cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
শাবা (ছূৰা)
সাৰাংশ
বাকী অধ্যায়টোত বিভিন্ন বিষয়ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে, য’ত ইবলিছৰ স্বভাৱ (ইছলামিক পৰম্পৰাত চয়তান), ইছলামৰ বাৰ্তাক নাকচ কৰাসকলৰ প্ৰতি প্ৰত্যাহ্বান, কিদৰৰ দিনত তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহিবলগীয়া পৰিণতিৰ সতৰ্কবাণী, লগতে মুহাম্মাদৰ মিছনৰ প্ৰকৃতি হিচাপে।
প্ৰকাশৰ ইতিহাস
মুহাম্মাদৰ নবীত্বৰ মক্কা যুগত এই অধ্যায়টো অৱতীৰ্ণ হৈছিল, সেয়েহে মক্কান ছূৰা। আহমদ ইবনে আজিবা, মাহমুদ আল-আলুছি, ইবনে আল-জাউজী, আল-কুৰতুবীকে ধৰি কোৰআনৰ কিছুমান টীকাকাৰে ষষ্ঠ আয়াতটো ব্যতিক্ৰম আৰু মদীনান যুগত অৱতীৰ্ণ হোৱা বুলি মতামত আগবঢ়ায়।
নাম
অধ্যায়টোৰ নামে কোৰআন আৰু বাইবেলত উল্লেখ কৰা শ্বেবা ৰাজ্যক বুজায়। শ্বেবা অধ্যায়টোৰ ১৫ৰ পৰা ২১ আয়াতৰ বিষয়, যদিও এই অংশটোৱে সম্ভৱতঃ বিখ্যাত শ্বেবাৰ ৰাণীৰ অধীনত থকা ৰাজ্যৰ কথা উল্লেখ কৰা নাই, বৰঞ্চ পিছৰ সময়ছোৱাত একে অঞ্চলৰ এদল লোকৰ বিষয়েহে উল্লেখ কৰিছে। প্ৰাচ্যবিদ এ এফ এল বিষ্টন আৰু জেৰেমি শ্বিটেকেটে এই আয়াতবোৰত থকা লোকসকলক মা’ৰিব উপত্যকাত বাস কৰা ছাবিয়ান বুলি চিনাক্ত কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:কোৰআন শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
মৰুভূমি
মৰুভূমি (Desert) হ’ল এক অতি শুকান বিস্তৃত অঞ্চল বা ভূ-মণ্ডল। ইয়াত বৰষুণৰ পৰিমাণ অতি কম। ইয়াত নামমাত্ৰ হে গছ-গছনিৰে ভৰা ঠাই আছে আৰু যিখিনি আছে অতি সোনকালে শুকাই যায়, যদিহে বাহিৰৰ পৰা পানী যোগান ধৰা নহয় মৰুভূমিৰ অৰ্থ আমি এনেকেও বুজিব পাৰো, যি অঞ্চলত বহু অংশ পানী বাষ্পীভূত হৈ হেৰাই যায়, আৰু গেদীয়কৰনৰ ফলত বৰষুণ হিচাপে নামি আহে। মৰুভূমিৰ গছবোৰৰ মৰু অঞ্চলৰ অতি কম পানী থকা পৰিবেশৰ লগত খাপ খুৱাই চলিবলে কিছুমান বিশেষ গুণৰ প্ৰয়োজন। মৰুভূমিত সাধাৰণতে বছৰি ২৫০ মিলিলিটাৰতকৈও (ইঞ্চি) কম বৰষুণ হয।
শ্ৰেণী:পৰিৱেশ বিজ্ঞান *
লুকা-ভাকু
লুকা-ভাকু (Hide-and-seek) হৈছে এক জনপ্ৰিয় শিশুৰ খেল য’ত কমেও দুজন খেলুৱৈ (সাধাৰণতে কমেও তিনিজন) এক নিৰ্ধাৰিত পৰিৱেশত লুকাই থাকে, যাক এক বা তাতকৈ অধিক সন্ধানকাৰীয়ে বিচাৰিবলৈ যায়। খেলটো বাছনি কৰা এজন খেলুৱৈয়ে চকু বন্ধ কৰে আৰু এটা পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত সংখ্যা গণনা কৰে। আনহাতে আন খেলুৱৈসকলে লুকাবলৈ যায়। এক নিৰ্দিষ্ট নম্বৰত উপনীত হোৱাৰ পিছত, লুকুৱাবলৈ যোৱা খেলৈসকল সাজু বা লুকুওৱা হোৱাৰ পিছত সন্ধানকাৰীয়ে খেলুৱৈবোৰক চিনাক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে বা বিচাৰিবলৈ যায়।
খেলটো বহু ধৰণে শেষ বা সমাপ্ত হ'ব পাৰে। শেষ কৰাৰ সচৰাচৰ উপায়টো হৈছে সন্ধানকাৰী খেলৈসকলে লুকাই থকা খেলুৱৈক চিনাক্ত কৰা; প্ৰথমে বিচাৰি পোৱা খেলুৱৈজন হ’ল বিফল বা হাৰি যোৱা খেলৈ যিয়ে পৰৱৰ্তী খেলত লুকাই থকা খেলৈক বিচাৰিবলগীয়া হয়। অন্তিমত যাক বিচাৰি পোৱা যায়, সেই খেলুৱৈজনে এই খেলৰ বিজয়ী হয়। ঠাই বিশেষে এই খেলটোক বিভিন্ন ধৰণে খেলা দেখা যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
গৱাৰ-বাতী ভাষা
গৱাৰ-বাতী বা নৰ্ছাতী এটি দাৰ্দিক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি পাকিস্তানৰ উত্তৰী অংশ আৰু সীমাৰ পাৰৰ আফগানিস্তানৰ চুবুৰীয়া অঞ্চলত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই ভাষাক চিত্ৰলত অৰণ্ডুয়িৱাৰ নামেৰেও জনা যায় কাৰণ ই মুখ্যতঃ অৰণ্ডুত কোৱা হয়, যি নামনি চিত্ৰলৰ অন্তিম গাওঁ। ইও সীমা পাৰ হৈ আফগানিস্তানৰ বেৰকোটত আছে। "গৱাৰ-বাতী" নামৰ অৰ্থ হ'ল "গৱাৰসকলৰ কথোপকথন", যি গোষ্ঠীৰ বিষয়ে কেকোপাৰ্ডোছে নিজৰ হিন্দু-কুশ অঞ্চলৰ ওপৰত কৰা গৱেষণাত উল্লেখ কৰিছে।
গৱেষণা আৰু বৰ্গীকৰণ
গৱাৰ-বাতী ভাষাৰ ওপৰত ভাষাবিদসকলে বিশেষ কোনো বিস্তৃত অধ্যয়ন কৰা নাই। ই মাথো জৰ্জ মোৰ্গেনষ্টিয়াৰ্ণৰ ১৯২৬ৰ গৱেষণা আৰু কেণ্ডাল ডেকাৰৰ ১৯৯২ৰ গৱেষণাত উল্লিখিত।
এই ভাষাক ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত জ্ঞান কৰা হয়। তাৰ ভিতৰতো ই দাৰ্দিক গোটৰ অন্তৰ্গত। পিচে এই দাৰ্দিক গোট ভাষিক নহয়, অঞ্চল-ভিত্তিকহে।
ধ্বনিতত্ত্ব
তলত গৱাৰ-বাতী ভাষাত ব্যৱহৃত ধ্বনিসমূহ দিয়া হৈছে:
স্বৰধ্বনি
/e/ আৰু /o/ৰ স্থিতি অস্পষ্ট।
লিখনি
এই ভাষা খুব কমহে লিখা যায়। তলত পাকিস্তানত এই ভাষা লিখিবলৈ ব্যৱহৃত আখৰসমূহ দিয়া হৈছে:
হাৰ্ট ইজ...
হাৰ্ট ইজ..., (ইংৰাজী: Heart Is...) ( হাৰ্টী প'ৱজ  (ইংৰাজী: Hearty Paws নামেৰে খ্যাত) দক্ষিণ কোৰিয়াৰ পৰা ২০০৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন চলচ্চিত্ৰ। এই চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালক অ'হ ডা-গ্যুঁ (ইংৰাজী: Oh Da-gyoon)।
কাহিনীভাগ
এই চলচ্চিত্ৰখনৰ কাহিনীভাগ দুটি সহোদৰ ভাতৃ-ভগ্নীক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠিছে। ১১ বছৰীয়া ল'ৰা চ্যান-য়ি (ইংৰাজী:Chan-yi)  আৰু তাৰ সৰু ভনীয়েক চ'-ই (ইংৰাজী:So-i) হৈছে ছবিখনৰ মূল চৰিত্ৰ। চ্যান -য়িৰ চৰিত্ৰত য়ু চেওং-হ' (ইংৰাজী:Yu Seung-ho) আৰু চ'-ইৰ চৰিত্ৰত কিম হ্যাং-কি (ইংৰাজী:Kim Hyang-ki)-য়ে অভিনয় কৰিছে। সিহঁতৰ দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত মাকে দুয়োকে পৰিত্যাগ কৰি দ্বিতীয় এজন ব্যক্তিৰ লগত সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। এই পৰিস্থিতিত দুয়ো কণমানি শিশুৱে অকলশৰীয়াকৈ জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলগাত পৰে। চ'-ইই বহুদিনৰ পৰা এটা কুকুৰ পোৱালি লাগে বুলি ককায়েকক কুটুৰি আছিল। সেয়ে চ্যান-য়িয়ে ভনীয়েকৰ ষষ্ঠ জন্মদিনত এটা কুকুৰ উপহাৰ দিবলৈ মনস্থ কৰে। সি এহাল বৃদ্ধ দম্পতীৰ ঘৰলৈ মনে মনে সোমাই নতুনকৈ জন্ম হোৱা এটা অকণমানি কুকুৰ পোৱালি চুৰ কৰি আনে। পিতৃ-মাতৃৰ অবৰ্তমানত দুই ভাতৃ-ভগ্নীয়ে দৰিদ্ৰতাৰ মাজেৰে দিন কটাইছিল যদিও কুকুৰ পোৱালিটোৰ সৈতে সিহঁত সুখেৰেই আছিল। কিন্তু এটা দূৰ্ভাগ্যজনক ঘটনাই সিহঁতত জীৱনৰ চকৰিৰ গতি যেন সলাই দিলে। এটা দুখদায়ক দূৰ্ঘটনাত চ'-ই-ই প্ৰাণ হেৰুৱায়। ভনীয়েকৰ মৃত্যুৰ পিছত চ্যান-য়ি-য়ে ঘৰৰ পৰা মাকৰ সন্ধানত ওলাই যায়। দূৰ্দশাই পিছে তাৰ লগ এৰা নাছিল। আনকি সি এসময়ত পথৰ ভিক্ষাৰীও হ'ব লগা হয়গৈ। এটা কৰুণ কাহিনীৰে চলচ্চিত্ৰখন আগবাঢ়ে।
মুক্তিৰ তথ্য
এই চলচ্চিত্ৰখন ২০০৬ চনৰ ২৬ অক্টোবৰ তাৰিখে দক্ষিণ কোৰিয়াত মুক্তি দিয়া হৈছিল। সমগ্ৰ দেশজুৰি এই জনপ্ৰিয় ছবিখনৰ ১,০৪২,১৬৬ সংখ্যক টিকেট বিক্ৰী হৈছিল।.
মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়
মাধুৰী চট্টোপাধ্যায় (Madhuri Chattopadhyay; ১৬ ডিচেম্বৰ ১৯৪০ – ১৯ অক্টোবৰ ২০১৩) এগৰাকী বঙালীভাষী ভাৰতীয় সঙ্গীত শিল্পী, যিয়ে ১৯৬০ৰ পৰা ১৯৮০ৰ দশকলৈ অসংখ্য জনপ্ৰিয় বাঙালী গীতত কণ্ঠদান কৰিছে। তেওঁ চলচ্চিত্ৰীয় গীত, গজল, আধুনিক গীত, শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত ভিত্তিক লঘু গীত, নজৰুল গীত, ৰবীন্দ্ৰ সঙ্গীত আদি বিভিন্ন স্তৰৰ সঙ্গীত ক্ষেত্ৰখনলৈ অৱদান আগবঢ়াইছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়ৰ জন্ম ১৯৩৯ চনত কলকাতাৰ পাৰ্ক ষ্ট্ৰীটৰ এখন নাৰ্চিং হোমত হৈছিল আৰু সৰুকালচোৱা উত্তৰ কলকাতা বলোৰাম বসু ঘাট ৰোডত থকা মোমায়েকৰ ঘৰতে কটাইছিল। দেউতাক শিৱনাথ বন্দোপাধ্যায় এজন প্ৰখ্যাত কীৰ্তনীয়া (কীৰ্তন গায়ক) আছিল, যি তেওঁৰ মূল অনুপ্ৰেৰণা আছিল। সৰুৰে পৰা গীতৰ প্ৰতি আগ্ৰহ। চুঙা লগোৱা কলগানৰ গাড়ীৰ পিছেপিছে দৌৰি ফুৰে। ন-দহ বছৰৰ পৰা তেওঁ নাৰায়ণ বন্দোপাধ্যায়ৰ পৰা গীত শিকিছিল। বন্দীপুৰৰ নিবাসী নাৰায়ণ মুখোপাধ্যায়ে কলকাতালৈ গান শিকোৱাৰ উদ্দেশ্যে আহিছিল। তেওঁ মাধুৰীহঁতৰ ঘৰৰ একতলাত পেয়িং গেষ্ট হিচাপে থাকিছিল। অন্যান্য ল'ৰা-ছোৱালীবোৰক গীত শিকাই থকা সময়ত মাধুৰীয়ে দুৱাৰৰ কাষত ৰৈ চাই থাকে। তাকে দেখি মুখোপাধ্যায়ে তেওঁক গীত শিকোৱাৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিলে। এদিন মুখোপাধ্যায়ে ক'লে যে সকলো ধৰণৰ গানেই গাব পাৰিলেও কিন্তু শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত নিশিকিলে ভিত্তি তৈয়াৰ নহ'ব। আৰম্ভ হ'ল প্ৰথমে সুনীন সৰকাৰ আৰু তাৰ পিছত উমা দেৰ ওচৰত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ তালিম। তেওঁ শীৰ্ষস্থানীয় শিল্পী ওস্তাদ কাৰামুল্লা খান আৰু পণ্ডিত হৰিহৰ শুক্লাজীৰ ওচৰত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল। দেউতাৰ বাদেও তেওঁ প্ৰখ্যাত গায়ক ৰথীন ঘোষৰ পৰা কীৰ্তন শিকিছিল।
সঙ্গীত জীৱন
মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়ক মেগাফোন কোম্পানীৰ স্বত্বাধিকাৰ কমল ঘোষে সলিল চৌধুৰীৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিছিল। ১৯৬০ চনত সলিল চৌধুৰীয়ে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ‘নিজেৰে হাৰায়ে খুজি’ আৰু ‘এবাৰ আমাৰ সময় হলো যাবাৰ’ শীৰ্ষক দুটি গীতেৰে মাধুৰীৰ পূজা এলবাম মুক্তি পাইছিল।
বঙালী চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান
ৰবীন ঘোষ মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়ৰ সঙ্গীত গুৰু আছিল। তেওঁৰ সঙ্গীত পৰিচালনাতে মাধুৰীয়ে ১৯৬৪ত ‘মহাতীৰ্থ কালিঘাট’ নামৰ বঙালী ছবিত প্ৰথম গীত গায়। এইটো এটা কোৰাচ গীত আছিল, য’ত নীলিমা বন্দোপাধ্যায়, বিনয় অধিকাৰী আৰু মানস মুখোপাধ্যায়েও অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। সেই একে বছৰতে মাধুৰীয়ে ‘ৰাধাকৃষ্ণ’ ছবিতো গীত গায়। ১৯৬৫ চনত ‘ৰূপ সনাতন’ ছবিৰ এটা কীৰ্তনত কণ্ঠদান কৰে। ১৯৬৬ চনত মানস মুখোপাধ্যায়ে তেওঁক ‘উত্তৰ পুৰুষ’ ছবিত কাম কৰাৰ সুযোগ দিয়ে। তেওঁ গোৱা ‘একবাৰ ব্ৰজে চলো ব্ৰজেশ্বৰ’ গীতটোৱে প্ৰভুত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। তেওঁ কাম কৰা আন কেইখনমান ছবি হ’ল- ‘চাচিমাৰ সংসাৰ’ (১৯৭১), ‘স্বৰ্ণ মহল’ (১৯৮২),‘তানিয়া’ (১৯৮৭) ইত্যাদি।
বঁটা
পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰে ২০১২ চনত তেওঁক "সঙ্গীত সন্মান" বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
নীতা সেন
নীতা সেন (Neeta Sen; ১৩ নৱেম্বৰ ১৯৩৫ – ১ এপ্ৰিল ২০০৬) এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত পৰিচালিকা আৰু গায়িকা।
কৰ্মজীৱন
ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতত প্ৰশিক্ষিত নীতা সেন কলকাতাৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ জৰিয়তে তেওঁৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। নীতা সেনে তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ত আধুনিক বঙালী সংগীতৰ ওপৰত মনোনিবেশ কৰিছিল। ১৯৭৭ চনত তেওঁ এ কে চেটাৰ্জীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু বিশ্বজিৎ, সংগীতা ৰয় আৰু সুলোচনাৰ অভিনীত বঙালী ছবি 'বাবা তাৰকনাথ'ৰ জৰিয়তে বাণিজ্যিক সফলতা অৰ্জন কৰে। তেওঁ "কৃষ্ণ ভক্ত সুধামা"ৰ দৰে অধিক বঙালী ছবিত সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল। ব্যক্তিগতভাৱে তেওঁ এগৰাকী গভীৰ ভক্ত ব্যক্তি আছিল। কামৰ পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত তেওঁ ভক্তিমূলক ছবি, টেলিভিছন ধাৰাবাহিক আৰু সংগীত এলবামৰ প্ৰায় সম্পূৰ্ণ আধিপত্য আছিল।
তেওঁ 'ৰক্ত জবা', 'নন্দন' (১৯৭৯), সীতা (১৯৮০), 'গোলাপ বৌ' (১৯৭৭), 'সোণাৰ বাংলা' (১৯৮২) আৰু 'বাবা লোকনাথ' (১৯৯৪) আদি কেইবাটাও প্ৰদৰ্শিত চলচ্চিত্ৰত সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৩৫ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ জগদীশ বৰধন আৰু মাতৃ আভা বৰধন। তেওঁৰ তিনিজন ভনী আৰু এজন ভায়েক আছিল। তেওঁ সুনীল সেনক বিয়া কৰাইছিল লগতে তেওঁলোকৰ এটি কন্যা সন্তান আৰু এটা পুত্ৰ সন্তান আছিল। তেওঁৰ নাতিনী ৰিমঝিম সেন বলিউডত ফেশ্বন ডিজাইনিংৰ সৈতে জড়িত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
আগ্নেয়গিৰি
আগ্নেয়গিৰি বা জ্বালামুখী (Volcano) দেখাত পিৰামিডৰ দৰে শাংকব৷ আগ্নেয়গিৰিৰ মুখখনক জ্বালামুখ বোলা হয়৷ ইয়াৰ মুখৰপৰা ভূগৰ্ভৰ অন্তৰ্ভাগলৈ এডাল নলী থাকে৷ নলীডাল একেবাৰে মেগমা গহ্বৰ পায়গৈ৷ আগ্নেয়গিৰিৰ উদগীৰণৰ ফলত ধোঁৱা,ছাই,লাভা আদি এই নলীয়েদি ওলাই আহি ধৰাপৃষ্ঠ পায়হি৷ যিবোৰ পৰ্ব্বত বা পাহাৰৰ অন্তৰ্ভাগৰ পৰা উত্তপ্ত,ধোঁৱা,ছাই আৰু গলিত পদাৰ্থ ওলায় সেইবোৰ পৰ্ব্বতক আগ্নেয়গিৰি বোলে৷ ভূ-বিজ্ঞানীসকলৰ মতে ভূত্বকৰ কোনো ছিদ্ৰইদি ধোঁৱা,ছাই,গলিত পদাৰ্থ সজোৰে বাহিৰলৈ ওলাই আহে এইবোৰক আচলতে লাভা বোলে৷ ছিদ্ৰটোৰ চাৰিওফালে এই লাভাবোৰ জমা হৈ একোটা পাহৰৰ নিচিনা হয়৷ ছিদ্ৰটোৰে সৈতে এই পাহাৰটোক আগ্নেয়গিৰি বোলে৷
আগ্নেয়গিৰিৰ প্ৰকাৰ
উদগীৰণৰ ক্ৰিয়াৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আগ্নেয়গিৰিক প্ৰধানকৈ তিনিটা প্ৰধান ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি-
আগ্নেয়গিৰিৰ সংৰচনা
আগ্নেয়গিৰি সাধাৰণতে শংকু আকৃতিৰ এটা পাহাৰৰ নিচিনা৷ ইয়াৰ মুখখন চুপি বা শঙ্কু এটাৰ দৰে৷ শঙ্কুটোৰ ওপৰভাগত এটা গোলাকাৰ গাঁত দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ ইয়াকেই জ্বালামুখ (Crater) বোলে৷ যি নলীয়েদি লাভা নিৰ্গত হয় তাক নলী (Vent) বোলা হয়৷ কেতিয়াবা আগ্নেয়গিৰি উদগীৰণ হওঁতে গলিত লাভা,পদাৰ্থ,শিল,ভষ্ম আদি মুখ্য নলীয়েদি ওলাই নাহি কাষৰ অন্য কোনো বিদৰেদি ওলাই আহিবলৈ যত্ন কৰে৷ কাৰণ মুখ্য আগ্নেয়গিৰি নলীত আগেয়ে বিক্ষিপ্ত হোৱা পদাৰ্থবোৰ গোট মাৰি নলী বন্ধ কৰি থয়৷ এইদৰে কাষৰ বিদৰেদি যিবোৰ লাভা ওলাই আহে,সেইবোৰে জ্বালামুখৰ সৃষ্টি কৰে৷ এনেধৰণে হোৱা জ্বালামুখক গৌণ জ্বালামুখ (Secondary Crater) বোলে৷ কিছুমান আগ্নেয়গিৰিৰ উপৰিভাগত বৃহৎ আকাৰৰ গোলাকৃতিৰ অৱনমিত অঞ্চল দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ এনেধৰণৰ জ্বালামুখক আগ্নেয়গিৰি কুণ্ড (Caldera) বোলে৷
আগ্নেয়গিৰি উৎপত্তিৰ কাৰণ
আগ্নেয়গিৰিৰ উৎপত্তিৰ কাৰণ এতিয়াও অনিশ্চিত অৱস্থাত আছে যদিও ভূমিকম্পৰ দৰে আগ্নেয়গিৰি সৃষ্টি হোৱাৰো মূল কাৰণ হ'ল -
আগ্নেয়গিৰিৰ বিতৰণ
পৃথিৱীৰ উপৰিভাগত আগ্নেয়গিৰিৰ বিতৰণ সমান নহয়৷ কিছুমান ঠাইত আগ্নেয়গিৰি একেবাৰে নাই৷ উদাহৰণস্বৰূপে অষ্ট্ৰেলিয়া৷ পৃথিৱীৰ ভিতৰত এচিয়া মহাদেশতেই আটাইতকৈ বেছি আগ্নেয়গিৰি আছে৷ প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ চাৰিওকাষে আগ্নেয়গিৰিৰ এটা বলয় আছে৷ এই বলয়ক আগ্নেয় বলয় বোলা হয়৷ আগ্নেয়গিৰিৰ অন্য এটা অঞ্চল হ'ল বেলুচিস্তানৰ পৰা পাৰ্ছিয়া,এচিয়া মাইনৰ,ভূমধ্য সাগৰৰ মাজেদি গৈ কেনেৰি আৰু এজোৰ্ছ দ্বীপপুঞ্জ অতিক্ৰম কৰি পশ্চিম ভাৰতীয় দ্বীপপুঞ্জৰ ফালে গৈছে৷ ওপৰোক্ত অঞ্চলসমূহৰ বাহিৰেও আগ্নেয়গিৰি উদগীৰণৰ আৰু দুটা অঞ্চল আছে৷ এটা অঞ্চলে পশ্চিম ভাৰতীয় দ্বীপপুঞ্জৰ পৰা দক্ষিণ আমেৰিকাৰ উত্তৰাংশ,মধ্য আমেৰিকা হৈ মেক্সিকোৰ দক্ষিণাংশ পৰ্য্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে৷ আনটো অঞ্চলে ছুমাত্ৰা,জাভা,নিউগিনি অতিক্ৰম কৰি ফিলিপাইনচ দ্বীপপুঞ্জ পৰ্যন্ত আগুৰি আছে৷ ইয়াৰ বাহিৰেও প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ মাজত দুই এটা আগ্নেয়গিৰি দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
কামৰূপ জিলা
কামৰূপ জিলা ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ এখন প্ৰশাসনিক জিলা। ২০০৩ চনত পুৰণি কামৰূপ জিলা দুভাগত বিভক্ত হয়; বৃহত্তৰ গুৱাহাটী অঞ্চলক লৈ এখন নতুন জিলা কামৰূপ মহানগৰ জিলা গঠন কৰা হয় আৰু অন্যখনৰ নাম আগৰ কামৰূপেই থাকিল। ২০০৪ চনত কামৰূপ জিলাৰ অন্তৰ্গত ৰঙিয়া মহকুমাৰ এটা অংশ নৱগঠিত বাক্সা জিলাত অন্তৰ্ভুক্ত হয়। বিভাজনৰ পাছত কামৰূপৰ সদৰ গুৱাহাটীৰ পৰা আমিনগাঁওলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়।
কামৰূপ নামৰ উৎপত্তি
কামৰূপ নামৰ উৎপত্তি সংক্ৰান্তত পুৰাণত এটা আখ্যান আছে। আখ্যানটো মতে দক্ষৰ জীয়ৰী সতীয়ে পিতৃৰ অমতত মহাদেৱৰ সৈতে বিবাহ হৈছিল। সা-সম্পত্তি নাইকিয়া টোকোনা বুলি মহাদেৱক দক্ষই চকু পাৰি দেখিব নোৱাৰিছিল। এবাৰ দক্ষই এটা যজ্ঞৰ আয়োজন কৰিলে। কিন্তু তালৈ জোৱায়েকক নিমন্ত্ৰণ নকৰিলে। তথাপিও সতীয়ে বিনা নিমন্ত্ৰণে পিতৃৰ যজ্ঞস্থলীত উপস্থিত হ'লগৈ। জীয়েকক দেখি দক্ষৰ খঙে চুলিৰ আগ পালে আৰু মহাদেৱক ভৰ্তসনা কৰিবলৈ ধৰিলে। স্বামীৰ বদনাম সহিব নোৱাৰি সতীয়ে যজ্ঞস্থলীতে প্ৰাণত্যাগ কৰিলে। প্ৰিয়াৰ বিয়োগত মহাদেৱ শোকত বলিয়া হ'ল আৰু সতীৰ মৃতদেহ কান্ধত তুলি লৈ বিশ্ব ভ্ৰমণ কৰি তাণ্ডব নৃত্য আৰম্ভ কৰিবলৈ ধৰিলে। মহাদেৱে তাণ্ডৱ নৃত্য কৰিলে পৃথিৱী ধ্বংস হ'ব। সেয়ে বিষ্ণুই বুদ্ধি কৰি মহাদেৱক শান্ত কৰিবৰ বাবে সতীৰ দেহটোক কাটিবলৈ তেওঁৰ অস্ত্ৰ সুদৰ্শন চক্ৰ পঠাই দিলে। শৰীৰৰ অংশবোৰ ঠায়ে ঠায়ে পৰি গ'ল। য'তেই এনে অংশ পৰিল, তাতেই একোখন তীৰ্থস্থান গঢ়ি উঠিল। নীলাচল পাহাৰত সতীৰ যোনীভাগ পৰিল আৰু তাত কামাখ্যা দেৱীৰ মন্দিৰ প্ৰতিষ্ঠা হ'ল। এসময়ত মৃতদেহটো নাইকিয়া হ'ল আৰু মহাদেৱ গভীৰ ধ্যানত মগ্ন হ'ল। বহু দিন পাৰ হৈ গ'ল। দেৱকুলত হাহাকাৰ লাগিল। মহাদেৱ সংহাৰৰ গৰাকী। তেওঁৰ অবিহনে পৃথিৱীত কোনো মানুহৰ মৃত্যু নোহোৱা হ'ল। কিন্তু ধ্বংস নহ'লে সৃষ্টি কেনেকৈ হব? দেৱতাসকলে প্ৰেমৰ দেৱতা কামদেৱক পৃথিৱীলৈ পঠিয়ালে মহাদেৱৰ ধ্যান ভঙ্গ কৰিবলৈ। কামদেৱ আহিল আৰু তেওঁৰ দেহলৈ মদনৰ পঞ্চশৰ মাৰি পঠিয়ালে। মহাদেৱৰ ধ্যান ভঙ্গ হ'ল। প্ৰচণ্ড খঙত তেওঁ তৃতীয় নয়নেৰে অগ্নি বৰষি কামদেৱক ঠিতাতে ভষ্ম কৰি পেলালে। এইবাৰ কামদেৱৰ পত্নী ৰতিদেৱীয়ে স্বামীক জীয়াই তুলিবলৈ মহাদেৱক কাতৰ প্ৰাৰ্থনা জনালে। লাহে লাহে মহাদেৱৰ ক্ৰোধবহ্নি নিৰ্বাপিত হ'ল আৰু কামদেৱক পুনৰ জীৱন দান দিলে। যি ভূমিত কামদেৱে পুনৰ্জীৱন বা পুনৰ ৰূপ ঘূৰাই পাইছিল, সেই ভূমি পাছলৈ কামৰূপ নামেৰে জনাজাত হৈছিল।
ইতিহাস
২০০৩ চনত পুৰণি কামৰূপ জিলাক দুভাগত বিভক্ত কৰি নতুন কামৰূপ জিলাৰ আৰু লগতে কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ গঠন কৰা হয়।
ভৌগোলিক বিৱৰণ
কামৰূপ জিলাৰ অৱস্থান ২৫.৪৬-২৬.৮৯ ডিগ্ৰী উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯০.৪৮-৯০.৫০ ডিগ্ৰী পূব দ্ৰাঘিমাংশত মাজত। জিলাখনৰ মাটিকালি ৩,১০৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। কামৰূপ জিলাৰ উত্তৰে ওদালগুৰি আৰু বাক্সা জিলা, পূবে দৰং আৰু কামৰূপ মহানগৰ জিলা, দক্ষিণে মেঘালয় ৰাজ্য আৰু পশ্চিমে গোৱালপাৰা আৰু নলবাৰী জিলা। জিলাখনৰ গড় বাৰ্ষিক বৃষ্টিপাত ১৫০০-২৬০০ মিলিমিটাৰ আৰু গড় আৰ্দ্ৰতা ৭৫%। উচ্চতম তাপমান ৩৮.৫ ডিগ্ৰী চেলচিয়াচ নিম্নতম ৭ ডিগ্ৰী চেলচিয়াচ।
জিলাখনৰ সোঁমাজেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী বৈ গৈছে। জিলাখনৰ আনকেইখন উল্লেখযোগ্য নদী হ'ল পগলাদিয়া, নোনা, বৰলীয়া, পুঠিমাৰী, বৰনদী, কলাজল আৰু কুলসী।
গাৰ্গী
গাৰ্গী বাচকন্বী (Gargi Vachaknavi, প্ৰায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৯মৰ পৰা ৭ম শতিকা) এগৰাকী প্ৰাচীন ভাৰতীয় দাৰ্শনিক আছিল। বৈদিক সাহিত্যত তেওঁক এগৰাকী মহান প্ৰাকৃতিক দাৰ্শনিক হিচাপে সন্মানিত কৰা হয়, বেদৰ প্ৰসিদ্ধ ব্যাখ্যাকৰক, আৰু ব্ৰহ্মবিদ্যাৰ জ্ঞান থকা ব্যক্তি হিচাপে ব্ৰহ্মবাদিনী বুলি জনা যায়। বৃহদাৰণ্যক উপনিষদৰ ষষ্ঠ আৰু অষ্টম ব্ৰহ্মণম মতে বিদেহৰ ৰজা জনকৰ দ্বাৰা আয়োজিত এক দাৰ্শনিক তৰ্ক ব্ৰহ্মযজ্ঞত অংশগ্ৰহণ কৰা হিচাপে তেওঁৰ নামৰ বিশিষ্ট উল্লেখ পোৱা যায়। তেওঁ এই ব্ৰহ্মযজ্ঞত আত্মাৰ বিষয়ত জটিল প্ৰশ্নৰে ঋষি যাজ্ঞবল্ক্যক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল। তেওঁ ঋকবেদৰ বহুতো শ্লোক ৰচনা কৰিছিল। তেওঁ জীৱন ব্ৰহ্মচাৰ্য পালন কৰিছিল।
কামৰূপ জিলা
প্ৰশাসনিক গাঁথনি
কামৰূপ জিলা দুটা মহকুমাৰে গঠিত: কামৰূপ সদৰ মহকুমা আৰু ৰঙিয়া মহকুমা। কামৰূপ সদৰ মহকুমাৰ ১১টা উন্নয়ন খণ্ডত ১০০খন গাঁও পঞ্চায়ত আৰু ৰঙিয়া মহকুমাৰ ৩টা উন্নয়ন খণ্ডত ৩৯খন গাঁও পঞ্চায়ত আছে। কামৰূপ জিলাত চহৰৰ সংখ্যা ২খন: ৰঙিয়া আৰু পলাশবাৰী।
গাৰ্গী
গৰ্গৰ ঋষিৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮০০-৫০০) বংশৰ বাচকন্ব ঋষিৰ কন্যা গাৰ্গীক তেওঁৰ দেউতাক আৰু ঋষি গৰ্গৰ নামেৰে গাৰ্গী বাচকন্বী হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছিল। সৰুৰে পৰাই তেওঁ বৈদিক শাস্ত্ৰৰ প্ৰতি তীব্ৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু দৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰত অতি দক্ষ হৈ পৰিছিল। বৈদিক কালত তেওঁ বেদ আৰু উপানিষদত অত্যন্ত জ্ঞানী হৈ পৰিছিল আৰু আন দাৰ্শনিকসকলৰ সৈতে বৌদ্ধিক বিতৰ্ক কৰিছিল।
কামৰূপ জিলা
প্ৰশাসনিক গাঁথনি
জিলাখনৰ অন্তৰ্গত অসম বিধানসভাৰ সমষ্টিকেইটা হ'ল: বকো (৪৮), ছয়গাঁও (৪৯), পলাশবাৰী (৫০), জালুকবাৰী (৫১), হাজো (৫৫), কমলপুৰ (৫৬), ৰঙিয়া (৫৭)। ৰঙিয়া আৰু কমলপুৰ বিধানসভা সমষ্টি মঙ্গলদৈ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত। আন চাৰিটা গুৱাহাটী লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।
গাৰ্গী
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
গাৰ্গী জীৱনকাল আনুমানিক খ্ৰীষ্টপূৰ্ব নৱমৰ পৰা সপ্তম শতিকা আছিল। তেওঁৰ পিতৃ আছিল বাচকন্ব ঋষি। ঋষি বাচকন্ব গৰ্গ ঋষিৰ বংশধৰ আছিল গাৰ্গীৰ নাম দেউতাক আৰু ঋষি গৰ্গৰ নামেৰে গাৰ্গী বাচকন্বী হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছিল। সৰুৰে পৰাই তেওঁ অতি বুদ্ধিমতী আছিল। তেওঁ বেদ আৰু শাস্ত্ৰৰ জ্ঞান অৰ্জন কৰিছিল আৰু দৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ দক্ষতাৰ বাবে প্ৰসিদ্ধ হৈছিল। তেওঁ আনকি জ্ঞানত পুৰুষক অতিক্ৰম কৰিছিল
কামৰূপ জিলা
যাতায়ত
কামৰূপ জিলাক তিনিটা ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথে চুই গৈছে।
গাৰ্গী
পৰৱৰ্তী জীৱন
গাৰ্গী, বেদভা প্ৰতিথৈ আৰু মৈত্ৰেয়ী উপনিষদত উল্লিখিত বিশিষ্ট মহিলাসকলৰ অন্যতম। তেওঁ বৈদিক কালৰ পুৰুষৰ দৰে বেদ আৰু উপানিষদত জ্ঞানী আছিল আৰু বিতৰ্কত পুৰুষ-দাৰ্শনিকসকলক ভালদৰে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিব পাৰিছিল৷ অশ্বল্যায়নৰ গৃহ সূত্ৰসমূহত তেওঁৰ উল্লেখ পোৱা যায়। তেওঁ এগৰাকী আগশাৰীৰ পণ্ডিত আছিল যিয়ে শিক্ষা প্ৰচাৰৰ বাবে সমৃদ্ধ অৱদান আগবঢ়াইছিল। গাৰ্গীয়ে গৰ্গ ঋষিৰ ওচৰত দৰ্শনৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল। মিথিলাৰ ৰজা জনকৰ দৰবাৰত গাৰ্গীক নৱৰত্ন) হিচাপে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
কামৰূপ জিলা
যাতায়ত
জিলাখনৰ আন কেইটামান প্ৰধান পথ হৈছে ৰঙিয়া-দৰঙা পথ (ভূটান সংযোগী), বাইহাটা চাৰিআলি-গোৰেশ্বৰ পথ, ৰঙিয়া-ডিমু-চেঁচা পথ, বাইহাটা-ডিমু-কমাৰকুছি পথ, চাংসাৰি-বোৰ্কা-কমলপুৰ পথ।
গাৰ্গী
গাৰ্গী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদ
বৃহদাৰণ্যক উপনিষদৰ মতে প্ৰাচীন ভাৰতৰ বিদেহ (মিথিলা) ৰাজ্যৰ ৰজা জনক দৰ্শনৰ বৰ গুণগ্ৰাহী আছিল। তেওঁ ৰাজসুয় যজ্ঞ পাতি ওচৰ-পাজৰৰ পণ্ডিতমণ্ডলীক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল আৰু যি তৰ্কযুদ্ধত জিকিব তেওঁক একহাজাৰ গাই গৰু পুৰস্কাৰ দিব বুলি ঘোষনা কৰিছিল আৰু গাইবোৰৰ শিংবোৰ দহতোলা দহতোলা সোণেৰে বন্ধোৱা আছিল। তৰ্ক আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেই ঋষি যাজ্ঞবল্ক্যই এজন শিষ্যক সকলো গাই নিজৰ আশ্ৰমলৈ নিবলৈ আদেশ দিলে। এই কথাত অন্যান্য পণ্ডিতসকল ক্ষুণ্ণ হ'ল। যাজ্ঞবল্ক্যই মধুৰ বচনেৰে ক'লে যে গাইখিনি তেওঁৰ প্ৰয়োজন হৈছে। তেতিয়া ৰজাই যাজ্ঞবল্ক্যৰ লগত তৰ্ক কৰিবলৈ আঁঠগৰাকী পণ্ডিত নিজেই নিৰ্বাচিত কৰি দিলে। এই আঠ গৰাকীৰ ভিতৰত মহিলা একমাত্ৰ গাৰ্গীয়েই আছিল আৰু তেওঁৰ ক্ৰমিক নম্বৰ আছিল সাত। এজন এজনকৈ সেইদিনৰ বিখ্যাত পণ্ডিত অশ্বল, অৰ্থভাগ, ভূজ্য, উদ্দালক, উষস্ত সহ সাতজনক যাজ্ঞবল্ক্যই সহজেই পৰাস্ত কৰিলে।
কামৰূপ জিলা
শিক্ষানুষ্ঠান
জিলাখনৰ উল্লেখযোগ্য শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ হৈছে:
গাৰ্গী
গাৰ্গী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদ
প্ৰথমে ঋষি অশ্বলে প্ৰশ্ন কৰিলে,-"হে ঋষি যাজ্ঞবল্ক্য, সকলো জীৱ মৃত্যুৰ অধীন, তেনেহ'লে মৃত্যুৰ পৰা সাৰিবৰ উপায় কি? যাজ্ঞবল্ক্যই উত্তৰ দিলে,-"অগ্নি আৰু বাক্যৰ দ্বাৰা। কাৰণ বাক্যই যজ্ঞৰ হোতা, বাক্যই অগ্নি, বাক্যই মুক্তিৰ উপায়।
কামৰূপ জিলা
চান্দ সদাগৰৰ মেৰঘৰ
ছয়গাঁৱত এতিয়াও মেৰঘৰৰ অৱশেষ দেখিবলৈ পোৱা যায়। ইয়াৰ সৈতে বেউলা-লক্ষীণ্দৰৰ উপাখ্যান জড়িত হৈ আছে।
মদন কামদেৱ দেৱালয়
বাইহাটা চাৰিআলিৰ পৰা মাত্ৰ ৩ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। অসংখ্য শৈল স্থাপত্য আৰু ভাস্কৰ্যৰ ভগ্নাৱশেষ অঞ্চলটোত সিঁচৰতি হৈ আছে। নবম-দশম শতিকামানতে শৈৱপন্থী পালবংশীয় শাসকে এই স্থাপত্য আৰু ভাস্কৰ্য নিৰ্মাণ কৰিছিল। পৰ্যটকৰ বাবে অতি আকৰ্ষণীয় ঠাই।
গাৰ্গী
গাৰ্গী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদ
গাৰ্গীয়ে পৃথিৱীৰ সৃষ্টিতত্ত্বৰ ওপৰত প্ৰথমে প্ৰশ্ন কৰিলে। গাৰ্গী: বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন সৃষ্টি হৈছে বিভিন্ন উপাদান লগ হৈ। এতিয়া কওকচোন পানীৰ উপাদান কি কি? যাজ্ঞবল্ক্য: পানীৰ উপাদান বতাহ। গাৰ্গী :বতাহনো কিহেৰে তৈয়াৰী? যাজ্ঞবল্ক্য: বতাহৰ উপাদান আকাশ। গাৰ্গী: আকাশৰ এককনো কি? যাজ্ঞবল্ক্য: আকাশৰ উপাদান আদিত্য বা সূৰ্য। গাৰ্গী: তেতিয়াহ'লে সূৰ্য্যৰ এককনো কি? যাজ্ঞবল্ক্য: চন্দ্ৰ গাৰ্গী: চন্দ্ৰৰ একক কি? যাজ্ঞবল্ক্য: চন্দ্ৰৰ একক নক্ষত্ৰ। গাৰ্গী: নক্ষত্ৰৰ উপাদান কি? যাজ্ঞবল্ক্য: দেৱতাসকল গাৰ্গী: দেৱতাসকলৰ সৃষ্টি কেনেকৈ হ'ল? যাজ্ঞবল্ক্য: তেওঁলোকৰ সৃষ্টি হৈছে ইন্দ্ৰৰপৰা। গাৰ্গী: তেতিয়া হ'লে কওকচোন ইন্দ্ৰৰ সৃষ্টি হৈছিল কেনেকৈ? যাজ্ঞবল্ক্য: ইন্দ্ৰৰ সৃষ্টি হৈছিল প্ৰজাপতিৰ পৰা। গাৰ্গী: মই জানিব বিচাৰো প্ৰজাপতিৰ সৃষ্টি কেনেকৈ হৈছিল? যাজ্ঞবল্ক্য: পৰম ব্ৰহ্মৰ পৰা। গাৰ্গী: মই জানিব বিচাৰো ব্ৰহ্মৰ উপাদান কি?অৰ্থাৎ কি বস্তুৰ পৰা ব্ৰহ্মৰ সৃষ্টি হৈছিল?
এই কথাৰ কোনো উত্তৰ দিব নোৱাৰি যাজ্ঞবল্ক্য খঙত ক'ব নোৱাৰা হৈ পৰিল। গাৰ্গীৰ নিৰ্ভয়তা দেখি যাজ্ঞবল্ক্যই খঙেৰে ক'লে,-"আপুনি মনে মনে থাকক ভদ্ৰমহিলা গাৰ্গী, আৰু প্ৰশ্ন নকৰিব। বেদৰ নিয়ম আপুনি লঙ্ঘন কৰিছে। আৰু জানিব বিচাৰিলে আপোনাৰ মূৰটো খহি পৰিব। আপুনি মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱাব।" যাজ্ঞবল্ক্যৰ নিচিনা এজন জ্ঞানী ঋষিয়েও গাৰ্গীক নাৰী হিচাবেহে চালে শেষত। নিজৰ সমকক্ষ এজন ঋষিৰ দৃষ্টিৰে নাচালে। যাজ্ঞবল্ক্যৰ কথাত স্তম্ভিত হৈ গাৰ্গীয়ে আৰু একো নকৈ বহি পৰিল। অন্য পণ্ডিতসকলে যাজ্ঞবল্ক্যক প্ৰশ্ন নকৰি আগতেই পৰাজয় স্বীকাৰ কৰি ল'লে৷
কামৰূপ জিলা
হয়গ্ৰীৱ মাধৱ মন্দিৰ
হাজোৰ মণিকূট পাহাৰত অৱস্থিত। ১৫৮৩ খৃষ্টাব্দত কোঁচ ৰজা ৰঘূদেৱে নিৰ্মাণ কৰিছিল। কিছুমান ঐতিহাসিকৰ মতে পাল বংশীয় শাসকসকলে প্ৰথমে এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।
গাৰ্গী
গাৰ্গী-যাজ্ঞবল্ক্য সংবাদ
তাৰপিছতেই উদ্দালক উঠিল। তেওঁ বহোঁতেই গাৰ্গী আকৌ উঠিল। যাজ্ঞবল্ক্যৰ আগত দ্বিতীয় বাৰ উঠাৰ সাহস কাৰোৱেই নাছিল। কিন্তু গাৰ্গী আছিল অসামান্য বেদজ্ঞানী। ব্ৰাহ্মণ সকলক বন্দনা কৰি তেওঁ ক'লে আপোনালোকে অনুমতি দিলে মই আৰু দুটা প্ৰশ্ন ঋষি যাজ্ঞবল্ক্যক কৰোঁ। তাৰ উত্তৰ দিব পাৰিলেই বুজা যাব যাজ্ঞবল্ক্য আমাৰ মাজত সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ।
সভাৰ সকলো পণ্ডিতেই অনুমতি দিলে আৰু গাৰ্গীয়ে যাজ্ঞবল্ক্যক প্ৰশ্ন কৰিলে, যাজ্ঞবল্ক্য, এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মাজত স্বৰ্গ, মৰ্ত্য,পাতাল,অতীত, বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যত কিহত অধিষ্ঠিত হৈ আছে? যাজ্ঞবল্ক্য: আকাশত বা অনন্তত প্ৰতিস্থিত। গাৰ্গী: উত্তম। পিছে এই আকাশনো ক'ত আছে? যাজ্ঞবল্ক্য: যিজনক কোনেও নেদেখে, কিন্তু তেওঁ সকলোকে দেখে, যাৰ কথা কোনেও নুশুনে কিন্তু তেওঁ সকলো শুনে, যিজনক কোনেও বুজিব নোৱাৰে কিন্তু তেওঁ সকলো জানে সেই অক্ষয় বা শাশ্বতেই আকাশৰ ভিত্তি। আৰু এই অক্ষয়েই হ'ল পৰমব্ৰহ্ম। যাৰ কোনো বৰ্ণ-গন্ধ-স্বাদ-আকাৰ-অবয়ব নাই। এই চিৰ-শাশ্বত বা অবিনশ্বৰ বা অক্ষয়ৰ নিৰ্দেশত চন্দ্ৰ,সূৰ্য্য, নক্ষত্ৰ, গ্ৰহ, উপগ্ৰহ আদি নিজৰ স্থানত নিজৰ কামত উপবিষ্ট হৈ আছে। দীৰ্ঘ তপস্যাৰ পিচতো যদি সেই পৰমব্ৰহ্মৰ উপলব্ধি কৰিব পৰা নাযায় তেনেহ'লে সেই তপস্যা বৃথা। এইটোৱেই চূড়ান্ত উত্তৰ। গাৰ্গীয়ে হাঁহি মুখে ক'লে,-" যাজ্ঞবল্ক্য, আপুনিয়েই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ। আমাৰ মাজত কোনো নাই যি আপোনাক পৰাজয় কৰিব পাৰিব।" এই জ্ঞানেই প্ৰকৃত অনন্ত। ছান্দোগ্য উপনিষদৰ সপ্তম অধ্যায়ত এইখিনি উল্লিখিত আছে।
কামৰূপ জিলা
অশ্বক্লান্ত মন্দিৰ
১৭২০ খৃষ্টাব্দত আহোম ৰজা শিৱ সিংহই নিৰ্মাণ কৰিছিল। নৰকক বধ কৰিবলৈ আহোঁতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰথৰ ঘোঁৰা ইয়াতে ক্লান্ত হৈ পৰিছিল বুলি প্ৰবাদ আছে। ।
গাৰ্গী
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় দাৰ্শনিক
কামৰূপ জিলা
দীৰ্ঘেশ্বৰী মন্দিৰ
এখন অতি উল্লেখযোগ্য দেৱী তীৰ্থ। উত্তৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত। দশম একাদশ শতিকাৰ কিছুমান শৈল মূৰ্তি এয়াত দেখা যায়।
পোৱামক্কা
হাজোত অৱস্থিত। সন্ত গিয়াচুদ্দিন আউলিয়াৰ সমাধিস্থল। মুছলমানসকলৰ এখন পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান। অনা-মুছলমানসকলেও শ্ৰদ্ধা সহকাৰে এই তীৰ্থ দৰ্শন কৰে। মক্কাৰ পৰা এপোৱা মাটি আনি ইয়াত দিয়া হৈছিল বাবেই ইয়াৰ নাম পোৱামক্কা হোৱা বুলি কঠিত আছে।
চানডুবি বিল
গুৱাহাটীৰ পৰা দূৰত্ব ৬৪ কিলোমিটাৰ। বৰশী বোৱা আৰু নাও চালনাৰ বাবে আকৰ্ষণীয় ঠাই। অতি জনপ্ৰিয় বনভোজস্থলী।
শুৱালকুছি
পূবৰ মানচেষ্টাৰ বুলি জনা যায়। পাট-মুগাৰ শিল্পৰ বাবে অতি প্ৰসিদ্ধ। অসমৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ গাঁও।
শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ সোঁৱৰণী উদ্যান
লাচিত বৰফুকন আৰু শৰাইঘাটৰ স্মৃতি সজীৱ কৰি ৰাখিবলৈ আজ্ঞাঠুৰীত এই পাৰ্কখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।
দীপ্তেশ্বৰী দেৱালয়
ৰঙিয়াৰ নগৰৰ পৰা কিছু আঁতৰত দীপ্তেশ্বৰী দেৱালয়। দীপ্তেশ্বৰীক কামাখ্যাৰ আন এটা ৰূপ বুলিও কোৱা হয়। এই দেৱালয়খন মাটিত পোত খাই আছিল বুলি বহু ঐতিহাসিকে মত পোষণ কৰে। কামাখ্যাৰ নিচিনাকৈ এই দেৱালয়ৰ গুহাৰ তলেৰে পানী বৈ গৈছে। কিছু বছৰ আগেয়ে বংগ দেশৰ বণিক এজনে ইংৰাজৰ দিনৰ জাহাজত ব্যাবহাৰ কৰা চাকি এই দেৱালয়ত দি থৈ যায়। সেই চাকিগচা ৫ পোৱা তেলেৰে জলোৱা হয়। বংগদেশৰ বণিকজনক কামাখ্যাদেৱীয়ে সপোনত দেখাইছিল যে বণিকজনে কামাখ্যাধামৰ পৰা ৫৫ কিমি দূৰত থকা দীপ্তেশ্বৰী দেৱালয়ত তেওঁৰ লগত থকা চাকিগচা দি আহিব লাগিব। সেই বাবে তেওঁ চাকিগচা দেৱালয়ত দি থৈ যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:কামৰূপ জিলা
ললিত চন্দ্ৰ নাথ
ললিত চন্দ্ৰ নাথ (Lalit Chandra Nath, ১৯২৩ – ২১ অক্টোবৰ ২০১৩), বা জনপ্ৰিয়ভাবে যাক ললিত ওজা বুলি জনা যায়, এগৰাকী শুকনানী ওজাপালি আৰু দেওধনী নৃত্যৰ গুৰু আছিল। সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজেতা নাথে আজীৱন ওজাপালি আৰু দেওধনী নৃত্যৰ প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰৰ বাবে কাম কৰি গৈছিল। তেওঁ মনসা কাব্যৰো বিশাৰদ আছিল। দেশৰ বিভিন্ন ঠাইত এই লোকশিল্পৰ তেওঁ পৰিবেশন কৰিছিল।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯২৩ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰীত বৰ্তমানৰ দৰং জিলাৰ ছিপাঝাৰৰ সাতঘৰীয়া গাঁৱত ললিত ওজাৰ জন্ম হৈছিল। দেউতাক আছিল প্ৰয়াত ভুৱন চন্দ্ৰ নাথ ওজা আৰু মাকৰ নাম আছিল ফাগুনী দেৱী। দেউতাক ভুৱন চন্দ্ৰ নাথ আছিল এজন পৰম্পৰাগত দেওধনী আৰু সুকনানিৰ ওজা আছিল। তেওঁৰ জন্মৰ দিনাও ঘৰত দেউতাকে মনসা পূজা কৰি আছিল আৰু জন্মৰ মুহূৰ্ততো আনকি ঘৰত ওজাপালি চলি আছিল। তাকে দেখি গাঁৱৰ ৰাইজে ভৱিশ্যতবাণী কৰিছিল যে এসময়ত তেওঁ এজন প্ৰখ্যাত ওজায়েই হ’ব। তেওঁৰ বংশই আজিৰ পৰা প্ৰায় ৪০০ বছৰ আগতেই অৰ্থাত কোঁচ ৰজা ধৰ্ম নাৰায়ণৰ পৃষ্ঠপোষকতাত ওজাপালি নৃত্য-গীতৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বুলি জনা যায়। প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল ললিত চন্দ্ৰ ওজাৰ প্ৰ-পিতামহ মেঘো ওজা। মেঘো ওজাৰ পাছত তেওঁৰ পুত্ৰ জীউৰাম ওজা, জীউৰামৰ পুত্ৰ শিশু ওজা, শিশু ওজাৰ পাছত পুত্ৰ ভুবন ওজাই এই বিদ্যা সমাজত চলাই আহিছিল। এই ভুবন ওজাৰে পুত্ৰ ললিত চন্দ্ৰ ওজা। পুত্ৰ পৰম্পৰাত তেওঁ ষষ্ঠজন আৰু সংখ্যাগত হিচাপে তেওঁ অষ্টমজন ওজা আছিল।
শিক্ষা আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ললিত চন্দ্ৰ নাথক দেউতাকে ৬ বছৰ বয়সত ঘোৰাবন্ধা প্ৰাইমেৰী স্কুলত নামভৰ্তি কৰি দিছিল। ললিত চন্দ্ৰ ওজাই প্ৰথম বিভাগত এম ভি পাছ কৰি হাইস্কুলৰ পঞ্চম শ্ৰেণীত নাম লগাইছিল। এম ভি পঢ়ি থাকোঁতেই তেওঁৰ পিতৃৰ সান্নিজ্বৰ হৈ বিয়োগ ঘটিছিল। কোনো মতে ধাৰ-ঋণ কৰি হাইস্কুলত নাম লগাইছিল যদিও টকাৰ অভাৱত চাৰি পুত্ৰ আৰু এটি কন্যা লৈ সংসাৰ চলোৱাত মাকে কঠোৰ বাস্তৱৰ সন্মুখীন হৈছিল। সেয়ে, খুজি-মাগি পৰিয়ালক ভৰণ-পোষণ দিয়া মাকক কিছু সহযোগ কৰাৰ মানসেৰে তেওঁ পঢ়াশুনা সিমানতে শেষ কৰি আনৰ ঘৰৰ গৰু চৰাবলৈ লৈছিল। আনকি ঘৰৰ শেষ সম্পত্তি হিচাবে থকা দেউতাকৰ সৰু দোকানখনো বিক্ৰী কৰিবলগাত পৰিছিল। নিজৰ কামত থকা একাগ্ৰতাৰ সুবাদতে নতুন মালিকৰ সেইখন দোকানতে কাম কৰি যি টকা পাইছিল তাৰে তেওঁ নিজৰ পঢ়াশুনা পুনৰ আৰম্ভ কৰিছিল। সেই কষ্টৰ মাজতে তেওঁ এম ই পাচ কৰিছিল আৰু ঘৰুৱা অৱস্থাটোৰ কিছু ভাল কৰাৰ মানসেৰে শিক্ষক পদ লাভৰ বাবে বিভিন্ন পক্ষৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিছিল। কিন্তু এইক্ষেত্ৰত বিফল হোৱাত তেওঁক গাঁৱৰ মানুহে চাকৰিৰ চিন্তা বাদ দি পিতাকৰ বিদ্যাটোকে ভালদৰে শিকিবলৈ কৈছিল। উপায়ন্তৰ হৈ ললিত চন্দ্ৰ নাথে ওজাপালি শিকাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে। সেয়ে মাকে এশৰাই তামোল-পাণ গামোচাৰে সৈতে ললিত নাথক ১৬ বছৰ বয়সতে বৰদেউতাকৰ ল’ৰা বোলোৰাম ওজাৰ ওচৰত হাজিৰ কৰাইছিল। কাৰণ সেই সময়ত ওজাপালিৰ কোনো বানচ বা দৰমহা নাছিল। বোনো ওজাৰ সন্মতি সাপেক্ষে ললিত নাথে গুৰু বৰণ কৰি ওজা শিকিছিল।
ওজা ঘোষণা
দলীয় প্ৰশিক্ষণৰ আগতে ললিত ওজাই তিনি বছৰ কাল গুৰুৰ ওচৰত একক প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। তাৰ পিছত এবছৰীয়া দলীয় প্ৰশিক্ষণৰ অন্তত ঘৰতে মাৰৈ পূজাৰ আয়োজন কৰিছিল। ওজা হৈ বাহিবলৈ ওলোৱাৰ আগতে মাৰৈ পূজা পাতি দেৱীক পূজি ল’ব লাগে। ১৯৩৯-৪০ চনৰ মানত সেই মাৰৈ পূজাতে গুৰু বোনো ওজাৰ ৰাইজৰ সাক্ষাতত ললিত চন্দ্ৰ নাথ ওজা ঘোষণা কৰি বাহিৰত পূজা গোৱাৰ অনুমতি দিছিল। তেতিয়াৰ পৰা ললিত চন্দ্ৰ নাথ গুচি ললিত ওজা হ’ল। সেই নিশা গুৰুৰ নিৰ্দেশত ললিত ওজাই মাৰৈ পূজাখন গাইছিল।
কৰ্ম জীৱন
তিনি বছৰমান ওজাপালিৰ গীত-পদ-মুদ্ৰাৰ লগত অভ্যস্ত হোৱাৰ পাচত ললিত ওজাক গুৰুৱে নিজাকৈ এটা ওজাপালিৰ দল গঠন কৰিবলৈ পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। সেইমৰ্মে ১৮ কি ১৯ বছৰ বয়সতে তেওঁ লগত ৬ জন পালি ক্ৰমে কিনাৰাম নাথ, কাশীৰাম নাথ, চণ্ডীৰাম ভূঞা, মনিৰাম নাথ, সন্তুষ বৰা আৰু পিলিঙা নাথক লৈ নিজাববীয়াকৈ ওজাপালিৰ দল গঠন কৰে। তেখেতৰ দলটো সমগ্ৰ দৰং জিলাতে বিখ্যাত হৈ পৰে আৰু প্ৰায় সকলোবোৰ প্ৰতিষ্ঠিত লোকৰ ঘৰত অনুষ্ঠিত মনসা পূজা আৰু মাৰৈ পূজাত তেওঁৰ দলটো আমন্ত্ৰিত হয়।
১৯৪৬ চনত বুঢ়ীনগৰত অনুষ্ঠিত হোৱা সমূহীয়া দুৰ্গাপূজাত তেওঁলোকৰ ওজাপালি, দেওধনী নৃত্য দেখি সন্তুষ্ট হৈ মুক্তি যুঁজাৰু প্ৰয়াত পানীৰাম দাসে তেওঁলোকক পাণ্ডুত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া অখিল ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ মহাসভালৈ নৃত্য পৰিদৰ্শনৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। সেই মহাসভাত তেওঁৰ দলটোৱে ওজাপালি আৰু দেওধনী নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি অখিল ভাৰতীয় কংগ্ৰেছ নেতাসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল। ১৯৫৩ চনত সেই সময়ৰ অসমৰ ৰাজধানী শ্বিলঙত বহা পৰ্বত-ভৈয়াম সম্প্ৰীতি সন্মিলনলৈ আমন্ত্ৰিত হয় আৰু সন্মিলনৰ সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত দেওধনী নৃত্য আৰু ওজাপালি পৰিৱেশন কৰিছিল। ১৯৫৮ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক ড॰ মহেশ্বৰ নেওগৰ তত্ত্বাৱধানত দিল্লীৰ সংগীত একাডেমীয়ে আয়োজন কৰা অনুষ্ঠানত ভাগ লৈ ওজাপালি আৰু দেওধনী নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। দেওধনী হিচাপে গৈছিল দেওধনী নৃত্য পটিয়সী ৰাধিকা দেৱী। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত এয়া আছিল নাথৰ প্ৰথম খোজ।
১৯৭৫ চনত লুপ্ত হ’ব ধৰা দৰঙ্গী কলাকৃষ্টিখিনিক ধৰি ৰাখিবলৈ অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি প্ৰয়াত অতুল চন্দ্ৰ বৰুৱা, জনসংযোগ বিষয়া শিল্পী প্ৰয়াত ৰুদ্ৰ বৰুৱা, সেই সময়ৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালক প্ৰয়াত আনন্দ মোহন ভাগৱতী, নৃত্য বিশাৰদ শিৱসাগৰ কলেজৰ অধ্যক্ষ প্ৰদীপ চলিহা, শিল্পী পুৰুষোত্তম দাস, ছিপাঝাৰৰ ব্যাসৰ ওজা আৰু দৰঙ্গী ৰাইজৰ সহযোগত গঢ়ি তুলিছিল দৰঙ্গী কলা কৃষ্টি উন্নয়ন সংঘ নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটো। ইয়াৰ আলমতে দেওধনী নৃত্যৰ এখন বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰি তেওঁ প্ৰায় ৬০জনী ছোৱালীক দেওধনী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল। ইয়াৰ উপৰি অসমৰ প্ৰতিখন জিলাৰ প্ৰধান ঠাইবোৰত ওজাপালি আৰু দেওধনী নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি এই কলাবিধৰ প্ৰতি জনসাধাৰণৰ আকৰ্ষণ বঢ়াই তুলিছিল।
গ্ৰন্থ
ললিত ওজাই ওজাপালি আৰু দেওধনীৰ প্ৰসাৰৰ বাবে ২০০৭ চনত “সুকনানি সংগীতৰ ৰেঙণি” নামেৰে এখন পুথি লিখি উলিয়াইছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৫০ চনত ২৭ বছৰ বয়সত ললিত চন্দ্ৰ নাথে দৈবকী দেৱীৰ লগত বিবাহ পাশত আবদ্ধ হৈছিল।
মৃত্যু
২০১৩ চনৰ ২১ অক্টোবৰত ললিত চন্দ্ৰ ওজাই মৃত্যুবৰণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
পংগৱাড়ী
পংগৱাড়ী (টাকৰী লিপিত: 𑚞𑚫𑚌𑚦𑚭𑚪𑚯) এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা। এই ভাষা মুখ্যতঃ উত্তৰ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ চম্বা জিলাৰ পংগী অঞ্চলত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পংগৱাড়ীৰ নিজা লিপি টাকৰী, কিন্তু বৰ্তমানে অনেকে দেৱনাগৰী লিপিতো ভাষাটো লিখে। এই ভাষাৰ চুবুৰীয়া জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ পাদৰী ভাষাৰ সৈতে সামঞ্জস্য আছে।
শ্ৰেণীবিভাজন
ভাষাবিদ জৰ্জ আব্ৰাহম গ্ৰিয়েৰ্ছনে নিজৰ "লিংগুইষ্টিক চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়া"ত পংগৱাড়ীক চম্বয়ালীৰ উপভাষা হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। বৰ্তমানে ভাষাবিদসকলে পংগৱাড়ীক এটি সুকীয়া ভাষা জ্ঞান কৰে যি পশ্চিম পাহাড়ী গোটৰ চমিয়ালী উপোগোটৰ অন্তৰ্গত, চম্বয়ালী, বিলাসপুৰী, ভদৰৱাহী আদি ভাষাৰ সৈতে।
পংগৱাড়ীৰ পৰস্পৰ বোধগম্যতা পাদৰীৰ সৈতে ৯০%, মণ্ডিয়ালীৰ সৈতে ৬৪%, কাংগড়ীৰ সৈতে ৫২%, চম্বয়ালীৰ সৈতে ৪৪% আৰু ভদৰৱাহীৰ সৈতে ৫০%। ইয়াৰ শব্দতাত্ত্বিক সামঞ্জস্য হিন্দীৰ সৈতে ৫৫%, কুল্লূ পাহাড়ীৰ সৈতে ৭৭% আৰু ভদৰৱাহীৰ সৈতে ৪৫%।
ধ্বনিতত্ত্ব
পংগৱাড়ী ভাষাই স্বৰ সমন্বয়ৰ এটি অৱশেষীকৃত প্ৰণালী ব্যৱহাৰ কৰে, সেই অঞ্চলৰ অন্যান্য কিছু ভাষাৰ দৰে (যেনে কাশ্মীৰী ভাষা)। প্ৰথমে যি স্বৰধ্বনিৰ চৰ্তত সেই সমন্বয় সৃষ্টি কৰা হৈছিল, সেই ধ্বনিসমূহ বৰ্তমানে উপস্থিত নহয়, সেয়ে এই প্ৰণালী বৰ্তমান ফলপ্ৰসু নহয়।
ব্যাকৰণ
গ্ৰিয়েৰ্ছনৰ পংগৱাড়ী ভাষাৰ ব্যাখ্যাৰ পাছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে শেহতীয়াকৈহে বিনয় সুন্দৰ নায়কে পংগৱাড়ীৰ এখন ব্যাকৰণ হিন্দী ভাষাত লিখি উলিয়াইছে।
স্থিতি
এই ভাষাক অনেকে পাহাড়ী বা হিমাচলীও আখ্যা দিয়ে। কোনো কোনোৱে এই ভাষাক পাঞ্জাবী বা ডোগ্ৰী ভাষাৰ উপভাষাও জ্ঞান কৰে। এই ভাষাৰ কোনো আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি নাই। ইউনেস্ক'ৰ মতে এই ভাষা বিষমভাৱে লুপ্তপ্ৰায়, যাৰ অৰ্থ এইয়া যে পংগৱাড়ী কোৱা আতাইতকৈ কম বয়সীয়া লোক বৰ্তমানে ককাক বা আইতাকহে, আৰু তেওঁলোকেও এই ভাষা কেতিয়াবা কেতিয়াবাহে বা আংশিকভাৱেহে কয়।
২০১০ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিধান সভাত এই দাবী তুলা হৈছিল যে ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত 'পাহাড়ী (হিমাচলী)' নামেৰে এটি ভাষা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হওক, যি বিভিন্ন হিমাচলী ভাষাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব।। পিচে তাৰ পাছত এই দিশত কোনো অগ্ৰগতি দেখা হোৱা নাই, যদিও বিভিন্ন সৰু সৰু সংগঠনে এই ভাষাক সংৰক্ষিত কৰিবলৈ বিভিন্ন পদক্ষেপ হাতত লৈ আহিছে। ৰাজনৈতিক কাৰণত পংগৱাড়ী হিন্দী ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হয় যদিও এজন পংগৱাড়ী ভাষী আৰু এজন হিন্দী ভাষী লোকে ইজনে সিজনক সহজে বুজিব নোৱাৰে। এই ভাষাৰ ডোগ্ৰী আৰু অন্যান্য পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাষাৰ সৈতেহে অধিক মিল আছে।
লিংগুইষ্টিক চাৰ্ভে' অৱ ইণ্ডিয়াৰ সময়ত পংগৱাড়ী কওঁতা লোকৰ সংখ্যা আছিল ৩৭০১।
উপভাষা
কিল্লৰ তেহচীলৰ মুখ্য স্থান, সেয়ে সেই উপভাষাক বহলভাৱে বুজা যায়। সচ উপভাষাৰ সামঞ্জস্য সংস্কৃতৰ সৈতে আতাইতকৈ অধিক।
সাহিত্য
শেহতীয়াকৈ তুবাৰী নামৰ এখন আলোচনীৰ সহায়ত ভাষাটো সংৰক্ষিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা কৰা হৈছে, য'ত দেৱনাগৰী লিপিত পংগৱাড়ী লিপি লিখা হয়। আন আন কিছুমান প্ৰকাশনো আছে যিয়ে সাধাৰণতে ভাষাটোৰ বৰ্ণনা আগবঢ়ায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
ছিউল
ছিউল দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ৰাজধানী তথা বৃহত্তম মহানগৰ। ইয়াৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ২৫.৬ নিযুত। ৬,৭৮,১০২ গৰাকী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বাসীন্দাৰ সৈতে প্ৰায় অৰ্ধাংশতকৈও অধিক দক্ষিণ কোৰিয়ানৰ গৃহচহৰ।
ছিউলত ১৯৮৬ এছিয়ান গেইম, গীষ্মকালীন অলিম্পিক ১৯৮৮, ফিফা বিশ্বকাপ ফুটবল ২০০২ আৰু জি-টুৱেণ্টি ছিউল ছামিট ২০১০ অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল।
নাম
অতীজত ছিউলৰ নাম আছিল ৱাইৰি-ছিয়ং (위례성), হানজু (한주), নামজেয়ং (남경), হানছেয়ং (한성), হানয়াং (한양), জেয়ংছেয়ং (경성) আদি। ইয়াৰ বৰ্তমান নামটো কোৰিয়ান ভাষাত "ৰাজধানী চহৰ" অৰ্থ প্ৰকাশ কৰা ছিউৰাবিয়ল (서라벌) শব্দৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে, যি প্ৰকৃততে ছিলাৰ ৰাজধানী জেয়ংজুকহে বুজাইছিল। ছিউলৰ ইমান অধিক সংখ্যক নাম থকাৰ আঁৰত বহু কাৰণ আছে। হানছেয়ং (한성) শব্দই হান চাইনিজকো বুজায় বাবে হানজা '漢'ৰ দ্বাৰ্থতা দূৰ কৰিবলৈ, কোৰিয়াত জাপানীসকলৰ আধিপত্যৰ সময়ত হানছেয়ং নামটো সলাই "জেয়ংছেয়ং" (경성, বা কেইজ) কৰা হৈছিল। প্ৰকৃততে ছিউলৰ পুৰণি নাম আছিল হানছেয়ং (한성), ঠাৰ অৰ্থ হৈছে "ডাঙৰ" বা "বৃহৎ"।
অন্য যিকোনো কোৰিয়ান নামৰ দৰে, কোৰিয়াণ ভাষাত ব্যৱহাৰ হোৱা হানজা (চীনা আখৰ)ৰ সৈতে ছিউলৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। ২০০৫ চনৰ ১৮ জানুৱাৰীত, ছিউল চৰকাৰে ঐতিহাসিক হানছেয়ং নামটো চৰকাৰীভাৱে চীনা ভাষাৰ Shou'er লৈ সলনি কৰে।
প্ৰশাসনিক জিলাসমূহ
<!-- Seoul is divided into 25 gu (district). The gu vary greatly in area (from 10 to 47 km2) and population (from fewer than 140,000 to 630,000). Songpa has the most people, while Seocho has the largest area. The government of each gu handles many of the functions that are handled by city governments in other jurisdictions. Each gu is divided into "dong" or neighbourhoods. Some gu have only a few dong while others like Jongno District have a very large number of distinct neighbourhoods. Gu of Seoul consist of 423 administrative dongs in total. Dong are also sub-divided into 13,787 tong, which are further divided into 102,796 ban in total.
ফুটবল
Seoul's most popular football club is the FC Seoul. Recently, FC Seoul finished as a runner-up in 2013 AFC Champions League.
বেছবল
Seoul has three professional baseball clubs under the KBO League: One of oldest clubs, Doosan Bears, LG Twins and Nexen Heroes.
চিত্ৰসমূহ
শ্ৰেণী:নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:দক্ষিণ কোৰিয়া শ্ৰেণী:ৰাজধানী
মীনা ৰাণা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
ঢকুৱাখনা মহাবিদ্যালয়
ঢকুৱাখনা মহাবিদ্যালয় (Dhakuakhana College)১৯৬৬ চনত সেইসময়ৰ ঢকুৱাখনাৰ উচ্চশিক্ষানুৰাগী ৰাইজৰ সহযোগত ৰাইজৰ অনুদানৰ যোগেদি ঢকুৱাখনা চহৰৰ পৰা প্ৰায় ২ কিমি দূৰত্বত, নৱকাঠৰবাৰী গাঁৱত স্থাপিত হৈছিল। মহাবিদ্যালয়খন ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত আৰু ইউজিচিৰ অধ্যায় ২(এফ) আৰু ১২(বি) দ্বাৰা অনুমোদিত। পোনপ্ৰথমে “Deficit system of grant in aid in 1975” ৰ অধীনত থকা মহাবিদ্যালয়খন ২০০৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত অসম চৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰাদেশীকৃত হয়। মহাবিদ্যালয়খনৰ বৰ্তমান অধ্যক্ষ ড॰ যোগানন্দ সূত আৰু উপাধ্যক্ষ চন্দ্ৰ শৰ্মা। মহাবিদ্যালয়খনে সৰ্বমুঠ ১৩। ৯৫ একৰ মাটিকালি আগুৰি আছে।
ইতিহাস
ঢকুৱাখনা মহাবিদ্যালয় ঢকুৱাখনাৰ সেইসময়ৰ বিদ্যানুৰাগী সমাজৰ শিক্ষাৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহ আৰু উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে থকা দায়বদ্ধতাৰ এক সুন্দৰ প্ৰতিফলন। ইতিমধ্যে সোণালী বৰ্ষত ভৰি থোৱা মহাবিদ্যালয়খনে ২৫ জুলাই, ২০১৫ তাৰিখে এখন ৰাজহুৱা সভাৰ যোগেদি সোণালী বৰ্ষৰ শুভাৰম্ভণি কৰি এই উপলক্ষে বিভিন্ন কাৰ্যসূচী হাতত লৈছে।
সা-সুবিধা
মহাবিদ্যালয়খনৰ মুঠ বিভাগৰ সংখ্যা ১৬ টা। ইয়াৰোপৰিও উচ্চতৰ মাধ্যমিক শ্ৰেণীৰ বাবেও দুটা শাখাত (কলা আৰু বিজ্ঞান)পাঠদানৰ সুবিধা আছে। মহাবিদ্যালয়খনৰ মুঠ শিক্ষক ৪৯ আৰু কৰ্মচাৰী ২৪ জন।
মহাবিদ্যালয় সংগীত
মহাবিদ্যালয়ৰ সংগীতটি মহাবিদ্যালয়ৰে অৱসৰপ্ৰাপ্ত উপাধ্যক্ষ পূৰ্ণানন্দ গগৈয়ে ৰচনা কৰিছে। আমি অজ্ঞানৰ আন্ধাৰ বিনাশোঁ পোহৰৰ গতি খেদি অজ্ঞানৰ আন্ধাৰ ভেদি নিতে নৱ সৃষ্টিৰ আপোন প্ৰতিভা বিকাশোঁ আমি অজ্ঞানৰ আন্ধাৰ বিনাশোঁ সময়ৰ সংগতি ৰাখি পুৰণি দুস্কৃতি নাশি আমি নৱ জ্ঞানৰ দিগন্ত প্ৰকাশোঁ আমি অজ্ঞানৰ আকাশ বিনাশোঁ সাম্য মৈত্ৰীৰ গান ৰচি বঞ্চিতক প্ৰাপ্য যাঁচি ভাতৃসম বন্ধুত্বৰে নতুন সমাজ গঢ়োঁ আমি অজ্ঞানৰ আন্ধাৰ বিনাশোঁ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:ঢকুৱাখনা
নগেন বৰা
নগেন বৰা (Nagen Borah) অসমৰ এগৰাকী সাহিত্যিক, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, অভিনেতা, ব্যংগ লেখক আৰু সাংবাদিক। তেওঁ তিনি সহস্ৰাধিক গীত ৰচনা কৰাৰ লগতে কেইবাখনো গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি গৈছে।  তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ শংকৰী সংস্কৃতি গৱেষণা পৰিষদৰ প্ৰাক্তন সদস্য, যোৰহাট জিলা সাহিত্য সভাৰ (২০০৯-২০১০) বৰ্ষৰ সভাপতি, যোৰহাট কবি সন্মিলনৰ প্ৰাক্তন উপ-সভাপতি, ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ যোৰহাট শাখাৰ প্ৰাক্তন উপ-সভাপতি, যোৰহাট জিলা সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন আমন্ত্ৰিত সদস্য,  যোৰহাট সংগীত শিল্পী সংস্থাৰ কাৰ্যকৰী সভাপতি, তৰাজান সাহিত্য সভাৰ উপ-সভাপতি আদি বিভিন্ন অনুস্থানৰ পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
জন্ম
নগেন বৰাৰ ১৯৪৭ চনৰ ৭ এপ্ৰিল তাৰিখে গোলাঘাট জিলাৰ কুৰুৱাবাহী সত্ৰত জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ আছিল প্ৰয়াত জাতিৰাম বৰা আৰু মাতৃ প্ৰয়াত আইতা বৰা।
কৰ্মজীৱন
এজন প্ৰতিষ্ঠিত কবি, সুৰকাৰ, গল্পকাৰ, হাস্য-ব্যংগ লেখক, অভিনেতা, শিশু অভিনেতা, সাংবাদিক বৰাই ১৯৬৭ চনত আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ পৰা গীতিকাৰ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। গীতিকাৰ হিচাপে প্ৰখ্যাত হ'লেও তেওঁ পেশাগত ভাৱে আছিল এজন সাংবাদিক। দৈনিক জনমভূমি কাকতৰ বাৰ্তা সম্পাদক হিচাপে কিছুকাল কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ পিছত তেওঁ অজিত ভূঞাৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পোৱা আজি কাকতৰ শিৱসাগৰ সংস্কৰণৰ আৱাসিক সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তদুপৰি আমি আৰু সাপ্তাহিক গণতন্ত্ৰ কাকততো তেওঁ সেৱা আগবঢ়াইছিল।
উল্লেখনীয় কৰ্মৰাজি
প্ৰকাশিত পুথিসমূহ
নগেন বৰাৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত সম্ভাৰ:
নগেন বৰাৰ দ্বাৰা ৰচিত কেইটিমান প্ৰখ্যাত গীত:
নগেন বৰাৰ গীতত কণ্ঠ দান কৰা শিল্পীসকল: ড° ভূপেন হাজৰিকা, লোকনাথ গোস্বামী, খগেন মহন্ত, জুবিন গাৰ্গ, উদিত নাৰায়ণ, সুমন কল্যাণপুৰ, কুমাৰ চানু, কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তি, ঊষা উত্থুপ, চান, সাধনা সৰগম, ৰামানূজ দাশগুপ্তা, অনুৰাধা পাড়োৱাল, হেমলতা দেশপাণ্ডে, জলী মূখাৰ্জী, দেৱজিৎ সাহা, নাচিকেতা ইত্যাদি।
সামাজিক-সাংস্কৃতিক দিশত জড়িত অনুষ্ঠান সমূহ
নগেন বৰা শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ শংকৰী সংস্কৃতি গৱেষণা পৰিষদৰ প্ৰাক্তন সদস্য, যোৰহাট জিলা সাহিত্য সভাৰ (২০০৯-২০১০) বৰ্ষৰ সভাপতি, যোৰহাট কবি সন্মিলনৰ প্ৰাক্তন উপ-সভাপতি, ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ যোৰহাট শাখাৰ প্ৰাক্তন উপ-সভাপতি, যোৰহাট জিলা সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন আমন্ত্ৰিত সদস্য, যোৰহাট সংগীত শিল্পী সংস্থাৰ কাৰ্যকৰী সভাপতি, তৰাজান সাহিত্য সভাৰ উপ-সভাপতি আদি বিভিন্ন অনুস্থানৰ পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ চাপৰ অধিবেশনৰ সাংস্কৃতিক সন্মিলনৰ উদ্বোধক, অসম সাহিত্য সভাৰ বোকাখাত অধিবেশনৰ "অসমীয়া গীতি সাহিত্য" শীৰ্ষক আলোচনা চক্ৰৰ মূখ্য আলোচক, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ দদৰা অধিবেশনৰ সাংস্কৃতিক অধিবেশনৰ উদ্বোধক আছিল।
বঁটা সন্মান আদি
নগেন বৰাৰ অসমৰ সাহিত্য জগতলৈ অৱদানৰ চিনস্বৰূপে অসম চৰকাৰে তেওঁক ১৯৯৯ চনত সাহিত্যক পেঞ্চন প্ৰদান কৰে। ২০১১ চনত সাংস্কৃতিক সংঘ, অসমৰ তৰফৰ পৰা তেওঁক গীতিৰত্ন উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল। ২০০৫ চনত যোৰহাটত সদৌ অসম ভিত্তিত নগেন বৰাৰ গীতৰ প্ৰতিযোগিতাও অনুষ্ঠিত হৈছিল।
দেহাৱসান
২০১৩ চনৰ ২৬ এপ্ৰিল তাৰিখে নগেন বৰা এক পথ দূৰ্ঘটনাত পতিত হৈ গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়। দীৰ্ঘদিন ধৰি ডিব্ৰুগড় আৰু যোৰহাটৰ চিকিৎসালয়ত চিকিৎসাধীন হৈ থকাৰ পিছত যোৰহাটৰ মিছন চিকিৎসালয়ত একে বছৰৰে ১১ জুন তাৰিখে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
মৃত্যুৰ সময়ত নগেন বৰাই পত্নী আৰু এগৰাকী পুত্ৰক এৰি থৈ গৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা‎ শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ‎ শ্ৰেণী:অসমৰ সাংবাদিক শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ফাতিৰ
ফাতিৰ (فاطر, fāṭir; অৰ্থ: উৎপত্তিকাৰী), আল-মালা’ইকাহা নামেৰেও জনাজাত (ﺍﻟملائكة, ’al-malā’ikah; অৰ্থ: "ফৰিষ্টা"), হৈছে পবিত্ৰ কোৰআনৰ ৩৫তম ছূৰা (অধ্যায়) যাৰ ৪৫টা আয়াত (শ্লোক) আছে। কোৰআন৩৫:৩৯-৪৯ৰ কিছু অংশ Ṣan‘ā’১ তলৰ পাঠত সংৰক্ষিত কৰা হৈছে।
বিশ্বাস কৰা বাহিনী (আছবাব আল-নুজুল)ৰ সময় আৰু প্ৰসংগভিত্তিক পটভূমিৰ সন্দৰ্ভত ই পূৰ্বৰ "মক্কান চুৰা", অৰ্থাৎ ই পিছলৈ মদিনাত নহয়, মক্কাত অৱতীৰ্ণ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
ব্যাখ্যা
আবু হামজা আল-থুমলে ইমাম আলী ইবনে হুছেইন জেইন আল আবিদিনে দিয়া তপস্যাৰ ওপৰত দিয়া ভাষণ থকা চৰ্মপত্ৰৰ পৰা লিপিবদ্ধ কৰিছে য’ত চুৰা ফাতিৰৰ তলত দিয়া আয়াতটোৰ উল্লেখ কৰা হৈছে: এই আয়াতৰ সন্দৰ্ভত জৈন আল-আবিদিনে মন্তব্য কৰিছে যে জ্ঞান, আল্লাহৰ কচম আৰু কাম দুটা সুসঙ্গতিপূৰ্ণ বিষয়ৰ বাহিৰে আন একো নহয়। যিজনে আল্লাহক চিনি পায়, তেওঁ তেওঁক ভয় কৰে, আৰু ভয়ে তেওঁক আল্লাহৰ আজ্ঞা পালন কৰি কাম কৰিবলৈ আহ্বান জনায়; জ্ঞানৰ মূৰবোৰে তেওঁক অনুসৰণ কৰে, আল্লাহক চিনি পায় আৰু ভাল কাম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:কোৰআন শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ
মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ
মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ আত্মজীৱনী৷ “অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰত্যেক কোঠালিতে প্ৰতিভাৰ বন্তি জ্বলাওঁতা, অসমীয়াক জাতীয়তাৰে অনুপ্ৰাণিত কৰোঁতা, অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰধান ওজা শক্তিমন্ত্ৰ যুঁজাৰু অসমীয়া সহিত্যৰ মেধাস্বৰূপ, প্ৰাণস্বৰূপ এটি যুগৰ বতৰা কওঁতা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ কথা কৈও অন্ত পাবলৈ নাই, লিখি শেষ কৰিবলৈয়ো ভাগৰ লাগে৷’’ এনে এগৰাকী সাহিত্যিকৰ এই আত্মজীৱনীখনৰ প্ৰথম তাঙৰণ উলিয়াইছিল, ১৯৪৪ চনত, মাধব চন্দ্ৰ বেজবৰুৱাই৷ আত্মজীৱনীখন উছৰ্গা কৰিছে মাতৃ ঠানেশ্বৰী দেৱীৰ কৰকমলত আৰু এইখন তেওঁৰ পিতাকৰ জীৱন চৰিত বুলিছে৷ উছৰ্গাত এনেদৰে আছে,
বিষয়বস্তুৰ সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ
“মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ’’ কিতাপখন দুটা ভাগত বিভক্ত আৰু পৰিশিষ্টত দুটা ভাগ পিছত সংযোগ কৰা আছে৷ “বাঁহী’’ আলোচনীত তেখেতৰ চৌৱন্ন বছৰ বয়সত জীৱন সোঁৱৰণী লিখিবলৈ লয় আৰু দুবছৰ খণ্ড খণ্ডকৈ লিখি পিছত বন্ধ কৰি আকৌ বন্ধুমহলৰ অনুৰোধত লিখিবলৈ লয় যদিও শেষৰ ডেৰকুৰি বছৰৰ কথা ইয়াত লিপিবদ্ধ হোৱা নাই৷ এই আত্মজীৱনীখন কলেৱৰত সৰু যদিও সেই সময়ছোৱাৰ দলিলস্বৰূপ৷ আত্মজীৱনীখনৰ প্ৰথম ভাগত থকা আঠটা অধ্যায়ৰ প্ৰথমটো অধ্যায়ৰ আৰম্ভণি কৰা হৈছে তেওঁৰ স্বভাৱসুলভ লেখন শৈলীৰে এনেদৰে, বুলি তেওঁ জন্ম চন-তাৰিখৰ অসাৰতা বুজাই তেওঁ লিখিছিল, তেওঁ ঘৰত জন্ম-পত্ৰিকা বা সোঁৱৰণী কৰাৰ নিয়ম পূৰ্বাপৰ চলি আছিল যদিও অতি যতনেৰে টোপোলা কৰি ৰখা সোঁৱৰণীবোৰ চুবলৈ নাপাইছিল, কাৰণ, পিতাকৰ বাধা-নিৰ্দেশ আছিল৷ পিতাকে বাধা দিয়া কোনো কামকে তেওঁলোকে নকৰিছিল৷ পিছত সেই টোপোলাটো পূৰ্বপুৰুষৰ আন অনেক পুৰণি পুথিৰে সৈতে ক’ৰবাত হেৰাই থাকিল৷ এইবিষয়ে লেখক অজ্ঞ৷ তাৰ পৰিৱৰ্তে লেখকে তেওঁৰ জন্মস্থান সম্পৰ্কে বিশদ বিৱৰণ দি লিখিছে, এইখিনিৰ পিছতে লেখকৰ দেউতাক বৰপেটাৰ পৰা তেজপুৰলৈ বদলি হৈ যায়৷ শিশু লক্ষ্মীনাথৰ স্মৃতিত বৰপেটাৰ মাথোঁ চাৰিটা কথা ধঁৱলি-কুঁৱলিকৈ মনত আছিল আৰু তাকে তেওঁ ব্যক্ত কৰিছে৷ বানপানী, বানপানীত ম’হ সাঁতুৰি যোৱা, কীৰ্তনঘৰ আৰু আতৈৰ বহাত হাতীখুজীয়া বাটিত বোকা-চাউলৰ জলপান খোৱা-- এইকেইটাই আছিল লক্ষ্মীনাথৰ শৈশৱত পোৱা বৰপেটাৰ স্মৃতি৷ ইয়াৰ পিছত তেজপুৰত কঠোৱা মধুৰ সময়ৰ বৰ্ণনাৰে তেওঁ প্ৰথম আধ্যা সম্পূৰ্ণ কৰিছে৷
লেখকে চতুৰ্থ অধ্যায়ত শিৱসাগৰত পাৰ কৰা ৰোমাঞ্চকৰ শৈশৱৰ কথা, বিদ্যাৰম্ভণিৰ কথা, নিজৰ লগুণ-দিয়নিৰ কথা আৰু কমলাবৰীয়া ভকতৰ কথাৰ সৰস বৰ্ণনা দিছে৷ শিৱসাগৰত সমনীয়াৰ সৈতে খেলা হৈ গুদু, টাংগুটি, কচুগুটি, বাঘ-গৰু, লুকাভাকু আদি খেল খেলাৰ লগতে বৰশী বাই, গছত উঠি শৈশৱ উপভোগ কৰাৰ কথা ৰোমন্থন কৰিছে৷ এই সময়তে লেখকৰ বিদ্যাৰম্ভ হয়, “আদৰ্শ বঙ্গ বিদ্যালয়’’ত; যি তেওঁৰ বাবে সুখদায়ক নাছিল৷ এবছৰ পিছত তেওঁক ইংৰাজী স্কুলত নাম লগাই দিয়া হৈছিল৷ বাকী শিক্ষকসকলে লেখকৰ মনত সাঁচ বহুৱাব নোৱাৰিলেও হেডমাষ্টৰ চন্দ্ৰ মোহন গোস্বামীৰ কথা তেওঁ শ্ৰদ্ধাসহকাৰে উল্লেখ কৰিছে৷
ষষ্ঠ অধ্যায়ত ৰামকুমাৰ বিদ্যাৰত্নৰ ব্ৰাহ্মধৰ্ম প্ৰচাৰৰ চেষ্টা আৰু “বৰুৱা ফুকন ব্ৰাদাৰ্চ’’ নামৰ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান খুলি অসমত পশ্চিমৰ আৰ্হিত ব্যৱসায়ৰ শুভাৰম্ভণি ঘটাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে৷ এই প্ৰতিষ্ঠানৰ পৃষ্ঠপোষকতাতে “আসাম নিউচ’’ আৰু “আসাম বন্ধু’’ কাকতদুখন ওলায়৷ এই অধ্যায়তে তেওঁ স্কুলীয়া জীৱনৰ কথা লিখিছে৷ স্কুলীয়া জীৱনৰ ৰুটিনমাফিক কাম কৰি তেওঁ তৃপ্তি নাপাইছিল৷ এইখিনিতে তেওঁ তেওঁৰ ১৪ দফীয়া দৈনন্দিন কামৰ তালিকা এখন প্ৰকাশ কৰিছে, য’ৰ পৰা আমি তেওঁৰ লগতে পৰিয়ালৰ নিত্য-নৈমিত্তিক কামকাজৰ উমান পোৱাৰ লগতে পৰিয়ালটোৰ ঐতিহ্য সম্পৰ্কে এটা ধাৰণা পাব পাৰোঁ৷
প্ৰথম ভাগৰ সপ্তম অধ্যায়টো অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ এইটি অধ্যায়ত কলিকতালৈ পঢ়িবলৈ গৈ লটিঘটি হোৱা আৰু ঘৰৰ ল’ৰা ঘৰলৈ উভতি আহি কেইদিনমান টিঘিলঘিলাই থাকি পুনৰ “বান্ধিলোঁ মন শিলৰ খুটি, মেলিলোঁ মন ঘোঁৰাৰ ছুটি’’ বুলি কলিকতালৈ যাবলৈ সংকল্পবদ্ধ হৈ কলিকতাৰ চিটি কলেজত নাম লগাই, অবাবত কটোৱা ছমাহৰ ক্ষতিপূৰণ কৰিবলৈ তেওঁ মনপুতি পঢ়াত লাগিল৷ এইসময়তে তেওঁ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী আদি কৰি অনেক ছাত্ৰৰ সৈতে পৰিচয় হয় আৰু “অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা’’কে ধৰি “জোনাকী’’ৰ জন্মলগ্নৰে পৰা কলিকতাৰ পৰ ওলোৱা চতুৰ্থ বছৰৰ “জোনাকী’’ৰ কথা সবিস্তাৰে বৰ্ণনা কৰে৷
অষ্টম অধ্যায়ত লেখকে তেওঁৰ ৰোমাণ্টিক, কবি-জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে৷ আৰম্ভণিতে সেইবোৰ কবিতা হ’লনে নাই সেই সম্পৰ্কে সন্দিহান লেখকে তেওঁৰ কবিতা বিভিন্ন কাকত আলোচনীলৈ পঠিয়াই সম্পাদকৰ ভৰ্ৎসনাসহিত চিঠি পোৱাৰ বিষয়ে মুকলিকৈ লিখিছে৷ সেইছোৱা কালত লেখকে প্ৰচুৰ পাশ্চাত্য সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু পাশ্চাত্য সাহিত্যৰ ৰোমাণ্টিচিজিমৰ ধাৰা অসমীয়া সাহিত্যলৈ বোঁৱাই আনিবলৈ যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰিছিল৷ নানা ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজতো কলেজীয়া জীৱনৰ শেষ পৰ্যায়লৈ লেখকে পিতৃপ্ৰদত্ত নীতি আৰু ধৰ্মশিক্ষাৰ বান্ধোনে তেওঁক “উলামূলা পছোৱা কুৰুৱাই লৰাব নোৱৰা’’ কৰি ৰাখিছিল৷
এইখিনিতে উল্লেখ কৰিব লাগিব যে, “মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ’’ লেখকে একেধাৰে নিলিখি কিছুবছৰ থমকি ৰৈছিল৷ পিছত বন্ধুবৰ্গৰ অনুৰোধত পুনৰ লিখিবলৈ বাধ্য হ’ল৷ এইকথা তেওঁ দ্বিতীয় ভাগৰ আৰম্ভণিতে উনুকিয়াই গৈছে৷
দ্বিতীয় ভাগৰ প্ৰথম অধ্যায়ত ঘৰত থাকোতেই বিএ পাছ কৰাৰ খবৰ পায়৷ পুত্ৰৰ সফলতাৰ খবৰ শুনামাত্ৰেই পিতাকে গোঁসাই ঘৰত সোমাই সাষ্টাংগে সেৱা কৰি বৰকাঁহ কোবাইছিল আৰু বাহিৰলৈ আহি পুত্ৰৰ মূৰত হাত থৈ আশীৰ্বাদ দিছিল৷ তাৰপাছত লেখকক আসাম গৱৰ্ণমেণ্টে দুবাৰকৈ একষ্ট্ৰা এছিষ্টেণ্টৰ পদ যাচিছিল যদিও স্বাধীনচিতীয়া লেখকে সেয়া গ্ৰহণ নকৰি কলিকতালৈ গৈ ৰিপন কলেজত বি এল আৰু কলিকতা ইউনিভাৰ্চিটিত ইংৰাজীত এম এ পঢ়িবলৈ লয়৷
দ্বিতীয় ভাগৰ দ্বিতীয় অধ্যায়ত ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ জীয়ৰী প্ৰজ্ঞা সুন্দৰী দেৱীৰ লগত বিয়া হয়৷ পিতৃমাতৃৰ অনুমোদন অবিহনে পতা এই বিয়াত চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আৰু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী দুয়ো যথেষ্ট সহযোগ কৰাৰ কথা আত্মজীৱনীত শ্ৰদ্ধাৰে উল্লেখ কৰিছে৷ এই অধ্যায়ত ৰবি ঠাকুৰৰ পৰিয়ালত বিবাহকাৰ্যৰ সাংস্কৃতিক বিৱৰণ দিয়াক লগতে অসমীয়া বঙালীৰ চিৰন্তন টনাটনিৰ কথাও সৰসভাৱে উপস্থাপন কৰিছে৷ বিবাহৰ দুমাহৰ পিছত আপোন ঘৰলৈ অহা লেখকক গুণী জ্ঞানী পিতৃয়ে সকলো অসন্তুষ্টি আঁতৰাই আকোঁৱালি লোৱাৰ কথা শ্ৰদ্ধাৰে বৰ্ণনা কৰিছে৷
গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ পৰিয়ালৰ কৰুণ কাহিনীৰে লেখকে পঞ্চম অধ্যায়টো লিখিছে৷ ১৮৯৪ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ ২৫ তাৰিখে গুণাভিৰামৰ মৃত্যু হয়৷ তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত পৰিয়ালটোলৈ নামি অহা দুৰ্যোগৰ কথা সবিস্তাৰে আলোচনা কৰিছে৷
ষষ্ঠ অধ্যায়ৰ আৰম্ভণিতে গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ পৰিয়ালটোৰ দুৰ্দশাৰ কথা বৰ্ণাই লিখকে লিখিছে, , তাৰপাছত সেই অধয়ায়ত ভোলানাথ বৰুৱাৰ সৈতে কাঠৰ কাৰবাৰ কৰাৰ কথা আৰু উৎফুল্লিত লেখকে তেওঁলোকৰ বন্ধুত্ব আৰু ব্যৱসায়ৰ জয়জয়ময়ময় অৱস্থাৰ কথা এনেদৰে লিখিছে,
সপ্তম অধ্যায়ত পিতাকৰ মৃত্যু, সুৰভিৰ জন্ম আৰু অতি কম বয়সতে সুৰভিৰ মৃত্যুৱে লেখকক উপৰ্যুপৰি মনোকষ্ট দিয়াৰ কথা লিখিছে৷
অষ্টম অধ্যায়ত যেন সপ্তম অধ্যায়ৰ দুখৰ লানিহে বৈ আহিল৷ হৰিহৰ আত্মা ভোলানাথ বৰুৱাৰ সৈতে মনোমালিন্য আৰম্ভ হয়৷
নৱম অধ্যায়ত দ্বিতীয়া কন্যা অৰুণাৰ জন্ম৷ ইয়াৰ মাজতে ভোলানাথ বৰুৱাৰ লগত হোৱা মনোমালিন্যৰ বাবেই তেওঁৰ দিনলিপি কিছুমান ৰাজহুৱা কৰিছিল৷ সেই দিনলিপিবোৰে লক্ষ্মীনাথৰ কৰ্মময় জীৱন আৰু সততাক ডাঙি ধৰিব পাৰিছিল৷
দশম অধ্যায়ত সেই দিনলিপি “ব্যৱসায় জীৱনত কেনে আছিল’’ তাৰ প্ৰমাণস্বৰূপে পুনৰ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ ভোলানাথ বৰুৱাৰ সৈতে বিচ্ছেদ হোৱাৰ পিছত লেখকে আত্মজীৱনীৰ সামৰণি মাৰিছে এইদৰে,
ইয়াৰ পিছত গ্ৰন্থখনিত পৰিশিষ্ট হিচাপে দুটা ভাগ সংযোগ কৰা আছে৷ প্ৰথমটো “মোৰ মৃগয়া’’ আৰু দ্বিতীয়টো “মোৰ মাতৃমুখ দৰ্শন’’৷
“মোৰ মৃগয়া’’ আৱাহনৰ ২য় বছৰৰ পঞ্চম সংখ্যাত প্ৰকাশ পাইছিল৷  আৰু মোৰ মাতৃমুখ দৰ্শন’’ বাঁহীৰ ২০ বছৰ ২য় সংখ্যাত প্ৰকাশিত৷
মোৰ জীৱন সোঁৱৰণৰ চমু মূল্যায়ন
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ’মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ’ নামৰ আত্মজীৱনীখন যেনিবা সেই সময়ছোৱা চাব পৰা এখন আইনাহে৷ এই আত্মজীৱনীখনত নিৰ্ভেজালৰূপত প্ৰকাশ পাইছে সেই সময়খিনিৰ সামাজিক প্ৰতিচ্ছবি৷ “সেই সময়ৰ সামাজিক আচাৰ বিচাৰ বাল্য-বিবাহৰ নিষ্ঠুৰ প্ৰথা, চুৱা-গোজা, জাত-পাতৰ বিচাৰ, ধৰ্ম-সংস্কাৰৰ নামত সামাজিক অবিচাৰ-অনাচাৰৰ ছবি ইয়াত ফুটি উঠিছে৷ লগতে দেখা গৈছে লক্ষ্মীনাথৰ স্বদেশানুৰাগ, প্ৰকৃতি-প্ৰীতি, বন্ধু-বৎসলতা, ৰসবোধ, সাহিত্য চৰ্চা, মাতৃভাষাৰ প্ৰতি অবিচল আনুগত্য আদিকে ধৰি তেওঁৰ ব্যক্তিত্বৰ বিভিন্ন দিশ ’মোৰ জীৱন সোঁৱৰণ’ত স্পষ্ট৷ স্বদেশীয় সংস্কৃতি বেজবৰুৱাৰ প্ৰিয়৷ বিয়াৰ পিছত শহুৰেকৰ ঘৰৰ লোকসকলে কামনা কৰিছিল, বেজবৰুৱাই অসমীয়া ভাষাৰ হকে চেষ্টা চৰিত্ৰ ত্যাগ কৰি বঙ্গ ভাষাৰ উন্নতি কামনাত লাগি যাওক; কিন্তু তেওঁ সেইটো হ’বলৈ নিদি তেওঁলোকক নিৰাশ কৰিছিল৷ এইদৰে, স্বভাৱসুলভ ৰসাল বাক্যৰে তেওঁ জন্মকালৰে পৰা জীৱনৰ সংঘাতময় সময়কো যিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে, সিয়ে গ্ৰন্থখনৰ সাহিত্যিক মৰ্যাদা যথেষ্ট বৃদ্ধি কৰিছে৷ মোৰ জীৱন সোঁৱৰণত সমাজৰ লোকাচাৰ, ধৰ্মীয় আচাৰ-নীতি, খাদ্যাভাস, লোকশিল্প, লোকবিশ্বাস, পাৰিবাৰিক সম্পৰ্ক, খেল-ধেমালি, অন্ধবিশ্বাস-কুসংস্কাৰ, দেশপ্ৰেম, ভাষাপ্ৰেম সকলো পৱা যায়; বিশেষকৈ প্ৰথম অধ্যায়ৰ পৰা ষষ্ঠ অধ্যায়লৈ গোটেই অসমৰ সকলো দিশ স্পষ্টকৈ ধৰা দিছে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:আত্মজীৱনী
ভাৰতত মহিলা শিক্ষা
ভাৰতত নাৰী শিক্ষা (female education in India)-ৰ শিপাডাল প্ৰাচীন কালৰে পৰা আছে। ভাৰতত বৈদিক যুগৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ সময়ত পুৰুষৰ লগতে মহিলা সকলকো শিক্ষা গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত সুবিধা দিয়া হৈছিল।
মহিলা শিক্ষা হৈছে ছোৱালী আৰু মহিলাৰ বাবে শিক্ষা (প্ৰাথমিক শিক্ষা, মাধ্যমিক শিক্ষা, তৃতীয় পৰ্যায়ৰ শিক্ষা আৰু বিশেষকৈ স্বাস্থ্য শিক্ষা) সম্পৰ্কীয় এক জটিল বিষয় আৰু এক বিতৰ্কৰ অভিধা। ছোৱালীৰ শিক্ষা বা মহিলাৰ শিক্ষা বুলি কওঁতে লিংগ সমতা আৰু শিক্ষাৰ সুবিধাৰ ক্ষেত্ৰসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
বৈদিক যুগ
বৈদিক যুগত বেছিভাগ নাৰীকে বিশেষ বাধা নোহোৱাকৈ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল। মহিলাৰ শিক্ষা, পৰৱৰ্তী সময়ছোৱাতো অৱহেলিত হোৱা নাছিল। এই সময়ছোৱাৰ বহুতো মহিলা পণ্ডিতৰ উদাহৰণ আছে। এই সময়ৰ শিক্ষাবিদসকলে নাৰীক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিছিল – ব্ৰহ্মবাদিনী আৰু সদ্যোদ্বাহ। ব্ৰহ্মবাদিনীসকল আজীৱন দৰ্শন আৰু ধৰ্মতত্ত্বৰ ছাত্ৰী আছিল। সদ্যোদ্বাহসকলে বিয়া নোহোৱালৈকে পঢ়া-শুনা চলাই গৈছিল। বৈদিক যুগত আপালা, ঘোষা, বিশ্ববৰা, সুলভা মৈত্ৰেয়ী, গাৰ্গী আদি বহুকেইগৰাকী নাৰী কবি, দাৰ্শনিক আছিল।
ব্ৰিটিছ ভাৰত
দক্ষিণ ভাৰতত চাৰ্চ মিছনেৰী ছ’চাইটিয়ে অধিক সফলতাৰ মুখ দেখা পাইছিল। ১৮২১ চনত তিৰুনেলভেলীত ছোৱালীৰ বাবে প্ৰথমখন বৰ্ডিং স্কুলৰ সৃষ্টি হয়। ১৮৪০ চনলৈকে স্কটিছ চাৰ্চ ছ'চাইটিয়ে ২০০ গৰাকী হিন্দু ছোৱালীৰ যৌথ শক্তিৰে ছখন বিদ্যালয় নিৰ্মাণ কৰে। শতিকাৰ মাজভাগত মাদ্ৰাজৰ মিছনেৰীসকলে ইয়াৰ কলেৱৰত ৮ হাজাৰ ছোৱালীক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। ১৮৫৪ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়ান কোম্পানীৰ প্ৰগ্ৰেম: উডছ ডিস্পেচৰ দ্বাৰা মহিলাৰ কৰ্মসংস্থাপন আৰু শিক্ষাৰ স্বীকৃতি লাভ কৰে। লাহে লাহে তাৰ পিছত নাৰী শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰগতি ঘটিছিল যদিও প্ৰথম অৱস্থাত ই প্ৰাথমিক বিদ্যালয় পৰ্যায়ত কেন্দ্ৰীভূত হোৱাৰ প্ৰৱণতা আছিল আৰু সমাজৰ ধনী শ্ৰেণীৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক অধিক আছিল। মহিলাসকলৰ সামগ্ৰিক সাক্ষৰতাৰ হাৰ ১৮৮২ চনত ০.২%ৰ পৰা ১৯৪৭ চনত ৬%লৈ বৃদ্ধি পায়।