cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
এস্থাৰ ভিক্টোৰিয়া আব্ৰাহাম
ব্যক্তিগত জীৱন
এস্থাৰৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ হাইদৰ আলীয়েও ছবি আৰু টেলিভিছন জগততে নিজৰ কেৰিয়াৰ বাছি লয়। জীয়েক নকি জাহানে ১৯৬৭ চনত ভাৰতসুন্দৰীৰ মুকূট পিন্ধে। অষ্ট্ৰেলিয়াত অনুষ্ঠিত হোৱা "কুইন অৱ দ্য পেচিফিক কুৱেষ্ট" সুন্দৰী প্ৰতিযোগিতাত নকি জাহানে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। মিছ ইণ্ডিয়াৰ খিতাপ দখল কৰা তেওঁলোকেই হৈছে একমাত্ৰ মাতৃ-জী।
মৃত্যু
২০০৬ চনৰ ৬ আগষ্টত এস্থাৰ ভিক্টোৰিয়া আব্ৰাহামে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৪৭ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা ভাৰতসুন্দৰী (মিছ ইণ্ডিয়া) প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰি প্ৰমিলাই বিজয়িনীৰ মুকূট পিন্ধিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেখেতৰ বয়স তেতিয়া ৩১ বছৰ।  মনোৰঞ্জনধৰ্মী উদ্যোগত প্ৰমিলাৰ প্ৰথমটো কাম পাইছিল এটা পাৰ্ছী থিয়েটাৰ কোম্পানীৰ নৃত্যশিল্পী হিচাপে।. উল্টি গংগা, বিজলি, বছন্ত আৰু জংগল কিংগকে মুঠ ৩০খন ছবিত প্ৰমিলাই এগৰাকী সাহসী ষ্টাণ্ট তাৰকা হিচাপে কাম কৰি গৈছিল। তেখেতক ভাৰতৰ প্ৰথমগৰাকী উল্লেখযোগ্য মহিলা ছবি পৰিচালক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। মুঠ ১৬খন ছবি তেখেতে নিজৰ প্ৰযোজনাগোষ্ঠী ছিলভাৰ প্ৰডাকছনৰ অধীনত নিৰ্মাণ কৰিছে। মোৰাৰজী দেশাই,সেইসময়ৰ বোম্বাইৰ মুখ্য মন্ত্ৰীৰ নিৰ্দেশত প্ৰমিলাক আটক কৰা হৈছিল। পাকিস্তানলৈ সঘন আহ-যাহৰ বাবে তেওঁক এগৰাকী পাকিস্তানী চোৰাংচোৱা বুলি সন্দেহ কৰা হৈছিল। অৱশ্যে পাছলৈ প্ৰমাণিত হ'ল যে, তেখেতে নিজৰ ছবিসমূহৰ প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰৰ বাবেহে পাকিস্তানলৈ গৈছিল।
প্ৰমিলা এগৰাকী বহুগুণী প্ৰতিভাসম্পন্ন ব্যক্তি আছিল। তেখেতে কেৱল এগৰাকী অভিনেত্ৰী আৰু ছবি-পৰিচালকেই নাছিল; তেখেত বিশ্বখ্যাত কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এগৰাকী স্নাতকো আছিল। তেখেত এগৰাকী দক্ষ শিক্ষকো হৈছিল, যি নিজৰ ছবিৰ সাজসজ্জা আৰু অলংকাৰৰ আৰ্হি নিজে প্ৰস্তুত কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰ
বিভিন্ন পৰিচালকৰ লগত এস্থাৰে ৩০ খনতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰিছে। তাৰে কেইখনমানৰ নাম তলত উল্লেখ কৰা হ'ল-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:সৌন্দৰ্য প্ৰতিযোগী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
ম'ৰ্চ ক'ড
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দূৰসংযোগ
যকৃৎ
যকৃৎ হৈছে মেৰুদণ্ডী আৰু অন্য কিছু প্ৰাণীৰ এটা অত্যাৱশ্যকীয় অংগ। মানুহৰ ক্ষেত্ৰত ই মধ্যচ্ছদাৰ তলফালে পেটৰ সোঁকাষৰ ওপৰ অংশত থাকে। যকৃতৰ বহু কাৰ্য আছে, বহু দেহজ ক্ৰিয়াৰ বিষ প্ৰশমন, প্ৰ'টিন সংশ্লেষণ, পাচনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় জৈৱৰসায়নৰ উৎপাদন কৰে।
প্ৰকৃততে যকৃৎ এটা গ্ৰন্থি, ই গ্লাইক'জেন সংৰক্ষণ নিয়ন্ত্ৰণ, লোহিত ৰক্ত কোষৰ পচন, প্লাজমা প্ৰ'টিনৰ সংশ্লেষণ, হৰম'ন উৎপাদন, আৰু বিষক্ৰিয়া প্ৰশমনকে ধৰি অসংখ্য কাৰ্যৰ দ্বাৰা মানৱ শৰীৰৰ মেটাবলিজিমত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। ই এটা সহকাৰী পাচন গ্ৰন্থি আৰু ই লিপিডৰ বিভংগন ঘটাই পাচন কাৰ্যত সহায় কৰা এক প্ৰকাৰৰ ক্ষাৰকীয় যৌগ, পাচক ৰসৰ উৎপাদন কৰে। যকৃতৰ থিক তলতেই থকা এটা ক্ষুদ্ৰ থলী পিত্তস্থলীত, যকৃতত প্ৰস্তুত হোৱা ৰস সংৰক্ষিত হৈ থাকে। অধিকতৰ হেপাট'চাইটেৰে গঠিত যকৃতৰ বিশেষ কলাই, গৰিষ্টসংখ্যক সাধাৰণ জৈৱিক কাৰ্যৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বৃহৎ আকাৰৰ জৈৱৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াবোৰ, ক্ষুদ্ৰ আৰু জটিল কণাবোৰৰ সংশ্লেষণ আৰু বিভংগন নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। অংগটোৰ মুঠ কাৰ্যৰ ভিন্নতা পৰিলক্ষিত হয়, কিন্তু পাঠ্যপুথিৰ মতে ই প্ৰায় ৫০০টা মান ভিন্ন কাৰ্য কৰে।
বৰ্তমান যকৃতৰ অবিহনে কাৰ্য কৰিব পৰা কোনো দীৰ্ঘ ম্যাদী ব্যৱস্থা নাই, কিন্তু লিভাৰ ডাইলাইছিছ নামৰ প্ৰদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি কিছু দিনলৈ সকাহ পাব পাৰি। যকৃৎ বিকল হ'লে কেৱল আৰু একমাত্ৰ উপায়টো হৈছে যকৃৎ প্ৰতিষ্ঠাপন।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাণীৰ গঠন শ্ৰেণী:পাচন তন্ত্ৰ
মনোহৰা
মনোহৰা হৈছে অৰ্ধমানৱী তথা অৰ্ধপক্ষীৰূপী এগৰাকী কিন্নৰী। তেওঁ জাতকৰ এক আখ্যানৰ নায়িকা। মনোহৰা আৰু ৰাজকুমাৰ সুধন নামৰ আখ্যানটো সংস্কৃত গ্ৰন্থ দিব্যাৱদানৰ লগতে বৰবুদুৰ বৌদ্ধ মন্দিৰৰ প্ৰস্তৰ কাৰুকাৰ্যসমূহত চিত্ৰিত কৰা দেখা যায়।
ম্যানমাৰ, কম্বোডিয়া, থাইলেণ্ড, শ্ৰীলংকা, মালয়েছিয়া আৰু ইণ্ডোনেছিয়া আদিৰ লোককথাসমূহত এই আখ্যানটো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।   ১৪৫০-১৪৭০ চনত চিয়াংমাইৰ এগৰাকী বৌদ্ধ সন্তই ৰচনা কৰা পালি ভাষাৰ পান্নাজাতকত সুধন আৰু মনোহৰাৰ কাহিনী সন্নিৱিষ্ট হৈছে। এই কাহিনীটোৰ সৈতে মিল থকা আন বহুকেইটা আখ্যান চীন (য'ত তেওঁক 'য়ুএই' বুলি জনা যায়), জাপান, কোৰিয়া আৰু ভিয়েটনামতো প্ৰচলিত। চীনা সংস্কৰণৰ মতে এবাৰ সাতগৰাকী উৰণীয়া নাৰীয়ে স্নান কৰিবলৈ বুলি পৃথিৱীলৈ নামি আহোঁতে তেওঁলোকৰ মাজৰে আটাইতকৈ কোমল বয়সীয়া আৰু সুন্দৰী যুৱতীগৰাকীক এজন লোকে বন্দী কৰে। তেওঁৰ সৈতে সেই লোকজনৰ অথবা কাহিনীৰ নায়ক ৰাজকুমাৰজনৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত যাদুবিদ্যাৰ সহায়েৰে তেওঁ উৰি গুচি যায়। ইয়াৰ ফলত তেওঁৰ সন্ধানত তেওঁৰ স্বামী এক অভিযানলৈ ওলায়।
কাহিনীভাগ
কিন্নৰৰাজৰ সাতগৰাকী দুহিতাৰ কনিষ্ঠগৰাকীৰ নাম আছিল মনোহৰা। কৈলাস পৰ্বতেই আছিল কিন্নৰ ৰাজ্যৰ অৱস্থান। এদিন মনোহৰাই মানৱৰ ৰাজ্যলৈ ভ্ৰমণ কৰাৰ মন মেলিলে। ভবামতেই মানৱ ৰাজ্যলৈ অহা মনোহৰাক এজন চিকাৰীয়ে বন্দী কৰে। কোনো কোনো সংস্কৰণৰ মতে চিকাৰীজনে যাদুৰ পাশ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। উক্ত চিকাৰীজনে তেওঁক নি ৰাজকুমাৰ সুধনৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলে। সুধন আছিল পাঞ্চাল ৰাজ্যৰ ৰজা আদিত্যবংশ আৰু ৰাণী চন্দ্ৰাদেৱীৰ পুত্ৰ। তেওঁ ধনুৰ্বিদ্যাত নিপুণ আছিল। অচিৰেই তেওঁ মনোহৰাৰ প্ৰেমত পৰে আৰু দুয়ো বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
এবাৰ যুদ্ধৰ বাবে ৰাজকুমাৰৰ অবৰ্তমানত ৰাজ উপদেষ্টাই মনোহৰাক নগৰখনলৈ দুৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই অনাৰ অভিযোগত অভিযুক্ত কৰে আৰু মৃত্যুৰ ভাবুকি দিয়ে। ফলস্বৰূপে মনোহৰা কিন্নৰ ৰাজ্যলৈ উৰা মাৰে। তেওঁ ৰাজকুমাৰ সুধনৰ বাবে এটা আঙুঠিৰ লগতে কিন্নৰ ৰাজ্যৰ পথনিৰ্দেশ এৰি থৈ যায়।
ৰাজকুমাৰ সুধন পাঞ্চাললৈ ঘূৰি আহি মনোহৰাৰ পথ অনুসৰণ কৰে। বাটতে এগৰাকী সন্যাসিনীৰ পৰা তেওঁ কিন্নৰ ৰাজ্যৰ সন্ধান উলিয়াবলৈ জন্তুৰ ভাষাৰ লগতে ৰাজকুমাৰী মনোহৰাক পুনৰাই ঘূৰাই পাবলৈ আৱশ্যকীয় প্ৰাৰ্থনাৰ জ্ঞান লাভ কৰে। এই যাত্ৰাকালৰ দৈৰ্ঘ্য আছিল সাত বছৰ, সাত মাহ আৰু সাত দিন। যাত্ৰাপথত সুধন এগৰাকী যক্ষ, অগ্নিশিখাৰ এখন নদী আৰু এজোপা বৃহৎ বৃক্ষৰ মুখামুখি হয়। অৱশেষত তেওঁ কিন্নৰ ৰাজ্যত উপস্থিত হয়। কিন্নৰৰ ৰজাৰ আগত তেওঁ নিয়মানুৱৰ্তিতাৰ লগতে শক্তি, দৃঢ়তা আৰু জ্ঞানৰ পৰীক্ষা দিবলগীয়া হয়। প্ৰথম পৰীক্ষাত তেওঁক বাগিচাত এখন শিলৰ আসন দাঙিবলৈ দিয়া হয় আৰু দ্বিতীয় পৰীক্ষাত তেওঁৰ ধনুৰ্বিদ্যাৰ পৰিচয় লোৱা হয়। অন্তিম পৰীক্ষাত তেওঁক মনোহৰাৰ সৈতে দেখিবলৈ সায়লাখ একেই সাতগৰাকী নাৰীৰ মাজৰ পৰা প্ৰকৃত মনোহৰাক চিনাক্ত কৰিবলৈ দিয়া হয়। সুধনে মনোহৰাৰ হাতৰ আঙুটিৰ দ্বাৰা তেওঁক চিনাক্ত কৰে। ইয়াতে কিন্নৰৰাজ সন্তুষ্ট হৈ তেওঁলোক দুয়োৰে বিবাহত সন্মতি প্ৰদান কৰে আৰু ইয়াৰ পিছত দুয়ো পাঞ্চাললৈ উলটি আহে।
ৰূপায়ণ
মনোহৰা কাহিনীটোক ম্যানমাৰত এক নাট্যৰূপ দিয়া হয়। এই নাট্যৰূপত তেওঁৰ নাম মননহাৰী। তেওঁ সাতগৰাকী ৰাজকুমাৰীৰ অন্যতম আৰু তেওঁলোক গলিত তামৰ সুঁ‌তি এটাই ঘেৰি ৰখা এক ৰূপোৱালি পৰ্বতত বাস কৰে। তেওঁৰ স্বামী ৰাজকুমাৰ সুধনৰ নামটো থুদানো (প্যেনচাৰ ৰাজকুমাৰ) হিচাপে অনুবাদ কৰা হৈছে। এই সংস্কৰণটোৰ মতে ৰাজকুমাৰীয়ে এক যাদুকৰী কমৰবন্ধনীৰ সহায়ত উৰে আৰু এক যাদুকৰী চোঁ‌চনি গাঁ‌ঠিত বন্দী হয়।
দক্ষিণ-পূব এছিয়াত এই চৰিত্ৰসমূহক কেভ মনোৰা বা প্ৰা ছথোন নামেৰে জনা যায়।
অন্য এক অনুবাদ কৰ্মত মনোহৰাক ৰজা দ্ৰুমৰ কন্যা বুলি কোৱা হৈছে।
লাওছত এই কাহিনীটো ছিথোন আৰু মনোলা নামেৰে জনা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ
২১ ফেব্ৰুৱাৰী
২১ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৫২তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩১৩টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩১৪ দিন) বাকী থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফেব্ৰুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
কমলা শইকীয়া
কমলা শইকীয়া অসমৰ এগৰাকী শিক্ষক, সাংবাদিক আৰু স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সক্ৰিয় কৰ্মী আছিল৷
জন্ম আৰু শিক্ষা
শিৱসাগৰ জিলাৰ দিখৌমুখ অঞ্চলৰ গোৱালগাঁৱত ১৯২৫ চনত এক কৃষকৰ পৰিয়ালত কমলা শইকীয়াৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল কালীৰাম আৰু মাতৃৰ নাম সৰু আইটী৷ গাঁৱৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়তে শিক্ষা গ্ৰহণ আৰম্ভ কৰা কমলা শইকীয়াই জাঁজী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষা পাছ কৰে৷ তাৰপাছত তেওঁ যোৰহাটৰ জে বি কলেজত নাম লগায়৷ কিন্তু ১৯৪২ চনৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ ভৰপক সময়ত তেওঁ শিক্ষা গ্ৰহণ আধাতে সামৰি আন্দোলনত জপিয়াই পৰে৷
মৃত্যু
১৯৯১ চনৰ ৯ আগষ্টত কমলা শইকীয়াৰ আততায়ীৰ গুলীত মৃত্যু হয়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাংবাদিক শ্ৰেণী:স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
মাল পহাড়িয়া ভাষা
ইতিহাস
এই ভাষা কোৱা লোক মূলতঃ ঝাৰখণ্ডৰ, যাৰ কথা অন্ততঃ ১৮৮১ৰ পৰা জনা যায়। তেতিয়াৰে পৰা এই ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্যা কমি আহিছে। ১৯২১ চনৰ জনগণনাৰ মতে, অঞ্চলটোত ৫০০জন ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা ভাষী লোক আছিল। উদ্যোগৰ বৃদ্ধি হোৱাৰ লগতে ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা কোৱা লোক স্থানান্তৰিত হ'বলৈ ধৰিলে আৰু মাল পাহাড়িয়া ভাষাৰ সুকীয়া ভাষা ৰূপে বিকাশ ঘটিল।
ভৌগোলিক বিতৰণ
মাল পাহাড়িয়াক এটি দ্ৰাৱিড় ভাষাও গণ্য কৰা হয়। ই ভাৰতৰ পূব দিশে ব্যৱহৃত।
আনুষ্ঠানিক স্থিতি
ঝাৰখণ্ড, পশ্চিমবংগ আৰু বাংলাদেশৰ কিছু কিছু অঞ্চলত মাল পাহাড়িয়া ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও আনুষ্ঠানিকভাৱে ই ব্যৱহৃত নহয়।
উপভাষা/ প্ৰকাৰ
মাল পাহাড়িয়াক কেতিয়াবা কেতিয়াবা মালটো বা বাংলা ভাষাৰ উপভাষাও জ্ঞান কৰা হয়। পিচে ইয়াক এক সুকীয়া ভাষা হিচাপেও শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয়। এই ভাষাক অনেকে দ্ৰাৱিড় ভাষাও জ্ঞান কৰে যি ঝাৰঝণ্ড আৰু বাংলাদেশ আদিত কথিত।
উৎপত্তি হোৱা ভাষাসমূহ
মাল পাহাড়িয়াৰ পৰা অহা আন কোনো ভাষা জ্ঞাত নহয় যদিও ইয়াৰ অনেক নিকটৱৰ্তী ভাষা আছে, যেনে কুমাৰভাগ পাহাড়িয়া আৰু সৌৰীয় পাহাড়িয়া।
লিপি
মাল পাহাড়িয়া লিখিবলৈ সাধাৰণতে দেৱনাগৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই লিপিত ১১টা স্বৰবৰ্ণ আৰু ৩৩টা ব্যঞ্জনবৰ্ণ আছে। লিপিটো বাওঁৰ পৰা সোঁ দিশে লিখা হয়। কোনো কোনো বৰ্ণ লিখাৰ বিশেষ নিয়ম আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
ইলহা দা কুইমাদা গ্ৰাণ্ডে
ইলহা দা কুইমাদা গ্ৰাণ্ডে বা সৰ্পদ্বীপ (Ilha da Queimada Grande) ব্ৰাজিলৰ ছাও পাওলো চহৰৰ পৰা ৯৩ মাইল দক্ষিণে অৱস্থিত এটা সাগৰীয় দ্বীপ, যিটো দ্বীপক পৃথিৱীৰ ভয়ংকৰ আৰু মাৰাত্মক দ্বীপ বুলি কোৱা হয়। কিয়নো এই দ্বীপত কেৱল বিষাক্ত সাপহে পোৱা যায়। ইলহা দা কুইমাদা গ্ৰাণ্ডে ব্ৰাজিলৰ চাওপাওলো চহৰৰ পৰা ৩৩ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত। প্ৰায় এঘাৰ হাজাৰ বছৰ আগতে সাগৰ পৃষ্ঠৰ উত্থানে ব্ৰাজিলৰ মূল ভূ-ভাগৰ পৰা আতঁৰাই ইয়াক এক দ্বীপলৈ পৰিণত কৰে। ইলহা দা কুইমাদা গ্ৰাণ্ডেত পোৱা বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ সাপৰ ভিতৰত পিট ভাইপাৰ (গল্ডেন লাঞ্চহেড) অন্যতম। এই সাপবিধ পৃথিৱীৰ বিষাক্ত সাপবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু এই দ্বীপেই হৈছে এই সাপবিধৰ প্ৰধান আৱাসস্থলী। পৃথিৱীৰ অন্যান্য বিষাক্ত সাপবোৰো হাজাৰ হাজাৰ সংখ্যাত ইয়াত আছে।
দুধনৈ
দুধনৈ অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ এক অঞ্চল। দুধনৈ গোৱালপাৰা জিলাৰ এক ৰাজহ চক্ৰ আৰু উন্নয়ন খণ্ড।
নামৰ উৎপত্তি
এই অঞ্চলৰ মাজেৰে দুধনৈ নামৰ নদী এখন মেঘালয়ৰ পৰা বৈ গৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদত পৰিছে। এই নদীখনৰ নামেৰে ঠাইখনৰ নাম দুধনৈ হ'ল।
ভৌগোলিক অৱস্থান
দুধনৈ গোৱালপাৰা জিলাৰ পূব প্ৰান্তত অৱস্থিত। ইয়াৰ ভৌগোলিক অৱস্থান 25.98333°N, 90.73333°W। দুধনৈ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ৪৪ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত। ইয়াৰ মাজেৰে দুধনৈ নদী পাৰ হৈ গৈয়ে। জুলাই-আগষ্ট মাহত ইয়াৰ তাপমাত্ৰা সৰ্বোচ্চ ৩৩° চেলচিয়াচলৈকে উঠে আৰু জানুৱাৰী মাহত নিম্নতম ৭° চেলচিয়াচলৈ নামে। দক্ষিণ-পশ্চিম মৌচুমী বায়ুৰ প্ৰভাৱত ইয়াত ধাৰাষাৰ বৰষুণ হয়।
ৰাজনীতি
দুধনৈ গুৱাহাটী লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত। বৰ্তমান ইয়াৰ সাংসদ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ কুইন ওজা। সেইদৰে ই বিধানসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত আৰু এই সমষ্টি অনুসূচীত জনজাতিৰ বাবে সংৰক্ষিত।
দুধনৈত ৰাভা হাচং স্বায়ত্ত্বশাসিত পৰিষদৰ মুখ্য কাৰ্যালয় অৱস্থিত। ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ উন্নয়ন আৰু স্বায়ত্ত্ব শাসনৰ বাবে অসম চৰকাৰে ১৯৯৫ চনত এই পৰিষদ গঠনৰ অধিসূচনা জাৰি কৰিছিল। ২০০৫ চনত অসম চৰকাৰে এই পৰিষদ গঠন কৰে। ৰাভা জনজাতিৰ অৰ্থনৈতিক, শৈক্ষিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু নৃগোষ্ঠীয় উন্নয়নৰ বাবে এই পৰিষদে কাম কৰে।
ইলহা দা কুইমাদা গ্ৰাণ্ডে
নৌবাহিনীৰ প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত ব্যক্তি কেতিয়াবা লাইটহাউচলৈ গৈ ওপৰৰ পৰা নিৰীক্ষণ কৰে যাতে কোনো ব্যক্তিয়ে অভিযান বা এডভেঞ্চাৰৰ বাবে এই দ্বীপত উপস্থিত হ'ব নোৱাৰে। সাধাৰণ মানুহৰ ইলহা দা কুইমাদা গ্ৰাণ্ডেলৈ যোৱাৰ অনুমতি নাই যদিও জীৱবিজ্ঞানী আৰু গৱেষকসকলে বহুত কষ্ট কৰি ব্ৰাজিল চৰকাৰৰ পৰা অনুমতি লাভ কৰি কেতিয়াবা যায়।
দুধনৈ
ভাষা
দুধনৈ অঞ্চলৰ চৰকাৰী ভাষা অসমীয়া। এই অঞ্চলত কথিত ৰূপত গোৱালপাৰীয়া উপভাষা প্ৰচলিত। ইয়াৰ লগতে ৰাভা অধ্যুষিত অঞ্চল বাবে ইয়াত ৰাভা ভাষায়ো প্ৰচলিত।
ইলহা দা কুইমাদা গ্ৰাণ্ডে
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাগৰীয় দ্বীপ
দুধনৈ
যাতায়ত
দুধনৈৰ মাজেৰে ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ পাৰ হৈ গৈছে। ই স্থলপথেৰে গোৱালপাৰা আৰু গুৱাহাটীৰ লগত সংযোজিত। ইয়াত ৰঙিয়া ৰে'ল সংমণ্ডলৰ অন্তৰ্গত দুধনৈ ৰে'ল ষ্টেচন আছে। লোকপ্ৰিয় গোপীনাথ বৰদলৈ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰ দুধনৈৰ পৰা প্ৰায় ৯০ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত।
শিক্ষা
দুধনৈত প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ পৰা মহাবিদ্যালয় পৰ্যায়লৈ আৰু বৃত্তিমূলক শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আছে। ইয়াৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰাথমিক বিদ্যালয় সমূহ হল: ভালপাৰা সোণাপুৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, দুধনৈ অভ্যাৰ্থী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, দুধনৈ শৰণাৰ্থী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, খাড়া মেধি পাৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, খাড়া মণ্ডলগ্ৰাম প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, টেঙাবাৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয় ইত্যাদি। সেইদৰে দুধনৈ অঞ্চলৰ উল্লেখযোগ্য উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় সমূহ হল: ডন বস্ক' স্কুল, দুধনৈ বালিকা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, দুধনৈ উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, জৱাহৰ নবোদয় বিদ্যালয়, নতুন দুধনৈ শিশু বিদ্যালয়, চেইণ্ট পিটাৰ্ছ নেচনেল একাডেমী, দুধনৈ আদি। উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে ইয়াত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত দুধনৈ মহাবিদ্যালয় আছে। তদুপৰি ইয়াত বেচিক ট্ৰেনিং চেণ্টাৰ, জিলা শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান আৰু এটা কৃষি বিজ্ঞান কেন্দ্ৰ আছে।
২০১৭ চনৰ ২৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে অসমৰ স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মায়ে ইয়াত এখনি আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গোৱালপাৰা জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ
মিঞা জনগোষ্ঠী
en : Miya people
মিঞা (Miya) বা ভাটিয়া, উত্তৰপূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্য অসমত বসবাস কৰা অবিভক্ত ভাৰতৰ পূৰ্ববঙ্গ মূলীয় বঙালী মুছলমানসকলৰ জনগোষ্ঠীয় পৰিচয়। মিঞাসকল হ'ল বঙালী মুছলমানৰ বংশধৰ যিসকল ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় প্ৰদেশত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল, যিটো পৰৱৰ্তী কালত বংগ বিভাজনৰ সময়ত পূৰ্ববঙালীত পৰিণত হয় (১৯০৫)। মিঞা এনে এটা শব্দ যিটো মুছলমানসকলৰ কাৰণে পূৰ্ববঙালীত বংশশিপা চিনাক্ত কৰিব পাৰি কিন্তু বৰপেটা, চিৰাং আৰু বঙাইগাঁৱৰ দৰে ঠাইত শ্বেখ শব্দটো তেওঁলোকৰ বৰ্ণনাত ব্যৱহৃত হয়। ধুবুৰী, কোকৰাঝাৰ, গোৱালপাৰা আৰু দক্ষিণ শালমাৰাত তেওঁলোক নিজকে ভাটিয়া বুলি উল্লেখ কৰিছে আৰু নগাঁও, দৰং, মৰিগাঁও আৰু হোজাইত তেওঁলোক মিঞা শব্দটো নিজৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছে। কিছু সময়ত তেওঁলোক মৈমনসিংহীয়া নামেও পৰিচিত।
মুখ্য ঘটনা
এই জনগোষ্ঠীৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন ঘটনাবোৰ এনেধৰণৰ:
জনসংখ্যা
মিঞাসকলৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৪৮ লাখ, এইসকল গোটেই অসম ৰাজ্যৰ ২০% বিস্তাৰিত, আজিৰ দিনত তেওঁলোক বৰপেটা, ধুবুৰী, গোৱালপাৰা, কামৰূপ, নগাঁও, হোজাই, দৰং, চিৰাং, কোকৰাঝাৰ, দক্ষিণ শালমাৰা, নলবাৰী, মৰিগাওঁ, আৰু বঙাইগাঁও জিলাত বসবাস কৰে ।
জাতিতত্ত্ব
ন-অসমীয়া: অসমীয়া কবি জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা এইসকলক ন-অসমীয়া হিচাপে অভিহিত কৰিছিল। কাৰণ তেওঁলোক অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু ভাষা গ্ৰহণ কৰিছিল। ন-অসমীয়া বা অধিক জনপ্ৰিয় মিঞা লোকসকলে অসমৰ জাতিগত মুছলমানসকলৰ দলক বুজায় যিসকল বেঙল প্ৰেচিডেঞ্চিৰ পৰা ব্ৰিটিছসকলৰ দ্বাৰা অসমৰ উপনিৱেশ স্থাপনৰ আগত তথা পিছত অসমত আগমন কৰে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত বসতি স্থাপন কৰে। ১৯৪০-ৰ দশকত ব্ৰিটিছ, মুছলিম লীগ চৰকাৰ আৰু দেশ বিভাজনৰ আগত অসমীয়া অভিজাতসকলৰ একাংশ কৰ্তৃক এই অভিবাসনক উত্সাহ দিয়া হৈছিল আৰু ১৯৪৭ চনত পাকিস্তানৰ সংবিধানৰ পিছত অবৈধ বুলি বিবেচিত হৈছিল। এই অভিবাসী মুছলমানসকলৰ বহুতেই ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু অন্যান্য নিম্ন-অঞ্চলৰ চৰ বা নদী দ্বীপত বসতি স্থাপন কৰিছিল। অসমৰ চাৰিখন প্ৰধান মুছলিম নৃগোষ্ঠীৰ মাজত ন-অসমীয়াসকল বৃহত্তম, যিসকল অসমৰ ভোটাৰসকলৰ এক তৃতীয়াংশ গঠন কৰে।
ন-অসমীয়া মুছলমানসকল নৃতাত্ত্বিক তথা সাংস্কৃতিকভাৱে অসমীয়া মুছলমানসকলতকৈ পৃথক। অসমীয়া মুছলিমসকলে লেপটোৰাইন নাক আৰু মেচোচেফালিক মূৰযুক্ত, মধ্য স্তৰৰ। ১৯৯৯ চনত কামৰূপ জিলাত পৰিচালিত তুলনামূলক সমীক্ষা অনুসৰি, পূৰ্ব-কৈশৰৰ অসমীয়া মুছলিম পুৰুষসকলে তেওঁলকৰ ন-অসমীয়া অংশৰ তুলনাত চাপৰ আৰু ক্ষীণ বুলি ধৰি লোৱা হৈছিল। ন-অসমীয়া, অসমীয়া মুছলমান আৰু বৰাক উপত্যকাৰ মুছলমানসকতকৈ উল্লেখযোগ্যভাৱে বেলেগ
ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী দ্বীপত বসবাসকাৰী ত্ৰিশ লাখ জনসংখ্যাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ ন-অসমীয়া। ইয়াৰ মাজত ৭০% দৰিদ্ৰসীমাৰ তলত। ধুবুৰী, বৰপেটা, নলবাৰী, কামৰূপ, মৰিগাঁও, নাগাঁও, দৰং আৰু শোণিতপুৰ জিলাত ন-অসমীয়াসকলে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ চৰ-চাপৰি দখল কৰি আছে।
মহিলা আত্মৰক্ষা সমিতি
মহিলা আত্মৰক্ষা সমিতি (Mahila Atma Raksha Samiti, চমুকৈ MARS) আছিল ভাৰতৰ বংগত হোৱা নাৰীসমাজৰ এক আন্দোলন। এই গণসংগঠনটো ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টি অৱ ইণ্ডিয়াৰ লগত সংযুক্ত আছিল।
মিঞা জনগোষ্ঠী
নামৰ ব্যুৎপত্তি
অসমীয়া ভাষাত 'ন-অসমীয়া' শব্দটোৰ শব্দানুগ অৰ্থ 'নতুন অসমীয়া', উপসৰ্গ ‘ন’-ৰ অৰ্থ 'নতুন' আৰু অসমীয়া অৰ্থ 'অসমীয়া'। ভাৰত বিভাজনৰ পিছত এই গোষ্ঠীটো তেওঁলোকৰ বঙলা ভাষাগত পৰিচয় ত্যাগ কৰি অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰিছিল। লাহে লাহে তেওঁলোক গামোচাৰ নিচিনা অসমীয়া সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰিছিল। ইংৰাজীত, তেওঁলোকক মাজে সময়ে নিউ-অসমীয়া হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়। ন-অসমীয়াসকলক চৰু মুছলমান হিচাপে আখ্যায়িত কৰা হয়, শব্দানুগ অৰ্থত চৰৰ মুছলমানসকল, কাৰণ চৰসমূহত বসতি স্থাপনত তেওঁলোকৰ অগ্ৰাধিকাৰ বেছি। এইবোৰ পামুৱা মুচলন্ত নামে পৰিচিত, শব্দানুগ অৰ্থত কৃষক মুছলমান, কাৰণ কৃষিকৰ্ম তেওঁলোকৰ প্ৰাথমিক জীৱিকা। কিছু পণ্ডিতসকলে গোষ্ঠীটোক উল্লেখ কৰিবৰ বাবে 'অভিবাসী মুছলিম' বা 'বঙালী মুছলিম' শব্দটোও ব্যৱহাৰ কৰে।
মহিলা আত্মৰক্ষা সমিতি
প্ৰতিষ্ঠা
১৯৪২ চনত এই সংগঠনটো স্থাপন কৰা হৈছিল। তেতিয়া দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ চলি আছিল। আনহাতে বংগৰ দুৰ্ভিক্ষৰ প্ৰাক্-মুহূৰ্ত। দুৰ্ভিক্ষত পীড়িত হৈ দেশ ত্যাগ কৰা মহিলাৰে সেইসসময়ৰ কলিকতা ভৰি আছিল আৰু তেওঁলোক যৌন শোষণৰো বলি হৈছিল (তেওঁলোকক সামৰিক শিৱিৰ অথবা চহৰৰ বেশ্যালয়লৈ বলপূৰ্বকভাৱে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। ) কলিকতাৰ বেশ্যালয়ত মহিলাৰ সংখ্যা দুগুণে বৃদ্ধি পাইছিল। যৌন শোষণ আৰু আমেৰিকান সৈন্যৰ দ্বাৰা স্থানীয় মহিলাৰ অপহৰণৰ ঘটনাও ঠায়ে-ঠায়ে হ'বলৈ ধৰিছিল। এইধৰণৰ ঘটনাৰ সংখ্যা আৰু পৰিসৰ বৃদ্ধি হোৱাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াস্বৰূপে এচাম কমিউনিষ্ট মহিলা সংগঠিত হৈ "মহিলা আত্মৰক্ষা সমিতি" গঠন কৰিছিল। MARSৰ মূল উৎস হৈছে কংগ্ৰেছ মহিলা সংঘ, যাৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল ১৯৩৯ চনত কলিকতাত। সেই সংঘৰ উদ্দেশ্য আছিল বংগত খোপনি পোতা জাপানীসকলৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিৰোধ গঢ়ি তোলা। ১৯৪১ চনত এই গোটটোত কমিউনিষ্ট মহিলাসকলে যোগদান কৰে। তাৰে একাংশ কিছুদিনৰ আগতেহে কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্ত হৈছিল।
নেতৃত্ব
মহিলা আত্মৰক্ষা সমিতিৰ নেতৃত্বৰ গুৰি ধৰিছিল ৰাণী মিত্ৰ দাসগুপ্তা, মণিকুন্তলা সেন আৰু ৰেণু চক্ৰৱৰ্তীয়ে। কিন্তু সংগঠনটোত অ-কমিউনিষ্ট প্ৰসিদ্ধ নাৰী যৈনে-ৰাণী মহালনবিছ আৰু লীলা মজুমদাৰো চামিল হৈছিল। মহালনবিছে সংগঠনৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
মিঞা জনগোষ্ঠী
মিঞা কবিতা
মিঞা সম্প্ৰদায়ৰ বহুত পণ্ডিতে কবিতা দি মিঞা সমাজক উন্নত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। তেওঁলোকে দৰিদ্ৰতা, বাল্য বিবাহ, জনসংখ্যা বোমা, নিৰক্ষৰতা তেওঁলোকৰ বিষয় হিচাপে বাছি লৈছে। এই কবিতাবিলাকৰ সংগ্ৰহক মিঞা কাব্যগ্ৰন্থ অভিহিত কৰা হয়। কিন্তু সাম্প্ৰতিক সময়ত কেইটামান কবিতাৰ প্ৰসংগত, এইটো অসমত, বিশেষকৈ অসমৰ আদিবাসীসকলৰ মাজত এটা বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰে  ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ জনগোষ্ঠী
মহিলা আত্মৰক্ষা সমিতি
প্ৰাৰম্ভিক সংগ্ৰাম
মহিলা আত্মৰক্ষা সমিতিয়ে ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল৷ মহিলাৰ আত্মসুৰক্ষাৰ লগতে ফেঁচিবাদৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ সংগঠনটোৱে  দুৰ্ভিক্ষ-পীড়িত সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ মাজত সাহায্য শিবিৰ পাতিছিল৷ ১৯৪৩ চনৰ ১৭ মাৰ্চত তেওঁলোকে ৫,০০০ গৰাকী মহিলাক লৈ বংগ বিধানসভালৈ এটি সমদল উলিয়াইছিল আৰু খাদ্য-সামগ্ৰীৰ মূল্যবৃদ্ধিৰ বিৰোধিতাৰে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰিছিল৷  কলকতাৰ সেই সমদলটোৰ পাছত দিনাজপুৰ, চিতাগঙ, মিদনাপুৰ, বদৰগঞ্জ, পাবনা আৰু বানকুৰাতো ভোক হৰতাল হৈছিল৷ ১৯৪৩ চনৰ এপ্ৰিল তেওঁলোকে প্ৰথমখন সন্মিলনিৰ আয়োজন কৰিছিল৷ ইয়াত সভাপতিত্ব কৰিছিল মোহিনী দেৱী আৰু ইলা ৰেইডে৷ ৰেইড আছিল সম্পাদক৷ বংগৰ কেইবাখনো জিলাত সংগঠনৰ শাখা গঠন কৰা হৈছিল আৰু সমগ্ৰ প্ৰদেশতে প্ৰতিবাদী কাৰ্যকলাপ সূচিত হৈছিল৷ ১৯৪৪ চন পৰ্যন্ত এই আন্দোলনত অংশগ্ৰহণকাৰীৰ সংখ্যা ৪৩,৫০০ গৰাকী হৈছিলগৈ৷ টেভাগা আন্দোলনত MARS-য়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল৷ "Tebhaga andolan Jodi prodeep hoye taahole MARS holo sholte pakano" ( If the Tebhaga movement were a lamp, then the Mahila Atmaraksha Samiti (MARS) represented the rolling of the wick).
বিভাজনৰ পাছত
১৯৪৭ চনত, এই সংগঠনত নামটো সলনি কৰি পশ্চিম বংগ মহিলা আত্মৰক্ষা সমিতি ('West Bengal Women's Self-Defense Association') কৰা হয়৷ ১৯৪৯ চনৰ ২৭ এপ্ৰিলত ৰাজনৈতিক কাৰাবন্দীসকলৰ ভোক হৰতালৰ সমৰ্থনত কলিকতাত এটি সমদল উলিওৱা হয়৷ আৰক্ষীয়ে বৌবজাৰত এইসকল প্ৰতিবাদীক বাধা দিবলৈ গুলী চালনা কৰে৷ গুলী চালনাত ছগৰাকী ব্যক্তি নিহত হয়৷
১৯৫৪ চনৰ এপ্ৰিল পৰ্যন্ত MARS-য়ে ১৮,০০০ সদস্যভুক্তিৰ দাবী কৰে৷ ইয়াৰে অধিকাংশ আছিল কৃষক বা মৰাপাটৰ কৰ্মী৷ ইয়াৰ দুমাহৰ পিছত সংগঠনটোৱে ভাৰতীয় মহিলাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মিলনি গঠন কৰাত আগভাগ লৈছিল৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
শিৰডীৰ সাই বাবা
শিৰডীৰ সাই বাবা এজন ভাৰতৰ সন্ত। তেওঁ হিন্দু-মুচলন্ত ঐক্যৰ বাবে জনা যায়। তেওঁৰ মূলমন্ত্ৰ আছিল "শ্ৰদ্ধা আৰু সবুৰি(সহানুভূতি, কৰুণা)"
জীৱন
সাই বাবাৰ জন্ম তথা সৰু কালৰ বিষয়ে কোনো সঠিক তথ্য নাই। তেওঁ ১৮৩৮(আনুমানিক)ৰ পৰা ১৯১৮ৰ ভিতৰত জীৱিত আছিল। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম তথা জন্মস্থান জনা নাযায়। অনেকৰ মতে তেওঁৰ জন্ম মহাৰাষ্ট্ৰৰ পত্ৰি গাঁৱত হৈছিল। ১৬ বছৰ বয়সত সাইবাবা মহাৰাষ্ট্ৰৰ শিৰডী গাঁৱত ওলাল। প্ৰথমে তেওঁ খণ্ডোবা মন্দিৰত থাকিবলৈ লয়, আৰু পিছত এটি জৰাজীৰ্ণ মছজিদত। কোনো প্ৰচাৰ নকৰাকেই তেওঁৰ ওচৰলৈ ভক্ত আহিবলৈ লয়। হিন্দু আৰু মুচলন্ত, দুয়ো ধৰ্মৰেই ভক্ত আহিবলৈ লয়। তেওঁ বিভিন্ন চমৎকাৰ কৰাৰ কথা কোৱা হয়। তেওঁৰ ১৯১৮ত মৃত্যু হয়। তেওঁক বুটি ৱাড়াত সমাধিস্ত কৰা হয়, যাক এতিয়া সমাধি মন্দিৰ বোলা হয়।
জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক কেইবছৰ
সাই বাবাৰ ভক্ত দাস গণুৱে পত্ৰি গাঁৱত কিছু অধ্যয়ন কৰে যাক শ্ৰী সাই গুৰুচৰিতত লিখা হয়। দাস গণুৰ মতে সাই বাবা পত্ৰিত এজন ফকীৰৰ ঘৰত দাঙৰ দীঘল হ'ল, ৬বছৰ বয়সত, তেওঁক সন্ত ভেংকুচাৰ তত্ত্বাৱধানত ৰখা হয়। নৰসিম্হা স্বামীজীৰ মতে "এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ ক্ষণত, তেওঁ মহল্সাপতিক এই সত্যটো কয়, যে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ নিজামৰ ৰাজ্যৰ পত্ৰি গাঁৱত থকা ব্ৰাহ্মণ। পত্ৰি পৰ্ৱানি তালুকৰ অংগ, মনৱথৰ ওচৰত। সাই বাবাই তেওঁ সেই সময়ত মছজিদত থকাৰ কথা বুজাবলৈ গৈ, আৰু কয় যে, অতি সৰু বয়সতে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক এজন ফকীৰৰ ঘৰত থয়, যোনে তেওঁক তুলিলে...." সাই সৎচৰিতৰ মতে, তেওঁ ১৬ বছৰ বয়সত ব্ৰিটিছ ইণ্ডিয়াৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ আহমেদনগৰ জিলাৰ শিৰডী গাঁৱলৈ যায়। তেওঁ নীম গছৰ তলত বহি ধ্যান কৰিছিল। শ্ৰী সাই সৎচৰিতৰ মতে-"গাঁৱৰ মানুহ আচৰিত হ'ল ইমান সৰু ল'ৰাই ইমান কঠোৰ তপস্যা কৰা দেখি। দিনত তেওঁ কাৰো লগত লগ নকৰিছিলে, আৰু ৰাতি কাৰোৰে পৰা ভয় নকৰিছিলে। তেওঁৰ উপস্থিতিয়ে গাঁও বাসীক পিপাসু কৰি তুলিলে, আৰু অনেক ধাৰ্মিক লোকে তেওঁক চাবলৈ আহিবলৈ ল'লে। কোনো কোনোৱে কিন্তু তেওঁক পাগল আখ্যা দি তেওঁৰ ওপৰত শিলো ডলিয়ালে। তেওঁ শিৰডী ত্যাগ কৰিলে, তাৰ পিছৰ সময়ৰ কথা জনা নাযায়। তেওঁ ৰাণী লক্ষ্মীবাইৰ সেনাত থকাৰ কথাও কয়। তেওঁ এবছৰৰ বাবে শিৰডীৰ পৰা আঁতৰি যায় আৰু পুনৰ উভতি আহে, স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ, চন ১৯৫৮ মানত, যিয়ে তেওঁৰ জন্ম চন ১৮৩৮ বুলি অনুমান কৰাত সহায় কৰে।
শিৰডীলৈ পুনৰ আগমন
১৮৫৮ত সাইবাবা শিৰডীলৈ ঘূৰি আহে। তেতিয়ালৈকে তেওঁ তেওঁৰ আঁঠুলৈকে দীঘল কফতন আদি থকা প্ৰসিদ্ধ পিন্ধন শৈলীত, কাপোৰ পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ভক্ত ৰামগিৰ বুআৰ মতে সাইবাবা একেবাৰে খেলুৱৈৰ দৰে লাগিছিল, তেওঁৰ দীঘল চুলি আছিল, ৰাজহাড়ৰ শেষলৈকে, যেতিয়া তেওঁ শিৰডীলৈ আহিছিল। মহিদ্দিন তাম্ব'লিৰ সৈতে হোৱা মৌল যুদ্ধৰ পিছতহে বাবাই কফণি আৰু কাপোৰৰ টোপি পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ এনে সাজ-পাৰৰ বাবে হিন্দু প্ৰধান গাওঁ শিৰডীত তেওঁক কোনো কোনোৱে ভাল নাপাইছিল। তেওঁ নীম গছৰ তলত বহিয়েই ধ্যান কৰিছিল, পিছলৈ তেওঁ এটি মছজিদত থাকিবলৈ লয়, য'ত তেওঁ পবিত্ৰ জুই জ্বলাই ৰাখে, যাৰ নাম দিয়া হয় 'ধুনি', য'ৰ পৰা তেওঁ পবিত্ৰ ৰাখ 'উঢ়ি' দিয়া কৰিছিল, আলহী উভতি যাবলৈ লোৱাৰ সময়ত। বিশ্বাস কৰা হয় যে, উঢ়িত বেমাৰ ভাল কৰা গুণ আছে। তেওঁ স্থানীয় হকীমৰ কাম কৰিবলৈ লয়, তেওঁৰ উঢ়িৰে। তেওঁ তেওঁক চাবলৈ অহা লোকক আধ্যাত্মিক শিক্ষাও দিছিল, আৰু বিভিন্ন হিন্দু পবিত্ৰ গ্ৰন্থ তথা কোৰান পঢ়িবলৈ কৈছিল। তেওঁ ঈশ্বৰক স্মৰণ কৰিবলৈ কৈছিল। সাইবাবাই উৎসৱ পাৰ্বনত নিজেই খাদ্য তৈয়াৰ কৰি, প্ৰসাদ হিচাপে দিছিল। সাইবাবা মুম্বাইত ঈশ্বৰৰ অৱতাৰৰ ৰূপত বিখ্যাত হ'বলৈ ধৰিলে। সাইবাবাৰ প্ৰথম মন্দিৰ কৰজতৰ ভিৱপুৰিত নিৰ্মাণ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় গুৰু
কমনৱেলথ গেমছত ভাৰতবৰ্ষ
কমনৱেলথ গেমছত ভাৰতে ১৯৩৪ চনৰ দ্বিতীয় কমনৱেলথ গেমছৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কেৱল চাৰিখন কমনৱেলথ গেমছৰ বাহিৰে সকলোতে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছে। ২০১০ চনত ভাৰতে এবাৰ কমনৱেলথ গেমছৰ আয়োজনো কৰিছে। এই প্ৰতিযোগিতাসমূহত ভাৰতৰ বাবে আটাইতকৈ সফল খেলবিধ হৈছে শ্বুটিং।
২০২২ চনৰ কমনৱেলথ গেমছত ভাৰতে মুঠ ৬১টা পদক (২২টা সোণ, ১৬টা ৰূপ, ২৩টা ব্ৰঞ্জ) অৰ্জন কৰে। বৰ্তমানলৈকে কমনৱেলথ গেমছত ভাৰতে মুঠ ৫৬৪টা পদক (২০৩টা সোণ, ১৯০টা ৰূপ, ১৭১টা ব্ৰঞ্জ) অৰ্জন কৰিছে আৰু কমনৱেলথ গেমছৰ পদক তালিকাত ৪ৰ্থ স্থান লাভ কৰিছে। ভাৰতৰ প্ৰথমটো কমনৱেলথ পদক লাভ কৰিছিল মল্লযোদ্ধা ৰছিদ আনোৱাৰে (ব্ৰঞ্জৰ পদক) ১৯৩৪ চনত।
আয়োজক দেশ
২০১০ চনত ভাৰতে দিল্লীত এই কমনৱেলথ গেমছ অনুষ্ঠিত কৰিছিল। সেইবাৰ ভাৰতীয় খেলুৱৈয়ে ৩৮টা সোণ, ২৭টা ৰূপ আৰু ৩৬টা ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল। এয়া আছিল বৰ্তমানলৈকে ভাৰতৰ সৰ্বাধিক সফল কমনৱেলথ গেমছ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কমনৱেলথ গেমছত ভাৰত
জাপানৰ প্ৰশাসনিক অঞ্চল
জাপানৰ প্ৰশাসনিক অঞ্চল বা প্ৰিফেকচাৰ বুলিলে আধুনিক জাপান ৰাষ্ট্ৰৰ ৪৭খন প্ৰশাসনিক তথা বিচাৰ বিভাগীয় গোটক বুজায়। ইয়াৰ ভিতৰৰ ৪৩খন হ'ল যথাৰ্থত প্ৰশাসনিক অঞ্চল (県 কেন্‌), ২খন নগৰ-প্ৰশাসনিক অঞ্চল (府 ফু, উছাকা আৰু কিয়োটো), এখন "বৰ্তনী" বা "এলেকা" (道 দোউ, হোক্কাইডো) আৰু এখন "মহানগৰ" (都 টো, টকিঅ')। ১৮৬৮ চনত ক্ষমতাপ্ৰাপ্ত মেইজি ফুহাংকেন ছাঞ্চিছেইৰ প্ৰশাসনে ১৮৭১ চনত জাপানৰ পুৰণা প্ৰদেশসমূহক পুনৰ্বিন্যস্ত কৰি বৰ্তমান প্ৰশাসনিক অঞ্চল ব্যৱস্থাৰ সূচনা কৰে।
প্ৰতিখন প্ৰশাসনিক অঞ্চলৰ কৰ্ণধাৰ হৈছে এজন প্ৰত্যক্ষ নিৰ্বাচিত ৰাজ্যপাল (知事 চিজি)। স্থানীয় বিচাৰবিভাগীয় সিদ্ধান্ত আৰু বাজেট দাখিল কৰে এখন এককক্ষবিশিষ্ট সভাই (議会 গিকাই)। এই সভাৰ সদস্যসকলক চাৰি বছৰৰ কাৰণে নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
বৰ্তমান স্থানীয় স্বায়ত্তশাসন আইন অনুযায়ী প্ৰতিখন প্ৰশাসনিক অঞ্চলক কেইবাখনো নগৰ (市 শি) আৰু জিলা (郡 গুন) হিচাপে বিভক্ত কৰা হয়। প্ৰতিখন জিলা কেইবাখনো চহৰ (町 চোও/মাচি) আৰু গাঁৱত (村 সোণ/মুৰা) বিভক্ত; যেনে, হোক্কাইডো ১৪খন জিলা বা উপ-প্ৰশাসনিক অঞ্চলত বিভক্ত, যিবোৰে হোক্কাইডো প্ৰশাসনিক অঞ্চলৰ শাখা কাৰ্যালয় (支庁 ছিচোউ) হিচাপে কাম কৰে। অন্য কোনো কোনো প্ৰশাসনিক অঞ্চলতো এই ধৰণৰ শাখা কাৰ্যালয় আছে যিবোৰত ৰাজধানীৰ বাহিৰৰ পৰা প্ৰশাসনিক কাম-কাজ চলোৱা হয়। জাপানৰ ৰাজধানী টকিঅ' এক প্ৰকাৰৰ মিশ্ৰ নগৰ-প্ৰশাসনিক অঞ্চল বা মহানগৰ; ইয়াত নগৰ আৰু প্ৰশাসনিক অঞ্চল - উভয়ৰে বৈশিষ্ট্য বিদ্যমান।
ইতিহাস
মেইজি চৰকাৰে ১৮৭১ চনৰ জুলাই মাহত পূৰ্বৰ প্ৰদেশ বিভাজনৰ হান পদ্ধতি বাতিল কৰি দি প্ৰশাসনিক অঞ্চল পদ্ধতি বলবৎ কৰে। প্ৰাথমিকভাৱে ৩০০ তকৈও অধিক প্ৰশাসনিক অঞ্চল আছিল। ইয়াৰ অধিকাংশই আছিল পূৰ্বৰ হান বা প্ৰদেশ। ক্ৰমে সংলগ্ন প্ৰদেশসমূহক সংযুক্ত কৰাৰ ফলত ১৮৮৮ চনত ইয়াৰ সংখ্যা ৪৭ লৈ কমি আহে। ১৯৪৭ চনত স্থানীয় স্বায়ত্তশাসন আইনে প্ৰশাসনিক অঞুচলসমূহক অধিকতৰ ৰাজনৈতিক ক্ষমতা প্ৰদান কৰে আৰু প্ৰশাসনিক অঞ্চলভিত্তিক ৰাজ্যপাল আৰু আইনসভা স্থাপন কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জাপান
অক্সফৰ্ড-এষ্ট্ৰজেনেকা ক'ভিড-নাইণ্টিন ভেকছিন
অক্সফৰ্ড-এষ্ট্ৰজেনেকা ক'ভিড-নাইণ্টিন ভেকছিন,(Oxford–AstraZeneca COVID-19 vaccine) যাক এজেডডি-১২২২,(AZD-1222) নাম দিয়া হৈছে আৰু কভিশ্বিল্ড, ভেক্সজেভ্ৰিয়া নামৰ ব্ৰেণ্ডৰ অধীনত বিক্ৰী কৰা হৈছে, কোভিড-১৯ (SARS-CoV-2) প্ৰতিৰোধৰ বাবে এক ভাইৰেল ভেক্টৰ ভেকছিন। অক্সফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয় আৰু এষ্ট্ৰজেনেকাৰ দ্বাৰা বিকশিত, ইয়াক ইণ্ট্ৰামাস্কুলাৰ বেজীৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হয়। প্ৰথম পালিৰ পিছত ২২ দিনৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা লক্ষণযুক্ত কোভিড-১৯ প্ৰতিৰোধ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ভেকছিনটোৰ কাৰ্যকাৰীতা ৭৬.০% আৰু দ্বিতীয় পালিৰ পিছত ৮১.৩%।
৩০ ডিচেম্বৰ ২০২০ তাৰিখে, ভেকছিনটো প্ৰথমে ইউকে (UK) টিকাকৰণ কাৰ্যসূচীত ব্যৱহাৰৰ বাবে অনুমোদিত হৈছিল,আৰু পৰীক্ষণৰ বাহিৰত প্ৰথম টিকাকৰণ ৪ জানুৱাৰী ২০২১ তাৰিখে প্ৰদান কৰা হৈছিল। ভেকছিনটো তেতিয়াৰ পৰা বিশ্বব্যাপী কেইবাটাও ঔষধ সংস্থাৰ দ্বাৰা অনুমোদিত হৈছে, যেনে ইউৰোপীয় ঔষধ সংস্থা (ইএমএ),আৰু অষ্ট্ৰেলিয়ান থেৰাপিউটিক সামগ্ৰী প্ৰশাসন,আৰু বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ দ্বাৰা জৰুৰীকালীন ব্যৱহাৰ তালিকাৰ বাবে অনুমোদন জনোৱা হৈছে। কিছুমান দেশে কম বয়সীয়া ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত ভেকছিনৰ অতি বিৰল পাৰ্শ্বক্ৰিয়াৰ বিষয়ে উদ্বেগৰ বাবে গুৰুতৰ ক'ভিড-১৯ ৰোগৰ অধিক বিপদাশংকা থকা বৃদ্ধ লোকসকলৰ বাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ সীমিত কৰিছে।
চিকিৎসকীয় ব্যৱহাৰ
১৮ বছৰ বা অধিক বয়সৰ প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকৰ ক'ভিড-১৯ প্ৰতিৰোধ কৰাৰ বাবে অক্সফৰ্ড-এষ্ট্ৰজেনেকা ক'ভিড-নাইণ্টিন ভেকছিনটো এছএআৰএছ-চিঅ'ভি-২(SARS-CoV-2) ভাইৰাছৰ দ্বাৰা সংক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ঔষধটো দুটা ০.৫ মিলি পালিৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হয় যি বোৰ ডেলটইড পেশীত (বাহুৰ ওপৰৰ অংশ) চাৰিৰ পৰা বাৰ সপ্তাহৰ ব্যৱধানত অন্তঃপেশীৰ দ্বাৰা সুমুৱাই দিয়া হয়, বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই পৰামৰ্শ দিয়ে যে দ্বিতীয়টো সৰ্বোত্তম কাৰ্যকাৰীতাৰ বাবে প্ৰথমটোৰ ৮ ৰ পৰা ১২ সপ্তাহ পিছত দিয়া হয়।
কাৰ্যকাৰীতা
১৯ ফেব্ৰুৱাৰী ২০২১ তাৰিখে প্ৰকাশিত এক বিশ্লেষণত প্ৰথম পালিৰ পিছত ২২ দিনৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা লক্ষণযুক্ত ক'ভিড-১৯ প্ৰতিৰোধ কৰাত ৭৬.0% কাৰ্যকাৰীতা দেখুওৱা হৈছে, প্ৰথম পালিটোৰ ১২ সপ্তাহ বা অধিক পিছত দ্বিতীয় পালিটো দিয়াৰ সময়ত ৮১.৩% লৈ বৃদ্ধি হয়।
ফাৰ্মাকোলজী
অক্সফৰ্ড-এষ্ট্ৰজেনেকা ক'ভিড-নাইণ্টিন ভেকছিন হৈছে এক প্ৰতিলিপি-অভাৱযুক্ত চিমিয়ান এডেনোভাইৰাছ ভেক্টৰ, য'ত এছএআৰএছ-চিঅ'ভি-২(SARS-CoV-2) স্পাইক প্ৰ'টিনৰ সম্পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যৰ কোডন অনুকূলিত কোডিং ক্ৰম আৰু লগতে টিচ্যু প্লাজমিনোজেন এক্টিভেটৰ (টিপিএ)।
নিৰ্মাণ
ভেকছিনটোৰ প্ৰতিটো পালিৰ বাবে প্ৰায় $৩ ৰ পৰা $৪ আমেৰিকান ডলাৰ ব্যয় হয়। ২০২০ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰত বেলজিয়ামৰ বাজেট ৰাজ্যিক সচিবৰ এটা টুইটত প্ৰকাশ পাইছিল যে ইউৰোপীয় ইউনিয়নে (European Union) প্ৰতিটো পালিত €১.৭৮(২.১৬ আমেৰিকান ডলাৰ)পৰিশোধ কৰিব, নিউয়ৰ্ক টাইমছে পৰামৰ্শ দিছিল যে কম মূল্য ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ দ্বাৰা ভেকছিন উৎপাদন আন্তঃগাঁথনিত বিনিয়োগকে ধৰি কাৰকৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হ'ব পাৰে।
মাৰ্চ ২০২১ লৈকে ভেকছিন সক্ৰিয় পদাৰ্থটো (ChAdOx1-SARS-COV-2) বিশ্বব্যাপী কেইবাটাও স্থানত প্ৰস্তুত কৰা হৈছে, এষ্ট্ৰজেনেকাই ১৫খন দেশত ২৫টা স্থান স্থাপন কৰা বুলি দাবী কৰিছে। ২০২১ চনৰ ২৬ মাৰ্চত EMA-ৰ দ্বাৰা লিডেনৰ হেলিক্স ছাইটটো অনুমোদিত হয়, ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ দ্বাৰা অনুমোদিত আন তিনিটা স্থানত যোগদান কৰে। অন্যান্য স্থানৰ ভিতৰত আছে পুনেৰ চিৰাম ইনষ্টিটিউট অৱ ইণ্ডিয়া।
ব্ৰেণ্ডিং
ভেকছিনটো ভাৰতীয় চিৰাম ইনষ্টিটিউট (Serum Institute of India)ৰ দ্বাৰা কভিশ্বিল্ড ব্ৰেণ্ড নামৰ অধীনত বিপণন কৰা হয়। ২০২১ চনৰ ২৫ মাৰ্চত ভেকছিনটোৰ নাম সলনি কৰি ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ ভাক্সজেভ্ৰিয়া(Vaxzevria) কৰা হয়। ভেক্সজেভ্ৰিয়া, এষ্ট্ৰজেনেকা ক'ভিড-নাইণ্টিন ভেকছিন, আৰু ক'ভিড-নাইণ্টিন ভেকছিন এষ্ট্ৰজেনেকা(COVID-19 Vaccine AstraZeneca) এষ্ট্ৰজেনেকা (AstraZeneca)ৰ দ্বাৰা নিৰ্মাণ কৰা হয়।
গৱেষণা
AZD-1222 বিকাশ দলে ফেব্ৰুৱাৰী ২০২১ লৈকে, নতুন ক'ভিড-১৯ প্ৰকাৰৰ সন্দৰ্ভত ভেকছিনটো অধিক কাৰ্যকৰী হ'বলৈ অভিযোজিত কৰাৰ ওপৰত কাম কৰি আছে; ভেকছিনটো পুনৰ নিৰ্মাণ কৰাটো হৈছে স্পাইক প্ৰ'টিনৰ (spike protein) আনুবংশিক ক্ৰম সলনি কৰাৰ তুলনামূলকভাৱে দ্ৰুত প্ৰক্ৰিয়া। শৰৎ কালত অভিযোজিত ভেকছিন উপলব্ধ হোৱাৰ আগতে নিৰ্মাণ ছেট-আপ আৰু এটা সৰু স্কেল পৰীক্ষণৰ প্ৰয়োজন।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰতিষেধক
২৩ ফেব্ৰুৱাৰী
২৩ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৫৪তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩১১টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩১২ দিন) বাকী থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফেব্ৰুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ফলেন এষ্ট্ৰ'নট
ফলেন এষ্ট্ৰ'নট (Fallen Astronaut), ৮.৫ চে.মি. (৩ ইঞ্চিতকৈ সামান্য ডাঙৰ) এলুমিনিয়ামেৰে নিৰ্মিত এক ভাস্কৰ্য। ভাস্কৰ্যটোত মহাকাশ-যাত্ৰাৰ পোছাক পিন্ধা অৱস্থাত মহাকাশচাৰী এগৰাকী দেখুওৱা হৈছে। মহাকাশ যাত্ৰাৰ অগ্ৰগতিৰ সময়ত জীৱন হেৰুওৱা মহাকাশচাৰীসকলৰ স্মৃতিত এই ভাস্কৰ্য নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ইয়াক চন্দ্ৰপৃষ্ঠৰ মনছ হেড্‌লি বা হেড্‌লি ৰিলে নামৰ ঠাইত ৰখা হৈছে। এপ'লো-১৫-ৰ মহাকাশচাৰীসকলে এই ভাস্কৰ্য ১ আগষ্ট ১৯৭১-ত ইয়াক চন্দ্ৰপৃষ্ঠত স্থাপন কৰে।
ইতিহাস
বেলজিয়ামৰ ভাস্কৰ পল ভেন হুইডংক-য়ে মহাকাশচাৰী ডেভিড স্কট-ক এক নৈশভোজত লগ পোৱাৰ পাছত এই ভাস্কৰ্য নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰে। অৱশ্যে দুয়োজনে পিছত দিয়া বিৱৰণত কিছু অমিল পোৱা যায়। স্কটৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল মহাকাশ যাত্ৰাৰ নামত প্ৰাণ উছৰ্গা কৰা মহাকাশচাৰীসকলৰ স্মৃতি এই ভাস্কৰ্যৰ জৰিয়তে যুগমীয়া কৰি ৰখা। এই ভাস্কৰ্যৰ লগত সংলগ্ন স্মাৰক ফলিখন স্কটে নিজাববীয়াকৈ আৰ্হি নিৰ্মাণ আৰু প্ৰস্তুত কৰে। ভাস্কৰ পল ভেন হুইডংক-ক এই ভাস্কৰ্য নিৰ্মাণৰ সময়ত কেইটামান বাধ্য-বাধকতা মানি চলিবলৈ কোৱা হৈছিল। ভাস্কৰ্যটো হ'বলগীবা সৰু আৰু কম ওজনৰ অথচ মজবুত যাতে চন্দ্ৰপৃষ্ঠৰ প্ৰচণ্ড শীত-তাপ ই সহিব পাৰে, ইয়াক দেখিলে পুৰুষ নে স্ত্ৰী ধৰিব নোৱৰা হ'ব লাগিব, বা কোনো বিশেষ জনগোষ্ঠীৰ ছাপ থাকিব নোৱাৰিব। স্কটৰ মতে মহাকাশ যাতে বজাৰৰ পণ্য হৈ নুঠে তাৰ বাবে হুইডংকৰ নাম ৰাজহুৱা কৰা নহ'ব। অৱশ্যে এই কথা হুইডংকে সম্পূৰ্ণৰূপে মানি লোৱা নাছিল।
ভেন হুইডংকে বেলজিয়ামৰ কাকত 'লা ছয়ৰ'-ক দিয়া সাক্ষাৎকাৰত কয় যে ভাস্কৰ্যটো মহাকাশচাৰী হ'ব লাগিব বুলি ভবা হোৱা নাছিল, বৰং ই সমগ্ৰ মানৱ-জাতিকে প্ৰতিফলিত কৰাটোহে বিচৰা হৈছিল। তেখেতে উল্লেখ কৰা মতে, তেওঁ নাজানিছিল যে ভাস্কৰ্যটো মৃত্যু হোৱা মহাকাশচাৰীৰ প্ৰতিভূ হ'ব। আনকি দিয়া নামটোও তেখেতৰ পছন্দ হোৱা নাছিল। তেখেতে ভাস্কৰ্যটো থিয়কৈ ৰখাতো বিচাৰিছিল। দুয়োজনৰে বিৱৰণী ষ্টেট আলোচনীত ২০১৩ চনত একেলগে প্ৰকাশ হৈছিল।
স্মাৰক
১৯৭১ চনৰ ১ আগষ্ট তাৰিখে Fallen Astronaut শীৰ্ষক ভাস্কৰ্যটো চন্দ্ৰপৃষ্টত স্থাপন কৰে এপ'লো-১৫ মহাকাশ অভিযানৰ কৰ্মীসকলৰে। ইয়াৰ কাষতে আঠগৰাকী আমেৰিকান আৰু ছয় গৰাকী ৰাছিয়ান মহাকাশচাৰীৰ নাম খোদিত এক স্মাৰক ফলি ৰখা হয়। কেউজন মহাকাশচাৰীৰে মৃত্যু হৈছিল। স্মাৰক ফলিত নাম থকা মহাকাশচাৰীসকল হ'ল:
এপ'ল'-১৫ অভিযানৰ নায়ক স্কটে কৈছিল দুগৰাকী ব্যক্তি ক্ৰমে ভেলেণ্টিন ব'ন্দাৰেনকো আৰু গ্ৰিগ'ৰি নেলুবভ-ৰ নাম উল্লেখ কৰিবলৈ ৰৈ গ'ল, কাৰণ ৰাছিয়াই নিজৰ মহাকাশ অভিযানৰ ক্ষেত্ৰত অৱলম্বৱনৰ কৰা গোপনীয়তাৰ বাবে তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ কথা জানিব পৰা হোৱা নাছিল।
দুগৰাকী আমেৰিকাৰ বায়ু-সেনা বিভাগৰ নভোচৰ-ৰ নামো উক্ত স্মাৰকত উল্লেখ কৰা হোৱা নাই। মাইকেল জে. এডাম্‌ছ আৰু ৰবাৰ্ট হেন্‌ৰি লৰৱন্স, দুয়োৰে মৃত্যু হৈছিল ১৯৬৭ চনত। দুয়োৰে নাম Space Mirror Memorial-ত উল্লেখ কৰা হৈছে।
পাছৰ-ঘটনা
মহাকাশ অভিযানৰ পাছত দিয়া প্ৰেছ-সন্মিলনত এই ভাস্কৰ্য স্থাপন কৰাৰ কথা মহাকাশচাৰীসকলে ব্যক্ত কৰে। 'নেশ্যনেল এয়াৰ আৰু স্পেছ মিউজিয়াম'-য়ে এই ভাস্কৰ্যৰ ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে এক প্ৰতিলিপি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। মহাকাশচাৰীৰ দলটোৱে সন্মতি প্ৰদান কৰে যদিও চৰ্ত ৰাখে যে উক্ত ভাস্কৰ্য 'প্ৰচাৰৰপৰা দূৰৈত আৰু সন্মান সহকাৰে'হে প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগিব। ১৯৭২ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ ১৭ তাৰিখে উক্ত ভাস্কৰ্যৰ নকল স্মিথছনিয়ান ইনষ্টিটিউট-লৈ প্ৰদান কৰা হয়। ইয়াৰ আগদিনা চিবিএছ টেলিভিছনৰ পৰিৱেশক ৱাল্তাৰ ক্ৰংকাইটে উক্ত ভাস্কৰ্যৰ কথা ৰাজহুৱা কৰে আৰু এপ'ল-১৬ অভিযানৰ আগে আগে প্ৰদৰ্শিত এই অনুষ্ঠানত ইয়াত চন্দ্ৰপৃষ্ঠত স্থাপিত প্ৰথমটো কলা-নিদৰ্শন বুলি অভিহিত কৰে। বৰ্তমান 'নেশ্যনেল মল' মিউজিয়ামত 'মহাকাশ দৌৰ অংশ, গেলেৰী ১১৪'-ত এই ভাস্কৰ্যৰ প্ৰতিলিপি ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শনীৰ বাবে ৰখা হৈছে।
১৯৭২ চনৰ মে মাহত ডেভিদ স্কটে জানিব পাৰে যে ভেন হুউডংকে এই ভাস্কৰ্যৰ প্ৰতিলিপি নিৰ্মাণ কৰি বিক্ৰী কৰিবলৈ মনস্থ কৰিছে। এনে কৰিলে ভাস্কৰ্যটোৰ মূল উদ্দেশ্য বিনস্ত হ'ব বুলি তেওঁ আশংকা কৰিছিল আৰু হুইডংকক তেনে নকৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। 'Art in America' আলোচনীত এটা সম্পূৰ্ণ পৃষ্ঠা জোৰা বিজ্ঞাপন প্ৰকাশ কৰি ভেন হুইডংকে ভাস্কৰ্যটোৰ প্ৰতিলিপি বিক্ৰীৰ বাবে বিজ্ঞাপন প্ৰকাশ কৰিছিল।
বিক্ৰী কাৰ্যত নাছাৰ তৰফৰপৰাও আপত্তি অহাত হুইডংকে বিক্ৰীৰ অনুমতি ৰদ কৰে আৰু এটাও প্ৰতিলিপি বিক্ৰী কৰা নহ'ল।
২০০৭ চনত লিখিত এখন পত্ৰত ভেন হুইডংকে প্ৰকাশ কৰা মতে ৫০টা প্ৰতিলিপি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যদিও তাৰে প্ৰায় সকলোবোৰেই তেখেতৰ হাততে আছে। মাত্ৰ এটা প্ৰতিলিপি বিক্ৰী হৈছিল যদিও সেইটোৰ বাবেও তেওঁ কোনো পইচা লাভ কৰা নাছিল। বিক্ৰীৰ বাবে বহু অনুৰোধ অহাৰ পাছতো তেখেতে এটা প্ৰতিলিপিও বিক্ৰি কৰা নাছিল।
বৰ্হি-লিংক
শ্ৰেণী:ভাস্কৰ্য
নিৰুপমা হাগজেৰ
নিৰুপমা হাগজেৰ (Nirupama Hagjer) অসমৰ ডিমা হাচাও জিলাৰ ডিমাছা সম্প্ৰদায়ৰ এগৰাকী সমাজকৰ্মী৷ তেওঁ আজীৱন সমাজৰ পিছপৰা মহিলা আৰু শিশুসকলৰ উন্নতিৰ বাবে আৰু শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে কাম কৰিছিল৷ ডিমাছা ভাষাৰ যিহেতু নিজা লিপি নাই; সেয়ে তেওঁ অসমীয়া লিপিৰে ডিমাছা ভাষা লিখি ভাষাটোক আগুৱাই নিবলৈ যথেষ্ট কষ্ট কৰিছিল৷ অসমীয়া ভাষাত কেইবাখনো কিতাপ লিখাৰ উপৰি তেওঁ অসমীয়া লিপিৰে ডিমাছা গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছিল৷ ১৯৪৮-৪৯ চনত বৰখলাৰ অন্তৰ্গত ডালোৰপৰা শ্বশাংখ ডিৰুৱাই সম্পাদনা কৰা ’দেৰফনাই’ নামৰ হাতেলিখা আলোচনীখন নিৰুপমা হাগজেৰৰ প্ৰথম কবিতা প্ৰকাশ পায়৷ তেতিয়া নিৰুপমা হাগজেৰৰ নাম আছিল, নিৰুপমা হাছেনছা৷
জন্ম আৰু শৈশৱ
নিৰুপমা হাগজেৰৰ জন্ম হয়, ১৯২৮ চনৰ ১৪ এপ্ৰিল তাৰিখে, কাছাৰ জিলাৰ বিজয়পুৰ নামৰ এখন ঠাইত৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল, ৰাজেন্দ্ৰ হাছেনছা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল, নিৰধনী লাংথাছা৷ বিলাসমণি বালিকা বিদ্যালয়ত তেওঁ প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে আৰু তাৰপৰাই প্ৰাথমিক শিক্ষা সমাপ্ত কৰে৷ স্ত্ৰী শিক্ষাৰ সুচল ব্যৱস্থা নথকাৰ বাবে তেওঁ হাইস্কুলীয়া শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত হয়৷ শিক্ষাৰ প্ৰতি একান্ত ইচ্ছা থকাৰ বাবে তেওঁ বিবাহৰ বহুবছৰ পিছত, প্ৰথম সন্তানৰ দুবছৰ বয়সত প্ৰাইভেটকৈ পৰীক্ষা দি মধ্য ইংৰাজী স্তৰৰ পৰীক্ষা পাছ কৰে আৰু নিজৰ মাজু পুত্ৰই মেট্ৰিক দিয়া বছৰতে ১৯৭১ চনত নিৰুপমা হাগজেৰে প্ৰাইভেটকৈ পৰীক্ষা দি মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ডিমাছা জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি
তিতাফুল
তিতাফুল হৈছে এবিধ সপুষ্পক উদ্ভিদ। ইয়াৰ অন্য নাম বাহক (ৰঙা)। ওখ প্ৰায় ১০-১২ ফুট মান হয়। পাত ডাঙৰ আৰু আগবোৰ জোঙা, জানুৱাৰী-ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ফুল ফুলে। ফুলৰ সোৱাদ তিতা।
নাম
বাহকৰ সংস্কৃত নাম বাসক, আতাৰুষক, সিংহস্য, বাসিকা। হিন্দীত বগা বাসা, অভুছা, অৰুশি; গুজৰাটীত অডুসা; মাৰাঠীত অডুসা; পাঞ্জাৱীত বংস; তেলেগুত পেডিয়ামানু, আড্ডাচাশমু বোলে।
বৰ্ণনা :
তিতাফুল নামত আৰু সোৱাদতহে তিতা যদিও কামত পিছে মিঠা। ফুলত মৌ পিবলৈ অহা মৌপিয়াবোৰেও তাকেই কয়। তিতাফুল, ৰাম বাহক বা ৰঙা বাহক যি নামেৰেই মতা নহওক কিয় ফুলবোৰ কেৱল দেখিবলৈয়ে ধুনীয়া নহয়, গুণেৰেও ভৰপূৰ। নাম হওক তিতা; কামহে আচল কথা। ৰূপেনো কি কৰে, গুণেহে সংসাৰ তৰে। তিতাফুল চিৰসেউজ জোপোহা আকৃতিৰ উদ্ভিদ। পাত আৰু ফুলৰ সোৱাদ তিতা। সেইবাবেই চাগে' তিতাফুল। ডালবোৰৰ ছাল পাতল হালধীয়া বৰণৰ আৰু প্ৰশাখাযুক্ত। প্ৰশাখাৰ শীৰ্ষত ফুল ফুলে; ৰং ৰঙা বা ইটা বৰণীয়া।
ঔষধি গুণ :
বাৰীত তিতাফুল বেছিকৈ থাকিলে তেনে মানুহৰ ঘৰত উশাহ লোৱাত কষ্ট পোৱা অসুখ নহয়। মেলেৰিয়াও নহয় বুলি কোৱা হয়। তিতাফুলৰ পাতৰ বায়ু শোধন কৰিব পৰা ক্ষমতা অধিক হোৱা বাবেই চাগে' বাৰীত তিতাফুলৰ গছ বেছিকৈ থকা মানুহৰ ঘৰত শ্বাসজনিত ৰোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা নাথাকে।
তিতাফুলৰ বিবিধ ঔষধি গুণ আছে। আগৰ দিনত কাহ হ'লে শুকুৱাই টেকেলিত ভৰাই ৰখা তিতাফুলৰ পাহি কেইটামান পানীত তিয়াই তুলসী পাত আৰু জালুক এটাৰ  সতে পটাত পিহি মৌৰ লগত খাবলৈ দিছিল। কাহ ভাল হৈছিল। যদি এই দৰৱে কাম নিদিছিল, তেন্তে কুমলীয়া পাত কেইটামান পাতত দি পিটিকি খাবলৈ দিছিল আৰু তেতিয়া কাহ পলাই ফাট মাৰিছিল। কেৱল কাহেই নহয় কৃমিও ভাল হয়। মেলেৰিয়া, কলাজ্বৰ আদিৰ উপৰি তিতাফুল বাতবিষত উপকাৰী আৰু জণ্ডিচত সুপথ্য তথা অৰুচিনাশক, স্মৰণ শক্তি বৃদ্ধিকাৰক। মধুমেহ ৰোগীৰ বাবেও তিতাফুল উপকাৰী। ছালৰ ৰোগ আৰু গ্ৰহণীৰ ক্ষেত্ৰতো তিতাফুল উপকাৰী হিচাপে বিবেচিত হৈছে।
খাদ্য :
তিতাফুল চিঙি আনি ফুলবোৰ শুকুৱাই টেমাত ভৰাই সংৰক্ষণ কৰা হয়। এনদৰে ৰখা ফুলেৰে ৰান্ধনীয়ে মন গ'লেই মাটিমাহৰ সতে কলাখাৰ দি খাৰ ৰান্ধে। সৰু সৰু আলুৰ লগত শুকানকৈ ভাজে। খুদ চাউল, অমিতাৰ লগত খাৰ ৰান্ধে। হাঁহকণীৰ লগত মিহলাই ভাজে। মুঠতে তিতাফুলৰ এশ এবুৰি 'ৰেচিপি' আছে; এইবিষয়ে খাদ্যৰসিকসকলে ভালকৈ জানিব। তিতাফুলৰ বিষয়ে বিহুনামত এনেদৰে উল্লেখ আছে—
"বাৰীৰ মাজে মাজে গোলাপ ফুল ফুলিলে,
তিতাফুল ফুলিলে ঢাপত;
তোমাৰে আমাৰে জোৰা নিমিলিলে
কোনোবা জনমৰ পাপত।"
তথ্য সংগ্ৰহ
https://m.facebook.com/groups/1637558626475056?view=permalink&id=2122561527974761
শ্ৰেণী:ফুল
নতুন পৃথিৱী
নতুন পৃথিৱী (Natun Prithibi) আনোৱাৰ ফিল্মচৰ বেনাৰত নিৰ্মিত আৰু আনোৱাৰ হুছেইন পৰিচালিত আৰু প্ৰযোজিত এখন অসমীয়া কথাছবি। আনোৱাৰ ফিল্মচৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এয়া দ্বিতীয় ছবি। ১৯৫৮ চনত ছবিখনে মুক্তি পাইছিল। কাহিনীটোৱো আনোৱাৰ হুচেইনে ৰচনা কৰিছিল। সংলাপ লিখিছিল পদ্ম বৰকটকী আৰু সৰ্বানন্দই। কলিকতাৰ ২নং নিউ থিয়েটাৰ্চ ষ্টুডিঅ'ত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। নতুন পৃথিৱীৰ শব্দগ্ৰহণ আৰ.চি.এ. পদ্ধতিত কৰা হৈছিল। ছবিৰ প্ৰচাৰৰ বাবে ট্ৰেলাৰ মুক্তি দিয়া এইখনে প্ৰথম অসমীয়া ছবি।
নতুন পৃথিৱী এখন নাৰীকেন্দ্ৰিক ছবি। বিধৱা বিবাহক বিষয়-বস্তু হিচাপে লৈ ছবিৰ কাহিনীভাগ ৰচনা কৰা হৈছিল।
অনুপমা ভট্টাচাৰ্য, বিমল নাথ,মলয়া দাস, বীণা দাস, বুধীন শৰ্মা, বিভূতি চক্ৰৱৰ্তী, সৰ্বানন্দ পাঠক, গীতা ভট্টাচাৰ্য, কল্পনা ৰায়, হেমেন চৌধুৰী আদিৰ উপৰিও পশ্চিমবঙ্গৰ নিতীশ মুখাৰ্জী, পদ্মা দেৱী, তপতী ঘোষ, অৰুণ কুমাৰ আদিয়েও ছবিখনত অভিনয় কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:পোখালি (অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ)
২১ ডিচেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
গান্ধী হিল, বিজয়বাড়া
thumb|বিজয়বাড়াত অৱস্থিত গান্ধী হিল
স্মাৰক
গান্ধী পাহাৰক ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ স্মাৰক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। জাতিৰ পিতা মহাত্মা গান্ধীলৈ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাই এই স্মাৰকটি সজা হৈছে। গান্ধী হিল স্মৃতিসৌধত গান্ধীৰ বাণীৰ উদ্ধৃতিৰে এখন শিলৰ শ্লেব আছে। ইয়াত এটা পুথিভঁৰাল আৰু এটা প্লেনেটেৰিয়াম আছে, আৰু ই দৰ্শকসকললৈ ৰাষ্ট্ৰৰ পিতৃৰ ওপৰত এটা অনুষ্ঠান আগবঢ়ায়। ১৯৬৮ চনৰ ৬ অক্টোবৰত, ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি ড° জাকিৰ হুছেইনৰ দ্বাৰা ইয়াত এটা ৫২ ফুট (১৬ মিটাৰ) ওখ স্তূপ উন্মোচন কৰা হৈছিল। ইয়াত সাতটা ওখ স্তম্ভও আছে, প্ৰতিটো স্তম্ভ ১৫০ মিটাৰ (৪৯০ ফুট) ওখ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী: মহাত্মা গান্ধী
২৫ ফেব্ৰুৱাৰী
২৫ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৫৬তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩০৯টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩১০ দিন) বাকী থাকে।
বাক-সংহতি
কম কথাৰে বহু অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিবলৈ মানুহে যত্ন কৰে আৰু তেনে প্ৰক্ৰিয়াকে বাক-সংহতি বুলি অভিহিত কৰা হয়। অসমীয়া ব্যাকৰণৰ এটা বিষয় হ’ল বাক-সংহতি। বাক-সংহতিৰ দ্বাৰা ভাষা শুনিবলৈ শুৱলা হয় আৰু মূলতঃ বাক্যাংশৰ প্ৰতি শব্দৰে বা সমাসৰ দ্বাৰা এনে বাক-সংহতি কৰা হয়৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ব্যাকৰণ শ্ৰেণী:ভাষা
মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনি
মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনি (Midday Meal Scheme) হৈছে বিদ্যালয়ৰ এক ভোজন আঁচনি। সমগ্ৰ ভাৰত বৰ্ষৰ স্কুল পৰ্যায়ৰ শিশু সকলৰ পুষ্টিৰ মান উন্নত কৰাৰ উদ্দেশ্যে এই আচঁনিখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। এই কাৰ্যসূচীত চৰকাৰৰ প্ৰাথমিক আৰু উচ্চ প্ৰাথমিক শ্ৰেণীৰ শিশুসকলৰ বাবে কৰ্মদিনত বিনামূলীয়া মধ্যাহ্নভোজন, চৰকাৰী সাহায্যপ্ৰাপ্ত, স্থানীয় সংস্থা, শিক্ষা নিশ্চিত আঁচনি, আৰু বৈকল্পিক অভিনৱ শিক্ষা কেন্দ্ৰ, সৰ্বশিক্ষা অভিযানৰ অধীনত সমৰ্থিত মাদ্ৰাচা তথা মকতাব, আৰু শ্ৰম মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত ৰাষ্ট্ৰীয় শিশু শ্ৰমিক প্ৰকল্প বিদ্যালয়সমূহত বিনামূলীয়া মধ্যাহ্নভোজন যোগান ধৰা হয়। ১.২৭ নিযুতৰো অধিক বিদ্যালয় আৰু শিক্ষা নিশ্চিত আঁচনি কেন্দ্ৰত ১২০ নিযুত শিশুক সেৱা আগবঢ়োৱা, মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনি হৈছে বিশ্বৰ ভিতৰতে এক সৰ্ববৃহৎ আঁচনি।
ইতিহাস
১৯৩০ চনৰ পৰা ফৰাচী প্ৰশাসনৰ অধীনত পুডুচেৰীৰ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলত মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনি ৰূপায়ণ কৰা হৈছিল। স্বাধীন ভাৰতত মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনি প্ৰথমে তামিলনাডুত আৰম্ভ কৰা হৈছিল। প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী কে. কামৰাজে ৬০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে এই আঁচনিখন আগবঢ়াই দিছিল। ১৯২৫ চনৰ পৰা আঁচনিখনৰ ৰূপায়ণ কৰা প্ৰথমখন বিদ্যালয় আছিল সৌৰাষ্ট্ৰ বালক উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, মাদুৰাই। ২৮ নৱেম্বৰ ২০০১ তাৰিখে, উচ্চতম ন্যায়ালয়ে প্ৰতিখন ৰাজ্যৰে ৰাজ্য চৰকাৰক তেওঁলোকৰ বিদ্যালয়ত নিৰ্দেশনাৰ ৬ মাহৰ ভিতৰত এই কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰিবলৈ কৈছিল। ২০০২ চনৰ ভিতৰত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ নিৰ্দেশত সকলো ৰাজ্যতে এই আঁচনি ৰূপায়ণ কৰা হয়। ২০২১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত আঁচনিখনৰ নাম পিএম-পোষণ (প্ৰধানমন্ত্ৰী পোষণ শক্তি নিৰ্মাণ) আঁচনিলৈ সলনি কৰা হয়। এই আচঁনিখন বৰ্তমান শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনত। আঁচনিখনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে লগতে ঘোষণা কৰে যে ২০২২ চনৰ ভিতৰত চৰকাৰী আৰু চৰকাৰী সাহায্যপ্ৰাপ্ত বিদ্যালয়সমূহত প্ৰাক-প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰা অতিৰিক্ত ২৪ লাখ শিক্ষাৰ্থীকো এই আঁচনিৰ অধীনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ'ব। শিশুৰ অধিকাৰ সন্মিলনৰ অংশ হিচাপে ভাৰতে এই অধিকাৰ সন্মিলনৰ অনুচ্ছেদ ২৪, ২(গ)ৰ অধীনত, শিশুসকলৰ বাবে "পৰ্যাপ্ত পুষ্টিকৰ খাদ্য" প্ৰদান কৰিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ। ১৯৯৫ চনত আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত এই কাৰ্যসূচীটোৰ বিভিন্ন সংশোধন ঘটোৱা হৈছে। মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনিখন ৰাষ্ট্ৰীয় খাদ্য সুৰক্ষা আইন, ২০১৩-ৰ অধীনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
পুষ্টিৰ অনুপাত
প্ৰতিজন শিশুৰ বাবে এই আঁচনিৰ অধীনত প্ৰতিদিনৰ পুষ্টিৰ পৰিমাণ সমূহ হৈছে: মাইক্ৰ'নিউট্ৰিয়েণ্ট, ভিটামিন-A, লো, আৰু ফলেট টেবলেট আৰু ডি-ৱৰ্মিং ঔষধৰ ক্ষেত্ৰত, শিক্ষাৰ্থীজনে ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰাম্য স্বাস্থ্য মিছনৰ বিদ্যালয় স্বাস্থ্য কাৰ্যসূচীত প্ৰদান কৰা পৰিমাণ অনুসৰি পোৱাৰ অধিকাৰ আছে।
বিত্তীয় হিচাপ
কেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ দ্বাৰা মধ্যাহ্ন ভোজন আঁচনিৰ ব্যয় ভাগ-বতৰা হয়। এই আঁচনিৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা অৰ্থৰ ৬০ শতাংশ কেন্দ্ৰই আৰু ৰাজ্যবোৰে ৪০ শতাংশ প্ৰদান কৰে। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে অন্যান্য খাদ্যৰ বাবে শস্য আৰু বিত্তীৰ যোগান ধৰে। সুবিধা, পৰিবহণ আৰু শ্ৰমৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ব্যয় ফেডাৰেল আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ ভাগ-বতৰাৰ মাধ্যমেৰে পৰিচালিত হয়। অংশগ্ৰহণকাৰী ৰাজ্যসমূহে বিভিন্ন পৰিমাণৰ ধনৰাশিৰ অৰিহণা আগবঢ়ায়। আঁচনিখনৰ বাবে একাদশ পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাত ৩৮৪.৯ বিলিয়ন ভাৰতীয় মূল্য (৫.১ বিলিয়ন আমেৰিকান ডলাৰ) আৱণ্টন কৰা হৈছিল, দ্বাদশ পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাই ১৩৪ শতাংশ বৃদ্ধি কৰি ৯০১.৫৫ বিলিয়ন ভাৰতীয় মূল্য (১২ বিলিয়ন আমেৰিকান ডলাৰ) আৱণ্টন কৰিছে। মধ্যাহ্ন ভোজন কাৰ্যসূচীৰ ৰাজহুৱা ব্যয় ২০০৭-০৮ বৰ্ষত ৭৩.২৪ বিলিয়ন ভাৰতীয় মূল্য (৯৭০ নিযুত আমেৰিকান ডলাৰ)ৰ পৰা ২০১৩-১৪ বৰ্ষত ১৩২.১৫ বিলিয়ন (১.৮ বিলিয়ন আমেৰিকান ডলাৰ) লৈ বৃদ্ধি পাইছে। প্ৰাথমিক পৰ্যায়ত প্ৰতিটো শিশুৰ প্ৰতিদিনে ৰন্ধন ব্যয় ৪.১৩টকা নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে। আনহাতে উচ্চ প্ৰাথমিক স্তৰত এই মূল্য ৬.১৮ টকা।
তিথি ভোজন
তিথি ভোজন হৈছে গুজৰাটত আৰম্ভ হোৱা মধ্যাহ্ন ভোজন কাৰ্যসূচীৰ অধীনত অধিক লোকৰ অংশগ্ৰহণ নিশ্চিত কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা এক ধাৰণা। ইয়াৰ বাবে স্থানীয় সদস্যসকলক নিজ এলেকাৰ বিদ্যালয়ত পৰিৱেশন কৰা মধ্যাহ্ন ভোজনত ব্যক্তিগতভাৱে দান কৰি শিশুৰ জন্মদিনকে আদিকৰি অন্যান্য ঘৰুৱা উৎসৱ-পাৰ্বনৰ দৰে সামাজিক অনুষ্ঠান উদযাপন কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছিল। ইয়াক সমাজ/পৰিয়ালে বিদ্যালয়ৰ শিশুসকলৰ মাজত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ খাদ্য যেনে মিঠাই আৰু সুস্বাদু লঘু আহাৰ, নিয়মীয়া এম.ডি.এম., সম্পূৰ্ণ এসাঁজ আহাৰ, গঁজালি অহা বীনৰ দৰে পৰিপূৰক পুষ্টিকৰ সামগ্ৰীৰ উপৰি বিভিন্ন ধৰণৰ বাচন আদি স্বেচ্ছাই দান কৰিব পাৰে। এই ধাৰণাটো ভাৰতৰ আন আন ১০খন ৰাজ্যয়ো গ্ৰহণ কৰিছে। এই ৰাজ্য সমূহৰ কোনো কোনোৱে ইয়াৰ স্থানীয় নামকৰণ যেনে অসমত "সম্প্ৰীতি ভোজন", হিমাচল প্ৰদেশত "ধাম", মহাৰাষ্ট্ৰত "স্নেহ ভোজন", কৰ্ণাটকত "শালেগাগী নাভু নীভু", পুডুচেৰীত "অন্ন ধনম", পঞ্জাৱত "প্ৰীতি ভোজ" আৰু ৰাজস্থানত "উৎসৱ ভোজ"ৰ দৰে নামকৰণ কৰিছে। উত্তৰ ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ড, হাৰিয়ানা আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল চণ্ডিগড়ত, আঁচনিখনে ইয়াৰ মূল নাম তিথি ভোজনকে বৰ্তাই ৰাখিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ আঁচনি
প্ৰভাৱতী দেৱী সৰস্বতী
প্ৰভাৱতী দেৱী সৰস্বতী (Prabhavathi Devi Saraswathi, ৫ মাৰ্চ ১৯০৫-১৪ মে’ ১৯৭২) এগৰাকী বঙালী ভাষাৰ লেখক আৰু ওপন্যাসিক। তেওঁৰ উপন্যাস ‘বিজিতা’ৰ আধাৰত ‘ভাঙাগড়া’ নামেৰে বঙালী চলচ্চিত্ৰ এখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যিখন ছবিৰ হিন্দী আৰু মালায়ালম ভাষাৰ উপৰিও অসমীয়াতো আজলী নবৌ নামেৰে ৰিমেক হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
প্ৰভাৱতীৰ জন্ম পশ্চিমবঙ্গৰ উত্তৰ ২৪ পৰগণা জিলাৰ গোৱৰদাঙ্গাৰ খাঁটুৰা গাঁৱত হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম গোপালচন্দ্ৰ বন্দোপাধ্যায়। তেওঁ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পূৰ্ববঙ্গৰ দিনাজপুৰ জিলাত (বৰ্তমান বাংলাদেশত) ওকালতি কৰিছিল। কুলপ্ৰথা বৰ্তাই ৰাখিবলৈ মাথোঁ ন বছৰ বয়সতে গৈপুৰ গাৱঁৰ বিভূতিভূষণ চৌধুৰীৰ সৈতে প্ৰভাৱতীৰ বিয়া দিয়া হৈছিল। নবছৰীয়া প্ৰভাৱতীৰ মাকৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ কষ্ট হৈছিল। তাকে লৈ শহুৰৰ ঘৰখনে বিৰূপ মন্তব্য কৰে। সেয়েহে তেওঁ মাক-দেউতাকৰ ঘৰলৈ গুছি আহে। তেনেকৈ স্বামীৰ ঘৰখনৰ সৈতে চিৰদিনৰ বাবে বিচ্ছেদ হৈ যায়। মাক-দেউতাকেও পুনৰ তেওঁক স্বামীৰ ঘৰলৈ ওভতাই পঠিয়াবলৈ চেষ্টা নকৰিলে।
কৰ্মজীৱন
১১ বছৰ বয়সত শ্ৰীৰামকৃষ্ণৰ উদ্দেশ্যে লিখা এটি পদ্য 'গুৰুবন্দনা' তত্ত্বমঞ্জুৰী পত্ৰিকাত প্ৰকাশ পায়। এয়া তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত লেখা। মা-দেউতাকেও তেওঁক লিখাৰ বাবে উৎসাহিত কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত 'অৰ্চনা' পত্ৰিকাত প্ৰকাশ হয় গল্প 'টমি'। প্ৰভাৱতীহঁত বহৰমপুৰৰ পৰা অসমৰ এখন সৰু চহৰ লামডিঙলৈ গুছি আছে। তেওঁৰ সাহিত্যচৰ্চাত যতি নপৰিল। ৰচনা কৰে প্ৰথম উপন্যাস 'প্ৰতীক্ষা'। ১৯২৪ চনত 'ভাৰতবৰ্ষ' পত্ৰিকাত প্ৰকাশ পায় প্ৰথম ধাৰাবাহিক উপন্যাস 'বিজিতা'।
প্ৰভাৱতীয়ে কলকাতা চিটি কৰ্পোৰেচন স্কুলত এগৰাকী শিক্ষয়ত্ৰী হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰে। তেওঁ ‘মহম্মদী’, ‘ভাৰতবৰ্ষ’, ‘উপাসনা’, ‘বনশ্ৰী’, ‘সাৰথি’ আদি কাকত-আলোচনীত লেখা-মেলা কৰিছিল। ১৯২৩ চনত তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস বিজিতা প্ৰকাশ পায়। তেওঁৰ এইখন উপন্যাসৰ আধাৰত বঙালী চলচ্চিত্ৰ ভাঙাগঢ়া নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ভাঙাগঢ়াক আকৌ তামিলত ‘কুলদেৱম’ (১৯৫৬), হিন্দীত ‘ভাবী’ (১৯৫৭) আৰু অসমীয়াত আজলী নবৌ (১৯৮০) নামেৰে ৰিমেক কৰা হৈছিল। বাংলাৰ মেয়ে নাটকখন তেওঁৰ পথেৰ শেষে গ্ৰন্থখনখনৰ অভিযোজনা। তেওঁ তিনি শতাধিক গ্ৰন্থ প্ৰণয়ণ কৰিছে। বঙালী সাহিত্যৰ প্ৰথম মহিলা ডিটেকটিভ ‘কৃষ্ণা’ তেওঁৰে সৃষ্টি। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থবোৰৰ ভিতৰত হ’ল- ‘ব্ৰতচাৰিনী’, ‘ব্যথিত ধৰিত্ৰী’, ‘বিধৱাৰ কথা’, ‘ধুলাৰ ধৰণী’, ‘জাগৰণ’, ‘মহিয়সী নাৰী’ আদি। তেওঁ জামছেদপুৰ অল ইণ্ডিয়া বেঙ্গলী লিটাৰেৰী ছোচাইটিৰ সঞ্চালক আছিল। ১৯৪৬ চনত তেওঁক কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ে লীলা বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। নৱদ্বীপ স্কলাৰ ছোচাইটিয়ে তেওঁক সৰস্বতী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে।
মৃত্যু
১৯৭২ চনৰ ১৪ মেত পশ্চিমবঙ্গৰ কলকাতাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
২৯ ফেব্ৰুৱাৰী
২৯ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জীৰ অধিবৰ্ষত ৬০তম দিন। বছৰ শেষ হ'বলৈ ৩০৬ দিন বাকী থাকে। ফেব্ৰুৱাৰী মাহ সাধাৰণতে ২৮ দিনীয়া হয় যদিও প্ৰতি ৪ বছৰৰ মূৰে মূৰে এই মাহ ২৯ দিনীয়া হয়। তেতিয়া ইয়াক লিপ ইয়েৰ বা অধিবৰ্ষ বুলি কোৱা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফেব্ৰুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
বগা বাহক
জাষ্টিকা আধাট’ডা, সাধাৰণতে অসমীয়াত বগা বাহক নামে জনাজাত এই চিৰসেউজীয়া আৰু জোপোহা সপুষ্পক উদ্ভিদজোপা হৈছে একপ্ৰকাৰৰ ঔষধীয় উদ্ভিদ। ই এছিয়াৰ এক থলুৱা উদ্ভিদ। সিদ্ধ চিকিৎসা, আয়ুৰ্বেদ, হোমিঅপেথি আৰু য়ুনানী চিকিৎসাত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই তিতাফুল বা ৰঙা বাহকৰ পৰিয়ালৰ উদ্ভিদ। ওখ প্ৰায় ৫-৬ ফুট মান হয়। পাত ডাঙৰ আৰু আগবোৰ জোঙা, ডিচেম্বৰৰ পৰা এপ্ৰিল মাহত ফুল ফুলে। পাত আৰু ফুলৰ সোৱাদ তিতা।
বগা বাহকৰ ইংৰাজী নাম হৈছে, মালাবাৰ নাত, আডুল্‌ছা, আধাট’ডা, ভাছা, আৰু ভাছাকা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফুল
ইলিয়াড
ইলিয়াড বা ইলিয়াদ (Iliad) হোমাৰৰ দ্বাৰা ৰচিত মহাকাব্য দুখনৰ ভিতৰত এখন। আনখন হ’ল ওডিছী। ট্ৰয় নগৰৰ আন নাম ইলিয়াছ বা ইলিয়াম। সেই ইলিয়াছৰে বৈভৱ, বিক্ৰম আৰু বিধ্বংসনৰ বৃত্তান্ত আছে বাবেই মহাকাব্যখনৰ নাম ইলিয়াড। thumb|300px|গ্ৰীকৰ পুৰণি মানচিত্ৰ
ইলিয়াড
এবাৰ ৰজা পেলিউছৰ ৰাজকীয় বিবাহ উৎসৱলৈ অলিম্পাছৰ সকলো দেৱ-দেৱীকে নিমন্ত্ৰণ কৰে৷ পেলিউছে অমিল-অসূয়া-অনৈক্য আৰু কন্দলৰ দেৱী হেতু আৰিছৰ ভনী এৰিছক নেমাতে। ক্ষোভে-দুখে জৰ্জড়িত হৈ এৰিছেও তাৰ পোটক তুলিবলৈ মন কৰি এটা সোণৰ আপেলত “সকলোতকৈ সুন্দৰী গৰাকীৰ প্ৰতি” বুলি লিখি খোলা দুৱাৰেদি বিবাহৰ ঘৰৰ ভোজমেল হৈ থকা বিশাল কক্ষৰ মজিয়াইদি বগৰাই দিয়ে।
সুন্দৰী গৰাকীৰ বিচাৰ-বিবেচনাৰ পিছত মূল দাবীদাৰ দেৱী কেইগৰাকী হয়- আফ্ৰোদাইতী, হেৰা আৰু পালাছ এথেনা। তিনিও গৰাকী দেৱীৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ সুন্দৰী বিচাৰৰ বাবে বিশ্বজগতৰ নৰ-দেৱতা সকলোৰে অধিপতি জ্যুছৰ আগত তেওঁলোক যায় যদিও বিষয়টো নিষ্পত্তি নহয় বৰং তেওঁ তিনিও গৰাকীকে পেৰিছৰ ওচৰলৈহে যাবলৈ কয়।
তিনিও গৰাকী দেৱীয়েই পেৰিছক অৱগত কৰাই প্ৰলোভিত কৰি দেৱৰাণী হেৰাই কয় যে- যদি তেওঁক সোণালী আপেলটো দিয়ে তেন্তে পেৰিছক তেওঁ সমগ্ৰ ইউৰোপ আৰু এছিয়া মহাদেশৰ সম্ৰাট কৰিব। যুদ্ধৰ দেৱী মিনাৰ্ভাই কয় যে- ট্ৰজানসকলৰ দ্বাৰাই তেওঁ সমগ্ৰ গ্ৰীক বাহিনী পৰাস্ত কৰি তেওঁক গ্ৰীচৰ অধিপতি কৰিব। ভেনাচে কয়- যে যদি সেই সোণালী আপেলটো তেওঁক দিয়ে তেন্তে এই বিশ্বজগতৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠা সুন্দৰী নাৰী গৰাকীক তেওঁক উপহাৰ দিব। তিনিওৰে প্ৰলোভন প্ৰবল৷ ৰাজপুত্ৰ হ’লেও পেৰিছ আছিল দুৰ্বলচিতীয়া লোক লগতে অলপ কাপুৰুষো৷ তেওঁ যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ কথাত বৰ উৎসাহিত নাছিল। সেই বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠা সুন্দৰীক পাব বুলি দেৱী আফ্ৰোদিতিৰ হাততে অৰ্পণ কৰিলে সোণালী আপেল। পৰিসৰ সেই কাব্যই সূচনা কৰিলে ইলিয়াদৰ মহাযুদ্ধ। ভয়ানক ধৰণে বিতুষ্টা হৈ অন্তৰ্ধান হ’ল মহাক্ৰোধী দেৱৰাণী হেৰা আৰু মিনাৰ্ভায়।
প্ৰতিযোগিতাত বিজয়িনী হোৱা প্ৰেমৰ দেৱী মোহনীয় ভেনাচে পেৰিছক বৰ ভাল পালে। সেই যুগৰ বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠা সুন্দৰী আছিল হেলেন। হেলেনৰ পিতৃ আছিল স্বয়ং জ্যুছ দেৱতা।