cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
বৰাহী
চিত্ৰায়ন
বৰাহীৰ চিত্ৰায়ন মৎস্য পুৰাণ আৰু পূৰ্ব-কৰ্ণগাম আৰু ৰূপমণ্ডনাৰ দৰে আগমত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তান্ত্ৰিক পাঠ বৰাহী তন্ত্ৰত উল্লেখ কৰা হৈছে যে বৰাহীৰ পাঁচটা ভিন্ন স্বৰূপ আছে: স্বপ্না বৰাহী, চন্দা বৰাহী, মাহী বৰাহী (ভৈৰৱী), ক্ৰক্কা বৰাহী আৰু মৎস্য বৰাহী। দেৱতাৰ শক্তি হিচাপে মাত্ৰিকাসকলক ৰূপ, অলংকাৰ আৰু বাহন ৰূপত স্বৰ্গীয় দেৱতাসকলৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়, কিন্তু বৰাহী কেৱল বৰাহৰ দৰে মুখৰহে উত্তৰাধিকাৰী। বৰাহীক সাধাৰণতে ধুমুহাৰ ডাৱৰৰ দৰে ক'লা বৰণৰ মানৱ শৰীৰত তাইৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ বৰাহ ৰূপী মুখৰ সৈতে দেখুওৱা হয়। কোনো কোনো প্ৰতিকৃতিত, দেৱীয়ে পৃথিৱীখনক বৰাহৰ দৰে তেওঁৰ দাঁতত ধৰি ৰখা বুলি চিত্ৰিত কৰা। তেওঁ কৰণ্ড মুকুট পিন্ধে, এই মুকুট শঙ্কু বাস্কেট আকৃতিৰ।  বৰাহীক প্ৰায়ে থিয় হৈ থকা, বহি থকা বা নৃত্যৰতা অৱস্থাত দেখুওৱা হয়। বৰাহীৰ উদৰ অংশ ডাঙৰ আৰু সম্পূৰ্ণ মুক্ত স্তনৰ সৈতে দেখুওৱা হয়, আনহাতে চামুণ্ডাৰ বাহিৰে আন সকলো মাত্ৰিকাক ক্ষীণ আৰু আকৰ্ষণীয় ৰূপত দেখুওৱা হয়। এক বিশ্বাসে অনুসৰি যিহেতু বৰাহীক বিষ্ণুৰ যোগনিদ্ৰৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়, যি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক তেওঁৰ গৰ্ভত ৰাখে (ভুগৰ্ভ পৰমেশ্বৰী জগধাত্ৰী) সেয়ে তেওঁৰ উদৰ অংশ ডাঙৰকৈ দেখুওৱা উচিত। আন এক তত্ত্ব অনুসৰি তেওঁৰ ডাঙৰ পেটটোৱে "মাতৃত্বৰ দিশ"টোক প্ৰতিফলিত কৰে, আৰু ডনাল্ডছনে এই স্বৰূপটোক "কৌতূহলী" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। কিয়নো বৰাহী আৰু চামুণ্ডাই ঐশ্বৰিক মাতৃৰ ভয়ানক দিশটোৰ "সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উদাহৰণ।" এটা উল্লেখযোগ্য ব্যতিক্ৰম হ'ল ষষ্ঠ শতিকাৰ ৰামেশ্বৰ গুহা (গুহা ২১), ইলোৰা গুহাসমূহৰ এক অংশ। ইয়াত বৰাহীক মানৱ মুখৰ আৰু ক্ষীণ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা আছে। দেৱীক ইয়াত সাতগৰাকী মাত্ৰিকাৰ গোটৰ অংশ হিচাপে দেখুওৱা হৈছে। দেৱীৰ কমালত তৃতীয় চকু আৰু/বা অৰ্ধচন্দ্ৰ আছে।
আখ্যান
মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণৰ দেৱী মাহাত্ম্যৰ শুম্ভ-নিশুম্ভ কাহিনী অনুসৰি, মাতৃকা সকল দেৱতাৰ শৰীৰৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা নাৰী শক্তি। শাস্ত্ৰত কোৱা হৈছে যে বৰাহী বৰাহৰ পৰা সৃষ্টি হৈছিল। তেওঁৰ ৰূপ বৰাহৰ দৰে। দেৱীয়ে চক্ৰ আৰু তৰোৱালেৰে যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হয়। শাস্ত্ৰত বৰ্ণনা কৰা যুদ্ধৰ পিছত, মাত্ৰিকাসকলে নৃত্য কৰে আৰু তেওঁলোকে বধ কৰে অসুৰৰ তেজ পান কৰে।
ৰাক্ষস ৰক্তবীজৰ হত্যাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত দেৱী মাহাত্ম্যৰ এটা খণ্ড অনুসৰি, যোদ্ধা-দেৱী দুৰ্গাই নিজ শৰীৰ পৰা মাত্ৰিকা সকলক সৃষ্টি কৰে আৰু তেওঁলোকৰ সহায়ত ৰাক্ষস সৈন্যক হত্যা কৰে। যেতিয়া ৰাক্ষস শুম্ভই দুৰ্গাক একক যুঁজৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল, সেইসময়ত দুৰ্গাই মাত্ৰিকাসকলক নিজ শৰীৰৰে একত্ৰিত কৰে। বামন পুৰাণৰ মতে মাত্ৰিকাসকল ঐশ্বৰিক মাতৃ চন্দিকাৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে; বৰাহী চান্দিকাৰ পিঠিৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা।
মাৰ্কেণ্ডেয় পুৰাণে বৰাহীক বৰদান প্ৰদানকাৰী আৰু উত্তৰ দিশৰ শাসক হিচাপে উল্লেখ কৰিছে। একেটা পুৰাণৰ আন এটা উদাহৰণত, দেৱীৰ বাহন ম'হ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। দেৱী ভাগৱত পুৰাণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি বৰাহী সহ আন মাত্ৰিকাসকলক সৰ্বোচ্চ মাতৃ দুৰ্গাই সৃষ্টি কৰিছে। মাতৃয়ে দেৱতাসকলক প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল যে প্ৰয়োজন হ'লে মাত্ৰিকাসকলে ৰাক্ষসৰ সৈতে যুঁজিব। ৰক্তবিজ খণ্ডত, বৰাহীক বৰাহ ৰূপী বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, প্ৰেত (মৃতদেহ)ৰ ওপৰত বহি থকা অৱস্থাত দেৱীয়ে দাঁতৰ সৈতে ৰাক্ষসৰ সৈতে যুঁজ দিয়া বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
বৰাহ পুৰাণত ৰক্তবিজৰ কাহিনী পুনঃ বৰ্ণিত হৈছে। ইয়াত প্ৰতিগৰাকী মাত্ৰিকা আন এগৰাকী মাত্ৰিকাৰ শৰীৰৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা বুলি উল্লেখ আছে। বিষ্ণুৰ শক্তি বৈষ্ণৱীৰ ভংগীমাৰে বৰাহী শেষনাগৰ ওপৰত বিৰাজমান। এই পুৰাণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি দেৱী বৰাহীয়ে মানুহৰ ঈৰ্ষা (অসূয়া) দোষক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
মৎস্য পুৰাণ অনুসৰি বৰাহীৰ উৎপত্তিৰ কাহিনীটো কিছু পৃথক। বৰাহী, আন মাত্ৰিকাসকলৰ সৈতে, শিৱই তেওঁক ৰাক্ষস অন্ধকাসুৰাক হত্যা কৰাত সহায় কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰিছিল, যাৰ ৰক্তবিজাৰ দৰে - তেওঁৰ ক্ষৰণ হোৱা তেজৰ পৰা পুনৰ সৃষ্টি হোৱাৰ ক্ষমতা আছিল।
বৌদ্ধ ধৰ্মত
বৌদ্ধ দেৱী বজ্ৰযোগীনিৰ ৰূপ বজ্ৰবৰাহী (বৌদ্ধ বৰাহী) হিন্দু বৰাহীৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল বুলি কোৱা হয়। বজ্ৰবৰাহীক বৌদ্ধ ধৰ্মত বৰাহী বুলিও জনা যায়। বজ্ৰবৰাহী বৰাহীৰ ভয়ংকৰ চৰিত্ৰ আৰু ক্ৰোধৰ গৰাকী। শত্ৰুক ধ্বংস কৰিবলৈ দুয়োগৰাকী দেৱীকে আহ্বান জনোৱা হয়। এলিজাবেথ ইংলিছৰ মতে, যোগতন্ত্ৰৰ জৰিয়তে বৌদ্ধ ধৰ্মত বৰাহীৰ প্ৰৱেশ ঘটে। সৰ্বাতথাগততত্ত্বসমগৰহত, বৰাহীক প্ৰথমতে নৰকত অৱস্থিত শৈৱ সৰ্বমাত্ৰ ("সকলো মাতৃ") বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যাক বজ্ৰপাণিৰ দ্বাৰা বৌদ্ধ মণ্ডললৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়, বজ্ৰমুখী ("বজ্ৰ-মুখ")। বৰাহীয়ে হেৰুকা-মণ্ডলত এগৰাকী পৰিচাৰক দেৱী হিচাপে প্ৰৱেশ কৰে। বৰাহীক, বাৰ্টালীৰ (বৰাহীৰ আন এক প্ৰকাৰ) সৈতে, মাৰিচীৰ বৰাহ মুখী পৰিচাৰিকা হিচাপে দেখা যায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
ক'কে
ছাৰ্জিঅ' কণ্ট্ৰেৰাছ পাৰ্ড'  (Sergio Contreras Pardo), যাৰ চিনাকি নাম ক'কে (Koke) (জন্ম- ২৭ এপ্ৰিল ১৯৮৩), হৈছে স্পেইনৰ এজন পেছাদাৰী ফুটবল খেলুৱৈ। তেওঁ এতিয়ালৈকে স্পেইন, ফ্ৰান্স, পৰ্তুগাল, গ্ৰীচ, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, আজাৰবাইজান, জাৰ্মানী, বলিভিয়া আৰু ভাৰতৰ বিভিন্ন ক্লাবক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে। বৰ্তমান তেওঁ নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড এফ চি দলৰ এজন ষ্ট্ৰাইকাৰ।
Málaga
স্পেইনৰ Málaga চহৰত জন্ম গ্ৰহণ কৰা ক'কেই ঘৰুৱা চহৰৰ ক্লাব Málaga CFত নিজৰ পেছাদাৰী ফুটবলৰ পাতনি মেলে। ২০০৩ চনত এই ক্লাবৰ B-দলে প্ৰথমবাৰৰ বাবে দ্বিতীয় ডিভিজনত প্ৰৱেশ কৰে।
২০০৩ চনৰ ২৩ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে তেওঁ লা লিগাত Celta de Vigo দলৰ বিৰুদ্ধে ঘৰুৱা খেলপথাৰত শেষ মুহূৰ্তত এটা গ'ল দি খেলখন ১-১ গ'লৰ ব্যৱধানত ড্ৰ কৰে। এই বৰ্ষৰ লা লিগাত তেওঁ ৬খন খেলত অংশ লৈ (৫ খনত substitute হিচাপে) মুঠ ১৭৬ মিনিট খেলপথাৰত অৱতীৰ্ণ হয়।
Marseille
প্ৰথমটো দলত কম সময়ৰ বাবেহে খেলিব পোৱাত তেওঁ ২০০৪ চনৰ জানুৱাৰী মাহত Ligue ১ প্ৰতিযোগিতাৰ দল Olympique de Marseilleৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হয়। ২০০৩-০৪ বৰ্ষৰ Ligue ১-ত তেওঁ গ'ল দিবলৈ সক্ষম নহয় যদিও ২০০৪-০৫ বৰ্ষৰ এই প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ ২৪খন খেলত অংশ লৈ ৫টা গ'ল দিয়ে।
২০০৫-০৬ বৰ্ষৰ Ligue ১-ত ৯খন খেলত অংশ লৈ তেওঁ ১টা গ'ল দিয়ে। ২০০৬ চনত তেওঁ ঋণত Sporting Clube de Portugal দললৈ যায়। এই দলৰ হৈ তেওঁ Gil Vicente F.C. দলৰ বিৰুদ্ধে substitute হিচাপে খেলি দুটা গ'ল দিয়ে আৰু তেওঁৰ দল ২-০ ব্যৱধানত জয়ী হয়।
Aris
২০০৬ চনত তেওঁ গ্ৰীচৰ Aris Thessaloniki FC দলৰ সৈতে ৩ বছৰৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হয়। এই দলৰ হৈ তেওঁ ভাল খেল প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু প্ৰথম বৰ্ষত ১০টা গ'ল দি দলক লীগৰ চতুৰ্থ স্থান অধিকাৰ কৰাত অৱদান আগবঢ়ায়। উল্লেখ্য যে দলটোৱে তাৰ আগৰ বছৰতহে শীৰ্ষ ডিভিজনলৈ উন্নীত হৈছিল।
২০০৭-০৮ বৰ্ষত তেওঁ ছুপাৰলীগ গ্ৰীচত পুনৰ ১০টা গ'ল দিয়াৰ উপৰিও সেই বৰ্ষৰ উৱেফা কাপত ৰেড ষ্টাৰ বেলগ্ৰেড দলৰ বিৰুদ্ধে আন এটা গ'ল দিয়ে। ২০০৮ চনত তেওঁ Aris দলৰ সৈতে নতুনকৈ ৫ বছৰৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ হোৱাৰ লগতে সহ-অধিনায়ক হোৱাৰ সুযোগ পায় আৰু ২০০৯-১০ বৰ্ষত তেওঁ দলৰ অধিনায়ক হয়।
হ'ষ্টন ডাইনেম'
২০১১ চনৰ ১৫ এপ্ৰিলত তেওঁ মেজৰ লীগ ছ'কাৰ প্ৰতিযোগিতাৰ দল হ'ষ্টন ডাইনেম'ৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হয়। ২৯ এপ্ৰিল তাৰিখে এই দলৰ হৈ প্ৰথমখন খেলত তেওঁ substitute হিচাপে অৱতীৰ্ণ হয়। খেলখনত দলটো ডি চি ইউনাইটেড দলৰ বিৰুদ্ধে ৪-১ ব্যৱধানত জয়ী হয়। অৱশ্যে হ'ষ্টনত থকাৰ সুবিধা কৰিব নোৱাৰি আৰু লীগত ভাল প্ৰদৰ্শন কৰিব নোৱাৰি তেওঁ চুক্তি সামৰণিৰ বাবে আবেদন কৰে আৰু ৩০ মে' তাৰিখে তেওঁ দলৰপৰা ওলাই আহে।
পুনৰ স্পেইনলৈ
২০১১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত তেওঁ স্পেইনলৈ ঘূৰি আহে আৰু শীৰ্ষ ডিভিজনলৈ নতুনকৈ উন্নীত হোৱা দল Rayo Vallecanoৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হয়। ২৩ অক্টোবৰ তাৰিখে এই দলৰ হৈ প্ৰথম খেলত Real Betis দলৰ বিৰুদ্ধে দ্বিতীয় হাফত substitute হিচাপে সোমাই ৮৮ মিনিটত পেনাল্টি কিকৰ জৰিয়তে এটা গ'ল দিয়ে আৰু তেওঁৰ দল ২-০ত জয়ী হয়।
২০১২ চনৰ জানুৱাৰীত তেওঁ transfer windowৰ জৰিয়তে মাদ্ৰিদৰ দলটোৰপৰা ওলাই আহে।
FK Baku
২০১২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁ আজাৰবাইজান প্ৰীমিয়াৰ লীগৰ দল Baku FCৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হয়। সেই বৰ্ষত দলটো লীগৰ বিজয়ী হয় আৰু তেওঁ ফাইনেলত গ'ল দিয়ে। তেওঁ মুঠ ১৫খন খেলত ৪টা গ'ল দিয়ে।
Jahn Regensburg আৰু ক্লাব ব্লুমিং
২০১৩ চনৰ জানুৱাৰীত তেওঁ transfer windowৰ জৰিয়তে ২. বুন্দেছলিগাৰ দল SSV Jahn Regensburgৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হয়। ২৬ জুলাইত তেওঁ পুনৰ দেশ আৰু ক্লাব সলনি কৰি বলিভিয়াৰ ক্লাব ব্লুমিঙৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হয়।
নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড
২০১৪ চনৰ ১৫ ছেপ্টেম্বৰত তেওঁ প্ৰাৰম্ভিক বৰ্ষৰ ইণ্ডিয়ান ছুপাৰ লীগত নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড এফ চি দলললৈ আহে। দলৰ প্ৰথমখন খেলত কেৰালা ব্লাষ্টাৰ্ছৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ একমাত্ৰ গ'লটো দিয়ে আৰু নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড ১-০ গ'লত জয়ী হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ফুটবল খেলুৱৈ শ্ৰেণী:নৰ্থ ইষ্ট ইউনাইটেড এফ চি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:স্পেইনৰ ব্যক্তি
হৰিপুৰ গাঁও
হৰিপুৰ গাঁওখন শদিয়া মহকুমা তথা শদিয়া মৌজাৰ অন্তৰ্গত। শদিয়া মহকুমাৰ সদৰ ঠাই চপাখোৱৰ পশ্চিম দিশত হৰিপুৰ গাঁও অৱস্থিত। এই গাঁওখন চপাখোৱাৰ পৰা প্ৰায় ১১ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। হৰিপুৰলৈ যাবলৈ ইচলামপুৰ তিনিআলিৰ পৰা ফালৰি কাতি যোৱা পথটোৰে যাব লাগে। তিনিচুকীয়া চহৰৰ পৰা আহিলে শদিয়াৰ ড° ভূপেন হাজৰিকা সেতুৰ পৰা প্ৰায় ১০ কিলোমিটাৰ অতিক্ৰম কৰি কুণ্ডিল নদীৰ ওপৰৰ দলংখন পাৰ হৈ ৩৭ নং ঘাই পথৰ পৰা বাঁওফালৰ পথটোৰেও হৰিপুৰ গাঁৱলৈ যোৱা হয়।
গাঁওখনৰ বাসিন্দাসকল কৈৱৰ্ত সম্প্ৰদায়ৰ। জনসংখ্যা প্ৰায় ছশ। গাঁওখনত দুখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আছে। এখনৰ নাম হৰিপুৰ চৰকাৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু আনখনৰ নাম ২ নং হৰিপুৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়। গাঁওখনত এটা নামঘৰ আছে। এই গাঁওখনৰ বাসিন্দাসকল মূলতঃ গোলাঘাটৰ নগোৰা সত্ৰৰ শিষ্য।
জীৱিকা হিচাবে অতিততে প্ৰায় সকলো লোকেই মাছমৰীয়া আছিল যদিও বৰ্তমান এতিয়া এই বৃত্তি সকলোৱে ত্যাগ কৰি অন্যান্য কৰ্মত নিয়োজিত হৈছে। বহু সংখ্যকে চৰকাৰী চাকৰি কৰাৰ উপৰিও অন্যান্য ব্যৱসায়ৰ লগতো জড়িত হৈ পৰিছে।
বৰ্তমান হৰিপুৰৰ গাঁও-বুঢ়াজন হ’ল শ্ৰী যুত জীৱন চন্দ্ৰ হাজৰিকা আৰু গাঁও পঞ্চায়তৰ সদস্য জনৰ নাম হ'ল শ্ৰীমতী পূৰ্ণিমা দাস। গাঁও পঞ্চায়তৰ নাম - ৰাজগড় গাঁও পঞ্চায়ত৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ
জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ বা গৰ্ভনিৰোধক বা উৰ্বৰতা নিয়ন্ত্ৰণ (Birth control) হৈছে গৰ্ভধাৰণ প্ৰতিৰোধ কৰা পদ্ধতি বা সঁজুলি। প্ৰাচীন কালৰ পৰা জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰচলিত হৈ আহিছে, কিন্তু জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ কাৰ্যকৰী আৰু সুৰক্ষিত পদ্ধতি কেৱল বিংশ শতিকাত হে উপলব্ধ হৈছিল। সঠিক পৰিকল্পনাৰে উপলব্ধ জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ কৰাক পৰিয়াল পৰিকল্পনা বুলি কোৱা হয়। কিছুমান সমাজত জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ অনুশীলন সীমিত বা অনুমোদিত নহয় কিয়নো তেওঁলোকে ইয়াক নৈতিক, ধৰ্মীয় বা ৰাজনৈতিকভাৱে অবাঞ্ছিত বুলি বিবেচনা কৰে। বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু প্ৰতিৰোধ কেন্দ্ৰই নিৰ্দিষ্ট চিকিৎসা স্থিতি থকা মহিলাসকলৰ মাজত জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ পদ্ধতিৰ সুৰক্ষাৰ ওপৰত নিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰে। জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ আটাইতকৈ কাৰ্যকৰী পদ্ধতিবোৰ হৈছে পুৰুষৰ ভেচেকটমীৰ জৰিয়তে বন্ধ্যাকৰণ আৰু মহিলাৰ টিউবেল লিগেচন (tubal ligation), অন্তঃজৰায়ু সঁজুলি (Intrautarine device, আই.ইউ.ডি.), আৰু ৰোপণযোগ্য জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ। ইয়াৰ উপৰিও কেইবাটাও হৰমন-আধাৰিত পদ্ধতি আছে যাৰ ভিতৰত আছে খোৱা বড়ি, পেত্চ, যোনিৰ আঙঠি, আৰু বেজী। কম কাৰ্যকৰী পদ্ধতিৰ ভিতৰত আছে কণ্ডম, জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ বড়ি, গৰ্ভনিৰোধক স্পঞ্জ আৰু প্ৰজনন সজাগতা পদ্ধতি। আটাইতকৈ কম কাৰ্যকৰী পদ্ধতি হৈছে পুৰুষৰ বীৰ্যস্খলনৰ আগতে অপসাৰন কৰা। বন্ধ্যাকৰণ যদিও অত্যন্ত কাৰ্যকৰী, সাধাৰণতে ই অপৰিৱৰ্তনীয়। অৰ্থাৎ পূৰ্ববৰ্তী অৱস্থালৈ পুনৰ পৰিবৰ্তন কৰিব নোৱাৰি; আন সকলো পদ্ধতি বন্ধ কৰাৰ লগে লগে পূৰ্ববৰ্তী অৱস্থালৈ পুনৰ ঘূৰি আহে।
সুৰক্ষিত যৌন অভ্যাস, যেনে কণ্ডম ব্যৱহাৰে, যৌন সংক্ৰমণ প্ৰতিৰোধ কৰাত সহায় কৰিব পাৰে। জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ অন্যান্য পদ্ধতিবোৰে যৌন সংক্ৰমিত ৰোগৰ পৰা সুৰক্ষা নিদিয়ে। কিছুমান জৰুৰীকালীন জন্ম নিয়ন্ত্ৰণ পদ্ধতি আছে যি গৰ্ভধাৰণ প্ৰতিহত কৰিব পাৰে যদিহে অসুৰক্ষিত যৌন সম্ভোগৰ ৭২ ৰ পৰা ১২০ ঘণ্টাৰ ভিতৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিছুমানে যুক্তি দিয়ে যে যৌন সম্ভোগ নকৰাটোও জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ এক প্ৰকাৰ, কিন্তু যৌন শিক্ষাৰ আৰু জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ শিক্ষা প্ৰদান নকৰি কেৱল যৌন সম্ভোগ নকৰিবলৈ শিক্ষা দিয়াটো লাভজনক নহয়। যৌন শিক্ষাৰ অবিহনে কিশোৰী বয়সত গৰ্ভধাৰণ(কৈশোৰ গৰ্ভাৱস্থা)ৰ ঘটনা বৃদ্ধি হ'ব পাৰে বুলি গৱেষণাত পোৱা গৈছে।
হৰমন সম্পৰ্কীয় গৰ্ভনিৰোধক
হৰ্মোণৰ দ্বাৰা ডিম্বস্ফোটন আৰু গৰ্ভধাৰণ দমন কৰিব পাৰি। এইবোৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পোৱা যায়, যাৰ ভিতৰত আছে খোৱা ঔষধ, ছালৰ তলত স্থাপন কৰা ইম্প্লাণ্ট, বেজী, পেত্চ, আই.ইউ.ডি. আৰু যোনিৰ আঙুঠি। এইবোৰ বৰ্তমান কেৱল মহিলাসকলে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ উপলব্ধ।
প্ৰতিবন্ধক
