cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
বৰাহগিৰি ভেংকট গিৰি
কৰ্ম জীৱন
১৯৩১ চনত তেওঁ লণ্ডনত আয়োজিত ঘুৰণীয়া মেজমেললৈ ভাৰতৰ বনুৱা প্ৰতিনিধি ৰূপে যোগদান কৰিছিল।১৯৩৭ চনত তেওঁ মাদ্ৰাজ বিধান সভাৰ সদস্যৰূপে নিৰ্বাচিত হয় আৰু ১৯৩৭ চনৰ পৰাই ১৯৩৯ চনলৈ টি, প্ৰকাশম মন্ত্ৰী সভাত শ্ৰম আৰু উদ্যোগ দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী নিযুক্ত হয়। ১৯৩৭ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিকল্পনা কমিটীৰ আহ্বায়ক হিচাপেও কিছুদিন কাম কৰিছিল। ১৯৭৪ চনত বৰাহগিৰি বেংকটগিৰি শ্ৰীলঙ্কাত ভাৰতৰ হাইকমিছনাৰ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ১৯৫২ চনত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ মাদ্ৰাজৰ পথপত্তনম সমষ্টিৰ পৰা লোকসভাৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁ ১৯৫২ চনৰ পৰা ১৯৫৪ চনলৈ জৱাহৰলালা নেহেৰু কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীসভাৰ শ্ৰম আৰু উদ্যোগ দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী নিযুক্ত হয়। বৰাহগিৰি বেংকটগিৰি বিভিন্ন ৰাজ্যাত ৰাজ্যপাল হিচাপে কৰ্মৰাত আছিল। ১৯৫৭ চনৰ পৰা ১৯৬০ চনলৈকে উত্তৰ প্ৰদেশৰ, ১৯৬১ চনৰ পৰা১৯৬৫ চনলৈকে কেৰালাৰ, ১৯৬৫ চনৰ পৰা ১৯৬৭চনলৈ মাদ্ৰাজৰ আৰু কিছুদিনৰ কাৰণে তেওঁ মহিশূৰ ৰাজ্যৰো ৰাজ্যপাল ৰূপে আছিল। তাৰ পিছত ১৯৬৭ চনৰ পৰা ১৯৬৯ চনলৈ তেওঁ ভাৰতৰ উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি  নিৰ্বাচিত হৈছিল। কিন্তু ১৯৬৯ চনত হঠাত্ ডঃ জাকিৰ হুছেইনৰ পৰোলক প্ৰপ্তি ঘটাত ৰাষ্ট্ৰপতি পদ খালি হয় আৰু  ১৯৬৯ চনৰ ২০ আগষ্টৰ দিনা বৰাহগিৰি বেংকটগিৰি বিজয়ী হৈ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬৯ চনৰ ২৪ আগষ্টৰ দিনা ৭৫ বছৰ বয়সত বৰাহগিৰিয়ে ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰে।
মৃত্যু
বৰাহগিৰি বেংকতগিৰিৰ ১৯৮০ চনৰ ২৪ জুন তাৰিখ মঙ্গলবাৰে মাদ্ৰাজত পৰলোক প্ৰাপ্তি ঘটে। ২৫ জুনৰ আবেলি ৫ বাজি ৩৬ মিনিট যোৱাত মাইলাপুৰ শ্মশানত পূৰ্ণ সামৰিক মৰ্যাদাৰে তেওঁৰ শেষকৃত্য সম্পন্ন কৰা হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স ৮৫ বছৰ হৈছিল। তেওঁ ইহ সংসাৰত ৪ দন পুতেক আৰু ৭ গৰাকী কন্যা এৰি গৈছে। তেওঁৰ পত্নী সৰস্বতী গিৰিৰ ১৯৭৮ চনত পৰলোক ঘটিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি
ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ
ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ ভাৰতীয় ন্যায় ব্যৱস্থাৰ মুৰব্বী তথা শীৰ্ষ ন্যায় বিষয়া। ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ গৰাকী ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য বিচাৰপতি তথা ন্যায় বিষয়ক মুখ্য প্ৰশাসনিক বিষয়া। তেওঁ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ অন্যান্য ন্যায়াধীশ সকলক বিচাৰাধীন গোচৰ সমূহ ভগাই দিয়ে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ন্যায় বিষয়ক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়ত সাংবিধানিক পীঠৰ গঠন কৰে। ভাৰতৰ সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ১৪৫ৰ মতে আৰু ১৯৬৬ চনৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ নীতিনিৰ্দেশনা অনুসৰি তেওঁ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ অন্যান্য ন্যায়াধীশক গোচৰৰ বিতৰণ কৰে আৰু ন্যায়াধীশ সকলেও প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰিলে বিচাৰপীঠৰ সম্প্ৰসাৰণ বা বেলেগ উচ্চ পীঠলৈ স্থানান্তৰ কৰিবলৈ তেওঁৰ কাষ চাপে। প্ৰশাসনিক ফালৰ পৰা তেওঁ ৰষ্টাৰ পদ্ধতি নিৰীক্ষণ কৰে, ন্যায়ালয়ৰ বিষয়া সমূহক নিযুক্তি দিয়ে আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সাধাৰণ আৰু বিশেষ বিষয় আৰু ইয়াৰ কাৰ্য প্ৰণালীৰ নিৰীক্ষণ কৰে।
ভাৰতৰ প্ৰথম মুখ্য ন্যায়াধীশ এইছ এছ কানীয়া আছিল। ভাৰতৰ বৰ্তমান ৪৯তম মুখ্য ন্যায়াধীশ হৈছে উদয় উমেশ ললিত।
নিযুক্তি
সাধাৰণতে উচ্চতম ন্যায়াধীশৰ সেৱাৰ ফালৰ পৰা আটাইতকৈ জ্যেষ্ঠ ন্যায়াধীশ গৰাকীক মুখ্য ন্যায়াধীশ হিচাপে বাছনি কৰা হয় যদিও এই নিয়ম দুবাৰকৈ ১৯৭৩ আৰু ১৯৭৫ চনত ভংগ কৰা হৈছে। উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সেৱাৰ ফালৰ পৰা জেষ্ঠ্য ন্যায়াধীশেৰে গঠিত কলেজিয়ামে ভাৰত চৰকাৰৰ আইন মন্ত্ৰালয়লৈ পৰৱৰ্তী মুখ্য ন্যায়াধীশৰ নাম পঠিয়ায় আৰু আইন মন্ত্ৰালয়ে সেই নাম ৰাষ্ট্ৰপতিলৈ দাখিল কৰে। বৰ্তমান নীতি অনুসৰি আইন মন্ত্ৰালয়ে নাম পুনৰ বিবেচনাৰ বাবে কলেজিয়ামলৈ পঠিয়াব পাৰে যদিও কলেজিয়ামৰ নিৰ্ণয় অন্তিম নিৰ্ণয়। তাৰপিছত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে মুখ্য ন্যায়াধীশ গৰাকীক নিযুক্তি প্ৰদান কৰে। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে তেওঁক শপত বাক্য পাঠ কৰোৱায়।
কাৰ্যকাল আৰু অপসাৰণ
ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশৰ কোনো নিৰ্ধাৰিত কাৰ্যকাল নাই। তেওঁ নিযুক্তিৰ তাৰিখৰ পৰা ৬৫ বছৰ বয়সলৈকে এই পদত অধিষ্ঠিত থাকিব পাৰে। সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ১২৪(৪)ৰ মতে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশৰ অপসাৰণৰ নিয়ম তেওঁৰ ওপৰতো প্ৰযোজ্য। তেওঁক কেৱল ভাৰতৰ সংসদত অপসাৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে অপসাৰিত কৰিব পাৰি।
সা-সুবিধাসমূহ
সংবিধানে ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশে লাভ কৰা সা-সুবিধাসমূহ নিৰ্ণয় কৰা অধিকাৰ ভাৰতীয় সংসদক প্ৰদান কৰিছে। উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশে 'ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ন্যায়াধীশসকল (দৰমহা আৰু অন্যান্য সা-সুবিধাসমূহ) আইন, ১৯৫৮' ৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰা মতে সা-সুবিধাসমূহ লাভ কৰে। ষষ্ঠ কেন্দ্ৰীয় বেতন আয়োগৰ পৰামৰ্শ মতে ২০০৬-০৮ চনত তেওঁ লাভ কৰা সুবিধাসমূহ পুনিৰীক্ষণ কৰা হৈছে। বৰ্তমান তেওঁ প্ৰতিমাহে ₹ ২,৮০,০০০ টকা দৰমহা হিচাপে লাভ কৰাৰ লগতে অন্যান্য সা-সুবিধা সমূহ উপভোগ কৰে।
কাৰ্যকৰী ৰাষ্ট্ৰপতি
'ৰাষ্ট্ৰপতি (কাৰ্যৰ পৰা অব্যাহতি) আইন, ১৯৬৯' অনুসৰি ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি আৰু উপৰাষ্ট্ৰপতিৰ দুয়ো গৰাকীৰ পদখালি হ'লে ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশে কাৰ্যকৰী ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ভাৰতৰ ইতিহাসত এনে ঘটনা কেৱল এবাৰ সংঘটিত হৈছে। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি জাকিৰ হুছেইনৰ কাৰ্যকালত মৃত্যু হোৱাত উপৰাষ্ট্ৰপতি বৰাহগিৰি ভেংকট গিৰিয়ে কাৰ্যকৰী ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। পিছলৈ ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ নিৰ্বাচনৰ বাবে ভি. ভি. গিৰিয়ে উপৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰে আৰু তেতিয়া উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ মহম্মদ হিদয়াতুল্লাহয়ে কাৰ্যকৰী ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পদভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সেৱাৰ ফালৰ পৰা জ্যেষ্ঠ ন্যায়াধীশ গৰাকীয়ে কাৰ্যকৰী মুখ্য ন্যায়াধীশ পদ লাভ কৰে। নৱনিৰ্বাচিত ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত মহম্মদ হিদয়াতুল্লাহ পুনৰ মুখ্য ন্যায়াধীশৰ পদলৈ ঘূৰি আহে।
কাৰ্যকৰী ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা মুখ্য ন্যায়াধীশ সকলে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ সমূহ ক্ষমতা আৰু সা-সুবিধা লাভ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
*
চন্দ্ৰপুৰ, গুৱাহাটী
চন্দ্ৰপুৰ পাহাৰেৰে আবৃত, আৰু ই মূলতঃ এক ঔদ্যোগিক অঞ্চল। ASEB থাৰ্মেল প্ৰকল্পটো চন্দ্ৰপুৰ চহৰৰ প্ৰধান ঔদ্যোগিক প্ৰকল্পসমূহৰ এক অন্যতম প্ৰকল্প। অঞ্চলটোত এনটিচি (NTC) প্ৰকল্পটো বন্ধ কৰি দিয়া হয় আৰু এএছএফচি লিমিটেড (ASFC Ltd.) প্ৰকল্পটো বৰ্তমান কাৰ্যক্ষম অৱস্থাত আছে। এই চহৰখন পবিতৰা আৰু আমচোং নামৰ দুখন বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যৰ সমীপত অৱস্থিত। ৰাজ্যিক আয়লৈ এক বৃহৎ বৰঙণি আগবঢ়াই অহা ’হনুমান খাদ্য সামগ্ৰী’ (মুৰি-চিৰা মিল), ’হনুমান ব্ৰিকছ’ হৈছে এই অঞ্চলটোত চলি থকা দুটা প্ৰধান উদ্যোগ। এই অঞ্চলটো ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ কাষত অৱস্থিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গুৱাহাটীৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই
গৰখীয়া গোসাইৰ থান
কিংবদন্তি
পৰৱৰ্তী সময়ত এই ঠাইৰপৰা প্ৰায় পাঁচশ মিটাৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশত মহাপ্ৰভু শ্ৰীশ্ৰী গৰখীয়া গোসাঁইক স্থানান্তৰ কৰা হয়। ইয়াৰ প্ৰকৃত কাৰণ সঠিককৈ একো ক’ব নোৱাৰি যদিও বৰ্তমানৰ ঠাইখন আহল-বহল লগতে, মেধি পৰিয়ালৰ ওচৰত হোৱা বাবে থানৰ ঘৰ-দুৱাৰ আদিৰ চোৱা-চিতাত সুবিধা হ’বৰ বাবে হয়তো প্ৰভুক ইয়ালৈ লৈ আহে। আনুমানিক ১২৯০-১৩০০ ভাস্কৰাব্দৰ ভিতৰত থানত টিনপাতৰ ভাঁজঘৰ এটি নিৰ্মাণ কৰা হয়। ইয়াৰ কেইবছৰ মান পিছত ভাঁজঘৰ সংলগ্ন টিন পাতৰ নামঘৰ এটিও নিৰ্মাণ কৰা হয়। পিছলৈ ১৩৯২ ভাস্কৰাব্দৰ জেঠ মাহৰ ১৫ তাৰিখ বুধবাৰে অতি প্ৰত্যুষতে বেদমন্ত্ৰ, শংখ-ঘণ্টা আৰু উৰুলিৰ ধ্বনিৰে মহাপ্ৰভুই নিজে (মহাপ্ৰভু শ্ৰীশ্ৰী গৰখীয়া গোসাঁইৰ বিগ্ৰহ) ভক্তসকলৰ সৈতে ভাঁজঘৰৰ দ্বাৰ উদঘাটন কৰিলে।[1]
থানৰ চৌহদ
তিনিখন মূল প্ৰৱেশদ্বাৰ থকা থানৰ চৌহদটোৱে এটা বহল এলেকা আৱৰি আছে। মূল নামঘৰটোৰ ভিতৰভাগত এখন ময়ূৰাসন আছে আৰু মণিকূটৰ ভিতৰত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ আৱিৰ্ভাৱ হোৱা বিগ্ৰহৰ মূৰ্ত্তিটো আছে। মূল নামঘৰটোৰ চাৰিওফালৰ বেৰবোৰত পুৰাণ, উপ-পুৰাণৰ ভালেমান কাহিনীৰ চিত্ৰ অংকন কৰা আছে। প্ৰধানকৈ শিশু কৃষ্ণৰ বাল্যকালৰ বিভিন্ন লীলা দেখুওৱা হৈছে। মূল নামঘৰটোৰ পিছপিনে এটা ডাঙৰ পুখুৰী আছে। পুখুৰীটোৰ সোঁমাজত শ্ৰীকৃষ্ণৰ কালী নাগৰ মূৰৰ ওপৰত নৃত্যৰত অৱস্থাত থকা মূৰ্ত্তি এটা আছে। এই পুখুৰীটোত ভালেমান প্ৰজাতিৰ মাছ আৰু আপুৰুগীয়া প্ৰজাতিৰ কাছ পোৱা যায়। তদুপৰি, চৌহদৰ ভিতৰত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ হৰিণ, ময়ূৰ আৰু শহাপহু সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হৈছে।
থানৰ চৌহদৰ ভিতৰত ফুলনিত অনন্ত শয্যাগত শ্ৰীকৃষ্ণৰ মূৰ্ত্তি, দৌল মন্দিৰ, গড়ুৰ মন্দিৰ, শিৱৰ উপাসনা স্থান, ভকতসকলৰ চ’ৰাঘৰ, বৰনগৰ নাট্য মন্দিৰ, অতিথিশালা, চিকিৎসা গৃহ আৰু এটা পুথিভঁৰাল আছে। য’ত ভালেমান পুৰণি পুথিৰ লগতে সাঁচিপাত আৰু তুলাপাতত লিখা পুথি সংৰক্ষিত হৈ আছে। থানৰ পৰিচালনা সমিতিৰ কাৰ্যালয়ৰ কাষতে থকা ভোজনালয়টোত প্ৰতিদিনেই মন্দিৰলৈ অহা ৰাইজৰ বাবে সিদ্ধ প্ৰসাদৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
দৈনিক প্ৰাৰ্থনা
মহাপ্ৰভুৰ আবিৰ্ভাৱ হোৱাৰ পিছৰেপৰা উত্তৰ গণকগাড়ী আৰু দক্ষিণ গণকগাড়ী গাঁৱৰ ৰাইজে তেওঁৰ শ্ৰীচৰণত সেৱা জনাইছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰাই দৈনিক দুপৰীয়া পূজাৰীৰ দ্বাৰা প্ৰসাদ দিয়াৰ ব্যৱস্থা চলি আহিছে। কিন্তু পৰৱৰ্তী সময়ত তিনি সন্ধ্যা প্ৰভুৰ প্ৰাৰ্থনা আৰু প্ৰসাদৰ ব্যৱস্থা হয়। ইয়াৰ উপৰিও বছৰত ছয়টা উৎসৱক থানৰ মূল পৰ্ব হিচাপে পালন কৰা হয়। এই পৰ্বকেইটা হ’ল-
জাগৰণ উৎসৱ: জেঠ মাহৰ ১৬ তাৰিখৰ পৰা ২২ তাৰিখলৈ জাগৰণ উৎসৱ পালন কৰা হয়। হয়। সাধাৰণতে প্ৰতি নিশাই প্ৰভুক শুৱাই থয় আৰু ব্ৰহ্মপুৱাতেই প্ৰভাত প্ৰাৰ্থনাৰে জগাই দিয়ে। কিন্তু জাগৰণৰ সময়ত প্ৰভু দিনে নিশাই জাগি থাকে। এই উৎসৱৰ সময়ত থানৰ এলেকাভুক্ত ৰাইজে পাকঘৰ আৰু বাচন-বৰ্তনকে আদি কৰি কাপোৰ ধুই পৰিষ্কাৰ হৈ থকাৰ লগতে এই সময়ছোৱাত নিৰামিষ আহাৰ ভোজন কৰে। গাঁৱৰ আলিবাটৰ ঘাঁহ-বন কাটি, জেং-জাৱৰ দূৰৈত পেলাই দিয়া হয়। প্ৰত্যেক চুবুৰীৰ নামঘৰবিলাক মেৰামতি কৰি সজাই তোলা হয়। আকৌ এই উৎসৱৰ প্ৰথমদিনা প্ৰভুৰ থানত পাতি থোৱা নাম উৎসৱৰ শেষৰ দিনাহে ভংগ হয় বাবে চুবুৰীৰ নামঘৰ বা কোনো গৃহস্থৰ ঘৰত এই সময়ৰ ভিতৰত নাম ভঙা-পতা হ’ব নোৱাৰে। ইয়াৰ উপৰিও এই সময়ত বিবাহ, হোম, যজ্ঞ আদিও বন্ধ থাকে। ১৬ জেঠৰ পৰা ২১ জেঠলৈ প্ৰত্যেক নিশাই প্ৰত্যেক চুবুৰীৰ পৰা(এলেকাভুক্ত মুঠ ১৯টা চুবুৰী বা পাৰা) পালপাতি ৰাইজ থানলৈ আহি উজাগৰে থাকে। ইয়াক ‘জাগৰ ৰখা' বুলি কোৱা হয়। জেঠৰ ২১তাৰিখে পুৱা ন/দহ মান বজাত প্ৰভু গাওঁ পৰিভ্ৰমণত ওলায় আৰু নিশা বাৰমান বজাত থানলৈ উভতি আহে। এই ভ্ৰমণৰ সময়ত গাঁৱৰ বিভিন্ন নামঘৰত প্ৰভুই জিৰণি লয়। কিছুবছৰ আগৰপৰা ব্যক্তিগত পদূলিতো প্ৰভুক ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। সকলো স্থানতেই প্ৰভুৰ কৃপাদৃষ্টি পৰাটো আৰু ইয়াৰ ফলত ৰাইজে সৎ জীৱন যাপন কৰিব পৰাটো এই ভ্ৰমণৰ উদ্দেশ্য। ২২ তাৰিখে দুপৰীয়া হোম আৰু নাম-প্ৰসংগ কৰি উৎসৱৰ সামৰণি মৰা হয়।[2] জাগৰণ উৎসৱ সম্পৰ্কে প্ৰবাদ আছে যে, এসময়ত গোটেই বৰনগৰ অঞ্চলত কলেৰা মহামাৰীয়ে দেখা দিয়াত ৰাইজে আতংকগ্ৰস্ত হৈ প্ৰভুৰ ওচৰত শৰণাপন্ন হৈছিল। তেতিয়া প্ৰভুই তেওঁৰ প্ৰকৃত ভক্তসকলক ৰক্ষা কৰাৰ বাবে মাজৰাতি বগা ঘোঁৰাত উঠি গাঁৱৰ পদূলিয়ে পদূলিয়ে ঘূৰি ফুৰিছিল। ইয়াৰ পিছতেই মহামাৰীৰ প্ৰভাৱ কমি যায়। প্ৰভুক বগা ঘোঁৰাত উঠি ফুৰা সেই মনোৰম দৃশ্য বহুতো ভক্তই দেখা পোৱা বুলিও শুনা যায়। এই ঘটনাৰ পিছতেই ৰাইজে জাগৰণ উৎসৱ পাতি প্ৰভুক দোলাত লৈ গাঁও পৰিভ্ৰমণ কৰাৰ নিয়ম প্ৰচলিত হয়।
জন্মাষ্টমী উৎসৱ: ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত জন্মাষ্টমী উৎসৱ পালন কৰা হয়। শ্ৰীকৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ পাঁচ দিন পিছত থানত পঁচতি উৎসৱ(নন্দ উৎসৱ) পালন কৰা হয়। সেইদিনা থানত ভাগৱত পাঠ আৰু নাম প্ৰসংগৰ পিছত গৰখীয়াসকলে চৌহদৰ ভিতৰত ‘পেক ভাওনা’ খেলে। এই খেলত পুৰস্কাৰ হিচাপে প্ৰত্যেককে নাৰিকল দিয়া হয়।
দৌল উৎসৱ: বছৰৰ শেষৰটো উৎসৱ হৈছে দৌল উৎসৱ। এই উৎসৱৰ সময়ত মহাপ্ৰভু শ্ৰীশ্ৰী গৰখীয়া গোসাঁইক দৌলত তোলা হয় আৰু হস্তা নক্ষত্ৰ নপৰালৈকে এদিন বা দুদিন দিনে ৰাতিয়ে কৃষ্ণ লীলা, যাত্ৰাগান আদিৰে উৎসৱ চলাই নিয়া হয়। হস্তা নক্ষত্ৰ পৰিলে প্ৰভুক লগে লগে দৌলৰ পৰা নমাই অনা হয় আৰু ৰাইজৰ সুবিধা অনুসৰি প্ৰভুক নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলৰ পথাৰলৈ ফুৰাবলৈ লৈ যোৱা হয়। ইয়াক ‘গৰখীয়া গোসাঁইৰ সুঁৱেৰী’ বুলি কোৱা হয়।
সহায়ক গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
অসমৰ জনজাতীয় ধৰ্ম
উৎস প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:ধৰ্ম
ঋত্বিক ঘটক
ঋত্বিক কুমাৰ ঘটক এজন বিখ্যাত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ আৰু নাট্যকাৰ আছিল। সমসাময়িক বিশিষ্ট বঙালী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা সত্যজিত ৰায়, তপন সিনহা আৰু মৃণাল সেনৰ লগতে তেওঁৰ চিনেমাবোৰ মূলতঃ সামাজিক বাস্তৱতা, বিভাজন আৰু নাৰীবাদৰ নিখুঁত চিত্ৰায়ণৰ বাবে উল্লেখযোগ্য। তেখেতে ১৯৭৪ চনত জুকতি টক্কো আৰ গাপ্পোৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ কাহিনীৰ ৰজত কমল বঁটা আৰু বাংলাদেশ চিনে জাৰ্নেলিষ্ট এছ'চিয়েচনৰ পৰা তিতাশ একতি নদীৰ নাম বাবে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰে। ১৯৭০ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে।
মতাদৰ্শ
ঘটক এজন তত্ত্ববিদো আছিল। চলচ্চিত্ৰৰ ওপৰত তেওঁৰ মতামত আৰু ধাৰাভাষ্য পণ্ডিতসকলৰ অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাৰ অংশ হৈ আহিছে। এজন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে তেওঁৰ মূল মনোনিৱেশ আছিল মানুহ আৰু জীৱনৰ ওপৰত, বিশেষকৈ সাধাৰণ মানুহৰ দৈনন্দিন সংগ্ৰামত। ১৯৪৭ চনত বংগক দুখন দেশত বিভক্ত কৰা ভাৰতৰ বিভাজন তেওঁ কেতিয়াও মানি ল’ব নোৱাৰিছিল। তেওঁ প্ৰায় সকলো ছবিতে এই বিষয়বস্তুটোৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিছিল। তেওঁৰ বাবে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আছিল এক কলা আৰু মানুহক শেষলৈকে সেৱা কৰাৰ এক মাধ্যম। ই আছিল জনগণৰ দুখ-কষ্টৰ ওপৰত তেওঁৰ ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰাৰ এক মাধ্যম।
সৃষ্টিশীল কেৰিয়াৰ
১৯৪৮ চনত ঘটাকে তেওঁৰ প্ৰথম নাটক কালো ছায়াৰ (আন্ধাৰ হ্ৰদ) ৰচনা কৰে আৰু এখন বিখ্যাত নাটক নাবান্না. পুনৰুজ্জীৱিতকৰণত অংশগ্ৰহণ কৰে। ১৯৫৫ চনত বহিষ্কাৰ হোৱালৈকে তেওঁ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সদস্য আছিল। ঘটক দলটোৰ সাংস্কৃতিক শাখা ইণ্ডিয়ান পিপলছ থিয়েটাৰ এছ’চিয়েশ্যনৰ আঁৰৰ অন্যতম মূল নেতা আছিল। ঘটকক তেওঁৰ পাৰ্টিচন ট্ৰাইলজী মেঘে ঢাকা তাৰা (The Cloud-capped Star), ১৯৬০ ৰ বাবে বিখ্যাত আছিল; কোমল গান্ধৰ (E flat), ১৯৬১; আৰু সুবৰ্ণৰেখা (দ্য গোল্ডেন থ্ৰেড), ১৯৬২ ৰ বাবে জনা যায় নিমাই ঘোষৰ চলচ্চিত্ৰ চিন্নামুল (১৯৫০)ৰ জৰিয়তে অভিনেতা আৰু সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে ঘটকে চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে। ইয়াৰ পিছত ঘটকৰ প্ৰথম সম্পূৰ্ণ ছবি নাগৰিক (১৯৫২) ওলায়। এই দুয়োখন চলচ্চিত্ৰৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ উত্তৰণত এক ডাঙৰ ভূমিকা আছে। ঘটকৰ প্ৰাৰম্ভিক ৰচনাই এটা তথ্যচিত্ৰ বাস্তৱবাদ, লোকনাট্যশালাৰ পৰা প্ৰায়ে আহৰণ কৰা এটা শৈলীকৃত অভিনয় আৰু চলচ্চিত্ৰ যন্ত্ৰৰ ব্ৰেচ্টিয়ান ব্যৱহাৰক একত্ৰিত কৰাত নাট্য আৰু সাহিত্যিক নজিৰ বিচাৰিছিল।
