cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ফাৰহান আখতাৰ
পৰিচালনা, লিখন আৰু প্ৰযোজনা
১৯৯৯ চনত ৰীতেশ চিধৱানীৰ সৈতে লগ হৈ ফাৰহান আখতাৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা প্ৰযোজনা সংস্থা এক্সেল এণ্টাৰটেইনমেণ্টৰ সৌজন্যত ২০০১ চনত তেওঁ নিজে লিখা আৰু পৰিচালনা কৰা ছবি দিল চাহতা হে-ই সমালোচকৰ দৃষ্টি কাঢ়িবলৈ সক্ষম হয়। এই ছবিখন প্ৰায় তিনিমাহ ধৰি ছিডনী, গোৱা আৰু মুম্বাইত শ্বুটিং কৰা হৈছিল। ফাৰহান আখতাৰে এই ছবিখনক তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ টাৰ্ণিং পইণ্ট হিচাপে অভিহিত কৰিছে। ছবিখনে ২০০২ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। চলচ্চিত্ৰখন ইণ্টাৰনেছনেল ফিল্ম ফেষ্টিভেল ইণ্ডিয়া আৰু অষ্টিন ফিল্ম ফেষ্টিভেলত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।
আখতাৰৰ দ্বিতীয়খন চলচ্চিত্ৰ হৈছে লক্ষ্য, য’ত অভিনয় কৰিছিল হৃত্বিক ৰৌছন আৰু প্ৰীতি জিণ্টাই। চলচ্চিত্ৰখন লাডাখ, দেঢ়াডুন আৰু মুম্বাইত শ্বুটিং কৰা হৈছিল আৰু পৰিচালক হিচাপে আখতাৰে আৰ্মীৰ জীৱন সম্বন্ধে যথেষ্ট অধ্যয়ন কৰিবলগীয়া হৈছিল। চলচ্চিত্ৰখন ব্যৱসায়িকভাৱে বিফল হৈছিল। ২০০৪ চনত ভগ্নী জয়া আখতাৰৰ সৈতে লগ লাগি গোৰিন্দৰ ছঢ়াৰ ছবি ব্ৰাইড এণ্ড প্ৰেজুডিছ-ৰ বাবে ইংৰাজী গানৰ কথা ৰচনা কৰে। ২০০৬ চনত আখতাৰে শ্বাহৰুখ খানক মুখ্য চৰিত্ৰ হিচাপে লৈ ১৯৭৮ চনৰ ছবি ডন-ৰ ৰিমেক ছবিখন প্ৰযোজনা, পৰিচালনা তথা চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰে। ছবিখনে ২০০৬ চনৰ ২০ অক্টোবৰ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰিছিল আৰু বিশ্বজুৰি প্ৰায় ১০৫ কোটি টকা আৰ্জনেৰে বক্স অফিচত সফল ছবি হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। ২০০৭ চনত আখতাৰে হনিমুন ট্ৰেভেলছ প্ৰাইভেট লিমিটেড নামেৰে এখন চলচ্চিত্ৰ আৰু পজিটিভ শীৰ্ষক এইড্‌ছ ৰোগৰ সজাগতা বৃদ্ধিমূলক ১২ মিনিট দৈৰ্ঘ্যৰ এখন চুটি ছবি নিৰ্মাণ কৰে।
২০১১ চনৰ আৰম্ভণিতে মুক্তি পায় তেওঁ প্ৰযোজনা কৰা এখন অসফল ছবি হৈছে গেম। আনহাতে সেই বছৰৰে পাছৰফাললৈ তেওঁ ডন ২-ৰ প্ৰযোজনা, পৰিচালনা আৰু চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰে। এই ছবিখনে যথেষ্ট সফলতাৰ মুখ দেখাৰ লগতে বিদেশতো সৰ্বাধিক আৰ্জনকাৰী ভাৰতীয় ছবি হিচাপে পৰিগণিত হয়। তাৰ পিছৰ বৰ্ষত তেওঁ প্ৰযোজনা তথা সংলাপ লিখা ছবিখন হৈছে তালাছ: দ্য আনছাৰ লায়জ ৱিদিন। তেওঁ প্ৰযোজনা কৰা অন্য দুখন কমেডী চলচ্চিত্ৰ হৈছে ফুক্ৰে (২০১৩) আৰু বেংগিষ্টান (২০১৫)।
অভিনেতা আৰু গায়ক হিচাপে
২০০৮ চনত তেওঁ ৰক অন! শীৰ্ষক চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে অভিনয়ৰ লগতে গায়ক হিচাপেও আত্মপ্ৰকাশ কৰে। সেই চলচ্চিত্ৰখনৰ সংলাপ লিখাৰ লগতে প্ৰযোজনাও তেওঁৰেই আছিল। এ. আৰ. ৰহমানৰ সংগীতৰ এলবাম ব্লু-ত গান গোৱাৰ প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰি আখতাৰে লাক বাই চাঞ্চ নামৰ চলচ্চিত্ৰখনত অভিনয় কৰে। তাৰপাছতেই অভিনয় কৰা আন এখন চিত্ৰ দ্য ফকিৰ অৱ ভ্যেনিছ। ২০১০ চনত তেওঁ নিজে প্ৰযোজনা কৰা চলচ্চিত্ৰ কাৰ্থিক কলিং কাৰ্থিক-ত কাৰ্থিক চৰিত্ৰ তেওঁ ৰূপায়ণ কৰে। তাৰ পাছতেই তেওঁ ভগ্নী জয়া আখতাৰৰ ছবি জিন্দেগী না মিলেগী দোবাৰা-ৰ ইমৰান চৰিত্ৰটি ৰূপায়ণ কৰি সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে। চলচ্চিত্ৰখনৰ সংলাপো ফাৰহান আখতাৰেই ৰচনা কৰা। ডন ২-ৰ পিছতেই তেওঁ মিলখা সিঙৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবি ভাগ মিলখা ভাগ-ৰ মিলখা সিং চৰিত্ৰৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হয় আৰু চৰিত্ৰটি ফুটাই তুলিবৰ বাবে ব্যায়ামাগাৰত এক কঠিন ট্ৰেইনিং লবলগীয়া হৈছিল। ২০১৪ চনত তেওঁ চাডী কে চাইড এফেক্টছ, ২০১৫ চনত দিল ঢড়কনে দো ছবিত অভিনয় কৰে।
অন্যান্য কৰ্ম
ফাৰহান আখতাৰক ২০০২ চনত ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াৰ বিচাৰক হিচাপে দেখা গৈছিল। ২০০৫ চনৰ নাচ বলিয়ে নামৰ নৃত্য প্ৰতিযোগিতাৰো বিচাৰক হিচাপে যোগদান কৰিছিল। সেই বৰ্ষতে এন ডি টিভি ইমাজিন চেনেলৰ অ’য়ে ইটছ ফ্ৰাইডে শীৰ্ষক অনুষ্ঠানটোৰ সঞ্চালক হিচাপে অৱতীৰ্ণ হৈছিল। ২০১২ চনৰ আগষ্টত বলাৎকাৰ আৰু নাৰীৰ সুৰক্ষা আৰু সমতাৰ বাবে তেওঁ MARD (Men against Rape and Discrimination) নামেৰে এটি অনুষ্ঠান খোলে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা‎ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
চ্যু-ন্যৎ-ফা
চুন্যৎফা বা উদয়াদিত্য সিংহ (খ্ৰী: ১৬৭০-১৬৭২)আহোম সাম্ৰাজ্যৰ এজন ৰজা আছিল। আহোম-মোগলৰ সংঘৰ্ষৰ কালছোৱাতে মৃত্যুবৰণ কৰা জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ চুপংমুং ওৰফে চক্ৰধ্বজ সিংহৰ পিছতেই তেওঁ‌ ৰাজপাটত বহে। তেওঁ‌ৰ ৰাজত্বকালতেই বৰ সেনাপতি লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত মোগলৰ বিৰুদ্ধে অসমীয়া সৈন্যই শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত নিৰ্ণায়ক বিজয় সাব্যস্ত কৰে। শাসনকালৰ পিছৰ সময়ছোৱা ডফলাসকলৰ বিৰুদ্ধে বিফল অভিযান, বৃন্দাবনৰ পৰমানন্দ সন্ন্যাসীৰ আধ্যাত্মিক প্ৰভাৱৰ ফলত বিষয়াসকলৰ অসন্তুষ্টি আদি ঘটনাৰে পূৰ্ণ। ইয়াৰ ফলশ্ৰুতিতে পিছলৈ চুন্যতফাক ক্ষমতাচ্যুত কৰি প্ৰাণনাশ কৰা হয়। তেওঁৰ ৰাজত্বকালৰ পৰৱৰ্তী কালছোৱাত ৰাজ্যত বিভিন্ন খাম-খেয়ালি আৰম্ভ হৈ ১৬৮১ চনত চুপাতফা ওৰফে গদাধৰ সিংহ ৰাজপাটত বহালৈকে চলে।
বংশ পৰিচয় তথা প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
উদয়াদিত্য সিংহ চুৰেং দেওৰজাৰ নাতি তথা নামৰূপীয়া ৰজাৰ পুত্ৰ আৰু আহোম ৰজা চুহুন্মুঙৰ আজোনাতি আছিল। তেওঁৰ ককাদেউতাক চুৰেং দেওৰজা আছিল আহোম ৰাজবংশৰ চাৰিঙীয়া ফৈদৰ প্ৰতিষ্ঠাতা যি চুহুন্মুঙৰ ৰাজত্বকালত চুতীয়া আৰু কছাৰী ৰাজ্যৰ বিৰুদ্ধে সামৰিক অভিযানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ‌ৰ পূৰ্বৱৰ্তী ৰজা চুক্লেণমুঙ আৰু চুখাম্‌ফাৰ দিনতো চিলাৰাইৰ নেতৃত্বত হোৱা কোচসকলৰ আক্ৰমণকালতো যুদ্ধত নামিছিল। উদয়াদিত্য সিংহৰ পূৰ্বৰ নাম আছিল মাজু গোঁ‌হাই। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ চুপংমুং সিংহাসনত বহোঁ‌তে সিংহাসনৰ পৰৱৰ্তী উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে মাজু গোঁ‌হাইক চাৰিঙীয়া ৰজা পদত অভিষিক্ত কৰা হয়।
ৰাজঅভিষেক
১৬৭০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ এপ্ৰিল মাহত স্বৰ্গদেৱ চুপংমুঙৰ দেহাৱসানৰ পিছত মাজু গোঁ‌হাইক আহোম ৰাজ্যৰ ৰজা ঘোষণা কৰা হয়। ৰাজপাটত বহি তেওঁ আহোমমতে চুন্যৎফা আৰু হিন্দুমতে উদয়াদিত্য সিংহ নাম লয়।
মোগলৰ সৈতে যুদ্ধ
চক্ৰধ্বজ সিংহৰ দিনত আৰম্ভ হোৱা আহোম আৰু মোগলসকলৰ যুদ্ধই চূড়ান্ত পৰ্যায় লাভ কৰাৰ সময়তে উদয়াদিত্য সিংহ ৰাজপাটত বহে। সেই সময়ত মোগল সেনাপতি অম্বৰৰ ৰজা ৰামসিংহই গুৱাহাটী দখল কৰিবলৈ অহৰহ চেষ্টা কৰাৰ বিপৰীতে আহোম সেনাপতি লাচিত বৰফুকন আৰু আতন বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে গুৱাহাটী ৰক্ষা কৰি আছিল। ৰামসিংহই বৰফুকনলৈ প্ৰস্তাৱ পঠিয়ায় যে যদিহে বৰফুকনে গুৱাহাটীৰ দুৰ্গ মোগলক এৰি দিয়ে তেন্তে ১৬৩৯ চনৰ অসুৰৰ আলিৰ সন্ধি অনুসৰি হোৱা আহোম ৰাজ্যৰ সীমা মোগলে মানি চলিব। দীৰ্ঘদিন ধৰি চলি থকা জয়-পৰাজয় নোহোৱা যুদ্ধৰ ফলত আহোম সেনাৰ মাজত অস্থিৰতা ই দেখা দিছিল আৰু সেয়ে এই প্ৰস্তাৱটোৱে আহোম শিবিৰত উৎসাহজনক সঁ‌হাৰি লাভ কৰে। চূড়ান্ত সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ বাবে এই প্ৰস্তাৱটো উদয়াদিত্য সিংহলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। ৰাজসভাত ৰামসিংহৰ প্ৰস্তাৱৰ প্ৰতি প্ৰায়বোৰ বিষয়াই সমৰ্থন আগবঢ়ায় যদিও আতন বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰি কয় যে যদি ইচ্ছাকৃতভাৱে মোগলক গুৱাহাটী এৰিয়ে দিয়া হয় তেন্তে ইমানদিনে যুদ্ধৰ নামত হানি হোৱা ধন-জনৰ কোনো মূল্য নাথাকিব। তদুপৰি এই কথাৰ নিশ্চিতি নাই যে সম্ৰাট ঔৰংজেৱ অথবা ৰামসিংহৰ উত্তৰসুৰী সেনাপতিয়ে এই প্ৰস্তাৱটো মানি ল'ব। বুঢ়াগোঁ‌হাইৰ কথা গমি চাই স্বৰ্গদেৱে সেনাপতিসকলক যুদ্ধৰ আদেশ দিয়ে।
এই কথাত ক্ষুণ্ণ হৈ তেওঁৰ অশ্বাৰোহী সৈন্যদলক নাৱেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ আন্ধাৰুবালিৰ দুৰ্গ ভেদি গুৱাহাটীত সোমাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। সেই সময়ত লাচিত বৰফুকন গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ আছিল। মুখ্য সেনাপতিৰ অবৰ্তমানত আহোম সৈন্য ৰণভূমিত নিৰাশ হৈ পৰিছিল। মোগলৰ নৌবাহিনী গুৱাহাটীলৈ আগুৱাই অহা দেখা পাই আহোম সৈন্যই যুঁ‌জ নকৰাকৈয়ে পিছ হুঁ‌হকিবলৈ ধৰে। বৰফুকনে এই কথাৰ সম্ভেদ পাই নৰিয়া গাৰেই নিজৰ সৈতে আন ছখন নাও‌ লৈ মোগল সেনাৰ ফালে খেদি যায়। বৰফুকনক দেখা পাই আহোম সেনাই দুগুণ উৎসাহেৰে যুদ্ধক্ষেত্ৰত নামি পৰে আৰু মোগলক সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাজিত কৰি মানাহ নৈৰ সিপাৰে খেদি পঠায়। ১৬৭১ চনত সংঘটিত এই যুদ্ধক শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ নামেৰে জনা যায়। ইয়াৰ পিছতেই গোৱালপাৰা জিলাৰ হাদিৰ নামৰ ঠাই আহোম সাম্ৰাজ্যৰ পশ্চিম সীমান্তৰ ছাউনী হিচাপে পৰিগণিত হয়। শৰাইঘাটৰ বিজয়ত উৎফুল্ল হৈ চুন্যৎফাই আহোম সেনাপতিসকলত পুৰস্কৃত কৰে। কোচৰজা বলিনাৰায়ণৰ নাতি তথা মহেন্দ্ৰ নাৰায়ণৰ পুত্ৰ ৰাজকুমাৰদ্বয় চন্দ্ৰ নাৰায়ণক দৰঙৰ আৰু গন্ধৰ্ব নাৰায়ণক বেলতলাৰ প্ৰান্তীয় শাসনকৰ্তা হিচাপে অধিষ্ঠিত কৰা হয়। ইয়াৰ কিছুদিন পিছতেই লাচিতৰ দেহাৱসান ঘটে আৰু তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ লালুকসোলাক গুৱাহাটীত বৰফুকন পদত নিয়োগ কৰা হয়। আতন বুঢ়াগোহাঁ‌ইকে ধৰি সম্ভ্ৰান্ত বিষয়াসকল ভৱিষ্যতে হ'ব পৰা মোগলৰ যিকোনো আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ গুৱাহাটীতে থিতাপি লয়।
ৰাজভঁ‌ৰালৰ অগ্নিকাণ্ড
১৬৭১ চনত শিলিখাৰ এটা সোণ-ৰূপৰ ভঁ‌ৰালত জুই লাগে। অনুসন্ধান কৰি গম পোৱা যায় যে ভঁ‌ৰালৰ তত্ত্বাৱধানৰ দায়িত্বত থকা ভঁ‌ৰালী বৰুৱাই অসাৱধানবশতঃ সহজে জুই লাগিব পৰা কোনো বস্তুৰ কাষত জ্বলন্ত চিলিম এডাল থোৱাৰ বাবেই অগ্নিকাণ্ড সংঘটিত হয়। ইয়াৰ শাস্তিস্বৰূপে ভঁ‌ৰালী বৰুৱাক হাতীৰ লাদেৰে চিলিম টানিবলৈ দিয়া হয়।
ডফলাসকলৰ বিৰুদ্ধে অভিযান
বৰ্তমানৰ লখিমপুৰ জিলা আৰু শোণিতপুৰ জিলাৰ উত্তৰফালে পাহাৰত ডফলাসকলে বাস কৰিছিল। মাজে-সময়ে তেওঁলোকে ভৈয়ামলৈ আহি লুট-পাত চলাইছিল। আহোম ৰজাসকলে তেওঁলোকক নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিবলৈ বস্ত-পাতিৰ যোগান ধৰিছিল আৰু ডফলা পাহাৰৰ নামনিত বাস কৰা ডফলা-বহতীয়াসকলৰ পৰা কৰ সংগ্ৰহৰ অনুমতি দিছিল। ডফলাসকলে বন্দোৱস্তি মতে বয়-বস্তু আৰু কৰ পোৱাত দেৰী হোৱাত ভোক-পিয়াহৰ চূড়ান্ত সীমাত উপনীত হোৱাৰ দোহাই দি মুখিয়ালসকলৰ নেতৃত্বত গাগলডুবি গাঁ‌ৱত আক্ৰমণ চলায় আৰউ তিনিজন লোকক হত্যা কৰাৰ লগতে মহিলা আৰু শিশুক সামৰি মুঠ ৪০ গৰাকী লোকক ধৰি নিয়ে। উদয়াদিত্য সিংহই তাৎক্ষণিকভাৱে ঘোঁৰাকোঁ‌ৱৰ বৰবৰুৱাৰ নেতৃত্বত ডফলাসকলক এশিকনি দিবৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলায়। বুঢ়াগোহাঁ‌য়ে পাহাৰ আৰু হাবিৰ দুৰ্গম ঠাইলৈ গৈ সামৰিক অভিযান চলোৱাতকৈ কূটনৈতিক কৌশলেৰে পৰিস্থিতিৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। ৰজাই সেই পৰামৰ্শ আওকাণ কৰি বৰবৰুৱাক সৈন্যবাহিনীৰে সৈতে ডফলাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰেৰণ কৰে। ১৬৭২ চনৰ ডফলাসকলৰ বিৰুদ্ধে এই অভিযান সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যৰ্থ হয়। এই কথাত ক্ৰোধান্বিত হৈ চুন্যৎফাই বৰবৰুৱাৰ গাফিলতিৰ অভিযোগত পদচ্যুত কৰি চাৰিঙীয়া পেলাম ফুকনক বৰবৰুৱা পাতে আৰু ঘোঁ‌ৰাকোঁ‌ৱৰক প্ৰাণদণ্ডৰ আদেশ দিয়ে যদিও ৰাজমাওৰ হস্তক্ষেপত তেওঁৰ প্ৰাণ ৰক্ষা পৰে। অৱশ্যে কিছুদিনৰ পিছত ঘোঁ‌ৰাকোঁ‌ৱৰক ভিতৰুৱাল ফুকন অৰ্থাৎ গৃহৰক্ষী বাহিনীৰ দলপতি পদত নিয়োগ কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত ডফলাসকলে অসমীয়া বন্দীসকলক নিজেই মুকলি কৰি দিয়ে।
পৰমানন্দ বৈৰাগীৰ প্ৰভাৱ
উদয়াদিত্য সিংহৰ ৰাজত্বৰ পিছৰ কালছোৱাত পৰমানন্দ বৈৰাগী নামৰ এজন সন্ন্যাসীৰ আগমন ঘটে আৰু ৰজাৰ ওপৰত তেওঁ যথেষ্ট প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে। পৰমানন্দ সন্ন্যাসীক সাধাৰ্ণ লোকে গকুলপুৰী সন্ন্যাসী নামেৰেও জানিছিল আৰু তেওঁ বৃন্দাবনৰ সমীপৱৰ্তী গকুলৰ পৰা আহিছিল। হাজো, কামাখ্যা, বনমালী গোসাঁইৰ থান আদি ঠাইকে ধৰি নামনি অসমৰ বিভিন্ন স্থানত অলৌলিক কাৰুকাৰ্য প্ৰদৰ্শনেৰে পৰমানন্দই জনতাক মোহিত কৰিছিল। পৰমানন্দৰ গুণ-গান গড়গাঁৱলৈকো বিয়পি পৰে আৰু ৰজাৰ পৰা তেওঁ ৰাজসভালৈ নিমন্ত্ৰণ লাভ কৰে। সন্ন্যাসীজনে উদয়াদিত্য সিংহকো মোহিত কৰে আৰু স্বৰ্গদেৱে তেওঁক গুৰু মনিবলৈ লোৱাৰ লগতে সন্ন্যাসীজনৰ বাবে ৰাজধানীৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ অৰ্থাৎ চূণপোৰা-দুৱাৰত থান সজাই দিয়ে। পৰমানন্দ বৈৰাগীৰ সন্মান বৃদ্ধিৰ বাবে ৰজাই ৰাজবিষয়াসকলকো তেওঁৰ অনুগামী হ'বলৈ আদেশ দিয়ে। ৰাজ-আদেশ অনুযায়ী আতন বুঢ়াগোহাঁ‌ই, বাঘছোৱাল বৰপাত্ৰগোহাঁ‌ই, লাঙিচাং বৰগোহাঁ‌ই আৰু লাইথেপেনা সলাল গোহাঁ‌ইকে ধৰি বহুসংখ্যক ফুকন, ৰাজখোৱা আৰু বৰুৱাই পৰমানন্দ সন্ন্যাসীৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰে। সন্ন্যাসীয়ে চূণপোৰাৰ থানত বহিয়েই ৰজাই কি কৈছে বা কি কৰিছে গম পোৱা বুলি দাবী কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত ৰজা আৰু ৰাজসভাৰ ওপৰত সন্ন্যাসীয়ে যথেষ্ট প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল।
বৈষ্ণৱ মহন্তসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ
পৰমানন্দ সন্ন্যাসীৰদ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ উদয়াদিত্য সিংহই ঠাকুৰীয়া ঠালৰ বাৰজন বৈষ্ণৱ মহন্তক সন্ন্যাসীজনৰ শৰণ ল'বলৈ কয়। মহন্তসকলে ইয়াৰ বিৰোধ কৰাত মায়ামৰা, মকাজান, শিলিখাতল আৰু চেঁ‌চামুখৰ মুখিয়াল মহন্তকেইজনক পোতাশালত থয় আৰু কয় যে তেওঁলোকে যদি কোনো অলৌকিক কাৰ্যৰে ৰজাক সন্তুষ্ট কৰিব পাৰে তেহে তেওঁলোকক মুক্তি দিয়া হ'ব। মহন্তসকলে এই কাম কৰিবলৈ অপাৰগতা প্ৰকাশ কৰে আৰু একগোট হৈ তেওঁলোকক সন্ন্যাসীৰ শিষ্য সজাবলৈ ৰজাই কৰা আয়োজনৰ বিৰোধিতা কৰাৰ বাবে থিৰাং কৰে। এই কাৰ্যত তেওঁলোকে তিনিওজন গোহাঁ‌ইৰে কৌশলী সহযোগিতা লাভ কৰে।
ডেবেৰা হাজৰিকাৰ পৰমানন্দ বিৰোধী কাৰ্যকলাপ
ৰজাই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে চলা অভিসন্ধিৰ উমান পাই ডেবেৰাক ৰাজধানীৰ পৰা আঁতৰত ৰাখিবলৈ ব্যৱস্থা লয় আৰু সেয়ে শদিয়াৰ ওচৰৰ মিচিমিসকলৰ বিদ্ৰোহ দমন কৰিবৰ বাবে ডেবেৰাক আদেশ দিয়ে। ডেবেৰাই ৰজাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য গম পাই এই অভিযান তিনিদিনৰ পিছত আৰম্ভ কৰিব বুলি জনায়।
ৰাজত্বকালৰ উল্লেখনীয় দিশ
স্বৰ্গদেৱ চুন্যৎফা ওৰফে উদয়াদিত্য সিংহৰ ৰাজত্বকালছোৱা শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত অসমৰ পৰা মোগল শক্তিৰ বিতাৰণৰ বাবে ঘাইকৈ জনাজাত। গুৱাহাটীত উদ্ধাৰ হোৱা টোপসমূহলৈ চাই এই কথা ক'ব পাৰি যে সেই সময়লৈ অসমীয়া লোকে নিজে টোপ সাজিব জানিছিল। উজনি অসমৰ বৈৰাগী আলি এইজন স্বৰ্গদেৱৰ দিনতেই বন্ধোৱা হয়। সমসাময়িক বুৰঞ্জীবিদসকলে এই কথা উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁৰ নিজৰ ভ্ৰাতৃ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ সমান শক্তি আৰু বুদ্ধিমত্তা নাছিল যদিও মোগল আগ্ৰাসনৰ সময়ত গুৱাহাটীৰ বিষয়াসকললৈ তেওঁ সম্পূৰ্ণ সহায়-সহযোগিতা আগবঢ়াইছিল। ডফলাসকলৰ বিৰুদ্ধে বিফল সামৰিক অভিযানে তেওঁৰ ৰাজনৈতিক বিচক্ষণতা আৰু সমৰ কৌশলৰ অভাৱৰ কথা সূচায়। বৈষ্ণৱ মহন্তসকলক অপমান কৰি পৰমানন্দ সন্ন্যাসীৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি কৰিবলৈ বিচৰা কাৰ্য তেওঁৰ প্ৰাণঘাতক সিদ্ধান্ত হিচাপে পৰিগণিত হয়।
ছোহৰাব মোদী
ছোহৰাব মেৰৱানজী মোদী  (Sohrab Merwanji Modi; ২ নৱেম্বৰ ১৮৯৭ – ২৮ জানুৱাৰী ১৯৮৪) এজন ভাৰতীয় মঞ্চাভিনেতা, চলচ্চিত্ৰাভিনেতা, পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক আছিল। তেওঁৰ ছবিসমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য- শ্বেইক্সপীয়েৰৰ হেলমেটৰ চলচ্চিত্ৰীয় সংস্কৰণ খুন কা খুন, ছিকন্দৰ, পুকাৰ, পৃথ্বীবল্লভ, ঝাঁসী কী ৰাণী,  মিৰ্জা গালিব, জেইলৰ আৰু নৌশেৰৱান-এ-আদিল। তেওঁৰ ছবিসমূহত সদায় সামাজিক আৰু জাতীয় বিষয়ৰ প্ৰতি দৃঢ় দায়বদ্ধতাৰ বাৰ্তা আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৯৭ চনৰ ২ নৱেম্বৰত বোম্বাইত ছোহৰাব মেৰৱানজী মোডীৰ জন্ম হৈছিল।[2] ১৬ বছৰ বয়সত তেওঁ গোৱালিয়ৰৰ টাউন হলত প্ৰজেক্টৰ ব্যৱহাৰ কৰি চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু ২৬ বছৰ বয়সত তেওঁৰ আৰ্য সুবোধ থিয়েটাৰিকেল কোম্পানী স্থাপন কৰে।
নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰত কাম কৰাৰ কিছু অভিজ্ঞতাৰে মোদীয়ে পাৰ্চী থিয়েটাৰত অভিনেতা হিচাপে কাম কৰিবলৈ লয়। তেওঁ শ্বেক্সপীয়েৰিয়ান অভিনেতা হিচাপে যথেষ্ট সুনাম অৰ্জন কৰে আৰু ভায়েকৰ নাটক কোম্পানীটোৰ সৈতে সমগ্ৰ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰে। ১৯৩১ চনত সবাক চলচ্চিত্ৰৰ আগমণৰ লগে লগে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ অৱনতি ঘটে। এই মৃত্যুমুখী শিল্পক উদ্ধাৰৰ বাবে মোদীয়ে ১৯৩৫ চনত ষ্টেজ ফিল্ম কোম্পানী গঠন কৰে। তেওঁৰ প্ৰথম দুখন ছবি আছিল নাটকৰ চলচ্চিত্ৰীয় সংস্কৰণ। খুন কা খুন (১৯৩৫) আছিল হেমলেটৰ অভিযোজন আৰু এই ছবি যোগে নাচিম বানুৱে চলচ্চিত্ৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। দ্বিতীয়খন ছবি সঈদ-এ-হাৱাচ (১৯৩৬) শ্বেক্সপীয়েৰৰ কিং জনৰ আধাৰত নিৰ্মিত। দুয়োখন ছবিয়ে বক্স অফিচত বিফল হয়।
কৰ্মজীৱন
১৯৩৬ চনত তেওঁ মিনাৰ্ভা মুভীটোন মুকলি কৰে।[4] মদ্যপানৰ বিষময় ফল, হিন্দু মহিলাৰ বিবাহ বিচ্ছেদৰ অধিকাৰ আদি সামাজিক বিষয়ৰ আধাৰত নিৰ্মিত তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক ছবি মিঠা জহৰ (১৯৩৮) আৰু তালাক (১৯৩৮) আদি মিনাৰ্ভাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। যদিও গুণগতভাবে ছবিসমূহ উৎকৃষ্ট আছিল, তথাপি তেওঁৰ মন ঐতিহাসিক ছবিৰ প্ৰতিহে ঢাল খাইছিল। তেওঁৰ ঐতিহাসিক ত্ৰিল’জী – পুকাৰ (১৯৩৯),ছিকন্দৰ (১৯৪১) আৰু পৃথ্বীবল্লভৰ (১৯৪৩) বাবে মিনাৰ্ভা প্ৰখ্যাত হৈ পৰিছিল।
পুকাৰত (১৯৩৯) মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ ন্যায়ৰ প্ৰতি থকা নিষ্ঠাক উজ্জ্বল কৰি তুলিছে; যদিও হয়তো ছবিখনত বৰ্ণিত কাহিনীটো কাল্পনিক হ’ব পাৰে। ছবিৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ দৃশ্যসমূহৰ চিত্ৰগ্ৰহণ মোগল ৰাজদৰবাৰ আৰু প্ৰাসাদত কৰা হৈছিল, যিয়ে ছবিখনক এক বাস্তৱৰ অনুভৱ দিছে। চন্দ্ৰমোহন আৰু নাচিম বানুৰ তাৰকাত্বৰ আকৰ্ষণ, কামাল আমৰোহীৰ সাহিত্যগন্ধী বৰ্ণনাই ছবিখনৰ জনপ্ৰিয়তা নিশ্চিত কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:গুজৰাটী ব্যক্তি শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:কৰ্কট ৰোগত মৃত্যু
ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া
ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া (Dr. Bhabendra Nath Saikia, ১৯৩২ – ২০০৩) অসমৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু বোলছবি পৰিচালক আছিল। কবিতা, নাটক, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, সমালোচনা, হাস্য-ব্যংগাত্মক সাহিত্য, আত্মজীৱনী, শিশুসাহিত্য আদিকে ধৰি সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ প্ৰায় সকলো দিশতে ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই অৱদান আগবঢ়াই গৈছে।
ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিষয়ত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাৰ পিছত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত ৰিডাৰ হিচাপে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। অসমীয়া ভাষাৰ পষেকীয়া আলোচনী প্ৰান্তিক আৰু শিশু আলোচনী সঁফুৰাৰ তেখেত প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল।
ইয়াৰ উপৰি তেখেতে ৰেডিঅ' নাট, একাঙ্কিকা নাটক, ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ বাবে নাটক ৰচনা কৰিছিল। তেখেতে আঠখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰও পৰিচালনা কৰিছিল। ইয়াৰে সাতখন বোলছবিৰ কাৰণে তেখেতে ভাৰত চৰকাৰৰ ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰিছিল। তদুপৰি তেখেতে ১৯৭৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁ‌টা আৰু ১৯৯০ চনত 'অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা'ৰ লগতে পদ্মশ্ৰী সন্মানো লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয়ত (তাণ্টিয়া বিজ্ঞান মন্দিৰত), পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ প্ৰৱক্তা হিচাপে। তাৰ পিছত তেখেতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত কিছুদিনৰ বাবে ডেমনষ্ট্ৰেটৰ হিচাপে যোগদান কৰে। তাৰ পিছত তেখেতে গৱেষণাৰ বাবে লণ্ডনলৈ যায় আৰু পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰি উভতি আহি পুনৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগত অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু ৰীডাৰ পদলৈ পদোন্নতি লাভ কৰে। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চাকৰি ত্যাগ কৰি তেখেতে কেইবছৰমানৰ বাবে ভাৰতীয় ৰেলৱেৰ উত্তৰ পূব মণ্ডলৰ মহাপ্ৰবন্ধক হিচাপেও সেৱা আগবঢ়ায়। তেখেতৰ বহুতো গল্প অন্যান্য ভাৰতীয় ভাষালৈ অনুবাদ হৈছে। অসমীয়া ভাষাৰ পষেকীয়া আলোচনী প্ৰান্তিক আৰু শিশু আলোচনী সঁফুৰাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল। গুৱাহাটী মঞ্চৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক স্থাপন হয় ১৯৫৭-৫৮ চনত। বসন্ত কুমাৰ শইকীয়াৰ চোৰ নাটকত কুমাৰ ভাস্কৰ নাট্যমন্দিৰত অভিনয় কৰিছিল। তেখেতে ১৯৭৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁ‌টা আৰু ১৯৯০ চনত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটালাভ কৰাৰ উপৰিও পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰে। অসমীয়া নাট্য জগতলৈ ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই বিশেষ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে। কেইবাখনো ৰেডিঅ' নাট, একাঙ্কিকা নাটক ৰচনা কৰাৰ উপৰিও ভ্ৰাম্যমাণ মঞ্চৰ বাবেই তেখেতে একাধিক নাটক ৰচনা কৰে। বোলছবি জগতত শইকীয়াই আঠখন বোলছবি পৰিচালনা কৰে আৰু তেখেতৰ বোলছবিয়ে ভাৰত আৰু বিদেশত আন্তৰাষ্ট্ৰীয় বোলছবি মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়। তেখেতৰ সাতখন বোলছবিৰ কাৰণে ভাৰত চৰকাৰে ৰজত কমল বঁটা প্ৰদান কৰে।
অন্যান্য ক্ষেত্ৰ
ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া বহুকেইটা সংগঠন আৰু পৰিষদৰ সদস্য আছিল। তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমীৰ সদস্য আৰু সাহিত্য একাডেমীৰ কাৰ্যবাহী আৰু সাধাৰণ পৰিষদৰ সদস্য আছিল। ইউনেস্কোৰ সৈতে সহযোগিতাৰ বাবে ভাৰতীয় জাতীয় পৰিষদৰ সদস্য আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ একাডেমিক পৰিষদৰ সদস্যও আছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ জ্যোতি চিত্ৰবন (চলচ্চিত্ৰ ষ্টুডিঅ’) ছ’চাইটিৰ সভাপতি আৰু গুৱাহাটীৰ অ'ল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ পৰামৰ্শদাতা সংস্থাৰ সদস্য আছিল। ড° শইকীয়া অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ (বিত্ত আৰু উন্নয়ন) নিগম লিমিটেডৰো অধ্যক্ষ আছিল।
ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া ডিমাপুৰৰ উত্তৰ-পূব মণ্ডল সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰৰ শাসকীয় সংস্থাৰ সদস্যও আছিল। তেওঁ অসমৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আদালতৰ লগতে পুনেস্থিত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন প্ৰতিষ্ঠানৰ ছ’চাইটিৰ সদস্যও আছিল। তদুপৰি তেওঁ নেচনেল বুক ট্ৰাষ্ট অৱ ইণ্ডিয়াৰ বোৰ্ড অৱ ট্ৰাষ্টীৰ সদস্য আছিল।
হাস্য-ব্যংগাত্মক সাহিত্যত
সেইসমূহৰ নাম এনেধৰণৰঃ-
সত্যপ্ৰিয় পাঠকৰ পাছত তেওঁ‌ বেছিকৈ সদানন্দ পাঠক ছদ্মনাম ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এইটো ছদ্ননামেৰে তেওঁ সৰ্বমুঠ ছটা লেখা লিখিছিল। লেখাকেইটা হৈছে: (১) সোণালী এণ্টাৰপ্ৰাইজ, (২) বিগ ক্ল’জ আপ, (৩) বেলি ডুবাৰ সময়, (৪) পৰম প্ৰিয় বন্ধুবৰ, (৫) বিশ্বাসঘাতক বান্দৰ, আৰু (৬) ভিতৰবিলাক। এইকেইটা লেখা প্ৰকাশ পাইছিল ‘বুধবাৰ’ত। সত্যপ্ৰিয় আৰু সদানন্দ পাঠকৰ উপৰিও ৰচনা লিখিবলৈ তেওঁ আন বহুকেইটা ছদ্মনামৰ সহায় লৈছিল। সেইসমূহ ৰচনা প্ৰান্তিকৰ পৃষ্ঠাতে ভিন্ ভিন্ সময়ত প্ৰকাশিত হৈছিল। লেখাবোৰৰ শিৰোনাম আৰু তেওঁ ব্যৱহাৰ কৰা ছদ্মনাম তলত উল্লেখ কৰা হ'ল- তেখেতৰ এই হাস্য-ব্যংগাত্মক ৰচনাসমূহ পাছলৈ ‘কল্পলোকৰ কাহিনী’ নামৰ এখনি গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত বহুসংখ্যক ছদ্মনাম ব্যৱহাৰ কৰা সম্ভৱতঃ তেওঁৱেই একমাত্ৰ সাহিত্যিক। চৌপাশৰ সামাজিক-সাংস্কৃতিক সমস্যাবোৰৰ পুনৰীক্ষণ, অসমীয়া মানুহৰ চৰিত্ৰৰ কেতবোৰ অবিচ্ছেদ্য দিশ উন্মোচন, প্ৰাত্যহিকতাত সঘনাই মুখামুখি হোৱা বেমেজালিবোৰৰ পৰ্যবেক্ষণ- ইত্যাদিয়েই হৈছে তেখেতৰ দ্বাৰা লিখিত এই হাস্য-ব্যংগাত্মক ৰচনালানিৰ অন্তৰ্নিহিত তাৎপৰ্য।
অন্যান্য ৰচনাত
বিদেশৰ পটভূমিত লিখা কেইটামান গল্প ড॰ শইকীয়াই ছদ্মনামত লিখিছিল। তিনিটা গল্প লিখিছিল সঞ্জয় ছদ্মনামেৰে। বাকীকেইটা নিজৰ নামত লিখিছিল। এই সন্দৰ্ভত তেখেতে কৈছিল যে- "মোৰ চুটি গল্প লেখাৰ যিটো ধৰণ, তাৰ পৰা অলপ বেলেগ হ'ব বাবেই সেইকেইটা মোৰ নিজৰ নামত লেখিবলৈ মন কৰা নাছিলোঁ। " ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ নিজে সৰু চৰিত্ৰ এটিত অভিনয় কৰা 'বেউলা' ছবিখনৰ সমালোচনা লিখিছিল। সেইটো লিখিছিল সুনীতি ছদ্মনামেৰে। সমালোচনাটি 'আৱাহন'ত প্ৰকাশিত হৈছিল। সাদিনীয়া 'নৱদূত' নামৰ এখন কাকতত তেখেতে 'দৃষ্টিপাত' নামৰ এটা শিতানত লিখিছিল। সেইবোৰ লিখনি তেখেতেপ্ৰহৰী ছদ্মনামত লিখিছিল। চিনেমা বিষয়ক লেখামেলাৰ বাবে তেখেতে চিত্ৰপ্ৰিয় পাঠক ছদ্মনাম ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেখেতৰ আন দুটি ছদ্মনাম আছিল পৰ্যবেক্ষক আৰু সুদৰ্শন।
ব্যক্তিগত জীৱন
ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া প্ৰীতি শইকীয়াৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোকৰ দুগৰাকী কন্যা সন্তান--- ড॰ সংগীতা আৰু ৰশ্মি। }
মৃত্যু
কেইবছৰমানৰ পৰা কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ থকা ড॰ শইকীয়াক হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ যোৱাৰ বাবে ২০০৩ চনৰ ২৭ জুলাইত গুৱাহাটী নিউৰ’লজিকেল ৰিচাৰ্চ চেণ্টাৰত ভৰ্তি কৰোৱা হয়। তাতেই তেওঁৰ অৱস্থা সংকটজনক হৈ পৰে আৰু ২৯ জুলাইৰ পৰা তেওঁক ডায়েলাইছিছ আৰু ভেণ্টিলেটৰী চাপৰ্টত ৰখা হয়। সেই বছৰৰে ১৩ আগষ্টত শইকীয়াই নশ্বৰ দেহ ত্যাগ কৰে।
সাহিত্যকৰ্ম
ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ প্ৰথম ছপাহৈ প্ৰকাশ পায় 'পথ নিৰূপণ'গল্পটো। উদয় আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছিল।
চুটি গল্প
তেখেতৰ চুটি গল্প সংকলন কেইখন হ'ল
চিন্তামূলক গ্ৰন্থ
প্ৰবন্ধ সংকলন- শেষ পৃষ্ঠা (চাৰিটা খণ্ড)।
চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ৰূপে
অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ পাতনি ১৯৩৫ চনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ 'জয়মতী' কথাছবিৰে হৈছিল। তাৰ পিছৰ প্ৰায় ৪০ বছৰ ধৰি নিৰ্মাণ হোৱা চলচ্চিত্ৰসমূহৰ বেছিখিনিয়েই আছিল তীব্ৰ বাণিজ্যিক ধৰ্মী। (ব্যতিক্ৰম: পদুম বৰুৱাৰ গঙাচিলনীৰ পাখি)। ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াই প্ৰথম বাৰৰ বাবে অসমীয়া অৰ্থবহ চলচ্চিত্ৰৰ শুভাৰম্ভ কৰে।
সন্ধ্যাৰাগ, কথাছবিৰে শইকীয়াই চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। এক ব্যতিক্ৰমী আৰু কলাসন্মত ছবি হিচাপে কথাছবিখনে অসম আৰু ভাৰতবৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰপ্ৰেমীৰ মন জোকাৰি যায়। ইয়াৰ পিছত শইকীয়াদেৱে পৰিচালনা কৰে অনিৰ্বাণ, অগ্নিস্নান, কোলাহল, সাৰথি, আৱৰ্তন, ইতিহাস আৰু কালসন্ধ্যা। 'কালসন্ধ্যা' হিন্দীভাষাত নিৰ্মিত। আটাইকেইখন ছবিয়েই কলাসন্মত ছবি হিচাপে উচ্চ প্ৰসংশিত। 'অগ্নিস্নান'ৰ চিত্ৰনাট্যই সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ সন্মান লাভ কৰে। 'কালসন্ধ্যা'ৰ বাহিৰে আন কেইখন ছবিযে় শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক ভাষাৰ ছবিৰ বাবে ৰজত কমল বঁটা পায়।
ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ কেউখন অসমীয়া ছবিয়েই নিজৰ গল্প আৰু উপন্যাসৰ চিত্ৰৰূপ। তেখেতৰ ছবিত কথাছবি সুলভ ৰূপকৰ পৰিবৰ্তে সাহিত্যৰ উপাদানৰ পয়োভৰ বেছি বুলি সমালোচকে কয় । সংলাপৰ ওপৰত প্ৰাধান্য দিয়াৰ কাৰণে কিছুমান সমালোচকে তেখেতৰ কথাছবি বৰ বেছি পৰিমাণে সাহিত্যধৰ্মী বুলি অভিযোগ কৰে। ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ মতে সাহিত্যধৰ্মীতা তেখেতৰ ছবিৰ বিশেষ উপাদান আৰু কিছুসংখ্যক কথাছবি নিৰ্মাণ কৰিব পাৰিলে সাহিত্যধৰ্মী ছবিৰ এটা ধাৰা তেখেতে সৃষ্টি কৰিব পাৰিলেহেঁতেন বুলি তেখেতে নিজে উল্লেখ কৰি গৈছে।
চলচ্চিত্ৰৰ এটা সংজ্ঞা নিৰ্ধাৰণ কৰি ড° শইকীয়াই 'ইন দ্য লেণ্ড অৱ মাই হাৰ্ট' নামৰ লেখাটোত কৈছিল -A story of nature and humanity, rich in beauty and creativity, written on the screen by the camera. That is my definition of film. (সৌন্দৰ্য আৰু সৃষ্টিশীলতাত চহকী, প্ৰকৃতি আৰু মানৱীয়তাৰ এটা কাহিনী যাক কেমেৰাৰ জৰিয়তে পৰ্দাত তুলি ধৰা হয়; সেইয়াই হৈছে মোৰ বাবে চলচ্চিত্ৰৰ সংজ্ঞা। )
নাট্যকাৰ আৰু পৰিচালক ৰূপে
অসমীয়া ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ লগত ড॰ শইকীয়া নাট্যকাৰ আৰু পৰিচালক হিচাপে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছিল। ভ্ৰাম্যমাণৰ বাবে তেখেতে সৰ্বমুঠ ২৭খন নাটক ৰচনা কৰি গৈছে। বিশেষকৈ আৱাহন থিয়েটাৰ গোষ্ঠীৰ বাবে তেখেতে অধিক নাটক ৰচনা কৰিছিল। ২খন নাটক তেওঁ কহিনুৰ থিয়েটাৰ গোষ্ঠীৰ বাবে ৰচনা কৰিছে। ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই গধূলী নাটকখনক বাদ দি অন্যান্য নাটকসমূহ নিজে পৰিচালনা কৰিছিল। শইকীয়াই ৰচনা আৰু পৰিচালনা কৰা নাটকসমূহ আজিও জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষত আছে বুলি গণ্য কৰা হয়। তদুপৰি তেওঁ অ'ল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ বাবেও কেইবাখনো নাটক ৰচনা কৰিছে। কোলাহল, দুৰ্ভিক্ষ, ইতিহাস আদি নাটককেইখনক অ'ল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ই ৰাষ্ট্ৰীয় নাটক হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল। ‘কোলাহল’ নাটকখন বিদেশী কেন্দ্ৰৰ পৰা সম্প্ৰচাৰৰ বাবে বাছনি কৰা হৈছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কাহিনীৰ ওপৰত এখন হিন্দী দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিকৰ এটা খণ্ডও তেওঁ পৰিচালনা কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
ড॰ শইকীয়াৰ কৰ্মৰাজিৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে বিভিন্ন অনুষ্ঠানে বিভিন্ন সময়ত তেখেতক সন্মান যাচি আহিছে। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কেইটিমান হ’ল:
জয়া আখতাৰ
জয়া আখতাৰ (জন্ম: ১৪ অক্টোবৰ, ১৯৭২) এগৰাকী ভাৰতীয় চিনেমা পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ। ২০০৯ চনত তেওঁ লাক বাই চাঞ্চ নামৰ ছবিখনৰ পৰিচালক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। চলচ্চিত্ৰখনে সমালোচকৰ আদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ২০১১ চনত তেওঁ সমালোচক তথা ব্যৱসায়িকভাৱে সফল জিন্দেগী না মিলেগী দোবাৰা শীৰ্ষক চলচ্চিত্ৰখন পৰিচালনা কৰে আৰু তাৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
জয়া আখতাৰৰ জন্ম ১৯৭২ চনৰ ১৪ অক্টোবৰত, পিতৃ জাভেদ আখতাৰ আৰু মাতৃ হানী ইৰাণী। শ্বাবানা আজমী তেওঁৰ মাহীমাক। জয়া আখতাৰ ফাৰহান আখতাৰৰ ভগ্নী। মেনেকজী স্কুলত তেওঁ স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰাৰ পিছত মুম্বাইৰ চেণ্ট জেভিয়াৰছ কলেজৰ পৰা কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পাছলৈ তেওঁ চিনেমা সম্পৰ্কীয় শিক্ষাৰ বাবে নিউয়ৰ্ক য়ুনিভাৰ্ছিটী ফিম্ল স্কুলত যোগদান কৰে।
কেৰিয়াৰ
জয়া আখতাৰে পোনপ্ৰথমে প্ৰাইচ অৱ বুলেট শীৰ্ষক এটি গানৰ ভিডিঅ’ৰ পৰিচালক হিচাপে কাম কৰি তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণি ঘটাইছিল। দিল চাহতা হেই আৰু স্প্লিট ৱাইদ অপেন-ত তেওঁ কাষ্টিং ডিৰেক্টৰ হিচাপে, লক্ষ্য আৰু দিল চাহতা হেই-ত সহাকাৰী পৰিচালক হিচাপে তেওঁ কাম কৰিছিল। তাৰ পাছতে তেওঁ ৰীমা কাগতিৰ ছবি হনিমুন ট্ৰেভেলছ্ প্ৰাইভেট্ লিমিটেড-ৰ সহপ্ৰযোজনা কৰে। তেওঁ পৰিচালক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰা প্ৰথম চলচ্চিত্ৰখন হৈছে ২০০৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা লাক বাই চাঞ্চ। ছবিখনে সমালোচকৰ আদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল যদিও বক্স অফিচত মুখ ঠেকেচা খায়। ২০১১ চনত তেওঁ ব্যৱসায়িকভাৱে যথেষ্ট সফল ছবি জিন্দেগী না মিলেগী দোবাৰা পৰিচালনা কৰে। ছবিখনে সমালোচকৰ পৰা ধনাত্মক মন্তব্য লাভ কৰাৰ উপৰিও জয়া আখতাৰে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈও সক্ষম হয়। ২০১৩ চনত তেওঁ অনুৰাগ কাশ্যপ, দিবাকৰ বেনাৰ্জী আৰু কৰণ জোহৰৰ সৈতে লগ লাগি বম্বে টকীজ ছবিখন নিৰ্মাণ কৰে। এই ছবিখন ভাৰতীয় চিনেমাৰ শতবৰ্ষ উপলক্ষে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ২০১৫ চনত তেওঁৰ পৰিচালিত আন এখন চিনেমা হৈছে দিল ঢড়কনে দো মুক্তি লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
দ্য টেলছ অফ বিডল দ্য বাৰ্ড
দ্য টেলছ অফ বিডল দ্য বাৰ্ড (The Tales of Beedle the Bard) শিশু তথা কিশোৰসকলৰ বাবে লিখা এখন সাধুকথাৰ কিতাপ। জে. কে. ৰাউলিঙে লিখা এই কিতাপখনৰ প্ৰকাশক চিলড্ৰেনছ হাই লেভেল গ্ৰুপ (Children's High Level Group)।  প্ৰথমতে ২০০৭ চনৰ ১৩ ডিচেম্বৰত গ্ৰন্থখনৰ হাতেলিখা সাতটা কপি নীলাম কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পৰা হোৱা লাভ লণ্ডনৰ দ্য চিল্ড্ৰেনছ ভইছ নামৰ শিশুৰ এক হিতাকাংক্ষী স্বেস্ছাসেৱী অনুষ্ঠানৰ উদ্দেশ্যে দান কৰা হয়। পিছত ২০০৮ চনৰ ৩১ জুলাইত লণ্ডনৰ ব্লুমছবেৰী পাব্লিছিং হাউচৰ বেনাৰত ইয়াক ছপা আকাৰ দিয়া হয়।
দ্য ফাউণ্টেইন অফ ফেয়াৰ ফৰচুন
এটা পাহাৰৰ টিঙত এখন যাদুকৰী বাগিচা আছিল। বাগিছাখনৰ চাৰিওফালে সুউচ্চ দেৱালেৰে ঘেৰা আছিল। তদুপৰি ইয়াক যাদুৰদ্বাৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰখা হৈছিল। সেই বাগিছাখনৰ ভিতৰতেই এটা নিজৰা আছিল, সৌভাগ্যৰ নিজৰা। বছৰৰ আটাইতকৈ দীঘল দিনটোত এজন মাত্ৰ দুৰ্ভাগ্যৱান লোকে নিজৰাটোত স্নান কৰি নিজৰ দুৰ্ভাগ্য উটুৱাই দি চিৰকালৰ বাবে সৌভাগ্যৱান হোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰিছিল। এবাৰ বছৰটোৰ সেই বিশেষ দিনটোত নিজৰাটোত স্নান কৰিবলৈ পোৱাৰ আশাত পোহৰ নৌহওঁতেই দেশ-বিদেশৰ অসংখ্য লোক আহি বাগিছাৰ দেৱালৰ কাষ পালে। ইয়াৰ মাজত ডেকা-বুঢ়া, মতা-তিৰোতা, সাধাৰণ মানুহ-যাদুকৰ সকলোধৰণৰ লোক আহিছিল। মানুহবোৰৰ মাজত তিনিগৰাকী যাদুকৰীও আছিল। তেওঁলোক লগ হৈ নিজৰ নিজৰ দুৰ্ভাগ্যৰ কথা আলচিবলৈ লাগিল।
প্ৰথমগৰাকীৰ নাম আছিল আশা (Asha)। তেওঁ দুৰাৰোগ্য ৰোগত ভুগিছিল আৰু ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈকে নিজৰাটোলৈ আহিছিল। দ্বিতীয়গৰাকীৰ নাম আছিল আল্থেডা (Altheda)। তেওঁৰ সকলোবোৰ ধন-সোণ আৰু যাদুকাঠী দুষ্ট যাদুকৰ এটাই চুৰ কৰি নিছিল। তেওঁ নিজৰ দৰিদ্ৰতা নিবাৰণ আৰু যাদুশক্তি পুনৰ ঘূৰাই পাবলৈ তালৈ আহিছিল। তৃতীয়গৰাকীৰ নাম আছিল অমাতা (Amata)। তেওঁক তেওঁৰ প্ৰেমিকে এৰি গৈছিল। এই দুখৰ পৰিত্ৰাণ বিচাৰি তেওঁ বাগিছালৈ আহিছিল। পৰস্পৰ সহানুভূতিৰ তিনিওগৰাকীয়ে থিৰাং কৰিলে যে তেওঁলোকে সৌভাগ্যৰ নিজৰাটো গৈ পাবলৈ পৰস্পৰক সহায় কৰিব। ৰ'দৰ প্ৰথমজাক ৰেঙনিৰ লগে লগে বাগিছাৰ দেৱালত এটা বাটৰ সৃষ্টি হ'ল। ভিৰৰ মাজৰপৰাই বাগিছাৰ লতাই আশাত মেৰিয়াই ধৰি ভিতৰলৈ টানি নিলে। লৰালৰিকৈ আশাই আল্থেডাৰ আৰু আল্থেডাই অমাতাৰ কাপোৰত টানকৈ ধৰিলে। অমাতাৰ গাৰ কাপোৰত বৰ্ম লাগি ধৰি এজন অশ্বাৰোহী সৈনিকো বাগিছাৰ ভিতৰ সোমাল। পিছমুহূৰ্ত্ততে বাটটো পুনৰ বন্ধ হৈ থাকিল। সৈনিকজনৰ প্ৰতি তিনিও ৰুষ্ট হ'ল যদিও চাৰিও একেলগে আগুৱাবলৈ ঠিক কৰিলে।
পাহাৰৰ নামনিতে এক পোকসদৃশ চকুহীন শুকুলা দৈত্যৰ সৈতে তেওঁলোকৰ ভেঁটাভেটি হ'ল। দৈত্যটোৱে ক'লে,"মোক তহঁতৰ যন্ত্ৰণাৰ প্ৰমাণ দে। " (give me the proof of your pain) সেনিকজনে তৰোৱালেৰ দৈত্যক আক্ৰমণ কৰিলে যদিও তৰোৱালখনহে দুটুকুৰা হ'ল। ইফালেদি বেলি দুপৰ হ'ল। তিনিওগৰাকী যাদুকৰীয়ে সকলোধৰণে যাদু কৰিও দৈত্যটো অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰাত আশা ভাগি পৰিল আৰু উচুপিবলৈ ধৰিলে। পিছে তেওঁৰ চকুপানী ওলোৱাৰ দৈত্যই এইখিনি শুহি পেলালে আৰু বাট এৰি দিলে। উৎফুল্ল হৈ তেওঁলোক আগবাঢ়ি গ'ল আৰু পাহাৰৰ মাজভাগতে এটা শিল পালে। তাত লিখা আছিল, "মোক তহঁতৰ কষ্টৰ ফল দে। " (give me the fruit of your labour) সৈনিকজনে তেওঁৰ হাতত থকা একমাত্ৰ মুদ্ৰাটো শিলটোত থ'লে। পিছে ই বাগৰি পৰি হেৰাই থাকিল। তেওঁলোকে বহুদেৰী খোজ কাঢ়িও অলপো আগুৱাব নোৱাৰিলে। আল্থেডাই হাৰ নামানি বাকীকেইজনকো উৎসাহ যোগাই থাকিল। বেলি লহিয়াবলৈ ল'লে। তেনেতে আল্থেডাৰ কপালৰ ঘাম মাটিত পৰিল। লগে লগে তেওঁলোকৰ প্ৰতিবন্ধক আঁতৰ হ'ল।
পুনৰবাৰ উৎফুল্ল হৈ তেওঁলোক আগুৱাই গ'ল আৰু অৱশেষত সৌভাগ্যৰ নিজৰাৰ নিচেই কাষ চাপিল। কিন্তু পাহাৰৰ টিঙটো ঘেৰি থকা পানীৰ এক সুঁতি তেওঁলোকৰ প্ৰতিবন্ধকৰূপে থিয় হ'ল। পানীৰ তলত শিল এটাত লিখা আছিল,"মোক তহঁতৰ অতীতৰ সঞ্চয় দে। " (give me the treasure of your past) সৈনিকজনে নিজৰ ঢালখনত উঠি সুঁতিটো পাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু ই পানীত ডুবি গ'ল। অমাতাই শিলটোত লিখা কথাষাৰৰ প্ৰকৃত অৰ্থ অনুধাৱন কৰিলে। তেওঁ যাদুকাঠীৰে তেওঁক এৰি যোৱা প্ৰেমিকৰ সৈতে কটোৱা সুখকৰ মুহূৰ্ত্তৰ আটাইবোৰ স্মৃতি পানীত উটুৱাই দিলে। লগে লগে তেওঁলোকৰ বাট মুকলি হ'ল। তেওঁলোক নিজৰাৰ কাষত থিয় হৈ তেওঁলোকৰ ভিতৰত কোনজনে তাত স্নান কৰিব তাক আলোচনা কৰোঁতে ৰুগীয়া আশা দিনটোৰ ভাগৰত মাটিত বাগৰি পৰি মৃতপ্ৰায় হ'ল। বাকী তিনিজনে তেওঁকে দাঙকোলাকৈ নি গা ধুৱাই দিবলৈ ওলাল। কিন্তু আশাই বাকীকেইজনক তেওঁক স্পৰ্শ নকৰিবলৈ কাতৰাই ক'লে। তাকে দেখি আল্থেডাই ওচৰে-পাজৰে থকা বনৌষধি খুন্দি তাৰ ৰস আশাৰ ওঁঠত বাকি দিলে। আচৰিত ধৰণে কিছুসময়ৰ পিছতে আশা সুস্থ হৈ উঠিল। তেওঁক ৰোগে এৰা দিলে। তেওঁ বাকীকেইজনক স্নান কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰি ক'লে যে তেওঁক আৰু নিজৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। পিছে আল্থেডা বনৌষধি গছবোৰ গোটোৱাত ব্যস্ত হৈ পৰিল। তেওঁ অমাতা আৰু সৈনিকৰ কোনো এজনক স্নান কৰিবলৈ কৈ ক'লে যে তেওঁ আশাৰ ৰোগ ভাল কৰিব পাৰিলে যেতিয়া আনৰো পাৰিব আৰু এনেদৰেই পুনৰ উপাৰ্জন কৰিব পাৰিব। আনহাতে অমাতাই ক'লে যে তেওঁৰ মনত এতিয়া কোনো দুখ নাই কাৰণ তেওঁ তেওঁৰ পুৰণি স্মৃতিবোৰ ইতিমধ্যে পানীত উটুৱাই দিছে। গতিকে সৈনিকজনে স্নান কৰক। সূৰ্যৰ শেষ কিৰণত নিজকে দুৰ্ভাগ্যৱান বুলি ভবা সৈনিকজনে সৌভাগ্যৰ নিজৰাত গা ধুলে আৰু উঠি আহি অমাতাক তেওঁৰ হৃদয় নিবেদন কৰিলে। অমাতায়ো তেওঁৰ প্ৰস্তাৱ আনন্দেৰে গ্ৰহণ কৰিলে। দিনান্তত চাৰিও ঘৰমুৱা হ'ল আৰু বাকীছোৱা কাল সুখেৰে কটালে। কিন্তু তেওঁলোকৰ কোনো এজনেই কেতিয়াও উপলব্ধি নকৰিলে যে তথাকথিত সৌভাগ্যৰ নিজৰাত কোনোধৰণৰ যাদুকৰী গুণ নাছিল।
দ্য টেল অফ দ্য থ্ৰি ব্ৰাদাৰ্ছ
এবাৰ তিনিজন ভাই-ককাই জোনাক ৰাতি নিৰ্জন বাট এটাৰে গৈ আছিল। আদবাটতে তেওঁলোকে এখন বৰ দ আৰু ভয়ানক নদী পালে। তিনিওজন ভাই-ককাই দক্ষ যাদুকৰ আছিল। তেওঁলোকে যাদুৰে এখন দলং সাজি পাৰ হ'বলৈ ধৰিলে। দলঙৰ সোঁমাজতে তেওঁলোকে স্বয়ং মৃত্যুক লগ পালে। তেওঁলোকে জীৱন্তে নদী পাৰ হোৱা দেখি মৃত্যু ৰুষ্ট হৈছিল। কপট ভাৱ লুকুৱাই তেওঁ তিনিওঁজন ভাতৃকে অভিনন্দন জনালে আৰু তেওঁলোকৰ যাদুবিদ্যাত আপ্লুত হোৱা যেন দেখুৱাই প্ৰত্যেককে একোটাকৈ উপহাৰ দিব খুজিলে। জ্যেষ্ঠ ভাতৃয়ে আটাইতকৈ শক্তিশালী এক যাদুদণ্ড বিচাৰিলে যি সদায় দ্বন্দ্ব্বযুদ্ধত ইয়াৰ গৰাকীৰ বিজয় সাব্যস্ত কৰিবলৈ সক্ষম। তেতিয়া মৃত্যুয়ে তাৎক্ষণিকভাৱে তেনে এডাল যাদুদণ্ড (Elder Wand) সাজি জ্যেষ্ঠ ভাতৃজনক দিলে। দ্বিতীয়জন ভাতৃয়ে মৃত লোকক ঘূৰাই আনিব পৰা শক্তি বিচাৰিলে। মৃত্যুৱে তেওঁক এটা সঞ্জীৱনী বাখৰ (Resurrection Stone) উপহাৰ দিলে। কনিষ্ঠ ভাতৃজনে কিন্তু মৃত্যুক তিলমানো বিশ্বাসত লোৱা নাছিল। সেয়ে তেওঁ মৃত্যুৰপৰা এনে কোনো বস্তু বিচাৰিলে যি তেওঁক মৃত্যুয়ে অনুসৰণ কৰিব নোৱাৰাকৈ সেই ঠাইৰ পৰা যোৱাত সহায় কৰে। তেতিয়া মৃত্যুৱে অনিচ্ছাকৃতভাৱে তেওঁৰ নিজৰ অদৃশ্য সাজযোৰ (Cloak of Invisibility) কনিষ্ঠ ভাতৃজনক দিলে। নদী পাৰ হৈয়েই তিনিওজন ভাতৃ তিনিভাগ হৈ নিজ নিজ গন্তব্যস্থললৈ ৰাওনা হ'ল। জ্যেষ্ঠ ভাতৃজন গৈ এখন গাঁৱত উপস্থিত হ'ল। তাতেই কিবা কথাত মনোমালিন্য ঘটাত আন এজন যাদুকৰৰে তেওঁ যুঁজত অৱতীৰ্ণ হ'ল আৰু মৃত্যুৱে দিয়া যাদুদণ্ডৰ তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্ব্বীক হত্যা কৰিলে। ইয়াৰ পিছত উৎফুল্ল মনেৰে তেওঁ এখন চৰাইখানাত সকলোৰে আগত মৃত্যুৰ এই উপহাৰৰ কথা গৌৰৱেৰে ঘোষণা কৰিলে। পিছে সেই ৰাতিয়েই আন এজন যাদুকৰে তেওঁক নিদ্ৰিত অৱস্থাতে হত্যা কৰি যাদুদণ্ডডাল চুৰ কৰি নিয়ে। এনেকৈয়ে মৃত্যুৱে প্ৰথম ভাতৃজনক নিজৰ কবললৈ আনে। দ্বিতীয়জন ভাতৃ পোনেই নিজ ঘৰলৈ যায় আৰু সঞ্জীৱনী বাখৰটোৰ সহায়ত তেওঁৰ মৃত প্ৰেমিকাক আহ্বান কৰে। সঁচাকৈয়ে শৰীৰহীন ৰূপত মৃত প্ৰেমিকাৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটে। তেওঁক তেনে অৱস্থাত দেখি ভাতৃজন উন্মাদপ্ৰায় হয় আৰু প্ৰকৃতাৰ্থত প্ৰেমিকাৰ কাষ চাপিবলৈ তেওঁ আত্মহত্যা কৰে। এনেদৰে মৃত্যুয়ে তেওঁকো বশীভূত কৰে। কনিষ্ঠ ভাতৃজনক মৃত্যুয়ে বহুবছৰ চলাথ কৰিও বিচাৰি নাপায়। অৱশেষত বৃদ্ধ বয়স পোৱাত কনিষ্ঠ ভাতৃজনে অদৃশ্য সাজযোৰ সোলোকাই নিজ পুত্ৰক দিয়ে আৰু হাঁহিমুখে মৃত্যুক আঁকোৱালি লয়।
হেৰী পটাৰ গ্ৰন্থ শৃংখলাৰে সম্পৰ্ক
ৰাউলিঙে হেৰী পটাৰ গ্ৰন্থ শৃংখলাৰ সৈতে দ্য টেলছ অফ বিডল দ্য বাৰ্ডৰ পোনপটীয়া সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিছে। শৃংখলাটোৰ সপ্তম তথা অন্তিমখন গ্ৰন্থ হেৰী পটাৰ এণ্ড দ্য ডেথ্লী হেল'জত ই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছে। তাত এই গ্ৰন্থখন এলবাছ ডাম্বলডোৰে উইলপত্ৰযোগে হাৰমাইনি গ্ৰেইঞ্জাৰক দিয়ে। ইয়াৰে 'দ্য টেল অফ দ্য থ্ৰি ব্ৰাদাৰ্ছ' নামৰ সাধুটোত মৃত্যুৰ তিনিটা উপহাৰৰ (Hallows) কথা উল্লেখ আছে। পিছত কুইব্লাৰ (Quibbler) আলোচনীৰ সম্পাদক জেন'ফিলিয়াছ লাভগুডৰপৰা (Xenophilius Lovegood) হেৰীহঁতে জানিব পাৰে যে এই তিনিটা যাদুকৰী উপহাৰ সঁচাকৈয়ে আছে। ইয়াতে কাহিনীয়ে ন-ৰূপ লৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হেৰী পটাৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:সাধু
কুৰিমাৰ
“কুৰিমাৰ ” এটা পাঞ্জাবী প্ৰবচন যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে কন্যা সন্তান হত্যাকাৰী৷  “শিখ ৰিহাট মৰ্যাদা”কে ধৰি বিভিন্ন ৰিহাত-নামা বা নীতি-আদেশে এই প্ৰথা নিষিদ্ধ কৰা হৈছে৷  যদিও এই প্ৰথা বৰ্তমান বিলুপ্ত হৈছে, এই শব্দটোক বৰ্তমানৰ নাৰী শিশু বা ভ্ৰুণহত্যাৰ প্ৰথাৰ উল্লেখ হিচাপে চাব পাৰি, যাৰ ফলত ভাৰতৰ উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলত নাৰী-পুৰুষৰ অনুপাত এক জটিল অবস্থা হৈছে৷
পুনৰীক্ষণ
মধ্যযুগীয় অতীতত পঞ্জাৱকে ধৰি উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ কিছুমান সম্প্ৰদায়ত নাৰী শিশু হত্যা এক গ্ৰহণযোগ্য প্ৰথা আছিল৷ কন্যা সন্তানক আগুৰি থকা বিভিন্ন আৰ্থ-সামাজিক সমস্যাই এই বৰ্বৰ প্ৰথাৰ উত্থানৰ কাৰণ৷ কুৰিমাৰ প্ৰথা কোনো ধৰ্মীয় মতবাদ, দৰ্শন বা দৰ্শনৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত নহয়৷ নানকে প্ৰচাৰ কৰা শিখ ধৰ্মৰ প্ৰধানতা পুৰোহিত বা পিতৃতন্ত্ৰত নাছিল ৷ তথাপিও শিখ সম্প্ৰদায়ে এই ঘৃণনীয় প্ৰথা বহুদিন আঁতৰাব পৰা নাছিল৷
১৬৯৯ খ্ৰীষ্টাব্দত গুৰু গোবিন্দ সিঙে শিষ্যসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ সময়ত সমাজৰ পাঁচটা বিশেষ গোটৰ সৈতে উপবাস, একেলগে খাদ্য গ্ৰহণ আৰু বিবাহৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ স্পষ্ট নিৰ্দেশনা দিছিল৷ পাঁচটা বংশ হ’ল: মিনা ধীৰমাল,—গুৰু অৰ্জুন সিঙৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আৰু শত্ৰু পৃথবিমল, মুছান্দীয়াৰ বংশধৰ,—যিসকলে নিজকে গুৰু বুলি গণ্য কৰি ঘৃণাৰ প্ৰচাৰ কৰে, ৰাম ৰায়,—গুৰু টেগবাহাদুৰৰ হত্যাকাৰী ৰাম ৰায়ৰ বংশধৰ, ভাণ্ডানি,—যিসকলে মূৰ আৰু মূৰৰ খুলি কটায়, আৰু কুৰিমাৰ,—যিসকলে নিজৰ কন্যাক হত্যা কৰে৷ অষ্টাদশ আৰু ঊনবিংশ শতিকাৰ ৰিহতনামাতো নাৰী শিশু হত্যা নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল৷ পন্থা সমাজৰ সকলো ঠাইতে সেই প্ৰথা সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্মূল সম্ভৱ নাছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়৷ ১৯৫০ চনত প্ৰকাশিত শিখ ৰিহাট বিধিত ইয়াক কঠোৰভাৱে নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল৷
শীলা মেহতা
শীলা মেহতা (Shila Mehta) এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্য কলাকাৰ, কোৰিঅ’গ্ৰাফী, শিক্ষক আৰু সংগীতকাৰ। তেওঁৰ পটভূমি কথকত উত্তৰ ভাৰতীয় ৰূপত দৃঢ়ভাভাৱে নিহিত হৈ আছে, যিটো তেওঁ বিশ্বৰ দৰ্শকৰ মাজত উপস্থাপন কৰিছে, যাৰ ভিতৰত আছে ভাৰত, উত্তৰ আমেৰিকা, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু ইউৰোপ ভ্ৰমণ। তেওঁ ভাৰতৰ মুম্বাইৰ "নূপুৰ ঝংকাৰ একাডেমী অৱ পাৰফমিং আৰ্টচ্‌ এণ্ড ৰিচাৰ্চ চেণ্টা"ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, যি এতিয়া স্থানীয় আৰু আন্তঃৰ্জাতিক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে এক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছে। প্ৰতিষ্ঠানটো ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক সম্পৰ্ক পৰিষদ, নতুন দিল্লী, ভাৰতৰ সৈতে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু প্ৰশিক্ষণ
১৯৬০ চনৰ ১ জানুৱাৰীত কলকাতাত শীলাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বাণিজ্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লয়, আৰু ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পৰা কবি কুলগুৰু কালিদাস সংস্কৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সূক্ষ্ম কলাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়। তেওঁ ভাৰতৰ এলাহাবাদৰ "প্ৰয়োগ সংগীত সমিতি"ৰ পৰা "নৃত্য প্ৰবীন" উপাধি অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ কানাডাৰ টৰণ্টোৰ য়ৰ্ক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জৰিয়তে ব্যৱসায়িক বিকাশৰ এক ব্যাপক শ্ৰেণীৰ কাম কৰিছে, য’ত সমসাময়িক নৃত্য, নৃত্য চিকিৎসা আৰু স্থান-নিৰ্দিষ্ট নৃত্য আদি জড়িত হৈ আছে। মেহতাই পাঁচ বছৰ বয়সত নৃত্যচাৰ্য শ্ৰীপ্ৰহলাদ দাসৰ অধীনত নৃত্য আৰম্ভ কৰিছিল। ষোল বছৰ বয়সৰ পৰা তেওঁ কুমুদিনী লাখিয়াৰ দৰে অন্যান্য প্ৰখ্যাত প্ৰদৰ্শকসকলৰ সংস্পৰ্শ পোৱাৰ উপৰিও তেওঁ পণ্ডিত চিত্ৰেশ দাস, পণ্ডিত বিজয় শংকৰ আৰু পণ্ডিত বিৰজু মহাৰাজৰ সৈতে প্ৰশিক্ষণত বহুত সময় ব্যয় কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
জাভেদ আখতাৰ
জাভেদ আখতাৰ (জন্ম: ১৭ জানুৱাৰী ১৯৪৫) একেধাৰে কবি, গীতিকাৰ আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ। ১৯৭১ চনৰ পৰা ১৯৮২ চনৰ ভিতৰত তেওঁ চেলিম খানৰ সৈতে লগ লাগি একেলগে চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছিল আৰু দুয়োজন সেইসময়ত চেলিম–জাভেদ হিচাপে বিখ্যাত হৈ পৰিছিল। জাভেদ আখতাৰ ১৯৯৯ চনত পদ্মশ্ৰী সন্মান, ২০০৭ চনত পদ্মভূষণ আৰু সাহিত্য অকাডেমি বঁটাকে ধৰি ১৩ টাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰে সন্মানিত।
প্ৰাক জীৱনকাল
জাভেদ আখতাৰৰ পিতৃ জান নিচান আখতাৰ আৰু মাতৃ চাফিয়া আখতাৰ। জান নিচান আখতাৰ এজন উৰ্দু কবি আৰু বলিউড চিনেমাৰ গীতিকাৰ। মাতৃ চাফিয়া আখতাৰ নিজে গায়িকা হোৱাৰ উপৰিও শিক্ষক আৰু লেখক হিচাপেও পৰিচিত আছিল। জাভেদ আখতাৰৰ ককা মুজতাৰ খেইৰাবাদীও এজন কবি হোৱাৰ লগতে ককাকৰ ভাতৃ বিছমিল খেইৰাবাদীও কবি হিচাপে জনাজাত। আখতাৰৰ আজোককাক, ফাজেল-ই-হক খেইৰাবাদী, ইছলামী শিক্ষাৰে দীক্ষিত আৰু তেওঁ ১৮৫৭ চনৰ ভাৰতৰ প্ৰথম স্বাধীনতা আন্দোলনতো এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। জাভেদ আখতাৰৰ প্ৰকৃত নাম দিয়া হৈছিল যাদু। এই নামটো তেওঁৰ দেউতাকে লিখা এটা কবিতাৰ শাৰীৰ পৰা তুলি অনা হৈছিল লমহা, লমহা কিচি যাদু কা ফছানা হ’গা। পাছতহে তেওঁক জাভেদ নামটি প্ৰদান কৰা হৈছিল।
কেৰিয়াৰ
শ্বাৰহাদী লুটেৰা নামৰ চলচ্চিত্ৰখন বনাই থকা অৱস্থাত চেলিমে জাভেদ আখতাৰক লগ পায়। চেলিম আছিল এজন অভিনেতা আৰু শ্বাৰহাদী লুটেৰা হৈছে তেওঁৰ অন্তিমখন অভিনিত ছবি যিহেতু তাৰ পাছত তেওঁ চিত্ৰনাট্য লেখক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ছবিখনৰ পৰিচালক এছ এম সাগৰে সংলাপ লিখিবলৈ মানুহ বিচাৰি নোপোৱাত জাভেদ আখতাৰে পাছলৈ সেই কামটোৰ বাবে সেই ছবিখনত নিযুক্তি পাইছিল। সেই ছবিখনত কাম কৰাৰ সূত্ৰে চেলিম আৰু জাভেদৰ বন্ধুত্ব হয়। চেলিম খানে প্ৰথমতে লেখক/পৰিচালক আবৰাৰ আলভিৰ সহায়ক হিচাপে কাম কৰাৰ বিপৰীতে জাভেদ আখতাৰে কেইফি আজমিক সহায় কৰিছিল। আবৰাৰ আৰু কেইফি প্ৰতিৱেশী হোৱাৰ সূত্ৰে জাভেদ আৰু চেলিমৰ বন্ধুত্ব গাঢ় হয়। তেওঁলোকে দুয়োজনে একেলগ হয় আৰু চেলিম জাভেদ নামেৰে পৰিগণিত হৈ পৰে। চেলিমে চলচ্চিত্ৰৰ বাবে কাহিনী তৈয়াৰ কৰাৰ বিপৰীতে জাভেদে সেই কাহিনীত সংলাপ দি জীৱন্ত ৰূপ দিয়ে। আখতাৰে প্ৰথমতে তেওঁলোকৰ কাহিনীসমূহ উৰ্দু ভাষাত লিখিছিল যিবোৰ পাছত তেওঁলোকৰ সহায়কে হিন্দীলৈ অনুবাদ কৰে। ১৯৮২ চনলৈকে তেওঁলোক দুয়োজনে একেলগে কাম কৰে।
তেওঁলোকৰ প্ৰথম সফলতা আছিল আন্দাজ, অধিকাৰ (১৯৭১), হাথী মেৰে ছাথী আৰু সীতা অউৰ গীতা (১৯৭২)। তেওঁলোকে অন্য কিছু সফল চিত্ৰনাট্য তথা চলচ্চিত্ৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হৈছে, য়াদো কি বাৰাট (১৯৭৩), জঞ্জীৰ (১৯৭৩), হাথ কি চফাই (১৯৭৪), দিৱাৰ (১৯৭৫), শ্ব’লে (১৯৭৫), ডন (১৯৭৮), ত্ৰিশূল (১৯৭৮), মিষ্টাৰ ইণ্ডিয়া (১৯৮৭) ইত্যাদি। তেওঁলোকে একেলগে সৰ্বমুঠ ২৪ খন চলচ্চিত্ৰৰ বাবে চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰে য’ত দুখন তেলেগু ভাষাৰ ছবিও আছে। ১৯৮২ চনৰ পাছত সৰু কথাত লাগি তেওঁলোকে দুয়োজনৰ বন্ধুত্ব নাইকিয়া হয় যদিও তাৰপাছতো তেওঁলোকে আগতে লিখি থোৱা চিত্ৰনাট্য ব্যৱহাৰ কৰি মিষ্টাৰ ইণ্ডিয়া-ৰ দৰে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। চেলিম-জাভেদক সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য লেখক হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হয়।
২০০৯ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত তেওঁক ৰাজ্যসভালৈ মনোনিত কৰা হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
জাভেদ আখতাৰ পোন প্ৰথমে এজন মুছলিম আছিল যদিও পাছত তেওঁ নিজকে নাস্তিক ৰূপে চিনাকি দিয়ে। আনকি তেওঁ নিজৰ ল’ৰা ফাৰহান আখতাৰ আৰু ছোৱালী জয়া আখতাৰকো নাস্তিকতাৰ শিক্ষাৰে ডাঙৰ দীঘল কৰিছে। জাভেদ আখতাৰে প্ৰথমে হানী ইৰাণীক বিয়া কৰায় আৰু ফাৰহান আৰু জয়া আখতাৰৰ জন্ম হয়। পাছত তেওঁৰ লগত বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱাৰ পাছত উৰ্দু কবি কেইফি আজমিৰ ছোৱালী শ্বাবানা আজমীৰ লগত বিয়াত বহে।
বঁটা আৰু সন্মান
১৯৯৯ চনত জাভদ আখতাৰকক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী সন্মান প্ৰদান কৰাৰ পাছত ২০০৭ চনত পদ্মভূষণ বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। ২০১৩ চনত তেওঁৰ উৰ্দু কবিতাৰ সংকলন লাভা-ৰ বাবে তেওঁ ভাৰতবৰ্ষৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ সাহিত্য সন্মান সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
২০২০ চনত জাভেদ আখতাৰে ৰিচাৰ্ড ড'কিনছ্ বঁ‌টা লাভ কৰে। এই বঁ‌টা লাভ কৰা তেওঁ হৈছে প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয়। সূক্ষ্ম চিন্তাধাৰা,সমালোচনামুলক মনোভাৱেৰে ধৰ্মীয় গোড়ামিৰ বিৰুদ্ধে মাত মতা, মানুহৰ অগ্ৰগতি আৰু মানৱীয় মূল্যবোধক আগস্থান দিয়াৰ বাবে তেওঁ এই বঁ‌টা লাভ কৰে। ২০০৩ চনৰ পৰা "এথিয়েষ্ট এলায়েন্স ইণ্টাৰনেছ'নেল"-এ (Atheist Alliance International) তেওঁলোকৰ বাৰ্ষিক সন্মিলনীত এজন অসামান্য নাস্তিকক সন্মান জনোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গীতিকাৰ শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:উৰ্দু ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
ধ্ৰুপদী গ্ৰন্থ
ধ্ৰুপদী গ্ৰন্থ বা ক্লাছিক গ্ৰন্থ (Classic Book) হৈছে আদৰ্শনীয় বা বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য বুলি বিবেচিত হোৱা এখন গ্ৰন্থ। ইটালো কেলভিনোৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মাৰ্ক টোৱেইনলৈকে বিভিন্ন লেখকৰ মনত "কিতাপ বা গ্ৰন্থ এখনক কিহে "ক্লাছিক" কৰি তোলে" শীৰ্ষক চিন্তাটো আৰু ইয়াৰ লগত জড়িত "ক্লাছিকবোৰ কিয় পঢ়া হয়?" আৰু "ক্লাছিক কি?"জাতীয় প্ৰশ্নবোৰে ভুমুকি মাৰিছিল। ইয়াৰ কিছুমান উত্তৰ বিভিন্ন ধাৰা আৰু যুগৰ লেখকে (কেলভিনো, টি. এছ. এলিয়ট, চাৰ্লছ অগাষ্টিন চেণ্ট-বিউভকে ধৰি) যুগুত কৰিছে। এই গ্ৰন্থসমূহ সংকলন হিচাপে প্ৰকাশ কৰিব পাৰি (যেনেঃ গ্ৰেট বুকছ অৱ দ্য ৱেষ্টাৰ্ণ ৱৰ্ল্ড, মডাৰ্ণ লাইব্ৰেৰী বা পেংগুইন ক্লাছিকছ) বা তালিকা হিচাপে ইয়াক উপস্থাপন কৰিব পাৰি। যেনেঃ হেৰল্ড ব্লুমৰ পশ্চিমীয়া কেনন গঠন কৰা কিতাপৰ তালিকা। যদিও এই শব্দটো প্ৰায়ে পশ্চিমীয়া নীতি-নিয়মৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে, তথাপিও ইয়াক চীনা ক্লাছিক বা ভাৰতীয় বেদৰ দৰে সকলো পৰম্পৰাৰ সাহিত্যৰ গ্ৰন্থৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি।
বহু বিশ্ববিদ্যালয়ে এই পঠনসমূহ নিজৰ পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে, যেনেঃ ছেইণ্ট জন কলেজ বা ৰাটগাৰ্ছ বিশ্ববিদ্যালয়ত উপলব্ধ ছেইণ্ট লুইছৰ "দ্য ৰিডিং লিষ্ট"। এই ধ্ৰুপদী গ্ৰন্থসমূহৰ অধ্যয়নে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক ইতিহাসৰ কিছুমান অতি শ্ৰদ্ধাৰ লেখকৰ সৈতে পৰিচিত হ’বলৈ অনুমতি দিয়ে আৰু উৎসাহিত কৰে। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু নতুনকৈ পোৱা পণ্ডিতসকলক তেওঁলোকৰ সমগ্ৰ অধ্যয়নৰ সময়ছোৱাত আৰু ইয়াৰ বাহিৰত ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা একাধিক সম্পদৰ সৈতে সাজু কৰা।
ইতিহাস
১৮৫০ চনত চাৰ্লছ অগাষ্টিন চেণ্ট-বিউৱে (১৮০৪–১৮৬৯) "ক্লাছিক কি?" ("Qu'est-ce qu'un classique?")ৰ সন্দৰ্ভত কৈছে:
"ক্লাছিক ধাৰণাটোৱে এনে এটা অৰ্থ বুজায় যাৰ ধাৰাবাহিকতা আৰু সামঞ্জস্যতা থাকে, য'ত ঐক্য আৰু পৰম্পৰাৰ উদ্ভৱ হয়, যি নিজকে পৰিমাৰ্জিত কৰে আৰু যি প্ৰৱাহিত আৰু স্থায়ী। প্ৰকৃত ক্লাছিকক সংজ্ঞায়িত কৰিবলৈ হ'লে আমি ক'ব লাগিব যে ক্লাছিকৰ লেখকজনে মানুহৰ মনক সমৃদ্ধ কৰি তুলিছে, সম্পদ বৃদ্ধি কৰিছে, আৰু ইয়াক এখোজ আগুৱাই লৈ গৈছে; যিয়ে কিছুমান নৈতিক আৰু দুৰ্বল নহয়- সত্য আৱিষ্কাৰ কৰিছে, বা সেই হৃদয়ত কিছুমান চিৰন্তন আবেগ প্ৰকাশ কৰিছে- যি সকলোৱে জনা আৰু আৱিষ্কাৰ কৰা যেন লাগিছিল; যিয়ে নিজৰ চিন্তা, পৰ্যবেক্ষণ বা উদ্ভাৱন যিয়েই নহওক কিয়, প্ৰকাশ কৰিছে, যদিহে ই ব্যাপক আৰু মহান, ই পৰিশোধিত আৰু বুদ্ধিদীপ্ত, নিজৰ মাজতে বুদ্ধিদীপ্ত আৰু সুন্দৰ হওক; যিয়ে সকলোৰে লগত নিজৰ অদ্ভুত শৈলীৰে কথা পাতিছে, যিটো শৈলী সমগ্ৰ বিশ্বৰ শৈলী বুলি স্বীকৃত; নব্যবাদবিহীন নতুন শৈলী, নতুন আৰু পুৰণি, সকলো সময়ৰ সৈতে সহজে ই সমসাময়িক।
এই একেখন ৰচনাতে চেণ্ট-বিউৱে গ’থেৰ উদ্ধৃতি দিছে (‘ক্লাছিক’ ধাৰণাটোৰ কথা উল্লেখ কৰি):
“প্ৰাচীন ৰচনাবোৰ পুৰণি হোৱাৰ বাবেই নহয়, শক্তিশালী, সতেজ আৰু স্বাস্থ্যকৰ হোৱাৰ বাবেই ধ্ৰুপদী।”
১৯৮০ চনত ইটালো কেলভিনোৱে তেওঁৰ "Why Read the Classics?"ত কৈছিল যেঃ
"এখন ক্লাছিক হৈছে এনে এখন কিতাপ যিয়ে ক'বলগীয়া কথাখিনি কেতিয়াও শেষ কৰা নাই" আৰু এই বিষয়ত ব্যক্তিগত পছন্দৰ মূল কথাটোলৈ আহি তেওঁ কয় (মূল অনুবাদত ইটালীয় ভাষাত লিখা): "আপোনাৰ ক্লাছিক লেখকজনেই হৈছে সেইজন যিজনক আপুনি অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে। যিয়ে আপোনাক তেওঁৰ সম্পৰ্কত নিজকে সংজ্ঞায়িত কৰাত সহায় কৰে, আনকি তেওঁৰ সৈতে বিবাদতো সম্পৃক্ত কৰে।"
টোকা
1. ৰচনাখন "ক্লাছিকসমূহ কিয় পঢ়িব?" দুটা ভিন্ন সংকলনত উপলব্ধ। ই প্ৰথমে ১৯৮০/৮২ চনত ইটালীয় ভাষাত "The Uses of Literature" ৰ এটা অধ্যায় হিচাপে প্ৰকাশ পাইছিল (১৯৮৬ চনত ইংৰাজী অনুবাদত) আৰু তাৰ পিছত পুনৰ প্ৰকাশ পাইছিল "Why Read the Classics?" হিচাপে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
ইছলামিক ষ্টে'ট অৱ ইৰাক এণ্ড দ্য লেভাণ্ট
ইছলামিক ষ্টে'ট অৱ ইৰাক এণ্ড দ্য লেভাণ্ট (আইছিল), ইছলামিক ষ্টে'ট অৱ ইৰাক এণ্ড ছিৰিয়া (আইছিছ) বা আৰবী ছুটী ৰূপৰপৰা গ্ৰহণ কৰা ডাএছ এটি ছালাফি জেহাদবাদী সশস্ত্ৰ গোট। ই ছুন্নি ইছলামৰ ৱাহ্হাবি, মৌলবাদী চিন্তা অনুসৰণ কৰে।  গোটটোৰ নামত 'ইছলামিক ষ্টে'ট' শব্দদ্বয়ৰ প্ৰয়োগ আৰু খালিফাৰাজৰ চিন্তাক বাৰুকৈ সমালোচনা কৰা হৈছে। ৰাষ্ট্ৰসংঘ, অনেক চৰকাৰ আৰু মূলসূতিৰ ইছলামিক গোটমূহে ইয়াৰ ৰাজ্যত্ব বা খালিফত্ব নস্যাৎ কৰিছে।
গোটটোৱে প্ৰথম নিজক ইছলামিক ষ্টে'ট বুলি সম্বোধন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে জুন ২০১৪ চনৰ পৰা।  ই লগতে আবু বক্কৰ আল বাগদাদীক নিজৰ খালিফ প্ৰক্ষেপ কৰি  নিজকে এক বিশ্বব্যাপী খালিফাতন্ত্ৰ বুলি দাবী কৰিলে। । খালিফতন্ত্ৰ হিচাপে, ই বিশ্বৰ সকলো মুছলমানৰ ওপৰত ধাৰ্মিক, ৰাজনৈতিক আৰু সামৰিক প্ৰশাসনভাৰ দাবী কৰে।  ডিচেম্বৰ ২০১৫লৈকে, আছিছৰ হাতত ইৰাক আৰু ছিৰিয়াৰ বৃহৎ ভূখণ্ড আছিল। অনুমান কৰা হয় যে সেই ভূখণ্ডত প্ৰায় ২৮ লাখৰপৰা ৮০ লাখ লোকে বাস কৰে।  সেই এলেকাত গোটটোৱে শ্বাৰিয়া আইনৰ নিজা বুজনি বলৱৎ কৰিছে। আইছিলৰ তলৰ সংগঠন কিছুমানে লিবিয়া, নাইজেৰিয়া, আফগানিস্তান, উত্তৰ আফ্ৰিকা আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ সৰু সৰু অঞ্চল কিছুমান শাসন কৰে।
আইছিল গুৰুত্ব ২০১৪ৰ আগ ভাগত বৃদ্ধি পালে, যেতিয়া ই ইৰাকৰ চৰকাৰী শক্তিসমূহক ইৰাকৰেই পশ্চিম দিশৰ কেইবাখনো মুখ্য মহানগৰৰ পৰা পলায়ন কৰিবলৈ বাধ্য কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল।  তাৰ পাছত মচুল দখল কৰা হ'ল।  চিঞ্জাৰ গণহত্যাও সংঘটিত হ'ল।  আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চি আই এ'ৰ অনুমান মতে এই গোটৰ ৩১০০০ যুঁজাৰু আছে, যাৰ দুই তৃতীয়াংশ বিদেশী। আন হাতে, আইছিছে দাবী কৰা মতে, তেওঁলোকৰ ৪০০০০ যুঁজাৰু আছে, যাৰ অধিকাংশ ইৰাক আৰু ছিৰিয়াৰ স্থানীয় বাসিন্দা।
আইছিছক ৰাষ্ট্ৰসংঘ, ইউৰোপীয় সংঘ, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ৰাছিয়া, ভাৰত, ইণ্ড'নেছিয়া, ইজৰাইল, তুৰস্ক, ছৌদী আৰব, ছিৰিয়া, ইৰান আৰু আন আন দেশে সন্ত্ৰাসবাদী আখ্যা দিছে। ৬০তকৈ অধিক দেশ প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে আইছিছৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত ব্যস্ত।
আইছিছে প্ৰায় সামাজিক মাধ্যমত সাংবাদিক, সহায় কৰ্মীকে ধৰি সেনা আৰু অসামৰিক লোকৰ শিৰশ্ছেদ, ঐতিহ্যক্ষেত্ৰ ধ্বংস কৰা আদিৰ ভিডিঅ' প্ৰকাশ কৰে।  ৰাষ্ট্ৰ সংঘৰ মতে গোটটোৱে মানৱ অধিকাৰ খৰ্ব আৰু যুদ্ধ অপৰাধ সংঘটিত কৰিছে।  সমগ্ৰ বিশ্বতেই ইছলামী ধাৰ্মিক নেতাসকলে আইছিছক ধিক্কাৰ দিছে আৰু মত প্ৰকাশ কৰিছে যে তেওঁলোকৰ কাৰ্যকালাপে ইছলামৰ প্ৰকৃত বাণী প্ৰকাশ নকৰে।
দলটো গঠন হ'ল ১৯৯৯ত হামা'আত-তৌহিদ ৱল-জিহাদ নামেৰে গঠন হ'ল। ই আল-কাইদাৰ সমৰ্থক আছিল। ই আন আন ছুন্নি গোটৰ সৈতে লগ লাগি মুজাহিদীন শ্বুৰা কাউঞ্চিল স্থাপন কৰিলে। এই গোটে অক্টোববৰ ২০০৬ত ইছলামিক ষ্টে'ট অৱ ইৰাক (আই এছ আই) গঠনৰ ঘোষণা কৰিলে। ছিৰিয়াৰ গৃহ যুদ্ধৰ পাছত আগষ্ট ২০১১ত, আল-বাগদাদীৰ নেতৃত্বত তেওঁলোকে ছিৰিয়াত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰিলে। জভত অন-নুস্ৰাহ লি-আহলি আশ্ব-শ্বাম  বা অল-নুস্ৰা ফ্ৰণ্ট নামৰ অভিযানটোৱে ছুন্নি সংখ্যাগৰিষ্ঠ অল-ৰাকাহ, ইডলিব, ডেইৰ এজ-জৰ আৰু এলেপ' অঞ্চলত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিলে। ২০১৩ চনৰ এপ্ৰিল মাহত বাগদাদীয়ে ঘোষণা কৰিলে যে আই এছ আই আৰু অল-নুস্ৰা ফ্ৰণ্ট এক হৈছে আৰু দুয়োৱে নতুন নাম 'ইছলামিক ষ্টে'ট অৱ ইৰাক এণ্ড দ্য লেভাণ্ট' গ্ৰহণ কৰিছে। পিচে, অল-নুস্ৰাৰ নেতা অল-জুলানি আৰু অল-কাইদাৰ নেতা অল-জাৱাহিৰিয়ে এই কথা অস্বীকাৰ কৰাৰ লগতে দুয়ো সংগঠনে আইছিছৰ সৈতে নিজৰ সকলো সম্পৰ্ক ২০১৪ৰ ফেব্ৰুৱাৰীত বিচ্ছিন্ন কৰিলে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সন্ত্ৰাসবাদ
পি জয়ৰাজ
পাইদী জয়ৰাজ (Paidi Jairaj ; জন্ম ২৮ ছেপ্টেম্বৰ ১৯০৯ – ১১ আগষ্ট ২০০০) এজন ভাৰতীয় অভিনেতা, পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক, যিয়ে মূলতঃ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ বাবে বিশেষভাবে পৰিচিত। তেওঁ মাৰাঠী, গুজৰাটী, তেলেগু ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু তেলেগু থিয়েটাৰৰ সৈতেও জড়িত আছিল। টকী বা সবাক চলচ্চিত্ৰৰ আগমণৰ সময়তে ১৯৩১ চনত তেওঁ উৰ্দু আৰু ইংৰাজী ভাষাত নিৰ্মিত চিকাৰী ছবিখনেৰে টকীত অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত ভি শান্তাৰাম, অশোক কুমাৰ, পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ, মতিলাল আদিৰ সৈতে প্ৰায় দুটা দশক ধৰি তেওঁ অন্যতম আগশাৰীৰ অভিনেতা হিচাপে পৰিগণিত হয়। প্ৰায় ১৭০ খন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিত বিভিন্ন চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। তেওঁ মোহৰ, মালা (১৯৪৩),প্ৰতিমা, ৰাজঘৰ, সাগৰ (১৯৫১) আদি কেইখনমান ছবি পৰিচালনা কৰিছিল, যি কেইখনৰ প্ৰযোজকো তেৱেঁ আছিল। ১৯৮০ চনত তেওঁলৈ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা- দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
কৰ্মজীৱন
নিজাম কলেজত স্নাতক মহলাত অধ্যয়ন কৰি থকাৰ সময়ততে জয়ৰাজৰ থিয়েটাৰ আৰু চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি আগ্ৰহ জন্মে আৰু ১৯২৯ চনত বম্বেলৈ ৰাওনা হয়। ১৯২৯ চনত ষ্টাৰ ক্লিং ইউথ নামৰ নিৰ্বাক ছবিখনৰ জৰিয়তে তেওঁ অভিনয় জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ট্ৰাইএংগল অৱ লাভ, মাথ্ৰু ভূমি, অল ফৰ লাভাৰ, মহাসাগৰ মোথি, ফ্লাইট ইনটু ডেথ, মাই হিৰো আদি প্ৰায় এঘাৰখন নিৰ্বাক ছবিত অভিনয় কৰে।
বাচকবনীয়া ছবিৰ ভিতৰত তেওঁ অমৰ সিং ৰাথোৰ (১৯৫৭), পৃথ্বীৰাজ চৌহান ৯১৯৫৯), আৰু মহাৰাণা প্ৰতাপৰ (১৯৬০) চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। শ্বাহজাহান (১৯৪৭),টিপু চুলতান (১৯৫৯) আৰু হাইদৰ আলীৰ (১৯৬২) চৰিত্ৰতো তেওঁ অভিনয় কৰিছিল। বিশিষ্ট অভিনয় কৰা তেওঁৰ আন আন ছবিসমূহ হ’ল- চাছি পুন্নু (১৯৪৭), হাতেমতাই (১৯৫৬), চন্দ্ৰশেখৰ আজাদ (১৯৬৩), দুৰ্গাদাস (১৯৬৪) আদি । জয়ৰাজে ১৯৪০ আৰু ১৯৫০-ৰ দশকত সুৰাইয়াৰ সৈতে ছখন ছবি কৰিছিল; ইয়াৰে পাঁচখন- হামাৰী বাত (১৯৪৩),ছিংগাৰ (১৯৪৯),অমৰ কাহানী (১৯৪৯),ৰাজপুত (১৯৫১) আৰু ৰেশমত (১৯৫২) তেওঁৰ নায়ক হিচাপে আৰু ষষ্ঠখন ছবি লাল কুঁৱৰত (১৯৫২) দ্বিতীয় নায়ক হিচাপে অভিনয় কৰিছিল। ১৯৫২ চনত তেওঁ নিজাববীয়াকৈ সাগৰ পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা কৰে। কিন্তু ছবিখন দৰ্শকে ভালদৰে গ্ৰহণ কৰা নাছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:তেলুগু ব্যক্তি শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী
বাহ্যিক সাহিত্য
বাহ্যিক সাহিত্য  (Outdoor Literature) হৈছে বহিঃজগতৰ বিষয়ে বা বাহ্যিক পৃথিৱীৰ লগত জড়িত এক সাহিত্য ধাৰা। বাহ্যিক সাহিত্যই অন্বেষণ সাহিত্য, দুঃসাহসিক সাহিত্য, পাহাৰীয়া সাহিত্য আৰু প্ৰকৃতি লেখাকে ধৰি কেইবাটাও ভিন্ন উপধাৰা সামৰি লৈছে। আন এটা উপধাৰা হৈছে গাইড বুক, যাৰ প্ৰাৰম্ভিক উদাহৰণ আছিল ১৭৭৮ চনত প্ৰকাশিত থমাছ ৱেষ্টৰ লেক ডিষ্ট্ৰিক্টৰ গাইড। এই ধাৰাসমূহৰ ভিতৰত অন্বেষণ, জীয়াই থকা, পালতোলা, হাইকিং, পৰ্বতাৰোহণ, বগা পানীত নাওঁ চলোৱা, জিঅ’কেচিং বা কয়াকিং (Geocaching or Kayaking), বা প্ৰকৃতি আৰু পৰিৱেশৰ বিষয়ে লিখা আদি কাৰ্য্যকলাপ অন্তৰ্ভুক্ত। ভ্ৰমণ সাহিত্য বাহ্যিক সাহিত্যৰ সৈতে একে যদিও ভ্ৰমণ সাহিত্যত সদায় বাহিৰৰ কথাবোৰ কোৱা নহয়। অৱশ্যে দুয়োটা ধাৰাৰ মাজত বিশেষকৈ দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট সামঞ্জস্য দেখা যায়।
ইতিহাস
হেনৰী ডেভিদ থ’ৰ’ৰ ৱাল্ডেন (১৮৫৪) এখন পুৰণি আৰু প্ৰভাৱশালী গ্ৰন্থ। যদিও এই কিতাপখন সম্পূৰ্ণৰূপে বাহিৰৰ কাম নহয় (তেওঁ সভ্যতাৰ ওচৰৰ এটা কেবিনত বাস কৰিছিল) তথাপিও তেওঁ মানুহ কিয় মৰুভূমিলৈ শিবিৰ, বেকপেক আৰু হাইকিং কৰিবলৈ ওলাই যায় তাৰ ধাৰণাবোৰ প্ৰকাশ কৰিছিল। তাৰ উদ্দেশ্য হৈছেঃ আধুনিক সমাজৰ হুলস্থুলৰ পৰা আঁতৰি আহি জীৱন সৰল কৰা। সেই সময়ৰ বাবে হেনৰী ডেভিদ থ’ৰ’ৰ এই দৃষ্টিভংগীটো আছিল নতুন। ৱাল্ডেনে বেছিভাগ বাহ্যিক লেখকৰ ওপৰত স্থায়ী প্ৰভাৱ পেলাইছে।