cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ঘনশ্যাম দৌল
বৰ্ণনা
ঘনশ্যাম দ’লৰ আকাৰ অন্যান্য আহোম যুগৰ দৌল বা মন্দিৰতকৈ সৰু। দৌলৰ ওপৰৰ অংশত আয়তাকাৰ টোপ আছে। বংগদেশৰ গৌড়ীয় মঠৰ লগত এই দ’লটোৰ সাদৃশ্য আছে। ইয়াৰ শিল্পকৰ্মত হিন্দু আৰু ইছলাম দুয়োটা ধৰ্মৰে প্ৰভাৱ দেখা যায়। এই দৌলৰ দুৱাৰ মোগলীয় শৈলীৰ। দৌলৰ পৰিসৰত দুটা খুঁটা বা স্তম্ভ আছে আৰু চাৰিওফালে গড় আছে। এই স্তম্ভসমূহ মছজিদৰ মিনাৰৰ লগত সাদৃশ্য আছে।
ঘনশ্যাম দৌলত পোৰামাটিৰ ভাস্কৰ্ৰ অপুৰ্ব নিদৰ্শন দেখিবলৈ পোৱা যায়। ইয়াৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওপৰত ৰামায়ণৰ আখ্যান খোদিত কৰা আছে। গছৰ ডালত বানৰ সৈন্যবিলাক বগাই ফুৰাৰ দৃশ্য আছে। তাৰ মাজত বালি আৰু সুগ্ৰীৱৰ যুদ্ধ কৰাৰ দৃশ্য প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে। মাজভাগত ৰাৱণক লক্ষ্য কৰি বানৰ সৈন্যবিলাকে নানা অস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰিছে। একাষত এজোপা গছৰ তলত গালত হাত দি বিষণ্ণ মনেৰে সীতা বহি আছে। এই অংশটোত গছৰ মাজে মাজে শিৱলিংগ আৰু শিৱমন্দিৰ থকা ভাস্কৰ্যৰ মাজত এখন উৰি থকা বিজয়ধ্বজা আছে আৰু তাৰ তলত দুটা ভাটৌৰ প্ৰতিকৃতি আছে। দৌলৰ ওপৰৰ আওলাৰ ধেনুভিৰীয়া অংশত বিভিন্ন দেৱ-দেৱী, বিষ্ণুৰ অৱতাৰসমুহ আৰু তেওঁলোকৰ লীলাৰ ভাস্কৰ্য আছে। এই বিভিন্ন মুৰ্তিৰ ভিতৰত শিশুকালৰেপৰা বিভিন্ন অৱস্থাত শ্ৰীকৃষ্ণ, কুৰ্ম অৱতাৰ,বৰাহ, নৰসিংহ ,ৰাধা-কৃষ্ণৰ যুগল মুৰ্তি আদি উল্লেখযোগ্য।
বাঁওফালৰ অংশত হাতত হেংদান লৈ ৰাজকীয় বেশত আহোম বিষয়া আৰু হাতীৰ পিঠিত ৰজাৰ ভাস্কৰ্য আছে। এই অংশত পেনেলত বিষ্ণু আৰু দুৰ্গাৰ ভাস্কৰ্যও আছে। ঘনশ্যাম দৌলৰ পুব আৰু পশ্চিম ফালৰ বেৰত সৰু সৰু কেইবাটাও পোৰামাটিৰ মুৰ্তি আছে। উৰ্ধ্ববাহু হৈ থকা ধ্যানৰত ঋষি, উৰ্ধ্ববাহু হৈ থকা এগৰাকী নাৰী আৰু এই মুৰ্তিকেইটাৰপৰা অলপ আঁতৰত গছৰ তলত এটা বাঘৰ প্ৰতিমুৰ্তি আছে।
পুবফালৰ দেৱালত এগৰাকী নাৰীক অত্যাচাৰ কৰি থকা এটা দৃশ্য খোদিত কৰা হৈছে। এইখন দেৱালত এজন জনজাতীয় লোক আৰু পদ্মাসনত থকা বুদ্ধৰ আকৃতিও খোদিত আছে। লগতে এজোপা গছৰ তলত তিনিটা হাতী থকা এখন ফলক আছে। দৌলৰ একেবাৰে ওপৰৰ অংশত ধেনুভিৰীয়া অংশত অলেখ ভাটৌৰ প্ৰতিকৃতি শাৰী পাতি সজাই থোৱা আছে। ঘনশ্যাম দৌল আৰু জয় দৌলৰ ভাস্কৰ্যবোৰত দেৱ-দেৱীৰ মুৰ্তিবিলাকে সাধাৰণতে সন্মুখলৈ চাই থকা আৰু নৰ-নাৰীৰ মুৰ্তিবিলাকে একাষৰীয়াকৈ চাই থকাৰ ৰুপত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
অৱস্থান
ঘনশ্যাম দৌল শিৱসাগৰ চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৪ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত। ইয়াৰ নিকটৱৰ্তী ৰে'ল ষ্টেচন হৈছে শিৱসাগৰ টাউন ৰে'ল ষ্টেচন। ই যোৰহাট বিমানবন্দৰৰ পৰা প্ৰায় ৬০ কিঃমিঃ দূৰত্বত অৱস্থিত। শিৱসাগৰ চহৰৰ পৰা ঘনশ্যাম দৌললৈ যাতায়তৰ সু-ব্যৱস্থা আছে।
বৰ্তমান স্থিতি
ঘনশ্যামৰ দৌল অসমত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় গুৰুত্বৰ স্মৃতিচিহ্ন হিচাপে প্ৰত্নতত্ব বিভাগৰ পৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত। ভূমিকম্পৰ বাবে মন্দিৰটো কিছু বেঁকা হৈ পৰিছে। পুৰাতত্ত্বিক বিভাগে ইয়াৰ মেৰামতি আৰু সংৰক্ষণৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছে। ইয়াৰ সন্মুখত এখন উদ্যান নিৰ্মান কৰা হৈছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:শিৱসাগৰ জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:অসমৰ পুৰাতাত্বিক স্থান
ৰেণী বৰ্গিজ
শিক্ষা
বৰ্গিজে ১৯৭৯ চনত মুম্বাইৰ চেইন্ট জেভিয়াৰ্ছ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ তেওঁ ১৯৮২ চনত বম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাণী শৰীৰতত্ত্ব (animal physiology) বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী পায়৷ তেওঁ পৰৱৰ্ত্তী কালত ফ্ল’ৰিডাৰ মায়ামি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা  "Resource heterogeneity and the foraging ecology of the Malabar Giant Squirrel, Ratufa indica" বিষয়ত গৱেষণা কৰি ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
স্বীকৃতি
Borges' contributions have been recognized in the following ways, Some of her appointments are:
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
অসমৰ বয়ন শিল্প
অসমৰ বয়ন শিল্প বা হস্ততাঁত শিল্প অসমৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কুটিৰ শিল্প। অসমৰ বাবে গৌৰৱৰ কথা যে ভাৰতৰ মুঠ ২৮ লাখ তাঁতশালৰ ১৩ লাখ তাঁতশাল অসমতে আছে। বেছিভাগ তাঁতশালেই ভৰিৰে চলোৱা হয়। বাণিজ্যিকভাৱে বস্ত্ৰ উৎপাদন কৰা শুৱালকুছিৰ একাংশ তাঁতশালহে যন্ত্ৰচালিত।
বাণিজ্যিক দৃষ্টিকোণ
বয়নশিল্পৰ এক বৃহৎ বাণিজ্যিক ক্ষেত্ৰ আছে। কিন্তু অসমৰ হাতে বোৱা বস্ত্ৰশিল্প এই ৰাজ্যৰ সংস্কৃতিৰ লগত ওতঃপ্ৰোতভাৱে সম্পৰ্কিত হৈ থাকিলেও, এই উদ্যোগ বাণিজ্যিক দিশত উপযুক্তভাৱে বিকশিত হৈ উঠা নাই। বৰ্তমান মাত্ৰ ২.৮০ লাখ তাঁতশালহে কাপোৰৰ বাণিজ্যিক উৎপাদনৰ লগত জড়িত হৈ আছে। আনহাতে আন প্ৰায় ৫.৭০ লাখ তাঁতশাল অৰ্ধ বাণিজ্যিকৰূপে নিয়োজিত। বাকীবোৰ হ'ল ঘৰুৱা তাঁতশাল আৰু ঘৰুৱা চাহিদা পূৰণ কৰিবৰ বাবেহে সেইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিভিন্ন সঁজুলিসমূহ
তাঁতশালত ব্যৱহৃত সঁজুলিসমূহ এনেধৰণৰ-
প্ৰকাৰ
তাঁতশাল দুই প্ৰকাৰৰ।
তাঁতীশাল
তাঁতীশালত মাকো হাতেৰে চলাবলগীয়া নহয়। সেইবাবে বোৱনত সোনকালে হয়। লগতে ৰাঁচখন ৰখাৰ ব্যৱস্থাটোও অলপ সুকীয়া। বাকী মাটিশালৰ সৈতে একেই। সাধাৰণতে কম সময়ত অধিক ববলৈ তাঁতীশাল বেছি উপযোগী।
মাটিশাল
গাঁৱৰ ঘৰে ঘৰে সততে পোৱা শালখনেই মাটিশাল‌। ইয়াত মাকো হাতেৰে মৰা হয় বাবে তাঁতীশালতকৈ অলপ সময় লাগে বোৱনত। শালখনৰ সজ্জাটোও তেনেই সাধাৰণ। সততে পোৱা সামগ্ৰীৰে ঘৰতে পাতি ল’ব পাৰি। ন শিকাৰুৰ বাবেও এইখন বেছি উপযোগী।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্যোগ
সৰলা দেৱী চৌধুৰাণী
সৰলা দেৱী চৌধুৰাণী (Sarala Devi Chaudhurani, জন্ম: সৰলা ঘোষাল, ৯ ছেপ্টেম্বৰ ১৮৭২ – ১৮ আগষ্ট ১৯৪৫) এগৰাকী ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ আৰু ৰাজনৈতিক কৰ্মী আছিল। তেওঁ ১৯১০ চনত এলাহাবাদত ভাৰত স্ত্ৰী মহামণ্ডল প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই সংগঠনটো ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা সংগঠন আছিল। ইয়াৰ প্ৰাথমিক লক্ষ্য আছিল স্ত্ৰী শিক্ষাৰ প্ৰচাৰ কৰা। সংগঠনটোৱে সমগ্ৰ ভাৰতত মহিলাৰ পৰিস্থিতি উন্নত কৰাৰ বাবে লাহোৰ, এলাহাবাদ, দিল্লী, কৰাচী, অমৃতসৰ, হায়দৰাবাদ, কানপুৰ, বাংকুৰা, হাজৰিবাগ, মিদনাপুৰ আৰু কলকাতাত কেইবাটাও কাৰ্যালয় মুকলি কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৭২ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত কলকাতাৰ জোড়াসাঁকোৰ এক প্ৰসিদ্ধ বঙালী বুদ্ধিজীৱী পৰিয়ালত সৰলাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক জোনাকীনাথ ঘোষাল বেংগল কংগ্ৰেছৰ প্ৰথম সচিবসকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। তেওঁৰ মাতৃ স্বৰ্ণকুমাৰী দেৱী, এগৰাকী প্ৰখ্যাত লেখিকা, এগৰাকী বিশিষ্ট ব্ৰহ্ম নেতা আৰু কবি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ পিতৃ দেৱেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কন্যা আছিল। তেওঁৰ ডাঙৰ ভগ্নী হিৰণ্যময়ী এগৰাকী লেখিকা আৰু 'বিধৱা ঘৰ'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। সৰলা দেৱীৰ পৰিয়াল ব্ৰহ্মধৰ্মৰ অনুগামী আছিল। ব্ৰহ্মধৰ্ম ৰাম মোহন ৰায়ৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা ধৰ্ম আৰু পিছলৈ সৰলাৰ ককাদেউতা দেবেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে ইয়াক বিকশিত কৰিছিল।
১৮৯০ চনত তেওঁ বেথুন কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। স্নাতক পৰীক্ষাত শীৰ্ষস্থান লাভ কৰা মহিলা প্ৰাৰ্থী হোৱাৰ বাবে তেওঁক মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰথম পদ্মাৱতী সোণৰ পদক প্ৰদান কৰা হৈছিল। ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰা তেওঁৰ সময়ৰ কেইগৰাকীমান মহিলাৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম এগৰাকী আছিল। বিভাজন বিৰোধী আন্দোলনৰ সময়ত তেওঁ পঞ্জাৱত জাতীয়তাবাদৰ সুসমাচাৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু গোপন বিপ্লৱী সমাজ বজাই ৰাখিছিল।
কৰ্মজীৱন
শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত সৰলাই মহীশূৰ ৰাজ্যলৈ যায় আৰু এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে মহাৰাণী ছোৱালী বিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। এবছৰ পিছত তেওঁ ঘৰলৈ উভতি আহে আৰু ভাৰতী নামৰ এখন বাংলা আলোচনীৰ বাবে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু লগতে তেওঁৰ ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপ আৰম্ভ কৰে।
দেশপ্ৰেম প্ৰচাৰ আৰু আলোচনীখনৰ সাহিত্যিক মানদণ্ড উন্নত কৰাৰ লক্ষ্যৰে ১৮৯৫ চনৰ পৰা ১৮৯৯ চনলৈ তেওঁ নিজৰ মাক আৰু ভগ্নীৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে আৰু তাৰ পিছত ১৮৯৯ চনৰ পৰা ১৯০৭ চনলৈ অকলে ভাৰতী সম্পাদনা কৰিছিল। ১৯০৪ চনত তেওঁ মহিলাৰ দ্বাৰা উৎপাদিত স্থানীয় হস্তশিল্প জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ কলকাতাত 'লক্ষ্মী ভাণ্ডাৰ' নামেৰে মহিলাৰ দোকান আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯১০ চনত তেওঁ 'ভাৰত স্ত্ৰী মহামণ্ডল' নামেৰে সৰ্বভাৰতীয় মহিলা সংগঠন) প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই সংগঠনক বহু ইতিহাসবিদে মহিলাৰ বাবে প্ৰথম সৰ্বভাৰতীয় সংগঠন হিচাপে গণ্য কৰে। দেশজুৰি কেইবাটাও শাখা থকাৰ ফলত ই শ্ৰেণী, জাতি আৰু ধৰ্মৰ কথা বিবেচনা নকৰাকৈ মহিলাসকলৰ বাবে শিক্ষা আৰু বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯০৫ চনত পৰিয়ালৰ হেঁচাত সৰলা দেৱীয়ে এজন উকীল, সাংবাদিক, জাতীয়তাবাদী নেতা আৰু স্বামী দয়ানন্দ সৰস্বতীৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হিন্দু সংস্কাৰ আন্দোলন আৰ্য সমাজৰ অনুগামী ৰামভূজ দত্ত চৌধুৰীৰ (১৮৬৬-১৯২৩) বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
পৰৱৰ্তী জীৱন
১৯২৩ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত সৰলা দেৱী কলকাতালৈ উভতি আহে আৰু ১৯২৪ চনৰ পৰা ১৯২৬ চনলৈ ভাৰতীৰ বাবে পুনৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ ১৯৩০ চনত কলকাতাত 'শিক্ষা সদন' নামৰ এখন ছোৱালী বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল। তেওঁ ১৯৩৫ চনত ৰাজহুৱা জীৱনৰ পৰা অৱসৰ লয় আৰু ধৰ্মত লিপ্ত হয় আৰু এগৰাকী গৌড়িয়া বৈষ্ণৱ বিজয় কৃষ্ণ গোস্বামীক তেওঁৰ আধ্যাত্মিক গুৰু হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। ১৯৪৫ চনৰ ১৮ আগষ্ট তাৰিখে কলকাতাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তেওঁৰ আত্মজীৱনী জীৱনী 'জীৱনেৰ ঝাৰা পাতা' ১৯৪২-১৯৪৩ চনত তেওঁৰ জীৱনৰ শেষৰ সময়ছোৱাত 'দেশ' নামৰ এখন বাংলা সাহিত্য আলোচনীত ধাৰাবাহিকৰূপে প্ৰকাশিত হৈছিল। পিছলৈ ইয়াক শিকাতা বেনাৰ্জীয়ে দ্য স্কেটাৰড লিভছ অৱ মাই লাইফ (২০১১) হিচাপে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:সমাজ সংস্কাৰক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
লালেটাপু সংঘৰ্ষ
লালেটাপু সংঘৰ্ষ হৈছে ১৯৮৩ চনৰ ২০ মাৰ্চত শোণিতপুৰ জিলাৰ জীয়াভৰলীৰ পাৰৰ লালেটাপু অঞ্চলত থলুৱা অসমীয়া আৰু বহিৰাগতৰ মাজত সংঘটিত এক সংঘৰ্ষ। এই সংঘৰ্ষত 'ভূপেন ডেকা', 'বলীন নাথ', 'প্ৰসন্ন বৰুৱা', 'বীৰেণ মিশ্ৰ', 'শ্যাম কুণ্ডু', 'জয়ৰাম বৰুৱা', 'পলাশ ৰাজবংশী', আৰু 'বল্লভ নাথ' নামৰ আঠজন লোক শ্বহীদ হৈছিল। এই শ্বহীদৰ প্ৰতি সন্মান জনাই জামুগুৰি হাটৰ ডেকাসুন্দৰ অঞ্চলত ১৫ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষত এটা স্মৃতিসৌধ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। প্ৰতিবছৰে বিভিন্ন দল-সংগঠনৰ লগতে জামুগুৰি অঞ্চলৰ লোকে ২০ মাৰ্চৰ দিনটো শ্বহীদ দিৱস হিচাপে পালন কৰি আহিছে।
সংঘৰ্ষৰ কাৰণ
১৯৮৩ চনৰ পূৰ্বৰে পৰা অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লগতে শোণিতপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত জিয়াভৰলী নদীৰ পাৰৰ জামুগুৰি হাটৰ লালেটাপু আৰু অন্যান্য চাপৰি অঞ্চলসমূহলৈ বহিৰাগত লোকৰ প্ৰব্ৰজন ঘটে। এই প্ৰব্ৰজনে তেতিয়াৰ অসমত বসবাস কৰা থলুৱা লোক সকলৰ জীৱন, কৰ্মসংস্কৃতিৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ইয়াৰ পৰিণতিত দুয়োপক্ষৰ মাজত সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি হয়।
ঘটনাক্ৰম
200px|thumb|শ্বহীদ বলীন নাথ অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চললৈ প্ৰব্ৰজন কৰা সন্দেহযুক্ত লোক আৰু স্থানীয় লোকৰ মাজত বিদেশী খেদা আন্দোলনৰ এই সময়ছোৱাত সঘনাই সংঘৰ্ষ হৈ আছিল। শোণিতপুৰ জিলাৰ জামুগুৰিহাটৰ ললেটাপু অঞ্চলত এনে বহু সন্দেহযুক্ত লোকে বিভিন্ন সময়ত আহি বসতি স্থাপন কৰিবলৈ লয়। এই সকল লোকে সমীপবৰ্তী থলুৱা লোকসকলক বিভিন্ন ধৰণে প্ৰভাৱিত কৰে। ১৯৮৩ চনৰ ১ মাৰ্চৰ দিনা কোঁচগাঁৱৰ এজন লোকৰ এহাল গৰু লালেটাপুৰ পৰা চুৰি হয়। দুদিনমান পিছত পুনৰ মাজগাঁৱৰ এহাল গৰু সন্দেহযুক্তলোকে কাঢ়ি লৈ যায় বুলি অঞ্চলটোত খবৰ বিয়পি পৰে। এইদৰে মাজে মাজে খেতিৰ শস্য, গৰু-গাই, ম’হ আদি জীৱন নাশৰ ভাবুকি দি এই লোকসকলে বলপূৰ্বকভাৱে নি থাকে বুলি জনা যায় ।
মূল ঘটনাৰ সূত্ৰপাত হয় ১৭ মাৰ্চৰ দিনা। সেইদিনা দুপৰীয়া ১২ মান বজাত নাৱৰে আহি সন্দেহযুক্ত লোকে স্থানীয়লোকৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰে। এই আক্ৰমণত ডেকাচুকৰ সভাৰাম নাথ আৰু লোকাই নাথক গৰু চৰাই থকা অৱস্থাত চোকা অস্ত্ৰৰে আক্ৰমণ কৰি গৰু-গাইখিনি লৈ যায়! ১৯ মাৰ্চৰ দিনা ১১ বজাত একেধৰণৰ ঘটনা সংঘটিত হয়, সেইদিনা বৰ্ভগীয়া গাঁৱৰ মাণিক শ‍ইকীয়াই লালেটাপুৰ নিজৰ পামত খেতি চপাই থকা সময়ত এদল দুৰ্বৃত্তই আক্ৰমণ কৰি আধামৰাকৈ এৰি থৈ যায়। একেদিনাই পানপুৰ ঘাটত আবেলি ফেৰি যাত্ৰীৰ ওপৰত দুৰ্বৃত্তই আক্ৰমণ কৰি ৪ জনক হত্যা কৰে। প্ৰাণৰ ভয়ত সকলো বিভিন্ন দিশত পলাবলৈ ধৰে। ইয়াৰে শিলঘাট মৰাপাট কলৰ কৰ্মচাৰী গজেন শ‍ইকীয়াক হত্যা কৰি নদীত উটাই দিয়ে। লগতে কেইগৰাকীমান মহিলাক অপহৰণ কৰে। পিছত তেওঁলোকৰ সন্ধান পোৱা নগৈছিল।
এনেবোৰ ঘটনাৰ বাবে স্থানীয় লোকসকল অধিক শংকিত হৈ পৰে। সেই সময়ৰ সদৌ জামুগুৰি ছাত্ৰ সন্থা আৰু গণ সংগ্ৰাম পৰিষদৰ নেতৃত্বই এই অঞ্চলসমূহত শান্তি সম্প্ৰীতি অটুত ৰাখিবলৈ ৰাইজক বুজায়। এই ঘটনাৰ বুজ ল'বলৈ তথা সাধাৰণ ৰাইজৰ এইক্ষেত্ৰত ভূমিকা কি হ'ব পাৰে এইলৈ ১৯ মাৰ্চৰ দিনা খাদৈচুকৰ বলীন নাথৰ ঘৰত স্থানীয় ৰাইজৰ ভিৰ হয় আৰু সন্ধিয়ালৈ কোৱামৰা গাঁৱত ৰাইজৰ মিটিং বহে।
ঘটনা সম্পৰ্কে কোনো অজ্ঞাত লোকে লালেটাপুৰ এই সন্দেহজনক লোক সকলৰ মাজত তেওঁলোকক স্থানীয় ৰাইজে আক্ৰমণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে বুলি খবৰ বিয়পাই দিয়ে। আক্ৰমণৰ আশংকাত এইসকল লোকে নাৱেৰে জিয়াভৰলী নৈ পাৰ হৈ তেজপুৰৰ পাঁচমাইল অঞ্চললৈ স্থানান্তৰিত হয়। ঘৰ-দুৱাৰ, সা-সম্পত্তি সুৰক্ষাৰ বাবে কিছুলোক লালেটাপুতে থাকে আৰু আক্ৰমণৰ বাবে আগতীয়াকৈ কিছু অস্ত্ৰ সংগ্ৰহ কৰি সাজু হয়। ঘটনাৰ বিচাৰ লোৱাৰ উদ্দেশ্যে স্থানীয় কিছুলোক ছাত্ৰসন্থা আৰু অসম গণ সংগ্ৰাম পৰিষদৰ নেতৃত্বত লালেটাপু অঞ্চলত উপস্থিত হয়। এই পৰিপ্ৰেক্ষিতত দুয়োপক্ষৰ মাজত সংঘৰ্ষৰ সূত্ৰপাত হৈ আক্ৰমণ প্ৰত্যাক্ৰমণত বিভিন্নজন আঘাতপ্ৰাপ্ত হোৱাৰ লগতে মুঠ আঠজন স্থানীয় লোকৰ মৃত্যু হয়। স্থানীয় লোকৰ কোনো-কোনোৱে পিছত লালেটাপুত বসতি স্থাপন কৰা অবৈধ লোক সকলৰ ঘৰবোৰত অগ্নিসংযোগ কৰে। খেৰৰ ঘৰৰ চালত শুকুৱাই ৰখা জলকীয়াত জুই লগাত এই সংঘৰ্ষত সন্দেহজনক লোকৰ কোনো কোনোৱে মৃত্যু হোৱা স্থানীয় লোক সকলৰ বিভিন্নজনৰ অংগক্ষত কৰে।
সংঘৰ্ষৰ সময়ত স্থানীয় লোকৰ লগতে লালেটাপুৰ পৰা সন্দেহযুক্ত লোকসকলে বিভিন্ন দিশত পলায়ন কৰে। এই সুযোগতে স্থানীয়লোকৰ বিভিন্নজনে তেওঁলোকৰ গৰু-ছাগলী, কুকুৰা আদি লৈ অহা বুলিও খবৰ বিয়পে। আবেলি সময়লৈ সংঘৰ্ষত মৃত্যু হোৱা সকলৰ শৱ-দেহ দক্ষিণচিলাবন্ধা পঞ্চায়তৰ সমুখলৈ অনা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰশাসনে মৃত লোকসকলৰ লগতে ঘটনা সন্দৰ্ভত হস্তক্ষেপ কৰে। উক্ত দিনা নিশালৈ লালেটাপুৰ দিশে একুৰা জুই জ্বলি থকা স্থানীয় লোকৰ চকুত পৰে। সন্দেহযুক্ত লোক সকলে স্থানীয়লোকৰ ঘৰ জ্বলাই পুনৰ খেদি অহা বুলি সমীপৱৰ্তী গুৱাল, কোৱামৰা, খাদৈচুক, হাতবৰ আদিৰ লোকসকলৰ মাজত হুৱা-দুৱা লাগে। পিছলৈ এই সন্দেহ ভুৱা প্ৰমাণিত হয়।
জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি
200px|thumb|লালেটাপু ১৯৮৩ চলচ্চিত্ৰৰ পোষ্টাৰ বি আৰ চি চিনে প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত অৰুণ কুমাৰ ৰায় আৰু অজয় কুমাৰ ৰায়ৰ প্ৰযোজনা তথা আদিত্যম শইকীয়াৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত এখন অসমীয়া বোলছবি হৈছে লালেটাপু ১৯৮৩। ২৫ নৱেম্বৰ ২০২২ তাৰিখে ছবিখনে মুক্তি লাভ কৰিছিল। ১৯৮৩ চনৰ ২০ মাৰ্চৰ নিশা অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ জিয়াভৰলী পাৰত স্থানীয় আৰু বহিৰাগতৰ মাজত সংঘটিত হোৱা লালেটাপুৰ সংঘৰ্ষ কাহিনীৰ আধাৰত এই ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সংঘৰ্ষ শ্ৰেণী:অসম আন্দোলন