১৯৬৬ চনত ঘটকে কিছুদিনৰ বাবে পুনেলৈ গুচি যায় আৰু তাতেই ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন প্ৰতিষ্ঠান (FTII)ত অধ্যাপনা কৰে। তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ ভিতৰত আছিল চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা মণি কৌল, কুমাৰ শ্বাহানী, আদুৰ গোপালকৃষ্ণন, ছাইদ আখতাৰ মিৰ্জা,জন আব্ৰাহাম। এফটিআইআইত থকা বছৰটোত তেওঁ দুখন ছাত্ৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ সৈতে জড়িত আছিল: Fear আৰু Rendezvous
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা
কুমাৰ স্বামী কামৰাজ নাদাৰ
কুমাৰা স্বামী কামৰাজ নাদাৰ (Kumara Swami Kamraj Nadar) (১৯০৩-১৯৭৫) ১৯৭৬ চনত ভাৰত-ৰত্ন সন্মানেৰে সন্মানিত হোৱা বিশিষ্ট ব্যক্তিগৰাকী হৈছে কুমাৰা স্বামী কামৰাজ নাদাৰ। ভাৰত ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক দিশলৈ তেওঁৰ বিশিষ্ট বৰঙণিৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে এই সন্মান আগবঢ়াইছিল। সাধাৰণ পৰিয়ালৰ পৰা অহা স্কুলীয়া শিক্ষা-দীক্ষাত আগবাঢ়িব নোৱাৰা ব্যক্তি এজনে সমাজ সংগঠনৰ দিশত যি কৃতিত্ব আৰু সাফল্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল-সেয়া আদৰ্শ হৈ ৰল। ১৯৫৪ চনত তেওঁ মাদ্ৰাজৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁৰ ইংৰাজী ভাষাৰ প্ৰতি অকণো মোহ নাছিল।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
কামৰাজ নাদাৰৰ জন্ম হয় ১৯০৩ চনৰ ১৫ জুলাই তাৰিখে ৰামনাদৰ বিৰুধুনাগাৰত। তেওঁৰ পিতাক এজন সাধাৰণ নাৰিকল ব্যৱসায়ী আছিল। কামৰাজৰ ছয় বছৰ বয়সতে তেওঁৰ পিতাকৰ মৃত্যু হৈছিল। তেওঁলোকৰ নিঠৰুৱা পৰিয়ালটোৱে মোমায়েকৰ আশ্ৰয়ত লালিত-পালিত হৈছিল। কামৰাজে সংসাৰ ধৰ্মত প্ৰৱেশ কৰা নাছিল।
সংগ্ৰামী জীৱন
কুমাৰা স্বামী কামৰাজ নাদাৰে মাত্ৰ ওঠৰ বছৰ বয়সৰ পৰা ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত যোগদান কৰিবলৈ ওলাই আহে। তেওঁৰ নিজৰ জিলাতে স্বাধীনতা সংগ্ৰমাৰ সেৱাত ব্ৰতী হয়। এই আন্দোলনৰ প্ৰতিটো কাৰ্যসূচীত তেওঁ সক্ৰিয় অংশ লোৱাত ব্ৰিটিছ কোপ নলত পৰে আৰু ইয়াৰ বাবে তেওঁ কেইবামাহো কাৰাবৰণ খাটিবলগীয়া হয়। ১৯৪০ চনত তেওঁ তামিলনাডু কংগ্ৰেছ কমিটীৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়। এনেদৰে ১৯৪৭ চনৰ পৰা ১৯৬৯ চনলৈকে তেওঁ নিখিল ভাৰত কংগ্ৰেছ কমিটীৰ বিভিন্ন বিষয় পদত অধিষ্ঠিত হয়। মাদ্ৰাজ বিধান সভাৰ তেওঁ কেইবাবাৰো সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৫৪ চনত তেওঁ মাদ্ৰাজৰ মুখ্যমন্ত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬৩ চনৰ ৯ অক্টোৱৰত তেওঁ নিখিল ভাৰত জাতীয় কংগ্ৰেছ কমিটীৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬৩ চনত কামৰাজে জ্যেষ্ঠ কংগ্ৰেছী নেতাসকলক মন্ত্ৰী পদৰ পৰা এৰুৱাই সংগঠনৰ কামত ব্ৰতী হবলৈ জৱাহৰলাল নেহেৰুক দিহা দিছিল। ইয়াকে কমাৰাজ আঁচিনি বুলি কোৱা হৈছিল।
মৃত্যু
কুমাৰা স্বামী কামৰাজ নাদাৰৰ ১৯৭৫ চনত পৰলোক প্ৰাপ্তি ঘটে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
অজ’ন
অজ’ন হৈছে অক্সিজেনৰ এটা অৱৰূপ; নীলাভ ৰঙৰ এবিধ অতি সক্ৰিয় গেছ । ইয়াৰ IUPAC নাম ট্ৰাইঅক্সিজেন। ই এবিধ জাৰক । বায়ুৰ মাজেৰে শব্দহীন বৈদ্যুতিক ডিছচাৰ্জ পঠিয়াই উৎপন্ন কৰিব পৰা এইবিধ গেছৰ অণু একোটা তিনিটা অক্সিজেন পৰমাণুৰে গঠিত । ১৫ৰ পৰা ৩০ কিল’মিটাৰ উচ্চতাত থকা বায়ুমণ্ডলতহে কিছু অজ’ন থাকে । সূৰ্যৰপৰা অহা অতিবেঙুণী ৰশ্মি শুহি লৈ এই অজ’নে জীৱজগতক ৰক্ষা কৰে । তাপগতি বিজ্ঞানৰ তত্ত্বমতে অক্সিজেনৰ তুলনাত অ'জন দুঃস্থিত ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰসায়ন বিজ্ঞান
অজ্ঞাতব্যক্তিভীতি
thumb|আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত প্ৰকাশিত ৰাজনৈতিক কাৰ্টুন: 'আংকাল ছেমে' 'ছাইনামেন'ক গুৰিয়াই খেদিছে। ১৯ শতিকাত প্ৰকাশিত কাৰ্টুনটোৱে 'চাইনিজ এক্সক্লুজন '' অজ্ঞাতব্যক্তিভীতি (Xenophobia) হৈছে বাহিৰাৰ বা আচৰিতৰ ভয়।  অজ্ঞাতব্যক্তিভীতিৰ প্ৰভাৱ গোটৰ ভিতৰৰ মানুহৰ গোটৰ বাহিৰৰ মানুহৰ ওপৰত বা বিষয়ে সম্বন্ধ, বুজন আদিত দেখা যায়। নিজৰ চিনাকি হেৰুৱাৰ ভয়, কৰ্মকাণ্ডৰ ওপৰত সন্দেহ, উগ্ৰতা, আৰু তাৰ উপস্থিতি নাইকিয়া কৰি পূৰ্বতে ধাৰণা কৰি লোৱা পৱিত্ৰতা ৰক্ষা আদি ইয়াৰ অন্তৰ্গত।  অজ্ঞাতব্যক্তিভীতিক "আন সংস্কৃতিৰ অসমালোচনামূলক উৎকৰ্ষ"তো দেখা যায়, য'ত কোনো সংস্কৃতিক "অবাস্তৱ, ৰূঢ়িবদ্ধভাৱে ধাৰিত আৰু বিদেশী" আখ্যা দিয়া হয়।
অজ্ঞাতব্যক্তিভীতি আৰু বৰ্ণবাদৰ ভেদ নুবুজি কেতিয়াবা দুয়ো শব্দকে আনটোৰ সলনি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কাৰণ বহুবাৰ একে ৰাষ্ট্ৰৰ লোক একে বৰ্ণৰ হয়।  সেই বাবে, অজ্ঞাতব্যক্তিভীতিক বাহিৰা সংস্কৃতিৰ বিৰোধ বুলি কৈ পৃথক কৰা হয়।
সংজ্ঞা
অজ্ঞাতব্যক্তিভীতিক "বহিৰাগতৰ প্ৰতি দকৈ সোমাই থকা ভয়" বা "অচিনৰ ভয়" বুলিব পাৰি।  অজ্ঞাতভীতিৰ ইংৰাজী শব্দ জেন'ফবিয়া (xenophobia) আহিছে গ্ৰীক জেনছ (ξένος) অৰ্থাৎ "আচৰিত", "বহিৰাগত"  আৰু ফ'ব'ছ (φόβος) অৰ্থাৎ "ভয়"ৰপৰা।
দক্ষিণ আফ্ৰিকা
thumb|২৩ এপ্ৰিল ২০১৫ত য়হানেছবাৰ্গত অজ্ঞাতব্যক্তিভীতিৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ দক্ষিণ আফ্ৰিকাত অজ্ঞাতব্যক্তিভীতি বৰ্ণভেদৰ যুগ আৰু বৰ্ণভেদৰ পাছৰ যুগ, উভয়তে দেখা গৈছে। দ্বিতীয় বুআৰ্ছ যুদ্ধৰ পাছত বুআৰসকল আৰু ব্ৰিটিছসকলৰ মাজৰ সম্বন্ধ অধিক দুৰ্বল হৈ পৰিল। অনেক দুখীয় আফ্ৰিকানাৰে ব্ৰিটিছসকলৰ ব্যৱসায়স্থান আক্ৰমণ কৰিছিল।  দক্ষিণ আফ্ৰিকাত তেনে অনেক বিধেয়কো গৃহীত হ'ল, যেনে "ইচ্ছিত নোহোৱা" ইণ্ডিয়ানসকলক বাহিৰ কৰিবলৈ বিকাশ কৰা ১৯১৩ৰ ইমিগ্ৰেণ্টছ ৰেগুলেচন এক্ট অৱ ১৯১৩। টাউঞ্ছিপ ফ্ৰেঞ্চাইচ অৰ্ডিনেন্স অৱ ১৯২৪এ ভাৰতীয়সকলক মিউনিচিপাল ফ্ৰেন্সাইচৰপৰা বঞ্চিত কৰিবলৈ বিকাশ কৰা হৈছিল।
১৯৯৪ আৰু ১৯৯৫ত য়হনেছ্‌বাৰ্গত বিদেশীসকলৰ ওপৰত আক্ৰমণ চলোৱা হ'ল। দাবী কৰা হ'ল যে আৰক্ষীয়ে বিদেশীক বাহিৰ কৰক।  ২০০৮ত একে ঠাইতে পুনৰ তেনে হ'ল।   হাজাৰ হাজাৰ বিদেশীয়ে স্থান ত্যাগ কৰিবলগীয়া হ'ল; সম্পত্তি, বাণিজ্য আৰু ঘৰ লুট কৰা হ'ল।  ৫৬জনৰ মৃত্যু হ'ল।
২০১৫ত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত জিম্বাবৱেৰপৰা অহা সকলৰ বিৰুদ্ধে পুনৰ অজ্ঞাতব্যক্তিভীতি সম্বন্ধীয় আক্ৰমণ সংঘটিত হ'ল।  জুলু ৰজা গুদৱিল জ্বেলিথিনি কভেকুজুলুৱে বিদেশীসকলে "টোপোলা বান্ধি যাবই" কোৱাৰ পাছতেই এনে হ'ল।  ২০ এপ্ৰিল ২০১৫লৈকে ৭জনৰ মৃত্যু, আৰু ২০০০+ বিদেশী স্থানান্তৰিত হ'ল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভেদভাৱ
কোৰাচ (চলচ্চিত্ৰ)
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
ইন্দিৰা গান্ধী
ইন্দিৰা গান্ধী (Indira Gandhi; ১৯১৭–১৯৮৪) ভাৰত প্ৰথম মহিলা প্ৰধানমন্ত্ৰী, জৱাহৰলাল নেহৰুৰ কন্যা আছিল। তেওঁ লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী মন্ত্ৰী সভাৰ তথ্য আৰু অনাতাঁৰ মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰিছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ আঁচনি ক্ৰমে চৰ্খা সংঘ প্ৰতিষ্ঠাতা আছিল আৰু চৈধ্য বছৰ বয়সত বানৰ সেনা সংগঠন কৰে। কংগ্ৰেছত ভৰ্তি হৈ ২১ বছৰ বয়সৰ পৰাই ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰিছিল আৰু ১৩ মাহ কাল কাৰাবাস খাটিছিল। ১৯১৬ চনত জব্বলপুৰত হিন্দু-মুছলিম বিৰোধ, পূব আফ্ৰিকাত থকা ভাৰতীয় সংখ্যালঘু নিৰাপত্তাৰ শংকা আৰু ইন্দো-আমেৰিকানৰ সম্পৰ্কৰ সমন্বয় গঢ়িছিল। তেওঁৰ ব্যক্তিত্ব আৰ কৃতিত্বৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৯৭১ চনত ভাৰত ৰত্ন উপাধিৰে তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে সন্মানিত কৰে।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
ইন্দিৰা গান্ধীৰ জন্ম হয় ১৯১৭ চনৰ ১৯ নবেম্বৰত উত্তৰ প্ৰদেশৰ এলাহাবাদৰ আনন্দ ভৱনত। তেওঁৰ পিতৃ আছিল ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰু আৰু মাতৃ কমলা নেহৰু। তেওঁৰ মাক সৰুকালতেই ঢুকোৱাত, পিতাকৰ মৰম-স্নেহতে ডাঙৰ দীঘল হয়। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে সৰুতে ইন্দিৰাক নাম দিছিল প্ৰিয়দৰ্শিনী। তেওঁৰ ককাকৰ নাম আছিল মতিলাল নেহৰু। সৰুৰে পৰা তেওঁ নানা শিক্ষাৰে শিক্ষিত হৈছিল। ঘৰুৱা পৰিবেশৰ পৰাই তেওঁ সৰুতেই ৰাজনৈতিক শিক্ষা আয়ত্ত কৰিছিল। সেইসময়ত আনন্দ ভৱন কংগ্ৰেছৰ প্ৰধান কাৰ্য্যালয় আছিল। ১৯৪২ চনত ইন্দিৰা গান্ধীয়ে অসম অইল কোম্পানীৰ মুৰব্বী বিষয়া ফিৰোজ গান্ধীৰ লগত বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয় আৰু তেতিয়াৰে পৰাই তেওঁ গান্ধী উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ যুগ্ম জীৱনৰ সাক্ষী আছিল দুই সন্তান ক্ৰমে সঞ্জয় গান্ধী আৰু ৰাজীৱ গান্ধী।
শিক্ষা জীৱন
ইন্দিৰা গান্ধীয়ে স্কুলীয়া শিক্ষা একাধিকক্ৰমে লাভ কৰিব পৰা নাছিল। পোনতে পুনাৰ গুজৰাটী বিদ্যালয় এখনত শিক্ষা আৰম্ভ কৰি পাছত শান্তিনিকেতনলৈ যায়। ১৯৩৪ চনত মোম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মেট্ৰিকুলেচন পাছ কৰে আৰু বিশ্বভাৰতীত ভৰ্তি হয় ১৯৩৪ চনৰ জুলাই মাহত। শান্তিনিকেতনত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ তত্ত্বাবদানত সংগীত-নৃত্যকলা সাধনাৰ শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁ ১৯৩৫ চনত অধ্যয়নৰ বাবে চুইজাৰলেণ্ডলৈ যায়। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৩৬ চনত অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়লৈ যাত্ৰা কৰে। নানা অসুবিধাত তেওঁ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে কিন্তু জেলৰ পাৰ পিতাকে বিশ্বসাহিত্য-সভ্যাত-কৃষ্টি-ৰাজনীতি বিষয়ৰ যিবোৰ চিঠি প্ৰেৰণ কৰিছিল সেই চিঠিৰ সাৰমৰ্ম পাঠ্য-পুথিৰ শিক্ষাতকৈ কোনোগুণে হীন নাছিল আৰু সেই শিক্ষাকে কণ্ঠস্থ কৰিছিল ইন্দিৰা গান্ধীয়ে। তদুপৰি স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ, বিদেশ ভ্ৰমণৰ অভিজ্ঞতা, বিশ্বভাৰতীৰ শিক্ষা, ব্ৰিটিছ শ্ৰমিক পাৰ্টি আৰু ছাত্ৰ আন্দোলনৰ লগত স্থাপন হোৱা সম্পৰ্কৰ অভিজ্ঞতাও ভবিষ্যত জীৱনৰ সমাজবাদী আদৰ্শৰ ভেটি স্বৰূপ আছিল।
ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯১৬ চনত জব্বলপুৰত হিন্দু-মুছলিম বিৰোধ সাম কটাৰ পিছত ১৯৩৭ চনত ইন্দিৰা গান্ধী নিৰ্বাচনৰ কামত ওতপ্ৰোত ভাবে জড়িত হৈ পৰে। ১৯৩৮ চনত তেওঁক কংগ্ৰেছৰ এগৰাকী সদস্যা হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰি লোৱা হৈছিল। তাৰ পিছত কংগ্ৰেছ মহিলা শাখাৰ চেয়াৰমেন নিৰ্বাচিত হয়। কেন্দ্ৰীয় নিৰ্বাচন আয়োগ, কেন্দ্ৰীয় সংসদী পৰিষদ আৰু সৰ্বভাৰতীয় কংগ্ৰেছৰো তেওঁ সভানেত্ৰী আচিল। বাল সহযোগ, কমলা নেহৰু বিদ্যালয়, বাল ভৱন, ভাৰতীয় শিশু কল্যাণ সন্থাৰ সভানেত্ৰীৰ উপৰিও আন্তৰ্জাতিক শিশু কল্যাণ সন্থাৰো তেওঁ উপ-সভানেত্ৰী আছিল। তদুপৰি তেওঁ কেন্দ্ৰেীয় সমাজ উন্নয়ন সমিতি, সৰ্বভাৰতীয় হস্তশিল্প সমিতি, ৰাষ্ট্ৰীয় ঐক্যসাধন সমিতি, কেন্দ্ৰীয় শিক্ষা বিভাগ আৰু সাংস্কৃতিক উন্নয়ন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান সমূহৰ লগতো তেওঁ ঘনিষ্ঠভাৱে জড়িত আছিল। ১৯৬৪ চনত লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ মন্ত্ৰীসভাৰ তথ্য আৰু অনাতাঁৰ মন্ত্ৰী নিযুক্ত হয়। ১৯৬৬ চনত লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ অকাল মৃত্য হয় আৰু আকৌ গুলজাৰিলাল নন্দা ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হয়। গুলজাৰিলালৰ পিছত প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে নিৰ্বাচিত হয় ইন্দিৰা গান্ধী। ১৯৬৭ চনৰ ১২ মাৰ্চত চতুৰ্থ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত বিজয়ী হৈ ইন্দিৰা গান্ধী দ্বিতীয়বাৰৰ কাৰণে প্ৰধানমন্ত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৬৯ চনত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি জাকিৰ হুছেইনৰ মৃত্যু হোৱাত সেই পদ পূৰণৰ বাবে সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়। উপৰাষ্ট্ৰপতি ভি ভি গিৰিয়ে কাৰ্যবাহী ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে দায়িত্বভাৰ লয়। ১৯৬৯ চনৰে বাঙ্গালোৰ অধিবেশনে ৰাষ্ট্ৰপতি ৰূপে পাবলৈ বিচাৰিলে নীলম সঞ্জীৱ ৰেড্ডীক। ইন্দিৰা গান্ধীয়ে মনোনয়নত স্বাক্ষৰ দানো কৰিলে। ইয়াৰ প্ৰতিবাদ ভি ভি গিৰিয়েও ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাত নামিল। ইন্দিৰা গান্ধীয়েও গিৰিৰ হৈ সমৰ্থন আগবঢ়ালে। গিৰি নিৰ্বাচিত হ’ল ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে। ইন্দিৰা গান্ধীৰ এই কাৰ্য্যত কংগ্ৰেছৰ ৰাইট অৱ চেণ্টাৰৰ সৈতেও তেওঁৰ বিৰোধ হৈ পৰিল। কংগ্ৰেছত বিভাজন হ’ল আৰু কংগ্ৰেছ দুটা শিবিৰলৈ ৰূপান্তৰ হ’ল, পুৰণি আৰু নতুন কংগ্ৰেছ নামেৰে। পুৰণি কংগ্ৰেছৰ সভাপতি হ’ল নিজলিঙ্গপ্পা আৰু নতুন কংগ্ৰেছৰ সভাপতি হ’ল জগজীৱন ৰাম। ২৮২ জনীয়া কংগ্ৰেছ সংসদী দলৰ ২২০ জনে ইন্দিৰাৰ সপক্ষে আৰু ৬০ জনে ডাক্তৰ ৰাম সুভাগ সিঙকে নেতা নিৰ্বাচন কৰি বিপক্ষ গ্ৰহণ কৰিলে।
১৯৭১ চনত পঞ্চম অন্তৰ্ৱৰ্তীকালীন সাধাৰণ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়। এই নিৰ্বাচনত ইন্দিৰাই বিপুল সংখ্যাগৰিষ্ঠাতাৰে জয়লাভ কৰে। ৫১৮খন আসনৰ বাবে কংগ্ৰেছে ৪৪২জন প্ৰাৰ্থী দি ৩৫১খন আসন লাভ কৰিলে। সাংগঠনিক কংগ্ৰেছে ১৬খন আসনহে লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়। এই নিৰ্বাচনত ইন্দিৰা গান্ধীয়ে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰায়বেৰেলিয়ৰ পৰা আৰু মুঠ ভোট পাইছিল ১,৮৩,৩০৯ টা। ১৯৭১ চনৰ মাৰ্চত কংগ্ৰেছ সংসদী দলৰ সভাত ইন্দিৰা গান্ধী বিনা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰে নেতা নিৰ্বাচিত হয়। জগজীৱন ৰামে তেওঁৰ নাম প্ৰস্তাৱ কৰে আৰু সমৰ্থন কৰে ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদ আৰু যশোৱন্ত চবন।
ইন্দিৰা গন্ধীৰ প্ৰধানমন্ত্ৰিত্বৰ কালছোৱাত অনেক সাফল্যতা পৰিলক্ষিত হয়। বিশেষকৈ ১৯৬৯ চনৰ ১৯ জুলাইত ভাৰতীয় মালিকৰ পৰিচালনাত থকা ১৪টা বাণিজ্যিক বেঙ্ক ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণ হয়। ১৯৬৯ চনৰ জুলৈকে বেঙ্কৰ জমাৰ পৰিমাণ ৫০ কোটি টকা বা ততোধিক হোৱা বাণিজ্যিক বেংককহে ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণ কৰা হয়। ১৯৭১ চনৰ ৯ আগষ্ট তাৰিখে নতুন দিল্লীত ভাৰত-ছ'ভিয়েট শান্তি-মৈত্ৰী আৰু সহযোগিতাৰ চুক্তি ইন্দিৰাৰ আন এটা মহান স্বাক্ষৰ। ২০ বছৰীয়া ম্যাদৰ চুক্তিখনত অৰ্থনৈতিক, বৈজ্ঞানিক, কাৰিকৰী, শিল্পকলা, ক্ৰীড়া, ভ্ৰমণ, চিনেমা, জনস্বাস্থ্য, বাতৰি-কাকত, শিক্ষা আদিত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়। এইখন চুক্তিৰ উপৰিও ১৯৭২ চনৰ ২০ নবেম্বৰত স্বাক্ষৰিত হয় ভাৰত-ছ'ভিয়েটৰ আন এখন অৰ্থনৈতিক চুক্তি। এই চুক্তিত বোকাৰো আৰু ভিলাই তীখা কাৰখনাৰ উৎপাদন ক্ষমতা বৃদ্ধিত অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হয়। ১৯৮০ চনৰ লোকসভাৰ সপ্তম সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ আৰম্ভ হ’ল, এইবাৰো ইন্দিৰা গান্ধী নিৰ্বাচিত হৈ আহিল। শাসনভাৰ হাতত লৈয়ে দেশৰ অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক দিশটো টনকিয়াল কৰাৰ কাৰণে অধিক উৎসাহেৰে কৰিদফীয়া কাৰ্যসূচীত মনোনিবেশ কৰিলে। এই সময়ছোৱাতে পঞ্জাব আৰু অসমত আন্দোলন গঢ়ি উঠিল। অসমৰ বিদেশী বহিস্কৰণৰ সমস্যাটো তেওঁ কোনো সুমীমাংসা কৰিব নোৱাৰিলে আৰু পঞ্জাবৰ সমস্যাটোও একো পৰিবৰ্তন কৰিব নোৱাৰিলে মৃত্যু সময়লৈকে।
মৃত্যু
১৯৮৪ চনৰ ৩১ অক্টোৱৰৰ দিনা দিল্লীত নিজা বাসভৱনত গা-ৰক্ষী উগ্ৰপন্থী শিখলোকৰ গুলীৰ আঘাতত তেওঁৰ জীৱন বন্তি নিৰ্বাপিত হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী
অগ্নিৰ ডেউকা
'''অগ্নিৰ ডেউকা: ড॰ এ. পি. জে. আব্দুল কালামৰ আত্মকথা''' (১৯৯৯) হ'ল ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি ড॰ এ. পি. জে. আব্দুল কালামৰ আত্মজীৱনী। অৰুণ তিৱাৰীৰ সহযোগত ৰচিত এই আত্মজীৱনীখন প্ৰথমে প্ৰকাশ পাই ১৯৯৯ চনত। কালামৰ আত্মকথাখনত তেখেতৰ বাল্যকাল, ছাত্ৰজীৱন আৰু কৰ্মজীৱন, উপগ্ৰহ উৎক্ষেপণত তেখেতৰ আত্মনিয়োগৰ কাহিনী আদি সন্নিবিষ্ট হৈছে। এম. আই. টি. (চেন্নাই)ত বৈমাণিকী অভিযান্ত্ৰিকী শিক্ষা লাভ কৰি কালামে হিন্দুস্তান এৰ'ন'টিক্স লিমিটেডত নিজৰ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল।
অনুবাদ
প্ৰথমে আত্মজীৱনীখন ইংৰাজীত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল আৰু পাছলৈ হিন্দী, তামিল, অসমীয়া আদিকে ধৰি মুঠ ১৩টা ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হয়। ভাৰতীয় ভাষাৰ বাহিৰেও অগ্নিৰ ডেউকা Huo Yi নামেৰে চীনা ভাষালৈ (অনুবাদক: জি পেং) আৰু ফৰাচী ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হয়। কালামৰ এই আত্মকথাখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰে সুৰেশ শৰ্মাই।
গাঁথনি
ড॰ এ. পি. জে. আব্দুল কালামৰ আত্মজীৱনী অগ্নিৰ ডেউকা সাতটা শাখাত বিভক্ত:
আলোকচিত্ৰসমূহ
কালামৰ জীৱন আৰু কৰ্ম সম্পৰ্কে কিতাপখনত থকা আলোকচিত্ৰসমূহৰ তথ্য:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:আত্মজীৱনী শ্ৰেণী:অনূদিত গ্ৰন্থ
শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়
শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায় (১৫ ছেপ্টেম্বৰ, ১৮৭৬ – ১৬ জানুৱাৰী, ১৯৩৮) এজন বিখ্যাত বঙালী সাহিত্যিক। তেওঁৰ সাহিত্যকৰ্মৰ কাৰণে তেওঁক 'অপৰাজেয় কথাশিল্পী' আৰু 'সাহিত্য সম্ৰাট' প্ৰভৃতি নামেৰে জনাজাত। দেৱদাস আৰু শ্ৰীকান্ত তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰচনা। তেওঁৰ উপন্যাস আৰু চুটিগল্পসমুহত এক নতুনত্বৰ আমেজ পোৱা যায়। অনীলা দেৱী ছদ্মনামেৰে তেওঁ সাহিত্যচৰ্চা কৰিছিল।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায় ১৮৭৬ চনৰ ১৫ ছেপ্টেম্বৰত বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ হুগলী জিলাৰ দেৱানন্দপুৰ গাঁৱত এক দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম মতিলাল চট্টোপাধ্যায় আৰু মাতৃৰ নাম ভুৱনমোহিনী দেৱী। পাঁচ ভাই-ভনীৰ মাজত শৰৎচন্দ্ৰ দ্বিতীয় আছিল। তেওঁৰ বায়েক অনীলা দেৱীৰ বাহিৰেও প্ৰভাসচন্দ্ৰ আৰু প্ৰকাশচন্দ্ৰ নামৰ দুই ভাই আৰু সুশীলা দেৱী নামৰ এজনী ভনীয়েক আছিল। দাৰিদ্ৰৰ কাৰণে মতিলালে স্ত্ৰী আৰু সন্তানকলৈ ভাগলপুৰৰ শহুৰৰ ঘৰত থাকিছিল। শৰৎচন্দ্ৰৰ শৈশৱৰ অধিকাংশ সময় এই চহৰতে কাটিছিল।
পদ্ম হাজৰিকা
পদ্ম হাজৰিকা, অসমৰ বৰ্তমানৰ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ এগৰাকী ৰাজনৈতিক নেতা। তেওঁ ১৯৯৬, ২০০৬, ২০১১, আৰু ২০১৬ চনত অসম বিধান সভাৰ নিৰ্বাচনত শোণিতপুৰ জিলাৰ চতিয়া বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা বিধায়ক নিৰ্বাচিত হয়।   পূৰ্বে তেওঁ অসম গণ পৰিষদ দলৰ সদস্য আছিল আৰু এই দলৰ পৰা বিধায়ক নিৰ্বাচিত হৈছিল।
শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়
শিক্ষাজীৱন
শৰৎচন্দ্ৰৰ পাঁচ বছৰ বয়সকালত মতিলালে তেওঁক দেৱানন্দপুৰৰ প্যাৰী পণ্ডিতৰ পাঠশালাত ভৰ্ত্তি কৰে। তাত তেওঁ দুই-তিনি বছৰ শিক্ষালাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত ভাগলপুৰ চহৰত থকা সময়ত তেওঁৰ মোমায়েকে স্থানীয় দুৰ্গাচৰণ বালক বিদ্যালয়ত ছাত্ৰবৃত্তিত ভৰ্তি কৰায়। ১৮৮৭ চনত শৰৎচন্দ্ৰ ভাগলপুৰ জিলা স্কুলত নাম লগায়। ১৮৮৯ চনত মতিলালৰ চাকৰী গুচি যোৱাত তেওঁ পৰিয়াল লগত লৈ দেৱানন্দপুৰলৈ ঘুৰি অহাত শৰৎচন্দ্ৰয়ে জিলা স্কুল ত্যাগ কৰে। তেতিয়া তেওঁ হুগলী ব্ৰাঞ্চ স্কুলত ভৰ্তি হয়, কিন্তু ১৮৯২ চনত দাৰিদ্ৰৰ বাবে স্কুলৰ মাচুল দিবলৈ নোৱাৰাৰ কাৰণে তেওঁক এই বিদ্যালয় ত্যাগ কৰিলগীয়া হয়। এই সময় তেওঁ 'কাশীনাথ' আৰু 'ব্ৰহ্মদৈত্য' নামৰ দুটি গল্প লিখিছিল। ১৮৯৩ চনত মতিলালে পুনৰায় ভাগলপুৰ ঘুৰি যোৱাত প্ৰতিৱেশী সাহিত্যিক তথা তেজনাৰায়ণ জুবিলী কলেজিয়েট স্কুলৰ শিক্ষক পাঁচকড়ি বন্দ্যোপাধ্যায়ে শিক্ষালাভৰ প্ৰতি শৰৎচন্দ্ৰৰ আগ্ৰহ লক্ষ্য কৰি তেওঁক বিদ্যালয়ত ভৰ্তি কৰাই দিয়ে। এই বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৮৯৪ চনত দ্বিতীয় বিভাগত এন্ট্ৰেন্স পৰীক্ষা পাচ কৰি তেজনাৰায়ণ জুবিলী কলেজত ভৰ্তি হয়। এই সময়ত তেওঁ তেওঁৰ মাতামহৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতা অঘোৰনাথৰ দুই পু্ত্ৰ সুৰেন্দ্ৰনাথ আৰু গিৰীন্দ্ৰনাথক প্ৰতি নিশা পঢ়াইছিল আৰু তাৰ বিনিময়ত অঘোৰনাথে তেওঁক কলেজত পঢ়িবলৈ প্ৰয়োজনীয় অৰ্থৰ যোগান ধৰিছিল। কিন্তু এফ.এ. পৰীক্ষাৰ মাচুল দিব নোৱাৰাৰ বাবে তেওঁ পৰীক্ষা দিবলৈ নোৱাৰিলে।
পদ্ম হাজৰিকা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়
শেষ জীৱন
১৯৩৭ চনৰ পৰা শৰৎচন্দ্ৰ প্ৰায়েই অসুস্থ থাকিছিল। চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শত তেওঁ স্বাস্থ্য উদ্ধাৰৰ উদ্দেশ্যে দেওঘৰত তিনি-চাৰি মাহ কটাই কলকাতা ঘূৰি আহি আকৌ অসুস্থ হৈ পৰে। সেই সময়ত তেওঁৰ যকৃতৰ কৰ্কট ৰোগ ধৰা পৰে, যি তেওঁৰ পাকস্থলী পৰ্যন্ত বিয়পি পৰিছিল। বিধান চন্দ্ৰ ৰয়, কুমুদশংকৰ ৰায় প্ৰভৃতি চিকিৎসকে তেওঁৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ পক্ষে মত দিয়ে। চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁক প্ৰথমে দক্ষিণ কলকাতাৰ সাবাৰ্বান হস্পিটেল ৰ'ডৰ এটি ইউৰোপীয় নাৰ্চিং হোমত আৰু তাৰ পিছত ৪নং ভিক্টোৰিয়া টেৰাচত অৱস্থিত পাৰ্ক নাৰ্চিং হোমত ভৰ্তি কৰা হয়। ১৯৩৮ চনত ১২ জানুৱাৰীত শল্য চিকিৎসক ললিতমোহন বন্দ্যোপাধ্যায়ে তেওঁৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰে, কিন্তু চাৰি দিন পিছতেই পুৱা দহটাত শৰৎচন্দ্ৰয়ে শেষ নিঃশ্বাস ত্যাগ কৰে।
উপন্যাস
• 4
গল্প
• 4
প্ৰবন্ধ
• 4
চলচ্চিত্ৰায়ণ
thumb|'[[দেৱদাস (১৯৩৬ চলচ্চিত্ৰ)|দেৱদাস' (১৯৩৬) চলচ্চিত্ৰত কুন্দন লাল চায়গল আৰু যমুনা দেৱী]] শৰৎচন্দ্ৰৰ সাহিত্য-কৰ্মক কেন্দ্ৰ কৰি ভাৰতীয় উপমহাদেশত এতিয়ালৈকে প্ৰায় ৫০ খন চলচ্চিত্ৰ বিভিন্ন ভাষাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। তাৰ ভিতৰত - 'দেৱদাস' উপন্যাসখন বঙালী, হিন্দী আৰু তেলেগু ভাষাত আঠবাৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। 'পৰিণীতা' দুবাৰ, ঋষিকেশ মুখাৰ্জী'ৰ 'মাঝলি দিদি' অন্যতম। তেওঁ স্বামী (১৯৭৭) চলচ্চিত্ৰৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ লিখকৰ পুৰস্কাৰ পাইছিল। 'বিন্দুৰ ছেলে' অৱলম্বনত 'ছোটি বহু' (১৯৭১) নামৰ খ্যাতনামা চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ হয়। ১৯৭৬ চনত 'দত্তা' চলচ্চিত্ৰত সুচিত্ৰা সেন আৰু সৌমিত্ৰ চট্টোপাধ্যায় প্ৰধান চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণা আৰু বিকাশ সংগঠন
প্ৰতিৰক্ষা গৱেষণা আৰু বিকাশ সংগঠন (ইংৰাজী: Defence Research and Development Organisation চমুকৈ DRDO, হিন্দী: रक्षा अनुसंधान एवं विकास संघठन) হ'ল ভাৰতৰ ৰক্ষা সম্বন্ধীয় গৱেষণাৰ কাৰ্যকলাপৰ লগত জড়িত এটি সংস্থা। নতুন দিল্লীত এই সংস্থাৰ কাৰ্যালয় অৱস্থিত। ১৯৫৮ চনত প্ৰযুক্তি উন্নয়ন প্ৰতিষ্ঠান (Technical Development Establishment), প্ৰযুক্তি উন্নয়ন তথা উৎপাদন সঞ্চালকালয় (Directorate of Technical Development and Production) আৰু প্ৰতিৰক্ষা বিজ্ঞান সংগঠন (Defence Science Organisation)ৰ  সংযুক্তিৰ মাধ্যমত এই সংস্থা প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
ভিডিঅ'
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চৰকাৰী সংস্থা
ৰাজশেখৰ
জীৱন
ৰাজশেখৰৰ সময় আনুমানিক নৱম শতিকাৰ শেষ আৰু দশম শতিকাৰ আদি ভাগ বুলি ধৰা হয়। তেওঁ জন্ম কণৌজত। গুৰ্জৰ প্ৰতিহাৰ (কণৌজ)-ৰ ৰাজসভাৰ কবি আছিল। তেওঁ গুৰ্জৰ প্ৰতিহাৰ ৰজা মহেন্দ্ৰপালৰ গুৰু বুলি আত্মপৰিচয় দিছে। তেওঁৰ পত্নীৰ নাম অৱন্তিসুন্দৰী। কৰ্পূৰমঞ্জৰী নাটকখন অৱন্তীসুন্দৰীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ লিখা বুলি উল্লেখ কৰিছে।
সাহিত্য কৃতি
ৰাজশেখৰৰ বালৰামায়ণ, বালভাৰত, বৃদ্ধশালভঞ্জিকা আৰু কৰ্পূৰমঞ্জৰী হ’ল নাটক। কাব্যমীমাংসা হ’ল কাব্যৰ লক্ষণ, প্ৰকৃতি বিচাৰ সম্পৰ্কীয় সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থ। তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ ৰচনা হ’ল কৰ্পূৰমঞ্জৰী। ভূৱনকোষ নামৰ আন এখন গ্ৰন্থও ৰাজশেখৰৰ নামত পোৱা যায়।
মু'ঙ মাও
মু'ঙ মাও (Möng Mao; টাই-নোৱা: ᥛᥫᥒᥰ ᥛᥣᥝᥰ; চীনা: 勐卯;ছান: မိူင်းမၢဝ်း;মান ভাষা: မိုင်းမော; ) এখন জনগোষ্ঠীয় টাই ৰাষ্ট্ৰ আছিল যিয়ে কেইবাখনো সৰু টাই ৰাজ্য বা মুখীয়াল পদ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল, যি বৰ্তমানৰ ম্যানমাৰ, চীন, অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ভিতৰত পৰে।মু'ঙ মাওৰ ৰাজধানী আধুনিক সীমান্তৱৰ্তী চহৰ ৰুইলি বা মেং মাওৰ ওচৰত। এই অঞ্চলৰ মূল নদীৰ নাম নাম মাও নদী, যাক শ্বেলি নদী বুলিও কোৱা হয়।
নামকৰণ
মুঙ মাও হৈছে টাই নুৱা আৰু ছান ভাষাৰ এটা নাম, যাক মুঙ মাও লুঙ (টাই নুৱা:ᥛᥫᥒᥰ ᥛᥣᥝᥰ ᥘᥨᥒᥴ; ছান:မိူင်းမၢဝ်းလူင်) বুলিও কোৱা হয়, যাৰ অৰ্থ "মহান মুঙ মাও"। "মুঙ" মানে দেশ বা ঠাই আৰু "মাও" মানে "মূৰ ঘূৰোৱা"। চাওফা চাও ইউ টিঙৰ মাতৃৰ এটা চৰাইক আকাশত দেখি মূৰ ঘুৰাইছিল বাবে এই দেশৰ নাম মুঙ মাও (মূৰ ঘূৰৱা দেশ) হৈছিল। আজিকালি চৰকাৰী ভাবে চীনত ৰুইলি চহৰৰ চৰকাৰী নাম টাই নুৱা ভাষাত মুঙ মাও আৰু মান দেশৰ এখন চহৰৰ নাম মুঙ-মাও চহৰ।
চীনা সাহিত্যত মুঙ মাওক লু-ছান (চীনা ভাষা: 麓川) বুলি কোৱা হৈছিল, প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইউয়ানছিত প্ৰশাসনিক বিভাগৰ নাম "লুচুয়ান প্ৰশাসন" (চীনা ভাষা: 麓川路)হিচাপে লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল। কিছু চীনা সাহিত্যত মুঙ মাওক বাইয়ি (চীনা ভাষা: 百夷) বুলিও কোৱা হৈছিল  কিন্তু বেছিভাগ সময়তে বাইয়ি শব্দই য়ুনানৰ দক্ষিণ-পশ্চিমৰ সকলো টাই জনগোষ্ঠীক সামূহিকভাৱ, বা বিশেষভাৱে দাই লোকসকলক বুজায়। মণিপুৰী সাহিত্যৰ চেথাৰল কুম্বাবা ত মু'ঙ মাওক পঙ নামে বুজায়।
বুৰঞ্জী
এই অঞ্চলৰ বুৰঞ্জী, মং মাও বুৰঞ্জী, বহু পিছত লিখা হৈছিল। কিছুমান পণ্ডিতে মং মাওক পং ৰাজ্য আৰু চীনা বুৰঞ্জীত উল্লেখ কৰা লু শ্বৱান ৰাজ্যৰ সৈতে একে বুলি দাবী কৰে। পং ৰাজ্য কিংবদন্তি আৰু বুৰঞ্জীত লিখিত আৰু ইয়াৰ নামৰ সৈতে প্ৰায় খেলিমেলিৰ সৃষ্টি হয়। ১২৫৪ চনৰ আশে-পাশে য়ুনানৰ ডালি ৰাজ্য মংগোল ইউয়ান বংশৰ হাতত পৰাজিত হোৱাৰ পাছত মং মাওৰ উত্থান হয়। মং মাও ৰাজ্যই য়ুনানৰ দক্ষিণ-পশ্চিম সীমান্তত বাস কৰা জনগোষ্ঠীসমূহৰ বৈচিত্ৰ্যৰ ওপৰত কিছু ঐক্যৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছিল।
ইউনেস্কোৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক ৰচনাৰ সংগ্ৰহ
ইউনেস্কোৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক ৰচনাৰ সংগ্ৰহ (বা ইউনেস্কোৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক ৰচনাৰ তালিকা UNESCO Collection of Representative Works) আছিল ইউনেস্কোৰ অনুবাদ প্ৰকল্প আৰু এই প্ৰকল্পটো ১৯৪৮ চনৰ পৰা প্ৰায় ২০০৫ চনলৈকে প্ৰায় ৫৭ বছৰ ধৰি সক্ৰিয় আছিল। প্ৰকল্পটোৰ উদ্দেশ্য আছিল বিশ্ব সাহিত্যৰ অদ্বিতীয় বুলি বিবেচিত হোৱা সাহিত্যসমূহ অনুবাদ কৰা, মূলতঃ কম পৰিচিত ভাষাৰ পৰা ইংৰাজী আৰু ফৰাচী ভাষাৰ দৰে অধিক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভাষালৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয়। ২০০৫ চনলৈকে এই তালিকাত ১০৬০খন গ্ৰন্থ আছিল আৰু এই গ্ৰন্থসমূহে পয়ষষ্ঠিটাতকৈও অধিক ভিন্ন সাহিত্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু প্ৰায় পঞ্চাশটা এছিয়ান ভাষা, বিশটা ইউৰোপীয় ভাষাৰ লগতে আফ্ৰিকা আৰু ওচেনিয়াৰ পৰা অহা কেইবাখনো সাহিত্য আৰু ভাষাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও কিছুমান গ্ৰন্থ কমকৈ প্ৰচলিত ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল, যেনে: জাপানী লেখক ইয়াছুনাৰী কাৱাবাতাৰ ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষালৈ অনুবাদ কৰা (আন আঠটা ভাষাৰ উপৰিও), বা উৰ্দু কবি ফাইজ আহমেদ ফৈজৰ হাংগেৰিয়ান ভাষালৈ অনুবাদ কৰা (আন দুটা ভাষাৰ উপৰিও)। ইউনেস্কোৱে অনুবাদ আৰু প্ৰকাশনসমূহৰ বাবে বিত্তীয় সাহায্য আগবঢ়াইছিল যদিও এইক্ষেত্ৰত ইউনেস্কো নিজেই প্ৰকাশক নাছিল, বৰঞ্চ আন প্ৰকাশকৰ সৈতে কাম কৰিছিল। প্ৰকাশকে কিতাপসমূহ স্বতন্ত্ৰভাৱে বিক্ৰী কৰিবও পাৰিছিল।
কেইবাটাও মাপকাঠীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰচনাসমূহ নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল। সাধাৰণতে, ইতিমধ্যে প্ৰকাশিত অনুবাদৰ নতুন সংস্কৰণৰ কাম হাতত লোৱা হোৱা নাছিল ইয়াৰোপৰি কম পৰিমাণৰ সাহিত্য ৰচনাকৰা কমকৈ পৰিচিত সাহিত্যিকৰ সাহিত্য অন্তৰ্ভুক্তিৰ বাবে বিবেচনা কৰাটো একপ্ৰকাৰ বিৰল আছিল। তলত দিয়া পদ্ধতিৰে ৰচনাসমূহ নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল। সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহে এনে ৰচনাৰ তালিকাৰ পৰামৰ্শ দিছিল যিবোৰক তেওঁলোকে নিজৰ সংস্কৃতিৰ মূল্যবোধৰ প্ৰতিনিধিত্বমূলক বুলি বিবেচনা কৰে। আন্তৰ্জাতিক স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত সাংস্কৃতিক সংগঠন, যেনে পেন লেখক ফেডাৰেচন আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দৰ্শন আৰু মানৱতাবাদী অধ্যয়ন পৰিষদকো তালিকাসমূহ স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত পৰামৰ্শৰ বাবে আহ্বান জনোৱা হৈছিল। ইয়াৰ উপৰিও সংগ্ৰহটোত স্থান লাভৰ যোগ্য বুলি বিবেচনা কৰা বিশেষ গ্ৰন্থসমূহৰ অনুবাদৰ কাম হাতত ল'বলৈ ইচ্ছুক প্ৰকাশকসকলৰ পৰা পৰামৰ্শ লাভ কৰা হৈছিল।
প্ৰায় ২০০৫ চনৰ পৰা ইউনেস্কোৱে নতুন অনুবাদৰ বাবে আৰু ধন আগবঢ়াব পৰা নাছিল, কিন্তু তথাপিও অনলাইনত পূৰ্বৰ অনুবাদৰ তালিকা এখন বাহাল ৰাখিছে।
পৰিসংখ্যা
তলত ৰচনাসমূহ অনুবাদ কৰা প্ৰধান ভাষা আৰু সেই ভাষালৈ অনুবাদ কৰা ৰচনাসমূহৰ সংখ্যাৰ সৈতে তালিকা দিয়া হ'ল:
অনুবাদৰ অধীনত যথেষ্ট সংখ্যক ৰচনা থকা ভাষাসমূহৰ ভিতৰত আছে:
এটা ভাষাৰ পৰা আন এটা ভাষালৈ অনুবাদ কৰা ৰচনাৰ উল্লেখযোগ্য গোটসমূহৰ ভিতৰত আছে: জাপানী ভাষাৰ পৰা ফৰাচীলৈ: ৩৯
আহোম ভাষা
টাই আহোম ভাষা বা খ্ৱম টাই আহোম (, থাই ভাষা: ภาษา ไทอาหม, ইংৰাজী: Ahom language) অসম আৰু অৰুণাচলৰ আহোম জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে ব্যৱহাৰ কৰা একপ্ৰকাৰৰ টাই-ক্ৰাদাই ভাষা যাৰ লিপি টাই লে' বা দেহঙ দাই সকলৰ পৰা বিকাশ ঘটা বুলি ধৰা হয়। এই ভাষাক দক্ষিণ-পশ্চিম মূলৰ টাই ভাষাসমূহৰ উত্তৰ-পশ্চিমীয়া ভাগ (ত্টাই ক্ৰা-দাঈ)ত পেলাব পাৰি। শ্যান আৰু খামটি ভাষাৰ দৰে দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ অইন টাই ভাষাসমূহৰ সৈতে আহোম ভাষাৰ নিকটতম সাদৃশ্য থকাৰ লগতে থাই ভাষাৰ সৈতেও ইয়াৰ কিছু মিল দেখা যায়।
বৈশিষ্ট্যসমূহ
অসমৰ আহোম শাসকসকল বৃহত্তৰ অসমীয়া জাতিৰ সৈতে মিলি যোৱাৰ ফলত ১৯ শতিকাৰ সময়ছোৱালৈ আহোম ভাষাৰ ঠাইত অসমীয়াই কথিত ভাষাৰ স্থান দখল কৰে। ২০০০ চনৰ হিচাপ মতে প্ৰায় ২০০ গৰাকী আহোম ম'-লৌঙ সম্প্ৰদায়ৰ লোকেহে এই ভাষা জানে আৰু বিভিন্ন পৰম্পৰাগত আচাৰত আহোম ভাষাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বৰ্তমান আহোম ভাষাৰ প্ৰচলন বৰ কাকত ম'-হুং নামেৰে জনাজাত আহোম-অসমীয়া অভিধান পুথি আহোম সাম্ৰাজ্যত ব্যৱহৃত আহোম ভাষাৰ ৰূপটো সংৰক্ষিত অৱস্থাত আছে। আহোম ভাষা তুলনামূলকভাৱে মন-খমেৰ আৰু আৰ্য-ভাৰতীয় ভাষাৰ প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত। ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ পৰাই এই ভাষাৰ লেখনৰ পৰম্পৰা আছিল। আহোম ভাষাই অসমৰ একমাত্ৰ ভাষিক লিপি যি স্বাধীনভাৱে উনিকদত স্থান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে, আধুনিক প্ৰচলিত টাই ভাষা যেনে শ্যান, খামটি, আইটন আদিৰ সৈতে আহোম ভাষাৰ মিল আছে আৰু বৰ্ণমালা হিচাপে আহোম ভাষা এই আটাইকেইটা ভাষাতকৈ চহকী। আহোম ভাষাৰ নিজস্ব লিপি আছে আৰু আন টাই ভাষাসমূহৰ দৰে ইয়াৰ কিছুমান অনন্য বৈশিষ্ট্য আছে:
অসমীয়া ভাষালৈ অবদান
আহোম ভাষাই অসমীয়া ভাষাক অধিক চহকী কৰি তুলিছিল। তাৰে দুটামান উদাহৰণ হল:
ইতিহাস
টাই-কড়াই পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত (সম্ভৱতঃ অষ্ট্ৰ’নেচিয়ান ভাষাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত) কাম-টাই ঠালৰ (প্ৰস্তাৱিত কিন্তু দ্বিমত থকা) ২০০০ বছৰ পুৰণি প্ৰ’ট’-টাই ভাষাৰ পৰা আহোম ভাষাৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে। অৱশ্যে কিছু লোকৰ মতে টাই ভাষাসমূহ এক ভিন্ন পৰিয়ালৰ আৰু ইহঁত টাই-কড়াইৰ অংশ নহয়।
বৰ্তমান ব্যবহাৰ
বৰ্তমান সময়ত টাই-আহোম ভাষাটো পুনৰ ব্যবহাৰৰ প্ৰচেষ্টা চলাই থকা হৈছে। অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদত টাই-আহোম ভাষাৰ বিষয় উচ্চতৰ মাধ্যমিক কলা শাখাত যোগদান কৰিছে। আৰু ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত টাই--আহোম ভাষাৰ এবছৰীয়া স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লমা পাঠ্যক্ৰম আৰু কথিত তিনি মাহৰ চাৰ্টিফিকেট পাঠ্যক্ৰম প্ৰদান কৰা হৈছে।
আহোম লিপি
আহোম লিপি সম্ভৱতঃ ইণ্ডিক নাইবা ব্ৰাহ্মী লিপিৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। ২০১৫ চনৰ জুনত আহোম লিপিক ইউনিকোডত (৮.০ সংস্কৰণ) স্থান দিয়া হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাষা শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি শ্ৰেণী:টাই-আহোম ভাষা
সকলো দেশৰ শ্ৰমিক এক হওক!
right|thumb|206x206px|ছ'ভিয়েট সংঘৰ প্ৰতীকত, ফিতাত গণৰাজ্যসমূহৰ ১৫ ভাষাত এই বাক্য লিখা হৈছিল ৰাজনৈতিক শ্ল'গান 'সকলো দেশৰ শ্ৰমিক এক হওক! আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় ৰাজনৈতিক শ্ল'গানসমূহৰ অন্যতম যাক 'কাৰ্ল মাৰ্ক্স আৰু ফ্ৰিডৰিখ এঙ্গেল্সৰ ১৮৪৮ চনৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ ইস্তাহাৰৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।  জাৰ্মান ভাষাৰ মূল "Proletarier aller Länder vereinigt Euch!"ৰ অৰ্থ "সকলো দেশৰ সৰ্বহাৰা এক হওক!" পিচে ই শীঘ্ৰে ইংৰাজীত "ৱৰ্কাৰ্ছ অৱ দ্য ৱৰ্ল্ড, য়ুনাইট! য়ু হেভ নাথিং টু লুজ বাট য়'ৰ চেইন্স" অৰ্থাৎ "বিশ্বৰ শ্ৰমিকসকল এক হওক! আপোনাৰ হেৰুৱাবলৈ একো নাই, নিজৰ শিকলিৰ বাহিৰে!" হিচাপে বিখ্যাত হ'ল। আন এক পৰিৱৰ্তিত ৰূপ "ৱৰ্কাৰ্ছ অৱ অল লেণ্ডছ, য়ুনাইট" অৰ্থাৎ "সকলো দেশৰ শ্ৰমিক এক হওক!"ও জনপ্ৰিয়।
ওপৰা-ওপৰিকৈ
এঙ্গেল্সৰ দ্বাৰা "দ্য ফাৰ্ছট ইণ্টাৰ্ণেছনেল মুভমেণ্ট অৱ দ্য ৱৰ্কিং ক্লাছেছ" (কৰ্মী শ্ৰেণীৰ প্ৰথম আন্তৰ্জাতিক আন্দোলন) অভিহিত 'ইণ্টাৰ্ণেছনেল ৱৰ্কিংমেন'স এচ'চিয়েছনে' এঙ্গেল্সৰ প্ৰভাৱতে নিজৰ নীতি বাক্য "অল মেন আৰ ব্ৰাডাৰ্ছ" (সকলো মানুহ ভাতৃ)ৰ পৰা সলাই "ৱৰ্কিং মেন অৱ অল কাণ্ট্ৰিজ, য়ুনাইট!" , অৰ্থাৎ "সকলো দেশৰ কৰ্মীজন, এক হওক!" কৰিলে।  ই মাৰ্ক্স আৰু এঙ্গেল্সৰ প্ৰলিটেৰিয়ান আন্তৰ্জাতীয়তাবাদৰ দৃষ্টিভংগী দৰ্শালে।
বাক্য শাৰীক ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল ৱৰ্কাৰ্ছ অৱ দ্য ৱৰ্ল্ডে (ইৱৱ) গীত আৰু প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ই মে' দিৱসৰ কাৰ্যসূচীসমূহৰ আধাৰ হিচাপে ব্যৱহৃত হৈছিল। ইৱৱই আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু অষ্ট্ৰেলিয়া  উভয়তে এই বাক্য প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
এই বাক্য ছ'ভিয়েট সংঘৰ নীতি বাক্য আছিল:  Пролетарии всех стран, соединяйтесь! (প্ৰ'লিটেৰি ছেখ ষ্ট্ৰান, ছয়েডিন্যায়টেছ!) আৰু ই ছ'ভিয়েট সংঘৰ প্ৰতীকত ব্যৱহৃত হৈছিল। ১৯১৯ত ৰাছিয়ান এছএফএছআৰ বেংন'টত ই আৰবী, চীনা, ইংৰাজী, ফৰাচী, জাৰ্মান, ইটালীয় আৰু ৰুচী ভাষাত, ১৯২১ৰপৰা ১৯৩৪ৰ ছ'ভিয়েট মুদ্ৰাত আৰু প্ৰায়বোৰ ছ'ভিয়েট বাতৰি কাকতত ব্যৱহৃত হৈছিল। ভ্লেডিমিৰ লেনিনৰ নেতৃত্বত নতুন ছ'ভিয়েট সংঘৰ উদ্দেশ্য আছিল আন্তৰ্জাতিক সাম্যবাদ। যদিও পাছলৈ ছ'ভিয়েট সংঘই নিজৰ আন্তৰ্জাতীয়তাবাদৰ কাৰ্যনীতিৰ প্ৰকৃতি পৰিৱৰ্তিত কৰিলে, নীতি-বাক্য শাৰীয়ে এক বৈশ্বিক ( আৰু অৱশেষত ৰাজ্যহীন) সাম্যবাদী সমাজৰ ইচ্ছাকেই প্ৰতিফলিত কৰিলে।
বৰ্তমানে, কোনো কোনো সাম্যবাদী দলে এই বাক্যৰ প্ৰয়োগ কৰে।  তদুপৰি, ই শ্ৰমিক হৰতাল, প্ৰতিবাদ, আৰু আন জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত বহুলভাৱে ব্যৱহৃত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সাম্যবাদ শ্ৰেণী:শ্লোগান
ইউনিক'ডত অসমীয়া–বঙালী লিপি
বঙালী আৰু অসমীয়া ইউনিক'ড ব্লকত অসমীয়া, বঙালী, বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰী, গাৰো, হাল্লাম, খাছী, মুণ্ডা, মিজো, নগা, ৰিয়ান, ডফলা আৰু চাঁওতালি ভাষাত বঙালী আৰু অসমীয়া লিপিৰ চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। ইয়াৰে U+0981..U+09CDলৈ চিহ্নসমূহ ১৯৮৮ ISCII মানৰ বঙালী চিহ্ন A1-EDৰ প্ৰতক্ষ্য প্ৰতিলিপি, লগতে U+09F0 স্তম্ভৰ বহুকেইটা চিহ্ন হৈছে অসমীয়া ISCII চিহ্ন। একেধৰণে দেৱনাগৰী, গুৰুমুখী, গুজৰাটী, ওড়িয়া, তামিল, তেলেগু, কন্নড় আৰু মালয়ালম ইউনিক'ড ব্লকবোৰো ISCII ইনক'ডিঙত গঠিত হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
ইউনিক'ড ব্লক শ্ৰেণী:লিপি শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি শ্ৰেণী:বঙালী ভাষা
সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প
সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প হৈছে গল্পকাৰ অৰূপ কুমাৰ নাথৰ এক গল্প সংকলন। ২০০৭ চনত প্ৰথম প্ৰকাশিত এই গল্প সংকলনখনত তেৰটা গল্প সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প হ'ল নাথৰ দ্বিতীয়খন গল্প সংকলন। ২০১০ চনত মুনীন বৰকটকী বঁটা লাভ কৰা এই সংকলনটিৰ ২০২১ চনত আঁক-বাক প্ৰকাশনে দ্বিতীয় সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে।
গল্পকাৰৰ চমু পৰিচয়
১৯৭৪ চনৰ ১৭ এপ্ৰিলত মৰিগাঁও জিলাৰ হাবিবৰঙাবাৰীত অৰূপ কুমাৰ নাথৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ নোৱাৰাম নাথ আৰু মাতৃ সাজেশ্বৰী দেৱী। তেওঁ হাবিবৰঙাবাৰী আদৰ্শ হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁ চৰাইবাহী মহাবিদ্যালয় আৰু হোজাই মহাবিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰাৰ পিছত সম্প্ৰতি গুৱাহাটী মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত। তেখেতৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ হ'ল তুমি মোক স্পৰ্শ কৰা (কাব্য গ্ৰন্থ,যুটীয়াভাৱে)। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ নষ্ট এপিটাফ, সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প,ইথাৰৰ ঈশ্বৰ আৰু অন্নখন নামৰ চাৰিখন গল্প সংকলন প্ৰকাশিত হয়।
আলোচনা আৰু মন্তব্য
সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প সংকলনখনৰ গল্পসমূহত বিভিন্ন বিষয় ভিন ভিন ধৰণে উপস্থাপন কৰা হৈছে। এই গল্পসমূহত অঞ্চল বিশেষৰ জাতি বৈষম্যক প্ৰকট কৰাত লোকগীত আৰু অঞ্চলবিশেষৰ উপভাষাই সহায় কৰিছে। মূলতঃ এই গল্পসমূজৰ মাজেৰে সামাজিক বৈষম্য আৰু শোষণ-অন্যায়ৰ ছবি এখন দাঙি ধৰা হৈছে আৰু গল্পসমূহে ভোক, দৰিদ্ৰতা, যৌনতা, অসম আন্দোলনৰ নিৰ্মমতা, শিপা হেৰুওৱা সমাজ এখনৰ দুৰৱস্থা আদি বিভিন্ন বিষয় সামৰি লৈছে।
সমসাময়িক সাৰ্থক অনুশীলনকাৰী কেইগৰাকীমানৰ দৰে নাথে কিন্তু তেওঁৰ গল্পৰ ক্ষেত্ৰত কাহিনীক গৌণ কৰি পেলোৱা নাই। তেওঁ নিজৰ অঞ্চলৰ লোকাচাৰ, লোকানুভূতি আৰু সাধাৰণ লোকজীৱন ইমান নিবিড়ভাৱে পৰ্যবেক্ষণ কৰিছে যে এই সমাজৰ জীৱনবোধৰ প্ৰয়োজনতেই তেওঁ নিজৰ গল্পৰ কথকক লোকসমাজৰ সৰু-বৰ নাটবোৰ অতিক্ৰম কৰি আত্মমগ্ন হৈ পৰিবলৈ নিদিয়ে। তেওঁৰ গল্পৰ ভাৱবস্তু এই লোকসমাজৰ জীৱন-যাত্ৰাৰ খলা-বমা, সুখ-দুখ, মানুহৰ অন্যায় আচৰণ, মানুহৰ সহানুভূতি অন্ধবিশ্বাস বা সংস্কাৰৰ গৃহীত পৰম্পৰা আৰু তাৰ বাস্তৱতাৰ তাৎপৰ্য প্ৰকাশৰ উদেশ্যে পৰিচালিত হয়। তেওঁৰ গল্পৰ কথক এক সৰ্বদৰ্শী পৰ্যবেক্ষক; এই কথক সংবেদনশীল ... মোৰ ধাৰণা হৈছে, অসমীয়া গল্প সাহিত্যত অৰূপ কুমাৰ নাথৰ ‘সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প' এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সংযোজন। সংকলনখনৰ গল্পসমূহে ভোক,দৰিদ্ৰতা, যৌনতা, অসম আন্দোলনৰ নিৰ্মমতা, শিপা হেৰুওৱা সমাজ এখনৰ দুৰৱস্থা আদি বিভিন্ন বিষয় সামৰি লৈছে।
গল্পকাৰ, সমালোচক ইমৰান হুছেইনে লিখিছে -
অৰূপ কুমাৰ নাথৰ গল্পৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য দিশ হ'ল সমাজৰ নিম্ন শ্ৰেণীৰ মানুহৰ প্ৰতি বিৰল সহমৰ্মিতা। গল্প পঢ়িলে এনে লাগে যেন এই দাৰিদ্ৰ্যপীড়িত মানুহবোৰৰ গধুৰ হুমুনিয়াহবোৰক তেওঁ নিজৰ ধমনীৰে উজাই নিছে। তদুপৰি সাবলীল বৰ্ণনাৰ লগতে মৰিগঞা উপভাষাৰ সংলাপৰ ব্যৱহাৰে তেওঁৰ গল্প-ভাষাক ভিন্নস্বাদৰ মাধুৰ্য প্ৰদান কৰিছে। প্ৰান্তীয় মানুহৰ জীৱন-যাত্ৰাৰ এনে সূক্ষ্ম বিৱৰণ অসমীয়া সাহিত্যত সহজলভ্য নহয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:মুনীন বৰকটকী বঁটা বিজয়ী
ৰাজ কাপুৰ
ৰাজ কাপুৰ ((Raj Kapoor ;  জন্ম: সৃষ্টিনাথ কাপুৰ; ১৪ ডিচেম্বৰ ১৯২৪ – ২ জুন ১৯৮৮) এজন হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক আছিল; যাক ৰণবীৰ ৰাজ কাপুৰ নামেৰেও জনা যায়। তেওঁক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ আৰু প্ৰভাৱশালী অভিনেতা আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁক ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ “চাৰ্লি চেপলিন” তথা ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ শ্ব'মেন বুলিও কোৱা হয়।
পেছাৱৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰাজ কাপুৰৰ পিতৃ আছিল পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ। তেওঁ তিনিটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু ১১টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি একাধিক প্ৰশংসা লাভ কৰিছে। চাৰ্লি চেপলিনৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ চেপলিনৰ দ্য ট্ৰাম্পৰ অনুকৰণত তেওঁ আৱাৰা (১৯৫১) আৰু শ্ৰী ৪২০ (১৯৫৫) আদি ছবিত অভিনয় কৰিছিল।  আৱাৰাত তেওঁৰ অভিনয়ক ২০০৫ চনত  টাইম আলোচনীয়ে "বিশ্ব চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বকালৰ শীৰ্ষ দহটা শ্ৰেষ্ঠ অভিনয়"ৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে আখ্যায়িত কৰিছে।
তেওঁৰ ছবিসমূহে এছিয়া, মধ্যপ্ৰাচ্য, কেৰিবিয়ান, আফ্ৰিকা আৰু ছোভিয়েট ব্লকৰ কিছু অংশত বিশ্বব্যাপী বাণিজ্যিক সফলতা লাভ কৰিছিল। ভাৰত চৰকাৰে ১৯৭১ চনত শিল্পকলাৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে পদ্মভূষণ উপাধিৰে সন্মানিত কৰে। ১৯৮৭ চনত লাভ কৰে দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটা।
চলচ্চিত্ৰীয় জীৱন
দহ বছৰ বয়সত, ১৯৩৫ চনত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইনকিলাব নামৰ এখন হিন্দী ছবিত অভিনয় কৰে। ৰাজ কাপুৰে প্ৰথম গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ সুবিধা পাইছিল নীলকমলত (১৯৪৭)। তাত তেওঁ মধুবালাৰ বিপৰীতে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৪৮ চনত চৌৱিশ বছৰ বয়সত তেওঁ নিজাকৈ ষ্টুডিঅ’ আৰ কে ফিল্মছ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু আগ ছবিখনেৰে সেই সময়ৰ আটাইতকৈ কম বয়সীয়া পৰিচালক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। আগত অভিনয় কৰিছিল নাৰ্গিছ, কামিনী কৌশল, প্ৰেমনাথ আৰু তেওঁ নিজে। ১৯৪৯ চনত তেওঁ দিলীপ কুমাৰ আৰু নাৰ্গিছৰ সৈতে মেহবুব খানৰ আন্দাজ ছবিত অভিনয় কৰে, যিখন আছিল অভিনেতা হিচাপে তেওঁৰ প্ৰথম বিগ হিট ছবি। সেই বছৰৰ শেষৰ ফালে মুক্তি পোৱা আন এখন ব্লকবাষ্টাৰ ছবি বৰসাতত তেওঁ প্ৰযোজক, পৰিচালক আৰু অভিনেতা হিচাপে প্ৰথম সফলতা লাভ কৰে।
তাৰ পিছত তেওঁ আৰ কে বেনাৰৰ অধীনত কেইবাখনো হিট ছবিৰ প্ৰযোজনা আৰু অভিনয় কৰে, যাৰ ভিতৰত আছিল- আৱাৰা (১৯৫১), শ্ৰী ৪২০ (১৯৫৫) আৰু জিছ দেশ মেঁ গংগা বেহতি হ্যায় (১৯৬০)। শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰা শেষৰখন ছবি পৰিচালনা কৰিছিল তেওঁৰ দীৰ্ঘদিনীয়া চিনেমাট'গ্ৰাফাৰ ৰাধু কৰ্মকাৰে। এই ছবি কেইখনে ৰাজ কাপুৰে অনুসৰণ কৰা চাৰ্লি চেপলিনৰ বিখ্যাত ছবি দ্য ট্ৰেম্পৰ আৰ্হিক ৰূপালী পৰ্দাত প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ঘৰুৱা প্ৰডাকচনৰ বাহিৰেও মুখ্য অভিনেতা হিচাপে তেওঁৰ আন উল্লেখযোগ্য ছবিসমূহৰ ভিতৰত আছে- দাস্তান (১৯৫০), আনহোনী (১৯৫২), চোৰী চোৰী (১৯৫৬), ফিৰ সুবহ হোগী (১৯৫৮),  অনাৰি (১৯৫৯),  চালিয়া (১৯৬০) আৰু  দিল হি তো হ্যায় (১৯৬৩)। তেওঁ হিট সামাজিক ছবি বুট পোলিছ (১৯৫৪) আৰু অৱ দিল্লী দূৰ নহীও (১৯৫৭) প্ৰযোজনা কৰে।
১৯৬৪ চনত তেওঁ ৰোমান্টিক সংগীতমধুৰ ছবি সংগম প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰে, য’ত অভিনয় কৰিছিল ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰ, বৈজয়ন্তীমালা আৰু তেওঁ নিজে। এইখন তেওঁৰ প্ৰথম ৰঙীন ছবি আছিল। মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰা অভিনেতা হিচাপে এয়াই আছিল তেওঁৰ শেষ বৃহৎ সফলতা; কিয়নো তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ছবি ৰাজশ্ৰী আৰু হেমা মালিনীৰ সৈতে অভিনীত এৰাউণ্ড দ্য ৱৰ্ল্ড (১৯৬৬) আৰু  স্বপ্নো কা সৌদাগৰ (১৯৬৮) বক্স অফিচত ফ্লপ হৈছিল। ১৯৬৫ চনত তেওঁ চতুৰ্থ মস্কো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ জুৰীৰ সদস্য আছিল।
১৯৭০ চনত তেওঁ প্ৰযোজনা, পৰিচালনা আৰু অভিনয় কৰা অভিলাষী ছবি মেৰা নাম জোকাৰ মুক্তি পায়। ছবিখন সম্পূৰ্ণ হ’বলৈ ছয় বছৰতকৈও অধিক সময় লাগিছিল। এইখন ছবিত তেওঁৰ পুত্ৰ ঋষিয়ে ৰাজ কাপুৰৰ কিশোৰ কালৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি চলচ্চিত্ৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ছবিখন ফ্লপ হৈছিল আৰু তেওঁৰ পৰিয়াল আৰ্থিক সংকটৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল। পিছলৈ অৱশ্যে ই ‘কাল্ট ক্লাছিক’ হিচাপে স্বীকৃতি পাইছিল। ১৯৭১ চনত তেওঁ নিজে, পুত্ৰ ৰণধীৰ, পিতৃ পৃথ্বীৰাজ কাপুৰৰ লগতে ৰণধীৰৰ হ’বলগীয়া পত্নী ববিতা অভিনীত পাৰিবাৰিক ছবি কল আজ ঔৰ কল মুক্তি পায়। ১৯৭৩ চনত তেওঁ ববী প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰিছিল, যিখন বক্স অফিচত বিপুল সফলতা লাভ কৰিছিল আৰু পিছলৈ এগৰাকী জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী হিচাপে খ্যাত হোলা ডিম্পল কপাড়িয়াক পৰিচিত কৰাই দিছিল। ১৯৭৫ চনত ধৰম কৰম ছবিত ডিম্পলে পুনৰ ৰণধীৰ কাপুৰৰ সৈতে অভিনয় কৰে।
১৯৭০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে আৰু ১৯৮০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ কেইখনমান নাৰী কেন্দ্ৰিক ছবি নিৰ্মাণ আৰু পৰিচালনা কৰে: জীনত আমানৰ সৈতে সত্যম শিৱম সুন্দৰম (১৯৭৮) পদ্মিনী কোহলাপুৰীৰ সৈতে প্ৰেমৰোগ (১৯৮২)আৰু মন্দাকিনীৰ সৈতে ৰাম তেৰী গংগা মেইলী (১৯৮৫)। ১৯৭০-ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে আৰু আশীৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ কম ছবিত অভিনয় কৰিছিল যদিও ৰাজেশ খান্নাৰ সৈতে নৌকৰীত (১৯৭৮)আৰু সঞ্জয় খানৰ সৈতে আব্দুল্লাত (১৯৮০) উল্লেখযোগ্য সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। তেওঁ দুখন কমেডী ছবি: দো জাছুছ (১৯৭৫) আৰু গোপীচান্দ জাছুছত (১৯৮২) ডিটেক্টিভৰ চৰিত্ৰত কৰে। দুয়োখন ছবিৰ পৰিচালক আছিল ৰাজেন্দ্ৰ কুমাৰৰ ভাতৃ নৰেশ কুমাৰ। ১৯৭৯ চনত তেওঁ ১১তম মস্কো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ জুৰীৰ সদস্য আছিল।[32] গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা ৰাজ কাপুৰৰ শেষৰখন ছবি আছিল ৱকিল বাবু (১৯৮২); য'ত তেওঁ ভায়েক শশী কাপুৰৰ সৈতে অভিনয় কৰিছিল। ১৯৮২ চনত তেওঁ শ্বুটিং কৰি সম্পূৰ্ণ কৰা চোৰ মণ্ডলী নামৰ ছবিখনত প্ৰবীণ অভিনেতা অশোক কুমাৰেও অভিনয় কৰিছিল; কিন্তু আইনী বিবাদৰ বাবে ছবিখনে মুক্তি নাপালে। ১৯৮৪ চনত মুক্তি পোৱা ব্ৰিটিছ মেড ফৰ-টেলিভিছনৰ ছবি কিম তেওঁৰ শেষ অভিনীত ছবি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:দাদাচাহেব ফাল্কে বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শিৱাজী (চলচ্চিত্ৰ)
শিৱাজী: দ্য ব’চ (Sivaji : The Boss) হৈছে ২০০৭ চনত মুক্তি প্ৰাপ্ত ভাৰতীয় তামিল ভাষাৰ মছলা-ধৰ্মী চলচ্চিত্ৰ যাৰ পৰিচালনা কৰিছিল এচ শঙ্কৰে আৰু প্ৰযোজনা কৰিছিল এভিএম প্ৰডাকচনে। চলচ্চিত্ৰখনৰ মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল ৰজনীকান্ত আৰু শ্ৰীয়া চৰণে; লগতে আছিল সুমন, বিবেক, মণিভাৰন আৰু ৰঘুবৰণ। এ. আৰ. ৰহমানে সংগীত আৰু আৱহ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল, য’ত থোতা থাৰানী আৰু কে.ভি. আনন্দ চলচ্চিত্ৰখনৰ কলা নিৰ্দেশক আৰু চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী আছিল।
চলচ্চিত্ৰখনত এগৰাকী সুপ্ৰতিষ্ঠিত চফ্টৱেৰ চিষ্টেম আৰ্কিটেক্ট শিৱাজী, যিয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ পৰা ভাৰতলৈ উভতি আহে, তেওঁ বিনামূল্যে চিকিৎসা আৰু শিক্ষা দি সমাজখনক উন্নত কৰাৰ সপোন দেখে। য’ত তেওঁ সপোনবোৰ পূৰণ কৰাৰ অৰ্থে প্ৰভাৱশালী ব্যৱসায়ী আদিশেষনৰ দ্বাৰা বাধা বিপত্তিৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়। যেতিয়া দুৰ্নীতিও দেখা দিয়ে, শিৱাজীকে তেওঁৰ নিজৰ পদ্ধতিত যুদ্ধ কৰাৰ বিপৰীতে আৰু কোন উপায় নেদেখে।
ছবিখনে বিশ্বজুৰি ২০০৭ চনৰ ১৫ জুনত তামিল ভাষাত মুক্তি পাইছিল আৰু একেই তাৰিখতে তেলুগু ভাষাতো ডাব সংস্কৰণ মুক্তি দিয়া হৈছিল। ছবিখন হিন্দী ভাষালৈও ডাব কৰা হৈছিল, যি ২০১০ চনৰ ৮ জানুৱাৰী তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰিছিল। ছবিখনে সমালোচকসকলোৰ দ্বাৰা ইতিবাচকভাৱে গৃহীত হৈছিল, আৰু বিশ্বব্যাপী বাণিজ্যিক সাফল্যলৈ পৰিণত হৈছিল। ই চলচ্চিত্ৰখনে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, তিনিটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু দুটা বিজয় বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।