cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
জগদম্বা
পেছৱা মাৰাঠাসকলে জগদম্বাক মা ভৱানীৰ ৰূপত ভক্তি-উপাসনা কৰে। মহাৰাষ্ট্ৰত অম্বা-বাই নামৰ আন এক অভিধাৰেও মূলচন্দী মহালক্ষ্মী দেৱীক বুজোৱা হয়। ৰামচৰিত মানস গ্ৰন্থত তুলসীদাসে জগদম্বা অভিধাৰে সীতাক বুজাইছে। ৰামায়ণৰ এক সংস্কৰণত পাৰ্বতীও জগদম্বা নামেৰে বিভূষিতা হৈছে।
ধৰ্মীয় পুথি-পাঁজিত
তুলসীদাসৰ দ্বাৰা কৃত ৰামচৰিতমানস(যি ৰামায়ণৰ এক সংস্কৰণ)ত অঙ্গদে ৰাৱণৰ সৈতে সাক্ষাত হোৱাৰ পিছত এইদৰে কৈছে: (কবিৰ শব্দেৰে অঙ্গদৰ বক্তব্য)
नृप अभिमान मोह बस किंबा। हरि आनिहु सीता जगदंबा॥ अब सुभ कहा सुनहु तुम्ह मोरा। सब अपराध छमिहि प्रभु तोरा॥ सादर जनकसुता करि आगें। एहि बिधि चलहु सकल भय त्यागें॥
এই কবিতাফাঁকিৰ অনুবাদ নিম্নোল্লেখিত ধৰণৰ:
"হে লংকাৰ অধিপতি, অহংকাৰ অথবা যৌন-লালসাত আছন্ন হৈ তুমি জগদম্বা (বিশ্বৰ মাতৃ) আৰু হৰি (ৰাম)ৰ ভাৰ্য্যা সীতাক হৰণ কৰিছা। এতিয়া তোমাৰ হাতত মাথো এটি পথেই আছে, কোনো দ্বিধাবোধ নোহোৱাকৈ শ্ৰী সীতাক তুমি শ্ৰী ৰামৰ ওচৰত পুনৰ সমৰ্পণ কৰাগৈ।"
ত'ত্ত'-চ্চান
ত’ত্ত’–চ্চান: খিৰিকীমুখত অকনিজনী (মূল শিৰোনাম 窓ぎわのトットちゃん, মাডগিৱা ত’ত্ত’–চ্চান; Totto Chan: The Little Girl at the Window) জাপানী লেখিকা তেৎছুকো কুৰ'য়ানাগিয়ে ৰচনা কৰা এখন আত্মজীৱনীমূলক শিশু উপন্যাস। জাপানী ভাষাত ৰচিত এই উপন্যাস ১৯৮১ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল। উপন্যাসখন প্ৰকাশিত হোৱাৰ লগে লগে জাপানৰ বেষ্ট চেলাৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়। এই গ্ৰন্থখনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত শিক্ষক চছাকু কবায়াশ্বিয়ে টকিঅ'ত প্ৰতিষ্ঠা কৰা তময়ে গাকোন নামৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত কুৰ’য়ানাগিয়ে লাভ কৰা মূল্যবোধ আৰু শিক্ষাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কিতাপখনৰ শিৰোনামটো জাপানী ভাষাত যিসকল ব্যক্তিয়ে বিফল হৈছে তেনে ব্যক্তিক বুজোৱা হয়। ১৯৮২ চনত ডৰথি ব্ৰিটনে গ্ৰন্থখনৰ ইংৰাজী অনুবাদ কৰে। ১৯৯৬ চনত তোষপ্ৰভা কলিতাৰ অসমীয়া অনুবাদ প্ৰকাশিত হয়।
জগদম্বা
কাহিনী
হিন্দু ধৰ্মীয় মহাকাব্য ৰামায়ণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি, মূল চৰিত্ৰ ৰামে এদিন এটা পথেৰে ঘূৰি ফুৰোঁতে তাহাকাৰি নামৰ গাঁওখন আহি পায়। চিন্তাক্লিষ্ট মনৰ ৰামে তেওঁৰ মনৰ দুঃচিন্তা কম কৰিবৰ উদ্দেশ্যে পথৰ দাঁতিত ফুলি থকা ফুলৰ গোটাচেৰেক পাহ ছিঙি গোন্ধ ল'বৰ চেষ্টা কৰে। অৱশ্যে তেওঁক যে আকাশৰ পৰা শিৱ আৰু পাৰ্বতীয়ে লক্ষ্য কৰি আছিল সেয়া ৰামৰ দৃষ্টিগোচৰ হোৱাই নাছিল। ৰাম তেওঁৰ মৃত পত্নী সীতাৰ স্মৃতি সুঁৱৰি ক্ৰন্দনৰত আছিল। সেইসময়ত শিৱই পাৰ্বতীক বুজাবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল যে ৰাম বাস্তৱিকতেই ভগৱান বিষ্ণুৰ এক অৱতাৰ। কিন্তু পাৰ্বতী শিৱৰ কথাত পতিয়ন যাব পৰা নাছিল আৰু সেয়েই পৰীক্ষা কৰি চাবলৈ থিৰাং কৰিলে। পাৰ্বতীয়ে তেতিয়া সীতাৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি আহি শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ সম্মুখত আহি উপস্থিত হ'ল। শিৱ আৰু ৰামচন্দ্ৰ দুয়োজনেই তৎক্ষণাত ধৰিব পাৰিলে যে সেয়া প্ৰকৃত সীতা নহয়। ছদ্মবেশী পাৰ্বতীৰ সাজ-পোছাক দেখি ৰামচন্দ্ৰই সুধিলে:
ত'ত্ত'-চ্চান
পৰিচয়
জাপানী ভাষাৰ উপন্যাসোপম স্মৃতিকথাৰ এখন বিশেষ গ্ৰন্থ। যিখনে অতি কম সময়তে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰি বিক্ৰীৰ অভিলেখ গঢ়িবলৈ সক্ষম হৈছে। গ্ৰন্থখনৰ জনপ্ৰিয়তাৰ সন্দৰ্ভত লেখিকাৰ বক্তব্য এনেধৰণৰ-জাপানত শিক্ষাৰ সমস্যাই একেবাৰে চূড়ান্ত অৱস্থা পোৱাৰ সময়তে আৰু এই বিষয়ত কিবা এটা কৰিবই লাগিল বুলি প্ৰত্যেকেই ভাবিবলৈ লোৱাৰ সময়তে কিতাপখন প্ৰকাশ হোৱাটোৱেই ইয়াৰ অন্যতম কাৰণ আছিল। বহুতো লোকে শিক্ষাৰ ওপৰত গৱেষণামূলক প্ৰবন্ধ হিচাপেই কিতাপখন পঢ়িছিল। তদুপৰি কিতাপখন যে বয়স আৰু দৃষ্টিভংগীৰ বহু পাৰ্থক্য থকা প্ৰতিজনৰে কাৰণে আবেদনপূৰ্ণ, সেই সত্যটোও কিতাপখন জনপ্ৰতিয়তাৰ আন এক কাৰণ।
জগদম্বা
কাহিনী
"হে মাতৃ, আপুনি পৃথিৱীত মোক দৰ্শন দিবৰ নিমিত্তে অৱতৰণ কৰিলে নেকি?" ৰামে এই কথাষাৰ কওঁতে তেওঁৰ মুখেৰে বিদ্ৰুপৰ হাঁহি বিয়পি পৰিছিল। পাৰ্বতীয়ে অনুধাৱন কৰিলে যে, তেওঁৰ ছদ্মবেশৰ পৰিকল্পনা বিফল হৈছে আৰু ৰামে সকলো বুজি পাইছে। পাৰ্বতীয়ে ততাতৈয়াকৈ সেই ঠাই পৰিত্যাগ কৰিলে, কিয়নো পাৰ্বতীৰ ব্যৰ্থ পৰিকল্পনাক লৈ শিৱৰ বিদ্ৰুপাত্মক ঠাট্টা-মস্কৰা তেওঁৰ বাবে অসহনীয় হৈ পৰিছিল। পৰিশেষত, পাৰ্বতী যেতিয়া স্বৰ্গীয় প্ৰাসাদলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ সম্মুখত জগদম্বা মাতা হিচাপে দেখা দিয়ে।
ত'ত্ত'-চ্চান
গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তু
গ্ৰন্থখনত বৰ্ণিত হৈছে এখন অগতানুগতিক স্কুলৰ কথা আৰু এগৰাকী অসাধাৰণ কণমানিৰ কথা। স্কুলখন হৈছে ১৯৩৭ চনত জাপানৰ টকিঅ’ৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলত অৱস্থিত জিয়ুগাওকা ষ্টেছনৰ ওচৰত স্থাপন কৰা ত’মে’ গাকুৱেন। ত’মে’ গাকুৱেনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক তথা পৰিচালক হ’ল ছছাকু ক’বায়াশ্বি। এই বিশেষ স্কুলখনত অধ্যয়ন কৰা ত’ত্ত’–চ্চান নামৰ কণমানিজনীৰ স্কুলৰ দিনবোৰৰ অভিজ্ঞতাৰ ৰসাল বৰ্ণনাই হ’ল ত’ত্ত’–চ্চান গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তু। এই সম্পৰ্কে লেখিকাৰ নিজৰ বক্তব্য এনেধৰণৰ– “ইয়াৰ কাহিনীবোৰৰ এটাও মোৰ কপোল-কল্পিত নহয়। এই সকলোবোৰৰ ঘটনা সঁচাকৈয়ে ঘটিছিল আৰু ভাগ্যক্ৰমে তাৰে ভালেমান মনত থাকিল। …মই শ্ৰীযুত ক’বায়াশ্বি কেনে ধৰণৰ মানুহ আছিল, ল’ৰা-ছোৱালীক তেখেতে কিমান ভাল পাইছিল, সিহঁতক শিক্ষাদান কৰিবলৈ তেখেতে কেনেকৈ চেষ্টা কৰিছিল– সেইকথা পাৰ্যমানে অধিক সংখ্যক মানুহৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ।”
ত’মে’ স্কুলখন
শ্ৰীযুত ক’বায়াশ্বিয়ে স্বাভাৱিকতাক মূল্য দিছিল আৰু ল’ৰা ছোৱালীৰ চৰিত্ৰ যিমান দূৰ সম্ভৱ স্বাভাৱিকভাৱে বিকাশ হ’বলৈ দিয়াটো বিচাৰিছিল। তেখেতে প্ৰকৃতিকো ভাল পাইছিল। তেখেতৰ সৰু ছোৱালী মিয়চ্চানক ফুৰাবলৈ নি কৈছিল- “আহা আমি প্ৰকৃতিৰ ছন্দবোৰ চাবলৈ যাওঁ।” তেখেতে এজোপা ডাঙৰ গছৰ কাষলৈ নি দেখুৱাইছিল গছৰ পাত কেনেকৈ লৰে, গছৰ ডাল পাত শিপা, ফুল, গা-গছৰ লগত কোনটোৰ কি সম্পৰ্ক, বতাহ জোৰ নে বেগী সেই অনুযায়ী পাতবোৰৰ নাচোন কেনেকৈ সুকীয়া সুকীয়া হয় ইত্যাদি দেখুৱাইছিল। ল’ৰা ছোৱালীৰ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দি প্ৰতিদিনে কিবা অলপ সাগৰৰ পৰা আৰু কিবা অলপ পাহাৰৰ পৰা নিবলৈ বুলি বুজাই দিছিল সুষম আহাৰৰ অভ্যাস।
কিন্তু দুখৰ বিষয় ত’মে’ গাকুৱেনৰ আয়ুস কাল আছিল অতি চুটি। ১৯৩৭ চনত আৰম্ভ কৰা এই স্কুলখন বিশ্বযুদ্ধৰ বিভীষিকাই নিশেষ কৰি পেলালে। ১৯৪৫ চনত হোৱা বিমান আক্ৰমণত জুই লাগি ত’মে’ ধ্বংস হৈ গ’ল। সেয়ে লেখিকাই দুখেৰে উল্লেখ কৰিছে- “মই যেতিয়া ভাবোঁ যে যুদ্ধ নলগা হ’লে আৰু কিমান ল’ৰা ছোৱালী যে তেখেতৰ (ক’বায়াশ্বি) তত্ত্ববধানলৈ আহিব পাৰিলেহেঁতেন, তেতিয়া মই এই অপচয়ৰ বাবে ব্যথিত হৈ পৰোঁ।”
স্কুলৰ প্ৰতিষ্ঠাপক ক’বায়াশ্বি
শ্ৰীযুত ক’বায়াশ্বি বিশ্বৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ বাবে এক আদৰ্শ হিচাপে গণ্য হৈছে। এই শিক্ষাবিদজনৰ জন্ম হয় ১৯৯৩ চনৰ ১৮ জুনত টকিঅ'ৰ উত্তৰ পশ্চিম অঞ্চলত এটি দৰিদ্ৰ কৃষক পৰিয়ালত। পৰিয়ালৰ ছজন সন্তানৰ ভিতৰত তেওঁ কনিষ্ঠ। প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰিয়েই তেওঁ এজন সহকাৰী শিক্ষক হিচাপে কাম কৰে। পাছত টকিঅ'ৰ এখন প্ৰথমিক স্কুলত শিক্ষকতা কৰিবলৈ লোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে সংগীত শিক্ষাও গ্ৰহণ কৰি থাকে। প্ৰকৃতি আৰু সংগীতৰ প্ৰতি তেখেতৰ তীব্ৰ আকৰ্ষণ আছিল। তেওঁ এই আকৰ্ষণৰ বলতে জাপানৰ অতি বিখ্যাত সঙ্গীত বিদ্যালয়– বৰ্তমানৰ টকিঅ' সুকুমাৰ কলা আৰু সংগীত বিদ্য়ালয়ৰ সংগীত শিক্ষা বিভাগত নামভৰ্তী কৰেগৈ। তাৰ শিক্ষা সাং কৰিয়েই তেওঁ ছেইকে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত সংগীৰ শিক্ষক হিচাপে নিযুক্ত হয়। এই ছেইকে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়েই আছিল কাবায়শ্বিৰ জীৱনৰ সন্ধিক্ষণৰ মূল কাৰক। এই বিদ্যালয়খন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল হাৰুজি নাকামুৰা নামৰ এজন মহান ব্যক্তিয়ে। নাকামুৰাই তেওঁৰ বিদ্যালয়খনৰ শ্ৰেণীবোৰ সৰু সুৰুকৈ ৰাখিছিল আৰু শিশুৰ ব্যক্তিত্ব বিকশিত কৰিবলৈ আৰু আত্মসন্মানবোধ বঢ়াবলৈ এটা যথেষ্ট মুক্ত পৰিৱেশ আৰু পাঠ্যক্ৰমৰ পোষকতা কৰিছিল। পঢ়াশুনাৰ কাম পুৱাবেলা কৰা হৈছিল। আবেলিবোৰ ফুৰা, গছপুলি সংগ্ৰহ কৰা, ছবি অকাঁ, গান গোৱা আৰু প্ৰধান শিক্ষকৰ আলোচনা শুনাৰ কামত লগোৱা হৈছিল। তেখেতৰ শিক্ষা প্ৰণালীৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈ পাছলৈ ক’বায়াশ্বিয়ে স্থাপন কৰা ত’মে’ত একেধৰণৰ পাঠ্যক্ৰম চলাইছিল।
ছেইকেত সংগীত শিক্ষক হৈ থাকোঁতেই ক’বায়াশ্বিয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে অনুষ্ঠিত কৰিব পৰা এখন লঘু নাটিকা লেখে। এই সংগীত নাটিকাখনিয়ে জাপানৰ বৃহৎ উদ্যোগ প্ৰতিষ্ঠান মিৎছুবিছিৰ এজন উদ্যোগপতি বেৰন ইৱাছাকিক মুগ্ধ কৰে। তেওঁ কলা-সংগীতৰ পৃষ্ঠপোষক হোৱাৰ লগতে ক’বায়াশ্বিক বিভিন্ন ধৰণৰ শিক্ষাপদ্ধতিৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিবলৈ দুবছৰৰ বাবে ইউৰোপলৈ পঠায়। ১৯২২ চনৰ পৰা ১৯২৪ চনলৈ তেওঁ ইউৰোপত থাকি প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ বিভিন্ন দিশ অধ্যয়ন কৰে। উভতি আহি ছেইকে কিণ্ডাৰগাৰ্টেন প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ১৯৩০ চনত তেওঁ পুনৰ ইউৰোপলৈ যায়। শিক্ষা সম্পৰ্কীয় নানা দিশ অধ্যয়ন কৰি উভতি আহে। ১৯৩৭ চনত ত’মে’ গাকুএন আৰম্ভ কৰাৰ উপৰিও তেখেতে জাপান ইউৰিদমিকছ এছছিয়েশ্যন স্থাপন কৰে। জাপানত ইউৰিদমিকছৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু যুদ্ধৰ পিছত কুনিতাচ্চি সঙ্গীত মহাবিদ্যায়ক লৈ কৰা কাম কাজৰ বাবেই তেওঁ অধিক পৰিচিত। ক’বায়াশ্বিৰ মৃত্যু হয় ১৯৬৩ চনত।
উজনি অসম
উজনি অসম হৈছে অসমৰ এক প্ৰশাসনিক খণ্ড বা সংমণ্ডল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ উচ্চাংশৰ অবিভক্ত লখিমপুৰ আৰু শিৱসাগৰৰে ই গঠিত হৈছে। অইন খণ্ডসমূহ হৈছে নামনি অসম, উত্তৰ অসম আৰু পৰ্বতীয়া আৰু বৰাক উপত্যকা। এই বিশেষ খণ্ডটো যোৰহাট জিলাৰ বিচাৰ-ব্যৱস্থাৰ অধীন।
ত'ত্ত'-চ্চান
লেখিকাৰ পৰিচয়
তেৎছুকো কুৰ’য়ানাগিৰ স্কুলৰ দিনৰ অভিজ্ঞতাই হ’ল ত’ত্ত–চ্চানৰ মূল বিষয়বস্তু। তেৎছুকো কুৰ’য়ানাগিয়েই হ’ল সৰু কালৰ ত’ত্ত’–চ্চান। ত’ত্ত’–চ্চানক প্ৰথমে এখন বিদ্য়ালয়ৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। কিয়নো তেওঁ পঢ়াৰ সময়ত নানা ধৰণৰ নকৰিবলগীয়া কামবোৰ কৰি ফুৰিছিল। যেনে- খিৰিকিৰে বাহিৰলৈ চাই থকা, বাটেৰে পাৰহৈ যোৱা বাজানা বজোৱা দলবোৰক মাতি অনা, টেবুলৰ ড্ৰয়াৰটো অনবৰতে জপোৱা বন্ধ কৰা আদি কৰি ফুৰা ইত্যাদি। সেয়ে মাকে তেওঁক ত’মে’ গাকুৱেনত নাম লগাই দিয়ে। ত’মে’ৰ মুকলিমুৰীয়া শিক্ষা ব্যৱস্থাই তেওঁৰ জীৱনলৈ অভাৱনীয় পৰিৱৰ্তন আনে। পাছলৈ তেওঁ অভিনয়, টেলিভিছন আৰু লিখা মেলাৰ লগত জড়িত হয়। ত’ত্ত’–চ্চানৰ প্ৰকাশে তেৎছুকো কুৰ’য়ানাগিৰ জীৱনেই সলনি কৰা বুলিব পাৰি। গ্ৰন্থখনৰ জৰিয়তে তেওঁ বিশ্ববাসীৰ অতি পৰিচিত ব্যক্তিত্বত পৰিণত হয়। ত’ত্ত’–চ্চানৰ ৰয়েল্টিৰ ধনেৰে তেওঁ তত্ত-ন্যাস নামেৰে সমাজকল্যাণ সংস্থাৰ জন্ম দিয়ে। এই ন্যাসৰ উদ্দেশ্য হ’ল জাপানৰ বধিৰ অভিনেতাসকলৰ বাবে কাম কৰা। জাপানৰ বিভিন্ন বঁটা-সন্মানো তেওঁ লাভ কৰিছে। কুৰ’য়ানাগি ইউনিছেফৰ শুভেচ্ছা ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে নিযুক্তি পায়।
সফলতা
১৯৮২ ত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱাৰ পাছতে গ্ৰন্থখন বিশ্বৰ বিভিন্ন ভাষালৈ অনুবাদ হয়। জাপানত প্ৰথম বছৰতে গ্ৰন্থখনৰ পঞ্চল্লিছ লাখ কপি বিক্ৰী হৈছিল। গ্ৰন্থখনৰ ইংৰাজী অনুবাদ কৰে ডৰথি ব্ৰিটনে। গ্ৰন্থখনে এবছৰতে অকল জাপানতে প্ৰায় চাৰি লাখ কপি বিক্ৰী হয়। ত’ত্ত’–চ্চানৰ বাবেই তেৎছুকো কুৰ’য়ানাগি ইউনিছেফৰ শুভেচ্ছা ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে নিযুক্ত হোৱা বুলি লেখিকাই তেওঁৰ গ্ৰন্থৰ পাতনিত উল্লেখ কৰিছে।
উজনি অসম
প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত সাতখন জিলাৰে গঠিত হোৱা উজনি অসমৰ খণ্ডটিত জিলাৰ সংখ্যা এতিয়া নখনলৈ বৃদ্ধি পাইছে। সেইকেইখন হৈছে যোৰহাট, ডিব্ৰুগড়, ধেমাজি, শিৱসাগৰ, গোলাঘাট, চৰাইদেউ, লখিমপুৰ, মাজুলী,আৰু তিনিচুকীয়া। উল্লেখনীয় যে, চৰাইদেউ আৰু মাজুলী নতুনকৈ গঠিত হোৱা জিলা। ২০১৬ চনত এই দুখনে জিলাৰ মৰ্যাদা পাইছিল। বৰ্গকিলোমিটাৰৰ ভিত্তিত বৃহত্তম গোলাঘাট আৰু তিনিচুকীয়া জিলাই ১৯৮৭ আৰু ১৯৮৯ চনত যথাক্ৰমে জিলাৰ মৰ্যাদা পাইছিল।
ত'ত্ত'-চ্চান
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:উপন্যাস শ্ৰেণী:আত্মজীৱনী
উজনি অসম
ডিব্ৰুগড়, গোলাঘাট আৰু যোৰহাট জিলাও এই খণ্ডৰ পুৰণি আৰু জনবসতিৰে পূৰ্ণ চহৰাঞ্চল (পৌৰ অঞ্চল)। স্বাধীনতাৰ পূৰ্বতেই এই তিনিখন জিলাৰ গঠন আৰম্ভ হৈছিল।
বৃহত্তৰ উজনি অসম অঞ্চলটোৱে শোণিতপুৰ, বিশ্বনাথ জিলা, কাৰ্বি আংলং আৰু নগাঁও জিলাকো সামৰি লৈছে। এই খণ্ডটো ৰাজ্যৰ সৰ্বাধিক উৎপাদনশীল অংশ। উজনি অসম প্ৰাকৃতিক সম্পদ যেনে কয়লা, তেল আৰু প্ৰাকৃতিক গেছত চহকী। উজনি অসমত চাহৰ খেতি ব্যাপক ৰূপত কৰা হয়।
আহোম সাম্ৰাজ্য (১২২৮-১৮২৬)
ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত আহোম সাম্ৰাজ্যই প্ৰায় ছশবছৰধৰি ৰাজত্ব কৰিছিল আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলক মোগলৰ শাসনজৰীৰ পৰা ৰক্ষা কৰি আহিছিল। মংগ মাওৰ এজন টাই ৰাজকোঁৱৰ চু্কাফাৰ দ্বাৰা এই সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। ১৬ শতিকাত চুহুংমুঙৰ দিনত এই সাম্ৰাজ্যৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি পায় আৰু ই বহু-জাতীয় হৈ পৰে। মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সময়ত এই সাম্ৰাজ্য ক্ৰমাৎ দুৰ্বল হ'বলৈ ধৰে আৰু মান সেনাৰ উপুৰ্যপৰি আক্ৰমণৰ ফলত এই সাম্ৰাজ্যৰ পতন আৰম্ভ হয়। মানসেনাৰ লগত পৰাভূত হোৱাৰ পাছত ১৮২৬ চনত ইয়াণ্ডাবু সন্ধি হয় আৰু এই ভূখণ্ড ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ যায়।
চুতীয়া সাম্ৰাজ্য (১১৮৭-১৭৬৩)
চুতীয়া লোকসকল হৈছে এই খণ্ডৰ খিলঞ্জীয়া থলুৱা লোক। ৪০০০ বছৰ আগতেই এই খণ্ডত থিতাপি লোৱা গোটসমূহৰ ভিতৰত তেওঁলোক আছিল অন্যতম। ১১৮৭ চনত বীৰপালে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উত্তৰফালে মধ্যযুগৰ চুতীয়া সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰিছিল। উত্তৰ অসমকে ধৰি অৰুণাচল প্ৰদেশৰ কিছু অংশ এই সাম্ৰাজ্যৰ শাসনাধীন আছিল। শদিয়াত তেওঁলোকৰ ৰাজধানী আছিল। বৰ্তমান অসমৰ লখিমপুৰ, ধেমাজি, তিনিচুকীয়া, আৰু ডিব্ৰুগড়কে ধৰি শোণিতপুৰ, গোলাঘাট, যোৰহাট আৰু শিৱসাগৰ জিলাত তেওঁলোকে শাসন কৰিছিল। আনহাতে অসম-অৰুণাচলৰ সীমান্তত থকা কিছুমান জিলাও তেওঁলোকৰ অধীনত আছিল।
জনগাঁথনি
উজনি অসম খণ্ডৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৭৫ লাখ (অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ২৪ শতাংশ)। আশী শতাংশকতৈও অধিক মানুহ হিন্দুধৰ্মী। তাৰপিছতে আছে ইছলাম ধৰ্ম। ৭০ শতাংশতকৈও অধিক মানুহ অসমীয়া ভাষাত ভাৱ-বিনিময় কৰে। কিছুসংখ্যক বঙালীভাষী আৰু হিন্দীভাষীও এইখণ্ডত আছে। উজনি অসমৰ প্ৰধান সম্প্ৰদায়কেইটা হৈছে আহোম, চুতীয়া, চাহ জনগোষ্ঠী, মিছিং, সোণোৱাল কছাৰী, মৰাণ, মটক, দেউৰী, আৰু ঠেঙাল-কছাৰী আদি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংমণ্ডল
মিম কুট
মিম কুট (Mim Kut) মিজোৰামৰ মিজো জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। ইয়াক মুখ্যতঃ কুকি জনজাতিৰ দ্বাৰা উদযাপন কৰা হয় আৰু মাকৈ সংগ্ৰহ কৰাৰ পিছত আগষ্ট আৰু ছেপ্টেম্বৰত উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। কুকি জনজাতিৰ দ্বাৰা এই উৎসৱ উদযাপন কৰাৰ এটা মুখ্য কাৰণ হৈছে মাকৈ খেতি কৰি উৎপাদিত শস্যৰ ওপৰত সফলতাৰে তেওঁলোকৰ বিজয়ী মহিমা প্ৰকাশ কৰা হয়। ইয়াক ঋতুৰ অন্তিম শস্য শস্য হিচাপেও গণ্য কৰা হয়। উৎসৱৰ দৈৰ্ঘ্য দুই দিনৰ পৰা সাত দিনলৈ হ'ব পাৰে। মিজোৰামৰ মানুহে উৎসৱত গীত আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। তেওঁলোকে পিন্ধা বিভিন্ন কাপোৰবোৰে মিজো মানুহ আৰু মিম কুট উৎসৱক অনন্য কৰি তোলে।
মিজোৰামৰ লগতে নাগালেণ্ডৰ কুকি সকলেও এই উৎসৱ উদযাপন কৰে।
উৎপত্তি আৰু ইতিহাস
মিম কুট মিজোৰামৰ আটাইতকৈ পুৰণি উৎসৱ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মৃতকৰ স্মৃতিৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰিবলৈ উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। যদিও এই উৎসৱৰ এটা অংশ খাদ্য, তথাপিও ইয়াত সুখৰ সম্ভাৱনা কম। মিম মানে মাকৈ বা গোমধান। পৰম্পৰাগত ভাবে মাকৈ চপোৱাৰ উপযুক্ত হোৱাৰ পিছত এই উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হৈছিল।
এই উৎসৱৰ উৎপত্তি কুকি আৰু চিন নামৰ দুজন ভাতৃৰ কাহিনীৰ ওপৰত আধাৰিত। এই কাহিনী মূলতঃ অমৰ প্ৰেম আৰু স্নেহৰ বিষয়ে এটা কাহিনী যি তেজৰ বন্ধন দৰ্শায়। বিশ্বাস কৰা হয় যে অতীতত দুয়োজনকে তেওঁলোকৰ মাকৰ দ্বাৰা পৰিত্যাগ কৰা হৈছিল। আৰু এসময়ত তেওঁলোকৰ নিসংগতা আৰু আৱেগিক দুৰ্বলতাৰ দিনত কুকিয়ে অতি ভোক অনুভৱ কৰিছিল। সেয়েহে চিনে তেওঁৰ ভায়েকক প্ৰয়োজনৰ সময়ত সহায় কৰিবলৈ তেওঁৰ ভোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কুকিক মিম বা মাকৈৰ এটা টুকুৰা (এটা ব্যঞ্জন) দিছিল। আৰু তেওঁলোকৰ এই প্ৰেমৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰি আৰু ঈশ্বৰক ধন্যবাদ জনাবলৈ মিজোৰামত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়।
বৰ্ণনা
এই উৎসৱৰ সময়ত মিজোসকলে মুখ্যতঃ তেওঁলোকৰ মৃত পূৰ্বপুৰুষসকলক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰে। তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ প্ৰিয়জনৰ বিদেহী আত্মাৰ উদ্দেশ্যে মাকৈ, কাপোৰ আৰু মাখন প্ৰদান কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে পৰম্পৰাগত নৃত্যত অংশগ্ৰহণ কৰে। নৃত্যসমূহ দুয়োটা বা আনকি ডাঙৰ গোটত পৰিৱেশন কৰা হয়। গীতৰ সৈতে ডাঙৰ ড্ৰাম, লংহৰ্ন, আৰু অন্যান্য স্থানীয় বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱা হয়। নৃত্যত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে বিশেষ সাজ-পোছাক পিন্ধি সমন্বয়ত নৃত্য কৰে। ইয়াৰ উপৰিও এই উৎসৱৰ সময়ত বিভিন্ন পাৰম্পৰিক প্ৰতিযোগিতা আৰু ক্ৰীড়া অনুষ্ঠিত কৰা হয়। এই সময়ত নৃত্য, উপভোগ্য প্ৰতিযোগিতা, ক্ৰীড়া, পোছাক প্ৰদৰ্শনী, প্ৰতিভা অন্বেষণৰো আয়োজন কৰা হয়।
উদযাপন
মিম কুট উলপক্ষে বিভিন্ন পাৰম্পৰিক মিজো খাদ্যৰ আয়োজন কৰা হয়। চাউলৰ প্ৰস্তুত কৰা এক বিশেষধৰণৰ পানীয় এই উৎসৱৰ লগত জড়িত। নৃত্য-গীত আৰু নানা তৰহৰ ভোজনৰ সমহাৰৰে ইয়াক উদযাপন কৰা হয়। বছৰটোৰ শস্যৰ অংশ তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষলৈ আগবঢ়ায়। যিহেতু মিম কুটক শোকৰ সময় হিচাপে পালন কৰা হয়, ইয়াক তাহ কুট বুলিও কোৱা হয়। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে 'শোকৰ উৎসৱ'।
ধাদি
ধাদিয়ে পঞ্জাবী সংগীতৰ এটা ধাৰা আৰু ইয়াৰ প্ৰদৰ্শকসকলক বুজায়। ই হৈছে কাহিনীগীত গায়কসকলৰ এক সুকীয়াভাৱে গঠিত সজ্জা। ধাদি প্ৰদৰ্শনকাৰীসকলৰ মৌখিক ভাৱে গীত সমূহ প্ৰচলিত।
নামৰ উৎপত্তি
ধাদি শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থহৈছে গীতিকবি। শব্দটো নম্ৰতাৰ অৰ্থত শিখ ধৰ্মীয় পাঠ গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবত কেইবাৰো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। তেওঁৰ ৰচনাসমূহত গুৰু নানক দেৱে নিজকে ঈশ্বৰৰ ধাদি বুলি কৈছিল। শব্দটো তৃতীয়, চতুৰ্থ আৰু পঞ্চম শিখ গুৰু আৰু ভগৎ নামদেৱৰ লিখনীত পোৱা গৈছে।
অজেয়
অজেয় (Invincible) জাহ্নু বৰুৱাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ২০১৪ চনৰ ৩ জানুৱাৰীত এই ছবিখনে মুক্তি পায়। শিৱেন আৰ্টছৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এই ছবিখনৰ প্ৰযোজক শংকৰ লাল গোৱেংকা। এই কথাছবিখনৰ কাহিনী অৰুণ শৰ্মাৰ ১৯৯৭ চনৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী আশীৰ্বাদৰ ৰং নামৰ উপন্যাসখনৰ পৰা লোৱা হৈছে।
ধাদি
ইতিহাস
সেই সময়ত কেৱল নিম্ন জাতিৰ লোক অৰ্থাৎ মিৰাচিসকলে ধাদি গাইছিল। কিয়নো এই বৃত্তি উচ্চ শ্ৰেণী/জাতিৰ বাবে মহৎ বা সন্মানীয় বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল। মিৰাচিসকল ইছলাম ধৰ্মত দীক্ষিত হৈ থাকোঁতে ধাদিসকল এটা নিৰ্দিষ্ট ধৰ্মীয় সম্পৰ্কত সীমাবদ্ধ নাছিল। গুৰু হৰগোৱিন্দ চাহিবে ধাদিসকলক উৎসাহিত কৰিছিল আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে পৰিশোধ কৰিছিল। গুৰবাণী গোৱাৰ সৈতে তেওঁলোকৰ গীতবোৰত বীৰত্ব আৰু বীৰত্বৰ কাহিনী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। আমোদ প্ৰমোদৰ লগতে সেনাবাহিনীক উৎসাহিত কৰি যোদ্ধাৰ গুণেৰে উদ্ভাসিত হবলৈ ধাদি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।  সেই সময়ৰ দুই ধাদি ভাই নাথ আৰু ভাই আব্দুলা  এতিয়াও সন্মানেৰে স্মৰণ কৰা হয়। ভাই আব্দুলা এজন বিখ্যাত কবি আছিল আৰু গুৰুৰ দৰবাৰত নিজে ৰচনা কৰা গীত গাইছিল।
অজেয়
কাহিনী
অৰুণ শৰ্মাৰ ১৯৯৭ চনৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী উপন্যাস আশীৰ্বাদৰ ৰং-ৰ ভিত্তিত এই চলচ্চিত্ৰৰ কাহিনীভাগ ৰচনা কৰা হৈছে। অজেয়ৰ কাহিনী বৰ্তমানৰ ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তৰ এখন ভিতৰুৱা গাঁৱৰ প্ৰাক-স্বাধীনতাৰ পৰিস্থিতিৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীভূত। সেই গাঁৱৰ হিন্দু আৰু মুছলমান ধৰ্মৰ লোকসকলে নিজৰ মাজতে ভিন্ন জীৱন নিৰ্বাহ কৰে। ছবিখনৰ মূল চৰিত্ৰ গজেন কেওট (ৰূপম চেতিয়া) এজন খঙাল যুৱক। পঢ়া-শুনা আধাতে সাং কৰিছিল যদিও তেওঁ মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ এগৰাকী ছোৱালী হচীনা (জুপিতৰা ভূঞা)-ক পঢ়াইছিল। তেওঁ মহাত্মা গান্ধীক সমৰ্থন দিয়াৰ লগতে সমাজৰ বৰ্ণবৈষম্য আৰু বাল্য বিবাহৰ বিৰুদ্ধে আছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ভাৰত এসময়ত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত এই সামাজিক ব্যাধিসমূহ দূৰ হ’ব।
ধাদি
ধাদি জাথা
জাথা ৰ অৰ্থ হৈছে 'দল' বা গোট। ধাদি জাথা হৈছে ধাদিৰ এক দল বা গোট। ইয়াত সাধাৰণতে তিনি বা চাৰিট গৰাকী ধাদি থাকে। ইয়াৰে ভিতৰত এজন সাৰংগী বাদক, দুজন ধদ বাদক আৰু এজন বক্তৃতাৰ সৈতে কাহিনীগীত গায়ক। গায়কসকলে গীত অনুসৰি এবাৰ অকলশৰীয়াকৈ আৰু এবাৰ একেলগে কোৰাচৰ দৰে একেলগে গীত গায়।
অজেয়
চিত্ৰগ্ৰহণ
অজেয় চলচ্চিত্ৰখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ উজনি অসমৰ ঢলা আৰু তিনিচুকীয়া জিলাত হৈছিল।
ধাদি
ধাদি জাথা
বৰ্তমান ধাদিসকল শিখ আৰু পঞ্জাবী সংগীতৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ। এই পৰম্পৰায়ে ধৰ্মীয় ৰচনা, যোদ্ধাৰ কাহিনীগীত, লোককাহিনী, লোক প্ৰেমকাহিনী, ইতিহাস, ৰোমাঞ্চ আৰু অন্যান্য প্ৰকাৰৰ লোকগীতকে ধৰি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। সাধাৰণতে জাথাবোৰক নেতাৰ নামত জনা যায়; উদাহৰণ স্বৰূপে, নিৰ্মল সিং নুৰৰ ধাদি জাথা।
অজেয়
প্ৰডাকশ্যন
অজেয় কথাছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে শংকৰ লাল গোৱেংকাই। তেখেতৰ নতুনকৈ গঠিত ফিল্ম প্ৰডাকশ্যন হাউচ শিৱেন আৰ্টছৰ বেনাৰত এই কথাছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। মাইনা গোৱেংকা, পূজা গোৱেংকা আৰু সিদ্ধাৰ্থ গোৱেংকা হৈছে কথাছবিখনৰ সহ-প্ৰযোজক। ২০১২ চনৰ ৩০ নৱেম্বৰৰ দিনা প্ৰযোজকৰ নিজা কেলভিন চিনেমা কম্পাউণ্ড (Kelvin Cinema Compound)ত ছবিখনৰ মহুৰত অনুষ্ঠিত হৈছিল।
ধাদি
ধাদি জাথা
কেইটামান জনপ্ৰিয় ধাদি জাথা দল হৈছে:
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:সংগীত শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম
অজেয়
কলা-কুশলী
অজেয় কথাছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিছে সুমন দুৱৰাই। সংগীত সংযোজন কৰিছে ধ্ৰুৱজ্যোতি ফুকনে। ছবিখন সম্পাদনা কৰিছে হিউ এন বৰুৱাই।
প্ৰদৰ্শন
২০১৩ চনৰ ১৭-২৪ অক্টোবৰলৈ অনুষ্ঠিত পঞ্চদশ মুম্বাই চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত অজেয় প্ৰদৰ্শিত হয়। ২০১৩ চনৰ ২৬ ডিচেম্বৰৰ পৰা ২০১৪ চনৰ ২ জানুৱাৰীলৈ অনুষ্ঠিত বেংগালুৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱতো ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।
বঁটা-সন্মান
৬১-তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত অজেয়-লৈ আঞ্চলিক ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰজতকমল বঁটা আগবঢ়োৱা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:২০১৪ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
মোহন দাস
মোহন দাস অসমৰ এজন ৰাজনীতিবিদ আছিল। তেঁও পাটাচাৰকুচি বিধানসভা সমষ্টিৰ বিধায়ক আছিল।
জীৱনী
মোহন দাস ১৯৯৬ চনত পাটাচাৰকুচি বিধানসভা সমষ্টিৰ বিধায়ক হিচাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ২০১৯ চনৰ ৫ জুলাইত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
লুখুৰাখন
আহোম ৰাজ্যত এটা বিশেষ শ্ৰেণীৰ লোকক ‘লুখুৰাখন‘ উপাধিৰে অভিহিত কৰা হৈছিল। আহোমসকলৰ শাসনকালত মৃত ব্যক্তিক মৈদাম দিয়াৰ যি প্ৰথা আছিল সেই প্ৰথাত লুখুৰাখনসকলৰ বিশেষ ভূমিকা আছিল। শৱদেহ এটা মৈদামলৈ নিবৰ বাবে ‘ৰুঙ্গ-ডাঙ্গ’ নামৰ কফিন তৈয়াৰ কৰাৰ পৰা মৈদামৰ খনন কাৰ্য্যলৈ এই সকলোতে প্ৰধান ভূমিকা আছিল লুখুৰাখনসকলৰ। শুনা যায় যে আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ মৃত্যুত তেওঁলোকৰ শৱদেহ মৈদাম দিওতে শৱদেহৰ সৈতে কেইজনমান লুখুৰাখনকো জীয়াই জীয়াই শৱদেহৰ লাচনী-পাচনীৰ বাবে মৈদাম দিয়া হৈছিল। হয়তো আহোমসকলৰ মাজতো ‘মৃত্যুৰ পিছৰ জীৱন’- এই বিশ্বাস প্ৰতিষ্ঠিত আছিল।
পেশী তন্ত্ৰ
পেশী তন্ত্ৰ (ইংৰাজী: Muscular system) হৈছে কংকালীয় পেশী, মৃসন পেশী আৰু হৃদ পেশীৰ দ্বাৰা গঠিত একপ্ৰকাৰৰ অংগ তন্ত্ৰ। পেশী তন্ত্ৰই দেহৰ সঞ্চালন, শৰীৰৰ অৱস্থান নিয়ন্ত্ৰণ, আৰু তেজৰ চলাচল কৰোৱাই। মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীৰ পেশী তন্ত্ৰ স্নায়ু তন্ত্ৰই নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, যদিও কিছুমান পেশী (যেনে- হৃদ পেশী) স্বয়ংক্ৰিয়। পেশী তন্ত্ৰ আৰু কংকাল তন্ত্ৰৰ সন্মিলনত পেশীয়কংকাল তন্ত্ৰ গঠন হয়, যিয়ে দেহৰ সঞ্চালন কৰোৱাই।
লুখুৰাখন
উৎপত্তি
বুৰঞ্জীৰ পৰা জনা যায় যে লুখুৰাখুন সকল বৰাহী-চুতীয়া আৰু মাউত ফমকিনৰ বংশৰ লোক আছিল। এই ফৈদৰ উৎপত্তিৰ সম্পৰ্কে হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱাই এইবুলি লিখিছিল - "মাউচ ফমকিন্ আৰু বৰাহীৰ কালুঙ্গ বৰা, ইহতৰে বহ সন্ততি হ'ল। ৰজাদেৱে(চুবিনফা) পাই সিহঁতকে লুখুৰাখন বুলিলে। সিহঁতৰ যি ছোৱালী নিয়ে, সিহঁতেও ল'ৰা হ'লে, লুখুৰাখনলৈ দিব লাগে। আৰু যদি ছোৱালী হয়, ৰজাৰ ঘৰত বেটীকৈ দিব লাগে। এই নিৰ্বন্ধ কৰিলে।...এতেকেহে বহুত মানুহ লুখুৰাখনৰ খেলত সোমালে। লুখুৰাখন বিস্তৰ হ'ল।"
পেশী তন্ত্ৰ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অংগ তন্ত্ৰ
লুখুৰাখন
উৎপত্তি
শ্ৰেণী:উপাধি
ধীৰেন্দ্ৰ নাথ বেজবৰুৱা
ধীৰেন্দ্ৰ নাথ বেজবৰুৱা এগৰাকী ভাৰতীয় সাংবাদিক আৰু সাহিত্যিক। তেওঁ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় আৰু বহুল প্ৰচলিত ইংৰাজী দৈনিক বাতৰি কাকত দ্যা ছেণ্টিনেলৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক। ১৯৩৩ চনত অসমৰ যোৰহাট জিলাত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। যুক্তৰাজ্যৰ ৰিডিং বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। তাৰপিছত ১৯৮৩ চনত গুৱাহাটীত দ্যা ছেণ্টিনেল কাকত আৰম্ভ হোৱাত তেওঁ প্ৰথম সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰে। তেওঁ মিডিয়া ট্ৰাষ্টৰ লগত জড়িত আছিল আৰু ১৯৯২ চনৰ উদযাপন কমিটিৰ সভাপতি আছিল। তেওঁৰ কেইবাখনো গ্ৰন্থ প্ৰকাশিত হৈছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ বহু অসমীয়া কিতাপ ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে, তাৰে ভিতৰত ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ চাভাৰ্ণ এণ্ড অদাৰ্চ ষ্টৰীছ অন্যতম। ১৯৯৭ চনত তেওঁ সাংবাদিকতাৰ বাবে বি.ডি. গোয়েংকা বঁটা লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত ২০০১ চনত তেওঁ পাঞ্চজন্য আলোচনীৰ নাচিকেতা সন্মান লাভ কৰিছিল। ২০০১ চনত তেওঁ সাংবাদিকতাৰ বাবে শিৱপ্ৰসাদ বৰুৱা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা ভাল কৰিছিল। অনুবাদৰ বাবে তেওঁ কথা বঁটাও লাভ কৰিছিল। ২০১৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে সাংবাদিকত আৰু সাহিত্য জগতত তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
মাধুৰ্য বৰা
মাধুৰ্য বৰা ভাৰতৰ এজন অসমীয়া ট্ৰায়েথলন খেলুৱৈ। ২০১৩ চনত তেওঁ দক্ষিণ এছীয় ট্ৰায়েথলন চেম্পিয়নশ্বিপত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে।
কেৰিয়াৰ
স্কুলীয়া দিনৰেপৰা তেওঁ বিভিন্ন দৌৰ প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰে। ২০০০ চনত ২০ বছৰ বয়সত তেওঁ প্ৰথমবাৰ আনুষ্ঠানিক ট্ৰায়েথলন প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰে। ২০০০ চনৰপৰা তেওঁ একেৰাহে ১০ বছৰ অসমৰ ৰাজ্যিক চেম্পিয়ন হৈ ৰয়। ২০০৯ চনৰপৰা তেওঁ উন্নত প্ৰশিক্ষণৰ কাৰণে বাংগালুৰুত থাকিবলৈ লয়। ২০১২চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ট্ৰায়েথলন চেম্পিয়নশ্বিপতো তেওঁ পদক অৰ্জন কৰে। ২০১৩ চনত দক্ষিণ এছীয় ট্ৰায়েথলন চেম্পিয়নশ্বিপত ৰূপৰ পদক লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তেওঁৰ সৰ্বোত্তম প্ৰদৰ্শন হ'ল ১০কে শিতানত ৩৭ আৰু হাফ মাৰাথন শিতানত ১:২৭:২৬ (কাবেৰী ট্ৰেইল মাৰাথন) । তেওঁ বৰ্তমান ২০১৬ চনৰ ৰিঅ' অলিম্পিকৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাই আছে।
পদক
২০১৩
২০০০-২০০৯
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট
সোণৰ চামুচ মুখত লৈ
সোণৰ চামুচ মুখত লৈ: বিক্ষিপ্ত আত্মজীৱনী হৈছে অসমীয়া গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, অভিধান প্ৰণেতা, গৱেষক আৰু অধ্যাপক ড॰ প্ৰণৱজ্যোতি ডেকাৰ আত্মজীৱনী। অগতানুগতিক শৈলীৰে লিখা এই আত্মজীৱনীখন প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০১৬ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত। গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে গুৱাহাটীৰ পাণবজাৰৰ বান্ধৱ প্ৰকাশনৰ হৈ ৰঞ্জন শৰ্মাই।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:আত্মজীৱনী
অনিল অধিকাৰী
জীৱনী
অনিল অধিকাৰী ২০১১ আৰু ২০১৬ চনত ফালাকাটা বিধানসভা সমষ্টিৰ বিধায়ক হিচাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ২০১৯ চনৰ ৩১ অক্টোবৰত ৭০ বয়সত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ডিগবৈ তেল শোধনাগাৰ
ডিগবৈ তেল শোধনাগাৰ (Digboi Refinery) অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ ডিগবৈত অৱস্থিত এখন খাৰুৱা তেলৰ শোধনাগাৰ। ১৯০১ চনত অসম ৰে’লৱে আৰু ট্ৰেডিং কোম্পানীয়ে এই শোধনাগাৰটো স্থাপন কৰিছিল। সুদীৰ্ঘ ১০০ বছৰৰ ডেওনা পাৰ কৰা এইটোৱেই এছিয়াৰ সৰ্বপ্ৰথম শোধনাগাৰ। অসমত খাৰুৱা তেলৰ উৎপাদন বঢ়াৰ লগে লগে ইয়াৰ ক্ষমতা বাৰ্ষিক ০.৫ৰ পৰা ০.৬৫ নিযুত মেট্ৰিক টনলৈ বঢ়োৱা হয়। বৰ্তমান ইণ্ডিয়ান অইল কৰ্পোৰেচন লিমিটেডে ইয়াৰ পৰিচালনা কৰে।
ডিগবৈ তেল শোধনাগাৰক ভাৰতত তেল উদ্যোগৰ জন্মস্থান বুলি জনা যায়। ইয়াক ১৯০১ চনৰ ১১ ডিচেম্বৰত আৰম্ভ কৰা হৈছিল। ই এছিয়াৰ প্ৰথম শোধনাগাৰ আৰু এতিয়াও কাৰ্যক্ষম অৱস্থাত থকা আটাইতকৈ পুৰণি শোধনাগাৰ।
ইতিহাস
১৮৫৯ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত এডৱিন ড্ৰেকে বিশ্বৰ প্ৰথমটো তেলৰ কুপ খন্দাৰ আঠ বছৰ পাছতে অসমত তেলৰ খনি আৱিষ্কাৰ হয়। আছাম ৰেইলৱে' এণ্ড ট্ৰেডিং কোম্পানীয়ে কেইজনমান ইটালীয়ান অভিযন্তাক ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা মাৰ্ঘেৰিটালৈকে ৰেল লাইন বহুৱাবলৈ দায়িত্ব দিছিল। তেওঁলোকে মাৰ্ঘেৰিটাৰ পৰা দহ মাইল দূৰৰ ডিগবৈত দুৰ্ঘটনাবশতঃ তেলৰ সন্ধান পায়।
১৮৮৯ চনত ডিগবৈতে এছিয়া আৰু ভাৰতৰ সৰ্বপ্ৰথম ব্যৱসায়িক ভিত্তিত তেল উৎপাদন আৰম্ভ হয়। ১৮৯৯ চনত এই কাম-কাজ চালবলৈ আছাম অ‌ইল কোম্পানী গঠন কৰা হয়। ১৯০১ চনত ইয়াতে এছিয়া আৰু ভাৰতৰ প্ৰথমটো তেল শোধনাগাৰ স্থাপিত হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ইয়াত প্ৰতিদিনে সৰ্বোচ্চ ৭,০০০ বেৰেল (১,১০০ ঘন মিটাৰ/দিন) খাৰুৱা তেল উৎপাদন হৈছিল। তৈলক্ষেত্ৰখনৰ ৰক্ষণাবেক্ষণক আওকাণ কৰি অধিক তেল উৎপাদনৰ চেষ্টা চলোৱা বাবে বিশ্বযুদ্ধৰ পাছতে তেল উৎপাদন কমি আহে। বৰ্তমান ইয়াত প্ৰতিদিনে প্ৰায় ২৪০ বেৰেল (৩৮ ঘন মিটাৰ/দিন) তেল উৎপাদন হয়। ১৮৮৯ চনৰ পৰা এতিয়ালৈকে ডিগবৈতে ১০০০ৰো অধিক কূপ খন্দা হৈছে। ১৯৮৯ চনত ডিগবৈ তৈলক্ষেত্ৰৰ ১০০ বছৰ উপলক্ষে ভাৰতীয় ডাক বিভাগে এটা ডাক টিকট মুকলি কৰে।
বৰ্তমান স্থিতি
পুৰণি শোধনাগাৰটোৰ কাৰ্যক্ষমতা বৃদ্ধি কৰিবলৈ ১৯৯৬ চনত বহল পৰিসৰত ডিগবৈ শোধনাগাৰৰ আধুনিকীকৰণ প্ৰণালী হাতত লোৱা হয়। ইয়াৰ পাছত আধুনিকীকৰণৰ বাবে অসম তেল সংমণ্ডলে আন কেইবাটাও প্ৰকল্প ৰূপায়ণ কৰে। ডিগবৈ শোধনাগাৰক ISO-14001 আৰু OHSMC চাৰ্টিফিকেট প্ৰদান কৰা হৈছে। ডিগবৈ শোধনাগাৰৰ প্ৰতি বছৰে ০.৫০ নিযুত মেট্ৰিক টন ক্ষমতা আছিল। ১৯৯৬ চনৰ জুলাই মাহত শোধনাগাৰৰ আধুনিকীকৰণৰ দ্বাৰা শোধনাগাৰৰ শোধন ক্ষমতা প্ৰতি বছৰে ০.৬৫ নিযুত মেট্ৰিক টনলৈ বৃদ্ধি কৰা হৈছিল। ১৯৯৯ চনত প্ৰতি বছৰে ১,৭০,০০০ মেট্ৰিক টন ক্ষমতাৰ এক নতুন বিলম্বিত কোকিং ইউনিট আৰম্ভ কৰা হৈছিল। মাইক্ৰ'ক্ৰিষ্টেলাইন মমৰ সৰ্বাধিক উৎপাদনৰ বাবে এটা নতুন চলভেণ্ট ডিৱাক্সিং ইউনিট স্থাপন কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক ২০০৩ চনত আৰম্ভ কৰা হৈছিল। শোধনাগাৰটোৱে ডিজেলৰ মানদণ্ড উন্নত কৰাৰ বাবে ২০০২ চনত হাইড্ৰ'ট্ৰিটাৰ-ইউঅ'পি স্থাপন কৰিছে। এমএচকিউ উন্নীতকৰণ গোটটো আৰম্ভ কৰা হৈছে। ২০১৬ চনৰ ভিতৰত এটা নতুন টাৰ্মিনেল সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ তেল শোধনাগাৰ শ্ৰেণী:তিনিচুকীয়া জিলা
ধদ
ধদ (Dhadd) ভাৰতৰ পঞ্জাব অঞ্চলত প্ৰচলিত পাৰম্পৰিক সুৰাশ্ৰয়ী ঘাতবাদ্য। ধদ দেখিবলৈ ডম্বৰু আকৃতিৰ। সাধাৰণতে ধাদি সংগীত প্ৰদশৰ্ন কৰা ধাদি জাথা সমূহে ধদ বাদ্যযন্ত্ৰ বজায়। ই ধাদি সংগীতৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ। ধাদিৰ উপৰিও পঞ্জাব অঞ্চলৰ লোকগীত সমূহত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অঞ্চলভেদে ইয়াক ধদ্দ্ বা ধধ্ নামেৰেও জনাজাত।
বৰ্ণনা
এটুকুৰা কাঠক ডম্বৰু আকৃতিৰ অৰ্থাৎ মাজৰ অংশৰ বেধ কম আৰু এই বেধ ক্ৰমান্বয়ে দুইমূৰৰ ফালে বাঢ়ি যোৱা আকৃতিৰ ধদ তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াক প্ৰস্তুত কৰিবলৈ সাধাৰণতে আম, নুনি বা চিচু গছৰ কাঠ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দুয়োফালৰ মূৰ ইটোৰ লগত সিটো কটকটীয়াকৈ ৰছীৰে মুখ্য গাঁথনিৰ সৈতে টানকৈ বান্ধি ৰখা হয়। ই বাদ্যবিধ দৃঢ়ভাৱে একেলগে ধৰি ৰখাত সহায় কৰে। মুখ দুখন বৃত্তাকাৰ আৰু ছাগলীৰ চামৰাৰে ঢকা। ইয়াৰ ডিজাইন অন্যান্য ভাৰতীয় সুৰাশ্ৰয়ী ঘাতবাদ্য যেনে ডম্বৰু, উদুকাই, ইডেকা আদিৰ দৰে যথেষ্ট একে। ডম্বৰুৰ সোঁমাজত, মূৰত দুটা টোপোলা আকৃতিৰ গাঁঠি থকা দুগছ সূতাৰে বন্ধা থাকে। ডম্বৰুৰ গা-টোৰ মাজত হাতেৰে ধৰি ডম্বৰুটো জোকাৰিলে সেই টোপোলা দুটাই ছাল দুখনৰ যথাস্থানত আঘাত কৰি শব্দ ধ্বনিৰ সৃষ্টি কৰে। কিন্তু ধদত এনে কোনো পৃথক ৰচী ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। ডম্বৰু কঁপাই থাকিলে ঘূৰ্ণন কৰি অতি সোনকালে বজোৱা হয় যাতে ৰছীবোৰে শব্দ সৃষ্টি কৰিবলৈ ইয়াৰ কাষত আঘাত কৰে  আৰু কেতিয়াবা লাঠিৰেও বজোৱা হয়। উদুকাই আৰু ধদ বজোৱাৰ কৌশল প্ৰায় একেই, কিন্তু তেওঁলোকৰ ভিন্ন ভিন্ন সামাজিক গুৰুত্ব আছে।
বাদনশৈলী
ধদৰ এটা প্ৰান্তত আঙুলিৰ সহায়ত আঘাত কৰি বজোৱা হয়। ধদৰ মাজভাগত মেৰিয়াই থোৱা সৰু কাপোৰ টান বা ঢিলা কৰি ইয়াৰ শব্দৰ তীব্ৰতা আৰু তীক্ষ্ণতা নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয়। হাতেৰে চামৰাৰ কম্পন নিয়ন্ত্ৰিত কৰি মুক্ত বা বন্ধ শব্দও প্ৰস্তুত কৰিব পৰা যায়।
সংস্কৃতিক গুৰুত্ব
শিখ ধৰ্মৰ লগত জড়িত আৰু ভাৰতৰ পঞ্জাব ৰাজ্যত প্ৰচলিত পাৰম্পৰিক সংগীতৰ ধাৰা ধাদিৰ ই অন্যতম মুখ্য বাদ্য। ধাদি সকলে পাৰম্পৰিক লোকবাদ্য ধদ আৰু সাৰংগী বজাই পঞ্জাবৰ বেলাড বা কাহিনীগীত গায়। কাহ্ন সিং নাভাৰ মহান কোষৰ মতে ধাদিৰ সংজ্ঞা হৈছে "যি ধদ বজাই যোদ্ধাসকলৰ বেলাড বা কাহিনীগীত গায়।" অৰ্থাৎ ধদ ধাদি সংগীতৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ। ধাদিৰ লগতে পঞ্জাবৰ লোকসংগীত সমূহত ধদ বজোৱা হয়।  ইয়াক শিশুসকলৰ বাবে পৰিৰ কাহিনীগীত আৰু ভাংৰা নৃত্যৰ সৈতেও বজোৱা হয়।
পথেৰ পাঁচালী
পথেৰ পাঁচালী ১৯৫৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰ প্ৰযোজিত আৰু সত্যজিৎ ৰায় পৰিচালিত এটি বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায় লিখা পথেৰ পাঁচালী নামৰ উপন্যাসখনৰ অৱলম্বনেৰে নিৰ্মিত এই ছবিখন সত্যজিৎ ৰায় পৰিচালিত প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ। মুখ্য চৰিত্ৰ অপুৰ শৈশৱক কেন্দ্ৰ কৰি চলচ্চিত্ৰখনত বিংশ শতাব্দীৰ কুৰিৰ দশকত বঙ্গদেশৰ এটি গাঁৱৰ জীৱনধাৰা চিত্ৰায়িত কৰা হৈছে।
এই চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অৰ্থৰ সমস্যা থকাৰ বাবে নিৰ্মাণকাৰ্য বহুবাৰ ব্যাহত হয় আৰু দীঘলীয়া তিনি বছৰৰ পাছত সেয়া সম্পূৰ্ণ হয়। কম বাজেটত অদক্ষ অভিনেতা আৰু অনভিজ্ঞ শিল্পীসকলক লৈ এই চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। চেতাৰ বাদক ৰবি শংকৰে ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ ৰাগ ব্যৱহাৰ কৰি চলচ্চিত্ৰখনৰ সঙ্গীত নিৰ্মাণ কৰে। সুব্ৰত মিত্ৰ চিত্ৰগ্ৰহণ আৰু দুলাল দত্ত সম্পাদনাৰ দায়িত্ব আছিল। ১৯৫৫ চনৰ ৩ মে' তাৰিখত নিউয়ৰ্ক চহৰৰ মিউজিয়াম অব মডাৰ্ন আৰ্টৰ এটি প্ৰদৰ্শনীত চলচ্চিত্ৰখন মুক্তি পায় আৰু তাৰ পাছত সেই একেই বছৰতে কলকাতাতো মুক্তি লাভ কৰে। ছবিৰ সমালোচকসকলে চলচ্চিত্ৰখনত প্ৰদৰ্শিত বাস্তৱতা, মানৱতা আৰু গুণমানক প্ৰশংসা কৰিলেও বহুতে ছবিখনৰ মন্থৰ গতিৰ বাবে চলচ্চিত্ৰখনক সমালোচনা কৰে।
অপুৰ জীৱনৰ ভিত্তিত সত্যজিৎ ৰায়ৰ অপু ত্ৰিলজী চলচ্চিত্ৰ চিৰিজৰ পৰবৰ্তী দুখন ছবি 'অপৰাজিত' (১৯৫৬) আৰু 'অপুৰ সংসাৰ' (১৯৫৯) নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। পথেৰ পাঁচালী চলচ্চিত্ৰখনে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতত সামাজিক বাস্তৱতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰা সামান্তৰাল চলচ্চিত্ৰ ধাৰাৰ আৰম্ভ কৰে। স্বাধীন ভাৰতত নিৰ্মাণ কৰা পথেৰ পাঁচালী আছিল প্ৰথম ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ যিখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব সক্ষম হৈছিল। এইখন চলচ্চিত্ৰখন ১৯৫৫ চনত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ১৯৫৬ চনত কাঁ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ মানৱিক দলিল পুৰস্কাৰৰ লগতে আৰু বহুতো পুৰস্কাৰ অৰ্জন কৰে। সেইবাবে সত্যজিৎ ৰায়ক ভাৰতৰ বিখ্যাত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি কোৱা হয়।
কাহিনী
অপু আৰু দুৰ্গা, দুই ভাই-ভনীয়েকৰ মাজত বহুত মিল। দুৰ্গা ডাঙৰ, তায়ো তাইৰ মাৰ নিচিনা সৰু ভায়েক অপুক বহুত মৰম কৰে। কিন্তু মাজে সময়ে দুৰ্গা আৰু অপুৰ মাজত কাজিয়াও হয়। তেওঁলোকে কেতিয়াবা গছৰ তলত বহি থাকে, কেতিয়াবা মিঠাই বিক্ৰেতাৰ পিছে পিছে দৌৰি ফুৰে, কেতিয়াবা একেলগে যাত্ৰা নাট চাবলৈ যায়। এদিন দুয়োটা মিলি সকলোৰ অগোচৰে ৰেলগাড়ী চাবলৈ যায়। কঁহুৱা বনত অপু আৰু দুৰ্গাৰ দৌৰি দৌৰি ৰেলগাড়ী চাবলৈ যোৱাৰ দৃশ্য সত্যজিৎ ৰায়ে এই ছবিখনত ধুনীয়াকৈ চিত্ৰায়িত কৰিছে। ঘৰত উভতি আহি সিহঁতে ইন্দিৰা ঠাকুৰণক মৃত অৱস্থাত দেখা পায়।
গাঁৱত উপাৰ্জন ভাল নোহোৱাৰ বাবে হৰিহৰ অধিক উপাৰ্জনৰ বাবে চহৰলৈ যায়। হৰিহৰে সৰ্বজয়াক প্ৰতিশ্ৰুতিৰ দি যায় যে চহৰত ভাল উপাৰ্জন হ'লে উভতি আহি সি সিহঁতৰ ভঙা পুৰণি পৈতৃক ঘৰখন ঠিক কৰিবহি। হৰিহৰৰ অনুপস্থিতিত সৰ্বজয়া তীব্ৰ অৰ্থ সংকটত পৰে আৰু সৰ্বজয়া অকলশৰীয়া হোৱাৰ কাৰণে বহুত খঙাল হৈ পৰে। এবাৰ বৰষুণত তিতি দুৰ্গাৰ জ্বৰ হয়। উপযুক্ত চিকিৎসাৰ অভাৱত দুৰ্গাৰ জ্বৰ আৰু অধিক হৈ পৰে আৰু এদিন তীব্ৰ ধুমুহাৰ ৰাতিত দুৰ্গাৰ মৃত্যু হয়। ইয়াৰ পাছত এদিন হৰিহৰ চহৰৰ পৰা উভতি আহে। চহৰৰ পৰা অনা বস্তু অতি আগ্ৰহেৰে সৰ্বজয়াক দেখুৱাব আৰম্ভ কৰে; সৰ্বজয়া প্ৰথমে মনে মনে থাকে আৰু পাছত হৰিহৰৰ ভৰিত মুৰ থৈ কান্দিব আৰম্ভ কৰে। তেতিয়া হৰিহৰ বুজিব পাৰে যে সিহঁতৰ একমাত্ৰ কন্যা দুৰ্গা আৰু নাই। ইয়াৰ পাছত সিহঁতে পৈতৃক ঘৰ আৰু গাওঁ এৰি চহৰলৈ গুচি যায়। এই চলচ্চিত্ৰখনৰ শেষত অপু, হৰিহৰ আৰু সৰ্বজয়া গৰুৰ গাড়ীৰে চহৰলৈ যাত্ৰা কৰাৰ দৃশ্য দেখোৱা হৈছে।
কাহিনীৰ উৎস
বিভূতিভূষণ বন্দোপাধ্যায় ৰচিত পথেৰ পাঁচালী উপন্যাসখন বঙালী ভাষাৰ এক ধ্ৰূপদী জীৱনীমূলক উপন্যাস। ১৯২৮ চনত এখন আলোচনীত ধাৰাবাহিকভাবে উপন্যাসখন প্ৰকাশ পাইছিল আৰু ১৯২৯ চনত উপন্যাসখন কিতাপ আকাৰে ছপা হয়। বিভূতিভূষণে উপন্যাসখনত এটা দুখীয়া পৰিয়ালৰ পৈতৃক গৃহত বসবাস আৰু তীব্ৰ আৰ্থিক সংকটৰ মাজত সিহঁতৰ জীয়াই থকাৰ সংগ্ৰাম ধুনীয়াকৈ বৰ্ণনা কৰিছে।
সত্যজিৎ ৰায়ে ১৯৪৪ চনত চিগনেট প্ৰেছত গ্ৰাফিক্স ডিজাইনাৰ ৰূপে কাম কৰাৰ সময়তে পথেৰ পাঁচালী উপন্যাসখনৰ নতুন অখণ্ড সংস্কৰণৰ অলংকৰণ কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰে। তেতিয়া তেওঁ কিতাপখন পঢ়ে আৰু প্ৰেছৰ মালিক ডি কে গুপ্তক ব্যক্ত কৰে যে কিতাপখনৰ পৰা এখন ভাল চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিব পৰা যাব। ১৯৪৬ চনত যেতিয়া সত্যজিৎ ৰায়ে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ কথা ভাবে তেতিয়া ডি কে গুপ্তই তেওঁক পথেৰ পাঁচালী উপন্যাসৰ কাহিনীৰ ভিত্তিত ছবি নিৰ্মাণৰ পৰামৰ্শ দিয়ে।
তথ্য সংগ্ৰহ
<references group="lower-alpha"/>
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
ম’বাইল ফোন
মবাইল বা ম’বাইল ফোন বা চেলুলাৰ ফোন হ’ল দূৰসংযোগৰ বাবে ব্যৱহৃত এক সঁজুলি। পৰম্পৰাগত তাঁৰযুক্ত টেলিফোনৰ বিপৰীতে মবাইল ফোন তাঁৰবিহীন আৰু ইয়াৰ আকাৰ সৰু হোৱাৰ বাবে এঠাইৰ পৰা সিঠাইলৈ ইয়াক কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিবলৈ অতি সহজ। ম’বাইল ফোনৰ অসমীয়া প্ৰতিশব্দ হ’ল ভ্ৰাম্যভাষ যন্ত্ৰ।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মটৰ’লা কোম্পানীত কৰ্মৰত মাৰ্টিন কুপাৰ আৰু জ’ন ফ্ৰাঞ্চিচ মিচেল নামৰ বিজ্ঞানী দুজনে ১৯৭৩ চনত প্ৰথম তাঁৰবিহীন চেলুলাৰ ফোনবিধ নিৰ্মাণ কৰি উলিয়ায়।  তাৰ পিছত কেইবাটাও ঢাপ পাৰহৈ ম’বাইল ফোনে স্মাৰ্ট ফোনৰ স্তৰ লাভ কৰিছে। একেটা যন্ত্ৰৰে Text Massage, E-Mail, Phone Call, Camera, Compass, Internetৰ সংযোজনেৰে ডাটা Browsing ইত্যাদি অলেখ কাম কৰিব পাৰি বাবেই ইয়াক স্মাৰ্ট ফোন বুলি কোৱা হয়। মোবাইলফোনৰ সুবিধাসমুহ ১. ইণ্টাৰনেট উপলব্ধ স্মাৰ্টফোনৰ ব্যৱহাৰে গোটেই বিশ্বখনক এখন গোলকীয় গাঁৱত পৰিণত কৰিছে। ফলত দুৰূহ বুলি ভাৱি থকা কথাবোৰ এতিয়া তেনেই সামান্য হৈ পৰিছে। ২. 'ফেচবুক ইওটিউবৰ দৰে জনপ্ৰিয় গণমাধ্যমৰ তীব্ৰ প্ৰচলনৰ ফলত দেশ বিদেশৰ বা-বাতৰি আৰু নানা ধৰণৰ তথ্য অতি সহজতে উপভোগ্য হৈ পৰিছে। ৩. অনলাইন ছপিঙৰ জড়িয়তে বিছৰা সামগ্ৰীবিধ ঘৰতে থাকি পাবলৈ সক্ষম হৈছে। ৪. অনলাইন পেইমেণ্টৰ যোগেদি দূৰ-দূৰণিৰ বন্ধুজনলৈ, আত্মীয়জনলৈ, কোনো বিশেষ ব্যক্তিলৈ নাইবা অনলাইনত উপলব্ধ কোনো সেৱা গ্ৰহণ কৰিবলৈ অতি সহজ হৈ পৰিছে। মুঠতে টকাপইচা এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ প্ৰেৰণ কৰাটো অতি সহজলভ্য হৈ পৰিছে। ৫. শৈক্ষিক জগতখনলৈও বিশাল পৰিবৰ্তনৰ জোৱাৰ আনিছে মোবাইল ফোনে। ৬. মোবাইল ফোনত উপলব্ধ ইণ্টাৰনেট সেৱাৰ জড়িয়তে তীব্ৰ গতিত মানুহৰ ৰুচি আৰু অনুৰাগ সলনি হ'বলৈ ধৰিছে। বহুতে অন্ধবিশ্বাসমুক্ত এখন বিজ্ঞানমুখী সমাজ গঢ়াৰ স্বাৰ্থত ভাল কাম কৰি আছে। যাৰ ফলত বহু মানুহে পুৰণি ধ্যান ধাৰণাবোৰৰ সলনি নতুন চিন্তাক আকোৱালি লোৱা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। মোবাইলফোনৰ অসুবিধাসমুহ ১. মোবাইল ফোনৰ ব্যৱহাৰে উঠি অহা প্ৰজন্মক ভুল পথে পৰিচালিত কৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়। ২. অতিৰিক্ত মোবাইলৰ ব্যৱহাৰে বহুতক স্বাস্থ্যজনিত ক্ষতিৰ লগতে শ্ৰম বিমুখতালৈ ঠেলি দিছে। ৩. মানুহবোৰ ক্ৰমাৎ জটিল হৈ পৰিছে। ইজনৰ সিজনৰ প্ৰতি থকা দায়ৱদ্ধতা ক্ৰমাত হ্ৰাস পাবলৈ ধৰিছে। ৪. কিছুমানে জনপ্ৰিয় হ'বলৈ বা ডিজিটেল প্লেটফৰ্মত তিষ্ঠি থাকিবলৈ সস্তিয়া উপায়েৰে অৱলম্বন কৰা কৌশলৰ ফলত সমাজ বিপথে পৰিচালিত হৈছে। উদাহৰণ স্বৰূপে মৰিগাঁও জিলাৰ ওৱাজবীৰ হোছেইন নামৰ ৰেপাৰ গায়কজনৰ কথাই ক'ব পাৰি। ৫. প্ৰচাৰ মাধ্যমৰ প্ৰতিযোগিতামূলক আচৰণে সৰ্বসাধাৰণ মানুহৰ মাজত বিৰূপ কুপ্ৰভাৱ পেলাইছে। ৬. এচামে যদিও অন্ধবিশ্বাস আৰু কু-সংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে কাম কৰি আছে এচামে আকৌ ভুৱা বাতৰি আৰু সাম্প্ৰদায়িক বিষবাস্প বিয়পাবলৈহে মোবাইলৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দূৰসংযোগ শ্ৰেণী:সঁজুলি
নিৰ্ভয়া সমাৰোহ
নিৰ্ভয়া সমাৰোহ (Nirbhaya Samaroh) মহিলাৰ অধিকাৰৰ বিষয়ে সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে 'অনাৰ ফৰ ৱমেন নেচনেল কেম্পেইন' বা মহিলাৰ সন্মানৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় অভিযানৰ দ্বাৰা আয়োজিত এক বাৰ্ষিক নৃত্য আৰু সাংগীতিক অনুষ্ঠান। ২০১২ চনৰ দিল্লী দলবদ্ধ ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগীৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা উৎসৱটো মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ সকলো ভুক্তভোগীৰ প্ৰতি উছৰ্গা হিচাপে ইয়াক উপস্থাপন কৰা হৈছে। মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী মানসী প্ৰধানে প্ৰতিষ্ঠা কৰা এই উৎসৱটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ২০১৩ চনৰ ৯ জুলাইত অনুষ্ঠিত হৈছিল। মহোৎসৱৰ দ্বিতীয় সংস্কৰণ ৯ এপ্ৰিল ২০১৫ তাৰিখে নতুন দিল্লীৰ ইণ্ডিয়া হেবিটেট চেণ্টাৰত অনুষ্ঠিত হৈছিল। নিৰ্ভয়া সমাৰোহত সাধাৰণতে ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত আৰু ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যত বিশেষভাৱে গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়।
ইতিহাস
মহিলাৰ সন্মানৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় অভিযান মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা ৰক্ষা কৰিবলৈ ভাৰতত এক দেশব্যাপী আন্দোলন। এই আন্দোলন ২০০৯ চনত মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী মানসী প্ৰধানে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই আন্দোলনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে ভাৰতত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসা ৰক্ষা কৰা আৰু দেশৰ সকলো মহিলাৰ বাবে অৰ্থনৈতিক, সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ন্যায় সুৰক্ষিত কৰা। ২০১৩ চনত মহিলাৰ সন্মানৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় অভিযানৰ সন্মানৰ অন্যতম ধ্বজাবাহী অনুষ্ঠান হিচাপে নিৰ্ভয়া সমাৰোহৰ ধাৰণা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল মহিলাৰ অধিকাৰৰ ওপৰত মানুহক সংবেদনশীল কৰিবলৈ ভাৰতীয় নৃত্য আৰু সংগীতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ব্যৱহাৰ কৰা আৰু মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা বন্ধ কৰাৰ বাবে ইয়াৰ আন্দোলনৰ সমৰ্থনত জনমত সংগ্ৰহ কৰা। ২০১৩ চনৰ ৯ জুলাইত ইয়াৰ প্ৰথম সংস্কৰণ অনুষ্ঠিত হৈছিল।
উৎসৱ কাৰ্যসূচী
উৎসৱটোত বিশিষ্ট ভাৰতীয় শিল্পীসকলৰ নৃত্য আৰু সংগীত প্ৰদৰ্শন "আমাৰ ভিতৰত জুই জ্বলাই ৰাখিবলৈ..." উৎসৱৰ টেগলাইনৰ সৈতে সংগতি ৰাখি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ২০১২ চনৰ দিল্লী দলবদ্ধ ধৰ্ষণৰ ভুক্তভোগীক স্মৰণ কৰাৰ লগতে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ সকলো ভুক্তভোগীৰ প্ৰতি উছৰ্গিত বিভিন্ন আলেখ্য সংগীত আৰু নৃত্যৰ মাধ্যমত প্ৰকাশ কৰা হয়।
নিৰ্ভয়া সন্মান
নিৰ্ভয়া সমাৰোহ উপলক্ষে 'নিৰ্ভয়া সন্মান' নামেৰে এক বঁটা মহিলাসকলক সৱলীকৰণত তেওঁলোকৰ অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ এক আগশাৰীৰ সংগঠনক প্ৰদান কৰা হয়। ২০১৩ চনৰ ৯ জুলাইত অনুষ্ঠিত প্ৰথম নিৰ্ভয়া সমাৰোহত ব্ৰহ্ম কুমাৰী বিশ্ব আধ্যাত্মিক বিশ্ববিদ্যালয়ক প্ৰথম নিৰ্ভয়া সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছিল। ২০১৫ চনৰ ৯ এপ্ৰিল তাৰিখে অনুষ্ঠিত দ্বিতীয় নিৰ্ভয়া সমাৰোহত মিছনেৰীজ অৱ চেৰিটিক দ্বিতীয় নিৰ্ভয়া সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছিল।
নিৰ্ভয়া পুৰস্কাৰ
বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত মহিলা সফলসকলক নিৰ্ভয়া সমাৰোহ উপলক্ষে নিৰ্ভয়া পুৰস্কাৰৰ সৈতে সম্বৰ্ধনা জনোৱা হয়।
মৰাণ ৰাজ্য
thumb|￼Autochthon Moran in northeastern region, India ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ প্ৰাৰম্ভতে প্ৰাপ্ত (১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত চ্যুকাফাৰ অসম আগমনৰ সময়ৰ) মৰাণ ৰাজ্য হৈছে অসমৰ ভূমিপুত্ৰ মৰাণসকলৰ প্ৰাচীন ৰাজ্য। চ্যুকাফাই অসমত প্ৰৱেশ কৰাৰ পূৰ্বেই সৌমাৰখণ্ডত মৰাণসকলৰ ৰাজ্য আছিল। ৰজা বদৌচাৰ নেতৃত্বত মৰাণসকলে পূবে চফ্ৰাই নদী, পশ্চিমে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী, উত্তৰে বুঢ়ীদিহিং আৰু দক্ষিণে দিচাং নদীক কেন্দ্ৰ কৰি অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিছিল। মৰাণ ৰজা বদৌচাৰ সমসাময়িক আন এজন ৰজা আছিল থামিথুমা বা থাকুমথা। থামিথুমা বৰাহী ৰজা আছিল। বৰাহী ৰাজ্যৰ সীমা আছিল পূবে নগাহাট, পশ্চিমে বৰাহীফিকাৰ মধ্যবৰ্তী অঞ্চল, উত্তৰে দিচাং আৰু দক্ষিণে দিখৌ নদী।   চ্যুকাফাই অসমলৈ আগমন ঘটাৰ সময়ত মৰাণৰাজ বদৌচাৰ ৰাজধানী চৰাইদেউ আছিল বুলি জনা যায়। আহোমকলে তাক চে-ৰাই-ডয় বুলি কৈছিল। চ্যুকাফাই মৰাণ ৰজা বদৌচাৰ ৰাজকুঁৱৰীক বিয়া কৰাৰ পিছত মৰাণ আৰু আহোমৰ পৰম মিত্ৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠিছিল। আনকি চ্যুকাফাৰ নাতি  চুবিনফা ৰজাইও মৰাণ কুঁৱৰীক বিয়া কৰাই মিত্ৰতাৰ সম্পৰ্ক অক্ষুণ্ণ ৰাখিছিল। পৰবৰ্তী সময়ত মৰাণ ৰাজ্য আহোম ৰাজ্য নামেৰে একাকীভূত হৈছিল আৰু ন-অসম ৰাজ্য গঠন প্ৰক্ৰিয়াৰ ঐতিহাসিক সূত্ৰপাত ঘটিছিল। কথিত আছে যে টাই আহোমসকল অসমলৈ অহাৰ সময়ত চ্যুকাফাই মৰাণ ৰজাৰ বদৌচাৰ পৰা অনুমতি লৈহে চৰাইদেউত নগৰ স্থাপন কৰিছিল। চ্যুকাফাই মৰাণৰাজ বদৌচালৈ কটকী পঠাই  ৰাজবাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছিল যে আমি পূবফালৰ পৰা আহিছো। তেখেতসকল হ'ল স্থানগিৰি। গতিকে আমি তেখেতসকলৰ আলহীস্বৰূপ। তেখেতসকল আহি আমাক গাওঁ-ভূই আৰু অধিবাসীসকলৰ লগত পৰিচয় কৰাই দিব লাগে।
মৰাণ-আহোমৰ সমন্বয় (Assimilation)ৰ কালত মৰাণ ৰাজ্যৰ পূবফালে চুটিয়া ৰাজ্যও অৱস্থান গ্ৰহণ কৰি আছিল। এই চুটিয়া ৰাজ্যৰ ৰজা ধীৰনাৰায়ণেই ১৫১৩ খ্ৰীষ্টাব্দত যথেষ্ট সংখ্যক সৈন্যবাহিনী আৰু নৌ-সৈন্য লৈ মৰাণ-আহোম (Moran-Ahome)ৰ ৰাজ্যক আক্ৰমণ কৰিছিল। কিন্তু দিখৌ নৈৰ মুখত চুটিয়াসকল পৰাস্ত হৈছিল। ১৫২২ খ্ৰীষ্টাব্দত চুটিয়া ৰজা নীতিপালে পুনৰ আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিছিল যদিও স্বৰ্গদেউ চুহুংমুঙৰ আহোম সৈন্য (সন্মিলিত)ৰ হাতত চুটিয়া সৈন্যৰ বিস্তৰ পৰাস্ত হৈছিল। এনেদৰে ১৫২৩ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে যুঁজ বাগৰ কৰি চুটিয়া ৰাজ্য পৰাজিত হৈ সম্পূৰ্ণ আহোম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয় আৰু (পূৰ্বৰ মৰাণ ৰাজ্য) আহোম ৰাজ্যৰ সীমা সম্প্ৰসাৰণ চুটিয়া ৰাজ্যলৈকে ঘটে।
প্ৰজাসাধাৰণ:
মৰাণ প্ৰজাসাধাৰণ কিৰাট বা মংগোলীয় প্ৰজাতিৰ লোক আছিল। ইতিহাসেও সেই সাক্ষ্য বহন কৰিছে। নৃতাত্ত্বিক দৃষ্টিকোণেৰে প্ৰত্যক্ষ কৰিলে  মৰাণ প্ৰজাসাধাৰণৰ মাজত মংগোলীয় প্ৰজাতিৰ লক্ষণ পৰিস্ফুট। গাৰ বৰণ পীত-পিংগল অথবা শুভ্ৰ, কেশ ক'লা, থিয়, ঋজু আৰু অমসৃণ বিশিষ্ট আছিল। শৰীৰত গাৰ নোম কম, দাঢ়ি-গোফ  সীমিত। মুখমণ্ডল বহল আৰু চেপেটা, শৰীৰ আটিল আৰু শক্তিশালী। প্ৰজাসাধাৰণ মধ্যমীয়া উচ্চতাৰ। প্ৰজাৰ সংখ্যা আছিল সৰহ আৰু সমৃদ্ধিশালী। আজিৰ সময়তো সেইখণ্ড প্ৰাকৃতিকভাৱে চহকী। প্ৰজাসাধাৰণ বিয়পি আছিল পূবখণ্ডৰ অৰণ্যলৈকে। যাৰবাবে শদিয়াৰ কেঁচাইখাইতি গোসাঁনী মন্দিৰ বা তাম্ৰেশ্বৰী দেৱীক উপাসনা কৰাত ৰজাৰ উপাদেয় হৈছিল। প্ৰজাসাধাৰণৰ একাংশই ৰাজধানী চৰাইদেউত ৰজা বদৌচাৰ ৪০০০ হাজাৰমান সৈন্যৰ সৈতে থকাৰ বিপৰীতে অধিকসংখ্যকে গাওঁ পাতি, অৰণ্যৰ নদীৰ আশে-পাশে বসবাস কৰিছিল। অৰণ্যত তেওঁলোকৰ চিকাৰখেল আছিল পাকৈত। সেইক্ষেত্ৰত হাতী চিকাৰেই আছিল প্ৰধান। হাতী চিকাৰ কৰা, বশ কৰা, যুদ্ধকৌশল শিকোৱা আদিত মৰাণৰ অত্যুৎসাহী আৰু নিপুনতা দেখি পৰবৰ্তী পৰ্যায়ত চুকাফাই মৰাণ প্ৰজাসাধাৰণৰ মাজৰ পৰা হাতীচুঙ্গী ফৈদৰো সৃষ্টি কৰিছিল। মৰাণৰাজ বদৌচাৰ চৰাইদেউ পাহাৰৰ টিলাত আন এখন শাক্তদেৱীৰ দেওশালো আছিল। আহোমসকলে তাক নাকুৰি দেওশাল বুলিছিল। যি মৰাণ-বৰাহীৰ উমৈহতীয়া দেওশাল আছিল বুলিও জনা যায়।
ঐতিহাসিক বাসস্থান:
মৰাণসকলৰ উৎপত্তিস্থল সম্পৰ্কে কোনো ইতিহাসকাৰেই সঠিক তথ্য দাঙি ধৰিব পৰা নাই। বিখ্যাত ইংৰাজ পণ্ডিত ৰেভাৰেণ্ড চিদনি এন্দেল (Rev. Sydney Endle, 1840-2907)ৰ মতে মৰাণসকলৰ প্ৰৱজনৰ উৎস চীনদেশৰ চিন্দুইন নদীৰ হুকং উপত্যকা। গ্ৰীক পণ্ডিত টলেমি (Claudius Ptolemy, )ৰ মতে খ্ৰীষ্টিয় ২য় শতিকাতে পূৰ্বৰ ব্ৰহাই (লৌহিত্য) খণ্ডত মৰাণ বৰাহীসকলে বসবাস কৰি আছিল। অসম চৰকাৰৰ প্ৰাক্তন আয়ুক্ত ড° বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ গোঁহাইৰ মতে মৰাণসকলৰ অসম আগমনৰ সময় খ্ৰী:পূ: ২৫০০ চন।   বুৰঞ্জীবিদ ড° স্বৰ্ণলতা বৰুৱাৰ মতে খ্ৰী:পূ: বহু শতিকাৰ পূৰ্বতে মৰাণসকলে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰৱেশ কৰিছিল। বিখ্যাত ভাৰতীয় বুৰঞ্জীবিদ ড° সুনীতি কুমাৰ চটোপাধ্যায়ৰ মতে মৰাণসকলৰ অসমত প্ৰৱেশৰ সময় খ্ৰীঃপূঃ ১০০০ শতিকা। পণ্ডিত ড° বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাৰ মতে মৰাণসকলৰ প্ৰৱজনৰ উৎস ইয়াং জে কিয়াং (Yangtze_River) আৰু হোৱাংহো (The Yellow River or Huang He (Chinese: 黄河, Mandarin: Huáng hé [xwǎŋ xɤ̌] (listen)) is the second-longest river in China) নদীৰ পাৰ অৰ্থাৎ পশ্চিম চীনদেশ। অধ্যাপক, লেখক, গৱেষক ড° জলীন প্ৰকাশ চেতিয়াৰ মতে মহাভাৰতৰ যুগৰ পৰাই মৰাণসকলে প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ বৃহৎ ভূখণ্ডত সম্ভৱত: ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণে আৰু মধ্য-পশ্চিমাংশত বসবাস কৰি আছিল। কেদাৰ ব্ৰহ্মচাৰীৰ মতে মৰাণসকলৰ আদিম বাসস্থান নেপাল। আন কেতবোৰ লেখকৰ মতে নেপাল দেশৰ পশুপতি মন্দিৰৰ আশ-পাশ।
দাৰ্জিলিং ৰ'পৱে
thumb|ৰঞ্জিত ভেলী ৰ'পৱে, দাৰ্জিলিং দাৰ্জিলিং ৰ'পৱে (Darjeeling Ropeway) পশ্চিমবংগৰ দাৰ্জিলিঙত আছে। ই ৰঞ্জিত ভেলী ৰ'পৱে নামেৰেও জনাজাত। ই ভাৰতবৰ্ষৰ আটাইতকৈ পুৰণি আৰু এছিয়াৰ আটাইতকৈ দীঘল ৰ'পৱে। এই ৰ'পৱেটো দাৰ্জিলিং চহৰৰ উত্তৰ দিশৰপৰা ৰম্মন নদীৰ পাৰত অৱস্থিত চিংলা বজাৰলৈ বিস্তৃত। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৫ কি: মি:। ই দাৰ্জিলিঙৰ এক উৎকৃষ্ট পৰ্যটনথলী যদিও যোৱা প্ৰায় ন বছৰ এই ৰ'পৱেটো বন্ধ হৈ আছিল।
দাৰ্জিলিং ৰ'পৱেটো ১৯৬৮চনৰপৰা আৰম্ভ হয় আৰু ১৯৮৮ চনত ইয়াক নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰা হয়। কিন্তু ২০০৩ চনত ৰছী ছিগি চাৰিজন পৰ্যটকৰ কৰুণ মৃত্যু হোৱা পাছত এই ৰ'পৱেটো বন্ধ কৰি দিয়া হয়। ২০০৫ চনত ৰাজ্যিক বনবিভাগ আৰু গড়কপ্তানি বিভাগে এখন তিনিজনীয়া কমিটি গঠন কৰি ইয়াৰ সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় বিচাৰৰ দায়িত্ব দিয়ে। এই কমিটিত এজন গড়কপ্তানি বিভাগৰ অভিযন্তা আৰু কল্যাণী চৰকাৰী অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ দুজন অধ্যাপক আছিল। তেওঁলোকে পূৰ্ব পৰীক্ষণৰ পিছত এই ৰ'পৱে অসুৰক্ষিত বুলি ঘোষণা কৰে। পুনৰ নবীকৰণৰ পিছত এই ৰ'পৱেটো ২০১২ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে পৰ্যটকৰ বাবে আকৌ মুকলি কৰি দিয়া হয়।
ৰঞ্জিত ভেলী ৰ'পৱে
১৯৬৮ চনত এই ৰ'পৱেটো আৰম্ভ কৰোঁতে একেটা পথত চলা মাত্ৰ এখন যাত্ৰীবাহী কে'বল গাড়ীৰে আৰম্ভ কৰা হৈছিল। পিছলৈ এই পথত ষোল্লখন গাড়ী চলা হ'ল। দাৰ্জিলিঙৰ উত্তৰ দিশৰ ৭০০০ফুট উচ্চতাৰ পৰা গাড়ীবোৰ ৰছীৰে ৰম্মন নদীৰ পাৰৰ চিংলা বজাৰলৈ নামি আহে, যি মাত্ৰ ৮০১ ফুট উচ্চতাত অৱস্থিত। এই যাত্ৰা মুঠ ৪৫ মিনিটৰ। ঘন অৰণ্য, ওখ পাহাৰ, পাহাৰৰ গাতে লগা জলপ্ৰপাত আৰু চাহ বাগিচাৰ ওপৰেৰে কে'বল গাড়ীৰে কৰা এই যাত্ৰাত পৰ্যটকসকল অভিভূত হৈ পৰে।
ৰঞ্জিত নৈখন হ'ল তীস্তা নদীৰ উপনৈ। ই দুভাগ হৈছে, ডাঙৰ আৰু বহলভাগ কাব্ৰু পাহাৰৰ উচ্চতাৰপৰা কাঞ্চনজংঘাৰ তললৈ নামি আহিছে আৰু ইয়াতে প্ৰথমে ই ৰম্মন নৈৰ সৈতে আৰু পিছত ৰঞ্জিত নৈৰ আনটো ভাগ ঠেক ৰঞ্জিতৰ সৈতে মিলিছে। চিংলা এই দুয়োখন নৈৰ উপত্যকাভাগ। সৰু অৰ্থাৎ ঠেক ৰঞ্জিত নৈ বিজনবাৰী উপত্যকাৰে বৈ গৈছে। দাৰ্জিলিং ৰ'পৱেক সেয়ে ৰঞ্জিত ভেলী ৰ'পৱেও বোলা হয়।
ৰঞ্জিত ভেলী ৰ'পৱে বা দাৰ্জিলিং ৰ'পৱেটো পশ্চিম বংগ চৰকাৰৰ বনবিভাগ আৰু কনভেয়ৰ আৰু ৰ'পৱে ছাৰ্ভিচ প্ৰাইভেট লিমিটেদৰ সংযুক্ত প্ৰচেষ্টাত সক্ৰিয় হৈ আছে। ১৯৮৮ চনত ইয়াক নৱীকৰণ কৰা হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:পৰ্যটন
কʼলাট্টম নৃত্য
thumb|কʼলাট্টম নৃত্য ক'লাট্টম হৈছে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, কৰ্ণাটক, আৰু তামিলনাডু ৰাজ্যৰ এক পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। কেৰালাত এই নৃত্য কুম্মী (Kummi) নামেৰে জনজাত। গুজৰাট ৰাজ্যৰ দাণ্ডিয়া ৰাসৰ দৰে, ৰঙীন লাঠি হাতত লৈ এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ক'লাট্টম শব্দটো দুটা পৃথক শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে- 'কোলা'ৰ অৰ্থ হৈছে এটা সৰু লাঠি আৰু 'অট্টাম'ৰ অৰ্থ হৈছে নৃত্য। নৃত্যৰ সময়ত প্ৰদৰ্শকসকলে প্ৰতিটো হাতত ধৰি থকা লাঠি বজাই নৃত্যটো প্ৰদৰ্শন কৰে। সাধাৰণতে যুৱতীসকলৰ দ্বাৰা অনুশীলন কৰা, এই নৃত্যটো বিশেষকৈ তামিলনাডু ৰাজ্যত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু মনোৰঞ্জক নৃত্য। পুৰণি কালত এই নৃত্যটো কেৱল মহিলাসকলে কৰিছিল যদিও লাহে লাহে এই নৃত্যত পৰিৱৰ্তন হৈছে আৰু এতিয়া নৃত্যটো পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ে কৰাও দেখা যায়।
ক'লাট্টম নৃত্যক ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত বিভিন্ন নামৰ দ্বাৰা জনা যায়। দক্ষিণ ভাৰতীয় ৰাজ্য অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত এই নৃত্যপ্ৰকাৰক কোলান্নলু, কোলাট্টাম আৰু কোলান্নালু বুলি কোৱা হয়। নৃত্যটো কিছুমান অঞ্চলত কোলাদি, কলি আৰু কামবাদি কালী হিচাপেও পৰিচিত। সাধাৰণতে, এই নৃত্য উৎসৱৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। বহু সংখ্যক কোলাটাম নৃত্যশিল্পীয়ে গংগা গৌৰী সংবাদ এই নৃত্যৰ বিষয়বস্তু হিছাপে লয়। বিষয়বস্তুটো ভগৱান শিৱৰ দুই পত্নী দেৱী গঙ্গা আৰু দেৱী পাৰ্বতীৰ মাজৰ যুঁজৰ ওপৰত আধাৰিত।
মূলতঃ ই এটা ধৰ্মীয় নৃত্য, আৰু কিছুমান ঠাইত এই নৃত্য কোলাট্টাম উৎসৱৰ সময়ত পৰিবেশন কৰা হয়, যি দিৱালী উৎসৱৰ পিছত অক্টোবৰ-নৱেম্বৰ মাহৰ পূৰ্ণিমাত আৰম্ভ হয়। কোলাট্টামত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা বিভিন্ন পদক্ষেপক কপুলু বুলি কোৱা হয়। ৫০ প্ৰকাৰৰ কপুলু সাধাৰণতে এই লোকনৃত্যত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেতিয়া দলনেতাই সংকেত দিয়ে,যোৰ বান্ধি নৃত্যশিল্পীসকলে প্ৰথমে ভগৱান গণেশক প্ৰাৰ্থনা কৰি নৃত্য আৰম্ভ কৰে। মহিলাসকলে সাধাৰণতে ৰঙা বোৰ্ডাৰৰ সৈতে হালধীয়া ৰঙৰ শাৰী পিন্ধে। এই নৃত্য প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত, সংগীতজ্ঞসকলে মৃদঙ্গ, হেৰমনিয়ম আদি বাদ্যযন্ত্ৰ বজায়। নৃত্যশিল্পীসকলে সংগীতৰ ছন্দেৰে বৃত্তাকাৰ গতিত আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে লাঠিবোৰ টুকুৰিয়ায়।
ইতিহাস
ঐতিহাসিক প্ৰমাণ অনুসৰি, কʼলাট্টম নৃত্য সপ্তম শতিকাত উদ্ভৱ হৈছে। প্ৰাচীন কালৰ পৰা কʼলাট্টমৰ ধৰ্মীয় গুৰুত্ব আছে। কিংবদন্তী অনুসৰি, ৰাক্ষস বাসৱসুৰা নাম এটা ভয়াৱহ দানৱ বাস কৰিছিল যাক কোনেও নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা নাছিল। তেওঁৰ দুষ্টতা আৰু অত্যাচাৰৰ বাবে সকলোৱে ভয় কৰিছিল। এবাৰ গাভৰু ছোৱালীৰ এটা দল এটা অসুৰ ওচৰলৈ গৈছিল আৰু মৰমৰ সংগীতৰ সৈতে কোলাট্টাম নৃত্য কৰিছিল। মনোমোহা পৰিৱেশ আৰু সংগীতে ৰাক্ষসক সন্তুষ্ট কৰিছিল। এই সুন্দৰ নৃত্যই বাসৱসুৰক ইমান প্ৰভাৱিত কৰিছিল যে তেওঁ তেওঁৰ অশুভ কামবোৰ এৰি দিছিল। লোকবিশ্বাস অনুসৰি, বাসৱসুৰ কিংবদন্তিৰ সময়ৰ পৰা নৃত্যটো প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ হৈছিল। পৌৰাণিক কাহিনীবোৰে কয় যে বাসৱসুৰা আন কোনো নহয়, কিন্তু কোলাট্টাম লোকনৃত্যৰ জৰিয়তে শ্ৰদ্ধা কৰা ভগৱান শিৱৰ এক প্ৰদৰ্শিত ৰূপ। 'বাসৱ'ৰ অৰ্থ হৈছে 'ষাঁড় গৰু' আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ শাস্ত্ৰত ইয়াক শিৱৰ এক ৰূপ হিচাপে সন্মানিত কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নৃত্য
পাজাৰ
পাজাৰ বা গামোচা ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ পুৰুষে ব্যৱহাৰ কৰা এখন বস্ত্ৰ৷ ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ পুৰুষৰ জাতীয় সাজপাৰ তেনেই সাধাৰণ৷ ’পাজাৰ’ এখন নানাৰঙী সূতাৰে বোৱা ফুলাম কাপোৰ৷ ইয়াক ৰাভা সমাজত অসমীয়া সমাজৰ ’বিহুৱান’ৰ সমানেই মৰ্যাদা দিয়া হয় আৰু পুৰুষসকলে ডিঙিত এইখন মেৰিয়াই লয়৷ পাজাৰ দীঘলে ৩/৪ হাত আৰু বহলে ১ হাত৷ ইয়াক পুৰুষে কেতিয়াবা মূৰত পাগুৰি বন্ধা ’খপং’ আৰু কঁকালত টঙালি বন্ধা ’ছেংকোকেন’ হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰে৷ পাজাৰ বা আন পৰিধেয় কাপোৰ ব’বলৈ ৰাভা মহিলাসকলে কপাহৰ পৰা সূতা কাটি অসমৰ হাবি-বননিত পোৱা গছ-লতাৰ পৰা প্ৰাকৃতিকভাবে সূতাত ৰং কৰিছিল৷ হৰিতকী৷ আশু গছ, হালাই, সিদা, জীয়া, কঁঠাল, নীল, জেতুকা আদি গছৰ ছাল-পাত সিজাই বিভিন্ন পদ্ধতিৰে সূতাত ৰং কৰিছিল৷ অসমৰ ফুলাম কাপোৰৰ চানেকিৰ সমান মনোৰম চানেকি ভাৰতৰ আন ৰাজ্যত পাবলৈ নাই৷ এই চানেকী গঢ়াত জনজাতীয় শিপিনীৰ অৱদান যথেষ্ট আছে৷ অসমৰ প্ৰায়বোৰ জনজাতীয় লোকৰ জাতীয় বস্ত্ৰ সেই জনগোষ্ঠীৰ জীয়াৰী-বোৱাৰীয়ে তাঁতশালত বৈ উলিয়ায়৷ ভৈয়ামৰ ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ ফুলাম কাপোৰৰ চানেকি অতি মনোৰম৷ আহোম ৰমণীসকলে এনিশাৰ ভিতৰতে সূতা কাটি কাপোৰ বৈ ’কৱচ কাপোৰ’ বোৱাৰ দৰে ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ মহিলায়ো ’মকৰ্দ্দমা ফুল’ বাছি কাপোৰ বোৱাৰ প্ৰথা আছে৷ ’মকৰ্দ্দমা ফুল’ হ’ল, অমাৱশ্যাৰ নিশা নিশটোৰ ভিতৰতে তাঁতৰ বাতি কাঢ়ি তাঁতত জুৰি ফুল বাছি বৈ শেষ কৰিব লাগে৷ ৰাভা তিৰোতাই গোৱা গীতত আছে, “বাইক নেৰিবি ভিনি, এৰি নাযাবি মোক, মোকৰ্দ্দমা ফুল তুলি গামচা পিন্ধাম তোক’’৷ এই মোকৰ্দ্দমা ফুল বা আন পৱিত্ৰ ফুল যেনে, ’মূতচ পাৰ’ বা মজু ফুল এবিধ পৱিত্ৰ ফুলৰ চানেকি আছে৷ অৱশ্যে এনে ফুল বছা কাপোৰ মাৰৈ গীত গোৱা ওজা আৰু দেওধনীয়েহে কঁকালত পিন্ধি লয়৷ নানা ৰং-বৰণীয়া সূতাৰে ফুল বাছি ৰাভা শিপিনীয়ে ’পাজাৰ’ বৈ উলিয়ায়৷ বয়ন বিদ্যাত ৰাভা মহিলা অতি চহকী৷ তেওঁলোকে সপোনত ফুল ৰচে আৰু বাস্তৱত তাক ৰূপায়ন কৰে৷ ’পাজাৰ’ বা গামোচা সাধাৰণতে হালধীয়া, ৰঙা, বেঙুনীয়া, বগা ক’লা আঁচুৰে বোৱা হয়৷ দুই মূৰে দীঘলকৈ দহিসূতা ৰাখি, বিভিন্ন গাঁথনিৰে দহি গাঁথি মাজত বিভিন্ন বুটা দিয়াও দেখা যায়৷  ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ অতি আদৰৰ এই পাজাৰ জাতীয় নৃত্যৰ সময়ত কঁকালত বা ডিঙিত মেৰিয়াই লোৱাৰ উপৰি সভা-সমিতিত অভ্যাগত লোকক পাজাৰেৰে আদৰণিও জনোৱা হয়৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰাভা জনগোষ্ঠী শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
ভূপেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামী
জীৱনী
left|thumb|235x235px|Physical Research Laboratory ১৯৫০ চনৰ এক আগষ্টত অসমৰ বৰপেটা জিলাৰ পাটবাউসীত ড৹ গোস্বামীৰ জন্ম হয়৷ স্কুলীয়া শিক্ষা স্থানীয় বিদ্যালয়ত সম্পূৰ্ণ কৰি তেওঁ ১৯৬৯ চনত কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লয়৷ ১৯৭১ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থবিজ্ঞান বিভাগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ ইয়াৰ পিছতে ড৹ গোস্বামীয়ে Physical Research Laboratory (PRL) ত বিমলা বুটীৰ তত্ত্বাবধানত ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণা আৰম্ভ কৰে৷ ১৯৭৬ চনত তেওঁ গুজৰাট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেওঁ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল-Nonlinear waves in dispersive media and current driven instabilities in magnetoplasmas ৷ ইয়াৰ পৰৱৰ্তী দুটা বছৰ তেওঁ পি আৰ এলত গৱেষণা সহকাৰী ( research associate) হিচাপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে৷ ১৯৭৮ চনত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ গৈ প’ষ্ট-ডক্টৰেল গৱেষণাৰ বাবে কেমব্ৰিজ-এম আই টিত  Jule Gregory Charney ৰ গৱেষণাগাৰত যোগদান কৰে৷ ইয়াত দুবছৰকাল কটোৱাৰ পিছত ড৹ গোস্বামীয়ে আমেৰিকাৰ নেশ্যনেল ৰিচাৰ্ছ কাউন্সিলত গৱেষণা সহকাৰী পদত তিনিবছৰ আৰু অন্তিম বছৰটোত ইউনিভাৰ্ছিটিজ স্পেচ ৰিচাৰ্ছ এছ’ছিয়েছন (Universities Space Research Association) ত বিজ্ঞানী ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে৷