সূক্ষ্ম, ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়
ভাৰত চৰকাৰৰ এটা শাখা সূক্ষ্ম, ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া উদ্যোগ মন্ত্ৰালয় (Ministry of Micro, Small and Medium Enterprises) হৈছে ভাৰতত সূক্ষ্ম, ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া উদ্যোগসম্পৰ্কীয় নিয়ম, নিয়ম আৰু আইন প্ৰস্তুত আৰু প্ৰশাসনৰ শীৰ্ষ কাৰ্যবাহী সংস্থা। সূক্ষ্ম, ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া উদ্যোগ মন্ত্ৰী "নীতিন গাডকাৰী" আৰু ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হৈছে ৩১ মে ২০১৯ ৰ পৰা "প্ৰতাপ চন্দ্ৰ সাৰংগী।"
ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ৰ বাৰ্ষিক প্ৰতিবেদনৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা পৰিসংখ্যাই দেখুৱাইছে যে খাদী খণ্ডত ব্যয় কৰা পৰিকল্পনাৰ পৰিমাণ ₹১৯৪২.৭ নিযুত ৰ পৰা ₹১৪৫৪০ নিযুত লৈ বৃদ্ধি হৈছে, আৰু ১৯৯৪-৯৫ চনৰ পৰা ২০১৪-১৫ চনলৈ অ-পৰিকল্পনাৰ পৰিমাণ ₹৪৩৭ নিযুতৰ পৰা ₹২২৯১ নিযুতলৈ বৃদ্ধি হৈছে। এই সময়ছোৱাত খাদী প্ৰতিষ্ঠানসমূহক সূতৰ ৰাজসাহায্য ₹৯৬.৩ নিযুতৰ পৰা ₹৩১৪.৫ নিযুতলৈ বৃদ্ধি পাইছে।
ইতিহাস
ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ আৰু কৃষি আৰু গ্ৰাম্য উদ্যোগ মন্ত্ৰালয় ১৯৯৯ চনৰ অক্টোবৰত সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ২০০১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত মন্ত্ৰালয়ক ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ মন্ত্ৰালয় আৰু কৃষি আৰু গ্ৰাম্য উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ত বিভক্ত কৰা হয়। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ৯ মে ২০০৭ তাৰিখৰ অধিসূচনাৰ অধীনত ভাৰত চৰকাৰ (ব্যৱসায় আৱণ্টন) নিয়ম, ১৯৬১ সংশোধন কৰে। এই সংশোধনী অনুসৰি, তেওঁলোকক একক মন্ত্ৰালয়লৈ একত্ৰিত কৰা হৈছিল।
মন্ত্ৰালয়ক সূক্ষ্ম আৰু ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ প্ৰচাৰৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ উন্নয়ন সংস্থামন্ত্ৰালয়ৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল, (ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ নিগম লিমিটেড ৰাজহুৱা খণ্ডৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ দৰে)।
ফৰ্ড ফাউণ্ডেচন(Ford Foundation) ৰ পৰামৰ্শৰ আধাৰত ১৯৫৪ চনত ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ উন্নয়ন সংস্থা স্থাপন কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পৰিচালনাৰ অধীনত ৬০ টাতকৈও অধিক কাৰ্যালয় আৰু ২১টা স্বায়ত্তশাসিত সংস্থা আছে। এই স্বায়ত্তশাসিত সংস্থাবোৰৰ ভিতৰত আছে টুল ৰুম, প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান আৰু প্ৰকল্প-তথা-প্ৰক্ৰিয়া উন্নয়ন কেন্দ্ৰ।
প্ৰদান কৰা সেৱাবোৰৰ ভিতৰত আছে:
ই অৰ্থনৈতিক তথ্য সেৱাও প্ৰদান কৰে আৰু এছ.এছ.আই.এছ (SSIs)-ৰ প্ৰচাৰ আৰু বিকাশৰ বাবে নীতি প্ৰণয়নত চৰকাৰক পৰামৰ্শ দিয়ে। ক্ষেত্ৰ কাৰ্যালয়সমূহে কেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ মাজত কাৰ্যকৰী সম্পৰ্ক হিচাপেও কাম কৰে।
কৃষি আৰু গ্ৰাম্য উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়
বৰ্তমান নিষ্ক্ৰিয় হৈ পৰা কৃষি আৰু গ্ৰাম্য উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ৰ উদ্দেশ্য আছিল যোগান শৃংখলা ব্যৱস্থাপনা উন্নত কৰা, দক্ষতা বৃদ্ধি কৰা, প্ৰযুক্তি উন্নত কৰা, বজাৰ সম্প্ৰসাৰণ কৰা আৰু উদ্যোগী/শিল্পী আৰু তেওঁলোকৰ গোট/সমষ্টিৰ ক্ষমতা নিৰ্মাণৰ বাবে সমন্বিত আৰু কেন্দ্ৰীভূত নীতি প্ৰণয়ন আৰু কাৰ্যসূচী, প্ৰকল্প, আঁচনি আদিৰ কাৰ্যকৰী ৰূপায়ণৰ সুবিধা প্ৰদান কৰা।
মন্ত্ৰালয়ে খাদী আৰু গাওঁ উদ্যোগ আয়োগ (কেভিআইচি) আৰু কয়ৰ বোৰ্ড (Coir Board)ৰ জৰিয়তে খাদী, গাওঁ আৰু কয়ৰ উদ্যোগৰ সৈতে লেনদেন কৰে। ই ৰাজ্য চৰকাৰ, ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংক (আৰবিআই) আৰু অন্যান্য বেংকৰ সহযোগিতাত গ্ৰাম্য নিযুক্তি সৃষ্টি কাৰ্যসূচী (আৰইজিপি) আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ৰোজগাৰ যোজনা (পিএমআৰৱাই) নামৰ দুটা দেশব্যাপী নিযুক্তি সৃষ্টি কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণৰ সমন্বয় কৰে। সংসদৰ এক আইনৰ দ্বাৰা স্থাপিত কেভিআইচি হৈছে গ্ৰাম্য অঞ্চলত নিযুক্তিৰ সুযোগ প্ৰদান কৰাৰ বাবে খাদী আৰু গাওঁ উদ্যোগৰ প্ৰচাৰ আৰু বিকাশত নিয়োজিত এক বিধিবদ্ধ সংগঠন, যাৰ ফলত গ্ৰাম্য অৰ্থনীতি শক্তিশালী হয়। কয়ৰ উদ্যোগ হৈছে এক শ্ৰমিক-নিবিড় আৰু ৰপ্তানি-মুখী উদ্যোগ। কয়ৰ উদ্যোগ অধিনিয়ম ১৯৫৩-ৰ অধীনত স্থাপিত এক বিধিবদ্ধ সংস্থা কয়ৰ বোৰ্ডে ঘৰুৱা বজাৰৰ ৰপ্তানি প্ৰচাৰ আৰু সম্প্ৰসাৰণকে ধৰি কয়ৰ উদ্যোগৰ প্ৰচাৰ, বিকাশ আৰু বিকাশৰ চোৱাচিতা কৰে।
ইয়াৰ নেতৃত্ব দিছিল কৃষি আৰু গ্ৰাম্য উদ্যোগ মন্ত্ৰীয়ে আৰু ই নতুন দিল্লীৰ ৰফি মাৰ্গৰ উদ্যোগ ভৱনত অৱস্থিত আছিল। শ্ৰী মহাবীৰ প্ৰসাদ আছিল অন্তিম পদত অধিষ্ঠিত মন্ত্ৰী।
ইণ্টিগ্ৰেটেড ট্ৰেইনিং চেণ্টাৰ, নিলোখেৰী
ইণ্টিগ্ৰেটেড ট্ৰেইনিং চেণ্টাৰ, নিলোখেৰী ( ইংৰাজী:Integrated Training Centre, Nilokheri) হাৰিয়ানা ৰাজ্যৰ কৰ্ণাল জিলাৰ নিলোখেৰীত ভাৰত চৰকাৰৰ মালিকানাধীন আৰু পৰিচালিত এক নিযুক্তি আৰু প্ৰশিক্ষণ সংস্থা আছিল আৰু টেকনিচিয়ান সকলৰ কাৰিকৰী দক্ষতা উন্নত কৰাৰ বাবে দায়বদ্ধ আছিল।
ইয়াক "কুৰুক্ষেত্ৰ"ৰ পৰা স্থানান্তৰ কৰা বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰৰ চাৰিওফালে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, ১৯৪৮ চনৰ জুলাই মাহত ভাৰত বিভাজনৰ পিছত স্থানচ্যুত লোকসকলৰ বাবে নিযুক্তি আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰাৰ উদ্দেশ্যে কৰা কেইবাটাও উদ্যোগৰ ভিতৰত দিল্লী-আম্বালা ঘাইপথৰ ১১০০ একৰ জলাভূমিলৈ এই প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰটো সুভাষ মুখাৰ্জী উন্নয়ন সংস্থাৰ অন্তৰ্গত আছিল আৰু সম্প্ৰসাৰণ বিষয়াসকলক (ৰাজ্য চৰকাৰৰ উদ্যোগসমূহৰ লগতে আধুনিক গাওঁ আৰু পৰম্পৰাগত উদ্যোগ দুয়োটাতে) মেনেজাৰ আৰু টেকনিচিয়ান উদ্যোগীসকলক প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিছিল। ১৯৮৬-৮৭ বৰ্ষত কেন্দ্ৰটোৱে ২০০জন টেকনিচিয়ান, ৮৫ গৰাকী মহিলাক মূল মহিলা প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচীৰ অধীনত আৰু ৫৭জন এছ.আই.ডি.ও. বিষয়াক প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
কাৰ্য্যসমূহ
ই ৰাজ্য চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৃষ্ঠপোষকতা কৰা শিল্পী আৰু শ্ৰমিকসকলক কাৰিকৰী প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰে। ই বিভিন্ন উন্নয়নমূলক সংগঠনত নিয়োজিত সম্প্ৰসাৰণ বিষয়াসকলৰ প্ৰশিক্ষণৰো আয়োজন কৰে। ই ডিগ্ৰী/ডিপ্লোমা ধাৰি অভিযন্তা সকলক গ্ৰীষ্মকালীন প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী প্ৰদান কৰে।
কেন্দ্ৰীয় সঁজুলি কোঠা সম্প্ৰসাৰণ কেন্দ্ৰ হিচাপে আইটিচি, নিলোখেৰী
ইণ্টিগ্ৰেটেড ট্ৰেইনিং চেণ্টাৰৰ অধ্যক্ষ আৰু উপাধ্যক্ষৰ মাজত কিছু সংঘৰ্ষৰ বাবে পৰিত্যাগ কৰা হৈছিল। পিছৰ বছৰ ২০১৪ চনত কেন্দ্ৰটো "সূক্ষ্ম, ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া উদ্যোগ মন্ত্ৰালয়ে" অধিগ্ৰহণ কৰে যাৰ ফলত ইয়াক লুধিয়ানাৰ কেন্দ্ৰীয় সঁজুলি কোঠাৰ সম্প্ৰসাৰণ কেন্দ্ৰ হিচাপে বিকাশ কৰা হয় অৰ্থাৎ "কেন্দ্ৰীয় সঁজুলি কোঠা সম্প্ৰসাৰণ কেন্দ্ৰ, নিলোখেৰী"। বৰ্তমান বিভিন্ন কাৰিকৰী হ্ৰস্বম্যাদী পাঠ্যক্ৰম চলি আছে।
প্ৰধানমন্ত্ৰী নিযুক্তি সৃষ্টি কাৰ্যসূচী
খাদী আৰু গাওঁ উদ্যোগ আয়োগ হৈছে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ কাৰ্যকৰী সংস্থা। যিসকল ব্যক্তিৰ বয়স 18 বছৰৰ অধিক আৰু কমেও ৮ম উত্তীৰ্ণ, স্ব-সহায়ক গোট, সমাজ পঞ্জীয়ন অধিনিয়ম, 1860ৰ অধীনত পঞ্জীয়ন কৰা চ'চাইটি, দাতব্য ন্যাস সকলো হিতাধিকাৰী হ'বলৈ যোগ্য। লগতে, আঁচনিখনৰ অধীনত কেৱল নতুন প্ৰকল্প অনুমোদনৰ বাবে বিবেচনা কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰৰ মন্ত্ৰণালয়
পৰশুৰাম কুণ্ড
