cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
মৰাণ চৰকাৰ
জীৱন পৰিত্ৰমা
লাহোৰ আৰু অমৃতসৰৰ ওচৰৰ এখন গাঁও মাখনপুৰৰ এটা মুছলমান পৰিয়াল মাই মৰাণ জন্ম হৈছিল। তেওঁ মহাৰজা ৰঞ্জিত সিংহক বিয়া কৰায়। একৈশ বছৰ বয়সত ৰঞ্জিত সিংহ লাহোৰৰ মহাৰজা হয় আৰু মাই মৰাণৰ সৈতে বিয়া হোৱাৰ সময়ত তেওঁ ৰাজপাটত উঠাৰ এবছৰ হৈছিলহে। বিয়াৰ পিছত মাই মৰাণক আনুষ্ঠানিক ভাবে মহাৰাণী চাহিবা নাম দিয়া দিয়া হৈছিল। তেওঁ এগৰাকী নাচনী ছোৱালী বা নৰ্তকী আছিল। বিবাহৰ পূৰ্বে মহাৰজাই তেওঁ নাচ উপভোগ কৰিছিল। লাহোৰ আৰু অমৃতসৰৰ মাজভাগত অৱস্থিত 'পুল কঞ্জৰী' নামে ঠাই এটুকুৰাত তেওঁ নাচ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। এতিয়া এই ঠাইখনৰ নাম 'পুল মৰাণ' কৰা হৈছে।
মহাৰজা হোৱাৰ পিছত ৰঞ্জিত সিংহৰ সৈতে মাই মৰাণ বিয়া হয়। বিয়াৰ পূৰ্বে মাই মৰাণক মৰাণ বা মহৰান বাই নামেৰে জনা গৈছিল। তেওঁলোকে বিয়াৰ প্ৰথম নিশা 'ৱাজিৰ খান মছজিদ'ৰ মিনাৰত কটাইছিল, যি ঘটনাৰ বাবে মুছলমান সমাজত বিক্ষোভৰ সৃষ্টি হৈছিল। কিয়নো মছজিদ মুছলমানসকলৰ বাবে অতি পবিত্ৰ ঠাই আৰু এনেহেন পবিত্ৰ ঠাইত যৌন সংসৰ্গ ঘটোৱা পাপ বা অপৰাধ বুলি গণ্য কৰা হয়। এই ঘটনাৰ পিচত মহাৰজাই ডাঙৰ অসুখত ভুগিছিল আৰু ইয়াক মছজিদৰ ঘটনাটোৰে অভিশাপ লগা বুলি ভবা হৈছিল। হিন্দু পণ্ডিত, মুছলমান গ্ৰন্থি আৰু মুছলমান মোল্লাসকলক মাতি অনা হৈছিল। সকলোৱে একমুখে কৈছিল যে এয়া মহাৰজা আৰু মাই মৰাণ দুয়োৰো ওপৰত মুছলমান সন্ত চৈয়দ মহম্মদ ইচাক গুজৰানী বা সকলোৱে জনাজাত নাম- হজৰত মিৰান শাহৰ অভিশাপ বৰ্ষিত হৈছে, যাৰ সমাধিস্থল মছজিদ চৌহতত আছিল। মৰাণ বায়ে অবিলম্বে ইছলাম ধৰ্মৰ আচাৰ-অনুষ্ঠান পালন কৰিবলৈ ল’লে আৰু নিজৰ নাম মাই মৰাণলৈ সলনি কৰি ললে। পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত হিচাপে তেওঁ নিজৰ হাউলীৰ ওচৰতে শাহআলমী গেটৰ ওচৰত পাপৰ মাণ্ডীত এটা মছজিদ সজাই দিলে। ইফালে মাই মৰাণৰ যেতিয়া মৃত্যু হ’ল, তেওঁক মিয়ানী চাহিবত হজৰত তাহিৰ বন্দেগীৰ কবৰৰ কাষতে কবৰ দিলে। এই স্থানত ৰাণী গুলবাহাৰ বেগমকো কবৰ দিয়া হৈছিল। ইয়াৰ পিছতো মহাৰজা ৰঞ্জিত সিংহ বহুদিন জীয়াই আছিল। জীয়াই থকা কালচোৱাত তেওঁ প্ৰতি বৃহস্পতিবাৰে পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত হিচাপে এই স্থানৰ দুখীয়া-দৰিদ্ৰসকলক খোৱাবস্তু দান কৰিছিল। তেওঁ ৰাণী মৰাণৰ নামেৰে এটা মুদ্ৰা খোদিত কৰে আৰু সেই কাৰণে তেওঁক লাহোৰবাসীয়ে মৰাণ চৰকাৰ নামৰে সম্বোধন কৰিবলৈ ল'লে।
তেওঁক কলাবিদ্যাৰ ক্ষেত্ৰত অতি পাৰদৰ্শী আছিল বুলি ভবা হয়। তেওঁ বহুতো জনহিতকৰ কাম কৰিছিল আৰু ৰাজহুৱা সমস্যা আদিৰ ক্ষেত্ৰত মহাৰজাৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাইছিল।
মৰাণৰ অনুৰোধতে মহাৰজা ৰঞ্জিত সিংহই 'মছজিদ-ই-তৱাইফন' নিৰ্মাণ কৰিছিল। ইয়াক ১৯৯৮ চনত মাই মৰাণ মছজিদ নামে পুনৰ নামকৰণ কৰা হয়। ই শাহআলমী গেটৰ ওচৰত বৰ্তমান লাহোৰ বজাৰ জনাজাত, পাপৰ মাণ্ডীত অৱস্থিত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী
ক্ৰান্তিকাৰী মহিলা আদিবাসী সংগঠন
ক্ৰান্তিকাৰী মহিলা আদিবাসী সংগঠন (Revolutionary Adivasi Women's Organisation) ভাৰতৰ এটা নিষিদ্ধ মহিলা সংগঠন। আদিবাসী মহিলা সংঘ ক্ৰান্তিকাৰী আদিবাসী মহিলা সংগঠন (KAMS) পূৰ্বসুৰী। ১৯৮৬ চনত মাওবাদীয়ে আদিবাসী মহিলা সংঘ ভেটি স্থাপন কৰিছিল।
লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য
কে.এ.এম.এচ.ৰ পঞ্জীয়নভুক্ত সদস্যৰ সংখ্যা প্ৰায় ৯০,০০০, যাৰ বাবে পঞ্জীয়নভুক্ত সদস্যৰ সংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াক ভাৰতৰ শীৰ্ষতম মহিলা সংগঠনৰ ভিতৰত স্থান দিয়া হৈছে। কিন্তু, ৰাহুল পণ্ডিতাই ২০১১ চনত দাবী কৰিছিল যে কে.এ.এম.এচ.ৰ আনুমানিক সদস্যৰ সংখ্যা প্ৰায় এক লাখ।
মহিলাসকলে সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন সামাজিক সমস্যাৰ সমাধানত কে.এ.এম.এচ.-এ মনোনিৱেশ কৰে। কে.এ.এম.এচ.ৰ সদস্যসকলে নাৰীক অপহৰণ কৰি নিজৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে বিয়া কৰাবলৈ বাধ্য কৰা, বহুপত্নী আদিৰ দৰে সমাজত নাৰীৰ প্ৰতি হৈ থকা অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে অভিযান চলায়। সংগঠনৰ সদস্যসকলে আদিবাসী মহিলাই ঋতুস্ৰাৱৰ সময়চোৱাত গাঁৱৰ পৰা আঁতৰি হাবিত বাস কৰাৰ পৰম্পৰাৰ বিৰুদ্ধেও প্ৰচাৰাভিযান চলায়। তেওঁলোকে নিজৰ সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত প্ৰচলিত পিতৃতান্ত্ৰিক মানসিকতাৰ বিৰুদ্ধে স্থিতি গ্ৰহণ কৰে। দণ্ডকাৰণ্যত আদিবাসী পুৰুষে মহিলাসকলক পথাৰত বীজ সিঁচিবলৈ অনুমতি দিয়া নাছিল; কিন্তু কে.এ.এম.এচ.ৰ সদস্যসকলে বিষয়টোৰ সমাধানৰ বাবে ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি (মাওবাদী)ৰ কাষ চাপে। দলটোৱে এই বিষয়ে আদিবাসীসকলৰ সৈতে বৈঠক পাতে। বৈঠকত আদিবাসী পুৰুষসকলে নিজৰ ভুল মানি লৈ এনে কামৰ পৰা বিৰত থকাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল যদিও এতিয়াও তেওঁলোকে নিজৰ সংকল্পক বাস্তৱত ৰূপায়ণ কৰা নাই। সেয়েহে দলে, অৰ্থাৎ চিপিআই (মাওবাদী)-এ নিশ্চিত কৰিছে যে " জনতা চৰকাৰ"ৰ উমৈহতীয়া ভূমিত মহিলাসকলে বীজ সিঁচাত, শাক-পাচলি ৰোপণ কৰাত আৰু কৃষিভূমিত জনসিঞ্চনৰ বাবে বান্ধ দিয়াত কোনো বাধা নাথাকিব। ইয়াক মহিলা সংগঠনটোৰ অৰ্ধবিজয় আখ্যা দিব পাৰি।
ছলৱা জুডুমৰ অত্যাচাৰৰ অভিযোগ
ছলৱা জুডুম নক্সালী হিংসা উৎখাত কৰিবলৈ চৰকাৰৰ দ্বাৰা চলোৱা এক অভিযান। কিন্তু নক্সালবাদীৰ বিৰুদ্ধে অভিযান চলাওতে প্ৰায়ে সাধাৰণ মানুহো লক্ষ্য কৰি লোৱা হয়। কে.এ.এম.এচ.ৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ কৰ্মীয়ে অৰুন্ধতী ৰায়ক জনোৱা মতে, ছালৱা জুডুমৰ সদস্যৰ দ্বাৰা ধৰ্ষণ আৰু যৌন নিগ্ৰহৰ বলি হোৱাৰ পিছত সংগঠনটোৰ কেইবাগৰাকীও সদস্যাই কে.এ.এম.এচ. এৰি মাওবাদী কমিউনিষ্ট পাৰ্টিত যোগদান কৰিছে। আনহাতে আন কেইবাগৰাকী ছোৱালীয়ে, যিসকলে কে.এ.এম.এচ.ৰ সদস্যা নহয়, অথচ ছলৱা জুডুমৰ অত্যাচাৰৰ প্ৰত্যক্ষদৰ্শী, তেওঁলোকেও মাওবাদীৰ দলত যোগদান কৰিছে।
আইনী মৰ্যাদা
কে.এ.এম.এচ.ক ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি (মাৰ্ক্সবাদী–লেনিনবাদী) পিপ’লছ ৱাৰৰ সন্মুখৰ সংগঠন বুলি কোৱা হয় আৰু যাৰবাবে ইয়াক নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। অৰুন্ধতী ৰায়ে লিখিছে যে ভাৰত চৰকাৰে সংগঠনটোৰ ৯০,০০০ সদস্যকে যিকোনো মুহূৰ্ততে মোহাৰি পেলাব পাৰে। তেওঁ লিখিছে, "মোৰ মনত দৃঢ় ধাৰণা আছিল যে সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামত মহিলাসকল হিংসাৰ শেষ শাৰীত থাকে। কিন্তু মোৰ ধাৰণা ভুল আছিল। মই দেখিছিলো যে গেৰিলাৰ ৪৮ শতাংশই মহিলা আছিল। তেওঁলোকে নিজৰ মাক-ভনীয়েকৰ ধৰ্ষণৰ প্ৰত্যক্ষদৰ্শী আছিল। তেওঁলোকৰ ঘৰ জ্বলাই দিয়া হৈছিল বা নিজৰ পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজখনৰ পৰা পলায়ন কৰিবলৈ সৎগঠনলৈ আহিছিল। ক্ৰান্তিকাৰী আদিবাসী মহিলা সংগঠনৰ (ছত্তীসগঢ় ৰাজ্যৰ এটা মহিলা সংগঠন) সদস্য ৯০,০০০ আৰু সম্ভৱতঃ ভাৰতৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নাৰীবাদী আন্দোলন। কিন্তু তেওঁলোক সকলোকে সন্ত্ৰাসবাদী বুলি কোৱা হয় আৰু দেখাৰ লগেলগে তেওঁলোকক গুলিয়াব পাৰে।"
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰীবাদী সংগঠন শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সংগঠন
ঈশ্বু
ঈশ্বু (Ishu) উৎপল বৰপূজাৰীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এখন অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। এই চলচ্চিত্ৰখনৰ মূল কাহিনী মণিকুন্তলা ভট্টাচাৰ্যৰ একে নামৰ এখন উপন্যাসৰ ওপৰত আধাৰিত। চলচ্চিত্ৰখনে গোৱালপাৰা জিলাৰ এখন ভিতৰুৱা গাঁৱৰ ঈশ্বু নামৰ শিশুজনৰ দৃষ্টিৰে অসমৰ ডাইনী হত্যাৰ সমস্যা প্ৰতিফলন কৰিছে। চলচ্চিত্ৰখনে আঞ্চলিক ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছে।
কাহিনী
অসমৰ এখন ভিতৰুৱা জনজাতীয় গাঁৱত ঈশ্বৰ প্ৰসাদ ৰাভা বা ঈশ্বুয়ে বাস কৰে। ঈশ্বুৰ বয়স প্ৰায় দহ বছৰ। মাক-দেউতাক, খুড়াক আৰু আইতাকৰ মৰমৰ মাজত বন্ধুবৰ্গ, ভালু বা পোহনীয়া কুকুৰটোৰ সৈতেই ঈশ্বুৰ জীৱন। চুবুৰীয়া অম্বিকা জেঠীৰ সৈতে ঈশ্বুৰ আন্তৰিকতাপূৰ্ণ সম্পৰ্ক। কিন্তু ঈশ্বুৰ এই সহজ-সৰল জীৱনৰ গতিত এদিন আউল লাগে। গাঁৱৰ বেজ আৰু ঈশ্বুৰ অন্য এগৰাকী জেঠী ভদ্ৰেশ্বৰীয়ে অভিসন্ধি কৰি অম্বিকাক ডাইনী বুলি প্ৰচাৰ কৰে। ইয়াৰ কাৰণ, অম্বিকাই দিয়া বনৌষধি ব্যৱহাৰ কৰি গাঁৱৰ লোকসকলৰ বেমাৰ-আজাৰ নিৰাময় হোৱাত বেজে অম্বিকাক নিজৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী বুলি গণ্য কৰিবলৈ লয়। ভদ্ৰেশ্বৰী এই অভিসন্ধিত জড়িত হোৱাৰ আঁৰত স্বাৰ্থ আছিল অকালতে বিধৱা হোৱা অম্বিকাৰ সা-সম্পত্তি আত্মাসাৎ কৰা। অন্ধবিশ্বাসী আৰু অশিক্ষিত গঞাই দুয়োৰে কথাত পৰি অম্বিকাৰ ঘৰ জ্বলাই দিয়ে। অম্বিকা গাঁৱৰ পৰা নিৰুদ্দেশ হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
লেহেতি শাক
লেহেতি বা লেহেতি শাক (, বৈজ্ঞানিক নাম: Sphenoclea zeylanica) জেকা বা বোকাময় ঠাইত গজা এবিধ তৃণজাতীয় উদ্ভিদ। লেহেতিকে ধৰি Sphenoclea গণত মূলতঃ দুবিধ প্ৰজাতি আছে। বছৰি হোৱা এই উদ্ভিদবিধ ঘাইকৈ গ্ৰীষ্মপ্ৰধান অঞ্চলসমূহত দেখা যায়। দক্ষিণ তথা দক্ষিণ-পূব এচিয়াৰ বাংলাদেশ, কম্বোডিয়া, ভাৰত, ইণ্ডোনেচিয়া, লাওছ, মালয়েচিয়া, ম্যানমাৰ, নেপাল, পাকিস্তান, ফিলিপাইনছ, শ্ৰীলংকা, থাইলেণ্ড আৰু ভিয়েটনাম আদিৰ লগতে বলিভিয়া, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ইৰাণ, মাদাগাস্কাৰ, নাইজেৰিয়া, টাঞ্জানিয়া, পেৰু আদি দেশত প্ৰাকৃতিকভাৱে লেহেতি গজে। বাৰিষা কালত অসমৰ পথাৰ, কঁ‌ঠিয়াতলী আদিত লেহেতি প্ৰচুৰ পৰিমাণে দেখা যায়। ইয়াক অসমৰ অঞ্চলভেদে তেলমৌ বা দুদলি বুলিও কোৱা হয়। মিচিং ভাষাত ইয়াৰ নাম আৰৌগ অয়িং।
বিৱৰণ
লেহেতিৰ ভিতৰভাগ ফোঁপোলা আৰু ই ৭-১৫০ ছেমিলৈকে ওখ হ'ব পাৰে। ইয়াৰ মূল গা-গছডাল পোন আৰু ই বহুকেইটা শাখাত বিভক্ত। ইয়াৰ শিপাসমূহ শুকুলা ৰঙৰ আৰু গুচ্ছ আকৃতিৰ। লেহেতিৰ পাত নিমজ, দীঘলীয়া আৰু মূৰ অংশ জোঙা। ই দীঘলে প্ৰায় ০.৭৫-৭.৫ ছেমি আৰু বহলে প্ৰায় ০.৫-১.৫ ছেমি। মূল গা-গছ আৰু শাখাসমূহৰ মূৰত থকা পুষ্পবৃন্তসমূহৰ আকৃতি গোমধানৰ দৰে আৰু ই প্ৰায় ৭.৫ ছেমি পৰ্যন্ত দীঘল হয়। বৃন্ত অংশত থোপাথোপিকৈ ফুলা ফুলৰ ৰঙ বগা বা ইষৎ সেউজীয়া। লেহেতিৰ গুটিসমূহ ইষৎ হালধীয়া-মটিয়া বৰণৰ।
ব্যৱহাৰ
ভাৰত, ইণ্ডোনেচিয়া আদি বিভিন্ন ঠাইত লেহেতিৰ কুমলীয়া গা-গছ আৰু আগ অংশ খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়। অসমতো লেহেতিক শাক হিচাপে ভাজি বা মঙহ আদিৰ লগত ৰান্ধি খোৱা হয়।
অপকাৰিতা
লেহেতিক কৃষিক্ষেত্ৰৰ অপতৃণ হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু ই শস্যৰ উৎপাদন ২৫-৫০% কমাই দিব পাৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
মোৰ জীৱনত ঈশ্বৰ
মোৰ জীৱনত ঈশ্বৰ(Mur Jibonot Iswar) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। সংকলনখনত মুঠ ২৪ টা প্ৰবন্ধ আছে। ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট’ৰচ্ প্ৰকাশনে ২০১৮ চনত প্ৰকাশ কৰা এই সংকলনটি লেখক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে নন্দন প্ৰতিম শৰ্মা বৰদলৈলৈ আগবঢ়াই এনেদৰে লিখিছে,"নন্দন, তুমি মোক উপহাৰ হিচাপে দিয়া এডাল অমূল্য ফাউণ্টেইন কলমৰ স্মৃতিত কৃতজ্ঞতাৰ চিন স্বৰূপে মোৰ এই কিতাপখন তোমাৰ নামত উছৰ্গা কৰিলোঁ"।
বিৱৰণ
লেখক বৰগোহাঞিয়ে মোৰ জীৱনৰ ঈশ্বৰ নামৰ কিতাপখনত সূচীপত্ৰৰ আগতেই সংযোগ কৰিছে 'মোৰ জীৱনৰ ঈশ্বৰ' আৰু 'বেটুপাতৰ ছবি আৰু চিত্ৰকৰৰ পৰিচয়' শীৰ্ষক দুটি প্ৰবন্ধ।ইয়াৰে প্ৰথমটোত কিতাপখন ৰচনাৰ উদ্দেশ্যৰ অন্তৰালত থকা কিছু উত্তৰবিহীন প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰিছে। কিতাপখনত ১৭ টা প্ৰবন্ধৰ লগতে ৭ টা বাছকবনিয়া অধ্যায় অতিৰিক্ত হিচাপে সংযোগ কৰিছে। প্ৰবন্ধকেইটা হৈছে, 'অমৃতময় উপদেশ', 'মোৰ জীৱনত ঈশ্বৰ', 'মোৰ মৃত্যুৰ পিছত মোৰ কি হৈছিল', 'জীৱনৰ অৰ্থ', 'কোনো এটা প্ৰশ্নৰে উত্তৰ নাপালো', 'কিবা যেন নাই নাই', 'জীৱনৰ গতি মন্থৰ কৰক', 'মোৰ প্ৰেৰণাৰ উৎস', 'শৈশৱৰ দুটা স্মৃতি', 'নমৰালৈকে জীয়াই থাকিম', 'মোৰ হৃদয়ৰ আকাশত কেতিয়াও অস্ত নোযোৱা ৰঙা বেলিটো', 'উপহাৰ', 'মই আছিলো এজন ভণ্ড নিৰামিষভোজী', 'মোৰ ভোজন-বিলাস', 'কৰুণ স্মৃতি' আৰু 'মোৰ নিজৰ বিষয়ে এখন ৰচনা'। অতিৰিক্ত শিৰোনামেৰে যোগ দিয়া অধ্যায়কেইটা হৈছে, 'স্বাস্থ্যৰ বিষয়ে', 'ভাগৰৰ বিষয়ে', 'নিমখৰ বিষয়ে', 'কণীৰ বিষয়ে', 'মন', 'সুস্বাস্থ্যৰ কাৰণে নিৰামিষ আহাৰ' আৰু 'উদ্বিগ্নতা- মানুহৰ ডাঙৰ শত্ৰু'।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
মঞ্জু বৰা
মঞ্জু বৰা (Manju Borah)অসমৰ এগৰাকী যশস্বী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু গল্পকাৰ। তেওঁ উৎকৃষ্ট চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনাৰ বাবে ইতিমধ্যে ভালেসংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছে। তদুপৰি তেওঁ ইণ্ডিয়ান পেনোৰোমা, এই এফ এফ আই, ২০০৭, দশম মামি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ (10th MAMI International Film Festival 2008), সপ্তম এছিয়ান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ (3rd Eye 7th Asian Film Festival Mumbai 2008), ৫৫তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (55th National Film Awards for 2007 (Feature Films) Delhi) আদিত জুৰি মেম্বাৰ হিচাপে অৱদান আগবঢ়াইছে।
কৰ্মজীৱন
মঞ্জু বৰাই তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ ' বৈভৱ' ৰে ১৯৯৯ চনত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। এই চলচ্চিত্ৰখনে ২০০০ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা ৪৭ তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ (47th National Film Festival) ত বিচাৰক মণ্ডলীৰ বিশেষ বঁটা (Juries Special Mention) লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তদুপৰি বৈভৱৰ বাবে মঞ্জু বৰাই চেন্নাইত ১৯৯৯ চনত শ্ৰেষ্ঠ নৱতম পৰিচালক (Gollapudi Srinivas Award for Best Debut Director)ৰ বঁটা লাভ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা- জুৰীৰ বিশেষ উল্লেখ
অঞ্জু ববী জৰ্জ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ এথলীট শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মেজৰ ধ্যান চান্দ খেলৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
কামাখ্যা প্ৰসাদ তাছা
কামাখ্যা প্ৰসাদ তাছা (Kamakhya Prasad Tasa) (জন্ম ১ জুন ১৯৭৫) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিক আৰু বৰ্তমানৰ যোৰহাট (লোকসভা সমষ্টি)ৰ সাংসদ। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি দলৰ সদস্য তথা অসম ৰাজ্যিক বিজেপিৰ উপ সভাপতি। তেওঁ ২০১৪ লোকসভা নিৰ্বাচনত প্ৰতিনিধিত্ব কৰি কংগ্ৰেছৰ জ্যেষ্ঠ প্ৰতিদ্বন্দ্বী বিজয় কৃষ্ণ সন্দিকৈক পৰাস্ত কৰি বিজয়ী হৈছিল।
ৰাজনৈতিক জীৱন
তাছাই ২০১৪ চনৰ ২৬ মাৰ্চত সাংসদ হিচাপে কাৰ্য্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে। ১ ছেপ্তেম্বৰ ২০১৪ চনত তেওঁ পেট্ৰ'লিয়াম আৰু প্ৰাকৃতিক গেছৰ ষ্টেণ্ডিং কমিটিৰ সদস্য ৰূপে নিৰ্বাচিত হয়।
ইড্‌, ইগ' আৰু চুপাৰ ইগ'
ইড,ইগ' আৰু চুপাৰ ইগ' হ'ল মানৱ মনৰ তিনিটা গাঠনিক উপাদান বা শক্তি। মনোবিশ্লষণৰ জনক ছিগমুণ্ড ফ্ৰয়ডে মানৱ মনক বিশ্লেষণ কৰিবলৈ গৈ পোন প্ৰথমে মনটোক তিনিটা স্তৰত ভাগ কৰিছিল। চেতন মন, প্ৰাক-চেতন মন বা অৱচেতন মন আৰু অচেতন মন। কিন্তু মানৱ মনক বিশ্লেষন কৰিবলৈ ই স্বয়ংসম্পূৰ্ণ নোহোৱা যেন অনুভৱ কৰি তেওঁ মানৱ মনক নতুনকৈ বিভাজন কৰে। এই বিভাজন আগবঢ়ায় ১৯২৩ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ বিখ্যাত “The Ego and The Id” নামৰ কিতাপ খনৰ জৰিয়তে। তেওঁ কৈছিল যে মানুহৰ ব্যক্তিত্ব বা আচৰণৰ ওপৰত নানা ধৰণৰ মানসিক শক্তিয়ে প্ৰভাৱ পেলায় আৰু এই তিনিটা শক্তি হ'ল ক্ৰমে ইড(Id), ইগ'(Ego) আৰু চুপাৰ ইগ' (Super ego)।
ইডই হৈছে মানৱ মনৰ মৌলিক স্তৰ,য'ত মানৱ মনৰ সকলোবোৰ শক্তি নিহিত হৈ থাকে। ইগ' আৰু চুপাৰ ইগ' ইডৰেই স্তৰভেদহে। ইগ' আৰু চুপাৰ ইগ'ৰ নিজা শক্তি নাই ইহঁতে ইডৰ শক্তিৰেহে জীয়াই থাকে।উল্লেখ্য যে ইড,ইগ' আৰু চুপাৰ ইগ' এই মানহৰ মনৰ গঠনক বুজিবলৈ কৰিলোৱা একো-একেটা ধাৰণাহে,এইবোৰ মগজুৰ কোনো অংশ নহয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান
স্কাৰ্ভী
স্কাৰ্ভী ভিটামিন চি-ৰ অভাৱত হোৱা এক ৰোগ। দুৰ্বলতা, ভাগৰ লগা আৰু হাত-ভৰিৰ বিষ এই ৰোগৰ প্ৰাৰম্ভিক লক্ষণ। চিকিৎসাৰ অবিহনে লোহিত ৰক্ত কণিকাৰ সংখ্যা কমা, দাঁতৰ আলুৰ ৰোগ, চুলিৰ গুণাগুণ সলনি আৰু ছালৰ পৰা ৰক্তপাত হ'ব পাৰ। ৰোগ বাঢ়ি গ'লে ঘাঁ সোনকালে নুশুকুৱা, ব্যক্তিত্বৰ সলনিৰ দেখা যোৱাৰ লগতে সংক্ৰমণ বা ৰক্তপাতৰ ফলত শেষত মৃত্যু পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে।
খাদ্যত ভিটামিন চি-ৰ অভাৱতে স্কাৰ্ভী ৰোগ হয়। অতি কমেও এমাহলৈ খাদ্যপ্ৰাণ গ-ৰ অভাৱ ঘটিলে লক্ষণ দেখা যায়। আজিকালি এই ৰোগ মানসিক ৰোগী, অস্বাভাৱিক খাদ্যাভ্যাস, সুৰাসক্ততা আৰু অকলে থকা বয়সীয়াল লোকৰ ক্ষেত্ৰতহে বেছিকৈ পোৱা যায়। আন কাৰকৰ ভিতৰত আছে অন্ত্ৰৰ অশোষণ (intestinal malabsorption) আৰু ডায়েলাইছিছ। মানুহ আৰু আন কিছুমান প্ৰাণীৰ বাবে ক'লাজেন তৈয়াৰ কৰিবলৈ খাদ্যত ভিটামিন চি-ৰ প্ৰয়োজন। দৈহিক লক্ষণ, এক্স ৰে' আৰু চিকিৎসাৰ পাছত অৱস্থাৰ উন্নতি হোৱাকৈ চাই ৰোগ নিৰ্ণয় কৰা হয়।
ভিটামিন চি ঔষধ মুখেৰে খাই ইয়াৰ চিকিৎসা কৰা হয়। কেইদিনমানৰ পছতে লক্ষণৰ উন্নতি দেখা যায় আৰু কেইসপ্তাহমানৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য লাভ হয়। ভিটামিন চি থকা খাদ্যৰ ভিতৰত টেঙা ফল-মূল, বিলাহী আৰু আলুৰ দৰে শাক-পাছলি প্ৰধান। খাদ্য ৰান্ধিলে সাধাৰণতে ভিটামিন চি-ৰ পৰিমাণ কমি আহে।
বৰ্তমান কালত ভাৰ্ভী দুৰ্লভ। উন্নয়নশীল দেশবোৰত পুষ্টিহীনতাৰ লগত সচৰাচৰ স্কাৰ্ভী দেখা যায়। শৰৰ্নাৰ্থীসকলৰ মাজত স্কাৰ্ভীৰ হাৰ ৫%ৰ পৰা ৪৫%। প্ৰাচীন ইজীপ্টৰ সময়তে প্ৰথমে স্কাৰ্ভীৰ বিৱৰণ পোৱা যায়। দীৰ্ঘ দূৰত্বৰ সাগৰ যাত্ৰাত স্কাৰ্ভীয়ে আহুকালৰ সৃষ্টি কৰিছিল। অনুমান কৰা হয় যে জলপথৰ যুগত (Age of Sail) যিকোনো যাত্ৰাত প্ৰায় ৫০% নাবিকৰ স্কাৰ্ভীত মৃত্যূ হৈছিল। ১৭৫৩ চনত স্কটিছ শল্য চিকিৎসক জে'মছ লিণ্ডে স্কাৰ্ভীক টেঙা ফল-মূলেৰে ভাল কৰিব পাৰি বুলি প্ৰমাণ কৰে। কিন্তু ১৭৯৫ চনমানতহে স্বাস্থ্য সংস্কাৰক গিলবাৰ্ট ব্লেন আৰু আনসকলে নাবিকক নিয়মিত নেমু ৰস খুৱাবলৈ ব্ৰিটিছ ৰাজকীয় নৌবাহিনীক সৈমান কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:খাদ্যপ্ৰাণৰ অভাৱত হোৱা ৰোগ
উৎপল বৰপূজাৰী
উৎপল বৰপূজাৰীএগৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী চলচ্চিত্ৰ সমালোচক আৰু পৰিচালক। তেওঁৰ প্ৰথমখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ চলচ্চিত্ৰ ঈশ্বুয়ে অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৬৫তম ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, ৰুৰকীৰ পৰা প্ৰায়োগিক ভূবিদ্যা বিষয়ত এম.টেক. ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ ছবিসমূহ দেশ বিদেশৰ বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱলৈ প্ৰদৰ্শিত হৈছ।  তেওঁ ২০০২ চনৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ সমালোচকৰ ৫০তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ স্বৰ্ণ কমল লাভ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ সমালোচক
মল্লিকা ফুল
মল্লিকা (বৈজ্ঞানিক নাম: Jasminum sambac) জেছমিন গণৰ অন্তৰ্গত এক প্ৰকাৰৰ সুগন্ধী বগা ফুল। এই প্ৰজাতিৰ গছৰ উচ্চতা এক মিটাৰ হ’ব পাৰে। পাত একক, ডিম্বাকাৰ, ৪-৮ চেমি দীঘল হয়। পাত গাঢ়-সেউজীয়া আৰু মসৃণ। গ্ৰীষ্ম আৰু বৰ্ষাকালত ইয়াৰ থোকাত কেইবাপাহীকৈ ফুল ফুলে। ফুলৰ আকাৰ আৰু গঠন অনুসৰি কেইবাটাও জাত আছে। ডাল আৰু শিপাৰ পৰা পুলি গজাই খেতি কৰা হয়। শীতকালত ছাঁ দিব লাগে আৰু টাবতো ভালদৰে গজা দেখা যায়। ইয়াৰ ইংৰাজী নাম আৰবিয়ান জেছমিন (Arabian jasmine)। ইয়াৰ অন্য নাম বেলা, দুৱাঁমালি আদি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফুল
সুচিত্ৰা চেবাষ্টিয়ান
জীৱনী
চেন্নাইস্থিত মহিলা খ্ৰীষ্টিয়ান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা সুচিত্ৰাই পদাৰ্থ বিজ্ঞানত আণ্ডাৰ-গ্ৰেজুৱেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে আহমেদাবাদৰ আইআইএমৰ পৰা এমবিএ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। তাৰপিছত ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰায়োগিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
চেবাষ্টিয়ান থিয়েটাৰৰ লগতো জড়িত। তেখেতে এডিনবাৰ্গ ফেষ্টিভেল ফ্ৰিঞ্জত পৰিৱেশন কৰিছিল, লগতে 'ৰিস্কা থিয়েটাৰ প্ৰকল্প'ৰ লগত জড়িত হৈ ভাৰত তথা নেপালো ভ্ৰমণ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
সুচিত্ৰাই "বেৰিয়াম কপাৰ চিলিকেট"ৰ ৰূপান্তৰণৰ লগত জড়িত। উচ্চ চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰ আৰু নিম্ন উষ্ণতাত এই বিশেষ উপাদানবিধৰ অচুম্বকীয় অৱস্থাৰ পৰা চুম্বকীয় অন্তৰকলৈ কিদৰে ৰূপান্তৰিত হয়,তাকে লৈ তেখেতৰ গৱেষণাৰ বিষয়টো কেন্দ্ৰীভূত। তেখেতে আৱিষ্কাৰ কৰিলে যে, পৰ্যায় ৰূপান্তৰণৰ বিশেষ বিন্দুটো-যাক "কোৱাণ্টাম ক্ৰিটিকেল পইণ্ট" বুলি কোৱা হয়; তাৰ উদ্ভৱ হয় তেতিয়াহে যেতিয়া ইলেকট্ৰনৰ আচৰণ দ্বি-মাত্ৰিক হৈ পৰে আৰু তৃতীয় মাত্ৰাৰ প্ৰভাৱ সম্পূৰ্ণ নিষ্ক্ৰিয় হৈ পৰে। ২০০৬ চনত তেখেতে এইখিনি উদ্ভাৱনা উল্লেখ কৰি এখন গৱেষণাপত্ৰ সহ-প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়। চেবাষ্টিয়ানৰ পৰীক্ষাটোৱে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে বসু-আইনষ্টাইনৰ কনডেনচেটত থকা ক্ৰিটিকেল পইণ্টৰ ধাৰণাটো অন্বেষণ কৰিছিল।
২০১৫ চনত চেবাষ্টিয়ান আৰু তেখেতৰ কৰ্মদলটোৱে আৱিষ্কাৰ কৰিলে যে, "চামাৰিয়াম হেক্সাব'ৰাইড" নামৰ অন্তৰকবিধে উচ্চ চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰত সুপৰিবাহিতাৰ ধৰ্ম দেখুৱায়। চামাৰিয়াম হেক্সাব'ৰাইড টপ'ল'জিকেল অন্তৰক শ্ৰেণীটোৰো অন্তৰ্ভুক্ত, য'ত এই অন্তৰকবোৰে পৰিসৰৰ ভিতৰত অন্তৰকৰ বৈশিষ্ট্য দেখুৱায় আৰু পৃষ্ঠত পৰিবাহিতাৰ ধৰ্ম দেখুৱায়। চেবাষ্টিয়ানৰ পৰ্যবেক্ষেণত এই কথা পোহৰলৈ আহিল যে, চামাৰিয়াম হেক্সাবৰাইডে নিজৰ পৰিসৰৰ ভিতৰত থাকিয়েই পৰিবাহী আৰু অন্তৰক-দুয়োটাৰে বৈশিষ্ট্য দেখুৱায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্ট
নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্ট (Napoléon Bonaparte), (জন্ম:১৫ আগষ্ট, ১৭৬৯; এজাক্সিউ, কৰচিকা, মৃত্যু:৫ মে’, ১৮২১; ছেইণ্ট হেলেনা) ফৰাচী বিপ্লৱৰ সময়ৰ এজন জেনাৰেল। তেওঁ ফৰাচী প্ৰজাতন্ত্ৰৰ প্ৰথম কনচুল (First Consul) আছিল। তেওঁ নেপোলিয়ন ১ নামেৰে ১১ নৱেম্বৰ, ১৭৯৯ৰ পৰা ৬ এপ্ৰিল ১৮১৪ পৰ্যন্ত ফ্ৰান্সৰ সম্ৰাট আছিল আৰু পুনৰায় ১৮১৫ চনৰ ২০ মাৰ্চৰ পৰা ২২ জুন পৰ্যন্ত অলপ সময়ৰ বাবে ফ্ৰান্সৰ সম্ৰাট আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ইটালীৰ দেশৰ ৰজা হৈছিল।
তেখেতৰ নেতৃত্বত ফৰাচী সেনাবাহিনী এক দশকৰো অধিক সময় সকলো ইউৰোপীয় শক্তিৰ সৈতে যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু তেওঁ ইউৰোপৰ অধিকাংশ অঞ্চল নিজ আয়ত্তলৈ আনে। ১৮১২ চনত সংগঠিত বিপৰ্যয়কাৰী ৰাছিয়া আগ্ৰাসন একটি যুগঃসন্ধিক্ষণ হিচাপে বিবেচিত হয়। ৰাছিয়া আগ্ৰাসন আৰু ১৮১৩ চনত লিপজিগৰ পৰাজয়ৰ পাছত ষষ্ঠ কোয়ালিচনে ফ্ৰান্সত আগ্ৰাসন চলায় আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে নেপোলিয়ন ১৮১৪ৰ এপ্ৰিলত পশ্চাৎপসাৰণ কৰিবলৈ বাধ্য হয়। কিছুদিন পাছত নেপোলিয়নে এটা অভিযান চলায় যিটো হাণ্ড্ৰেড ডেচ নামে পৰিচিত। কিন্তু নেপোলিয়ন ১৮১৫ চনৰ ১৮ জুন ৱাটাৰ্লু যুদ্ধত পৰাজিত হয়। নেপোলিয়নে তেখেতৰ জীৱনৰ বাকী ৬ বছৰ ব্ৰিটিচসকলৰ তত্ত্বাবধানত আটলাণ্টিক মহাসাগৰৰ দ্বীপ ছেইণ্ট হেলেনাত কটায়। তেখেতক ইতিহাসৰ সবাতোকৈ চৰ্চিত ৰাজনীতিজ্ঞ আৰু সেনাধ্যক্ষসকলৰ মাজত উল্লেখযোগ্য হিচাপে বিবেচনা কৰা হয় ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:শাসক
দাণ্ডিয়া ৰাস