প্ৰতিবন্ধকতা বা বাধা সৃষ্টি কৰা গৰ্ভনিৰোধক পদ্ধতিয়ে শাৰীৰিকভাৱে শুক্ৰাণুক জৰায়ুত প্ৰৱেশ প্ৰতিৰোধ কৰি গৰ্ভধাৰণ বাধাৰ সৃষ্টি কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে পুৰুষকণ্ডম, মহিলাৰ কণ্ডম, ছাৰ্ভিকেল টুপী, ডায়েফ্ৰাম, স্পাৰ্মিচাইড আৰু গৰ্ভনিৰোধক স্পঞ্জ ইত্যাদি। বিশ্বব্যাপী, কণ্ডম হৈছে জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ সবাতোকৈ প্ৰচলিত পদ্ধতি। পুৰুষৰ কণ্ডম এজন পুৰুষে যৌন সম্ভোগৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰিলে সঙ্গীৰ শৰীৰত শুক্ৰাণু প্ৰবেশত বাধাৰ সৃষ্টি হয়। মহিলাৰ কণ্ডমও বজাৰত উপলব্ধ, প্ৰায়ে নাইট্ৰিল, লেটেক্স বা পলিইউৰেথেনেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। তথাপিও পুৰুষৰ কণ্ডম সস্তা, ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সহজ, আৰু ইয়াৰ নেতিবাচক প্ৰভাৱ কম।
চাৰিদুৱাৰ
চাৰিদুৱাৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ উত্তৰ প্ৰান্তত অৱস্থিত এটি অঞ্চল। জিলাৰ সদৰ তেজপুৰ চহৰৰ পৰা চাৰিদুৱাৰ অঞ্চলৰ দূৰত্ব প্ৰায় ৩০ কিলোমিটাৰ। চাৰিদুৱাৰৰ পূৱে জীয়া ভৰলী নদী, পশ্চিমে গাভৰু নদী, দক্ষিণে বালিপৰা আৰু উত্তৰে অসম-অৰুণাচল সীমান্তৰ ভালুকপুং। ভিন্ন জাতি-জনজাতি, ধৰ্ম-সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ বসতি চাৰিদুৱাৰ অঞ্চলৰ সামাজিক-সাংস্কৃতিক-ঐতিহাসিক গুৰুত্ব অপৰিসীম।
চাৰিদুৱাৰ অঞ্চলৰ গাঁও সমূহ:
চাৰিদুৱাৰ ৰাজহ চক্ৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত চাৰিদুৱাৰ অঞ্চলৰ গাঁও সমূহ হ’ল চেঙেলীমাৰী, নঘৰীয়া, চপালগা, গাৰোগাঁও, গামিনী, এৰাললগা, ঢাৰিকাটি, গড়মৰা, আমলগা,চপালগা।
লোকসভা আৰু বিধানসভা সমষ্টি:
চতিয়া বিধানসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্ভুক্ত চাৰিদুৱাৰ অঞ্চলটো তেজপুৰ লোকসভা সমষ্টিৰ অধীনত।
চাৰিদুৱাৰ অঞ্চলটোৰ গুৰুত্ব:
চাৰিদুৱাৰত অসমৰ একমাত্ৰ কপাহী সূতা কটা কল আছিল। পিছে কেঁচা মালৰ অভাৱ আৰু বিভিন্ন প্ৰশাসনিক অসুবিধাৰ বাবে বৰ্তমান কলঘৰটো বন্ধ হৈ আছে। ইয়াৰোপৰি এই চাৰিদুৱাৰ অঞ্চলতেই নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখন অৱস্থিত। দেশী-বিদেশী পৰ্যটকৰ বাবে আকৰ্ষণৰ থলী এই নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনে বিশ্ব মানচিত্ৰত চাৰিদুৱাৰ অঞ্চলৰ যথেষ্ট গুৰুত্ব বঢ়াইছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
জলবায়ু
শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলা
কপালকুণ্ডলা
কপালকুণ্ডলা ১৮৬৬ চনত প্ৰকাশিত এটি বঙালী ভাষাৰ উপন্যাস। সাহিত্য সম্ৰাট বঙ্কিমচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায় ইয়াৰ ৰচিয়তা। কপালকুণ্ডলাক বঙালী সাহিত্যত সাৰ্থক প্ৰেমৰ প্ৰথম উপন্যাস হিচাপে ইয়াক আখ্যা দিয়া হৈছে। কপালকুণ্ডলা বঙ্কিমচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়দেৱ ৰচিত দ্বিতীয়খন উপন্যাস
সংক্ষিপ্ত কাহিনী
অবশেষত পূজাৰীৰ পৰামৰ্শত নৱকুমাৰ কপালকুণ্ডলাৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। সেই সৎ পূজাৰীৰ সহায়তাত নৱকুমাৰ কপালকুণ্ডাৰ সৈতে নিজ বাসস্থান সপ্তগ্ৰামত উপস্থিত হয়। নৱকুমাৰৰ ভগিনী কপালকুণ্ডলাৰ নাম মৃন্ময়ী নামত নামকৰণ কৰে। নগৰৰ উন্নত জীবনযাত্ৰাৰ লগত কপালকুণ্ডলা নিজক মানি চলিবলৈ অক্ষম হৈছিল, নিশাচৰৰ ন্যায় ৰাতি বনে জঙ্গলে ঘুৰি-ফুৰি তেঁও ভাল পাইছিল কাৰণ এসময়ত তেঁও বনবাসী আছিল। এদিন নিশা সপ্তগ্ৰামৰ জঙ্গলত ভ্ৰমণ কৰা সময়ত এটা কুটিৰৰ ভিতৰত কাপালিকক পুনৰায় দৰ্শন পায়। কাপালিকৰ সহিত কপালকুণ্ডলাৰ কথোপকথন হয়। কাপালিক কয় যে, নৱকুমাৰক পৰিত্যাগ কৰি কপাকুণ্ডলাক বলিৰূপে অৰ্পন কৰিবলৈ কালীদেবী সপোনৰ মাধ্যমত তেঁওক আদেশ দিছে। কালীদেবীৰ প্ৰতি কপালকুণ্ডলাৰ আস্থা আৰু ভক্তি আছিল লগতে কাপালিক তেঁওৰ পালক পিতা সেয়েহে দেবীৰ পূজাত নিজক সমৰ্পন কৰিবলৈ প্ৰস্তুত হয়। কাপালিক তেঁওক নদীৰ তীৰত আনে। ইফালে নৱকুমাৰ তেঁওলোকৰ পিছে পিছে উক্ত স্থানত আহি উপস্থিত হয়। নবকুমাৰ কপালকুণ্ডলাক নিষেধ কৰে যদিও তেঁও নৱকুমাৰক প্ৰত্যাখান কৰে। অৱশেষত নৱকুমাৰ কপালকুণ্ডলাৰ সৈতে নদীত জাপমাৰি নিৰুদ্দেশ হয়।
উপন্যাসৰ কাহিনী ইয়াতেই সমাপ্ত হয়।
চলচ্চিত্ৰ
১৯৩৩ চনত প্ৰেমাঙ্কুৰ আতৰ্থীৰ পৰিচালনায় কপালকুণ্ডলা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মিত হয়। ইয়াত অভিনয় কৰা শিল্পীসকলৰ নাম- উমাশশী, দুৰ্গাদাস বন্দ্যোপাধ্যায়, মনোৰঞ্জন ভট্টাচাৰ্য, মলিনা দেবী, নিভাননা দেবী, অমৰ মল্লিক আৰু অমূল্য মিত্ৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:বঙালী উপন্যাস
জয়ন্তীয়া বুৰঞ্জী (গ্ৰন্থ)
জয়ন্তীয়া বুৰঞ্জী গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম সম্পাদনা কৰিছিল সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই ১৯৩৭ চনত৷ গ্ৰন্থখনত আহোম ৰজা-মহাৰজা আৰু জয়ন্তীয়া ৰজাৰ মাজৰ সামাজিক যোগসূত্ৰ, লেন-দেন, চিঠি-পত্ৰৰ আদান-প্ৰদান তথা ৰাজনিতিক, কূটনৈতিক সম্পৰ্কৰ বিৱৰণ আছে৷ আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহৰ সময়ৰপৰা শিৱ সিংহৰ সময়লৈকে ৰাজনৈতিক বুৰঞ্জী এইখন গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷ সৰ্বমুঠ ১৩টা অধ্যায় আছে আৰু ওপৰঞ্চি অধ্যায়ত ৭টা লেখা সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷ গ্ৰন্থখনত ৰজা-মহাৰজাসকলৰ বহুবোৰ চিঠি সংকলিত হোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন উপলক্ষত পঠোৱা চিঠি-পত্ৰবোৰৰ প্ৰসংগ আৰু ইয়াৰ চমু বিৱৰণ আছে৷ ‘জয়ন্তীয়া বুৰঞ্জী’খন এখন কটকী বুৰঞ্জী৷ অৰ্থাৎ কটকীয়ে চিঠি-পত্ৰ আদান-প্ৰদান কৰাৰ সবিশেষ এই বুৰঞ্জীত সন্নিৱিষ্ট হৈ আছে৷
ৱিৱৰণ
আহোম যুগত এজন ৰজাই আন এজন ৰজালৈ বিভিন্ন কাৰণত বহুবোৰ চিঠি প্ৰেৰণ কৰিবলগীয়া হৈছিল৷ এই বুৰঞ্জীখনত তেনে বহুবোৰ চিঠি একাদিক্ৰমে সংৰক্ষিত হৈ আছে৷ চিঠিসমূহৰ মাজত আহোম ৰাজত্বৰ বিভিন্ন ৰজা-মহাৰজা আৰু জয়ন্তীয়া ৰজাসকলৰ মাজত মাজৰ সম্পৰ্ক, যোগসূত্ৰ, আশে, পৰামৰ্শ, অভিযোগ আদি সম্পৰ্কে জানিব পাৰি৷ সেইদৰে সমসাময়িক সমাজখনৰ সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক দৃষ্টিভংগী, মতবিৰোধ, মতান্তৰ, মনান্তৰ আদি সম্পৰ্কেও জানিব পাৰি৷ স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনত (সমসাময়িক জয়ন্তা ৰজা যশমত্ত, সময়– ১৬৪৮-১৬৬৩ খৃষ্টাব্দ) যশমত্ৰ ৰজালৈ জয়ধ্বজ সিংহৰ পত্ৰ, নৰ্ত্তঙ্গীয়া ৰজা মাণিকসিংহলৈ স্বৰ্গদেৱৰ পত্ৰ, স্বৰ্গদেৱলৈ জয়ন্তা ৰজাৰ প্ৰীতি পত্ৰ, স্বৰ্গদেৱলৈ নত্তঙ্গীয়া ৰজাৰ পত্ৰ আদি সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷
বাহ্যিক সংযোগ
ইণ্টাৰনেট আৰ্কাইভত ‘জয়ন্তীয়া বুৰঞ্জী’
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
গোলকীয় হাতধোৱা দিৱস
লক্ষ্য
গোলকীয় হাত ধোৱা দিৱসৰ উল্লেখ্য লক্ষ্য সমূহ হৈছে:
উদযাপন
প্ৰতি বছৰে ২০০ মিলিয়ন লোকে বিশ্বজুৰি গোলকীয় হাত ধোৱা দিৱস উদযাপন কৰে।
ইতিহাস
গ্ল’বেল হেণ্ড ৱাচিং পাৰ্টনাৰশ্বিপ’ৰ সৌজন্যত বিভিন্ন দল-সংগঠন, চৰকাৰ, বিভিন্ন আন্তৰ্জাতিক সংস্থা, এন জি অ’ৰ লগতে নানান ব্যক্তিগত কোম্পানী আদিৰ সহযোগত বিশ্ব পানী সপ্তাহৰ লগত সংগতি ৰাখি ২০০৮চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই দিৱস চুইডেনত পালন কৰা হয। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ সভাই ১৫ অক্টোবৰ দিনটো গোলকীয় হাত ধোৱা দিৱস হিচাপে পালনৰ অনুমোদন জনায়। ইয়াৰোপৰি ২০০৮ বৰ্ষটো আছিল স্বচ্ছতাৰ আন্তৰ্জাতিক বৰ্ষ।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
ভুৱন মোহন দাস
ড৹ ভুবন মোহন দাস (১৯৩১−) হৈছে অসমৰ এজন আৱয়বিক নৃতত্ত্ব গৱেষক। তেখেত উত্তৰ-পূৱ ভাৰতৰ এগৰাকী আন্তজাৰ্তিক খ্যাতিসম্পন্ন নৃতত্ত্ববিদ।
জন্ম
১৯৩১ চনত ছিপাঝাৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা ভুবন মোহন দাস জন্মসূত্ৰেই গৱেষণাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হোৱা যেন লাগে বুলি ড৹ অনিমা গুহে অনুভৱ কৰিছে।
বংশ পৰিচয়
দেশ-বিদেশৰ নৃতত্ত্ববিদসকলৰ মাজত স্থান পাবলৈ সক্ষম হোৱা ড৹ ভুবন মোহন দাসৰ পিতৃ হৰমোহন দাস এগৰাকী ভাল শিক্ষক আছিল। তেখেতে হাইস্কুলীয়া কিতাপ সংগ্ৰহ আৰু প্ৰণয়ন কৰিছিল।
শিক্ষা