পৰশুৰাম কুণ্ড অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰ লোহিত জিলাত অৱস্থিত এখন প্ৰাকৃতিক পাহাৰীয়া ঠাই। আগতে ইয়াৰ নাম দেৱপানী বা ব্ৰজকুণ্ড আছিল। অঞ্চলটোত শিৱৰ এটা মন্দিৰ আছে। ইয়াতে পৰশুৰামে লোহিত নদীখন কাটি ভৈয়ামলৈ বোৱাই দিছিল বুলি প্ৰবাদ আছে। ১৮৪০ চনত ইংৰাজ অভিযাত্ৰী ডেল্টনে লোহিত নদীৰ দক্ষিণ পাৰত ৭০ ফুট দীঘল আৰু ৩০ ফুট বহল এই কুণ্ডটো আৱিষ্কাৰ কৰে। প্ৰতি বছৰে মাঘী পূৰ্ণিমাত ইয়াত মেলা বহে আৰু গোটেই বছৰ জুৰি স্নান কৰিবলৈ ইয়াত বহু ভক্তৰ সমাগম হয়।
কিম্বদন্তি
পৰশুৰামে পিতৃৰ আদেশক্ৰমে নিজ মাতৃক নিজ হাতেৰেই কুঠাৰঘাত কৰি হত্যা কৰাৰ পাছত মাতৃ হত্যাৰ মাহাপাপত ভুগি নিজৰ হাতৰ কুঠাৰ হাতৰ পৰা এৰুৱাব নোৱাৰা হয়, বহুবছৰ বহুতো তীৰ্থস্থান দৰ্শন কৰাৰ পাছত একান্ত ভক্তি ভাবেৰে ভগৱানক আৰাধানা কৰাৰ পাছত মাহদেৱ শিৱ তেওঁৰ ভক্তিত সন্তোষ্ট হৈ বিষ্ণু জৰথাক সাক্ষত কৰিবলৈ কলে। বিষ্ণু জৰাথক সাক্ষাৎ কৰাত তেওঁ ক'লে উত্তৰ-পূৱত এটি ব্ৰহ্মকুণ্ড আছে আৰু সেই ব্ৰহ্মকুণ্ডৰ পাৰ কাটি বোঁৱতি জলধাৰাত কুঠাৰ সহিতে স্নান কৰিলে তেওঁৰ পাপ খণ্ডন হৱ, শেষত এই কুণ্ডৰ পানীৰে গা-ধুৱাৰ পাছতহে হাতৰ কুঠাৰ এৰুৱাব পাৰিছিল, তেতিয়াৰে পৰাই এই কুণ্ডৰ নাম পৰশুৰাম কুণ্ড নামেৰে জনাজাত হৈ পৰে। পৰশুৰাম কুণ্ডঃ-ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ পঞ্চম অৱতাৰ ধাৰণ হয় এই পৰশুৰাম কুণ্ডৰ সৃষ্টিৰ আৰৰ কাহিনীত। জমদগ্নি মুনিৰ পত্নীৰ নাম আছিল ৰেণুকা, তেওঁলোকৰ পাঁচ জন পুত্ৰৰ ভিতৰত পঞ্চমজন আছিল পৰশুৰাম। এই পৰশুৰাম নামেৰেই ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই পঞ্চমটি অৱতাৰ ধাৰণ কৰিছিল। এদিনাখন জমদগ্নি মুনিয়ে গা-ধুৱৰ বাবে সহধমনী ৰেনুকাক গংগাৰ পানী আনিবলৈ পঠাইছিল। বহুদেৰিলৈকে পত্নী পানী আনিবলৈ গৈ ঘুৰি অহা নাই বাবে মুনি খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ নিজৰ দিব্যদৃষ্টি প্ৰয়োগ কৰি দেখিলে যে সহধমনী ৰেনুকাই স্বৰ্গৰ গন্ধৰ্ব সকলৰ গো-ধোৱাৰ দৃশ্যচাই বিভোৰ হৈ আছে। ইফালে স্বামী মুনি খঙত একো নাই হৈ ইফাল সিফাল কৰি আছে। অৱশেষত মুনিয়ে পৰশুৰামক মাতৃৰ শিৰচ্চেদ কৰিবলৈ আদেশ দিলে। পিতৃৰ আদেশ পাই কিংকৰ্তব্য বিমোৰ হৈ পৰিল পৰশুৰাম, যেন তেওঁৰ ভৰিৰ তলৰ মাটিহে খহি পৰিল। কেইমূৰ্হুতমান একেঠাইতে চকু মুদি ৰল, এবাৰ পিতৃৰ কঠোৰ মুখলৈ চাই মনৰ সকলো দুখ-বেজাৰ অতৰাই পেলালে। দুচকুৰ দুধাৰি পানী দুহাতেৰে মচি পিছ মূৰ্হুততে হাতত কুঠাৰখন লৈ আশ্ৰমলৈ গতি কৰিলে। আশ্ৰমত এক মুহুৰ্তও বিলম্ব নকৰি নিজক সংযত কৰি লৈ পৰশুৰামে হাতত থকা কুঠাৰেৰে মাতৃৰ শিৰচ্ছেদ কৰিলে। মাতৃ হত্যাৰ পাপত ভুগি তেওঁৰ হাতৰ কুঠাৰখন নিজৰ হাতৰ পৰা এৰুৱাবলৈ সক্ষম নহল। অপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিও বিফল হৈ উপায় বিচাৰি পিতৃৰ ওচৰ পালেগৈ আৰু এই মহাপাপৰ পৰা পৰিত্ৰান পোৱাৰ উপায় বিচাৰি সহায় ভিক্ষা মাগিলে। তেতিয়া মুনিয়ে কলে যে মাতৃ হত্যাৰ এই মহাপাপৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ তেওঁ ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো তীৰ্থস্থান দৰ্শন কৰাৰ অন্তত একান্ত মনে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে তুমি পাপ মুক্ত হব। তেতিয়াৰে পৰা পৰশুৰামে এফালৰ পৰা ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো তীৰ্থস্থান দৰ্শন কৰিবলৈ ধৰিলে। সকলো তীৰ্থস্থান দৰ্শনৰ অন্তত তেওঁ এক নিৰ্জন ঠাইত ভগৱানক ধ্যান কৰিবলৈ লাগিল। বহুদিন ধ্যান কৰাৰ পাছত পৰশুৰামৰ ধ্যান-ভক্তিত সন্তোষ্ট হৈ মহাদেৱ শিৱই দৰ্শন দিলে আৰু কলে- তুমি কুঁশল নগৰৰ পণ্ডিত বিষ্ণুজৰথাক সাক্ষাত কৰা তেৱেঁই তোমাৰ পাপৰ পৰা মুক্তিৰ সন্ধান দিব। বিষ্ণু জৰথাইও পৰশুৰামক উপদেশ দিলে যে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এক মনোৰম প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰে ভৰপুৰ ঠাইত মহেন্দ্ৰগিৰি নামৰ এক সুন্দৰ পৰ্বত আছে, তাত থকা ব্ৰহ্মকুণ্ডৰ পাৰটো তেওঁ কুঠাৰেৰে কাটিলে যি জলধাৰা ওলাব আৰু বৈ যাব তাত স্নান কৰাৰ লগে লগে হাতৰ কুঠাৰ এৰাই যাৱ আৰু তেওঁ মাতৃহত্যা মহা পাপৰ পৰা মুক্ত হৱ পাৰিবা। আৰু সেই ঠাই যুগ-যুগান্তৰলৈকে তোমাৰ নামৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিব। পণ্ডিত জৰথাই কোৱাৰ পথেৰেই গৈ পৰশুৰামে কাকপথাৰ, মহাদেৱপুৰ আৰু নামচাই অঞ্চল অতিক্ৰম কৰিলে আৰু অৱশেষত সেই ঠাইখন পালেগৈ। আৰু কথা মতেই পৰশুৰামে হাতত থকা কুঠাৰেৰে আঘাত কৰি ব্ৰহ্মকুণ্ডৰ পাৰ কাটি দিলে আৰু ঘঁৰিয়াল ৰূপী সুতাপা উদ্ধাৰ হল আৰু ব্ৰহ্মকুণ্ডৰ জলভাগত স্নান কৰাৰ লগে লগে পৰশুৰামৰ হাতৰ কুঠাৰ সুলকি পৰিল। তেতিয়াহে পৰশুৰামৰ মাতৃহাত্যা মহাপাপ খণ্ডন হল। (ব্ৰহ্মকুণ্ডৰ পুত্ৰ স্বৰূপ পৰশুৰামৰ হাতৰ স্পৰ্শত ব্ৰহ্মকুণ্ডৰ পৰা ধাৰাসাৰে ওলোৱা জলৰাশি অসমৰ মাজেৰে বৰ্তমানেও প্ৰবাহিত হৈ থকা বৰলুইতৰ নাম ব্ৰহ্মপুত্ৰ নামেৰে জিলিকিছে আজিও।)
ভৌগোলিক বিৱৰণ
তেজু চহৰৰ পৰা ২১ কিঃমিঃ পূবলৈ গলেই পৰশুৰাম কুণ্ড পোৱা যায়। লোহিত নদীৰ পাৰতে ইয়াৰ মন্দিৰটো আছে। ইয়াত মিছিমি, খামতি আৰু চাংপো সকলৰ বাসস্থান। এপ্ৰিলৰ দ্বিতীয় সপ্তাহৰ পৰা ইয়াত এখন ধৰ্মীয় মেলা আৰম্ভ হয়।
যাতায়ত
পৰশুৰাম কুণ্ডলৈ আহিবলৈ তিনিচুকীয়া আৰু তেজু ৰ পৰা দৈনিক বাছ চলা চল কৰে। তেজুত থাকিবলৈ বিভিন্ন হোটেল আৰু চৰকাৰী চাৰ্কিট হাউছ আছে।
চাঞ্জী
চাঞ্জী (Sanjhi) উত্তৰ ভাৰতত পালন কৰা একপ্ৰকাৰৰ লোকউৎসৱ। এই উৎসৱ দিল্লী, পঞ্জাব, হাৰিয়ানা আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ কিছু অংশৰ হিন্দু মহিলা আৰু ছোৱালী সকলে লোকদেৱী চাঞ্জীলৈ উৎসৰ্গিত কৰি পালন কৰা হয়। এই লোকদেৱীৰ প্ৰতিমায়ো মহিলা সকলে নিজেই স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰে। ঠাই বিশেষে ইয়াক চাঞ্জা, ঝাঞ্জা বা ঝাঞ্জী নামেৰেও জনা যায়।
পৰশুৰাম কুণ্ড
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
চাঞ্জী
চাঞ্জী পূজা
চাঞ্জী হৈছে এগৰাকী পাৰম্পৰিক মাতৃ দেৱী। তেওঁৰ প্ৰতিমা বোকাৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু মহাজাগতিক শৰীৰ বা দেৱীৰ মুখৰ দৰে বিভিন্ন আকৃতিত সজোৱা হয়। পিছলৈ প্ৰতিমা বিভিন্ন ৰঙেৰে সজোৱা হয়। স্থানীয় মৃৎশিল্পী সকলে তেওঁৰ বাহু, ভৰি, অলংকাৰ আৰু অস্ত্ৰেৰে সজ্জিত মুখৰ দৰে শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশৰ প্ৰতিমা তৈয়াৰ কৰে। এই সংযোজনবোৰে প্ৰতিমবোৰক ধুনীয়া আৰু দয়ালু কৰি দেখুৱা হয়। প্ৰতিমাৰ বিভিন্ন সংযোজন আৰু সাজ-সজ্জা পৰিয়ালৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
চাঞ্জী দেৱীৰ প্ৰতিমা দুৰ্গা পূজা বা নৱৰাত্ৰিৰ ন দিনৰ প্ৰথম দিনা তৈয়াৰ কৰা হৈছে। প্ৰতিদিনে চুবুৰীয়াৰ মহিলাসকলক ভজন গাবলৈ আৰু আৰতি কৰাৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়। যুৱতী আৰু ছোৱালীসকলেও পূজাস্থলীত একত্ৰিত হয় আৰু মাকক তেওঁলোকৰ আৰাধনা আগবঢ়ায়। জনবিশ্বাস মতে দেৱীক পূজা কৰিলে তেওঁলকে উপযুক্ত স্বামী প্ৰাপ্ত কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। আৰতি বা ভজনবোৰ দৈনিক জপ কৰা হয় আৰু কিছুমান বৃদ্ধ মহিলাই আনক পথ প্ৰদৰ্শন কৰে। এই উৎসৱ সাধাৰণতে মহিলা কেন্দ্ৰিক আৰু সকলো ৰীতি-নীতিৰ সৈতে মহিলা জড়িত। পঞ্জাবীসকলে মন্নত বুলি কোৱা তেওঁলোকৰ ইচ্ছা পূৰণ বিচাৰি থকা পৰিয়ালবোৰে দেৱালত চাঞ্জী দেৱীৰ ছবি প্ৰস্তুত কৰে। কিছুমান মানুহে তেওঁলোকৰ ছোৱালীৰ বিবাহৰ বাবে দেৱীৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰে। প্ৰতিদিনে দেৱীৰ উদ্দেশ্যে কীৰ্তন কৰা হয় আৰু তেওঁৰ ছবিখন অন্তিম দিনত পানীত নিমজ্জিত কৰা হয়। চাঞ্জী উৎসৱ বিজয়া দশমীৰ দিনা চাঞ্জী বিসৰ্জনৰ সৈতে সমাপ্ত হয়।
এই পূজাত ছোৱালীসকলে প্ৰতিদিনে দেৱীক প্ৰাৰ্থনা আৰু ভোগ আগবঢ়ায়।
ব্ৰজৰ মন্দিৰ পৰম্পৰাত চাঞ্জী
ভগৱান কৃষ্ণৰ মাতৃভূমি ব্ৰজৰ এক পৰম্পৰাগত কলা হিচাপে চাঞ্জী ঐশ্বৰিক দম্পতী কৃষ্ণ আৰু ৰাধাৰ অতীন্দ্ৰিয় ক্ৰীড়াৰ সৈতে অন্তৰ্নিহিতভাৱে জড়িত। ৰাধা-কৃষ্ণৰ প্ৰেমৰ দৃশ্য চাঞ্জীসমূহত দেখুওৱা হয়। বৈষ্ণৱ তত্ত্ব অনুসৰি চাঞ্জীৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে ঈশ্বৰীয় লীলাত বিচাৰি পোৱা যায় ভগৱান। জনবিশ্বাস মতে কৃষ্ণৰ উপস্থিতি জাগ্ৰত কৰিবলৈ ৰাধায়ে প্ৰথমে চাঞ্জী সৃষ্টি কৰিছিল। লোক পৰম্পৰাত একে লীলাৰ আন এটা সংস্কৰণও আছে। ইয়াৰ মতে ভগৱান কৃষ্ণই সন্ধিয়া গধূলিৰ সময়ত ৰাধা সন্তুষ্ট কৰাৰ বাবে ফুলেৰে নিৰ্মিত ৰাধাৰ এটা সুন্দৰ প্ৰতিচ্ছবি প্ৰস্তুত কৰিছিল।
