cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কৰ্ণ (মহাভাৰত)
কৰ্ণ (कर्ण) হৈছে পুৰণি ভাৰতৰ হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত বৰ্ণিত এটা কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ। তেওঁ অংগ ৰাজ্যৰ (বৰ্তমান ভগলপুৰ আৰু মুগেৰ) অধিপতি আছিল। কৰ্ণ আছিল এজন মহান বীৰ, যাৰ বীৰত্বৰ গাঁথা বহু চৰ্চিত আছিল আৰু ভগৱান কৃষ্ণ আৰু ভীষ্ম পিতামহৰ মতে যুদ্ধক্ষেত্ৰত অৰ্জুনক পৰাস্ত কৰিবপৰা একমাত্ৰ যোদ্ধা আছিল। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ ৰজাসকলক পৰাস্ত কৰি, দুৰ্যোধনক বিশ্বৰ একচ্ছত্ৰী সম্ৰাট ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ একমাত্ৰ তেওঁ অকলেই দিগ্বিজয় যাত্ৰা সম্পন্ন কৰিছিল। তেওঁ বৈষ্ণৱ ত্যাগৰ ধ্বজাবাহক আছিল। কৰ্ণ সূৰ্য দেৱতা আৰু কুন্তীৰ পুত্ৰ আছিল। কুন্তী পাণ্ডুলৈ বিবাহ হোৱাৰ পূৰ্ৱেই কৰ্ণৰ জন্ম হৈছিল। লোকলজ্জাৰ ভয়ত কুন্তীয়ে তেওঁক গংগা নদীত উটুৱাই দিছিল আৰু পুত্ৰহীন দম্পতী অধিৰথ-ৰাধিকাই তেওঁক লালন-পালন কৰি ডাঙৰ কৰিছিল। কালক্ৰমত তেওঁ দুৰ্যোধনৰ পৰম মিত্ৰ ৰূপে পৰিগণিত হৈছিল আৰু বিখ্যাত কুৰুক্ষেত্ৰ মহাসমৰত দুৰ্যোধনৰ পক্ষৰ হৈ পাণ্ডৱৰ (তেওঁৰ ভাতৃ) বিপক্ষে যুদ্ধ কৰিছিল। কৰ্ণাল নগৰ, বৰ্তমান হাৰিয়ানা কৰ্ণই প্ৰতিষ্ঠা কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কৰ্ণ, মহাবলী, হৰিচন্দ্ৰ হৈছে হিন্দত্বৰ তিনিটা অতি বিখ্যাত ব্যক্তিত্ব, যি দান কৰাৰ কৃতিত্বৰে মহীয়ান। তেওঁলোকৰ ত্যাগ, সাহস, দান আৰু নিস্বাৰ্থতাৰ কথা প্ৰায়ে উল্লেখ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
বড়ো ৰোমান লিপি আন্দোলন
বড়ো ৰোমান লিপি আন্দোলন (Bodo Roman Script Movement) বড়ো ভাষা লিখিবলৈ ৰোমান লিপিৰ স্বীকৃতি বিচাৰি সংঘটিত হোৱা এক ভাষিক আন্দোলন। বড়ো সাহিত্য সভাই এই আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিছিল আৰু ইয়াত অসম ভৈয়াম জনজাতি পৰিষদ, সদৌ বড়ো ছাত্ৰসন্থা আদি সংগঠনো জড়িত হৈ পৰিছিল। মুখ্যমন্ত্ৰী শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহই বিষয়টো নিস্পত্তি কৰিব নোৱাৰি বিষয়টো কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰলৈ ঠেলি দিয়ে। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ প্ৰৰোচনাত অৱশেষত বড়ো সাহিত্য সভাই বড়ো ভাষা লিখিবলৈ আনুষ্ঠানিকভাবে ১৯৭৫ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ৰোমান লিপিৰ সলনি দেৱনাগৰী লিপি গ্ৰহণ কৰে।
আঁৰৰ কথা
বড়ো-কছাৰী ৰজাসকলে দেওধাই লিপি ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই বিষয়ে কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাই লিখি গৈছে, "দেওধাই লিপিৰ পুৰণি ব্ৰাহ্মিণ লিপিৰ সৈতে মিল আছে। যিটো লিপি এতিয়াও শিলালিপি আৰু ডিমাপুৰৰ কছাৰী ৰজাৰ ৰাজপ্ৰাসাদৰ তোৰণত আছে। " যদিও পিছলৈ বড়োসকলে ৰোমান, অসমীয়া আৰু দেৱনাগৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়। ৰোমান লিপি খ্ৰিষ্টীয়ান মিছনেৰীসকলে ধৰ্মীয়গ্ৰন্থ লিখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ১৯৬৩ চনত বড়ো মাধ্যমৰ বিদ্যালয় স্থাপন হোৱাৰ পিছত অসম চৰকাৰে অসমীয়া লিপি প্ৰৱৰ্তন কৰে।
বড়ো সাহিত্য সভাৰ ভূমিকা
বড়ো সাহিত্য সভাৰ এজন প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য মণিৰাম মুছাহাৰীয়ে জনোৱা মতে বড়ো ভাষাৰ বাবে ৰোমান লিপি লোৱাৰ ধাৰণাটো পোনপ্ৰথমে কেইজনমান বড়ো ছাত্ৰ আৰু নেতাই শ্বিলঙত আলোচনা কৰিছিল। তাৰ পিছত ১৯৬০ চনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা সেই ধাৰণাটোৱে বড়ো শিক্ষিত সমাজৰ মাজত খোপনি পুতিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৯৬৪ চনৰ ২২ আৰু ২৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰ গোৱালপাৰাৰ মালাগুৰিত অনুষ্ঠিত ষষ্ঠতম বাৰ্ষিক অধিৱেশনত এই বিষয়টো উথথাপন কৰা হয়। ১৯৬৬ চনৰ ৪ আৰু ৬ জানুৱাৰীত কোকৰাঝাৰত অনুষ্ঠিত হোৱা অষ্টম বাৰ্ষিক অধিৱেশনত এই বিষয়ত প্ৰতিবেদন দিবলৈ যোগেন্দ্ৰ কুমাৰ বসুমতাৰীক আহ্বায়ক হিচাপে লৈ এখন পাঁচজনীয়া সমিতি গঠন কৰা হয়। সমিতিখনক সেইবছৰৰে ৩০ জানুৱাৰীৰ ভিতৰত ৰোমান লিপিৰ গ্ৰহণযোগ্যতাৰ বিষয়ত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিবলৈ কোৱা হয় যদিও সেই সমিতিখনে সময়ত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিব নোৱাৰিলে। ফলত উক্ত সমিতিখন ভংগ কৰি ১৯৬৮ চনত দুধনৈৰ বাৰ্ষিক অধিৱেশনত চাইচিংৰাম মুছাহাৰীক আহ্বায়ক হিচাপে লৈ আন এখন সমিতি গঠন কৰি নাম দিয়া হয় বড়ো লিপি উপসমিতি। সেই উপ সমিতিখনৰ প্ৰতিবেদনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ১৯৭০ চনৰ ২৪ আৰু ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত পশ্চিমবংগৰ মহাকালগুৰিত অনুষ্ঠিত ১১তম বাৰ্ষিক অধিৱেশনত ৰোমান লিপিক বড়ো ভাষাৰ লিপি হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ লোৱা হয়।
আন্দোলন
বড়ো সাহিত্য সভাই ১৯৭০ চনত পশ্চিমবংগৰ মহাকালগুৰিত অনুষ্ঠিত হোৱা ১১তম বাৰ্ষিক অধিৱেশনত ৰোমান লিপি গ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ লোৱা হয় আৰু চৰকাৰক এই বিষয়ত দাবী জনোৱা হয় যদিও চৰকাৰে সেই দাবী অগ্ৰাহ্য কৰে। ১৯৭৪ চনৰ ১৫ মাৰ্চৰ পৰা শোণিতপুৰৰ খেলমাটিত অনুষ্ঠিত হোৱা ১৫তম বড়ো সাহিত্য সভাৰ আন্দোলনত ৰোমান লিপিৰ প্ৰৱৰ্তনৰ বাবে আন্দোলন কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। এই আন্দোলনে পিছলৈ হিংসাত্মক ৰূপ লয় আৰু সেইবছৰৰে ২৮ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনাখন ১৫ জন বড়ো জনগোষ্ঠীৰ লোকে ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন ঠাইত প্ৰাণ হেৰুৱাবলগীয়া হয়। তেওঁলোক আছিল বৰপেটাৰ অম্লাৰাম বড়ো আৰু শিৱৰাম বড়ো, কোকৰাঝাৰৰ হাইথাৰাম বসুমতাৰী আৰু বিষ্ঠুৰাম বসুমতাৰী, বিজনীৰ খানচাই বড়ো, কন্তেশ্বৰ বড়ো, বুধবাৰ বড়ো, দিনা বড়ো আৰু মানসী গয়াৰী, আঁঠগাওঁৰ অজেন্দ্ৰনাথ বসুমতাৰী আৰু নিধিৰাম নাৰ্জাৰী, ওৰাঙৰ অঙ্গেলিশ বাগলাৰী, দৰঙৰ সোমবৰ মুছাহাৰী, গৰুফেলাৰ গোবিন্দ্ৰ নাৰায়ণ বসুমতাৰী আৰু ৰৌতা চাৰিআলিৰ ফণীৰাম চৌধাৰী। অৱশেষত সমাধানৰ কোনো উপায় নেদেখি ১৯৭৫ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনাৰ পৰা এই আন্দোলন বন্ধ কৰা হয় আৰু দেৱনাগৰী লিপিকেই লোৱা হয়।
শ্বহীদ দিৱস
২৮ ছেপ্তেম্বৰৰ দিনটো বড়ো সাহিত্য সভাৰ ফালৰ পৰা ডিখৰ ছান বা শ্বহীদ দিৱস হিছাপে পালন কৰি অহা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ অসম শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতি শ্ৰেণী:বড়ো ভাষা শ্ৰেণী:ভাষা আন্দোলন
হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানী
হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানী (Haydrabadi Biriyani) হায়দৰাবাদৰ এক বিশেষ প্ৰকাৰ বিৰিয়ানী যি সমগ্ৰ ভাৰততে খাদ্যৰসিকসকলৰ প্ৰিয়৷ এই বিৰিয়ানী বাচমতী চাউল আৰু মাংসৰে ৰন্ধা হয়৷ এইবিধ খাদ্য হায়দৰাবাদৰ নিজামৰ ৰন্ধনশালৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা আৰু ইয়াত মোগলাই ৰন্ধন শৈলী আৰু হায়দৰাবাদৰ নিজা বৈশিষ্ট সোমাই আছে৷
উপকৰণ
হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানী ৰান্ধিবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা দ্ৰব্যসমূহ হ’ল; বাচমতী চাউল, ছাগলী বা মূৰ্গী বা গৰুৰ মাংস, দৈ, পিঁয়াজ, দালচেনি, লং, ইলাচী, তেজপাত, জাইফল, কালজিৰা, গোৱামুৰি, জাফৰাণ আৰু নেমু৷ খাদ্য সজাই পৰিৱেশন কৰাৰ সময়ত প্ৰয়োজন হয়, ধনীয়া পাত আৰু ভজা পিঁয়াজ৷ আজিকালি মিছামাছৰ সংযোগো কৰা হৈছে৷
ইতিহাস
হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানী সাধাৰণতে মোগলাই আৰু ইৰানী খাদ্যৰ মিশ্ৰণ বুলি কোৱা হয় আৰু ই হায়দৰাবাদৰ নিজামৰ ৰন্ধনশালত তৈয়াৰী হৈছিল৷ বৰ্তমান ই ভাৰতীয় ৰন্ধনশৈলীৰ এক মূকখ্য উপাদান৷ স্থানীয় প্ৰচলিত বিশ্বাসমতে হায়দৰাবাদৰ এই বিৰিয়ানী প্ৰথম নিজাম “নিজাম-উল-মুলুক আছফ জা ১ম’’ৰ দিনত ১৮শ শতিকাত সৃষ্টি কৰা হৈছিল৷
খাদ্য সম্পৰ্কে থকা এই বিশ্বাসবোৰ অনিশ্চিত; কাৰণ কিংবদন্তিসমূহে ইয়াক নিজামৰ ৰন্ধনশালৰ বুলি কোৱাৰ পিছতো, বিৰিয়ানী দক্ষিণ ভাৰতীয় মূলৰ বুলি জনা যায়৷ ই আৰব ব্যৱসায়ীয়ে দক্ষিণ এছিয়ালৈ লৈ অনা পিলাফ জাতৰ খাদ্যৰ পৰা আহৰণ কৰা। পোলাও হয়তো মধ্যযুগীয় ভাৰতৰ সেনাবাহিনীৰ খাদ্য আছিল। সেনাবাহিনীয়ে যিহৰেই মাংস পাইছিল, তাৰে লগত চাউল সংযোগ কৰি এটা পাত্ৰত ব্যঞ্জন প্ৰস্তুত কৰিছিল। সেই বাবেই হয়তো "পোলাও" আৰু "বিৰিয়ানী"ৰ মাজত বিশেষ পাৰ্থক্য নাথাকে৷
প্ৰকাৰ
হায়দৰাবাদী বিৰিয়ানী দুই প্ৰকাৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়৷ তাত স্থানীয় ভাবে ইয়াক কাচ্চী বিৰিয়ানী আৰু পাক্কি বিৰিয়ানী বুলি কোৱা হয়৷
পাক্কি বিৰিয়ানী
পাক্কি বিৰিয়ানীৰ বাবে মাংসখিনি কম সময়ৰ বাবে মেৰিনেট কৰা হয় আৰু চাউলৰ মাজত সুমুৱাই ৰন্ধন কৰাৰ আগতে চৌকাত বেলেগে উপকৰণসমূহ সিদ্ধ কৰি লোৱা হয়৷
পৰিৱেশন
বিৰিয়ানী সাধাৰণতে দৈৰ চাটনি আৰু জলকীয়া চচৰে সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়৷ তদুপৰি, চালাদ হিচাপে পিঁয়াজ, গাজৰ, টিয়ঁহ আৰু নেমুৰ গোলাকাৰ টুকুৰা দিয়া হয়৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:তেলংগানাৰ ৰন্ধনশৈলী
লুডৱিগ গুটমেন
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
গুটমেনে কনিগশ্বুটেৰ এখন দুৰ্ঘটনা চিকিৎসালয়ত স্বেচ্ছাসেৱী হৈ থকা সময়ত তেওঁৰ প্ৰথম পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত ৰোগী এগৰাকী মেৰুদণ্ড ভঙা কয়লা খনিকৰ্মীক দেখা পাইছিল। ৰোগীজন পিছত চেপচিছৰ ফলত মৃত্যুবৰণ কৰে। গুটমেনে ১৯১৮ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ব্ৰেছলাউ বিশ্ববিদ্যালয়ত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ১৯১৯ চনত ফ্ৰাইবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল আৰু ১৯২৪ চনত ডক্টৰেট অফ মেডিচিন ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৩৩ চনলৈ গুটমেনে ব্ৰেছলাউত (বৰ্তমান ৱৰ্কল', পোলেণ্ড) নিউৰোচাৰ্জন হিচাপে আছিল আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত বক্তৃতা দিছিল। গুটমেনে তেওঁৰ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানত নিউৰোচাৰ্জাৰী বিখ্যাত স্নায়ুবিশেষজ্ঞ অটফ্ৰিড ফ'ৰষ্টাৰৰ পৰা শিকিছিল। ফ'ৰষ্টাৰৰ প্ৰথম সহায়ক হিচাপে সফলতাৰে কাম কৰা স্বত্বেও গুটমেনক তেওঁৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নিযুক্তিৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু ১৯৩৩ চনত নুৰেমবাৰ্গ আইনৰ অধীনত তেওঁৰ চাকৰিৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু তেওঁৰ উপাধি "ক্ৰাঙ্কেনবেহেণ্ডলাৰ" (যি ৰোগীৰ চিকিৎসা কৰে) লৈ সলনি হৈছিল। জাৰ্মানীৰ ক্ষমতাত নাজীসকলৰ আগমনৰ লগে লগে ইহুদীসকলক পেছাদাৰীভাৱে চিকিৎসক হোৱাৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰা হয় আৰু তেওঁক ব্ৰেছলাউ ইহুদী চিকিৎসালয়ত কাম কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰা হয়। তেওঁ ১৯৩৭ চনত ইয়াত চিকিৎসা সঞ্চালক হয়। ১৯৩৮ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত ক্ৰিষ্টালনাচ্চ্টৰ সময়ত ইহুদী লোক আৰু তেওঁলোকৰ সম্পত্তিৰ ওপৰত হোৱা হিংসাত্মক আক্ৰমণৰ পিছত গুটমেনে তেওঁৰ কৰ্মচাৰীসকলক কোনো প্ৰশ্ন নকৰাকৈ যিকোনো ৰোগীক ভৰ্তি কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। পিছদিনা তেওঁ গেষ্টাপোৰ সৈতে কেছ-বাই-কেছ আধাৰত তেওঁৰ সিদ্ধান্তক ন্যায়সঙ্গত কৰিছিল। ইয়াৰে ৬৪টা নামভৰ্তিৰ ভিতৰত ৬০ গৰাকী ৰোগীক তেওঁ গ্ৰেপ্তাৰ আৰু কনচেণ্ট্ৰেচন কেম্পলৈ বিতাড়নৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।
ব্ৰিটেনলৈ পলায়ন
১৯৩৯ চনৰ আৰম্ভণিতে ইহুদীসকলৰ ওপৰত নাজীসকলৰ অত্যাচাৰৰ বাবে গুটমেন আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালে বাবে জাৰ্মানী ত্যাগ কৰে। তেওঁলোকে পলায়নৰ এটা সুযোগ পাইছিল যেতিয়া নাজীসকলে তেওঁক ভিছা প্ৰদান কৰিছিল আৰু পৰ্তুগীজ স্বেচ্ছাচাৰী শাসক এণ্টনিঅ' ডি অলিভিয়েৰা চালাজাৰৰ এজন বন্ধুৰ চিকিৎসা কৰিবলৈ তেওঁক পৰ্তুগাল লৈ যাবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।
গুটমেনে লণ্ডন হৈ জাৰ্মানীলৈ উভতি যোৱাৰ কথা আছিল। যদিও শৰণাৰ্থী শিক্ষাবিদ পৰিষদে (চিএআৰএ) তেওঁক যুক্তৰাজ্যত থকাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। ১৯৩৯ চনৰ ১৪ মাৰ্চ তাৰিখে তেওঁ তেওঁৰ পত্নী এলচে চেমুৱেল গুটমেন আৰু দুই সন্তান, এজন পুত্ৰ ডেনিছ আৰু এগৰাকী ছবছৰীয়া কন্যা ইভাৰ সৈতে ইংলেণ্ডৰ অক্সফৰ্ডত উপস্থিত হৈছিল। চি.এ.আৰ.এ.য়ে তেওঁলোকৰ হৈ ব্ৰিটিছ গৃহ কাৰ্যালয়ৰ সৈতে বুজাবুজি কৰিছিল আৰু অক্সফৰ্ডত বসতি স্থাপনত সহায় কৰিবলৈ গুটমেন আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক সাহায্য হিচাপে ২৫০ পাউণ্ড দিছিল। গুটমেনে ৰেডক্লিফ ইনফাৰ্মাৰীৰ নুফিল্ড ডিপাৰ্টমেণ্ট অফ নিউৰোচাৰ্জাৰীত মেৰুদণ্ডৰ আঘাতৰ গৱেষণা অব্যাহত ৰাখিছিল। আগমনৰ পিছত প্ৰথম কেইসপ্তাহমান পৰিয়ালটোৱে লন্সডেল ৰোডৰ এটা সৰু অৰ্ধ-বিচ্ছিন্ন ঘৰলৈ যোৱালৈকে বালিঅ'ল কলেজৰ মাষ্টাৰ ল'জত (মাষ্টাৰ চেণ্ডি লিণ্ডছেৰ সৈতে) বাস কৰিছিল। দুয়োটা শিশুক গ্ৰেকোটছ স্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰীয়ে বিনামূলীয়া নামভৰ্তি কৰি দিছিল। পৰিয়ালটো অক্সফৰ্ড ইহুদী সম্প্ৰদায়ৰ সদস্য আছিল। ইউৰোপৰ পৰা স্থানচ্যুত শিক্ষাবিদ ইহুদীসকলৰ প্ৰৱেশৰ ফলত অক্সফৰ্ডৰ ইহুদী সম্প্ৰদায় দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছিল।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে গুটমেন আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালে চিএআৰএ কাউন্সিলাৰ আৰু বেলিঅ'ল কলেজৰ মাষ্টাৰ লৰ্ড লিণ্ডচেৰ ঘৰত থাকিছিল।
ষ্টক মেণ্ডেভিল হস্পিটেল
গুটমেনে ১৯৪৫ চনত স্বাভাৱিক ভাবে ব্ৰিটিছ নাগৰিকত্ব লাভ কৰে। তেওঁ বিকলাঙ্গ যুদ্ধৰ প্ৰাক্তন সেনানীসকলৰ বাবে প্ৰথম ষ্টক মেণ্ডেভিল গেমছৰ আয়োজন কৰিছিল। ১৯৪৮ চনৰ ২৯ জুলাইত লণ্ডন অলিম্পিকৰ আৰম্ভণিৰ একেদিনাই তেওঁ চিকিৎসালয়ত ইয়াক অনুষ্ঠিত কৰিছিল। সকলো অংশগ্ৰহণকাৰীৰ মেৰুদণ্ডৰ আঘাত আছিল আৰু তেওঁলোকে হুইলচেয়াৰতে প্ৰতিযোগিতাত নামিছিল। তেওঁৰ ৰোগীসকলক ৰাষ্ট্ৰীয় অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত গুটমেনে পেৰালেজিক গেমছ শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এইবোৰক "পেৰালিম্পিক গেমছ" বুলি জনা যায়। পিছলৈ এয়া "সমান্তৰাল খেল" হৈ পৰে আৰু অন্যান্য বিকলাঙ্গতা অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ ইয়াৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি হয়।
পেৰালিম্পিক
১৯৫২ চনলৈ ১৩০ৰো অধিক আন্তৰ্জাতিক প্ৰতিযোগীয়ে ষ্টক মেণ্ডেভিল গেমছত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল। বাৰ্ষিক অনুষ্ঠানটো বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে ইয়াৰ সৈতে জড়িত সকলোৰে লোকাচাৰ আৰু প্ৰচেষ্টাই অলিম্পিক গেমছৰ আয়োজক আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্প্ৰদায়ৰ সদস্যসকলক প্ৰভাৱিত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৯৫৬ চনৰ ষ্টক মেণ্ডেভিল গেমছত হুইলচেয়াৰ ক্ৰীড়াৰ পৰা আহৰণ কৰা সামাজিক আৰু মানৱীয় মূল্যৰ জৰিয়তে অলিম্পিক আন্দোলনৰ সেৱাত তেওঁৰ গুণগত সাফল্যৰ বাবে গুটমেনক আন্তৰ্জাতিক অলিম্পিক সমিতিয়ে ছাৰ থমাছ ফেয়াৰনলী কাপ প্ৰদান কৰে।
১৯৬০ চনত ৰোমত অনুষ্ঠিত হোৱা আনুষ্ঠানিক গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ সৈতে আন্তৰ্জাতিক ষ্টক মেণ্ডেভিল গেমছ অনুষ্ঠিত হোৱাৰ সময়ত ১৯৬০ চনত অলিম্পিক গেমছৰ সমতুল্য এখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খেলৰ তেওঁৰ দৃষ্টিভংগী বাস্তৱায়িত হৈছিল। সেই সময়ত নৱম বাৰ্ষিক আন্তৰ্জাতিক ষ্টক মেণ্ডেভিল গেমছ হিচাপে জনাজাত আৰু ৱৰ্ল্ড ফেডাৰেচন অফ এক্স-চাৰ্ভিছমেনৰ (প্ৰতিবন্ধীসকলৰ বাবে ক্ৰীড়াৰ ওপৰত এক আন্তৰ্জাতিক কাৰ্যকৰী গোট)ৰ সমৰ্থনত আয়োজিত তেওঁলোকক এতিয়া প্ৰথম পেৰালিম্পিক গেমছ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। ১৯৮৪ চনত আন্তৰ্জাতিক অলিম্পিক কমিটিয়ে "পেৰালিম্পিক গেমছ" শব্দটো পূৰ্বপ্ৰত্যাৱৰ্তীভাৱে প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল।
১৯৬১ চনত গুটমেনে ব্ৰিটিছ স্পৰ্টছ এছ'চিয়েচন ফৰ দ্য ডিচেবলড প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এয়া পিছলৈ ইংলিছ ফেডাৰেচন অফ ডিচেবিলিটি স্পোৰ্ট হিচাপে পৰিচিত হয়।
পৰৱৰ্তী জীৱন আৰু মৃত্যু
১৯৬১ চনত গুটমেনে পেৰাপ্লেজিয়াৰ আন্তৰ্জাতিক চিকিৎসা সমিতি প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যি এতিয়া আন্তৰ্জাতিক স্পাইনেল কৰ্ড চছাইটি (আইএছচিওএছ) হিচাপে জনাজাত। তেওঁ ইয়াৰ উদ্বোধনী সভাপতি আছিল আৰু তেওঁ পদত ১৯৭০ চনলৈকে অধিষ্ঠিত আছিল। তেওঁ পেৰাপ্লেজিয়া (বৰ্তমান স্পাইনেল কৰ্ড নামেৰে নামকৰণ কৰা) আলোচনীখনৰ প্ৰথম সম্পাদক হয়। তেওঁ ১৯৬৬ চনত নিদানিক কামৰ পৰা অৱসৰ লয় কিন্তু ক্ৰীড়াৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে।
১৯৭৯ চনৰ অক্টোবৰ মাহত গুটমেন হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হয়। ১৯৮০ চনৰ ১৮ মাৰ্চ তাৰিখে ৮০ বছৰ বয়সত মৃত্যুবৰণ কৰে।
উত্তৰাধিকাৰী
যুক্তৰাজ্যৰ নেচনেল চেণ্টাৰ ফৰ ডিচেবিলিটি স্পোৰ্ট ষ্টক মেণ্ডেভিল ষ্টেডিয়ামখন তেওঁ চিকিৎসালয়ৰ কাষত বিকশিত কৰা হৈছে। বাৰ্চিলোনাৰ এক বিশেষজ্ঞ নিউৰোৰিহেবিলিটেচন চিকিৎসালয় ইনষ্টিটিউট গুটমেনৰ নাম তেওঁৰ সন্মানত ৰখা হৈছে। এইখন স্পেইনৰ পেৰাপ্লেজিকসকলৰ বাবে প্ৰথম পুনৰ্সংস্থাপন ক্লিনিক। ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক গিলবেৰ গঞ্জালেজ গুইল্মো নিজে পেৰাপ্লেজিয়াত ভুগিছিল আৰু লুডৱিগ গুটমেনৰ সৈতে ইংলেণ্ডত একেলগে কাম কৰিছিল।
২০১২ চনৰ জুন মাহত লণ্ডন ২০১২ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিক আৰু অলিম্পিক গেমছৰ দৌৰৰ অংশ হিচাপে ষ্টক মেণ্ডেভিল ষ্টেডিয়ামত গুটমেনৰ এটা জীৱন্ত আকাৰৰ ব্ৰঞ্জৰ মূৰ্তি উন্মোচন কৰা হয়। গেমছৰ পিছত ইয়াক নেচনেল স্পাইনেল ইনজুৰিচ চেণ্টাৰত স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল। গুটমানৰ জীয়ৰী ইভা ল'ফ্লাৰক লণ্ডন ২০১২ পেৰালিম্পিক গেমছৰ খেলুৱৈৰ গাঁৱৰ মেয়ৰ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
২০১২ চনৰ আগষ্ট মাহত বিবিচিয়ে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত আৰু পিছত ষ্টক মেণ্ডেভিলত গুটমেনৰ কামৰ বিষয়ে এখন টিভি চলচ্চিত্ৰ দ্য বেষ্ট অফ মেন সম্প্ৰচাৰ কৰে। লুচি গেননৰ দ্বাৰা লিখা চলচ্চিত্ৰখন এডি মাৰ্চানে ডক্টৰ গুটমেন আৰু ৰব ব্ৰাইডনে গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত ৰোগীসকলৰ এজন হিচাপে অভিনয় কৰিছিল। ছাৰ লুডৱিগ গুটমেন কেন্দ্ৰ হৈছে জিপি, অৰ্থোপেডিক আৰু ক্ৰীড়া আৰু ব্যায়াম ঔষধ বহিৰ্বিভাগৰ বহিঃৰোগী সেৱা প্ৰদান কৰাৰ লগতে ২০১২ চনৰ অলিম্পিক ভিলেজৰ স্থানত ইমেজিং প্ৰদান কৰা এক এনএইচএছ সুবিধা। ছাৰ লুডৱিগ গুটমেন লেকচাৰশ্বিপ ইণ্টাৰনেচনেল মেডিকেল চছাইটি অফ পেৰাপ্লেজিয়া (বৰ্তমানআইএছচিঅ'এছ)ৰ দ্বাৰা গুটমেনৰ অগ্ৰণী কাম আৰু মেৰুদণ্ডৰ যত্নত আজীৱন অৱদানক স্বীকৃতি দিয়াৰ বাবে স্থাপন কৰা হৈছিল।
২০২১ চনৰ ৩ জুলাই তাৰিখে গুটমেনৰ ১২২তম জন্মদিনত তেওঁৰ সন্মানৰ্থে গুগল হোমপেজত ডুডল প্ৰদৰ্শিত কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
অশ্বঘোষ
অশ্বঘোষ (अश्वघोष; গ. ৮০ – গ. ১৫০ খ্ৰীষ্টাব্দ) ভাৰতৰ এজন সৰ্বাষ্টিবাদ বা মহাসংঘিক বৌদ্ধ দাৰ্শনিক, নাট্যকাৰ, কবি আৰু বক্তা আছিল। তেওঁ উত্তৰ ভাৰতৰ সাকেতত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল যাক অযোধ্যা বুলিও কোৱা হয়। তেওঁ প্ৰথম সংস্কৃত নাট্যকাৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আৰু কালিদাসৰ পূৰ্বে তেওঁক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় কবি বুলি গণ্য কৰা হয়। প্ৰথম শতিকাত তেওঁ কনিষ্কৰ সমসাময়িক আৰু আধ্যাত্মিক উপদেষ্টা। বৌদ্ধ দৰবাৰ লেখকৰ এটা দলৰ ভিতৰত তেওঁ আটাইতকৈ বিখ্যাত আছিল, যাৰ মহাকাব্যই সমসাময়িক ৰামায়ণৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল। অশ্বঘোষৰ সময়ৰ আগৰ বহুখিনি বৌদ্ধ সাহিত্য পালি আৰু প্ৰাকৃত ভাষাত ৰচনা কৰা হৈছিল যদিও অশ্বঘোষে ধ্ৰুপদী সংস্কৃতত ৰচনা কৰিছিল।
তপস্যা হিচাপে জীৱন
তেওঁৰ জন্ম অযোধ্যাত হোৱা বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ মূল (সাধাৰণ) নামটো অজ্ঞাত, অশ্বঘোষ কেৱল তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ নামৰ এটা অংশ আৰু এই অংশৰেই তেওঁক মতা হৈছিল। কুমাৰজীৱে চীনা ভাষালৈ অনুবাদ কৰা আৰু সেই ভাষাত সংৰক্ষিত অশ্বঘোষৰ পৰম্পৰাগত জীৱনী অনুসৰি তেওঁ প্ৰথমে এজন বিচৰণকাৰী তপস্বী আছিল যিয়ে বিতৰ্কত সৰ্ব-আগন্তুক পৰাস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
এবাৰ কুষানৰ ৰজাৰ মন্ত্ৰীসকলে ভীক্ষুৰ মূল্য সঠিকভাৱে ১ লাখ সোণৰ টুকুৰাৰ সমকক্ষ হ'ব পাৰে বুলি ভবা নাছিল। ভীক্ষুৰ মূল্য জনা ৰজাই সাতটা ঘোঁৰাক ছয় দিন অনাহাৰে ৰাখিবলৈ আদেশ দিলে। তাৰ পিছত ৰজাই এখন সভা আয়োজন কৰি ভিক্ষুসকলক ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ দিলে। আনকি প্ৰিয় খাদ্য সন্মুখত ৰখা ঘোঁৰাবোৰকো সন্ন্যাসীৰ শিক্ষাই মোহিত কৰিছিল, আৰু মনোযোগেৰে শুনিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা সকলোৱে তেওঁৰ মূল্যৰ ওপৰত পতিয়ন গৈছিল। পিছলৈ সেয়ে তেওঁক অশ্বঘোষ নাম দিয়া হয়।
শেষলৈ তেওঁ ধৰ্ম প্ৰচাৰকৰি সকলোকে তেওঁৰ প্ৰজ্ঞা আৰু বুজাবুজিৰ দ্বাৰা পথ প্ৰদৰ্শন কৰি সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু তেওঁক যোগ্যতা আৰু গুণৰ সূৰ্য্য হিচাপে চিনি পোৱা চাৰিজনীয়া সভাই তেওঁক অতিশয় সন্মান কৰিছিল।
ৰচনাৱলী
তেওঁক পূৰ্বতে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱশালী গ্ৰন্থ Awakening of Faith in the Mahayana ৰ লেখক বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল যদিও আধুনিক পণ্ডিতসকলে এই গ্ৰন্থখন চীনত ৰচনা কৰা বুলি একমত। বৰ্তমানৰ বিশ্বাস অনুসৰি তেওঁ মহাযানবাদী যুগৰ নাছিল, আৰু তেওঁক মহাসংঘীয়সকলৰ এটা উপ-পন্থী হিচাপে নিযুক্ত কৰা যেন লাগে। তেওঁৰ কাব্যৰ কবিতাসমূহৰ ওপৰত শেহতীয়াকৈ কৰা কিছুমান গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে তেওঁ হয়তো 'যোগচৰভূমিক' পাঠ্যৰ উল্লেখ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল, বিশেষকৈ সৌন্দৰানন্দৰ বাবে, যিয়ে তেওঁৰ যোগচৰ বা সৌতান্তিক বিদ্যালয়ৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ সম্ভাৱনা মুকলি কৰি দিয়ে।
তেওঁ সংস্কৃতত বুদ্ধচৰিত (Acts of the Buddha) নামেৰে বুদ্ধৰ এক মহাকাব্যিক জীৱন ৰচনা কৰিছিল। সন্ন্যাসী ই-চিং (য়িজিং)ই উল্লেখ কৰিছিল যে তেওঁৰ সময়ত বুদ্ধচৰিত "...ভাৰতৰ আটাইকেইটা পঞ্চ অংশ আৰু দক্ষিণ সাগৰৰ দেশসমূহত (সুমাত্ৰ, জাভা আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়া দ্বীপসমূহত) বহুলভাৱে পঢ়া হৈছিল। তেওঁ বহু ধৰণৰ ধাৰণাক একোটা মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল আৰু কেইটামান শব্দত এনে ধাৰণা যিবোৰে তেওঁৰ পাঠকৰ হৃদয়ক ইমানেই আনন্দিত কৰিছিল যে তেওঁ কেতিয়াও কবিতাসমূহ পঢ়িবলৈ ক্লান্ত হোৱা নাছিল।"
বুদ্ধৰ আঢ়ৈ বছৰীয়া ভাতৃ নন্দৰ ধৰ্মান্তৰকৰণৰ বিষয়বস্তুৰে সৌন্দৰানন্দ নামৰ কাব্য ৰচনা কৰিছিল, যাতে তেওঁ পৰিত্ৰাণ পাব পাৰে। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথমাৰ্ধত নন্দৰ জীৱনৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু দ্বিতীয়াৰ্ধত বৌদ্ধ মতবাদ আৰু তপস্যাৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তেওঁক সূত্ৰলংকাৰৰ লেখক বুলিও ভবা হয়।
অশ্বঘোষে নাটকো ৰচনা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ শাৰীপুত্ৰপ্ৰকৰণৰ এটা খণ্ড সংস্কৃতত বৰ্তমানো জীয়াই আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:কবি শ্ৰেণী:নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
পসেনদি
পসেনদি (पसेनदि পসেনদি; प्रसेनजित् প্ৰসেনজিৎ; খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬ম শতিকা) কোসলৰ এজন ঐক্ষ্বাক শাসক আছিল। শ্ৰাৱস্তী আছিল তেওঁৰ ৰাজধানী। সঞ্জয় মহাকোসলৰ পিছত তেওঁ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে। তেওঁ গৌতম বুদ্ধৰ এজন বিশিষ্ট উপাসক (সাধাৰণ অনুগামী) আছিল, আৰু বুদ্ধৰ বাবে বহুতো বৌদ্ধ মঠ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
ভৌগোলিক তথ্য ব্যৱস্থা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান শ্ৰেণী:ভূগোল
৪ ফেব্ৰুৱাৰী
৪ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৩৫ তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৩০টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৩১টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা - ঘটনাৱলী - (১) ১৬৬২ চনৰ আজিৰ দিনটোতে মীৰজুমলাই গুৱাহাটী দখল কৰি লয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ফেব্ৰুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ফ
ফ অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ ২২ নং আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত কৰবাত অকণমান হলেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হবও পাৰে বা নহবও পাৰে। 'ফ'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'ফ' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।
যুক্তবৰ্ণ (ফ যোগ)
ফ + য = ফ্য ফ + ৰ = ফ্ৰ = ফ্ৰান্স ফ + ল = ফ্ল জ়্বের গূফ্লান
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
শিক্ষাৰ অধিকাৰ
শিক্ষাৰ অধিকাৰ (Right to education)ক বিভিন্ন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সন্মিলনত এক মানৱ অধিকাৰ হিচাপে মান্যতা প্ৰদান কৰা হৈছে, য'ত আৰ্থিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক অধিকাৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চুক্তিও সন্মিলিত হৈ আছে। এই চুক্তি অনুসৰি সকলোৰে বাবে বিনামূলীয়া, বাধ্যতামূলক প্ৰাথমিক শিক্ষাক মান্যতা প্ৰদান কৰা হৈছে, ইয়াৰ উপৰিও মাধ্যমিক শিক্ষাক সকলোৰে বাবে সুলভ কৰি তোলা, বিশেষ ভাৱে বিনামূলীয়া মাধ্যমিক শিক্ষাৰ প্ৰগতিশীল প্ৰাথমিক ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ লগতে সকলোৰে বাবে উচ্চশিক্ষাক সুলভ কৰি প্ৰগতিশীল পৰিচয় প্ৰদান কৰা আদি। আজি সমগ্ৰ বিশ্বতে ৭৫ মিলিয়ন শিশুক প্ৰতিদিনে স্কুললৈ যোৱাত বাধা প্ৰদান কৰা হয়। ২০১৫ চনলৈকে ১৬৪খন ৰাজ্য এই চুক্তিৰ পক্ষপাতী আছিল।
শিক্ষাৰ অধিকাৰত স্কুল আদিৰ দ্বাৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰিব নোৱাৰা লোক সকলক বুনিয়াদী শিক্ষা প্ৰদানৰ দায়িত্বৰ কথাও উল্লেখ আছে। শিক্ষাৰ অধিকাৰে শিক্ষাৰ্থী সকলৰ মাজত কোনো ভেদাভেদ নোহোৱাকৈ, ন্যূনতম শৈক্ষিক মান বৰ্তাই ৰাখি শিক্ষা প্ৰদান কৰা আৰু শিক্ষাৰ গুণগত মান বৃদ্ধিৰ ওপৰতো গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছে।
সংজ্ঞা
শিক্ষা আনুষ্ঠানিক প্ৰাতিষ্ঠানিক নিৰ্দেশাৱলীৰ দ্বাৰা গঠিত। সাধাৰণত, আন্তৰ্জাতিক উপকৰণসমূহে এই অৰ্থত অভিধাটো ব্যৱহাৰ কৰে তথা আন্তৰ্জাতিক মানবাধিকাৰ উপকৰণৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত শিক্ষাৰ অধিকাৰে, এক সংকীৰ্ণ অৰ্থত প্ৰাথমিক বুনিয়াদী শিক্ষাক বুজায়। শিক্ষাৰ বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে ১৯৬০চনৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সন্মিলনত শিক্ষাৰ সংজ্ঞা ধাৰা ১(২) এ এইভাবে সংজ্ঞায়িত কৰিছে: "শিক্ষাৰ সমস্ত প্ৰকাৰ তথা স্তৰ, (যেনে) শিক্ষাৰ প্ৰৱেশ, শিক্ষাৰ মান আৰু গুণগত মান, আৰু শৈক্ষিক স্থিতি, যাৰ অধীনত শিক্ষা প্ৰদান কৰা হৈছে।"
বহল অৰ্থত শিক্ষা বুলিলে "সমস্ত ক্ৰিয়াকলাপ, যাৰ দ্বাৰা এটা মানৱ গোষ্ঠীয়ে তেওঁলোকৰ বংশধৰৰ নিৰ্দিষ্ট জ্ঞান তথা দক্ষতাৰ এক সুনিৰ্দিষ্ট ৰূপ বা নৈতিক নিয়মাৱলী যি এই দলটোক তিষ্ঠি থাকিবলৈ সক্ষম কৰে।" এই অৰ্থত শিক্ষা বুলিলে বুজায় যে দৈনন্দিন জীৱন-যাত্ৰাৰ কাৰ্য সম্পাদনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় দক্ষতা সমূহ পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মলৈ হস্তান্তৰ কৰা তথা নিৰ্দিষ্ট সম্প্ৰদায়ৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক, আধ্যাত্মিক আৰু দাৰ্শনিক মূল্যবোধক আগলৈ অধিক বিস্তাৰ কৰা। মানবাধিকাৰ তথা মৌলিক স্বাধীনতা সম্পৰ্কিত আন্তৰ্জাতিক বোধগম্যতা, সহযোগিতা আৰু শান্তি শিক্ষা সম্পৰ্কিত শিক্ষাৰ বিষয়ে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ ১৯৭৪ চনৰ প্ৰস্তাবৰ অনুচ্ছেদ ১(ক)ত শিক্ষাৰ বিস্তৃত অৰ্থ স্বীকৃত হৈছে।
সামাজিক জীৱনৰ গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ যোগেদি ব্যক্তিবিশেষ আৰু সামাজিক গোটে অভ্যন্তৰৰ পৰা জাগ্ৰতভাৱে, আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গোটৰ, আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত সক্ষমতা, অধিবৃত্তি, যোগ্যতা আৰু জ্ঞানৰ লাভালাভৰ বাবে বিকাশ লাভ কৰিবলৈ শিকে।
বাধ্যতামূলক শিক্ষা
ৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত শিক্ষাৰ অধিকাৰৰ উপলব্ধি বাধ্যতামূলক শিক্ষাৰ মাধ্যমে বা নিৰ্দিষ্টভাৱে বিনামূলীয়া বাধ্যতামূলক প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ মাধ্যমেৰে অৰ্জন কৰিব পৰা যাব, যিটো নেকি মানবাধিকাৰৰ সৰ্বজনীন ঘোষণাপত্ৰ তথা অৰ্থনৈতিক, সামাজিক ও সাংস্কৃতিক অধিকাৰ সম্পৰ্কিত আন্তৰ্জাতিক চুক্তি উভয় ক্ষেত্ৰতেই উল্লেখ কৰা হৈছে।
শিশুৰ বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইন (ভাৰত)
ই হৈছে ২০০৯ চনৰ ৪ আগষ্টত ভাৰতীয় সংসদে প্ৰণয়ন কৰা এখন আইন। যিয়ে ভাৰতীয় সংবিধানৰ ধাৰা ২১(ক)ৰ অধীনত ৬ ৰ পৰা ১৪ বছৰৰ শিশুসকলৰ বাবে বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক শিক্ষাৰ বিভিন্ন বিষয় আৰু প্ৰয়োজনীয়তা সমূহৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়াইছে।
২০১০ চনত আইনখন বলৱৎ হোৱাৰ লগে লগে প্ৰতিজন শিশুৰ বাবে শিক্ষাক মৌলিক অধিকাৰ গণ্য কৰা ১৩৫খন দেশৰ ভিতৰত ভাৰতো এখন হিচাপে পৰিগণিত হয়। শিক্ষা আইনখনে 'বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক' শব্দ দুটাৰ সমন্বয় ঘটাইছে। বিনামূলীয়া শিক্ষাই ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়সমূহত নামভৰ্তি কৰা শিশুসকলক বাদ দি বাকী কোনো শিশুয়েই কোনোধৰণৰ মাচুল পৰিশোধ নকৰাকৈ বিনা অসুবিধাত প্ৰাথমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰাটো বুজাইছে। 'বাধ্যতামূলক শিক্ষা'ই চৰকাৰ আৰু স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষক ৬ ৰ পৰা ১৪ বছৰ বয়সৰ শিশুৰ বাবে প্ৰাথমিক শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰাকৈ নামভৰ্তি আৰু নিয়মীয়া উপস্থিতিৰ দায়িত্ব প্ৰদান কৰিছে।
২০০৯ চনৰ ২ জুলাইত কেবিনেটত আইনখন অনুমোদিত হৈছিল। একেটা বছৰৰ ২০ জুলাইত ৰাজ্যসভাত পাছ হোৱাৰ পিছত ৪ আগষ্টত লোকসভাত গৃহীত হয়। ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সন্মতি লাভ কৰাৰ পিছত ২০০৯ চনৰ ২৬ আগষ্টত এইখন শিশুৰ বিনামূলীয়া আৰু বাধ্যতামূলক শিক্ষাৰ আইনৰূপে পৰিগণিত হয়।
জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ বাহিৰে সমগ্ৰ ভাৰততে ২০১০ চনৰ ১ এপ্ৰিলৰ পৰা আইনখন বলৱৎ কৰা হয়। সেই সময়ৰ ভাৰতীয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙৰ বক্তৃতাৰ দ্বাৰা আইনখন বলৱৎ হোৱাত ভাৰতীয় ইতিহাসত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে বক্তৃতাৰে এখন আইন বলৱৎ কৰা হয়। ড॰ মনমোহন সিঙে তেওঁৰ বক্তৃতাত কয়, "লিংগবৈষম্য আৰু সামাজিক বৈষম্য আঁতৰাই সকলো শিশুৰ শিক্ষা লাভ নিশ্চিতকৰণৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ। সেই শিক্ষা হʼব দায়িত্বশীল আৰু সক্ৰিয় নাগৰিক হিচাপে গঢ়ি তুলিব পৰা প্ৰয়োজনীয় দক্ষতা, জ্ঞান, নীতি আৰু আহৰণ কৰিব পৰা শিক্ষা।" ২০১৯ চনত কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল ঘোষিত হোৱাৰ পিছত জম্মু আৰু কাশ্মীৰতো এই আইন বলৱৎ হয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:মানৱ অধিকাৰ শ্ৰেণী:শিক্ষা
ঔপনিৱেশিক অসম
প্ৰথম অৱস্থাত অসমীয়া মানুহে ইংৰাজসকলক আদৰি লৈছিল যদিও পিছলৈ স্বাধীনচিতিয়া অসমীয়া মানুহে ইংৰাজৰ শাসনৰ প্ৰতি মোহভংগ হয় আৰু ইংৰাজী-বিৰোধী মনোভাবে গা কৰি উঠিছিল। এনে পৰিস্থিতিতে ১৮২৮ চনত আহোম আমোলা ধনঞ্জয় বৰগোহাঁই আৰু গমধৰ কোঁৱৰৰ নেতৃত্বত আহোম ৰাজতন্ত্ৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে বিদ্ৰোহ হয়। কিন্তু এই বিদ্ৰোহ সফল নহ'ল। ইয়াৰ পিছত কেইবাজনো আহোম ব্যক্তিয়ে ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে যোদ্ধ ঘোষণা কৰে। ফলত ইংৰাজে ১৮৩৩ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ২ তাৰিখে এখন চুক্তিযোগে পুৰন্দৰ সিংহক শদিয়া আৰু মটক ৰাজ্যৰ বাহিৰে ধনশিৰী নদীৰ পূবে থকা সমস্ত উজনি খণ্ডৰ ৰজা পাতে। চুক্তিমতে পুৰন্দৰ সিংহ ইংৰাজৰ হাতৰ পুতলা হয়। কিন্তু ১৮৩৮ চনত ইংৰাজে পুৰন্দৰ সিংহক ৰাজ্যচ্যুত কৰি সমগ্ৰ অসমকেই তেওঁলোকৰ স্থায়ী দখললৈ আনিলে।
ইয়াৰ পিছত ১৮৫৭ চনত সমগ্ৰ ভাৰততে জ্বলি উঠা প্ৰথম স্বাধীনতা যুদ্ধৰ দাবানলে অসমকো স্পৰ্শ কৰে। অসমত ইংৰাজৰ কাৰ্যকলাপত বিতুষ্ট হৈ একাংশ প্ৰজাৰ নেতৃত্বত অসমতি চিপাহী বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হয়। সেই সশস্ত্ৰ বিপ্লৱত মণিৰাম দেৱান, পিয়লি বৰুৱা আদিৰ ফাঁচি হয়। চিপাহী বিদ্ৰোহৰ পাছতে অসমৰ শাসনভাৰ এজন কমিছনাৰ হাতলৈ যায়। চিপাহী বিদ্ৰোহে অসমীয়া মানুহৰ মনত পুনৰ দেশৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ প্ৰতি অনুপ্ৰাণিত কৰিলে। শেষত ১৯১৯-২০ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ অসহযোগ আন্দোলনত অসমে যোগদান কৰিলে। ইয়াৰ পিছত ক্ৰমে ক্ৰমে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত অসমে যোগদান কৰি ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিলে আৰু ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ লগে লগে অসমৰ পৰাও ইংৰাজী শাসন অন্ত পৰে।
কমিচনাৰৰ তলত অসম
ডেভিড স্কটৰ পাছত কেইবাজনো কমিচনাৰে অসম শাসন কৰে ।
মি: ৰবাৰ্টচন
ডেভিড স্কটৰ মৃত্যুৰ পাছত ১৮৩১ চনত মি: ৰবাৰ্টচন অসমৰ কমিচনাৰ হৈ আহে। মি: ৰবাৰ্টচনে নামনি অসমক ইংৰাজৰ পোনপতীয়া দখলত ৰাখি উজনি খণ্ড বছৰি ৫০০০০ টকাৰ কৰৰ বাবদ পুৰন্দৰ সিংহক দিয়ে।
জেনেৰেল জেন্কিঞ্চ
জেনেৰেল জেন্কিঞ্চ ১৮৩৪ চনত অসমৰ কমিচনাৰ হৈ আহে। এওঁৰ দিনতেই কাছাৰ আৰু জয়ন্তীয়া ইংৰাজৰ দখললৈ আহে। ১৮৩৮ ত উজনি অসমো পুৰন্দাৰ সিংহৰ হাতৰ পৰা ইংৰাজৰ পোনপটীয়া দখললৈ অনা হয়।
কৰ্ণেল হপ্পিঞ্চন
কৰ্ণেল হপ্পিঞ্চন ১৮৬১ চনত অসমৰ কমিচনাৰ হয়। ১৮৬৬ চনত এওঁৰ দিনতেই অসমত বিজুলী ডাকৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হয়। এওঁৰ দিনতেই ১৮৭১ চনত অসমত বঙালী ভাষা উঠাই পুনৰ অসমীয়া ভাষা চলোৱাৰ নিয়ম আৰম্ভ হয়।
চীফ কমিচনাৰৰ তলত অসম
কৰ্ণেল হপ্পিঞ্চন ১৮৬৪ চনত অসমৰ পৰা বিদায় লয়। সেই সময়তে অসমক বঙ্গদেশৰ পৰা বেলেগ কৰা হয় আৰু চীফ কমিচনাৰ কৰ্ণেল কিটিংৰ তলত ৰখা হয়। এইজন চীফ কমিচনাৰ দিনতেই কাছাৰ আৰু চিলেট জিলা বঙ্গদেশৰ পৰা আনি অসমৰ লগত যোৰা দিয়া হয় ।
মি: জে ডব্লিউ কুইণ্টন
মি: জে ডব্লিউ কুইণ্টন আছিল ষষ্ঠজন চীফ কমিচনাৰ। এওঁৰ সময়ছোৱাতেই নগা ৰাজ্য ইংৰাজৰ দখললৈ আহে। ১৮৯০ চনত হোৱা মণিপুৰৰ বিদ্ৰোহত এওঁৰ মৃত্যু হয় ।
ডব্লিউ ই ওৱাৰ্ড
মি: জে ডব্লিউ কুইণ্টনৰ পাছত ১৮৯১ চনত ডব্লিউ ই ওৱাৰ্ড অসমৰ চীফ কমিচনাৰ হৈ আহে। এওঁৰ সময়তে মাটিৰ খাজানা বঢোৱা হয় যাৰ ফলত বহুতো আন্দোলন হৈছিলে। এওঁৰ দিনত বিভিন্ন ঠাইত বহুতো প্ৰজা বিদ্ৰোহে দেখা দিছিল।
চাৰ হেনৰি কটন
ডব্লিউ ই ওৱাৰ্ড পাছত ১৮৯৬ চনত অসমৰ চীফ কমিচনাৰ হয় চাৰ হেনৰি কটন। চাৰ হেনৰি কটনে কলেজ স্থাপন কৰিছিল লগতে ডিব্ৰুগড় মেডিকেল কলেজো ।
লেফ্টেনাণ্ট গবৰ্ণৰৰ শাসন
চাৰ হেনৰি কটনৰ পাছত ১৯০২ চাৰ বেমফিল্ড ফুলাৰ অসমৰ চীফ কমিচনাৰ হয়। এওঁৰ দিনতে মাটিৰ কুৰিচনীয়া বন্দোৱস্তী হয়। ১৯০৫ চনত এওঁৰ দিনতেই বঙ্গদেশৰ পূবখণ্ড ফালি আনি অসমৰ লগলগাই পূৰ্ববঙ্গ আৰু আসাম নামেৰে নতুনকৈ প্ৰদেশ গঠন কৰে। চাৰ বেমফিল্ড ফুলাৰেই হ’ল এই নতুন প্ৰদেশৰ প্ৰথম লেফ্টেনাণ্ট গবৰ্ণৰ। চিলঙৰ পৰা ৰাজধানী ঢাকালৈ তুলি নিয়া হয় কিন্তু চিলং তেতিয়াও জহকালিৰ ৰাজধানী হৈ থাকিল। এই সময়ছোৱাতেই অসমীয়া ভাষা কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বি এ মহলালৈকে চলোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয় ।
চাৰ লেঞ্চলেট হেয়াৰ
চাৰ হেনৰি কটনৰ পাছত চাৰ লেঞ্চলেট হেয়াৰ পূৰ্ববঙ্গ আৰু আসাম লেফ্টেনাণ্ট গবৰ্ণৰ হয়। এওঁৰ সময়তেই আমিনগাঁও-কলিকতা ৰেলপথ তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ৰঙিয়া-টংলা ৰেলপথ খোলা হয়। এওঁৰ সময়তে আবৰবিলাকৰ লগত ব্ৰিটিছৰ যুদ্ধ হয় আৰু ফলস্বৰূপে উত্তৰ-পূব সীমান্ত ভূভাগ নামে ঠাইখণ্ড অসমৰ ভিতৰত সোমাই ।
চাৰ চাৰ্লচ ষ্টুৱাট বেলী
এওঁৰ দিনত ১৯১১ চনত সম্ৰাট পঞ্চম জৰ্জ আৰু সম্ৰাজ্ঞী মেৰী ভাৰতলৈ আহি ১২ ডিচেম্বৰত দিল্লীত দৰবাৰ পাতিছিল। ১৯১২ চনৰ ১ এপ্ৰিলত সম্ৰাটৰ ঘোষণা মতে অসমক পূৰ্ববঙ্গৰ পৰা আতঁৰাই আনি সুকীয়া প্ৰদেশ কৰা হয়; অসমক এখন লেজিচ্‌লেটিভ কাউন্সিল বা ব্যৱস্থাপক সভাৰ আৰু এজন চীফ কমিচনাৰৰ অধীনত ৰখা হ'ল ।
চাৰ আৰ্চডেল আৰ্ল
১৯১২ চনৰ ১ এপ্ৰিলত চাৰ আৰ্চডেল আৰ্ল অসমৰ চীফ কমিচনাৰ হয়। এওঁক সহায় কৰিবলৈ ২৫জন সভ্যৰে গঠিত ব্যৱস্থাপক সভাৰ গঠন কৰা হয়। ইয়াৰে গভৰ্ণমেণ্ট মনোনীত সভ্য আছিল ১৪জন আৰু প্ৰজা নিৰ্বাচিত সভ্য আছিল ১১ জন। প্ৰজা নিৰ্বাচিত সভ্যৰ ভিতৰত আছিল মাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱা, ঘনশ্যাম বৰুৱা, তৰুণৰাম ফুকন, আব্দুল মজিদ, চাৰ চাদুল্লা আদি। এই সময়ছোৱাত বহুতো প্ৰজাহিতকৰ কাম হৈছিল; বিনা মাছুলে প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়াৰ ব্যৱস্থা, পুৰণি পুথি, বুৰঞ্জী, শিলালিপি, তামৰ ফলি আদি সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা। এওঁৰ দিনতেই গুৱাহাটীত আৰ্ল ল' কলেজ স্থাপন কৰা হৈছিল আৰু চিলঙত বলিয়া জন্তুৱে কামোৰা ৰোগীৰ চিকিৎসালয়। এওঁৰ দিনতেই গাঁৱলীয়া পঞ্চায়তো স্থাপন কৰা হৈছিল ।
চাৰ নিকোলাচ বিটচন বেল
চাৰ আৰ্চডেল আৰ্লৰ পাছত কৰ্ণেল পি আৰ গৰ্ডন ৩ মাহৰ কাৰণে অস্থায়ী চীফ কমিচনাৰ হয়। এওঁৰ যত্নতেই হেমকোষ ছপা হয়। ১৯১৭ চনৰ আগষ্টমাহত চাৰ নিকোলাচ বিটচন বেল অসমৰ স্থায়ী চীফ কমিচনাৰ হয়। এওঁৰ দিনত ভাৰত শাসন আইন গৃহীত হয় আৰু অসম গৱৰ্ণৰৰ শাসনাধীন হয়। ১৯২১ চনৰ ৩ মাৰ্চলৈকে চাৰ নিকোলাচ বিটচন বেল অসমৰ অস্থায়ী গৱৰ্ণৰৰ হয়। এওঁৰ তলত কাৰ্য্যকৰী সভা আৰু ব্যৱস্থাপক সভা নামেৰে দুখন সভা বহে ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
কলিতা জাতিৰ ইতিহাস
কলিতা সকলৰ প্ৰসঙ্গত কালিৰাম মেধিয়ে এষাৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা কৈ থৈছে। মেধিৰ মতে, Assam is the home of the Kalitas and its civilisation is pre-eminently a Kalita civilisation. ইমানখিনি কৈও কলিতা সকলৰ আদি বাসস্থান সম্পৰ্কে মেধি স্পষ্ট নহয়। অথবা, কেতিয়া কি প্ৰক্ৰিয়াৰে কলিতা সকলে অসম ভূখণ্ডটোত বসতি কৰিবলৈ ল'লেহি, তাৰ নিশ্চিতি দিব পৰাকৈ তথ্য নাই। অসমৰ সমাজ-সংস্কৃতিত কলিতা সকল ইমান গভীৰভাৱে শিপন লৈ আছে যে তেওঁলোকক বাদ দি অসমীয়া সভ্যতাৰ কথা কল্পনাই কৰিব নোৱাৰি। ইয়াৰ বিপৰীতে কলিতাৰ ইতিহাস বৰ্তমান পৰ্য্যন্ত ৰহস্যাবৃত। বাণীকান্ত কাকতিয়ে কলিতা জাতিৰ ইতিবৃত্ত গ্ৰন্থত দ্বিতীয়ৰ পৰা পঞ্চম শতিকাত কলিতা সকল অসম ভূখণ্ডলৈ আহিছিল বুলি ধাৰণা দিব খোজে। তেখেতে কলিতাৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে দিয়া ধাৰণাও স্পষ্ট নহয়। পাশ্চাত্য পণ্ডিত বডেন প'ৱেলে দিয়া মত অনুসৰি কলিতা সকল পুৰাতন কালত অসম ভূখণ্ডৰ পূবৰ পাৰ্বত্য অঞ্চলত বসতি কৰিছিল। বাণীকান্ত কাকতিয়েও সেই মত গ্ৰহণ কৰিছিল। স্বাভাৱিকতে এনেবোৰ ধাৰণাই কলিতা সকলক পাহাৰীয়া অঞ্চলত বসতি কৰা জনগোষ্ঠী ৰূপেই প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
কলিতা সকল সম্পৰ্কে থকা সকলো প্ৰচলিত ধাৰণাৰ বিপৰীতে যুক্তিসন্মত বিচাৰ আৰু বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিদৰ্শনেৰে অধ্যাপক মাধুৰ্য্যমণ্ডিত বৰুৱাই লিখি উলিয়াইছে কলিতা জাতিৰ ইতিহাস নামৰ গ্ৰন্থখন। ২৭২ পৃষ্ঠাৰ এই গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰিছে গুৱাহাটীৰ ৰেখা প্ৰকাশনে। ২০২০ চনত প্ৰকাশ হোৱা কলিতা জাতিৰ ইতিহাস নামৰ গ্ৰন্থখনত কলিতা সকলক লেখকে জাতিৰূপে স্বীকৃতি দিছে। গ্ৰন্থখনত কলিতা সকলৰ উৎপত্তি, প্ৰাচীন কুলুত ৰাজ্য, প্ৰাচীন অসমত শৈৱ সাধনা কৰিবলৈ অহা ৰজা জল্প, নৰক-ভগদত্তৰ পৰা ভাস্কৰবৰ্মা-দুৰ্ল্লভনাৰায়ণলৈকে আলোচনা কৰিছে। কলিতা সকলৰ ভাষা আৰু ক্ৰমবিৱৰ্তনত গঢ় লোৱা কলিতা সভ্যতাৰো দীঘলীয়া আলোচনা গ্ৰন্থখনত আছে। কলিতা জাতিৰ ইতিহাস গ্ৰন্থত ৮ খন প্ৰাচীন মানচিত্ৰৰ উপৰি কলিতা ৰাজবংশৰ ৰজা সকলৰ তালিকাও লেখকে দিছে। কলিতা জাতিৰ ইতিহাস গ্ৰন্থখনৰ মূল্য ৩০০ টকা।
মেঘালয় যুগ
ভূতাত্ত্বিক সময়ৰ মাপনী বা স্কেলৰ শেহতীয়া যুগটোৱেই হৈছে মেঘালয় যুগ। ই হৈছে চতুৰ্থ কল্পৰ উচ্চতম স্তৰ । মেঘালয় যুগ আজিৰ পৰা প্ৰায় ৪২০০ বছৰৰ আগতে আৰম্ভ হৈছিলে । আন্তৰ্জাতিক স্তৰবিজ্ঞান কমিছনে ২০১৮ চনৰ জুলাই মাহত মেঘালয় যুগটোক আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিলে ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভূতত্ত্ব
বাঢ়ৈটোকা
বাঢ়ৈটোকা বা কাঠৰোকা (Woodpecker) ঠোঁটেৰে গছ খুলি পোক উলিয়াই খোৱা টান ঠোঁটৰ এবিধ মজলীয়া আকৃতিৰ চৰাই। পৃথিৱীৰ প্ৰায়বোৰ অঞ্চলতে বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ বাঢ়ৈটোকা পোৱা যায়।
বাঢ়ৈটোকাৰ পাখিবিলাক বৰ ৰংচঙীয়া। পেটৰ ৰং বগা। মাজে মাজে ক'লা পাখি থাকে। পিঠিৰ ৰং সোণবৰণীয়া। ঠোঁটটো বটালিৰ দৰে টান। জোঙা আৰু মজবুত ঠোঁটটো খুব সঘনাই (মিনিটত এশবাৰ পৰ্যন্ত) গছৰ গাত বা কাঠত মাৰিব পাৰে আৰু এনেকৈ কাঠত ফুটাও উলিয়াব পাৰে। ঠেঙৰ আঙুলিবোৰৰ দুটা আগফাললৈ আৰু দুটা পিচফাললৈ মূৰ কৰি থাকে। আঙুলিৰ মূৰত তীক্ষ্ণ হাকোটা থাকে। ইহঁতে গছত বা আন ঠাইত ভালদৰে খামুচি, যিকোনো অৱস্থানত সুস্থিৰ হৈ ৰৈ থাকিব পাৰে। বাঢ়ৈটোকাৰ মূৰ আৰু ডিঙিৰ গঠনো বিস্ময়কৰ। এই বিশেষ গঠনে মূৰটো সঘনাই লৰচৰ কৰি থকা অৱস্থাত স্প্ৰিঙৰ দৰে কাম কৰি মগজুটোক আঘাতৰ পৰা বচাই ৰাখে। বাঢ়ৈটোকাই গছৰ বাকলা ফুটা কৰি তাৰ তলত সোমাই থকা পোক-পতংগবোৰ খায়। ইহঁতৰ জিভাখন বৰ দীঘল, পলাবলৈ ধৰা পতংগবোৰ সেই দীঘল জিভাখনেৰে ই ধৰি আনে। কিছুমানে শস্যৰ দানাও খায়। বাঢ়ৈটোকাই প্ৰায়ে যোৰ পাতি থাকে। গছত খোৰোং সাজি বা এনেয়ে থকা ধোন্দত বাহ সাজে। খোৰোং বা ধোন্দৰ মুখৰ ব্যাস সাধাৰণতে তিনি ইঞ্চিমানৰ হয়।
জানুৱাৰী পৰা মে' মাহৰ ভিতৰত ইহঁতে কণী পাৰে। তিনি সপ্তাহমান উমনি দিয়াৰ পাচত কণীৰ পৰা পোৱালি জাগে। পোৱালিবোৰ পাঁচসপ্তাহমানৰ পাচত বাহিৰ ওলায়। প্ৰজাতিৰ বিভিন্নতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এটা বাঢ়ৈটোক চৰাই ৮ চেণ্টিমিটাৰৰ পৰা ৫৫ চেণ্টিমিটাৰ মানলৈকে দীঘল হ'ব পাৰে। কিছুমান ক'লা-বগা বৰণৰো বাঢ়ৈটোকা আছে। অৱশ্য প্ৰায়বোৰৰে মূৰত ৰঙা বৰণৰ দাগ থাকে।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:হেটুলুকা শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
৫ ফেব্ৰুৱাৰী
৫ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৩৬ তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩২৯টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৩০টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ফেব্ৰুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
দোৰোণ
thumb|Leucas aspera in Kerala দোৰোণ এবিধ লেমিয়াছি (Lamiaceae ) গোত্ৰৰ 'লেউকাছ" (Leucas) জাতিৰ অন্তৰ্গত তৃণজাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াক ঠাইবিশেষে অনেক নামেৰে জনা যায়, যদিও অসমত ই দোৰোণ শাক বুলিয়ে জনাজাত। ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো অ‌ঞ্চলতে উপলব্ধ এইবিধ তৃণ বিভিন্ন ধৰণৰ বনৌষধি আৰু কৃষিকাৰ্য্যৰ সহায়ক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:তৃণ শ্ৰেণী:শাক
ছুন ৱুকং
thumbnail|left|বায়ু দানৱৰ সৈতে যুদ্ধ কৰি থাকোঁতে ছুন ছুন ৱুকং (孙悟空), ছুন-ৱু-কং, ছুন-ৱু-কাং, ছুন-হৌ-জি, ছুন-হৌ-জে, পি-মা-ৱেন বা বান্দৰ ৰজা এজন চীনা দেৱতা। তেওঁ ছিয়ৌ জি (পাশ্চাত্যলৈ যাত্ৰা)) উপন্যাসৰ এক মুখ্য চৰিত্ৰ, যি উপন্যাস চীনৰ ৪|চাৰি মহান উপন্যাসৰ অন্যতম। তেওঁ নিজৰ অদমনীয় উৎপাতৰ বাবে কুখ্যাত।
কাহিনী
ছুন কুঁৱাং আছিল অতিকৈ উৎপতীয়া। অদৰকাৰী কৰ্ম আতৰাবলৈ স্বৰ্গৰ ৰজা জে'ড ৰজাই ছুনক স্বৰ্গত অবৈতনিক কাম এটি দিলে। এদিনলৈকে জে'ড ৰজাৰ বুদ্ধি সফল হ'লেও পিছলৈ বান্দৰ ৰজাই বুজিলে যে তেওঁ পোৱা স্বৰ্গৰ অস্তবলৰ চোৱা-চিতা কৰা লোকৰ কাম অস্তবলৰ ঘোঁৰাৰ গোবৰতকৈও নীম্ন-মানৰ, তেওঁ জে'ড ৰজাৰ দৰবাৰলৈ গৈ ভাবুকি দিলে। উপায় নাপায় ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ৰজাই তেওঁক "মহান সন্ত, স্বৰ্গৰ সমক্ষ" উপাধি দিলে। বান্দৰ ৰজাই উত্তৰ দিলে "সেয়া ভাল"।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:চীনা দেৱতা শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ
ব
ব অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ ২৩ নং আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে। 'ব'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'ব' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়। ব্ৰেইল্ত 'ব'-ক এনেদৰে লিখা যায়।
যুক্তবৰ্ণ (ব যোগ)
ব্ + জ = ব্জ = কব্জা ব্ + দ = ব্দ = অব্দ ব্ + ধ = ব্ধ = ক্ষুব্ধ ব্ + ব = ব্ব = আব্বা ব্ + য = ব্য = গন্তব্য ব্ + ৰ = ব্ৰ = ব্রমিন ব্ + ল = ব্ল = ব্লগ ব্ + ৰ + উ = ব্রু = বব্ৰুবাহন
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
অসম প্ৰকাশন পৰিষদ
অসম প্ৰকাশন পৰিষদ নিজাকৈ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰা অসম চৰকাৰৰ চৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠান। অসম চৰকাৰে ১৯৫৮ চনৰ ২ মে' তাৰিখে শ্বিলঙত অসম প্ৰকাশন পৰিষদ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯৫৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত প্ৰথম পৰিষদ গঠন হৈছিল আৰু বিশিষ্ট সংস্কৃত পণ্ডিত আৰু বিশিষ্ট লেখক বিশ্বনাৰায়ণ শাস্ত্ৰী ইয়াৰ প্ৰথম সচিব পদত নিয়োজিত আছিল। ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় গুৱাহাটীৰ বামুণীমৈদামত অৱস্থিত।
ইতিহাস
অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ উন্নতিৰ অৰ্থে দুষ্প্ৰাপ্য গ্ৰন্থ সমূহ প্ৰকাশ কৰি সহজ লভ্য কৰি তোলাৰ উদ্দেশ্যৰে ১৯৫৮ চনৰ ২ মে' তাৰিখে অসম প্ৰকাশন পৰিষদ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। সেইসময়ৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী বিমলা প্ৰসাদ চলিহা, কৃষি মন্ত্ৰী মইনুল হক চৌধুৰী, শিক্ষা মন্ত্ৰী দেৱেশ্বৰ শৰ্মা আৰু ডি.পি.আই. মন্ত্ৰী সুৰেশ চন্দ্ৰ ৰাজখোৱাৰ উদ্যোগত এই পৰিষদ গঠন কৰা হৈছিল। ১৯৫৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত প্ৰথম পৰিষদ গঠন হৈছিল আৰু বিশিষ্ট বিশ্বনাৰায়ণ শাস্ত্ৰী ইয়াৰ সচিব পদত নিয়োজিত আছিল। অবিভক্ত অসমৰ ৰাজধানী শ্বিলঙত অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ জন্ম হৈছিল। পিছত মেঘালয় ৰাজ্যৰ উৎপত্তিৰ পিছত ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় গুৱাহাটীলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।
পৰিচালনা
অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ পৰিচালনাৰ বাবে পৰিচালনা সমিতি আছে। ইয়াৰ সভাপতি অসমৰ সন্মানীয় শিক্ষামন্ত্ৰী আৰু সচিব হল উপ-সভাপতি। ৰাজ্যৰ বিশিষ্ট লেখক আৰু শিক্ষাবিদসকল এই সমিতিৰ সদস্য মনোনীত কৰা হয়।
কাৰ্যকলাপ
অসম প্ৰকাশন পৰিষদে প্ৰায় ১০০০ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছে। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য হ'ল: 'হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ', 'গীতগোবিন্দ', 'ইলিয়াদ', 'ওডিচী', 'অসমীয়া বিশ্বকোষ' (প্ৰথম খণ্ড), 'অৰুণোদই', 'আসাম বন্ধু', 'মৌ', 'A Comprehensive History og Assam', 'জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী', 'প্ৰাচ্যশাসনাৱলী', 'ভাৰতৰ ইতিহাস' ইত্যাদি। পৰিষদে ১৯ শতিকাৰ প্ৰসিদ্ধ আৰু জনপ্ৰিয় অসমীয়া কাকত বা পত্ৰিকাসমূহৰ সংকলন প্ৰকাশ কৰিছে। প্ৰকাশনে আধুনিক অসমীয়া অভিধান নামেৰে এখন অভিধানো প্ৰণয়ন কৰিছে। পৰিষদে ১৯৭৫ চনৰ এপ্ৰিল মাহত প্ৰকাশ নামৰ এখন সাহিত্য আলোচনী প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়। আলোচনীখন প্ৰথম অৱস্থাত তিনিমহীয়া আছিল যদিও, ১৯৭৭ চনৰ নৱেম্বৰৰ পৰা মাহেকীয়া আলোচনী হিচাপে প্ৰকাশ পায়। পৰিষদে মুকুতা নামৰ এখন শিশু আলোচনীও প্ৰকাশ কৰে।
অসম প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা
অসমীয়া সাহিত্যৰ বাছকবনীয়া গ্ৰন্থৰ বাবে অসম প্ৰকাশন পৰিষদে প্ৰতি বছৰে প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা প্ৰদান কৰে। ১৯৭৪ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰি অহা হৈছিল যদিও মাজতে দহ বছৰ প্ৰদান কৰা হোৱা নাছিল। পুনৰ ২০০০ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে। ২০১২ চনৰ পৰা প্ৰকাশন পৰিষদৰ জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা নামেৰে সলনি কৰা হয়।
ব্ৰহ্মপুত্ৰ সাহিত্য মহোৎসৱ
২০১৪ চনত অসম প্ৰকাশন পৰিষদে ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰন্থ ন্যাসৰ সহযোগত ব্ৰহ্মপুত্ৰ সাহিত্য মহোৎসৱ আয়োজন কৰে। আৰু সাহিত্যিক সমাজ আৰু গ্ৰন্থপ্ৰেমী ৰাইজৰ বিপুল সঁহাৰি লাভ কৰে। দেশ-বিদেশৰ সন্মানীয় লেখকসকলে ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰে। প্ৰতি বছৰে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰ এই মহোৎসৱ অনুষ্ঠিত হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ চৰকাৰী সংস্থা
কেশৱানন্দ দেৱগোস্বামী
কেশৱানন্দ দেৱগোস্বামী (Keshabananda Debagoswami) হৈছে একাধাৰে এগৰাকী অসমীয়া পণ্ডিত-গৱেষক, শিপ্লী-সংগীতজ্ঞ, লেখক- কবি, গীতিকাৰ-কণ্ঠশিল্পী, অনুবাদক, ঔপন্যাসিক আৰু শিশু সাহিত্যক।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
কেশৱানন্দ দেৱগোস্বামীৰ জন্ম হয় নগাঁও জিলাৰ ধিঙৰ বালিসত্ৰত ১৯৩০ চনৰ ৯ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে। তেখেতৰ পিতৃ শিৱেন্দ্ৰ দেৱ অধিকাৰ গোস্বামী আৰু মাতৃ ঊষা দেৱী।
শিক্ষা
দেৱগোস্বামীয়ে ১৯৫৪ চনত বৰদোৱাৰ হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তেখেতে ১৯৫৬ চনত আই এ আৰু ১৯৫৮ চনত বি এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৬০ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি অসমীয়া বিষয়ত এম এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
চাকৰি জীৱন
দেৱগোস্বামীয়ে নগাঁৱৰ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। দেৱগোস্বামী ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথমগৰাকী অধ্যাপক আছিল। ১৯৭৪ চনৰ পৰা ১৯৭৭ চনলৈকে তেওঁ পঞ্জাৱৰ পাটিয়ালা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক আছিল।
মৃত্যু
দেৱগোস্বামীৰ মৃত্যু হয় ২০১৬ চনৰ ৫ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে।
অভিযাত্ৰী
অভিযাত্ৰী (Ovijatri) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক নিৰুপমা বৰগোহাঞি ৰচিত এখনি আত্মজীৱনীমূলক উপন্যাস। এই উপন্যাসখনত অসম প্ৰাদেশিক মহিলা সমিতিৰ জন্মদাত্ৰী চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰ খতিয়ান দাঙি ধৰা হৈছে। চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী বিষয়ক প্ৰথমখন অসমীয়া উপন্যাস। গ্ৰন্থখনে ১৯৯৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। ১৯৯৭ চনত ‘অভিযাত্ৰী’ ইংৰাজী ভাষালৈ অনুবাদ কৰে প্ৰদীপ্ত বৰগোহাঞিয়ে।
লেখিকাৰ চমু পৰিচয়
নিৰুপমা বৰগোহাঞি একাধাৰে গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু ফ্ৰীলান্স সাংবাদিক। নিৰুপমা তামোলীয়ে (বিবাহ পূৰ্ব উপাধি) ছাত্ৰী অৱস্থাৰ পৰাই সাহিত্য চৰ্চ্চা কৰিবলৈ লয় যদিও "ৰামধেনু"ত প্ৰকাশিত "এনথ্ৰ’প’ল’জিৰ সপোন" নামৰ গল্পটোৰেই পাঠকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। "অভিযাত্ৰী" গ্ৰন্থৰ বাবে তেখেতক সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
গ্ৰন্থৰ সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ
অভিযাত্ৰী উপন্যাসখনত চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰ এক সংবেদনশীল আলোকপাত সন্নিৱিষ্ট হৈছে। চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ পিতৃ আছিল অশিক্ষিত। কিন্তু পিতৃৰ সহযোগতেই তেখেতে কুৰি শতিকাৰ প্ৰথম দশকত বজালীত পঢ়াশালীয়া শিক্ষা আহৰণ কৰিছিল। ১৯১৫ চনত শইকীয়ানী নগাঁৱৰ মিছন স্কুলত পঢ়িবলৈ আহে। তেতিয়াই তেওঁ বিদেশী শাসনৰ কুফলসমূহৰ উমান পায়। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেজপুৰ স্কুলত শিক্ষকতা কৰোঁতে তেখেত অমিয় কুমাৰ দাস, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। তেওঁলোকৰ সান্নিধ্যত তেখেতে ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। একে সময়তে চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীয়ে ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক পৰ্যায়ৰ কেতবোৰ সমস্যাৰ লগতো যুঁজিবলগা হৈছিল।
বঁটা সন্মান
১৯৯৬ চনত গ্ৰন্থখনে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস শ্ৰেণী:জীৱনভিত্তিক উপন্যাস শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
আৰ্ডৱাৰ্ক
আৰ্ডৱাৰ্ক (Aardvark) দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ এবিধ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী। অফ্ৰিকান ভাষাত এই শব্দটোৰ অৰ্থ 'মাটি গাহৰি' (Earth Pig)। প্ৰধানকৈ দঃ আফ্ৰিকাৰ ছাহাৰা মৰুভূমিৰ দক্ষিণে এইবিধ প্ৰাণী পোৱা যায়। আৰ্ডৱাৰ্ক বৰ নিৰ্জু আৰু লাজকুৰীয়া। ইহঁতে মাটিত গাঁত খান্দি বাস কৰে। ইহঁতে নিজৰ বাবে কেইবাটাও গাঁত খান্দে আৰু তাৰে এটাত সোমাই জিৰণি লয়।
একোটা পূৰ্ণবয়স্ক আৰ্ডৱাৰ্ক দেখাত গাহৰি একোটাৰ দৰে। মুখখন দীঘল; কাণ দুখন গাধৰ দৰে। আনহাতে ঠেংকেইটা চুটি। ঠেঙত চোকা নখ আছে। ইহঁতৰ শ্ৰৱণ শক্তি কম যদিও ঘ্ৰাণ শক্তি অতি প্ৰবল। এই প্ৰবল ঘ্ৰাণ শক্তিৰ সহায়ত ইহঁতে সহজে চিকাৰ বিচাৰি খাব পাৰে। ইহঁতৰ ছালখন অতি ডাঠ আৰু নোমবোৰ বৰ ঘন; এই ডাঠ ছাল আৰু ঘন নোমে আৰ্ডৱাৰ্কক পৰুৱাৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। ইহঁতৰ নাকৰ আগতে থকা নোমে নাকলৈ ধূলি-বালি সোমোৱাত বাধা দিয়ে। তদুপৰি গাঁত খন্দাৰ সময়ত নাকৰ ভিতৰলৈ যাতে ধূলি-বালি পৰুৱা ইত্যাদি সোমাই যাব নোৱাৰে তাৰ বাবে ইহঁতে নাকৰ ৰন্ধ্ৰ বন্ধ কৰিও থ'ব পাৰে।
সাধাৰণতে আৰ্ডৱাৰ্কে গোটেই দিনটো শুই কটায় আৰু ৰাতিহে আহাৰ বিচাৰি গাঁতৰ পৰা ওলাই আহে। ইহঁতে ঘাইকৈ পৰুৱা আৰু উঁই পৰুৱাক খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। সাধাৰণতে বৰষুণৰ দিনত উঁই পৰুৱা আৰু আন সময়ত সাধাৰণ পৰুৱা ইহঁতৰ প্ৰধান খাদ্য। পোক-পৰুৱা খোৱা বাবে ইহঁতক পৰুৱা-ভালুক (Ant-Bear) বুলিও কোৱা হয়। আৰ্ডৱাৰ্কে ৭ মাহ গৰ্ভধাৰণ কৰি সাধাৰণতে এটা পোৱালি জন্ম দিয়ে।
শ্ৰেণী:মাংসভোজী শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী
তুৰ্কমেনিস্তান
তুৰ্কমেনিস্তান (তুৰ্কমেন ভাষা: Türkmenistan ত্যুৰ্কমেনিস্তান্‌) মধ্য এছিয়াৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশৰ এখন প্ৰজাতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ। ইয়াৰ উত্তৰে কাজাখাস্তান আৰু উজবেকিস্তান, পূবে উজবেকিস্তান আৰু আফগানিস্তান, দক্ষিণে আফগানিস্তান আৰু ইৰান আৰু পশ্চিমে কাস্পিয়ান সাগৰ অৱস্থিত। আশগাবাত ইয়াৰ ৰাজধানী আৰু বৃহত্তম চহৰ।
তুৰ্কমেনিস্তানৰ চৰকাৰী ভাষা তুৰ্কমেন। তুৰ্কমেন সকল এই অঞ্চলৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ জাতি। পূৰ্বতে দেশখন তুৰ্কমেন ছোভিয়েট সমাজতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ নামে পৰিচিত আছিল। লগতে ই ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ অংশ আছিল। ১৯৯১ চনত ই স্বাধীনতা ঘোষণা কৰে আৰু ১৯৯২ চনত নতুন সংবিধান কাৰ্যক্ষম হয়।
ভূগোল
তুৰ্কমেনিস্তান মধ্য এছিয়াৰ এখন স্থলবেষ্টিত ৰাষ্ট্ৰ। ইয়াৰ পশ্চিমে কাস্পিয়ান সাগৰ, দক্ষিণে ইৰান আৰু আফগানিস্তান, উত্তৰ-পূবে উজবেকিস্তান, আৰু উত্তৰ-পশ্চিমে কাজাখাস্তান অৱস্থিত।
তুৰ্কমেনিস্তানৰ অধিকাংশ অঞ্চল সমতল বা বালিময় মৰুভূমি। এই মৰুভূমি সমূহৰ কিছু কিছু স্থানত বালিয়াৰী দেখিবলৈ পোৱা যায়। দক্ষিণে ইৰানৰ লগত সীমান্তত সুউচ্চ পৰ্বতমালা অৱস্থিত। কাৰাকুম মৰুভূমিৰ ওচৰত অৱনমিত ভূমি দেখিবলৈ পোৱা যায়।
ভাষা
তুৰ্কমেন ভাষা আৰু ৰুছ ভাষা তুৰ্কমেনিস্তানৰ চৰকাৰী ভাষা। তুৰ্কমেন পাৰ্চী ভাষাৰ এটি উপভাষা। তুৰ্কমেন ভাষা ৰি অঞ্চলৰ জনগণৰ প্ৰায় ৮০% আৰু ৰুছ ভাষা প্ৰায় ৮% ব্যৱহাৰ কৰে। ইয়াত প্ৰচলিত আন আন ভাষাসমূহ হল; বেলুচি ভাষা আৰু উজবেক ভাষা।
ধৰ্ম
চিআইএ ৱৰ্ল্ড ফেক্টবুকৰ মতে, জনসংখ্যাৰ ৮৯% লোক মুছলমান আনহাতে ৯% লোকে পৰম্পৰাগত খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম পালন কৰে আৰু বাকী ২% লোক ধৰ্মবিহীন। ২০০৯ চনৰ পেও ৰিছাৰ্চ চেণ্টাৰৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি ৯৩.১% লোক মুছলমান। ইয়াৰোপৰি তুৰ্কমেনিস্তানত অতি কম সংখ্যক আমেৰিকান এপ'ষ্টলিক ক্ৰাচ, ৰোমান কেথলিক ক্ৰাচ, পেণ্টেকষ্টেল খ্ৰীষ্টান, প্ৰটেষ্টেন ৱৰ্ড অৱ লাইফ ক্ৰাষ্ট, গ্ৰেটাৰ গ্ৰেচ ৱৰ্ল্ড আউটৰিচ ক্ৰাচ, নিউ এপ'ষ্টলিক ক্ৰাচ, জেহ'ৱাহ'ছ ৱিটনেছ, জিয়ুছ, বহুতো ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ খ্ৰীষ্টান সম্প্ৰদায় আছে। তদুপৰি অতি নগণ্য সংখ্যক বাহাই, বেপিষ্ট, ছেভেন-ডে এডভেনটিষ্ট আৰু হৰে কৃষ্ণা লোকো আছে।
শিক্ষা
তৰ্কমেনিস্তানৰ শিক্ষা সৰ্বজনীন আৰু মাধ্যমিক পৰ্যায়লৈকে বাধ্যতামূলক, মুঠ সময় ১০ বছৰৰ পৰা ৯ বছৰলৈ হ্ৰাস কৰা হৈছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:এছিয়াৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
সংস্কৃতি
সংস্কৃতি (culture) শব্দৰ অৰ্থ হ’ল, মানৱ সমাজৰ জ্ঞান-বিশ্বাস, ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, নৈতিকতা, উৎসৱ অনুষ্ঠান, আইন-কানুন, শিল্প, কলা আৰু বৌদ্ধিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ আন দিশবোৰ সামৰা সামগ্ৰিক ৰূপেই সংস্কৃতি৷ ই মানৱ সমাজৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। জীৱনৰ বিভিন্ন কৃতিয়েই সংস্কৃতি৷ 'সংস্কৃতি' পদটো সংস্কাৰৰ লগতে বিশেষভাৱে জড়িত। যাৰ সংস্কাৰ হৈছে সিয়ে সংস্কৃতি। মানুহে সমাজ পাতি বাস কৰিবলৈ লোৱাৰে পৰা দৈনন্দিন জীৱনত নানা কাৰ্য নিয়মিতভাবে কৰিবলৈ লয় আৰু ইয়ে পৰম্পৰাত পৰিণত হয়৷ গতিকে সংস্কৃতি প্ৰাকৃতিক নহয়, ই মানৱ সৃষ্ট৷ মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ কৌশল সলনি হোৱাৰ লগে লগে সংস্কৃতিয়ে নতুন ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰে৷ সেয়ে ই পৰিৱৰ্তনশীল৷ নদীৰ সোঁতৰ দৰে সংস্কৃতিৰ ৰূপ সময়ৰ লগে লগে সলনি হৈ থাকে৷
সংস্কৃতিৰ প্ৰকাৰ
সংস্কৃতিৰ পৰিসৰ অতি ব্যাপক। বিভিন্নজনে বিভিন্ন ধৰণে সংস্কৃতিৰ প্ৰকাৰ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে। সংস্কৃতিৰ গুণ-লক্ষণ-বৈশিষ্ট্য আদিলৈ লক্ষ্য কৰি সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰসমূহ হৈছে: আনহাতে নৃতত্ত্ববিদ তথা সমাজতাত্ত্বিকসকলে সংস্কৃতিক দুটা বহল ভাগত ভগাইছে :
লোক-সংস্কৃতি
সাধাৰণ লোকৰ সৈতে জড়িত সংস্কৃতিয়েই লোক-সংস্কৃতি। 'লোক' শব্দৰ অৰ্থজন বা ব্যক্তি, 'সংস্কৃতি'ৰ অৰ্থ আচাৰ-আচৰণ, গীত-মাত,অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান অৰ্থাৎ ব্যক্তিৰ সমগ্ৰ জীৱন-প্ৰক্ৰিয়াক সামৰি লয়। লোক-সংস্কৃতিৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ হিচাপে 'folk culture' আৰু 'folklore' ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিন্তু 'folklore' শব্দটোৰ অন্য অৰ্থ হ’ল লোকবিদ্যা। লোকসংস্কৃতিৰ উদ্ভৱ আৰু বিকাশৰ পটভূমি সাধাৰণতে লোকসমাজ অৰ্থাৎ 'folk society'। সম্পূৰ্ণ কৃষিভিত্তিক সমাজখনক লোকসমাজ আখ্যা দিব পাৰি। বৰ্তমান যি সমাজ মহান সভ্যতা(great civilization)ৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত নোহোৱাকৈ আছে সেই সমাজক লোক সমাজ আখ্যা দিব পাৰি। কৃষক সমাজক লোক সমাজ আখ্যা দিয়াৰ সপক্ষে মতপোষণ কৰিছে ৰবাৰ্ট ৰেডফিল্ডে। এই সমাজ ব্যৱস্থাৰ সংস্কৃতি ব্যৱস্থাটোক লোক-সংস্কৃতি বুলিব পাৰি। ৰিচাৰ্ড এম্.ডৰচনৰ মতে লোকসংস্কৃতিৰ ভাগ চাৰিটা :
জনজাতীয় সংস্কৃতি
জনজাতীয় লোকসকলৰ জীৱন-প্ৰণালীৰ লগত জড়িত সংস্কৃতিয়েই জনজাতীয় সংস্কৃতি। লোক সংস্কৃতি আৰু জনজাতীয় সংস্কৃতিৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে। জনজাতীয় সংস্কৃতি স্বয়ংসম্পূৰ্ণ (self contained)। কিন্তু, কেতিয়াবা অভিজাত বা লোকসংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ পৰিলে ইয়াৰ স্বতন্ত্ৰতা নষ্ট হ'ব পাৰে। জনজাতীয় সংস্কৃতি বহু পৰিমাণে অক্ষত হৈ থাকে। জনজাতীয় সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা অভিজাত সংস্কৃতি বা লোকসংস্কৃতি প্ৰভাৱান্বিত হোৱা দেখা যায়।
বস্তুবাদী সংস্কৃতি
মানৱসৃষ্ট সকলোবিলাক ইন্দ্ৰিয়গ্ৰাহ্য বস্তু বা সামগ্ৰীকে বস্তুবাদী সংস্কৃতি বুলিব পাৰি, যেনে - সা- সামগ্ৰী,ঘৰ-দুৱাৰ, আচবাব, স্থাপত্য-ভাস্কৰ্য, চিত্ৰকলা আদি।
অবস্তুবাদী সংস্কৃতি
এই সংস্কৃতি স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰি, কেৱল অনুভৱহে কৰিব পাৰি। এই সংস্কৃতি আভ্যন্তৰীণ আৰু প‌্ৰমূল্যগত। মানুহৰ চিন্তাধাৰা, ৰীতি-নীতি, মূল্যবোধ, আচাৰ -ব্যৱহাৰ, পৰম্পৰা আদিৰ জৰিয়তে অবস্তুবাদী সংস্কৃতিৰ প্ৰকাশ পায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি
এছিয়ান গেমছ
এছিয়ান গেমছ (Asian Games), যাক এছিয়াড বুলিও জনা যায়, হৈছে সমগ্ৰ এছিয়াৰ খেলুৱৈসকলৰ মাজত প্ৰতি চাৰি বছৰত অনুষ্ঠিত হোৱা এক মহাদেশীয় বহু-ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতা। ভাৰতৰ নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত প্ৰথমখন খেলৰ পৰা ১৯৭৮ চনৰ খেললৈকে এছিয়ান গেমছ ফেডাৰেশ্যনে (এজিএফ) এই খেলসমূহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল। ১৯৮২ চনৰ গেমছৰ পৰা, এছিয়ান গেমছ ফেডাৰেচনৰ বিভাজনৰ পিছত, সেইবোৰ এছিয়াৰ অলিম্পিক কাউন্সিল (ওচিএ) ৰ দ্বাৰা আয়োজিত কৰা হৈছে। এই খেলসমূহক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিয়ে স্বীকৃতি দিয়ে আৰু অলিম্পিক গেমছৰ পিছত ইয়াক দ্বিতীয় সৰ্ববৃহৎ মাল্টি-স্পোৰ্ট ইভেণ্ট হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়।
এছিয়ান গেমছ আয়োজন কৰা নখন ৰাষ্ট্ৰ আছে। ১৯৭৪ চনত ইজৰাইলৰ অন্তিম অংশগ্ৰহণৰ পিছত খেলসমূহৰ পৰা বাদ পৰা ইজৰাইলকে ধৰি ৪৬খন ৰাষ্ট্ৰই এই খেলত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। আটাইতকৈ শেহতীয়া খেলবোৰ ১৮ আগষ্টৰ পৰা ২ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৮ লৈ ইণ্ডোনেছিয়াৰ জাকাৰ্টা আৰু পালেমবাঙত অনুষ্ঠিত হৈছিল। পৰৱৰ্তী খেলসমূহ চীনৰ হাংঝৌত ১০ ৰ পৰা ২৫ ছেপ্টেম্বৰ ২০২২ লৈ অনুষ্ঠিত হৈছিল।
২০১০ চনৰ পৰা, আয়োজক চহৰবোৰে এছিয়ান গেমছ আৰু এছিয়ান পেৰা গেমছ দুয়োটা পৰিচালনা কৰে, পিছৰটো শাৰীৰিক ভাৱে সক্ষম খেলুৱৈসকলৰ বাবে ইজনে সিজনৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা কৰা এক অনুষ্ঠান। এছিয়ান গেমছৰ ঠিক পিছতে এছিয়ান পেৰা গেমছ অনুষ্ঠিত হয়।
আগতীয়া গঠন
ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ চেম্পিয়নশ্বিপ গেমছ (Far Eastern Championship Games) এছিয়ান গেমছৰ আগতে বিদ্যমান আছিল, পূৰ্বতে ১৯১২ চনত জাপান, ফিলিপাইনছ আৰু চীনত নিৰ্ধাৰিত স্থানৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। উদ্বোধনী ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ চেম্পিয়নশ্বিপ গেমছ ১৯১৩ চনত মানিলাত ৬খন অংশগ্ৰহণকাৰী ৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে অনুষ্ঠিত হৈছিল। ১৯৩৪ চনৰ ভিতৰত দহখন ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ গেমছ অনুষ্ঠিত হৈছিল। ১৯৩৪ চনত দ্বিতীয় চীন-জাপান যুদ্ধ, আৰু জাপানে মাঞ্চু সাম্ৰাজ্যক গেমছত প্ৰতিযোগী ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ বাবে জোৰ দিয়াৰ ফলত চীনে অংশগ্ৰহণৰ পৰা প্ৰত্যাহাৰ কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰে। ১৯৩৮ চনৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ গেমছ বাতিল কৰা হৈছিল‌ আৰু সংগঠনটো বন্ধ কৰা হৈছিল।
গঠন
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত এছিয়াৰ কেইবাটাও অঞ্চললৈ সাৰ্বভৌমত্ব আহিছিল। ইয়াৰে বহুতো দেশে হিংসা অবিহনে এছিয়াৰ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ১৯৪৮ চনৰ লণ্ডন গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত চীন আৰু ফিলিপাইনছৰ মাজত ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ চেম্পিয়নশ্বিপৰ ধাৰণা পুনৰুদ্ধাৰৰ বাবে এক বাৰ্তালাপ আৰম্ভ হয়। ভাৰতীয় আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অলিম্পিক সমিতিৰ প্ৰতিনিধি গুৰু দত্ত সোন্ধীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে ফাৰ ইষ্টাৰ্ণ চেম্পিয়নশ্বিপৰ পুনৰুদ্ধাৰে এছিয়াৰ ক্ৰীড়াত অনুষ্ঠিত হোৱা একতা আৰু কৃতিত্বৰ স্তৰপৰ্যাপ্তভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিব আৰু তেওঁ এক নতুন প্ৰতিযোগিতাৰ ধাৰণা প্ৰস্তাৱ কৰে – যিটো এছিয়ান গেমছ হিচাপে আহিছিল। এছিয়ান এথলেটিক ফেডাৰেচন অৱশেষত গঠন কৰা হল। এই নতুন সংস্থাটোৰ বাবে চাৰ্টাৰৰ খচৰা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ এখন প্ৰস্তুতি সমিতি গঠন কৰা হৈছিল। ১৯৪৯ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীত এছিয়ান এথলেটিক ফেডাৰেচন আনুষ্ঠানিকভাৱে উদ্বোধন কৰা হয় আৰু নতুন দিল্লীত ১৯৫০ চনত অনুষ্ঠিত হ'বলগীয়া উদ্বোধনী আয়োজক চহৰ হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।
সংকট, পুনৰুদ্ধাৰ, সম্প্ৰসাৰণ
১৯৬২ চনত এই খেলসমূহ কেইবাটাও সংকটৰ দ্বাৰা ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়। আয়োজক দেশ ইণ্ডোনেছিয়াই ৰাজনৈতিক স্বীকৃতিৰ বিষয়ত ইজৰাইল আৰু টাইৱানৰ অংশগ্ৰহণৰ অনুমতি দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে। আইঅচিয়ে (IOC) খেলসমূহৰ পৃষ্ঠপোষকতা বাতিল কৰিছিল আৰু আইঅ'চিত (IOC) ইণ্ডোনেছিয়াৰ সদস্যপদো বাতিল কৰিছিল। এছিয়ান ফুটবল কনফেডাৰেচন (এএফচি) (AFC), আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় এমেচাৰ এথলেটিকছ ফেডাৰেচন (আইএএএফ) (IAAF) আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভাৰোত্তোলন ফেডাৰেশ্যনেও খেলসমূহৰ স্বীকৃতি আঁতৰাই দিয়ে।
দক্ষিণ কোৰিয়াই ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা সংকটৰ ভিত্তিত ১৯৭০ চনৰ এছিয়ান গেমছ আয়োজনৰ পৰিকল্পনা ত্যাগ কৰিছিল; মূল কাৰণটো আছিল বিত্তীয় সংকট। পূৰ্বৱৰ্তী আয়োজক থাইলেণ্ডে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ পৰা স্থানান্তৰিত পুঁজি ব্যৱহাৰ কৰি বেংককত খেল আয়োজন কৰিছিল। জাপানক আয়োজন কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল কিন্তু সুযোগটো অস্বীকাৰ কৰিছিল কিয়নো তেওঁলোকে ইতিমধ্যে ওচাকাত এক্সপো '৭০ ৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ আছিল। এই সংস্কৰণে এই গেমছৰ উদ্বোধনী দূৰদৰ্শনত সম্প্ৰচাৰ, বিশ্বব্যাপীত কৰিছিল। তেহৰাণত ১৯৭৪ চনত এই গেমছে চীন, উত্তৰ কোৰিয়া আৰু মঙ্গোলিয়াৰ অংশগ্ৰহণক আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতি দিয়ে। আৰৱ বিশ্বৰ বিৰোধিতা স্বত্বেও ইজৰাইলক অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল, আনহাতে টাইৱানক অংশগ্ৰহণ অব্যাহত ৰাখিবলৈ অনুমতি দিয়া হৈছিল ("চীনা টাইপেই" হিচাপে) যদিও ১৯৭৩ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰত গেমছ ফেডাৰেচনৰ দ্বাৰা সাধাৰণ সভাত ইয়াৰ স্থিতি বাতিল কৰা হৈছিল।
১৯৭৮ চনৰ গেমছৰ আগতে, পাকিস্তানে বিত্তীয় সংকট আৰু ৰাজনৈতিক সমস্যাৰ বাবে ১৯৭৫ চনৰ খেল আয়োজনৰ পৰিকল্পনা প্ৰত্যাহাৰ কৰে। থাইলেণ্ডে আয়োজনৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায় আৰু খেলসমূহ বেংককত অনুষ্ঠিত হয়। ১৯৬২ চনৰ দৰে, ৰাজনৈতিক সমস্যা আৰু নিৰাপত্তাৰ আশংকাৰ মাজত টাইৱান আৰু ইজৰাইলক গেমছ ফেডাৰেচনৰ দ্বাৰা অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা হৈছিল। কেইবাটাও পৰিচালনা সমিতিয়ে এই নিষেধাজ্ঞাৰ প্ৰতিবাদ কৰিছিল। আইএএএফে অংশগ্ৰহণকাৰী খেলুৱৈসকলক ১৯৮০ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকৰ পৰা বাধা দিয়াৰ ভাবুকি দিছিল। খেল আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে কেইবাখনো ৰাষ্ট্ৰই প্ৰত্যাহাৰ কৰে।