cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ইলিয়াদ (অসমীয়া গ্ৰন্থ)
গ্ৰন্থখনৰ কাহিনীভাগ
পিছত হেলেনক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সেই সকলোবোৰ ৰজা ৰাজকুমাৰ একত্ৰিত হৈ পেৰিছৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়ে আৰু এনেদৰে ট্ৰয় নগৰত যুদ্ধ আৰম্ভ হয়। ট্ৰয় নগৰৰ আন নাম ইলিয়াছ বা ইলিয়াম। সেই ইলিয়াছৰে বৈভৱ, বিক্ৰম আৰু বিধ্বংসনৰ বৃত্তান্ত আছে বাবেই মহাকাব্যখনৰ নাম ইলিয়াদ।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
প্ৰদীপ শইকীয়া (Pradip Saikia) অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ, প্ৰসিদ্ধ অনুবাদক, ঔপন্যাসিক। ২০১৬ বৰ্ষত কৈলাস নাথ শৰ্মা সোঁৱৰণী অখিল ভাৰতীয় সাহিত্য পৰিষদ, অসমৰ সাহিত্য বঁটাপ্ৰাপক৷
১৯৩৬ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰত প্ৰদীপ শইকীয়াৰ যোৰহাট জিলাৰ টীয়কত জন্ম হয়। পিতৃ প্ৰয়াত উমেশ শইকীয়া আৰু মাতৃ জানকী প্ৰিয়া শইকীয়া।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
কুৰংগনয়নী
কুৰংগনয়নী (Kurangayani) আহোম স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ পত্নী আৰু প্ৰধান ৰাণী আছিল। স্বৰ্গদেৱে মানৰ কবলৰ পৰা মণিপুৰৰ সিংহাসন উদ্ধাৰৰ বাবে কৰা সহায়ৰ চিনস্বৰূপে জয় সিংহ‌ই তেওঁৰ জীয়েক কুৰংগনয়নীক ১৭৬৮ চনত ৰাজেশ্বৰ সিংহ‌লৈ বিয়া দিয়ে।  আগৰ দিনত মণিপুৰৰ মানুহক অসমীয়াই মগলু বা মগলৌ বুলিছিল। মণিপুৰৰ কন্যা হোৱা বাবে সেয়ে কুৰংগনয়নীক মগলু কুঁৱৰী বা মগলৌ কুঁৱৰী বুলিও জনা যায়। আনহাতে মণিপুৰিসকলে তেওঁক তেখাও-লেইমা বা অসম কুঁৱৰী বুলি স্মৰণ কৰে। প্ৰথম মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ দমনৰ ক্ষেত্ৰত কুৰংগনয়নীয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
১৭৬৯ চনত ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ ভায়েক চুণ্যেউফাই লক্ষ্মী সিংহ নাম লৈ ৰাজপাটত উঠে আৰু কুৰংগনয়নীক বিয়া কৰায়। কিছুদিন পাছতে আহোম ৰাজ্যত ৰাঘ নেওগৰ নেতৃত্বত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ সূত্ৰপাত হয়। বিদ্ৰোহীসকলে আহোম ৰাজধানী অধিকাৰ কৰি নাহৰখৰাৰ ৰমানন্দক সিংহাসনত বহুৱায় আৰু লক্ষ্মী সিংহক বন্দী কৰে। ৰাঘ নেওগে কুৰংগনয়নীৰ লগতে ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ বিধবা পত্নীসকল আৰু লক্ষ্মী সিংহৰ পত্নীসকলক জোৰ কৰি নিজৰ হেৰেমত ৰাখে।
প্ৰজাসকলে পূৰ্বৰ স্বৰ্গদেউৰ বিষয়াসকলকে সমৰ্থন কৰিবলৈ লোৱাত ৰজা ৰমাকান্ত অসন্তুষ্ট হৈ সকলো বিষয়া আৰু লক্ষ্মী সিংহক হত্যা কৰিবলৈ পৰিকল্পনা কৰে। এই কথাৰ উমান পাই পূৰ্বৰ সকলো বিষয়া লগ লাগি বিদ্ৰোহ দমন কৰিবলৈ সংকল্প লয়। ইতিমধ্যে বিদ্ৰোহীসকলৰ বেছিভাগেই ঘৰাঘৰি গৈছিল আৰু ৰাজধানীত ৰমাকান্তৰ লগত কেইজনমান সহকাৰীহে আছিল। ১৭৭০ চনৰ এপ্ৰিলত বহাগ বিহুৰ আগৰ নিশা ৰাঘৰ ঘৰ ঘেৰাও কৰা হয় আৰু তেওঁক বাহিৰলৈ টানি আনি হত্যা কৰা হয়। কিছুমানৰ মতে কুৰংগনয়নীয়েই পিছফালৰ পৰা প্ৰথম আঘাত কৰিছিল। ৰমাকান্ত সমায়িকভাৱে পলাই সাৰে কিন্তু তেওঁৰ দেউতাক, আত্মীয় আৰু বিষয়াসকলক ধৰি মৃত্যুদণ্ড বিহা হয়। এইদৰে প্ৰথম মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ অন্ত পৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী শ্ৰেণী:মণিপুৰৰ ব্যক্তি
আনন্দিৰাম দাস
আনন্দিৰাম দাস (Anandiram Das; জন্ম: ২ অক্টোবৰ, ১৯০৯ -মৃত্যু : ৪ আগষ্ট, ১৯৬৯ ) অসমৰ এজন প্ৰসিদ্ধ গীতিকাৰ। তেওঁ অসমীয়া ভাষাত প্ৰায় এহেজাৰ গীত ৰচনা কৰিছে। পুৰুষোত্তম দাসে লিখিছে যে, “অসমীয়া গীত ৰচকসকলৰ ভিতৰত দাসেই বোধকৰোঁ আটাইতকৈ সৰহ সংখ্যক গীত লিখিছে।” তেওঁৰ দুখন গীতৰ সংকলন বিৰহী আৰু সুৰ-নিজৰা ক্ৰমে ১৯৩৭ আৰু ১৯৩৯ চনত প্ৰকাশ পাইছিল। ত্ৰিছ আৰু চল্লিশৰ দশকত আনন্দিৰাম দাসে ৰচনা কৰা আৰু সুৰ কৰা গীত সমূহ চাৰু বৰদলৈ, অনুকুল নাথ, তাৰিণী বৰুৱা, বলোৰাম দাস, নিৰ্মলেন্দু মজুমদাৰ, ভূপেন হাজৰিকা আদি শিল্পীৰ কণ্ঠত জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল। দাসে কেইবাখনো অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ বাবে গীত ৰচিছিল।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯০৯ চনৰ ২ অক্টোবৰ তাৰিখে গুৱাহাটীৰ খাৰঘূলিত আনন্দিৰাম দাসৰ জন্ম হয়। পিতৃ খেলাইৰামৰ পৰা তেওঁ সংগীতৰ শিক্ষা লৈছিল। সৰুতেই পিতৃ বিয়োগ হোৱাত পেটৰ তাড়নাত তেওঁ কম্পোজিটৰ কামত সোমায়। বনগীত গাই আনন্দিৰাম দাসে প্ৰসিদ্ধি লভিছিল। নিজে গীত গোৱাৰ উপৰিও তেওঁ বহু সংখ্যক গীত লিখিছিল। দাসক বনগীতৰ স্ৰষ্টা বুলি কোৱা হৈছিল। ত্ৰিশৰ দশকত অসমীয়া গীতি সাহিত্যক চহকী কৰাত দাসৰ যথেষ্ট অৱদান আছিল। সেইসময়ৰ অসমীয়া সমাজক বঙালী গীত আৰু সংগীতৰ প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত কৰি থলুৱা অসমীয়া গীতৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ সৃষ্টি কৰাত আনন্দিৰাম দাসৰ গীতসমূহে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল।
বিভিন্ন ঠাইত গ্ৰামোফ’নত সহজে গান বজোৱা দেখি, দাসে গ্ৰামোফ’নৰ জৰিয়তে গীতৰ জনপ্ৰিয়তা সৃষ্টি কৰিবলৈ তেওঁৰ চাৰিটা গান ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ গৈছিল। যদিও নতুন প্ৰযুক্তিটো কেৱল কলিকতাত কাৰ্যকৰী আছিল, চাহিদা অনুসৰি সুলভ শ্বেলাক ৰেকৰ্ডৰ প্ৰতিলিপিবোৰ দ্ৰুততাৰে বিতৰণ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ফলত সংগীতৰ প্ৰসাৰত বিপ্লৱ ঘটিছিল, আৰু ই আনন্দিৰাম দাসক উদীয়মান অসমীয়া ল'ৰা আৰু ছোৱালীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়া আৰু তেওঁৰ ৰচনাসমূহ ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ কলিকতালৈ লৈ যোৱাৰ অভিযান আৰম্ভ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি, ১৯৪৬ চনৰ পৰা তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ', কলিকতা আৰু ১৯৪৮ চনৰ পৰা এ আই আৰৰ শ্বিলং-গুৱাহাটী ষ্টেচনত গান গোৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু অসমীয়া গীতৰ ক্ষেত্ৰত এক জাগৰণৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
তেওঁ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ‘বদন বৰফুকন’, ‘পাৰঘাট’, ‘লাচিত বৰফুকন’, ‘ভক্ত প্ৰহ্লাদ’ আদিৰ বাবে গীত লিখিছিল। ‘বিৰহী’ আৰু ‘সুৰ নিজৰা’ দাসৰ প্ৰকাশিত গীতৰ সংকলন। তেওঁ ‘নন্দন’ আৰু ‘ৰক্তাঞ্জলি’ নামৰ আন দুখন গীতৰ পুথি লিখিছিল যদিও এই দুখনে ছপা আখৰৰ মুখ নেদেখিলে। ‘মোহন মালতি’ আনন্দিৰাম দাস বিৰচিত একমাত্ৰ নাটক। দাসক ১৯৩৭ চনত বহা অসম সাহিত্য সভাৰ গুৱাহাটী অধিৱেশনত শ্ৰেষ্ঠ গায়কৰূপে নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল। ১৯৫৪ চনত গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত ‘ভাৰতীয় গণনাট্য সন্মিলন’ৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনত দাসে সাংস্কৃতিক বিভাগৰ সভাপতিত্ব কৰিছিল। তেওঁ কিছুকাল গণনাট্য সংঘৰ অসম শাখাৰ উপ-সভাপতিও আছিল। গুৱাহাটীৰ ‘প্ৰগতি শিল্পী সংঘ’ই তেওঁক ১৯৫৯ ‘বন কোঁৱৰ’ আৰু ‘নিউ আৰ্ট প্লেয়াৰ্চে’ ‘বন গীতৰ ওজা'’ উপাধি প্ৰদান কৰিছিল।
১৯৬৯ চনৰ ৮ আগষ্টত আনন্দিৰাম দাসৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ
য়াজিদি
আন্তঃগাঁথনি
ঐতিহাসিকভাৱে য়াজিদিসকল বৰ্তমানৰ ইৰাক, ছিৰিয়া আৰু তুৰ্কীত বাস কৰিছিল। তদুপৰি আৰ্মেনিয়া আৰু জৰ্জিয়াতো এই ধৰ্মাৱলম্বী বহুলোক বাস কৰিছিল। অৱশ্যে বিংশ শতিকাৰ বিভিন্ন হিংসাত্মক ঘটনাই তেওঁলোকৰ আন্তঃগাঁথনিত যথেষ্ট বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলায় আৰু বহু অঞ্চলৰ পৰা প্ৰব্ৰজন বৃদ্ধি পায়। ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত জনসংখ্যাৰ সম্পৰ্কে কোনো বিশ্বাসযোগ্য তথ্য পোৱা নাযায়।
ইতিহাস
য়াজিদিসকল প্ৰধানকৈ কূৰ্দিছ ভাষী। তেওঁলোকৰ ধৰ্ম ইৰাণী ধৰ্মসমূহৰ এটা আৰু ই মেছ'পটেমিয়াৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাস তথা খ্ৰীষ্টান আৰু ইছলাম ধৰ্মৰ বিভিন্ন উপাদানৰ সানমিহলি হৈ গঠন হোৱা। কূৰ্দিছৰ লগতে য়াজিদিসকলৰ বহুতেই আৰবী ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। তেওঁলোকৰ প্ৰধান তীৰ্থস্থান হৈছে মছুল (Mosul) ৰ উত্তৰ-পূবত থকা লালিছ (Lalish) নামৰ অঞ্চলটো।
ধৰ্মবিশ্বাস
য়াজিদিসকলে ঈশ্বৰক পৃথিৱীৰ স্ৰষ্টা জ্ঞান কৰে। ঈশ্বৰৰ অধীনত সাতগৰাকী দেৱী ("holy beings" or angels) এ পৃথিৱীৰ চোৱাচিতা কৰে বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ইয়াৰে এগৰাকী হৈছে মেলেক টাওছ (Melek Taus) যাক ময়ূৰ দেৱী ("Peacock Angel") বুলি কোৱা হয়।
ভৌগোলিক বিস্তাৰ
য়াজিদিসকলৰ সৰহসংখ্যকেই ইৰাকত বাস কৰে। ইৰকৰ জনসংখ্যাৰ সংখ্যলঘুসকলৰ ভিতৰত য়াজিদিসকল অন্যতম। এওঁলোকৰ বৰ্তমানৰ জনসংখ্যা ৭০,০০০-৫০০,০০০ বুলি অনুমান কৰা হয়। তেওঁলোক প্ৰধানকৈ উত্তৰ ইৰাকৰ Neneveh province ত বসবাস কৰে। শ্বেখান (Shekhan), উত্তৰ-পূব মছুল ( Mosul) আৰু চিনজাৰ (Sinjar) এওঁলোকৰ সংখ্যা অধিক। বিংশশতিকাত চিনজাৰবাসীসকলৰ সৈতে শ্বেখানবাসী য়াজিদিসকলে ক্ষমতাৰ বাবে যুঁজ দিবগীয়াত পৰে। ২০০৩ চনত আৰম্ভ হোৱা ইৰাক যুদ্ধ আৰু ছাদ্দাম হুছেইনৰ পতনৰ পিছৰ পৰা য়াজিদিসকল নানা সংকটৰ সন্মুখীন হৈছে আৰু তেওঁলোকৰ সমগ্ৰ আন্তঃগাঁথনিৰ বিস্তৰ পৰিৱৰ্ত্তন সাধন হৈছে।
শেহতীয়া ঘটনা
চালাফিষ্ট উগ্ৰপন্থী দল (Salafist militant group)-এ এই য়াজিদিসকলক চয়তানৰ উপাসক বুলি গণ্য কৰি ২০১৪ চনৰ আগষ্ট মাহত য়াজিদি সমকলৰ প্ৰধান বাসস্থান চিনজাৰ অধিকাৰ কৰি লয়। এই ঘটনাৰ ফলত প্ৰায় ৫০,০০০ য়াজিদি লোকে কাষৰীয়া পৰ্বতমালালৈ পলায়ন কৰিবলৈ বাধ্য হয়। আতংকবাদীৰ ভাবুকি আৰু খাদ্যদ্ৰব্যৰ অভাৱত জীয়াতু ভোগা য়াজিদি লোকসকলে সমগ্ৰ বিশ্বতে সংবাদমাধ্যমৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সহানুভূতি লাভ কৰিছে। পৰৰ্ৱত্তী ঘটনাক্ৰমৰ ওপৰত নজৰ দি আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি বাৰাক ওবামাই এই লোকসকলৰ বাবে চিনজাৰ পৰ্বতমালাত সাহায্য বিতৰণৰ লগতে ইৰাকী উগ্ৰপন্থীৰ ওপৰত আক্ৰমণৰো পদক্ষেপ লৈছে। ২০১৪ চনৰ ৭ আগষ্টৰ পৰা এই পদক্ষেপ কাৰ্যকৰী কৰা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সামাজিক সম্প্ৰদায়
জানকী দেৱী বাজাজ
জানকী দেৱী বাজাজ (Janaki Devi Bajaj, ৭ জানুৱাৰী ১৮৯৩ – ২১ মে' ১৯৭৯) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী তথা জনহিতৈষী আছিল। তেওঁ মহাত্মা গান্ধীয়ে নেতৃত্ব বহন কৰা আইন অমান্য আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰি ১৯৩২ চনত কাৰাবাস খাটিছিল। তেওঁ প্ৰসিদ্ধ উদ্যোগপতি তথা বাজাজ গ্ৰুপৰ প্ৰতিষ্ঠাপক যমুনালাল বাজাজৰ পত্নী। ১৯৫৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
জীৱনী
যমুনালালে পত্নীৰ সৈতে স্বাধীনতা সংগ্ৰাম আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। জানকী দেৱীয়ে নিজে যঁতৰ ঘূৰাই খাদী প্ৰস্তুত কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ গোসেৱাৰ বাবে কাম কৰিছিল আৰু হৰিজন সকলৰ জীৱনৰ মানদণ্ড উন্নত কৰিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। ১৯২৮ চনত তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাত হৰিজন সকলে মন্দিৰপ্ৰৱেশ কৰিছিল। স্বাধীনতাৰ পিছত তেওঁ ভূদান আন্দোলনত আচাৰ্য বিনোৱা ভাৱেৰ সৈতে কাম কৰিছিল। তেওঁ ১৯৪২ চনৰ পৰা বহু বছৰ ধৰি অখিল ভাৰতীয় গোসেৱা সংঘৰ অধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত আছিল।
১৯৫৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে। তেওঁ ১৯৬৫ চনত 'মেৰি জীৱন যাত্ৰা' শীৰ্ষক আত্মজীৱনী প্ৰকাশ কৰিছিল। ১৯৭৯ চনৰ ২১ মে তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
উত্তৰাধিকাৰ
তেওঁৰ স্মৃতিত বহুতো শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আৰু পুৰস্কাৰ স্থাপন কৰা হৈছে। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্যসমূহ হ'ল: জানকী দেৱী বাজাজ ইনষ্টিটিউট অফ মেনেজমেণ্ট ষ্টাডিজ, জানকী দেৱী বাজাজ চৰকাৰী পিজি ছোৱালী মহাবিদ্যালয়, কোটা আৰু বাজাজ ইলেক্ট্ৰিকেলছৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত 'জানকীদেৱী বাজাজ গ্ৰাম বিকাশ সংস্থা'। ভাৰতীয় মাৰ্চেণ্ট চেম্বৰৰ লেডিজ উইংয়ে ১৯৯২-৯৩ চনৰ পৰা গ্ৰাম্য উদ্যোগীসকলৰ বাবে আইএমচি-লেডিজ উইং জানকী দেৱী বাজাজ পুৰস্কাৰ আৰম্ভ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
ছাৱী ভাষা
ছাৱী বা ছাউজী  এটি লুপ্তপ্ৰায় দাৰ্দিক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি আফগানিস্তান আৰু উত্তৰ-পশ্চিম পাকিস্তানত মূলতঃ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই ভাষাক শ্বিনা ভাষিক গোটৰ অংশ জ্ঞান কৰা হয় দাৰ্দিক ভাষাসমূহৰ মাজত।
এই ভাষা ছাউ গাৱঁত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, অৰণ্ডু চহৰৰ দক্ষিণ দিশে প্ৰায় ২০ কিলোমিটাৰ, কুনাৰ নদীৰ পূব দিশে যিয়ে পাকিস্তানৰ চিত্ৰল অঞ্চলৰ সৈতে সীমা ৰাখে। ছাৱী ভাষী লোকে নিজকে গৱাৰ জনগোষ্ঠীৰ অংশ জ্ঞান কৰে, যি সেই গাৱঁৰ উপৰিও ওচৰৰ ছখনমান গাৱঁত থাকে আৰু যাৰ ভাষা সাধাৰণতে গৱাৰবাতী। তেওঁলোকৰ সৈতে কথোপকথন কৰিবলৈ ছাৱী ভাষী লোকে সাধাৰণতে পশ্তো ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে বুলি পোৱা গৈছে। আফগাতিস্তানত দেখা দিয়া দীঘলীয়া ৰাজনৈতিক অশান্তিৰ সময়ত ছাউ গাৱঁৰ লোকক চিত্ৰল আৰু দীৰ অঞ্চলৰ শৰণাৰ্থী শিবিৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল, কিন্তু বৰ্তমানে তেওঁলোক আকৌ আফগানিস্তানলৈ উভতি গৈছে।
ব্যাকৰণ
দুৰ্বল সশব্দ এস্পিৰেট (ভ, ধ, ঘ) ১৯৬৭ চনত বুড্ড্ৰুছে সাৱধান হৈ নথিভুক্ত কৰিছিল, কিন্তু লিলজেগ্ৰেণে ২০০৯ চনত নিজৰ পত্ৰৰ ৩১ নং পৃষ্ঠাত উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁ সাক্ষাৎকাৰ লোৱা মানুহৰ ভাষ্যত এই ধ্বনিসমূহ পোৱা নগ'ল। ই সম্ভৱ যে এস্পিৰেছন নোহোৱা হোৱা আৰু সুৰ ব্যৱস্থা বিকাশ হোৱা প্ৰক্ৰিয়া একেলগে ঘটিছিল।
আন শ্বিনা প্ৰকাৰসমূহৰ বিপৰীতে, ছাৱী আৰু পালুলা ভাষাত অতীত আৰু বৰ্তমান কাল ব্যক্তিৰ বাবে চিহ্নিত কৰা নহয়, বৰং প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে particle-ভিত্তিতহে ক্ৰিয়া চিহ্নিত কৰা হয়, উপৰোৱাভাৱেহে ব্যক্তিৰ সৈতে সহযোগ দেখা যায়। তোৰৱালী ভাষাৰ দৰে,, ছাৱী ভাষাতো নামভিত্তিক morphologyত animacyৰ বাবে ব্যাকৰণত নিয়ম আছে (যাৰ বিপৰীতে কলশ, খোৱাৰ, শুমশ্তী আৰু পাশ্বায়ী ভাষাত verbal morphologyতহে ই ব্যাকৰণত ঠাই পায়)। কৰ্তা প্ৰত্যয় -e perfective transitive ক্ৰিয়াসমূহৰ বাবে ব্যৱহাৰ হয়। মুখ্য শ্বিনা প্ৰকাৰসমূহৰ বিপৰীত, ছাৱী ভাষাত কোনো কৰ্তা প্ৰত্যয় imperfective transitive ক্ৰিয়াৰ বাবে নাই।
কেঁচুখাটী
বাসস্থান
কেঁচুখাটীয়ে প্ৰধানকৈ মুকলি অঞ্চলত চৰি ভাল পায়। শীতকালত ইয়াক চিৰসেউজীয়া কাঠনি (evergreen woodland)ত আৰু গ্ৰীষ্মকালত বনাঞ্চলত থকা দেখা পোৱা যায়।
আচৰণ
এই চৰাইবিধক খুউব কমেইহেযোৰ পাতি থকা দেখা যায়। সাধৰণতে মাটিতে ইহঁতে খাদ্যৰ সন্ধান কৰে, কেৱল বিপদৰ আশংকা হ'লেহে ওপৰৰ গছলৈ উৰি যায়।
ইয়াৰ মাতটো 'চ্চীইইপ' বা স্পেইইক ধৰণৰ যেন শুনিবলৈ পোৱা যায়।
খাদ্য
কেচুঁখাটীয়ে সাধাৰণতে পোক-পতংগ, ঘাঁহ বা গছৰ গুটি আদি খায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:শালিকা শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
বিলাসপুৰী
ব্ব্ব্ভল্খখ
হোশ্বিয়াৰপুৰ জিলাৰ পাহাড়ীয়া অঞ্চলতো এই ভাষাৰ এটি উপ-ভাষা কোৱা হয়, যাক অনেকে পাহাড়ীও আখ্যা দিয়ে (টাকৰী লিপিত: 𑚞𑚩𑚭𑚪𑚯)।
উপভাষা
বিলাসপুৰীৰ ৫টা মুখ্য উপভাষা আছে:
কহলূৰী বা বিলাসপুৰী ভাষাৰ উপভাষাসমূহ ইমানেই মিলা যে আতাইকেইটাকে এটাই মাথো উপভাষা বুলিও ক'ব পৰা যায়।
লিপি
এই ভাষা টাকৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰি লিখা হয়।
স্থিতি
এই ভাষাক অনেকে পাহাড়ী বা হিমাচলীও আখ্যা দিয়ে। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে এই ভাষাত লিখনি ছপা কৰিবলৈ ৰাজ্যৰ পৰা বৰঙণি আদি পোৱা গৈছিল। কিন্তু স্বাধীনতাৰ পাছৰে পৰা হিন্দী ভাষাকহে অধিক গুৰুত্ব দিয়া হৈছে আৰু এনে বৰঙণি প্ৰায় বন্ধ হৈ পৰিছে। বিলাসপুৰী শিকোৱা কোনো প্ৰতিষ্ঠান নাই আৰু সেয়ে মানক পাঞ্জাবী আৰু মানক হিন্দীৰ দৰে ভাষাৰ হেঁচাত এই ভাষা বিপন্ন হৈ পৰিছে।
২০১০ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিধান সভাত ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত 'পাহাড়ী (হিমাচলী)' অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ দাবী তুলি ধৰা হৈছিল, যি হিমাচল প্ৰদেশৰ অনেক ভাষাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিলেহেতেন। কিন্তু তাৰ পাছত এই দিশত কোনো অগ্ৰগতি দেখা যোৱা নাই, যদিও অনেক সৰু সৰু সংগঠনে এই ভাষাৰ সংৰক্ষণৰ বাবে কাম কৰি আহিছে। ৰাজনৈতিক কাৰণত এই ভাষাক পাঞ্জাবী ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হৈছে এনে কৰা হৈছিল জি এ গ্ৰিয়েৰ্ছনৰ যুক্তিৰ ভিত্তিত, যিয়ে কহলূৰীক পাঞ্জাবীৰ এক "অভং" ৰূপ আখ্যা দিছিল। পাছলৈ ভাষাবিদসকলে সেই যুক্তিক নস্যাৎ কৰিছে আৰু এই মতত উপনীত হৈছে যে ই পাঞ্জাবী নহয়, বৰং অন্যান্য পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাষাসমূহৰ সৈতেহে ভালেমান সম্বন্ধিত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
ইদ্ৰিছ আলি
ইদ্ৰিছ আলি (জন্ম: ১৯৪১ ) অসমৰ এগৰাকী সাহিত্যিক আৰু প্ৰসিদ্ধ গীতিকাৰ। তফজ্জুল আলিৰ প্ৰেৰণাৰে তেওঁ সাহিত্য আৰু সংগীত জগতত প্ৰৱেশ কৰিছিল যদিও ঘাইকৈ তেওঁ গীতিকাৰ ৰূপে পৰিচিত। চাকৰিসূত্ৰে তেওঁ এগৰাকী অধ্যাপক আছিল।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৪১ চনৰ ১ মে' তাৰিখে দৰং জিলাৰ শিঙিমাৰীত ইদ্ৰিছ আলিৰ জন্ম হয়। ১৯৬৫ চনত তেওঁ [[গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়|গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। কিছু বছৰ অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সহায়ক ৰূপে কাম কৰাৰ পিছত তেওঁ মঙলদৈ মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তা ৰূপে যোগদান কৰে। ১৯৮৭ চনৰ পৰা ২০০১ চনলৈ তেওঁ এই মহাবিদ্যালয়ত চাকৰি কৰি ইয়াৰ পৰাই অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। গীত ৰচনাৰ উপৰিও ইদ্ৰিছ আলিয়ে বহুসংখ্যক কবিতা আৰু প্ৰৱন্ধ, কেইবাখনো উপন্যাস আৰু শিশু গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। ‘নিৰিবিলি’ আৰু ‘সুৰনিতা’ ইদ্ৰিছ আলিৰ দুখন প্ৰকাশিত গীতৰ পুথি। লিখা-মেলাৰ উপৰিও আলি বিভিন্ন সাহিত্য-সংস্কৃতিমূলক অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত আছিল। ২০০৫ চনত তেওঁ অসম চৰকাৰে প্ৰদান কৰা সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ
বাথৌ ধৰ্ম
বাথৌ ধৰ্ম (बाथौ) বড়ো আৰু কছাৰী সম্প্ৰদায়ৰ জাতিগত ধৰ্ম। বাথৌ নাম (বা = পাঁচ; থৌ = গভীৰ) টোৰ অৰ্থ হৈছে পাঁচটি নীতি। এই ধৰ্মৰ পাঁচটি মূলনীতি হ'ল: বাৰ (বতাহ), অৰ (জুই), হা (পৃথিৱী), দৈ (জল) আৰু অখৰাং (ইথাৰ)। প্ৰধান দেৱতা বাথৌৱৰাই (ৱাৰাই: "বয়স্ক") নামে পৰিচিত - সৰ্বব্যাপী আৰু সৰ্বজ্ঞ যি এই পাঁচটি নীতি তৈয়াৰ কৰিছিল বুলি জনা যায়। অন্যান্য সৰু সুৰা দেৱ-দেৱী থাকিলেও বাথৌৱাৰাইকে মূল দেৱতা জ্ঞান কৰা হয়। বাথৌৱাৰাই অদেখা। দ্বিতীয় সৰ্বাধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা হ'ল মাইনাও, আৰু এই গৰাকী দেৱতা বাথৌৱাৰাইৰ স্ত্ৰী, যাক "ধাননি পথাৰৰ ৰক্ষক" হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়। এক বিজ্ঞপ্তি অনুসৰি জানা গৈছে যে বাথৌ ধৰ্মক ভাৰতীয় ধৰ্ম ভিন্নতাৰ এটা অংগ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ'ব। পৰম্পৰাগত ভাৱে
সিজু গছ
বড়োসকলৰ মাজত সিজু গছৰ ব্যৱহাৰৰ প্ৰথা অতীজৰ পৰা চলি আহিছে। সিজুক বড়োসকলে বাথৌ পূজাত ব্যৱহাৰ কৰে। সেয়ে বাথৌ ধৰ্মৰ সৈতে এই সিজু গছ সম্পৰ্কিত। বড়ো সকলে ঘৰৰ বাহিৰত সিজু আৰু তুলসী গছ একেলগে ৰুই বাঁহৰ কামীৰে বেৰ দিয়ে। ওঠৰযোৰা বাঁ‌হৰ কামিত পাঁ‌চটা বান্ধোন দিয়া হয়। প্ৰতিযোৰা কামিয়ে এযোৰাকৈ উপ দেৱ-দেৱীক সূচায়। তলৰপৰা পাঁ‌চোটা বান্ধনিয়ে যথাক্ৰমে জন্ম, যন্ত্ৰণা, মৃত্যু, বিবাহ আৰু শান্তি/আনন্দক চিহ্নিত কৰে। তলৰ তিনিটা বান্ধনিক বান্দ' বোলে য'ৰপৰা জীৱনত কোনো সাৰি যাব নোৱাৰে। আনহাতে ওপৰৰ দুটা বান্ধনিৰ পৰা সাৰি যাব পৰা যায়। সিজু গছৰ বৈজ্ঞানিক নাম- Euphorbia antiquorum, ই হ'ল এবিধ ইউফোৰবীয়াছী (Euphorbiaceae) পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত, ইউফোৰবীয়া (Euphorbia) জাতিৰ অন্তৰ্গত ৰসাল বনৌষধী। কেকটাছৰ সৈতে দেখিবলৈ একেধৰণৰ যদিও, সিজু কেকটাছ জাতিৰ অন্তৰ্গত নহয়। সিজু গছ ওখই প্ৰায় ৫,৬ মিটাৰ মানলৈকে হোৱা দেখা যায়। গা-গছত অসংখ্য কাঁইট থাকে। গোটেই গা-গছ আৰু পাত বোৰত যথেষ্ট পৰিমাণৰ পানী থাকে। পাতবোৰ বৰ মঙহাল হয়।
দেৱ-দেৱতা
য়ে ঘৰুৱা আৰু সম্প্ৰদায়ৰ ভগৱানৰ মাজত পাৰ্থক্য থকা বুলি উল্লেখ কৰিছে। ঘৰুৱা ভগৱানৰ ভিতৰত বাথৌৱাৰাই, মাইনাও, চং ৱাৰাই/বুৰাই আৰু বুৰা বাঘ ৰজা ইত্যাদি সকল জনপ্ৰিয় দেৱ-দেৱতা। বড়ো সকলৰ দ্বাৰা সিজু গছক বাথৌৱাৰাই বুলি পূজন কৰা প্ৰথাটো অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাত বিশেষ প্ৰসিদ্ধ যদিও দৰঙৰ ফালে এই বিশ্বাস কিছু কম। চং ৰজাক সাধাৰণতে ঘৰৰ ভিতৰৰ এটা ধামৰ দ্বাৰা পূজা কৰা হয়। এইজনা দেৱতাই সাধাৰণতে মহিলা সকলৰ দ্বাৰা বিশেষকৈ মহিলাৰ ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত পূজা গ্ৰহণ কৰে। পিছত পূজাৰ নৈবেদ্য সমূহ বাহিৰলৈ উলিয়াই আনি বাথৌ দেৱতাৰ প্ৰতিনিধিত্বকাৰী সিজু গছৰ তলত ৰখা হয়।
ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু উৎসৱ
বাথৌ ধৰ্মৰ ৰীতি-নীতিৰ কোনো বিশেষ লিখিত পাঠ্য বা ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ বা মন্দিৰ নাই, সিজু গছৰ চাৰিওফালে তৈয়াৰ কৰা ভেটিতেই তেওঁলোকে পূজা-অৰ্চনা কৰে। এই প্ৰক্ৰিয়াত জীৱ-জন্তুৰ বলি দিয়া আৰু চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী এক বিশেষ মদ উৎসৰ্গা কৰাৰ প্ৰথা বড়ো সকলৰ মাজত প্ৰচলিত আছে। বড়ো সকলে খেৰাই উৎসৱ পালন কৰে। এই খেৰাই উৎসৱ ব'হাগ বিহুৰ দৰে বসন্তকালীন উৎসৱ। এই উৎসৱৰ লগত জড়িত খেৰাই নৃত্য এক ঋতুধৰ্মী নৃত্য। সিজু গছক বাথৌ দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰি বড়োসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে এই পূজা পাতে। খেৰাইৰ বুৎপত্তিগত অৰ্থ এচাম পণ্ডিতে এইদৰে দিছে, খেৰাই হ’ল খাৰ+আই, অৰ্থাৎ খাৰ মানে হ’ল দৌৰা বা গতি কৰা আৰু আই মানে গোঁসানী। আইমাতৃক সন্তুষ্ট কৰিবৰ বাবে কৰা নৃত্যই হ’ল খেৰাই নৃত্য। কোনো কোনোৰ মতে খ-ৰ অৰ্থ হ’ল আঁঠু কঢ়া, ৰা-মানে সম্বোধন কৰা আৰু ই-ৰ অৰ্থ হ’ল ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্যে কৰা নৃত্য। বাথৌ দেৱতাৰ সমুখত বিভিন্ন উপাচাৰ, বলিৰ জীৱ-জন্তু, পশু-পক্ষী থৈ দেওধনীয়ে পূবফালে মুখ কৰি গমাৰি কাঠৰ পীৰাত বহে। ওজাই পিছত বহি আঁঠুলৈ মন্ত্ৰ মাতে। ওজাৰ পিছত বুঢ়া-মেথাসকল বহে। দেউৰীয়ে দেওধনীৰ বাওপিনে কিছু আঁতৰত বহে। সেইসময়তে খেৰাই নৃত্য চলি থাকে। পূজা শেষ হৈ যোৱাৰ পিছতো নৃত্য চলি থাকে। খাম, চিফুং, ৰিঙি, ৰামতাল, ওৱা, খোৱাং, বংগনা আদি এই নৃত্যত ব্যৱহাৰ হোৱা বাদ্যযন্ত্ৰ।
বড়োসকলে বছৰেকত সমজুৱাকৈ এবাৰ গাৰ্‌জা, এবাৰ খেৰাই (বাথৌ) আৰু সময় সুবিধা অনুযায়ী ব্যক্তিগতভাৱে মায়নাওব্ৰী (লক্ষ্মী), বুৰ্ল্লিব্ৰী (কামাখ্যা), মাৰাই (মনসা)-ৰ উদ্দেশ্যে বিশেষ ৰীতি-নীতি আৰু বলি-বাহনেৰে পূজা দিয়ে। খেৰাই উৎসৱ অতি জাক-জমকতাৰে উদ্‌যাপন কৰে। আমথিচুৱা (অম্বুবাচী), কাতিগাছা (কাতি বিহু), দোমাছি (ভোগালী বিহু), ফুছ্‌লহাবা (পুতলী বিয়া), বৈছাগু বা বাইছাগু (ব'হাগ বিহু) আদিৰো বড়ো সমাজত প্ৰচলন আছে।
ৰাখীবন্ধন
ৰাখীবন্ধন ভাৰতৰ এটা উৎসৱ। হিন্দু, জৈন, শিখ আদি সকলোৱে ৰাখীবন্ধন উৎসৱটি পালন কৰে। হিন্দু পঞ্জিকা অনুসৰি শাওণ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিতে এই উৎসৱ উদযাপিত হয়। এই দিনটোত বায়েকে অথবা ভনীয়েকে তেওঁৰ ককায়েক বা ভায়েকৰ হাতত ৰাখী নামৰ এডাল সূতা বান্ধি দিয়ে। এই ৰাখী ডালতেই লুকাই থাকে ভনীয়েক অথবা বায়েক জনীৰ মৰম, চেনেহ, ভালপোৱা আৰু ভায়েক বা ককায়েকৰ প্ৰতি থকা মঙ্গলকামনা। লগতে লুকাই থাকে দাদায়েকে নিজৰ ভনী গৰাকী বা বায়েকক আজীৱন ৰক্ষা কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি। সেয়ে ককায়েক বা ভায়েক জনৰ বায়েক বা ভনীয়েক জনীৰ প্ৰতি গুৰুত্ব অতি প্ৰয়োজনীয়।
ইতিহাস
