cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ভূমিদান প্ৰথা
ভাৰতবৰ্ষত ব্ৰাহ্মণ আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান- প্ৰতিষ্ঠানৰ নামত ভূমিদান কাৰ্য অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা চলি আহিছে। গুপ্ত যুগতেই ভূমিদান সম্পৰ্কীয় আটাইতকৈ বেছি তথ্যপাতি পোৱা গৈছে। ভূমিদান সম্পৰ্কীয় তথ্য পাতি সাধাৰণতে তামৰ ফলি বা শিলত খোদিত কৰা হৈছিল। অসমতো খ্ৰীঃ চতুৰ্থৰ পৰা দ্বাদশ শতিকালৈকে ৰাজত্ব কৰা বৰ্মণ, শালস্তম্ভ আৰু পাল বংশৰ ৰজাসকলে বিস্তৃত পৰিমাণে ভূমিদান কৰি তামৰ ফলি মৰোৱাইছিল। এইদৰে দান দিয়া মাটিৰ স্থায়ী হিচাপ ৰাখিবৰ কাৰণে তামৰ বা শিলৰ সকলো কথা, যেনে- দান দিয়া ৰজাৰ নাম, দান লোৱাজনৰ নাম আৰু ঠিকনা, তেওঁৰ বংশগত পৰিচয় মাটিৰ পৰিমাণ আৰু অৱস্থিতি, ইয়াৰ সীমা ইত্যাদি লিখি ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। এই ফলিসমূহে সমসাময়িক অসমৰ কৃষি ব্যৱস্থাৰ উপৰি অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰো বিভিন্ন তথ্য দাঙি ধৰে। এই ফলি সমূহৰ যোগেদি সমসাময়িক কৃষি ব্যৱস্থা, কৰ ব্যৱস্থা, কৃষি আৰ্থসামাজিক সকলো দিশৰে তথ্য পাব পাৰোঁ। সাধাৰণতে ৰজাই নিজৰ যশ, খ্যাতি আৰু আশীৰ্বাদ লাভৰ কাৰণে ব্ৰাহ্মণ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানলৈ ভূমি দান কৰিছিল। এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ হোৱা প্ৰায় বিলাক লিপিয়েই কম-বেছি পৰিমাণে এই কথা প্ৰতীয়মান কৰে। অৱশ্যে মাটি-বাৰী দান কৰি ব্ৰাহ্মণসকলৰ বসতি স্থাপন কৰাটোও ৰজাসকলৰ উদ্দেশ্য আছিল। ভূতি বৰ্মনে ২০০ জনতকোয়ো অধিক ব্ৰাহ্মণক মাটি দান কৰিছিল। ১০,০০০ একক পৰিমাণৰ শস্য উৎপাদন কৰিব পৰা মাটিও দান দিয়াৰ উদাহৰণ আছে। লিপি সমূহৰ পৰা জানিব পৰি গৈছে যে কেতিয়াবা কেতিয়াবা বিশেষ কামত পাৰ্গত আৰু পাৰদৰ্শিতা দেখুওৱাৰ কাৰণেও মাটি দান কৰা হৈছিল। উদাহৰণস্বৰূপে, ধৰ্মপালৰ শুভাংকৰ পাতক লিপিত হিমাংগ নামৰ ব্ৰাহ্মণজনক  তেওঁৰ পাৰদৰ্শিতাৰ কাৰণে ৰজাই মাটি দান কৰাৰ উল্লেখ আছে। এনেদৰে দান কৰা মাটি বিগ্ৰহৰ নামত বা বিগ্ৰহৰ পূজাৰী ব্ৰাহ্মণৰ নামত নাইবা বিগ্ৰহৰ নাম  উল্লেখ নকৰাকৈ ধৰ্ম কাৰ্যৰ বাবে ব্ৰাহ্মণক দিয়া হৈছিল। ফলত অকল ব্ৰাহ্মণক দান দিয়া মাটি-বাৰীক লৈয়ে অগ্ৰহাৰ প্ৰথাৰ প্ৰচলন হয় আৰু ইয়াৰ সকলো প্ৰকাৰৰ হিচাপ-নিকাচ আৰু শাসন সম্পৰ্কীয় কাম-কাজৰ বাবে 'অগ্ৰহাৰিক' নামৰ এজন বিষয়াৰ অধীনত এটা কাৰ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। 'কৰণ' সকলে মাটি দান কৰাৰ সকলো তথ্য পঞ্জীয়ন কৰি সংৰক্ষিত কৰে। দান কৰা মাটি কৰমুক্ত বা ভূমিছিদ্ৰ আৰু এই ভূমিৰ মালিকীস্বত্বক 'ব্ৰহ্মদেয়' বোলা হৈছিল। এনেদৰে দান দিয়া মাটিত আগৰে পৰা বসতি কৰা ৰায়তৰ পৰা চৰকাৰী খাজনা আদায়ৰ স্বত ভোগ কৰিছিল। কোনো লোককে উচ্ছেদ কৰাৰ কথা ভবা নহৈছিল। ৰায়ত নথকা খেতিৰ মাটি দান হিচাপে পালে দান গ্ৰহণকাৰীয়ে সাধাৰণতে তাত ৰায়ত বহুৱাই খেতি কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি কেতিয়াবা কোনো উক্ত পদবীধাৰী বিষয়াই ৰজাৰ হৈ ধৰ্মীয় গৃহ বা আ শ্ৰয়স্থলী আৰু মাটি দান কৰিছিল। যিহেতু সকলো ভূমি ৰজাৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হৈছিল। মাটিৰ গৰাকী ৰজা নিজে আছিল। অৰণ্য, খনি ইত্যাদি ৰাজ্যৰ সম্পদ আছিল। তেজপুৰ আৰু বৰগাওঁ লিপিত ব্যক্তিগত দাতাৰ কথা উল্লেখ আছে যিয়ে ৰজাৰ পৰা ঘৰ, ধাননি পথাৰ, চৰণীয়া পথাৰ সহ ভূমি লাভ কৰিছিল। লিপিসমূহৰ পৰা জানিব পাৰি যে, ভূমি সমূহীয়া আৰু ব্যক্তিগত ভোগৰ বাবেও দান কৰা হৈছিল। ব্যক্তিগতভাৱে ভোগ কৰা ভূমিক 'একভোগ' আৰু সমূহীয়াভাৱে ভোগ কৰা ভূমিক 'গণভোগ' বোলা হৈছিল।
বৰহমথুৰি
বৰহমথুৰি (সংস্কৃত-ৱৰ্হণ, পাত+ অসমীয়া- থুৰি, পাতৰ চুপহি) বা বৰ্হমথুৰি, দীঘল দীঘল পাতেৰে থুৰি মেলা এবিধ আওকাঠী গছ৷ ইয়াৰ পাত চোবালে তাৰ ৰসে ওঁঠ বোলাই পেলায়। বিহুৰ সময়ত নাচনীবোৰৰ মাজত ইয়াৰ বৰ আদৰ। এইবিধ গছৰ থুৰি পাত বা চুপহি তামোলৰ লগত বা শুদাই চোবালে ওঠ আৰু জিভা কʼলা পৰে।
বৰহমথুৰি হৈছে Magnoliaceae পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত Magnolia গণৰ এবিধ উদ্ভিদ প্ৰজাতি। ইংৰাজীত ইয়াক Lipstick Champa বুলি জনা যায়।
ভৌগোলিক বিস্তৃতি
ভাৰতৰ হিমালয় সংলগ্ন অঞ্চল, নেপাল, অসম, বাংলাদেশ ৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত এই উদ্ভিদ প্ৰচুৰ পৰিমাণে জন্মে।
বিৱৰণ
এই উদ্ভিত ১০ ৰ পৰা ১৫ মিটাৰ পৰ্যন্ত ওখ হয়। এই গছেৰ ডালৰ বিপৰীত দিশত অযুগ্ম পাত থাকে। ই এবিধ চিৰসেউজ, পৰ্ণপাতী উদ্ভিদ। পাতৰ আকাৰ ২০ ৰ পৰা ৪০ চেমি দীঘল, গাঢ় সেউজ ৰঙৰ, আগবোৰ জোঙা। কাণ্ডৰ শীৰ্ষত এককভাবে এপাহ ফুল ফুলে।
ফুলৰ ৰঙ বগা আৰু গন্ধযুক্ত। ফুলৰ আকাৰ কিছু ডাঙৰ। ৫-৮ চেমি পৰ্যন্ত হয়। ইয়াৰ পাহিবোৰ বাহিৰৰ পৰা পাতল এটি আৱৰণে ঢাকি ৰাখে। ফুল বৃদ্ধি হোৱাৰ লগে লগে এই আৱৰণ লাহে লাহে খহি পৰে। প্ৰস্ফুটিত ফুলৰ ৯ পাহ পাহি থাকে। এই ফুলৰ বহুত পুংকেশৰ থাকে। পুংকেশৰেৰ অগ্ৰভাগ নীল বৰ্ণৰ। বসন্ত আৰু গ্ৰীষ্মৰ আৰম্ভণিতে (এপ্ৰিল-নৱেম্বৰ) এই উদ্ভিদৰ ফুল ফুলে।
ইয়াৰ ফলবোৰ ডাঙৰ আকাৰৰ প্ৰায় ১৬ ইঞ্চি দীঘল আৰু পৰিধি প্ৰায় ৭-৮ ইঞ্চিৰ হয়। ফল পকিলে কমলা বৰণৰ হয়। ফলত ১-২টা বীজ থাকে। বীজৰ ৰঙ কমলা আৰু আকৃতি ত্ৰিভুজৰ দৰে। কেতিয়াবা বীজৰ আকৃতি গোলাকৃতিও হোৱা দেখা যায়। বীজবোৰত তেল থাকে। ফল ধৰাৰ সময় জুন মাহ। thumb|[[নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু ব্যাঘ্ৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ বৰ্হমথুৰি এজুপি]]
ভেষজ গুণ
এই উদ্ভিদৰ বাকলি বাত ৰোগ নিৰাময়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিহুগীতত উল্লেখ
বিহুগীতসমূহতো বৰ্হমথুৰিৰ উল্লেখ পোৱা যায়: লুইতৰ পাৰৰে বৰ্হমথুৰি এজুপি আমিনো খৰি লুৰা ঠাই উটুৱাই নিনিবা ব্ৰহ্মপুত্ৰ দেৱতা তামোল দি মাতোঁতা নাই।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৃক্ষ
সমবাহু ত্ৰিভুজ
জ্যামিতিত, এটা সমবাহু ত্ৰিভুজ (Equilateral triangle) হৈছে এনে এটা ত্ৰিভুজ য'ত তিনিটা বাহুৰ দৈৰ্ঘ্য একে। ইকুইডীয় জ্যামিতিত, এটা সমবাহু ত্ৰিভুজৰ কোণ কেইটাও সমান মাপৰ; অৰ্থাৎ, তিনিওটা অভ্যন্তৰীণ কোণ পৰস্পৰৰ সৈতে সমতাপূৰ্ণ আৰু প্ৰতিটোৰে মাপ ৬০°। ই এটা সাধাৰণ বহুভুজ, সেয়েহে ইয়াক এক সাধাৰণ ত্ৰিভুজ বুলিও কোৱা হয়।
নীতি বৈশিষ্ট্য
সমান বাহুবোৰৰ মাপ a বুলি ধৰিলে, আমি পাইথাগোৰাচৰ উপপাদ্য ব্যৱহাৰ কৰিলে পাওঁ যে- *ক্ষেত্ৰফল বা কালি,
ত্ৰিভুজৰ বৰ্হি বৃত্তৰ ব্যাসাৰ্ধ R বুলি ধৰি ত্ৰিকোণমিতিৰ সহায়ত: শীৰ্ষ বিন্দু আৰু বিপৰীত বাহুৰ উচ্চতা(h)ৰ সৈতে এই পৰিমাণবোৰৰ সৈতে সৰল সম্পৰ্ক আছে:
বিভিন্ন সূত্ৰ আৰু বৈশিষ্ট্য
এটা ABC সমবাহু ত্ৰিভুজৰ ক্ষেত্ৰত-
জ্যামিতিক অংকন
এডাল পেঞ্চিল কম্পাছ, আৰু স্কেলৰ সহায়ত অতি সহজেই এটা সমবাহু ত্ৰিভুজ অংকন কৰিব পৰা যায়।
ক্ষেত্ৰফল নিৰ্ণয়ৰ সূত্ৰৰ নিৰ্মাণ
ক্ষেত্ৰফলৰ সূত্ৰ
a দৈঘ্য যুক্ত বাহুৰ পৰা পাইথেগাৰাছৰ উপপাদ্য ব্যৱহাৰ কৰি বা ত্ৰিকোণমিতিৰ সহায়ত সমবাহু ত্ৰিভুজৰ ক্ষেত্ৰফলৰ সূত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিব পাৰি।
পাইথেগাৰাছৰ উপপাদ্যৰ প্ৰয়োগ
এটা ত্ৰিভুজৰ ক্ষেত্ৰফল ত্ৰিভুজৰ a দৈঘ্য আৰু উচ্চতা hৰ পূৰণফলৰ আধা:
[[File:Equilateral triangle with height square root of 3.svg|alt=|thumb|150x150px|২ একক বাহু দৈঘ্যৰ এটা সমবাহু ত্ৰিভুজৰ উচ্চতা [[Square root of ৩|
√৩
]], যিহেতু sine ৬০°
√৩/২
। ]]
সমকোণী ত্ৰিভুজৰ ভূমি দৈঘ্য "a" বাহু দৈঘ্যৰ সমবাহু ত্ৰিভুজৰ ভূমিৰ আধা, আৰু অতিভূজ ডাল হ'ব সমবাহু ত্ৰিভুজটোৰ এটা বাহু। গতিকে অতিভূজৰ দৈঘ্য হ'ব "a।" এতিয়া পাইথেগাৰাছৰ উপপাদ্যৰ প্ৰয়োগ কৰিলে ত্ৰিভুজটোৰ উচ্চতা পোৱা যাব:
গতিকে
ত্ৰিকোণমিতিৰ ব্যৱহাৰৰ
যিকোনো দুটা বাহু ক্ৰমে a আৰু bৰ লগতে এটা কোন C যুক্ত এটা ত্ৰিভুজৰ কালি বা ক্ষেত্ৰফল ত্ৰিকোণমিতিৰ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা নিৰ্ণয় কৰিলে সূত্ৰটো হ'ব-
সমবাহু ত্ৰিভুজৰ প্ৰতিটো কোণৰ মাপ ৬০°, গতিকে
sine ৬০° হৈছে । গতিকে যিহেতু সমবাহু ত্ৰিভুজৰ প্ৰতিটো বাহুৰ দৈঘ্য সমান।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বহুভুজ শ্ৰেণী:জ্যামিতি শ্ৰেণী:গণিত
কইনা দাহ
কইনা দাহ (Bride burning) ভাৰতীয় উপমহাদেশত আৰু ইয়াৰ আশে পাশে অৱস্থিত দেশবোৰত প্ৰচলিত ঘৰুৱা হিংসাৰ এক প্ৰকাৰ। যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু কইনাৰ অগ্নি সংযোগৰ এক শ্ৰেণী। যৌতুকৰ বাবে মৃত্যুত এগৰাকী যুৱতীক তেওঁৰ স্বামী বা তেওঁৰ পৰিয়ালে তেওঁৰ পৰিয়ালে অতিৰিক্ত যৌতুক পৰিশোধ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে হত্যা কৰে। কইনাক সাধাৰণতে কেৰাচিন, গেছ'লিন বা অন্যান্য জ্বলনশীল তৰলৰ সহায়ত অগ্নি সংযোগ কৰা হয়। ইয়াৰ ফলত অগ্নিদগ্ধ হৈ কইনাৰ মৃত্যু হয়। কেৰাচিন প্ৰায়ে ষ্টোভৰ বাবে ঘৰুৱা ৰন্ধন ইন্ধন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সেয়েহে এই অপৰাধক প্ৰায়ে দুৰ্ঘটনা ৰূপ দিবলৈ চেষ্টা কৰা হয়। এয়া ভাৰতত আটাইতকৈ সচৰাচৰ ঘটনা আৰু কমেও ১৯৯৩ চনৰ পৰা ই এক ডাঙৰ সমস্যা হিচাপে পৰিগণিত হৈছে।
এই অপৰাধক অপৰাধমূলক নৰহত্যা হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে আৰু যদি প্ৰমাণিত হয় সাধাৰণতে সেই অনুসৰি আজীৱন কাৰাবাস বা মৃত্যুলৈকে শাস্তি বিহা হয়। কইনাৰ অগ্নি সংযোগ ভাৰতত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সমস্যা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। ভাৰতত প্ৰতি বছৰে প্ৰায় ২,৫০০০ গৰাকী মহিলাৰ মৃত্যু ইয়াৰ ফলত সংঘটিত হয়। ১৯৯৫ চনত টাইম আলোচনীয়ে প্ৰকাশ কৰিছিল যে ১৯৮০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতত যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু বছৰত প্ৰায় ৪০০ৰ পৰা ১৯৯০ৰ দশকৰ মাজভাগলৈ বছৰত প্ৰায় ৫,৮০০ লৈ বৃদ্ধি পাইছিল। এবছৰ পিছত চিএনএন-এ এক প্ৰতিবেদনত কৈছিল যে প্ৰতি বছৰে আৰক্ষীয়ে কইনাৰ দাহত ২,৫০০ তকৈও অধিক গোচৰ লাভ কৰে। ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় অপৰাধ ৰেকৰ্ড ব্যুৰোৰ মতে ২০০৮ চনত যৌতুকৰ বাবে মৃত্যুৰ মুঠ ৩,৮৭৬টা গোচৰত ১,৯৪৮জন দোষী সাব্যস্ত হৈছিল।
যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু
যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশসমূহত এগৰাকী বিবাহিতা যুৱতীৰ যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু। সাধাৰণতে যুৱতী গৰাকীৰ স্বামীয়ে বা স্বামীৰ ঘৰৰ আনে তেওঁক হত্যা কৰে বা আত্মহত্যাৰ বাবে প্ৰেৰিত কৰে। স্বামী আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যয়ে কইনা বা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ পৰা অধিক যৌতুক আহৰণ কৰিবলৈ নিৰন্তৰ চেষ্টা চলাই এনে অপৰাধ সংঘটিত কৰে। কইনা দাহ যৌতুকৰ বাবাৰ মৃত্যুৰ মাত্ৰ এটা প্ৰকাৰ। ইয়াৰ লগত জড়িত অন্যান্য আনুষংগিক বিষয়ৰ ভিতৰত এচিড নিক্ষেপ আৰু মহিলাৰ হাৰাশাস্তি অন্যতম। যিহেতু যৌতুক সাধাৰণতে শ্ৰেণী বা আৰ্থসামাজিক স্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে সেয়ে মহিলাসকলক প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত স্বামী বা তেওঁৰ আত্মীয়সকলৰ যৌতুকৰ চাপৰ সন্মুখীন হ'ব লগা হয়।
কইনা দাহৰ উৎপত্তি
অৱনীতা লাখানীয়ে "দ্য এলিফেণ্ট ইন দা ৰুম ইজ আউট অফ কণ্ট্ৰোল" শীৰ্ষক কইনা দাহৰ প্ৰতিবেদনত দক্ষিণ এছিয়াৰ দেশবোৰত কইনা দাহৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে কমেও চাৰিটা দৃষ্টিভংগী আছে বুলি উল্লেখ কৰিছে। এই তত্ত্ববোৰে সামগ্ৰিকভাৱে যৌতুকৰ উত্থানত অৰিহণা যোগোৱা প্ৰথাবোৰ বৰ্ণনা কৰে আৰু এনেদৰে অৱশেষত কইনা দাহৰ দৰে অপৰাধত অৰিহণা যোগায়। সাংস্কৃতিকভাৱে অধিক প্ৰতিষ্ঠিত তত্ত্ববোৰৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য প্ৰথমটো হৈছে যে ভাৰতৰ দৰে এক উচ্চ পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজত এগৰাকী মহিলাৰ ভূমিকা তেওঁৰ জন্মৰ আগৰ পৰা সংজ্ঞায়িত কৰা হয়। ভাৰতীয় সমাজ ব্যবস্থায়ে পুৰুষতকৈ নাৰীক কম স্থান দিয়ে। কিয়নো নাৰীক পৰিয়ালৰ এক বোজা আৰু "খুৱাবলৈ অতিৰিক্ত মুখ" হিচাপে গণ্য কৰা দেখা যায়। অৰ্থনৈতিক দায়বদ্ধতা হিচাপে মহিলা গৰাকীৰ স্থিতিয়ে এই ধাৰণাটো কঢ়িয়াই আনে যে শাৰীৰিক সম্পদ বুলি গণ্য কৰা পুৰুষসকলে মহিলাসকলক অধীনস্থ বুলি গণ্য কৰিব পাৰে। এগৰাকী মহিলাই বিয়া কৰাৰ পিছত তেওঁ তেওঁৰ স্বামী আৰু তেওঁৰ ইচ্ছাৰ সৈতে বাধ্য কিয়নো "সমাজে তেওঁৰ স্বামীৰ প্ৰতি আজ্ঞাকাৰী হোৱাটো বাধ্যতামূলক কৰে।"
আন এটা তত্ত্বই দাবী কৰিছে যে উপভোক্তাবাদৰ ফলত ভাৰতৰ দৰে দেশৰ নাগৰিক লোভী হৈ পৰিছে। ইয়াৰ বাবে যৌতুকক উচ্চ আৰ্থসামাজিক মৰ্যাদা লাভ কৰাৰ উপায় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সেয়ে সামাজিক জখলাৰ ওপৰলৈ আগবাঢ়ি যাবলৈ কইনাৰ পৰা যৌতুকৰ চাহিদা বৃদ্ধি পায়।
লাখনীয়ে লগতে পৰামৰ্শ দিয়ে যে ঐতিহাসিকভাৱে ক'বলৈ গ'লে যৌতুক ব্যৱস্থাটো হয়তো মুছলমানসকলক হিন্দু সংস্কৃতিৰ পৰা পৃথক কৰাৰ উপায় হিচাপে ধাৰণা কৰা হৈছিল, ইয়াৰ ফলত সম্প্ৰদায়ৰ মাজত জাতিগত ভাৱে অধিক বিভাজন সৃষ্টি হৈছিল। বেছি যৌতুকে ইছলামৰ পৰা উচ্চ স্থিতি আৰু পাৰ্থক্য সূচায় এনেদৰে বেছি যৌতুক দাবী কৰাৰ বাবে এক উদগনি প্ৰদান কৰে।
আন কিছুমান পণ্ডিতে যুক্তি দিয়ে যে যৌতুক প্ৰথা ব্ৰিটিছ শাসন আৰু প্ৰভাৱৰ পৰা ভাৰতত "বিবাহৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ" হিচাপে জাতিগত পাৰ্থক্য সৃষ্টি কৰিবলৈ প্ৰচলিত হৈ আহিছিল। যেতিয়া উচ্চ বৰ্ণৰ ভিতৰত যৌতুক ব্যৱস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল, ব্ৰিটিছ চৰকাৰে নিম্ন বৰ্ণত ইয়াক তেওঁলোকৰ অধিক ৰীতি-নীতিপূৰ্ণ বিবাহ নিৰ্মূল কৰাৰ উপায় হিচাপে শক্তিশালী কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কেৱল উচ্চ বৰ্ণৰ বিবাহ ব্যৱস্থাক স্বীকৃতি দিয়ালৈকে এনে ধৰণৰ মিলনক বদনাম কৰা হৈছিল।
দক্ষিণ এছিয়াত কইনা দাহ
২০১১ চনৰ আনুমানিক পৰিসংখ্যা অনুসৰি ভাৰত, পাকিস্তান আৰু বাংলাদেশত প্ৰতি বছৰে কইনা দাহৰ ফলত ৪,০০০ৰ পৰা ২৫,০০০ মহিলাৰ মৃত্যু হয়।
ভাৰতত কইনা দাহ
ভাৰতত যৌতুকৰ পৰিমাণ একপ্ৰকাৰৰ সম্পদৰ প্ৰতিফলন। ভাৰতীয় লেখক ৰাজেশ তলৱাৰে যৌতুকৰ বাবে মৃত্যুৰ ওপৰত 'দ্য ব্ৰাইড হু উড নট বাৰ্ণ' শীৰ্ষক এখন নাটক লিখিছে। ১৯৬১ চনত ভাৰত চৰকাৰে যৌতুক নিষিদ্ধকৰণ আইন গৃহীত কৰে যাৰ ফলত বিবাহৰ ব্যৱস্থাত যৌতুকৰ দাবী অবৈধ হৈ পৰে। ১৯৮৬ চনত ভাৰতীয় সংসদই যৌতুকৰ বাবে মৃত্যুক এক নতুন ঘৰুৱা হিংসাৰ অপৰাধ হিচাপে যোগ দিছিল। ভাৰতীয় দণ্ডবিধিৰ নতুন ধাৰা ৩০৪-বি অনুসৰি, য'ত এগৰাকী কইনাক "তেওঁৰ বিবাহৰ ৭ বছৰৰ ভিতৰত হত্যা কৰা হয় আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগতে তেওঁক তেওঁৰ স্বামী বা তেওঁৰ স্বামীৰ যিকোনো আত্মীয়ই যৌতুকৰ যিকোনো দাবীৰ সন্দৰ্ভত নিষ্ঠুৰতা বা নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হৈছিল বুলি প্ৰমাণিত হয় তেন্তে এনে মৃত্যুক 'যৌতুকৰ বাবে মৃত্যু' বুলি কোৱা হ'ব আৰু এনে স্বামী বা আত্মীয়ই মহিলা গৰাকীৰ মৃত্যু ঘটাইছে বুলি গণ্য কৰা হ'ব।" ইয়াৰ বাবে অপৰাধীসকলক নিম্নতম সাত বছৰৰ কাৰাবাসৰ পৰা সৰ্বাধিক আজীৱন কাৰাদণ্ডলৈ শাস্তি বিহা হয়। যৌতুক সম্পৰ্কীয় ঘৰুৱা হিংসা, আত্মহত্যা আৰু হত্যাৰ বহুতো ঘটনা পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে। ১৯৯৭ চনৰ এক প্ৰতিবেদনত দাবী কৰা হৈছিল যে যৌতুকৰ মৃত্যুৰ বাবে প্ৰতি বছৰে কমেও ৫০০০ মহিলাৰ মৃত্যু হয় আৰু 'পাকঘৰৰ জুই'ত প্ৰতিদিনে কমেও এক ডজন মহিলাৰ মৃত্যু হয় বুলি অনুমান কৰা হয়। যৌতুকৰ বাবে মৃত্যুৰ অপৰাধৰ অপৰাধীৰ প্ৰায় ৩০ শতাংশৰ ফলত আদালতত দোষী সাব্যস্ত হয়।
পাকিস্তানত কইনা দাহ
পাকিস্তানত প্ৰগ্ৰেছিভ মহিলা সংস্থাই কয় যে প্ৰতি বছৰে ৩০০ গৰাকী মহিলাক তেওঁলোকৰ স্বামীৰ পৰিয়ালে জ্বলাই হত্যা কৰে আৰু কইনা দাহৰ ঘটনা প্ৰায়ে দুৰ্ঘটনাৰ ছদ্মবেশ দিয়া হয়। এছ'চিয়েশ্যনৰ মতে, চিকিৎসকসকলে কয় যে এই দুৰ্ঘটনাবোৰত পতিত ভুক্তভোগীসকলৰ ষ্টোভৰ পৰা দহনৰ সৈতে অসামঞ্জস্যপূৰ্ণ আঘাত দেখা যায়। ১৯৯৯ চনত এমনেষ্টি ইণ্টাৰনেচনেলৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি পাকিস্তানত যদিও ১৬০০টা কইনা দাহৰ ঘটনা পঞ্জীভূক্ত কৰা হৈছিল, মাত্ৰ ৬০ জনৰ বিৰুদ্ধে মোকৰ্দমা তৰা হৈছিল আৰু তাৰ ভিতৰত মাত্ৰ দুটা গোচৰত হে দোষী সাব্যস্ত হৈছিল।
পাকিস্তানত শ্বাহনাজ বুখাৰীকে ধৰি মহিলাসকলে এই প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষামূলক আইন প্ৰণয়ন, মহিলা আশ্ৰয় গৃহ প্ৰতিষ্ঠা আৰু বিশেষ অগ্নিদগ্ধ ৱাৰ্ড থকা চিকিৎসালয়ৰ বাবে প্ৰচাৰ চলাই আহিছে। এমনেষ্টি ইণ্টাৰনেচনেলে কৈছে যে দেশৰ আভ্যন্তৰৰ পৰা লগতে আন্তৰ্জাতিক মানৱ অধিকাৰ গোটৰ চাপৰ ফলত পাকিস্তান চৰকাৰৰ ভিতৰত সজাগতাৰ স্তৰ বৃদ্ধি পাব পাৰে। বিবিচিয়ে অনুমান কৰিছিল যে ১৯৯৯ চনত প্ৰায় ৩০০ গৰাকী পাকিস্তানী কইনা দাহ কৰি হত্যা কৰা হৈছিল।
১৯৮৮ চনৰ এক সমীক্ষাত দেখুওৱা হৈছিল যে এনেদৰে ৮০০ গৰাকী মহিলাক হত্যা কৰা হৈছিল; ১৯৮৯ চনত এই সংখ্যা ১১০০ লৈ বৃদ্ধি পায় আৰু ১৯৯০ চনত ই ১৮০০টা আনুমানিক হত্যাকাণ্ডৰ পৰিসংখ্যা পায়। লাহোৰৰ বাতৰি কাকতসমূহে ছয় মাহৰ (১৯৯৭) সময়ছোৱাত মাহত গড়ে ১৫টা আক্ৰমণৰ খবৰ প্ৰতিবেদিত কৰিছিল। দক্ষিণ এছিয়াৰ মানৱ উন্নয়নৰ এক অনুমান অনুসৰি প্ৰতি মাহে গড়ে ১৬টা কইনা দাহৰ ঘটনা সংঘটিত হয়। ৱমেন ইনিউজে প্ৰতিবেদন দিছিল যে আঠ বছৰৰ ভিতৰত ইছলামাবাদৰ চাৰিওফালে ৪০০০ মহিলাই এনেদৰে আক্ৰমণৰ বলি হৈছিল আৰু মৃত্যুৰ সময়ত আনুমানিক ৩০ শতাংশ গৰ্ভৱতী হোৱাৰ সৈতে ভুক্তভোগীৰ গড় বয়সৰ পৰিসৰ ১৮ ৰ পৰা ৩৫ বছৰৰ ভিতৰত আছিল। শ্বাহনাজ বুখাৰীয়ে এনে আক্ৰমণৰ বিষয়ে কৈছে: "হয় পাকিস্তানত ষ্টোভ আছে যি কেৱল যুৱ গৃহিনীসকলক অগ্নিদগ্ধ কৰে আৰু বিশেষকৈ যৌনাঙ্গৰ প্ৰতি অনুৰাগী বা এই ঘটনাবোৰ যি সঘনতাৰে সংঘটিত হয় তাৰ এক ভয়ংকৰ নিদৰ্শন হৈছে এই মহিলাসকল ইচ্ছাকৃতভাৱে হত্যাৰ ভুক্তভোগী।" প্ৰগ্ৰেছিভ মহিলা সন্থাৰ মতে এনে আক্ৰমণ এক বৰ্ধিত সমস্যা আৰু ১৯৯৪ চনত আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱসত ঘোষণা কৰিছিল যে বিভিন্ন বেচৰকাৰী সংগঠনে বিষয়টোৰ সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে যোগদান কৰা উচিত।
অন্যান্য অঞ্চলত কইনা দাহ
মাজে সময়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰকে ধৰি বিশ্বৰ অন্যান্য প্ৰান্তত বসতি স্থাপন কৰা ভাৰতীয়, পাকিস্তানী আৰু বাংলাদেশী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত কইনা দাহ সংঘটিত হয়।
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত কইনা দাহ
আলিয়াম্মা মেথিউ টেক্সাছৰ কেৰলটনৰ এখন চিকিৎসালয়ত এগৰাকী পঞ্জীভুক্ত নাৰ্ছ আছিল। তেওঁ ১৯৯২ চনৰ ৫ এপ্ৰিলত অগ্নিদগ্ধ হোৱাৰ ফলত মৃত্যু বৰণ কৰিছিল। তেওঁ আৰু তেওঁৰ স্বামী মেথিউ ভাৰুগেছে দুদশক আগতে ভাৰতৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰিছিল আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত তেওঁলোকৰ তিনিজনী কন্যা সন্তান আছিল। দম্পতীহালৰ ১৯৮০ৰ দশকৰ শেষৰ ফালৰ পৰা বৈবাহিক সমস্যা আছিল যাৰ ফলত এক কাজিয়াৰ সৃষ্টি হৈছিল যাৰ ফলত আলেয়াম্মাৰ মৃত্যু হৈছিল। তেওঁৰ সন্তানে গেছ'লিনত নিমজ্জিত আৰু জুই আৱৰি থকা অৱস্থাত তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিছিল আৰু কিছুসময় পিছতে তেওঁ মৃত্যুমুখত পৰিছিল।
ঘটনাটোৰ পিছত ডালাছ মৰ্ণিং নিউজ আৰু আটলাণ্টা-জাৰ্নেল কনষ্টিটিউচনত সংক্ষিপ্তকৈ প্ৰতিবেদন প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল। আনহাতে ডালাছ অবজাৰ্ভাৰে আলিয়াম্মাৰ মৃত্যুক সামৰি এটা বিতং ন পৃষ্ঠাৰ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছিল। প্ৰবন্ধটোৱে প্ৰাচ্যৰ দেশসমূহক পিছপৰা বা অনুপযুক্ত বুলি চিত্ৰিত কৰাৰ বাবে কিছু সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছিল: "তেওঁৰ স্বামীৰ দ্বাৰা আঘাতপ্ৰাপ্ত, আলিয়াম্মা মেথিউ তেওঁৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰতি সদয় আছিল। অৱশেষত তেওঁ ইয়াৰ ভুক্তভোগী হ'ল।"
নিয়ন্ত্ৰণ
তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সংগঠনবোৰে এই প্ৰথাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ ইয়াক অপৰাধ হিচাপে গণ্য কৰাৰ লগতে মানৱ অধিকাৰ উলংঘনৰ বিৰুদ্ধে কাম কৰা আন্তৰ্জাতিক আইনসমূহক অপৰাধ হিচাপে গণ্য কৰাৰ বাবে বৰ্তমান বিভিন্ন চৰকাৰী পদক্ষেপ আছে। [2] ইয়াৰ লগতে বিশ্বব্যাপী কইনা দাহ বন্ধ কৰিবলৈ বহুতো প্ৰস্তাৱিত পদক্ষেপ আছে।
চৰকাৰী প্ৰচেষ্টা
আন এক মুখ্য ভাৰতীয় আইন হৈছে ১৯৮৩ চনৰ "নিষ্ঠুৰতা বিৰোধী আইন"ত পত্নীৰ প্ৰতি নিষ্ঠুৰতা নিষিদ্ধ কৰা হৈছে আৰু স্বামী বা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যৰ জৰিমনা বা কাৰাবাসৰ বিধান আছে। অৱশ্যে আইনখন সমানে অস্পষ্ট আৰু ত্ৰুটিপূৰ্ণ। যাৰ ফলত কইনা দাহ আৰু যৌতুকৰ বাবে হত্যাৰ প্ৰৱৰ্তনত বাধা আহি পৰে।
মানৱ অধিকাৰৰ সৰ্বজনীন ঘোষণাপত্ৰৰ অনুচ্ছেদ ১ত নিম্নলিখিতবোৰ ঘোষণা কৰা হৈছে: "সকলো মানুহ মৰ্যাদা আৰু অধিকাৰত মুক্ত আৰু সমানভাৱে জন্ম গ্ৰহণ কৰে। তেওঁলোক যুক্তি আৰু বিবেকেৰে সমৃদ্ধ আৰু তেওঁলোকে ভাতৃত্ববোধেৰে ইজনে সিজনৰ প্ৰতি কাম কৰা উচিত।" অনুচ্ছেদ ৫ত এইদৰে ঘোষণা কৰা হৈছে: "কাকো অত্যাচাৰ বা নিষ্ঠুৰ, অমানৱীয় বা অপমানজনক আচৰণ বা শাস্তি দিয়া নহ'ব।"
বেচৰকাৰী প্ৰচেষ্টা
ভাৰতত আইনৰ বিষয়ে সজাগতা নথকাৰ বাবে ভুক্তভোগী সকল নিজৰ অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত হয়। ইয়াৰ বাবে তৃণমূল সংগঠনবোৰে "কইনা দাহ বন্ধ কৰা"ৰ বাবে আগবাঢ়ি আহিছে। ইয়াৰ এটা উদাহৰণ হৈছে চৰকাৰৰ দ্বাৰা অনুদান প্ৰাপ্ত পাৰিবাৰিক পৰামৰ্শ কেন্দ্ৰকোষ। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে পাৰিবাৰিক সম্পৰ্ক শক্তিশালী কৰা আৰু আইনী হস্তক্ষেপ হ্ৰাস কৰা। অৱশ্যে প্ৰায়ে এনে কোষবোৰে কেৱল "মহিলাৰ তীক্ষ্ণ জিভা" আৰু পুৰুষৰ "আঘাত আৰু প্ৰহাৰ" কৰাৰ শক্তিৰ ধাৰণাক শক্তিশালী কৰে। একে ধৰণৰ পৰিণামৰ সৈতে এনে সমস্যা সমাধানৰ বাবে একে ধৰণৰ আন পৰামৰ্শ-শৈলীৰ বেচৰকাৰী সংগঠন বিকশিত কৰা হৈছে।
সম্ভাব্য প্ৰচেষ্টা
১৯৮৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ইউৰোপীয় সংসদে এক প্ৰস্তাৱ উত্থাপন কৰা হৈছিল যাৰ ফলত "আন্তৰ্জাতিক শৰণাৰ্থী আইনৰ সংস্কাৰ কৰি মহিলাসকলক লিংগৰ ভিত্তিত উৎপীড়নৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিব।" অৱশ্যে প্ৰস্তাৱটো নাকচ কৰা হৈছিল।
আন এটা সমাধান হ'ল মহিলাসকলৰ সম্পত্তিৰ অধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি তেওঁলোকৰ বাবে অৰ্থনৈতিক আগ্ৰহ বৃদ্ধি কৰা। বিয়া হ'লেও কইনা গৰাকীয়ে জীয়াই থাকোঁতে স্বামীৰ সম্পত্তিৰ ওপৰত কোনো অধিকাৰ নাই। মহিলাসকলক সম্পত্তিৰ অধিকাৰ দিয়াৰ ফলত মহিলাসকলে অৰ্থনৈতিক বা আইনী উদ্দেশ্যৰ বাবে বিবাহ কৰাৰ প্ৰয়োজন নহ'ব আৰু এনেদৰে যৌতুক প্ৰথাক শেষ হব।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অপৰাধ শ্ৰেণী:মানৱ অধিকাৰ উলঙ্ঘন শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হিংসা
বিশ্ব ব্ৰেইল দিৱস
বিশ্ব ব্ৰেইল দিৱস (World Braille Day) হৈছে প্ৰতি বছৰে ৪ জানুৱাৰীত পালন কৰা এটা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দিৱস। অন্ধ আৰু দৃষ্টিহীন লোকৰ মানৱ অধিকাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে উপলব্ধি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত যোগাযোগৰ মাধ্যম হিচাপে ব্ৰেইলৰ গুৰুত্বৰ প্ৰতি সজাগতা সৃষ্টিৰ উদ্দেশ্যেৰে এই দিৱস উদযাপন কৰা হয়। ২০১৮ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদে কৰা এক ঘোষণাৰ জৰিয়তে ব্ৰেইল পদ্ধতিৰ সৃষ্টিকৰ্তা লুইছ ব্ৰেইলৰ জন্মদিনটো এই দিৱস অনুষ্ঠিত কৰাৰ বাবে বাছি লৈছিল।  ২০১৯ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত প্ৰথম বিশ্ব ব্ৰেইল দিৱস উদযাপন কৰা হৈছিল।
দেহাল পূজা
দেহাল পূজা বা দেওশাল পূজা কাৰ্বিসকলে পালন কৰা এটি লোক উৎসৱ। গাঁৱৰ উন্নতিৰ বাবে গাঁওবাসীয়ে এই পূজা আয়োজন কৰি দেৱ-দেৱীসকলক প্ৰাৰ্থনা কৰে।
উদযাপন
দেওধনী নৃত্য এই পূজাৰ প্ৰধান অংশ। দেওধনীৰ নিৰ্দ্দেশমতে পূজাৰ কাম-কাজ হয়। সাধাৰণতে ফাগুন মাহৰ দেও আৰু সোমবাৰে এই পূজা হয়। পূজাৰ এক সপ্তাহ আগৰপৰা ৰাইজে গোট-পিত খাই আৰনাম আমোল অৰ্থাৎ ভগৱানৰ মেল পাতে আৰু এজন তালুকদাৰ নিৰ্বাচন কৰে। গাঁৱৰ ঘৰে-ঘৰে পূজাৰ বাবে ভাত আৰু মদৰ চাউল প্ৰস্তুত কৰে আৰু পূজাৰ উদ্যোক্তাই এয়া পূজাৰ বাবে প্ৰতি ঘৰৰপাৰা সংগ্ৰহ কৰে। পূজাৰ বাবে গাঁৱৰ ঘৰসমূহ মচি-কাচি পৰিষ্কাৰ কৰি শুদ্ধি কৰা হয়। এইদৰে ছদিন যোৱাৰ পাছত সোমবাৰে জগানক আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়। জগানক মতাৰ দিনাৰেপৰা দেওধনী, তালুকদাৰ, হজা আদি লঘোণে থাকি পূজাৰ থাপনা পাতে। মঙলবাৰৰ দিনা মূল পূজা ভাগ হয়। সকলোৱে পৱিত্ৰ দেহ-মনেৰে পূজাত অংশ লয় আৰু বুধবাৰে বলিৰ শেষত সকলোৱে সমূহীয়াকৈ ভোজ-ভাত খায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:কাৰ্বি জনগোষ্ঠী
থেৰবাদ
থেৰবাদ (পালি: ථේරවාද, সংস্কৃত: 𑀣𑁂𑀭𑀯𑀸𑀤 স্থিৰবাদ ) বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আটাইতকৈ পুৰণি সম্প্ৰদায়।  থেৰবাদৰ অৰ্থ "জ্যেষ্ঠসকলৰ তত্ত্ব।" এই সম্প্ৰদায়ৰ বৌদ্ধসকলক থেৰবাদিন বোলা হয়। তেওঁলোকে এহাজাৰ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি পালি ধৰ্মানুশাসনত গৌতম বুদ্ধৰ বাণীৰ থেৰবাদী সংস্কৰণ সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে।
বিকাশ
পালি ধৰ্মানুশাসন যিকোনো ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় ভাষাত (পালি ভাষাত) অস্তিত্বত থকা আটাইতকৈ সম্পূৰ্ণ বৌদ্ধ লেখৰ সংকলন। পালি থেৰবাদৰ পৱিত্ৰ ভাষা আৰু সাধাৰণ সংযোগী ভাষা। মহাযান আৰু বজ্ৰযানৰ তুলনাত থেৰবাদ তত্ত্ব (পৰিযত্তি) আৰু অনুশাসনক (বিনয়) লৈ অধিক সংৰক্ষণশীল। উদাহৰণ স্বৰূপে, থেৰবাদত মহাযান সূত্ৰক মান্যতা প্ৰদান কৰা নহয় (সকলো মহাযান সূত্ৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১০০ৰ পাছৰ)।
আধুনিক থেৰবাদৰ উৎস মহাবিহাৰ ক্ৰম। মহাবিহাৰ ক্ৰম শ্ৰীলংকাৰ বিভাজ্জবাদৰ পৰা অহা, যি ভাৰতৰ স্থবিৰ নিকায়ৰ পৰা অহা। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩০০ৰ পৰা শ্ৰী লংকাত ইয়াৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে। শ্ৰী লংকাতেই পালি ধৰ্মানুশাসন প্ৰথমবাৰৰ বাবে লিখিত ৰূপত তৈয়াৰ কৰা হ'ল আৰু তাৰ সমীক্ষা-সম্বন্ধীয় সাহিত্যৰ বিকাশ হ'ল।
বিশ্বাসী
শ্ৰীলংকাৰ পৰা থেৰবাদ পাছলৈ দক্ষিণ-পূব এছিয়ালৈ বিয়পিল। কম্বোডিয়া, লাওচ, ম্যানমাৰ, শ্ৰী লংকা আৰু থাইলেণ্ডত থেৰবাদিনৰ সংখ্যাগড়িষ্ঠতা আছে। ভাৰত, বাংলাদেশ, চীন, নেপাল আৰু ভিয়েটনামত ই এক সংখ্যালঘু ধৰ্ম। তদুপৰি, আন আন ঠাইতো থেৰবাদলৈ ধৰ্মান্তৰিত হোৱা লোক আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
অৰণ্য (চলচ্চিত্ৰ)
অৰণ্য (Aranya) ১৯৭১ চনত মুক্তি পোৱা এখন ক'লা-বগা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ছবিৰ পৰি্চালক আছিল সমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱ আৰু প্ৰযোজক আছিল মঙ্গলদৈৰ ইউনাইটেড প্ৰডাকচন।সঙ্গীত সুধীন দাশগুপ্তৰ। চোৰাং চিকাৰ আৰু অৰণ্য ধ্বংসযজ্ঞক বিষয়বস্ত হিচাপে লৈ ছবিৰ কাহিনী ৰচনা কৰা হৈছিল। অৰণ্যই অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল।
কাহিনী
আদৰ্শবান ডেকা জয়ন্ত বৰুৱাই ফৰেষ্ট ৰেঞ্জাৰৰ চাকৰি পাই সংৰক্ষিত বনাঞ্চল এখনত যোগদান কৰিলে। তাতেই জয়ন্তই চিনাকি হ’ল প্ৰতাপ দুৱৰাৰ সৈতে। প্ৰতাপে সেই অৰণ্যতে কাঠৰ কাৰবাৰ কৰে যদিও অবৈধভাবে ভাবে কাঠৰ সৰবৰাহ কৰা আৰু গড়ৰ খড়্গৰ চোৰাং চিকাৰৰ সৈতেও তেওঁ জড়িত। প্ৰতাপৰ অবৈধ ব্যৱসায়ত জয়ন্ত বাধা হৈ পৰে। সেয়ে তেওঁক বিভিন্ন উপায়ে প্ৰলোভিত কৰিবলৈ প্ৰতাপে চেষ্টা চলালে যদিও তেওঁ নিজৰ আদৰ্শত অচল-অটল হৈ থাকে। এদিন জয়ন্তৰ সৈতে চিনাকি হ’ল বনৰ হৰিণীৰ দৰে সৰল নেপালী গাভৰু কৃষ্ণাৰ সৈতে। সেই চিনাকি প্ৰেমলৈ ৰূপান্তৰ হ’ল। মাতৃহীনা কৃষ্ণা দেউতাক বাহাদুৰৰ সৈতে সেই অৰণ্যতে বাস কৰে। বাহাদুৰ এজন নিপুন চিকাৰী, যাৰ বন্দুকৰ লক্ষ্য অব্যৰ্থ আৰু প্ৰতাপৰ গড়ৰ খড়্গৰ অবৈধ চিকাৰৰ সৈতে জড়িত। বহু দুখীয়া-দৰিদ্ৰ নাৰীক ধনৰ বলত ভোগ কৰা প্ৰতাপৰ কৃষ্ণাৰ প্ৰতি দুৰ্বলতা অপৰিসীম। কিন্তু তাই প্ৰতাপক অলপো আসৈ নিদিয়ে।
জয়ন্তক হাত কৰাৰ সকলো চেষ্টা ব্যৰ্থ হোৱাত জিঘাংসু প্ৰতাপে তেওঁক হত্যা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিলে। এই কামৰ বাবে বাহাদুৰক ভয়-ভাবুকিৰে ৰাজী কৰালে। সীতাৰামৰ হতুৱাই গড় ওলোৱাৰ মিছা সম্ভেদ দি জয়ন্তক অৰণ্যৰ ভিতৰলৈ লৈ যোৱা হ’ল। ইফালে দেউতাক নথকাৰ সুযোগ লৈ প্ৰতাপে কৃষ্ণাক বলাৎকাৰৰ চেষ্টা চলালে। তাই নিজকে বচাই হাবিৰ ফালে দৌৰ মাৰিলে। প্ৰতাপে পিছেপিছে খেদি গ’ল। কৃষ্ণাৰ চিঞৰ বাহাদুৰৰ কাণত পৰিল। জয়ন্তক হত্যা কৰিবলৈ খাপ পাতি থকা বাহাদুৰ দৌৰি আহিল আৰু জীয়েকৰ সৰ্বনাশ কৰিবলৈ সাজু হোৱা প্ৰতাপক গুলিয়াই মাৰিলে।
গীত
ছবিৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল বাংলা চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰখ্যাত সঙ্গীত পৰিচালক সুধীন দাশগুপ্তই। দাশগুপ্তই সমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱে পৰিচালনা কৰা আন এখন অৰণ্য বিষয়ক ছবি কাজিৰঙাৰ কাহিনীতো সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল। ছবিখনত চাৰিটা গীত আছিল। আটাইকেইটা গীত ৰচনা কৰিছিল কেশৱ মহন্তই।
বঁটা আৰু সন্মান
ছবিখন ১৯তম (১৯৭১) ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ উৎসৱত অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি হিচাপে ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:১৯৭০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৭১ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
মায়া সীতা
মায়া সীতা (माया सीता) বা ছায়া সীতা (छाया सीता) (আক্ষৰিক অৰ্থত ভ্ৰমাত্মক সীতা) হৈছে হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ কিছুমান অভিযোজনত দেৱী সীতাৰ ভ্ৰমাত্মক নকল। যাক প্ৰকৃত সীতাৰ পৰিৱৰ্তে লংকাৰ ৰাক্ষসৰাজ ৰাৱণে অপহৰণ কৰে।
ৰামায়ণত ৰামৰ সহধৰ্মিনী সীতাক ৰাৱণে হৰণ কৰি লংকাত বন্দী কৰি ৰাখে। পৰৱৰ্তী সময়ত ৰামে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰে। ইয়াৰ পিছতে সীতাই অগ্নি পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয় যাৰ দ্বাৰা তেওঁ ৰামে পুনৰাই গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে তেওঁৰ সতীত্ব প্ৰমাণ কৰে। মহাকাব্যৰ কিছুমান সংস্কৰণত, অগ্নিয়ে মায়া সীতাৰ সৃষ্টি কৰে। তেওঁ প্ৰকৃত সীতাৰ স্থান লয় আৰু ৰাৱণৰ দ্বাৰা অপহৃত হৈ তেওঁৰ বন্দীত্ব গ্ৰহণ কৰে। আনহাতে প্ৰকৃত সীতা অগ্নিৰ মাজত লুকাই থাকে। অগ্নি পৰীক্ষাত মায়া সীতা আৰু প্ৰকৃত সীতাই পুনৰ নিজৰ নিজৰ স্থান লয়। যদিও কিছুমান গ্ৰন্থৰ মতে অগ্নি পৰীক্ষা মায়া সীতা ধ্বংস হয়, আন কিছুমান গ্ৰন্থৰ বৰ্ণনা অনুসৰি তেওঁ মহাকাব্যিক নায়িকা দ্ৰৌপদী বা পদ্মাৱতী দেৱী হিচাপে পুনৰ জন্ম লাভ কৰে। কিছুমান শাস্ত্ৰত তেওঁক পূৰ্বজন্মত ৰাৱণে উৎপীড়ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা বেদৱতী বুলিও উল্লেখ কৰা হৈছে।
মায়া সীতাই প্ৰকৃত সীতাক ৰাৱণৰ অপহৰণ বা ষড়যন্ত্ৰৰ চিকাৰ হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু তেওঁৰ বিশুদ্ধতা নিশ্চিত কৰে। হিন্দু আখ্যানসমূহত সীতাকে ধৰি অন্যান্য দেৱীৰ একে ধৰণৰ দ্বৈত ৰূপ বা নকল পোৱা যায়।
মূল ৰামায়ণৰ কাহিনী
বাল্মীকিৰ ৰামায়ণত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫মৰ পৰা চতুৰ্থ শতিকা) মায়া সীতাৰ কথা উল্লেখ নাই। মিথিলাৰ ৰাজকুমাৰী সীতাই অযোধ্যৰ ৰাজকুমাৰ ৰামৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। মন্থৰাৰ মন্ত্ৰণাত মাহীমাক কৈকেয়ীয়ে ৰামক ১৪ বছৰৰ নিৰ্বাসনলৈ যাবলৈ বাধ্য কৰে। সীতা আৰু তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ লক্ষ্মণ ৰামৰ সৈতে বনবাসলৈ যায়। লংকাৰ ৰাক্ষস ৰজা ৰাৱণে সীতাক অপহৰণ কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰে আৰু সোণালী হৰিণৰ ৰূপ লৈ সীতাক প্ৰলোভিত কৰা মাৰীচৰ সহায়ত দণ্ডকাৰণ্যৰ পৰা এজন তপস্বীৰ ছদ্মবেশত আহি সীতাক অপহৰণ কৰে। তেওঁ সীতাক লংকাৰ অশোক বনত বন্দী কৰি ৰাখে। ৰামে ৰাৱণক যুদ্ধত বধ কৰি সীতাক উদ্ধাৰ কৰে। যেতিয়া ৰামে সীতাৰ সতীত্বৰ ওপৰত সন্দেহ কৰে, তেতিয়া তেওঁ অগ্নি পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা নিজৰ সতীত্ব প্ৰমাণ কৰিবলৈ লয়। সীতাই জ্বলন্ত চিতাত প্ৰৱেশ কৰি ঘোষণা কৰে যে যদি তেওঁ ৰামৰ প্ৰতি অনুগত তেন্তে অগ্নিয়ে তেওঁৰ ক্ষতি নকৰিব। অৱশেষত তেওঁ অগ্নি দেৱতাৰ সৈতে নিজৰ বিশুদ্ধতাৰ প্ৰমাণ স্বৰূপে অক্ষতভাৱে ওলাই আহে। ৰামে সীতাক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰে আৰু অযোধ্যালৈ উভতি আহে, য'ত তেওঁলোকক ৰজা আৰু ৰাণী হিচাপে অধিষ্ঠিত কৰা হয়৷
বিকাশ
মায়া সীতাক ৰামায়ণৰ "সংযোজনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উদাহৰণ" হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কুৰ্ম পুৰাণ (৫৫০-৮৫০ চন) হৈছে প্ৰথম নিদৰ্শন য'ত মায়া সীতাৰ উপস্থিতি পোৱা যায়। এই সংযোজনত ৰামায়ণৰ মূল কাহিনীভাগত সন্নিৱিষ্ট ৰাৱণৰ দ্বাৰা সীতাৰ অপহৰণৰ ঘটনাক ৰাৱণৰ দ্বাৰা মায়া সীতাৰ অপহৰণৰ সৈতে সলনি কৰাৰ লগতে প্ৰকৃত সীতাক অগ্নি দেৱতাৰ আশ্ৰয়ত সুৰক্ষিত কৰা হৈছে। বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ এই "গুৰুত্বপূৰ্ণ আদৰ্শগত বিকাশে" সীতাৰ সতীত্বক সুৰক্ষিত কৰিছিল। ৰামায়ণৰ কিছুমান সংস্কৰণ যেনে মহাভাৰতত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫ম-৪ৰ্থ শতিকা), বিষ্ণু পুৰাণ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম-৪ৰ্থ শতিকা), হৰিবংশ (১-৩০০ চন) আৰু বহুকেইখন পুৰাণত সীতাৰ পবিত্ৰতা সম্পৰ্কে কোনো প্ৰশ্নৰ উদ্ৰেক নঘটিবলৈ অগ্নিপৰীক্ষাক সম্পূৰ্ণৰূপে এৰাই চলা হৈছে। ইয়াৰ বিপৰীতে, কিছুমান পৰৱৰ্তী সংস্কৰণত এই অগ্নি পৰীক্ষা নিষ্কলঙ্ক সীতাৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ এক সঁজুলি হৈ পৰে কিয়নো অগ্নিপৰীক্ষাৰ যোগেদি সীতা আৰু মায়া সীতাই পুনৰ নিজৰ নিজৰ স্থান সলনা-সলনি কৰে। দ্বাদশ শতিকাত ৰাম ভক্তি আন্দোলনৰ বৰ্ধিত জনপ্ৰিয়তাৰ সৈতে অসংখ্য ৰচনাই মায়া সীতাৰ ধাৰণাটো আঁ‌কোৱালি লৈছিল। ভক্তসকলে এই কথা সহ্য কৰিব নোৱাৰিছিল যে ৰামৰ সহধৰ্মিনী আৰু ৰাম কেন্দ্ৰিক পন্থাটোৰ মুখ্য দেৱী সীতাক ৰাক্ষস ৰাৱণে অপহৰণ কৰিছিল আৰু কাৰাবাস ভোগ কৰিবলগা হোৱাৰ লগতে সীতা ৰাৱণৰ স্পৰ্শৰ দ্বাৰা অপমানিত হৈছিল। মায়া সীতাৰ ধাৰণাটোৱে প্ৰকৃত সীতাক ৰাৱণৰ হাতত লঘু হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। ৰামায়ণত মায়ামৃগৰ আৰ্হিটোৱে হয়তো মায়া সীতাৰ ধাৰণাটোকো অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। মায়া সীতাই প্ৰকৃত সীতাক এৰি যাবলৈ আৰু ৰামক মায়ামৃগৰ চিকাৰত সহায় কৰিবলৈ লক্ষ্মণক বাধ্য কৰাৰপৰাও প্ৰকৃত সীতাক ৰেহাই দিয়ে।
যদিও মায়া সীতাৰ ধাৰণা পূৰ্বতে কুৰ্ম পুৰাণ আৰু ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণত (৮০১-১১০০ চন) পোৱা গৈছিল, আধ্যাত্ম ৰামায়ণতহে (ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণৰ এটা অংশ, খ্ৰীষ্টিয় চতুৰ্দশ শতিকা) মায়া সীতাই যথেষ্ট গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। যদিও আধ্যাত্ম ৰামায়ণৰ উৎপত্তি উত্তৰ ভাৰতৰ বাৰাণসীত হৈছিল, ই মালায়ালম (দক্ষিণ ভাৰত) আৰু ওড়িয়া (পূব ভাৰত) ৰামায়ণৰ উপস্থাপনত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ই তুলসীদাসৰ ৰামচৰিতমানসক বহুলভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছিল (১৫৩২-১৬২৩ চন)।
ৰামচৰিতমানসত অগ্নিপৰীক্ষাৰ বিস্তৃত বৰ্ণনা পোৱা যায়। যিহেতু মায়া সীতাৰ সৈতে প্ৰকৃত সীতাৰ সালসলনিৰ বিষয়ে কোনেও নাজানে, সেয়ে সীতাৰ সতীত্বৰ বিষয়েও সন্দেহৰ সৃষ্টি হয়। এই পাঠটোত স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে যে অগ্নিপৰীক্ষাই মায়া সীতাৰ লগতে "ৰাজহুৱা লজ্জাৰ কলঙ্ক" ধ্বংস কৰে যাক সীতাই সহ্য কৰিব লগা হ'লহেঁতেন। অগ্নিপৰীক্ষাৰ সময়ত ৰামক সীতালৈ কঠোৰ বাক্যবাণ নিক্ষেপ কৰাৰ পৰা বিৰত ৰখা হৈছে কিয়নো তেওঁ জানে যে এয়া মায়া সীতাহে। সীতাক ৰাজহুৱা অপমানৰ পৰা ৰক্ষা কৰা হৈছে কিয়নো তেওঁৰ সতীত্ব অগ্নিপৰীক্ষাৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হৈছে। ৰামৰ লগতে সীতাৰ নৈতিক স্থিতিও মায়া সীতাই সুৰক্ষিত কৰে।
কাহিনীটোৰ বহুতো সংস্কৰণত সৰ্বজ্ঞ ৰামে সীতাৰ আসন্ন অপহৰণৰ বিষয়ে জানে আৰু মায়া সীতাৰ সৃষ্টি কৰে। এনে সংস্কৰণবোৰে বাল্মীকিৰ দ্বাৰা ৰামক মানৱ নায়ক হিচাপে চিত্ৰিত কৰাৰ পৰা ফালৰি কাটি ৰামৰ ঐশ্বৰিক মৰ্যাদা প্ৰতিপন্ন কৰিছে।
মায়া সীতাৰ ধাৰণাটো দেৱী ভাগৱত পুৰাণ খ্ৰীষ্টিয় ৬ষ্ঠ-১৪শ শতিকা) আৰু অদ্ভুত ৰামায়ণতো (খ্ৰীষ্টিয় ১৪শ শতিকা) পোৱা যায়। লগতে ওড়িয়া সাহিত্যৰ অন্তৰ্গত বলৰাম দাসৰ জগমোহন ৰামায়ণ, উপেন্দ্ৰৰ বৈদেহিষা বিলাস আৰু ওড়িয়া ৰামলীলাতো মায়া সীতা বিদ্যমান৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
বৰত উৎসৱ
বৰত উৎসৱ বা বৰত পূজা অসম তিৱা জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা পাৰম্পৰিক ধৰ্মীয় লোক উৎসৱ। প্ৰাচীন অসমৰ তেতেলীয়া তিৱা ৰাজ্যত প্ৰচলিত এই বৰত উৎসৱ কাতি বিহুৰ আৰম্ভণিতে সৰস্বতী পূজা পালন কৰি প্ৰথম বৰত উৎসৱ পালন কৰি পুহ মাহৰ পূৰ্ণিমা ৰাতি মূল বৰত পূজা কৰি উৎসৱ পালন কৰা হয়। তেতেলীয়া ৰাজ্যৰ বুৰঞ্জীৰ অনুসৰি অষ্টাদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ পৰা ‘বৰত’ উৎসৱ প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
নামৰ উৎপত্তি
সংস্কৃত ভাষাৰ ব্ৰত শব্দৰ পৰা 'বৰত' নামটো আহিছে। ঈশ্বৰ, দেৱতা বা আন কোনো পৱিত্ৰ বস্তুক সাক্ষ্য কৰি কোনো সংকল্প পূৰণ কৰাৰ বাবে দিয়া আনুষ্ঠানিক ঘোষণা আৰু খাদ্য নোখোৱাকৈ থকাক ব্ৰত বুলি কোৱা হয়। ব্ৰত বহু প্ৰকাৰৰ আছে।
ইতিহাস
প্ৰাচীন অসমৰ তিৱাসকলৰ কেইবাটাও ঠাল আছিল। তাৰে এটা তিৱা ৰাজ্য আছিল তেতেলীয়া। তেতেলীয়া তিৱা ৰাজ্যৰ ৰজা ৰণসিদ্ধ বা ৰণজয়ৰ দিনৰপৰাই ‘বৰত পূজা’ প্ৰচলন হয় বুলি জনা যায়। তিৱাসকলৰ এই উৎসৱৰ আনুষ্ঠানিক আৰম্ভণিৰ পৰা শেষলৈকে কোঁৱৰ-কুঁৱৰী, বৰতানী প্ৰভৃতি কিছু বিশেষ ব্যক্তিয়ে ব্ৰত পালন কৰাৰ নিয়ম পূৰ্বৰে পৰা প্ৰচলিত হৈ আহিছে। এই বৰত উৎসৱক কোনোৱে কুমাৰী পূজা আৰু কোনোৱে ঊষা-অনিৰুদ্ধৰ প্ৰণয় কাহিনী বুলি বিশ্বাস কৰে।
নীতি-নিয়ম
বৰত উৎসৱ কাতি মাহৰ অমাৱস্যা তিথিত বা কাতি বিহুৰ দিনৰে পৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে আৰম্ভ হয়। তেতেলীয়া পাহাৰৰ দাঁতিত বৰত পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। পূজাস্থলীৰ কাষতে এখন কালিকা থান আৰু বংশীবাদন থান নামে দুখন থান থাকে। কালিকা থানত আগতীয়াকৈ পূজা দি বৰত উৎসৱ কৰাৰ নিয়ম। বৰত পূজা আৰম্ভ কৰাৰ আগেয়ে কাতি বিহুৰ দিনা গধূলি সৰস্বতী দেৱীৰ পূজাৰে বৰতৰ পাতনি মেলা হয়। উৎসৱ উদযাপনৰ উদ্দেশ্যে তেতেলীয়া গাঁৱৰ ‘ৱাৰিকে’ নিজ গাঁৱৰ লোকসকলক আৰু কাষৰীয়া গাঁৱৰ লোকসকলৰ নিমন্ত্ৰণ কৰে।
সৰস্বতী পূজাৰ দিনাৰ পৰা সপ্তাহৰ মূৰে মূৰে নদীৰ সাতটা ঘাটৰ পৰা সাত ঘট পানী তুলি আনি ব্ৰত পালন কৰি ব্ৰতেশ্বৰীক নোওঁৱা হয়। বিয়াত অকুমাৰী ছোৱালী এজনীয়ে ঘট ধৰাৰ নিয়ম। এটা বিশেষ ‘কুল’ৰ পৰা ব্ৰতেশ্বৰ নিৰ্বাচন কৰা হয়। বিশেষ দলৈ বংশত যদি উপযুক্ত যুৱতী নাথাকে তেনেহলে বৃদ্ধা অথবা আদহীয়া তিৰোতাক ব্ৰতেশ্বৰী নিৰ্বাচন কৰা হয়। যদি সেই কুলত বিশেষ তিৰোতা নাথাকে তেনেহ’লে অন্য ‘কুল’ৰ পৰা ‘বৰতানী’ক নিৰ্বাচন কৰে। পানী তোলা আয়তীসকলে এমাহ জুৰি ‘বৰতানী’ক নোৱায়। বৰতানী নোওঁৱা সময়ত কুৰি অধ্যায় নাম গোৱা হয়।
বৰতৰ কুঁৱৰীৰ লগতে চাৰিগৰাকী মূল আয়তীয়ে মাছ-মাংস, তামোল-পান আদি খোৱা নিষেধ। সন্ধ্যা নোওৱা-ধুওৱা কৰাৰ পিছতহে নিৰামিষ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিব লাগে। অন্যহাতে নোওৱা-ধুওৱা কৰা আয়তীসকলেও এনে নিয়ম পালন কৰিব লাগে। এই নিয়ম ভংগ কৰিলে ভংগ কৰোঁতাৰ অপায়-অমংগল হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
পূজা
মূল বৰত উৎসৱৰ আগদিনা এখন শৰাইত আগলতি কলাপাত, চাউল, তামোল-পাণ দি থাপনা স্থাপন কৰা হয়। থাপনাত এটা ঘট, এটা জাপি, সাত বা ন-গছ বন্তি জ্বলাই ঘটতো কপাহি কাপোৰেৰে মেৰিয়াই ৰখা হয়। কুঁৱৰীক নোওঁৱাৰ পিছত মূল বৰতৰ দিনালৈকে সেই থাপনা বা ঘৰটোতে পানীতোলা ঘট, জাপি দোলা আদি ৰাখি থোৱা হয়। মূল বৰতৰ দিনা ৰভাস্থলীৰ মাজভাগত পূবমূৱাকৈ এখন চন্দ্ৰাতপ তৰি তলত চাৰিকোণীয়া মাটিৰ মণ্ডপত ‘চাম পীৰা’ পাৰি ‘বৰত কুঁৱৰী’ক বহুৱায়। কুঁৱৰীৰ ওচৰত আয়তীসকল আৰু কাষতে আইসকল বহে। ৰভাৰ প্ৰতিটো খুঁটাত ‘দোলা’ স্থাপন কৰি দোলাৰ কাষে কাষে মূঠতে ৩৬০গছি বন্তি জ্বলোৱা হয়। ১০০ অধ্যায় গীত গোৱাৰ লগে লগে জুইৰ অঙঠা লৈ নাচনিয়াৰসকলে নাচি নাচি ৰভাখনৰ চাৰিওফালে এপাক ঘূৰে। এইদৰে জুই অঙঠা লৈ ঘূৰাটোক ‘অগ্নিগড়’ বন্ধা বোলে।
গীত
বৰত উৎসৱত ডেকা-গাভৰু আৰু অন্যান্য সকলে গদালীপৰীয়া গীত গায় আৰু পাতিঢোল, পেঁপা বাদ্য বজায়। ডেকা-গাভৰুৰ মাজত গদালীপৰীয়া গীতৰ প্ৰতিযোগিতায়ো অনুষ্ঠিত হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে "আজি যাং বৰতক ঐ কালি যাং বৰতক ঐ বৰতৰ ধেপেলা ঐ পাত
বৰতক যাংতে ঐ চৰতে ডাকিলে ঐ ৰিহা নাই এতিয়া ঐ গাত’।"
এনেদৰে এজনে আৰম্ভ কৰাৰ গীতৰ মাজে মাজে অঘোষিত এক প্ৰতিযোগিতাৰ সূত্ৰপাত ঘটে। "ধানে কাটি গ’লে ঐ ৰচকী-পচকী ঐ গচকত ভাঙিলে ঐ নাৰা
কাঁচিয়ে দাতকে ঐ লেকাই ঘূৰি ঘূৰি লেকাই সূৰুযৰে তাৰা।"
এই প্ৰতিযোগিতাত গাভৰুজনী পৰাজিত হ’লে ডেকাজনে তাইক বিয়া কৰোৱাৰ অধিকাৰ লাভ কৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে গাভৰুজনী জয়ী হ’লে ল’ৰাজনে ঘৰ জোঁৱাই কৰি নিয়াৰ অধিকাৰ লাভ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:তিৱা জনগোষ্ঠী
জিম্মু
thumb|সম্ৰাট জিম্মু সম্ৰাট জিম্মু বা জিম্মু টেন্ন' (জাপানী ভাষাত: 神武天皇) জাপানৰ প্ৰবাদপ্ৰতিম প্ৰথম সম্ৰাট, নিহন শ্বকি আৰু কজিকিৰ মতে। তেওঁ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬৬০ত জাপানৰ সিংহাসনত বিৰাজমান হৈছিল বুলি কোৱা হয়। জাপানী বিশ্বাস অনুযায়ী, তেওঁ সূৰ্যৰ জাপানী দেৱী আমাটাৰেচুৰ বংশধৰ, তেওঁৰ পৌত্ৰ নিনিগিৰ মাধ্যমেৰে। তেওঁ ধুমুহাৰ দেৱতা চুচানুৰো বংশধৰ। তেওঁ নিজৰ সামৰিক যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল চেট' সাগৰৰ কাষৰ হ্যুগাৰ পৰা, আৰু য়ামাট' দখল কৰিছিল। য়ামাট'কেই তেওঁ নিজৰ ৰাজশক্তিৰ কেন্দ্ৰ কৰি তুলিছিল। আধুনিক জাপানত, প্ৰতি বছৰে ১১ ফেব্ৰুৱাৰীত জাতীয় স্থাপনা দিৱস উদ্‌যাপন কৰা হয়, যি তাৰিখে, বিশ্বাস অনুযায়ী, জিম্মুৱে শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৩০ আৰু ১৯৪০ৰ দশকত জিম্মুৰ অস্তিত্বৰ ওপৰত প্ৰশ্ন কৰা বিপদেৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল।
ইতিহাসবিদে দোহাৰে যে জিম্মুৰ অস্তিত্বৰ কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। জিম্মুৰ পাছৰ আন কেইবাজনো জাপানী সম্ৰাটৰো কোনো ঐতিহাসিক সাক্ষ্য পোৱা নাযায়। অনেক পণ্ডিতৰ মতে, জাপানৰ স্থাপনাৰ এই কাহিনী কিংবদন্তীহে, আৰু জিম্মু এক প্ৰবাদপ্ৰতিম সম্ৰাট। কিন্তু জিম্মুৰ যাত্ৰাৰ কাহিনীৰ কিছু কিছু অংশই বাস্তৱ ঐতিহাসিক ঘটনাক প্ৰতিফলিত কৰিব পাৰে।
পৰিয়াল
স্ত্ৰী: আহিৰাৎচু-হিমে (吾平津媛), যি হৌচেৰিৰ পুত্ৰী, হৌচেৰি নিনিগি-ন'-মিক'ট'ৰ পুত্ৰ
সম্ৰাজ্ঞী: হিমেটেটাৰাইচুজু-হিমে (媛蹈鞴五十鈴媛), ক'ট'শ্বিৰ'নুশ্বিৰ পুত্ৰী
সম্ৰাট জিম্মুৰ বংশধৰ বুলিয়েই জাপানৰ বৰ্তমানৰ ৰাজপৰিয়ালে দাবী কৰে।
জন্মৰ কাহিনী
জাপানী লোকবিশ্বাস অনুযায়ী, সম্ৰাট জিম্মুৰ আগৰ কাল হ'ল দেৱতাসকলৰ কাল।
জিম্মুৰ কাহিনী অট'ম' (大伴氏) ফৈদৰ কাহিনীৰে প্ৰভাৱিত, যাৰ উদ্দেশ্য আছিল সেই ফৈদৰ ৰাজকীয় পৰিয়ালৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ দাবী সমৰ্থন কৰা। ঠিক তেনেদৰেই, চুইজিনৰ কাহিনী ম'ন'ন'বেৰ কাহিনীৰে প্ৰভাৱিত, যি চ'গা ফৈদৰ পৰম্পৰাৰ ওপৰত আধাৰিত।
জিম্মুক সূৰ্যৰ জাপানী দেৱী আমাটাৰেচুৰ প্ৰত্যক্ষ বংশধৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আমাটাৰেচুৰ পিতৃ উগায়াফুকিয়েজুৰ ফালৰ পৰা। আমাটাৰেচুৰ পুত্ৰৰ নাম আমে ন' অ'শ্বিহ'মিমি ন' মিক'ট' আৰু তেওঁৰ পৰাই পৌত্ৰ হ'ল নিনিগি-ন-মিক'ট'। দেৱীয়ে নিজৰ পৌত্ৰ নিনিগি-ন-মিক'ট'ক জাপানী দ্বীপ-পুঞ্জলৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল, য'ত তেওঁ পাছলৈ ক'ন'হানা-চাকুয়া-হিমেৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল। এই বিবাহৰ ফলত তিনি সন্তানৰ জন্ম হৈছিল। এই তিনিৰ এজন আছিল হিক'হ'হ'ডেমি ন' মিক'ট', যাক য়ামাচাচি-হিক'ৰ নামেৰেও জনা যায়। তেওঁ ট'য়'টামা-হিমেৰ সৈতে বিবাহত বহিছিল। ট'য়'টামা-হিমে হ'ল য়ুজিনৰ পুত্ৰী, যি সমুদ্ৰৰ জাপানী দেৱতা। এই বিবাহৰ ফলত এটি মাথো পুত্ৰৰ জন্ম হ'ল, যাৰ নাম ৰখা হ'ল হিক'নাচিগা টাকেউগায়া ফুকিয়েজু ন' মিক'ট'। এই পুত্ৰক তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে এৰি দিছিলে। তেওঁৰ মাহিয়েক টামায়'ৰি-হিমেই তেওঁক ডাঙৰ দীঘৰ কৰিছিল। পাছলৈ তেওঁলোক বিবাহপাশত আবদ্ধ হ'ল। এই বিবাহৰ ফলত চাৰি পুত্ৰৰ জন্ম হ'ল। এই চাৰি পুত্ৰৰ কণিষ্ঠজনৰ নাম কামু-য়ামাট' ইৱাৰে-বিক' ন' মিক'ট'। তেঁৱেই পাছলৈ জাপানৰ সম্ৰাটৰ পদবী গ্ৰহণ কৰি সম্ৰাট জিম্মু হ'ল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জাপানৰ ব্যক্তি
সোণালী দেৱ
সোণালী দেৱ (Sonali Dev; জন্ম: ১৯৭২) এগৰাকী সমকালীন ভাৰতীয় আমেৰিকান ৰোমাণ্টিক ঔপন্যাসিক। তেওঁক আ বলিউড এফেয়াৰ কিতাপখনৰ বাবে জনা যায়।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৭২ চনৰ আগে-পিছে সোণালী দেৱৰ জন্ম হৈছিল। মুম্বাইৰ কঙ্কনত তেওঁ জীৱনৰ প্ৰথম কালছোৱা পাৰ কৰিছিল। মনোজ থত্তেৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ পাছত, প্ৰায় ২০০৬ চনত দেৱ আমেৰিকালৈ গুচি যায় আৰু ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত বিবাহ-পদ্ধতিক লৈ পৰম সন্তোষ প্ৰকাশ কৰে।
কৰ্মজীৱন
মুম্বাইত থাকোঁতে দেৱে কিছু বলিউডী স্ক্ৰিপ্ট লিখাৰ কাম কৰিছিল; কিন্তু এইবোৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ পৰ্যায় নাপালেগৈ। কেথৰিন কল্টৰৰ কিতাপসমূহ পঢ়ি বলিউডী চিনেমাৰ সৈতে তেওঁ এইবোৰৰ সাদৃশ্য অনুভৱ কৰে; কেথৰিনে তেওঁক প্ৰভাৱিত কৰে আৰু ২০১০ চনৰপৰা সোণালীয়ে ৰোমাণ্টিক ধাৰাৰ উপন্যাস লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে।.
কিতাপ প্ৰকাশৰ বাবে গৈ সোণালী দেৱৰ প্ৰকাশন গোষ্ঠী সমূহে দেখুওৱা জাতিগত বৈষম্যৰ অভিজ্ঞতা হ'ল; কাৰণ তেওঁৰ কাহিনীৰ প্ৰটাগনিষ্টজন আছিল ভাৰতীয় মূলৰ আৰু তেওঁ ৰোমাণ্টিক ভাৱ-বিলাসিতাৰে এই বৈচিত্ৰ্য়ময় চৰিত্ৰবোৰ অঙ্কন কৰিছিল।
দেৱৰ প্ৰথমখন উপন্যাস আ বলিউড এফেয়াৰ ২০১৪ চনত প্ৰকাশ হয়। কিতাপখন কেন্সিংটন প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰে আৰু ই ‘আমেৰিকান ৰোমাণ্টিক লেখক’ৰ দ্বাৰা ‘ৰিটা এৱাৰ্ড’ৰ বাবে মনোনীত হয়।
২০১৮ চনত, দেৱে আমেৰিকাৰ ৰোমাণ্টিক লেখকসকলৰ সন্মিলনত গ্ৰন্থাগাৰ দিৱসৰ মূল বক্তব্য প্ৰদান কৰে।
বিষয়
জনপ্ৰিয় বলিউডী শৈলীত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি লিখা সোণালী দেৱৰ কাহিনীসমূহত ভাৰতীয় আৰু আমেৰিকান -এই দুয়ো সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছে। তেওঁৰ কাহিনীৰ চৰিত্ৰসমূহ বিভিন্ন পটভূমিৰপৰা অহা, যি অৱশেষত সম্পদৰ নৰকবাসত আৱদ্ধ হৈছে। কিছুমান চৰিত্ৰই জাতি, সংস্কৃতি আৰু লিংগ বৈষম্যক প্ৰতিফলিত কৰিছে।
তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাসখনত সোণালী দেৱে বাল্য বিবাহৰ ওপৰত দৃষ্টিপাত কৰিছে। দেৱে স্পষ্টকৈ কৈছে যে, তেওঁৰ বিচাৰত বাল্য-বিবাহ আৰু পৰম্পৰাগত বিবাহৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে।
দেৱৰ উপন্যাসত চিত্ৰিত হোৱা পাত্ৰ সমূহে প্ৰায়ে পৰিয়াল আৰু পৰম্পৰাৰ বাধা-নিষধবোৰৰ সৈতে মোকাবিলা কৰে, ইয়াৰ সমান্তৰালকৈ উপন্যাসমূহত প্ৰতিপত্তিশীল আৰু মানসিক ৰোগী এজনৰ প্ৰতি সমাজ এখনৰ প্ৰতিক্ৰিয়াও ব্যক্ত হৈছে।
লুইছ ব্ৰেইল
লুইছ ব্ৰেইল (Louis Braille; ; জন্ম:	৪ জানুৱাৰী, ১৮০৯ - মৃত্যু: 	৬ জানুৱাৰী, ১৮৫২ ) এগৰাকী ফৰাচী উদ্ভাৱক আৰু শিক্ষাবিদ আছিল। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ফ্ৰান্সৰ ক'পভ্ৰেত। তিনি বছৰ বয়সত তেওঁ দৃষ্টিশক্তি হেৰুৱাই পেলাইছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ অন্য অন্ধ লোকক পঢ়ুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত এবছৰৰ ভিতৰতে তেওঁ অন্ধ আৰু দৃষ্টিহীন লোকৰ সহায় আৰু কল্যাণৰ বাবে ব্ৰেইল ব্যৱস্থাৰ বিকাশত এক বৈপ্লৱিক পৰিৱৰ্তন আনিছিল। এই পদ্ধতিৰ সহায়ত আঙুলিৰে এটাৰ পৰা ছয়টা বিন্দুত স্পৰ্শৰ জৰিয়তে বিশ্বৰ লাখ লাখ অন্ধ লোকে শিক্ষণ প্ৰক্ৰিয়াত অংশগ্ৰহণ কৰি লিখিব আৰু পঢ়িবলৈ সক্ষম হৈছিল। বৰ্তমান এই পদ্ধতি সমগ্ৰ বিশ্বতে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে আৰু প্ৰায় সকলো ভাষাতে উপলব্ধ হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
পেৰিছৰ পৰা প্ৰায় ২০ মাইল দূৰত অৱস্থিত কুপভ্ৰে নামৰ এখন সৰু চহৰত ১৮০৯ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত লুইছ ব্ৰেইলৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ এজন চামৰাৰ ব্যৱসায়ীৰ আছিল। চাৰিটা সন্তানৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল একেবাৰে সৰু। তিনি বছৰ বয়সতে তেওঁৰ চকুত আঘাত প্ৰাপ্ত হৈ দৃষ্টি শক্তি হেৰুৱাই পেলাইছিল। সেই সময়ত প্ৰতিজৈৱিকৰ অভাৱত আঘাত পোৱা চকুটো সংক্ৰমিত হৈ পৰিছিল আৰু ই আনটো চকুতো প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ফলত তেওঁ চিৰদিনৰ বাবে অন্ধ হৈ পৰিছিল।
শিক্ষা
দহ বছৰ বয়সত লুইছ ব্ৰেইলক ৰয়েল একাডেমী ফৰ দ্য ব্লাইণ্ড য়ুথত নামভৰ্তি কৰাই দিয়া হৈছিল। শিক্ষা জীৱনত ব্ৰেইল এজন মেধাৱী ছাত্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। বিজ্ঞান আৰু সংগীতত তেওঁ বিশেষ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ গীৰ্জাত অৰ্গেনিষ্ট হিচাপে যোগদান কৰিছিল আৰু যুৱ অন্ধ প্ৰতিষ্ঠানত শিক্ষকতাও কৰিছিল।
সন্মান
ফ্ৰান্সৰ ক'পভ্ৰে অঞ্চলত থকা লুইছ ব্ৰেইলৰ শৈশৱৰ ঘৰটো লুইছ ব্ৰেইল সংগ্ৰহালয় হিচাপে গঢ়ি তোলা হৈছে আৰু ইয়াক ঐতিহাসিক অট্টালিকাৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। চহৰখনত তেওঁৰ এটা বৃহৎ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা হৈছে। এই স্মৃতিসৌধটোক ব্ৰেইল চৌহদ বুলি জনা যায়। ১৯৫২ চনত তেওঁৰ মৃত্যুৰ শতবাৰ্ষিকীত তেওঁৰ মৃতদেহৰ অৱশেষ পেৰিছৰ পান্থেয়নলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। সন্মানৰ চিন স্বৰূপে তেওঁৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্ৰেইলৰ এটা বাহু কুপ’ভ্ৰেৰ তেওঁৰ গৃহৰ সন্মুখত সমাধিস্থ কৰা হৈছে। সমগ্ৰ বিশ্বতে তেওঁৰ স্মৃতিত পোষ্টকাৰ্ড প্ৰচলন কৰা হয়, আৰু ১৯৯২ চনত তেওঁৰ নামত এটা এষ্টৰইড “৯৯৬৯ ব্ৰেইল” নামকৰণ কৰা হয়। এনচাইক্লপেডিয়া ব্ৰিটেনিকাই তেওঁক "সৰ্বকালৰ ১০০জন সবাটোতকৈ প্ৰেৰণাদায়ক উদ্ভাৱক"ৰ তালিকাত নামভূক্ত কৰে।
লুইছ ব্ৰেইলৰ ১৯৭তম জন্মবাৰ্ষিকী উপলক্ষে ২০০৬ চনত গুগলে তেওঁলোকৰ মুখ্য পৃষ্ঠাত ব্ৰেইল পদ্ধতিত “গুগল” বুলি লিখা এটা গুগল ডুগল প্ৰদৰ্শন কৰে।
২০০৯ চনত সমগ্ৰ বিশ্বতে বিভিন্ন প্ৰদৰ্শনী আৰু আলোচনা চক্ৰৰ আয়োজন কৰি তেওঁৰ দ্বিশততম জন্মবাৰ্ষিকী উদযাপন কৰা হয়। বেলজিয়াম আৰু ইটালীত তেওঁৰ স্মৃতিত দুই ইউৰোৰ মুদ্ৰা, ভাৰতত দুটকা আৰু এশটকাৰ মুদ্ৰা আৰু আমেৰিকাত এক ডলাৰ মূল্যৰ মুদ্ৰা প্ৰচলন কৰা হয়।
তেওঁৰ জন্মদিন ৪ জানুৱাৰী তাৰিখটো সমগ্ৰ বিশ্বতে বিশ্ব ব্ৰেইল দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভাৱক শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি
অসমৰ ঠাইৰ নামকৰণ
অসমৰ ঠাই কিছুমানৰ নামৰ গাঁথনিত এক বিশেষ সাদৃশ্য দেখা যায়। কৌতূহলত বহুবোৰ ঠাইৰ নামবোৰ সংগ্ৰহ কৰি সেইবোৰক শেষৰ শব্দটোৰ ভিত্তিত পৃথক কৰাত ঠাইবোৰৰ নামকৰণত এক ধৰণৰ নিয়ম ওলাই পৰিল। দেখা যায় যে, অসমত বহুবোৰ ঠাইৰ নাম দুটা শব্দ লগ লগাই কৰা হয়। প্ৰথম শব্দটো সাধাৰণতে সংখ্যা, গছ-বিৰিখ, নদী-জান-জুৰি, আৰু বহতো বিশেষ্য নতুবা বিশেষণৰ ভিত্তিত। দ্বিতীয় (শেষৰ) শব্দটো পাছত লগোৱা অব্যয়ৰ (Post-position equivalent to Preposition in English) দৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যদিও ই সূত্ৰমতে অব্যয় নহয়। সাধাৰণতে দ্বিতীয় শব্দটো এক বিশেষ্য বা ক্ৰিয়া ধাতুৰ এটা ৰূপ। এই দ্বিতীয় শব্দটোৱে ঠাই এখনৰ বৈশিষ্ট্যৰ গুৰি (Root)ৰ আভাস দিয়ে। তলত সংক্ষিপ্তভাৱে অসমৰ ঠাই কিছুমানৰ নামৰ উদাহৰণ দিয়া হ’ল।
নলিনী জয়ৱন্ত
নলিনী জয়ৱন্ত (Nalini Jaywant; জন্ম ১৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯২৬) ১৯৪০ আৰু ১৯৫০ৰ দশকত হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। ‘কালাপানী’ ছবিৰ বাবে ১৯৫৯ চনত তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
নলিনী জয়ৱন্তৰ জন্ম ১৯২৬ চনত বোম্বেত হৈছিল। তেওঁ নূতন আৰু তনুজাৰ মাতৃ অভিনেত্ৰী শোভনা সমৰ্থৰ সম্পৰ্কীয় ভগ্নী আছিল। ১৯৮৩ চনৰ পৰা তেওঁ বৈৰাগ্য জীৱন কটাই আহিছিল। ১৯৪০ চনত তেওঁ পৰিচালক বীৰেন্দ্ৰ দেশাইক বিয়া কৰাইছিল। দ্বিতীয় বাৰ তেওঁ একেলগে বহু কেইখন ছবিত অভিনয় কৰা প্ৰভু দয়ালক বিয়া কৰায়।
কৰ্মজীৱন
কিশোৰী অৱস্থাতে তেওঁ মেহবুব খানৰ এজন ভায়েকৰ ভনীয়েকৰ প্ৰতি থকা আকৰ্ষণৰ কাহিনীৰে নিৰ্মিত ‘বেহেন’ত (১৯৪১) অভিনয় কৰে। আৰু কিছু ছবিত কাম কৰাৰ পিছত ১৯৪৮ চনত ‘অনোখা প্যাৰ’ত অভিনয় কৰে। শীৰ্ষস্থানীয় তাৰকা অশোক কুমাৰৰ বিপৰীতে ১৯৫০ চনত মুক্তি পোৱা ‘সমাধি’ আৰু ‘সংগ্ৰাম’ত অভিনয় কৰি তেওঁ যথেষ্ট খ্যাতি অৰ্জন কৰে। সমাধি সুভাষ চন্দ্ৰ বসু আৰু আজাদ হিন্দ ফৌজৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা এটা দেশপ্ৰেমমূলক ছবি। সেই সময়ৰ শীৰ্ষস্থানীয় চলচ্চিত্ৰ পত্ৰিকা ‘ফিল্ম ইণ্ডিয়া’ই ৰাজনৈতিকভাবে অপ্ৰচলিত আখ্যা দিছিল যদিও ছবিখনে বক্স-অফিচত সফলতা পাইছিল। তেওঁ শাম্মী কাপুৰৰ সৈতেও ৰোমাণ্টিক ছবি ‘মেহবুবা’ (১৯৫৪) আৰু কমেডী ছবি ‘হম সব চোৰ হ্যায়’ত (১৯৫৬) অভিনয় কৰিছিল। ‘সংগ্ৰাম’ এখন অপৰাধমূলক ছবি, য’ত নলিনীয়ে প্ৰতি-নায়িকাৰ পৰা সংশোধিত হৈ নায়িকালৈ ৰূপান্তৰিত হয়। অশোক কুমাৰৰ সৈতে তেওঁ আৰু কিছু ছবিত কাম কৰে। যেনে- ‘জলপৰী’ (১৯৫২), ‘কাফিলা’ (১৯৫২), ‘ নৌবহৰ’ (১৯৫২), ‘সালোনী’ (১৯৫২), ‘লকিড়ে’ (১৯৫৪), ‘নাজ’ (১৯৫৪), ‘মিষ্টাৰ এক্স’ (১৯৫৭), ‘শেৰু’ (১৯৫৭) আৰু ‘তুফান মে প্যাৰ কহা’ (১৯৬৩)।
নলিনীয়ে ১৯৫০ৰ দশকৰ মধ্যভাগৰ ‘ৰাহী’ (১৯৫৩), ‘শিকষ্ট’ (১৯৫৩), ‘ৰেলৱে প্লেটফৰ্ম’ (১৯৫৫), ‘নাস্তিক’ (১৯৫৪), ‘মুনীমজী’ (১৯৫৫), ‘হম সব চোৰ হ্যায়’ (১৯৫৬) আদি ছবিত গুৰুত্বপূৰ্ণ নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ১৯৫৮ চনৰ ‘কালাপানী’ নলিনীৰ জীৱনৰ শেষ সফল ছবি, যিখন ছবিৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। অৱসৰ গ্ৰহণৰ সময়ত অভিনয় কৰা ‘বোম্বে ৰেচ কোৰ্চ’ (১৯৬৫) তেওঁৰ শেষ ছবি। ১৮ বছৰ পিছত ‘নাস্তিক’ত (১৯৮৩) চৰিত্ৰাভিনেত্ৰীৰ ভূমিকাত দেখা গৈছিল; যি তেওঁ চলচ্চিত্ৰ জীৱনৰ অন্তিম অভিনয়।
মৃত্যু
নলিনী জয়ৱন্তৰ ২২ ডিচেম্বৰ ২০১০ৰ দিনা ৮৪ বছৰ বয়সত, মুম্বাইৰ চেম্বুৰৰ ইউনিয়ন পাৰ্কত থকা তেওঁৰ বাসভৱনত সম্পূৰ্ণ অকলশৰীয়া অৱস্থাত মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ বিষয়ে ওচৰ-চুবুৰীয়া কোনো জ্ঞাত নাছিল। তিনিদিন পিছত এম্বুলেঞ্চে তেওঁৰ মৃতদেহ কঢ়িয়াই নিয়াৰ পিছত সকলোৱে এই বিষয়ে জানিব পাৰে। প্ৰতিবেশীসকলে জনাইছিল যে জয়ৱন্তই নিজকে সমাজৰ পৰা আঁতৰাই ঘৰৰ ভিতৰত আবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল আৰু স্বামীৰ মৃ্ত্যুৰ পিছত কোনো মানুহক লগ কৰা নাছিল বা আত্মীয়সকলৰ সৈতেও সম্পৰ্ক ৰখা নাছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
ৰামাকিয়েন
ৰামাকিয়েন বা ৰামাকিয়ান বা ৰামাকিন (รามเกียรติ์) (আক্ষৰিক অৰ্থত 'ৰামা বা ৰামৰ গৰিমা') হৈছে থাইলেণ্ডৰ জাতীয় মহাকাব্যসমূহৰ অন্যতম। এই গ্ৰন্থখন দশৰথ জাতকৰ পৰা সৃষ্টি হৈছে। ৰামাকিয়েন থাই সাহিত্যৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ।
ৰজা ৬ষ্ঠ ৰামাই ৰামাকিয়েনৰ উৎসবোৰ অনুসৰণ কৰি আৰু সংস্কৃত ভাষাৰ বাল্মীকি ৰামায়ণৰ সৈতে তুলনা কৰি থাইলেণ্ডৰ ৰামায়ণ অধ্যয়নৰ ওপৰত প্ৰথমে আলোকপাত কৰিছিল। তেওঁ দেখে যে ৰামাকিয়েন তিনিটা উৎসৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল: বৌদ্ধ দশৰথ জাতকৰ ওপৰত আধাৰিত ইয়াৰ মূল কাহিনীৰ উপৰিও বাল্মীকিৰ ৰামায়ণ, বিষ্ণু পুৰাণ, আৰু হনুমান নাটক। ১৭৬৭ চনত আয়ুথায়া ধ্বংস হোৱাৰ ফলত মহাকাব্যৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ হেৰাই গৈছিল। বৰ্তমান ইয়াৰ তিনিটা সংস্কৰণ বিদ্যমান যাৰ এটা ১৭৯৭ চনত ৰজা ১ম ৰামাৰ তত্ত্বাৱধানত ৰচনা কৰা হৈছিল। তেওঁৰ পুত্ৰ ২য় ৰামাই খোন নাটকৰ বাবে তেওঁৰ পিতৃৰ সংস্কৰণৰ কিছু অংশ পুনৰ লিখিছিল। এই কৰ্মৰাজিয়ে থাই সাহিত্য, কলা আৰু নাট্যশিল্পৰ ওপৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পেলাইছে। খোন আৰু নাং দুয়োখন নাটক ইয়াৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে।
বেংককৰ এমাৰেল্ড বুদ্ধৰ মন্দিৰত চিত্ৰৰ ৰূপত ৰামাকিয়েনৰ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ লগতে তাত থকা বহুতো মূৰ্তিত ইয়াৰ চৰিত্ৰসমূহ দেখুওৱা হৈছে।
ইতিহাস
দশৰথ জাতককে ধৰি জাতকসমূহ বৌদ্ধ মিছনাৰী, ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী আৰু পণ্ডিতসকলৰ জৰিয়তে দক্ষিণ-পূব এছিয়ালৈ আহিছিল যিসকলে ক্ষ্মেৰ ৰাজ্যসমূহ (যেনে ফুনান আৰু এংকৰ) আৰু শ্ৰীবিজয়ৰ সৈতে বেহা-বেপাৰ কৰিছিল। এওঁ‌লোকৰ সৈতে ভাৰতীয়সকলৰ ঘনিষ্ঠ অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক সম্পৰ্ক আছিল।
প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ শেষৰ ফালে এই মহাকাব্যখন থাই লোকসকলে গ্ৰহণ কৰিছিল। ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আৰম্ভণি কালৰ চুখ'থাই ৰাজ্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি নথিসমূহত জাতকৰ আখ্যানসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে। কিংবদন্তিসমূলৰ ইতিহাস ইণ্ডোনেচিয়াৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা একপ্ৰকাৰৰ ছাঁ-পুতলা প্ৰদৰ্শনী বা ছায়া থিয়েটাৰত (থাই: หนัง, নাং) প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল য'ত চৰিত্ৰবোৰ চামৰাৰ পুতলাৰ দ্বাৰা চিত্ৰিত কৰা হৈছিল আৰু আনফালৰ পৰা দৰ্শকে চাই থকা সময়ত চামৰাৰ পুতলাবোৰে ওচৰৰ পৰ্দাত ছাঁ পেলাইছিল।
চুখ'থাই চৰকাৰৰ পতনৰ পিছত অষ্টাদশ শতিকাত আয়ুথায়া ৰাজ্যৰ সময়ছোৱাত এই আখ্যানসমূহৰ থাই সংস্কৰণ প্ৰথমবাৰৰ বাবে লিখা হৈছিল। অৱশ্যে ১৭৬৭ চনত বাৰ্মাৰ (আধুনিক ম্যানমাৰ) সৈন্যবাহিনীৰ দ্বাৰা আয়ুথায়া চহৰ ধ্বংস হোৱাৰ সময়তেই বেছিভাগ সংস্কৰণ হেৰাই গৈছিল।
বৰ্তমানৰ স্বীকৃত সংস্কৰণটো চক্ৰী ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক প্ৰথম ৰজা ১ম ৰামাৰ (১৭২৬-১৮০৯) তত্ত্বাৱধানত ছিয়াম ৰাজ্যত সংকলিত কৰা হৈছিল। ১৭৯৯ চনৰ পৰা ১৮০৭ চনৰ ভিতৰত ১ম ৰামাই প্ৰখ্যাত সংস্কৰণটোৰ লিখনিৰ তত্ত্বাৱধান কৰিছিল আৰু আনকি ইয়াৰ কিছু অংশ নিজেও লিখিছিল। ১ম ৰামাৰ শাসনকালতে বেংককৰ থাই গ্ৰেণ্ড পেলেচৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য আৰম্ভ হৈছিল, য'ত এমাৰেল্ড বুদ্ধৰ মন্দিৰ ৱাট ফ্ৰা কেউৰ ভূমিও অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ৱাট ফ্ৰা কেউৰ দেৱালবোৰ ৰামাকিয়েনৰ কাহিনীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা চিত্ৰৰে আড়ম্বৰপূৰ্ণভাৱে সজোৱা হৈছে।
২য় ৰামাই (১৭৬৬-১৮২৪) তেওঁৰ দেউতাকৰ ৰামাকিনৰ সংস্কৰণক খোন নাটকৰ বাবে নতুনকৈ অভিযোজিত কৰিছিল। ই হৈছে এক প্ৰকাৰৰ থিয়েটাৰ যি মূকাভিনেতা থাই নৃত্যশিল্পীসকলে বহল পোছাক আৰু মুখাৰে পৰিৱেশন কৰিছিল। ৰামাকিয়েনৰ বৰ্ণনাবোৰ মঞ্চৰ এফালে সমবেত সংগীতৰ দ্বাৰা পাঠ কৰা হৈছিল। এই সংস্কৰণটো ১ম ৰামাৰ দ্বাৰা সংকলিত সংস্কৰণতকৈ অলপ পৃথক, যি বানৰৰাজ হনুমানক এক সম্প্ৰসাৰিত ভূমিকা প্ৰদান কৰিছে আৰু কাহিনীক এক মধুৰ পৰিসমাপ্তি দিছে।
থাই লোকসকলৰ সৈতে ইয়াৰ পৰিচয়ৰ পিছৰে পৰা, ৰামাকিন সংস্কৃতিৰ এক দৃঢ় উপাদান হৈ পৰিছে। ১ম ৰামাৰ ৰামাকিয়েনক থাই সাহিত্যৰ অন্যতম উৎকৃষ্ট কৃতি হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ইয়াক এতিয়াও দেশখনৰ বিদ্যালয়ত পঢ়োৱা হয়।
১৯৮৯ চনত সত্যব্ৰত শাস্ত্ৰীয়ে ৰামাকিয়েনক ২৫টা সৰ্গ আৰু প্ৰায় ১২০০ স্তৱকত ৰামকীৰ্তিমহাকাব্যম নামৰ এক সংস্কৃত মহাকাব্যলৈ অনুবাদ কৰে। তেওঁৰ এই কৰ্মৰাজীয়ে এঘাৰটা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল।
পদ্ম (বিষ্ণু)
thumb| পদুমৰ সৈতে চিত্ৰিত বিষ্ণুৰ চিত্ৰ, ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয়, নতুন দিল্লী। পদ্ম (पद्म) হৈছে বিষ্ণুৱে ধাৰণ কৰা চাৰিটা বৈশিষ্ট্যৰ ভিতৰত অন্যতম। ইয়াৰ সৈতে জলভাগৰ ওপৰত অৱস্থিত বিষ্ণুৰ বাসস্থানৰ লগতে সৃষ্টি আৰু জন্মৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ ভূমিকা জড়িত হৈ আছে।
পৌৰাণিক আখ্যান
বিষ্ণু পুৰাণত কালৰ আৰম্ভণিতে বিষ্ণুৰ নাভিৰ পৰা ফুলি উঠা পদুমৰ মাজত ব্ৰহ্মাৰ সৃষ্টি হোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। পদ্ম বা পদুমক ধৰ্মৰ প্ৰতিনিধি, মহাজাগতিক নিয়মৰ লগতে বিশুদ্ধতাৰ প্ৰতিমূৰ্তি হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত যেতিয়া লক্ষ্মীয়ে বিষ্ণুক সংগী হিচাপে নিৰ্বাচন কৰোঁতে পদুমৰ মালাৰে তেওঁক বৰণ কৰে। তেওঁক পদমমুখ বা পদ্মবদন বুলিও প্ৰশংসা কৰা হয়।
গজেন্দ্ৰ মোক্ষৰ আখ্যানত গজেন্দ্ৰ হস্তীয়ে গ্ৰাহৰ মুখৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ বিষ্ণুক পদুম ফুলেৰে আৰাধনা কৰিছিল।
বিষ্ণুক সাধাৰণতে তলফালৰ বাওঁহাতত পদুম ফুল ধাৰণ কৰা ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয়। আনহাতে তেওঁৰ অৰ্ধাংগিনী লক্ষ্মীয়ে সোঁহাতত পদুম ফুল ধাৰণ কৰে আৰু তেওঁকো সাধাৰণতে পদুম ফুলৰ ওপৰত বহি থকাৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয়।
এটা শৈৱ কিংবদন্তিত বিষ্ণুৱে ১০০৮পাহ পদুম ফুলেৰে শিৱক পূজা কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁক পৰীক্ষা কৰিবলৈ শিৱই এপাহ পদুম লুকুৱাই ৰাখে। কিন্তু সৰ্বজ্ঞানী বিষ্ণুৱে নিজৰ কমল নয়নৰ এটা চ্ছেদ কৰি শিৱলিংগৰ ওপৰত ৰাখে। এই কাৰ্যত সন্তুষ্ট হৈ শিৱই তেওঁক সুদৰ্শন চক্ৰ উপহাৰ দিয়ে।
সাহিত্য
বৈষ্ণৱ শ্লোকসমূহত পদ্মক বিষ্ণু বা নাৰায়ণৰ বৈশিষ্ট্য হিচাপে প্ৰায়ে উল্লেখ কৰা হয়।
বিষ্ণুৰ বৈশিষ্ট্যৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা ওঠৰখন প্ৰধান পুৰাণৰ ভিতৰত পদ্মপুৰাণ অন্যতম।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি শ্ৰেণী:বিষ্ণু
প'লিঅ'মায়েলাইটিছ
প'লিঅ'মায়েলাইটিছ, (প'লিঅ' বা শিশুৰ পক্ষাঘাত) প'লিঅ'ভাইৰাছে কৰা এবিধ সংক্ৰামক ৰোগ। প্ৰায় ৯০%ৰ পৰা ৯৫% সংক্ৰমণৰ কোনো লক্ষণ নাথাকে। আন ৫ ৰ পৰা ১০% মানুহৰ সাধাৰণ লক্ষণ যেনে জ্বৰ, মূৰৰ বিষ, বমি, পনীয়া শৌচ, ডিঙি টানি ধৰা আৰু হাত-ভৰিৰ বিষ হ'ব পাৰে।  এইসকল ৰোগী এসপ্তাহ বা দুসপ্তাহৰ ভিতৰত ভাল হৈ উঠে।  প্ৰায় ০.৫% মানুহৰ পেশীৰ দুৰ্বলতাই দেখা দিয়ে যি খোজ কাঢ়িব নোৱাৰা অৱস্থা কৰি তোলে। এনে অৱস্থা কেইঘণ্টামানৰ পৰা কেইবা দিনৰ ভিতৰত হ'ব পাৰে।  দুৰ্বলতা সাধাৰণতে ভৰিত হয় কিন্তু কাচিৎ মূৰ, ডিঙি আৰু ডায়েফ্ৰামৰো হ'ব পাৰে।  সকলো মানুহ সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য লাভ নকৰে।  পেশীৰ দুৰ্বলতা থকাসকলৰ ভিতৰত ২%ৰ পৰা ৫% শিশু আৰু ১৫%ৰ পৰা ৩০% প্ৰাপ্তবয়স্কৰ মৃত্যু ঘটে। আৰোগ্যৰ কেইবা বছৰ পাছতো post-polio syndrome হ'ব পাৰে য'ত আৰম্ভণিৰ বেমাৰৰ দৰেই পেশী ধীৰে ধীৰে দুৰ্বল হৈ পৰে।
সাধাৰণতে সংক্ৰমিত বিষ্ঠা মুখত প্ৰৱেশৰ ফলত প'লিঅ'ভাইৰাছ এজনৰ পৰা আন এজন ব্যক্তিলৈ বিয়পে। খাদ্য বা পানী মানৱ বিষ্ঠাৰে দূষিত হ'লে বা কেতিয়াবা সংক্ৰমিত লেলাৱটিৰ পৰাও ই বিয়পে। সংক্ৰমিত ব্যক্তিয়ে কোনো লক্ষণ নেদেখুৱালেও ছয় সপ্তাহলৈকে এই ৰোগ বিয়পাব পাৰে।  বিষ্ঠাত ভাইৰাছৰ উপস্থিতি বা তেজত ইয়াৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিদেহ ধৰা পেলাই এই ৰোগ নিৰূপণ কৰা হয়।
প'লিঅ' প্ৰতিষেধক ব্যৱহাৰেৰে এই ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি, কিন্তু কেইবাপালিৰো প্ৰয়োজন হয়। ভাৰতত শিশুৰ জন্মতে, ৬ মাহ, ৯ মান আৰু ৪-৬ বছৰত চাৰি পালি মৌখিক ঔষধ দিয়া হয়। এবাৰ সংক্ৰমণ হ'লে কোনো নিৰ্দিষ্ট চিকিৎসা নাই। ১৯৮৮ চনত ৩৫০,০০০ জন ৰোগীৰ পৰা এই সংখ্যা ২০১৩ চনত ৪১৬ জনলৈ কমি আহিছে। ২০১৪ চনত এই ৰোগ কেৱল আফগানিস্তান, নাইজেৰিয়া আৰু পাকিস্তানত পোৱা গৈছিল। ২০১৪ চনৰ মাৰ্চত বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই ভাৰতক "প'লিঅ' মুক্ত" বুলি ঘোষণা কৰে।