ড৹ ভুবন মোহন দাসে কটন কলেজত অধ্যনৰত অৱস্থাত কলেজৰ নৃতত্ব বিভাগে আকৰ্ষণ কৰে। পৰবৰ্তী সময়ত ১৯৫১ চনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত নৃতত্ত্ব অধ্যনৰ এখন বহল ক্ষেত্ৰত ভৰি থ'লে। ১৯৫৩ চনত এম.এছ.চিত প্ৰথম শ্ৰেণীত উত্তীৰ্ণ হৈ কটন কলেজৰ নৃতত্ত্ববিদৰ প্ৰবক্তা হিচাপে যোগদান কৰিলে। ১৯৫৯ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক ড এছ. এছ .সৰকাৰৰ নিৰ্দেশত আৱয়বিক নৃতত্ত্ববিদ্যাৰ গৱেষণা কৰি "Somantic variability among some populations of South Goalpara,Assam" শীৰ্ষক গৱেষণা গ্ৰন্থ লিখি পি .এইচ. ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৫৬ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নৃতত্ত্ববিদ্যা বিভাগত প্ৰবক্তাৰূপত যোগদান কৰি পৰৱৰ্তী সময়ত অধ্যাপক পদলৈ উন্নীত হয়। ১৯৯৩ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি ১৯৭৩-৭৬ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মূৰব্বী অধ্যাপক আৰু ডীন হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
কৰ্মৰাজি
ড৹ ভুবন মোহন দাস একাধাৰে আন্তজাৰ্তিক নৃতত্ত্ববিদ,নৃতত্ত্ববিষয়ক পাঠ্যপুথিৰ লেখক,বিজ্ঞান সাহিত্যৰ লেখক,প্ৰবন্ধকাৰ,সংকলক ইত্যাদি। ড৹ ভুবন মোহন দাসৰ ৰচনাৰাজীৰ ভিতৰত:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
বকতা জাপিসজীয়া
বকতা জাপিসজীয়া গাওঁ (Bokata Japihajia Village) হৈছে অসমৰ এখন গাওঁ। গাঁওখন শিৱসাগৰ জিলাৰ বকতা মৌজাৰ পূৱ প্ৰান্তত অৱস্থিত এখন গাওঁ। গাওঁ‌খন শিৱসাগৰ মহকুমাৰ অন্তৰ্গত। গাওঁ‌খন নেমুগুৰি থানা, ডাকঘৰ হলগুৰি (চেপন) অধীনত অৱস্থিত। গাওঁ খনৰ সীমা দুটা জানেৰে নিৰূপিত কৰিছে বালিজান আৰু বিনুৱাজান। গাওঁ খনৰ পূৱৰ সীমা জৰিগুৰি আৰু পশ্চিমৰ সীমা ডগৰীগুৰি বুলি ধৰা। মাংগলিক কাৰ্যত গোৱা বাইক বচনতো এই সীমা‌ৰ কথা উল্লেখ কৰা হয়। গাওঁ‌খনত  এটা নামঘৰ, জাপিসজীয়া প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু বিনুৱাজান প্ৰাথমিক বিদ্যালয় নামেৰে দুখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, এটা বয়ন শিল্প কেন্দ্ৰ আছে। তদুপৰি, এখন ঐতিহ্যমণ্ডিত হাবিদেও হালো গাওঁ‌খনত আছে। এই হাবিদেও হালত পাচ বছৰৰ মূৰে মূৰে হাবিদেও পূজা কৰা হয়।
জনগাঁথনি
গাওঁখনত মূলতঃ টাই আহোম সকলৰ পূৰোহিত শ্ৰেণী মহন,দেউধাই আৰু আহোম ৰাজত্ব‌কালত কটকীৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰা কটকী লোকে বসবাস কৰি আহিছে। বৰ্তমান গাওঁখনত খনামুখীয়া মহন, দিহিঙীয়া মহন, ৰাজঘৰীয়া মহন, চেঙেলীমুৰীয়া মহন, ডাঙডেঙ দেওধাই, ছাগলী দেওধাই, হাতীবৰুৱা দেওধাই, কুকচা দেওধাই, আখৈয়া দেওধাই, কটকী আৰু দিহিঙীয়া লোকে বসবাস কৰি আছে।
ইতিহাস
বুৰঞ্জী মতে, অনুসৰি স্বৰ্গদেউ চুহুঙম্যুঙ বা দিহিঙীয়া ৰজাই বকতা‌ত ৰাজধানী পতাৰ সময়ত বহু লোকে বকতা‌ত নকৈ হাবি ভাঙি বসবাসৰ উপযোগী কৰি লৈছিল। বকতা‌ৰ পূব প্ৰান্তত অৱস্থিত জাপিসজীয়া গাঁৱো হাবি ভাঙি সেইসময়ৰ লোকসকলে গঢ়ি তুলিছিল। বসবাসৰ উপযোগী হোৱাৰ পাছত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা মানুহ প্ৰব্ৰজন হৈ বাস কৰিবলৈ লৈছিল। এই গাঁৱত প্ৰচুৰ পৰিমাণে বাহ,বেত,টকৌ পাত আদি উপলব্ধ আছিল। সেই সময়ৰ লোকসকলো আছিল বাহ বেতৰ কামত অতি নিপুণ। তেওঁলোকে বাহ বেতেৰে ভিন্ন ধৰণৰ নিত্য প্ৰয়োজনীয় বস্তু নিৰ্মাণ কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল জাপি। টকৌপাত প্ৰচুৰ পৰিমাণে উপলদ্ধ হোৱাৰ বাবেই তেওঁলোকে সকলো ধৰণৰ জাপি নিৰ্মাণত সিদ্ধহস্ত আছিল‌। উল্লেখযোগ্য যে, আহোম স্বৰ্গদেউ‌সকলৰ প্ৰয়োজনীয় জাপি এই গাঁৱৰ পৰাই যোগান ধৰা হৈছিল। পিছলৈ ব্ৰিটিছ অহাৰ পাছতো গাওঁ‌খনৰ ওচৰতে অৱস্থিত আমলাগুৰি চাহ বাগিচা, কৃষ্ণ‌বিহাৰী চাহ বাগিচা, মহখুটি চাহ বাগিচাত কৰ্মৰত শ্ৰমিকৰ বাবে জাপি তেওঁলোকে যোগান ধৰিছিল। এইদৰেই, জাপি সজাত পাকৈত মানুহ বাস কৰাৰ বাবেই গাওঁ‌খনৰ নাম জাপিসজীয়া হল বুলি জনা যায়।
নীতি-পৰম্পৰা, উৎসৱ-পাৰ্বণ
খেতিৰ বতৰত ইঘৰে সিঘৰক সহায় কৰা পৰম্পৰা গাওঁ‌খনত বিদ্যমান। একোঘৰ মানুহ‌ত গাঁৱখনৰ কৰ্মঠ ডেকাসকলে লগ হৈ সহায় কৰি দিয়ে। গৃহস্থই‌ও মাছে- মঙহে, লাঁৱে-ভাতে ফুৰ্তি-আনন্দৰে সৈতে এসাঁজ খুৱায়। এইদৰেই গাওঁ‌খনৰ সম্প্ৰীতিৰ এনাজৰী ডাল কটকটীয়া কৰি ৰাখিছে গাঁও‌বাসীয়ে।
জীৱিকা
বকতা জাপিসজীয়া গাঁওখন কৃষিজীৱী গাঁও। একশতাধিক পৰিয়ালে বসবাস কৰা গাওঁ খনৰ সৰহসংখ্যক লোকেই কৃষিজীৱী। মাত্ৰ ৬% লোকেহে চৰকাৰী চাকৰিত নিয়োজিত হৈ আছে। ১২% লোকে চাহখেতি কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰিছে। বহু লোকে মুগাখেতিও কৰে।
শিক্ষা
শিক্ষা‌ৰ ক্ষেত্ৰতো গাওঁ‌খন অতি চহকী। গাওঁ‌খনৰ পৰা বহুকেইজন গণ্য-মান্য লোক শিক্ষা দিক্ষাৰে চহকী হৈ জিলিকি উঠিছে। গাওঁ‌খনৰ পৰা প্ৰথম উচ্চ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ শ্ৰী যুত শৰৎ‌চন্দ্ৰ বৰুৱা‌দেৱ বৰ্তমান এজন প্ৰতিষ্ঠিত ব্যৱসায়ী। ২০১২ চনৰ পৰা গাওঁ‌খনত মহেন্দ্ৰ‌নাথ বৰুৱা‌ৰ সোঁৱৰণত এটি বঁটা প্ৰদান কৰি অহা হৈছে। উচ্চ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত কৃতিত্বৰে উত্তীৰ্ণ দৰিদ্ৰ মেধাৱী ছাত্ৰ‌ক এই বঁটা দিয়া হয়। ছাত্ৰ প্ৰাঞ্জল মহন বৰুৱা‌ক এই বঁটা প্ৰথম‌বাৰৰ বাবে দিয়া হৈছিল।
সাহিত্য
thumb|The members of MoinaJyoti Moinamel সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰতো গাঁও‌বাসী পিছপৰা নহয়। বহু‌কেইজন যুৱক সাহিত্য ক্ষেত্ৰখনৰ লগত জড়িত হৈ পৰিছে। গল্প, কবিতা, প্ৰবন্ধ আদি বিভিন্ন বাতৰি কাকত, আলোচনী, ৰেডিঅ আদিত প্ৰচাৰ হৈছে। তদুপৰি সাহিত্য দিশটোৰ উন্নতি‌ৰ বাবে গাওঁ‌খনত সময়ে সময়ে বহু‌কেইখন হাতে লিখা আলোচনী প্ৰকাশিত হয়। ২০১৪ চনৰ ৬ জুলাই তাৰিখে ম‌ইনাজ্যোতি ম‌ইনামেল নামৰ এটি অনুষ্ঠান গাওঁ‌খনত জন্ম হয়। নৱপ্ৰজন্ম‌ক সাহিত্য, কলা, সংস্কৃতি সকলো দিশতে আগবঢ়াই নিয়াৰ উদ্দেশ্য এই অনুষ্ঠানটি জন্ম দিয়া হয়। এই অনুষ্ঠান‌ৰ পৰা বহু ঠাইত ভ্ৰাম্যমাণ অনুষ্ঠানো পৰিবেশন কৰা হৈছে। আকাশবাণী ডিব্ৰুগড়‌তো এই অনুষ্ঠান‌ৰ সদস্য সদস্যাই অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰি‌ছে।
গাঁও উন্নয়ন
গাওঁখনৰ উন্নয়ন‌ৰ বাবে এখন উন্নয়ন সমিতি আছে। ২০১২ চনত চিত্ৰ ফুকনক সভাপতি আৰু দিলীপ ফুকনক সম্পাদক হিচাবে লৈ "বকতা জাপিসজীয়া উন্নয়ন সমিতি" নামেৰে গঠন কৰা হৈছিল। গাওঁ‌ৰ উন্নয়ন‌ৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পুজিৰ বাবে গাওঁ‌খনত এটা অতি সুন্দৰ ব্যৱস্থা প্ৰচলিত আছে। গাওঁ‌খনত থকা উন্নয়ন কমিটিৰ পৰা এটা জমা বাকচ প্ৰতিটো পৰিয়াল‌কে যোগান ধৰা হয়। বাকচৰ তলাৰ চাবি কমিটিৰ ওচৰত থাকে। সেই বাকচ নিদিষ্ট সময়ত খোলা হয়। আৰু কমিটিয়ে নিৰ্ধাৰণ কৰা নিদিষ্ট ধন লৈ বাকীখিনি ধন গৃহস্থক ঘূৰাই দিয়া হয়। গাওঁ‌বাসীৰ মনত সঞ্চয়ী মনোভাৱ এই ব্যৱস্থা‌ই বৃদ্ধি কৰিছে।
ৰবীন্দ্ৰনাথ উপাধ্যায়
ৰবীন্দ্ৰনাথ উপাধ্যায় (১৯২৩–২০১০) এগৰাকী ভাৰতীয় গান্ধীবাদী সমাজ সেৱক। তেওঁ অসমৰ কুমাৰিকা গাঁৱৰ সামাজিক উন্নয়নৰ কাৰণে বেচৰকাৰী সংগঠন 'তামুলপুৰ আঞ্চলিক গ্ৰামদান সংঘ' প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ২০০৩ চনত তেওঁ সমাজসেৱাৰ যমুনালাল বাজাজ বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০০০ চনত ভাৰত চৰকাৰে সমাজলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৩ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাল্লীয়া জিলাত ৰবীন্দ্ৰনাথ উপাধ্যায়ৰ জন্ম হৈছিল। পিছলৈ তেওঁ বেনাৰছ হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। বিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁ সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰিছিল। প্ৰথমে তেওঁ হিংসাত্মক কাৰ্যসূচীৰ লগত জড়িত আছিল যদিও পিছলৈ ১৯৪৮ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাৰ পিছত অহিংসাৰ পথত অগ্ৰসৰ হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ বিনোৱা ভাৱেৰ তেওঁৰ ভূদান আন্দোলনত যোগদান কৰিছিল আৰু ১৯৫১ চনত গান্ধীবাদী সমাজ "শ্ৰম ভাৰতী"ত যোগদান কৰিছিল। ইয়াত তেওঁৰ লগত জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ, ধীৰেন্দ্ৰ নাথ মজুমদাৰ আৰু আচাৰ্য ৰামমূৰ্তিয়েও যোগদান কৰিছিল। ১৯৬২ চনত ভাৰত-চীনৰ যুদ্ধৰ পিছত তেওঁ শান্তি সৈনিক হিচাপে অসমৰ সীমান্ত অঞ্চললৈ গুচি আহে।
অসমত তেওঁ স্থানীয় শান্তি সেনাৰ মুৰব্বী অমলপ্ৰভা দাসৰ উপদেশ মৰ্মে তামুলপুৰ গাঁও বাছনি কৰে। তাত তেওঁ "তামুলপুৰ আঞ্চলিক গ্ৰামদান সংঘ" স্থাপন কৰে। এই সংঘয়ে তামুলপুৰ গাঁৱত 'গ্ৰামদ্যোগ'ৰ জৰিয়তে কুটীৰ শিল্প যেনে ৰেছম, খাদী, মৌ-পালন আৰু তেল উদ্যোগৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে যত্ন কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা এই সংঘ খাদী গ্ৰামদ্যোগৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। তেওঁ নলবাৰী জিলাৰ কুমাৰিকা গাঁৱত 'শান্তি কেন্দ্ৰ' স্থাপন কৰিছিল। তেওঁ অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশত সমূহীয়া ভঁৰাল, কম খৰচী অনাময় ব্যৱস্থা, জৈৱগেছ উৎপাদন কেন্দ্ৰ, খোৱা পানীৰ ব্যৱস্থা আদি কামত নিয়োজিত আছিল। খৰাংজনিত অঞ্চলত সাহায্য বিতৰণৰ লগতো তেওঁ জড়িত আছিল।
খাদী আৰু গ্ৰামদ্যোগ পৰিষদৰ সহায়ত উপাধ্যায়ে নতুন শিপিনীৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে কুটীৰ শিল্পৰ বাবে সৰু-সুৰা আন্তঃগাঁথনি নিৰ্মাণ আৰু খেতিয়ক আৰু শিল্পীসকলক সঁজুলি বিতৰণ আৰু মৌবাহ বিতৰণ কাৰ্যৰ লগত জড়িত আছিল। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে তামুলপুৰত অবৈধ ভাৱে বসবাস কৰা পূৰ্ববংগীয় শৰণাৰ্থী সমূহক উচ্ছেদ কৰাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁ শান্তিপূৰ্ণ ভাবে সত্যাগ্ৰহৰ যোগেৰে প্ৰতিবাদ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰতিবাদৰ বাবে চৰকাৰে এই সিদ্ধান্ত বাতিল কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত তেওঁ বড়ো উগ্ৰপন্থীৰ ৰোষত পৰে আৰু শাৰীৰিক ভাবে অপদষ্ট হয়। ভাৰতৰ জৰুৰীকালীন অৱস্থাটো তেওঁ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে প্ৰদিবাদত বহিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
ৰবীন্দ্ৰনাথ উপাধ্যায়ে শকুন্তলা দেৱীৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোক দুয়ো সমাজ সেৱাৰ লগত আজীৱন জড়িত আছিল। ২০১০ চনত ১২ এপ্ৰিল তাৰিখে গুৱাহাটীত ৮৭ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
বঁটা আৰু সন্মান
২০০০ চনত ভাৰত চৰকাৰে সমাজলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে। ২০০৩ চনত তেওঁ যমুনালাল বাজাজ ফাউণ্ডেচনৰ সমাজসেৱাৰ যমুনালাল বাজাজ বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০০৪ চনত তেওঁ 'উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বন্ধু বঁটা' লাভ কৰিছিল। ২০০৬ চনত তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ গৃহ মন্ত্ৰালয়ৰ অন্তৰ্গত ৰাষ্ট্ৰীয় সামাজিক শান্তি ফাউণ্ডেচনৰ 'ৰাষ্ট্ৰীয় সামাজিক শান্তি-সম্প্ৰীতি বঁটা' লাভ কৰিছিল। এই বঁটা তেওঁ ২০০৭ চনৰ ২৩ মে' তাৰিখে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি এ পি জে আব্দুল কালামৰ পৰা গ্ৰহণ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
পেৰালিম্পিকত ভাৰত
২০০০ দশকৰ পূৰ্বে
১৯৭২ চনৰ হাইডেলবাৰ্গ পেৰালিম্পিকত মুৰলীকান্ত পেটকাৰে ৩৭.৩৩১ ছেকেণ্ডৰ বিশ্ব ৰেকৰ্ড সময়ত ৫০ মিটাৰ ফ্ৰীষ্টাইল সাঁতুৰি ভাৰতক প্ৰথমটো স্বৰ্ণ প্ৰদান কৰে। সেই বছৰ ভাৰতে ৪২খন অংশগ্ৰহণকাৰী দেশৰ ভিতৰত ২৪তম স্থান লাভ কৰিছে। ১৯৮৪ চনত যোগিন্দৰ সিং বেদীয়ে পুৰুষৰ শ্বট পুটত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰাৰ লগতে ডিচকাছ আৰু জেভলীন থ্ৰ'ত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰি মুঠ ৩টা পদক লাভ কৰে। আন এজন ভাৰতীয় ভীমৰাও কেচৰকাৰে জেভলীন থ্ৰ'ত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে। ভাৰতে অংশগ্ৰহণকাৰী ৫৪খন দেশৰ ভিতৰত ৩৭তম স্থান লাভ কৰিছিল।
২০০০-২০১০ দশক
ইয়াৰে পাছত ভাৰতে প্ৰতিটো পেৰালিম্পিক গেমছত অংশগ্ৰহণ অব্যাহত ৰাখিছিল, কিন্তু ২০০৪ চনত এথেন্সত অনুষ্ঠিত গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকলৈকে কোনো পদক লাভ কৰিব সক্ষম হোৱা নাছিল। ২০০৪ এথেন্সত পেৰালিম্পিত দেৱেন্দ্ৰ ঝাঝাৰীয়াই জেভলিন থ্ৰ'ত স্বৰ্ণ পদক আৰু ৰাজিন্দৰ সিঙে ৫৬ কিলোগ্ৰাম শাখাৰ পাৱাৰলিফ্টিংত বাবে ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল। ভাৰতে ১৩৬খন ৰাষ্ট্ৰৰ ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত ৫৩তম স্থান লাভ কৰিছিল।
লণ্ডনত অনুষ্ঠিত ২০১২ চনৰ পেৰালিম্পিকত বাওঁ ভৰিত বিকলাঙ্গতাৰে জন্ম গ্ৰহণ কৰা ভাৰতীয় খেলুৱৈ এইচ এন গিৰীশাই পুৰুষৰ হাই জাম্প এফ-৪২ শ্ৰেণীত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰিছিল। প্ৰতিবেদন অনুসৰি ২০১২ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকৰ সময়ত ভাৰতীয় দলৰ প্ৰশিক্ষক আৰু এছকৰ্টসকলক গেমছ ভিলেজত থকাৰ পৰা বঞ্চিত কৰা হৈছিল কাৰণ তেওঁলোকৰ বাবে দিয়া অনুমতিৰ পাছ ভাৰতীয় পেৰালিম্পিক সমিতিৰ বিষয়াসকলে ব্যৱহাৰ কৰি আছিল। দলটোৰ ১০জন খেলুৱৈক ছজন প্ৰশিক্ষক আৰু পাঁচজন এছকৰ্টৰ প্ৰয়োজন আছিল, কিন্তু মাত্ৰ দুজন এছকৰ্টকহে পাছ দিয়া হৈছিল। পেৰালিম্পিক কমিটিৰ সাধাৰণ সম্পাদক ৰতন সিঙে স্বিকাৰ কৰিছিল যে তেওঁ তেওঁৰ পুত্ৰক লগত লৈ গৈছিল, সমিতিৰ সভাপতিয়ে তেওঁৰ পত্নীক লগত লৈ গৈছিল, আৰু কোষাধ্যক্ষজনে তেওঁৰ পত্নী আৰু কন্যাক লগত লৈ গৈছিল।
২০২০ দশক
২০২১ চনত অনুষ্ঠিত টকিঅ' ২০২০ গ্ৰীষ্মকালীন পেৰালিম্পিকত ভাৰতৰ হৈ ৯খন ক্ৰীড়াত ৫৪জন খেলুৱৈয়ে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ৫টা স্বৰ্ণ, ৮টা ৰূপ আৰু ৬টা ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ সৈতে মুঠ ১৯টা পদকেৰে পদক তালিকাৰ ২৪ তম স্থানত থাকি টকিঅ' ২০২০-ত এয়া ভাৰত আছিল সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ পেৰালিম্পিক প্ৰদৰ্শন। টেবুল টেনিছ খেলুৱৈ ভাৱিনা পেটেলে একক চি৪ শাখাত ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰি চীনৰ ঝাও য়িঙৰ হাতত ৩-০ ব্যৱধানত পৰাস্ত হৈ ভাৰতৰ বাবে প্ৰথম ৰূপৰ পদক লাভ কৰে। নিশাদ কুমাৰে এছিয়ান ৰেকৰ্ড গঢ়ি পুৰুষৰ হাই জাম্প টি৪৭ ইভেণ্টত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে। বিনোদ কুমাৰে পুৰুষৰ ডিচকাছ থ্ৰ'ৰ এফ৫২ শাখাত ব্ৰঞ্জৰ পদকৰ বাবে স্থান লাভ কৰিছিল যদিও টকিঅ' পেৰালিম্পিকৰ প্ৰতিযোগিতা সমিতিয়ে তেওঁক প্ৰতিবন্ধকতা শ্ৰেণীবিভাজন মূল্যায়নত অযোগ্য বুলি বিবেচনা কৰাৰ ফলত তেওঁ ব্ৰঞ্জৰ পদক হেৰুৱায়। মহিলাৰ আৰ২ ১০ মিটাৰ এয়াৰ ৰাইফল এছএইচ১ ইভেণ্টত অৱনী লেখাৰাই স্বৰ্ণ পদক জয় কৰি পেৰালিম্পিকত স্বৰ্ণ বিজয়ী প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা ৰূপে পৰিগণিত হয়। লেখাৰাই একেখন সমাৰোহতে মহিলাৰ আৰ৮ ৫০ মিটাৰ এয়াৰ ৩ পজিচন এছএইচ১ শাখাতো ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰি ব্যক্তিগত দ্বিতীয়টো পদক লাভ কৰে। ইয়াৰ ফলত তেওঁ একেখন পেৰালিম্পিকত একাধিক পদক জয় কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলাৰূপেও পৰিগণিত হয়। যোগেশ কাথুনিয়াই পুৰুষৰ ডিচকাছ থ্ৰ' এফ৫৬-ত ৰূপৰ পদক আৰু পুৰুষৰ জেভলীন থ্ৰ' এফ৪৬-ত দেৱেন্দ্ৰ ঝাঝাৰীয়া আৰু সুন্দৰ সিং গুৰ্জাৰে ক্ৰমে ৰূপৰ পদক আৰু ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। পুৰুষৰ জেভলীন থ্ৰ' এফ৬৪ শাখাত সুমিত আন্তিলে ৬৮.৫৫ মিটাৰৰ বিশ্ব অভিলেখ গঢ়ি স্বৰ্ণ পদক অৰ্জন কৰে। ক্ৰীড়া শ্বুটাৰ সিংৰাজ আধানাই পুৰুষৰ ১০ মিটাৰ এয়াৰ পিষ্টল এছএইচ১ শ্ৰেণীত ব্ৰঞ্জৰ পদক অৰ্জন কৰে। পুৰুষৰ হাই জাম্প টি৬৩ শ্ৰেণীত মাৰীয়াপ্পান থানগাভেলু আৰু শৰদ কুমাৰে ক্ৰমে ৰূপৰ পদক আৰু ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে। প্ৰবীণ কুমাৰে পুৰুষৰ হাই জাম্প টি৬৪ শিতানত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে আৰু হৰবিন্দৰ সিঙে আৰ্চাৰীৰ পুৰুষৰ ব্যক্তিগত ৰিকাৰ্ভ অপেনত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰে, যি হৈছে ভাৰতে আৰ্চাৰীত লাভ কৰা প্ৰথম পেৰালিম্পিক পদক। শ্বুটিং প্ৰতিযোগিতাৰ মিশ্ৰিত পি৪ ৫০ মিটাৰ পিষ্টল এছএইচ১ শাখাত মনীষ নাৰৱালে স্বৰ্ণ পদক আৰু সিংৰাজ আধানাই ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে। সিংৰাজৰ এয়া আছিল সমাৰোহৰ দ্বিতীয়টো পদক। প্ৰথমবাৰ বাবে পেৰালিম্পিকত সংযোজন হোৱা বেডমিণ্টনত ভাৰতে মুঠ ৪টা পদক লাভ কৰে; সেইকেইটা হৈছে পুৰুষৰ একক এছএল৩ শাখাত প্ৰমোদ ভগতৰ স্বৰ্ণ আৰু মনোজ চৰকাৰৰ ৰূপৰ পদক, পুৰুষৰ একক এছএল৪ শাখাত সুহাস ললিনাকেৰী য়াথিৰাজৰ ৰূপৰ পদক আৰু পুৰুষৰ একক এছএইছ৬ শাখাত কৃষ্ণা নাগৰৰ স্বৰ্ণ পদক।
তথ্য সংগ্ৰহ
*
ৰামচৰণ ঠাকুৰ