ৰাখী এই উৎসৱটো কেতিয়াৰ পৰা আৰম্ভ হ'ল এই কথা কোনেও সঠিককৈ ক'ব নোৱাৰে। পুৰণি এটা আখ্যান মতে দানৱ আৰু দেৱতাৰ যুদ্ধত যেতিয়া দেৱতা সকল দুৰ্বলৰ দৰে অনুভৱ হল তেতিয়া দেৱতাৰ ৰজা ইন্দ্ৰ দেৱ বৃহস্পতিৰ কাষ চাপিল। বৃহস্পতিৰ আগত কোৱা সকলো কথা ইন্দ্ৰৰ পত্নীয়ে শুনি আছিল আৰু তাই এডাল ৰেচমৰ সূতাত কিছু মন্ত্ৰ শক্তিৰে পবিত্ৰ কৰি ইন্দ্ৰৰ হাতত বান্ধি দিলে। সংযোগ ক্ৰমে সেই দিনা শাওণ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথি আছিল আৰু কিছু মানুহৰ বিশ্বাস যে তেতিয়াৰ পৰাই ৰাখী বন্ধন উৎসৱটি প্ৰচলিত হৈ আহিছে।
মহাভাৰতত আছে কোনো এখন যুদ্ধত শ্ৰীকৃষ্ণ আঘাত প্ৰাপ্ত হোৱাত পাণ্ডৱৰ স্ত্ৰী দ্ৰৌপদীয়ে তেওঁৰ শাৰীৰ আঁচলখন ফালি আঘাত প্ৰাপ্ত ঠাই ডোখৰত বান্ধি দিছিলে। এই কাৰ্য্যত কৃষ্ণ অভিভূত হৈ যায়। তাৰ বহু বছৰৰ পূৰ্বে কৌৰৱৰ লগত পাশা খেলত পৰাজিত হোৱাত দৌপদীক কৌৰৱৰ ৰাজ সভাত অপমান কৰে আৰু বস্ত্ৰ হৰণ কৰিবলৈ যাওঁতে কৃষ্ণই দৌপদীৰ সন্মান ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে নিজ মায়াৰে তেওঁক বস্ত্ৰ দান কৰিছিল। কিছু লোকৰ মতে এইদৰেই ৰাখীবন্ধন প্ৰচলন হ'ল।
আন এটি গল্পৰ মতে দৈতৰাজ বলি বিষ্ণুৰ ভক্ত আছিল। বিষ্ণুয়ে বৈকুণ্ঠ এৰি বলিৰ ৰাজ্য ৰক্ষা কৰিবলৈ আহে। বিষ্ণুৰ স্ত্ৰী লক্ষ্মী দেৱীয়ে স্বামীক পুনৰ ঘূৰাই নিবৰ বাবে এজনী সাধাৰণ মহিলাৰ ৰূপ ধৰে। লক্ষ্মী দেৱীয়ে বলিক কয় যে যোৱা বহু দিনৰ পৰা তেওঁৰ স্বামী নিৰুদ্দেশ, তেওঁ যেতিয়ালৈকে স্বামীক বিচাৰি নাপায় তেতিয়ালৈকে যাতে বলিয়ে তেওঁৰ ঘৰত এই দুখীয়া মহিলা গৰাকীক থাকিবলৈ দিয়ে। বলিৰজাই ছদ্মবেশী লক্ষ্মী দেৱীক আশ্ৰয় দিবলৈ ৰাজি হ'ল। শাওণ মাহৰ পূৰ্ণিমা উৎসৱ লক্ষ্মী দেৱীয়ে বলি ৰজাৰ হাতত ৰাখী বান্ধি দিয়ে। সাধাৰণ মহিলা গৰাকীয়ে বলি ৰজাৰ হাতত ৰাখী বন্ধাৰ কাৰণ সুধোতে লক্ষ্মী দেৱীয়ে নিজৰ আত্ম পৰিচয় দিলে আৰু সকলো কথা বলি ৰজাৰ আগত বিৱৰি কলে। তেওঁৰ চতুৰালিত মুগ্ধ হৈ বলি ৰজাই বিষ্ণুক বৈকুণ্ঠলৈ যাবলৈ অনুৰোধ জনায়। বহু লোকৰ মতে সেই কাৰণেও ৰাখীবন্ধন পালন কৰা হয়।
ঐতিহাসিক প্ৰসংগ অনুসৰি
ৰাজপুত সকল যেতিয়া যুদ্ধৰ বাবে ওলায় তেতিয়া তেওঁলোকৰ স্ত্ৰীয়ে যুঁজাৰু সকলৰ মূৰত তিলক লগাইছিল আৰু হাতত ৰেচমৰ সূতা এঠাল বান্ধি দিছিল। তেওঁলোকে এই সূতা ডালক বিশ্বাস কৰিছিল যে এই সূতা ডালেই তেওঁলোকৰ স্বামীক বিজয়ীৰ লগতে যুদ্ধৰ পৰা জীৱিত ৰূপত ঘৰলৈ আনিব। এটা জনপ্ৰিয় গল্প অনুযায়ী, চিতোৰৰ ৰাণী কৰ্ণৱতীয়ে ১৫৩৫ খ্ৰীষ্টাব্দত গুজৰাটৰ ৰজা চুলতান বাহাদুৰ শ্বাহে চিতোৰ আক্ৰমণ কৰিলে, বিধবা ৰাণী কৰ্ণৱতীয়ে অসহায় বোধ কৰিলে আৰু মোগল সম্ৰাট হুমায়ুনলৈ এডাল ৰাখী পঠাই দিয়ে আৰু তাইক সহায় কৰিবলৈ প্ৰৰ্থনা কৰে। ৰাণী কৰ্ণৱতীৰ ৰাখীত অভিভূত হৈ হুমায়ুনে চিতোৰ ৰক্ষাৰ অৰ্থে তেওঁৰ সৈন্য প্ৰেৰণ কৰে। হুমায়ুনৰ সৈন্যয়ে চিতোৰ ৰক্ষা কৰি দিয়ে।
আধুনিক কালত
আধুনিক সমাজ ব্যৱস্থাৰ প্ৰভাৱ ৰাখীৰ এই পবিত্ৰ অনুষ্ঠানতো পৰিছে। বহু ভাৰতীয়ই আজিকালি বিদেশত বসবাস কৰে। ইণ্টাৰনেটৰ যুগত বহু এনে ধৰণৰ ই-কমাৰ্চ বেৱ ছাইট আছে যিবোৰৰ যোগেদি অনলাইন অৰ্ডাৰ কৰিও ৰাখী নিদিষ্ট ঠিকনাত পঠিয়াব পৰা হ'ল। ২০০৭ চনত ৰাখীৰ এই শুভ অনুষ্ঠানটোৰ লগত জড়িত এনিমেচন চি.ডি উপলব্ধ কৰিছিল যিখনত ৰাখীৰ সকলো পৰ্বৰ বিষয়ে দেখুৱাইছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
অল্লা ৱৰ্দি
অল্লা ৱৰ্দি (ইংৰাজী: Alaa Wardi, আৰৱী: علاء وردي) (জন্ম ১৯৮৭) এজন চৌদী সংগীত শিল্পী।
জন্ম আৰু সাংগীতিক যাত্ৰা
ৱৰ্দিৰ জন্ম হৈছিল চৌদি আৰৱৰ ৰিয়াধ মহানগৰত আৰু তাতেই তেওঁ ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। ৱৰ্দিয়ে জৰ্দানৰ আম্মানত সংগীত আৰু শব্দ অভিযন্ত্ৰণ (ইংৰাজী: sound engineering)ৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল। বৰ্তমান তেওঁ ৰিয়াধ মহানগৰৰ বাসিন্দা। তেওঁ এগৰাকী সুৰকাৰ, গীতিকাৰ, গায়ক আৰু শব্দ অভিযন্ত্ৰা (ইংৰাজী:audio engineer)।
অল্লা ৱৰ্দিৰ সংগীতৰ একক বৈশিষ্ট্য হৈছে যে, তেওঁৰ গীতসমূহত বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰৰ পৰিৱৰ্তে সংগত কৰা সকলো সাংগীতিক শব্দ মানৱ অংগৰ তালেৰে সৃষ্ট কৰা হয়। এই শৈলীক a capella নামেৰে জনা যায়। আনকি ড্ৰাম ইত্যাদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ শব্দও শিল্পীৰ মুখ, ওঁঠ, জিভাৰে কৰা বিভিন্ন শব্দ অথবা শৰীৰৰ অংশবিশেষত কৰা আঘাতৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা হয়।  বলিউডৰ অতি জনপ্ৰিয় গীত পেহলা নশা... আৰু জিয়া ৰে... ৰ অদ্বিতীয় শৈলীৰ পৰিৱেশনৰ জৰিয়তে তেওঁ বিশ্বব্যাপী খ্যাতি লাভ কৰে। তেওঁৰ সংগীতৰ শ্ৰাৱ্য আৰু দৃশ্য ৰূপসমূহ ইন্টাৰনেটত স্বেচ্ছা মূল্যৰ বিনিময়ত উপলদ্ধ।
২০১১ চনত ৱল্লা ৱৰ্দিয়ে জৰ্দানৰ চাৰিজন সংগীতজ্ঞ ক্ৰমে Odai Shawagfeh, Mohammed Idrei, Amjad Shahrouh আৰু Hakam Abu Soud ৰ সৈতে হয়াজান (ইংৰাজী:Hayajan)নামৰ এটা সংগীত গোষ্ঠী গঠন কৰে। ২০১৩ চনৰ মে' মাহত তেওঁলোকৰ আৰৱী শ্ৰাৱ্য সফুঁৰা Ya bay  মুক্তি পায়।
২০১৩ চনৰ অক্টোবৰ মাহত তেওঁ হাস্য অভিনেতা Hisham Fageeh আৰু Fahad Albutairi ৰ সহযোগত "No Woman, No Drive" শীৰ্ষক ইংৰাজী ভাষাৰ  এটা বিদ্ৰুপাত্মক সাংগীতিক ভিডিঅ' সৃষ্টি কৰে। চৌদি আৰৱত মহিলাৰ গাড়ীচালনৰ ওপৰত জাৰী কৰা নিষেধাজ্ঞাক বিদ্ৰুপ কৰি এই হাস্যাত্মক ভিডিঅ'টো ৰচিত হৈছে। a capella শৈলীৰ এই গীতটোত কণ্ঠ দিছে Fageeh-য়ে আৰু লগত সহযোগ কৰিছে ৱৰ্দি আৰু Albutairi য়ে। এই গীতটোৰ সুৰ বব মাৰ্লিৰ বিখ্যাত "No Woman, No Cry" গীতটিৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইউটিউবত মুক্তি দিয়াৰ পিছৰে পৰা ৱৰ্দিৰ এই ভিডিঅ'টো অত্যন্ত জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চৌদি আৰৱৰ ব্যক্তি
গুঞ্জন সক্সেনা: দ্য কাৰ্গিল গাৰ্ল
২০১৯ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ আৰম্ভ হৈ অক্টোবৰ মাহত সমাপ্ত হৈছিল; ইয়াৰ সম্পূ্ৰ্ণ চিত্ৰগ্ৰহণ লক্ষ্ণৌতে কৰা হৈছিল। ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ বাবে ছবিখন ছবিগৃহত মুক্তি পাব পৰা নাছিল আৰু নেটফ্লিক্সৰ মাধ্যমেৰে বিশ্বজুৰি ১২ আগষ্ট ২০২০ তাৰিখে মুক্তি দিয়া হয়॥
৬৬ সংখ্যক ফিল্মফেয়াৰ এৱাৰ্ডত গুঞ্জন সক্সেনা: দ্য কাৰ্গিল গাৰ্লে শ্ৰেষ্ঠ ছবি, শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক (শৰ্মা), শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী (কাপুৰ) আৰু শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেতা (ত্ৰিপাঠী)কে ধৰি ৮টা মনোনয়ন লাভ কৰে।
পটভূমি
১৯৮৪ চনৰ লক্ষ্ণৌৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা কাহিনীটোৰ প্ৰথম দৃশ্যত ককায়েক অংশুমানৰ সৈতে গুঞ্জন বিমানত উঠি যায়। গুঞ্জনে বিমানৰ খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাব বিচাৰে, কিন্তু অংশুমানে তাইক বাধা দিয়ে। এগৰাকী মৰমিয়াল এয়াৰ হোষ্টেছে সমস্যাটোৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি গুঞ্জনক ককপিটলৈ লৈ যায়। ককপিটলৈ চাই লগে লগে তাইৰ মনত পাইলট হোৱাৰ হেঁপাহৰ সৃষ্টি হয় কাৰণ তাই বিমানখনৰ বৈশিষ্ট্যক লৈ উৎসাহী হৈ পৰে।
কেইবছৰমানৰ পাছত গুঞ্জনক হাইস্কুললৈ পঠোৱা হয়। গুঞ্জনে অৱশ্যে হাইস্কুল বাদ দি পাইলট হ’ব বিচাৰে। অংশুমানে মহিলাক ককপিটৰ পৰিৱৰ্তে পাকঘৰতহে গুৰুত্ব দিয়ে, অৱশ্যে এই লৈ অনুপৰ তীব্ৰ মতানৈক্য আছিল। লিংগ সমতাৰ দৃঢ় বিশ্বাসী তেওঁ গুঞ্জনক পাইলট হোৱাৰ ইচ্ছাৰ সৈতে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে। গুঞ্জনে একাধিক চেষ্টা কৰিও তেওঁৰ শিক্ষাৰ অৰ্হতা আৰু উচ্চ খৰচৰ সন্দৰ্ভত উদ্বেগৰ বাবে বিফল হয়, যাৰ ফলত প্ৰতিবাৰেই তেওঁ হতাশ হৈ ঘৰলৈ উভতি যায়। অনুপে নিজৰ ছোৱালীক অদম্যভাৱে তাইৰ সপোনবোৰক আগুৱাই নিবলৈ দিবলৈ জোৰ দিয়ে, ভাৰতীয় বায়ুসেনাত গ্ৰহণযোগ্যতাৰ বাবে বাতৰি কাকতত প্ৰকাশিত বিজ্ঞাপনে বায়ুসেনাত প্ৰৱেশৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱাৰ ক্ষেত্ৰত গুঞ্জনক ঠিক সঠিক সুবিধা প্ৰদান কৰিছে। নিজে সেনাবাহিনীত কৰ্মৰত অংশুমানে সম্পূৰ্ণ অসন্মতি প্ৰকাশ কৰি গুঞ্জনক কয় যে বায়ুসেনা মহিলাৰ ঠাই নহয়। তাই অৱশ্যে তাক আওকাণ কৰে, আৰু আনুষ্ঠানিকতাবোৰ আগুৱাই লৈ যায়, পিছত ফলাফলৰ দিনটোত গম পায় যে তায়েই একমাত্ৰ মহিলা যি নিৰ্বাচিত হৈছিল।
চিকিৎসা পৰীক্ষাৰ সময়ত এক চেণ্টিমিটাৰ চুটি আৰু সাত কিলোগ্ৰাম বেছি ওজনৰ বাবে গুঞ্জন অযোগ্য বিবেচিত হয়। এই কথাত তাই বিধ্বস্ত হৈ পৰে, কিন্তু গম পায় যে তাই দুসপ্তাহৰ ভিতৰত পুনৰ পৰীক্ষা দিব পাৰিব, আৰু অনুপৰ লগত এই বিষয়ে আলোচনা কৰে। দুয়ো মিলি ওজন কমাবলৈ ব্যায়াম আৰম্ভ কৰে। পুনৰ পৰীক্ষাৰ সিপাৰে তাই এতিয়াও উচ্চতাৰ মাপকাঠীত চুটি হৈয়ে থাকে, কিন্তু বিষয়াসকলে এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয় যে তাইক সেনা বাহিনীত গ্ৰহণ কৰিব। গুঞ্জনে নিজৰ সকলো বাধা আওকাণ কৰি প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে। প্ৰশিক্ষণৰ সময়ত বায়ুসেনাৰ পুৰুষ প্ৰধান ব্যৱস্থাৰ বাবে তাই নিজকে কেইবাটাও কঠোৰ বাস্তৱ আৰু অসুবিধাৰ সন্মুখীন হোৱা দেখা পায় আৰু শিবিৰ এৰি যোৱাৰ কথা চিন্তা কৰে, যেতিয়া সংকটৰ পৰিস্থিতিয়ে তাইক পুনৰ বিবেচনা কৰিবলৈ বাধ্য কৰে যে ১৯৯৯ চনত কাৰ্গিল যুদ্ধ আৰম্ভ হ'লে, সকলো বায়ুসেনাৰ পাইলটৰ প্ৰয়োজন হ'ব। গুঞ্জনে যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ বদ্ধপৰিকৰ। তাই নিজকে এটা মিছনত অতি প্ৰয়োজনীয় বুলি বিবেচনা কৰে আৰু সেই কামটো আগবঢ়াই লৈ যায়, কিন্তু তাৰ পিছত নানান বাধাৰ বাবে তাইক পদত্যাগ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয় কাৰণ মিছনটো তাইৰ বাবে অতি কঠিন আছিল। তাই অনিচ্ছা সত্ত্বেও শিবিৰৰ পৰা পদত্যাগ কৰে। হঠাতে যুদ্ধত সেনা জোৱান গুৰুতৰভাৱে আহত হোৱাৰ খবৰ আহি পৰে আৰু তেওঁলোকক বচাব পৰাটো তাইৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰে।
গুঞ্জন আৰু আন এজন পাইলটে পৃথক পৃথক হেলিকপ্টাৰ লৈ আহত জোৱানসকলক সহায় কৰিবলৈ ওচৰলৈ যায়। শিবিৰলৈ উভতি আহি সেনা জোৱানসকলে তাইক মিছনটো ত্যাগ কৰিবলৈ কয় কিন্তু তেওঁলোকৰ মতামত যিয়েই নহওক কিয়, তাই মিছনৰ দিশে আগবাঢ়ি যায়। হঠাতে আনখন হেলিকপ্টাৰ আৰ পি জি আক্ৰমণৰ দ্বাৰা গুলীয়াই পেলোৱাৰ লগে লগে গুঞ্জনে আনজন পাইলট আৰু আহত সৈনিকক উদ্ধাৰ কৰে আৰু নিজেই গুলীৰ সন্মুখীন হোৱাৰ পিছতো এক বিপদজনক কৌশল সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ কৰে। মিছন আৰু যুদ্ধৰ পিছত তাইৰ সাহস আৰু সাহসৰ পুৰস্কাৰ দিয়া হয়, অনুপে তাইক লৈ গৌৰৱ অনুভৱ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
নুৰুল হক
নুৰুল হক (Nurul Haque, ১৯৩৮-২০১৬) আছিল একাধাৰে প্ৰযোজক, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু পৰিচালক। ১৯৩৮ চনৰ ১ এপ্ৰিলত যোৰহাটৰ মহবন্ধা গাঁৱত তেওঁ জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত কেইটামান জনপ্ৰিয় গীত- অসমীৰে চোতালতে ৰ’দালিয়ে চেনেহতে, মোৰ দৃষ্টিত তুমি ধৰা পৰিলা, মধুমিতা অ’ মধুমিতা ইত্যাদি।
জন্ম পৰিচয়
১৯৩৮ চনৰ ১ এপ্ৰিলত যোৰহাটৰ মহবন্ধা গাঁৱত নুৰুল হকৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাৰ নাম আছিল বদিয়ত জামাল আৰু মাতৃৰ নাম আছিল চিপিৰা খাতুন। ১৯৬৪ চনত তেওঁ নাজমা হকৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। নুৰুল হক আৰু নাজমা হকৰ সন্তান তিনিটা।
শিক্ষা আৰু কৰ্মৰাজী
কলেজত পঢ়ি থকা সময়তে ১৯৫৭ চনত মুক্তি লাভ কৰা নিপ বৰুৱা পৰিচালিত মাক আৰু মৰম ছবিখনৰ বাবে দুটি হিন্দী গীত ৰচনা কৰিছিল। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ১৯ বছৰ। যোৰহাট চৰকাৰী বালক বিদ্যালয়ৰ পৰা নুৰুল হকে মেট্ৰিক পাছ কৰে আৰু জে বি কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি সমবায় বিভাগত কৰ্মৰত হয়।
উল্লেখযোগ্য যে প্ৰায় ৫৪২টা অসমীয়া আৰু প্ৰায় ২০০টা জনপ্ৰিয় হিন্দী গীতৰ স্ৰষ্টা নুৰুল হকে চলচ্চিত্ৰৰ সংলাপ ৰচনা, গীত আদি সৃষ্টি কৰাৰ উপৰিও সহকাৰী পৰিচালক আৰু ৰূপসজ্জাকৰ হিচাপেও বহুকেইখন অসমীয়া ছবিত কাম কৰি খ্যাতি অৰ্জন কৰে। এই ছবি সমূহৰ ভিতৰত আছে- মাক আৰু মৰম, ৰঙা পুলিচ, মানৱ আৰু দানৱ, 'আদালত', 'উপগ্ৰহ', 'মৰীচিকা', 'ললিতা', 'অনুতাপ', আদি। ইয়াৰ উপৰিও তেজীমলা (ৰূপসজ্জাকাৰ), মানৱ আৰু দানৱ (গীতিকাৰ), আদালত’ (গীতিকাৰ), অভিযান (গীতিকাৰ), ‘উপগ্ৰহ (গীতিকাৰ), 'মৰিচিকা’ (গীতিকাৰ), ললিতা (ৰূপসজ্জাকাৰ), অনুতাপ (গীতিকাৰ আৰু ৰূপসজ্জাকৰ), গঙা চিলনীৰ পাখি (ৰূপসজ্জাকাৰ আৰু প্ৰযোজনা নিয়ন্ত্ৰক), 'ৰতনলাল’ (মুখ্য সহকাৰী পৰিচালক আৰু ৰূপসজ্জাকাৰ), 'বনজুই’ (ৰূপসজ্জাকাৰ), কল্লোল (ৰূপসজ্জাকাৰ), 'বিশেষ এৰাতি’ (ৰাপসজ্জাকৰ আৰু সহকাৰী পৰিচালক), 'ৰজনীগন্ধা’ (গীতিকাৰ আৰু ৰূপসজ্জাকাৰ), ‘ৰশ্মিৰেখা’ (ৰূপসজ্জাকাৰ আৰু সহকাৰী পৰিচালক), ঘৰ-সংসাৰ (সহকাৰী পৰিচালক), 'ময়ূৰী' (সংলাপ ৰচোঁতা), 'মেঘ’ (গীতিকাৰ, সংলাপ ৰচোঁতা আৰু ৰূপসজ্জাকাৰ), 'হৃদয় কঁপোৱা গান’ (গীতিকাৰ), 'দেউতা দিয়া বিদায়' (যুটীয়া চিত্ৰনাট্যকাৰ, সংলাপ ৰচোঁতা, গীতিকাৰ), মমতাজ (গীতিকাৰ), মেৰে সাজন (হিন্দী ছবি/গীতিকাৰ/মুক্তি লভা নাই)। তেওঁ লিখা অসমীৰে চোতালতে, মোৰ দৃষ্টিত তুমি ধৰা পৰিলা গীত দুটিৰ সুৰকাৰ আছিল জিতু-তপন। তেওঁ জিতু-তপনৰ সংগীতৰ বহু ছবিৰ বাবে গীত লিখিছিল। তদুপৰি দূৰদৰ্শনৰ বাবে তেওঁ নিৰ্মাণ কৰিছিল কেইবাখনো টেলিফিল্ম আৰু টেলিছিৰিয়েল। নুৰুল হকে নিৰ্মাণ কৰা এই টেলিফিল্ম আৰু টেলিছিৰিয়েলসমূহৰ অন্যতম হ’ল এই মাটিৰ বুকুতে’, নাগপাশৰ বন্দী’, পৰশমণি’, দিনকাল’ আদি। তদুপৰি চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাৰে তেওঁ বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰিছিল প্ৰায় কুৰিখন তথ্যচিত্ৰ। উক্ত তথ্যচিত্ৰসমূহৰ অন্যতম আছিল অসমৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যত নাৰী, প্ৰগতিৰ সহযাত্ৰীঃ অসমৰ মহিলা উদ্যোগ, উত্তৰ-পূবৰ পাৰ্বত্য অঞ্চলত মাশ্বৰম খেতিৰ সম্ভাৱনীয়তা, অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়, আমাৰ কৃষক আমাৰ কৃষি, সেউজী ধৰাৰ বুকুতে, নতুন দিনৰ বাবে, অ’ এন জি চি আদি। তদুপৰি নুৰুল হকে দূৰদৰ্শনৰ চম্পাৱতী, বালিত বুকুৰ সোণৰ টেলিফিল্মৰ কাৰিকৰী পৰিচালক আছিল।
গীতিকাৰ হকে ৰচনা কৰা গীতসমূহত কণ্ঠদান কৰিছিল মহম্মদ ৰফী, ড॰ ভূপেন হাজৰিকা, মহেন্দ্ৰ কাপুৰ, শ্যামল মিত্ৰ, আৰতি মুখাৰ্জী, সুৰেশ ৱাডেকাৰ, অনুৰাধা পড়োৱাল, উষা মংগেশকাৰ, সাধনা সৰগম, বিনোদ ৰাথোৰ, খগেন মহন্ত, অনুপ জলোটা, জুবিন গাৰ্গ আদি ভিন্ন কালৰ শিল্পীসকলে।
সন্মান আৰু বঁটা
প্ৰবীণ গীতিকাৰ নুৰুল হকে লাভ কৰা বিভিন্ন সন্মানসমূহ:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
কছাৰী ৰাজ্য
ডিমাছা কছাৰী ৰাজ্য (উচ্চাৰণ: kəˈʧɑ:rɪ) অসমত অৱস্থিত এখন জনজাতীয় ৰাজ্য আছিল। ইয়াৰ শাসকসকল আছিল ডিমাছা জনগোষ্ঠীয় লোক। স্থানীয় জনজাতীয় নেতাই শাসন কৰা কছাৰী আৰু আনবোৰ ৰাজ্য (কমতা, চুতীয়া কামৰূপ ৰাজ্যৰ পাছত মধ্যযুগীয় অসমত গঢ় লৈ উঠিছিল। কছাৰী ৰাজ্যৰ অংশবিশেষ ব্ৰিটিছৰ আগমণলৈকে বৰ্তি আছিল। এই ৰাজ্যৰ নামেৰে অসমৰ দুখন জিলা আছে: কাছাৰ আৰু উত্তৰ কাছাৰ (ডিমা হাচাও জিলা)।
কছৰী ৰাজ্যৰ আৰম্ভণিৰ ইতিহাস স্পষ্ট নহয়। পৰম্পৰাগত তথ্য অনুসৰি ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ বাবে কছাৰী ডিমাচাসকলে প্ৰাচীন কালত কামৰূপ ৰাজ্য ত্যাগ কৰিবলগীয়া হৈছিল। বহু লোকে ব্ৰহ্মপুত্ৰ (ডিমাচাত দিলৌ) পাৰ কৰিব নোৱাৰি উত্তৰ পাৰতে থাকি গৈছিল আৰু তেওঁলোক পাছলৈ বড়ো বুলি জনাজাত হৈছিল। নদী পাৰ কৰাসকল ডিমাচা (অৰ্থ- নদীৰ পুত্ৰ) বুলি জনাজাত হ'ল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কছাৰী ঘাট ইয়াৰেই প্ৰমাণ বুলি ভবা হয়। ডিমাচাসকলে শদিয়াৰ দেৱী কেঁচাই খাইটিক পূজা কৰিছিল। কছাৰীসকলে নিজকে মহাভাৰতৰ ভীম আৰু ডিমাচাৰ ৰাজকুমাৰী হিড়িম্বাৰ পুত্ৰ ঘটোৎকচৰ বংশধৰ বুলি কয়। পাছলৈ তেওঁলোকে মাইবঙত হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে।
কাছমাৰী
অসমৰ গোলাঘাট জিলাৰ দৈয়াং নদীৰ পাৰত থকা কাছমাৰীয়েই সম্ভৱ ডিমাপুৰৰ আগতে কছাৰী ৰাজ্যৰ প্ৰথম ৰাজধানী আছিল।
ডিমাপুৰ
হিড়িম্বা নামৰ পৰাই ডিমাপুৰ নামটো হৈছে। ইয়াৰ প্ৰাচীন নাম হিড়িম্বাপুৰ। অপভ্ৰংশ হৈ ডিম্বাপুৰ আৰু শেষত ডিমাপুৰ নাম হয়গৈ। আন এক বিশ্বাস মতে ডিমাচা আৰু পুৰ (নগৰ)ৰ পৰা ডিমাপুৰ নামটো আহিছে। আহোম বুৰঞ্জীত ডিমাপুৰক "চে-ডিমা" অৰ্থাৎ ডিমাচাৰ নগৰ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। ১৩শ শতিকাত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰে দিখৌৰ পৰা কলং নদীলৈকে বৰ্তমানৰ ধনশিৰী নৈৰ উপত্যকা আৰু ডিমা হাচাও জিলা সামৰি কছাৰী ৰাজ্য বিস্তাৰ হৈছিল।
আহোমৰ লগত সংঘাত
আহোমসকলে চুতীয়া আৰু কছাৰী ৰাজ্যৰ মাজৰ বৰাহী আৰু মটক লোক থকা অঞ্চলত ৰাজ্য স্থাপন কৰিলে। ১৪৯০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে আহোম-কছাৰীৰ সংঘাত হয় আৰু আহোমৰ পৰাজয় হয়। শান্তি স্থাপনৰ বাবে আহোম কুঁৱৰী এগৰাকী কছাৰী ৰজালৈ দিয়া হয় আৰু কছাৰীসকলে ধনশিৰীৰ সিপাৰৰ অঞ্চলো নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনে। কিন্তু আহোমসকল শক্তিশালী হৈ উঠাৰ লগে লগে কছাৰীসকলক পশ্চিমলৈ ঠেলি দিয়ে। ১৫২৬ চনত ডিমাচা কছাৰীসকলে আহোমক এখন যুদ্ধত পৰাস্ত কৰিলেও সেই বছৰেই আন এখন যুঁজত হাৰ মানে। ১৫৩১ চনত আহোমসকলে ডিমাপুৰ আক্ৰমণ কৰি কছাৰী কোঁৱৰ ডেটচুঙক কৰতলীয়া ৰজা পাতে আৰু বছৰি ২০টা হাতী আৰু ১ লাখ টকাৰ কৰ আদায়ৰ চুক্তি কৰে। পাঁচবছৰ কৰতলীয়া হৈ থকাৰ পাছত ডেটচুঙে আহোমৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰাত ১৫৩৬ চনত আহোমে পুনৰ ডিমাপুৰ আক্ৰমণ কৰি ডেটচুঙক হত্যা কৰে। ডিমাচা কছাৰীসকলে ডিমাপুৰ ত্যাগ কৰি দ‌ক্ষিণৰ ফালে মাইবঙত নতুন ৰাজধানী স্থাপন কৰে। ডিমাচা ভাষা মতে "মাই" মানে "ধাননি" আৰু "বং" মানে "বহুত"।
মাইবং
মাইবঙত ডিমাচা কছাৰীসকলৰ ওপৰত ব্ৰাহ্মণৰ প্ৰভাৱ পৰে। ডেটচুঙৰ পুত্ৰই নিৰ্ভয় নাৰায়ণ বুলি হিন্দু নাম লয় আৰু তেওঁৰ ব্ৰাহ্মণ গুৰুক ধৰ্মাধি উপাধি দিয়ে। হিড়িম্বাৰ নামৰ পৰা ৰাজ্যখনৰ নাম হেৰম্ব আৰু শাসকসকলক হেৰম্বেশ্বৰ বুলিও জনা যায়।
মাইবঙৰ ব্ৰাহ্মণ কিংবদন্তি মতে বনবাসৰ সময়ত পাণ্ডৱসকল কছাৰী ৰাজ্যলৈ আহিছিল। ভীম আৰু কুঁৱৰী হিড়িম্বাৰ প্ৰেম হৈ গন্ধৰ্ব বিবাহ হয়। তেওঁলোকৰ ঘটোৎকচ নামৰ এজন পুত্ৰৰ জন্ম হয় যি বহু বছৰ কছাৰী ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। তেওঁৰ বংশ‌ই চতুৰ্থ শতিকালৈকে "ডিলাও" নদী (অৰ্থ ""দীঘল নদী"") বা এতিয়াৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ বৃহৎ অঞ্চল শাসন কৰিছিল। বিশ্বাস কৰা হয় যে কছাৰীসকলে মহাভাৰতৰ যুদ্ধতো অংশ লৈছিল।
মাইবঙৰ ৰজাক শাসনৰ ক্ষেত্ৰত বৰভাণ্ডাৰী আৰু তেওঁৰ তলৰ পাত্ৰ আৰু ভাণ্ডাৰীৰে গঠিত মন্ত্ৰী পৰিষদে সহায় কৰিছি। মন্ত্ৰী আৰু আন বিষয়াসকল ডিমাচা জনগোষ্ঠীয় লোকেই আছিল। ডিমাচা লোকৰ প্ৰায় ৪০টা ফৈদ বা ছেংফং আছিল। প্ৰত্যেক ফৈদেই ৰাজপৰিষদ বা মেললৈ এজনলৈ প্ৰতিনিধি পঠিয়াইছিল। ৰজা নিৰ্বাচন কৰিব পৰা ক্ষমতা থকা এই পৰিষদ মেল মণ্ডপত ছেংফঙৰ মৰ্যাদা অনুসৰি বহিছিল।
কাষৰীয়া ৰাজ্য
কোচ সেনাপতি চিলাৰায়ে ১৫৬২ চনত দুৰ্লভ নাৰায়ণৰ দিনত কছাৰী ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰে আৰু কোচৰ কৰতলীয়া কৰে। বছৰি কৰৰ পৰিমাণ আছিল সত্তৰ হাজাৰমোহৰ আৰু ষাঠীটা হাতী। থাকি কিছু কোচ সৈন্য দেহান নামেৰে পৰিচিত হৈ কছাৰী ৰাজ্যত বিশেষ সুবিধা লাভ কৰে। অৱশ্যে চিলাৰায়ৰ মৃত্যুৰ পাছত কোচ ৰাজ্যত সৃষ্টি হোৱা গৃহকন্দলৰ সুযোগ লৈ কছাৰীসকলে পুনৰ নিজক স্বাধীন বুলি ঘোষণা কৰে।
সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিত ডিমৰুৱা অঞ্চল লৈজয়ন্তীয়া ৰাজ্যৰ লগত হোৱা যুদ্ধত জয়ন্তীয়া ৰজা ধনমাণিকৰ পৰাজয় হৈছিল। ধনমাণিকৰ মৃত্যুৰ পাছত কছাৰী ৰজা শত্ৰুদমনে যশমাণিকক জয়ন্তীয়া ৰজা পাতে। তেওঁ কূটনীতিৰে ১৬১৮ চনত আহোমৰ লগত কছাৰীৰ সংঘাতৰ সৃষ্টি কৰে। কছাৰীসকলৰ সকলোতকৈ শক্তিশালী ৰজা শত্ৰুদমনে নগাঁও জিলাৰ ডিমৰুৱা, উত্তৰ কাচাৰ, ধনশিৰী উপত্যকা, কাচাৰৰ ভৈয়াম আৰু পূব চিলেটৰ কিছু অংশ শাসন কৰিছিল। চিলেট বিজয়ৰ পাছত তেওঁ নিজৰ নামত মোহৰ সজাইছিল।
ব্ৰিটিছৰ আগমণ
১৯শ শতিকাৰ আৰম্ভণিত আহোম ৰাজ্যৰ লগতে ডিমাচা কছাৰী ৰাজ্য মানৰ অধীনলৈ যায়। শেষ ৰজা গোবিন্দচন্দ্ৰক ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পাছত ব্ৰিটিছসকলে পুনৰ স্থাপন কৰে। কিন্তু তেওঁ পাৰ্বত্য অঞ্চল শাসন কৰি থকা তুলাৰাম সেনাপতিক বশ কৰাত অসমৰ্থ হ'ল। সেনাপতি তুলাৰাম থাউচেনয়ে দক্ষিণত মাহুৰ নদী আৰু নগা পাহাৰ, পশ্চিমে দৈয়াং নদী, পূবে ধনশিৰি নদী আৰু উত্তৰে যমুনা আৰু দৈয়াং নদীৰ অঞ্চল ৰাজত্ব কৰিছিল। ১৮৩০ চনৰ ২০ এপ্ৰিলত মণিপুৰৰ ৰাজকুমাৰ গম্ভীৰ সিঙৰ প্ৰৰোচনাত কেইজনমান মণিপুৰী লোকে গোবিন্দচন্দ্ৰক হত্যা কৰে। ১৮৩২ চনত সেনাপতি তুলাৰাম থাউচেনক পেঞ্চন দি ব্ৰিটিছে তেওঁৰ শাসিত অঞ্চল অধিগ্ৰহণ কৰে (উত্তৰ কাচাৰ জিলা); আৰু ১৮৩৩ চনত গোবিন্দচন্দ্ৰ অঞ্চলো কাচাৰ জিলা হিচাপে অধিগ্ৰহণ কৰা হয়।
কছাৰী ৰজাসকল
ডিমাপুৰত
মাইবঙত
সবিতা গোস্বামী
সবিতা গোস্বামী (Sabita Goswami) আশীৰ দশকৰ অসমৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা সাংবাদিক। সবিতাই বিবিচি, ফ্ৰান্স সংবাদ সন্থা, ব্লিটচ আদি কাকতৰ হৈ কাম কৰিছিল আৰু নিৰপেক্ষ হৈ থাকি অসম আন্দোলন, চাউলখোৱাৰ গণহত্যা, সেইসময়ৰ নিৰ্বাচন আদিৰ ধাৰাবাহিক সংবাদ ৰাইজৰ মাজলৈ লৈ গৈছিল। শিক্ষক ৰূপে অৰুণাচলৰ বহু ভিতৰুৱা অঞ্চলত গোস্বামীয়ে কাম কৰিছিল আৰু স্বামীৰে সৈতে গোৱাত থকা সময়ছোৱাত সাংবাদিকতাৰ জগতখনত ভৰি দিছিল। পিছলৈ তেখেতে নৰ্থ ইষ্ট টাইমচ্‌ নামৰ এখন কাকত প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু কাকতখনৰ সম্পাদকো আছিল তেওঁ নিজে। তেখেতৰ ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক জীৱনক লৈ গোস্বামীয়ে তেখেতৰ আত্মকথা 'মন গংগাৰ তীৰত' লিখি উলিয়াইছে। কিতাপখন অসমীয়া সাহিত্যত এক মাইলৰ খুঁটি। কিতাপখন Along the Red River নামেৰে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ হৈছে।
কছাৰী ৰাজ্য
কছাৰী ৰজাসকল
পাৰ্বত্যত
টোকা
বেণুধৰ শৰ্মা ৰচিত'কছাৰী বীৰ তুলাৰাম সেনাপতি থাউচেন বংশধৰ হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
পদ্মজা নাইডু
পদ্মজা নাইডু (Padmaja Naidu, ১৯০০ - ২ মে' ১৯৭৫) এগৰাকী ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু ৰাজনীতিবিদ আছিল। তেওঁ পশ্চিম বংগৰ পঞ্চম ৰাজ্যপাল আছিল। তেওঁ পশ্চিম বংগৰ প্ৰথম মহিলা ৰাজ্যপাল আৰু ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ দ্বিতীয় গৰাকী মহিলা ৰাজ্যপাল। তেওঁৰ মাতৃ সৰোজিনী নাইডু উত্তৰ প্ৰদেশ তথা ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা ৰাজ্যপাল আছিল। ১৯৬২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯০০ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত হায়দৰাবাদত পদ্মজা নাইডুৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ বিখ্যাত কবি আৰু ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী সৰোজিনী নাইডু আৰু দেউতাক মুথয়ালা গোভিন্দ্ৰাজুলু এগৰাকী চিকিৎসক আছিল। বঙালী সম্প্ৰদায়ৰ সৰোজিনীৰ ১৫ বছৰ বয়সতে দক্ষিণ ভাৰতৰ ড॰ গোবিন্দৰাজুলু নাইডু নামৰ এজন তেলেগু চিকিৎসকৰ সৈতে প্ৰেম হয়। কিন্তু তেওঁ ব্ৰাহ্মণ নাছিল। সেই সময়ত জাতিভেদ প্ৰথা প্ৰবল আছিল যদিও পিতৃৰ পূৰ্ণ সমৰ্থনত এইগৰাকী অব্ৰাহ্মণ লোকৰ সৈতে ১৯ বছৰ বয়সত সৰোজনী নাইডুৰ বিয়া হয়। তেওঁলোকৰ হ’ল জয়সূৰ্য, পদ্মজা, ৰণধীৰ, নীলৱাৰ আৰু লীলামণি।
ৰাজনৈতিক জীৱন
২১ বছৰ বয়সত তেওঁ নিজাম শাসিত ৰাজকীয় ৰাজ্য হায়দৰাবাদত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। ১৯৪২ চনত ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে তেওঁ কাৰাবাস খাটিবলগীয়া হৈছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় সংসদলৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৫৬ তাৰিখে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে তেওঁক পশ্চিম বংগৰ ৰাজ্যপাল নিযুক্ত কৰে। তেওঁ ৰেড ক্ৰছৰ সৈতেও জড়িত আছিল আৰু ১৯৭১ চনৰ পৰা ১৯৭২ লৈ ভাৰতীয় ৰেড ক্ৰছৰ অধ্যক্ষ আছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
পদ্মজা ৰুটি পেটিটৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধু আছিল যিয়ে পিছত পাকিস্তানৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মহম্মদ আলী জিন্নাহক বিয়া কৰিছিল। জৱাহৰলাল নেহৰু আৰু তেওঁৰ ভগ্নী বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিতকে ধৰি নেহৰু পৰিয়ালৰ সৈতে পদ্মজা নাইডুৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত বিজয়লক্ষ্মী পণ্ডিতে ইন্দিৰা গান্ধীৰ বন্ধু আৰু জীৱনীকাৰ পুপুল জয়কাৰক কৈছিল যে পদ্মজা নাইডু আৰু নেহৰু বহু বছৰ ধৰি একেলগে বাস কৰিছিল। নেহৰুৱে পদ্মজাক বিয়া কৰা নাছিল কাৰণ তেওঁ তেওঁৰ ছোৱালী ইন্দিৰাক আঘাত কৰিব নিবিচাৰিছিল। অৱশ্যে নেহৰুৱে এদিন তেওঁক প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াব বুলি আশা কৰি পদ্মজাই কেতিয়াও বিয়া কৰা নাছিল। অৱসৰ লোৱাৰ পিছত পদ্মজায়ে তিন মূৰ্তি ভৱনত যি এসময়ত প্ৰধানমন্ত্ৰী নেহৰুৰ চৰকাৰী বাসগৃহ আৰু পিছত তেওঁৰ স্মৃতিৰ বাবে উৎসৰ্গিত এখন সংগ্ৰহালয়লৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছিল মৃত্যুলৈকে বাস কৰিছিল।
১৯৭৫ চনৰ ২ মে' তাৰিখে পদ্মজা নাইডুৰ মৃত্যু হয়।
বঁটা আৰু সন্মান
১৯৬২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে। পশ্চিম বংগৰ দাৰ্জিলিং অৱস্থিত পদ্মজা নাইডু হিমালয়ান জু'লজিকেল পাৰ্ক তেওঁৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
কুশল কোঁৱৰ
কুশল কোঁৱৰ (Kushal Konwar) হ'ল ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰি ফাঁচি বৰণ কৰা অসমৰ শেষৰজন শ্বহীদ তথা ৪২'ৰ ভাৰত ত‍্যাগ আন্দোলনৰ ফাঁ‌চি বৰণ কৰা একমাত্ৰ শ্বহীদ ।
জন্ম তথা প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯১২ চনত বালিজান প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। তেখেতৰ প্ৰাথমিক শিক্ষক দ্বয় আছিল ছৈয়দ মুহিবুদ্দিন আৰু সৰ্বেশ্বৰ শৰ্মা ৰাজখোৱা। ১৯১৮ চনত প্ৰাথমিক শিক্ষা শেষ কৰি কুশল কোঁৱৰে গোলাঘাটৰ বেজবৰুৱা মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। সেই সময়ত গোলাঘাটৰ বিশিষ্ট সমাজ কৰ্মী ৰজনী বৰুৱাৰ ঘৰত অন্য দুজন ছাত্ৰ ডিম্ব ফুকন আৰু ভদ্ৰ ফুকনৰ সৈতে এটা সৰু মেছ কৰি থাকিছিল। বেজবৰুৱা বিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতে বন্ধু-বান্ধৱৰ সৈতে ফুটবল খেলোঁতে তেখেতে বাঁও ভৰিত দুখ পাই বহুদিন শয্যাশায়ী হৈছিল। ১৯১৯ চনৰ জালিয়ানৱালাবাগৰ হত্যাকাণ্ড আৰু তাৰেই ফলত সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে সৃষ্টি হোৱা বিদ্ৰোহ আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত আৰম্ভ হোৱা অসহযোগ আন্দোলনৰ প্ৰভাৱ অসমতো যথেষ্ট পৰিমাণে পৰিছিল। ১৯২১ চনত কুশল কোঁৱৰে আন বহুতো অসমীয়া ডেকা গাভৰু তথা স্কুলীয়া বিদ্যাৰ্থীৰ দৰে বিদ্যালয় ত্যাগ কৰি এই আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰে। সেইসময়ত কোঁৱৰৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ১৭ বছৰ। সেইসময়তে অৰ্থনৈতিক দুৰৱস্থাৰ বাবে কুশল কোঁৱৰৰ দেউতাকে পৈতৃক সম্পত্তি বিক্ৰি কৰি বালিজানৰ পৰা ৰেংমাই লৈ গুচি আহে।
১৯২৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ মাঘ বিহুৰ দুদিন পিছৰ পৰা তেওঁ ৰেংমাই প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰি প্ৰধান শিক্ষকৰ দায়িত্ব দুবছৰ চম্ভালি ১৯২৭ চনৰ ১৭ জুনত বালিজান চাহবাগিচাত বাগিচা পৰিদৰ্শক হিচাপে সোমায় আৰু এই বাগিচাতেই ১৯৩৬ চনলৈ কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে।
১৯২৯ চনত কুশল কোঁৱৰে জনৈক প্ৰেমানন্দ দুৱৰাৰ জীয়ৰী প্ৰভাৱতীৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
ভাৰতবৰ্ষৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত কুশল কোঁৱৰ
স্বাধীনতাৰ লগতে কানি আৰু অস্পৃশ্যতা বৰ্জন আন্দোলনত নামি পৰাত বাগিচাৰ কাম ত্যাগ কৰে আৰু সামাজিক কাম কৰাৰ স্বাৰ্থত গোলাঘাট জিলা কংগ্ৰেছৰ সম্পাদক হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰা কুশল কোঁৱৰে অহিংস আন্দোলনত সদায় গুৰুত্ব দিছিল আৰু হিংসাত্মক পন্থাত তেওঁ অবিশ্বাসী আছিল। কিন্তু ১৯৪২ চনৰ ১০ অক্টোবৰত সংঘটিত সৰুপথাৰৰ ৰেল দুৰ্ঘটনাটোৰ দলপতি বুলি তেওঁক ১৯৪২ চনৰ তিনি নৱেম্বৰত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়। তেওঁৰ বিৰুদ্ধে বিচাৰ চলিল আৰু দুৰ্ঘটনাৰ প্ৰথম গৰাকী অভিযুক্ত হিচাপে অভিহিত কৰি মৃত্যুদণ্ডৰ হুকুম বিহা হয়।
ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত কুশল কোঁৱৰৰ ভূমিকা
১৯৪২ চনৰ ৮ আগষ্টত কংগ্ৰেছ ৱৰ্কিং কমিটিয়ে বোম্বাইত অনুষ্ঠিত বৈঠকত “ভাৰত ত্যাগ” প্ৰস্তাৱ গৃহীত কৰে। এই প্ৰস্তাৱটোৱে ভাৰতৰ মাটিৰ পৰা ব্ৰিটিছসকলক সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰত্যাহাৰ কৰাৰ দাবী জনাইছিল। ব্ৰিটিছে মহাত্মা আৰু সকলো কংগ্ৰেছ নেতাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি আৰু তেওঁলোকক কাৰাগাৰত ৰাখি প্ৰতিক্ৰিয়া ব্যক্ত কৰিছিল। সমগ্ৰ ভাৰততে, ই ব্ৰিটিছসকলৰ বিৰুদ্ধে এক ব্যাপক গণ আন্দোলনৰ সৃষ্টি কৰে। জাতি, ধৰ্ম আৰু ধৰ্মৰ মাজেৰে কাটি মানুহে “বন্দে মাতৰম” শ্লোগান দি ৰাজপথলৈ ওলাই আহিছিল। গান্ধীজীয়ে শান্তিপূৰ্ণ অসহযোগ আৰু ধৰ্ণাৰ বাবে আবেদন কৰা স্বত্বেও, বহুতো অঞ্চলত মানুহে কাৰ্যালয় জ্বলাই দিয়া আৰু চৰকাৰী সম্পত্তি ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰা, পথ, ৰেল আৰু দূৰসংযোগ নেটৱৰ্ক ব্যাহত কৰাৰ ফলত হিংসাত্মক ঘটনা সংঘটিত হয়।
১৯৪২ চনৰ এই ঐতিহাসিক আন্দোলনত অসমৰ কিছু সংখ্যক লোকেও স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে যোগদান কৰিছিল। অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ দুজন নেতা গোপীনাথ বৰদলৈ আৰু সিদ্ধিনাথ শৰ্মাক ব্ৰিটিছে ধুবুৰীত কংগ্ৰেছ ৱৰ্কিং কমিটিৰ বৈঠকত অংশ গ্ৰহণ কৰি বোম্বাইৰ পৰা উভতি অহাৰ সময়ত গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। আন কংগ্ৰেছ নেতা যেনে বিষ্ণুৰাম মেধি, বিমলা প্ৰসাদ চলিহা, মোঃ তায়েবুলা, অমিয় কুমাৰ দাস, দেৱেশ্বৰ শৰ্মা আদিক অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা গ্ৰেপ্তাৰ কৰি কাৰাগাৰত পেলাই দিয়া হয়। অসমো ভাৰতৰ বাকী অংশৰ দৰে জ্বলি গৈছিল আৰু বহুলোকে হিংসাত লিপ্ত হৈ অহিংসাৰ পথ এৰি পেলাইছিল।
১৯৪২ চনৰ ১০ অক্টোবৰত শঙ্কৰ বৰুৱা, সুৰেন ফুকন আৰু বৈকুণ্ঠ সিংৰ নেতৃত্বত পুৱতি নিশা কিছুমান লোকে গোলাঘাট জিলাৰ সৰুপথাৰৰ চাংপুলৰ ওচৰত ৰেলপথৰ কেইটামান চিৰি আঁতৰাই পেলাইছিল। এখন সামৰিক ৰেল কক্ষচ্যুত হৈছিল আৰু বহুতো ব্ৰিটিছ আৰু আমেৰিকান সৈন্যই প্ৰাণ হেৰুৱাইছিল। ব্ৰিটিছ সেনাই লগে লগে অঞ্চলটো ঘেৰাও কৰিছিল আৰু অপৰাধীসকলক ধৰিবলৈ অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল। অঞ্চলটোৰ নিৰীহ লোকসকলক ধৰি অনা হৈছিল, মাৰপিট কৰা হৈছিল আৰু হাৰাশাস্তি কৰা হৈছিল। এনেদৰে য’তে-ত’তে সাধাৰণ মানুহক মাৰপিট কৰি আৰু গ্ৰেপ্তাৰ কৰি ব্ৰিটিছ আৰক্ষীয়ে সন্ত্ৰাস সৃষ্টি কৰিছিল।
কুশল কোঁৱৰক ৰে’ল ধ্বংসৰ মুখ্য ষড়যন্ত্ৰকাৰী বুলি অভিযোগ কৰি ব্ৰিটিছ আৰক্ষীয়ে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। গান্ধীজীৰ এজন উৎসাহী অনুগামী আৰু তেওঁৰ অহিংসাৰ নীতি, কুশল ধ্বংসাত্মক পৰিকল্পনা আৰু কাৰ্যৰ বিষয়ে অজ্ঞ আছিল। তেওঁ নিৰ্দোষ আছিল কিন্তু আৰক্ষীয়ে তেওঁক ৰেল ধ্বংসৰ মাষ্টাৰমাইণ্ড হিচাপে অভিযুক্ত কৰিছিল। তেওঁক গোলাঘাটৰ পৰা অনা হৈছিল আৰু ১৯৪২ চনৰ ৫ নৱেম্বৰত তেওঁক যোৰহাট কাৰাগাৰত ৰখা হৈছিল।
১৯৪৩ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰীত ইংৰাজ চৰকাৰৰ অধ্যাদেশ ১১১, ১৯৪২ আৰু শাখা ১০৯, ১ পি.ছি (Ordinance, 111, 1942 and sec. 109 1 p.c.) দ্বাৰা সেইসময়ৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ উপায়ুক্ত মিষ্টাৰ এনদ্ৰু কেম্বল হামফ্ৰিক বিশেষ ক্ষমতা প্ৰদান কৰি গোলাঘাট লোকেল ব'ৰ্ড কাৰ্যালয়ত কুশল কোঁৱৰৰ বিচাৰ আৰম্ভ হয়। আদালতত কুশল কোঁৱৰক দোষী ঘোষণা কৰা হৈছিল, যদিও তেওঁৰ বিৰুদ্ধে এটাও প্ৰমাণ নাছিল। কুশলক ফাঁচী দি মৃত্যুদণ্ড দিবলৈ আদেশ দিয়া হৈছিল। তেওঁ ৰায়টো সন্মানৰ সৈতে গ্ৰহণ কৰিছিল। আদালতে ফাঁচিৰ তাৰিখ ১৯৪৩ চনৰ ১৫ জুনৰ কাহিলি পুৱা বুলি ধাৰ্য কৰে। ইয়াৰ পিছত ইংৰাজ চৰকাৰে কোঁৱৰৰ পত্নী প্ৰভাৱতী কুঁৱৰীলৈ ১৩ জুনৰ ভিতৰত যোৰহাটৰ কাৰাগাৰত কুশল কোঁৱৰক লগ কৰিব পাৰিব বুলি বাৰ্তা দিয়ে।  তেতিয়া তেওঁৰ পত্নী প্ৰভাৱতীয়ে ১৯৪৩ চনৰ ১২ জুনত দুই পুত্ৰ খগেন কোঁৱৰ আৰু নগেন কোঁৱৰ আৰু দেওৰেক পূৰ্ণ কোঁৱৰক লগত লৈ তেওঁক যোৰহাট কাৰাগাৰত সাক্ষাৎ কৰে।  সাক্ষাৎকাৰত কুশল কোঁৱৰে তেওঁৰ পত্নীক কৈছিল যে 'তেওঁ গৌৰৱান্বিত যে ঈশ্বৰে তেওঁক দেশৰ বাবে সৰ্বোচ্চ বলিদান দিয়া হাজাৰ হাজাৰ বন্দীৰ ভিতৰত একমাত্ৰ ব্যক্তি হ’বলৈ বাছনি কৰিছে'। কুশলে তেওঁৰ বাকী থকা দিনবোৰ জ্যোতি কাৰাগাৰৰ মৃত্যুশাৰীৰ কোষত প্ৰাৰ্থনা আৰু গীতা পঢ়ি অতিবাহিত কৰিছিল।
মৃত্যু
১৯৪৩ চনৰ ১৫ জুনৰ পুৱা কুশল কোঁৱৰক যোৰহাট কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত ফাঁচী দিয়া হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
দামেলী ভাষা
দামেলী, দামীয়া বা গিদোজ এটি দাৰ্দিক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি প্ৰায় ৫০০০ লোকৰ দ্বাৰা মুখ্যতঃ পাকিস্তানৰ খাইবৰ-পাখতুনখোৱা প্ৰান্তৰ চিত্ৰল জিলাৰ ডোমেল চহৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
চম্বয়ালী
চম্বয়ালী (টাকৰী লিপিত: 𑚏𑚢𑚶𑚠𑚣𑚭𑚥𑚯) এটি পাহাড়ী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি উত্তৰ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ চম্বা জিলাত ঘাইকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
দামেলী ভাষা
ডোমেল বা ডামেল উপত্যকা ড্ৰোছৰ প্ৰায় দহ মাইল দক্ষিণ দিশে অৱস্থিত, যি চিত্ৰল বা কুনাৰ নদীৰ পূব দিশে স্থিত। তাৰ মাজেৰেই মিৰখানি দুৰ্গৰ পৰা অৰণ্ডুলৈ যোৱা পথ পাৰ হয়।
চম্বয়ালী
শ্ৰেণীবিভাজন
চম্বয়ালী ভাষা ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা পৰিয়ালৰ উত্তৰ বিভাগৰ এটি ভাষা। এই ভাগক পাহাড়ী ভাষা পৰিয়াল নামেৰেও জনা যায়। পাহাড়ী ভাষা পৰিয়ালৰ মাজতো ই পশ্চিম-পাহাড়ী উপ-ভাগৰ অন্তৰ্গত। এই ভাষা চুবুৰীয়া পাহাড়ী ভাষা যেনে মণ্ডিয়ালীৰ সৈতে ভালেমান (৮৩%) পৰস্পৰ বোধগম্যতা আছে।
আনুষ্ঠানিক স্থিতি
এই ভাষাক অনেকে পাহাড়ী বা হিমাচলীও আখ্যা দিয়ে। কোনো কোনোৱে এই ভাষাক পাঞ্জাবী বা ডোগ্ৰীৰ উপভাষাও জ্ঞান কৰে। এই ভাষাৰ কোনো আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি নাই। ইউনেস্ক'ৰ মতে এই ভাষা নিশ্চিতভাৱে লুপ্তপ্ৰায়, যাৰ অৰ্থ হ'ল চম্বয়ালী শিশুৱে চম্বয়ালী ভাষা মাতৃভাষা হিচাপে নিশিকা হৈছে। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে এই ভাষাই ভালেমান ৰাজ্যিক সহাৰী লাভ কৰিছিল। কিন্তু স্বাধীনতাৰ পাছত হিন্দী ভাষাকহে প্ৰাধান্য দিয়া হৈছে।
২০১০ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিধান সভাত 'পাহাড়ী (হিমাচলী)'ক ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ দাবী তুলি ধৰা হৈছিল। তেতিয়াৰে পৰা এই বিষয়ত কোনো ইতিবাচক অগ্ৰগতি হোৱা নাই, যদিও অনেক ক্ষুদ্ৰ সংগঠনে ভাষাটো ৰক্ষা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে। ৰাজনৈতিক কাৰণত এই ভাষাক হিন্দী ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হয়, যদিও হিন্দীতকৈ এই ভাষা অন্য স্বীকৃত ভাষা যেনে ডোগ্ৰীৰ সৈতেহে মিলে। এজন হিন্দীভাষী আৰু এজন চম্বয়ালীভাষী লোকে ইজনে সিজনক সহজে বুজি নাপায়।
দামেলী ভাষা
ডামেলী সেই গাওঁসমূহৰ মুখ্য ভাষা য'ত এই ভাষা ব্যৱহাৰ হয়, আৰু এই ভাষা প্ৰায় সকলো ল'ৰা-ছোৱালীয়েই সেই অঞ্চলসমূহত শিকে। সেই জনসংখ্যাৰ প্ৰায় লোকেই দ্বিতীয় ভাষা হিচাপে পশ্তো ভাষাও শিকে। কোনো কোনোৱে খোৱাৰ আৰু উৰ্দু ভাষাও শিকে। তথাপিও সেই অঞ্চলত বৃহৎ ভাষিক পৰিৱৰ্তনৰ কোনো চিন দেখা দিয়া নাই, আৰু দামেলী এটি সুৰক্ষিত ভাষা।
চম্বয়ালী
ভাষা
এই ভাষাৰ তিনিটা উপভাষা আছে:
লিপি
এই ভাষা টাকৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰি লিখা হয়। টাকৰী লিপিৰ চম্বয়ালী সংস্কৰণকে ইউনিকোডত মানক ৰূপ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। alt=|center|thumb|চম্বয়ালী টাকৰীৰ উদাহৰণ
দামেলী ভাষা
শিক্ষা
এমিল পেৰ্ডেৰৰ ফীল্ড কৰ্মৰ ভিত্তিত লিখা ২০১৩ চনৰ গৰেষণা গ্ৰন্থ "এ গ্ৰামাটিকেল ডেস্ক্ৰিপ্সন অৱ দামেলী" হ'ল দামেলী ভাষাৰ প্ৰথম সম্পূৰ্ণ বিৱৰণী। পেৰ্ডেৰৰ কামৰ আগত, দামেলী ভাষাৰ বিষয়ে তথ্য মুখ্যতঃ গিয়ৰ্গ মৰ্গেনষ্টিয়াৰ্ণৰ প্ৰবন্ধ এটাৰ পৰা লোৱা হৈছিল, যি ১৯৪২ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল: "ন'টছ অন দামেলী: এ কাফিৰ-দাৰ্দিক লেংগুৱেজ অৱ দ্য চিত্ৰল"। কেণ্ডাল ডেকাৰৰ ১৯৯২ চনৰ এক সামাজিক-ভাষিক চাৰ্ভে'টো দামেলী ভাষাৰ বিষয়ে এটি অধ্যায় আছে।
বৰ্গীকৰণ
দামেলী ভাষাক এটি ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা গণ্য কৰা হয়, যি দাৰ্দিক গোটৰ অন্তৰ্গত। দাৰ্দিক ভাষাসমোহক আগতে ভাৰতীয়-ইৰানীয় গোটৰ ভিতৰত এক স্বতন্ত্ৰ উপ-গোট বুলি ভবা হৈছিল, কিন্তু বৰ্তমানে মৰ্গেনষ্টিয়াৰ্ণৰ গৱেষণাৰ আধাৰত, দাৰ্দিক ভাষাসমূহক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা পৰিয়ালৰেই এটি অংশ জ্ঞান কৰা হয়।
চম্বয়ালী
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাষা শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
দামেলী ভাষা
ধ্বনি তত্ত্ব
তলত দামেলী ভাষাত ব্যৱহৃত ধ্বনিসমূহ দিয়া হৈছে।
ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱ গোস্বামী
ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱ গোস্বামী (Ranjit Kumar Dev Goswami; জন্ম :২১ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৫১ চন) অসমৰ এগৰাকী লেখক, সমালোচক, অধ্যাপক আৰু প্ৰাৱন্ধিক। সত্তৰৰ দশকত শংকৰদেৱৰ হৰমোহনৰ আলোচনাৰে তেওঁ বিদ্ব সমাজৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। তাৰ পিছত অসমৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু বৌদ্ধিক ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰেক্ষাপটত তেওঁ যথেষ্ট আলোচনা আৰু সমালোচনা আগবঢ়াইছে। দেৱ গোস্বামীৰ দুখন গ্ৰন্থ ‘বাণীকান্ত কাকতি আৰু অসমৰ বৌদ্ধিক ইতিহাস’ আৰু ‘ৰিডিং শংকৰদেৱ : মাৰজিনেলিটি এণ্ড ইণ্ডিয়াননেছ’ ক্ৰমে ১৯৯৫ আৰু ২০০৫ চনত প্ৰকাশ পায়। তেওঁৰ ৰচনা সমগ্ৰ ‘প্ৰবন্ধ’ (২০১৫) অসমীয়া সাহিত্যক্ষেত্ৰলৈ এক উল্লেখযোগ্য অৱদান। ৰচনা সমগ্ৰখনৰ পৰিৱৰ্ধিত দ্বিতীয় সংস্কৰণ ২০১৯ চনত প্ৰকাশ পায়। গোস্বামী আধুনিক দৃষ্টিভংগীৰে শংকৰদেৱ চৰ্চাৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠান ‘শংকৰদেৱ অধ্যয়ন ক্ষেত্ৰৰ’ সভাপতি। সাহিত্য আলোচনী ‘কথা’ আৰু ‘কথা গুৱাহাটী’ৰ তেওঁ প্ৰতিষ্ঠাপক মুখ্য সম্পাদক। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ মুৰব্বী অধ্যাপক আছিল আৰু এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ পুথিভঁৰালৰ গ্ৰন্থাগাৰিক ৰূপেও কাৰ্যবিৰ্বাহ কৰিছিল। ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱ গোস্বামীয়ে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্মানীয় শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আসন অলংকৃত কৰিছিল।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৫১ চনৰ ২১ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে নগাঁৱত ৰঞ্জিৎ কুমাৰ দেৱ গোস্বামীৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল মহেশ চন্দ্ৰ দেৱগোস্বামী আৰু মাতৃ জ্যোতিৰ্ময়ী দেৱী। মহেশ চন্দ্ৰ দেৱগোস্বামী এগৰাকী কৃতি শিক্ষক আছিল। ১৯৬৮ চনত গোস্বামীয়ে নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত হাইস্কুল শেহান্ত পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হৈছিল। কিন্তু পাছত তেওঁ কলা শাখালৈ আহে আৰু ১৯৭১ চনত কটন কলেজৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক আৰু ১৯৭৩ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা একে বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৭৪ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক ৰূপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে আৰু ১৯৮২ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগত যোগদান কৰে আৰু এসময়ত বিভাগটোৰ মুৰব্বী অধ্যাপক হয়।
দেৱ গোস্বামীৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ কেইখন হ’ল; ‘বাণীকান্ত কাকতি আৰু অসমৰ বৌদ্ধিক ইতিহাস’ (১৯৯৫) আৰু  ‘ৰিডিং শংকৰদেৱ : মাৰজিনেলিটি এণ্ড ইণ্ডিয়াননেছ’ (২০০৫)। তেওঁ সম্পাদনা কৰা গ্ৰন্থসমূহ ক্ৰমে, ‘বাণীকান্ত কাকতি : দ্য মেন এণ্ড হিজ ৱৰ্কচ্‌’ (১৯৮৮), যুটীয়াভাৱে টাবু টাইডৰ সৈতে সম্পাদিত ‘সৌৰভ কুমাৰ চলিহা আৰু অন্যান্য প্ৰৱন্ধ’ (১৯৯৫), ‘মুনীন বৰকটকী মিচেলেনী’ (১৯৯৫), ‘এচেছ অন শংকৰদেৱ’ (১৯৯৬)। তেওঁৰ সমূহ ৰচনাৰাজি ‘প্ৰৱন্ধ’ শীৰ্ষকেৰে ২০১৫ চনত গ্ৰন্থ ৰূপত প্ৰকাশ পায়।