cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
শকুন্তলা
দুষ্যন্ত-শকুন্তলাৰ প্ৰেম, বিবাহ, বিচ্ছেদ আৰু পুনৰ্মিলন
কিন্তু দুষ্যন্ত যেতিয়া ৰজা হয়, তেতিয়া তেওঁ ৰাজ্যৰ ক্ষেত্ৰত বহু বছৰৰ বাবে খুব শোষিত হৈ পৰে, ইপিনে শকুন্তলা অপেক্ষা কৰি হতাশ। এদিন, দুৰ্বাসা ঋষি আধ্যাত্মিক পৰিদৰ্শন কৰে, কিন্তু শকুন্তলা, যিয়ে দুষ্যন্তৰ প্ৰেমৰ প্ৰতি খুব মগ্ন হৈ আছিল, তেওঁ দুৰ্বাসা ঋষিৰ উপস্থিতি ধৰিব নোৱাৰে আৰু যাৰ কথাত মগ্ন হৈ আছে তেওঁ তেওঁক পাহৰি যাব বুলি দুৰ্বাসা ঋষিয়ে তেওঁক অপমান কৰা বুলি ভাবি শকুন্তলাক অভিশাপ দিয়ে। শকুন্তলাই ক্ষমা খোজাত তেওঁ দিয়া কিবা চিহ্ন যদি দেখুৱাব পাৰে তেন্তে চিনি পাব বুলি জনায়।
শকুন্তলা যেতিয়া স্বামীৰ গৃহলৈ অৰ্থাৎ হস্তিনাপুৰলৈ যায় তেতিয়া সিহঁতৰ প্ৰেমৰ চিহ্ন হিচাপে থকা আঙুঠিটো এখন নদীত পৰি যায়, যিটোক এটা মাছে খাই পেলায়। আৰু তেতিয়া তেওঁৰ হাতত তেনে কোনো চিহ্ন প্ৰমাণ হিচাপে নাছিল।
দুষ্যন্ত শকুন্তলাক স্মৰণ কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু তেওঁৰ স্মৃতি আৰু ভালপোৱা পুনৰ জাগ্ৰত হয় যেতিয়া সেই মাছে খোৱা আঙুঠিটোৰ পুনৰুদ্ধাৰ হয়। পিছত ৰাজপ্ৰসাদত আনি শকুন্তলাক বিয়াহ কৰায়, যি তেওঁৰ ৰাণী আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ ভৰতৰ মাতৃ হয়।
জ্যোতি প্ৰকাশ দাস
জ্যোতি প্ৰকাশ দাস (Jyoti Prakash Das) বা জে পি দাস (J P das) হৈছে অসমৰ এজন প্ৰতিষ্ঠিত কণ্ঠশিল্পী। অসমৰ অগণন শ্ৰোতাৰ মাজত তেওঁ জেপিদা বুলি পৰিচিত। ‘মোৰ মিনতি তৰা হয় যদি...’, ‘সন্ধিয়াৰ আকাশত...’, ‘ওৰে ৰাতি অন্ধকাৰত...’, ‘পৰিচয়বিহীন...’ আদি সৰ্বকালৰ অনেক জনপ্ৰিয় গীতৰ সুৰকাৰ হৈছে জে পি দাস।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯৪৭ চনৰ ২৫ জুলাইত ডিব্ৰুগড় জিলাৰ বৰবাৰীত এটি সংস্কৃতিৱান পৰিয়ালত জে পি দাসৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ ধীৰেন্দ্ৰনাথ দাস এজন অঁনাতাৰ শিল্পী আছিল। মাতৃৰ নাম বীণাপাণি দাস।
শিক্ষা আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
জে পি দাসে প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল শ্বিলঙৰ ছেইণ্ট মেৰিজ স্কুলত। সংগীতানুৰাগী পিতৃয়ে তেওঁক ৮ বছৰ বয়সতে ঢাকাৰ ফুল মহম্মদ খানৰ ওচৰত শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ তালিম শিকাইছিল। ক্লাছ ফ’ৰত থাকোঁতেই তেওঁ বংগীয় সাহিত্য পৰিষদৰ দ্বাৰা আয়োজিত শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ‘খ’ শাখাত মালকোশ ৰাগ গাই প্ৰথম পুৰস্কাৰ বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃয়ে দশম শ্ৰেণীত এখন ইলেকট্ৰিক গীটাৰ উপহাৰ হিচাপে দিছিল। তাৰ পিছতে সমনীয়া খাচী আৰু নেপালী ল’ৰাৰ সৈতে গঢ়ি তুলিছিল এটি মিউজিকেল বেণ্ড – ‘জেট লাইনাৰ্ছ’। ১৯৬২ চনত শ্বিলং গভৰ্ণমেণ্ট হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁ দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে ছেইণ্ট এডমাণ্ড স্কুলত আৰু ১৯৬৬ চনত ছেইণ্ট এন্থনী কলেজৰপৰা বি এ সম্পূৰ্ণ কৰে। ইয়াৰ পিছত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ বাবে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়লৈ আহে।