গাঁওসমূহত এতিয়াও অনুশীলন কৰা গোবৰ আৰু ফুলেৰে নিৰ্মিত চাঞ্জী প্ৰস্তুত কৰাৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰম্পৰা ১৫/১৬ শতিকাৰ ওচৰা-ওচৰি বৈষ্ণৱ মন্দিৰৰ দ্বাৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছিল আৰু বিশেষভাৱে প্ৰশিক্ষিত ব্ৰাহ্মণ পুৰোহিতসকলৰ দ্বাৰা প্ৰচলিত এক অত্যন্ত অত্যাধুনিক কলা ৰূপত বিকশিত কৰা হৈছে। আঠটা পাহিযুক্ত পদুম ফুলৰ প্ৰতীক অষ্টভুজ মঞ্চত শুকান ৰঙৰ পৰা মুখ্য প্ৰকাৰৰ মন্দিৰ চাঞ্জী প্ৰস্তুত কৰা হয়। চাঞ্জী ডিজাইনৰ মূল বা হৌদা হৈছে ঈশ্বৰীয় দম্পতীৰ আসন। ই সাধাৰণতে গৰ্ভগৃহ গঠন কৰে ইয়াৰ পৰা আকৰ্ষণীয়ভাৱে আন্তঃবন্ধিত কৰ্ণৰ আৰ্হিৰ এক জটিল বিন্যাসে আঠটা দিশৰ ফালে দিব্যত্বৰ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয়। চাঞ্জীৰ দৰে এক ৰহস্যবাদী ডিজাইনৰ উপাসনা প্ৰাৰম্ভিক হিন্দু ধৰ্ম আৰু তান্ত্ৰিক ধৰ্মত ব্যৱহাৰ। বজ্ৰযান আৰু মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্মতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়। দুয়োটা ক্ষেত্ৰত ডিজাইনৰ সন্মুখত প্ৰদান কৰা মন্ত্ৰ উপাসনাৰ কেন্দ্ৰীয় উপাদান গঠন কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
সৎসংগ
সৎসংগ হৈছে শ্ৰী শ্ৰী ঠাকুৰ অনুকূলচন্দ্ৰই প্ৰতিষ্ঠা কৰা এটা দাতব্য সংস্থা। এয়া ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতৰ অন্যতম প্ৰধান আধ্যাত্মিক আৰু সাংস্কৃতিক আন্দোলন। সৎসংগক প্ৰথমে ১৯২৫ চনত পাবনা (ব্ৰিটিছ ভাৰত)ত ৰাজহুৱা দাতব্য প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল। কিন্তু ভাৰতৰ স্বাধীনতা আৰু বিভাজনৰ পিছত ১৯৫১ চনত পুনৰ ভাৰতীয় সংঘত ১৮৬০ চনৰ সমাজ পঞ্জীয়ন আইন অনুসৰি পঞ্জীয়ন কৰা হয়।
১৯৪৬ চনৰ ২ ছেপ্টেম্বৰত ঠাকুৰ অনুকূলচন্দ্ৰই পূব বংগৰ (বৰ্তমান বাংলাদেশ) পবনা জিলাৰ জন্মস্থানৰ পৰা দেওঘৰলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ পিছত ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় ঝাৰখণ্ডৰ দেওঘৰত (তেতিয়াৰ বিহাৰ) সৎসংগ আশ্ৰম হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। বৰ্তমান সৎসংগৰ দুহাজাৰতকৈও অধিক শাখা ভাৰত, বাংলাদেশ, বাৰ্মা, ইউৰোপ, মধ্যপ্ৰাচ্য, আফ্ৰিকা আৰু আমেৰিকাত অৱস্থিত।
প্ৰতিষ্ঠাতা
শ্ৰীশ্ৰীঠাকুৰ অনুকূলচন্দ্ৰ এই সংগঠনৰ প্ৰবৰ্তক।   অনুকূল চন্দ্ৰৰ জন্ম হয় ১৮৮৮ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে। তেওঁ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বঙ্গ প্ৰদেশৰ পাবনা জিলা (বৰ্তমান বাংলাদেশ)-ৰ হিমায়তপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ দেউতাক আছিল শিৱচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তী আৰু মাতৃ মনমোহিনী দেৱী।
মূলতঃ স্বাবলম্বন তথা পৰনিৰ্ভৰশীলতা ত্যাগৰ দীক্ষাই অনুকূলচন্দ্ৰৰ সৎসঙ্গ আশ্ৰমৰ আদৰ্শ। তেওঁৰ ভক্তসকলৰ সহযোগিতাত তপোবন বিদ্যালয়, দাতব্য চিকিৎসা কেন্দ্ৰ, ইঞ্জিনিয়াৰিং ৱৰ্কচপ, মূদ্ৰণ প্ৰতিষ্ঠান ইত্যাদি স্থাপন কৰে। ঠাকুৰ অনুকূলচন্দ্ৰই দৈনন্দিন জীবনত চলাৰ পথ আৰু উদযাপনৰ বহুকেইটা পথ দেখুৱাই থৈ গৈছে। তেওঁ ধৰ্ম, অৰ্থ,কৰ্ম, পৰমাৰ্থ, অধ্যাত্ন, ৰাজনীতি, সমাজনীতি, অৰ্থনীতি, বিজ্ঞান, শিক্ষা, বিবাহ, কৃষি, শিল্পকলা, বাণিজ্য, বৃত্তি, সত্তা, ব্যষ্টি, সমষ্টি, অতীত ও বৰ্তমান ভবিষ্যৎ আদি সকলোবোৰক সমন্বয়ৰ দোলৰে বান্ধিছে। তেওঁ অমৃতনিষ্যন্দী বাণীসমূহৰ দ্বাৰা এটা পূৰ্ণাংগ জীৱনৰ প্ৰকাশ কৰিছে।
পানী (১৯৯৫ চলচ্চিত্ৰ)
পানী (Paani) ১৯৯৫ চনত মুক্তি পোৱা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। নবাৰুণ ফিল্মচৰ (অসম) বেনাৰত আৰু নিৰোদ চৌধুৰীৰ একে নামৰ উপন্যাসৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল প্ৰফুল্ল শইকীয়াই। প্ৰফুল্ল শইকীয়া প্ৰথম কাৰ্বি ছবি ‘জিৰচঙ’ৰ পৰিচালক আছিল। ছবিখনৰ গীতৰ কথাংশ আৰু সঙ্গীত আছিল ভূপেন হাজৰিকাৰ। আবহ সঙ্গীত ৰচনা কৰিছিল জিতু তপনে
কাহিনীৰ সাৰাংশ
পাগলাদিয়া নৈৰ পাৰৰ গাঁও বৰজহা। বৰজহা গাঁৱৰে এজন প্ৰতিপত্তিশীল আৰু চহকী ব্যক্তি বলোভদ্ৰ চৌধুৰী। তেওঁৰ একমাত্ৰ জীয়ৰী আল্পনা। শ্বিলঙত পঢ়ে। চহকী ঘৰৰ ছোৱালী হ’লেও তাই অতি সহজ-সৰল। তাইৰ এই সৰল স্বভাৱৰ বাবে গাঁৱৰ সকলো মানুহে তাইক ভাল পায়। দীঘলীয়া বন্ধৰ দিনকেইটা গাঁৱতে কটাব বুলি ভাবি তাই বৰজহা পালেহি। এনেতে আহিল প্ৰলয়ংকৰী বান। ভৱিষ্যতে এম.এল.এ হোৱাৰ বাসনা পুহি ৰখা চৌধুৰীয়ে বান-পীড়িত ৰাইজক অলপ সহায়-সাহায্য কৰি নিজৰ স্বাৰ্খ সিদ্ধি কৰাৰ কথা ভাবিলে। তেওঁৰ এই পৰিকল্পনাক কাৰ্যত পৰিনত কৰাৰ দায়িত্ব দিলে তেওঁৰ সোঁহাতস্বৰূপ নয়ন বৰুৱাক।
পাগলাদিয়াৰ ছিগা মথাউৰি মেৰামতি কৰিবলৈ চহৰৰ পৰা ইঞ্জিনিয়াৰ দিলীপ চলিহা আহিল।দিলীপক বলোভদ্ৰ চৌধুৰীৰ ঘৰতে ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰা হ’ল। লাহেলাহে মথাউৰিৰ মেৰামতিৰ কাম শেষ হৈ আহিল। ইফালে ক্ৰমাৎ আল্পনাও দিলীপৰ ওচৰ চাপি গ’ল। কিন্তু এই অন্তৰঙ্গতাত বাধা হৈ থিয় দিয়ে নয়ন বৰুৱাই। নয়নে ভাবুকি দিলে, আল্পনাই যদি বিয়া কৰাবই লাগে, তেন্তে নয়নকে কৰাব লাগিব, দিলীপক নোৱাৰে।আল্পনাই কিয় বুলি প্ৰশ্ন কৰি যি উত্তৰ পালে, শুনি তাই স্তম্ভিত হৈ গ’ল। এতিয়া কি কৰিব তাই? এফালে বৰজহাৰ বান-পীড়িত ৰাইজ, আনফালে তাইৰ ব্যক্তিগত প্ৰেম।
সঙ্গীত
পানী ছবিখনৰ গীতৰ ৰচনা, সুৰ আৰু সঙ্গীত ভূপেন হাজৰিকাৰ। আবহ সঙ্গীত জিতু তপনৰ।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৯০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
মাজুআই
মাজুআই এক বায়ুবাহিত ৰোগ; ৰোগীৰ কাহ আৰু হাঁচিৰ পৰা বীজাণু সহজতে বিয়পি পৰে। ছালৰ ৰঙচুৰা দাগ হোৱাৰ দুদিন আগৰে পৰা সকলো পানীজোলা শুকোৱালৈকে বীজাণু বিয়পিব পাৰে। পানীজোলাৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিলেও ৰোগ সোঁচৰে। হাৰ্পিছ জ'ষ্টাৰ হোৱা লোকে পানীজোলাৰ জৰিয়তে অনাক্ৰম্যতা নথকা লোককৈ ৰোগ নিয়পাব পাৰে। লক্ষণলৈ চাই প্ৰায় সকলো ক্ষেত্ৰতে ৰোগ নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি; কিন্তু কেতিয়াবা পানীজোলাৰ পানী বা ক্ষতস্থানৰ শুকাল ছালৰ polymerase chain reaction (PCR) পৰীক্ষাৰে ৰোগ ধৰা পেলাব লাগে। লোকজনৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা আছেনে নাই চাবলৈ প্ৰতিদেহৰ পৰীক্ষা কৰিব পাৰি। মানুহৰ সাধাৰণতে এবাৰেই মাজুআই হয়। ভাইৰাছবিধে আকৌ সংক্ৰমণ কৰিলেও তেতিয়া সাধাৰণতে কোনো লক্ষণ নোলায়।
১৯৯৫ চনত ভেৰিচেলা প্ৰতিষেধক আৰম্ভ কৰাৰে পৰা মাজুআইৰ ৰোগীৰ সংখ্যা আৰু জটিলতা কমি আহিছে। প্ৰতিষেধকটোৱে ৭০-৯০% লোকক ৰোগৰ পৰা সুৰক্ষা দিয়ে। বহু দেশত শিশুক এই প্ৰতিষেধক দিয়াটো বাঞ্চনীয়। ভাইৰাছৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ তিনিদিনৰ ভিতৰত শিশুক প্ৰতিষেধক দিলেও ৰোগৰ প্ৰাবল্যৰ কমাৰ আশা অধিক। চিকিৎসা হিচাপে খজুৱতিৰ বাবে কালামিনা লোচন, খজুৱাওঁতে আঘাত নালাগিবলৈ নাখ চুটিকৈ ৰখা, জ্বৰৰ বাবে পেৰাচিতামল আদি প্ৰধান। জটিলতাৰ আশংকা থাকিলে এচাইক্ল'ভিৰৰ দৰে এণ্টিভাইৰেল ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতে মাজুআই দেখা যায়। ২০১৩ চনত বিশ্বজুৰি ১৪ কোটি লোকৰ মাজুআই আৰু হাৰ্পিছ জ'ষ্টাৰ হৈছিল। প্ৰতিষেধক প্ৰচলনৰ আগতে ৰোগীৰ সংখ্যা আৰু প্ৰতি বছৰে জন্মলাভ কৰা লোকৰ সংখ্যা প্ৰায় একেই আছিল। ২০১৫ চনত মাজুআইৰ ফলত বিশ্বজুৰি ৬,৪০০ লোকৰ মৃত্যু হৈছিল – ১৯৯০ চনত এই সংখ্যা আছিল ৮,৯০০। প্ৰতি ৬০,০০০ ৰোগীৰ প্ৰায় এজনৰ মৃত্যু ঘটে। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষভাগলৈকে বৰআই আৰু মাজুআইক পৃথক ৰোগ হিচাপে গণ্য কৰা নহৈছিল। ১৯৮৮ চনত হাৰ্পিছ জ'ষ্টাৰৰ লগত ইয়াৰ সম্পৰ্ক ধৰা পৰে। ১৬৫৮ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে chicken pox নামটো ব্যৱহৃত হৈছিল। নামটোত "chicken" শব্দ থকাক লৈ নানা ব্যাখ্যা আছে- ৰোগৰ প্ৰাবল্য আপেক্ষিকভাৱে কম হোৱাটো এটা যুক্তি।i
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সংক্ৰামক ৰোগ
নাগোয়া প্ৰট'কল
আনুবংশিক সম্পদৰ প্ৰৱেশাধিকাৰৰ ওপৰত নাগোয়া প্ৰট'কল আৰু জৈৱিক বৈচিত্ৰ্যৰ সন্মিলনলৈ তেওঁলোকৰ ব্যৱহাৰৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা লাভালাভৰ ন্যায্য আৰু ন্যায়সঙ্গত ভাগ-বতৰা চমুকৈ নাগোয়া প্ৰট'কল (Nagoya Protocol) ১৯৯২ চনত অনুষ্ঠিত জৈৱবৈচিত্ৰৰ সন্মিলনৰ পৰিপূৰক চুক্তি হিচাপে ২০১০ চনত স্বাক্ষৰিত এখন চুক্তি। ইয়াৰ লক্ষ্য হৈছে জৈৱবৈচিত্ৰৰ সন্মিলনৰ তিনিটা মুখ্য উদ্দেশ্যৰ অন্যতম উদেশ্য আনুবংশিক সম্পদৰ ব্যৱহাৰৰ ফলত উদ্ভৱ হোৱা লাভালাভৰ ন্যায্য আৰু ন্যায়সঙ্গত ভাগ-বতৰা কৰাক বিশ্বব্যাপী ৰূপায়ন কৰা। এই চুক্তিয়ে  জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ সংৰক্ষণ আৰু বহনক্ষম ব্যৱহাৰত অৰিহণা যোগায়। ই ইয়াৰ চুক্তিবদ্ধ পক্ষবোৰৰ বাবে আনুবংশিক সম্পদৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ, লাভালাভ-ভাগ-বতৰা আৰু অনুপালনৰ সন্দৰ্ভত ব্যৱস্থা লোৱাৰ আইনী বাধ্যবাধকতা নিৰ্ধাৰণ কৰে। ইয়াক প্ৰৱেশাধিকাৰ আৰু লাভালাভ ভাগ বতৰাৰ ওপৰত নাগোয়া প্ৰট'কল বুলিও জনা যায়।
ধ্ৰুৱ ৰাথী
ধ্ৰুৱ ৰাথী(Dhruv Rathee) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ইউটিউবাৰ আৰু ছ'ছিয়েল মিডিয়াৰ সমাজকৰ্মী। তেওঁ ৰাজনৈতিক ভাষ্যকাৰ হিচাপে জনাজাত।
শিক্ষা
ধ্ৰুৱ ৰাথীয়ে হাৰিয়ানাৰ পৰা নিজৰ স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ জাৰ্মানীৰ পৰা যান্ত্ৰিক অভিযান্ত্ৰিকীত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। জাৰ্মানীৰ পৰা তেওঁ পুনৰ-নৱীকৰণৰ শক্তিতো স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
কৰ্মজীৱন
২০১৪ চনত ধ্ৰৱ ৰাথীয়ে নিজৰ চেনেলত এটা মিউজিক ভিডিঅ' মুকলি কৰে। ভিডিঅ'টোৰ নাম আছিল-"BJP Exposed: Lies Behind The Bullshit"(। ) এই ভিডিঅ'টো তেওঁ নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ চৰকাৰক উদ্দেশ্যি নিৰ্মাণ কৰিছিল। ২০১৬ চনত ৰাথীয়ে অনলাইনত নিজৰ স্থিতি দৃশ্যমান কৰি তোলে। সেই সময়ত অজয় ছেহৰাৱট নামৰ ইউ টিউবাৰজনে অৰবিন্দ কেজৰিৱালৰ "দুৰ্বল প্ৰশাসন-ব্যৱস্থাৰ" বিৰুদ্ধে মন্তব্য কৰিছিল। ৰাথীয়ে কৈছিল যে- "যেতিয়া অজয় ছেহৰাৱটৰ ভিডিঅ'টোত থকা তথ্যসমূহৰ সত্যতা নিৰ্ণয় নকৰাকৈ বহুতো মানুহে ভিডিঅ'টো শ্বেয়াৰ কৰিছিল, তেতিয়া মই প্ৰকৃত অনুসন্ধানৰ জৰিয়তে সত্যক সমুখলৈ অনাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰিছিলোঁ। " ( When I saw people sharing Ajay Sehrawat’s videos without checking the facts, I realised the need to present actual research in front of them so that they understand the truth." ৰাথীয়ে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰশাসনযন্ত্ৰটোক উদ্দেশ্যি নিজৰ সমালোচনা অব্যাহত ৰাখে, কিন্তু কেজৰিৱালৰ চৰকাৰৰ কৰ্মব্যৱস্থাক স্বীকৃতি দিয়ে।
২০১৬ চনৰ উৰী আক্ৰমণ, ২০১৬ চনৰ ভাৰতীয় বিমুদ্ৰাকৰণ আদিকে ধৰি একাধিক ৰাজনৈতিক বিষয়ত ৰাথীয়ে তথ্যনিৰ্ভৰ ভিডিঅ' ধাৰাবাহিকভাৱে নিজৰ চেনেলত মুক্তি দি থাকে। "ফেক নিউজ"ক কটাক্ষ কৰাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁ পি নিউজ নামৰ আন এটা ব্যংগধৰ্মী অনুষ্ঠানো আৰম্ভ কৰে। এই অনুষ্ঠানত তেওঁ বিজেপি আৰু হিন্দুত্ববাদী ৰাজনীতিক সমালোচনা কৰে। তেওঁ দ্য ধ্ৰুৱ ৰাথী শ্বো নামৰ আন এটা চিৰিজ আৰম্ভ কৰে, য'ত তেওঁ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে বিশ্লেষণাত্মক সমালোচনা আগবঢ়াই যায়।
২০১৭ চনৰ পৰা তেওঁ দ্য প্ৰিণ্টত মন্তব্যনিৰ্ভৰ স্তম্ভ লিখি আহিছে।
ভাষ্য
২০২০ চনৰ মাৰ্চ মাহত, ৰাথীয়ে দাবী তোলে যে, মোদীয়ে আদানী গ্ৰুপক ১,৭০,০০০ হেক্টৰ ঘন অৰণ্যৰ মাটি বিক্ৰী কৰিছে।
২০২০ চনৰ জুন মাহৰ এটা ভিডিঅ'ত ৰাথীয়ে "ব্লেক লাউভছ মেটাৰ" আন্দোলনটোক পক্ষপাতিত্বমূলক বুলি আখ্যা দিয়ে আৰু এই আন্দোলনে কৃষ্ণাংগসকলক অগ্ৰাধিকাৰ দিছে বুলি মন্তব্য কৰে। তেওঁ এই আন্দোলনটোক নাৰীবাদী আন্দোলনৰ লগত তুলনা কৰে।
উত্তৰ পূব মহাকাশ প্ৰয়োগ কেন্দ্ৰ
উত্তৰ পূব মহাকাশ প্ৰয়োগ কেন্দ্ৰ হৈছে ভাৰত চৰকাৰৰ মহাকাশ বিভাগ আৰু উত্তৰ-পূব পৰিষদৰ যৌথ উদ্যোগত ২০০০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত মেঘালয়ৰ উমিয়ামত স্থাপন কৰা এটা আঞ্চলিক মহাকাশ কেন্দ্ৰ। উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহত উন্মোচিত প্ৰাকৃতিক খনিজ পদাৰ্থসমূহ আৱিষ্কাৰৰ বাবে দূৰ সংবেদন প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰ ক্ষিপ্ৰ কৰিবলৈ, আৰু মহাকাশ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি ভাৰতৰ উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহৰ সামগ্ৰিক বিকাশৰ বাবে এই কেন্দ্ৰটো স্থাপন কৰা হৈছে।
লক্ষ্য
নেছাকৰ উদ্দেশ্য হৈছে দূৰ সংবেদন প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি অঞ্চলটোত থকা প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহৰ সন্ধান আৰু ব্যৱহাৰ কৰা, উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যসমূহক উপগ্ৰহ সেৱাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰা, আৰু অঞ্চলটোৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ সৈতে সহযোগিতা কৰি অঞ্চলটোৰ মহাকাশ প্ৰযুক্তিৰ গৱেষণাক প্ৰসাৰ কৰা।
কাৰ্যক্ৰম
বৰ্তমান এই কেন্দ্ৰটোৱে দূৰ সংবেদন আৰু ভৌগোলিক তথ্য ব্যৱস্থা, এটা উপগ্ৰহ যোগাযোগ কাৰ্যসূচী আৰু মহাকাশ বিজ্ঞান গৱেষণা কাৰ্যসূচীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।
সা-সুবিধা
এই কেন্দ্ৰটোত এৰডাছ, জিঅ’মেটিকা, ই কগনিচন, ই এছ আৰ আই আৰ্ক জিআইএছ, আদি আধুনিক জি আই এছ চফটৱেৰ আছে। ইয়াৰ সঁজুলিসমূহৰ ভিতৰত আছে:
বিত্ত
কেন্দ্ৰটোৰ বাবে যোগান ধৰা পুঁজি ভাৰত চৰকাৰ আৰু উত্তৰ-পূব পৰিষদৰ মাজত ৫০:৫০ অনুপাতত ভাগ কৰা হৈছে। ২০১২–১৩ বিত্তীয় বৰ্ষত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ৮ কোটি টকা আবন্টন কৰিছিল।
আওলিং উৎসৱ
আওলিং উৎসৱ (Aoling; আওলেং, Aoleng হিচাপেও উচ্চাৰিত) কন্যাক নগা জনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা উদযাপিত এক উৎসৱ। এই উৎসৱ সাধাৰণতে প্ৰতিবছৰে এপ্ৰিল মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহত পালন কৰা হয়। উত্তৰ পূব ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ মন জিলাৰ কন্যাক গোষ্ঠীৰ অধিবাসীসকলৰ ই এক প্ৰধান উৎসৱ।
নাগালেণ্ডৰ আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ১৭টা নগা জনগোষ্ঠীৰ ভিতৰত কন্যাক নগাৰ গোটটোয়েই সৰ্ববৃহৎ। উল্লেখ্য যে, কন্যাক নগাসকল তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত মূৰ-চিকাৰ (head hunting)-ৰ বাবেই প্ৰখ্যাত। কন্যাক জনগোষ্ঠীৰ নগাসকল নাগালেণ্ডৰ মন জিলাৰ লগতে প্ৰতিৱেশী ৰাষ্ট্ৰ ম্যানমাৰৰ অধিবাসী। সেইবাবেই এই অঞ্চলটো আওলিং উৎসৱ দৰ্শনৰ সকলোতকৈ উপযুক্ত হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
উৎসৱৰ বৰ্ণনা
আওলিং উৎসৱৰ জৰিয়তে বসন্তৰ আগমনক উদযাপন কৰাৰ লগতে আসন্ন কৃষি ঋতু শস্যসম্ভৱা হোৱাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা জনোৱা হয়। এই উৎসৱ কন্যাক নগাসকলৰ বৰ্ষপঞ্জীৰ নৱবৰ্ষৰ আৰম্ভণিতে উদযাপিত হয় আৰু ই ৰোমান বৰ্ষপঞ্জীৰ এপ্ৰিল মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহত পৰে। অৱশ্যে ভিন ভিন গাৱঁত উদযাপনৰ দিৱস ভিন ভিন হ'ব পাৰে। মন জিলা আৰু চুবুৰীয়া ম্যানমাৰৰ কন্যাক নগা অধ্যুষিত অঞ্চলত কোনো ধৰাবন্ধা তাৰিখ নোহোৱাকৈ পালিত হয়।
আওলিং উৎসৱ বিখ্যাত হৰ্ণবিল উৎসৱৰ পৰা পৃথক। হৰ্ণবিল উৎসৱ নাগালেণ্ডৰ ৰাজধানী ক'হিমাৰ পৰা ১২ কিল'মিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত কিচামা ঐতিহ্য গাওঁ (Kisama Heritage Village)-ত ১-৭ ডিচেম্বৰ তাৰিখে অনুষ্ঠিত হয়। হৰ্ণবিল উৎসৱ নাগালেণ্ডৰ পৰ্যটকসকলৰ বাবে এক কেন্দ্ৰীয় আকৰ্ষণ আৰু এই উৎসৱ নাগালেণ্ডৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ কৃষ্টি-সংস্কৃষ্টিৰ প্ৰদৰ্শন আৰু সংৰক্ষণৰ উদ্দেশ্যে চৰকাৰৰ পৰ্যটন আৰু কলা আৰু কৃষ্টি বিভাগৰ পৃষ্ঠপোষকতাত অনুষ্ঠিত হয়।
আওলিং উৎসৱ কেৱল কন্যাক নগা জনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা উদযাপিত খাঁটি জনজাতীয় লোকাচাৰৰ উৎসৱ। আওলিং উৎসৱৰ অনুষ্ঠান একসপ্তাহ ধৰি চলে। উৎসৱৰ কাৰ্যসূচীৰ ভিতৰত কন্যাক গোষ্ঠীৰ নিজস্ব নৃত্য-গীত, সমূহীয়া ভোজ ইত্যাদি অন্যতম। ইয়াৰ লগতে কৃষিক্ষেত্ৰসমূহক শস্যসম্ভৱা কৰি তোলাৰ আহ্বানেৰে ঐশ্বৰিক শক্তিসমূহৰ প্ৰতি উৎসৰ্গা কৰা হয়।
আওলিং উৎসৱৰ প্ৰথম তিনিটা দিনক ক্ৰমে Hoi Lah Nyih, Yin Mok Pho Nyih আৰু Mok Shek Nyih হিচাপে জনা যায়। এইকেইটা দিন পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক বোৱা, সমূহীয়া ভোজৰ উৎসৰ্গাৰ বাবে জন্তু সংগ্ৰহ আৰু বিভিন্ন খাদ্য সম্ভাৰ আৰু চাউলৰ সুৰা প্ৰস্তুত কৰ্মসূচীৰ জৰিয়তে উৎসৱৰ মূল উদযাপনৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলোৱা হয়।
আওলিং উৎসৱৰ সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিন হিচাপে পৰিচিত চতুৰ্থ দিনটোক বুলি কোৱা হয়। সেই দিনটোত কন্যাক জনজাতিৰ সকলো লোকেই শ্ৰেষ্ঠতম পৰম্পৰাগত জনজাতীয় ৰঙ-বিৰঙী সাজ-পোছাক আৰু আ-অলংকাৰেৰে সু-সজ্জিত হয়। সেই দিনটোত নৃত্য, গীত ইত্যাদিৰ পৰিৱেশনৰ লগতে সমূহীয়া ভোজৰ ব্যৱস্থা থাকে। বিশেষকৈ, কন্যাক নগা জনগোষ্ঠীৰ প্ৰখ্যাত মূৰ-চিকাৰৰ ইতিহাসৰ প্ৰতীকী নৃগোষ্ঠীয় নৃত্য পৰিৱেশন এই উৎসৱৰ এক বিশেষ আকৰ্ষণ।.
উৎসৱৰ শেষৰ দিনদুটাক Lingha Nyih আৰু Lingshan Nyih নামেৰে জনা যায়। এইদুটা দিনত অধিবাসীসকলে নিজৰ পৰিয়ালৰ পৰিজনৰ সৈতে সময় কটোৱাৰ লগতে নিজৰ নিজৰ গৃহসমূহ আৰু গাৱঁৰ চৌপাশ পৰিষ্কাৰকৰণৰ কাম হাতত লয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:নাগালেণ্ড
সাতঘৰীয়া আহোম
সাতঘৰীয়া আহোম হৈছে আহোমসকলৰ সাতটা ফৈদ (ঘৰ) বা সামাজিক ভাগ। তৃতীয়জন আহোম স্বৰ্গদেৱ চুবিণ্‌ফাৰ ৰাজত্বকালত আহোমসকলৰ মাজত আনুষ্ঠানিকভাৱে শাসক আৰু শাসিত শ্ৰেণীৰ সৃষ্টি হৈছিল। সাতঘৰীয়া আহোম পৰিয়ালকেইটা শাসক শ্ৰেণীত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ বিপৰীতে বাকী লোকসকল শাসিত শ্ৰেণীত সোমাই পৰিছিল। এই ফৈদকেইটা আছিল ৰাজপৰিয়াল বা গোহাঁ‌ই (ছ্যু), বুঢ়াগোহাঁ‌ই (চাও-ফ্ৰং-মুং), বৰগোহাঁ‌ই (চাও-থাও-লুং) আৰু চাৰিটা পুৰোহিত শ্ৰেণীৰ ফৈদ ক্ৰমে দেওধাই (ম-প্ল'ঙ), বাইলুং (ম-চাম), মহন (ম-হুন) আৰু চিৰিং (চি-ৰিং)।
সম্প্ৰসাৰণ আৰু মিশ্ৰণ
বুৰঞ্জীবিদ পদ্মেশ্বৰ গগৈৰ মতে প্ৰথমগৰাকী আহোম স্বৰ্গদেৱ চুকাফা অসমলৈ আহোঁতে তেওঁৰ সৈতে তিনিগৰাকী কুঁ‌ৱৰী আই-মে-চাও-ল', নাং-চেং-চুম-পা আৰু য়ি-ল'-ৱেং-চিং-চুম-পা, দুজন পুত্ৰ, এগৰাকী কন্যা, অন্য পাঁ‌চখন ৰাজ্যৰ পাঁ‌চজন স্বাধীন দলনেতা, পুৰোহিত শ্ৰেণীৰ লোক আৰু সৈন্য-সামন্তকে ধৰি মুঠ এহাজাৰ আশীগৰাকী লোক আহিছিল।   কোনো কোনো সূত্ৰৰ মতে এই সংখ্যা তিনিশ  আৰু কিছুসংখ্যৰ মতে ন হাজাৰ। চুবিণফাই কৰা বিভাজনত এই লোকসকলেই প্ৰথমতে সাতঘৰীয়া আহোমত অন্তৰ্ভুক্ত আছিল যদিও পৰৱৰ্তী সময়ত সাতঘৰীয়া গোটৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটিবলৈ লয়। দিহিঙীয়া, সন্দিকৈ, লাহন আৰু দুৱৰাও সাতঘৰীয়া আহোমত অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ১৬শ শতিকাত চতুৰ্দশ স্বৰ্গদেৱ চুহুংমুঙে তেওঁৰ ৰাজত্বকালত বৰপাত্ৰগোহাঁ‌ই নামৰ এক নতুন পদবীৰ সৃষ্টি কৰে আৰু ই এক নতুন ফৈদ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্তি লাভ কৰে। সময় বাগৰাৰ লগে লগে উপফৈদ কিছুমানে জন্মলাভ কৰে আৰু চুহুংমুঙৰ সময়তেই ছ্যু বা ৰজাঘৰীয়া ফৈদক পুনৰ সাতোটা উপফৈদত বিভক্ত কৰা হয়। এইকেইটা হৈছে চাৰিঙ্গীয়া, তিপমীয়া, দিহিঙ্গীয়া, চামগুৰীয়া, তুংখুঙীয়া, পৰ্বতীয়া আৰু নামৰূপীয়া। একেদৰে বুঢ়াগোহাঁ‌ই ফৈদক আঠটা, বৰগোহাঁ‌ইক ষোল্লটা, দেওধাইক বাৰটা, মহনক সাতটা আৰু বাইলুং তথা চিৰিং উভয়কে আঠোটাকৈ উপফৈদত ভগোৱা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত এই ফৈদসমূহতো বিভিন্ন সংযোজন হয় আৰু মিচিং, মৰাণ (সন্দিকৈ আৰু পাত্ৰ ফৈদত), চুতীয়া আদি জনগোষ্ঠীৰ (চেতিয়া আৰু লাহন ফৈদত) লোকৰ লগতে নগা আদি লোকো উপফৈদসমূহত (বাইলুং ফৈদত নগা বাইলুং, মিৰি বাইলুং আৰু নৰা বাইলুং হিচাপে) সোমাই পৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:টাই আহোম
কুমাৰ কিশোৰ
কুমাৰ কিশোৰ (১৯২৯-১৯৮৫) অসমৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক৷ তেখেতৰ প্ৰকৃত নাম আছিল কিশোৰী মোহন শৰ্মা। কুমাৰ কিশোৰ আছিল তেখেতৰ সাহিত্যিক ছদ্মনাম। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল দেৱদত্ত শৰ্মা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল ত্ৰিপুৰা সুন্দৰী৷ কটন কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰীলৈ পিছত তেখেতে পঞ্চায়ত বিভাগত কাম কৰিছিল৷ কুমাৰ কিশোৰদেৱৰ 'কৱৰ আৰু কংকাল' আৰাধনা থিয়েটাৰৰ মঞ্চত (১৯৮৩) আৰু 'এমুঠি তৰাৰ জিলিমিলি' প্ৰাগজ্যোতিষ থিয়েটাৰ (২০০২) বৰ্ষত মঞ্চস্থ হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
নলবাৰী জিলাৰ ক্ষুদ্ৰশংকৰা গাঁওত কিশোৰী মোহন শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল। যথেষ্ট আৰ্থিক দৈন্যৰ মাজেৰে তেখেতে শৈশৱ, কৈশোৰ কাল পাৰ কৰিবলগীয়া হৈছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ মৃত্যুক বিষয়-বস্তু কৰি নিশাটোৰ ভিতৰতে লিখা 'তেজৰ চেকা' নামৰ পুস্তিকা এখন ছপাই ৰেলৱে প্লেটফৰ্মত চাৰি অনাত যাত্ৰীক বিক্ৰী কৰি সেই ধনেৰে তেখেতে মেট্ৰিক পৰীক্ষাৰ প্ৰ-পত্ৰ পূৰ কৰিছিল। নলবাৰীৰ গৰ্ডন হাইস্কুলৰ পৰা তেখেতে অসমীয়াত লেটাৰমাৰ্কসহ মেট্ৰিক পৰীক্ষা পাছ কৰিছিল। আৰ্থিক দীনতাৰ বাবে তেখেতে এৰা-ধৰাকৈ বি-কম উৰ্ত্তীৰ্ণ হয় আৰু শিক্ষাজীৱনৰ ইয়াতে সামৰণি পেলাবলগীয়া হয়।
কৰ্ম জীৱন
তেখেতে গ্ৰামোন্নয়ন বিভাগৰ এটা সৰু চাকৰিত সোমায়। পিচলৈ পদোন্নতি হৈ অধীক্ষক পদৱী পায়। মূলতঃ আৰ্খিক সকাহ পাবলৈ তেখেতে সাহিত্য চৰ্চা কৰিছিল। পুত্ৰ প্ৰণৱ কুমাৰ শৰ্মাৰ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্তি হোৱাৰ খৰচ উলিয়াবলৈ তেখেতে কিংকিণীৰ কলংক নামৰ উপন্যাস এখন লিখি সামান্য ধনৰ বিনিময়ত ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ কপিৰাইট বেলেগক বিক্ৰী কৰি দিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক
ফুখাও চাম ৱা মটক
ফুখাও চাম ৱা মটক ড° কৰবী বৰুৱা গগৈয়ে ৰচনা কৰা এখন গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ। টাই ভাষাৰ শব্দৰে গ্ৰন্থখনৰ নামকৰণ কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল ফুখাও অথবা মটক। গ্ৰন্থখনত মটক জনগোষ্ঠীৰ বিভিন্ন দিশ সামৰি ১৮টা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে (দ্বিতীয় সংস্কৰণত আৰু ২টা প্ৰবন্ধ সংযোগ কৰা হয়)।
লেখকৰ পৰিচয়
ড°কৰবী বৰুৱা গগৈৰ জন্ম হয় ১৯৭৮ চনত, ডিব্ৰুগড়ৰ বামুণীয়া হিলৈধাৰী গাঁৱত। পিতৃ গোবিন চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু মাতৃ কশমা বৰুৱা। দিগন্ত কুমাৰ গগৈৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱা ড° কৰবী বৰুৱা গগৈয়ে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ২০০৪ চনত এম. ফিল. আৰু ২০১৫ চনত পি. এইচ. ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেত বৰ্তমান তিনিচুকীয়া ৱিমেনচ কলেজত সহকাৰী অধ্যাপক পদত কৰ্মৰত।
গ্ৰন্থৰ পৰিচয়
২০১৪ চনৰ জুলাই মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম প্ৰবন্ধটোত মটক জনগোষ্ঠীৰ পৰিচয় আৰু জনগোষ্ঠীটোৰ ইতিহাস সম্পৰ্কে দিয়া হৈছে। দ্বিতীয় প্ৰবন্ধত অসমলৈ মটকসকলৰ প্ৰব্ৰজনৰ বিষয়ে লিখিছে। মটকসকল বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ লোক যদিও তেওঁলোকৰ মাজত বহুতো অবৈষ্ণৱ পৰম্পৰা আছে। এইবিলাকৰ বিষয়ে তৃতীয় প্ৰবন্ধটোত আছে। চতুৰ্থ প্ৰবন্ধত মটকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত ধৰ্মৰ পৰম্পৰা আৰু মায়ামৰা ধৰ্মৰ পৰম্পৰাৰ সংমিশ্ৰিত ধৰ্ম সম্পৰ্কে লিখা হৈছে। ইয়াৰ পিছৰ প্ৰবন্ধটোত আছে টাই ভাষাৰ পুথিবিলাকত দিয়া মটকসকলৰ পৰিচয়। মটক জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰি অহা পৰম্পৰাগত সামাজিক পদ্ধতি, পৰিয়াল, বংশ, খেল, ধৰ্ম,সংস্কৃতি, শিক্ষা, জীৱিকা আদি তথা সমাজ জীৱনৰ বিষয়ে আলোচনা আগবঢ়োৱা হৈছে ইয়াৰ পিছৰ প্ৰবন্ধত। পিছৰ প্ৰবন্ধত মটকসকলৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যাভাস,সাজ-পোছাক আৰু অলংকাৰৰ বিষয়ে আছে। মটকসকলৰ পৰম্পৰাগত বিবাহ পদ্ধতি আৰু জন্ম আৰু মৃত্যু সম্পৰ্কীয় সংস্কাৰ বিষয়ে পৰৱৰ্তী প্ৰবন্ধ দুটাত বহলাই আলোচনা কৰা হৈছে। মটক জনগোষ্ঠীৰ লোক উৎসৱ : এটি অধ্যয়ন প্ৰবন্ধটোত লোক-উৎসৱৰ এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰি এইবোৰৰ সম্যক আলোচনা যুগুত কৰা হৈছে। মটকসকলৰ পৰম্পৰাগত গছতলৰ বিহু বিষয়টো সম্পৰ্কত একাদশ প্ৰবন্ধটো যুগুত কৰা হৈছে। পৰৱৰ্তী প্ৰবন্ধটোএই জনগোষ্ঠীৰ গ্ৰাম্য সমাজ জীৱনত থকা শিক্ষাৰ প্ৰাসংগিকতা সম্পৰ্কত এক চিন্তামূলক প্ৰবন্ধ। মটকসকলৰ লখিমী সবাহ আৰু তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰচলিত লোকগীত, কথিত ভাষাৰ বিষয়ে পিছৰ প্ৰবন্ধকেইটাত সন্নিৱিষ্ট আছে। মটক মহিলাসকলৰ তিনিটা প্ৰবন্ধই গ্ৰন্থখনত ঠাই পাইছে। মহিলাসকলৰ মাজত প্ৰচলিত উৎসৱ-অনুষ্ঠান, সামাজিক-সাংস্কৃতিক জীৱনত মহিলাৰ ভূমিকা, মটক সমাজত নাৰী এনে বিষয়ৰ ভিত্তিত ৰচিত। টাই মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ সৈতে মটকসকলৰ সমন্ধ নিৰ্ণয় কৰা হৈছে পৰৱৰ্তী প্ৰবন্ধটোত। একেবাৰে শেষৰ প্ৰবন্ধটো এই লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত লোকাচাৰ আৰু সামাজিক বিশ্বাসৰ আধাৰত যুগুত। গ্ৰন্থখনৰ শেষৰ অংশত ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া আৰু শিৱসাগৰ জিলাত থকা মটক লোকৰ গাঁৱৰ এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।
ষ্টেফি ডিচুজা
ষ্টেফানি "ষ্টেফি" ডিচুজা, নী চেকুয়েৰা (২৬ ডিচেম্বৰ ১৯৩৬ – ১১ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৯৮) এথলেটিকছ আৰু মহিলা হকীত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা এগৰাকী খেলুৱৈ আছিল। ১৯৬৩ চনত তেওঁ অৰ্জুন বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম মহিলা খেলুৱৈ হিচাপে পৰিগণিত হয়৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ষ্টেফানি "ষ্টেফি" ডি চুজা (উত্তৰাধিকাৰীসূত্ৰে চেকুইৰা)ৰ ১৯৩৬ চনৰ ২৬ ডিচেম্বৰত জন্ম হৈছিল। তেওঁ পুনেৰ চৰ্দাৰ দস্তুৰ গাৰ্লছ স্কুলত অধ্যয়ন কৰাৰ পাছত ফাৰ্গুছন কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ কেন্দ্ৰীয় ৰে’লৱেৰ পুনে বিভাগত কাম কৰিছিল। বিয়াৰ পিছত তেওঁ জামছেদপুৰলৈ স্থানান্তৰিত হয়।
খেলুৱৈ জীৱন
ডিচুজা ১৯৫৪ চনৰ এছিয়ান গেমছত (ভায়োলেট পিটাৰ্ছ, চিৰষ্টিন ব্ৰাউন আৰু মেৰী ডিচুজাৰ সৈতে) ৪ × ১০০ মিটাৰ ৰিলেত স্বৰ্ণ পদক জয় কৰা ভাৰতীয় দলৰ অংশ আছিল আৰু ১৯৫৮ চনত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁ ২০০ মিটাৰত ৰূপৰ পদক জয় কৰে, ছেমিফাইনেলত এছিয়ান অভিলেখ গঢ়ে, আৰু ১৯৫৮ চনৰ প্ৰতিযোগিতাত ১০০ মিটাৰত চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰে। এটা সময়ত তেওঁ ১০০ মিটাৰ, ২০০ মিটাৰ, ৪০০ মিটাৰ আৰু ৮০০ মিটাৰত ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখৰ দখলকাৰী আছিল। তেওঁ ১২ ছেকেণ্ডত ১০০ মিটাৰ দৌৰ সম্পূৰ্ণ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা আছিল৷ ১৯৫৬ চনত পুনেত মেৰী ডিচুজাৰ ১২.১ ছেকেণ্ডৰ পূৰ্বৰ ৰেকৰ্ড ভংগ কৰি তেওঁ এই অভিলেখ গঢ়িছিল৷
৫৮.০ ছেকেণ্ডৰ ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখ গঢ়াৰ পিছতো ষষ্ঠ স্থান লাভ কৰাৰ বাবে ১৯৬৪ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ৪০০ মিটাৰৰ প্ৰথম ৰাউণ্ডতে তেওঁ প্ৰতিযোগিতাৰ পৰা বাহিৰ হয়। ১৯৫৮ চনৰ কমনৱেলথ গেমছত ১০০ গজ আৰু ২২০ গজ স্প্ৰিণ্টত তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ডিচুজাই ১৯৫৩ চনত লণ্ডনত অনুষ্ঠিত প্ৰথম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা হকী প্ৰতিযোগিতাত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু ১৯৬১ চনত দলটোৰ অধিনায়কত্ব কৰিছিল।
১৯৬৩ চনত ষ্টেফি ডিচুজাই ভাৰত চৰকাৰে প্ৰদান কৰা অৰ্জুন বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটা পোৱা তেওঁ প্ৰথম মহিলা খেলুৱৈ৷ ৬১ বছৰ বয়সত জামছেদপুৰ (ঝাৰখণ্ড)ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ক্ৰীড়াবিদ শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
দীপক ধৰ
দীপক ধৰ (Deepak Dhar, জন্ম: ৩০ অক্টোবৰ ১৯৫১) এগৰাকী ভাৰতীয় তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানী আৰু পুনেৰ ভাৰতীয় বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগৰ এজন বিশিষ্ট অধ্যাপক। পৰিসাংখ্যিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু যাদৃচ্ছিক প্ৰক্ৰিয়াৰ ওপৰত গৱেষণাৰ বাবে জনাজাত অধ্যাপক ধৰ ভাৰতীয় বিজ্ঞানৰ তিনিওটা মুখ্য একাডেমী – ভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমী, ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমী আৰু ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ লগতে বিশ্ব বিজ্ঞান একাডেমীৰ এজন নিৰ্বাচিত সভ্য। বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ শীৰ্ষ সংস্থা বৈজ্ঞানিক আৰু ঔদ্যোগিক গৱেষণা পৰিষদে ১৯৯১ চনত ভৌতিক বিজ্ঞানলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক শান্তি স্বৰূপ ভাটনাগৰ বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। ২০২২ চনত তেওঁক প্ৰতি তিনি বছৰত এবাৰকৈ প্ৰদান কৰা পৰিসাংখ্যিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ সৰ্বোচ্চ স্বীকৃতি বল্টজমেন পদকৰ বাবে বাছনি কৰা হয়। এই সন্মান লাভ কৰা তেওঁ প্ৰথম গৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী।
কৰ্মজীৱন
দুবছৰৰ গৱেষণাৰ পিছত দীপক ধৰ ১৯৮০ চনত টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ এজন পূৰ্ণ-সময়ৰ গৱেষক হিচাপে পৰিগণিত হয়। ১৯৮৬ চনত তেওঁ ৰিডাৰ হিচাপে পদোন্নতি লাভ কৰে। নিয়মীয়া সেৱাৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ আগতে অধ্যাপক ধৰে টিআইএফআৰত বিভিন্ন পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল। ইয়াৰ মাজতে তেওঁ ১৯৮৪-৮৫ চনত এজন ভ্ৰমণকাৰী বিজ্ঞানী হিচাপে পেৰিছ বিশ্ববিদ্যালয়ত আৰু ২০০৬ চনৰ মে' মাহত আইজাক নিউটন ইনষ্টিটিউটত ৰোথচাইল্ড অধ্যাপক হিচাপে এমাহৰ কাৰ্যকাল অতিবাহিত কৰিছিল। অৱসৰৰ পিছত অধ্যাপক ধৰে প্ৰতিষ্ঠানটোৰ এজন বিশিষ্ট অধ্যাপক হিচাপে টিআইএফআৰৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক অব্যাহত ৰাখে। তেওঁ পুনেৰ ভাৰতীয় বিজ্ঞান শিক্ষা আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ এগৰাকী বিশিষ্ট ভ্ৰমণকাৰী অধ্যাপক হিচাপেও কৰ্মৰত।
গৱেষণা
পৰিসাংখ্যিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান আৰু ষ্টোচেষ্টিক প্ৰক্ৰিয়াৰ ওপৰত অধ্যয়নৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি ধৰে যাদৃচ্ছিক লেটিছৰ পৰিসাংখ্যিক বলবিজ্ঞান আৰু গতিবিজ্ঞানৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছে আৰু তেওঁৰ গৱেষণায়ে পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ এই শাখাবোৰৰ বিষয়ে বুজাবুজিৰ পৰিসৰ বহল কৰিছে বুলি জনা গৈছে। ফ্ৰেক্টেলৰ অধ্যয়নত বৰ্ণালী মাত্ৰা ধাৰণা প্ৰৱৰ্তনকৰাৰ কৃতিত্ব তেওঁক দিয়া হয় আৰু বাস্তৱ-স্থান পুনৰ্স্বাভাৱিককৰণ গোট কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁলোকৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিঘটনা নিৰ্ধাৰণ কৰাৰ বাবে এক পদ্ধতি বিকশিত কৰাত অৰিহণা যোগায়। তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে ফ্ৰেক্টেলৰ ওপৰত অতুচ্ছ গুৰুত্বপূৰ্ণ এক্সপ'নেণ্ট গণনাৰ বাবে গাণিতিক সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ধৰে ৰামকৃষ্ণ ৰামাস্বামীৰ সৈতে স্ব-সংগঠিত সমালোচনাৰ আবেলিয়ান চেণ্ডপাইল মডেল সমাধানৰ বাবে কাম কৰিছিল আৰু এটা নতুন আৰ্হি বিকশিত কৰিছিল। এই আৰ্হিক ধৰ-ৰামাস্বামী মডেল বুলি জনা যায়। বেথে এঞ্চেটজ পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি নিৰ্দেশিত স্থানৰ প্ৰাণী-গণনা সমস্যাৰ ওপৰত কাম কৰি তেওঁ বিৱৰ্তন অপাৰেটৰৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল যিটো তেতিয়াৰ পৰা আন গৱেষকসকলৰ দ্বাৰা ধৰ নিৰ্দেশিত স্থানৰ প্ৰাণী-গণনা সমস্যা হিচাপে অধ্যয়নৰ অধীন তৈয়াৰ কৰা হৈছে। ধৰে স্বয়ং-পাৰস্পৰিক সম্পৰ্ক ফাংচনআৰু ষ্টোচেষ্টিক বিৱৰ্তনত মেটাষ্টেবল গ্লাচী অৱস্থাৰ প্ৰস্তাৱিত মডেলবোৰত বিচ্ছিন্ন অনা-উত্তেজিত ক্লাষ্টাৰবোৰৰ ধীৰ গতিত ফ্লিপিংৰ প্ৰাধান্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁৰ অধ্যয়নকেইবাটাও প্ৰবন্ধৰ দ্বাৰা নথিভুক্ত কৰা হৈছে  আৰু ভাৰতীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ অনলাইন প্ৰবন্ধ ভঁৰালত তাৰে ১১৩খন তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে।