cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নাগালেণ্ডৰ সংস্কৃতি
উৎসৱ
নাগালেণ্ডক ভাৰতৰ উৎসৱৰ দেশ হিচাপে জনা যায়। বিভিন্ন জনজাতিৰ বৈচিত্ৰ্যৰে ভৰপূৰ নাগালেণ্ডত, প্ৰত্যেকে জনজাতিৰ নিজা সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্যৰ সৈতে গোটেই বছৰজোৰা বিভিন্ন উৎসৱ উদযাপন কৰে। ইয়াৰ উপৰিও, ৰাজ্যখনে সকলো খ্ৰীষ্টান উৎসৱ উদযাপন কৰে। পৰম্পৰাগত জনজাতি সম্পৰ্কীয় উৎসৱবোৰ কৃষিৰ সৈতে জড়িত, কিয়নো নাগালেণ্ডৰ জনসংখ্যাৰ এক বৃহৎ অংশ পোনপটীয়াকৈ কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। প্ৰতিটো মুখ্য জনজাতিয়ে পালন কৰা কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ হৈছে: চাখেচাঙসকলৰ 'চুকহেনয়ে' (জানুৱাৰী মাহত), আঙ্গামী সকলৰ 'চেকৰেনয়ি' (ফেব্ৰুৱাৰীত), ক’নয়াক সকলৰ 'আউলিং' (এপ্ৰিল মাহত), আও সকলৰ 'মাউটচু' (মে’ মাহত), চুমী সকলৰ 'টুলুনী' (জুলাই মাহত), চাঙ নগাসকলৰ 'ন্যকনলুম' (জুলাই মাহত), চাঙ্গতাম সকলৰ 'মংমং' (চেপ্তেম্বৰ মাহত), ল’থা সকলৰ 'ট’খো ইমং' (নবেম্বৰ মাহত) আৰু পচুৰী সকলৰ 'য়েমচে' (অক্টোবৰ মাহত)।
হৰ্ণবিল (ধনেশ পক্ষী) উৎসৱ
ৰাজ্যখনৰ জনজাতি সমূহৰ মাজত সমন্বয় আৰু ৰাজ্যৰ কলা কৃষ্টি প্ৰসাৰৰ ঊদ্দেশ্যে ২০০ চনত নাগালেণ্ড চৰকাৰে এই উৎসৱ আৰম্ভ কৰে । বৰ্তমানে ৰাজ্যৰ পৰ্যতন আৰু কৃষ্টি বিভাগে আয়োজন কৰা উৎসৱটিত একেখন মঞ্চতে ৰাজ্যখনৰ সকলোবোৰ জনজাতিৰ কলা কৃষ্টিৰ সমাহাৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়। প্ৰতি বছৰে ১ৰ পৰা ৭ ডিচেম্বৰলৈকে হৰ্ণবিল উৎসৱ পালন কৰা হয়।
ক’হিমাৰ পৰা ১২ কিমি দূৰত থকা ঐতিহ্যমণ্ডিত নগা গাওঁ কিছামাত এই সপ্তাহযোৰা উৎসৱটি পালন কৰা হয়। নগালেণ্ডৰ প্ৰায় সকলোবোৰ জনজাতিয়েই এই উৎসৱত ভাগ লোৱা দেখা যায়, ৰাজ্যখনৰ কলা-কৃষ্টি আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰদৰ্শনেই উৎসৱটিৰ মূল লক্ষ্য ।
ভাৰতত পোৱা ধনেশ পক্ষী (Great Indian Hornbill)ৰ নামেৰে এই উৎসৱটিৰ নাম ৰখা হৈছে। যাৰ ঊল্লেখ ৰাজ্যৰ প্ৰায়বোৰ জনজাতিৰেই লোকসংগীতত দেখিবলৈ ওৱা যায়। চিত্ৰশিল্প, কাঠৰ শিল্প, আন আন ভাষ্কৰ্য, খাদ্যসম্ভাৰ আদিৰ প্ৰদৰ্শনী উৎসৱটিত দেখিবলৈ পোৱা যায়, তদুপৰি বিভিন্ন পৰপ্মৰাগত সজূঁলি, বনৌষধ, ফুল আদিৰো প্ৰদৰ্শনীৰ লগতে বিক্ৰী হয়, সোন্দৰ্য প্ৰতিযোগিতা, ফেশ্বন প্ৰতিযোগিতা, কাড়ঁ মৰা প্ৰতিযোগিতা, মল্লযুদ্ধ, সংগীতানুষ্ঠান, গাহৰি মঙহ খোৱা প্ৰতিযোগিতা, কঁয়াক সকলৰ জুই ভক্ষণ কৰা প্ৰতিযোগিতা, সাহিত্য প্ৰতিযোগিতা আৰু সাহিত্যালোচনা, হৰ্ণবিল ক’ৰেল পেন’ৰমা, হৰ্ণবিল গ্ল’বেল চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, উত্তৰ পূৰ্বীয় ঢোলৰ সমূহীয়া বাদন, নগা জলকীয়া খোৱা প্ৰতিযোগিতা, হৰ্ণবিল জাতীয় পাহাৰ বগোৱা প্ৰতিযোগিতা, হৰ্ণবিল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মটৰ ৰেলী আৰু WW-II ভিণ্টেজ কাৰ ৰেলী আদি হৈছে ধনেশ উৎসৱত অনুষ্ঠিত হোৱা আন আন অনুষ্ঠান  ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
মনসা
মনসা দেৱী হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ এগৰাকী দেৱী, তেওঁক সৰ্পৰ লগত জড়িত দেৱী হিচাপে  বিশ্বাস কৰা হয়।মূলত বংগদেশ আৰু উত্তৰ ভাৰত আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলতো সৰ্পদোষ নিৱাৰণৰ বাবে তেওঁৰ পূজা কৰা হয়। মনসা হৈছে সৰ্পৰাজ বাসুকীৰ ভগ্নী আৰু  জৰুৎকাৰু মুনিৰ পত্নী । সৰ্পবিষ নিৱাৰণ কৰাৰ বাবে তেওঁক বিষহৰি নামেৰেও জনা যায়। তেওঁক নিত্যা (চিৰন্তনী) আৰু পদ্মাবতী নামেৰেও জনা যায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
হাইড্ৰ’ষ্টেটিক পৰীক্ষা
হাইড্ৰ’ষ্টেটিক পৰীক্ষা (Hydrostatic test) হৈছে এনে এক উপায় যাৰ দ্বাৰা পাইপলাইন, প্লাম্বিং, গেছ চিলিণ্ডাৰ, বয়লাৰ আৰু ইন্ধনৰ টেংকৰ দৰে চাপৰ পাত্ৰৰ শক্তি আৰু লিক পৰীক্ষা কৰিব পাৰি। পৰীক্ষাটোত পাত্ৰ বা পাইপ ব্যৱস্থাটো তৰল পদাৰ্থৰে ভৰাই দিয়া হয়; সাধাৰণতে পানী, যিটো দৃশ্যমান লিক ধৰা পেলোৱাত সহায়ক হোৱাকৈ ৰং কৰিব পাৰি, আৰু পাত্ৰটোক নিৰ্দিষ্ট পৰীক্ষাৰ চাপলৈ চাপ দিয়া হয়। চাপ্লাই ভালভ বন্ধ কৰি চাপৰ ক্ষয় হৈছে নে নাই পৰ্যবেক্ষণ কৰি চাপৰ টান (Pressure tightness) পৰীক্ষা কৰিব পাৰি। পানীত ৰং থাকিলে লিক হোৱাৰ স্থান দৃশ্যমানভাৱে চিনাক্ত কৰিব পাৰি। সাধাৰণতে পাত্ৰটোৰ স্থায়ী বিকৃতি জুখি শক্তি পৰীক্ষা কৰা হয়। পাইপ আৰু চাপৰ পাত্ৰ পৰীক্ষাৰ বাবে হাইড্ৰ’ষ্টেটিক পৰীক্ষাই ব্যৱহাৰ কৰা আটাইতকৈ সাধাৰণ পদ্ধতি। এই পৰীক্ষা ব্যৱহাৰ কৰিলে সময়ৰ লগে লগে জাহাজ এখনৰ সুৰক্ষাৰ মানদণ্ড আৰু স্থায়িত্ব বজাই ৰখাত সহায় হয়। নতুনকৈ নিৰ্মিত টুকুৰাবোৰক প্ৰথম অৱস্থাত হাইড্ৰষ্টেটিক পৰীক্ষা ব্যৱহাৰ কৰি যোগ্যতা অৰ্জন কৰা হয়। তাৰ পিছত নিয়মীয়াকৈ প্ৰাসংগিক মানদণ্ড অনুসৰি পুনৰ বৈধতা প্ৰদান কৰা হয়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত য'ত হাইড্ৰ'ষ্টেটিক পৰীক্ষা ব্যৱহাৰিক নহয় তেনে ক্ষেত্ৰত বায়ুচালিত চাপ পৰীক্ষা এটা গ্ৰহণযোগ্য বিকল্প হ'ব পাৰে। গেছ পৰিবহণ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে চাপৰ পাত্ৰ পৰীক্ষা কৰাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ এনে পাত্ৰবোৰ চাপত বিকল হ’লে বিস্ফোৰণ হ’ব পাৰে।
ৰাণী কৰ্ণাৱতী
ৰাণী কৰ্ণাৱতী বা ৰাণী কৰ্মাৱতী (Rani Karnavati; মৃত্যু: ৮ মাৰ্চ ১৫৩৪) ভাৰতৰ বুন্দিৰ এগৰাকী ৰাজকুঁৱৰী আৰু অস্থায়ী শাসক আছিল। মেৱাৰৰ ৰাণা সংগ্ৰাম সিংহৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়। পৰৱৰ্তী দুই ৰাণা, ৰাণা বিক্ৰমাদিত্য আৰু ৰাণা উদয় সিংহৰ মাতৃ আৰু মহাৰাণা প্ৰতাপৰ আইতাক। ১৫২৭ চনৰ পৰা ১৫৩৩ চনলৈকে নাবালক পুত্ৰৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ স্বামীৰ দৰেই পৰাক্ৰমী আছিল আৰু গুজৰাটৰ বাহাদুৰ শাহৰ নেতৃত্বত অহা সেনাৰ হাতত পৰাজিত নোহোৱালৈ চিতোৰক ৰক্ষা কৰিছিল। পলাবলৈ অস্বীকাৰ কৰি তেওঁ নিজৰ সন্মান ৰক্ষাৰ বাবে জৌহৰ ব্ৰত ধাৰণ কৰিছিল।
জীৱনী
১৫২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত বাবৰে দিল্লীৰ সিংহাসন দখল কৰাৰ পিছত মেৱাৰৰ ৰানা সংগ্ৰাম সিংহ বা ৰাণা সংগই বাবৰৰ বিৰুদ্ধে দিল্লীৰ সিংহাসন দখল কৰাৰ উদ্দেশ্যে ৰাজপুত শাসকসকলৰ এক মহাজোঁটৰ নেতৃত্ব দিছিল। প্ৰথম অৱস্থাত ৰাণাই বায়ানাৰ যুদ্ধত মোগল সৈন্যক পিছ হোহোকাবলৈ সফল হৈছিল। কিন্তু খানুৱাৰ যুদ্ধত বাবৰৰ উচ্চমানৰ ৰণকৌশল আৰু তোপৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে তেওঁ পৰাজিত হয়।
ৰাণী কৰ্ণাৱতীয়ে তেওঁৰ বৰ পুত্ৰৰ বিক্ৰমাদিত্যৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। বিক্ৰমাদিত্য এজন দুৰ্বল শাসক আছিল। ইয়াৰ মাজতে মেৱাৰত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে গুজৰাটৰ বাহাদুৰ শাহে আক্ৰমণ কৰে, যাৰ হাতত বিক্ৰমাদিত্যই পূৰ্বে পৰাজয় লাভ কৰিছিল। ৰাণীৰ বাবে সেয়া আছিল অতিশয় চিন্তাৰ বিষয় হৈ পৰে।
ৰাণী কৰ্ণাৱতীয়ে পুত্ৰসকলক বুন্দিলৈ পঠিয়াবলৈ সন্মতি দি তেওঁৰ বিশ্বাসী পৰিচাৰিকা ধাত্ৰী পান্নাক তেওঁলোকৰ লগত যাবলৈ আৰু ভালদৰে যত্ন ল’বলৈ ক’লে। পান্না যাবলৈ অনিচ্ছুক আছিল যদিও ৰাণীৰ ইচ্ছাৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে। ছিচোদিয়াসকলে সাহসেৰে যুদ্ধ কৰে। যদিও তেওঁলোকৰ সংখ্যা বেছি আছিল, যুদ্ধত পৰাজিত হৈছিল। বাহাদুৰ শাহে চিতোৰগড়ত প্ৰৱেশ কৰি দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে লুটপাত কৰে।
পৰাজয়ৰ ওচৰ চাপি অহা বুলি উপলব্ধি কৰি কৰ্ণৱতী আৰু দৰবাৰৰ আন আন সম্ভ্ৰান্ত মহিলাসকলে ১৫৩৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ৮ মাৰ্চত জৌহৰ ব্ৰত পালন কৰি আত্মজাহ দিয়ে। আনহাতে পুৰুষসকলে কেশৰৰঙী বস্ত্ৰ ধাৰণ কৰি মৃত্যুৰ নোহোৱাকৈ যুঁজিবলৈ সংকল্প লয়। চিতোৰত পালন কৰা তিনিটা জৌহৰৰ ভিতৰত এইটো আছিল দ্বিতীয়টো জৌহৰ।
ৰাজেশ খৈতান
'''
ৰাজেশ খৈতান (c. ১৯৪৪ – ১৫ ডিচেম্বৰ ২০১৯) পশ্চিমবঙ্গৰ এজন ৰাজনীতিবিদ আছিল। তেওঁ বড়বাজাৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ বিধায়ক আছিল।
আলোক-বৰ্ষ
এক আলোক-বৰ্ষ বা পোহৰ-বৰ্ষ (ইংৰাজীত Light-year বা light year, চমুকৈ: ly) মহাজাগতিক দূৰত্ব সূচিত কৰা এটা একক। ই প্ৰায় ৯ লাখ কোটি কিলোমিটাৰ (বা প্ৰায় ৬ লাখ কোটি মাইলৰ সমান)। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান সংস্থা (IAU)-ৰ মতে, এক আলোক বৰ্ষ হৈছে এক জুলিয়ান বৰ্ষত পোহৰে অতিক্ৰম কৰিব পৰা দূৰত্ব। যিহেতু ইয়াত বৰ্ষ শব্দটো সোমাই আছে, সেয়ে বহুসময়ত আলোক-বৰ্ষক সময়ৰ একক বুলি ভুল কৰা হয়।
জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান লেখা(পত্ৰিকা) সমূহত, তাৰকাপুঞ্জৰ মাজৰ দূৰত্ব বা ইহঁতৰ তৰাবোৰৰ মাজৰ দূৰত্ব প্ৰকাশ কৰিবলৈ সাধাৰণভাৱে আলোক-বৰ্ষ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, ই অৱ্শ্যে মানক বৈজ্ঞানিক একক নহয়। পেচাদাৰী জ্যোতিৰ্বিদ্যাত ব্যৱহাৰ কৰা দূৰত্বৰ একক হৈছে পাৰছেক, (সংকেত: pc, এক পাৰছেক প্ৰায় ৩.২৬ আলোক-বৰ্ষৰ সমান)। ১ পাৰছেক হৈছে, ১ জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক একক দৈৰ্ঘৰ এডাল ৰেখাৰ দুইমূৰৰ পৰা টনা আন দূডাল ৰেখাই য’ত এক আৰ্ক-ছেকেণ্ড কোণ কৰি মিলিত হ’ব, সিমান দূৰত্ব।
সংজ্ঞা
IAUৰ মতে এক-আলোক বৰ্ষ হৈছে, জুলিয়ান বৰ্ষ (৩৬৫.২৫ দিন) আৰু পোহৰৰ বেগ (২৯৯৭৯২৪৫৮ মি/ছে)ৰ পূৰণফল। ১৯৮৪ চনৰ পৰা ব্যৱহাৰ হৈ অহা জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ ধ্ৰুৱ সংখ্যা প্ৰণালীত এই দুটা মান অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আহিছে। ইয়াৰ পৰা তলৰ একক পৰিৱৰ্তন সমূহ কৰিব পাৰি, আলোক-বৰ্ষৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভাৱে স্বীকৃত সংক্ষিপ্ত ৰূপ হৈছে, "l.y." ).
ব্যৱহাৰ
আলোক-বৰ্ষত দূৰত্ব লিখা তৰাসমূহৰ ভিতৰত সেইবোৰ তৰা থাকে যিবোৰ একেখন সাধাৰণ ক্ষেত্ৰৰ যেনে, একোটা সৰ্পিল বাহু বা গ্ল’বুলাৰ ক্লাষ্টাৰত থাকে। একোখন তাৰকাৰাজ্য‍ৰ ব্যাস কেইবাশৰ পৰা কেইবা হাজাৰ আলোক-বৰ্ষ হ’ব পাৰে, আৰু এখন তাৰকাৰাজ্যৰ পৰা কাষৰ আন এখনলৈ দূৰত্ব কেইবা নিযুত আলোক-বৰ্ষ হ’ব পাৰে। অতি বেছি দূৰত্বৰ মাহাজাগতিক ক্ষেত্ৰ যেনে, ক’ছাৰ (Quasar) বা চ’লান বৃহত্‍ প্ৰাচীৰ (Solan Great Wall)ৰ দূৰত্ব কেইবা শত-কোটি আলোক বৰ্ষ হ’ব পাৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্পদাৰ্থ বিজ্ঞান‎ শ্ৰেণী:জোখ-মাখৰ একক শ্ৰেণী:পোহৰ
পুৰণি অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি (গ্ৰন্থ)
পুৰণি অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি শীৰ্ষক গ্ৰন্থখন মহেশ্বৰ নেওগৰ দ্বাৰা ৰচিত। ১৯৫৭ চনত বাণী মন্দিৰ প্ৰকাশনে প্ৰথম প্ৰকাশ কৰা এই গ্ৰন্থখনত অসমৰ সামাজিক-সাংস্কৃতিক জীৱনৰ বিভিন্ন দিশ সামৰি লোৱা হৈছে।
বিষয়বস্তু
"পুৰণি অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি" শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনত অসমত বসবাস কৰা ভিন ভিন জাতি-জনজাতিৰ উল্লেখ,অসমৰ ধৰ্মীয় ইতিহাস,সংগীত কলা,জ্যোতিষ-চৰ্চা,অনুবাদ চৰ্চা ইত্যাদি বিভিন্ন বিষয়ৰ আলোচনাৰ লগতে পুৰণি অসমৰ আৰ্থ-সামাজিক দিশটোও প্ৰকাশ হৈছে। বৰ্তমানৰ পৰিবৰ্দ্ধিত সংস্কৰণত সত্ৰীয়া নৃত্য আৰু চিত্ৰকলা সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধসমূহ সংযোগ কৰিছে। গ্ৰন্থখন তিনিটা খণ্ডত বিভক্ত কৰা হৈছে।
প্ৰবন্ধসমূহ
গ্ৰন্থখনৰ আৰম্ভণিতে 'অসমৰ জাতি জনজাতি' আৰু 'ধৰ্ম আৰু সম্প্ৰদায়' সম্বন্ধীয় আলোচনা দুটা পাতনি হিচাপে দিয়া হৈছে। গ্ৰন্থখনত সন্নিবিষ্ট আন আন প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে-'শৈৱ ধৰ্ম', 'শাক্ত ধৰ্ম', 'বৈষ্ণৱ ধৰ্ম', 'বৌদ্ধ ধৰ্ম', 'ধৰ্ম দেৱতাৰ পূজা, 'সৰ্প-দেৱী মনসাৰ পূজা', 'শীতলা পূজা', 'নাথ ধৰ্ম', 'সূৰ্য আৰু নৱগ্ৰহৰ পূজা', 'তন্ত্ৰ মন্ত্ৰ আৰু ইন্দ্ৰজাল বিদ্যা', 'শদিয়াৰ কেঁচাইখাঁতী গোসাঁনী আৰু নৰবলি', ' নৰবলিৰ প্ৰথা', 'আত্মবলি,স্ব-গাত্ৰ ৰধিৰ দান আৰু স্ব-মাংস প্ৰদান', 'সংস্কৃত সাহিত্য আৰু আন পুথি', 'স্মৃতি নিবন্ধ ', 'সংগীত কলা', 'জ্যোতিষ চৰ্চা', 'আয়ুৰ্বেদ', 'অসমীয়া ভাষা সাহিত্য', 'অৰ্থনৈতিক সামাজিক জীৱন', 'অসমত ধ্ৰুপদী নৃত্যৰ ঐতিহ্য ', 'সত্ৰীয়া আৰু ওজা-পালি নাচৰ ধ্ৰুপদী স্বীকৃতি', 'সত্ৰীয়া নৃত্য', 'পুৰণি অসমৰ চিত্ৰকলা' আৰু 'অসমৰ চিত্ৰকলা'।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
যখিনী (চুটি ছবি)
যখিনী (Jokhini) অসমীয়া ভাষাৰ এখন চুটি ছবি। ইয়াত বিংশ শতিকাৰ এগৰাকী গৰ্ভৱতী মহিলা আৰু অসমীয়া লোক-কথাত জনপ্ৰিয় যখিনী নামৰ এগৰাকী দানৱসদৃশ জীৱৰ সৈতে তেওঁৰ মুখামুখি হোৱাকে দূশ্যায়ন কৰা হৈছে।
পটভূমি
প্ৰেমিক মহাৰ্ণৱৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱা ২৭ বছৰীয়া মলয়া কাহিনীটোৰ মূল চৰিত্ৰ। তাই গৰ্ভৱতী তথা সিহঁতৰ প্ৰথম সন্তানক জন্ম দিবলৈ ওলাইছে। গৰ্ভাৱস্থাৰ সমগ্ৰ যাত্ৰাত তাইক প্ৰায়ে নিসংগতাৰ ওৰণিখনত থাকিবলৈ দিয়া হয়। আৰু, সেই সময়তে তাই প্ৰায়ে বিৰক্তিকৰ চিন্তা আৰু ভ্ৰমৰ সন্মুখীন হয়।
দুটা কিংবদন্তি যখিনী আৰু দানৱৰ মাজত যুগ যুগ ধৰি চলি অহা শত্ৰুতা পৰবৰ্তী সময়ত পোহৰলৈ আহে আৰু তাৰ পিছত হোৱা অলৌকিক প্ৰতিক্ৰিয়াসমূহ দেখুওৱা হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:চুটি ছবি শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
বিনোদ ৰাথোৰ
বিনোদ ৰাথোৰ (Vinod Rathod; জন্ম: ১২ চেপ্তেম্বৰ ১৯৬২) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী যিয়ে মূলতঃ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত গীত গায়। তেওঁ আছিল শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞ পণ্ডিত চতুৰ্ভুজ ৰাথোৰৰ পুত্ৰ।
জন্ম পৰিচয়
১৯৬২ চনৰ ১২ চেপ্তেম্বৰত মুম্বাই, মহাৰাষ্ট্ৰত বিনোদ ৰাথোৰৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ আছিল শাস্ত্ৰীয় সংগীতজ্ঞ পণ্ডিত চতুৰ্ভুজ ৰাথোৰ। তেওঁৰ সৰুৰে পৰা সংগীতৰ প্ৰতি ধাউতি থকা দেখি তেওঁৰ পিতৃ চতুৰ্ভুজ ৰাথোৰে তেওঁক সংগীতৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ দুই ভাতৃ ৰূপ কুমাৰ ৰাথোৰ আৰু শ্ৰাৱণ ৰাথোৰ সংগীত পৰিচালক আৰু সংগীতজ্ঞ।
সংগীত কৰ্মজীৱন
ঊষা খান্নাই ৰাথোৰৰ এখন কেছেটৰ গীত শুনি আপ্লুত হৈ ১৯৮৬ চনৰ এপ্ৰিলত “দো য়াৰ”ৰ বাবে “মেৰে দিল মে হে আন্ধেৰা, কোই শাম্মা তো জলা দে” নামৰ কাৱালী গীতটো সহঃশিল্পী মোহম্মদ আজীজৰ সৈতে গাবলৈ দিয়ে আৰু এনেদৰে তেওঁ সংগীত কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। বিনোদে সুৰকাৰ অজয় স্বামী আৰু সুৰিন্দৰ কোহলীৰ বাবেও গীত গাইছিল। তেওঁৰ টিভি ধাৰাবাহিক আকাশ গংগাৰ “য়ে জীৱন হে আকাশ গংগা” শীৰ্ষক গীতটো দৰ্শকৰ মাজত যথেষ্ট সফল প্ৰমাণিত হৈছিল।
তেওঁ ডাঙৰ চলচ্চিত্ৰ লীগত প্ৰৱেশ কৰিছিল যেতিয়া সুৰকাৰ শিৱ-হৰিয়ে তেওঁক লতা মংগেশকাৰ আৰু সুৰেশ ৱাডকৰৰ সৈতে “বাদাল পে চলকে আ” ৰ বাবে ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ মাতিছিল; যি জনপ্ৰিয় বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল আৰু ১৯৮৮ চনত য়শ চোপ্ৰাৰ “বিজয়”ত লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে গোৱা “জিন্দেগী হৰ জনম প্যাৰ কি দাস্তা”ই তাৰ বৃহৎ সফলতাৰ প্ৰমাণ। বিনোদে “মাল্টি ষ্টাৰাৰ” চলচ্চিত্ৰত ঋষি কাপুৰৰ হৈ কণ্ঠ নিগৰায়। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৮৯ চনত “চান্দনী”ত পুনৰ ঋষি-যশ-শিৱ-হৰিৰ বাবে গান গাইছিল। আশা ভোঁচলেৰ সৈতে “পৰবত চে কালি ঘাটা টাকৰাই” আৰু লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে “শেহৰোন মে এক শেহৰ চুনা” শীৰ্ষক গীতটোৱে তাৰ হিট প্ৰমাণিত হৈছিল।
অৱশ্যে, ১৯৯২ চনত তেওঁ প্ৰকৃত বিৰতি পাইছিল যেতিয়া লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাললে তেওঁক “ৰোমিঅ নাম মেৰা”ৰ “ৰূপ কী ৰাণী চোৰো কা ৰাজা”ৰ বাবে অফাৰ কৰিছিল। এইটো ১৯৯২ চনৰ আটাইতকৈ বেছি জনপ্ৰিয় হিচাপে প্ৰমাণিত হৈছিল। লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলালে তেওঁক অধিক চলচ্চিত্ৰৰ বাবে সোনকালে মাতিছিল, যি বিনোদৰ ওপৰত আস্থা ৰাখিছিল তাৰ ভিতৰত আছিল অনু মালিক, বাপ্পী লাহিৰী আৰু আনন্দ-মিলিন্দৰ দৰে সুৰকাৰসকল। ভাগ্যৰ দৰে, নাদিম-শ্ৰাৱণ (শ্ৰাৱণ বিনোদৰ ডাঙৰ ভাই) জনপ্ৰিয়তাৰ শিখৰত আছিল, নাদিমে কুমাৰ চানুৰ পক্ষ লৈছিল যদিও তেওঁ বিনোদ ৰাথোৰক “দিৱানা”ত শ্বাহৰুখ খানৰ চৰিত্ৰৰ হৈ গীতত কণ্ঠদান কৰিবলৈ দিছিল। অলকা য়াগনিকৰ সৈতে “এইসী দিৱানেগী” আৰু “কোই না কোই চাহিয়ে প্যাৰ কৰনে ৱালা” জনপ্ৰিয় প্ৰমাণিত হৈছিল। ছবিখন ১৯৯২ চনত মুক্তিলাভো কৰিছিল।
১৯৯৩ চনত ৰাথোৰ খুব ব্যস্ত হৈ পৰে। লক্ষ্মীকান্ত-প্যাৰেলাললে তেওঁক বেদাৰ্ডী, দিলবাৰ আৰু আন বহুতো চলচ্চিত্ৰৰ বাবে উৎকৃষ্ট গীত দিয়ে লগতে তেওঁ সিদ্ধান্ত লয় যে তেওঁ আৰ কে ফিল্মছৰ প্ৰেম গ্ৰন্থৰ বাবে ঋষি কাপুৰৰ হৈ ৰাথোৰে কণ্ঠ নিগৰাব। তেওঁৰ সৈতে তেওঁলোকৰ জনপ্ৰিয় গীতবোৰৰ ভিতৰত আছিল গুমৰাহ চলচ্চিত্ৰৰ “জব চে মে জাৰা চা বদনাম হো গয়া” আৰু খালনায়ক চলচ্চিত্ৰৰ “নায়ক নেহী খলনায়ক হু মে”। অনু মালিকে ১৯৯৩-৯৪ চনৰ শেষৰ ফালে নাদিম-শ্ৰাৱণক আঁতৰাই “এ মেৰে হমচফৰ”, “কিতাবেইন বহুত চি”, “সমঝকাৰ চান্দ জিস্কো” আৰু “চুপানা ভী নেহী আতা” – বাজিগৰৰ দৰে বহুতো চলচ্চিত্ৰত গীত গোৱায়। ইয়াৰ পিছত লাডলা, ইলান, অগ্নিসাক্ষী, মোহাব্বাত কী আৰজু, চাহুংগা মে তুঝে, গমব্লাৰ, পৰমপৰা, দ্য জেণ্টেলমেন, জমানা দিৱানা, শ্ৰীমান আশিক, মাইদান-এ-জং, পুলিচৱালা গুণ্ডা, হম সৱ চোৰ হে, চাহাত, বাস্তৱ আৰু ত্ৰিমূৰ্তি “য়ে দুনিয়া ভেৰি গুড ভেৰি গুড” আৰু প্ৰেম গ্ৰন্থৰ “দিল দেনে কি ৰুথ আয়ী”। আনন্দ-মিলিন্দে তেওঁক গোবিন্দাৰ চৰিত্ৰৰ হৈ ৰাজা বাবু, ৰাজাজী, হিৰো নং ১, দুলহে ৰাজা আখীয়োসে গুলি মাৰে আৰু বেনাৰসী বাবু আদি চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান কৰিবলৈ দিয়ে। তেওঁ ১৯৯৬ চনত শ্বাহৰুখ খানৰ বাবে আৰ্মি চলচ্চিত্ৰৰ “মে তু হু পাগল মুণ্ডা” শীৰ্ষক জনপ্ৰিয় গীতটো গাইছিল।
জি টেলিফিল্মৰ “শ্ৰীমতী” বিনোদৰ এক প্ৰকাৰৰ বিজয় আছিল, য'ত তেওঁ "আশিক কি হে বাৰাট" গীতটো গায়। তেওঁৰ অন্যান্য জনপ্ৰিয় চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে দিৱানা মস্তানা, আৰ্মি, হিৰো নং ১ আৰু দুলহে ৰাজা, তেৰে মেৰে সপনে আৰু তেওঁৰ শেহতীয়া চাৰ্টবাষ্টাৰ, হম দিল দে সুকে সনমৰ “ধোলি তাৰো ঢোল বাজে”, দেৱদাসৰ “চলক চলক”, মুন্না ভাই এমবিবিএছৰ “এম বোলে টো” যি ১৯৯৯ চনৰ পিছত তেওঁৰ কেৰিয়াৰক এক নতুন সূচনা প্ৰদান কৰিছে। চল মেৰে ভাইৰ গীতবোৰো তেওঁৰ জনপ্ৰিয় প্ৰমাণিত হৈছে।
চাজন চলে সচুৰালৰ “মে হু নম্বৰ এক গাৱাইয়া”য়ে তেওঁৰ শাস্ত্ৰীয় উৎকৰ্ষ প্ৰমাণ কৰিছিল। যিটো তেওঁ তেওঁৰ দেউতাকৰ পৰা আয়ত্ত কৰিছিল।
কেৱল প্ৰডাকচন হাউচৰ এক বিশাল তালিকাই নহয়, বিনোদে বিভিন্ন ভাষাত ৩৫০০ৰো অধিক গীত গাইছে। যেনে- হিন্দী, নেপালী, ইংৰাজী, গুজৰাটী, মাৰাঠী, সিন্ধি, পাঞ্জাৱী, বঙালী, ওড়িয়া, তামিল, কন্নড়, তেলেগু, ৰাজস্থানী, ভোজপুৰী আৰু পাৰ্চী ভাষাত।
বিনোদ ৰাথোৰে ১৯৯৩ চনত দিৱানা চলচ্চিত্ৰৰ “এইসী দিৱানেগী” আৰু ১৯৯৪ চনত খলনায়ক চলচ্চিত্ৰৰ “নায়ক নেহী খলনায়ক হু মে” শীৰ্ষক গীতৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ এৱাৰ্ড ফৰ বেষ্ট মেল প্লেবেক চিংগাৰ (Filmfare Award for Best Male Playback Singer) লৈ মনোনয়ন লাভ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
সেৱাগ্ৰাম
সেৱাগ্ৰাম (অৰ্থ "এক সেৱাৰ নগৰ") হৈছে ভাৰতবৰ্ষৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ এখন নগৰ। ই আছিল ১৯৩৬ চনৰ পৰা ১৯৪৮ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ মৃত্যুলৈকে তেওঁৰ আশ্ৰম আৰু বাসস্থান।
অৱলোকন
সেৱাগ্ৰাম, পূৰ্বৰ ছেগাঁও, হৈছে ৱাৰ্ধাৰ পৰা প্ৰায় ৮ কিঃমিঃ দূৰত অৱস্থিত এখন সৰু গাওঁ। এইখন গান্ধীয়ে এনে দৰে স্থাপন কৰিছিল যে শেষত গাঁৱৰ উপ-প্ৰান্তত ই আশ্ৰম হৈ পৰিছিল। গান্ধীৰ শিষ্য ৱাৰ্ধাৰ ছেথ জামনালাল বাজাজে আশ্ৰমৰ বাবে প্ৰায় ৩০০(১.২ কিঃমিঃ২) একৰ ভূমি উলিয়াই দিছিল। আশ্ৰমৰ ওচৰত এটা সংগ্ৰাহলয় আছে য'ত ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ কৃতি সমূহ সংৰক্ষণ কৰা হয়।
ইতিহাস
যেতিয়া গান্ধীয়ে ১৯৩০ চনত সবৰমতী আশ্ৰমৰ পৰা নিমখ সত্যাগ্ৰহৰ বাবে আহমেদাবাদলৈ তেওঁৰ দণ্ডি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল, তেতিয়া, ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ নকৰালৈকে তেওঁ সবৰমতীলৈ ঘূৰি নাযাবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। গান্ধীয়ে দুবছৰৰ অধিক সময় কাৰাবাস খাটিবলগীয়া হৈছিল। মুক্তিৰ পিছত তেওঁ কিছুসময় ভাৰতভ্ৰমণ কৰি কটাইছিল। তেওঁ মধ্য ভাৰতৰ এখন গাওঁ, তেওঁৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয় হিচাপে নিৰ্মাণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
তেওঁৰ অনুৰাগী আৰু উদ্যোগপতি জামনালাল বাজাজৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে তেওঁ ১৯৩৪ চনত ৱাৰ্ধালৈ আহিছিল, আৰু ৱাৰ্ধাৰ জামনালালৰ বঙলা(বাজাজৱাদী)ত আৰু মহিলা আশ্ৰমৰ প্ৰাৰ্থনা মন্দিৰত কিছু সময়ৰ বাবে থাকিছিল।
সেৱাগ্ৰাম মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৱাৰ্ধা নগৰৰ পৰা ৮ কিঃমিঃ আৰু নাগপুৰৰ পৰা ৭৫ কিঃমিঃ দূৰত্বত অৱস্থিত। বহু অসুবিধা হোৱা স্বত্বেও গান্ধীজীয়ে ইয়াত থাকিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। যদিও তেওঁৰ পত্নী কস্তুৰবাৰ বাহিৰে কাকো তেওঁৰ সৈতে ৰখাৰ কোনো উদ্দেশ্য নাছিল, সেৱাগ্ৰাম আশ্ৰম সম্পূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠান নোহোৱালৈকে কামৰ চাপৰ বাবে তেওঁৰ সৈতে অধিক সহকৰ্মীৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। সেৱাগ্ৰামত কোনো সুবিধা নাছিল, আনকি এটা পোষ্ট বা টেলিগ্ৰাফ কাৰ্য্যালয়ও নাছিল। ৱাৰ্ধাৰ পৰা চিঠিবোৰ আনিবলগীয়া হৈছিল। চেইণ্ট গজানন ৰাজৰাজৰ বাসভৱনৰ দ্বাৰা বিখ্যাত শেগাঁও নামৰ এই অঞ্চলৰে আন এখন গাওঁ আছিল। সেয়েহে, গান্ধীজীৰ চিঠিবোৰ প্ৰায়েই ভুল ঠিকনাত গৈছিল। সেয়েহে, ১৯৪০ চনত এই গাওঁখনৰ নাম সেৱাগ্ৰাম হিচাপে পুনৰ নামকৰণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল। or 'the village of service'.
পৰিবহণ
সেৱাগ্ৰাম ৰে'ল আৰু বাছৰ দ্বাৰা ভালদৰে সংযোজিত। সেৱাগ্ৰাম ৰে'লৱে ষ্টেচন মুখ্য গাঁৱৰ পৰা ৬ কিলোমিটাৰ। পূৰ্বতে ষ্টেচনটো ৱাৰ্ধা ইষ্ট ৰে'লৱে ষ্টেচন নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল। সেৱাগ্ৰাম হৈছে হাওৰা-নগাওঁ-মুম্বাই লাইনৰ এটা ষ্টেচন। লগতে উত্তৰৰ পৰা দক্ষিণ আৰু পূৱৰ পৰা পশ্চিমলৈ বেছিভাগ ট্ৰেইন এই পথৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যায়। ওচৰৰ ৱাৰুড ষ্টেচনত কম ৰে'ল ৰয়। নিকটতম বিমানবন্দৰটো প্ৰায় ৫৫ কিঃমিঃ দূৰত নাগপুৰত অৱস্থিত।
শিক্ষা
সেৱাগ্ৰাম ভাৰতৰ প্ৰথম গ্ৰাম্য চিকিৎসা কলেজ, মহাত্মা গান্ধী চিকিৎসা বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান, আৰু এখন অভিযান্ত্ৰিক কলেজ, বাপুৰাও দেশমুখ কলেজ অফ ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ বাসস্থান, যিটো গ্ৰাম্য ট্ৰাষ্টৰ দ্বাৰাও চলোৱা হয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা
প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা (Pritima Kausik Baruah) অসমৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ কেৰিয়াৰ পৰামৰ্শদাতা, লেখিকা, তথা সঞ্জীৱন প্ৰকাশনৰ স্বত্বাধিকাৰ। অসমৰ বিশিষ্ট লেখক, সাংবাদিক শান্তনু কৌশিক বৰুৱা হৈছে তেখেতৰ স্বামী। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ শৈক্ষিক, ব্যক্তিগত আৰু কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় পৰামৰ্শদানৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰায় ২৮ বছৰ ধৰি জড়িত হৈ থকা প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা পূৰ্ণাংগ কেৰিয়াৰ বিষয়ক একমাত্ৰ অসমীয়া আলোচনী 'মাহেকীয়া কেৰিয়াৰ গাইড'ৰ সম্পাদক-প্ৰকাশক। ২০০৪ চনৰ পৰা এই আলোচনীখন প্ৰকাশ হৈ আহিছে। তেখেতে নিজকে একেধাৰে পত্নী, মাতৃ, কেৰিয়াৰ গাইডৰ সম্পাদক, কেৰিয়াৰ কাউন্সেলৰ আৰু এগৰাকী প্ৰকাশক হিচাপে নিজৰ চিনাকি দিবলৈ ভাল পায়৷ তেওঁৰ প্ৰথম চিনাকি এগৰাকী পত্নী, তাৰ পাছত মাতৃ৷
জন্ম পৰিচয়
১৯৭১ চনৰ এপ্ৰিলত জন্মলাভ কৰা প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱাৰ পিতৃৰ নাম পৰেশ বৰঠাকুৰ আৰু মাতৃৰ নাম লিলি বৰঠাকুৰ।
শিক্ষা জীৱন
১৯৮৭ চনত ডিব্ৰুগড় ছোৱালী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত মেট্ৰিক পাছ কৰে।১৯৮৯ চনত মনোহাৰী দেৱী কানৈ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিকত প্ৰথম বিভাগত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৯২ চনত ডি চি বি কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতিক মেজৰ বিষয় হিচাপে লৈ স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে আৰু দুবছৰৰ পিছত যোৰহাটৰ পি জি ই টি ৰ পৰা শিক্ষা স্নাতকত উত্তীৰ্ণ হয়।
বৈবাহিক জীৱন
প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা বিশিষ্ট সাংবাদিক, লেখক শান্তনু কৌশিক বৰুৱাৰ সৈতে ১৯৯৫ চনত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। সঞ্জীৱন কৌশিক বৰুৱা নামেৰে এটি পুত্ৰ সন্তানৰ মাতৃ। বিয়া হৈ আহি তেওঁ নিজৰ স্বামীৰ ঘৰত বা স্বামীৰ চৌপাশৰ পৰিবেশটোত মাত্ৰ ন-পুৰণি বিভিন্ন কিতাপৰ গোন্ধ পাইছিল,কিতাপৰ কথা শুনিছিল৷ এই বিষয়ে তেওঁৰ ভাষ্য এনেধৰণৰ, "বিয়া হৈ অহাৰ পাছত গুৱাহাটী আহি দেখিবলৈ পাইছিলোঁ চাৰিওফালে মাত্ৰ কিতাপ৷ ঘৰখনত খোজ দিবলৈয়ো ঠাই নাই কিতাপৰ কাৰণে৷ আলহীও বহুত৷ কিতাপৰ মাজতে আমি বহোঁ, কথা পাতোঁ৷ তেওঁ বেছি কথা নাপাতে, কিতাপৰ লগতে ব্যস্ত থাকে সকলো সময়তে৷ কেতিয়াবা কিবা বিচাৰি নাপালে মোকো বিচাৰিবলৈ লগাই এইদৰেই আসাম বিলাসিনীৰ দৰে আলোচনীবোৰৰ পুৰণা সংখ্যাবোৰৰ লগতে আন বহুতো পুৰণা আলোচনী/বাতৰি কাকত পাই মই আচৰিত হৈ পৰিছিলোঁ৷ ময়ো কিতাপ পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ৷ এয়া ১৯৯৫ চনৰ কথা৷ মোক এওঁ কিবাকিবি লিখিবলৈ দিয়ে, অনুবাদ কৰিবলৈ দিয়ে৷ ‘জানানে’খন আৰম্ভ কৰিছিল এওঁ৷ ক’ৰবাত কিবা তথ্য যোগাৰ কৰিব লগা হ’লে মোক যাবলৈ দিয়ে৷ যতীন বৰগোহাঞি ছাৰ সেইসময়ত নতুন দৈনিক কাকতখনৰ সম্পাদক আছিল৷ তেওঁ মোক কিবাকিবি লিখিবলৈ ক’লে৷ বিশেষকৈ কেৰিয়াৰ শিতানত৷ সেইসময়ত অৰ্থাৎ প্ৰায় ২০ বছৰৰ আগতে কেৰিয়াৰৰ ওপৰত বিশেষ কোনো লিখনি পোৱা নগৈছিল৷ মোৰ স্বামীয়েও মোক বহুত সাহস দিলে, সহযোগিতা আগবঢ়ালে আৰু ময়ো দৈনিক বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীত লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ৷৷ এই সময়তে অসমত প্ৰথমবাৰৰ বাবে নতুন দৈনিক বাতৰি কাকতখনত কেৰিয়াৰ শিতানটো সাপ্তাহিকভাৱে প্ৰচাৰ হয় মোৰ সম্পাদনাত৷ ইয়াৰ পাছৰ পৰাই অসমৰ প্ৰায়খিনি বাতৰি কাকত, শ্ৰী ময়ী ইত্যাদি আলোচনীসমূহত মোৰ সম্পাদনাত সাপ্তাহিক কেৰিয়াৰ শিতানসমূহ প্ৰকাশ হয় আৰু এই শিতানসমূহে তেতিয়াৰ পৰা এতিয়ালৈ অসমৰ সকলো পৰ্যায়ৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে লাভদায়ক হৈ আহিছে বুলি মতামত পাই আহিছোঁ৷"
সাহিত্য আৰু কৰ্মজীৱন
২০১৬ চনত প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱাই 'সঞ্জীৱন প্ৰকাশন' নামেৰে এটা প্ৰকাশন গোষ্ঠী আৰম্ভ কৰে। মূলতঃ নতুন লেখকৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ উদ্দেশ্যেৰে এইটো প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। প্ৰীতিমা কৌশিক বৰুৱা অসমৰ বিভিন্ন আগশাৰীৰ বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয় তথা নানা শৈক্ষিক অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানলৈ কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় আলোচনা-কৰ্মশালাৰ সমল ব্যক্তিৰূপে আমন্ত্ৰিত হৈছে। বিভিন্ন কাকত-আলোচনীৰ তেওঁ নিয়মীয়া লেখক। নানা কাকত-আলোচনীত এহেজাৰৰো অধিক প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পাইছে। কেৰিয়াৰ গাইড তেওঁৰ প্ৰথমখন কিতাপ। কেৰিয়াৰ সন্ধানী তৰুণ প্ৰজন্মক কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় পৰামৰ্শদানৰ বাবে প্ৰকাশিত এই গ্ৰন্থখন অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ গ্ৰন্থ।
সাহিত্যৰাজি
গ্ৰন্থ
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
আমাজন কিণ্ডল
আমাজন কিণ্ডল হৈছে আমাজনৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত আৰু ইয়াৰ অনলাইন মাৰ্কেট যোগে বিক্ৰী কৰা এশ্ৰেণী ই-পঠন সঁজুলি। আমাজন কিণ্ডল সঁজুলিটোৰ দ্বাৰা ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ই-বুক, বাতৰিকাকত, আলোচনী আৰু আন ডিজিটেল মাধ্যম অনাতাঁৰ ব্যৱস্থাৰে কিণ্ডল ষ্ট'ৰত সন্ধান কৰিব পাৰে, কিনিব পাৰে আৰু ডাউনলোড কৰি পঢ়িব পাৰে। আমাজনৰ সহযোগী কোম্পানী লেব১২৬-ৰ দ্বাৰা বিকশিত এই হাৰ্ডৱেৰ মাধ্যমবিধ ২০০৭ চনত একক সঁজুলি হিচাপে আৰম্ভ কৰা হৈছিল। বৰ্তমান ইয়াত ই-চিয়াহীৰ ইলেক্ট্ৰনিক পেপাৰ ডিছপ্লেযুক্ত ই-পঠন সঁজুলি আৰু সকলো প্ৰধান কম্পিউটিং প্লেটফৰ্মত উপলব্ধ কিণ্ডল এপ্লিকেশ্বনকে ধৰি ভিন্ন প্ৰকাৰৰ সঁজুলি সামৰি লোৱা হৈছে। সকলো কিণ্ডল সঁজুলি কিণ্ডল ষ্ট’ৰৰ উপাদানসমূহৰ সৈতে সমন্বিত হৈ থাকে। ২০১৮ চনৰ মাৰ্চ মাহলৈকে কিণ্ডল ষ্ট'ৰত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ লোকসকলৰ বাবে ছয় মিলিয়নতকৈ অধিক ই-বুক উপলব্ধ আছিল।
নামকৰণ আৰু বিৱৰ্তন
২০০৪ চনত আমাজনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক তথা মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া জেফ বেজোছে কোম্পানীটোৰ কৰ্মচাৰীসকলক আমাজনৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকলে নিৰ্মাণ কৰাৰ আগতেই বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ ই-ৰিডাৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। আমাজনে প্ৰথমে সঁজুলিবিধৰ বাবে Fiona সংকেতনামটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ব্ৰেণ্ডিং পৰামৰ্শদাতা মাইকেল ক্ৰ’নান আৰু কেৰিন হিবমাই কিণ্ডল নামটো ভাবি উলিয়াইছিল। লেব১২৬ এ তেওঁলোকক সামগ্ৰীবিধৰ নাম দিবলৈ ক'লে, আৰু তেওঁলোকে 'কিণ্ডল' নামটোৰ পৰামৰ্শ দিছিল। ইয়াৰ অৰ্থ আছিল "একুৰা জুই জ্বলাবলৈ"। তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিছিল যে অধ্যয়ন আৰু বৌদ্ধিক উত্তেজনাক সূচাবলৈ ই এটা উপযুক্ত উপমা।
কিণ্ডলৰ হাৰ্ডৱেৰ ২০০৭ চনত প্ৰৱৰ্তিত মূল কিণ্ডল আৰু ২০০৯ চনত প্ৰৱৰ্তিত কিণ্ডল ডিএক্স (ইয়াৰ ডাঙৰ পৰ্দাৰ সৈতে)ৰ পৰা বিকশিত হৈছে। ইয়াৰ পৰিসৰৰ ভিতৰত আছে- কিব'ৰ্ডযুক্ত (কিণ্ডল কিব'ৰ্ড), স্পৰ্শ সংবেদনশীল আহিলা, প্ৰতিভাত উচ্চ-মানসম্পন্ন পৰ্দা (কিণ্ডল পেপাৰহোৱাইট), কিণ্ডল এপযুক্ত টেবলেট কম্পিউটাৰ (কিণ্ডল ফায়াৰ), আৰু স্পৰ্শ-সংবেদনশীল পৰ্দা থকা কম মূল্যৰ আহিলা (কিণ্ডল ৭)। আৰম্ভণিৰে পৰা কিণ্ডল ই-পঠন সঁজুলিবিধ বহুমুখী উদ্দেশ্যৰ হাৰ্ডৱেৰ হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে পঢ়াৰ বাবে একক উদ্দেশ্যৰ সঁজুলি হৈ আহিছে যাতে পঢ়াৰ সময়ত মনোযোগ বিঘিনি নঘটে।
আমাজনে উইণ্ড'জ, মেকঅ'এছ, এণ্ড্ৰইড, আইঅ'এছ, ব্লেকবেৰী ১০ আৰু উইণ্ড'জ ফোনকে ধৰি বিভিন্ন সঁজুলি আৰু মাধ্যমত ব্যৱহাৰৰ বাবে কিণ্ডল এপসমূহো প্ৰৱৰ্তন কৰিছে। আধুনিক ৱেব ব্ৰাউজাৰসমূহ ব্যৱহাৰ কৰি ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ই-বুক পঢ়িব পৰাকৈ আমাজনত এটা ক্লাউড ৰিডাৰো আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সঁজুলি
নেপালৰ নাৰী
thumb|(প্ৰায়) ১৯০০ দশকৰ নেপালী নাৰী ইতিহাসৰ পাতত নেপালৰ নাৰীৰ মৰ্যাদা ভিন্ন সময়ত ভিন্ন হৈ অহা দেখা গৈছে। ১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে এছিয়াৰ আন কিছুমান দেশৰ দৰেই নেপালৰ মহিলাসকলো সাধাৰণতে জীৱনৰ প্ৰায় প্ৰতিটো দিশতে পুৰুষৰ অধীন আছিল। ঐতিহাসিকভাৱেও নেপাল প্ৰধানকৈ পিতৃতান্ত্ৰিক সমাজ আছিল। পুৰুষক পৰিয়ালৰ নেতা আৰু মহিলাতকৈ উচ্চ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। লগতে সামাজিক নীতি-নিয়ম আৰু মূল্যবোধ পুৰুষৰ সপক্ষে পক্ষপাতদুষ্ট আছিল। সমাজত পুত্ৰৰ পক্ষত থকা এই প্ৰবল পক্ষপাতিত্বৰ অৰ্থ আছিল যে কন্যা সন্তানে জন্মৰ পৰাই বৈষম্য দেখা পাইছিল আৰু তেওঁলোকে বিকাশৰ সকলো দিশত উপনীত হোৱাৰ সমান সুযোগ নাপাইছিল।. কন্যাসকলক বহুতো বিশেষাধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰা হৈছিল। যেনেঃ অধিকাৰ, শিক্ষা, স্বাস্থ্যসেৱা, পিতৃ-মাতৃৰ সম্পত্তিৰ অধিকাৰ, সামাজিক মৰ্যাদা, মৃত পিতৃ-মাতৃৰ শেষ অনুষ্ঠান আয়োজন কৰা ইত্যাদি । বিগত শতিকাত নেপালত মহিলাৰ ভূমিকা আৰু মৰ্যাদাৰ নাটকীয়ভাৱে ইতিবাচক পৰিৱৰ্তন ঘটিছে, যাৰ ফলত লিংগ বৈষম্য তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে হ্ৰাস পাইছে। ১৯৯০ চনৰ সংবিধানত জাতি, জাতি, ধৰ্ম, লিংগ আদিৰ ভিত্তিত সকলো নাগৰিককে বৈষম্যহীনভাৱে মৌলিক অধিকাৰ নিশ্চিত কৰাৰ বিপৰীতে সাধাৰণ জনতাৰ শিক্ষা বৃদ্ধি কৰা হয়। সমাজৰ আধুনিকীকৰণেও লিংগ সমতা বৃদ্ধিৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।
সংঘাতৰ পিছৰ কঠিন সংক্ৰমণকালীন প্ৰেক্ষাপট সত্ত্বেও আজি নেপাল দ্ৰুতগতিত অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ দিশত আগবাঢ়ি যোৱাই নহয়; দৰিদ্ৰতা আৰু ক্ষুধা, সাৰ্বজনীন প্ৰাথমিক শিক্ষা, শিশু মৃত্যুৰ হাৰ, মাতৃ স্বাস্থ্য আৰু লিংগ সমতা আৰু মহিলা সবলীকৰণৰ লক্ষ্যও লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। সংবিধানসভাত মহিলাৰ প্ৰতিনিধিত্ব ১৯৯১ চনত (তেতিয়াৰ সংসদত) ২.৯%ৰ পৰা ২০১৩ চনৰ নৱেম্বৰ মাহৰ নিৰ্বাচনত ২৯% লৈ নাটকীয়ভাৱে বৃদ্ধি পাইছে। নাৰীসকলে এতিয়া নেতৃত্বৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি সকলো স্তৰতে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। লিংগ সমতাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ স্পষ্টীকৰণ, নিৰীক্ষণ বৃদ্ধি, লিংগ সমতা আৰু মহিলা সৱলীকৰণৰ নীতিগত আৰু কাৰ্য্যকৰী দিশসমূহৰ মাজত সংযোগ স্থাপন তথা শক্তিশালী কৰাৰ বাবে চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতা বৃদ্ধি পাইছে। আজি নেপালৰ মহিলাসকলে সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাক অৱজ্ঞা কৰি সম্প্ৰদায়ৰ নেতা, পৰিৱেশবিদ, ৰাজনীতিবিদ আৰু ব্যৱসায়ৰ মালিক হ'ব পৰিছে। ২০১৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত নেপালে প্ৰথম মহিলা সভানেত্ৰী হিচাপে বিদ্যা দেৱী ভাণ্ডাৰীক নিৰ্বাচিত কৰে। আন আন বিখ্যাত নেপালী মহিলাসকলৰ ভিতৰত আছে চিএনএনৰ বছৰৰ হিৰো বিজয়ী অনুৰাধা কইৰালা, পুষ্পা বাছনেট, মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা পাছাং লামু শ্বেৰ্পা, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী খেলুৱৈ মীৰা ৰায়, ফুপু লামু খাট্ৰি আৰু প্ৰথমগৰাকী মহিলা মুখ্য ন্যায়াধীশ সুশিলা কাৰ্কি।
আধুনিক নেপালী সমাজত মহিলাৰ ভূমিকা আৰু মৰ্যাদাৰ ব্যাপক পৰিৱৰ্তন কৰা হৈছে। অথবা তেওঁলোকৰ অধিকাৰ সংবিধানৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত কৰা হৈছে। কিন্তু কেইখনমান ডাঙৰ চহৰৰ ক্ষেত্ৰত এই বলৱৎকৰণ শিথিল হৈ পৰিছে। পিতৃৰ ফালৰ বংশৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হিন্দু বিশ্বাস ব্যৱস্থা আৰু পিতৃমুখী বাসস্থান ব্যৱস্থাৰ পৰা নেপালৰ সমাজখন বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত এই আইনসমূহৰ কিছুমান দিশ কাৰ্যকৰী কৰাটো এক প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে। ৰুক্ষ, পাহাৰীয়া ভূ-প্ৰকৃতিয়ে এই বিষয়টোক আৰু অধিক গম্ভীৰ কৰি তুলিছে। এই দূৰৱৰ্তী ঠাইবোৰত লিংগ বৈষম্য এতিয়াও আছে। মহিলাৰ নিয়ন্ত্ৰণ সীমিত, ঘৰুৱা কামত সীমাবদ্ধতা, শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত, জাতিৰ ভিত্তিত বৈষম্য কৰা আৰু দুৰ্বল স্বাস্থ্যসেৱা এইক্ষেত্ৰত পৰিলক্ষিত হৈছে। যৌন অপৰাধৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ বৰ্তমানৰ আইনসমূহ অপৰ্যাপ্ত আৰু নেপালত যৌন নিৰ্যাতনৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ কোনো আইন নাই। নেপালী মহিলাসকল ধৰ্ষণ আৰু ঘৰুৱা নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয় আৰু যুৱতীসকলক ভাৰতৰ বেশ্যালয়লৈ সৰবৰাহৰ আশংকা থাকে। জাত আৰু ঋতুস্ৰাৱৰ লগত জড়িত বহুতো অন্ধবিশ্বাস আৰু নিষেধাজ্ঞাও আছে যাৰ ফলত নাৰীৰ প্ৰতি অসমান ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত তেওঁলোকক খোৱাপানী স্পৰ্শ কৰিবলৈ দিয়া নহয়, ঘৰৰ পৰা আঁতৰত নিৰ্জনভাৱে থাকিব লাগে, আৰু তেওঁলোকে ধৰ্মীয় কাম-কাজ কৰিব নোৱাৰে/ভাগ ল’ব নোৱাৰে ।
মীনা কুমাৰী
মীনা কুমাৰী (Meena Kumari; জন্ম মেহজবিন বানো; ১ আগষ্ট ১৯৩৩ - ৩১ মাৰ্চ ১৯৭২) এগৰাকী হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী আৰু কবি আছিল। তেওঁ ট্ৰেজেদী কুইন নামেৰে বিশেষভাৱে জনাজাত আছিল।  অভিনয় জগতত তেওঁ ১৯৩৯ চনৰ পৰা ১৯৭২ চনলৈ সক্ৰিয় হৈ আছিল। ৩৩ বছৰীয়া কৰ্মময় জীৱনত চাহিব বিবি ঔৰ গুলাম, পাকিজা, মেৰে অপনে, আৰতি, বেইজু বাৱৰা, পৰিণীতা, দিল অপনা ঔৰ প্ৰীত পৰায়ে, ফুটপাথ, দিল এক মন্দিৰ, কাজল আদি তেওঁ প্ৰায় ৯২খন ছবিত অভিনয় কৰিছে। মীনা কুমাৰীয়ে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী শিতানত চাৰিটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে। ১৯৫৪ চনত বেইজু বাৱৰাৰ বাবে, ১৯৫৫ চনত পৰিণীতাৰ বাবে এই বঁটা পাইছে। ১০ম ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ (১৯৬৩) শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ তিনিওটা মনোনয়ন তেৱেঁ পাইছিল আৰু ইয়াৰ ভিতৰত নিৰ্বাচিত হৈছিল চাহিব বিবি ঔৰ গুলাম। একেগৰাকী অভিনেত্ৰীয়ে একেটা শিতানত তিনিখনকৈ মনোনয়ন পোৱাটো ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ ইতিহাসৰ এক উল্লেখযোগ্য ঘটনা। চতুৰ্থটো ফিল্মফেয়াৰ বঁটা (১৯৬৩) পায় কাজল ছবিৰ বাবে। সমালোচকসকলে প্ৰায়ে চাহিব বিবি ঔৰ গুলামত কৰা তেওঁৰ চৰিত্ৰটো তেওঁৰ জীৱন কাহিনীৰ সৈতে মিলি যোৱা বুলি উল্লেখ কৰে।
বিন্নী য়াংগা
বিন্নী য়াংগা (Binny Yanga, ৭ জুলাই ১৯৫৮ - ৩ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৫) এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজ কৰ্মী আছিল। তেওঁ ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিকল্পনা আয়োগৰ সদস্য আছিল আৰু ওজু ৱেলফেয়াৰ এছোচিয়েচনৰ প্ৰতিষ্ঠাতা।    ওজু ৱেলফেয়াৰ এছোচিয়েচন অৰুণাচল প্ৰদেশত অৱস্থিত এক বেচৰকাৰী সংগঠন আৰু ই সমাজৰ দুৰ্বল শ্ৰেণীৰ কল্যাণৰ বাবে কাম কৰি আহিছে। বাল্য বিবাহ, জোৰকৈ বিবাহ কৰোৱা আৰু যৌতুকৰ দৰে সামাজিক ব্যাধিৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচাৰ চলোৱাৰ লগতো এই সংগঠন জড়িত। ২০১২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
মীনা কুমাৰী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
মীনা কুমাৰীৰ জন্মৰ নাম আছিল মেহজবিন। ১৯৩৩ চনৰ ১ আগষ্টত এটা দুখীয়া মুছলমান, থিয়েটাৰ শিল্পীৰ পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। দেউতাক আৰু মাকৰ নাম আছিল ক্ৰমে আলি বক্স আৰু ইকবাল বেগম। ল’ৰা হব বুলি ভাবি থকা আলি বক্সে ছোৱালী জন্ম হোৱাত যথেষ্ট হতাশ হৈছিল। তেওঁ আছিল মাক-দেউতাকৰ দ্বিতীয় জীয়ৰী। খুৰচীদ জুনিয়ৰ তেওঁৰ বায়েক আৰু মহলিকা বা মধু ভনীয়েক আছিল।  মধু বেবী মাধুৰী নামেৰে প্ৰখ্যাত এজনী শিশুশিল্পী আছিল।  মীনা কুমাৰীৰ প্ৰসৱৰ সময়ত ডাক্তৰৰ খৰচ যোগাৰ কৰিব নোৱাৰি তেওঁক এটা অনাথ গৃহত সমৰ্পন কৰাৰ মন মেলিছিল। কেই ঘণ্টামান পাছত যেনিবা দেউতাৰ মন ঘূৰাত কেঁচুৱা মীনাক ঘৰলৈ লৈ আহিল।
বিন্নী য়াংগা
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৫৮ চনৰ ৭ জুলাইত ভাৰতীয় ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশত বিন্নী য়াংগাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ নামনি সোৱণশিৰী জিলাৰ প্ৰাক্তন ৰাজনৈতিক সহায়ক স্বৰ্গীয় বিনি জাইপু আৰু মাতৃ পৰম্পৰাগত হস্ততাঁত পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টাৰ বাবে জনাজাত বিনি য়াংয়া। বিন্নী তেওঁলোকৰ দুই কন্যাৰ জ্যেষ্ঠ আছিল সৰু গৰাকী অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগৰ বৰ্তমানৰ অধ্যক্ষ গুমৰি ৰিংগু। তেওঁ ৰাজস্থানৰ বনস্থলী বিদ্যাপীঠত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ছাত্ৰকালত তেওঁ এক ছোৱালীৰ মঞ্চ গঠন কৰিছিল। সোৱণশিৰী জিলা ছোৱালী কল্যাণ সংস্থা নামৰ মঞ্চখনে বিভিন্ন কল্যাণমূলক কাৰ্যসূচীৰ লগত জড়িত আছিল।
মীনা কুমাৰী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
অলপ ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত মাক-দেউতাকে তেওঁক লৈ কামৰ সন্ধানত ষ্টুডিঅ’ই ষ্টুডিঅ’ই ঘূৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে, যদিও তেওঁৰ অভিনয়ৰ প্ৰতি আগ্ৰহ নাছিল আৰু পঢ়া-শুনাৰ প্ৰতিহে বেছি মন আছিল। পৰিচালক বিজয় ভাটে মীনাক ফৰজন্দে ৱতন (১৯৩৯) ছবিৰ বাবে ২৫টকা পাৰিশ্ৰমিকৰ বিনিময়ত চুক্তি কৰালে।
পৰৱৰ্তী জীৱন
চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ কামাল আমৰোহীৰ সৈতে তেওঁৰ বিয়া হয়। আমৰোহীয়ে মুঠ চাৰিবাৰ বিয়া কৰাইছিল। মীনা কুমাৰী আছিল তেওঁৰ তৃতীয় পত্নী। আমৰোহীয়ে তেওঁক তামাচা নিৰ্মাণ কৰি থকা সময়ত লগ পাইছিল।অভিনেতা অশোক কুমাৰে দুয়োকো চিনাকী কৰাই দিছিল। প্ৰথমে প্ৰেম আৰু ১৯৫২ চনৰ ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত একেবাৰে অনুষ্ঠুপীয়াকৈ দুয়োৰো বিবাহ অনুষ্ঠিত হয়। দুয়োৰ বিবাহ ১১ বছৰ স্থায়ী হৈছিল। সেই সময়ত মীনা কেৰিয়াৰৰ চূড়ান্ত পৰ্যায়ত আছিল। দুয়োৰো মাজত সংঘাত আৰম্ভ হোৱাত বেলেগে থকাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে আৰু অৱশেষত ১৯৬৪ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ-বিচ্ছেদ হয়।
বিন্নী য়াংগা
কৰ্মজীৱন
শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ শিক্ষক হিচাপে তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত তেওঁ ১৯৭৯ চনত এটা প্ৰাপ্তবয়স্ক শিক্ষা আৰু নাৰ্চাৰী কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰে আৰু পিছলৈ নিঃস্ব ছোৱালীসকলৰ বাবে এটা আশ্ৰয় গৃহ স্থাপন কৰে। ১৯৮৭ চনত তেওঁ অৰুণাচল আৰক্ষী বাহিনীত যোগদান কৰে। এইবছৰ অৰুণাচলত প্ৰথম বাৰৰ বাবে মহিলা বিষয়াসকলৰ প্ৰথম দল অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। আৰক্ষী বাহিনীৰ সৈতে মাত্ৰ এবছৰ সেৱা আগবঢ়োৱাৰ পিছত তেওঁ ১৯৮৮ চনত পূৰ্ণকালীন সময়ৰ ভিত্তিত সামাজিক সেৱাত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ পদত্যাগ কৰে।
মীনা কুমাৰী
পৰৱৰ্তী জীৱন
অতিপাত সুৰা সেৱন কৰা মীনাৰ ১৯৬৮ চনত লিভাৰ চিৰ’চিচ ৰোগ ধৰা পৰে। পাকিজা ছবিখনৰ মুক্তিৰ তিনি সপ্তাহ পিছতে তেওঁৰ শাৰীৰিক অৱস্থা অতিপাত বেয়া হোৱাত চেইণ্ট এলিজাবেথ নাৰ্চিং হোমত ভৰ্তি কৰা হয়। ১৯৭২ চনৰ ৩১ মাৰ্চত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৩৮ বছৰ।
বিন্নী য়াংগা
কৰ্মজীৱন
২০০৭ চনত বিন্নী য়াংগা গ্ৰীৱাৰ কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল কিন্তু এইসময়তো তেওঁৰ কাৰ্যকলাপ সমূহ কৰিবলৈ এৰা নাছিল। তেওঁ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নাহৰলগুনত বাস কৰিছিল আৰু ওজু ক্ৰাফ্ট চেণ্টাৰৰ গৰাকী আছিল। এই কেন্দ্ৰটোৱে ২০০জন শ্ৰমিকক নিয়োগ কৰা এটা সৰু উদ্যোগ। ২০১৫ চনৰ ৩ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে গুৱাহাটীত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
মীনা কুমাৰী
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
বিন্নী য়াংগা
ওজু ৱেলফেয়াৰ এছোচিয়েচন আৰু সামাজিক জীৱন
বিন্নী য়াংগায়ে স্বাস্থ্য আৰু অন্যান্য বিষয়ৰ ওপৰত সামাজিক সজাগতা অভিযান আৰু চেমিনাৰ আয়োজন কৰিছিল আৰু ভাৰতৰ পৰম্পৰাগত শিল্পৰ প্ৰচাৰৰ সৈতেও জড়িত আছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ গ্ৰাম্য শিল্পীসকলৰ বাবে এক বহুমুখী বিপণন সংস্থা 'হিমগিৰী' প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। এই সংস্থায়ে যুক্তৰাজ্য, দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু ভূটানৰ দৰে দেশত বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰ্জাতিক প্ৰদৰ্শনীত অংশগ্ৰহণ কৰিছে।
বঁটা আৰু সন্মান
২০০০ চনত বিন্নী য়াংগাই ড॰ দুৰ্গা বাই দেশমুখ বঁটা লাভ কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত ২০০৯-১০ চনত চেম্বাৰ অফ স্মল ইণ্ডাষ্ট্ৰি এছোচিয়চনৰ পৰা চিঅএছআইএ উদ্যোগী বঁটা লাভ কৰিছিল। সমবায় উৎকৰ্ষৰ এনচিডিচি বঁটাৰ প্ৰাপক বিন্নীয়ে ২০১২ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় জনজাতীয় বঁটা আৰু ইফকো সহকৰিতা ৰত্ন বঁটা লাভ কৰে। একে বছৰে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰীৰ বঁটা প্ৰদান কৰে। ২০১৩ চনত তেওঁক ইষ্টাৰ্ণ পেনোৰামা আলোচনীয়ে ২০১৩ চনৰ এচিভাৰ বঁটা প্ৰদান কৰে।
ফৰাচী বিপ্লৱ
ফৰাচী বিপ্লৱ (Révolution française) হৈছে ফ্ৰান্স আৰু ইয়াৰ উপনিবেশসমূহত ১৭৮৯ চনত আৰম্ভ হৈ দশকজুৰি চলা সুদূৰপ্ৰসাৰী সামাজিক তথা ৰাজনৈতিক উত্থানৰ সময়। এই বিপ্লৱৰ সময়ত ফ্ৰান্সত নিৰঙ্কুশ ৰাজতন্ত্ৰ উৎখাট কৰি গণতন্ত্ৰিক আদৰ্শৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু অৱশেষত নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্টৰ একনায়কত্তবাদত সমাপ্তি ঘটিছিল। ফৰাচী বিপ্লৱক পশ্চিমীয়া গণতন্ত্ৰৰ ইতিহাসৰ এক জটিল সন্ধিক্ষণ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয়, যাৰ মাধ্যমেৰে পশ্চিমীয়া সভ্যতাই নিৰঙ্কুশ ৰাজনীতি আৰু অভিজাততন্ত্ৰৰ অন্ত পেলাই গণতন্ত্ৰৰ যুগত পদাৰ্পণ কৰে। এই বিপ্লৱ ফ্ৰান্সৰ লগতে ইউৰোপ আৰু পশ্চিমীয়া সভ্যতাৰ ইতিহাসৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা। ইতিহাসবিদসকলেও ইয়াক মানৱ ইতিহাসেৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা হিচাপে বিবেচনা কৰে।
ফৰাচী বিপ্লৱৰ মূলনীতি আছিল "Liberté, égalité, fraternité, ou la mort!" অৰ্থাৎ "স্বাধীনতা, সমতা, ভ্ৰাতৃত্ব, অথবা মৃত্যু"। এই শ্লোগানটো বিপ্লৱটোৰ চালিকাশক্তিত পৰিণত হৈছিল যাৰ মাধ্যমেৰে সামৰিক আৰু অহিংসা উভয়বিধ পদ্ধতি অনুসৰণ কৰি পশ্চিমীয়া বিশ্বত গণতন্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠিত কৰা হৈছিল। এই শ্লোগানটো সকলো কৰ্মীৰ মূলমন্ত্ৰত পৰিণত হৈছিল।
পৃষ্ঠভূমি
ইতিহাসবিদসকলে বিপ্লৱৰ আৰম্ভ হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত পূৰ্ববৰ্তী সময়ৰ বহুতো ঘটনাই ইন্ধন যোগাইছে বুলি মন্তব্য কৰে। সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক বৈষম্যৰ বৃদ্ধি, আলোকায়ন (Age of Enlightenment)-ৰ পাছত উদ্ভূত নতুন ৰাজনৈতিক ধাৰণা, অৰ্থনৈতিক অব্যৱস্থাপনা, পৰিবেশজনীত কাৰণৰ ফলত কৃষিৰ ব্যৰ্থতা, নিয়ন্ত্ৰণহীন ৰাষ্ট্ৰীয় ঋণ, ৰজা ষোড়শ লুইৰ দ্বাৰা ৰাজনৈতিক অব্যৱস্থাপনা আদি সকলো কাৰকেই ফৰাচী বিপ্লৱৰ ভেঁটি বুলি চিহ্নিত কৰা হয়।
১৭৮৯ চনৰ ১৪ জুলাই ফ্ৰান্সৰ পেৰিছত কুখ্যাত "বাস্তিলৰ বিক্ষোভ" (Prise de la Bastille) হৈছিল। বাস্তিল দুৰ্গৰ পতনৰ পৰাই ফৰাচী বিপ্লৱ সংঘটিত হয়। এই বিপ্লৱ আছিল তদানীন্তন ফ্ৰান্সৰ শ শ বছৰ ধৰি নিৰ্যাতিত আৰু বঞ্চিত "থাৰ্ড ষ্টেট" বা সাধাৰণ মানুহৰ পুঞ্জীভূত ক্ষোভৰ বহিৰ্প্ৰকাশ। এই বিপ্লৱৰ আগত সমগ্ৰ ফ্ৰান্সৰ ৯৫ শতাংশ সম্পত্তিৰ মালিক আছিল মাত্ৰ ৫ ভাগ মানুহ। অথচ সেই ৫ ভাগ মানুহে কোনো আয়কৰ দিব লগা হোৱা নাছিল। যি সকলে আয়কৰ দিছিল, তেওঁলোকে কোন সুবিধা ভোগ কৰিব পৰা নাছিল। এই ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে যি প্ৰতিবাদ কৰিছিল তেওঁলোকক বাস্তিল দুৰ্গত বন্দী কৰি শাস্তি দিয়া হৈছিল। বাস্তিল দুৰ্গ আছিল স্বৈৰাচাৰী চৰকাৰৰ নিৰ্যাতন এক প্ৰতীকস্বৰূপ। এবাৰ কোন বন্দী তাত প্ৰৱেশ কৰিলে জীৱৰ ৰূপত তাৰ পৰা ঘূৰি অহাৰ সম্ভাৱনা নাছিল। কাৰাগাৰৰ ভিতৰতেই অসংখ্য বন্দীক মৃত্যুদণ্ড দিয়া হৈছিল। ১৭৮৯ চনৰ ১৪ জুলাইত নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধি, ৰক্ষা বাহিনীৰ সদস্য আৰু বাস্তিল দুৰ্গৰ আশে-পাশে থকা বিক্ষুব্ধ লোকসকল বাস্তিল দুৰ্গৰ অভিমুখে ৰওনা হয়। প্ৰতিনিধিসকলে প্ৰথমে দুৰ্গৰ প্ৰধানক আলোচনাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। প্ৰস্তাৱ আছিল বাস্তিলত থকা ৭ জন ৰাজবন্দীক মুক্তি দিয়াৰ। সেই প্ৰস্তাৱ দুৰ্গৰ প্ৰধানে মান্তি নোহোৱাত বিক্ষুব্ধ জনতাই দুৰ্গটোৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰে। দুৰ্গৰ সৈন্যও প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে। প্ৰায় দুশ বিপ্লৱী মানুহ হতাহত হয়। ইয়াৰ পাছত চৌদিশে উত্তেজিত বিক্ষুব্ধ জনতাই বাস্তিল দুৰ্গ আক্ৰমণ কৰি ধ্বংস কৰে।
বৰ্তমানে এই ঘটনাৰ দিনটোক (১৪ জুলাই) ফ্ৰান্সত ৰাষ্ট্ৰীয় দিৱসৰ দিন ৰূপে পালন কৰা হয়।
প্ৰভাৱ
ফৰাচী বিপ্লৱে ইউৰোপ আৰু নতুন বিশ্বৰ ওপৰত এক বৃহৎ প্ৰভাৱ পেলাইছিল, মানৱ ইতিহাসৰ গতিপথ পৰিবৰ্তনৰ নিৰ্ণায়ক ভূমিকায় অৱতীৰ্ণ হৈছিল। ই সামন্তবাদৰ অৱসান ঘটায় আৰু পৃথকভাবে সংজ্ঞায়িত ব্যক্তিগত মুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত ভৱিষ্যতৰ অগ্ৰগতিৰ পথ প্ৰশস্ত কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ফ্ৰান্স শ্ৰেণী:বিপ্লৱ শ্ৰেণী:আধুনিক ইতিহাস
ইয়ং ইণ্ডিয়া
thumb|ইয়ং ইণ্ডিয়া ইয়ং ইণ্ডিয়া (Young India) হ'ল মহাত্মা গান্ধী য়ে প্ৰকাশ কৰা ইংৰাজী ভাষাৰ এখন সাপ্তাহিক কাকত, যিখন ১৯১৯ চনৰপৰা ১৯৩১ চনলৈ প্ৰকাশ হৈছিল। এই কাকতখনত গান্ধীয়ে লিখা বিভিন্ন বাণীয়ে বহুজনক প্ৰভাৱিত কৰিছিল। ইয়ং ইণ্ডিয়াৰ জৰিড়তে তেওঁ অহিংস আন্দোলনৰ যথাযোগ্যতা প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ নিজৰ একক আদৰ্শ আৰু চিন্তাধাৰা ব্যক্ত কৰিছিল আৰু পাঠকসকললৈ আহ্বান কৰিছিল- তেওঁলোকে যাতে ভাৰতক ব্ৰিটিছ শাসন মুক্ত কৰিবলৈ আয়োজন আৰু যোজনা বনায়।
thumb|১৯১৯ চনত প্ৰকাশিত ইয়ং ইণ্ডিয়াৰ কপি ১৯৩৩চনত গান্ধীজীয়ে 'হৰিজন' নামে এখন সাপ্তাহিক কাকত প্ৰকাশ কৰে। হৰিজন মানে 'ভগৱানৰ মানুহ।' কাকতখন ইংৰাজী ভাষাত প্ৰকাশ হৈছিল। এই সময়খিনিতে গান্ধীয়ে গুজৰাটী ভাষাত 'হৰিজন বন্ধু' আৰু হিন্দী ভাষাত 'হৰিজন সেৱক' প্ৰকাশ কৰিছিল। এই গোটেইকেইখন কাকতে ভাৰতৰ লগতে পৃথিৱীৰ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক অসুবিধাসমূহৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছিল।
কাকতখন লালা লাজপত ৰায়ে ১৯১৪ চনত আমেৰিকাৰ হ'ম ৰুল লীগ অৱ আমেৰিকাৰ দ্বাৰা পুনৰ প্ৰকাশ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বাতৰি কাকত
শিলপুখুৰী
শিলপুখুৰী হৈছে অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ গুৱাহাটীৰ এটি ব্যস্ত আৰু ঘন বসতিপূৰ্ণ অঞ্চল। ১৮৯৯ খ্ৰীষ্টাব্দত শিলপুখুৰী অঞ্চলটো গুৱাহাটী পৌৰসভাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। শিলপুখুৰীৰ পুৰণি নাম আছিল কুকুৰমুতা। গুৱাহাটীৰ এটি পুৰণি পুখুৰী 'শিলপুখুৰী'ৰ কাষে-পাজৰে এটি জনবসতি গঢ় লৈ উঠিছিল। এই অঞ্চলটোৱেই পিছলৈ শিলপুখুৰী নামে জনাজাত হয়।
কুকুৰমুতা
মূৰ-ডাঙৰ কাঠফুলাৰে, যাক সেই ঠাইৰ পুৰণি বিহাৰী বাসিন্দাসকলে 'কুক্কুৰমুট্টা' বুলিছিল - সমগ্ৰ অঞ্চলটো ভৰি আছিল। সেয়ে 'কুক্কুৰমুট্টা'ৰ অপভ্ৰংশ 'কুকুৰমুতা' নামেৰে অঞ্চলটোৱে পৰিচিতি লাভ কৰিছিল। এই কুকুৰমুতা অঞ্চলটো পূবে শিলপুখুৰী আৰু পশ্চিমে দীঘলীপুখুৰী পৰ্যন্ত বিয়পি আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:গুৱাহাটীৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই
শিৰিষ
শিৰিষ (Albizia lebbeck) ইণ্ডোমালায়া, নিউ গিনি আৰু উত্তৰ অষ্ট্ৰেলিয়াৰ স্থানীয় এলবিজিয়াৰ এবিধ প্ৰজাতি। অন্যান্য গ্রীষ্মমণ্ডলীয় আৰু উপগ্রীষ্মমণ্ডলীয় অঞ্চলত ব্যাপকভাৱে ইয়াৰ খেতি হয়। ইয়াৰ ইংৰাজী নামসমূহৰ ভিতৰত lebbeck, lebbek tree, flea tree, frywood, koko আৰু woman's tongues tree প্ৰধান। The latter name is a play on the sound the seeds make as they rattle inside the pods. Being one of the most widespread and common species of Albizia worldwide, it is often simply called "siris" though this name may refer to any locally common member of the genus.
It is a tree growing to a height of 18–30 m tall with a trunk 50 cm to 1 m in diameter. The leaves are bipinnate, 7.5–15 cm long, with one to four pairs of pinnae, each pinna with 6–18 leaflets. The flowers are white, with numerous 2.5–3.8 cm long stamens, and very fragrant. The fruit is a pod 15–30 cm long and 2.5-5.0 cm broad, containing six to twelve seeds.
Uses
Its uses include environmental management, forage, medicine and wood. It is cultivated as a shade tree in North and South America. In India and Pakistan, the tree is used to produce timber. Wood from Albizia lebbeck has a density of 0.55-0.66 g/cm3 or higher.
Even where it is not native, some indigenous herbivores are liable to utilize lebbeck as a food resource. For example, the greater rhea (Rhea americana) has been observed feeding on it in the cerrado of Brazil.
Ethnobotany
Lebbeck is an astringent, also used by some cultures to treat boils, cough, to treat the eye, flu, gingivitis, lung problems, pectoral problems, is used as a tonic, and is used to treat abdominal tumors. The bark is used medicinally to treat inflammation. This information was obtained via ethnobotanical records, which are a reference to how a plant is used by indigenous peoples, not verifiable, scientific or medical evaluation of the effectiveness of these claims. Albizia lebbeck is also psychoactive. In ancient Tamil culture, the flowers of the lebbeck decorated as a crown were used to welcome victorious soldiers.
Taxonomy
The taxonomic history of A. lebbeck is somewhat convoluted. It was originally described by Carl Linnaeus as Mimosa lebbeck. George Bentham placed the species in its present genus, but other authors believed that the plant described by Linnaeus was the related Albizia kalkora as described by Prain (based on the Mimosa kalkora of William Roxburgh), and erroneously referred to this species as Albizia lebbeck. However, Francisco Manuel Blanco used Mimosa lebbeck to refer to Albizia retusa ssp. retusa. In addition, the specific epithet is occasionally misspelled lebbek.
Junior synonyms are:
There also exists a genus named Lebeckia, in reference to the lebbeck. It is not closely related to A. lebeck however, but a member of the Faboideae, a different legume subfamily.
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বৃক্ষ
ভুই মাগা
ভুই মাগা অথবা ভালুক মাগা পৰ্ব পূৰ্বৰ পৰাই হাজং জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত হৈ আহিছে ভালুক মাগা অথবা ভুই মাগা উৎসৱ। এই উৎসৱ সম্প্ৰতি অথবা পৰ্বৰ প্ৰচলন ক্ৰমশ: লুপ্তপ্ৰায় অৱস্থাত । এই উৎসৱটি আঘোণৰ সোণোৱালী পথাৰৰ সোণগুটিবোৰ চপোৱা অথবা ধান কটা সময়ত হে কেৱল উপস্থাপন বা পালন কৰি অহা এটি উৎসৱ আছিল। বিশেষকৈ গৰখীয়া ল'ৰাসকলে ৰং তামছা কৰিবৰ বাবে সুন্দৰ সুন্দৰ গীতৰ মাজেৰে ভালুক মাগা পৰ্ব অনুষ্ঠান আৰম্ভ কৰি কৰিছিল। প্ৰতিজন ল'ৰাই কান্ধত এটা টাঙোন লয় আৰু মাগি পোৱা ধানৰ মুঠিবোৰ সেই টাঙোনৰ দুয়োফালে বান্ধি আনিছিল। ভালুক মাগিবলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে কোনো কোনোৱে কলপাতৰ চোলা পিন্ধি এজন ল'ৰা আৰু এজনী ছোৱালী আৰু কোনো কোনোৱে পাটৰ বস্তা আদি পিন্ধি ভালুকৰ ৰূপ লৈ ধাননি পথাৰৰ মাজত ধান কাটি থকা দাৱনি সকলৰ ওচৰত মাগন মাগিবলৈ গৈছিল। সেই স্থানত গৈ সিহঁতে মাগন গীত জুৰিছিল । তেওঁলোকে গোৱা গীত সমূহ দাৱনি সকলে ধান কটা বাদ দি চাই আনন্দ লাভ কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
মণি ৰত্নম
মণি ৰত্নম (Mani Ratnam; জন্ম: জুন ২, ১৯৫৬) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, প্ৰযোজক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ। তেখেত মূলতঃ তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:মালায়ালম ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:কলিউড (তামিল চলচ্চিত্ৰ জগত) শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী‎
এন’ক্ট’চিলাছ ব্ৰেভিলাব্ৰিছ
বিৱৰণ
ই সৰু আকাৰৰ মাটিৰ অৰ্কিড। পাতবোৰ প্ৰায় কলিজাৰ আকৃতিৰ পৰা উপবৃত্তাকাৰ বা জোঙা হ’ব পাৰে। পাতবোৰ মুগাবৰণীয়া জালৰ শিৰাযুক্ত, আৰু তলৰ ফালে ৰঙচুৱা-সেউজীয়া। গ্ৰীষ্মকালৰ পৰা শৰতৰ মাজভাগলৈকে গছবোৰত ফুল ফুলে। ফুলবোৰ ৭-১২ চে.মি. হ’ব পাৰে। পাহিবোৰ জলফাইৰঙী সেউজীয়া আৰু বগা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্কিড শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত শ্ৰেণী:অসমত পোৱা অৰ্কিডসমূহ
গেষ্ট্ৰ'চিলাছ একুটিফ'লিয়াছ
গেষ্ট্ৰ'চিলাছ একুটিফ'লিয়াছ (Gastrochilus acutifolius) হৈছে অসম (ভাৰত), পূব হিমালয়, নেপাল, ম্যানমাৰ আৰু ভিয়েটনামত পোৱা এবিধ অৰ্কিড প্ৰজাতি। বৈজ্ঞানিক নামকৰণৰ ক্ষেত্ৰত নিৰ্দিষ্ট উপনাম acutifolius-ৰ অৰ্থ "কাঁইটীয়া পাত।" ই উদ্ভিদজোপাৰ পাতৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ আকৃতিক বুজায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্কিড শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত শ্ৰেণী:অসমত পোৱা অৰ্কিডসমূহ
পান্না ধাই
পান্না ধাই বা ধাত্ৰী পান্না (Panna Dai) ষোড়শ শতিকাৰ ৰাণা সংগ্ৰাম সিংহৰ চতুৰ্থ পুত্ৰ দ্বিতীয় উদয় সিংহৰ ধাইমাক আছিল আছিল। তেওঁ আছিল খীচি জনগোষ্ঠীৰ
১৫৩৫ চনত ৰাণী কৰ্ণাৱতীয়ে জৌহৰ ব্ৰত ধাৰণ কৰাৰ পিছত উদয় সিংহক পান্নাৰ তত্বাৱধানত এৰি দিয়া হৈছিল। যেতিয়া উদয়ক তেওঁৰ খুৰাক বনবীৰে আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া ধাত্ৰী পান্নাই তেওঁক বচাবলৈ নিজৰ পুত্ৰৰ প্ৰাণ আহুতি দিছিল।
জীৱনী
পান্না আছিল ৰাণা সংগ্ৰাম সিংহৰ পত্নী ৰাণী কৰ্ণাৱতীৰ ধাত্ৰী। ১৫৩১ চনত তেওঁৰ সংগ্ৰাম সিংহৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ বিক্ৰমাদিত্যই তেওঁৰ ভাতৃ ৰাণা ৰতন সিংহ দ্বিতীয়ৰ পিছত সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী হয়। তেওঁ অসভ্য আৰু অহংকাৰী হিচাপে পৰিচিত আছিল। ১৫৩৫ চনত চিতোৰক বাহাদুৰ শাহে আক্ৰমণ কৰাত ৰাণী কৰ্ণাৱতীয়ে চিতোৰ ৰক্ষাৰ বাবে সম্ভ্ৰান্ত আৰু সাধাৰণ সৈনিকক মাতি পঠিয়াইছিল। যুদ্ধৰ সময়চোৱাত সম্ভ্ৰান্তসকলে ৰাণা বিক্ৰম সিংহক বু্ন্দিৰ দূৰ্গত আবদ্ধ হৈ থাকিবলৈ বাধ্য কৰায়। দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে যুদ্ধত চিতোৰৰ পৰাজয় হয়। কিন্তু বাহাদুৰ শাহ যোৱাৰ লগে লগে ৰাজপুতসকলে চিতোৰ দূৰ্গ দখল কৰে। দুৰ্গটো পুনৰ ৰাজপুতৰ নিয়ন্ত্ৰণলৈ অহাত বিক্ৰমাদিত্যই শাসনভাৰ চম্ভালি ল’বলৈ বুন্দিৰ পৰা উভতি আহিল।
বাহাদুৰ শাহৰ হাতত পৰাজয় হোৱাৰ পিছতো বিক্ৰমাদিত্যৰ স্বভাৱৰ উন্নতি নহ’ল। যাৰ বাবে তেওঁ দৰবাৰত এজন সন্মানীয় মুখীয়ালক শাৰীৰিক নিৰ্যাতন চলাইছিল। এনে অৱস্থাত পৃথ্বীৰাজৰ এগৰাকী অৰাজপুত উপপত্নীৰ পুত্ৰ আৰু ৰাণা সংগ্ৰাম সিংহৰ ভতিজাক বনবীৰ ৰাজপ্ৰতিনিধি হৈ শাসনভাৰ চলায়। বনবীৰ এজন উচ্চাকাংক্ষী ব্যক্তি আছিল। ১৫৩৬ চনত তেওঁ বিক্ৰমাদিত্যক হত্যা কৰে। বনবীৰে সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী নাবালক উদয় সিংহকো হত্যা কৰাৰ চেষ্টা চলায়। অৱশ্যে পান্নাক এনে পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিয়া হৈছিল। পান্নাক সহায় কৰে ‘বাৰী’ সম্প্ৰদায়ৰ এগৰাকী মহিলাই, যিয়ে উদয় সিংহক চিতোৰৰ পৰা গোপনে উলিয়াই আনিছিল। আনহাতে পান্নাই উদয়ৰ ঠাইত নিজৰ পুত্ৰ চন্দনক শুৱাই ৰাখিলে। বনবীৰ আহিল উদয়ক বিচাৰি। তেওঁ পুতেক শুই থকা বিচনাখনলৈ আঙুলিয়াই দেখুৱালে। বনবীৰে উদয় বুলি পান্নাৰ পুত্ৰ চন্দনকে হত্যা কৰে। বনবীৰে দৰবাৰত বৈঠকৰ ব্যৱস্থা কৰি দুয়োজন উত্তৰাধিকাৰীৰ মৃত্যু হোৱা বুলি মুখীয়ালসকলক অৱগত কৰে আৰু নিজকে মেৱাৰৰ ৰাণা বুলি ঘোষণা কৰে। পান্না আৰু উদয় কুম্ভলগড়লৈ পলায়ন কৰে, য'ৰ ৰাজ্যপাল আছিল এজন মহেশ্বৰী মহাজন, আছা দেপুৰা। তেওঁ উদয়ক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ সন্মত হয়।বছৰ। তেতিয়া উদয় সিংহৰ বয়স আছিল প্ৰায় ১৫ বছৰ।
যেতিয়া উদয় সিংহ জীয়াই থকাৰ উৰাবাতৰি বনবীৰৰ ওচৰ পায়গৈ, তেতিয়া বনবীৰে তেওঁক ভণ্ড বুলি অভিহিত কৰে। কিন্তু যিহেতু উদয় সিংহৰ বয়স তেতিয়া ১৫ বছৰ হৈছিল আৰু বুন্দিৰ পৰা অহা মাতৃৰ আত্মীয়ই তেওঁক চিনিব পাৰিছিল, সেয়েহে উদয় সিংহই মেৱাৰবাসীৰ অধিক সমৰ্থন লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৫৪০ চনত উদয় আৰু মেৱাৰৰ যথেষ্ট সৈন্যই সিংহাসন পুনৰ দখল কৰিবলৈ চিতোৰত প্ৰৱেশ কৰে। বনবীৰে এই আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ সৈন্যবাহিনী পঠিয়াইছিল যদিও তেওঁ পৰাজয় বৰণ কৰে। উদয় সিংহক ছিচোদিয়া বংশৰ দ্বাদশ ৰাণা হিচাপে অভিষিক্ত কৰা হয়। সেই বছৰতে তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ তথা উত্তৰাধিকাৰী মহাৰাণা প্ৰতাপৰ জন্ম হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰাজস্থানৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:ৰাজস্থানৰ ব্যক্তি
পাওলি দাম
পাওলি দাম (Paoli Dam; জন্ম: ৪ অক্টোবৰ ১৯৮০) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী; যিয়ে বঙালী ভাষাৰ টেলিভিছন ধাৰাবাহিক 'জীৱন নিয়ে খেলা' (২০০৩)ৰ জৰিয়তে কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভ কৰিছিল। পাওলি দামে কলিকতাত শৈশৱ অতিবাহিত কৰিছে আৰু ৰাজাবজাৰ বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ৰসায়ন বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছে। তেখেতৰ ইচ্ছা আছিল এগৰাকী ৰাসায়নিক গৱেষক অথবা এগৰাকী পায়লট হোৱাৰ।
পাওলি দামৰ প্ৰথমখন বঙালী ছবি হৈছে 'তিন য়াৰী কথা'। ২০০৪ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এই ছবিখনৰ পৰিচালনা সুদেষ্ণা ৰয় আৰু অভিজিৎ গুহৰ। অৱশ্যে ছবিখন ২০১২ চনলৈকে চিত্ৰগৃহত মুক্তি দিয়া হোৱা নাছিল। সেইগতিকে দামৰ প্ৰথম মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছবিখন হয়গৈ 'অগ্নিপৰীক্ষা'। পৰিচালনা আছিল ৰবী কিনাগীৰ। ২০০৬ আৰু ২০০৯ চনৰ ভিতৰত পাওলি দামে পাঁচখন বঙালী ছবিত অভিনয় কৰে। ২০০৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা 'কালবেলা'ৰ জৰিয়তে পাওলি দামে দৰ্শক-সমালোচকৰ বিশেষ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে। ছবিখনৰ পৰিচালক আছিল গৌতম ঘোষ।
২০১১ চনত পাওলি দামে বঙালী ভাষাৰ ছবি 'চত্ৰক'ৰ বাবে আন্তৰ্জাতিক খ্যাতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ছবিখনে কাঁৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱতো প্ৰদৰ্শিত হয়। আনহাতে টৰণ্টো আৰ গণৰাজ্যৰ ছবি মহোৎসৱতো ছবিখনে বিশেষ দৰ্শনী লাভ কৰে। ২০১২ চনত পাওলি দামে বলিউডত অভিষেক কৰে। ছবিখনৰ নাম আছিল 'হেইট ষ্টৰী'। বিক্ৰম ভাটৰ ছবি 'অংকৰ অৰোৰা মাৰ্ডাৰ কেছ'তো পাওলিক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকাত দেখা পোৱা যায়। ছবিখনৰ পৰিচালক আছিল ছোহেইল টাটাৰী। ২০১৬ চনত হায়দৰাবাদ বঙালী ছবি মহোৎসৱত, 'নাটকৰ মত'ত আগবঢ়োৱা অনবদ্য প্ৰদৰ্শনৰ বাবে তেখেতে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ "ভিউৱাৰ্ছ ছয়ছ" বঁটা লাভ কৰে।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
পাওলি দামৰ জন্ম হৈছিল পশ্চিমবংগৰ কলিকাতত, এটি বঙালী পৰিয়ালত। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটোৰ মূল নিবাসস্থল আছিল এতিয়াৰ বাংলাদেশ আৰু তেতিয়াৰ ফৰিডপুৰ। মাতৃৰ নাম পাপিয়া আৰু পিতৃৰ নাম আমোল। তেখেতৰ এগৰাকী ভ্ৰাতৃও আছে; যাৰ নাম হৈছে ময়নাক।
শিক্ষা
পাওলি দামে বৌবজাৰত থকা লৰেটো স্কুলৰ পৰা প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা সমাপ্ত কৰে। ইয়াৰ আগতে তেখেতে উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ শিক্ষা সাং কৰে। তেখেতে এগৰাকী মেধাৱী ছাত্ৰী আছিল আৰু জলপানিও লাভ কৰিছিল। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত বিদ্যাসাগৰ কলেজৰ পতা পাওলিয়ে ৰসায়ন বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত পাওলিয়ে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰে অন্তৰ্গত ৰাজাবজাৰ বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ৰসায়ন বিজ্ঞানতে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীও অৰ্জন কৰে।
খুব কম বয়সতে পাওলি থিয়েটাৰৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়। ইয়াৰ লগতে তেখেতে ধ্ৰুপদী নৃত্যৰ শিক্ষাও গ্ৰহণ কৰে। কিন্তু পাওলিয়ে অভিনয়ৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰা নাছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
নৱজীৱন ট্ৰাষ্ট
প্ৰথমে নৱজীৱন বুলিলে মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৯১৯ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা ১৯৩১ চনলৈ গুজৰাটী ভাষাত আহমেদাবাদৰ পৰা প্ৰকাশ কৰা সাপ্তাহিক বাতৰিকাকতক বুজাইছিল।
উদ্দেশ্য
হিন্দী, গুজৰাটী আৰু অন্যান্য ভাৰত-আৰ্য ভাষা পৰিয়ালৰ ভাষাত "নৱজীৱন"ৰ অৰ্থ হৈছে নতুন জীৱন।
আৰম্ভণিতে নৱজীৱন ট্ৰাষ্টৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল সাধাৰণত জনতাক শান্তিপূৰ্ণ প্ৰক্ৰিয়াৰে 'হিন্দ স্বৰাজ'ৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টি কৰা আৰু বিশুদ্ধ উপায়েৰে ভাৰতৰ প্ৰতি সেৱা আগবঢ়োৱা।
নৱজীৱন ট্ৰাষ্টে ইয়াৰ উদ্দেশ্য সমূহ সফলভাবে ৰূপায়ণ কৰিবলৈ কিছুমান কাৰ্যপন্থাত বিশেষ ভাৱে মনোনিবেশ কৰিছিল। সেইসমূহ হ'ল:
নৱজীৱন ট্ৰাষ্টে গান্ধীজীৰ কাৰ্যকলাপ, লেখনি আদিৰ লগতে অন্যান্য ধৰ্মীয়, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক উত্তৰোত্তৰ সাধনৰ উদ্দেশ্যে বিভিন্ন গৱেষণা পত্ৰ, গ্ৰন্থ আদি প্ৰকাশ কৰে। ইয়াৰ সকলো কাম-কাজ নিজ ক্ষমতাৰ সামৰ্থত কৰা হয়। নৱজীৱন ট্ৰাষ্টৰ ন্যাসৰক্ষী সকলে আত্মনিৰ্ভৰশীলতাৰ ওপৰত কঠোৰ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি আহিছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে ট্ৰাষ্টৰ উদ্দেশ্যয়ো স্থিৰ ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছে। ট্ৰাষ্টৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত সাপ্তাহিক কাকত, গ্ৰন্থ আৰু অন্যান্য প্ৰকাশিত সমলত কেতিয়াও বিজ্ঞাপন লোৱা নহয়। ইয়াৰ লগতে আত্মনিৰ্ভৰশীলতাৰ বাবে ই বৰ্তমানলৈকে কাৰোৰে পৰা দান অথবা অনুদান গ্ৰহণ কৰা নাই।
টলষ্টয় ফাৰ্ম
টলষ্টয় ফাৰ্ম (Tolstoy Farm) আছিল মহাত্মা গান্ধীয়ে তেওঁৰ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ আন্দোলনৰ সময়ত আৰম্ভ আৰু আয়োজিত প্ৰথম আশ্ৰম। ১৯১০ চনত সৃষ্টি হোৱা এই আশ্ৰমে ট্ৰান্সৱালত, য'ত ই অৱস্থিত আছিল, ভাৰতীয়সকলৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্যবিৰোধী সত্যাগ্ৰহ অভিযানৰ মুখ্য কাৰ্যালয় হিচাপে কাম কৰিছিল।
গান্ধী সমৰ্থক হাৰমান কালেনবাচে গান্ধী আৰু আন ৭০-৮০জন লোকক তেওঁলোকৰ স্থানীয় আন্দোলন কাৰ্যকৰী হোৱালৈকে তাত বাস কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল। কালেনবাচে গোটৰ নামৰ বাবে পৰামৰ্শ দিছিল, যি অতি শীঘ্ৰে থকা আৱাসগৃহ, কৰ্মশালা আৰু এখন বিদ্যালয় ধৰি মুঠ তিনিটা নতুন ভৱন নিৰ্মাণ কৰিছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:আশ্ৰম