতৰত অৱস্থিত (উত্তৰে) হৰগৌৰী দেৱালয়। এই দ’লটি ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত সজোৱা হয়। কীৰ্তিচন্দ্ৰ ৰবৰুৱাই ৰহাৰ পৰা মণিপুৰী আৰু কছাৰী ৰজাক লৈ উভতি আহি থাকোঁতে পৰ্বতত হৰ গৌৰীৰ মূৰ্ত্তি এজনা পায়, মূৰ্ত্তিজনা স্থাপন কৰিবলৈ এই দ’ল সজাই।
ৰংগনাথ দ’লৰ পূবে আছে গৰুদ’ল। ইয়াৰ আন এটা নাম “ন গোঁসাই দ’ল। ন গোঁসাইদ’ল দক্ষিণফালে অৱস্থিত জয়সাগৰ পুখুৰী আৰু জয়দৌল। লাই ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে মাক জয়মতীৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে জেৰেঙা পথাৰত ১৬১৯ শকৰ আঘোন মাহৰ তিনিদিন যোৱাত জয়সাগৰ পুখুৰী খান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৭৯৮ চনত জয়সাগৰৰ পাৰত পঞ্চদেৱতাৰ পাচোঁটা মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত জয়দৌল শ্ৰেষ্ঠ। জয়দৌলৰ আন এটা নাম শ্ৰীকেশৱৰায় বিষ্ণু দৌল। জয়দৌলৰ দক্ষিণৰ পঁকী ঘৰটো ভোগ ঘৰ।
জয়সাগৰৰ উত্তৰ পশ্চিম চুকত দেৱীদ’ল অৱস্থিত। জয়সাগৰ পুখুৰীৰ পশ্ছিমপাৰত এটি দ’ল আছে ঘনশ্যাম দ’ল। কাৰেংঘৰৰ নিৰ্মাণ কৰোঁতা বঙালী মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ ঘনশ্যামউদিনৰ ঘৰ। পিছলৈ তেওঁ হিন্দু ধৰ্মত দীক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। শিৱসাগৰ চহৰৰ পৰা ১২ কিঃমিঃ পশ্চিমত নামডাং নৈৰ ওপৰত থকা এই শিলৰ সাঁকো ১৭০৩ চনত স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰাজত্বকালত নিৰ্মাণ কৰিছিল। নগা পাহাৰৰ পৰা শিল সংগ্ৰহ কৰি আনি কাটিবৰ বাবে আহোমযুগত "শিলাকুটি" নামৰ খেলৰ সৃষ্টি হৈছিল। শিৱসাগৰ জিলাত থকা শিলাকুটি মৌজাই এতিয়াও তাৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰিছে। এই সাঁকো খনৰ দৈৰ্ঘ্যতা প্ৰায় ২০০ ফুট। শিলৰ সাঁকো নিৰ্মাণত থলুৱা কৃষিজাত সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। নিৰ্দিষ্ট অনুপাতত মিঠাতেল, শন, ধূনা, গুৰ, চূন, মাটিমাহ, বৰাচাউল, হাঁহকণী আদি মিহলাই কৰাল বনাই সাঁকো তৈয়াৰ কৰিছিল।
জয়সাগৰৰ পৰা ৪ কিঃমিঃ পূবে বগীদ'ল অৱস্থিত। স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মীসিংহৰ মাকে এই পুখুৰী খন্দাই পাৰত দ’ল নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই গৰাকী ৰাজমাওৰ নাম আছিল বগী। তেখেতৰ নামৰেই এই দ’লটিৰ নাম বগীদ’ল ৰখা হয়। জয়সাগৰৰ পূবফালে খৰিকটীয়া আলিয়েদি ২ কিঃমিঃ আতঁৰত লখিমীসাগৰ পুখুৰী আৰু তাৰ পাৰত দুটা দ’ল পোৱা যায়। এই দুটা দ’লক বৰপাত্ৰ দ’ল বুলি কোৱা হয়। নাচনী ছোৱালী ফুলমতীক শিৱসিংহই ৰাণী আৰু বৰৰজা পতাৰ পিছত তেওঁ নিজ প্ৰভাৱেৰে বহুতো কাম কৰিছিল। ৰাণী ফুলেশ্বৰীয়ে ভায়েক হৰিনাৰায়নক বৰপাত্ৰগোহাঁই পাতিলে। তেৱেঁই লখিমীসাগৰ খন্দাই আৰু দুটা দ’ল বন্ধাইছিল। ইয়াৰে এটা জগদ্ধাত্ৰী দ'ল আনটো বৰপাত্ৰ দ’ল নামে জনা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:শিৱসাগৰ জিলা
১৭ জুন
বুৰঞ্জীৰ পাতত আজিৰ দিনটোৰ কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা হ’ল-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জুন শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
কেম্পেগৌড়া আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰ
কেম্পেগৌড়া আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰ (Kempegowda International Airport; ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ; IATA: BLR – ICAO: VOBL) বেংগালুৰুত অৱস্থিত মুখ্য আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰ। ‌ বিমানবন্দৰটি দেৱেনাহাল্লী নামৰ অঞ্চলটোৰ ৪৭০০ একৰ মাটিকালিত বিস্তৃত হৈ আছে। ‌ বিমানবন্দৰটি প্ৰথমে ২০০৮ চনত বেংগালুৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰ হিচাপে মুকলি কৰা হৈছিল। ‌ ২০১৩ চনত কেম্পেগৌড়া আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰ হিচাপে পুনৰ নামকৰণ কৰা হয়। ‌ উল্লেখ্য যে মহাৰজা কেম্পেগৌড়া (প্ৰথম) য়ে প্ৰথম বেংগালুৰুৰ স্থাপন কৰিছিল।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:কৰ্ণাটকৰ বিমানবন্দৰ
বালিঘোৰা
বালিঘোৰা (Red-wattled Lapwing, বৈজ্ঞানিক নাম-Vanellus indicus) 'Charadriidae' গোটৰ অন্তৰ্ভুক্ত এবিধ জলচৰ চৰাইৰ প্ৰজাতি৷ ইয়াৰ মাতটো ডাঙৰ আৰু ইংৰাজীত ইয়াৰ মাতটো শুনিবলৈ did he do it বা pity to do it যেন লগা বুলি কোৱা হয়৷ ইয়াক সাধাৰণতে যোৰ পাতি বা সৰু গোটত চৰা দেখা যায় যদিও প্ৰজনন নোহোৱা কালত ই জাকপাতিও চৰিব পাৰে৷
বিৱৰণ
বালিঘোৰাৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৩৫ ছে:মি:৷ ইয়াৰ ডেউকা আৰু পিঠি অংশ পাতল মটিয়া বৰণৰ৷ আনহাতে মুৰ আৰু বুকু অংশ ক'লা বৰণৰ হোৱা দেখা যায়৷ ডেউকাত বগা দাগ থকাও দেখা যায়৷ ইয়াৰ চকুৰ সন্মুখৰ অংশ (Wattle) অংশ উজ্জল ৰঙা৷ চুটি নেজডালৰ আগটো ক'লা, ঠোঁট ক'লা আৰু দীঘল ঠেং দুখন হালধীয়া হোৱা দেখা যায়৷ উৰন্ত অৱস্থাত ইয়াৰ ডেউকাৰ বগা আঁচবোৰ চকুত পৰে৷
মতা আৰু মাইকীৰ বাহ্যিক গঠন প্ৰায় একে হয় যদিও মতা বালিঘোৰাৰ ডেউকা মাইকীজনীতকৈ কিছু দীঘল হয়৷
বাসস্থান
বালিঘোৰাই সাধাৰণতে মুকলি জলাশয়ত চৰিবলৈ পছন্দ কৰে৷ গতিকে ইয়াক পানীপূৰ্ণ খেতি-পথাৰ, পুখুৰী, হ্ৰদ আদিত দেখা পোৱা যায়৷ মাজে সময়ে ই ২৬-২০০ টা পৰ্যন্ত লগ হৈ বৃহৎ গোট গঠন কৰি চৰে৷ ইয়াক নতুনকৈ মুকলি কৰা বনাঞ্চল বা বৰষুণৰ পাণী জমা হোৱা অঞ্চলতো দেখা পোৱা যায়৷
বিতৰণ
বালিঘোৰাই সাধাৰণতে পশ্চিম এছিয়াৰ ইৰাক, ইৰাণৰ পৰা দক্ষিণ এছিয়া ৰ আফগানিস্তান, পাকিস্তান, ভাৰত আদি দেশত প্ৰজনন কৰে৷
খাদ্য
বালিঘোৰাৰ প্ৰধান খাদ্য হ'ল বিভিন্ন পোক-পতংগ, শামুক আৰু অন্যান্য অমেৰুদণ্ডী প্ৰাণী৷ কেতিয়াবা ইহঁতে গুটি আদিও খোৱা দেখা যায়৷
প্ৰজনন
বালিঘোৰাই সাধাৰণতে মাৰ্চৰ পৰা আগষ্ট মাহৰ ভিতৰত প্ৰজনন কৰে৷ মাইকীজনীক আকৰ্ষিত কৰাৰ উদেশ্যে মতা বালিঘোৰা চৰায়ে পাখিবোৰ ফুলাই, ঠোঁটটো ওপৰলৈ কৰি মাইকী চৰাইজনীৰ চাৰিওফালে ঘুৰে৷ এজনী মাইকী চৰাইৰ আগত একাধিক মতা বালিঘোৰাই এনেদৰে প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰে৷
ইহঁতে মাটিতে বাহ সাজি কণী পাৰে৷ এবাৰত ৩-৪ টাকৈ ক'লা ফুটুকীয়া বগা বৰণৰ কণী পাৰে৷
মালৌপথাৰ
মালৌপথাৰ হৈছে যোৰহাট জিলাৰ এখন ঐতিহাসিক ঠাই। এই অঞ্চলৰ খুটীয়াপোতা নামৰ ঠাইটুকুৰা মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ পীঠস্থান আছিল।
নামৰ উৎপত্তি
ড° বিকাশ বৰাৰ ‘মালৌপথাৰৰ ইতিহাস’ত পোৱা বিৱৰণ এনেধৰণৰ – স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই ১৭৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত মণিপুৰী ৰজা জয়সিংহক মান খেদোৱাত সহায় কৰাৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰি প্ৰীতিৰ চিন যুগমীয়া কৰিবৰ বাবে সেই সময়ৰ ৰীতি অনুযায়ী ৰাজকন্যা কুৰংগনয়নীক উপঢৌকন দিয়াৰ লগতে অনেক লগুৱা লিকচৌ দিছিল। আহোম ৰজাসকলৰ প্ৰতিগৰাকী ৰাণীৰ নিজাববীয়াকৈ খেল আৰু ফৈদ আছিল। এই খেল আৰু ফৈদবোৰে খেতি কৰি নিজ নিজ ৰাণীক শস্য যোগান ধৰিছিল। ঠিক সেইদৰে উক্ত প্ৰথা অনুযায়ী কুৰংগনয়নীৰ লগত অহা মণিপুৰী ফৈদেও বৰ্তমানৰ মইনামাজীৰ নামনিৰ উত্তৰ-পশ্চিমৰ এটা ডাঙৰএলেকাত খেতি-বাতি কৰা কুৰংগনয়নীক যোগান ধৰিছিল। এই মণিপুৰীসকলে বা মগলুসকলে তেওঁলোকে খেতি –খোলা কৰা সমগ্ৰ অঞ্চলটোক ‘ইমালৌ’ বুলি কৈছিল। মণিপুৰী ভাষাত ‘ইমা’ মানে ‘মাতৃ’ আৰু ‘লৌ’ শব্দই খেতি কৰা ঠাই বুজাইছিল। এই ইমালৌ কালক্ৰমত মানুহৰ মুখত বাগৰি এটা সময়ত সেই ঠাই ‘মালৌ’ বুলি জনাজাত হয়।
পৰিবহন
স্বাধীনতাৰ আগে-পাছে যোৰহাট নগৰৰ পৰা এই অঞ্চললৈ কেইবাটাও নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। পথকেইটা হৈছে – সৰুচৰাই, চেঙ্গেলীআটি, ঢেকৰগঢ়া, শ’লমৰা আৰু যোৰহাট নগৰহৈ মালৌ আলি।
অৰ্থনীতি
ভোগদৈ নদীয়ে প্ৰত্যেক বছৰে পলস পেলাই মালৌক উৰ্বৰা ভূমিলৈ ৰূপান্তৰ কৰিলে। অতীতৰ পৰাই কৃষিয়ে মালৌৰ অৰ্থনীতি সবল কৰি ৰাখিছিল। মালৌৰ উত্তৰ অংশত মাহ, সৰিয়হ, কুঁহিয়াৰ খেতি প্ৰচুৰ পৰিমাণে হৈছিল। কিন্তু অঞ্চলটোত জনসংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাৰ বাবে কৃষি ভূমি দিনক দিনে কমি অহাত কৃষি অৰ্থনীতিও দুৰ্বল হৈ আহিছে।
শিক্ষা
মালৌপথাৰৰ বিভিন্ন গাঁৱত অঞ্চলটোৰ শিক্ষিত লোকে শিক্ষানুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। এতিয়া মালৌৰ গাঁৱত প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ পৰা স্নাতক পৰ্যায়লৈকে শিক্ষানুষ্ঠান স্থাপন হ’ল। ইয়াৰে কিছু সংখ্যক চৰকাৰে নিজৰ অধীনলৈ নিয়ে যদিও কিছু সংখ্যক বিদ্যালয় বেচৰকাৰী পৰ্যায়ত আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী
ৱিকি ৰেবিট হোল
ৱিকি ৰেবিট হোল (Wiki Rabbit Hole) হৈছে এজন পাঠকে ইণ্টাৰনেটত ব্ৰাউজ কৰোঁতে ৱিকিপিডিয়া আৰু অন্যান্য ৱিকিলৈ এটা বিষয়ৰ পৰা আন এটা বিষয়লৈ ভ্ৰমণ কৰা শিক্ষণ পথ। ইয়াক 'ৱিকি ব্লেক হোল' বা 'ৱিকি হোল' হিচাপেও জনা যায়। এই 'হোল' বা অসমীয়াত গহ্বৰৰ ৰূপক 'এলিচছ্ এডভেন্সাৰ ইন ৱাণ্ডৰলণ্ড' নামৰ বিখ্যাত কিতাপ খনৰ পৰা আহিছে। ইয়াত এলিচে এটা বগা শহাপহু বা ইংৰাজীত 'ৰেবিট'ক অনুসৰণ কৰি তাৰ গহ্বৰ বা 'হোল'ৰ জৰিয়তে দুঃসাহসিক অভিযানৰ পাতনি মেলিছিল।
ৱিকিপিডিয়াৰ বাহিৰত ভিডিঅ' চাওঁতে বহু লোকে কি দেখিছিল সেই বিষয়ে অধিক তথ্য পাবলৈ ৱিকিলৈ যায় আৰু ৱিকি ৰেবিট হোলত সোমাই পৰে। এনেদৰে তেওঁলোকে আৰম্ভ কৰা স্থানৰ পৰা প্ৰগতিশীলভাৱে আঁতৰোৱা আন বিষয়লৈ আগবাঢ়ে। ঐতিহাসিক লোক বা ঘটনাৰ ওপৰত আধাৰিত চলচ্চিত্ৰবোৰে প্ৰায়ে ৱিকিপিডিয়া ৰেবিট হোল অন্বেষণ কৰিবলৈ আকৰ্ষণ কৰে।
ৱিকিপিডিয়া প্ৰবন্ধৰ মাজৰ সম্পৰ্ক দেখুওৱা তথ্য কল্পনাই পথপ্ৰদৰ্শন কৰা পাঠ্যয়ে পাঠকক এটা বিষয়ৰ পৰা আন বিষয়লৈ ভ্ৰমি ফুৰিবলৈ বাধ্য কৰায়। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচনে পাঠকসকল কেনেদৰে ৰেবিট হোলত প্ৰৱেশ কৰে তাৰ ওপৰত গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ কৰে।
ৱিকিপিডিয়া ব্যৱহাৰকাৰীসকলে তেওঁলোকৰ ৰেবিট হোল আচৰণৰ অভিজ্ঞতাবোৰ ৱিকিপিডিয়া উদযাপনৰ অংশ হিচাপে আৰু লগতে সামাজিক মাধ্যমত ভাগ-বতৰা কৰিছে। কিছুমান লোকে ৰেবিট হোল বিচৰাৰ মজাৰ বাবে ৱিকিপিডিয়ালৈ আহে। ৰেবিট হোলৰ অন্বেষণ ৱিকিৰেচিঙৰ অংশ হ'ব পাৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়া
১৮ জুন
বুৰঞ্জীৰ পাতত আজিৰ দিনটোৰ কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা হ’ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জুন শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
বিহু
বিহু অসমৰ জাতীয় উৎসৱ। অসমৰ লগতে অসমৰ কোনো কোনো দাঁতি-কাষৰীয়া ৰাজ্যতো কোনো জাতি জনজাতিৰ লোকে বিহু বা ইয়াৰ সমাৰ্থক উৎসৱ পালন কৰা দেখা যায়। বিহুৰ এক বিশেষ বৈশিষ্ট্য হ'ল ই জাতি, বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলো লোকে একেলগে উদযাপন কৰিব পৰা এক উৎসৱ। বিহু মূলতঃ এক কৃষি ভিত্তিক উৎসৱ। "কৃষি উৎসৱ ঘাইকৈ তিনিটা: খেতিৰ আৰম্ভণিৰ বেলিকা, খেতিৰ বাঢ়নী বতৰত আৰু খেতি চপোৱাৰ ‍শেষত। " অসমত পালন কৰা বিহু তিনিটা হ'ল: ব'হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু, কাতি বিহু বা কঙালী বিহু, আৰু মাঘ বিহু বা ভোগালী বিহু।
বিহু শব্দৰ উৎপত্তি
thumb|right|300px| বিহু নাচ 'বিহু' শব্দৰ উৎপত্তি সম্বন্ধে নানান মতবাদ আছে, কিন্তু কোনোটো মতেই সৰ্বসন্মত নহয়। কোনো পণ্ডিতৰ মতে সংস্কৃত 'বিষুবত' শব্দৰ পৰা বিহু শব্দৰ উদ্ভৱ হৈছে। বৈদিক 'বিষুবন' পদৰ অৰ্থৰ পৰিসৰে এবছৰ ব্যাপি অনুষ্ঠিত হোৱা 'সত্ৰ' বা 'যজ্ঞ'ৰ মাজৰ দিনটোক বুজায় অৰ্থাৎ দিন আৰু ৰাতিৰ সমান হোৱা দিনটোৱেই 'বিষুবত' ৰূপে পৰিচিত। সেই অৰ্থে বহাগ বিহুৰ দিনটো "বসন্ত বিষুবত",‌ মাঘ বিহুৰ দিনটো "উত্তৰায়ণ" আৰু কাতি বিহুৰ দিনা "হেমন্ত বিষুবত" ধৰা হয়। কিন্তু যি সময়ত জ্যোতিষ শাস্ত্ৰই হোজা গাঁৱলীয়া সমাজক স্পৰ্শ কৰা নাছিল, তেতিয়াও বিহু আছিল। কাৰণ, বিহু কৃষিভিত্তিক অনুষ্ঠান। আচলতে আদিম মানুহৰ সমূহীয়া আনন্দ প্ৰকাশৰ উৎসৱটোৱেই বিহু উৎসৱ। ’বিষুৱন’ শব্দৰ পৰা ’বিহু’ শব্দৰ সৃষ্টি হোৱা হ’লে বিহুৰ সৰ্বভাৰতীয় ৰূপ এটা নিশ্চয় থাকিলহেঁতেন, পৰিৱৰ্তে স্বকীয় বৈশিষ্ট্যৰে অসমতহে বিহু জীয়াই থাকিল। আচলতে, বিহু আৰ্য-অনাৰ্য সকলো জনগোষ্ঠীৰ সমূহীয়া আনন্দ প্ৰকাশক এক উৎসৱ, যি সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ ধাৰাত ’বিহু’ নাম লৈ অসমৰ জাতীয় উৎসৱ হিচাপে বৰ্তি আছে।
আন কিছু লোকৰ মতে, বড়োসকলৰ বৈচাগু, ডিমাছাসকলৰ বুচু, কোচসকলৰ বিচুৱা, ত্ৰিপুৰিসকলৰ বিজু বা তিৱাসকলৰ পিচুৰ দৰে উজনি অসমৰ বিহুৰ গুৰি আছে উজনি অসমৰ বড়ো মূলীয় চুতীয়া, দেউৰী, মৰাণ আৰু সোণোৱালসকলৰ "বিচু"ত। "বিচু" শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "আটাইতকৈ পবিত্ৰ দিন", ঠিক একেদৰে যেনেকৈ "চুতীয়া" মানে হৈছে "পবিত্ৰ পানীৰ কাষত থকা লোক।" পৰৱৰ্তীকালত অসমীয়া ভাষাত "চ" উচ্চাৰণটো "হ" লৈ ৰূপান্তৰিত হয় একে ধৰণে যেনেকৈ চিলৈ হিলৈ হʼল, চাৰি শাড়ী হʼল বা চাপ সাপ হʼল। ড° পৱন চন্দ্ৰ শইকীয়াই ‘দেউৰী চুতীয়া’ত তথ্য সহকাৰে উল্লেখ কৰিছে যে,-'চুতীয়া ভাষাত বিহুক "বিচু" বুলি কোৱা হয়। "বি" মানে অতি, "চু" মানে আনন্দময় বুজায়। গতিকে, "বিচু" শব্দটি অপ্ৰভ্ৰংশ হৈ ‘বিহু’ শব্দৰ উৎপত্তি হৈছে। '
আনহাতে, গৱেষক ডিম্বেশ্বৰ গগৈয়ে মত প্ৰকাশ কৰিছে যে,- 'টাই ভাষাৰ ‘পয়হু’ শব্দই গো-পূজা বা গো-উৎসৱ বুজায়। "পয়" মানে উৎসৱ আৰু "হু" মানে গৰু। ... বহাগ বিহুৰ আগদিনা গৰুক গা-ধুৱাই গো-পূজা কৰা,...আৰু পবিত্ৰ গৰুৰ ছালৰ বাদ্যক আগস্থান দি গো-পূজাৰ দৰে সন্মান জনোৱা হয় বাবে এই উৎসৱক "পয়হু" বোলা হয়। সেই "পয়হু" শব্দৰ অপভ্ৰংশই "বিহু" হোৱা বুলি কৰা ধাৰণা অমুলক নহয়। অৱশ্যে আমি জানো‌ যে ৰঙালী বিহু গৰুকেন্দ্ৰিক উৎসৱ নহয় আৰু কাতি বা মাঘ বিহুত গৰুকলৈ একো নিয়ম কৰা নহয়। গতিকে বিহুৰ ভাৱ আৰু অৰ্থৰ দিশেদি বিচাৰ কৰিলে চুতীয়া ‘বিচু’ শব্দৰেই অপভ্ৰংশ বুলি অনুমান কৰিব পাৰি।
''"“হাচতি ঐ চʼত বিচুতি ঐ চʼত বুধে গৰু বিহু মঙ্গলে উৰুকাৰ, বিহু গৈ আছিলি ক'ত?”" ''
উৎপত্তি
অসমৰ সামাজিক গাঁঠনিৰ দৰেই, বিহু উৎসৱত মংগোলীয় আৰু আৰ্য সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ আছে। বিহুৰ বিৱৰ্তনৰ মাজেৰেই অসমীয়া সংস্কৃতিৰ উৎপত্তি আৰু গঠন প্ৰক্ৰিয়া সোমাই আছে। মানুহে কৃষিক মূল জীৱিকা কৰি ল'বলে শিকাৰ পৰাই, খেতি চপোৱাৰ সময়ত আনন্দ কৰিছিল, সিয়েই সমূহীয়া ৰূপ পাই এক ৰীতিলৈ পৰিৱৰ্তন হ'ল আৰু কালক্ৰমত বিহু উৎসৱত পৰিণত হ'লগৈ। অসমত কৃষিৰ প্ৰক্ৰিয়া পোনতে অষ্ট্ৰ-এচিয়াটিক আৰু তিব্বতীয়-বৰ্মীয় মংগোলীয়সকলে আৰম্ভ কৰিছিল, গতিকে বিহু পোনতে এই নৃতাত্ত্বিক গোষ্ঠী কেইটাৰে সৃষ্টি। উল্লেখযোগ্য যে অসমত বৰ্তমান কোনো অষ্ট্ৰ-এচিয়াটিক ভাষা গোষ্ঠী দেখা পোৱা নাযায় আৰু ডি.এন.এ. প্ৰমাণৰ অনুসৰি পুৰ্বৰসকল তিব্বতীয়-বৰ্মীয় সকলৰ মাজত বিলীন হৈ গʼল। পিছলৈ বিহু আৰ্য্য সভ্যতাৰ প্ৰভাৱ পৰে। আগৰ দিনত বিহুৰ সময়ত ডেকা-গাভৰু মিলি চ'ত মাহৰ ৰাতি নাচি গাই আনন্দ কৰিছিল। এই কালছোৱাত ব্যক্তিগত উচাহ আৰু প্ৰেমৰ প্ৰকাশেই বিহুত প্ৰাধান্য পাইছিল যদিও ধৰ্ম আৰু কৃষিও সমান্তৰাল বাবে জড়িত আছিল।
বিহুৰ‌‌ উৎপত্তি প্ৰাচীন কালৰ 'বিচু'ৰ পৰা হৈছিল বুলি জনা যায়। বৰ্তমানৰ বিহুৰ সৃষ্টি হৈছিল উজনি অসমত। হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে লিখিছে, "বিহু কামৰূপে নাই, সৌমাৰে(উজনি অসম) অধিক" । বড়োসকলৰ বৈচাগু, ডিমাছাসকলৰ বুচু, ত্ৰিপুৰিসকলৰ বিজু বা তিৱাসকলৰ পিচু দৰে উজনি অসমৰ বড়ো মূলীয় জনজাতি চুতীয়া, দেউৰী, মৰাণ,‌ সোণোৱালসকলে বিহু/বিচু উৎযাপন কৰি আহিছে। পূৰ্বতে চুতীয়া ৰাজ্যৰ দিনত এই বিহু প্ৰধান উৎসৱ হিচাপে গঢ়ি উঠিছিল।
পৌৰাণিক বিহুৰ ৰীতি-নীতি
আগৰ দিনত চ’ত মাহত মানুহে ৰাতি বিহু উৎযাপন কৰিছিল। এই বিহু গাঁৱৰ পথাৰত চাকি জ্বলাই বা দেউৰী পূজাৰী ঘৰৰ চোতালত নাচি উৎযাপন কৰা হৈছিল। চ’তৰ বিহুৰ অন্তৰত ব’হাগৰ প্ৰথম বুধবাৰৰ দিনা থানঘৰত পূজা আৰম্ভ কৰা হৈছিল। পুৱাৰ ভাগত গৰু গা ধুৱাই গৰু বিহু পালন কৰা হৈছিল যিটো নিয়ম আজিও একে আগৰ দৰে পালন কৰা হয়। এই প্ৰথা বড়োসকলৰ বৈচাগু উৎসৱতো কৰা হয়। কণী যুঁজ, কুকুৰা যুঁজ আদিয়ে ৰং-ধেমালিৰ আয়োজন কৰে। এই দিনা আবেলি বিহু গাই গাই থানঘৰৰ চোতাললৈ বিহু লৈ যোৱা হৈছিল আৰু কেঁচাই-খাতি (কলিমতী) দেৱীকে ধৰি চাৰি শাল গোসানীক স্বৰ্গৰ পৰা পৃথিৱীলৈ বিহুৰ আশীৰ্বাদ দিবলৈ নমাই অনা হৈছিল। এইয়াই "বিহু নমাই অনা।" কিছু প্ৰচলিত বিহু নামত আজিও কলিমতী (কেঁচাই-খাতি)ৰ আগমনৰ কথা উল্লেখ কৰা হয়। তেনে এক বিহু নাম হৈছে, ''""কলিমতী এ বাই ঘূৰি ব’হাগলৈ আহিবি নে নাই? আমি থাকিম আমি থাকিম বাটলৈ চাই। "" ''
বৃহস্পতি বাৰৰ পৰা বলি দিয়া কাৰ্য আৰম্ভ কৰা হৈছিল। সেই দিনা অৰ্থাৎ মানুহ বিহুৰ দিনা দুপৰীয়া ‘দেওধনি’ আৰু ‘বাৰিকে’ গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুক থানঘৰৰ বিহুলৈ যাবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। দেউধনিসকলে আবেলি বলি-বিধান শেষ হোৱাৰ অন্তত সাজ-পাৰ পিন্ধি, মণিকুটত ৰখা ৰূপৰ ফুল মুৰত আৰু কাণত কেৰু পিন্ধিছিল। বলি কটা স্থানত বহি গাঁৱৰ কুশল-মংগল অথবা বিপদ-আপদৰ সন্দৰ্ভত বাতৰি কোৱা হৈছিল। বাতৰি শেষ কৰি দেউধনিয়ে নৃত্য কৰিছিল আৰু বিষয়ববীয়াসকলে সহযোগ কৰিছিল। ঢুলীয়াই ঢোলৰ চেৱত ঢোল বজাইছিল। থানঘৰৰ চোতালৰ পুৰুষ আৰু মহিলাৰ নাচৰ চেও বেলেগ বেলেগ আছিল। দেউধনি নৃত্য অন্ত পৰা পাছত গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰু বিহুৱাসকলে গাঁৱৰ ঘৰে ঘৰে গৈ বিহু কৰিছিল। সেইটোকে হুঁচৰি বুলি কোৱা হয়। পিছৰ সপ্তাহৰ বুধবাৰৰ দিনা সকলোৱে পুনৰ বাৰ থানঘৰৰ পৰা বিহু উলিয়াই লৈ আহিছিল আৰু গাঁৱৰ এমুৰত থকা নদী অথবা পুখুৰীৰ পাৰত বিহু থৈ আহিছিল। সেই সময়ত প্ৰতিবছৰে বিহুত হুঁচৰি নাগাইছিল, কেৱল দেওধনিৰ নিৰ্দেশ পালেহে সেই বছৰত হুঁচৰি গোৱা হৈছিল। শেষৰ দিনা কল ঢকুৱাৰে নাও সাজি নাওখনত জবা আৰু তগৰ ফুলেৰে সজাই তোলা হৈছিল আৰু লগতে এটা সৰু কুকুৰা পোৱালি নাৱতে বান্ধি উটুৱাই দিয়া হৈছিল। তাৰ পাচত ঢোল-পেঁপা সামৰি বিহুৱা সমাজ গাঁৱলৈ ঘূৰি আহিছিল।
''""ল'হ ল'হৰি প্ৰাণৰ ভাই ফুলত ভৰ দি নাও মেলি যায় চহৰা লিপিৰি সোধে আঁঠু কাঢ়ি ফুলত ভৰ দি নাও মেলি যায় কি খায় বুলালি দাঁতে সৰিলৰে ফুলত ভৰ দি নাও মেলি যায় শদিয়াৰ ৰাজতে হোলেং হাতে পোৱা ফুলত ভৰ দি নাও মেলি যায়... ৰূপৰ নাও এখনি সোণৰ বঠাডালি ফুলত ভৰ দি নাও মেলি যায় ভাটিলৈ ভটিয়াই যায় সৰিলৰে ফুলত ভৰ দি নাও মেলি যায়। "" ''
বিহুৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে এটি লোক কথা প্ৰচলিত আছে। সেই লোক কথাৰ অনুসৰি বৰদৈচিলা এই ভূমিৰ দেৱতাৰ জীয়ৰী আছিল আৰু কোনোবা সুদূৰ দেশলৈ বিয়া হৈ গৈছিল। প্ৰত্যেক বছৰে বসন্ত ঋতুত বৰদৈচিলা মাকৰ ঘৰলৈ আহে (ধুমুহা আহে)। সেই দিনটোতে বিহুৰ আৰম্ভণি হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বৰদৈচিলা ঘূৰি যোবা দিনা বিহুৰ সামৰণি পৰে। উল্লেখযোগ্য যে 'বৰদৈচিলা' শব্দটি প্ৰকৃততে বড়ো মূলীয় শব্দ 'বৰদৈচিখলা'ৰ‌ পৰা অহা হয় যাৰ অৰ্থ হৈছে "বায়ু (বৰ)-পানীৰ (দৈ) ছোৱালী (চিখলা)" অৰ্থাৎ এবিধ ধুমুহা আৰু একে লোক কথা বড়োসকলৰ মাজতও প্ৰচলিত হৈ আছে। বড়ো জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে বিহু/বৈচাগুৰ সময়ত "বৰদৈচিখলা" নামৰ এটি নৃত্য কৰা দেখা যায়। ইয়াৰ পৰা বিহু এটি বড়ো মূলীয় উৎসৱ বুলি অনুমান কৰা যায়।
বিহুৰ ইতিহাসত উল্লেখ
অসমীয়া সমাজত এটি জনপ্ৰবাদ প্ৰচলিত আছে। "ঢোল বাই কʼত? ৰতনপুৰত।  খোল বাই কʼত? ৰতনপুৰত।  পুৱাই কলকলাই বান্দৰী নচুৱাই  বাঁহবাৰী বাঁহবাৰী চুতীয়াৰ ঘৰত।" ৰতনপুৰ আছিল চুতীয়া ৰজা ৰত্নধ্বজপালে গঢ়া নগৰ। এসময়ত সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ় লৈছিল আৰু ঢোল, খোল, ইত্যাদি বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱা হৈছিল। উল্লেখযোগ্য যে ৰতনপুৰৰ কাঠেৰে নিৰ্মিত (মনিপুৰ আৰু মায়ামৰা সকলৰ দৰে) খোল পৰৱৰ্তীকালত শংকৰদেৱে উত্তৰ ভাৰতৰ আন ৰাজ্যৰ দৰে মাটিৰে নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু নৃত্য, নাট, ইত্যাদিত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়। ইয়াৰপৰা বিহু বা বিহুৰ ঢোলে উজনি অসমৰ ৰাইজৰ মাজত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল বুলি প্ৰতীয়মান হয়। ‌‌
১৯৩৫ চনত লখিমপুৰ জিলাৰ ঘিলামৰা অঞ্চলত উদ্ধাৰ হোৱা ভূমি দানৰ তামৰ ফলিৰ মতে, চুতীয়া ৰজা সত্যনাৰায়ণৰ পুত্ৰ উগ্ৰবীৰ্য লক্ষ্মীনাৰায়ণে ১৪০১ খ্ৰীষ্টাব্দত 'পবিত্ৰ বিহু'ৰ দিনা ব্ৰাহ্মণক ভূমি দান কৰিছিল। "এতস্মৈ শাসনপ্ৰাদা লক্ষ্মীনাৰায়ণো নৃপঃ উৎসৃজ্য বিষুবে (বিহুৱে) পুণ্য ৰবিদেৱ দ্বিজন্মনে...। " অৰ্থাৎ তাম্ৰপত্ৰ কৰাই ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণে দ্বিজ ৰবিদেৱক পুণ্য বিহুৰ‌ দিনা মাটি দান কৰিছিল। ইয়াৰ পৰা বুজা যায় বিহু উজনি অসমৰ উত্থান-পতন,‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ জীৱন-মৰণৰ সৈতে জড়িত হৈ আহিছে। গতিকে ইয়াৰ পৰা বুজিব পাৰি যে বিহু উৎসৱটো চুতীয়া ৰজা সকলৰ দিনতে ৰাজকীয় স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। উল্লেখযোগ্য যে ৰাজধানী শদিয়াতো ৰজা সকলৰ আদেশত ৰাজ পুৰোহিত দেউৰীসকলে চাৰি শাল গোসাঁনীক স্মৰণ কৰি বিহু ৰাজ্য লৈ নমাই আনিছিল।
চুতীয়া ৰাজ্যৰ দৰে আহোম ৰাজ্যতো ঢোল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। অন্য মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ‌ দৰে চীন, থাইলেণ্ড, ইত্যাদিৰ তাই‌ সকলেও নিজৰ উৎসৱ বা‌ ৰীতি-নীতি পালন কৰোঁতে ঢোল ব্যৱহাৰ কৰে। অৱশ্যে এই ঢোলৰ গঠন আৰু বজোৱা শৈলী অসমৰ থলুৱা ঢোলতকৈ পৃথক। তাই আহোম সমাজৰ লোক বিশ্বাসমতে ঢোল মাংগলিক বাদ্য। ঢোলৰ শব্দই প্ৰজনন শক্তি বৃদ্ধি কৰে, পৃথিৱীৰ মাটি কোমল আৰু উৰ্বৰা কৰে আৰু উন্মাদনা শক্তি বৃদ্ধি কৰে বুলি আহোম‌‌ সমাজত জনবিশ্বাস আছে। বিয়া, ওমফা পূজা, চোমদেউ পূজা আদিত ঢোল-বাদন অপৰিহাৰ্য।
ওজা সকলে ৰচনা কৰা বিহু মালিতাৰ পৰা জানিব পৰা যায় যে আহোম ৰাজ সভাত অন্য বাদ্যৰ লগতে ঢোলো বজোৱা হৈছিল। ঢুলীয়া ওজাসকলে মালিতা গাঁৱতে এইদৰে গায়— ''"“স্বৰ্গৰ পৰা নামি ছ্যুকাফা স্বৰ্গদেও কৰিলা ৰাজত্ব যাৰ নাহি সম কেউ। নানা বাদ্য বাজনা কৰা সভাত ঢাক ঢোল কৰতাল বাদ্য অসংখ্যাত।”" ''
অৱশ্যে এই বাদ্য কোন জনগোষ্ঠীৰ লোকে বজাইছিল ‌‌‌‌‌‌‌বা এই মালিতা কেতিয়া ৰচনা কৰা হৈছিল, সেই‌‌ কথা জনা নাযায়। আহোম ৰাজ সভা বা আহোম সমাজত ১৭ শতিকাৰ পৰাহে তাই ভাষাৰ সলনি অসমীয়া ভাষা প্ৰচলিত হৈছিল, গতিকে এই ৰচনা সমূহ সেই যুগৰ‌ বুলিয়ে ধৰিব পৰা‌ যায়।
সেই একেই মালিতাত সোধন ঢুলীয়া নামৰ এজন ওজাই আহোম ৰাজসভাত ঢোল বজাইছিল বুলি উল্লেখ আছে। ওজাৰ মালিতাত শুনা যায়— ''"“কলি যুগে ইন্দ্ৰবংশী ৰজা নামি যায়, সোধন ওজাই ঢোল বাই আনিলে নমাই। আদিতে আছিল মাত্ৰ ঢোলৰ বাজনা, সোধন ওজাই বাদ্য কৰিলে ৰচনা।”" ''
দেওধাই অসম বুৰঞ্জী আৰু সুকুমাৰ মহন্তৰ ঘৰত পোৱা বুৰঞ্জী অনুসৰি ১৫২৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ৭ ব’হাগৰ দিনা চুতীয়া সেনাপতি গজৰাজ বৰুৱাই আহোম সেনাপতি ফ্ৰাচেংমুঙ বৰগোঁহাইক চুতীয়া ৰজাই আশ্ৰয় লৈ থকা ঠাইডোখৰ দেখুৱাই দিছিল। ১৫২৪ চনত সেই দিনা আছিল 'ওজা বিচু'। ইয়াৰ পাছত কিছু অন‌্য চুতীয়ালোকৰ পৰামৰ্শত ফ্ৰাচেংমুঙে আত্মসমৰ্পণ কৰা চুতীয়া সৈনিকক পৰ্বত বগাই ঘিলাগছত উঠি ঢোল বজাবলৈ আদেশ দিয়ে। ইয়াৰ ফলত পাহাৰত আশ্ৰয় লৈ থকা চুতীয়া ৰজা আৰু সৈন্যসকলে যুদ্ধত জয় লাভ হʼল বুলি ভাবি বিহু নাচিবলৈ ধৰে আৰু শেষত গাপ লৈ থকা আহোমৰ হাতত পৰাজিত হয়। পাছৰ পৰ্যায়ত শদিয়াৰ কিছু লোক ধকোৱাখানালৈ আহি এই বিহু হাৰ্হি দেৱালয়ত পাতিবলৈ ধৰে আৰু শেষত মহঘুলী চাপৰিলৈ বিয়পি 'ফাট বিহু'ৰ ৰূপ লয়। আহোম ৰজা ৰুদ্ৰসিংহই এই বিহুকে ৰংঘৰৰ বাকৰিলৈ আনে।
সেই প্ৰাচীন চুতীয়া যুগৰ কেইটামান উল্লেখযোগ্য বিহু নাম হৈছে:
''""গাত লৈ ফুৰালে বতাহে ফালিব। মুঠিত লৈ ফুৰাহে ভাল। এ আগে বাচিলোঁ সেউতী মালতী এ আগে বাচিলোঁ ফুল। এ আগে বাচিলোঁ বাঘে ভালোকে। বাটে মানুহ ধৰি খাই। এ আগে বাচিলোঁ চৰাই হালধীয়া উৰি শদিয়ালৈ যায়। "" ''
''""এলেং চেলং সৰু সূতাৰ চেলেং কোনে বৈএ দিব পাৰে ল' হইয়া আয়ে সৰু সূতা কাটে ল’ হইয়া তোৰে চেলেংখনি মোকে ঐ নেলাগে পাইছো ছোৱালী কাজি ল' হইয়া। "" ''
''""উৰণ পুৰণ চৰাই হালধীয়া ঘৰ চৰাই লেতেৰা পাখি ল' হইয়া এ আগে বাচিলোঁ বাঘে কি ভালুকে এ আগে বাচিলো ডালৰে মইনা উৰি শদিয়ালৈ যায়.. এজনী পুহিলোঁ চৰাই হালধীয়া উৰি শদিয়ালৈ গ'লে চাৰি শাল গোঁসানী দেউৰী পূজাৰী নিতৌ পূজা কৰে। "" ''
''""কোনে আনি দিব লোণে আমলখি কোনে আনি দিব জৰা, কোনে আনি দিব ধনৰে বাতৰি শদিয়া ৰণৰে পৰা। বাৰীৰে ঢাপতে গছে আমলখি আনি দিম মহঙৰ লোণ, শদিয়া ৰণলৈ চিন্তিব নালাগে তোমাকনো বুলি যাওঁ সোণ। নৈৰ ৰঙা গড়া দলনি দোপনি হৰিণা চিঞৰে বনত, তোমাৰে সন্তাপত থাকিব নোৱাৰোঁ মৰিমগৈ শদিয়া ৰণত। ডিবুৰুৰ ৰণেখন শদিয়াত লাগিলে মিৰিয়নী কান্দিলে চাঙত সৰুৰে পৰা পীৰিতি কৰিলোঁ নেৰিবা দুখৰে কালত। "" ''
''""ভগা জাপি লৈ যাং কি কৈ বাই ঐ কোনে আনি দিব শুৱাই না ঐ হেই হেইয়া জাপিয়ে নেৰখাই দবা বৰষুণক সেইবুলি খুজিলোঁ ভাল না ঐ হেই হেইয়া…। "" ''
''""হুঁচৰি ঐ চʼত আছিলি ক'ত? শদিয়াৰ আঁহতৰ তলত। হুঁচৰি ঐ চʼত আছিলি ক'ত? আমি যে ওমলো যʼত দূবৰি নগজে তʼত। "" ''
''""কুণ্ডিলৰ আগৰিত ওখকৈ শিমলু তাতে লয় কুৰুৱাই বাহ। শদিয়া ৰাজত ঐ চাৰিশাল গোসাঁনী তালৈ নমস্কাৰ কৰোঁ। সোণৰে জখলা, ৰূপৰ হেতামাৰি আহে চাৰিশালি নামি। "" ''
''""হয় ধন হালধীয়া মোৰ ধন বিন্দনীয়া কটাৰী আনিবা হালধীয়া ঐ হেই হেইয়া তামোল কাটিবৰে হাতৰে দাব কটাৰী পানে কাটিবলৈ চুৰি না ঐ হেই হেইয়া..."" ''
''""হুৰাই ল' কৰি খাং বুঢ়ী শৰাইখন মুকলি কৰ ঐ চৰাই চপাই কৰি চৰাইয়ে তুলিলে চহৰা পোৱালি গছৰ ডাল শুৱনি কৰি সৰিলৰ..."" ''
অৰ্থাৎ বিহু উৎসৱ ইমানে আকৰ্ষণীয় আছিল যে বিহুৰ কথা শুনিলে মান দেশৰ (ম্যানমাৰ) বেমাৰত (নৰিয়াত) পৰি থকা মান (বাৰ্মিজ) বুঢ়া-বুঢ়ীসকলো লাখুটি লৈ বিহু চাবলৈ আহিবলৈ মন কৰিছিল। সেইবাবে বুঢ়া-বুঢ়ীসকলে গম নোপোৱাকৈ লাহে লাহে বিহু নাচিবলৈ কোৱা হৈছিল।
১৬ শতিকাৰ শেষ ভাগত শংকৰদেৱে প্ৰচাৰ কৰা এক‍শৰণ নামধৰ্মৰ সৰ্বব্যাপী প্ৰভাৱ অসমৰ জনসাধাৰণৰ মাজত পৰাৰ লগে লগে, বিহুলৈকো আমূল পৰিৱৰ্তন আহিছিল। আনহাতে বিহুৰ নৃত্যগীতৰ প্ৰভাৱো গুৰুজনা কৃত বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিত নপৰাকৈ নাথাকিল। এই সময়তে বিহুৱে এক পুৰ্ণাংগ সামাজিক উৎসৱৰ ৰূপ পায় আৰু উজনি অসমৰ বড়োমূলীয়সকলৰ মাজৰ পৰা অসমৰ বাকী জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত হয়। এই যুগৰ পৰা বিহুনামসমূহত পূৰ্বৰ "গোসাঁনী"ৰ স্থানত 'কৃষ্ণ/ৰাম'ৰ নাম লোৱা আৰম্ভ হ’ল। এই বিষয়ে শঙ্কৰদেৱৰ 'কীৰ্ত্তন উৰেষা বৰ্ণন' আৰু ৰামচৰণ ঠাকুৰে লিখা 'গুৰু চৰিত'ত এনেদৰে লিখা হৈছে। "উৰেষা বৰ্ণনাত লিখিছে- ''"বিষুদিনা বিধিমতে পঞ্চতীৰ্থ কৰি শুদ্ধ মনে দেখয়ে শুভদ্ৰা ৰাম হৰি সিয়োজনে সমন্ত যজ্ঞৰ ফল পাইৰ পাতক নিস্তাৰি বিষ্ণুৰ ভুৱনক যাইব। """ "গুৰু চৰিতত লিখিছে- "এহিবুলি তিনিজনে কৰন্ত কাতৰ শুনি সৰ্বজয় বুলি মাতিলা শঙ্কৰ চৈত্ৰ বিষু সংক্ৰমণে আসিয়া মিলিব সেহিদিনা ৰুক্মিণীৰ মন্দিৰ উঠিব। ""
পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহই চহা ৰাইজৰ বিহুলৈ পোনপতীয়া ৰজাঘৰীয়া পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়ায়, তেখেতেই গছ তলৰ বিহুক ৰংঘৰৰ বাকৰিলৈ আনে, আৰু অংশগ্ৰহণকাৰী বিহুৱাসকলক পুৰস্কাৰ দিয়াৰো ব্যৱস্থা কৰে। অৱশ্যে বহু লেখক, গৱেষকে আকৌ আহোম স্বৰ্গদেউসকলে বিহুৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰা নাছিল বুলিও মন্তব্য কৰে। এই সন্দৰ্ভত পদ্মেশ্বৰ গগৈৰ ভাষ্য এনেকুৱা: "কোনো বুৰঞ্জীত আহোম ৰজাই ৰংঘৰৰ বাকৰিত বিহু চোৱা কথাৰ উল্লেখ নাই। সাতসৰী অসম বুৰঞ্জীৰ মতে, ৰংঘৰৰ ওপৰ মহলাত কোন ক’ত বহিব তাক নিৰ্দিষ্ট কৰা থাকে। সেইমতে ৰজা বহাৰ যিখন ঠাই, তাত যদি এজন মানুহ চকীটো বহে, তেওঁ ৰংঘৰৰ বাকৰিখন তাৰপৰা দেখা নেপায়। দ্বিতীয়তে, যদি ৰজাই তাত বিহু চাইছিল- এজন ৰজাই চাওক বা ধাৰাবাহিক কেইবাজনো ৰজাই চাওক- তেতিয়াহ’লে বিহুক কেন্দ্ৰ কৰি এটা বিষয়বাব সৃষ্টি হ’লহেতেন। কিন্তু তেনে কোনো শ্ৰেণী আমি নেপাওঁ। 'আহোম ৰজাসকলে বিহুক কেন্দ্ৰ কৰি বিষয়বাব বা ধাৰক–বাহক হিচাপে এটা শ্ৰেণীৰ সৃষ্টি নকৰিলেও তেওঁলোকৰ বিহু প্ৰীতি সৰ্বজন বিদিত।"
যিকিনহওক এইজন স্বৰ্গদেৱেই হুঁচৰি দলৰ আগত মুৰ দোৱাই আশীৰ্বাদ লোৱাৰো পৰম্পৰা আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ আগলৈকে বিহুৱা হুঁচৰি দলে থানৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শেষত থানতে সামৰণি মাৰিছিল। কিন্তু স্বৰ্গদেৱৰ ইচ্ছামতে প্ৰথমতে ৰজা ঘৰলৈ আৰু ক্ৰমে ডা-ডাঙৰীয়াৰ ঘৰলৈ গৈ হুঁচৰি গাই আশীৰ্বাদ দিয়া প্ৰথা প্ৰচলন হয়। এই সকলোবোৰ পৰিঘটনাই বিহুৰ আচাৰ নীতিলৈ আমূল পৰিৱৰ্তন আনে যদিও, বিহুৰ যি আদিম আবেদন তাৰ ওপৰত বিশেষ প্ৰভাৱ নপৰিল।
১৮২৬ চনত ইয়াণ্ডাবু সন্ধি মতে, অসম ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ যোৱাৰ লগে লগে, অসমৰ সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, সাংস্কৃতিক সকলো দিশতে যুগান্তকাৰী পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা হয়। পশ্চিমীয়া শিক্ষা আৰু ভিক্টোৰিয়ান-ইংৰাজ সভ্যতাৰ প্ৰভাৱে অসমৰ ৰাইজক নিজৰ থলুৱা কৃষ্টিৰ প্ৰতি উদাসীন কৰি তোলে। সেইসময়ৰ ভালেসংখ্যক উচ্চশিক্ষিত সমাজ সংস্কাৰকলোকে বিহুক "ইতৰ প্ৰাণীৰ নাচ গান" বুলি আখ্যা দি অসমৰ জনজীৱনত বিহুৰ গুৰুত্বক অৱমাননা কৰিবৰো চেষ্টা চলায়। সেই সময়তে, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, ৰজনীকান্ত বৰদলৈ প্ৰমুখ্যে অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ চৰ্চা কৰা ব্যক্তিসকলে বিহুৰ সপক্ষে মাত মাতি বিহু বিলুপ্তিৰ গৰাহৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে। তথাপিও বিহুৰ ওপৰত ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ নপৰাকৈ নাথাকিল। গৰিষ্ঠ সংখ্যক শিক্ষিত অসমীয়াই বিহুত হেঁপাহ পলুৱাই আনন্দ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে এক সামাজিকভাৱে পালন কৰিব লগা ৰীতি বুলিহে মানিবলৈ ধৰিলে। এনে সময়তে মঞ্চ বিহু সূচনা হ'ল।
ইতিমধ্যে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত পশ্চিমীয়া আৰ্হিৰ মঞ্চ তৈয়াৰ হৈছিল, তাত আন আন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান ৰাইজৰ আগত প্ৰদৰ্শন কৰাৰ ধাৰাও প্ৰচলিত হৈছিল। সেইসময়তে গোলাঘাটৰ বেতিয়নীত ১৯২৯ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে মঞ্চত বিহু প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ১৯৪১ চনত মহেশ্বৰ নেওগ আদি ব্যক্তিৰ প্ৰচেষ্টাত শিৱসাগৰত মঞ্চত বিহু প্ৰদৰ্শন কৰে। ১৯৫১ চনত ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱা পৃষ্ঠপোষকতাত গুৱাহাটীত বিহু সন্মিলনৰ আয়োজন কৰা হয়। তাৰপাছতে মঞ্চ বিহুৱে সমগ্ৰ অসম জুৰি জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। মঞ্চ বিহুত বিহু -প্ৰদৰ্শনতকৈয়ো বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া যায়, আৰু এই বিহু মূলতঃ দৰ্শকক আমোদ দিবলৈ কৰা হয়। গতিকে এই বিহু বহু নীতি নিৰ্দেশনা আৰু ব্যাকৰণৰ মাজত থাকি কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত বিহু নৃত্য গীতে এক প্ৰদৰ্শনমূলক কলাৰ ৰূপ লয়। মঞ্চ বিহুৰ জনপ্ৰিয়তাৰ কোবত প্ৰকৃত স্বতঃস্ফূৰ্ত গছ তলৰ বিহু বিলুপ্তপ্ৰায় হৈ পৰে।
বৰ্তমান মঞ্চ বিহু আৰু হুঁচৰি গাই ঘৰে ঘৰে আশীৰ্বাদ দিয়া, এই দুই ধৰণৰ বিহুৱেই অসমৰ সকলো প্ৰান্ততে উদযাপন কৰা দেখা যায়। বৰ্তমান বিহু সন্দৰ্ভত আন এক উল্লেখযোগ্য পৰিৱৰ্তন অহা দেখা গৈছে। দৃশ্য-শ্ৰব্য মাধ্যমৰ মাজেদি প্ৰদৰ্শিত বিহু-সুৰীয়া গীত মাত নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত জনপ্ৰিয় হোৱা দেখা গৈছে। অৱশ্যে, এই বিলাক প্ৰকৃত বিহু নাচ বা বিহু নাম নহয়, ই এক প্ৰকাৰ বিহু আৰু আধুনিক গীতৰ সংমিশ্ৰণহে বুলিব পাৰি। এই গীত বিলাকত বিহুৰ থলুৱা সুৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নতুনকৈ সুৰাৰোপণ কৰা হয় আৰু আধুনিক বাদ্যযন্ত্ৰও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিহুগীতৰ উদাহৰণ
অতিকৈ চেনেহৰ মুগাৰে মহুৰা, তাতোকৈ চেনেহৰ মাকো তাতোকৈ চেনেহৰ ব’হাগৰ বিহুটি নাপাতি কেনৈকৈ থাকোঁ। ইয়াক যোজনা বুলি কোৱা হয়। বিহুনাচ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে যোজনা গোৱা হয়। যোজনা বিলাকে অনেক ক্ষেত্ৰত সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক তথ্য প্ৰতীয়মান কৰে। ঠিক একেদৰে আৰু কেইটামান বিহুৰ যোজনা হ’ল: ১,	আজি বিহু বিহু কালি বিহু বিহু চিৰে গৰখীয়াই তৰা; সীতাই কুমাৰে বাদতি মাৰিলে চ'তৰ বাৰে খৰৰপৰা।
২, আজি বিহু বিহু কালি বিহু বিহু কেতিয়া ফুলিব নাহৰ; কেতেকী চৰায়ে কাটে সৰু সূতা মৰুৱা কাঠৰে যঁতৰ।
৩, বিহুৰে বিৰিণা পাতে সমনীয়া বিহুৰে বিৰিণা পাত; বিহু থাকে মানে বিহুকে বিনাবি বিহু গ'লে বিনাবি কাক?
৪,চ'তে গৈয়ে গৈয়ে বহাগে পালেহি ফুলিলে ভেবেলি লতা; কৈনো কৈ থাকিলে ওৰকে নপৰে ব'হাগৰ বিহুৰে কথা।
৫,বিহু মাৰি থাকিবৰ মনে ঐ লাহৰি বিহু মাৰি থাকিবৰ মন; বিহু মাৰি থাকোঁতে পলুৱাই নিনিবি ভৰিব লাগিব ধন। ৬,তিতা ধানখেৰৰ ছাই সমনীয়া তিতা ধানখেৰৰ ছাই; অতি চেনেহৰ ব'হাগৰ বিহুটি হাততে মলঙি যায়।
৭,এই বেলি বিহুটি ৰমকে জমকে নাহৰ ফুল ফুলিবৰ বতৰ; নাহৰ ফুলৰ গোন্ধ পাই লাহৰিৰ তত নাই গচকত ভাঙি যায় যঁতৰ।
৮,বিহুলৈ কেইদিন আছে সমনীয়া বিহুলৈ কেইদিন আছে; উজনি নামনি মাৰোঁ কেওখিনি বিহুলৈ চাৰি দিন আছে।
৯,নগা জলকীয়াৰ কাক সমনীয়া নগা জলকীয়াৰ কাক; বিহু থাকে মানে বিহুকে বিনাবি বিহু গ'লে বিনাবি কাক?
১০,আজি বিহু বিহু কালি বিহু বিহু আমাৰ বিহু কাপোৰ নাই; সমনীয়া সুধিলে কামে কি এবুলি সৰুতে একাজি আই।
ব'হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু
thumb|right|বিহু নাচনী
বসন্তৰ আগমনত উদযাপন কৰা ব'হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু, অসমৰ মূল বিহু উৎসৱ। বসন্তৰ আগমনীত যেতিয়া প্ৰকৃতি নতুন ৰূপৰে জিলিকি উঠে, তেতিয়া চহা ৰাইজে জীৱন উপভোগ কৰিবলে আগবাঢ়ি আহে। ৰঙালী বিহু যৌৱনৰ উৎসৱ। ডেকা গাভৰুৱে ৰাতি বিহু পাতে, বিহুৰ মাজতে নিজৰ জীৱন সংগী বিচাৰি উলিয়ায়। কৃষি সংস্কৃতিৰ আৰম্ভণিৰে পৰা এনেধৰণৰ উৎসৱ চলি আহিছে। যৌৱনৰ লগত খেতি মাটিৰ উৰ্বৰতাৰ সম্বন্ধ আছে বুলি মানুহে বিশ্বাস কৰে। সেয়ে খেতি আৰম্ভ কৰাৰ আগে আগে পালন কৰা ৰঙালী বিহুৰ কৃষিৰ লগত ওতপ্ৰোত সম্বন্ধ আছে। ব'হাগ বা ৰঙালী বিহু, একেৰাহে সাতদিন ধৰি উদযাপন কৰা হয়। চ’তৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বহাগৰ ৬ তাৰিখলৈ সাত দিন ধৰি থাকে। প্ৰত্যেক দিনাৰ বিহুৰে সুকীয়া নাম আছে। ইয়াক সাত বিহু বুলি জনা যায়। চতৰ দোমাহীৰ দিনা গৰু বিহুৰে আৰম্ভ হৈ ক্ৰমে, মানুহ বিহু, হাত বিহু, চেনেহী বিহু, মাইকী বিহু, ৰঙালী বিহু আৰু শেষৰ দিনা চেৰা বিহুৰে ব'হাগ বিহু সামৰা হয়। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰে তাৰে এটা দিন 'গোসাঁই বিহু বুলিও পালন কৰা যায়।
কাতি বিহু বা কঙালী বিহু
thumb|right|200px|কাতি বিহুত ধাননি পথাৰত জ্বলোৱা চাকি
আহিন আৰু কাতিৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা কাতি বিহু। এইসময়ত মানুহৰ আহু ধান শেষ হয়, শালি ধানো চপাবৰ নহয়। সেইবাবে তেতিয়া মানুহৰ খোৱাত টান পৰে। গতিকে এই বিহুক কঙালী বিহু বোলে। এই বিহুক ঘৰে ঘৰে তুলসীৰ পুলি ৰুই গধূলি তাৰ গুৰিত চাকি জ্বলাই নাম গায়, ঘৰৰ চোতালৰ চাৰিওফালে আৰু খেতিপথাৰত চাকি জ্বলায়।
মাঘ বিহু বা ভোগালী বিহু
গাঁৱৰ ডেকা সকলে নৰা-কাটি পুহতে মেজি প্ৰস্তুত কৰে। উৰুকাৰ দিনা তেওঁলোকে লগ লাগি ভোজ ভাত খাই গীত গাই উজাগৰে থাকে। ৰাতি পুওৱাৰ লগে লগে গা-পা ধুই মেজিত জুই লগাই দিয়ে। জুই জ্বলি উঠিলে মন্ত্ৰ মাতি মাহ, মগু, পিঠা, চাউল, ঘিঁউ আদি দি অগ্নিক সেৱা কৰে। মেজি পোৰাৰ শেষত তাৰ ছাঁইৰে সকলোৱে ফোঁট লয়। অৱশ্যে নৰাৰ সুবিধা নথকা ঠাইত কাঠ-বাঁহ আদিৰেই মেজি বনায়। এই বিহুৰ মেজি পোৰা অগ্নি পূজাৰেই নামান্তৰ বুলিব পাৰি।
বাহ্যিক সংযোগ
* শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীক
ৰামপৰা
ৰামপৰা (Brown-headed Gull, বৈজ্ঞানিক নমা-Chroicocephalus brunnicephalus)এবিধ মজলীয়া আকাৰৰ জলচৰ চৰাইৰ প্ৰজাতি৷ ই মধ্য এছিয়াৰ তুৰ্কমেনিস্তানৰ পৰা মংগোলীয়া পৰ্যন্ত প্ৰজনন কৰে বুলি জনা যায়৷
বিৱৰণ
পূৰ্ণবয়স্ক মতা ৰামপৰাৰ মূৰ অংশ শেঁতা মটিয়া বৰণৰ৷ ইয়াৰ দেহ পাতল মুগা আৰু ঠোঁট আৰু ঠেঙৰ বৰণ ৰঙা৷ ক'লা ডেউকাৰ আগটোত বগা দাগ থকা দেখা যায়৷ তলৰ পাখিবোৰ মুগা আৰু ক'লা বৰণীয়া৷ শীতকালত মূৰৰ মটিয়া ৰং নোহোৱা হৈ পৰে৷
বিতৰণ
ৰামপৰঅ সমগ্ৰ মধ্য এছিয়া জুৰি বিস্তৃত৷ ই প্ৰধানকৈ পৰিভ্ৰমণকাৰী চৰাই আৰু শীতকালত দক্ষিণ এছিয়াৰ সাগৰীয় অঞ্চল, বৃহৎ জলাশয় আৰু নদীসমূহলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে বুলি জনা যায় ৷
বাসস্থান
ৰামপৰাই সাধাৰণতে জাকপাতি বিভিন্ন আকাৰৰ ক'লনীত বাস কৰে৷ ই জলাশয় সমূহত চৰিবলৈ পছন্দ কৰে৷
আচৰণ
ৰামপৰা শীতকালত বৃহৎ গোটত বাস কৰা দেখা যায়৷ ই প্ৰধানকৈ সাগৰৰ উপকন্ঠ অঞ্চল সমূহতে চৰে৷
খাদ্য
ৰামপৰা সুবিধাবাদী খাদক (opportunist feeder)৷ ই প্ৰধানকৈ বিভিন্ন অমেৰুদণ্ডী প্ৰাণী আদি খাই জীয়াই থাকে ৷ কিন্তু সুবিধা পালে মৃতভক্ষীও হোৱা দেখা যায়৷
প্ৰজনন
জন্মৰ প্ৰায় দুবছৰৰ পিছতহে ৰামপৰা পূৰ্ণবয়স্ক হৈ উঠে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দলমৰা শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ
মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ (১৭৬৯–১৮০৫, ইংৰাজী ভাষা:Moamoriya Rebillion) আছিল মায়ামৰা সত্ৰৰ ভক্ত মৰাণসকল আৰু আহোম ৰজাসকলৰ মাজত ১৮শ শতিকাত হোৱা সংঘাত। ইয়াৰ ফলত আহোম ৰজা আৰু ৰজাঘৰীয়াৰ বিৰুদ্ধে গণ-জাগৰণৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু দুবাৰকৈ আহোম ৰজাই ৰাজধানীৰ অধিকাৰ হেৰুৱাইছিল। পাছলৈ ৰাজধানী পুনৰ অধিকাৰ কৰোঁতে বহু প্ৰজাৰ মৃত্যু ঘটিছিল। আহোম ৰজাই সমগ্ৰ ৰাজ্য ঘূৰাই পোৱা নাছিল। উত্তৰ-পূবৰ বেংমৰা নামৰ অঞ্চল প্ৰায় স্বাধীন হৈ পৰে।
বিদ্ৰোহৰ পাছত আহোম ৰাজ্য দুৰ্বল হৈ পৰে। ৰাজ্যৰ প্ৰায় আধা প্ৰজা নাইকিয়া হয় আৰু অৰ্থনীতি বিধ্বস্ত হৈ পৰে। দুৰ্বল আহোম ৰাজ্য মানে আক্ৰমণ কৰে আৰু পাছলৈ ব্ৰিটিছসকলে অসমত উপনিবেশ স্থাপন কৰে।
বিদ্ৰোহৰ কাৰণ
আহোম ৰাজ্যত প্ৰচলিত পাইক প্ৰথা পৰিৱৰ্তিত সমাজ ব্যৱস্থা আৰু অৰ্থনীতিৰ লগত খাপ নোখোৱা হৈ আহিছিল। কেইবাখনো সত্ৰৰ উত্থান হোৱাত পাইকৰ বাবে মানুহ কমি আহিছিল আৰু আহোম ৰজাঘৰীয়াৰ বাবে সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছিল। মৰাণ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে অনুসৰণ কৰা কাল-সংহতিৰ মায়ামৰা বা মোৱামৰীয়া সত্ৰই আন ৰাজসত্ৰসমূহৰ লগত প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিছিল। আহোম ৰজাই এই কথা ভাল নাপাই মোৱামৰীয়াসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ আৰম্ভ কৰে। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ স্বৰ্গদেও লক্ষ্মী সিংহৰ দিনত আৰম্ভ হয় আৰু স্বৰ্গদেও কমলেশ্বৰ সিংহৰ দিনত শেষ হয়। ১৭৬৯ চনৰ পৰা ১৮০৫ চনলৈ ৩৬ বছৰ জুৰি এই বিদ্ৰোহ চলিছিল। পাছলৈ মোৱামৰীয়া নেতাসকলে আহোম ৰজাৰ লগত মিট-মাট কৰে।
শাক্তধৰ্মী গদাধৰ সিংহই বৈষ্ণৱধৰ্মী মোৱামৰীয়া বৈকুণ্ঠ দেৱক বধ কৰে। আনহাতে ৰুদ্ৰ সিংহই চতুৰ্ভুজদেৱক ৰাজসভাত অপমান কৰিছিল। শিৱসিংহই শাক্তধৰ্মৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি কৰি মোৱামৰীয়াৰ ওপৰত অত্যাচাৰ বৃদ্ধি কৰে। লক্ষ্মীসিংহৰ দিনত কীৰ্তি চন্দ্ৰ বৰবৰুৱাই মোৱামৰীয়াসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ চলায়। মোৱামৰীয়া সত্ৰৰ শিষ্য নাহৰ আৰু ৰাঘৱ মৰাণক কীৰ্তি চন্দ্ৰই মাৰপিট কৰাত মোৱামৰীয়াসকলৰ অসন্তুষ্টি বৃদ্ধি পায়। মোৱামৰীয়া সত্ৰৰ শিষ্যৰ ভিতৰত মৰাণ, আহোম, চুতীয়া, কছাৰী, কৈৱৰ্ত, কলিতা আদি আছিল।
সত্ৰ-আহোমৰ সংঘাত
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ১৬শ শতিকাত মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম স্থাপন কৰি ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলোকে সামৰি লয়। সাধাৰণ লোকৰ বাবে এই ধৰ্ম‌ই সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক উন্নতিৰ সুযোগ দিয়ে; আনহাতে পাইক প্ৰথাৰ পৰা সাৰিবলৈ সত্ৰবোৰ নিৰাপদ স্থানস্বৰূপ হৈ পৰে।
আহোম ৰজাই ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ বিচাৰে। শাস্তিৰ পৰা সাৰিবলৈ স্বৰ্গদেও চুক্লেংমুঙৰ দিনত শংকৰদেৱ নিজেই কোচ ৰাজ্যলৈ পলাই যাবলগীয়া হয়। পাছৰ ৰজা প্ৰতাপ সিংহই কলাবাৰী আৰু কুৰুৱাবাহী সত্ৰ ধ্বংস কৰে। জয়ধ্বজ সিংহ‌ই এই নীতিৰ পৰিৱৰ্তন কৰে আৰু চুলিক্‌ফা ল'ৰা ৰজালৈকে তেওঁৰ উত্তৰসূৰীসকলে সত্ৰৰ লগত বুজাবুজিত উপনীত হ'বলৈ চেষ্টা কৰে। গদাধৰ সিংহই পুনৰ সত্ৰৰ দমন আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ পুত্ৰ ৰুদ্ৰ সিংহই ব্ৰাহ্মণ সত্ৰসমূহক প্ৰাধান্য দি অ-ব্ৰাহ্মণ তথা আহোম ৰাজ্যৰ বাবে ভীতিস্বৰূপ সত্ৰবোৰক এফলীয়া কৰিবলৈ চায়। এই নীতিয়ে কাম নিদিয়াত তেওঁ সত্ৰৰ প্ৰভাৱ কমাই আনিবলৈ শাক্ত ধৰ্মৰ প্ৰচাৰকসকলক সহায় কৰিবলৈ লয়। ইয়াৰ ফলত সংঘাত বৃদ্ধি পায়। শিৱ সিংহৰ ৰাজত্বত বৰ ৰজা ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে সত্ৰসমূহৰ ওপৰত অমানুষিক অত্যাচাৰ চলায়। শেষত এই সংঘাতৰ ফলত ১৮শ শতিকাত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সূত্ৰপাত হয়।
প্ৰথম বিদ্ৰোহ
১৭৬৯ চনত ১৫ ছেপ্টেম্বৰত মায়ামৰা সত্ৰৰ এজন প্ৰধান শিষ্য ৰাঘ নেওগক প্ৰয়োজনীয় সংখ্যক হাতী যোগান নিদিয়াৰ বাবে আহোম বিষয়ববীয়াই শাস্তি প্ৰদান কৰে। ৰাঘ নেওগে তিনিজন আহোম ৰাজকুমাৰক (লক্ষ্মী সিংহৰ এজন ভাতৃ মোহনমালা আৰু দুজন ভতিজাক) সিংহাসনৰ প্ৰলোভন দেখুৱায়। তেওঁলোকৰ সহায়ত নৱেম্বৰত ৰাঘ নেওগ, নাহৰখৰা শ‌ইকীয়া আৰু তেওঁৰ দুই পত্নী ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীৰ নেতৃত্বত মৰাণসকলে বুঢ়ীদিহিঙৰ উত্তৰপাৰৰ অঞ্চল নিজৰ হাতলৈ আনে। ২১ নৱেম্বৰত বিদ্ৰোহীসকলে আহোম ৰাজধানী অধিকাৰ কৰি নাহৰখৰাৰ ৰমানন্দক সিংহাসনত বহুৱায়। আহোম ৰজা লক্ষ্মী সিংহক বন্দী কৰা হয়। সকলো উচ্চ বিষয়ববীয়াক বধ কৰি তিনিজন সাধাৰণ মৰাণ লোকক প্ৰধান গোহাঁইৰ পদ তিনিটা দিয়া হয়। ৰাঘ নেওগে নিজে বৰবৰুৱা পদ লয়।
ৰাজধানী পুনৰুদ্ধাৰৰ পাছত চাগুনমুৰিত থকা বাকী বিদ্ৰোহীসকলে গোবিন্দ গাঁওবুঢ়াৰ নেতৃত্বত পুনৰ ৰজাক উফৰাবলৈ চেষ্টা চলায়। জনজাগৰণৰ চিন থকা এই বিদ্ৰোহত ব্যৱহাৰ হোৱা প্ৰধান অস্ত্ৰ আছিল বাঁহৰ লাঠী। তেওঁলোকৰ শ্লোগান আছিল "প্ৰজা-ঐ জৰৈৰোৱা, চেকনী-ঐ চপাই ধৰা"। এই বিদ্ৰোহক সেইবাবে "চেকনী কোবোৱা ৰণ" বোলা হয়। এখন ৰণত বৰপাত্ৰগোহাঁই আৰু ঢেকিয়াল ফুকনৰ মৃত্যু হয় আৰু বৰগোহাঁই কোনোমতে সাৰে। বিদ্ৰোহীসকল ৰংপুৰৰ ফালে অগ্ৰসৰ হওঁতে থাওৰাত বুঢ়াগোহাঁই, নতুন বৰপাত্ৰগোহাঁই, বৰগোহাঁই আৰু মণিপুৰী ৰজাৰ কিছু সৈন্য‌ই তেওঁলোকক বাধা দিয়ে। বিদ্ৰোহীসকল পৰাস্ত হয় আৰু গোবিন্দ গাঁওবুঢ়াক ধৰি মৃত্যুদণ্ড বিহা হয়।
কিছুসংখ্যক বিদ্ৰোহীয়ে লেফেৰা, পৰমানন্দ আদিৰ নেতৃত্বত অৰণ্যত লুকাই গেৰিলা আক্ৰমণ চলাই যায়। ন-ফুকন আৰু ডেকা-ফুকনৰ বাহিনী তেওঁলোকৰ হাতত পৰাস্ত হ'লেও পাছলৈ বৰপাত্ৰগোহাঁইৰ সৈন্যক তেওঁলোকক নিচিহ্ন কৰে। বুঢ়াগোহাঁয়ে গাঁওবোৰ ধ্বংস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু বাকী থকা নেতা-বিদ্ৰোহীক হত্যা কৰে। অৱশিষ্ট লোকসকল পলাই বেলেগ বেলেগ ঠাইত থাকিবলৈ লয়। শেষত নোমল নামৰ অন্তিম নেতাজনক ধৰি শূলত দিয়া হয়। ইয়াতে প্ৰথম মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ অন্ত পৰে।
দ্বিতীয় বিদ্ৰোহ (১৭৮২)
প্ৰথম মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ এক দশক পাছত ৰংপুৰ, গড়গাঁও আৰু দাতিকাষৰীয়া অঞ্চলৰ সাধাৰণ ৰাইজ কীৰ্তন বা আন ধৰ্মীয় গোটৰ অচিলা লৈ মিলিত হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে। অসমৰ ভিন ভিন ঠাইত গোপন দল গঠিত হয় আৰু তেওঁলোকৰ মাজত কথা-বতৰা চলে। ১৭৮২ চনৰ এপ্ৰিলত বহাগ বিহুৰ সময়ত অস্ত্ৰ-সস্ত্ৰৰে সজ্জিত এদল বিদ্ৰোহীয়ে স্বৰ্গদেও আৰু সঙ্গীবৃন্দক আক্ৰমণ কৰে। ৰজা কোনোমতে পলাই সাৰে। বিদ্ৰোহীসকলে ৰংপুৰ আৰু গড়গাঁৱত প্ৰৱেশ কৰি বহুতো বিষয়াক বন্দী কৰে। অৱশ্যে আহোম বাহিনীৰ পাছৰ প্ৰত্যাক্ৰমণবোৰত বিদ্ৰোহীসকল ছেদেলি-ভেদেলি হৈ পৰে। ইয়াৰ পাছত প্ৰায় দেৰ মাহলৈ মৰাণসকলৰ হত্যালীলা চলোৱা হয়। হাজাৰ-হাজাৰ সাধাৰণ পাইকৰ মৃত্যু হয় আৰু কিছুমান ওচৰৰ ৰাজ্যলৈ পলাই যায়। ফলত আহোম ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতি দুৰ্বল হৈ পৰে।
তৃতীয় বিদ্ৰোহ
প্ৰথম দুবাৰ বিদ্ৰোহৰ পাছত আহোম প্ৰশাসন ইতিমধ্যেই দুৰ্বল হৈ পৰিছিল। এইবাৰ মৰাণসকলৰ লগত বড়ো-কছাৰীসকলেও যোগদান কৰে। ১৭৮৬ চনত হৰিহৰ তাঁতীয়ে মোৱামৰীয়া আৰু দফলা-বহতীয়া লোকৰ এদল সৈন্য সাজু কৰে। তেওঁলোকে মাজুলীৰ আউনীআটী সত্ৰত থকা মৃত মায়ামৰা সত্ৰাধিকাৰৰ নাতি পীতাম্বৰক উদ্ধাৰ কৰে। লগতে আউনীআটী সত্ৰ, গড়মূৰ সত্ৰ আৰু দক্ষিণপাট সত্ৰত জুই লগাই দিয়ে। তেওঁলোকে ৰংপুৰ আগুৰি ধৰাত ১৭৮৮ চনৰ ১৯ জানুৱাৰীত ৰজা গৌৰীনাথ সিংহ আৰু বিষয়ববীয়াই পলায়ন কৰে। উদ্ধাৰ কৰা অঞ্চলৰ ভিতৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰ হৰিহৰ তাঁতীয়ে, মাজুলী হৌহ‌ই আৰু বেংমৰা (বৰ্তমানৰ তিনিচুকীয়া) সৰ্বানন্দ‌ই শাসন কৰিবলৈ লয়। ভৰতক ৰজা ঘোষণা কৰা হয়। ভৰত আৰু সৰ্বানন্দৰ নামত নিয়মীয়াকৈ মোহৰ সজা হৈছিল। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইয়ে তেওঁলোকক উফৰাবলৈ কৰা চেষ্টা কিছুকাল পাছত বাদ দি যোৰহাটত থিতাপি লয়। আন আহোম বিষয়ববীয়াই দৰঙত থিতাপি লয়। গৌৰীনাথ সিংহ‌ই প্ৰথমে নগাঁৱত বাহৰ পাতি ১৭৯২ চনৰ ১১ জুনত গুৱাহাটীলৈ যায়।
অৱশেষত আহোম বিষয়া আৰু অসমত বেপাৰ কৰা ইংৰাজসকলে কলিকতাৰ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীক বিদ্ৰোহ দমনৰ বাবে অনুৰোধ কৰে। ১৭৯২ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত ব্ৰিটিছ গৱৰ্ণৰ কৰ্ণৱালিছৰ নিৰ্দেশত থমাছ ৱেল্‌ছে ৫৫০ জনীয়া এটা সুসজ্জিত দল লৈ অসমলৈ আহে। তেওঁলোকে ১৭৯২ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰে আৰু ১৭৯৪ চনৰ ১৮ মাৰ্চত ৰংপুৰ অধিকাৰ কৰে। গোৰীনাথ সিংহৰ পৰা বিপুল পৰিমাণৰ ধন লাভ কৰি ২৫ মে'ত ব্ৰিটিছ সৈন্য কলিকতালৈ ঘূৰি যায়। ১৭৯৪ চনত যোৰহাটত গৌৰীনাথ সিংহৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁৰ ঠাইত কমলেশ্বৰ সিংহ ৰজা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিদ্ৰোহ
যশোদা
যশোদা পুৰাণ সম্বন্ধিত হিন্দু বিশ্বাস অনুসৰি নন্দ ৰজাৰ পত্নী আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ পালক মাতৃ। ভাগৱত পুৰাণ অনুসৰি দৈৱকীৰ
পুত্ৰ কৃষ্ণক পিতৃ বসুদেৱে নন্দ ৰজা আৰু তেওঁৰ পত্নী যশোদাক দিছিল।
যশোদা আৰু শ্ৰীকৃষ্ণ
যশোদাৰ সৈতে সম্বন্ধিত শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিভিন্ন বাল লীলাৰ কথা কোৱা হয়, যাৰ ভিতৰত শ্ৰীকৃষ্ণই আই যশোদাক বিশ্বৰূপৰ দৰ্শন কৰোৱাও অন্যতম। বেদ ব্যাসৰ মহাভাৰতত মহাঋষি নাৰদে বৃন্দাবনত শ্ৰীকৃষ্ণক লগ কৰাৰ কথা লিখিত আছে।
এটি লীলাত, বালি খোৱাৰ বাবে আই যশোদাই কৃষ্ণক খোঁটাত বান্ধি থৈছিল। এই ঘটনা দেখি নাৰদে কৈ উঠিল, "এন্না ঠাৱাম্ ছাইঢানাই, য়াছ'ডা", যাৰ অৰ্থ তামিল ভাষাত 'যশোদা, আপুনি কি তপ কৰিলে, যে আপুনি স্বয়ং নাৰায়ণক দণ্ড বিহাৰ, প্ৰেম কৰাৰ, পালন কৰাৰ শক্তি লাভ কৰিলে'। কৃষ্ণই যশোদাক মুখ মেলি দেখুৱাত যশোদাই সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ লগতে লক্ষ্মী সেৱিত বিষ্ণুকো দৰ্শন কৰিলে। যশোদা মূৰ্চিত হ'বলৈ ধৰাত নাৰদে শ্ৰীকৃষ্ণৰ জীৱনৰ সত্য দাঙি ধৰিল। আন আন লীলা, কৃষ্ণই মাখন চুৰি কৰা আদি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
ফেলুদা
প্ৰদোষচন্দ্ৰ মিত্ৰ ওৰফে ফেলুদা সত্যজিৎ ৰায়ৰ সৃষ্ট বঙালী সাহিত্যৰ এটি জনপ্ৰিয় কাল্পনিক ৰহস্যসন্ধানী চৰিত্ৰ। ১৯৬৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ সন্দেশ আলোচনীত ফেলুদা চিৰিজৰ প্ৰথম গল্প"ফেলুদাৰ গোয়েন্দাগিৰি" প্ৰকাশিত হয়। ১৯৬৫ ৰ পৰা ১৯৯৭ পৰ্যন্ত এই চিৰিজৰ মুথ ৩৫টা সম্পূৰ্ণ আৰু চাৰিটা অসম্পূৰ্ণ গল্প আৰু উপন্যাস প্ৰকাশিত হৈছে । ফেলুদাৰ প্ৰধান সহকাৰী তেওঁৰ খুৰাকৰ পুতেক ভায়েক তপেশৰঞ্জন মিত্ৰ ওৰফে তোপস আৰু লেখক লালমোহন গাঙ্গুলী (ছদ্মনাম জটায়ু)। সত্যজিৎ ৰায়ে ফেলুদাৰ সোনাৰ কেল্লাআৰু জয় বাবা ফেলুনাথ উপন্যাসদুখনক চলচ্চিত্ৰায়িত কৰে। এই দুই ছবিত কিংবদন্তিস্বৰূপ চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা সৌমিত্ৰ চট্টোপাধ্যায়ে ফেলুদাৰ নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। বৰ্তমানে সত্যজিতৰ পুত্ৰ সন্দীপ ৰায়ে ফেলুদাৰ গল্প আৰু উপন্যাসক লৈ টেলিভিছন ধাৰাবাহিক আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে।