cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
পান্থোইবী
পান্থোইবী বা পান্থোইপী মণিপুৰী আখ্যান আৰু সনামহী ধৰ্মৰ এগৰাকী প্ৰাথমিক দেৱী। তেওঁ মণিপুৰী আখ্যানৰ প্ৰাচুৰ্য, যুদ্ধ আৰূ প্ৰেমৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সনামহী ধৰ্ম
৫ জানুৱাৰী
৫ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৫ম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৬০টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৬১টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -
মহাসুন্দৰী দেৱী
মহাসুন্দৰী দেৱী (Mahasundari Devi, ১৫ এপ্ৰিল ১৯২২ - ৪ জুলাই ২০১৩) এগৰাকী ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী। তেওঁ বিহাৰৰ মিথিলা অঞ্চলত প্ৰচলিত লোক চিত্ৰকলা মধুবানী চিত্ৰশিল্পৰ লগত জড়িত। ই এটি ঐতিহ্যমণ্ডিত মৌলিক শিল্প। এই চিত্ৰকলা হাতৰ আঙুলি, কাঠি, ব্ৰাচ, নিব-কলম, জুইশলা কাঠি আদি ব্যৱহাৰ কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়। প্ৰাকৃতিক ভাবে তৈয়াৰী ৰং আৰু ৰঞ্জক এই ছবিসমূহত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দৃষ্টিনন্দন জ্যামিতিক শৈলীয়েই হৈছে ছবিসমূহৰ মূল বৈশিষ্ট্য। বৰ্তমান ইয়াক হস্তনিৰ্মিত কাগজ আৰু কেনভাছলৈ স্থানান্তৰ কৰা হৈছে। ১৯৯৫ চনত মধ্য প্ৰদেশ চৰকাৰে তেওঁক তুলসী সন্মান প্ৰদান কৰে। ২০১১ চনত তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী লাভ কৰে।
জীৱনী
১৯২২ চনৰ ১৫ এপিল তাৰিখে বিহাৰৰ মধুবনীত মহাসুন্দৰী দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ সৰুতে আখৰ চিনা সময়ৰ পৰা তেওঁৰ মাহীয়েকৰ পৰা মিথিলা চিত্ৰকলা শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ ১৮ বছৰ বয়সত এজন বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক কৃষ্ণ কুমাৰৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।
১৯৬১ চনত দেৱীয়ে সেই সময়ত প্ৰচলিত ওৰণি লোৱা প্ৰথা এৰিছিল আৰু এগৰাকী শিল্পী হিচাপে সমাজত নিজৰ স্থান সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ মিথিলা হস্তশিল্প কলাকাৰ ঔদ্যোগকি সহযোগিতা সমিতি নামৰ এটা সমবায় সমিতি স্থাপন কৰিছিল। এই সমিতিয়ে হস্তশিল্প আৰু শিল্পীসকলৰ বিকাশ আৰু বিকাশত সহায় কৰিছিল। মিথিলা চিত্ৰকলাৰ উপৰিও তেওঁ ক্লে বা বোকা মাটি, কাগজৰ কলাকৃতি, সুজনী আৰু ছিক্কিত তেওঁৰ দক্ষতাৰ বাবে জনাজাত আছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালৰ মতে, দেৱীয়ে ২০১১ চনত তেওঁৰ অন্তিম চিত্ৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ২০১৩ চনৰ ৪ জুলাই তাৰিখে বিহাৰৰ ৰাণ্টিৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স ৯২ বছৰ আছিল। পৰৱৰ্তী দিনা তেওঁক সম্পূৰ্ণ ৰাজ্যিক সন্মানেৰে তেওঁৰ অন্ত্যেষ্টি ক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰা হৈছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ ১৯৭৬ চনত ভাৰতীয় নৃত্য কলাৰ পৰা মৈথেলী ছোৱালীৰ সংগ্ৰাম চিত্ৰত প্ৰদৰ্শনৰ বাবে প্ৰথম সম্বৰ্ধনা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৮২ চনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নীলম সঞ্জীৱ ৰেড্ডীৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। দেৱীক চিত্ৰকলাৰ এক "জীৱন্ত কিংবদন্তি" বুলি গণ্য কৰা হয়। ১৯৯৫ চনত মধ্য প্ৰদেশ চৰকাৰে তেওঁক তুলসী সন্মান আৰু ২০০৭ চনত শিল্প গুৰু বঁটা প্ৰদান কৰে। তেওঁ ২০১১ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা কলা শিতানত তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
মহাসুন্দৰী দেৱী বিহাৰৰ মধুবনীত অৱস্থিত ৰাণ্টি গাঁৱৰ বাসিন্দা আছিল। তেওঁৰ বোৱাৰী বিভা দাসো এগৰাকী মধুবানী চিত্ৰশিল্পী। তেওঁৰ দুগৰাকী কন্যা আৰু তিনিজন পুত্ৰ আছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বিহাৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
মাৰাঠী ভাষা
মাৰাঠী ভাৰতৰ ২২টা চৰকাৰী স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত ভাষাৰ ভিতৰত এটা। ই মহাৰাষ্ট্ৰৰ চৰকাৰী ভাষা। গোৱা ৰাজ্যত কোঙ্কণী ভাষাৰ লগতে মাৰাঠী ভাষাকো চৰকাৰী ভাষাৰ মৰ্যাদা দিয়া হৈছে। মহাৰাষ্ট্ৰৰ দৈনন্দিন যোগাযোগ, শিক্ষা, প্ৰশাসন, ব্যৱসায়, গণমাধ্যম ইত্যাদিত এই ভাষাই প্ৰচলিত।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:ভাষা
চূড়ামণি
চূড়ামণি (Churamoni/Chudamoni) হৈছে পদুম ফুলৰ আকৃতিৰ এবিধ ভাৰতীয় শিৰাভৰণ যি সাধাৰণতে ৰত্নখচিত কৰি নিৰ্মাণ কৰা হয়। এইবিধ মূৰৰ চুলিৰ ঠিক মাজভাগত পিন্ধা হয়৷
চূড়ামণি নামটো মূৰত পিন্ধা কাপোৰৰ নাম “চূড়া’’ৰ পৰা লোৱা হৈছে। হিন্দী ভাষাত চূড়া অৰ্থাৎ “চুলিৰ খোপা’’ আৰু “মণি’’ অৰ্থাৎ ’মণি’। অৱশ্যে ই কেৱল কাপোৰকে নুবুজাই গুজৰাট ৰাজ্যৰ কোনো কোনো বিয়াৰ অনুষ্ঠানৰ সময়ত কইনাসকলে পিন্ধা হাতীদাঁত নিৰ্মিত হাতত পিন্ধা খাৰুকো বুজাব পাৰে৷ চূড়ামণিসমূহ যেতিয়া ৰুবি নামৰ ৰত্নখচিত হয় তেতিয়া ইয়াক '“অৰুণা চূড়ামণি’’ বুলি কোৱা হয়৷
কিংবদন্তি
চূ্ড়ামণিৰ সৃষ্টি সম্পৰ্কে এটা কিম্বদন্তী পোৱা যায়৷ দেৱী ৰত্নাকৰ নন্দিনীৰ জন্ম হৈছিল সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত। ঈশ্বৰ বিষ্ণুক দেখাৰ লগে লগে ৰত্নাকৰ নন্দিনীয়ে তেওঁৰ প্ৰতি নিজকে সমৰ্পিত কৰিলে। বিষ্ণুৱে ৰত্নাকৰ নন্দিনীক লগ পোৱাৰ সময়ত তেওঁ চূড়ামণি নামৰ ৰত্নখচিত অলংকাৰ এটা তেওঁক দিছিল। মহালক্ষ্মীয়ে বিষ্ণুৰ লগত বিয়া হৈছিল আৰু ৰত্নাকৰ নন্দিনীয়ে নিজেই বিষ্ণুক এৰি থৈ গৈছিল। বিষ্ণুৱে তাইক ত্ৰিকূট পৰ্বতলৈ গৈ দ্বাপৰ যুগ আৰু ত্ৰেতা যুগৰ সময়ত ত্ৰিকূটত ধ্যান কৰিবলৈ উপদেশ দিছিল আৰু ভক্তৰ সকলো ইচ্ছাক আশীৰ্বাদ দি পূৰণ কৰিছিল। তপস্যাৰ বাবে ৰাওনা হওঁতে ৰত্নাকৰ নন্দিনীয়ে বিষ্ণুক নিজৰ স্মৃতি হিচাপে চূড়ামণি দিলে। এই কথা দেখি ইন্দ্ৰই চূড়ামণি পাবলৈ প্ৰলোভিত হ’ল। বিষ্ণুৱে চূড়ামণিটো ইন্দ্ৰক দিলে, তেওঁ সেইটো ৰাণী ইন্দ্ৰাণী (ইন্দ্ৰৰ পত্নী)ৰ চুলিত পিন্ধালে। যেতিয়া ইন্দ্ৰৰ দেৱলোক, স্বৰ্গ শম্বৰাসুৰ নামৰ এজন অসুৰে আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া ইন্দ্ৰই দশৰথৰ পৰা সহায় বিচাৰিছিল। দশৰথৰ লগত কৈকেয়ীক লৈ দেৱলোকলৈ আহিল আৰু আহি শম্বৰাসুৰৰ সতে যুদ্ধ কৰি পৰাস্ত কৰি ইন্দ্ৰক উদ্ধাৰ কৰিলে। প্ৰশংসাৰ চিন স্বৰূপে ইন্দ্ৰই মন্দাকিনিৰ চাৰিটা হাঁহৰ পাখি দশৰথক উপহাৰ দিলে। ইন্দ্ৰানীয়ে নিজৰ চূড়ামণি কৈকেয়ীক উপহাৰ দি বৰদান দিলে যে এইটো পিন্ধা মহিলাগৰাকী সদায় অখণ্ড সৌভাগ্যৱতী হৈ থাকিব আৰু তাই বাস কৰা ৰাজ্যখন ’অজিত’ হৈ থাকিব। ঘৰলৈ ঘূৰি আহি কৈকেয়ীয়ে চূড়ামণিটো সুমিত্ৰাক উপহাৰ দিছিল যিয়ে পাছলৈ সীতা, শ্ৰী ৰামচন্দ্ৰৰ পত্নীক দিছিল। সীতাক বিচাৰি লংকাৰ যোৱা হনুমানৰ হাতত নিজৰ চিন হিচাপে এইটো পুনৰ শ্ৰী ৰামচন্দ্ৰলৈ দিছিল৷
গুজৰাট
গুজৰাটত আকৌ হাতীদাঁতৰ পৰা তৈয়াৰী খাৰুক “চূড়া’’ বা “চূড়ামণি’’ বুলি জনা যায়। বিয়াৰ ঠিক আগতে কইনাই মাকৰ পৰিয়ালৰ পৰা সেইবোৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সময়ত পিন্ধে।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:গহনা
হৰচিমৰত কৌৰ বাদল
হৰচিমৰত কৌৰ বাদল (জন্ম: ২৫ জুলাই ১৯৬৬) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ বৰ্তমান ভাৰত চৰকাৰৰ খাদ্য সংসাধন মন্ত্ৰী। ২০১৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ ভাটিন্দা লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা সংসদলৈ শিৰোমণি অকালি দলৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁ শিৰোমণি অকালি দলৰ সদস্য। তেওঁৰ স্বামী সুখবীৰ সিং বাদল শিৰোমণি অকালি দলৰ অধ্যক্ষ আৰু পঞ্জাব ৰাজ্যৰ উপমুখ্যমন্ত্ৰী আছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁৰ শহুৰ প্ৰকাশ সিং বাদল পঞ্জাবৰ মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৬৬ চনৰ ২৫ জুলাই তাৰিখে নতুন দিল্লীত হৰচিমৰত কৌৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ সত্যজিৎ আৰু মাতৃ সুখমনজুছ মাজিঠিয়া। তেওঁ মহাৰাজ ৰঞ্জিত সিঙৰ সৈন্যবলত সেনাপ্ৰধান হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা অট্টৰ সিং মাজিঠিয়াৰ বংশত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ লৰেণ্ট' কনভেণ্ট স্কুল, দিল্লীত আনুষ্ঠানিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ টেক্সটাইল ডিজাইনিঙৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ যায় আৰু টেক্সটাইল ডিজাইনৰ তিনিবছৰীয়া পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰে। ১৯৯১ চনৰ ২১ নৱেম্বৰ তাৰিখে তেওঁ সুখবীৰ সিং বাদলৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ দুগৰাকী কন্যা আৰু এজন পুত্ৰ সন্তান আছে। তেওঁৰ ভাতৃ বিক্ৰম সিং মাজিঠিয়া শিৰোমণি অকালি দলৰ সদস্য আৰু মাজিঠা বিধানসভা সমষ্টিৰ বিধায়ক। তেওঁৰ শহুৰেক প্ৰকাশ সিং বাদলৰ কেবিনেটত তেওঁৰ ভাতৃ পঞ্জাব চৰকাৰৰ মন্ত্ৰীসভাত স্থান লাভ কৰিছিল।
ৰাজনৈতিক জীৱন
হৰচিমৰত কৌৰ বাদল শিৰোমণি অকালি দলৰ সদস্য। তেওঁ ২০০৯ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত যোগদান কৰি ৰাজনৈতিক জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। তেওঁ পঞ্চদশ লোকসভা নিৰ্বাচনত ভাটিন্দা লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা জয়ী হৈছিল। এই নিৰ্বাচনত তেওঁ শিৰোমণি অকালি দলৰ প্ৰাৰ্থী আছিল তথা ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী ৰানীন্দৰ সিঙক ১,২০,৯৬০ ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাজিত কৰিছিল। ২০০৯ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তেওঁৰ প্ৰথম বক্তৃতাত তেওঁ ১৯৮৪ শিখ বিৰোধী সংঘৰ্ষত জৰ্জড়িত আৰু ভুক্তভোগী ব্যক্তিৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল। তেওঁ কন্যা শিশু আৰু গছক বচাবলৈ "নহ্নি চান" নামৰ এক প্ৰকল্পৰ লগত জড়িত আছিল। ২০১৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ আকৌ এবাৰ ভাটিন্দা লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা জয়লাভ কৰে। এইবাৰ তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ আৰু পিপলছ পাৰ্টি অফ পঞ্জাব সমৰ্থিত প্ৰাৰ্থী মনপ্ৰীত সিং বাদলক পৰাস্ত কৰে। ২০১৪ চনত তেওঁ নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ মন্ত্ৰীসভাত খাদ্য সংসাধন মন্ত্ৰীৰ পদবী লাভ কৰে। তেওঁৰ কাৰ্যকালত ভাৰতত কেইবাটাও বৃহৎ খাদ্য সংসাধন উদ্যোগ গঢ় লৈ উঠে। ৰাজনৈতিক ভাবে তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সহযোগী পঞ্জাবৰ আঞ্চলিক দল শিৰোমণি অকালি দলৰ নেত্ৰী। শিৰোমণি অকালি দল ৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক মিত্ৰজোঁটৰ সহযোগী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী
বিদ্যা পঞ্চানন
বিদ্যা পঞ্চানন (ইংৰাজী:Bidya Panchanan)এগৰাকী কবি আছিল। এওঁৰ প্ৰকৃত নাম জনা নাযায়।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
কবিৰ বাসস্থান আছিল বৰনগৰ। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল কণ্ঠাভৰণ দ্বিজ। কণ্ঠাভৰণ আৰু মাধৱদেৱৰ প্ৰায় সমসাময়িক মাগুৰিৰ কণ্ঠভূষণ দ্বিজ যদি একেজন হয় তেন্তে কবি সপ্তদশ শতিকাৰ আগভাগত জন্ম গ্ৰহণ কৰি সেই শতিকাৰ ষষ্ঠ-সপ্তম দশকমানলৈ জীৱিত আছিল। কিন্তু মাণ্ডৰি আছিল হাজোৰ ওচৰত, গতিকে বৰনগৰৰ কণ্ঠাভৰণ মাগুৰিৰ কণ্ঠাভূষণ একেজন বুলি ধৰিব নোৱাৰি।
শিক্ষা
তেওঁ গোপাল দেৱৰ শিষ্য আছিল। এই গোপাল দেৱ ভৱানীপুৰীয়া গোপাল আতা অথবা খুদিয়া সত্ৰৰ গোপাল মিশ্ৰও হ'ব পাৰে।
ৰচনাৰাজি
এওঁ ধৰ্মনাৰায়ণৰ ৰাজত্বকালত মহাভাৰতৰ ভীষ্ম-পৰ্ব ৰচনা কৰে ১৬৪৮ খ্ৰীষ্টাব্দত। ভীষ্ম-পৰ্বৰ অন্তৰ্গত অম্বাচৰিত্ৰৰ বাহিৰেও বিদ্যা পঞ্চননে কৰ্ণ-পৰ্ব ৰচনা কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
মাজুলী মহাবিদ্যালয়
মাজুলী মহাবিদ্যালয় (Majuli College) হৈছে নদীদ্বীপ মাজুলীৰ কমলাবাৰীত অৱস্থিত এখন উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান। ১৯৬২ চনত স্থাপিত মহাবিদ্যালয়খন অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদ আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থকাৰ লগতে ভাৰতৰ বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ (চমুকৈ UGC) দ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত। মহাবিদ্যালয়খন বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ পীঠস্থান স্বৰূপ সত্ৰ আৰু সেউজীয়া পথাৰৰ পৰিৱেশেৰে আবেষ্টিত।
ইতিহাস
১৯৬২ চনৰ ১৭ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে মাজুলীক শিক্ষাৰ জ্যোতিৰে আলোকিত কৰিবলৈ মাজুলী মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। ভৌগোলিক ভাৱে অন্য অঞ্চলৰপৰা পৃথকী কৰণ আৰু সেই অঞ্চলৰ লোকৰ শিক্ষাৰ অনগ্ৰসৰতাৰ বাবে এজন উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰম্ভ কৰাটো জৰুৰী হৈ পৰিছিল। ৬০ ৰ দশকত মূলসূঁতিৰ সৈতে সংলগ্ন হৈ আগবাঢ়ি যোৱাটো এক প্ৰত্যাহ্বান স্বৰূপ হৈ পৰিছিল। এচাম সচেতন লোক আৰু সমাজ সেৱকে উপলব্ধি কৰিছিল যে কেৱল শিক্ষাৰ দ্বাৰা হে ই সম্ভৱ। ১৯৬২ চনৰ মাৰ্চ মাহত মাজুলী মিলন সংঘ, কমলাবাৰীত এক ৰাজহুৱা সভা অনুষ্ঠিত হৈছিল। সভাখনৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য আছিল মাজুলিয়ানসকলক উচ্চ শিক্ষা প্ৰদানৰ বাবে এখন মহাবিদ্যালয় স্থাপনৰ ওপৰত আলোচনা কৰা। সভাখনে কামটো আগবঢ়াবলৈ সকলো সম্প্ৰদায়ৰ সদস্যক লৈ এখন পৰিচালনা সমিতি গঠন কৰিছিল। স্বৰ্গীয় কেশৱৰাম বৰাক পৰিচালনা সমিতিৰ সভাপতি আৰু স্বৰ্গীয় কৃষ্ণ কান্ত গোস্বামীক সম্পাদক নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল। সেই সময়ত প্ৰলয়ংকৰী বানপানীয়ে তেওঁলোকৰ ঐতিহাসিক প্ৰচেষ্টাত প্ৰত্যাহ্বান সৃষ্টি কৰিছিল; কিন্তু তেওঁলোকে কেইজনমান নিষ্ঠাৱান ব্যক্তিৰ সৈতে পদব্ৰজেই প্ৰতিটো প্ৰান্ত ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু জনমত সংগ্ৰহ কৰিছিল, প্ৰস্তাৱিত মহাবিদ্যালয়খনৰ বাবে অনুদান সংগ্ৰহ কৰিছিল। এনেকৈয়ে মাজুলীত মহাবিদ্যালয় খোলাৰ সপোন পূৰণ হৈছিল। মাজুলীৰ আন এজন ব্যক্তি অতুল চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে তেতিয়া উত্তৰ লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়ত ইতিহাসৰ প্ৰবক্তা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল। তেওঁ নতুনকৈ স্থাপিত মহাবিদ্যালয়খনৰ সন্মানীয় অধ্যক্ষ হিচাপে সেৱা আগবঢ়াবলৈ সন্মত হৈছিল। তেওঁ ১৯৯৫ চনলৈকে এই পদত তেওঁৰ সেৱা অব্যাহত ৰাখিছিল। ১৯৮৮ চনত মহাবিদ্যালয়খনে ৰূপালী জয়ন্তী উদযাপন আৰু ২০১৩ চনত সোণালী জয়ন্তী উদযাপন কৰে।
পাঠ্যক্ৰম
মহাবিদ্যালয়খনে উচ্চতৰ মাধ্যমিক, স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। তদুপৰি সময়ে সময়ে কেৰিয়াৰ কাউন্সেলিং, আলোচনাচক্ৰ,অনুপ্ৰেৰণামূলক আলোচনা আয়োজন কৰে আৰু শিক্ষাৰ্থীসকলক কেৰিয়াৰ গঢ়াত সহায় কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা চাকৰি-মুখী বহু ডিপ্লোমা আৰু প্ৰমাণপত্ৰ পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰিছে। মহাবিদ্যালয়খনে কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে দূৰ শিক্ষণৰ জৰিয়তে স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ শিক্ষাৰ সুবিধাও প্ৰদান কৰে।
পুথিভঁৰাল
মহাবিদ্যালয় খনে ডিজিটেল পদ্ধতিৰ শিক্ষাদানৰ লগতে পুথিভঁৰালৰ সুবিধাও আগবঢ়ায়। ২০১২ চনত মহাবিদ্যালয়খনৰ পুথিভঁৰালটো প্ৰথমগৰাকী অধ্যক্ষৰ সোঁৱৰণত " শিক্ষা ৰত্ন অতুল চন্দ্ৰ গোস্বামী গ্ৰন্থাগাৰ" হিচাপে নামকৰণ কৰা হয়।
মহাবিদ্যালয় পত্ৰিকা
ছাত্ৰ একতা সভা আৰু শিক্ষকসকলৰ সহযোগত মাজুলী মহাবিদ্যালয়ত মহাবিদ্যালয় আলোচনী প্ৰকাশ কৰাৰ এক দীঘলীয়া পৰম্পৰা আছে। আগতে পত্ৰিকা খনক "মাজুলী মহাবিদ্যালয় আলোচনী" বুলি জনা গৈছিল। পিছলৈ ১৯৯৩ চনৰ পৰা "মাজুলিয়ান" নামেৰে প্ৰকাশ পাই আহিছে। "সমীৰণ" নামেৰে এখন প্ৰাচীৰ পত্ৰিকাও মহাবিদ্যালয় খনত প্ৰস্তুত হৈ আহিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:মাজুলী
আধুনিক অসমীয়া শব্দকোষ
আধুনিক অসমীয়া শব্দকোষ (Adhunik Asamiya Sabdakosh) সুমন্ত চলিহাৰ দ্বাৰা সংকলিত অসমীয়া ভাষাৰ অভিধান। ইয়াৰ প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ হয় ১৯৯১ চনত। প্ৰকাশ কৰে বাণী মন্দিৰৰ হৈ সূৰ্যকান্ত হাজৰিকায়।
ভাৰতত নাৰীৰ যৌনাংগ বিকৃতকৰণ
ভাৰতৰ কিছুমান ইছলামিক গোটৰ মহিলাৰ যৌনাঙ্গ বিকৃতকৰণৰ (Female genital mutilation বা চমুকৈ FGM) প্ৰথা আছে। এইটো সাধাৰণতে ছোৱালী এজনীৰ সাত বছৰ বয়সত কৰা হয় আৰু ভগাঙ্কুৰৰ আৱৰণ (clitoral hood) সম্পূৰ্ণ বা আংশিকভাবে আঁতৰাই পেলোৱা হয়। এই বিকৃতিৰ ফলত নাৰীগৰাকী অস্বস্তিত ভুগাৰ পৰা বীজাণুৰ সংক্ৰমণলৈকে হ'ব পাৰে।
অনুশীলন
ভাৰতত চিয়া মুছলমানৰ দাউদী বোহৰা সম্প্ৰদায়ে FGM প্ৰথা অনুসৰণ কৰে, যিটো সম্প্ৰদায়ৰ সদস্য সংখ্যা প্ৰায় ১০ লাখ। খৎনা, খাফজ আৰু খাফদ নামেৰে জনাজাত এই অনুশীলন ছয়- সাত বছৰীয়া ছোৱালীৰ ওপৰত প্ৰয়োগ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ ফলত ভগাঙ্কুৰৰ আৱৰণ সম্পূৰ্ণ বা আংশিকভাৱে আঁতৰাই পেলোৱা হয়। দাউদী বোহৰাৰ আধ্যাত্মিক নেতা মুফাদ্দাল চৈফুদ্দিনে স্পষ্টকৈ কৈছে যে যদিও হাজাৰ হাজাৰ বছৰ আগতে লিখা ধৰ্মীয় কিতাপবোৰে পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ৰে বাবে ধৰ্মীয় পৱিত্ৰতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা নিৰ্দিষ্ট কৰিছে, বোহৰাসকলে দেশক আৰু দেশৰ আইনক সন্মান কৰিব লাগিব। যিবোৰ দেশত মুছলমান মহিলাৰ খৎনা নিষিদ্ধ, সেই দেশবোৰত মুছলমান মহিলাক খৎনা কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগিব। বোহৰা সম্প্ৰদায়ৰ অন্য ঠাল, যেনে চুলেমানী বোহৰা আৰু আলাৱি বোহৰাকে ধৰি অন্যান্য বোহৰা ঠাল আৰু কেৰালাৰ কিছুমান চুন্নী সম্প্ৰদায়ৰ লোকে মহিলাৰ যৌনাংগ বিকৃতকৰণৰ অনুশীলন কৰে বুলি কোৱা হয়।
পৰিণতি
ডাঃ মেঘনা ৰেড্ডী জে নামৰ এগৰাকী স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞই ২০১৮ চনত প্ৰতিবেদন দিছিল যে খৎনাৰ ফলত পৰৱৰ্তী জীৱনত জটিলতাৰ সৃষ্টি হ'ব পাৰে। যাৰ ভিতৰত আছে সন্তান জন্মৰ জটিলতা আৰু মূত্ৰনলীৰ সংক্ৰমণ। এটা ক্ষেত্ৰত এজনী ছোৱালীক খৎনা কৰাৰ পাছত বীজাণুৰ সংক্ৰমণ হৈছিল আৰু তাইক আৰোগ্য কৰিবলৈ যথেষ্ট প্ৰচেষ্টাৰ প্ৰয়োজন হৈছিল।
এটা সৰু অধ্যয়নত প্ৰসূতি আৰু স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞ ডাক্তৰ সুজাত ভালিয়ে বিছজনী বোহৰা পৰীক্ষা কৰিছিল। এনে ধৰণৰ অধ্যয়ন ভাৰতত প্ৰথম আছিল। সুজাত ভালিয়ে প্ৰতিবেদন দিছিল যে কেৱল এজন বিশেষজ্ঞইহে ভগাঙ্কুৰ কটা নোযোৱাকৈ ইয়াৰ আৱৰণখন কাটিব আৰু পৃথক কৰিবলৈ সক্ষম। বেছিভাগ পৰীক্ষাতে সেইসকল মহিলাৰ ভগাঙ্কুৰ কটা যোৱা পৰিলক্ষিত হৈছিল। ভালিৰ মতে, আধাতকৈ বেছি সংখ্যকে এক প্ৰকাৰৰ জ্বলা-পোৰা অনুভৱ কৰে, ৩০ শতাংশই খোজ কাঢ়োতে আৰু প্ৰস্ৰাৱ কৰোঁতে অস্বস্তি অনুভৱ কৰে বা অঞ্চলটোত সংবেদনশীলতা হেৰুৱাই পেলায়। জৰীপটোত পাঁচখন ভাৰতীয় ৰাজ্যৰ ৮৩ গৰাকী মহিলা আৰু ১১জন পুৰুষক সামৰি লোৱা হৈছিল আৰু দেখা গৈছিল যে সঁহাৰি জনোৱাসকলৰ ৭৫ শতাংশৰ জীয়ৰী, যিসকলৰ বয়স অন্ততঃ সাত বছৰ আছিল, সাত বছৰ বয়সৰ ছোৱালী আছিল, যৌনাঙ্গ বিকৃতকৰণৰ ভুক্তভোগী আছিল।
বিৰোধিতা
২০১১ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত এগৰাকী বোহৰা মহিলাই দাউদী বোহৰাৰ ধৰ্মীয় নেতা মহম্মদ বুৰহানুদ্দিন FGM নিষিদ্ধ কৰিবলৈ" অনুৰোধ কৰি এখন অনলাইন আবেদন দিয়ে। এজন মুখপাত্ৰই কোনো পৰিৱৰ্তন অস্বীকাৰ কৰি কয়, "বোহৰা মহিলাসকলে বুজিপোৱা উচিত যে আমাৰ ধৰ্মই এই প্ৰথাৰ সমৰ্থন কৰে আৰু তেওঁলোকে কোনো যুক্তি অবিহনে ইয়াক অনুসৰণ কৰা উচিত।
মুম্বাই স্থিত দুটা সংগঠন- "চাহিয়ো" আৰু "উই স্পিক আউট"-এ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৬ত "Each One Reach One" নামৰ এটা অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল; ২০১৭ চনত ৰমজানৰ সময়ত এই অভিযানৰ পুনৰাবৃত্তি কৰা হৈছিল। প্ৰচাৰটোৱে মহিলাৰ যৌনাঙ্গ বিকৃত কৰণৰ বিষয়ে মতামত প্ৰচাৰ কৰিছিল। বোহৰা মহিলাৰ ওপৰত কৰা এক অনলাইন জৰীপত চাহিয়োৱে জানিব পাৰিলে যে ৮০ শতাংশ অংশগ্ৰহণকাৰীৰ ছয় বা সাত বছৰ বয়সত চুন্নত কৰা হৈছিল; ৮১ শতাংশই বিচাৰিছিল যে প্ৰথাটো বন্ধ হওক।
সমৰ্থন
২০১৭ চনৰ মে মাহত ছয়গৰাকী বোহৰা মহিলাই তেওঁলোকৰ "বিশ্বাস, ৰীতি-নীতি, সংস্কৃতি আৰু ধৰ্মীয় অধিকাৰ" সমৰ্থন কৰিবলৈ দাউদী বোহৰা ৱমেন ফৰ ৰিলিজিয়াছ ফ্ৰীডম (DBWRF) নামৰ সংগঠন এটা প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ই মুফাদ্দাল চৈফুদ্দিনক অনুসৰণ কৰা প্ৰায় ৭৫,০০০ মহিলাৰ মতামতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে বুলি দাবী কৰা হৈছে। DBWRF-এ কৈছে যে দাউদী বোহৰাৰ দ্বাৰা অনুশীলন কৰা MGM এটা নিৰ্দোষ পদ্ধতি আৰু ই অঙ্গচ্ছেদ নহয়। DBWRF-ৰ লক্ষ্য হৈছে "ভাৰতত দাউদী বোহৰা মহিলাৰ অধিকাৰৰ বাবে থিয় দিয়া", বিশেষকৈ যিসকল মহিলাই ধৰ্মীয় বিশ্বাস, প্ৰথা, ৰীতি-নীতি আৰু সংস্কৃতি অনুসৰণ কৰাত বাধাগ্ৰস্থ হৈছে, সেই সকলক সুৰক্ষা দিয়া।   ২০১৮ চনৰ জুলাই মাহত জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা অভিষেক মনু সিংভিয়ে উচ্চতম ন্যায়ালয়ত DBWRF-ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি কয় যে "দাউদী বোহৰা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰচলিত খৎনা ধৰ্মৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ আৰু ভাৰতৰ সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ২৫ আৰু ২৬ ৰ অধীনত তেওঁলোকৰ ধৰ্ম পালন আৰু প্ৰচাৰৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত।"
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:মানৱ অধিকাৰ উলঙ্ঘন শ্ৰেণী:ভাৰতত নাৰীৰ অধিকাৰ শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হিংসা
উ জেতিয়ান
উ ঝাও, যাক সাধাৰণতে উ জেতিয়ান(Wu Zetian) (১৭ ফেব্ৰুৱাৰী ৬২৪ – ১৬ ডিচেম্বৰ ৭০৫), বা উ হৌ, আৰু পিছত টাং ৰাজবংশৰ সময়ত তিয়ান হাউ হিচাপে, টাং ৰাজবংশৰ কাৰ্যত শাসক আছিল। যদিও প্ৰথমে তেওঁৰ স্বামী সম্ৰাট গাওজঙ আৰু তাৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ সম্ৰাট ঝংজং আৰু ৰুইজঙৰ ৬৬৫ ৰ পৰা ৬৯০ লৈ ৰাজ্য শাসন কৰিছিল, প্ৰকৃততে সিংহাসনৰ আঁৰত তেওঁহে কাৰ্যবোৰ সম্পাদন কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ চীনৰ উ ঝৌ ৰাজবংশৰ সম্ৰাজ্ঞী হৈ পৰে আৰু ৬৯০ ৰ পৰা ৭০৫ লৈ শাসন কৰে। [3] চীনৰ ইতিহাসত তেওঁ একমাত্ৰ বৈধ মহিলা সাৰ্বভৌম শাসক আছিল। তেওঁৰ ৪০ বছৰীয়া শাসনকালত চীন বহুলভাৱে সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল, আদালতত দুৰ্নীতি হ্ৰাস হৈছিল, আৰু চীন সংস্কৃতি আৰু অৰ্থনীতি পুনৰুজ্জীৱিত হৈছিল। লগতে এই শাসনক বিশ্বৰ অন্যতম মহান শক্তি হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল। উ সম্ৰাট টাইজঙৰ উপপত্নী আছিল। সম্ৰাটৰ মৃত্যুৰ পিছত, তেওঁ সম্ৰাটৰ উত্তৰাধিকাৰী- নৱম পুত্ৰ সম্ৰাট গাওজনক বিয়া কৰায়, যি আনুষ্ঠানিকভাৱে ৬৫৫ চনত গাওজঙৰ হুয়াংহৌ বা সম্ৰাজ্ঞী সহধৰ্মিনী হয়, যদিও ইয়াৰ আগতেও তেওঁৰ যথেষ্ট ৰাজনৈতিক ক্ষমতা আছিল। ৬৬০ চনত গাওজঙৰ দুৰ্বল ষ্ট্ৰোকৰ পিছত, উ জেটিয়ান ৭০৫ চনলৈকে আদালতৰপৰা সম্ৰাটৰ সমান পদবী লাভ কৰি প্ৰশাসন চলায়।
তেওঁ সম্ৰাজ্ঞী উ হোৱাৰ আৰৰ কাহিনী এনে আছিল। সম্ৰাট গাওজঙৰ হাৰেমত পুনৰ প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত, সম্ৰাটৰ প্ৰেম আৰু আকৰ্ষণ লাভ কৰিবলৈ তেওঁ সম্ৰাজ্ঞী ৱাং আৰু সহধৰ্মিনী জিয়াওৰ সৈতে সংঘৰ্ষ কৰে, আৰু অৱশেষত তেওঁলোকক বহিষ্কাৰ কৰি হত্যা কৰে। ৬৫৫ চনত গাওজঙৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহৰ পিছত, সম্ৰাজ্ঞী উৰ ক্ষমতাৰ উত্থান দ্ৰুত হয়। তেওঁ এগৰাকী শক্তিশালী, আকৰ্ষণীয়, ধূৰ্ত, প্ৰতিশোধমূলক, উচ্চাভিলাষী আৰু সুশিক্ষিত মহিলা যি তেওঁৰ স্বামীৰ পৰম আগ্ৰহ আৰু আকৰ্ষণ লাভ কৰিছিল। যেতিয়া টাং সাম্ৰাজ্য ইয়াৰ গৌৰৱৰ শীৰ্ষত আছিল, উ ৰাজপ্ৰাসাদৰ আদালতৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী আৰু প্ৰভাৱশালী মহিলা আছিল। তেওঁ তেওঁৰ স্বামীতকৈ অধিক সক্ৰিয় আছিল, আৰু বুৰঞ্জীবিদসকলে তেওঁক ওঠৰ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি সিংহাসনৰ আঁৰৰ প্ৰকৃত শক্তি বুলি গণ্য কৰে।তেওঁ দৈনিক ভিত্তিত আদালতৰ তত্বাৱধান কৰিছিল। সম্ৰাটে আদালত তৈয়াৰ কৰাৰ সময়ত তেওঁ প্ৰায়ে উপস্থিত আছিল, আৰু আনকি সম্ৰাট অসুস্থ হৈ থকাৰ সময়ত স্বতন্ত্ৰভাৱে আদালত চলাইছিল।
পৃষ্ঠভূমি আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
উ পৰিয়ালগোত্ৰৰ উৎপত্তি ৱেনচুই কাউণ্টি, বিংঝৌত হৈছিল। উ জেতিয়ানৰ জন্মস্থান সংৰক্ষিত ইতিহাসত নথিভুক্ত কৰা হোৱা নাই আৰু বিতৰ্কিত হৈ আছে। কিছুমান পণ্ডিতে যুক্তি দিয়ে যে উ জেতিয়ানৰ জন্ম ৱেনচুইত হৈছিল, আৰু কিছুমানে যুক্তি দিয়ে যে ই লিঝৌ হৈছিল, আনহাতে আন কিছুমানে জোৰ দিয়ে যে তেওঁ চাং আনৰ  ৰাজধানীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল (আজি জিয়ান নামেৰে জনাজাত)। উ জেতিয়ানৰ জন্ম টাঙৰ সম্ৰাট গাওজুৰ ৰাজত্বকালৰ সপ্তম বছৰত হৈছিল। একে বছৰতে, সমগ্ৰ চীনত সূৰ্যৰ সম্পূৰ্ণ গ্ৰহণ দেখা গৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক উ শিয়ু কাঠৰ ব্যৱসায়ত জড়িত আছিল আৰু পৰিয়ালটো তুলনামূলকভাৱে আৰ্থিকভাৱে সুকলমে চলি গৈছিল। জেতিয়ানৰ মাক শক্তিশালী য়াং পৰিয়ালৰ আছিল। চুইৰ সম্ৰাট য়াঙৰ অন্তিম বছৰবোৰত, লি য়ুৱান (যি টেনৰ সম্ৰাট গাওজু হ'বলৈ যাব) বহুবাৰ উ পৰিয়ালত আহি থাকিছিল আৰু হেডং আৰু টাইয়ুৱান দুয়োটাতে নিযুক্তি ৰখাৰ সময়ত উ পৰিয়ালৰ ঘনিষ্ঠ হৈ পৰিছিল। লি য়ুৱানে সম্ৰাট য়াংক উৎখাত কৰাৰ পিছত, তেওঁ উ পৰিয়ালৰ প্ৰতি উদাৰ আছিল আৰু তেওঁলোকক ধন, শস্য, ভূমি আৰু কাপোৰ প্ৰদান কৰিছিল। টাং ৰাজবংশ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ পিছত, উ শিহৌৱে ইয়াংঝৌ, লিঝৌ আৰু জিংঝৌ (荊州) (আধুনিক জিয়াংলিং কাউণ্টি, হুবেই)ৰ ৰাজ্যপালকে ধৰি কেইবাটাও জ্যেষ্ঠ মন্ত্ৰীপদ তত্বাৱধান কৰিছিল। উৱে বিভিন্ন বিষয় যেনে ৰাজনীতি আৰু অন্যান্য চৰকাৰী বিষয়, লিখনি, সাহিত্য আৰু সংগীত ৰ বিষয়ে পঢ়িছিল আৰু শিকিছিল। চৈধ্য বছৰ বয়সত তেওঁ টাঙৰ সম্ৰাট টাইজঙৰ এগৰাকী সাম্ৰাজ্যিক উপপত্নী হিচাপে স্থান পাইছিল। তেওঁ প্ৰথমে এক প্ৰকাৰৰ সচিবৰ পদবীত আছিল। এই সুযোগটোৱে তেওঁক তেওঁৰ শিক্ষা অব্যাহত ৰাখিবলৈ সুবিধা দিছিল। তেওঁক কাইৰেন উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল। এই উপাধি সাম্ৰাজ্যিক বিষয়া, অভিজাত আৰু সহধৰ্মিনি সকলক দিয়া খিতাপ।
সহধৰ্মিনী আৰু ৰাজকীয় ষড়যন্ত্ৰ
গাওজং ২১ বছৰ বয়সত সম্ৰাট হৈছিল। গাওজং প্ৰথম পছন্দ নাছিল কিয়নো তেওঁ অনভিজ্ঞ আছিল আৰু সঘনাই অসুস্থতাত পৰিছিল। গাওজঙক কেৱল তেওঁৰ দুই ডাঙৰ ভাতৃৰ লাঞ্ছনাৰ বাবে সাম্ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰী কৰা হৈছিল। সম্ৰাট টাইজঙৰ মৃত্যুবাৰ্ষিকীত বা পিছত, সম্ৰাট গাওজং ধূপ জলাই প্ৰৰ্থনা কৰিবলৈ গানি মন্দিৰলৈ গৈছিল। যেতিয়া তেওঁ আৰু উয়ে ইজনে সিজনক দেখিছিল, তেওঁলোক দুয়োকান্দিছিল। এইটো সম্ৰাট গাওজঙৰ পত্নী সম্ৰাজ্ঞী ৱাঙে দেখিছিল। সেই সময়ত সম্ৰাট গাওজঙে সম্ৰাজ্ঞী ৱাঙৰ পক্ষত বৰ এটা নাছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে, তেওঁ তেওঁৰ উপপত্নী সহধৰ্মিনী জিয়াওৰ পক্ষত লৈছিল। তদুপৰি, সম্ৰাজ্ঞী ৱাঙৰ কোনো সন্তান নাছিল, আৰু সহধৰ্মিনী জিয়াওৰ এজন পুত্ৰ (লি চুজি) আৰু দুগৰাকী কন্যা (ৰাজকুমাৰী য়িয়াং আৰু জুয়ানচেং) আছিল। সম্ৰাজ্ঞী ৱাঙে সম্ৰাট গাওজঙক উৰ সৌন্দৰ্যৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা দেখি তেওঁ আশা কৰিছিল যে নতুন উপপত্নীৰ আগমনে সম্ৰাটক সহধৰ্মিনী জিয়াওৰ পৰা আঁতৰাই নিব। সেয়েহে, সম্ৰাজ্ঞী ৱাঙে গোপনে উক প্ৰাসাদলৈ স্বাগতম জনাইছিল। সহধৰ্মিনী উৱে সোনকালেই সম্ৰাট গাওজঙৰ প্ৰিয় হিচাপে সহধৰ্মিনী জিয়াওক অতিক্ৰম কৰিছিল। ৬৫২ চনত তেওঁ লি হং নামৰ তেওঁৰ প্ৰথম সন্তানৰ জন্ম দিয়ে। ৬৫৩ চনত, তেওঁ আন এজন পুত্ৰ লি সিয়ানক জন্ম দিয়ে।
ক্ষমতাৰ বাবে যুঁজ
ৰাজকুমাৰী চাংগলে জেনেৰেল ঝাও গুইৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল আৰু তেওঁৰ এজনী ছোৱালী আছিল যি উৰ তৃতীয় পুত্ৰ ৰাজকুমাৰ লি সিয়ান ঝাউৰ পত্নী আৰু ৰাজকুমাৰী সহধৰ্মিনী হৈছিল। ৰাজকুমাৰী ঝাওৰ ওপৰত অনিৰ্দিষ্ট অপৰাধৰ অভিযোগ আৰোপ কৰা হৈছিল আৰু গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল, অৱশেষত অনাহাৰত তেওঁ মৃত্যু মুখত পৰিছিল। ঝাও গুই আৰু ৰাজকুমাৰী চাংলেক নিৰ্বাসিত কৰা হৈছিল। ইফালে, সেই মাহৰ শেষৰ ফালে সম্ৰাট গাওজঙে শাসনৰ ওপৰত ইমান প্ৰভাৱ নপৰিবলৈ সম্ৰাজ্ঞী উক আহ্বান জনোৱা আৰু তেওঁৰ সৎ ভগ্নী, সহধৰ্মিনী জিয়াওৰ জীয়ৰী, ৰাজকুমাৰী য়িয়াং আৰু জুয়ানচেংক (গৃহবন্দী) বিয়া কৰিবলৈ অনুমতি দিয়াৰ অনুৰোধ কৰে। সম্ৰাজ্ঞী উৱে এই কথাত অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰে। তাৰ পিছতেই ৰাজকুমাৰ লি হঙৰ আকস্মিক মৃত্যু হয়। পৰম্পৰাগত বুৰঞ্জীবিদসকলে সাধাৰণতে বিশ্বাস কৰিছিল যে সম্ৰাজ্ঞী উয়ে লি হঙক বিষ খোৱাই হত্যা কৰিছিল। লি সিয়ান, তেতিয়া প্ৰিন্স অফ য়ং উপাধি বহন কৰি, ৰাজকুমাৰ হৈছিল। ইফালে, সহধৰ্মিনী জিয়াওৰ পুত্ৰ লি চুজি আৰু সম্ৰাট গাওজঙৰ আন এজন পুত্ৰ লি শ্বাংজিন (李上金)ৰ বিৰুদ্ধে সম্ৰাজ্ঞী ৱুৰ দ্বাৰা বাৰে বাৰে অপৰাধৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰা হৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকক পদাবনতি দিয়া হৈছিল।
চুবিণ্‌ফা
চুবিণ্‌ফা বা চ্যু-বিণ্‌-ফা মৌঙ ডুন চোন খাম বা আহোম ৰাজ্যৰ তৃতীয়জন স্বৰ্গদেউ (চাওফা) আছিল। তেখেত চাওলুং চুতেওফাৰ বৰ পুতেক আছিল। তেখেত - ১২৮১ চনত ৰাজপাটত বহে।
চুবিনফাই ৰাজ্যৰ প্ৰজাক বুঢ়াগোঁহাই আৰু বৰগোঁহাইৰ অধীনলৈ দুটা ভাগত নি ৰাজ্যৰ শাসন-কাৰ্য অধিক কাৰ্য্যক্ষম আৰু সুচল কৰে। চুবিনফাই ত্যাওকাংবণ্ডুকা নাম মিচিং সম্প্ৰদায়ৰ  ব্যক্তি এজনৰ কন্যা হিঙ্গুলীক বিয়া কৰাই আৰু বৰকুঁৱৰীৰ  মৰ্য্যদা দিয়ে।
এইজনা স্বৰ্গদেউৰ দিনতেই সাতঘৰীয়া আহোমৰ সৃষ্টি হয়।
চুবিনফাৰ দিনত থাওৰুৰু বুঢ়াগোঁহাই আৰু চাওপাংবণ্ডুক বৰগোঁহাই আছিল ।
বিৰোধাভাস
thumb|[[অষ্ট্ৰিয়াৰ গোটচুচেনত অৱস্থিত এক সম্ভৱতঃ অসম্ভৱ বস্তু (পেনৰ'জ ত্ৰিভুজ)]] বিৰোধাভাস, কূট, কূটাভাস বা পেৰাডক্স (Paradox) হৈছে দেখাত স্ববিৰোধী যেন লগা কিছুমান উক্তি বা মত, যিবোৰ চালি-জাৰি চালে শুদ্ধ যেনও লাগে বা এনে এক উক্তি যি নিজৰে বিৰোধ কৰে অথবা এনে এক উক্তি যি সাধাৰণ ধাৰণাৰ বিৰোধ কৰে। ই হৈছে সূত্ৰৰ অন্তৰ্বিৰোধ, মিমাংসাহীন দ্বন্দ্বভাব বা বিৰোধভাস, যিটোক সাধাৰণতে অসম্ভৱ দেখা যায় কিন্তু আচলতে সঁচা।
Falsidical Paradox
এনে কূটাভাসৰ অন্তৰ্গত উক্তিসমূহ শুনিবলৈয়ো অযুক্তিকৰ আৰু বাস্তৱতো অসত্য। উদাহৰণস্বৰূপে ১=২ ৰ গাণিতিক প্ৰমাণ য'ত শূন্যৰে শূন্যক হৰণ কৰা হয়। অৰ্থাৎ এনে উক্তিসমূহ কিছুমান ভুল তথ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে যাৰ বাস্তৱত কোনো অস্তিত্ব নাই।
Antinomy
এনে কূটাভাসৰ অন্তৰ্গত উক্তিসমূহ শুদ্ধও নহয়, ভুলো নহয় বা শুদ্ধও হ'ব নোৱাৰে আৰু ভুলো হ'ব নোৱাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে ককাদেউতাৰ কূটাভাস (The Grandfather Paradox) ৰ কথা ক'ব পাৰি।
ৰাছেল (Russell)-ৰ জনপ্ৰিয় পেৰাডক্স বা কূট
(The Berber Paradox) গাঁৱৰ নাপিত এজনে নিয়ম কৰি লৈছে যে তেওঁ কেৱল সেইবিলাক মানুহৰহে ডাঢ়ি খুৰাব যিবিলাকে নিজে নিজৰ ডাঢ়ি নুখুৰায়। প্ৰশ্নটো হ’ল নাপিতজনে নিজৰ ডাঢ়ি খুৰাবনে নাই? যদি নাপিতজনে নিজৰ ডাৰি খুৰায়, তেওঁ কৰি লোৱা নিয়মমতে নিজৰ ডাঢ়ি খুৰাব নালাগিছিল (কাৰণ তেওঁ নিজেই নাপিত)। আকৌ তেওঁ যদি নিজৰ ডাঢ়ি নুখুৰায়, তেওঁৰ নিয়মমতে তেওঁ নিজৰ ডাঢ়ি খুৰাব লাগিছিল। এই পৰিস্থিতি নাপিতজনে কৰিব কি?
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দৰ্শন শ্ৰেণী:তৰ্কশাস্ত্ৰ শ্ৰেণী:বিৰোধাভাস
মুমিন
মুছলিমৰ সৈতে মুমিনৰ পাৰ্থক্য
মুছলিম হ'ল সেইজন, যিজনে ইছলাম ধৰ্মক নিজৰ ধৰ্ম বুলি বিশ্বাস আৰু স্বীকাৰ কৰে। অন্যদিশে মুমিন হ'ল সেইজন, যিজনে ইছলাম ধৰ্মক নিজৰ ধৰ্ম বুলি বিশ্বাস আৰু স্বীকাথ কৰাৰ ওচৰা-ওচৰি সেয়া নিজৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত ধাৰণ কৰে আৰু লগতে কঠোৰভাৱে ইয়াৰ নিৰ্দেশাৱলী মানি চলে। অৰ্থাৎ, ক'ব পাৰা যায়, সকলো মুমিনয়েই মুছলিম, কিন্তু সকলো মুছলিময়েই মুমিন নহয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
লণ্ডন
লণ্ডন (London) ইংলেণ্ড আৰু যুক্তৰাজ্যৰ ৰাজধানী আৰু বৃহত্তম চহৰ, ইয়াৰ জনসংখ্যা ৯০ লাখতকৈ বেছি। ইংলেণ্ডৰ দক্ষিণ-পূবৰ টেমছ নদীৰ ওপৰত উত্তৰ সাগৰলৈকে ৫০ মাইল (৮০ কিলোমিটাৰ) দৈৰ্ঘ্যৰ মোহনা এটাৰ মূৰত থিয় হৈ আছে আৰু ই দুই সহস্ৰাব্দ ধৰি ই প্ৰধান বসতিস্থল হৈ আহিছে। লণ্ডন চহৰ, ইয়াৰ প্ৰাচীন মূল আৰু বিত্তীয় কেন্দ্ৰ, ৰোমানসকলে লণ্ডিনিয়াম নামেৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু ইয়াৰ মধ্যযুগীয় সীমাৰ ওচৰৰ সীমা ৰাখিছে। Since the 19th century, ১৯ শতিকাৰ পৰা, "লণ্ডন" নামটোও আছে এই মূলৰ আশে-পাশে থকা মহানগৰখনক বুজাইছে, যিখন ঐতিহাসিকভাৱে মিডলছেক্স, এচেক্স, ছাৰে, কেণ্ট আৰু হাৰ্টফোৰ্ডশ্বাৰ কাউণ্টিৰ মাজত বিভক্ত হৈ আছে, যিখনে বৃহত্তৰ লণ্ডনক সামৰি লৈছে,[14] বৃহত্তৰ লণ্ডন কৰ্তৃপক্ষৰ দ্বাৰা পৰিচালিত। লণ্ডন চহৰৰ পশ্চিমে থকা ৱেষ্টমিনিষ্টাৰ চহৰখনে যুগ যুগ ধৰি ৰাষ্ট্ৰীয় চৰকাৰ আৰু সংসদৰ আয়োজন কৰি আহিছে।
বিশ্বৰ অন্যতম প্ৰধান বিশ্ব চহৰ হিচাপে লণ্ডনে ইয়াৰ কলা, মনোৰঞ্জন, ফেশ্বন, বাণিজ্য আৰু বিত্ত, শিক্ষা, স্বাস্থ্যসেৱা, সংবাদ মাধ্যম, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি, পৰ্যটন, আৰু পৰিবহণ আৰু যোগাযোগৰ ওপৰত প্ৰবল প্ৰভাৱ পেলায়। ইয়াৰ জিডিপি (২০১৭ চনত ৮০১.৬৬ বিলিয়ন ইউৰো)য়ে ইউৰোপৰ সৰ্ববৃহৎ নগৰীয়া অৰ্থনীতি কৰি তোলে আৰু ই বিশ্বৰ অন্যতম প্ৰধান বিত্তীয় কেন্দ্ৰ। ২০২১ চনলৈকে লণ্ডনত যিকোনো চহৰৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ বেছি কোটিপতি আছিল। ইউৰোপৰ উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ সৰ্বাধিক কেন্দ্ৰীভূতকৰণৰ সৈতে ইয়াত প্ৰাকৃতিক আৰু ব্যৱহাৰিক বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত ইম্পেৰিয়েল কলেজ লণ্ডন, সমাজ বিজ্ঞানৰ লণ্ডন স্কুল অৱ ইকনমিক্স আৰু ব্যাপক ইউনিভাৰ্চিটি কলেজ লণ্ডন আছে। লণ্ডনত বিশ্বৰ আটাইতকৈ ব্যস্ত চহৰ বিমানবন্দৰ ব্যৱস্থা আৰু লণ্ডনৰ আণ্ডাৰগ্ৰাউণ্ড হৈছে বিশ্বৰ আটাইতকৈ পুৰণি ৰেপিড ট্ৰেনজিট ব্যৱস্থা। লণ্ডন বিশ্বৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ বেছি ভ্ৰমণ কৰা চহৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম আৰু ইয়াত যিকোনো চহৰৰ ভিতৰতে ৫ তাৰকাযুক্ত হোটেল আছে।
লণ্ডনৰ বৈচিত্ৰময় সংস্কৃতিয়ে ৩০০ৰো অধিক ভাষাক সামৰি লৈছে। ২০১৮ চনৰ মাজভাগৰ বৃহত্তৰ লণ্ডনৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৯ মিলিয়ন ইয়াক ইউৰোপৰ তৃতীয় সৰ্বাধিক জনবহুল চহৰ কৰি তুলিছিল, যুক্তৰাজ্যৰ জনসংখ্যাৰ ১৩.৪% আৰু ইংলেণ্ডৰ জনসংখ্যাৰ ১৬%তকৈ অধিক. ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি গ্ৰেটাৰ লণ্ডন বিল্ড-আপ এৰিয়া ইউৰোপৰ ভিতৰত চতুৰ্থ সৰ্বাধিক জনবহুল আৰু ইয়াৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৯৮ লাখ। লণ্ডন মহানগৰখন ইউৰোপৰ তৃতীয় সৰ্বাধিক জনবহুল অঞ্চল আৰু ২০১৬ চনত প্ৰায় ১ কোটি ৪০ লাখ বাসিন্দা আছিল, যিয়ে লণ্ডনক মেগাচিটিৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰে।
লণ্ডনত চাৰিটা বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ আছে: লণ্ডনৰ টাৱাৰ; কিউ গাৰ্ডেনছ; ৱেষ্টমিনিষ্টাৰৰ সংযুক্ত পেলেচ, ৱেষ্টমিনিষ্টাৰ এবে আৰু ছেইণ্ট মাৰ্গাৰেট চাৰ্চ; আৰু গ্ৰীণউইচৰ ঐতিহাসিক বসতিস্থল, য'ত ৰয়েল অবজাৰ্ভেটৰী, গ্ৰীণউইচে প্ৰাইম মেৰিডিয়ান (০° দ্ৰাঘিমাংশ) আৰু গ্ৰীণউইচৰ গড় সময়ৰ সংজ্ঞা দিয়ে। আন আন ল্যাণ্ডমাৰ্কসমূহৰ ভিতৰত আছে বাকিংহাম পেলেচ, লণ্ডন আই, পিকাডিলি চাৰ্কাছ, ছেইণ্ট পল কেথেড্ৰেল, টাৱাৰ ব্ৰীজ, ট্ৰেফালগাৰ স্কোৱাৰ। লণ্ডনত বহুতো সংগ্ৰহালয়, গেলেৰী, পুথিভঁৰাল আৰু সাংস্কৃতিক স্থান আছে, য'ত আছে ব্ৰিটিছ সংগ্ৰহালয়, নেচনেল গেলেৰী, প্ৰাকৃতিক ইতিহাস সংগ্ৰহালয়, টেট মডাৰ্ণ, ব্ৰিটিছ লাইব্ৰেৰী আৰু বহুতো ৱেষ্ট এণ্ড থিয়েটাৰ। লণ্ডনত অনুষ্ঠিত হোৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ ক্ৰীড়া অনুষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত আছে এফ এ কাপ ফাইনেল (ৱেম্বলী ষ্টেডিয়ামত বছৰি অনুষ্ঠিত হয়), উইম্বলডন টেনিছ চেম্পিয়নশ্বিপ আৰু লণ্ডন মাৰাথন। ২০১২ চনত লণ্ডন তিনিখনকৈ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিক গেমছ আয়োজন কৰা প্ৰথমখন চহৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
শৰাইঘাট অভিধান
শৰাইঘাট অভিধান (ইংৰাজী:Saraighat Abhidhan) ড॰ দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ মুখ্য সম্পাদনাত প্ৰণিত অসমীয়া অভিধান। ২০০০ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ড॰ বিশ্বনাৰায়ণ শাস্ত্ৰীক মুখ্য সম্পাদক আৰু ভবেন কুমাৰ বৰা আৰু ড॰ শ্যামা প্ৰসাদ শৰ্মাক সহযোগী সম্পাদক হিচাপে লৈ শৰাইঘাট প্ৰকাশনৰ যোগেশ শৰ্মাই আৰম্ভ কৰা অভিধান প্ৰকল্পটো পৰৱৰ্তী সময়ত বিভিন্ন আহুকালৰ মাজেৰে পাৰ হৈ ২০০৯ চনত ড॰ দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে মুখ্য সম্পাদকৰ দায়িত্ব লোৱাৰ পিছত ২০১১ চনৰ অক্টোবৰ মাহত শৰাইঘাট অভিধানে প্ৰকাশৰ বাট দেখে। সহযোগী সম্পাদক ক্ৰমে বিনয় মোহন শইকীয়া আৰু ড॰ ৰূপশ্ৰী গোস্বামী; জীৱবিজ্ঞানৰ সম্পাদক ড॰ সোণেশ্বৰ শৰ্মা; চিত্ৰ সম্পাদক ক্ষীৰধৰ বৰুৱাই অভিধানখন প্ৰণয়নত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অভিধান
কিউপিড আৰু ছাইকী
কিউপিড আৰু ছাইকী হেম বৰুৱাৰ এখন গ্ৰন্থ। হেম বৰুৱাই প্ৰেম কাহিনীৰ আলমত লিখিছে। কিউপিড আৰু ছাইকী অমৰ প্ৰেম কাহিনীৰ এই অনুবাদ প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছিল ১৯৫৯ চনত|
লেখকৰ পৰিচয়
হেম বৰুৱা 22 এপ্ৰিল ১৯১৫ চনত তেজপুৰত জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাক আছিল বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু মাতৃ পদ্মালোচনী দেৱী। তেওঁ অসমৰ প্ৰসিদ্ধ কবি,সাহিত্যিক,শিক্ষাবিদ আৰু ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ১৯৭২ চনত ধুবুৰীত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি আছিল। হেম বৰুৱা নিজা ঘৰ উত্তৰ শৰণীয়াত ১৯৭৭ চনৰ ৯ এপ্ৰিলত তেওঁ শেষনিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
বনলতা প্ৰকাশনৰ ৪৬ পৃষ্ঠা এই কিতাপখনত নাৰীয়ে নাৰীৰ প্ৰধান শত্ৰু এই কথাটো স্পষ্ট ৰূপে ফুটি উঠিছে। কাহিনী ভাগত এগৰাকী নাৰীৰ সৌন্দৰ্য দেখি আন এগৰাকী নাৰী ঈৰ্ষাত তিলতিল কৈ দেই পুৰি মৰা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে আৰু ঘৰ শত্ৰু বিভীষণ ৰূপী দুগৰাকী বায়েকে নিজৰ ভনীয়েকৰ উন্নতি দেখি ভনীয়েকৰ অনিষ্ট কৰিবলৈ উঠি পৰি লগিছে। এগৰাকী নাৰীয়ে কেতিয়াও স্বামীৰ মুখ নেদেখাকৈয়ে কি দৰে মনে প্ৰাণে ভাল পাব পাৰে এই কিতাপখনত তাক উপস্থাপন কৰিছে। ভাল পোৱা আছে বাবেই এই পৃথিৱীত মানুহ জীয়াই আছে আৰু ভাল পোৱাৰ বাবে মানুহে কিদৰে সকলো কষ্ট হেলাৰঙে গ্ৰহণ কৰিব পাৰে তাৰো আভাস পোৱা গৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
চ্যু-খাং-ফা
চাওলুং চ্যু-খাং-ফা মৌঙ ডুন চোন খাম বা আহোম ৰাজ্যৰ চতুৰ্থজন চাওফা আছিল। তেখেত চাওলুং চুবিণ্‌ফাৰ বৰ পুতেক আছিল। তেখেত  ১২৯৩ চনত ৰাজপাটত বহে।
চুখাংফাই কমতাপুৰ ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰে আৰু কমতাপুৰৰ ৰজা দুৰ্ল্লভ নাৰায়ণে যুদ্ধ পৰাজিত হৈ সন্ধি প্ৰস্তাব দি নিজ কন্যা ৰাজনীক স্বৰ্গদেউলৈ বিয়া দিয়ে।
চুখাংফাই ৩৯ বছৰ কাল ৰাজত্ব কৰি ১৩৩২ চনত মৃত্যুবৰণ কৰে ।
এখেতৰ ৰাজত্ব কালত বুঢ়াগোঁহাই পদত কোনো নাছিল আৰু বৰগোঁহাই পদত চাওপাংবণ্ডুক আছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগ
ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগ (National Medical Commission) এক ভাৰতীয় নিয়ন্ত্ৰক সংস্থা যিয়ে চিকিৎসা সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। ২০২০ চনৰ ২৫ ছেপ্টেম্বৰত ই পূৰ্বৰ ভাৰতীয় চিকিৎসা পৰিষদৰ ঠাইত নতুনকৈ গঠন কৰা হয়। আয়োগে চিকিৎসা অৰ্হতাৰ স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে, চিকিৎসা শিক্ষানুষ্ঠানসমূহক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে, চিকিৎসক সকলক পঞ্জীয়ন প্ৰদান কৰে আৰু চিকিৎসা পদ্ধতি নিৰীক্ষণ কৰে আৰু ভাৰতৰ চিকিৎসা আন্তঃগাঁথনিৰ মূল্যায়ন কৰে। ইয়াৰ পূৰ্বে ২০১৯ চনৰ জানুৱাৰী মাহত এখন অধ্যাদেশৰ দ্বাৰা ৬ মাহৰ বাবে এই আয়োগক প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। এই আয়োগ গঠনৰ বিধেয়ক ভাৰতৰ সংসদে গৃহীত কৰাৰ পিছত ২০১৯ চনৰ ৮ আগষ্টত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে অনুমোদন জনাইছিল।
ইতিহাস
পোনপ্ৰথমে নীতি আয়োগে ভাৰতীয় চিকিৎসা পৰিষদৰ সলনি ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগ গঠনৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগ গঠনৰ বিধেয়কখন সংসদে গৃহীত কৰে আৰু ২০১৯ চনৰ ৮ আগষ্টত ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে অনুমোদন জনায়। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ২০১৯ চনৰ জানুৱাৰী মাহত জাৰি কৰা অধ্যাদেশৰ জৰিয়তে ২০১৯ চনৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতীয় চিকিৎসা পৰিষদৰ ঠাইত ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগৰ অধ্যাদেশ জাৰি কৰা হৈছিল।
উচ্চতম ন্যায়ালয়ে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰক ২০১৭ চনৰ জুলাই মাহৰ পৰা ভাৰতীয় চিকিৎসা পৰিষদৰ ঠাইত আৰু পাঁচজন বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকৰ সহায়ত ভাৰতৰ চিকিৎসা শিক্ষা ব্যৱস্থা নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল
পৰিকল্পনা আয়োগে ভাৰতীয় চিকিৎসা পৰিষদৰ ঠাইত ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগ স্থাপনৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল। এই সিদ্ধান্ত বেছিভাগ ৰাজ্যই অনুমোদন জনাইছিল আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে অনুমোদন জনোৱাৰ পিছত ইয়াক স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰী ড° হৰ্ষ বৰ্ধনে সংসদীয় অধিৱেশনত চূড়ান্ত বিধেয়ক হিচাপে প্ৰস্তাৱ দাখিল কৰে। ২০১৯ চনত সংসদৰ দুয়োটা সদনে বিধেয়কখন গৃহীত কৰে।  ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ২০১৯ চনৰ ৮ আগষ্টত ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগৰ বিধেয়ক ২০১৯ত অনুমোদন জনায় আৰু ই এক আইনত পৰিণত হয়।
গঠন
ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগ ৩৩ গৰাকী সদস্যৰে গঠিত: ক) এগৰাকী অধ্যক্ষ (কেৱল চিকিৎসা পেছাদাৰী)
খ) পদমৰ্মে ১০জন সদস্য:
গ) ২২ গৰাকী অংশকালীন সদস্য:
ইয়াৰ সদস্যসমূহৰ ভিতৰত কমেও ৬০% সদস্য চিকিৎসক হোৱা বাঞ্ছনীয়।
পৰিষদসমূহ
এই আয়োগ চাৰিটা স্বতন্ত্ৰ পৰিষদৰে গঠিত:
বিদেশী চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতকসকলৰ বাবে নিৰ্দেশনা
২০২১ চনত আয়োগে দেশত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰিব বিচৰা বিদেশী চিকিৎসা স্নাতকসকলৰ বাবে নিৰ্দেশনা সংশোধন কৰে। নিৰ্দেশনাত কিছুমান দেশৰ চিকিৎসা অৰ্হতাৰ স্বীকৃতি সম্প্ৰসাৰণ আৰু বিদেশী চিকিৎসা স্নাতকসকলৰ বাবে স্ক্ৰীনিং টেষ্টত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাকে ধৰি পৰিৱৰ্তন আৰু উন্নীতকৰণৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল।
নতুন নিৰ্দেশনাৰ অধীনত ভাৰতত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভৰ প্ৰক্ৰিয়াত চিকিৎসা অৰ্হতাৰ স্বীকৃতিৰ বাবে আয়োগত পঞ্জীয়ন কৰা তেওঁলোকৰ বাবে বাধ্যতামূলক। স্ক্ৰীনিং টেষ্টত উত্তীৰ্ণ সকলে ভাৰতত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ অনুজ্ঞাপত্ৰৰ বাবে আবেদন কৰিব পাৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী সংস্থা
সঞ্জীৱ সভাপণ্ডিত
সঞ্জীৱ সভাপণ্ডিত (Sanjib Sabhapandit) অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ এজন পৰিচালক আৰু অভিনেতা। ১৯৫৭ চনত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁ মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিং বিষয়ৰ উপৰিও এম.বি.এ. বিষয়তো শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল। গুৱাহাটীৰ অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ত পাঁচ বছৰ অধ্যাপকৰ পদত থকাৰ অন্তত তেওঁ অসম চৰকাৰৰ উদ্যোগত সমবায় খণ্ডত ৰঙিয়াৰ ওচৰৰ তুলসীবাৰীত গঢ় লৈ উঠা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সৰ্ববৃহৎ বস্ত্ৰ্ উদ্যোগ অসম পলিয়েষ্টাৰ মিল লিমিটে়ডৰ (APOL) সৈতে জড়িত হৈ পৰে। ২০০২ চনলৈ তেওঁ এপ’লৰ সঞ্চালক হৈ থাকে। ১৯৯৪ চনত গুৱাহাটীৰ নুনমাটিত অসমীয়া মাধ্যমৰ বেচৰকাৰী অসম জাতীয় বিদ্যালয় নামেৰে এখন বিদ্যালয় গঢ় লৈ উঠে। এই বিদ্যালয় গঢ় দিয়া অন্যতম ব্যক্তি আছিল সঞ্জীৱ সভাপণ্ডিত।
সভাপণ্ডিতে ছাগলী পৰিবহণৰ বাবে এটা অভিনৱ পদ্ধতিৰ উদভাৱন কৰিছিল, যিটো আছিল এক মানৱীয় ব্যৱস্থা। তেওঁ এজন লেখকো।
চলচ্চিত্ৰপঞ্জী
সভাপণ্ডিতে পৰিচালনা কৰা ছবিসমূহ হ'ল-
৫১তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা মহোৎসৱত (২০০৪) জুয়ে পোৰা সোণে পৰিবেশ সংৰক্ষণ/পৰিৰক্ষণ শিতানত শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। তাৰোপৰি ছবিখন ভাৰতীয় পেনোৰামালৈও নিৰ্বাচিত হৈছিল। শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবিৰ ৪৬তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰাপক, জাহ্নু বৰুৱা পৰিচালিত কুশল (২০০১) ছবিত সভাপণ্ডিতে নাম-ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ৰামামাত্য
ৰামামাত্য (RAMAMATYA) হৈছে এগৰাকী সংগীতজ্ঞ।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
ষোড়শ শতাব্দীত ৰামামাত্যৰ জন্ম হয়। তেওঁ বিজয়নগৰৰ বাসিন্দা আছিলে। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল তিম্বৰাজ।
সঙ্গীত জগতলৈ অৱদান
তেওঁ নিজেই 'স্বৰ মেল' ৰচনা কৰে। তেওঁৰ ৰচিত গ্ৰন্থখন ১৫৫০ খ্ৰীষ্টাব্দত সংস্কৃত ভাষাত লিখা হয়।
সন্মান
ৰজা সদাশিৱ ৰায়ে তেওঁ অমাত্য উপাধিৰে ঘোষিত কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ
শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়, ঢকুৱাখনা
শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়, ঢকুৱাখনা (College of Teacher Education, Dhakuakhana) ১৯৯৮ চনত ঢকুৱাখনা নগৰৰ পৰা মাত্ৰ ২ কিলোমিটাৰ নিলগত ঢকুৱাখনা ঘিলামৰা সংযোগী পথৰ কাষৰ কুঁৱাবাৰী দলনিৰ পক্ষী উদ্যানখনিৰ কাষতে স্থাপিত হৈছিল মহাবিদ্যালয়খন। মহাবিদ্যালয়খনৰ বৰ্তমানৰ অধ্যক্ষ ড॰ প্ৰদীপ চন্দ্ৰ বৰা। ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ এখন উচ্চ শিক্ষাৰ অনুষ্ঠান হৈছে এই ঢকুৱাখনা শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ মহাবিদ্যালয়। অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰত এই মহাবিদ্যালয়খনে বৰ্তমান কেইবাখনো জিলা সামৰি লোৱা দেখা গৈছে। এই অঞ্চলৰ প্ৰশিক্ষাৰ্থী সকলৰ লগতে বিভিন্ন জিলাৰ পৰা অহা প্ৰশিক্ষাৰ্থী সকলে বৰ্তমানেও অধ্যয়ন কৰি আছে। এই মহাবিদ্যালয়খনে শিক্ষানুৰাগী ৰাইজৰ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে এক উপযুক্ত সমিধান হিচাপে থিয় দিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
হাক্হ্মানী সাম্ৰাজ্য
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব সপ্তম শতিকাৰ আশে-পাশে ইৰাণৰ মালভূমিৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশত থকা পাৰ্চিছ অঞ্চলত পাৰ্চীসকলে বসতি স্থাপন কৰিছিল; পাৰচিছৰ পৰা চাইৰাছে উঠি আহি মিডিয়ান সাম্ৰাজ্যক—যিটোৰ তেওঁ পূৰ্বে ৰজা আছিল—লগতে লিডিয়া আৰু নব্য-বেবিলনীয় সাম্ৰাজ্যকো পৰাস্ত কৰে, যাৰ ফলত হাক্হ্মানী বংশৰ অধীনত নতুন সাম্ৰাজ্যবাদী ৰাজনীতিৰ আনুষ্ঠানিক প্ৰতিষ্ঠা হয়।
হাক্হ্মানী সাম্ৰাজ্যই কেন্দ্ৰীয়, আনুষ্ঠানিক প্ৰশাসনৰ সফল মডেল প্ৰয়োগ কৰাৰ বাবে জনাজাত; ইয়াৰ বহুমুখী সাংস্কৃতিক নীতি; পথ প্ৰণালী আৰু ডাক প্ৰণালীৰ নিৰ্মাণ আন্তঃগাঁথনি; ইয়াৰ সকলো অঞ্চলত চৰকাৰী ভাষা ব্যৱহাৰ; আৰু অসামৰিক সেৱাৰ বিকাশ, য'ত এক বৃহৎ, পেছাদাৰী সৈন্যও আছে। ইয়াৰ অগ্ৰগতিয়ে পৰৱৰ্তী বিভিন্ন সাম্ৰাজ্যৰ দ্বাৰা সমতুল্য শাসনৰ শৈলী ৰূপায়ণৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৩০ চনৰ ভিতৰত মহান চাইৰছৰ প্ৰখৰ প্ৰশংসক মহান আলেকজেণ্ডাৰৰ অধীনত গ্ৰীক মেচিডোনিয়াই হাক্হ্মানী সাম্ৰাজ্য সম্পূৰ্ণৰূপে জয় কৰিছিল। আলেকজেণ্ডাৰৰ মৃত্যুৰ লগে লগে হেলেনিষ্ট যুগৰ আৰম্ভণি হ'ল, ৩২১ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত ত্ৰিপাৰদিচ বিভাজনৰ পিছত সাম্ৰাজ্যৰ পূৰ্বৰ অধিকাংশ অঞ্চল ট'লমিয়া সাম্ৰাজ্য আৰু চেলুচিড সাম্ৰাজীৰ অধীনলৈ আহে। ইৰাণৰ কেন্দ্ৰীয় মালভূমিৰ ইৰাণী অভিজাত শ্ৰেণীয়ে অৱশেষত পাৰ্থিয়ান সাম্ৰাজ্যৰ অধীনত ক্ষমতা পুনৰ লাভ নকৰালৈকে হেলেনিষ্টিক শাসন চলি থাকিল।
ৰাহু
ৰাহু আৰু কেতুক সাধাৰণতে এটা সংহতি বুলি ধৰা হয়। য'ত দুয়োটাই ছাঁয়া গ্ৰহ। ৰাহুৰ গ্ৰাসত থকা সময়ছোৱাক ৰাহু কাল বা ৰাহুৰ দশা বুলি কোৱা হয়। যিটো অশুভ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
হিন্দু জ্যোতিৰ্বিদ্যা অনুসৰি ৰাহু আৰু কেতুৰ ১৮ বছৰীয়া কক্ষচক্ৰ আছে আৰু উভয়ে পৰস্পৰৰ পৰা ১৮০° কোণত অৱস্থান লয়(জন্ম পত্ৰিকা সমূহতো)।
ই চন্দ্ৰৰ পূৰ্বৱৰ্তী কক্ষ বা পৃথিৱীৰ গ্ৰহণতলত চন্দ্ৰ আৰোহি বা অৱৰোহী কক্ষৰ ১৮ বাৰ্ষিক ঘূৰ্ণী চক্ৰৰ সৈতেও মিলে। ইয়াৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ সৈতেওঁ মিল দেখা যায়। প্ৰায় ২২৩ চান্দ্ৰ মাহ (প্ৰায় ৬৫৮৫.৩২১১ দিন বা ১৮ বছৰ, ১১ দিন, ৮ ঘণ্টা), যিটো সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰ গ্ৰহণৰ ভৱিষ্যতবাণী দিবৰ বাবে গণনা কৰা হয়। ৰাহুৱে শনিৰ সৈতে মিলি কুম্ভ ৰাশিক পৰিচালনা কৰে।
জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ মতে, ৰাহু আৰু কেতুৱে পৃথিৱীয়ে সূৰ্যৰ চাৰিওফালে ঘূৰা কক্ষ আৰু চন্দ্ৰৰ কক্ষৰ চেদ বিন্দুত অৱস্থান কৰে। সেয়ে ৰাহু-কেতুক চন্দ্ৰ কক্ষৰ উত্তৰ আৰু দক্ষিণ মেৰু বুলি কোৱা হয়। গ্ৰহণ লগাৰ মূল কাৰণ হিচাপে সেয়ে কোৱা হয় যে চন্দ্ৰ বা সূৰ্য যিকোনো এটা যেতিয়াই এই স্থান আহি পায়হি তেতিয়াই সাপডালে ইহঁতক গ্ৰাস কৰে। ৰাহুক সাধাৰণতে সূৰ্য গ্ৰহণৰ কাৰক বুলি কোৱা হয়।
আখ্যান
পৌৰাণিক আখ্যান সমূহত ৰাহুৰ উল্লেখ পোৱা যায়। প্ৰাগঐতিহাসিক যুগৰ এক আখ্যান অনুসৰি যেতিয়া দেৱতা আৰু অসুৰে ক্ষীৰ সাগৰ মন্থন কৰি অমৰ হোৱাৰ মানসেৰে অমৃত কলহ উদ্ধাৰ কৰিছিল, সেই সময়ত ৰাহু উপস্থিত আছিল। স্বৰভানু নামৰ এজন অসুৰে দেৱতাৰ বেশ লৈ দেৱতাৰ মাজত বহি অমৃত পান কৰে। চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্যই স্বৰভানুক চিনিব পাৰি মোহিনীক এই কথা জনায়। লগে লগে মোহিনীৰূপী বিষ্ণুৱে অমৃত স্বৰভানুৰ ডিঙি পাৰ হ'বলৈ নাপাওঁ‌তেই সুদৰ্শন চক্ৰৰে তেওঁৰ শিৰশ্ছেদ কৰে। অমৃতৰ স্পৰ্শ পোৱাৰ বাবে স্বৰভানুৰ শিৰ অংশই ৰাহু আৰু বাকী দেহাংশই কেতু নাম পাই গ্ৰহত পৰিণত হয়। ইতিমধ্যে অমৃতৰ স্পৰ্শ পোৱাত ৰাহু-কেতু অমৰ হৈ পৰে। স্বৰভানুৰ শিৰ অংশ ৰাহু নামেৰে আৰু গা অংশ কেতু নামেৰে পৰিচিত হৈ পৰে। ৰাহু আৰু কেতুৰ দ্বাৰা পৃথিৱীত মানুহৰ জীৱন প্ৰভাৱিত হয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
শ্ৰীশ্ৰীপৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়
ভৌগোলিক অৱস্থিতি
অসমৰ বৰপেটা জিলাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উত্তৰ পাৰে বজালী মহকুমাৰ অন্তৰ্গত পাঠশালা নগৰৰ পৰা প্ৰায় তিনি কিলোমিটাৰ দক্ষিণে ডুবি গাঁৱত ২৬ ডিগ্ৰী ২৯ মিনিট (২৬°২৯') উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯১ ডিগ্ৰী ৯ মিনিট ৪৫ চেকেণ্ড (৯১°৯'৪৫') পূৱ দ্ৰাঘিমাংশ সংযোগস্থলত এই দেৱালয় অৱস্থিত। ৩১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা ইয়াৰ দূৰত্ব ৪ কিলোমিটাৰ আৰু উত্তৰ পূৱ সীমান্ত ৰেলপথৰ পৰা ইয়াৰ দূৰত্ব ৩ কিলোমিটাৰ। গুৱাহাটীৰ পৰা ইয়াৰ দূৰত্ব ১০৩ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে আৰু বৰপেটা নগৰৰ পৰা ৩৭ কিলোমিটাৰ পূৱত। নিকটৱৰ্তী ৰাষ্ট্ৰ ভূটানৰ নাংলমৰ পৰা ইয়াৰ দূৰত্ব ৫৩ কিলোমিটাৰ দক্ষিণে।
যাতায়ত
পাঠশালা নগৰৰ পৰা দেৱালয়লৈ ৰিস্কা, অটোৰিস্কা, টেম্প' আদিৰে যাতায়তৰ সুবিধা আছে।
বিগ্ৰহৰ অৱস্থিতি
পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ মূল বিগ্ৰহটো হৈছে শিৱ গোসাঁইৰ। প্ৰায় ২১০ বৰ্গফুট আয়তনৰ গহ্বৰৰ ভিতৰত এচটা শিলৰ ওপৰত সংলগ্ন হৈ বিগ্ৰহটো আছে। ভূপৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ১২ ফুটমান তলত এই বিগ্ৰহ অৱস্থিত। লিংগপীঠটো উত্তৰফালে আৰু যোনিপীঠ বা গৌৰীপীঠটো তাৰে তলত অৱস্থিত। শিৱ লিংগত দিয়া পদ্য অৰ্ঘ্য যোনিপীঠেৰে গৈ মন্দিৰ সংলগ্ন কুণ্ডত পৰাৰ ব্যৱস্থা আছে। পূজাৰ সময়ত দিয়া সকলো জলপুষ্প শিলেৰে নিৰ্মিত নলাৰে গৈ উত্তৰ ফালে থকা পুখুৰীত পৰাৰ ব্যৱস্থা আছে।
মঠ আৰু বৰচ'ৰা
পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ বিগ্ৰহৰ ওপৰত এটি ওখ মঠ বা দ'ল আছে। সেই মঠটো শিৱসাগৰৰ শিৱদ'লৰ আৰ্হিত সজোৱা। ১৯৬২ চনত এই মঠটো আৰম্ভ কৰা হৈছিল আৰু সম্পূৰ্ণ হৈছিল ১৯৮০ চনত। এই মঠৰ উচ্চতা ৫৫ ফুট আৰু ব্যাস ২৪ ফুট। ১২ ফুট ব্যাসাৰ্দ্ধৰ প্ৰায় ৭৫। ৫ ফুট বৃত্তীয় পৰিসীমাযুক্ত মঠটোৱে ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ১৪ ফুট তলত থকা বিগ্ৰহটো আৱৰি আছে। মঠৰ লগতে এটি আহল-বহল বৰচ'ৰা সংলগ্ন হৈ আছে। বৰচ'ৰাটো ডাঙৰ ডাঙৰ শালৰ খুটাৰ ওপৰত টিনৰ চালিৰে সজোৱা। বৰচ'ৰাটোৰ দীঘল ৯০ ফুট আৰু বহল ৪০ ফুট। মন্দিৰৰ পূৱপিনে ভোগ-মণ্ডপ আছে। ইয়াত গোসাঁইৰ ভোগ ৰন্ধা হয়। ভোগ-মণ্ডপৰ উত্তৰপিনে ভোগ-ঘৰ। ইয়াত যাত্ৰীসকলে ভোগ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। ভোগ-মণ্ডপৰ দক্ষিণফালে যাত্ৰীৰ জিৰণী ঘৰ, ভঁড়াল ঘৰ আৰু দেৱালয়ৰ কাৰ্যালয়।
কেতেকীবাৰী
পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ পিছপিনে প্ৰায় দুবিঘা মাটি জুৰি এখন কেতেকীবাৰী আছে। এই কেতেকীবাৰীৰ লগত এক জনশ্ৰুতি জড়িত হৈ আছে। কোনোবা দেৱদাসীয়ে শিৱৰ আগত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰোঁতে বাৰে বাৰে তাল ভংগ হৈছিল আৰু খোপা সুলকি পৰিছিল। সেই দেৱদাসীক শিৱই অভিশাপ দিছিল যে তেওঁ মৰ্ত্যত আহি কেতেকী ফুল হৈ ফুলি থাকি দহি দহি আনক সুগন্ধি বিলাই থাকিব। পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ এই কেতেকীবাৰীখন অঞ্চলবাসীৰ বাবেও এক গৌৰৱৰ সম্পদ। অতি প্ৰাচীন পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ দেৱদাসী নৃত্যৰ নাচনীসমূহে খোপাৰ কেতেকী ফুল গুজি নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
পুষ্পভদ্ৰা নদী
খ্ৰীষ্টীয় সপ্তদশ শতিকাত কালদিয়া নদীৰ এটি সুঁতি গোবিন্দপুৰ, বামুণকুছি, ডুবি আদি গাঁৱৰ মাজেৰে গৈ পুনৰ উপৰনৈত কালদিয়া নদীৰ লগত মিলিছিলগৈ। বৰ্তমান এই সুঁতি নাই, মৰা সুঁতিৰ ৰূপতহে অ'ত-ত'ত অলপ আছে। ১৮৮৪ চনৰ আগৰ পিয়লৰ নক্সাত এই নদীৰ অৱস্থিতিৰ কথা লিপিৱদ্ধ কৰা আছে। এই সুঁতিটোক পুষ্পভদ্ৰা নামে জনা গৈছিল।
ঐতিহাসিক পটভূমি
ডুবিৰ শ্ৰীশ্ৰীপৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয় অসমৰ শৈৱপীঠ সমূহৰ ভিতৰত প্ৰাচীন, ঐতিহ্যপূৰ্ণ আৰু জাগ্ৰতৰূপে খ্যাত অন্যতম দেৱালয়। ইয়াৰ ঐতিহাসিক পটভূমি অনেক পুৰণি। ইয়াত থকা ভাস্কৰ বৰ্মাৰ তাম্ৰলিপিৰ পৰা এই দেৱালয়ৰ বৈশিষ্ট্য আৰু প্ৰাচীনতাৰ উমান পোৱা যায়। দেৱালয়ৰ মূল মন্দিৰৰ নিৰ্মাণ সামগ্ৰী আৰু আন্তঃগাঁথনিলৈ চাই ইয়াৰ নিৰ্মাণকাল ষষ্ঠ-সপ্তম শতিকাতে নিৰ্মাণ হোৱা বুলি ধাৰণা কৰিব পাৰি। এই মন্দিৰত পূজা-অৰ্চনা কৰা পুৰোহিত সকললৈ কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাই ভূমিদান দিয়াৰ কথা তাম্ৰলিপিত পোৱা যায়। অৱশ্যে কিবা কাৰণত মাজতে এই মন্দিৰৰ অস্তিত্ব বিলুপ্ত হৈছিল আৰু ওঠৰশ শতিকাৰ তৃতীয় দশকৰ আৰম্ভণিতে ধৰ্মবৰ নামৰ ব্ৰাহ্মণ এজনে কপিলী গাই এজনীয়ে বিৰিণা এজোপাৰ ওপৰত গাখীৰ দান কৰাৰ পম খেদি দেৱালয়ৰ বিগ্ৰহটো আৱিষকাৰ কৰে। আহোম ৰজা শিৱসিংহৰ ৰাজত্ব কালত ১৭৩০ খ্ৰীষ্টাব্দত মন্দিৰৰ বিগ্ৰহটো পুনৰুদ্ধাৰ হয় আৰু ৰজা লক্ষমী সিংহৰ দিনত ১৭৭০ খ্ৰীষ্টাব্দত মন্দিৰটি নতুনকৈ সজোৱা হয়।
ডুবিৰ তাম্ৰপত্ৰ
১৯৫১ চনত ডুবিৰ ওচৰৰ গাড়ীসত্ৰ গাঁৱৰ লোকনাথ শৰ্মাৰ ঘৰৰ ভেঁটি খন্দাৰ সময়ত ছয়খন ফলি উদ্ধাৰ হয়। ছয় নম্বৰ ফলিখন মামৰ ধৰা হেতুকে টুকুৰা টুকুৰ হৈছিল আৰু পিছলৈ হেৰাইছিল। বাকী পাঁচখন ফলি এতিয়াও অসম ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়ত সংগৃহীত হৈ আছে। এই ফলিসমূহ কামৰূপ ৰজাসকলৰ উদ্ধাৰ হোৱা তাম্ৰপত্ৰসমূহৰ ভিতৰত প্ৰাচীনতম। বৰ্তমানে সংৰক্ষিত এই ফলিসমূহত মুঠতে ৭৬টা শ্লোক আছে। লিপিখন গদ্য আৰু পদ্য উভয়তে লিখা। কামৰূপ ৰজা ভাস্কৰ বৰ্মাৰ দিনৰ উদ্ধাৰ হোৱা এই ফলিসমূহ ৰজাৰ মোহৰযুক্ত ঘূৰণীয়া হেতা আকৃতিৰ এখন ব্ৰঞ্জৰ পাতৰ লগত এডাল তামৰ তাঁৰেৰে বন্ধা আছিল। মোহৰটোত এটা হাতীৰ মূৰ্তি আৰু এঘাৰ শাৰী আখৰ আছে। ভাস্কৰ বৰ্মাৰ পূৰ্বপুৰুষ নৰকাসুৰ, ভগদত্তৰ পৰা বৰ্মন ৰজাসকলৰ আৰু কেইবাগৰাকী ৰাণীৰো নাম তাত উল্লেখ আছে। লিখিত ভাষা সংস্কৃত আৰু হৰফ উত্তৰ ভাৰতীয় ব্ৰাহ্মী। আটাইকেইখন (৫ খন) ফলিত মুঠ ১১৭ শাৰী আখৰ আছে। আকৃতি দীঘে ৯.৩ ইঞ্চি আৰু পথালীয়ে ৪.৬ ইঞ্চি। অৱশ্যে মামৰ ধৰা অৱস্থাত উদ্ধাৰ হোৱা বাবে ফলিসমূহ অলপ সংকুচিত আছিল। এই পত্ৰসমূহ প্ৰকৃততে এজন ব্ৰাহ্মণক ভূমি দান দিয়াৰ পত্ৰহে। ষষ্ঠ ফলিখন নথকা হেতুকে কাক এই ভূমি দান দিয়া হৈছিল, সেয়া জনা নাযায়। আখৰৰ গঠনমতে এই ফলিসমূহ খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম শতিকাৰ বুলি ধাৰণা কৰা হয়। এই তাম্ৰপত্ৰত আৰম্ভণিতে শিৱক প্ৰণাম কৰা হৈছে। এই তাম্ৰপত্ৰত ভাস্কৰ বৰ্মণৰ পূৰ্বপুৰুষ সকলৰ নাম তথা ৰাণী কেইগৰাকীমানৰ নামো উল্লেখ আছে। ইয়াত ৰজাসকলৰ গুণ-গৰিমা আৰু ৰাণীসকলৰ ৰূপ-লাবণ্যৰ বৰ্ণনা কৰা আছে। তাম্ৰপত্ৰত ভাস্কৰ বৰ্মণক সু-প্ৰতিষ্ঠিত বৰ্মণৰ ভ্ৰাতৃ হয় বুলিও উল্লেখ আছে।
পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ সম্পৰ্কত অন্য এখন তাম্ৰপত্ৰ আছে। এই তাম্ৰপত্ৰখন আহোম ৰজা শিৱসিংহই দান দিছিল। ১৬৬০ শক বা ১৭৩৮ খীঃত এই তাম্ৰপত্ৰখন শিৱসিংহ ৰজাৰ হকে মন্ত্ৰী তৰুণ দুৱৰা বৰফুকনে কোনোবা এজন দলৈক দিছিল। এই দানপত্ৰত বৰদেউৰী, দলৈ, পাঠক, সুপকাৰ, আঠপৰীয়া, মালীয়া(মালাকৰ), ভড়ালী, ভোগঘৰীয়া, ঢুলীয়া-ডগৰীয়া, কালীয়া, গায়ন-বায়ন, কুমাৰসাৰা (পিয়ন), ঠাকুৰীয়া, মজুমদাৰ আদি ২৮ বিধ পাইকৰ কথা উল্লেখ আছে। এই তাম্ৰপত্ৰৰ আকৃতি দীঘে ৩৩ ছেঃমিঃ আৰু বহলে ১৬ ছেঃমিঃ। ফলিখনৰ প্ৰথম ছৰশাৰীৰ ভাষা সংস্কৃত আৰু বাকী তিনিটা স্তম্ভত থকা মুঠ ৭২ শাৰীৰ ভাষা অসমীয়া। আটাইবোৰ কথাই অসমীয়া ভাষাত লিখা। ফলিখনৰ প্ৰথম স্তম্ভত ২৩ শাৰী, দ্বিতীয় স্তম্ভত ২৩ শাৰী আৰু তৃতীয় বা শেষ স্তম্ভত ২৬ শাৰী আখৰ আছে। এই তাম্ৰপত্ৰমতে ৰজাই মুঠতে ৩৫৯ পূৰা মাটি দেৱালয়ৰ নামত দান দিয়ে। এই মাটি ডুবিত ১১৯ পূৰা, হিৰমল সোণকহাত ৮ পূৰা, বাসুদেৱ গুণৰিত ১২ পূৰা, বামুণকুছি আৰু কটহকুছিত ১১০ পূৰা, তিতকা চতুৰ্ভূজত ৩৪ পূৰা, দেৱৰ গোবিন্দপুৰত ৩৭ পূৰা আৰু ঔকুছিত ২১ পূৰা আছে। এই সকলোখিনিৰ ভিতৰত ১৩০ পূৰা খাজনামুক্ত আৰু বাকীখিনিত পূৰাত বছৰি চাৰি অনাকৈ খাজনাযুক্ত।
পৰিহৰেশ্বৰত দেৱদাসী
শ্ৰীশ্ৰী পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ পাইক প্ৰথা অনুসৰি স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহৰ দিনৰে পৰা এই দেৱালয়ত তিনি প্ৰহৰে দেৱদাসী নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল। অৱশ্যে এই পূৰ্বৰে পৰা চলি অহা জনপ্ৰবাদ মতে, ডুবি দেৱালয়ত দেৱদাসী নৃত্য এই সময়ছোৱাৰ বহু আগৰেপৰা প্ৰচলিত হৈ আছিল। ডুবিত দেৱদাসী নৃত্যৰ প্ৰচলন কৰাবলৈ কনৌজৰ পৰা ব্ৰাহ্মণ বা পূজাৰী, হাজোৰ পৰা মালাকৰ আৰু দেৰগাঁও নেঘেৰিটিঙৰ পৰা গায়ন-বায়ন আৰু দেৱদাসী অনা হৈছিল। প্ৰতিদিনে মন্দিৰত নৃত্য আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে দবাত কোব দিয়া হৈছিল। ৰাতিপুৱা বজোৱা দবাৰ শব্দক বাহিদবা, মধ্যাহ্ণ পৰত বজোৱা দবাক হাউ দবা আৰু সন্ধিয়া আৰতিৰ পৰত বজোৱা দবাক আৰতি দবা বুলি কোৱা হৈছিল। বাহিদবাৰ কোব শুনিলেই দেৱদাসীসকল পুখুৰীত গা-ধুবলৈ নামিছিল। গা-ধুই আহি সাজ-পোছাক, আ-অলংকাৰ পিন্ধি আহি মন্দিৰৰ সন্মুখত উপস্থিত হৈছিলহি। পূজাৰীয়ে মন্দিৰত পূজা আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে দেৱদাসীসকলে উপাস্য দেৱতাক স্তুতি কৰিছিল আৰু পূজা শেষ হোৱাৰ লগে লগে গায়ন-বায়নৰ বাজনাত দেৱদাসীসকলে নৃত্য আৰম্ভ কৰিছিল। খোলৰ বাজনা অনুসাৰে নাচৰ মুদ্ৰা প্ৰয়োগ কৰি নাচনীসকলে নাচিছিল। দুলিয়ান দিয়া, ওলোটাখৰ দিয়া আদি ভিন্ন ভংগীৰে শিৱৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে অংগৰে পূজা কৰি নৰ্তকীসকল ভাগৰি পৰে আৰু প্ৰভুৰ চৰণত পৰি বন্দনা কৰে। এইদৰে তিনিও ক্ষণতে দেৱদাসীসকলে নৃত্য কৰিছিল। অৱশ্যে কোনো অজ্ঞাত কাৰণত পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ দেৱদাসী নৃত্য বন্ধ হৈ যায়।
বৰ্তমান সময়ত পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ত প্ৰচলিত দেৱদাসী নৃত্যৰ ২২টা নৃত্যৰ ভংগীমা আৰু ১২টা তালৰ বোল পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব পৰা গৈছে।
দেৱদাসী নৃত্য পৰিৱেশিত কলাৰ ভিতৰত অন্যতম। এই কলা শিৱসাধনাৰ বাবে পৰিৱেশন কৰা হৈছিল। প্ৰাচীন কালত এই নৃত্য মন্দিৰ নৃত্য ৰূপেহে খ্যাত আছিল। বৰ্তমান অসমত পৰিৱেশিত দেৱদাসী নৃত্যৰ আৰ্হি পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ দেৱদাসী নৃত্যৰ আলমতেই প্ৰাণ পাই উঠা।
পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ৰ সৃষ্টি
ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো ঠাইতে থকা শক্তিপীঠ আৰু শিৱধাম সমূহৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ একো-একোটা পৌৰাণিক কাহিনী বা জনশ্ৰুতি আছে। সতীৰ দেহত্যাগৰ পিছত শিৱই সতীৰ শৰীৰ কান্ধত তুলি যেতিয়া ঘূৰি ফুৰিছিল, তেতিয়া বিষ্ণুৱে সুদৰ্শন চক্ৰৰে সতীৰ দেহটো কাটি কাটি মাটিত পেলাইছিল। সতীৰ দেহৰ অংগ পৰা সেই ঠাইসমূহত শক্তিপীঠ আৰু শিৱই জিৰোৱা ঠাইসমূহত শৱধাম গঢ়ি উঠিছিল। ডুবিৰ দুৰ্বলা গিৰিত শৱই জিৰাইছিল বাবে পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয় গঢ়ি উঠিছিল বুলি জনশ্ৰুতি আছে।
পাইক প্ৰথা
পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়লৈ স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহৰ ৰজত্বকালত মন্ত্ৰী তৰুণ দুৱৰা বৰফুকনে দান কৰা তাম্ৰপত্ৰত ২৮ বিধ পাইকৰ কথা উল্লেখ আছে যদিও বাস্তৱত এই পাইকসমূহৰ কৰ্ম প্ৰযোজ্য হোৱা নাছিল। ডুবি দেৱালয়ত প্ৰচলিত পাইক বা পদবীসমূহ হ'ল-
উৎসৱ-পাৰ্বণ
পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ত দৈনন্দিনভাৱে শিৱ পূজা আৰু দুৰ্গা পূজা আৰু বিষ্ণু পূজা বেলেগে বেলেগে কৰা হয়। দুৰ্গাপূজাৰ সময়ত ইয়াত বলি দিয়াৰ প্ৰথাও আছে। ইয়াত এক বিশেষ ধৰণৰ বলি অৰ্ধৰাত্ৰিৰ বলি দিয়াৰ প্ৰথা আছে। দেৱালয়ত ভোগ দিয়াৰ ব্যৱস্থাও আছে। বিষ্ণুপূজাৰ বাবে নিৰামিষ আৰু শিৱ আৰু দুৰ্গাপূজাৰ বাবে আমিষ ভোগ দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছে। উক্ত তিনি পূজাৰ উপৰিও ডুবি দেৱালয়ত দৌলযাত্ৰা, জন্মাষ্টমী, পূৰ্ণিমা তিথি, বিহু উৎসৱ, লক্ষ্মীপূজা আদিও পালন কৰা হয়। মাঘ মাহত এই দেৱালয়ত ডাঙৰ মেলা বহে। ব'হাগ মাহত দেৱালয়ত পাৰসুঁৱেৰী উৎসৱ পালন কৰা হয়। বছৰৰ প্ৰায় সকলো সময়তে এই দেৱালয়লৈ ভক্তৰ সমাগম দেখা যায়।
পৰিচালনা পদ্ধতি
পৰিহৰেশ্বৰ দেৱালয়ত পূৰ্ব-প্ৰচলিত ৰজাদিনীয়া ভূমি নীতিৰ ব্যৱস্থা স্বাধীনতাৰ পূৰ্বোত্তৰ কালত সলনি হয়। ১৯৬০ চনৰে পৰা চৰকাৰী নীতি-নিৰ্দেশনাৰে গঠিত এখন পৰিচালনা সমিতিয়ে দেৱালয়ৰ কাম-কাজ পৰিচালনা কৰে। এই সমিতিৰ গঠনৰ ফলত পূৰ্বৰ পাইক প্ৰথাৰ অৱসান ঘটে। পৰিচালনা সমিতিৰ উপৰিও দেৱালয়ৰ পূজাৰ বাবে এজন স্থায়ী পুৰোহিত, পূজাৰ জা-যোগাৰ, আলপৈচান ধৰাৰ বাবে এজন আঠপৰীয়া আছে। পৰিচালনা সমিতিৰ তৰফৰ পৰা এই সকলক বেতন দিয়াৰ ব্যৱস্থা আছে।
সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতি
সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহ সমিতি অসমৰ এক বেচৰকাৰী সংগঠন যিয়ে সাহিত্যৰ জৰিয়তে অসমৰ নাৰী সমাজৰ বিকাশৰ হকে কাম কৰি আহিছে। ১৯৭৪ চনত স্থাপিত হোৱা এই সমিতিৰ সৰ্বমুঠ শাখাৰ সংখ্যা দুশতকৈও অধিক। সংগঠনটিৰ মুখ্য কাৰ্যালয় তেজপুৰত অৱস্থিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংগঠন শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সংগঠন
চ্যু-খ্ৰাম-ফা
চাওলুং চ্যু-খ্ৰাম্‌-ফা মৌঙ ডুন চোন খাম বা আহোম ৰাজ্যৰ পঞ্চমজন চাওফা আছিল। তেখেত ১৩৩২ চনত ৰাজপাটত বহে।
তেওঁৰ দিনত ভাতৃ চাওপুলায়ে চাওপাংবণ্ডুক বৰগোঁহাইৰ সৈতে মিলি স্বৰ্গদেউৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰে।  ৰজাৰ ভাতৃয়ে কমতাপুৰৰ ৰজাৰ সহায়ত আহোম ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰে যদিও পাছত আলোচনাৰ মাজেৰে চাৰিংৰ ৰজা পাতি দিয়ে।
চুখ্ৰাংফাৰ দিনত বুঢ়াগোঁহাই পদত চাওফ্ৰংডাম আৰু বৰগোঁহাই পদত তাফ্ৰিখিন বৰগোঁহাই আছিল।
প্ৰায় ৩২ বছৰ কাল শাসনত থাকি ১৩৬৪ চনত ৰজাৰ মৃত্যু হয়।
ভগা খিৰিকী (চলচ্চিত্ৰ)
ভগা খিৰিকী (Broken Window) জাহ্নু বৰুৱা পৰিচালিত ২০১৮ৰ ২৬ অক্টোবৰত মুক্তি লাভ কৰিবলগীয়া এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাৰ Purple Pebble Pictures আৰু শ্বাহনাব আলমৰ Easterly Entertainment’ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা, ডঃ মধু চোপ্ৰা আৰু শ্বাহনাব আলমে। সঙ্গীত ইবচনলাল বৰুৱাৰ। এই চলচ্চিত্ৰখনেৰে ২৫ অক্টোবৰৰ পৰা আৰম্ভ হ’ব লগা দ্বিতীয় গুৱাহাটী আন্তৰ্জাতিক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ উদ্ধোধন কৰা হ’ব।
প্ৰযোজনা আৰু বিকাশ
২০১৭ত শ্বাহনাব আলমৰ প্ৰযোজনাত 'ভগা খিৰিকী' ষ্টুডিঅ'ৰ মাজিয়া পায়। পিছলৈ প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাই ছবিখনৰ বিষয়ে জানিব পাই ইয়াত ধন বিনিয়োগ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহে। প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা আৰু তেওঁৰ মাতৃ মধু চোপ্ৰা মালিকানাধীন পাৰ্প'ল পেবল পিকচাৰ্ছ আৰু শ্বাহনাব আলমৰ ইষ্টাৰ্লি এণ্টাৰটেইনমেণ্টে যৌথভাবে ছবিখনৰ প্ৰযোজনা কৰে। প্ৰায় ৩.৫ কোটি টকাৰে ভগা খিৰিকী নিৰ্মাণ কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:২০১৮ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