দাণ্ডিয়া ৰাস (Dandiya Raas) বা ৰাস ভাৰতৰ গুজৰাট ৰাজ্যত উদ্ভৱ হোৱা আৰু নৱৰাত্ৰি উৎসৱত জনপ্ৰিয়ভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰা সামাজিক তথা ধৰ্মীয় লোক নৃত্য। ৰাজস্থানৰ মাৰৱাৰ অঞ্চলতো এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। দাণ্ডিয়া ৰাসত পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে হাতত সৰু লাঠি লৈ বৃত্তাকাৰত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰা লাঠী ডালক দাণ্ডিয়া বোলে। ইজনে সিজনৰ দাণ্ডিয়াসমূহত আঘাত কৰি এই নৃত্য কৰা হয়। এনেদৰে শব্দ সৃষ্টি হয় আৰু পুৰণি কালত গীতৰ অবিহনে কেৱল দাণ্ডিয়াৰ তালত নৃত্য কৰা হৈছিল।
নামৰ উৎপত্তি
"ৰাস" শব্দটো "ৰস" শব্দৰ পৰা আহিছে, যি আৱেগ আৰু অনুভূতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এক নান্দনিক ভাৰতীয় ধাৰণা। কপিলা বাৎসায়নৰ মতে ৰাসৰ নান্দনিক তত্ত্বে ভাৰতীয় কলাক অন্তৰ্নিহিত একতা প্ৰদান কৰে। আনহাতে দাণ্ডিয়া শব্দটো "দণ্ড"ৰ পৰা আহিছে। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে সৰু লাঠী। গুজৰাটত ই সাধাৰণতে ৰাস বুলিয়ে জনাজাত।
ইতিহাস
দাণ্ডিয়া ৰাস দেৱী দুৰ্গাৰ সন্মানত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। এই নৃত্য প্ৰকৃততে দেৱী দুৰ্গা আৰু মহিষাসুৰৰ মাজত ঘটা যুদ্ধৰ এক নাট্যৰূপ। এই নৃত্যক 'তৰোৱাল নৃত্য' বুলিও কোৱা হয়। নৃত্যত ব্যৱহাৰ কৰা দাণ্ডিয়া বা লাঠীয়ে দেৱী দুৰ্গাৰ তৰোৱালক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। বৰ্তমান দাণ্ডিয়া গুজৰাটৰ নৱৰাত্ৰিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশৰ লগতে অন্যান্য শস্য সম্পৰ্কীয় উৎসৱৰ লগতো জড়িত।
প্ৰকাৰ
দাণ্ডিয়া ৰাস, গোপগুণ্ঠন ছ'লঙা ৰাস আৰু মেৰ ডাণ্ডিয়া ৰাস হৈছে ৰাসৰ জনপ্ৰিয় ৰূপ। গুজৰাটৰ সৌৰাষ্ট্ৰত পুৰুষসকলে পৰিৱেশন কৰা ৰাস আৰু মহিলাসকলে কৰা নৃত্যক ৰাসদা বুলি কোৱা হয়। ৰাসত নৃত্যৰ উপাদান অধিক বিশিষ্ট আনহাতে ৰাসদাত সংগীত অধিক বিশিষ্ট।
বিন্যাস
পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে দাণ্ডিয়া-ৰাসত যোগদান কৰে আৰুযোৰ হিচাপে নৃত্য কৰে। অৰ্থাৎ নৃত্যগোটত সমান সংখ্যক শিল্পী থকা বাঞ্ছনীয়। সাধাৰণতে দুটা শাৰী গঠন কৰা হয় আৰু অংশীদাৰসকলে ইজনে সিজনৰ সন্মুখীন হয়। এই শাৰীবোৰ ঘড়ীৰ কাঁটাৰ দিশত ফালে আগবাঢ়ে আৰু প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে তেওঁলোকৰ সংগী সৈতে লাঠি মাৰিবলৈ আগবাঢ়ি যায়। শাৰীৰ শেষত প্ৰতিটো বিপৰীত ৰেখাৰ সৈতে পৰিৱৰ্তন কৰা হয় আৰু নতুন সৰি যোগ দিয়ে। সেয়েহে চলাচল নিৰন্তৰ হৈ থাকে। দাণ্ডিয়াৰ সংগীত প্ৰথমতে ধীৰ লয়ত আৰম্ভ হয়। এই গীত সমূহত কাহেৰভা নামৰ অষ্টতাল সময় চক্ৰ থাকে। প্ৰথম তালত নিজৰ লাঠিবোৰ একেলগে আঘাত কৰা হয়, তাৰ পিছত সংগীৰ সৈতে সোঁ লাঠি, তাৰ পিছত বাওঁ লাঠিৰে টোকৰ মৰা হয়। তাৰ পিছত প্ৰতিজনে পুনৰ সোঁ লাঠি মাৰিবলৈ সংগীৰ ওচৰলৈ ঘূৰি যোৱাৰ আগতে আৰু দুটা স্থানত নতুন সংগীলৈ যোৱাৰ আগতে একেলগে নিজৰ লাঠি মাৰিবলৈ বাওঁফালে ঘূৰি যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
প্ৰভাতী পখীৰ গান
প্ৰভাতী পখীৰ গান (Prabhati Pokhir Gaan) ১৯৯২ চনত মুক্তি পোৱা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ছবিৰ পৰিচালক মুনিন বৰুৱা। কাহিনী- অমূল্য কাকতিৰ। ৰাজকুমাৰ পিকচাৰ্ছৰ বেনাৰত নিৰ্মাণ কৰা ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছিল বিজয় নাৰায়ণ তিৱাৰী আৰু অমৰ নাথ তিৱাৰীয়ে। সংগীত জে পি দাসৰ। প্ৰভাতী পখীৰ গানৰ মাজেৰে নিবনুৱা সমস্যা, দুৰ্নীতি আদি সামাজিক বিষয়ক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠা যুৱপ্ৰজন্মৰ হতাশা আৰু আশাৰ এখন নিৰ্মোহ ছবি অংকন কৰা হৈছে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
‘সেউজপুৰ মিলন সংঘ’- এসময়ৰ কলা-সংস্কৃতিৰ চৰ্চা হৈছিল। কিন্তু এতিয়া সংঘৰ ঘৰটো উৱলি গৈছে। তথাপি তাতেই ডেকা ল’ৰাজাকে আড্ডা মাৰে। কোনোবাই কেৰম খেলে। কেইজনমানে আকৌ গীটাৰত টুংটুঙাই সংগীতৰো চৰ্চা কৰে। চাকৰিৰ দৰ্খাস্ত দি দি ভাগৰি পৰা কোনোবাই আকৌ তাতে আহি অলপ জিৰায়। ছবি পৰিচালক হোৱাৰ সপোন দেখা কোনোবাই আকৌ পেটৰ তাড়নাত ধনী ঠিকাদাৰৰ সহকাৰী ৰূপে কাম কৰে আৰু সংঘলৈ আহি মনৰ দুখখিনি উজাৰি দিয়ে। কেতিয়াবা নিৰাশ হয় তেওঁলোক। কিন্তু তাৰ মাজতে তেওঁলোকে পোহৰৰ সপোন দেখে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৯০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
জিজ্ঞাসা
জিজ্ঞাসা(Jigyasha) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। সংকলনখনত মুঠ ১৬ টা প্ৰবন্ধ আছে। এই সংকলনটি লেখক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে পুত্ৰ অনিন্দ্য বৰগোহাঞি(মিঠু) আৰু প্ৰদীপ্ত বৰগোহাঞি(মিকু)ৰ হাতত দেউতাকৰ মৰমৰ উপহাৰ হিচাপে আগবঢ়াইছে। ২০০৬ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট’ৰচ্ প্ৰকাশনৰ জিজ্ঞাসাৰ পৰা নতুন সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায়।
বিৱৰণ
জিজ্ঞাসাত সন্নিৱিষ্ট প্ৰবন্ধকেইটা হৈছে, 'অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ চিঠি', 'এজন লেখকৰ স্বীকাৰোক্তি', 'দেহোপজীৱিনী', 'মৃত্যুৱে যাক মাৰিব নোৱাৰে', 'নেপোলিয়ন আৰুব মাডাম দ্য ষ্টেল', 'বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগী', 'ধৰ্মৰ ব্যৱসায়', 'পেট্ৰলিয়াম সভ্যতা', 'মেৰুদণ্ড পোন কৰি ৰখাৰ প্ৰয়োজন', 'আনাতোল ফ্ৰাঁ', 'মতাঁই', 'কিতাপৰ দোকানত', 'আজিৰ দিনটোৰ কাৰণে', 'গ্যেটেৰ এ'পিগ্ৰাম', 'হামিদা খাতুনলৈ এখন চিঠি' আৰু 'লা মাঞ্চাৰ মানুহজন'।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
ম্যানমাৰৰ নাৰী
ঐতিহাসিক ভাবে, ম্যানমাৰৰ (বাৰ্মা বুলিও জনা যায়) নাৰীসকলক(women in the Myanmar) সামাজিকভাৱে যথেষ্ট মৰ্যাদা আৰু সন্মান দিয়া হয়। মিয়া সৈনে(Mya Sein) কৰা গবেষণা অনুসাৰে ম্যানমাৰৰ নাৰী সকল এক শতিকাৰ পূৰ্বৰে পৰা স্বাধীনভাৱে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। এওঁলোকৰ মাজত বৌদ্ধ আৰু হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ আছিল যদিও বাণিজ্য আৰু আইনত সেই সময়ৰ পৰাই পাকৈত আছিল। ম্যানমাৰ এসময়ত মাতৃপ্ৰধান দেশ আছিল বাবে তেলৰ খনিৰ কুঁৱা বিলাকৰ একস্বত্বাধিকাৰী হোৱাৰ উপৰিও মহিলাসকলক গাঁ‌ও পঞ্চায়তৰ মুৰব্বী উত্তৰাধিকাৰী হিচাবে গণ্য কৰা হৈছিল। বাৰ্মি মহিলাক ৰজাই ৰাজসভাত একোটাকৈ প্ৰধান পদ দিছিল আৰু তাৰপৰাই ৰাণী হ'ব পাৰিছিল।
পৰম্পৰাগত পোছাক
টামেইন (htamein) হৈছে বাৰ্মিজ মহিলাসকলৰ এটি পৰম্পৰাগত পোছাক। এই কঁকালত মেৰিয়াই পিন্ধা দীঘল স্কাৰ্টৰ দৰে পোছাকটো কোনবাং ৰাজবংশৰ (১৭৫২-১৮৫৫) সময়ৰ পৰা মহিলাসকলে পিন্ধিবলৈ ল'লে। কোনোবা কোনোবাই এই কাপোৰখনত দুটা ভাঁজ দি ও পেটৰ ওপৰেদি নি কঁকালৰ বাওঁফাল টানকৈ মেৰিয়াই পিন্ধে। ইয়াৰ তুলনাত বাৰ্মিজ পুৰুষসকলে কাপোৰখন কঁকালৰ তলত বান্ধি পিন্ধে আৰু ইয়াক পাহচু (pahso) বোলা হয়।
প্ৰেম আৰু বিবাহ
পূৰ্বতে বাৰ্মাৰ মহিলাসকলক বিদেশী পুৰুষৰ লগত বিবাহৰ অনুমতি দিয়া হৈছিল যদিহে বিভাগীয় আদালতত ২১ দিনৰ ভিতৰত সতৰ্ক সংবাদ দিয়া হয়। কিন্ত ২০১০ চনৰ মে' মাহৰ পৰা বাৰ্মা চৰকাৰে বাৰ্মাৰ মহিলাসকলক বিদেশী পুৰুষৰ লগত বিবাহ হোৱাতো নিষিদ্ধ কৰিলে। ইয়াৰে প্ৰস্তাবিত কাৰণসমূহৰ মাজৰ এটা কাৰণ আছিল মানৱ সৰবৰাহ। বাৰ্মিজ মহিলা সকলক মানৱ সৰবৰাহৰ ব্যৱসায়ী সকলে পাকিস্তান আৰু থাইলেণ্ডলৈ লৈ গৈ যৌন ব্যৱসায়ী সকলক গটাই দিছিল।
নাৰী অধিকাৰ
২০০০ চনত প্ৰকাশ পোৱা 'এছিয়ান ৱুমেনচ্ ৰিচ'ৰ্চ একচেঞ্জ '(AWORC) নামৰ ফ'ৰাম বাতৰিত (আগষ্ট ১৯৯৮) বাৰ্মাৰ মানৱ অধিকাৰৰ কথা বৰ্ণনা কৰি কোৱা হৈছে যে, মাতৃপ্ৰধান হৈয়ো পৰম্পৰাগত ভাৱে বাৰ্মিজ মহিলাসকল সন্তানৰ কাৰণে নিজস্ব সকলো ত্যাগ কৰিব পৰা স্বভাৱৰ হয়। প্ৰতিবেদনত এই কথাও উল্লেখ কৰিছে যে নগৰ আৰু চহৰৰ বাৰ্মিজ মহিলাসকল অৰ্থনৈতিক অবনতিৰ জলবায়ুৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল। ফলস্বৰূপে বাৰ্মিজ পৰিয়ালবোৰে সীমিত সম্পদৰ মহিলাতকৈ লাহে লাহে পুৰুষৰ অধিকাৰক বেছিকৈ গুৰুত্ব দিবলৈ ধৰিলে। এই পৰিবৰ্ত্তনে বাৰ্মিজ মহিলা সকলক পুষ্টিকৰ আহাৰ, ঔষধ, চিকিৎসা সেৱা, বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণ আৰু উচ্ছ শিক্ষা ইত্যাদিৰ সুযোগবোৰৰ পৰা আঁতৰাই পেলাবলৈ সক্ষম হৈছে। লাহে লাহে বাৰ্মাৰ মহিলাসকল দাসত্ত্ব, হত্যা, নিৰ্যাতন, ধৰ্ষণ আৰু আক্ৰমণৰ চিকাৰ হৈ সাময়িক বাহিনীৰ অনিচ্ছুক বুজা কঢ়িওৱা আৰু অবৈতনিক শ্ৰমিক হ'বলৈ বাধ্য হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
নোগি মাৰেস্কে
এই প্ৰবন্ধটোত জাপানৰ সেনাপতি বীৰ নোগিৰ কথা আএই প্ৰবন্ধটোত জাপানৰ সেনাপতি বীৰ নোগিৰ কথা আলোচনা কৰা হৈছে। আজিলৈকে বোনাপাৰ্ট আদি যিবোৰ মহাবীৰৰ বীৰত্বৰ তেজেৰে জগতখন পোহৰাই উঠিছিল সেই আটাইবোৰৰ তুলনাত জাপানৰ সেনাপতি নোগিৰ নাম সদায় চিৰস্মৰণীয় হৈ ৰব। তেওঁ বহুত শক্তিশালী আৰু বলপূৰ্ণ ব্যক্তি আছিল। তেওঁৰ সেই বাহুবল আৰু প্ৰবল নৈতিক বল দেখি সেই সময়ত সভ্য জগতখন তবধ হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ এই বলেৰে তেওঁ জগত জয়ী কৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজভক্তি বুলি এটা অসাধাৰণ মহৎ গুণ আছিল। তাৰ বলতেই চন্দ্ৰ সূৰ্য থাকে অৰ্থাৎ চিৰকলীয়া সোৱৰণীয়ে জগতবাসীৰ ভক্তি পুষ্পাঞ্জলী   স্বৰগধামতো তেওঁৰ মধুৰ মূৰ্তিৰ আগত অৰ্পণ কৰিব বুলি উল্লেখ আছে। তেওঁ জগতৰ ৰাজভক্তিৰে যি মহৎ গুণ তাৰ এক জ্বলন্ত নিদৰ্শন দেখুৱাই এক আকাশৰ ধ্ৰুৱতৰাৰ দৰে সেনাপতি নোগি অকম্মৎ মেঘৰ আৰত লুকাই গল আৰু নাইকিয়া হৈ গল।   তেওঁৰ জীৱনৰ এক অনুৰূপ মৰণ বুলি কব পৰা যায়। এই প্ৰবন্ধটোৰ মূল উদ্দেশ্যই হৈছে এই মহাপুৰুষজনৰ পবিত্ৰ জীৱনৰ আভাস।
সেনাপতি নোগি জাপানৰ বিখ্যাত চামুৰাই বংশৰ মহাবীৰ মাৰেট চুগুৰ নোগিৰ জ্যেষ্ঠপুএ আছিল। চামুৰাই সকলক এক বীৰ হিচাপে ধৰা হয়। এই চামুৰাই সকলেই যুদ্ধৰ সাহ আৰু অতুল পৰাক্ৰমৰ বাবে বিশ্ববিখ্যাত। নোগি অতি কম সময়তে বংশৰ নিয়ম ৰক্ষা কৰি অস্ত্ৰ শিক্ষাত পৈনত হৈ পৰিছিল আৰু সামৰিক বিদ্যালয়ত ভৰ্তি হৈছিল। আৰু তেওঁ ১৭ বছৰৰ বয়সতে মেজৰৰ পদবী পায়। জাপানত বিদ্ৰোহ এটা উপস্থিত হৈছিল তেতিয়া নোগি সুশিক্ষিত জাপানী সৈন্যৰ আগত টিকিব পৰা নাছিল আৰু পলাই গৈছিল। দিনক দিনে তেওঁৰ যশমান আৰু বেছি বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। সৈন্য বিভাগত নোগিৰ নাম বৰ হোৱা দেখা গল।
১৮৯৪ খ্ৰীষ্টাব্দত চীন আৰু জাপানৰ ভিতৰত এখন প্ৰথম যুদ্ধৰ সূএপাত হৈছিল আৰু সেই যুদ্ধত জয়লাভ কৰিবলৈ নোগিক পঠোৱা হৈছিল আৰু সেই যুদ্ধখনত নোগি সম্পূৰ্ণ ৰূপে জয়ী হৈছিল। এই যুদ্ধত জয়লাভ কৰাৰ বাবে সমৰাটে নিজে মান ধৰিছিল আৰু সম্ভ্ৰাটৰ পৰা এনে সন্মান লাভ কৰাৰ বাবে নোগিক জাপানৰ সেনিপতি বুলি কোৱাত কোনো হানি নহয়।
নোগিৰ অসীম সাহস বলতে পোৰ্ট আৰ্থৰ জাপানৰ হাতলৈ আহে। যুদ্ধ শেষ হোৱাৰ পিছত তেওঁ দেশলৈ উভতি আহে আৰু যুদ্ধৰ পিছত তেওঁ নগৰত নাথাকি দূৰৰ গাৱত বাস কৰে। তেতিয়াই তাত থাকোঁতে তেওঁ সম্ৰাট মিকাদোৰ মৃত্যুৰ বাতৰি পাই আত্মহত্যা কৰিছিল। এনে আত্মহত্যাক জাপানীসকলে হাৰিকিৰি বুলি কয়। এই আত্মহত্যাৰ বেলেগ একে গুণাগুণ থাকিব নোৱাৰে কিন্তু ইয়াক আত্মহত্যা নুবুলি আত্মহত্যা বুলিহে কব লাগিব। তেওঁৰ যাজভক্তি আদৰ্শন স্থল বুলিব পাৰি। তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়ত বয়স মাথোঁ ৬৩ বছৰ আছিল। নোগিৰ অকাল মৃত্যুত গোটেই জগতত শোকাকুল পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছিল কাৰণে জগতে এজন মহাবীৰ হেৰুৱাইছিল।
নোগিয়ে নিজৰ ভাষাতেই তেওঁৰ অন্তিম ইচ্ছা পএত এনেদৰে লিখি থৈ গৈছে যে- ' যিজন(অৰ্থাৎ মিকাদো) গল তেওঁৰ পাছ লবলৈকে মই আত্মহত্যা কৰিলো। এই কাৰ্য কৰিলে যে অপৰাধ হয় আৰু সেই অপৰাধ যে সামান্য নহয়, সেইটো মই ভালদৰে জানো। মই বুঢ়া আৰু দুৰ্বল হৈ পৰিছো মৰিবলৈ সৰহ দিন নাই। এনে সময়তে এই দুৰ্ঘটনা বিষয়ে কি কোৱা উচিত এই কথা ভালদৰে নাজানো। কিন্তু এই ঘটনাৰ ভীষণতাই মোক বিহবল কৰি তুলিলে। '
নোগি গোটেই জগতখনৰ বাবে আদৰ আৰু সন্মানৰ পাএ আছিল। তেওঁৰ বীৰত্বৰ কথা জগতৰ প্ৰত্যেকৰ স্মৃতিপটত উজ্জ্বলি আছিল কল্পনাৰ মন্দিৰত তেওঁৰ মূৰ্তিৰ পূজা সদায় হৈ আছিল। এই প্ৰবন্ধটোত নোগিৰ জীৱনত ঘটা সকলো ঘটনা সুন্দৰ ৰূপত প্ৰতিফলিত হৈছে।
লোচনা কৰা হৈছে। আজিলৈকে বোনাপাৰ্ট আদি যিবোৰ মহাবীৰৰ বীৰত্বৰ তেজেৰে জগতখন পোহৰাই উঠিছিল সেই আটাইবোৰৰ তুলনাত জাপানৰ সেনাপতি নোগিৰ নাম সদায় চিৰস্মৰণীয় হৈ ৰব। তেওঁ বহুত শক্তিশালী আৰু বলপূৰ্ণ ব্যক্তি আছিল। তেওঁৰ সেই বাহুবল আৰু প্ৰবল নৈতিক বল দেখি সেই সময়ত সভ্য জগতখন তবধ হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ এই বলেৰে তেওঁ জগত জয়ী কৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজভক্তি বুলি এটা অসাধাৰণ মহৎ গুণ আছিল। তাৰ বলতেই চন্দ্ৰ সূৰ্য থাকে অৰ্থাৎ চিৰকলীয়া সোৱৰণীয়ে জগতবাসীৰ ভক্তি পুষ্পাঞ্জলী   স্বৰগধামতো তেওঁৰ মধুৰ মূৰ্তিৰ আগত অৰ্পণ কৰিব বুলি উল্লেখ আছে। তেওঁ জগতৰ ৰাজভক্তিৰে যি মহৎ গুণ তাৰ এক জ্বলন্ত নিদৰ্শন দেখুৱাই এক আকাশৰ ধ্ৰুৱতৰাৰ দৰে সেনাপতি নোগি অকম্মৎ মেঘৰ আৰত লুকাই গল আৰু নাইকিয়া হৈ গল।   তেওঁৰ জীৱনৰ এক অনুৰূপ মৰণ বুলি কব পৰা যায়। এই প্ৰবন্ধটোৰ মূল উদ্দেশ্যই হৈছে এই মহাপুৰুষজনৰ পবিত্ৰ জীৱনৰ আভাস।
ৰুছ আৰু জাপানৰ যুদ্ধত নোগি অতি বিক্ৰমেৰে যুদ্ধ কৰে আৰু জগতক স্তম্ভিত কৰে। এই যুদ্ধত নোগিৰ পুএৰ মৃত্যু হয় আৰু দ্ধিতীয় পুএৰো এনে দশা হব বুলি ভাবি তেওঁৰ বংশৰ সাজ লগাবলৈ কোনো মানুহে নোহোৱা হব বুলি ভাবি জাপানী সৈন্যসকলে এই পুএক যুদ্ধৰ পৰা দূৰত ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু নোগিয়ে নিজৰ পুএ এক সৈন্য যিহেতু সেইকাৰণে তেওঁক যুদ্ধত নামিবলৈ দিছিল। তেওঁৰ নৈতিক বল দেখি গোটেই জগতে বিস্ময় মানিছিল। বাস্তৱিকতে কবলৈ গলে নোগিৰ বাদে আন কোনো চৰিএৰ মাজত বাহুবল আৰু নৈতিক বল থকা দেখা নাছিল। ইয়াৰ কিছু সময়ৰ পিছত নোগিৰ দ্ধিতীয় পুএও যুদ্ধত নামি পৰিছিল। এইবোৰ দেখি জগতখনৰ লোকসকলে মূৰে কপালে হাত দিছিল।
নোগিৰ অসীম সাহস বলতে পোৰ্ট আৰ্থৰ জাপানৰ হাতলৈ আহে। যুদ্ধ শেষ হোৱাৰ পিছত তেওঁ দেশলৈ উভতি আহে আৰু যুদ্ধৰ পিছত তেওঁ নগৰত নাথাকি দূৰৰ গাৱত বাস কৰে। তেতিয়াই তাত থাকোঁতে তেওঁ সম্ৰাট মিকাদোৰ মৃত্যুৰ বাতৰি পাই আত্মহত্যা কৰিছিল। এনে আত্মহত্যাক জাপানীসকলে হাৰিকিৰি বুলি কয়। এই আত্মহত্যাৰ বেলেগ একে গুণাগুণ থাকিব নোৱাৰে কিন্তু ইয়াক আত্মহত্যা নুবুলি আত্মহত্যা বুলিহে কব লাগিব। তেওঁৰ যাজভক্তি আদৰ্শন স্থল বুলিব পাৰি। তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়ত বয়স মাথোঁ ৬৩ বছৰ আছিল। নোগিৰ অকাল মৃত্যুত গোটেই জগতত শোকাকুল পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছিল কাৰণে জগতে এজন মহাবীৰ হেৰুৱাইছিল। �
আউলা পূজা
আউলা পূজা (Aula Puja) অসমৰ নলবাৰী অঞ্চলৰ কোনো কোনো ঠাইত প্ৰচলিত এক পূজা৷ এই পূজা সম্পূৰ্ণ নাৰীকেন্দ্ৰিক৷ আউলা পূজাত ব্যৱহৃত গীত-পদক “আউলা নাম’’ বোলা হয়৷
পূজাৰ পৰম্পৰাগত ৰীতি
সমগ্ৰ ভাৰতত যিকোনো পূজা ব্ৰাহ্মণ্য ৰীতিৰে কৰা হয় যদিও অসমত অতীজৰে পৰা সাধাৰণ মানুহে দেৱদেৱীৰ বিভিন্ন ৰূপৰ পূজা গীতপদেৰেও কৰিছিল৷ কেতিয়াবা ব্ৰাহ্মণ্য ৰীতিৰে কৰাৰ পাছত নাম-গুণ গোৱা হৈছিল আৰু কেতিয়াবা সম্পূৰ্ণকৈ কেৱল নাম-গুণ গায়েই দেৱীক আৰাধনা কৰা হৈছিল৷ সেয়ে, দুৰ্গাৰ আন কিছুমান ৰূপৰ পূজা যেনে, শীতলা পূজা, মনসা পূজা, সুবচনী পূজা আদি দেৱীসকলৰ পূজাত নাম গাই উপাসনা কৰা প্ৰথা অতীজৰে পৰা চলি আহিছে৷ দুৰ্গা দেৱীক আদ্যাশক্তি হিচাপে মানি তেওঁৰ বিভিন্ন ৰূপ কল্পনা কৰা হয়৷ সৰ্বসাধাৰণ মানুহে দেৱীৰ আশীৰ্বাদ ল’বলৈ গাঁৱে-ভূঞে সাধাৰণভাবে স্তুতিগীত গাই দেৱীক সন্তুষ্ট কৰাৰ চেষ্টা কৰা হয়৷ এই গীতবোৰ অসমীয়া সমাজত লোকগীতি সাহিত্যৰ ভিতৰত পৰে৷ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত গীতপ্ৰধান উৎসৱ হিচাপে অসংখ্য চাকি-বন্তি জ্বলাই আইসকলে গায়:-
ইটো শৰত কালি মানসৰ পানী দেৱীক পাৰ কৰিছে কোনে, সোণৰে নাওখনি ৰূপাৰ বঠাখানি বাই চাই আনিছে মানে৷
পূজাৰ বিধি
আউলা পূজাত গোৱা এটি গীতৰ এটি স্তৱক:
ইঘৰৰ মেকুৰী আহি সিঘৰত কৰিলে মেও হাঁহি হেন মেখলা কুঁহি হেন আগুৰাণ সেই কাপোৰ দেৱী আইক দেওঁ৷ (লোকগীতি সঞ্চয়ন)
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
ৰজনীকান্ত দত্ত
ৰজনীকান্ত দত্ত হৈছে অসমৰ এজন শিক্ষাবিদ, বক্তা আৰু শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ প্ৰাক্তন পদাধিকাৰ। তেখেতৰ জন্ম হৈছিল শিৱসাগৰ জিলাৰ জোলাগাঁওত; ১৯৩৪ চনৰ ১৩ এপ্ৰিলত৷ তেখেতৰ পিতৃৰ নাম হাওবড়া দত্ত আৰু মাতৃৰ নাম গোলাপী দত্ত ৷ ২০১১ চনত কাৰ্বি আংলঙৰ বকলীয়াঘাটৰ "জয়হৰি ক্ষেত্ৰ"ত অনুষ্ঠিত শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সংঘৰ অধিৱেশনৰ তেঁও সভাপতি আছিল।
শিক্ষা
ৰজনীকান্ত দত্তদেৱে প্ৰাথমিক শিক্ষা নিতাইপুখুৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত লাভ কৰাৰ অন্তত তেখেতে ১৯৫৪ চনত নিতাইপুখুৰী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিক, ১৯৫৬ বৰ্ষত শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয়ৰ, জয়সাগৰৰ পৰা ইণ্টাৰমিডিয়েট, ১৯৫৮ বৰ্ষত সেই কলেজৰ পৰাই স্নাতক আৰু ১৯৭০ বৰ্ষত অসম স্নাতকোত্তৰ প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়, যোৰহাটৰ পৰা সুখ্যাতিৰে বি. টি. উত্তীৰ্ণ হয় ৷
শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘলৈ অৱদান
শিক্ষকতাৰ বৃত্তিৰে কৰ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলা দত্তই নিতাইপুখুৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা অধ্যক্ষ পদত থাকোঁতে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। তেখেতে নিতাইপুখুৰীত কৰ্মৰত অৱস্থাতেই শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ লগত নিবিড়ভাৱে আত্মনিয়োগ কৰি এজন সুবক্তা আৰু সংগঠক ৰূপে জনমানসত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে। ১৯৮৮ বৰ্ষত ৰূপহী পথাৰত অনুষ্ঠিত শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ ৫৭তম মূল অধিৱেশনৰ আদৰণী সমিতিৰ সম্পাদক আছিল। ১৯৯০ চনৰে পৰা তেঁও সংঘৰ মূল কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতিৰ সদস্য হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰাৰ ওপৰিও শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ উপ-পদাধিকাৰ, শিক্ষা শাখা সমিতিৰ সভাপতি, শিক্ষা আৰু আৰ্থ-সামাজিক উন্নয়ন ন্যাসৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ২০১১ চনত তেঁও শ্ৰীমন্তশঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘৰ পদাধিকাৰ হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। তেখেতৰ কাৰ্যকালতেই সঙ্ঘৰ ভালেসংখ্যক আঁচনি কাৰ্যকৰী আৰু শুভাৰম্ভ কৰা হৈছিল; তাৰ ভিতৰত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰতিস্থা উল্লেখযোগ্য।
ভাষা আন্দোলন
১৯৬০ চনৰ ভাষা আন্দোলনত ৰজনীকান্ত দত্তদেৱে সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰি এসপ্তাহৰ বাবে কাৰাবৰণ কৰিছিল। সেইদৰে ১৯৭২ চনৰ ভাষা মাধ্যম আন্দোলনতো তেখেতে সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ আন্দোলনত কৰ্মচাৰী পৰিষদৰ কৰ্মী হিচাপে যোগদান কৰিছিল।
সাহিত্য কৰ্ম
ৰজনীকান্ত দত্তদেৱৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থসমূহ হৈছে,-
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
শক্তি কাপুৰ
শক্তি কাপুৰ (Shakti Kapoor) ভাৰতৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এগৰাকী অভিনেতা। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম সুনীল সিকান্দাৰলাল কাপুৰ (Sunil Sikanderlal Kapoor)। হিন্দী চলচ্চিত্ৰত তেওঁ খলনায়ক আৰু কমেডিয়ান চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে বেছি পৰিচিত, তেওঁ কৰ্মজীৱনত ৭০০খনৰো অধিক চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ১৯৮০ আৰু ১৯৯০ৰ দশকত, শক্তি কাপুৰে অভিনেতা অসৰানী আৰু কাদেৰ খানৰ সৈতে ১০০খনৰো অধিক চলচ্চিত্ৰত ব্যংগাত্মক বা খলনায়ক হিচাপে একেলগে কাম কৰিছে। তেওঁ ২০১১ চনত ভাৰতীয় ৰিয়েলিটি শ্ব’ 'বিগ বস'ৰ প্ৰতিযোগী আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫২ চনৰ ৩ চেপ্টেম্বৰত ভাৰতৰ দিল্লীত পঞ্জাবী পৰিবাৰত শক্তি কাপুৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ নতুন দিল্লীৰ কানাট প্লেচত দৰ্জীৰ দোকান চলাইছিল। বলিউডত দীৰ্ঘ সংগ্ৰামৰ অন্তত, সুনীল দত্ত যেতিয়া তেওঁৰ পুত্ৰ সঞ্জয়ক প্ৰবৃত্ত কৰাৰ বাবে “ৰকি” বনাইছিল তেতিয়া তেওঁক স্পট কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁক চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতিপক্ষ হিচাবে নিক্ষেপ কৰা হৈছিল। তেতিয়া সুনীল দত্তই অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম “সুনীল সিকান্দৰলাল কাপুৰ” তেওঁৰ নামটো খলনায়কৰ বাবে উপযুক্ত নহয় আৰু এইদৰে তেওঁৰ নাম সলনি কৰি “শক্তি কাপুৰ” ৰখা হয়।
তেওঁ শক্তি কাপুৰ নামেৰে এক আইকনিক ভিলেন পায় বলিউডত। চলচ্চিত্ৰখনত তেওঁৰ অভিনীত চৰিত্ৰ আৰ ডি ব্যাপক প্ৰশংসা লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৮২ চনত তেওঁ শিৱাংগী কাপুৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। সিহঁতৰ দুই সন্তান; সিদ্ধান্ত কাপুৰ এগৰাকী অভিনেতা আৰু ডি.জে. (ডিস্ক জকি) সহকাৰী পৰিচালক আৰু কন্যা শ্ৰদ্ধা কাপুৰ বৰ্তমান সময়ৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় বলিউড অভিনেত্ৰী। তেওঁ মুম্বাইৰ জুহুত বাস কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ
প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ (Pron: prāgˈʤjəʊtɪʃˌpʊərə), বৰ্তমান গুৱাহাটীৰ অন্তৰ্গত মধ্যযুগৰ বৰ্মন ৰাজবংশয়ে ৰাজত্ব কৰা ঐতিহাসিক নগৰ তথা কামৰূপ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল। খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম শতিকাৰ পিছত প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ নাম প্ৰচলন হৈছিল। তদুপৰি প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ, প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ ৰাজ্যৰো ৰাজধানী আছিল।
নামৰ উৎপত্তি
ৰামায়ণত লিখা আছে যে বিশ্বমিত্ৰ মুনিৰ পুত্ৰ প্ৰপিতামহ (আজো ককাক) কুশ ৰজাৰ পুত্ৰ অমূৰ্তৰাজে প্ৰাগজ্যোতিষ ৰাজ্য পাতিছিল। ‘প্ৰাগ’ শব্দৰ অৰ্থ হল ‘পূব’, ‘জ্যোতিষ’ মানে চন্দ্ৰ, সূৰ্য, আদি গ্ৰহ-নক্ষত্ৰসমূহৰ অৱস্থানৰপৰা মানুহৰ ভাগ্য গণনা কৰা বিদ্যা। প্ৰাগজ্যোতিষ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ। কথিত আছে যে সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাই এবাৰ ইয়াত এটা নক্ষত্ৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু তেতিয়াৰপৰাই এই ঠাইখনৰ নাম প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ হয়।
অতি প্ৰাচীন কালত প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ জ্যোতিষ চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰ আছিল। বৰ্তমান গুৱাহাটীয়েই তাহানিৰ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ। প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ মানে পূব দিশৰ জ্যোতিষ চৰ্চা কৰা নগৰ।
অৱস্থান
খ্ৰীষ্টীয় দ্বাদশ শতিকালৈ কামৰূপ ৰাজ্যৰ পতনলৈকে প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ সঠিক অৱস্থান উল্লিখিত কোনো লিপি উপলব্ধ নহয়। প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ সঠিক অৱস্থান এতিয়াও অজ্ঞাত। মধ্যযুগৰ পিছৰছোৱাত লাভ কৰা তিনিখন লিপিত প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ অৱস্থানৰ সাম্যক ধাৰণা পোৱা যায়। ১৪৯৭ চনৰ ধুনুনতৰাইৰ লিপি মতে গণেশগুৰি, ১৭৩২ চনৰ দিহিঙীয়া বৰফুকনৰ লিপি মতে নীলাচল পাহাৰৰ দক্ষিণ ঢাল আৰু ১৭৫২ চনৰ তৰুণ দুৱৰা বৰফুকনৰ লিপি মতে নৱগ্ৰহ মন্দিৰ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। তদুপৰি বিভিন্ন ইতিহাসবিদ সকলে প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ বিষয়ে নানা মত আগবঢ়ায়
গুৱাহাটীৰ চিত্ৰাঞ্চল পাহাৰত অৱস্থিত নৱগ্ৰহ মন্দিৰে প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ নামৰ উৎপত্তিক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰে। এই মন্দিৰ অতিকৈ প্ৰাচীন আৰু ঐতিহ্যসম্পন্ন। নৱগ্ৰহ মন্দিৰৰ লগত ভালেমান কিংবদন্তি আৰু জনশ্ৰুতি জড়িত হৈ আছে। এই মন্দিৰ কোনে কেতিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল তাৰ সঠিক তথ্য পাবলৈ নাই। এই মন্দিৰৰ প্ৰাংগণত থকা এক শিলালিপি অনুসৰি ১৭৫২ চনত আহোম স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই মন্দিৰটো ন-কৈ নিৰ্মাণ কৰোৱাইছিল বুলি জনা যায়। ১৮৯৭ চনত বৰ ভূঁইকঁপত এই মন্দিৰটোৰ বিস্তৰ ক্ষতি হয় আৰু পাছত ধৰ্মপ্ৰাণ ৰাইজৰ সহযোগত পুনৰ মেৰামতি কৰি নতুন কৰা হয়। গ্ৰহ নক্ষত্ৰ আৰু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান লগত জড়িত হিচাপে প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ বিভিন্ন ঠাইত উল্লেখ পোৱা যায়।
হিউৱেন-চাঙৰ টোকা
পুষ্য বৰ্মাই (ৰাজত্বকাল ৩৫০-৩৭৪ খ্ৰীষ্টাব্দ) প্ৰতিষ্ঠা কৰা বৰ্মা বংশৰ ত্ৰয়োদশ ৰজা কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ (ৰাজত্বকাল ৬০০-৬৫০ খ্ৰীষ্টাব্দ) ৰাজত্বকালত হিউৱেন-চাঙ কামৰূপলৈ (পুৰণি অসম) আহিছিল। পুষ্য বৰ্মা শ্ৰীকৃষ্ণ যুগৰ ভগদত্তৰ বংশধৰ বুলি কোৱা হয়। কাৰণ তেখেতৰ বংশৰ তথ্যসমূহৰ নৰক বংশৰ নৰকাসুৰ, ভগদত্ত আৰু ব্ৰজদত্তৰ লগত সাদৃশ্য থকা দেখা যায়। ভাস্কৰ বৰ্মা, বৰ্মা বংশৰ এজন সুপ্ৰসিদ্ধ ৰজা নামে জনাজাত। তেখেত চিৰকুমাৰ আছিল বাবে উত্তৰাধিকাৰী কোনো নথকাত মৃত্যুৰ পিছত শালস্তম্ভই শালস্তম্ভ বা ম্লেচ্ছৰাজ বংশৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। উত্তৰ ভাৰতৰ ৰজা হৰ্ষবৰ্দ্ধন বা শীলাদিত্য, কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ সমসাময়িক আছিল।
তেতিয়া কামৰূপৰ ৰাজধানী প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ আছিল। যি অংশত বৰ্তমান গুৱাহাটী অৱস্থিত। ৰাজধানীখন প্ৰায় ৫ মাইল বিস্তৃত আছিল। কিন্তু চহৰখন কিহৰ ভিত্তিত গঢ়ি উঠিছিল, উন্নত গাঁও হিচাপে নে আন কিবা ৰূপে ইত্যাদি কথা বৰ্ণনা কৰা হোৱা নাই। জনসাধাৰণৰ জীৱিকা ঘৰুৱা খেতিৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ আছিল। খেতিবোৰ নিয়মিতভাৱে কৰা হৈছিল। সেইবোৰৰ ভিতৰত কঁঠাল আৰু নাৰিকল অধিকৰূপত উৎপাদন হোৱা বুলি উল্লেখ কৰিছে। যদিও ঠাইখন পাহাৰেৰে আবৃত আছিল তথাপি ই নামনিত অৱস্থিত আছিল আৰু ইয়াৰ জলবায়ু সেমেকা আছিল। ঠাইখনৰ খেতিপথাৰবোৰ সাৰুৱা আছিল আৰু জলসিঞ্চনৰ ব্যৱস্থাও উন্নত আছিল। ৰজা ভাস্কৰ বৰ্মাই চীনলৈ ওভতা সময়ত তীৰ্থযাত্ৰীসকলক ৰ’দ-বৰষুণৰপৰা ৰেহাই পাবপৰাকৈ জীৱ-জন্তুৰ ছাল দি পঠাইছিল।
পৰিব্ৰাজক পণ্ডিত হিউৱেন চাঙে কামৰূপৰ জনসাধৰণৰ বিষয়ে এইদৰে উল্লেখ কৰিছে যে ঠাইখনৰ জনসাধৰণৰ আচৰণবোৰ সহজ আৰু সৰল। মানুহবোৰ চাপৰ আৰু ছালৰ বৰণ কৃষ্ণ-পীত বৰণীয়া। মানুহবোৰত কিছু উগ্ৰ আৰু কিছু বৰ্বৰতাৰ চাপ আছিল। সিহঁতে কিছুমান কাম ততালিকে নভবাকৈ কৰিছিল। সিহঁতৰ স্মৰণ শক্তি সক্ৰিয় আছিল। সিহঁত অধ্যয়নৰ প্ৰতি বৰ আগ্ৰহী আছিল। বামুণ সকলৰ বসবাসে আৰু আৰ্য সকলৰ সাহায্যতে কামৰূপত শৈক্ষিক পৰিৱেশৰ পাহি মেলিছিল। আৰু ইয়াৰে ছাত্ৰবোৰ নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়তো অধ্যয়ন কৰিবলৈ গৈছিল। তেতিয়া গৱেষণা, তৰ্ক আদিয়ে ছাত্ৰবোৰৰ মাজত প্ৰাধান্য পাইছিল। কিছুমান তথ্য যুক্তি-তৰ্কৰ মাজেদি সত্য-অসত্য নিৰূপণৰে উপস্থাপন কৰা হৈছিল।
কামৰূপৰ মানুহে দেৱ-দেৱীক পূজা-অৰ্চনা কৰিছিল। পূজাস্থলহিচাপে এশটাতকৈ অধিক দেৱ-দেৱীৰ মঠ-মন্দিৰ আছিল। বামুণৰ পূজা-অৰ্চনাৰ পদ্ধতি বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লগত কিছু সাদৃশ্য আছিল। হয়তো হিন্দু হৈও আন ধৰ্মৰ মিশ্ৰিত ৰূপৰ প্ৰৱাহ ধাৱমান আছিল।
পুথিভঁৰাল
পুথিভঁৰাল (Library) হৈছে এনে এক অনুষ্ঠান বা প্ৰতিষ্ঠান য'ত জ্ঞান-বিজ্ঞান, বুৰঞ্জী, দৰ্শন, সাহিত্য, কলা, গল্প-উপন্যাস, জীৱনী আদি নানা তৰহৰ ন-পুৰণি পুথি আৰু আলোচনী, বাতৰি কাকত আদি পঢ়াৰ কাৰণে সংগ্ৰহ আৰু সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হয়। পুথিভঁৰালক গ্ৰন্থাগাৰো বোলা হয়। পুথি য'ত ভৰাই মজুত কৰি ৰখা হয়, সেয়ে পুথিভঁৰাল আৰু গ্ৰন্থসমূহ সংগ্ৰহ কৰি যি আগাৰ বা গৃহত ৰখা হয়, সেয়ে গ্ৰন্থাগাৰ। গ্ৰন্থাগাৰৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ ’Library’ৰ উৎপত্তি হৈছে লেটিন শব্দ 'Liber' ৰ পৰা৷ সাধাৰণতে দুই ধৰণৰ - ব্যক্তিগত ‘ঘৰুৱা পুথিভঁৰাল আৰু ৰাজহুৱা পুথিভঁৰাল। পণ্ডিত, বিদ্যানুৰাগী আৰু অধ্যয়নপ্ৰিয় মানুহবোৰে নিজৰ অভীৰুচি মতে নিজক লগা পুথি-পাঁজি, আলোচনী, বাতৰি কাকত আদি সংগ্ৰহ কৰি ৰাখে। এয়াই হ’ল ঘৰুৱা পুথিভঁৰাল। এই পুথিভঁৰালৰ সুযোগ সকলোৱে নাপায় আৰু ইয়াত সকলো ধৰণৰ পুথিও নাথাকে। ৰাজহুৱা পুথিভঁৰালসমূহত সকলো বিধৰ পুথি ৰখা হয় আৰু সকলোৰে কাৰণে ইয়াৰ দুৱাৰ মুকলি থাকে। আমাৰ স্কুল-কলেজ আৰু বিশ্ববিদ্যালয়বোৰত একোটা পুথিভঁৰাল আছে। ইয়াৰ সুযোগ ছাত্ৰ ছাত্ৰী আৰু শিক্ষকসকলে ল’ব পাৰে। ইয়াৰ উপৰিও ন্যায়ালয়, সচিবালয়, বিধানসভা আদিৰ নিচিনা চৰকাৰী অনুষ্ঠানসমূহৰে নিজা নিজা পুথিভঁৰাল আছে। ৰাজহুৱা পুথি ভঁৰালবোৰৰ কিছুমান চৰকাৰদ্বাৰা সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিচালিত, কিছুমান ৰাইজৰদ্বাৰা চৰকাৰী সাহায্যত পৰিচালিত আৰু কিছুমান সম্পূৰ্ণভাৱে ৰাইজৰ দ্বাৰা স্থাপিত আৰু পৰিচালিত। স্কুল-কলেজৰ পুথিভঁৰালবোৰ ছাত্ৰৰ মাচুল আৰু চৰকাৰী সাহায্যৰদ্বাৰাই স্থাপিত আৰু স্কুল-কলেজ কৰ্তৃপক্ষ বা ছাত্ৰ-সভাৰ দ্বাৰাই পৰিচালিত হয়। চলন্ত পুথিভঁৰাল বুলি আৰু এবিধ পুথিভঁৰালো আছে। জনসাধাৰণৰ মাজত শিক্ষা প্ৰচাৰৰ কাৰণে আৰু অধ্যয়নৰ অনুৰাগ জন্মাবৰ বাবে চৰকাৰৰদ্বাৰা ইয়াৰ পৰিচালনা কৰা হয়।
পুথিভঁৰালৰ ইতিহাস নথিপত্ৰৰ সংগ্ৰহ সংগঠিত কৰাৰ প্ৰথম প্ৰচেষ্টাৰে আৰম্ভ হৈছিল।
পুথিভঁৰালৰ ইতিহাস
পুথিভঁৰালৰ যথেষ্ট পুৰণি ইতিহাস আছে৷ ক’ব পাৰি, মানৱ সভ্যতাই জ্ঞানোন্মেষৰ দিশে আগবঢ়াৰ লগে লগে পুথিভঁৰাল স্থাপনৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছিল৷ প্ৰাচীন কালত বিশ্বৰ বিভিন্ন স্থানত পুথিভঁৰাল স্থাপনৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে৷ খ্ৰী:পূ: ২২৫০ চনত স্থাপিত হোৱা ছিৰিয়াৰ এবলাৰ নামৰ পুথিভঁৰালটোকে এতিয়ালৈকে বিশ্বৰ আটাইতকৈ পুৰণি পুথিভঁৰাল হিচাপে মানি লোৱা হৈছে৷ মাটিৰ ফলিত লিখা প্ৰায় সাত লাখ কিতাপ এই পুথিভঁৰালটোত জমা কৰা আছিল৷ খ্ৰী: পূ: ২৫০ চনত ইজিপ্তৰ আলেকজেন্দ্ৰিয়াত স্থাপিত হোৱা পুথিভঁৰালটোতো প্ৰায় সাতলাখ কিতাপ সংগৃহীত কৰা আছিল৷ এই কিতাপসমূহ পেপিৰাচ নামে গছৰ বাকলিত লিখা হৈছিল৷ এই গ্ৰন্থাগাৰ বা পুথিভঁৰালটো খ্ৰী:পূ: ৪৭ চনলৈকে আছিল৷ ভাৰতৰ তক্ষশীলা আৰু নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়তো বৃহৎ বৃহৎ পুথিভঁৰাল থকাৰ কথা জনা যায়৷ আধুনিক যুগত ভাৰতত প্ৰথমটো পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰা হৈছিল ১৬৯৮ খ্ৰীষ্টাব্দত, কলিকতাত৷ কলিকতাত থকা জাতীয় গ্ৰন্থাগাৰ National Libraryটোৱেই বৰ্তমান ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ পুথিভঁৰাল আৰু ইয়াত দুই নিযুততকৈয়ো অধিক কিতাপ আৰু পুস্তিকা আছে৷ বৰ্তমান বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ পুথিভঁৰালটো হৈছে আমেৰিকাৰ ৱাশ্বিংটনত অৱস্থিত The Library of Congress নামৰ পুথিভঁৰালটো৷ অসমতো শংকৰদেৱ আৰু মাধবদেৱ গ্ৰন্থ সংৰক্ষণ আৰু চৰ্চাৰ বাটকটীয়া আছিল৷ মাধবদেৱে পুথি পুনৰ্লিখন আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে শিষ্যসকলক শিক্ষা দিছিল৷ চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত অসমত ১৯০৩ চনত ৰাজহুৱা পুথিভঁৰালৰ ব্যৱস্থা কৰি তেতিয়াৰ ৰাজধানী শ্বিলঙত এটা পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তীকালত ধুবুৰী, গুৱাহাটী, নগাঁও, তেজপুৰ, যোৰহাট, ডিব্ৰুগড় আৰু শিলচৰত সাতটা জিলা পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰা হয়৷ স্বাধীন ভাৰতত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাৰ যোগেদি “পুথিভঁৰাল সেৱাৰ উন্নয়ন’’ নামৰ এখন আঁচনি গ্ৰহণ কৰে আৰু অসমত এই আঁচনিৰ জৰিয়তে ১৯৫৪ চনত ৰাজহুৱা পুথিভঁৰালৰ ব্যৱস্থা কৰে৷ ১৯৭৩ চনত শ্বিলঙৰ পৰা ৰাজধানী স্থানান্তৰ কৰাৰ সমান্তৰালকৈ শ্বিলঙৰ কেন্দ্ৰিয় পুথিভঁৰালটো গুৱাহাটীলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয় আৰু গুৱাহাটীৰ জিলা পুথিভঁৰালৰ লগত সংলগ্ন কৰি ৰখা হয়৷ বৰ্তমান অসমত পুথিভঁৰাল সঞ্চালকালয়ৰ অধীনত ২৭টা জিলা পুথিভঁৰাল, ১৬টা মহকুমা পুথিভঁৰাল, ৪টা শাখা পুথিভঁৰাল, ১টা শিশু পুথিভঁৰাল আৰু ২০৪টা গ্ৰাম্য পুথিভঁৰাল আছে৷ পুথিভঁৰাল বিজ্ঞানৰ পিতৃস্বৰূপ ড° শিৱালী ৰামমৃত ৰংগনাথনএ মাদ্ৰাছ প্ৰদেশত বৰ্তমান চেন্নাইত ১৯২৮ চনত এটি পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰে আৰু তেওঁৰ চেষ্টাতে ভাৰতৰ ১৯খন ৰাজ্যত পুথিভঁৰাল আইন প্ৰয়োগ কৰা হৈছে৷
দেৱদত্ত পাটনায়ক
দেৱদত্ত পাটনায়ক (Devdutt Pattanaik; জন্ম: ১১ ডিচেম্বৰ, ১৯৭০) এজন ভাৰতীয় চিকিৎসক, বাণিজ্যিক পৰামৰ্শদাতা, কিংবদন্তিবিদ আৰু লেখক। তেওঁ প্ৰধানকৈ কিংবদন্তিমূলক আৰু ব্যৱস্থাপনাৰ বিষয়ে লিখে। তেওঁ হিন্দু কিংবদন্তিৰ ওপৰত কেইবাখনো কিতাপ লিখিছে যাৰ ভিতৰত Myth = Mithya: A Handbook of Hindu Mythology, The Pregnant King, আৰু Jaya: An Illustrated Retelling of the Mahabharata (২০১০) আদি প্ৰধান।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
মুম্বাইত জন্মগ্ৰহণ কৰা পাটনায়কে ল'ৰালি কাল আৰু শিক্ষাজীৱন ইয়াত পাৰ কৰে। তেওঁ দেউতাক এজন MBA আছিল। তেওঁ গ্ৰাণ্ট মেডিকেল কলেজৰ পৰা M.B.B.S. উত্তীৰ্ণ হয় আৰু তাৰ পিছত মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা 'তুলনামূলক কিংবদন্তি' (Comparative Mythology) বিষয়ত এটা পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰে।
কৰ্মজীৱন
২০০৯ চনত নৱেম্বৰত ভাৰতত অনুষ্ঠিত প্ৰথম TED সন্মিলনত তেওঁ বক্তৃতা প্ৰদান কৰে।
২০১০ চনত আগষ্টত ICCR-এ তেওঁক কলম্বিয়ালৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। তাত তেওঁ “Subjective World or Mythology of Identity” শীৰ্ষক এটা বক্তৃতা দিয়ে। মেডেলিনৰ EAFIT বিশ্ববিদ্যালয়তো তেওঁ একে ধৰণৰ এটা বক্তৃতা দিয়ে।
CNBC-TV18 চেনলৰ বাবে তেওঁ Business Sutra নামৰ এটা অনুষ্ঠান কৰিছে। তাত হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ পৰা বাণিজ্যিক পাঠ আহৰণৰ চেষ্ট চলোৱা হৈছে। ২০১৫ বৰ্ষত তেওঁ Epic চেনেলৰ বাবে Devlok with Devdutta Patnaik এলানি আলোচনা চক্ৰৰ অনুষ্ঠান কৰিছে। হিন্দু দৰ্শন আৰু বিশ্বাস সম্পৰ্কীয় বহুতো প্ৰ্শ্নাৱলীৰ উত্তৰ দিবলৈ অনুষ্ঠানটোৰ জৰিয়তে চেষ্টা কৰা হৈছে। তদুপৰি পৌৰাণিক আখ্যান সমূহৰ ৰূপক দিশটোৰ কথাও অনুষ্ঠানটোত আলোচনা কৰা হৈছে।
তেওঁ ভৰতীয় টেলিভিজন নে'টৱৰ্ক ষ্টাৰ ইণ্ডিয়াৰ এজন কাহিনী পৰামৰ্শক।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি
ৰাধিকা মাদান
ৰাধিকা মাদান (Radhika Madan) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী। ইয়াৰ পূৰ্বতে তেখেত এগৰাকী টেলিভিছন ব্যক্তিত্ব আছিল। নতুন দিল্লীত তেখেতে নৃত্য প্ৰশিক্ষক হিচাপেও কৰ্মৰত হৈ আছিল। ৰাধিকাৰ ছবিসমূহ মূলতঃ হিন্দী ভাষাত নিৰ্মিত। ২০১৪ চনত ৰাধিকাই 'মেৰি আশিকী টুম ছে হী' নামৰ ৰোমাণ্টিক ড্ৰামাখনৰ জৰিয়তে টেলিভিছনৰ পৰ্দাত পদাৰ্পণ কৰে। ইয়াত তেখেতে ঈশানী পাৰিখৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। ২০১৮ চনত ৰাধিকাই অভিনয় কৰে বিশাল ভাৰদ্বাজ পৰিচালিত ছবি 'ফাটাকা'ত। এইখন ৰাধিকাৰ প্ৰথম হিন্দী ছবি হিচাপে পৰিগণিত হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত ইৰফান খানৰ লগত তেখেতে 'অংগ্ৰেজী মিডিয়াম' নামৰ ছবিখনত শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ২০১৯ চনৰ একছন কমেডি ছবি 'মৰ্দ কো দৰ্ড নহী হোটা'ৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ 'চুপ্ৰী'ত অভিনয় কৰি ৰাধিকাই বিশেষ খ্যাতি অৰ্জন কৰে।
সংক্ষিপ্ত জীৱন
টেলিভিছনৰ পাছত ৰাধিকাই বিশাল ভাৰদ্বাজৰ বোলছবি 'ফটাকা'ৰ জৰিয়তে বলিউডত প্ৰৱেশ কৰে। ছবিখনত তেখেতৰ লগত অভিনয় কৰিছিল ছানয়া মালহোত্ৰাই। চৰণ সিং পাঠিকৰ চুটি গল্প 'দো বেহেন'ৰ আধাৰত নিৰ্মাণ হোৱা ছবিখনৰ কাহিনীয়ে ৰাজস্থানৰ দুগৰাকী ভগ্নীৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা সংঘাতক উপস্থাপন কৰে। চুটি গল্পটোৰ আধাৰ হৈছে গল্পকাৰ পাঠিকৰ ভ্ৰাতৃ-বোৱাৰী দুগৰাকী। ছবিখনত অভিনয় কৰা দুয়োগৰাকী অভিনেত্ৰী মাদান আৰু মালহোত্ৰাই বাস্তৱ জীৱনৰ মহিলা দুগৰাকীক সাক্ষাৎ কৰি তেওঁলোকৰ ভাষা আৰু শৈলী শিকে। প্ৰস্তুতিৰ বাবে দুয়োগৰাকী অভিনেত্ৰীয়ে জয়পুৰৰ সমীপৱৰ্তী ৰঞ্চি গাঁৱত থাকে আৰু ৰাজস্থানী ভাষা শিকে। ইয়াৰ লগতে দুয়োগৰাকীয়ে ম'হৰ গাখীৰ খিৰোৱা, খেৰীঘৰ সজোৱা, গোবৰেৰে ঘৰৰ বেৰ লেপা, মূৰত কলহ (মটকা) লৈ বহুদূৰলৈকে খোজ কাঢ়ি যোৱা কাৰ্যসমূহ অভ্যাস কৰে। চৰিত্ৰ দুটিত অভিনয়ৰ বাবে তেওঁলোকে নিজৰ ওজনো দহকেজি পৰ্যন্ত বঢ়াবলগীয়া হয়। ৰাজা সেনে নিজৰ সমালোচনাত লেখে, “Radhika Madan positively shines in this bossy role, unwavering in dialect and determination.”
ইয়াৰ পিছত মাদানক দেখা যায় বাচান বালাৰ একছন কমেডি ছবি 'মৰ্দ কো দৰ্দ নহী হোতা'ত। ২০১৮ চনৰ টৰণ্টো আন্তৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহোৎসৱৰ মিডনাইট মেডনেচ শাখাত ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হয়। ছবিখনে টৰণ্টো মহোৎসৱৰ 'পিপল'ছ ছয়ছ' বঁটা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ২০১৮ চনৰ 'মুম্বাই একাডেমী অৱ দ্য মুভিং ইমেজ'তো ছবিখনে প্ৰদৰ্শনী লাভ কৰে। মাদানে জনায় যে- এইখন ছবিৰ বিষয়ে অৱগত হোৱাৰ সময়ত তেখেতে "লাইলা মজনু" নামৰ ছবিখনৰ বাবে অ'ডিশ্যন দি আছিল। কিন্তু 'মৰ্দ কো...' ছবিখনৰ মৌলিক যেন অনুমান হোৱাত তেখেতে এইখন ছবিত অভিনয়ৰ বাবে বাছনি কৰিলে। ছবিখনৰ প্ৰকাৰটোৰ সৈতে একাত্ম হ'বৰ বাবে ৰাধিকাই বহুকেইখন ক্লাছিক একছনধৰ্মী ছবি চায়। উল্লেখযোগ্য যে, ছবিখনত সকলোবোৰ ষ্টাণ্টেই ৰাধিকাই নিজেই কৰিছে। শাৰীৰিক প্ৰশিক্ষণৰ সময়ত তেখেত এবাৰ আঘাতপ্ৰাপ্তও হয়। ফাৰ্ষ্টপ'ষ্টৰ প্ৰদীপ মেননে ৰাধিকাক "delight as Supri" বুলি মন্তব্য কৰে।
২০২০ চনত ৰাধিকাই হোমী আদাজানীয়াৰ কমেডি ড্ৰামা ছবি 'অংগ্ৰেজী মিডিয়াম'ত অভিনয় কৰে। ইৰফান খান আৰু কৰিণা কাপুৰেও এইখন ছবিত অভিনয় কৰিছিল। ২০১৭ চনত মুক্তিলাভ কৰা 'হিন্দী মিডিয়াম' নামৰ ছবিখনৰ ছিকুৱেল আছিল এইখন ছবি। ছবি সমালোচকা অনুপমা চোপ্ৰাই ৰাধিকাৰ অভিনয়ক “absolute natural” বুলি অভিহিত কৰে। তেখেতে কয় যে- ৰাধিকাই “captures the unforced innocence of a 17-year-old, desperate to get out of her small town and see the world.”
জ্বালামুখী মন্দিৰ
জ্বালামুখী মন্দিৰ উত্তৰ ভাৰতত অৱস্থিত এটি বিখ্যাত শক্তিপীঠ। হিমাচল প্ৰদেশৰ কাংৰাৰ সমীপবৰ্তী জ্বালামুখী নামে চহৰত অৱস্থিত এই মন্দিৰ ভাৰতৰ একাৱন্নটা শক্তিপীঠৰ অন্যতম। ভগৱান বিষ্ণুৱে তেওঁৰ সুদৰ্শন চক্ৰৰে খণ্ডিত কৰা দেৱী সতীৰ জিভা ইয়াত পৰিছিল বুলি প্ৰচলিত বিশ্বাস আছে। বিপাশা উপত্যকাৰ কালীধৰ পাহাৰত সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰপৰা ৬১০ মিটাৰ (২১০০ ফুট) উচ্চতাত জ্বালামুখী মন্দিৰ অৱস্থিত। জ্বালামুখী মন্দিৰত কোনো বিগ্ৰহ নাই। তাৰ সলনি আছে দেৱীৰ জিভাৰ প্ৰতীকৰূপী অনিৰ্বাণ অগ্নিশিখা। প্ৰাকৃতিক গেছৰ দ্বাৰা বৰ্তমান এই মন্দিৰৰ শিখা জ্বলাই ৰখা হৈছে। এই অগ্নিশিখাই দেৱীৰ প্ৰতিভূ। এই জ্বলন্ত অগ্নিশিখাই ইয়াত দেৱী জ্বালামুখীৰূপে পূজিতা। স্থানীয় অধিবাসীসকলৰ মাজত মন্দিৰটো ‘বাত্তিৱালী মাঈ’ অৰ্থাৎ শিখাৰূপী মাতৃ হিচাপে পৰিচিত। নৱৰাত্ৰি মেলা ইয়াত মহা সমাৰোহেৰে পালন কৰা হয়। মন্দিৰটোৰ কাষতে এটা গৰম পানীৰ উহ আছে। এই উহ সংলগ্ন এটা সৰু মন্দিৰত নাৰায়ণৰ পদচিহ্নক পূজা কৰা হয়।
জ্বালামুখী মন্দিৰৰ নিৰ্মাণকৰ্তা
ৰজা ভূমিচন্দ্ৰই জ্বালামুখী মন্দিৰটো নিৰ্মাণ কৰিছিল বুলি জনা যায়। পিছত মোগল সম্ৰাট আকবৰে বহু অৰ্থ ব্যয় কৰি প্ৰধান মন্দিৰটোৰ চূড়া সোণৰ পাতেৰে বন্ধাই দিছিল। একেদৰে পঞ্জাবৰ মহাৰজা ৰঞ্জিত সিঙে ইয়াৰ ৰূপৰ দুৱাৰ নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিমাচল প্ৰদেশ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ধৰ্মীয় স্থান শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