ৰামচৰণ ঠাকুৰ এগৰাকী বৈষ্ণৱ সাহিত্যিক, চৰিতকাৰ, নাট্যকাৰ, অনুবাদক আছিল। আনুমানিক ১৫২১ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ জন্মলাভ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ আছিল ৰামদাস আৰু মাধৱদেৱৰ ভনীয়েক উৰ্বশী। শিশু অৱস্থাৰে পৰা ৰামচৰণ ঠাকুৰে মাধৱদেৱৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিছিল। "কংস-বধ" নাটক আৰু শংকৰদেৱৰ সংস্কৃত ৰচনা ভক্তি ৰত্নাকৰ অসমীয়ালৈ ভাঙনি "পদ-ভক্তি ৰত্নাকৰ" তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰচনা। কোনো কোনোৱে "টীকাভাষ্য" আৰু "গুৰু চৰিত" পুথি দুখনো ৰামচৰণ ঠাকুৰ ৰচিত বুলি ক'ব খোজে।
জীৱন কথা
মাজুলীৰ হোকোৰাকুছিৰ গয়পাণি কায়স্থই মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰি ৰামদাস নাম পায়। এওঁ মাধৱদেৱৰ ভনীয়েক উৰ্বশীক বিয়া কৰাইছিল। কথা-গুৰু-চৰিতৰ তথ্য মতে উৰ্বশীৰ নটা সন্তান উপজি নষ্ট হোৱাৰ পিছত ৰামচৰণৰ জন্ম হয়। ৰামচৰণৰ এমাহ হোৱাৰ পিছতে ভগ্নী উৰ্বশীয়ে ৰামচৰণক মাধৱদেৱৰ আগত আনি দিয়ে। ইয়াৰ কাৰণ ৰামদাসৰ উপৰিপুৰুষ হেকোৰাকুছিৰ ব্ৰাহ্মণৰ বৰুৱা বাবত আছিল। তেতিয়াই কিবা কথাত লাগি কোনো বাহ্মণে গোত্ৰসহ সাতপুৰুষলৈ বংশচ্ছেদ হওক বুলি শপিছিল। আগতে যি হ'ল তাক পাহৰি বৰ্তমানত ওপজা শিশুটিৰ মংগল চিন্তি মাধৱৰ আগত দিয়ে। মাধৱপুৰুষে নিজৰ গোত্ৰ ভাগিনিয়েকক দি ভনীয়েকক সুন্দৰীদিয়াত বাস কৰিবলৈ দিয়ে আৰু ৰামদাস তেতিয়াৰেপৰা পাটবাউসীত বাস কৰিবলৈ লয়। এওঁক মাধৱদেৱে লালন-পালন কৰা দেখি সকলোৱে “ঠাকুৰ' বুলি সম্বোধন কৰিবলৈ ধৰে। ৰামচৰণে সৰুৰে পৰা মোমায়েক মাধৱদেৱৰ সৈতে একেলগে থাকি কাব্য, ব্যাকৰণ আৰু কায়স্থিকা-বৃত্তি পঢ়া-শুনা কৰি কৰিছিল। মাধৱদেৱ সুন্দৰীদিয়াত থাকোঁতে ভাগিনীয়েকক সংস্কৃত ভক্তি ৰত্নাকৰ আৰু ভক্তি ৰত্নাৱলী নিয়মীয়াকৈ পাঠ কৰিবলৈ দিয়াৰ লগতে পুথি নকল কৰা কামতো লগায়। কথা-গুৰুচৰিতৰ সাক্ষ্য মতে শংকৰ-মাধৱ তীৰ্থভ্ৰমণলৈ যোৱা কালত ৰামচৰণ আছিল চেঙেলীয়া ডেকা। ৰামচৰণে জীৱনৰ সৰহখিনি কাল কটাইছিল সুন্দৰীদিয়াত। এবাৰ কামৰূপেশ্বৰ ৰঘুনাৰায়ণ ৰজাৰ পৰা বিশেষ পীড়া পাই মহাপুৰুষ মাধৱদেৱে ভাগিনীয়েকক সুন্দৰীতে এৰি থৈ লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ ৰাজ্য কোচবিহাৰৰ ভেলাডোৱাত থাকিবলৈ লয়। ৰামচৰণ সৰহদিন অকলে নাথাকি তেৱোঁ মোমায়েকৰ ওচৰ পালেগৈ। মোমায়েকে তেতিয়া তেওঁক হাজো, দখিণকূল, বৰনগৰ, বৰপেটা আৰু অসম ৰাজ্যত সিঁচৰতি হৈ থকা কীৰ্তনপুথিখনি সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে। মোমায়েকৰ আদেশ মতে তেওঁ এবছৰৰ ভিতৰতে কীৰ্তনখনি সংকলিত কৰে। কালিৰাম মেধিয়ে ঠাকুৰৰ জন্ম-মৃত্যু কাল সাব্যস্ত কৰিছে ১৫২১-১৬০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰূপে।
ৰচনাৱলী
ৰামচৰণ ঠাকুৰে ৰচনা কৰা পুথিৰ ভিতৰত "কংস-বধ" নাটক আৰু শংকৰদেৱৰ সংস্কৃত ৰচনা ভক্তিৰত্নাকৰৰ অসমীয়ালৈ ভাঙনি <"পদ-ভক্তি ৰত্নাকৰ" কৰে। "শঙ্কৰ-মাধৱ-সংবাদ ৰূপে ভক্তি-ৰত্ন অথবা টীকাভাষ্য" নামৰ সৰু পুথি এখনো ৰামচৰণৰ নামত প্ৰচলিত আছে যদিও সমালোচকসকলে এয়া ৰামচৰণ ঠাকুৰৰ ৰচনা হয় নে নহয় সেই লৈ একমত নহয়।
গুৰু চৰিত বা শঙ্কৰ-চৰিত বা বৰচৰিত
সমালোচকসকলৰ বহুতে চৰিতখনিক প্ৰথম লিখিত চৰিত পুথি বুলি স্বীকাৰ কৰিছে। আনহাতে বহু সমালোচকে কেতবোৰ কাৰণত ইয়াক ৰামচৰণ নামৰ অন্য এজন লোকৰ ৰচনা বুলি প্ৰতিপ্ৰন্ন কৰিব খোজে। কিয়নো ৰামচৰণৰ পুত্ৰ দৈত্যাৰি ঠাকুৰে পিতাকৰ এখনি গুৰু চৰিত থকা সত্ত্বেও ‘ৰামচৰণত শুনিছো যিমত সবাকো আমি লিখিলোঁ’ (দৈত্যাৰি, পদ ১৭০৩) বুলি আন এখন শংকৰ-মাধৱৰ চৰিত পুথি ৰচনা কৰা কথাটোৱে বিমোৰত পেলাইছে। তাতকৈ ডাঙৰ কথা, ৰামচৰণ ঠাকুৰ যে প্ৰথম চৰিত পুথিকাৰ, এই কথাৰ কোনো ইঙ্গিতেই পুতেকে দিয়া নাই; বৰঞ্চ ‘নাহিকে আৰিহি’ (পদ ১৭০৫) বুলিহে স্পষ্ট ভাৱে ঘোষণা কৰিছে। চৰিত-পুথিখনৰ সন্দৰ্ভত বিদ্বৎ সকলৰ মাজত দুটা বিপৰীতধৰ্মী মত পোৱা যায়। প্ৰথম মত অনুসৰি– শংকৰ-চৰিত ৰামচৰণৰ লেখা নহয়। আই কনকলতাৰ আজ্ঞাপৰ কণ্টৰীৰ ৰামচৰণেহে ইয়াক কুঁহিয়াৰণিত বহি লুকাই লুকাই পুথিখনি ৰচনা কৰিছিল।”
দ্বিতীয় মত অনুসৰি ৰামচৰণ আৰু দৈত্যাৰি দুয়োজনেই দুখন চৰিত পুথি লিখিছিল। ৰামচৰণে লিখা চৰিত পুথিখনি কালিন্দী আয়ে এবাৰ চাবলৈ নিছিল। আই গোসাঁনীৰ পৰা কোনোবা ভকতে সেইখনি চাবলৈ নি হেৰুৱালে অথবা লুকুৱাই থলে। ফলত দৈত্যাৰিয়ে চাব খোজা সময়ত তেওঁ সেইখনি বিচাৰি পোৱা নাছিল। তদুপৰি ‘নাহিকে আৰিহি’ অকল দৈত্যাৰিয়ে লিখা নাই; দৈত্যাৰিৰ পৰৱৰ্তী চৰিতকাৰ ভূষণ দ্বিজেও তেওঁৰ চৰিত পুথিত ‘নাহিকে আৰিহি’ বুলিছে। গতিকে দ্বিতীয় মতৰ প্ৰবক্তাসকলে দৃঢ়ভাৱে ক’বলৈ বিচাৰে যে শংকৰ-চৰিতখন ৰামচৰণ ঠাকুৰৰে ৰচনা।
পুথিখনিৰ সম্পাদক হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাই এই গুৰুচৰিতখনি সম্পূৰ্ণভাৱে পাবলৈ নাই বুলি এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে: "ৰামচৰণ ঠাকুৰৰ বিৰচিত ‘গুৰু-চৰিত’ সম্পূৰ্ণভাৱে পাবলৈ নাই। আজি প্ৰায় পঞ্চল্লিশ বছৰ আগত নগাঁৱৰ কলিয়াবৰ অঞ্চলৰ এখন সত্ৰত ‘ৰচৰিত’ এখন পোৱা হৈছিল, এতিয়া তাৰ নাম শুনা নাযায়। আমি অনুসন্ধান কৰি কেৱল ১ম-৫ম খণ্ডহে গুৰু-চৰিত’ পাইছে। ৬ষ্ঠ আৰু ৭ম খণ্ড ঠাকুৰ হলিৰাম মহন্তদেৱেহে সংগ্ৰহ কৰিছিল। সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ দীননাথ অধিকাৰীদেৱৰ ঘৰত এখন ৰামচৰণ ঠাকুৰ বিৰচিত ‘গুৰু-চৰিত’ পোৱা হৈছে তাত কেৱল বেলগুৰিলৈকেহে লিখা আছে। আমি দুখন পুথি মিলাই এই ‘গুৰু-চৰিত’সম্পাদন কৰিলোঁ। "
‘গুৰু-চৰিত’ পুথিখন সাতটা খণ্ডত বিভক্ত। চৰিতখনিত প্ৰথম খণ্ডত ৩০৫, দ্বিতীয় খণ্ডত ১০০৯, তৃতীয় খণ্ডত ৮৪৬, চতুৰ্থ খণ্ডত ৫০৮, পঞ্চম খণ্ডত ৭৮০, ৬ষ্ঠ খণ্ডত ৩০৪ আৰু সপ্তম খণ্ডত ৩৪৬টা পদ, মুঠতে চৰিতখনিত ৪০৯৮টা পদ আছে। ইয়াৰে অধিকসংখ্যক পদেই দ্বিপদী ছন্দ; কম সংখ্যকহে ত্ৰিপদী দুলড়ী, ছবি আৰু লেছাৰী ছন্দৰ। চৰিতখনে শংকৰদেৱৰ উপৰিপুৰুষসকলৰ বেহাৰ, কামৰূপ ৰাজ্য হৈ প্ৰবেশৰ পৰা আৰম্ভ কৰি, শ্ৰীমাধৱদেৱৰ সুন্দৰীদিয়া গমন, শংকৰদেৱৰ পৰিয়ালক বনগাগিৰিৰ উৎপীড়নলৈ সমস্ত ঘটনা প্ৰবাহ সামৰি লৈছে। চৰিতখনিৰ ভাষা সহজ, সৰল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
মায়ং
মায়ং  (Mayong), অসমৰ মৰিগাঁও জিলাত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পাৰত অৱস্থিত এটা অঞ্চল৷ এই অঞ্চলক যাদু-মন্ত্ৰৰ স্থান (Land of Black Magic) বুলিও অভিহিত কৰা হয়৷ মায়ং গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰায় ৪০ কি:মি: দূৰত্বত অৱস্থিত৷ এই অঞ্চলটো দেশৰ ভিতৰতে যাদু-মন্ত্ৰৰ কিংবদন্তীপূৰ্ণ ইতিহাসৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ৷ মধ্যযুগৰ সময়ছোৱাত এই অঞ্চলটো প্ৰাচীন ভাৰতৰ যাদুবিদ্যাৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল বুলি জনা যায়৷
নামকৰণ
মায়ঙৰ এই নামৰ সৈতে বহুতো প্ৰবাদ আৰু কিংবদন্তি জড়িত হৈ আছে৷ ইয়াৰে উল্লেখযোগ্যসমূহ হ'ল-
যাদু-মন্ত্ৰ
যাদু-মন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে মায়ং খুবেই প্ৰসিদ্ধ আছিল৷ এইসম্পৰ্কে বহুতো কাহিনী প্ৰচলিত থকাৰ সম্ভেদ পোৱা যায়৷ উদাহৰণস্বৰূপে, মন্ত্ৰৰ বলেৰে আলহীৰ গাত পিৰা লাগি ধৰা, বহুতো দুৰত্ব কম সময়ৰ ভিতৰতে অতিক্ৰম কৰা, পিঠিত কাঁহৰ কাঁহী আঠা লাগি ধৰা আদি ঘটনাৰ কথা জনা যায়৷ এই অঞ্চললৈ যাদুশিক্ষাৰ উদেশ্যেৰে বহু দুৰ-দূৰণিৰ পৰাও লোক অহা বুলি জানিব পৰা যায়৷ কেইটামান ব্যতিক্ৰমৰ বাহিৰে প্ৰায়ভাগ মন্ত্ৰই মৌখিকভাৱে ইজনৰ পৰা সিজনলৈ বিস্তৃতি লাভ কৰিছিল৷
কিংবদন্তি
কিংবদন্তিত মায়ঙকে ধৰি প্ৰাচীন প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ উল্লেখ আছে৷ উদাহৰণস্বৰূপে কচাৰী ৰাজত্বৰ মহাৰজা ঘটোৎকচে মহাভাৰতৰ যুদ্ধত অংশ লৈ যাদুমন্ত্ৰৰ প্ৰয়োগ কৰাৰ কথা জনা যায়৷
নৰবলি
ঐতিহাসিক সাক্ষ্য অনুসৰি আধুনিক কালৰ আগভাগলৈকে শক্তি সাধনাৰ ক্ষেত্ৰত নৰবলি অৰ্থাৎ মানৱ-উৎসৰ্গাৰ প্ৰথা প্ৰচলিত আছিল। শেহতীয়াকৈ খন্দনৰ জৰিয়তে তৰোৱাল আৰু অন্যান্য চোকা হাথিয়াৰ সন্ধান পোৱা গৈছে আৰু এইবোৰৰ সৈতে দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্তত মানৱ-উৎসৰ্গাত ব্যৱহৃত হাথিয়াৰৰ সাদৃশ্য দেখা যায়। ভাৰতীয় প্ৰত্নতাত্বিক প্ৰাধিকাৰী (ASI) গুৱাহাটী চক্ৰৰ অধীক্ষক প্ৰত্নতাত্বিক কে মঞ্জুলে এইদৰে কয় যে, “The swords are huge, similar to what were used in human sacrifice in some parts of the country. The villagers, too, told us that their forefathers used to talk about human sacrifice. We have reason to believe that human sacrifice might have taken place in the Ahom era in Mayong. At present, the ritual of animal sacrifice is prevalent in Mayong as it is in other Shakti shrines in the state. But we need to find out more evidence to arrive at a conclusion.”।
প্ৰত্নতত্ব তথা পৰ্যটন
চহকী বন্যজীৱ, প্ৰত্নতাত্বিক তীৰ্থস্থান, ইক'-টুৰিজিম, এডভেন্সাৰ টুৰিজিম, সাংস্কৃতিক পৰ্যটন আৰু নদী পৰ্যটনৰ বাবে মায়ং পৰ্যটন আৰু প্ৰত্নতাত্বিক দিশত এক আকৰ্ষণৰ ক্ষেত্ৰ হৈ পৰিছে। মায়ং প্ৰত্নতাত্বিক ধ্বংসাৱশেষ, বহু আৱিষ্কৃত আৰু আন বহুতো অনাৱিষ্কৃত শিল্পকৃতি সমলেৰে ভৰপূৰ। গাঁওখনত থকা মায়ং কেন্দ্ৰীয় সংগ্ৰহালয় আৰু এম্প'ৰিয়ামত (Mayong Central Museum and Emporium) যাদু-মন্ত্ৰ (Black Magic) আৰু আয়ুৰ্বেদৰ বহু প্ৰাচীন পাণ্ডুলিপি সংৰক্ষিত হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:মৰিগাঁও জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
হিম’গ্ল’বিন
হিম’গ্ল’বিন (Hemoglobin) তেজৰ লোহিত কণিকাত থকা এবিধ প্ৰ’টিন যি তেজৰ ৰং ৰঙা কৰে। এই প্ৰ’টিনে হাঁওফাঁওৰ পৰা দেহৰ বাকীবোৰ অংশলৈ অক্সিজেন কঢ়িয়াই নিয়ে।
প্ৰকাৰ
হিম’গ্ল’বিনৰ প্ৰকাৰ জিনৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত হয় আৰু পিতৃপুৰুষৰ পৰা সন্তানলৈ আহে। প্ৰায়বোৰ লোকৰ হিম’গ্লবিন ’এ’ প্ৰকাৰৰ। সেয়ে ইয়াক প্ৰাপ্তবয়স্ক বা স্বাভাৱিক হিম’গ্ল’বিন বুলি কোৱা হয়। ’এ’ প্ৰকাৰ হিম’গ্ল’বিন থাকিলে ৰক্তকণিকাবোৰ মিহি, ঘূৰণীয়া আৰু দুয়োফালে অৱতল আকৃতিৰ হয়। এই নমনীয় আকৃতিয়ে ৰক্তনলীকাৰ মাজেদি সহজে অক্সিজেন প্ৰবাহত সহায় কৰে। ’ই; প্ৰকাৰৰ হিম’গ্ল’বিন সৰু, ভংগুৰ আৰু অক্সিজেন বহন ক্ষমতা কম হয়।
জিনগত নিয়ন্ত্ৰণ
স্বাভাৱিক হিম’গ্ল’বিন প্ৰ’টিনৰ আলফা আৰু বিটা শিকলিৰ নিৰ্দিষ্ট সংখ্যা আৰু ক্ৰম Hba জিনে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। তেনেদৰে ’ই’ প্ৰকাৰৰ হিম’গ্ল’বিনৰ শিকলিৰ সংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণ কৰে Hba জিনৰে এটা উৎপৰিৱৰ্ত্তিত ৰূপ Hgb জিনে। এই জিনত বিটা শিকলিৰ ২৬ নং অৱস্থানত থকা এমিন’ এছিড গ্লুটামিক এছিড লাইছিনলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। ফলত এই হিম’গ্লবিন ত্ৰুটিপূৰ্ণ হয়। ইয়াৰ ফলত হিম’গ্ল’বিন ই ৰোগ দেখা দিয়ে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:জৈৱ যৌগ
তাণ্ডৱ
তাণ্ডৱ বা তাণ্ডৱম বা তাণ্ডৱ নাট্যম (Tandava) হিন্দু দেৱতাসকলে কৰা এক মহাজাগতিক ঐশ্বৰিক নৃত্য। হিন্দু শাস্ত্ৰসমূহত উল্লিখিত অনুসৰি দেৱতাসকলে বিভিন্ন অনুষ্ঠানত তাণ্ডৱ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ভাগৱত পুৰণত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণয়ে সৰ্পৰাজ কালিয়াৰ মূৰৰ ওপৰত তাণ্ডৱ নৃত্য কৰিছিল। শিৱয়ে তেওঁৰ দুখ আৰু খং প্ৰকাশ কৰিবলৈ ৰুদ্ৰ তাণ্ডৱ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। পাৰ্বতী হিচাপে পুনৰজন্ম হোৱা শিৱৰ প্ৰথম পত্নী সতীয়ে দক্ষৰ যজ্ঞাত অগ্নি কুণ্ডত জঁপিয়াই প্ৰাণ ত্যাগ কৰাৰ পিছত শিৱয়ে তাণ্ডৱ নৃত্য কৰিছিল। শিৱৰ পুত্ৰ গণেশক কিছুমান মন্দিৰৰ ভাস্কৰ্যসমূহত অষ্টভূজা তাণ্ডৱ নৃত্যৰত অৱস্থাত খোদিত কৰা হৈছে।
জৈন পৰম্পৰা অনুসৰি ইন্দ্ৰয়ে জৈন ধৰ্মৰ প্ৰথম তীৰ্থংকৰ ঋষভনাথৰ জন্মৰ সময়ত তেওঁৰ সন্মানৰ্থে তাণ্ডৱ কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।
হিন্দু ধৰ্মত তাণ্ডৱ
তাণ্ডৱ ভাৰতৰ পৱিত্ৰ নৃত্য-নাটক প্ৰদৰ্শন। তাণ্ডৱত বলিষ্ঠ, প্ৰাণৱন্ত তীব্ৰ অংগ সঞ্চালন অন্তৰ্ভুক্ত। আনন্দৰে প্ৰদৰ্শন কৰা তাণ্ডৱ নৃত্যক আনন্দ তাণ্ডৱ বুলি কোৱা হয়। হিংসাত্মক ভাৱত প্ৰদৰ্শন কৰা নৃত্যক ৰৌদ্ৰ বা ৰুদ্ৰ তাণ্ডৱ বুলি কোৱা হয়। হিন্দু গ্ৰন্থত পোৱা তাণ্ডৱৰ প্ৰকাৰবোৰ হৈছে: আনন্দ তাণ্ডৱ, ত্ৰিপুৰা তাণ্ডৱ, সান্ধ্য তাণ্ডৱ, সংহাৰ তাণ্ডৱ, কালী (কালিকা) তাণ্ডৱ, উমা তাণ্ডৱ, শিৱ তাণ্ডৱ, কৃষ্ণ তাণ্ডৱ আৰু গৌৰী তাণ্ডৱ।
কৃষ্ণ তাণ্ডৱ
ভাগৱত পুৰণ অনুসৰি কৃষ্ণই কালিয়া নাগৰ ফনাত তাণ্ডৱ নৃত্য কৰিছিল। কালিয়া সৰ্পক তেওঁ নিজৰ অধীন কৰি যমুনা নদীক ইয়াৰ অশুদ্ধতাৰ পৰা পৰিষ্কাৰ কৰিছিল। ব্ৰজৰ লোকসকলৰ আতংক স্বৰূপ বিষাক্ত সাপ কালিয়াৰ ধ্বংসৰ বৰ্ণনা কৰা এই খণ্ডটো কৃষ্ণ তাণ্ডৱ বা কৃষ্ণৰ তাণ্ডৱ নৃত্য হিচাপে অতি জনপ্ৰিয়ভাৱে পৰিচিত।
লেখক অঙ্গনা জাভাৰীয়ে ৰাসলীলাত কৃষ্ণ তাণ্ডৱৰ বৰ্ণনা কৰিছে। ইয়াত লঘু দ্ৰুত চলাচল, লঘু জাঁপ, দ্ৰুত পদচালনা, ঘুৰ্ণন গতি আৰু কিছুমান শাৰীৰিক কছৰৎ অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। কিন্তু এই নৃত্যত মূলত মাধুৰ্য আৰু মাৰ্জিত ৰূপত কৃষ্ণৰ ৰোমাণ্টিক আৰু যৌৱনোদ্দীপ্ত চৰিত্ৰ ফুটি উঠে।
১৬ শতিকাৰ আগৰে পৰা কৃষ্ণক "নৃত্যৰ ঈশ্বৰ" হিচাপে উপাসনা প্ৰচলিত। লেখক আৰু অধ্যাপক কালেব চাইমন্সে তেওঁৰ 'ডেভছনেল চভাৰনিটি: কিংশ্বিপ এণ্ড ৰিলিজন ইন ইণ্ডিয়া' নামৰ কিতাপখনত কৈছে যে, মহীশূৰ ৰাজ্যৰ ১৪তম মহাৰাজ ৰজা চিক্কা দেৱৰাজে তেওঁৰ ৰাজ্যাভিষেক স্মৰণ কৰিবলৈ "দেৱৰাজ (সহ) নৃত্যৰত কৃষ্ণৰ প্ৰতিচ্ছবি" (তাণ্ডৱ কৃষ্ণমূৰ্তি দেৱৰাজ) নামৰ সোণৰ মুদ্ৰাৰ শৃংখলাৰ প্ৰচলন আৰম্ভ কৰিছিল।
লেখক সহদেৱ কুমাৰে তেওঁৰ 'এ থাউজেণ্ড পেটেলেড লোটাছ: জৈন টেম্পেলছ অফ ৰাজস্থান: আৰ্কিটেক্সাৰ এণ্ড আইকনগ্ৰাফী' কিতাপখনত কৈছে যে, ১২ আৰু ১৩ শতিকাৰ আগতে চোল শাসনকালত নটৰাজ নৃত্য আৰু কৃষ্ণই এশ মুৰীয়া সৰ্প কালিয়াৰ ফনাৰ ওপৰত তাণ্ডৱ নৃত্য কৰা দৃশ্য শিল্পীসকলৰ বাবে প্ৰিয় বিষয় আছিল।
বিদুষী লাৱণ্য ভেমছানীয়ে কয়, "ভাৰতনাট্যম আৰু কুচিপুড়িয়ে তাণ্ডৱ নামেৰে জনাজাত নৃত্যৰ শৈলী বিকশিত কৰিছিল, ই মুখ্যতঃ ভৰিৰ তীব্ৰ চলাচলেৰে প্ৰদৰ্শন কৰা এক তীব্ৰ নৃত্যৰ সংহতি, যিটো এসময়ত শিশু কৃষ্ণৰ দ্বাৰা প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল বুলি কোৱা হয় যেতিয়া তেওঁ বৃন্দাবনত কালিন্দী নদীত কালিয়া নাগক পৰাস্ত কৰিছিল।"
কৃষ্ণ নৃত্যক বহুতো ৰচনাৰ জৰিয়তে সুন্দৰভাৱে উপস্থাপন কৰা হৈছে। পুৰন্দৰ দাসে 'নৃত্য কৃষ্ণ'ক 'তাণ্ডৱ কৃষ্ণ' বুলি নাম দিছিল। দাসে তেওঁৰ এক ৰচনাৰ মাধ্যমে 'তাণ্ডৱ কৃষ্ণনা ভজেচি' ('তাণ্ডৱৰত কৃষ্ণলৈ প্ৰাৰ্থনা') বুলি কৈছে। তাণ্ডৱ হৈছে কৃষ্ণ আৰু আনৰ দেৱ-দেৱীসকলৰ দ্বাৰা প্ৰদৰ্শিত নৃত্য।
শিৱ তাণ্ডৱ আৰু শৈৱবাদ
শৈৱবাদ মতে শিৱৰ তাণ্ডৱক সৃষ্টি, স্থিতি আৰু লয় চক্ৰৰ উৎস হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। ৰুদ্ৰ তাণ্ডৱে ইয়াৰ হিংস্ৰ ৰূপত অৱতীৰ্ণ হৈ প্ৰথমে সৃষ্টি আৰু পৰৱৰ্তীকালত বিশ্বৰ ধ্বংস আনকি মৃত্যু পৰ্যন্ত চিহ্নিত কৰে। আকৌ আনন্দ তাণ্ডৱত তেওঁক আনন্দপূৰ্ণ ৰূপত দেখা যায়। শিৱ সিদ্ধান্তৰ ঐতিহ্য অনুযায়ী নটৰাজৰূপী শিৱক (আক্ষৰিক অৰ্থ মতে 'নৃত্যৰ ৰজা' ) is considered to be supreme lord of dance. ) নৃত্যৰ সৰ্বোচ্চ দেৱতা বুলি গণ্য কৰা হয়। তাণ্ডৱম্‌ নামটা শিৱৰ অনুচৰ তণ্ডুৰ পৰা আহিছে। তেওঁ ভগৱান শিৱৰ তাণ্ডৱ নৃত্যৰ বিন্যাস অনুযায়ী অঙ্গহাৰ আৰু কৰণবোৰ নাট্যশাস্ত্ৰৰ ৰচক ভৰতমুনিক শিকাইছিল। কিছু পণ্ডিতৰ মতে তণ্ডু নিজে নাটকীয় শিল্প ৰচনাৰ লেখক আছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত সেইবোৰ নাট্যশাস্ত্ৰত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। এতেকে শিৱ ঐতিহ্যৰ মুদ্ৰাসমূহ আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ পৰায়ে সম্ভৱত উচ্চাঙ্গৰ নৃত্য, নাট্য আৰু সংগীতৰ উৎপত্তি হৈছে।
ভৰতমুনিৰ দ্বাৰা ৰচিত নাট্যশাস্ত্ৰত 'তাণ্ডৱ লক্ষণম' নামৰ চতুৰ্থ অধ্যায়ত ৩২টা অঙ্গহাৰ আৰু ১০৮টা কৰণৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়। তাণ্ডৱত ভৰিৰ সৈতে যুগ্ম হাতৰ ভংগী আৰু নৃত্যৰ অংগবিন্যাসক কৰণ বোলে। অঙ্গহাৰ হৈছে সাত বা ততোধিক কাৰণৰ সমাহাৰ। "শিৱৰ উপাসনাত কিমান প্ৰকাৰৰ বিভিন্ন নৃত্য আছে সেয়া মই ক'ব নোৱাৰিম। এই সমস্ত নৃত্যৰ কম বেছি পৰিমাণে এক আৰু অদ্বিতীয় মূল ধাৰণা হৈছে নিঃসন্দেহে আদিম ছন্দোবদ্ধ শক্তিৰ অভিব্যক্তি। শিৱৰ নৃত্যৰ উৎস হিচাপে যি আছিল সেয়া কালক্ৰমত দেৱতাৰ কাৰ্যকলাপৰ পৰিষ্কাৰ চিত্ৰ হৈ পৰিছিল, যাক লৈ যিকোনো শিল্প অথবা ধৰ্ম অহংকাৰ কৰিব পাৰে।" - আনন্দ কুমাৰস্বামী
শিৱৰ তাণ্ডৱ নৃত্যৰ প্ৰত্যুত্তৰত তেওঁৰ পত্নী পাৰ্বতীয়ে লাস্য নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। লাস্য নৃত্যৰ অংগ সঞ্চালন নম্ৰ, মাধুৰ্যপূৰ্ণ আৰু বহু সময়ত কামভাৱাপন্ন। কিছু পণ্ডিতৰ মতে লাস্য হৈছে তাণ্ডৱৰ নাৰীত্বপূৰ্ণ ৰূপ।
শিৱ তাণ্ডৱ স্তোত্ৰম্‌ হৈছে ৰাৱণৰ দ্বাৰা বিৰচিত শিবৰ শক্তি আৰু সৌন্দৰ্য বৰ্ণনা কৰা স্তোত্ৰম্‌।
ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্য
ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যত তাণ্ডৱ নৃত্যৰ নিদৰ্শন দেখা যায়। কথক নৃত্যত তিনি প্ৰকাৰৰ তাণ্ডৱ সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, সেইকেইটা হৈছে: কৃষ্ণ তাণ্ডৱ, শিৱ তাণ্ডৱ আৰু ৰাৱণ তাণ্ডৱ। কিন্তু কেতিয়াবা চতুৰ্থ প্ৰকাৰ তাণ্ডৱ - কালিকা বা কালি তাণ্ডৱ ব্যৱহাৰ হ'ব পাৰে। মণিপুৰী নৃত্যক "তাণ্ডৱ" বা 'লাস্য' এই দুই গোটত ভাগ কৰা হয়। ইয়াত সাধাৰণতে শিৱ, শক্তি বা কৃষ্ণক যোদ্ধা-ত্ৰাণকৰ্তা হিচাপে দেখুওৱা নৃত্যক তাণ্ডৱ আৰু ৰাধা আৰু কৃষ্ণৰ প্ৰেম কাহিনীৰ সৈতে জড়িত নৃত্যক লাস্য বোলে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নৃত্য শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিৰক্ষা একাডেমী (ভাৰত)
ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিৰক্ষা একাডেমী (এনডিএ) হৈছে ভাৰতীয় সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ যুটীয়া প্ৰতিৰক্ষা সেৱা প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান, য'ত ভাৰতীয় সেনা, ভাৰতীয় নৌসেনা আৰু ভাৰতীয় বায়ু সেনা বাহিনীৰ কেডেটসকলে পৰৱৰ্তী সেৱা একাডেমীত প্ৰশিক্ষণ লয়। এনডিএ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেৰ খাড়াকৱাচলা চহৰত অৱস্থিত। ই বিশ্বৰ প্ৰথম ত্ৰি-সেৱাৰ একাডেমী।
এনডিএৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ভিতৰত আছে ৩জন পৰম বীৰ চক্ৰ আৰু ১২জন অশোক চক্ৰ। এনডিএ-য়ে এতিয়ালৈকে ২৭জন সেৱা মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়াও প্ৰস্তুত কৰিছে। বৰ্তমান সেনা, নৌসেনা আৰু বায়ু সেনা বাহিনীৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়াসকল সকলো এনডিএৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ। ১৩৭তম পাঠ্যক্ৰমৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ৩০ নৱেম্বৰ, ২০১৯ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে, য'ত ১৮৮জন আৰ্মি কেডেট, ৩৮জন নৌ কেডেট আৰু ২০জন বন্ধুত্বপূৰ্ণ বিদেশী কেডেট থাকে। ২০২১ চনৰ আগষ্টত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে এক আদেশ জাৰি কৰে য'ত মহিলা প্ৰাৰ্থীসকলক আগন্তুক এনডিএ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হ'বলৈ অনুমতি দিয়ে।
সীমা ভাটনাগৰ
সীমা ভাটনাগৰ (Seema Bhatnagar; জন্ম: সীমা শ্ৰীবাস্তৱ) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী। তেখেতে প্ৰধানকৈ কেন্সাৰবিৰোধী ঔষধ আৱিষ্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত কাম কৰি আছে।
শিক্ষা
১৯৯৯ চনত তেখেতে ৰসায়ন বিজ্ঞানত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। লক্ষ্ণৌস্থিত কেন্দ্ৰীয় ঔষধ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা তেখেতে উক্ত ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেতৰ গৱেষণাৰ তত্ত্বাৱধায়ক আছিল অমিয় প্ৰসাদ ভাদুৰী।
কৰ্মজীৱন
ঔষধ আৱিষ্কাৰৰ ক্ষেত্ৰখনত চলি থকা গৱেষণা আৰু বিকাশৰ লগত ভাটনাগৰ জড়িত হৈ আছে। এমিটি শিক্ষানুষ্ঠানৰ লগত জড়িত হোৱাৰ আগলৈকে তেখেতে একাধিক চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানৰ লগত জড়িত হৈ ঔষধৰ ক্ষেত্ৰখনত কাম কৰিছে। ২০০৫ চনত এমিটি বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ সময়তেই সীমা ভাটনাগৰে প্ৰবক্তা হিচাপে শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ লগত জড়িত হৈছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে তেখেতে ভাৰতৰ "ৰাষ্ট্ৰীয় ইমিউন'লজি প্ৰতিষ্ঠান"ত কোষ জীৱবিজ্ঞান বিভাগত এগৰাকী প্ৰকল্প সহযোগী হিচাপে কাম কৰিছিল।
বৰ্তমান সীমা ভাটনাগৰে এমিটিৰ জৈৱপ্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ সহকাৰী অধ্যাপকৰ পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে। ভাৰতৰ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ বিভাগে উদ্যোগ লোৱা প্ৰকল্পৰ জৰিয়তে সীমা ভাটনাগৰে তেখেতৰ গৱেষণামূলক কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। বৰ্তমান তেখেতে ভাৰতীয় চিকিৎসা বিজ্ঞান গৱেষণা সংস্থাৰ প্ৰকল্পৰ লগত জড়িত হৈ আছে। ইয়াৰ বাহিৰেও তেখেতে দিল্লীস্থ ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ ভৈৰৱভোটলা জয়ৰামৰ লগত, ৰাজীৱ গান্ধী জৈৱপ্ৰযুক্তিবিদ্যা কেন্দ্ৰত থাংকায়া ৰেত্নবাই সন্তোষ কুমাৰ, আৰু দুণ্ডী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ঔষধ আৱিষ্কাৰৰ লগত কাম কৰিছে। এইসমূহ সহযোগিতামূলক কৰ্মৰ দ্বাৰা তেখেতৰ গৱেষণাৰ ভেটি সৱল হৈছে।
এমিটি বিশ্ববিদ্যালয়ত গৱেষণাৰ সৈতে জড়িত থকাৰ লগতে অধ্যাপক ভাটনগৰে কেতবোৰ বিদেশী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লগত সহযোগিতামূলক কাৰ্যসূচী আৰু গৱেষণামূলক কাৰ্যক্ৰমণিকাও গ্ৰহণ আৰু কাৰ্যকৰী কৰিছে। তেখেতে ত্ৰিমহাদেশ কাৰ্যসূচী, বিদেশত শিক্ষাৰ লগতো জড়িত। পোষ্ট ডক্তৰেল অধ্যয়নৰ সময়ত অধ্যাপক ভাটনগৰে ভাৰতৰ শীৰ্ষ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান আৰু বিজ্ঞানীৰ লগত কাম কৰিছে। তাৰে ভিতৰত ৰাষ্ট্ৰীয় ইমিউনোল'জী প্ৰতিষ্ঠান, ভাৰত আৰু ৰেনবেক্সি লেবৰটেৰিছ, কেন্দ্ৰীয় ঔষধ গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান উল্লেখনীয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ লক্ষ্ণৌত সীমা ভাটনাগৰৰ জন্ম হৈছিল। তেখেত আছিল ৰাম চন্দ্ৰ শ্ৰীবাস্তৱৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰী। পিতৃ আছিল প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণা আৰু বিকাশ সংস্থাত সহযোগী সঞ্চালক। আনহাতে মাতৃ হৈছে মীৰা শ্ৰীবাস্তৱ। সীমাই এগৰাকী আই.টি. উপদেষ্টাৰ লগত বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকৰ এটি পুত্ৰ আৰু এটি কন্যা সন্তান আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ৰসায়নবিদ
ইৰ'চ
ইৰ'চ (Eros) হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ প্ৰেম আৰু যৌনতাৰ দেৱতা। তেওঁৰ ৰোমান সমকক্ষ হৈছে কিউপিড। প্ৰাৰম্ভিক কালত ইৰ'চক এক আদি দেৱতা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াৰ বিপৰীতে পিছৰ পৰ্যায়ৰ লিখনি আদিত তেওঁক সৌন্দৰ্যৰ দেৱী এফ্ৰোডাইটি আৰু যুদ্ধৰ দেৱতা এৰিচৰ পুত্ৰ বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে। ইৰ'টিচ নামেৰে পৰিচিত ডেউকাযুক্ত প্ৰেমৰ দেৱতাসকল তেওঁৰ সহোদৰ।
উপস্থাপন
পৌৰাণিক গ্ৰীক সূত্ৰসমূহত ইৰ'চৰ উপস্থিতি বিভিন্নধৰণে দেখিবলৈ পোৱা যায়। প্ৰাৰম্ভিক কালৰ ৰচনা যেনে, ক'চম'গনি, দৰ্শনশাস্ত্ৰ, গ্ৰীক-ৰোমান ৰহস্য সম্পৰ্কীয় লেখনি আদিত ইৰ'চক এজন আদি দেৱতা হিচাপে উপস্থাপন কৰা হৈছে আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিৰ সৈতেও তেওঁৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা হৈছে। পিছৰ কালছোৱাৰ সূত্ৰসমূহত ইৰ'চক এফ্ৰোডাইটিৰ পুত্ৰ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে য'ত তেওঁৰ হস্তক্ষেপত দেৱতা আৰু মানৱৰ মাজত প্ৰায়েই অবৈধ প্ৰেম উৎপন্ন হৈছে। নৱজাগৰণৰ সময়ৰ ইৰ'চক যৌন শক্তিৰ এক মূৰ্তমান স্বৰূপ আৰু শিল্পী হিচাপে এক কমবয়সীয়া যুৱকৰ ৰূপত চিত্ৰায়িত কৰা হৈছে।
প্ৰাক-ধ্ৰুপদী কালৰ গ্ৰীচত ইৰ'চৰ উপাসকসকলৰ এক পন্থা আছিল যদিও এফ্ৰোডাইটিৰ পন্থাতকৈ ইয়াৰ গুৰুত্ব কম আছিল। অৱশ্যে পৰৱৰ্তী সময়ত থেছপি নামৰ ঠাইত ইৰ'চক এক উৰ্বৰতা সম্পৰ্কীয় পন্থাই উপাসনা কৰিছিল। এথেন্সত এফ্ৰোডাইটিৰ সৈতে ইৰ'চৰ উপাসনাৰ পন্থা জনপ্ৰিয় আছিল আৰু প্ৰতিমাহৰ চতুৰ্থ দিনটো হেৰাক্লিচ, হাৰ্মিচ আৰু এফ্ৰোডইটিৰ লগতে ইৰ'চৰ বাবেও পবিত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা