cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
এনী বেছাণ্ট
কৰ্মজীৱন
১৮৭৪ চনত ’নেশ্যনেল চেকুলাৰ ছ’চাইটি অব ইংল্যণ্ড’ৰ মুখপত্ৰ ’নেশ্যনেল ৰিফৰমাৰ’ত প্ৰকাশিত এটা প্ৰবন্ধই এনী বেছাণ্টৰ মনত ৰেখাপাত কৰে। তেওঁ এই ছ’চাইটিৰ কৰ্মকৰ্তাসকলক লগ ধৰি ১৮৭৪ চনত ইয়াৰ সদস্যভুক্ত হয়। ইয়াৰ কিছুদিনৰ পিছতেই তেওঁ ’নেশ্যনেল ৰিফৰমাৰ’ত যোগ দিয়ে মুখপত্ৰখনৰ সহ-সম্পাদিকাৰূপে।
উপসংহাৰ
চলিশ বছৰ কাল ধৰি ভাৰতৰ মাটিকেই আপোন বুলি ধৰি লৈ এই দেশৰ স্বাৰ্থত তেওঁৰ দ্বাৰা লিখিত লিখনিসমূহ আৰু ইংল্যণ্ড আৰু ভাৰতৰ বিভিন্ন কাকত আলোচনীত প্ৰকাশ পোৱা ভাৰতীয় সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা বিষয়ক প্ৰবন্ধৰাজি আজিও এনী বেছাণ্টৰ ভাৰত প্ৰীতিৰ এক জ্বলন্ত সাক্ষী হৈ আছে।
দ্ৰুতি
দৈনন্দিন জীৱন আৰু গতিবিজ্ঞানত, দ্ৰুতি হৈছে কোনো বস্তুৰ বেগৰ পৰিমাপ(magnitude) আৰু ই এটা স্কেলাৰ ৰাশি । এক নিৰ্দিষ্ট সময়সীমাত কোনো এক বস্তুৱে অতিক্ৰম কৰা মুঠ দূৰত্বক উক্ত সময়সীমাৰে হৰণ কৰিলে গড় দ্ৰুতি পোৱা যায় । গড় দ্ৰুতিৰ লিমিট(limit) ল'লে তাৎক্ষণিক দ্ৰুতি পোৱা যায়, আৰু সময়সীমা(time interval ) শূন্যৰ ওচৰ চাপে। দ্ৰুতিৰ মাত্ৰা হৈছে দূৰত্ব হৰণ সময়। এছ আই এককত ইয়াৰ একক হৈছে মিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ড, কিন্তু বৰ্তমানে বেছিকৈ ব্যৱহাৰ হোৱা এককবোৰ হৈছে কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা, বা মাইল প্ৰতি ঘণ্টা(আমেৰিকা আৰু ইংলেণ্ডত)। বায়ু আৰু সাগৰীয় যাত্ৰাৰ ক্ষেত্ৰত নট ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিশেষ আপেক্ষিকতাবাদৰ মতে, সৰ্বোচ্চ দ্ৰুতি হৈছে পোহৰৰ বেগ, c = ২৯৯৭৯২৪৫৮ মিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ড ( প্ৰায় ১০৭৯০০০০০০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা বা ৬৭১০০০০০০ মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা) কোনো পদাৰ্থই পোহৰৰ বেগৰ দ্ৰুতি লাভ কৰাটো সম্ভৱ নহয় কাৰণ তেতিয়া ইয়াক অসীম পৰিমাণৰ শক্তিৰ প্ৰয়োজন হব। আপেক্ষিক পদাৰ্থবিজ্ঞানত, দ্ৰুতিৰ ধাৰণাটো rapidity লৈ স্থানান্তৰ(replace) হৈছে।
ইতিহাস
ইটালীৰ পদাৰ্থবিজ্ঞানী গেলিলিঅ গেলিলিয়ে পোন প্ৰথমে দ্ৰুতিৰ জোখ লৈছিল। গেলিলিয়ে প্ৰতি একক সময়ত অতিক্ৰম কৰা দূৰত্বক দ্ৰুতি হিচাপে সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিছিল । সমীকৰণাকাৰে, য'ত v হৈছে দ্ৰুতি, d হৈছে দূৰত্ব, t হৈছে সময়। এজন চাইকেল আৰোহীে যদি ২ ছেকেণ্ডত ৩০ মিটাৰ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰে, তেন্তে তেওঁৰ দ্ৰুতি হ'ব ১৫ মিটাৰ প্ৰতি ছেকেণ্ড। গতি অৱস্থাত থকা বস্তুৰ বিভিন্ন দ্ৰুতি থাকিব পাৰে, যেনে এখন গাড়ীয়ে ৰাস্তাত ৫০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা, ০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা আৰু তাৰপাছত ৩০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা এনেদৰে যাব পাৰে।
তাৎক্ষণিক দ্ৰুতি
কোনো এটা মুহূৰ্তৰ দ্ৰুতি অথবা একদম ক্ষুদ্ৰ সময়সীমাৰ দ্ৰুতিয়েই হৈছে তাৎক্ষণিক দ্ৰুতি। গাড়ীৰ স্পিড'মিটাৰত যিকোনো মুহূৰ্তৰ গাড়ীখনৰ তাৎক্ষণিক দ্ৰুতিৰ প্ৰকাশ হৈ থাকে। গাণিতিকভাৱে,তাৎক্ষণিক দ্ৰুতি হৈছে সময় সাপেক্ষে স্থানৰ অৱকলজ যদি s হৈছে t সময়ত অতিক্ৰম কৰা দূৰত্ব, তেন্তে দ্ৰুতি হ'ব sৰ সময়-অৱকলজ যেতিয়া বেগ ধ্ৰুৱক হৈ থাকে, তেতিয়া ইয়াক সৰলাকাৰে v=s/t এনেদৰেও প্ৰকাশ কৰিব পাৰি।
গড় দ্ৰুতি
গড় দ্ৰুতি হৈছে সৰ্বমুঠ দূৰত্বক সময়সীমাৰে হৰণ কৰি পোৱা ৰাশি। উদাহৰণস্বৰূপে, ৮০ কিল'মিটাৰৰ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিবলে ১ ঘণ্টা লাগে, তেন্তে গড় দ্ৰুতি হ'ব ৮০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা। তেনেদৰে, ৩২০ কিল'মিটাৰ অতিক্ৰম কৰোঁতেও যদি ৪ ঘণ্টা লাগে, তেন্তে গড় দ্ৰুতি হ'ব ৮০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা। ক্ষুদ্ৰ সময়ত হ'ব পৰা দ্ৰুতিৰ সলনি গড় দ্ৰুতিৰ পৰা জনা নাযায় আৰু সেয়েহে তাৎক্ষণিক দ্ৰুতিৰ পৰা গড় দ্ৰুতি যথেষ্ট বেলেগ। যদি গড় দ্ৰুতি আৰু যাত্ৰাৰ সময় জনা যায়, তেন্তে অতিক্ৰম কৰা দূৰত্ব হব এই সমীকৰণটো ব্যৱহাৰ কৰি ৮০ কিল'মিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা গড়দ্ৰুতিত যোৱা গাড়ী এখনে ৪ ঘণ্টাত ৩২০ কিল'মিটাৰ দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিব।
দূৰত্ব-সময়ৰ গ্ৰাফত, কোনো এক বিন্দুত স্পৰ্শকৰ প্ৰৱণতাই হৈছে সেই বিন্দুৰ তাৎক্ষণিক দ্ৰুতি আৰু সেই একে গ্ৰাফত, জ্যাৰ প্ৰৱণতা হৈছে জ্যাডালে আগুৰা সময়ক্ষেত্ৰৰ বাবে গড় দ্ৰুতি।
স্পৰ্শকীয় গতি
কোনো বৃত্তীয় পথত কোনো বস্তুৰ ৰৈখিক দ্ৰুতিয়েই হৈছে স্পৰ্শকীয় দ্ৰুতি। গতিৰ দিশ বৃত্তৰ স্পৰ্শকৰ দিশত হোৱাৰ বাবে স্পৰ্শকীয় দ্ৰুতি হিচাপে জনা যায়। ঘূৰ্ণীয় গতি হৈছে প্ৰতি একক সময়ত ঘূৰ্ণনৰ সংখ্যা। যদি হৈছে স্পৰ্শকীয় গতি, হৈছে ঘূৰ্ণীয় গতি আৰু হৈছে দূৰত্ব(radial distance), তেন্তে :
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভৌতিক ৰাশি শ্ৰেণী:গতি
১৯৩০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ তালিকা
১৯৩৫ চনৰ ১০ মাৰ্চ তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰে ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত আৰু পৰিচালিত প্ৰথম অসমীয়া ছবি জয়মতী। 'চিত্ৰলেখা মুভিটোন'ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এই ছবিখন ভাৰতৰ তৃতীয়খন সবাক ছবি আৰু প্ৰথমখন ৰাজনৈতিক আৰু বাস্তৱবাদী ধাৰাৰ ছবি বুলি অভিহিত কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা শ্ৰেণী:১৯৩০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
চেভ ইণ্ডিয়ান ফেমিলি ফাউণ্ডেশ্যন
চেভ ইণ্ডিয়ান ফেমিলি ফাউণ্ডেশ্যন (Save Indian Family Foundation: SIFF, ভাৰতৰ এক পুৰুষাধিকাৰ সংগঠন। চেভ ইণ্ডিয়ান ফেমিলি আন্দোলনৰ ফলস্বৰূপে এই পঞ্জীকৃত অব্যৱসায়িক আৰু বেচৰকাৰী সংগঠনটোৰ জন্ম হয়। ই একে ধৰণৰ উদ্দেশ্য থকা কেইবাটাও অন্য সংগঠনৰ লগত মিলি কাম কৰে।
ইতিহাস
ভাৰতীয় যৌতুক সম্পৰ্কীয় আইনসমূহৰ অপব্যৱহাৰৰ বিৰুদ্ধে ২০০৭ চনত SIFF স্থাপন কৰা হয় । ই ভাৰতৰ কেইবাখনো মহানগৰ জুৰি বিয়পি থকা কেইবাটাও পুৰুষৰ আৰু পৰিয়ালৰ অধিকাৰৰ সপক্ষে গঠিত কেইবাটাও সংগঠনৰ এক ছত্ৰ সংগঠন (umbrella organization) । ২০০৬ ৰ জুনত মুম্বাইত SIFF-অৰ কামকাজৰ সহায়ক হ'বলৈ 'প্ৰটেক্ট ইণ্ডিয়ান ফেমিলি' বুলি আৰু এক অনা-চৰকাৰী সংগঠন স্থাপনা কৰা হয়। SIFF-এ কেইবাটাও সমৰুচিসম্পন্ন সংগঠন যেনে 'অল ইণ্ডিয়া মাডাৰ ইন ল' প্ৰটেকশ্যন ফ'ৰাম'-অৰ and "All India Men's Welfare Association". লগত মিলি জুলি কাম কৰে।
ভাৰতৰ কিছুমান নাৰীবাদী (feminist) সংগঠন আৰু কোনো কোনো সংবাদসেৱাই SIFF-অক নাৰীৰ সমস্যাবোৰক আওকাণ কৰি পুৰণিকলিয়া পুৰুষ কেন্দ্ৰীক ভাবধাৰাক প্ৰশ্ৰয় দিয়া বুলি অভিযোগ কৰা দেখা যায়।
নাৰী বিষয়ক কিছুমান আইন যেনে ডাউৰী (498a), ঘৰুৱা হিংসা আদিৰ অপব্যৱহাৰত পৰি বিপৰ্য্যস্ত হোৱা নিৰ্দোষী পুৰুষ আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ বাবে বাংগালুৰু, চেন্নাই, কোচিন, দিল্লী, গুজৰাট, মুম্বাই, হাইদৰাবাদ, পুনে, নাগপুৰ, নাচিক, চুৰাট, জয়পুৰ আৰু কলকাতাত চহৰত SIFF-এ টেলিফোনিক পৰামৰ্শ তথা সহায় আগবঢ়ায়। ২০১০ চনত তেওঁলোকৰ ৱেবচাইটত গোটটোৱে দাবী কৰা মতে প্ৰায় ৩০,০০০ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সদস্য আৰু প্ৰায় ৩,৫০০ ইন্টাৰনেট সদস্য আছে।
কাৰ্য্যকলাপ
"অপৰিবৰ্তনীয় সাংসাৰিক বিভংগন" বা irreversible breakdown of marriage -অক বিবাহ বিচ্ছেদৰ সপক্ষে এটা কাৰণ বুলি ধৰা হ'বলৈ আৰু ২০১০ চনৰ বিবাহ আইন সংশোধন গৃহীত হোৱাৰ বিপক্ষে SIFF -এ ইতিমধ্যে দেশজুৰি এক আন্দোলন সফলতাৰে কাৰ্য্যকৰী কৰিছে। সংগঠনটোৱে ২০০৫ চনৰ নাৰীৰ বিৰুদ্ধে ঘৰুৱা হিংসা আইনখনৰো বিৰোধিতা কৰিছে। SIFF-এ "বৈবাহিক বলাৎকাৰ"ক (marital rape) অপৰাধ হিচাবে গণ্য কৰাৰ প্ৰচেষ্টাসমূহৰো বিৰোধিতা কৰি মত আগবঢ়ায় যে এইসমূহ কাৰ্য্যকৰী কৰিলে স্ত্ৰী-পুৰুষৰ মাজৰ সম্পৰ্ক বৰ্তি থকা সম্ভব নহয়।
ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মিলন
প্ৰত্যেক বছৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থানৰ SIFF সদস্যসকল সন্মিলীত হৈ আলোচনা কৰি SIFF-অৰ ভবিষ্যত কাৰ্য্যসূচী থিৰাং কৰে।
External links
শ্ৰেণী:অব্যৱসায়িক সংস্থা
বেংক
বেংক হৈছে এক বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান যিয়ে ৰাইজৰ পৰা জমা হিচাবে মুদ্ৰা গ্ৰহণ কৰে ঋণ বা বিনিয়োগ কৰাৰ বাবে। সেই মুদ্ৰা, চেক, ড্ৰাফ্ট, আদেশ (অৰ্ডাৰ) অথবা আন উপায়ে উলিয়াই অনাৰ ব্যৱস্থা থাকে। বেংকসমূহে জমা তথা ঋণৰ উপৰিও অন্যন্যা সুবিধা যেনে মুদ্ৰা স্থানান্তৰ, চেক সংগ্ৰহ আদিৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে। আনহাতে বেংকে অধিশেষ (Surplus) খণ্ডৰ পৰা ঘাটি খণ্ডলৈ বিত্তৰ গতি ঘটাই অৰ্থনীতিৰ ভাৰসাম্যতা বজাই ৰাখি বিত্তীয় মধ্যস্থতাকাৰীৰ ভূমিকাও পালন কৰে। যিয়ে সমাজৰ আৰ্থিক দিশৰ উন্নয়নত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
আধুনিক গোলকীয় অৰ্থনীতিত বেংক ব্যৱস্থা হৈছে একোখন দেশৰ প্ৰধান অৰ্থনৈতিক চালিকা শক্তি। অন্য কথাত বেংক, একো একোখন দেশৰ ইন্ধন উদ্যোগ (ফুৱেল ইণ্ডাষ্ট্ৰী) । টকা সকলো উদ্যোগৰে ইন্ধন। বেংকে টকা যোগানকাৰী উদ্যোগ অথাৎ ইন্ধন উদ্যোগ ৰূপে কাম কৰে। আন্তৰ্জাতিক লেনদেনৰ ক্ষেত্ৰতো মুখ্য মাধ্যম হিচাবে বেংকে কাম কৰে।
শব্দৰ উৎপত্তি
বেংক শব্দটো প্ৰাচীন ইটালীয় শব্দ "banco" শব্দৰ পৰা অহা বুলি অনুমান কৰা যায়, যাৰ অৰ্থ "বেঞ্চ"। আনহাতে ভাৰততো ইয়াৰ উদ্ভব সম্পৰ্কে কিছু তথ্য পোৱা যায়। অনুমান কৰা হয় যে সংস্কৃত শব্দ "ब्यय" অৰ্থাত খৰছ আৰু "अंक" অৰ্থাত হিচাব "ब्यय+अंक= ब्ययअंक" ৰ পৰা আহিছে। যাৰ প্ৰচলন আজিকোপতি বাংলা ভাষাত দেখা যায়, বাংলা ভাষাত বেংকক "ব্যাঙ্ক" (ব্যায় + অঙ্ক) বুলি লিখা দেখা যায়। সেই সময়চোৱাত লেনদেনৰ বাবে বেঞ্চৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিবিলাকৰ ওপৰত পাৰিবলৈ সেউজীয়া কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷
ইতিহাস
আধুনিক বেংকৰ জন্ম নৱজাগৰণৰ প্ৰাৰম্ভিক কালত উত্তৰ ইটালীৰ ধনী চহৰ বিশেষকৈ ফ্লোৰেঞ্ছ, ভেনিছ  আৰু জেনোআত হোৱা বুলি জনা যায়। চতুৰ্দশ শতিকাত বৰ্দি আৰু পেৰুজি পৰিয়ালে ফ্লোৰেঞ্ছৰ বেংকিং জগতত একচ্ছত্ৰ প্ৰাধান্য বিস্তাৰ কৰিছিল। তাৰোপৰি ইউৰোপৰ বিভিন্ন অংশত বেংকৰ শাখা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তাৰোপৰি, আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় ইটালীয়  বেংকটো আছিল মেডিছি বেংক, যিটো ১৩৯৭ চনত গিওভেন্নী মেডিছিয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। সেই কালৰ বেংকসমূহৰ ভিতৰত "বেংকো ডি চান জিওৰ্জিও"ই (বেংক অৱ চেণ্ট জৰ্জ) প্ৰাচীনতম ৰাষ্ট্ৰীয় সঞ্চয় বেংক হিচাবে চিহ্নিত হৈছে, ১৪০৭ চনত ইটালীৰ জেনোআত উক্ত বেংকটো প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি *
মুছলমান ধুবী
বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি
কছাৰ জাতিক মুছলমান ধুবী বুলি জনা যায়। ভাৰতত তেওঁলোক নিজৰ পৰম্পৰাগত কাপোৰ ধোৱাৰ বৃত্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈয়েই আছে। সম্প্ৰদায়টোৰ অধিক উদ্যমী লোকসকলে ড্ৰাই ক্লিনিং ব্যৱসায় স্থাপন কৰিছে। বৰ্তমান সময়ত কছাৰ সম্প্ৰদায়ৰ বহু লোক কাপোৰ ধোৱাৰ লগত জড়িত নহয়। তেওঁলোকে নিজাকৈ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছে। গ্ৰামাঞ্চলৰ বহুতেই কৃষি শ্ৰমিক। এই সম্প্ৰদায়টো সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰত আৰু দক্ষিণ ভাৰতত বিস্তৃত, দিল্লী, গুজৰাট, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু বিহাৰত কেন্দ্ৰীভূত। লগতে দক্ষিণ কৰ্ণাটক, মহাৰাষ্ট্ৰ, অন্ধ্ৰ প্ৰদেশতো সম্প্ৰদায়টোৰ লোক বাস কৰে। যদিও তেওঁলোক বহুজাতিক আৰু বহুধৰ্মীয় গাঁৱত বাস কৰে, তথাপিও তেওঁলোকে চহৰ আৰু গাঁৱত সুকীয়া ঠাই দখল কৰে। প্ৰায়ে ধোবীঘাট বুলি কোৱা ঠাইসমূহত কছাৰ লোকৰ বসতি। তেওঁলোকৰ বাস কৰা প্ৰতিটো অঞ্চলতে একোখন পৰম্পৰাগত জাতি পৰিষদ থাকে, যিয়ে সম্প্ৰদায়টোৰ ভিতৰৰ বিবাদসমূহ নিষ্পত্তি কৰে আৰু পলায়ন, চুৰি আৰু ব্যভিচাৰৰ দৰে বিষয়সমূহৰ সৈতে মোকাবিলা কৰে। অন্যান্য মুছলমান বৃত্তিজীৱি সম্প্ৰদায়ৰ দৰেই তেওঁলোকেও সম্প্ৰদায়ভিত্তিক সংগঠন স্থাপন কৰিছে। পুৰণি সংগঠনটো হৈছে ১৯৮০ চনতে প্ৰতিষ্ঠা কৰা “অল ইণ্ডিয়া জমিয়াতুল কাছাৰ”; আন এটা সংগঠন “অল ইণ্ডিয়া জমিয়াতুল হাৱাৰিন”- যিয়ে সমাজৰ প্ৰেচাৰ গ্ৰুপ হিচাপে কাম কৰে। তেওঁলোকৰ বহুলাংশে চুন্নী মুছলমান আৰু মোটামুটি গোড়া। হাৰিয়ানাত এটা সৰু সংখ্যালঘু কছাৰ গোট ছিয়া ধৰ্মালম্বী। উত্তৰ ভাৰতৰ কাছাৰ সম্প্ৰদায় উৰ্দু ভাষী; লগতে বিভিন্ন স্থানীয় উপভাষা, যেনে খৰী বলি আৰু অৱধি ভাষাও কয়।
দিল্লীত তেওঁলোকৰ দুটা উপ-ভাগ আছে, শ্বেহৰী আৰু অঘৰীয়া। শ্বেহৰীসকল মূল পুৰণি দিল্লী। আনহাতে অঘৰীয়াসকল মূলতঃ মীৰুট আৰু হাপুৰৰ ওচৰৰ গাঁৱৰ। তেওঁলোকে ফৰাশ খানা, জামা মছজিদ, চিতলী কাবাৰ, লাল দৰৱাজা আৰু ছিছ মহল আদি অঞ্চলত বাস কৰে; এই সকলোবোৰ পুৰণি দিল্লীৰ। দিল্লীৰ কছাৰৰ বৃহৎ সংখ্যক ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তিৰ ক্ষতি হৈছে। পৰম্পৰাগতভাৱে সকলো কাপোৰ কছাৰসকলৰ দ্বাৰা ধুৱোৱা হৈছিল। এইটো এতিয়া নহয় আৰু যিসকল কছাৰ এতিয়াও তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তিৰ লগত জড়িত হৈ আছে, তেওঁলোকে হোটেল আৰু চিকিৎসালয়ৰ ধুবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
হাৰিয়ানাত এই সম্প্ৰদায়টো সমগ্ৰ ৰাজ্যতে পোৱা যায়। তেওঁলোকে হাৰিয়ানী ভাষা কয়। সমাজৰ শিক্ষিত সদস্যসকলে উৰ্দু ভাষা কয়। হাৰিয়ানাৰ কছাৰসকল সাম্প্ৰদায়িক ৰেখাৰে বিভক্ত; তেওঁলোকৰ মাজত চুন্নী আৰু ছিয়া দুয়োটাই আছে। তাৰ ভিতৰতো আৰু সৰু সৰু উপভাগ অৰ্থাৎ গোত্ৰ আছে; যেনে ভাট্টী, ঠগ আদি। কছাৰসকল কঠোৰভাৱে অন্তৰ্বিবাহী। গোত্ৰৰ বাহিৰত বৈবাহিক সম্বন্ধ খুব কমেই কৰা দেখা যায়। তেওঁলোকৰ মূল বৃত্তি কাপোৰ ধোৱাটোৱেই যদিও ক্ৰমান্বয়ে বহু কছাৰ এতিয়া কৃষি শ্ৰমিক। হাৰিয়ানাৰ অন্যান্য মুছলমানৰ দৰে ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত পাকিস্তানলৈ প্ৰব্ৰজনৰ ফলত এই সম্প্ৰদায়ৰ সংখ্যা বহু পৰিমাণে হ্ৰাস পাইছে।
গুজৰাটত কছাৰসকলে মহাৰাষ্ট্ৰৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰা বুলি দাবী কৰা হয়। সমগ্ৰ গুজৰাটতে তেওঁলোকৰ বসতি। তেওঁলোকে গুজৰাটী আৰু কচ্চী ভাষা কয় আৰু তেওঁলোক চুন্নী মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ। কছাৰসকল কঠোৰভাৱে নিজৰ গোত্ৰৰ ভিতৰতে বিয়া-বাৰু সীমিত ৰাখে আৰু ঘনিষ্ঠ আত্মীয়ক বিয়া কৰায়। আন আন গুজৰাটী মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ দৰে তেওঁলোকৰো নিজা সম্প্ৰদায়ভিত্তিক সংগঠন বা ধোবী জামাত আছে। কছাৰসকল এটা ভূমিহীন সম্প্ৰদায়। তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি কাপোৰ ধোৱা। দুই এজন সফল কছাৰে নিজাকৈ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছে। এই সম্প্ৰদায়টো প্ৰধানকৈ বৰোদা, আহমেদাবাদ, বানাস্কন্থ আৰু কাইৰা জিলাত পোৱা যায়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
ভাইৰাছ
ভাইৰাছ (Virus) এটি লেটিন শব্দ যাৰ অৰ্থ হ'ল বিষ (প্ৰাণীৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা বিষ)। নিউক্লিয় প্ৰটিনৰ দ্বাৰা গঠিত অকোষীয়, ৰোগ সৃষ্টিকাৰী, অবিকল্পী পৰজীৱী, অণু-আণুবীক্ষণিক (sub-microscopic) বস্তু, যি অকল জীৱিত পোষক কোষত বংশবৃদ্ধি কৰিব পাৰে, কিন্তু কোষৰ বাহিৰত জড় প্ৰকৃতিৰ,সেইবিলাকক ভাইৰাছ বোলে। বিজ্ঞানৰ যি শাখাত ভাইৰাছ সম্বন্ধে চৰ্চা আৰু গৱেষণা কৰা হয় তাক ভাইৰ'ল'জি (virology) বোলে। এই শাখাৰ বিশেষজ্ঞজনক ভাইৰ'ল'জিষ্ট (virologist) বোলে। ১৮৯৬ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত উইলিয়াম বাইজিৰিংকেয়ে ধঁপাত পাতৰ ম'জেইক ৰোগৰ জীৱাণুক প্ৰথমে "ভাইৰাছ" আখ্যা দিয়ে।
প্ৰকৃতি
বহুকাল ধৰি ভাইৰাছৰ প্ৰকৃতি নিৰ্ধাৰণ এক তৰ্ক-বিতৰ্কৰ বিষয় হৈ আছে। তথাপিও আধুনিক ভাইৰ'ল'জিষ্টসকলে ভাইৰাছৰ প্ৰকৃতি সম্বন্ধে ব্যাখ্যা দিছে এইদৰে-
আকাৰ
ভাইৰাছ অতিশয় ক্ষুদ্ৰ অৰ্থাৎ অণু-আণুবীক্ষণিক (sub-microscopic) বস্তু। অকল ইলেক'ট্ৰন অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ সহায়তহে ভাইৰাছৰ আকাৰ জনা সম্ভৱ। ভাইৰাছৰ গড় ব্যাস ৮-২৮০ বা ৩০০ মিলিমাইক্ৰন। আকাৰৰ ফালৰপৰা আটাইতকৈ সৰু ভাইৰাছটো হ'ল ঘৰচীয়া জীৱ-জন্তুৰ মুখ আৰু ভৰিত ৰোগ সৃষ্টিকাৰী ৰাইন'ভাইৰাছ (আকাৰ ১০-১২nm)। আনহাতে,ডাঙৰ ভাইৰাছটো হ'ল বসন্ত ভাইৰাছ (আকাৰ ৩০০-৪০০nm)। কিছুমান ভাইৰাছৰ আকাৰ এনেধৰণৰ- হাৰ্পিছ ভাইৰাছ (১৩৩-২৩৩nm ),জলাতঙ্ক ভাইৰাছ (১২৫nm ),ইনফ্লুয়েঞ্জা ভাইৰাছ (৮০-১০০nm ),প'লিঅ' ভাইৰাছ (২৮-৩০nm )ইত্যাদি।
আকৃতি
ভাইৰাছৰ আকৃতি বিভিন্ন ধৰণৰ হয়। আকৃতি অনুযায়ী ভাইৰাছক চাৰিটা প্ৰধান ভাগত ভগাব পাৰি-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
সাত বিহু
বিহু অসমৰ জাতীয় উৎসৱ। আমাৰ তিনিটা বিহুৰ ভিতৰত ব’হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহুৱেই প্ৰধান। চ’ত মাহৰ শেষ দিনা বা সংক্ৰান্তিৰ পৰা ব’হাগ বিহু আৰম্ভ হয়। ইয়াক চ’তৰ বিহু বুলিও জনা যায়। জনবিশ্বাস মতে ডেকা-গাভৰুৱে মুকলি পথাৰত প্ৰেম- যৌৱনৰ গীতেৰে পুৰুষস্বৰূপ মেঘক আৰু নাচৰ গিৰিপনিৰে নাৰীস্বৰূপা প্ৰকৃতি(পৃথৱীক)উত্তেজিত কৰি বৰষুণৰ মাধ্যমত মিলন ঘটোৱাৰ ফলশ্ৰুতিত বসুমতী শস্যসম্ভৱা হোৱাৰ যি প্ৰক্ৰিয়া তাতেই ৰঙালী বিহুৰ উৎস আৰু তাৎপৰ্য নিহিত হৈ আছে। বসন্তৰ আগমনত প্ৰথমজাক বৰষুণ পৰাৰ লগে লগেই প্ৰকৃতি ঋতুমতী হয়, গছ-লতিকাত কুঁহিপাত ওলায়; প্ৰকৃতি ফলে-ফুলে জাতিষ্কাৰ হৈ পৰে।
ব’হাগ বিহু সাধাৰণতে চ’তৰ সংক্ৰান্তিৰ পৰা আৰম্ভ হৈ ব’হাগৰ ছয় দিনলৈ মুঠ সাতদিন পালন কৰা হয়। প্ৰত্যেক দিনৰে একোটাকৈ সুকীয়া সুকীয়া নাম আছে। সেয়া হ’ল- এই সাতটা বিহুক ‘সাতবিহু’ নামেৰে জনা যায়। আনহাতে কিছুমান ব্যক্তিয়ে আকৌ বহাগৰ বিহুৰ এই অনুষ্ঠানসমূহক তলত দিয়াৰ দৰে ভাগ কৰিছে:- এনেদৰে অঞ্চল বিশেষে ব'হাগ বিহুৰ ভাগ সমূহ ভিন ভিন দেখা যায়। উজনি অসমৰ কোনো কোনো ঠাইত সাত বিহুৰ এটা দিন দেউৰী বিহু বুলিও পালন কৰা দেখা যায়। আজিকালি কোনো কোনো অঞ্চলত গোটেই ব’হাগ মাহ ধৰি বিহুৰ ৰং-ৰহইচ, নাচ-বাগ চলে যদিও প্ৰথম ছদিন আৰু শেষৰ দিনটোৰ বাহিৰে বাকী দিনবোৰৰ নিৰ্দিষ্ট কোনো নাম নাথাকে। অৱশ্যে বিহু সাতদিনেই থাকক বা এমাহেই থাকক বিহুৰ শেষৰ দিনা চেৰা বিহু।
গৰু বিহু
“ লাউ খা, বেঙেনা খা, বছৰে বছৰে বাঢ়ি যা। মাৰ সৰু, বাপেৰ সৰু, তই হ’বি বৰ গৰু। ”
এনে কৰিলে গৰুৰ শ্ৰীবৃদ্ধি হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। গা ধুওৱাৰ পাছত গৰুবোৰক মুকলিকৈ পথাৰত চৰিবলৈ এৰি দিয়া হয় আৰু চাটত থকা অৱশিষ্ট লাউ-বেঙেনাৰে চাটবিলাক আনৰ লগত সলনাসলনি কৰি ঘৰলৈ আনি ঘৰ বা গোহালিৰ চালত গুজি থোৱা হয়। চাটত ৰৈ যোৱা বস্তু দুই-এটুকুৰা চোবাই খোৱা হয়। চাটবিলাক আনৰ লগত সলনি কৰিলে অপায়-অমঙ্গল দূৰ হয় আৰু চাটৰ বস্তু খালে বেমাৰ আজাৰ নহয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। গধূলি গৰু ঘৰলৈ ঘূৰি অহাৰ সময়ত পদূলিৰ পৰা গোহালিলৈকে খেৰ, তুঁহ, দীঘলতি, মাখিয়তী, বিহলঙনী আৰু অন্যান্য বন-পাত জ্বলাই ‘যাগ’ দিয়া হয়। যাগৰ ধোঁৱাই গৰু-ম’হক মহ-ডাঁহৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ উপৰিও অপদেৱতাক খেদি পঠাই বুলি সহজ-সৰল চহালোকে বিশ্বাস কৰে। গৰু গোহালিত সোমালে আদৰ-সাদৰ কৰি লুণীয়া পিঠা আদি খাবলৈ দিয়া হয় আৰু ডিঙিত নতুন পঘা দিয়া হয়। তাৰ পিছত মাখিয়তীৰ পাতেৰে বিচি দি এইদৰে গোৱা হয়-“মাখিয়তীৰ মাখিপাত, মাখি মাৰোঁ জাত জাত। ” এনে কৰিলেও বছৰটোলৈ মহ-ডাঁহৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা হাত সাৰি থাকিব পাৰি। আমাৰ সমাজত সেইদিনাৰ পৰাহে বিচনীৰ ‘বা’ লোৱা নিয়ম।
মানুহ বিহু
গৰু বিহুৰ পাছদিনা মানুহ বিহু। নামনি অসমত সেইদিনাৰ বিহুক ‘বৰ দোমাহী’ বোলা হয়। পহিলা ব’হাগ বা মানুহ বিহুৰ দিনা পুৱা মাহ-হালধিৰে গা-পা ধুই সৰুৱে ডাঙৰক সেৱা কৰে। ডাঙৰে সৰুক আশীৰ্বাদ দিয়াৰ উপৰিও বিহুৰ উপহাৰ দিয়ে। নতুন বছৰ উপলক্ষে অসমীয়া সমাজত আত্মীয়-স্বজন আৰু বন্ধু-বান্ধৱৰ মাজত গামোচা, নতুন কাপোৰ বা আন উপহাৰৰ আদান-প্ৰদান হয়। এনে উপহাৰকে ‘বিহুৱান’ বোলে। ‘বিহুৱান’ বুলিলে সাধাৰণতে গামোচাকে বুজায় যদিও বিহু উপলক্ষে দিয়া প্ৰায়বোৰ উপহাৰকে ‘বিহুৱান’ আখ্যা দিয়া হয়। আমাৰ সমাজত বিহুৱানৰ এক সুকীয়া মৰ্যাদা আৰু সন্মান আছে। এই দিনটোতে ব্ৰাহ্মণ-দৈৱজ্ঞৰ ওচৰত কৰ্মফল গণনা কৰি কিবা দোষ থাকিলে শান্তিৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। নতুন বছৰটো যাতে কোনো বিপদ-বিঘিণি নোহোৱাকৈ ধুমুহা-বৰষুণ, বজ্ৰপাত আদিৰ পৰা ৰক্ষা পৰি সুখ-শান্তিৰে কটাব পাৰি তাৰ বাবে নতুন বছৰটোৰ প্ৰথম দিনাই দৈৱজ্ঞৰ হতুৱাই নাহৰ পাতত তলৰ মন্ত্ৰটি(শ্লোকটি) লিখি দুৱাৰ মুখত বা ঘৰৰ চালত গুজি থোৱাৰ নিয়ম- “ দেৱ দেৱ মহাদেৱ নীলগ্ৰীৱ জটাধৰ বাত বৃষ্টি হৰংদেৱ মহাদেৱ নমস্তুতে। ”
গোসাঁই বিহু
ৰঙালী বিহু বা ব’হাগ বিহুৰ তৃতীয় দিনা গোসাঁই বিহু। সেইদিনা গাঁৱৰ ৰাজহুৱা নামঘৰত নাম-প্ৰসঙ্গ হয়।
তাঁতৰ বিহু
অসমীয়া জনজীৱনৰ আদৰৰ সম্পদ ‘তাঁতশাল’। সেয়ে বিহুৰ চতুৰ্থ দিনা ‘তাঁতৰ বিহু’। সেইদিনা বোৱনীসকলে তাঁতশালৰ সজুঁলি সমূহ ভালকৈ মছি-কাছি বান্ধি ওপৰত উঠাই লয় আৰু খেতি কৰিবলৈ সাজু হয়।
নাঙলৰ বিহু
পঞ্চম দিনা কৃষিকৰ্মৰ মূল সঁজুলি ‘নাঙলৰ বিহু’। সেইদিনা খেতিয়কে নাঙলটো ঠিকে আছেনে নাই চাই-চিতি ঠিক কৰি লয় আৰু খেতি কৰিবৰ বাবে সাজু হয়।
জীয়ৰী বা চেনেহী বিহু
ষষ্ঠ দিনা বিয়া দিয়া জীয়ৰী পিতৃগৃহলৈ আহে; সেয়ে সেইদিনা ‘জীয়ৰী বা চেনেহী বিহু’।
চেৰা বিহু
শেষৰ দিনা ‘চেৰা বিহু’। কিছুমানে ইয়াক "এৰা" বিহু বুলিও কয়। এয়ে ব’হাগৰ “সাতবিহু”। চেৰা বিহুৰ দিনা দৈ আৰু পঁইতা ভাত খোৱা হয় আৰু বিচনীৰে জুৰ লৈ এইদৰে গোৱা হয়- “ নতুন কাপোৰ পুৰণা কাপোৰে দিন যাওক; ন-ভাতে পুৰণি ভাতে জীণ যাওক। ” এনেদৰে বিচনীৰে জুৰ ল’লে বছৰটোলৈ দেহা শাঁত পৰি থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
গৰু বিহু, মানুহ বিহু বা সাতবিহুৰ যিকোনো এদিনত এশ এবিধ শাক খোৱা নিয়ম আছে। এশ এবিধ শাকৰ আঞ্জা ৰোগৰ মহৌষধ। এশ এবিধ নোৱাৰিলেও সাতবিধেৰে কাম চলোৱা হয়। ইয়াকে ‘সাতশাকী’ বোলে। নামনি অসমৰ অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাৰ কোনো কোনো ঠাইত বিহুক ‘বিষুৱা’ বোলে। উজনি অসমত গৰু বিহুৰ পৰা ব’হাগৰ ছয় তাৰিখলৈকে সাতদিন জুৰি সাতবিহু পালন কৰাৰ দৰে নামনিত বিশেষকৈ কোচ-ৰাজবংশী লোকসকলে গৰু বিহুৰ পৰা সাতদিনলৈকে “সাত বিহু” বা ‘সাত বিষুৱা’ পালন কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিহু
অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যা
thumb|200px|[[ভাপ ইঞ্জিন|বাষ্পীয় ইঞ্জিন, ঔদ্য়োগিক বিপ্লৱৰ মূখ্য চালিকা শক্তি, যি ৰেখাঙ্কিত কৰিছে আধুনিক ইতিহাসত প্ৰকৌশলনৰ গুৰুত্ব। এই ধৰন ইঞ্জিনটো প্ৰদৰ্শনিত কৰা হৈছে মাড্ৰিডৰ টেক্নিকেল বিশ্ববিদ্যালয়ত ]]
অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যা বা প্ৰকৌশলন (ইঞ্জিনিয়াৰিঙ) হৈছে বৈজ্ঞানিক সিদ্ধান্তৰ প্ৰয়োগেৰে পৰিকল্পিতভাবে যন্ত্ৰপাতি, সাজ-সজ্জা, সেতু, ৰাস্তা, যান-বাহন, অট্টালিকা, সুৰঙ্গকে আদি কৰি বিভিন্ন নিৰ্মাণ কাৰ্য কৰাৰ এক সুসংবদ্ধ বিজ্ঞানসন্মত কলা। প্ৰকৌশলনৰ বিষয়ে সামগ্ৰিকভাৱে সাঙোৰি লয় এক সুব্যাপ্ত পৰিসৰ য'ত সন্নিৱিষ্টিত আছে ততোধিক অন্য়ান্য দক্ষতাপূৰ্ণ প্ৰকৌশলনৰ ক্ষেত্ৰ, যাৰে প্ৰতিটোতে প্ৰায়োগিক বিজ্ঞান, প্ৰায়োগিক গণিত আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰযোজ্যৰ নিৰ্দ্দিষ্ট ক্ষেত্ৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়। আৰু চাওক প্ৰকৌশলনৰ পৰিভাষাকোষ।
প্ৰকৌশলনৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ (engineering) ব্যুৎপন্ন হৈছে লাটিন ভাষাৰ ingenium শব্দ, যাৰ অৰ্থ হৈছে "চতুৰালি" আৰু ingeniare যাৰ অৰ্থ হৈছে "কৌশলেৰে উদ্ভাৱন কৰা, পৰিকল্পনা কৰা"
আমেৰিকান ইনঞ্জিনিয়াৰচ কাউঞ্চিল ফৰ প্ৰফেশ্বনেল ডেভেলপমেন্ট (ECPD) মতে ইঞ্জিনিয়াৰিঙ''' হৈছে:
"The creative application of scientific principles to design or develop structures, machines, apparatus, or manufacturing processes, or works utilizing them singly or in combination; or to construct or operate the same with full cognizance of their design; or to forecast their behavior under specific operating conditions; all as respects an intended function, economics of operation and safety to life and property."
যিজন ব্যক্তিয়ে অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যাৰ ব্যৱহাৰিক জ্ঞান ৰাখে তেওঁক অভিযন্তা (ইঞ্জিনিয়াৰ) বোলা হয়।
অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যাৰ মুখ্য বিভাগ সমূহ
বিজ্ঞান বিষয়টোৰ দৰে অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যাও এটা বহল বিভাগ। ইয়াক কেইবাটাও উপ-বিভাগত ভাগ কৰা হৈছে। এই বিভাগসমূহ বিভিন্ন অভিযান্ত্ৰিক কামৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ লগত খাপ খোৱাকৈ ভাগ কৰা হৈছে। এজন অভিযন্তাক সাধাৰণতে এটা নিৰ্দিষ্ট বিভাগত প্ৰশিক্ষিণ দিয়া হয়। তথাপি কোনো এজন অভিযন্তাৰ কেৰিয়াৰ কেইবাটাও বিভাগৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ লগতো জড়িত হ'ব পাৰে। অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যাক মূলতঃ চাৰিটা মুখ্য বিভাগত ভাগ কৰা হৈছে: ইয়াৰ উপৰিও বিভিন্ন উৎস ভেদে উপ-বিভাগ সমূহত অলপ পাৰ্থক্য দেখা যায়। ইতিহাসত, নেভেল অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যা আৰু মাইনিঙ অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যা দুয়োটাকে দুটা প্ৰধান বিভাগ বুলি ধৰা হৈছিল। বৰ্তমানৰ আধুনিক অভিযান্ত্ৰিক বিদ্যাত নিম্নোলিখিত বিভাগসমূহো অন্তৰ্গত কৰা হৈছে:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰযুক্তি
কাৰ্য্য
পদাৰ্থ বিজ্ঞানত, যেতিয়া বল প্ৰয়োগ কৰি বলৰ দিশত কিছু সৰণ ঘটাব পাৰি, তেতিয়া কাৰ্য্য কৰা হৈছে বুলি কোৱা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, যেতিয়া এটা ফুটবল মাটিৰ পৰা ওপৰত ৰখা হয় আৰু তাৰপাছত পেলাই দিয়া হয়, ফুটবলটোৰ ওপৰত কৰা কাৰ্যৰ পৰিমাণ হ'ব ফুটবলৰ ওজন (বল) আৰু মাটিৰ পৰা ওপৰত থকাৰ দূৰত্ব(সৰণ)ৰ গুণফল।
কাৰ্য্যৰ দ্বাৰা এটা ৰূপৰ পৰা আন এক ৰূপলৈ বা এখন ঠাইৰ পৰা আন এখনলৈ শক্তিৰ স্থানান্তৰ হয়।
ফ্ৰান্সৰ গণিতজ্ঞ গেছপাৰ্ড গাষ্টভ কৰিঅ'লিছে ১৮২৬ চনত পোন প্ৰথমে কোনো এক উচ্চতালৈ এটা ওজন নিয়া বুজাবলৈ work শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰে। কাৰ্য্যৰ এচ আই একক হৈছে জুল(J)।
একক
কাৰ্য্যৰ এচ আই একক হৈছে জুল, আৰু এক জুল মানে হৈছে এক নিউটন বল প্ৰয়োগ কৰি এক মিটাৰ সৰণ ঘটোৱা কাৰ্য্য।
মাত্ৰিকভাৱে সমতুল্য একক নিউটন-মিটাৰকো কাৰ্য্যৰ একক হিচাপে প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও এই এককটো ভ্ৰামকৰ এককৰ সৈতে খেলিমেলি হোৱা দেখা যায়। এছ আই এককৰ নিৰ্দেশনাৰ পৰা এই এককটোৰ ব্যৱহাৰ নকৰাটোৱেই প্ৰাধান্য দিয়া হৈছে ।
এছ আই এককৰ বাদে কাৰ্য্যৰ আৰু কিছু একক হৈছে আৰ্গ, ফুট-পাওণ্ড, ফুট-পাওণ্ডেল, কিল'ৱাট-ঘণ্টা, লিটৰ-এটমছফিয়েৰ, অশ্বশক্তি ঘণ্টা।
কাৰ্য্য আৰু শক্তি
কোনো এক ধ্ৰুৱক বল F য়ে কোনো বিন্দুত কৰা কাৰ্য্যৰ পৰিমাণ W হৈছে বল প্ৰয়োগ কৰি বলৰ দিশত সৰলৰেখাত হোৱা সৰণ sৰ সৈতে F ৰ গুণফল
যেনে, যদি ১০ নিউটন বল প্ৰয়োগ কৰি ২ মিটাৰ নিয়া হয়, তেন্তে কৰা কাৰ্য্যৰ পৰিমাণ হ'ব W = (১০ নিউটন)(২ মিটাৰ) = ২০ নিউটন মিটাৰ = ২০ জুল। এই কাৰ্য্যৰ পৰিমাণ এক কেজি ওজন এটা মাটিৰ পৰা এজন মানুহৰ মূৰৰ ওপৰলৈকে মহাকৰ্ষণ বলৰ বিপৰীতে লৈ যোৱা কাৰ্য্যৰ পৰিমাণৰ সমান।
শক্তিৰ লগত কাৰ্য্যৰ ওতঃপ্ৰোত সম্বন্ধ আছে। কাৰ্য্য-শক্তি সূত্ৰ অনুসৰি, কোনো অনমনীয় বস্তুৰ বৰ্ধিত গতিশক্তিৰ কাৰণ হৈছে সেই বস্তুটোৰ ওপৰত(on the body) কোনো বল প্ৰয়োগ কৰাৰ ফলত হোৱা ধনাত্মক কাৰ্য। বিপৰীতভাৱে, বল প্ৰয়োগ কৰি ঋণাত্মক কাৰ্য কৰাৰ ফলত গতিশক্তিৰ অৱক্ষয় ঘটে।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:শক্তি শ্ৰেণী:ভৌতিক ৰাশি শ্ৰেণী:বল শ্ৰেণী:দৈৰ্ঘ্য শ্ৰেণী:বলবিজ্ঞান শ্ৰেণী:যান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিকী
আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, তিতাবৰ
আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, তিতাবৰ (Regional Agricultural Research Station, Titabar), ১৯২৩ চনত সমগ্ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ ধানৰ গৱেষণাৰ বাবে যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰত স্থাপন কৰা হৈছিল। পূৰ্বতে ইয়াৰ নাম ধান গৱেষণা কেন্দ্ৰ আছিল । ১৯৬৯ চনৰপৰা ইয়াৰ প্ৰশাসনিক দায়িত্বত আছে অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়।
জলবায়ু
আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, তিতাবৰৰ বাৰ্ষিক গড় বৃষ্টিপাত হৈছে ২২৫০ মিঃমিঃ। গৱেষণা কেন্দ্ৰটো পলসুৱা বোকাময় মাটিৰে (clayloam) গঠিত।
চৌহদ
গৱেষণা কেন্দ্ৰটোৰ মুঠ মাটিকালি ৪৯.৫৯ হেক্টৰ। ৩৯.১৫ হেক্টৰ এলেকা ধান খেতিত আৰু ০.৩৮ হেক্টৰ মাটি শাক-পাচলি, ফল-মূলৰ খেতিত ব্যৱহাৰ কৰা হয় ।
ইতিহাস
সমগ্ৰ অসমখনক ছটা কৃষি অঞ্চলত ভাগ কৰা হৈছে। ইয়াৰে উজনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চলৰ ধানৰ গৱেষণাৰ বাবে যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰত ১৯২৩ চনত আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, তিতাবৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। ১৯৬৯ চনত, এই কেন্দ্ৰটো অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনলৈ আহে। ১৯৮৬ চনত, এই কেন্দ্ৰটো আঞ্চলিক কৃষি গৱেষণা কেন্দ্ৰ, তিতাবৰ নামেৰে নামাংকিত কৰা হয়।
অঞ্চলসমূহ
উজনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চলৰ তিনিচুকীয়া জিলা, ডিব্ৰুগড় জিলা, শিৱসাগৰ জিলা, যোৰহাট জিলা আৰু গোলাঘাট জিলাৰ কৃষি অঞ্চলসমূহ ইয়াৰ অন্তৰ্গত।
সফলতাসমূহ
এই প্ৰতিষ্ঠানটোৱে বৰ্তমানলৈকে ৫৫ বিধ ধান উদ্ভাৱন কৰি উলিয়াইছে। ১৯৮৬ চনলৈকে ধানৰ উদ্ভাৱনৰ সংখ্যা ২০ বিধ আৰু ১৯৮৭-২০০৬ চনৰ ভিতৰত ধানৰ উদ্ভাৱনৰ সংখ্যা ৩৩ বিধ ।
বিভাগসমূহ
এই প্ৰতিষ্ঠানটোত বৰ্তমান ৬টা বিভাগ আছে ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানসমূহ শ্ৰেণী:তিতাবৰ শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলাৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান
আলু
আলু এবিধ সুষম পুষ্টিকৰ খাদ্য। আলুৰ বৈজ্ঞানিক নাম Solanum tuberosum। গছৰ শিপাত, মাটিৰ তলত ইয়াৰ উৎপাদন হয়। আলুৰ খেতি কৰি বহুলভাৱে ইয়াৰ উৎপাদন কৰা হয় কাৰণ আলুৰ চাহিদা অতি বেছি। আলু নামৰ এই খাদ্য বস্তুটোৰ লগত প্ৰথম চিনাকি আছিল দক্ষিণ আমেৰিকাৰ পেৰু আৰু বলিভিয়াৰ মানুহৰ। সেই ঠাইত বাস কৰা ইণ্ডিয়ান সকলে প্ৰচুৰ আলু খেতি কৰিছিল। ১৫৭০ চনত স্পেইনৰ অভিযাত্ৰীসকলে ইউৰোপত আলুৰ প্ৰচলন আৰম্ভ কৰে। বৰ্তমান পৃথিৱীৰ সকলো দেশতে আলুৰ খেতি কৰা হয়। আলু উৎপাদনত শীৰ্ষ স্থানত আছে ৰাছিয়া, তাৰ পাছতে আছে পোলেণ্ড, চীন, জাৰ্মানী আদি।
শ্ৰেণী:গুল্ম শ্ৰেণী:পাচলি
চাহ
পানীৰ পিছতে চাহ হৈছে বিশ্বৰ আটাইটকৈ বেছি সেৱন কৰা পানীয়।
অসম আৰু চাহ শিল্প
thumb|[[অসমৰ চাহ বাগিছা]] অসমৰ প্ৰায় দুই লাখ ত্ৰিশ হাজাৰ হেক্টৰ মাটিত চাহ খেতি কৰা হয় আৰু প্ৰায় ৮৫০খন চাহ বাগিছা ৰাজ্যখনত আছে। পৃথিৱীৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় সৰ্ববৃহৎ চাহ উৎপাদক অঞ্চল হিচাপে পৰিগণিত অসমৰ প্ৰায় দহ লাখ লোক চাহ উদ্যোগৰ লগত প্ৰত্যক্ষভাৱে জড়িত।
আজি পৃথিৱীত কেঁচা সোনৰ দেশ বুলি অসমক এক সুকীয়া স্থানত বা আসনত অধিষ্ঠিত কৰিছে চাহ- জনগোষ্ঠীয়ে। ভিন্ন ভিন্ন ঠাইৰ সংস্কৃতিক পৰিবেশৰ পৰা অহা এই শ্ৰমিকখিনিয়ে একেধৰণৰ জীৱন নিৰ্ব্বাহ প্ৰণালীৰ মাজেৰে এক নতুন জনগোষ্ঠীৰ জন্ম দি অসমৰ চাহ জনগোষ্ঠী বা চাহ জনজাতি নামে পৰিচিত হয়গৈ। চাহ বাগিচাবোৰত মতা-মাইকীৰ কামৰ কোনো প্ৰভেদ নাই। যদিও পাত ছিঙা কাম কেৱল মহিলাৰহে, বৰ্তমান উভয়ে পাত ছিঙা কাম কৰে। ওখ শিৰীষৰ কোমল ছায়াতে বিকশিত হয় সেই চাহ গছবোৰ আৰু যেতিয়া চাহ পাত ছিঙাৰ সময় আহি পৰে, এটি কলি দুটি পাত(One Bud and Two Leave) নিয়মেৰে চাহ গছৰ পাত ছিঙাৰ পদ্ধতি। চাহ পাত ছিঙাৰ সময়ত মহিলা বা পুৰুষ উভয়ে পিঠিত মস্ত একোটা বাঁহৰ টুকুৰী ৰছীৰে বান্ধি মূৰত ওলোমাই লৈ এটি কলি, দুটি পাত প্ৰণালীৰে মাত্ৰ কুমলীয়া পাত ছিঙি, টুকুৰীবোৰ ভৰাই পেলায়। এঠাইত পাত ছিঙা শেষ হলে আন এঠাইত পাত ছিঙিবলৈ লয়। এনেদৰে চাহ বাগিছাত পাত ছিঙাৰ নিয়ম। এই দৰে ছিঙা পাতবোৰ ফেক্টৰীৰ ওচৰতে কেইবাখলপীয়া(Different Levels) কৈ সাজি থোৱা পাত ঘৰলৈ(Leaf House) আনি পাতবোৰ শুকাবলৈ সমানকৈ মেলি দিয়া হয়। এই ধৰণৰ পাত শুকুৱা নিয়মক Natural weathering system বোলা হয়। বৰ্ত্তমান Trough Weathering system(Mechanical weathering system) ৰ দ্বাৰাই চাহপাত শুকুৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। Trough Withering system মানে কয়লা বা গেছ ব্যৱহাৰ কৰি গৰম বতাহেৰে কেঁচা পাতখিনিৰ আৰ্দ্ৰতা(Moisture)খিনি শুকুৱাই লোৱা হয়। এই নিয়মত আঠ-ন ঘণ্টাৰ ভিতৰত চাহপাত তৈয়াৰ কৰিব পৰা হয়। Orthodox চাহৰ বাবে শুকাই লেৰেলি যোৱা পাতবোৰ কলঘৰৰ (Factory rolling machine)ত ভৰাই দি পাতবোৰ মোহাৰি পেলোৱা হয়। C.T.C চাহ প্ৰস্তুত কৰিবৰ কাৰণে তেনেকৈ C.T.C machine ত পাত বিলাক ভৰাই দিয়া হয় য’ত পাতখিনি কাটি গুড়া কৰি পেলায়। ইয়াৰ পাচত পাতৰ সেউজীয়া ৰঙৰ পৰা Copper ধৰণৰ ৰংটো অনাৰ বাবে Fermenting room বোলা কোঠালৈ চাহপাতখিনি অনা হয়। Fermenting roomটো যথেষ্ট আহল-বহল ঠাণ্ডা, ৰ’দ নপৰা হয়, এই কোঠালীৰ পকাৰ মজিয়াত সেই চাহপাত Orthodox বা C.T.C য়ে হওক সমানকৈ মেলি দিয়া হয়। দুঘণ্টাৰ পৰা আঢ়ৈ ঘণ্টাৰ ভিতৰত Copper ৰংটো অহাৰ লগে লগে Dryer ত তাপ দি চাহপাত Orthodox বা C.T.C তৈয়াৰ কৰা হয়।
চাহপাত তৈয়াৰ হোৱাৰ পিচত Sorting বা Grading কৰা হয়। অৰ্থাৎ চাহপাত অনুযায়ী বেলেগ বেলেগ ভাগ কৰা হয়। ইয়াৰ পাচত Plywood ৰে সজোৱা সৰু, ডাঙৰ বাকচত, বৰ্তমান Jute Bag ত তৈয়াৰী চাহপাতবোৰ ভৰাই ভালদৰে মোহৰ মাৰি নিলাম কেন্দ্ৰলৈ পঠিওৱা হয়। অসমত পোন প্ৰথমে Orthodox ৰ প্ৰচলন আৰু চাহিদাও যথেষ্ট আছিল, পিচলৈ C.T.C চাহৰ প্ৰচলন হয়। বৰ্তমান Green Tea আৰু লগতে মানুহৰ চখ অনুযায়ী অসমত অনেক সুগন্ধিযুক্ত চাহ তৈয়াৰ হ’ব লাগিছে। বৰ্তমান "আছাম টি" য়ে ভাৰতত নালাগে, বিদেশতো যথেষ্ট সমাদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। অসমৰ চাহ খেতিয়ক সকলৰ অসীম চেষ্টা-প্ৰচেষ্টাতে অসমৰ চাহ শিল্পলৈ নিতৌ এক নতুনত্ব আহি আছে। চাহ গছৰ পাতেৰে তৈয়াৰ কৰা চাহ- ইংৰাজী ভাষাত "টি"(Tea), অসমীয়া ভাষাত "চাহ" বেংগলত "চা" উত্তৰ ভাৰতত "চাই"(Chai) কে ধৰি বিভিন্ন ঠাই অনুসৰি বেলেগ বেলেগ নামেৰে পৰিচিত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পানীয়
বৰদৈচিলা
বৰদৈচিলা (Bordoisila) বৰ্ষাকালত অসমত মৌচুমী বায়ুৰ প্ৰৱেশৰ সময়ত অহা এক ধুমুহাৰ নাম। প্ৰতি বছৰ বৰদৈচিলাৰ কবলত ঘৰ, খেতিপথাৰৰ ক্ষতি হয়। চ'ত মাহৰ পৰা ব'হাগ মাহলৈকে অসমত বৰদৈচিলাৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
নামকৰণ
অন্য এক বিশ্বাসমতে অসুৰকন্যা বৰদৈচিলাৰ নাম অনুসাৰে এই ধুমুহাৰ নাম বৰদৈচিলা হয়।
লোকবিশ্বাস
লোকবিশ্বাস মতে বৰদৈচিলা বিবাহিত মহিলা। বৰদৈচিলা প্ৰতি বছৰে ব'হাগ মাহত নিজৰ মাকৰ ঘৰলৈ আহে। প্ৰবল বেগত উৰি অহাৰ কাৰণে ধুমুহাৰ সৃষ্টি হয় আৰু পথত পোৱা খেতিপথাৰ ধ্বংস কৰি দিয়ে। বৰদৈচিলা এই ধুমুহাৰ সৃষ্টিকৰ্তা, সেয়েহে ইয়াৰ নাম বৰদৈচিলা। বৰদৈচিলা ধুমুহাক শান্ত কৰিবলৈ চোতালত দাপোণ, ফণি আৰু বৰপীৰা দিয়া হয়। জেঠ মাহত বৰদৈচিলা মাকৰ পৰা বিদায় লৈ স্বামীগৃহ যাবলৈ সাজু হয়। বিদায়ৰ বেদনাত বৰদৈচিলাই কান্দি উঠে আৰু তেওঁৰ চকুৰ পানী বৰষুণ হৈ পৃথিৱীত পৰে।
বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগী
বৰদৈচিলা বিহুৰ সময়ত আহে। সেয়ে বৰদৈচিলাই বিহুৰ বতৰা আনে বুলি কোৱা হয়। সাধাৰণতে ই এক প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনা। সেই অনুসৰি বৰদৈচিলাক অসমীয়া সংস্কৃতিত ভূত-প্ৰেতৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। বৰদৈচিলা বায়বীয় প্ৰেত। প্ৰাকৃতিক বুৰঞ্জী অনুসৰি এই ভূত-প্ৰেতবোৰক প্ৰধানকৈ চাৰি ভাগত ভগোৱা হৈছে- আদিম মানুহসকল ৰ’দ-বৰষুণ, ধুমুহা, উল্কাপাত, ভূমিকম্প আদি বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক ঘটনাৰ উৎস আৰু হেতু সম্পৰ্কত তেনেই অজ্ঞ আছিল। সেই অজ্ঞতাৰ বাবে তেওঁলোকে প্ৰকৃতিৰ ওচৰত বৰ অসহায় অনুভৱ কৰিছিল। সেই অজ্ঞতা আৰু অসহায়বোধেই তেওঁলোকৰ মনত ৰহস্যময় প্ৰাকৃতিক ঘটনাবোৰৰ সম্পৰ্কত বিভিন্ন ধাৰণাৰ জন্ম দিছিল। আদিম মানুহে প্ৰাকৃতিক ঘটনাবোৰ কোনো অলৌকিক শক্তিয়ে সম্পন্ন কৰে বুলি বিশ্বাস কৰাৰ লগতে সেইবোৰক দেৱ-দেৱতা, ভূত-প্ৰেত আদি নাম দি লৈছিল। মানুহৰ হিত সাধন কৰা প্ৰাকৃতিক ঘটনাবোৰৰ আঁৰত দেৱ-দেৱতা আৰু মানুহৰ অহিত সাধন কৰা প্ৰাকৃতিক ঘটনাবোৰৰ আঁৰত ভূত-প্ৰেত জড়িত থাকে বুলি বিশ্বাস কৰিছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:লোককথাৰ জীৱ শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
কৰিমগঞ্জ জিলা
কৰিমগঞ্জ জিলা অসমৰ এখন প্ৰশাসনিক জিলা। ১৮৭৮ চনত কৰিমগঞ্জ নগৰক সদৰ হিচাপে লৈ তদানীন্তন ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ নৱসংগঠিত অসম ৰাজ্যৰ ছিলেট জিলাৰ এটা মহকুমা হিচাপে কৰিমগঞ্জ মহকুমা গঠন কৰা হৈছিল। ১৯৪৭ চনত স্বাধীনতাৰ সময়ত হোৱা দেশ বিভাজনত ছিলেট জিলা পূৱ পাকিস্তান (বৰ্তমানৰ বাংলাদেশ)-লৈ হস্তান্তৰিত হয় যদিও সেইসময়ৰ অবিভক্ত কৰিমগঞ্জ মহকুমাৰ চাৰে তিনিখন থানাৰ অঞ্চলৰে গঠিত সংকুচিত কৰিমগঞ্জ মহকুমা ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ কাছাৰ জিলাৰ এক মহকুমা হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত হয়। এই অঞ্চল কেইটা আছিল: ৰাতাবাৰী থানা, পাথাৰকান্দি থানা, বদৰপুৰ থানা আৰু কৰিমগঞ্জ থানাৰ আধা অঞ্চল। ১৯৮৩ চনৰ ১ জুলাই তাৰিখৰ পৰা অসম চৰকাৰে কৰিমগঞ্জ মহকুমাক পূৰ্ণপৰ্যায়ৰ জিলাৰ স্বীকৃতি দিয়ে।
আদি কাল
বৰ্তমানৰ কৰিমগঞ্জ জিলাৰ ইতিহাস সুস্পষ্ট নহয়। উপলব্ধ উৎসৰ উপকৰণ আৰু প্ৰামাণৰ সহায়ত উক্ত অঞ্চলৰ ইতিহাসৰ সময়ানুক্ৰমিক সন্ধান উলিওৱাতো টান। বৃহৎ ব্যৱধানেৰে এটা মাত্ৰ ৰূপৰেখাহে অংকন কৰিব পৰা যায়। ভাস্কৰবৰ্মণে লিপিৱদ্ধ কৰি থৈ যোৱা নিধানপুৰ তাম্ৰলিপিৰ পৰা এয়া গম পোৱা যায় যে ষষ্ঠ শতিকালৈ প্ৰায় এশ বছৰ কাল অঞ্চলটো কামৰূপ সাম্ৰাজ্যৰ অধীনতে আছিল। অগ্ৰদূত অভিবাসী ব্ৰাহ্মিণসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত অৰ্থনৈতিকভাৱে নাঙল ব্যৱহাৰ কৰি খেতি কৰা আৰ্যীয় পদ্ধতিয়েই এই সময়ছোৱাৰ আৰম্ভণি আছিল বুলি জনা যায়। চমতা মৰুন্দনাথৰ কলাপুৰ তামৰ ফলিৰ পৰা জনা যায় যে ৭ম শতিকাত এই অঞ্চল উত্তৰ কাছাৰৰ সৰু টিলাবোৰৰ সৈতে পূৰ্ব্ব বংগৰ চমতা সাম্ৰাজ্যৰ অধীনত আছিল। অৱশ্যে এয়া সঁচা বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ কোনো ধৰণৰ নিশ্চিত তথ্য আৰু প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। দশম শতিকাত পূৰ্ব্ব বংগৰ প্ৰখ্যাত চন্দ্ৰ বংশৰ ৰজা শ্ৰীচন্দ্ৰই সম্পূৰ্ণ এলেকাটো তেওঁৰ বংগ সাম্ৰাজ্যৰ অধীনলৈ নিছিল। এই সময়ছোৱাত পঞ্চখণ্ডত (কৰিমগঞ্জ নগৰৰ পৰা ৮ কিলোমিটাৰ দূৰৈত; বৰ্তমান বাংলাদেশত অৱস্থিত) অৱস্থিত চন্দ্ৰপুৰ মঠ শিক্ষাৰ উল্লেখনীয় কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ় লৈ উঠিছিল। প্ৰখ্যাত বুৰঞ্জীবিদ ডি. ছি. সৰকাৰৰ মতে আদিতে এই চন্দ্ৰপুৰ মঠটো সমগ্ৰ পূৰ্ব্ব ভাৰতৰ ভিতৰতে হিন্দু-শিক্ষাৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ কেন্দ্ৰ আছিল। গোৱিন্দকেশৱ দেৱ আৰু ঈষাণ দেৱৰ ভতেৰাৰ লিপিৰ পৰা জনা যায় যে দ্বাদশ শতিকাত তাত শ্ৰীহট্ট ৰাজ্য নামেৰে এখন স্বাধীন ৰাজ্য আছিল আৰু সমগ্ৰ কৰিমগঞ্জ জিলাৰ লগতে কাছাৰ সমভূমিৰো কিছু অংশ ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল।
মধ্যযুগ
শ্বাহ জালাল নামৰ য়েমেনৰ পৰা অহা মুছলিম চুফী ফকীৰজনে ১৩২৮ চনত চিলেট জয়লাভ কৰাৰ পিছত শ্ৰীহট্টৰ লগতে কৰিমগঞ্জৰো বৃহৎ এলেকা এটা বংগ চুলতানৰ অধীনলৈ যায়। সেই সময়ত কৰিমগঞ্জ জিলাৰ বৰ্তমান পথেৰকান্দিৰ থানা থকা অঞ্চলটো ত্ৰিপুৰাৰ ৰজাৰ অধীনত আছিল। ১৩ শতিকাৰ শেষভাগত মিৰ্জা মালিক মহম্মদ টুৰাণিৰ অধীনত অহা বৃহৎ পাৰ্চী বাহিনীয়ে এই অঞ্চলৰ বদৰপুৰ নগৰ দখল কৰে। টুৰাণিয়ে নিজকে ৰজা ঘোষণা কৰে আৰু পৰাজিত নগৰাধ্যক্ষ খাচী চীফ পুৰা ৰাজাৰ কন্যা উমাৱতীক বিয়া কৰায়। সেই পৰিয়ালটোৱে পিছৰ বংশধৰ মালিক প্ৰতাপ ৰাজাই সমগ্ৰ পথেৰকান্দি জয়লাভ নকৰালৈকে তেওঁলোকৰ সাম্ৰাজ্য বহলোৱা কাম কৰি আছিল। হুছেইন শ্বাহৰ ৰাজত্বকালত (১৪৮৩-১৫১৯) সেই সময়ত প্ৰতাপগড় বুলি জনাজাত অঞ্চলটো‍ও চুলতানৰ অধীনলৈ আহে। হুছেইন শ্বাহ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ মেহুমুদ শ্বাহৰ ক্ৰমে কালিগঞ্জ আৰু চুপ্ৰাকান্দিত পোৱা লিপিয়ে সমগ্ৰ অঞ্চলটো বংগ চুলতানৰ শাসনৰ অধীনত থকাটো প্ৰমাণ কৰে। চিলেটৰ লগতে এই অঞ্চলটো ১৫৭৬ চনত আকবৰৰ ৰাজত্বকালত মোগল সাম্ৰাজ্যৰ অধীনলৈ আহে। আইন-ই-আকবৰীৰ মতে জিলাখনৰ প্ৰায়ভাগ অঞ্চল মোগলৰ চিলহাট চৰকাৰৰ অধীনত প্ৰতাপগড় ৰাজহ মহলত ৰখা হৈছিল। জিলাখন মোগলৰ চিলহাট চৰকাৰ আৰু বাংলা চুবাৰ অংশ হিচাপে আছিল।
ব্ৰিটিছ যুগ আৰু স্বাধীনতা আন্দোলন
১৮৫৭ চনৰ নৱেম্বৰত চিতাগঙত থকা ৩৪ নং পদাতিক সৈন্যৰ তিনিটা কোম্পানীয়ে বিদ্ৰোহ ঘোষনা কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী কালত সেয়া দক্ষিণ-পূৱ চিলেট জিলালৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল। <!-- অনুগ্ৰহ কৰি নিম্নোক্ত লিখনি অনুবাদ কৰি ৱিকি প্ৰকল্পৰ সহায় কৰক
British Era and Freedom Movement
At Latu village of present Karimganj district, these rebel soldiers encountered a contingent of the Sylhet Light Infantry under the command of Major Byng. The sepoys were defeated, but Major Byng was killed. At Malegar hillock of Latu village, the graves of the fallen rebels are still venerated by the local people.
In 1878, the British administration designated Karimganj town as the headquarters of the newly created sub-division of Karimganj. Before the Partition of India in 1947, Karimganj District was a sub-division of greater Sylhet District. Many tallukas and zamindari estates were located here. The estate of the erstwhile Zamindars of Hasanpur, in Badarpur is also situated in Karimganj.
The later history of Karimganj remains incomplete without the mention of Abdul Matlib Mazumdar (1890–1980). In 1946, when India was still under British rule, he became an MLA and also Cabinet Minister of Assam. He was one of the prominent Muslim leaders of eastern India to support Hindu-Muslim unity, opposing the partition of India on communal lines. Mazumdar along with Fakhruddin Ali Ahmed (who later became the 5th President of India) became the most prominent Muslim opponents of the demand for a separate Muslim state of Pakistan, especially in the eastern part of the country. Mazumdar started legal practice at Hailakandi Bar in 1925 and spread his network in the adjacent Silchar and Karimganj areas. Netaji Subhash Chandra Bose and Pandit Jawaharlal Nehru visited Hailakandi in 1939 and 1945 respectively at the invitation of Mazumdar to strengthen the freedom movement as well as the Congress party in southern Assam. It was Netaji who initiated establishment of contact between Moulana Abul Kalam Azad and Matlib Mazumdar for gearing up nationalist Muslims against a growing Muslim League in the region. The Muslim League proved its might in the Muslim-dominated areas of India in 1937 elections. To counter the rising popularity of Muslim League, he successfully organised the Jamiat Ulema-e-Hind movement in Assam. Jamiat was an ally of the Congress having a mass following among the nationalist Muslims. In the very crucial 1946 General Elections just on the eve of India’s independence, he wrested the Muslim majority Hailakandi seat from the hold of Muslim League. That victory virtually sealed the hopes and aspirations of the Muslim League to include southern Assam in Pakistan. It may be mentioned here that in that election, the bulk of the Muslim nominees of the Indian National Congress including Fakhruddin Ali Ahmed (5th President of India in later years) had lost to their Muslim League rivals miserably.
Assam's Surma Valley (now partly in Bangladesh) had Muslim-majority population. On the eve of partition, hectic activities intensified by the Muslim League as well Congress with the former having an edge. A referendum had been proposed for Sylhet District (now in Bangladesh). Mazumdar along with Basanta Kumar Das (then Home Minister of Assam) travelled throughout the valley organising the Congress and addressing meetings educating the masses about the outcome of partition on the basis of religion. On 20 February 1947, Moulvi Mazumdar inaugurated a convention – Assam Nationalist Muslim's Convention at Silchar. There after another big meeting was held at Silchar on 8 June 1947. Both the meetings, which were attended by a large section of Muslims paid dividend. He was also among the few who were instrumental in retaining the Barak Valley region of Assam, especially Karimganj with India. Mazumdar was the leader of the delegation that pleaded before the Radcliffe Commission that ensured that a part of Sylhet (now in Bangladesh) remains with India despite being Muslim-majority (present Karimganj district). [11].
The entire eastern India was swept by violence just after India's partition and independence on 15 August 1947, scores of Hindus fled the newly created East Pakistan (now Bangladesh) for India, and Muslims fled Assam for East Pakistan. A large number of people lost their lives owing to violence, which resurfaced with more ferocity in 1950. Mazumdar, the only Muslim in the cabinet, along with his cabinet and party colleagues took up responsibility for the safety of both Hindus and Muslims in Karimganj, touring affected areas and arranging camps and rehabilitation for the refugees, organizing supplies and security.
During the Bangladesh’s war of liberation in 1970-71, he was in charge of relief-&-rehabilitation of the thousands of refugees who fled the then East Pakistan to Assam including Karimganj. -->
বিভাজন আৰু বিভাজনৰ পৰৱৰ্তী সময়ছোৱা
১৯৪৭ চনৰ ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত চিলেট জিলাৰ অধিকাংশই কৰিমগঞ্জ মহকুমাৰ চাৰে তিনি থানা এলেকাৰ (ৰাতাবাৰী, পথেৰকান্দি, বদৰপুৰ আৰু কৰিমগঞ্জ থানাৰ আধা) বাদে পূৱ পাকিস্তানত সংযোগ হয় আৰু ১৯৭১ চনত ই বাংলাদেশ নামেৰে সুকীয়া ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে স্বাধীনতা লাভ কৰে। ফলত কৰিমগঞ্জ মহকুমাৰ বাকী ৰৈ যাৱা এই অৰ্ধাংশ এটা সম্পূৰ্ণ মহকুমা হিচাপে অসমৰ কাছাৰ জিলাৰ লগত যোগ কৰা হয়। কৰিমগঞ্জ মহকুমাক এখন জিলালৈ পৰিৱৰ্তিত কৰা হয় ১৯৮৩ চনৰ ১ জুলাইত কৰিমগঞ্জ নগৰক নতুনকৈ প্ৰস্তাৱিত কৰিমগঞ্জ জিলাৰ জিলা সদৰ হিচাপে গঢ়া হয়।
ভূগোল
কৰিমগঞ্জ জিলাই অধিকাৰ কৰি থকা মাটিকালি হৈছে ১,৮০৯ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (৬৯৮.৫ বৰ্গ মাইল), যি তুলনামূলকভাৱে আলস্কৰ (Alaska) আফোগ্নাক দ্বীপৰ (Afognak Island) সমান। ই উত্তৰ-পূৱ দিশে কাছাৰ জিলা, পূৱ দিশে হাইলাকান্দি জিলা, দক্ষিণ দিশে মিজোৰাম ৰাজ্য, দক্ষিণ-পশ্চিম দিশে ত্ৰিপুৰা ৰাজ্য, আৰু পশ্চিম আৰু উত্তৰ-পশ্চিম দেশে বাংলাদেশৰ দ্বাৰা পৰিৱেষ্টিত হৈ আছে। কৰিমগঞ্জ জিলাৰ মুখ্য নগৰ কৰিমগঞ্জ নগৰ জিলাখনৰ প্ৰশাসনিক মুখ্য কাৰ্যালয়। কৰিমগঞ্জ নগৰ জিলাখনৰ উত্তৰ পাৰে কুছিয়াৰাৰ দ্বাৰা বাংলাদেশৰ লগত সংলগ্ন হৈ আছে। অসমৰ ৰাজধানী চহৰ গুৱাহাটিৰ পৰা স্থলপথেৰে ইয়াৰ দূৰত্ব প্ৰায় ৩৩০ কিলোমিটাৰ আৰু ৰেলপথেৰে প্ৰায় ৩৫০ কিলোমিটাৰ। ইয়াৰপৰা অন্য মুখ্য ঠাইসমূহৰ দূৰত্ব এনেধৰণৰ: শিলচৰ- ৫৫ কিলোমিটাৰ, শ্বিলং- ২২০ কিলোমিটাৰ, আগৰতলা- ২৫০ কিলোমিটাৰ।
কৰিমগঞ্জৰ বনাঞ্চল এটা সময়ত বন্যপ্ৰাণীৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ আছিল যদিও বৰ্তমান জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ বাবে ই নাইকিয়া হৈ যাব ধৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত হোলোক গিবন, কেইবা প্ৰজাতিৰো বান্দৰ, শুভ্ৰ পাখিৰ কাঁঠহাঁহ, এছিয়ান হাতী আদিৰ অৱস্থিতিৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। ইয়াৰ দক্ষিণাঞ্চলক ধলেশ্বৰী বন্যপ্ৰাণী উদ্যান (Dhaleswari wildlife sanctuary) বুলিও অভিহীত কৰা হয়।
জনবসতি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি কৰিমগঞ্জ জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ১২,২৮,৬৮৬ জন। ইয়াৰে ৬,২৫,৮৬৪ জন পুৰুষ আৰু ৬,০২,৮২২ গৰাকী মহিলা। সেয়ে প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে জিলাখনত মহিলাৰ সংখ্যা ৯৬১ গৰাকী। ২০০১-২০১১ দশকত জিলাখনৰ মুঠ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ২১.৯%। জিলা খনৰ জনবসতিৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৬৭৯.২ জন আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৯.৭২%। কৰিমগঞ্জ জিলাৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক লোক বঙালী ভাষী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:কৰিমগঞ্জ জিলা
এজাৰ
এজাৰ বা আজাৰ (বৈজ্ঞানিক নাম: Lagerstroemia speciosa; Giant Crape-myrtle, Queen's Crape-myrtle, Banabá Plant, Queen’s flower, Pride of India; জাৰুল; जरुल) এবিধ ঈষৎ ৰঙা-বেঙুনীয়া ফুল ফুলা পৰ্ণপাতী উদ্ভিদ। ভাৰত, শ্ৰীলংকা, ম্যানমাৰ, মালয়েছিয়া, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু চীন দেশত এই গছ পোৱা যায়।
ভিনচেণ্ট ভেন গঘ
ভিনচেণ্ট ৱীলেম ভেন গঘ (৩০ মাৰ্চ, ১৮৫৩ – ২৯ জুলাই, ১৮৯০) আছিল হলেণ্ডৰ প'ষ্ট-ইম্প্ৰেচনিষ্ট চিত্ৰকাৰ। বিংশ শতাব্দীত ৰঙৰ বিচিত্ৰতা আৰু আৱেগপ্ৰৱণতাৰে ভৰা তেওঁৰ সৃষ্টিয়ে দূৰ-দূৰণিলৈকে প্ৰভাৱ পেলাইছিল। উদ্বিগ্নতা আৰু সঘনাই উক দিয়া মানসিক ৰোগত তেওঁ ভুগিছিল আৰু মাত্ৰ ৩৭ বছৰ বয়সত বিশেষ খ্যাতি পোৱাৰ আগেয়েই আত্মঘাতী বন্দুকৰ গুলিত তেওঁৰ দেহাৱসান ঘটে।
এজাৰ
বৰ্ণনা
এজাৰৰ বৈজ্ঞানিক নাম Lagerstroemia speciosa। ই এবিধ বৃক্ষজাতীয় পৰ্ণপাতী উদ্ভিদ।
ভিনচেণ্ট ভেন গঘ
কলাৰ প্ৰতি ভেন গঘৰ বহু কম বয়সৰ পৰাই ৰাপ আছিল। শৈশৱৰ পৰাই তেওঁ ছবি আকিছিল আৰু চিত্ৰকলাৰ চৰ্চা সচৰাচৰ কৰি গৈছিল। শেষত তেওঁ চিত্ৰকাৰ হোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়। কিন্তু বিশ বছৰ বয়সলৈকে তেওঁ মানবিশিষ্ট চিত্ৰ অঁকা নাছিল। জীৱনৰ শেষ দুটি বছৰতহে তেওঁ নিজৰ বহুখনি প্ৰসিদ্ধ ছবিক সম্পূৰ্ণ কৰি তোলে। মাত্ৰ এটা দশকতকৈ অলপ বেছি সময়ৰ ভিতৰত ভেন গঘে ২০০০তকৈও অধিক শিল্পকৃতি ৰচনা কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত আছিল ৯০০খন আলেখ্য আৰু ১,১০০খন চিত্ৰ আৰু নক্সা। তেওঁৰ সৃষ্টিৰ ভিতৰত বহুকেইখন আত্ম-প্ৰতিকৃতি, প্ৰাকৃতিক দৃশ্যৰ চিত্ৰ, আলেখ্য আৰু হ্বিটফিল্ড ৱিড ক্ৰ'ৱছ, ছানফ্লাৱাৰ্ছ ইত্যাদি উল্লেখযোগ্য।
এজাৰ
বৰ্ণনা
পূৰ্ণ বয়সৰ গছ এজোপা ১০ মিটাৰৰ পৰা ২০ মিটাৰ পৰ্য্যন্ত ওখ হয়। গা-গছ পোণ, চেগুণ গছৰ নিচিনা। পাতবোৰ প্ৰায় ২৫ ছে. মি. দীঘল আৰু ৬-৮ ছে. মি. বহল হয়। পাতবোৰ আগলৈ জোঙা। পাতৰ মধ্যসিৰা স্পষ্ট কিন্তু তাৰ দুই কাষত থকা পাৰ্শ্বসিৰা ১০-২০যোৰ পাতৰ দাঁতিলৈ ভাজখোৱা।
ফেব্ৰুৱাৰী-মাৰ্চ মাহত গছৰ পাতবোৰ সম্পূৰ্ণকৈ সৰি গৈ মে’ মাহত নতুন কুঁহিপাত আৰু ফুলৰ কলি ওলায়। কলিবোৰ দীঘল থোপা বা যৌগিক ৰেচিম বিন্যাসত সজ্জিত হৈ থাকে। থোপাবোৰ প্ৰায় ৩০ ছে. মি. মান দীঘল হয়। ফুলৰ বেটু সেউজীয়া আৰু বগা নোমযুক্ত। পাহিবোৰ ৰঙা-বেঙুনীয়া ৰঙৰ আৰু বহু সিৰাযুক্ত।
ভিনচেণ্ট ভেন গঘ
ভেন গঘৰ মানসিক ৰোগে তেওঁৰ চিত্ৰকলাত কিমান প্ৰভাৱ পেলাইছিল সেইটো আজিও চৰ্চাৰ বিষয়। তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ বিষয়ে বহু চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰাৰ প্ৰৱণতা সত্ত্বেও আধুনিক সমালোচকসকলে এনে এজন চিত্ৰকৰৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখা পায় যিজনে সঘনাই উক দিয়া অসুস্থতাৰ কাৰণে নিজ কাৰ্য্যৰ অকৰ্মন্যতা আৰু অস্পষ্টতাত গভীৰভাবে নিৰাশ হৈছিল। কলা সমালোচক ৰবাৰ্ট হিউজেজৰ মতে ভেন গঘৰ শেষ জীৱনৰ শিল্পকৃতিসমূহে সম্পূৰ্ণ ৰূপে নিয়ন্ত্ৰণত থকা আৰু "স্পষ্টতা আৰু উদাৰচিত্ততাৰ সন্ধান কৰা" এজন পৰিপক্ব চিত্ৰকাৰৰ পৰিচয় দিয়ে।
এজাৰ
বৰ্ণনা
সাধাৰণতে মৌচুমী বায়ু প্ৰবাহিত হোৱা সময়ত (মে’ মাহৰপৰা চেপ্তেম্বৰ মাহৰ সময়চোৱাত) এজাৰ ফুলে।
অৰ্থনৈতিক মূল্য
অৰ্থনৈতিক দিশত এজাৰৰ মূল্য অতি বেছি। মনোমোহা ৰঙীন ফুলৰ বাবে নগৰ-চহৰৰ পথৰ দাঁতিত এজাৰে পৰ্য্যটকক আকৰ্ষিত কৰে। তদুপৰি গছৰ কাণ্ড পানীত সহজে নপচে। সেইবাবে এইবিধ গছৰপৰা বিভিন্ন ধৰণৰ খুঁটা, ব'ঠা আৰু পানীৰ সৈতে সহজে ব্যৱহাৰ হৈ থকা বিভিন্ন সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰা হয়।
ভিনচেণ্ট ভেন গঘ
চিঠিসমূহ
ভেন গঘৰ চিত্ৰকৰ ৰূপে পৰিচয় পোৱাৰ বিশদ অন্যতম সূত্ৰ তেওঁ আৰু তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃৰ, থীয়'ৰ মাজত আদান-প্ৰদান হোৱা চিঠিৰ সংগ্ৰহ। এই চিঠি সমূহৰ আধাৰতে চিত্ৰকৰজনৰ চিন্তন আৰু বিশ্বাসৰ বিষয়ে ধাৰণা হয়। থীয়'ই ককায়েকক আৰ্থিক আৰু মানসিকভাৱে সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল। তেওঁলোকৰ আজীৱন বন্ধুত্ব, আৰু ভেন গঘৰ চিত্ৰকলা সম্পৰ্কীয় বেছিভাগ চিন্তাধাৰা আৰু তত্ত্বৰ তথ্য পোৱা যায় তেওঁলোক দুয়োৰে মাজত আদান প্ৰদান হোৱা শতাধিক চিঠিৰ পৰা: ৬০০ ৰো অধিক ভিনছেণ্টে থীয়'ক লেখা, আৰু ৪০খন চিঠি থীয়'ই ভিনছেণ্টক লেখা।
এজাৰ
ঔষধি গুণ
এজাৰৰ পৰা নানাবিধ বন-দৰব প্ৰস্তুত কৰা হয়। ইয়াৰ গুটিৰপৰা নিচাজাতীয় দ্ৰব্য তৈয়াৰ কৰা হয়। আনহাতে এই গছৰ বাকলি আৰু শিপাৰ পৰা জ্বৰ আৰু গ্ৰহণী ৰোগৰ প্ৰতিষেধক প্ৰস্তুত কৰা হয়। বহুমূত্ৰ ৰোগৰ বাবে এই গছৰ সকলো অংশই দৰবৰূপে ব্যবহাৰ হয়।
ভিনচেণ্ট ভেন গঘ
চিঠিসমূহ
যদিও বেছিভাগ চিঠিত তাৰিখ নাই, শিল্প-বুৰঞ্জীবিদ সকলে চিঠি সমূহ কালানুক্ৰমিক ভাবে থৈছে। অসুবিধা হয় মূলতঃ আৰ্লেছৰ পৰা লেখা চিঠিবোৰৰ তাৰিখ নিৰ্ণয় কৰা, যদিও এইটো জনাজাত যে সেই মুহূৰ্ত্তত ভেন গঘে ডাট্চ, ফ্ৰেন্স আৰু ইংৰাজী ভাষাত প্ৰায় ২০০খন চিঠি তেওঁৰ বন্ধুবৰ্গক লেখিছিল। ভিনছেণ্ট পেৰিছত থকা সময় বুৰঞ্জীবিদসকলৰ বাবে বিশ্লেষণ কৰাতো অসুবিধাজনক কাৰণ দুয়োভাই ককাই একেলগে আছিল আৰু সেয়ে চিঠি বিনিময় কৰা নাছিল।
এজাৰ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৃক্ষ
গৰাল
গৰাল (Himalayan goral, বৈজ্ঞানিক নাম-Naemorhedus goral) হিমালয়ৰ থিয় পাহাৰীয়া অঞ্চলত দেখা পোৱা ছাগলীজাতীয় (bovid) প্ৰাণী৷ আই.ইউ.চি.এনৰ ৰঙা তালিকাত এই প্ৰাণীবিধক সংকটাপন্ন (Near Threatened) বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে৷ এই প্ৰাণীবিধৰ চোৰাং চিকাৰ আৰু বনাঞ্চল ধবংসৰ প্ৰভাৱতে এই ভাবুকিৰ সন্মুখীন হৈছে বুলি জনা গৈছে৷
দৈহিক গঠন
মতা গৰালৰ ডিঙিত কেশৰ দেখা যায়৷ মতা-মাইকী উভয়ৰে পিছলৈ ঘোৰ খাই থকা শিং থাকে৷ এনে শিঙৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ১৮ ছে:মি পৰ্যন্ত হয়৷ মূল ৰাজহাড়ৰ গঠনৰ পাৰ্থক্যৰ উপৰিও গৰালৰ ওচৰ সম্পৰ্কীয় দেও ছাগলীৰ সৈতে শৰীৰৰ পাৰ্থক্য আছে৷ উদাহৰণস্বৰূপে দেও ছাগলীৰ দৰে গৰালৰ চকুৰ তলত 'প্ৰিঅৰবিটেল গ্ৰন্থি (preorbital glands) দেখা পোৱা নাযায়৷
বাসস্থান আৰু বিস্তৃতি
গৰাল সাধাৰণতে হিমালয়ৰ পৰ্বতীয়া বনাঞ্চল সমূহত দেখা পোৱা যায়৷ এই প্ৰাণীবিধ ভূটান, উত্তৰ ভাৰত, ছিক্কিম, অৰুণাচল প্ৰদেশ, নেপাল, তীব্বত তথা ম্যানমাৰ পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে৷ জম্মু-কাশ্মীৰৰ পৰা পূব অৰুণাচললৈকে হিমালয়ৰ থিয় পৰ্বতীয়া গড়াসমূহত এই জন্তু বিধে বাস কৰে৷ ভাৰত আৰু নেপালত এই জন্তুবিধৰ বাসস্থানৰ উচ্চতা সাগৰ পৃষঠৰ পৰা প্ৰায় ৯০০-২,৭৫০ মিটাৰ পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে৷ আনহাতে পাকিস্তান গৰাল ১০০০-৪,০০০ মিটাৰ পৰ্যন্ত বাস কৰে বুলি তথ্য পোৱা গৈছে৷
পাকিস্তানত বৰ্তমানলৈকে সাতটা অকলশৰীয়া গোটত প্ৰায় ৩৭০-১০১৭ টা গৰাল আছে বুলি তথ্য পোৱা গৈছে৷
আচৰণ
গৰালে সাধাৰণতে ৪-১২ টা জন্তুৰ সৰু দল বান্ধি বাস কৰে৷ অৱশ্যে বয়সস্থ মতা গৱালে অকলশৰীয়াকৈ থকাও দেখা পোৱা যায়৷ এই প্ৰানীবিধ সাধাৰণতে পুৱতি নিশা বা সন্ধিয়া সময়ত আটাইতকৈ সক্ৰিয় হৈ থাকে৷ এবাৰ খোৱাৰ পিছত ই সাধাৰণতে পানী খায় আৰু থিয় গড়াত শিলত জিৰণি লয়৷ ই গছৰ পাত-ঘাঁহ আদি খায়৷
সংৰক্ষণ
গৰালক CITES Appendix I. প্ৰাণী হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:তৃণভোজী প্ৰাণী শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান‎
১৯৪০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ তালিকা
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা *
বেগম ছমৰু
জোৱানা নোবিলিছ ছম্ব্ৰে  (Joanna Nobilis Sombre; জনপ্ৰিয় নাম: বেগম ছমৰু; জন্ম: ফাৰ্জানা জেব উন-নিচা; প্ৰায় ১৭৫৩– ২৭ জানুৱাৰী ১৮৩৬) a convert Catholic Christian এগৰাকী ধৰ্মান্তৰিত কেথলিক খ্ৰীষ্টান আৰু দৰবাৰী নাচনী হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ১৮ শতিকাত ভাৰতত জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু শেষত মীৰাটৰ ওচৰৰ সৰু ৰাজকীয় প্ৰদেশ সৰধানাৰ শাসক হয়। তেওঁৰ স্বামী, ইউৰোপীয় ভাড়াতীয়া প্ৰশিক্ষিত সেনা ৱালটাৰ ৰেইনহাৰ্ড ছম্ব্ৰেৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰা প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত ভাড়াতীয়া সেনাবাহিনীৰ মুৰব্বী আছিল। এই ভাড়াতীয়া সেনাবাহিনীত আছিল ইউৰোপীয় আৰু ভাৰতীয় উভয় ব্যক্তয়ে আছিল। ১৮ আৰু ১৯ শতিকাৰ ভাৰতত সৰধনা প্ৰদেশ শাসন কৰাৰ বাবে তেওঁক ভাৰতৰ একমাত্ৰ কেথলিক শাসক হিচাপেও গণ্য কৰা হয়।
বেগম ছমৰু আছিল অপৰিসীম ধনী, কিন্তু মৃত্যু হৈছিল কোনো উত্তৰাধিকাৰী নোহোৱাকৈ। ১৯২৩ চনত তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ প্ৰায় ৫৫.৫ মিলিয়ন গোল্ড মাৰ্ক আৰু ১৯৫৩ চনত ১৮ বিলিয়ন ডাচ্চ মাৰ্ক বুলি মূল্যায়ন কৰা হৈছিল। Reinhards Erbengemeinschaft নামৰ এটা সংস্থাই এতিয়াও উত্তৰাধিকাৰৰ সমস্যা সমাধানৰ বাবে চেষ্টা চলাই আছে।
জীৱন
বেগম ছমৰু আছিল অস্বাভাৱিক ব্যতিক্ৰমী নেতৃত্ব দিব পৰা ক্ষমতা বিশিষ্ট। তেওঁ একাধিকবাৰ নিজৰ সৈন্যৰ নেতৃত্ব দিছিল। তেওঁক কাশ্মীৰী মূলৰ বুলি ভবা হয়।
জোহান লেল নামৰ লেখক এজনে ‘বেগম ছমৰু - ফেডেড প'ৰ্ট্ৰেইট ইন এ গিল্ডেড ফ্ৰেম’ শীৰ্ষক গ্ৰন্থত লিখিছে যে কিশোৰ বয়সৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতত কাম কৰি থকা লাক্সেমবাৰ্গৰ এজন ভাড়াতীয়া সৈনিক ৱালটাৰ ৰেইনহাৰ্ড ছম্ব্ৰেক বিয়া কৰায় বা বা তেওঁৰ লগত একেলগে থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ৪৫ বছৰীয়া ইউৰোপীয় ভাড়াতীয়া সৈনিক ৱালটাৰ ৰেইনহাৰ্ড ছম্ব্ৰে নিষিদ্ধ পল্লীলৈআহি তেতিয়াৰ ১৪ বছৰীয়া ছোৱালী ফাৰ্জানাৰ মোহত পৰে।
সৌভাগ্যৰ সন্ধানত সৈনিক ছম্ব্ৰে লক্ষ্ণৌৰ পৰা বেৰেলীৰ ওচৰৰ ৰোহিলখণ্ডলৈ যায়। তাৰ পিছত আগ্ৰা, দীগ আৰু ভাৰতপুৰলৈ গৈ পুনৰ উভতি আহে দোৱাবলৈ। সেইখিনি সময়ত ফাৰ্জানাই তেওঁক বিভিন্ন চক্ৰান্তৰ পৰা সহায় কৰিছিল।
শাসক
১৭৭৮ চনত স্বামী ৱালটাৰ ৰেইনহাৰ্ডৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰিন্সিপালিটিৰ পৰা বেগম ছমৰুৱে বছৰি প্ৰায় ৯০,০০০ পাউণ্ড উপাৰ্জন কৰে। সময়ৰ লগে লগে তেওঁ শক্তিশালী হৈ পৰিছিল আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ সৰধানাৰ এক বৃহৎ অঞ্চলত শাসন কৰিছিল। তেওঁৰ ইষ্টেটৰ আভ্যন্তৰীণ ব্যৱস্থাপনা অত্যন্ত প্ৰশংসনীয় আছিল। ১৭৮১ চনৰ ৭ মে’ তাৰিখে ৩০ বছৰ বয়সত বেগম ছমৰুক এজন ৰোমান কেথলিক যাজকে জোহানা নোবিলিছক বেপ্তিজিম কৰে। গোটেই জীৱনজুৰি তেওঁৰ মাত্ৰ এজন বন্ধু আছিল, বেগম উমদা, যি সৰধানাৰ আন এটা জাগীৰদাৰ পৰিয়ালৰ সদস্য আছিল। বেগম ছমৰুৰ সৈতে তেওঁৰ বন্ধুত্ব মৃত্যুলৈকে বৰ্তি আছিল। আনকি বেগম উমদাৰ বিয়া হোৱাৰ পাছতো বেগম চামৰুৱে তেওঁক লগ পাবলৈ সময় উলিয়াইছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজকীয় নাৰী শ্ৰেণী:নৃত্যশিল্পী
ৰাস্কিন বণ্ড
ৰাস্কিন বণ্ড (Ruskin Bond; জন্ম ১৯ মে' ১৯৩৪) এজন ইংৰাজ মূলৰ ভাৰতীয় লেখক। ১৯৯২ চনত তেওঁ নিজৰ চুটিগল্পৰ সংকলন আৱাৰ ট্ৰিজ ষ্টিল গ্ৰ' ইন ডেহৰাৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। শিশু সাহিত্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ১৯৯৯ চনত তেওঁ পদ্মশ্ৰী উপাধিৰে আৰু ২০১৪ চনত পদ্মভূষণ উপাধিৰে বিভূষিত হয়। তেওঁ বৰ্তমান নিজৰ পালিত পৰিয়ালৰ সৈতে মুচৌৰীৰ কাষৰ লেণ্ডৰত বাস কৰে।
জীৱন আৰু কেৰিয়াৰ
ৰাস্কিন বণ্ডে কচৌলীৰ এক মিলিটাৰী হস্পিটালত জন্মগ্ৰহণ কৰে। এলেন আৰু উইলিয়াম আছিল তেওঁৰ সহোদৰ। ৰাস্কিনৰ পিতৃ ৰাজকীয় বায়ুসেনাৰ সৈতে আছিল। বণ্ডৰ চাৰি বছৰ বয়সত তেওঁৰ মাতৃৰ পিতৃৰ সৈতে বিচ্ছেদ হয় আৰু তেওঁ এক পূৰ্বতে বিবাহিত পঞ্জাবী-হিন্দু মিঃ হৰিৰ সৈতে বিবাহত বহে। বণ্ডে তেওঁৰ বাল্যকালৰ প্ৰথমছোৱা সময় জামনগৰ আৰু ছিমলাতে পাৰ কৰে। ১৯৪৪ চনত মেলেৰিয়াত আক্ৰান্ত হৈ পিতৃৰ আকস্মিক মৃত্যু হোৱাৰ পিছত দহ বছৰ বয়সত ৰাস্কিনে ডেৰাডুনত থকা আইতাকৰ ঘৰত থাকিবলৈ যায়। ৰাস্কিনৰ নিজ মাতৃয়েই তেওঁক ডাঙৰ-দীঘল কৰে যি এজন ভাৰতীয় ব্যৱসায়ীৰ সৈতে পুনৰবাৰ বিবাহত বহে। ছিমলাৰ বিশ্বপ কটন স্কুলত বণ্ডে স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে আৰু ১৯৫২ চনত সেই শিক্ষানুষ্ঠানৰপৰাই স্নাতক উপাধি গ্ৰহণ কৰে। গ্ৰন্থ আৰু লেখনিৰ প্ৰতি ৰাস্কিনৰ ভালপোৱাৰ ভাৱ সৰুৰেপৰাই জাগ্ৰত হৈছিল কিয়নো তেওঁৰ দেউতাকে তেওঁক কিতাপৰ যোগান ধৰাৰ লগতে প্ৰকৃতি বিষয়ত সৰু-সুৰা লেখনি লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল আৰু তেওঁক পাহাৰৰ ওপৰলৈ লৈ গৈছিল।