কৰ্মজীৱন
১৯৬৯ চনত আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত জে পি দাসে অনুষ্ঠান কাৰ্যবাহী হিচাপে যোগদান কৰে। ২০০৮ চনৰ ২৯ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে গুৱাহাটী আকাশবাণী কেন্দ্ৰৰ পৰাই তেওঁ সহকাৰী কেন্দ্ৰ সঞ্চালকৰ পদৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ সঙ্গীত পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী
গেইয়া
আখ্যান
হেচিঅ'ডৰ থিঅ'গণিত মহাশূন্যৰ পিছত উঠন বুকুৰ গেইয়া দ্বাদশ অলিম্পিয়ানৰ সৰ্বকালৰ স্থান হিচাপে পৰিগণিত হোৱা, গেইয়াৰ আৱিৰ্ভাৱৰ পিছত টাৰটাৰাচক পৃথিৱীৰ গভীৰতাত স্থাপন কৰা আৰু প্ৰেমৰ দেৱতা ইৰ'চৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। হেচিঅ'ডে ইয়াকো কয় যে গেইয়াই ইউৰেনাচক তেওঁৰ চৌপাশ আৱৰি ৰাখিবলৈ উৎপন্ন কৰে। গেইয়াই কোনো পিতৃ অবিহনেই অওৰিয়া (পৰ্বতমালা) আৰু প'নটাচৰো (সমুদ্ৰ) জন্ম দিয়ে।
পৰৱৰ্ত্তী সময়ত ইউৰেনাচৰ ঔৰসত গেইয়াই টাইটানসকলৰ জন্ম দিয়ে। ইয়াৰ লগতে এচকুৱা চাইঅক্ল'পচসকল, ব্ৰ'ণ্টেচ (ঢেৰেকনি), ষ্টেৰ'পচ (বিজুলী), আৰ্গেচ, এশখন হাত আৰু পঞ্চাশটাকৈ মূৰযুক্ত হেকাটনখিয়েৰচসকলৰো জন্ম হয়। চাইক্ল'পচ আৰু হেকাটনখিয়েৰসকল জন্ম হোৱাৰ পিছত ইউৰেনাচে তেওঁলোকক গেইয়াৰ অভ্যন্তৰৰ এক গোপন স্থানত লুকুৱাই ৰাখে। ফলস্বৰূপে গেইয়া প্ৰচণ্ড বেদনাত ভোগে। সেয়ে তেওঁ এখন কাচি সাজে আৰু ক্ৰ'নচে ইয়াৰ দ্বাৰা ইউৰেনাচক অণ্ডকোষ চ্ছেদ কৰে। তেওঁৰ দেহৰপৰা নিৰ্গত ৰক্তৰপৰা গেইয়াই ইৰিনিচ, দানৱ আৰু মিলিসকলৰ (বনদেৱতা) সৃষ্টি কৰে।
সমুদ্ৰ অৰ্থাৎ প'নটাচৰ সৈতে হোৱা মিলনৰ জৰিয়তে গেইয়াই সমুদ্ৰ দেৱতা নেৰিয়াচ, থাউমাচ, ফ'ৰ্চিছ, চিট' আৰু ইউৰিবিয়াৰ জন্ম দিয়ে।
জ্যুচৰ জন্মৰ পিছত ৰীয়াই তেওঁক ক্ৰ'নচৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখোঁ‌তে গেইয়াই জ্যুচৰ তত্ত্বাৱধান লয়।
গেইয়াৰ উপদেশ মতেই জ্যুচে ক্ৰ'নচক পৰাভূত কৰে। পিছলৈ টাৰটাৰাচৰ সৈতে হোৱা গেইয়াৰ মিলনৰ ফলত টাইফ'নৰ জন্ম হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ছাঁ-পোহৰ
অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ছাঁ-পোহৰ (Axomiya Chalachitrar San-Pohar) হৈছে অসমীয়া গল্পকাৰ-সাহিত্যিক আৰু চলচ্চিত্ৰ সমালোচক অপূৰ্ব শৰ্মাৰ দ্বাৰা লিখিত এখন চলচ্চিত্ৰ সমালোচনাৰ গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখন পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ২০০১ চনৰ জানুৱাৰী মাহত প্ৰকাশিত হৈছিল। প্ৰথমাৱস্থাত ক'লা-বগা ৰূপত প্ৰকাশ পোৱা কিতাপখন ২০১৪ চনৰ অক্টোবৰত অসমীয়া প্ৰকাশন গোষ্ঠী আঁক-বাকে পুনৰ মুদ্ৰণ কৰে। গ্ৰন্থখনে ২০০২ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰতিযোগিতাত চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থৰ স্বৰ্ণকমল সন্মান লাভ কৰিছিল।
সমালোচকৰ চমু পৰিচয়
গল্পকাৰ-সমালোচক অপূৰ্ব শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪৩ চনত। তেখেতৰ বাঘে টাপুৰ ৰাতি, এজন কবিৰ মৃত্যু আৰু এজোপা বাৰমহীয়া আম, নাগৰিক আদি উল্লেখযোগ্য গল্প-সংকলন। "বাঘে টাপুৰ ৰাতি" গ্ৰন্থখনৰ বাবে তেখেতে ২০০০ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। গল্পৰ সমান্তৰালকৈ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ সমালোচনাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈও মূল্যৱান বৰঙনি আগবঢ়োৱা অপূৰ্ব শৰ্মাৰ শেহতীয়া সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থ হৈছে -শব্দ প্ৰতিমা সাহিত্য চলচ্চিত্ৰ।
কুৰি শতিকাৰ আশীৰ দশকত অসমৰ চলচ্চিত্ৰ সমালোচক উৎপল দত্তই এখন চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক গ্ৰন্থ সম্পাদনা কৰিবলৈ ওলাইছিল। তেখেতে অপূৰ্ব শৰ্মাৰ পৰা ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ছবি সন্ধ্যাৰাগৰ এটি সমালোচনা বিচাৰে। সেইটো সমালোচনাই আছিল অপূৰ্ব শৰ্মাৰ প্ৰথমটো চলচ্চিত্ৰ-সমালোচনা। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেখেতৰ সমালোচনাৰ প্ৰতি অনুৰাগ বৃদ্ধি হয় আৰু মাজে-সময়ে চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় ৰচনা লিখিবলৈ লয়। ২০০১ চনত অসমৰ কবি জ্ঞান পূজাৰীয়ে তেখেতৰ আটাইবোৰ প্ৰবন্ধ গোটাই গ্ৰন্থ আকাৰে ছপাবলৈ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়। জ্ঞান পূজাৰীয়ে কিতাপখনৰ নামটোও ঠিক কৰি দিয়ে। বেটুপাত অংকনত সহযোগ কৰে ৰাজকুমাৰ মজিন্দাৰে। এনেকৈয়ে কিছু দিনৰ পিছত গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথমটো ক'লা-বগা সংস্কৰণ প্ৰকাশিত হয়।
গ্ৰন্থৰ চমু পৰিচিতি
গ্ৰন্থখনত অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ চমু ইতিহাসৰ লগতে কেইখনমান বিশিষ্ট অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সমালোচনা আগবঢ়োৱা হৈছে। তাৰে ভিতৰত ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া, পদুম বৰুৱা, জাহ্নু বৰুৱাৰ কেইখনমান ছবি উল্লেখযোগ্য। গ্ৰন্থখনত অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক মুঠ ছটা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট হৈছে। সেইকেইটা হৈছে:
গ্ৰন্থখনত আঠখন ভিন্নধৰ্মী অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ বিষয়ে আঠটা অধ্যায়ত আলোচনা হৈছে। সেইকেইটা হৈছে:
সন্মান
গ্ৰন্থখনে ২০০২ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰতিযোগিতাত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ গ্ৰন্থৰ বঁটা লাভ কৰে। পুৰস্কাৰ হিচাপে লেখক অপূৰ্ব শৰ্মাই স্বৰ্ণকমলৰ লগতে ৭,৫০০ টকাৰ নগদ ধনৰাশি লাভ কৰে। আনহাতে প্ৰকাশক জ্ঞান পূজাৰীয়ে স্বৰ্ণকমল আৰু ৭,৫০০ টকাৰ নগদ ধনৰাশি লাভ কৰে।
গ্ৰন্থখনৰ প্ৰসংগত বঁটা-প্ৰদান অনুষ্ঠানটোৱে কয় যে– “The award for the best book on cinema for 2001 goes to Asomiya Chalachitrar Chha-Pohar (Assamese) for its panoramic and incisive analysis of Assamese Cinema in the context of National and International scenario.”
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ বিষয়ক শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰন্থৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সমালোচনা
ভোগপুৰ সত্ৰ
ভোগপুৰ সত্ৰ নদীদ্বীপ মাজুলীৰ মধ্য ভাগত থকা এখন ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ সত্ৰ। এই সত্ৰখনিৰ মুঠ মাটিকালি হৈছে ১৮৮.৫৭ হেক্টৰ। তদুপৰি এই সত্ৰৰ মুঠ জনসংখ্য়া হৈছে ১,৬৯৭ জন। প্ৰায় ৩০১ ঘৰ মানুহ ভোগপুৰ সত্ৰৰ এলেকাত বসবাস কৰি আছে। এই সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল ১৪৫০শকত(ইংৰাজী ১৫২৮ চনত)মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে। মাজুলীৰ মুখ্য সত্ৰসমূহৰ বাহিৰেও এই ভোগপুৰ সত্ৰত ইতিহাসৰ বহুতো ঘটনাৰ স্বাক্ষৰ লিপিবদ্ধ হৈ আছে। ভোগপুৰ সত্ৰৰ বৰ্তমানৰ সত্ৰাধিকাৰ হৈছে শ্ৰী শ্ৰী দত্তদেৱ গোস্বামী। বৰ্তমান এই সত্ৰত প্ৰায় ১১৫ জন শিষ্য আছে৷ ভোগপুৰ সত্ৰখন এখন নিকা সংহতিৰ অন্তৰ্গত সত্ৰ। লগতে এখন উদাসীন সত্ৰ।
ইতিহাস
ভোগপুৰ সত্ৰৰ পুৰণি নাম আছিল দীনাপুৰ সত্ৰ। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে বশিষ্ট গংগাইদি (বৰ্তমানৰ টুনীনদী) সোমাই উজাই আহি দীনাপুৰত জিৰণি লওতে দীননাথ প্ৰমুখ্যে ভক্তসকলে শুশ্ৰষাৰ বাবে প্ৰদান কৰা ভোগ গুৰুজনাই ভগৱন্তৰ নামত এগছি বন্তি প্ৰজ্বলন কৰি অৰ্পণ কৰিলে আৰু দীনাপুৰ নামৰ পৰিৱৰ্তে সেই ঠাইখিনি ভোগপুৰ নামেৰে ঘোষণা কৰিলে। তদুপৰি তেৰাই স্থাপন কৰা ভোগবন্তিগছিৰ দায়িত্ব সময়ত এজন বৈষ্ণৱ বিপ্ৰভক্তই আহি লবহি বুলিও জনালে।  বুঢ়া দামোদৰ আছিল ভোগপুৰ সত্ৰৰ প্ৰথমজন সত্ৰাধিকাৰ। এই বুঢ়া দামোদৰক কৌপতীয়া ভৰালী বৰুৱাই মাতি আনি বুঢ়া দামোদৰ আতাক ভোগবন্তি প্ৰদান কৰি সত্ৰাধিকাৰ পাতিছিল। লগতে তাম্ৰপত্ৰ আৰু সত্ৰলৈ উপহাৰস্বৰূপে এটা বৰটোপ, এখন হেংদাং, দুহেজাৰ পুৰা মাটি আদি দিছিল।
সংহতি
ভোগপুৰ সত্ৰখন এখন নিকা সংহতিৰ সত্ৰ। চাৰিসংহতিৰ ভিতৰত নিকা সংহতিও অন্যতম এক সংহতি। শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত মাধৱদেৱে ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে বদুলা পদ্ম আতা আৰু মথুৰাদাস বুঢ়া আতা, পুৰুষোত্তম ঠাকুৰ, চতুৰ্ভুজ ঠাকুৰ, গোপাল আতা আদিক দায়িত্ব প্ৰদান কৰি সত্ৰ স্থাপনৰ আজ্ঞা প্ৰদান কৰিছিল। তাৰ মাজতে তেওঁলোকৰ মাজত কিছু মতানক্য ঘটে। তেওঁলোকৰ মাজৰ পৰা মথুৰা দাস বুঢ়া আতাৰ লগতে আন লগসমূহো আঁতৰি যায়। মাধৱদেৱৰ আজ্ঞাপ্ৰাপ্ত ধৰ্মাচাৰ্য মথুৰা দাস, বদুলা পদ্ম আতা আদিয়ে ধৰ্ম বিস্তাৰ কাৰ্য আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকে ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰা এই প্ৰথাটোক নিকা সংহতি নামেৰে জনা যায়। ভোগপুৰ সত্ৰও এই নিকা সংহতিৰে এখন সত্ৰ, য'ত নাম আৰু ভকতক প্ৰাধান্য দি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰা হয়।
উৎসৱ-পাৰ্বণ
ভোগপুৰ সত্ৰত বছৰৰ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন উৎসৱ-পাৰ্বণ অনুষ্ঠিত কৰি থকা হয়। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্মোৎসৱ মহা উলহ-মালহেৰে পালন কৰে। তদুপৰি ফল্গোৎসৱ পালন কৰা হয়। মাজুলীৰ অন্যতম আকৰ্ষণ ৰাস উৎসৱ ভোগপুৰ সত্ৰত দুদিনীয়াকৈ পালন কৰা হয়। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ তিৰোভাৱ তিথি চাৰি দিনীয়াকৈ পালন কৰা হয়। তদুপৰি বুঢ়া দামোদৰ দেৱৰ তিৰোভাৱ তিথি তিনি দিনীয়াকৈ আৰু প্ৰয়াত সত্ৰাধিকাৰসকলৰ তিথি এদিনীয়াকৈ পালন কৰা হয়। ভোগপুৰ সত্ৰত প্ৰচলিত মূল সত্ৰীয়া নৃত্যসমূহ হল- চালি নৃত্য, ঝুমুৰা নৃত্য, নাদুভংগী, সূত্ৰধাৰ, ওজাপালি আদি। ভোগপুৰ সত্ৰই সাংস্কৃতিক সঞ্চালকালয়ৰ সৌজন্যত ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থানত সত্ৰীয়া কলা-কৃষ্টিসমূহ প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে।
সাহিত্যিক অৱদান
ভোগপুৰ সত্ৰৰ বৰ্তমানৰ সত্ৰাধিকাৰ দত্তদেৱ গোস্বামীয়ে অসমীয়া সাহিত্য় জগতলৈ বিভিন্ন বৰঙণি আগবঢ়াই আহিছে। তাৰ ভিতৰত তেওঁৰ কেইখনমান প্ৰণীত গ্ৰন্থ হল- আধ্যাত্মিক তত্ত্ব দৰ্শন, গুপ্ত মোহনী বিদ্যা, শ্ৰীমদ্ভাগৱত গীতা(প্ৰশ্ন শতোত্তৰম্) নামঘোষা আধ্যাত্মিক তত্ত্ব, দুগ্ধ ভৈলা মহাগীতামৃত ইত্যাদি৷
সত্ৰৰ ঐতিহাসিক সম্পদ
ভোগপুৰ সত্ৰত বিভিন্নধৰণৰ ঐতিহাসিক সম্পদ সংৰক্ষিত হৈ আছে। ভোগপুৰ সত্ৰত সংৰক্ষিত হৈ থকা আটাইতকৈ উল্লেখনীয় সম্পদ হল প্ৰায় ৪৪ খন সাঁচিপাতৰ পুথি। তদুপৰি ভোগপুৰ সত্ৰত বিষ্ণুমূৰ্তি দুখন, ভোগজৰা, বেৰাকাঁহী, কাঁহৰ বৰটেমা চাৰিটা, পিতলৰ মগৰ থকা তামোলৰ খুন্দনা, পিতলৰ মূৰ্তি পাঁচখন, হাতীখুজীয়া কাঁহৰ বানবাটি এটা, তামৰ বৰথাল দুখন, ৰাজপ্ৰদত্ত পিতলৰ শৰাই, বৰ দবা দুটা। তদুপৰি ভোগপুৰ সত্ৰত ৰজাদিনীয়া তাম্ৰ পত্ৰ, খাদ্য গ্ৰহণ কৰা পাত্ৰ অনেক আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
১মাজুলীৰ মুখ্য সত্ৰসমূহৰ ইতিবৃত্তঃ কেশৱ কাকতি, অনন্ত কলিতা
২সত্ৰ-সংস্কৃতিৰ ৰূপ-বৈচিত্ৰঃ উপল নাৰায়ণ গোস্বামী
৩সত্ৰীয়া উৎসৱৰ পৰিচয় আৰু তাৎপৰ্যঃ পীতাম্বৰ দেৱগোস্বামী
4https://villageinfo.in/assam/jorhat/majuli/bhogpur-satra.html
5http://majulilandscape.gov.in/sattra_bhogpurdetails.php
শ্ৰেণী:সত্ৰ
অৰুণ
অৰুণ (अरुण) হৈছে সূৰ্যদেৱতাৰ ৰথৰ সাৰথি। অৰুণ শব্দৰ অৰ্থ ৰক্তবৰ্ণ বা পিঙ্গল। তেওঁ উদিত সূৰ্যৰ ৰক্তিম আভাৰ মূৰ্তমান স্বৰূপ।
বৌদ্ধ আৰু জৈন সাহিত্য আৰু কলাসমূহতো অৰুণৰ চিত্ৰায়ন দেখা পোৱা যায়। তেওঁ গৰুড়ৰ জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ। তেওঁলোক দুয়োজন ঋষি কাশ্যপ আৰু তেওঁৰ পত্নী বিনতাৰ পুত্ৰ। থাইলেণ্ডৰ ৱাট অৰুণ অৰুণৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত স্থলী।
জন্ম
বিভিন্ন ভাৰতীয় আখ্যানত অৰুণৰ কাহিনী পোৱা যায়। ইয়াৰে এটা আখ্যানৰ মতে তেওঁ এটা কণীৰ পৰা অকালতে আৰু আংশিকভাৱে বিকশিত হৈ জন্মলাভ কৰিছিল। কাশ্যপ প্ৰজাপতিৰ দুই পত্নী বিনতা আৰু কদ্ৰুৱে সন্তান জন্ম দিব বিচৰাত কাশ্যপে তেওঁলোকক আশীৰ্বাদ দিয়ে। কদ্ৰুৱে এহাজাৰ নাগ পুত্ৰ বিচৰাৰ বিপৰীতে বিনতাই দুজন পুত্ৰ বিচাৰিছিল। কাশ্যপে তেওঁলোকক আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰি অৰণ্যলৈ গ'ল। পিছত কদ্ৰুৱে এহাজাৰ আৰু বিনতাই দুটা অণ্ড প্ৰসৱ কৰে। পাঁচশ বছৰ ধৰি উমনি দিয়াৰ পিছত কদ্ৰুৰ কণীবোৰ এহাজাৰ পুত্ৰৰ জন্ম হয়। বিনতাই অধৈৰ্য হৈ এটা অণ্ড ভাঙি চোৱাত তাৰপৰা আংশিকভাৱে বিকশিত অৰুণ নিৰ্গত হয়। তেওঁ আছিল ৰাতিপুৱাৰ সূৰ্য্যৰ দৰে উজ্জ্বল আৰু ৰঙা। কিন্তু অকালতে অণ্ডটো ভাঙি যোৱাৰ বাবে, অৰুণ দুপৰীয়াৰ সূৰ্যৰ দৰে উজ্জ্বল নহ'ল।
বিনতাই দ্বিতীয় অণ্ডটো লৈ অপেক্ষা কৰাৰ পিছত গৰুড়ৰ (বিষ্ণুৰ বাহন) জন্ম হয়।
মহাকাব্যসমূহ
ৰামায়ণৰ মতে অৰুণ শ্যেনীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু তেওঁলোকৰ দুই পুত্ৰ জটায়ু আৰু সম্পাতিৰ জন্ম হয়। মহাকাব্যখনত তেওঁৰ দুয়োজন পুত্ৰই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ৰামায়ণত অৰুণৰ বিষয়ে আন এক আখ্যানো গুৰুত্বপূৰ্ণ য'ত তেওঁ অৰুণীদেৱীৰূপে নাৰী অৱতাৰ লৈ সুগ্ৰীৱ আৰু বালিৰ নামৰ জন্ম দিয়ে।
মহাভাৰতৰ মতে সূৰ্যই তেওঁৰ পুত্ৰ কৰ্ণক অৰুণ আৰু তেওঁৰ ঐশ্বৰিক ৰথ আগবঢ়ায় কিন্তু কৰ্ণই তেওঁ অস্বীকাৰ কৰে কিয়নো তেওঁ অৰ্জুনে কৃষ্ণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰাৰ দৰে যুদ্ধত জয়লাভ কৰিবলৈ আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব নিবিচাৰিছিল
উপনিষদ
বৃহদাৰণ্যক উপনিষদৰ দৰে প্ৰাচীন সাহিত্যত এজন ঋষিৰ নামো অৰুণ যাৰ পুত্ৰ হৈছে উদ্দালক নামৰ বৈদিক ঋষি। অৰুণ শব্দটো হিন্দু পৰম্পৰাৰ সেই ঋষিসকলৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয় যিসকলে আত্ম-অধ্যয়নৰ জৰিয়তে নিৰ্বাণ লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
গীতি-ৰামায়ণ
গীতি-ৰামায়ণ হৈছে এখন প্ৰাচীন কাব্য সাহিত্য। কাব্যখনৰ ৰচক দুৰ্গাবৰ কায়স্থ। দুৰ্গাবৰে পাঁচালী সংগীত শৈলীত ৰচনা কৰা গীতি-ৰামায়ণ খনক দুৰ্গাবৰী বা দুৰ্গাবৰী ৰামায়ণ বুলিও কোৱা হয়। ১৮৩৭ শক, অৰ্থাৎ ১৯১৫  খৃষ্টাব্দত হাজোৰ বিষয়চন্দ্ৰ বিশ্বাসীয়ে পুথিখন দুৰ্গাবৰি নামেৰে সম্পাদনা কৰিছিল।
বৈশিষ্ট্য
গীতি-ৰামায়ণ মূলতঃ এখন কাব্য গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম সম্পাদিত ৰূপ এটি প্ৰকাশ হয় ১৯১৫ খ্ৰীষ্টাব্দত। সম্পাদনা কৰে হাজোৰ বিষয়চন্দ্ৰ বিশ্বাসীয়ে। এই কাব্য খনক গীতি-ৰামায়ণ বুলি বিষয়চন্দ্ৰ বিশ্বাসীয়েহে আখ্যা দিছিল। ইয়াৰ নামাকৰণ কবি দুৰ্গাবৰ কায়স্থই দুৰ্গাবৰী বুলিহে কৰিছিল। পুথিখনৰ অযোধ্যা আৰু আদি কাণ্ড দুটা নাছিল। পিছত অযোধ্যা কাণ্ডটো হাজোৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰি ১৯৯৪ চনত ড৹ প্ৰবীণ চন্দ্ৰ দাসে নতুনকৈ সংযোগ কৰি দুৰ্গাবৰী ৰামায়ণ নাম দি পুনৰ প্ৰকাশ কৰিছিল। আদি কাণ্ডটো বৰ্তমানলৈ উদ্ধাৰ নোহোৱাকৈ আছে। গীতি-ৰামায়ণক মাধৱ কন্দলিৰ ৰামায়ণৰ 'ওজা-পালি সংস্কৰণ' বুলি কোৱা হয়। দুৰ্গাবৰৰ প্ৰিয় ৰাগ 'কৰুণ অহিৰ'। গীতি-ৰামায়ণ খনত কৰুণ ৰসৰ প্ৰকাশ বেছি।
বিষয়বস্তু
বাল্মীকী ৰামায়ণৰ সাতটি কাণ্ড বা খণ্ডে যথা: আদিকাণ্ড বা বালকাণ্ড, অযোধ্যাকাণ্ড, অৰণ্যকাণ্ড, কিষ্কিন্ধ্যাকাণ্ড, সুন্দৰকাণ্ড, লঙ্কাকাণ্ড বা যুদ্ধকাণ্ড আৰু উত্তৰকাণ্ডৰ বিষয় সমূহ গীতি-ৰামায়ণত ওজাপালিৰ গায়ন শৈলীত লিখা হৈছে। কাব্য খনৰ বিষয় বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত কবিৰ মৌলিকতা সংযোগ হোৱা দেখা যায়। বহু সময়ত তেওঁ পৰিস্থিতি আৰু চৰিত্ৰ চিত্ৰণ কৰোঁতে দুৰ্গাবৰ মাধৱ কন্দলি আৰু বাল্মীকী পৰম্পৰাৰ পৰা আঁতৰি আহিছে। দুৰ্গাবৰৰ গীতি ৰামায়ণত লৌকিকতাৰ আৱেশ দেখা যায়। আদিকাণ্ডত বৰ্ণিত হৈছে ৰামৰ জন্ম, শৈশৱ আৰু সীতাৰ সৈতে বিবাহৰ কথা; অযোধ্যাকাণ্ডত আছে ৰামৰ ৰাজ্যাভিষেকৰ প্ৰস্তুতি আৰু তেওঁৰ বনগমনৰ কথা; তৃতীয় খণ্ড অৰণ্যকাণ্ডত বৰ্ণিত হৈছে ৰামৰ বনবাসৰ কথাৰ ৰাৱণ কৰ্তৃক সীতাহৰণৰ বৃত্তান্ত; চতুৰ্থ খণ্ড কিষ্কিন্ধ্যাকাণ্ডৰ বিষয় হ'ল হনুমান আৰু ৰামৰ মিলন, ৰামৰ সহায়ত বান্দৰৰাজ বালীৰ হত্যা আৰু বালিৰ কনিষ্ঠ ভাই সুগ্ৰীবৰ কিষ্কিন্ধ্যাৰ ৰাজ্যাভিষেক; পঞ্চম খণ্ড সুন্দৰকাণ্ডত বৰ্ণিত হৈছে হনুমানৰ বীৰত্বগাথা, তেওঁৰ লঙ্কাগমন আৰু সীতাৰ সৈতে সাক্ষাতৰ কথা; ৰাম আৰু ৰাৱণৰ যুদ্ধ বৰ্ণিত হৈছে। ষষ্ঠ খণ্ড লঙ্কাকাণ্ড; সৰ্বশেষ খণ্ড উত্তৰকাণ্ডৰ মূল উপজীব্য ৰাম আৰু সীতাৰ পু্ত্ৰ লব ও কুশৰ জন্মবৃত্তান্ত, তেওঁলোকৰ ৰাজ্যাভিষেক আৰু ৰামৰ পৃথিৱী ত্যাগ।
কবিৰ পৰিচয়
দুৰ্গাবৰ কায়স্থ এগৰাকী পাঁচালী কবি আছিল। জন্মৰ সময় সম্পৰ্কীয় কোনো নিৰ্দিষ্ট তথ্য পোৱা নাযায় যদিও তেওঁ ৰজা বিশ্বসিংহৰ দিনৰ কবি আছিল। সেই অনুসৰি ১৫১৫ আৰু ১৫৪০ চনৰ আগে পিছেই তেওঁৰ জন্ম-মৃত্যু বুলি অনুমান কৰা হয়। কবি দুৰ্গাবৰৰ কায়স্থ কুলত জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাক আছিল চন্দ্ৰধৰ কায়স্থ বা চন্দ্ৰবৰ কায়স্থ। তেওঁৰ পৃষ্ঠপোষক আছিল বাহুবল শিকদাৰ। বিষয় বিশ্বাসীৰ মতে দুৰ্গাবৰৰ জন্ম স্থান হাজো। অৱশ্যে তেওঁ নীলাচলত থাকিহে সাহিত্য চৰ্চা কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
শৰৎ চন্দ্ৰ ৰায়
শৰৎচন্দ্ৰ ৰায় (Sarat Chandra Roy; ৪ নৱেম্বৰ ১৮৭১– ৩০ এপ্ৰিল ১৯৪২ ) এজন ভাৰতীয় নৃতত্ত্বৰ পণ্ডিত আছিল। তেওঁ ‘ভাৰতীয় নৃতাত্ত্বিকতাৰ পিতৃ’, ‘প্ৰথম ভাৰতীয় নৃতাত্ত্বিক’, আৰু ‘প্ৰথম ভাৰতীয় নৃতত্ত্ববিদ’ হিচাপে পৰিচিত। ১৮৭১ চনৰ ৪ নৱেম্বৰত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বংগ প্ৰেচিডেন্সিৰ কাৰাপাৰাত বংগ ন্যায়িক সেৱাৰ সদস্য পূৰ্ণচন্দ্ৰ ৰায়ৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰে।
প্ৰাথমিক জীৱন
১৮৮৫ চনত পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ কলিকতাৰ মাতৃৰ ফালৰ ককাকৰ ঘৰত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ১৮৯২ চনত তেওঁ জেনেৰেল এছেম্বলীৰ ইনষ্টিটিউচন (বৰ্তমান স্কটিছ চাৰ্চ কলেজ)ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। একেখন প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰাই ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে, আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ৰিপন কলেজত (বৰ্তমান সুৰেন্দ্ৰনাথ কলেজ) আইন অধ্যয়ন কৰে। ৰাঁচীত জনজাতীয় সকলৰ দুৰ্দশাৰ বিষয়ে তেওঁ সচেতন হৈ পৰিল।
নৃতত্ত্বৰ কেৰিয়াৰ
"জনজাতীয়" লোকসকলৰ দুৰ্দশাৰ প্ৰতি তেওঁৰ আগ্ৰহ উকীল হিচাপে ভ্ৰমণৰ কালছোৱাত, ছোটা নাগপুৰ সংমণ্ডলৰ অভ্যন্তৰীণ অঞ্চলত গঢ় লৈ উঠিছিল। এটা উদাসীন ঔপনিৱেশিক প্ৰশাসনৰ অবিৰত অত্যাচাৰৰ বলি হোৱা মুণ্ডা, অৰাওন আদি জনজাতীয় গোটৰ দুৰ্দশাই তেওঁক গভীৰভাৱে আপ্লুত কৰিছিল। এই সকলোবোৰ দৃষ্টিকোণত ৰাখি তেওঁ জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজত বছৰ বছৰ ধৰি কটাবলৈ সিদ্ধান্ত লয় যাতে তেওঁলোকৰ ভাষা অধ্যয়ন, নৃতাত্ত্বিকতা আৰু তেওঁলোকৰ ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ধৰ্ম আৰু আইনসমূহৰ ব্যাখ্যা মানৱতাৰ সুবিধাৰ বাবে, আৰু লগতে ঔপনিৱেশিক নাগৰিকৰ প্ৰতিষ্ঠিত ব্যৱস্থাৰ বাবেও ন্যায়বিজ্ঞান।
কাম
তেওঁ অগ্ৰণী মনোগ্ৰাফ লিখিছিল, যিয়ে বহল বুজাবুজি আৰু ভৱিষ্যতৰ গৱেষণাৰ ভিত্তি স্থাপন কৰিব। তেওঁৰ কিছুমান উল্লেখযোগ্য ৰচনা হ’ল- দ্য মুণ্ডাছ এণ্ড দেয়াৰ কাণ্ট্ৰী (১৯১২), দ্য অৰাওনছ অৱ ছোটা নাগপুৰ (১৯১৫), দ্য বীৰহৰ্ছ (১৯২৫)(গ্ৰন্থটিৰ ডিজিটেল সংস্কৰণ এই লিঙ্কত আছে- ), ওৰাওঁ ৰিলিজিয়ন এণ্ড কাষ্টমছ (১৯২৭), দ্য হিল ভূইয়াছ অৱ উৰিষ্যা (১৯৩৫), দ্য খৰিয়াছ ভল .১ (১৯৩৭), আৰু দ্য খাৰিয়াছ ভল.২ (১৯৩৭) । তেওঁ অসুৰ, সিংভূমৰ হো জনগোষ্ঠী, ছোটা নাগপুৰৰ পাহিৰা, আৰু বাৰ্মাৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত টোটেমবাদৰ বিষয়েও বিস্তৃতভাৱে লিখিছিল। ১৯২১ চনত তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথমখন নৃতত্ত্ববিদ্যাৰ আলোচনী ‘মেন ইন ইণ্ডিয়া’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
স্বীকৃতি
১৯১৩ চনত কাইজাৰ-ই-হিন্দ ৰূপৰ পদক আৰু ১৯১৯ চনত ৰয় বাহাদুৰকে ধৰি বহু বঁটা আৰু স্বীকৃতি লাভ কৰে। লণ্ডনৰ লোককথা সমাজৰ সন্মানীয় সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়, এইদৰে বঁটা লাভ কৰা একমাত্ৰ ভাৰতীয়। ভাৰতীয় বিজ্ঞান কংগ্ৰেছৰ নৃতত্ত্ব বিভাগৰ সভাপতি, ১৯৩২ চনত সৰ্বভাৰতীয় প্ৰাচ্য সন্মিলনৰ নৃতত্ত্ব বিভাগৰ সভাপতি আৰু ১৯৩৩ চনত সৰ্বভাৰতীয় প্ৰাচ্য সন্মিলনৰ লোককথা বিভাগৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয় আন্তৰ্জাতিক নৃতাত্ত্বিক বিজ্ঞান কংগ্ৰেছৰ ডি অনাৰ। নেচনেল ইনষ্টিটিউট অৱ চাইন্সেছ আৰু পাটনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ফাউণ্ডেশ্যন ফেলোও আছিল। ভাৰতীয় বিজ্ঞান কংগ্ৰেছে তেওঁক নৃতত্ত্বৰ এটা স্মৃতিগ্ৰন্থ ৰচনাৰে সন্মানিত কৰে।
উত্তৰাধিকাৰ
১৯৭৯ চনত স্থাপিত ৰাঁচীৰ শৰৎ চন্দ্ৰ ৰায় ইনষ্টিটিউট অৱ এন্থ্ৰ’প’লজিকেল ষ্টাডিজে তেওঁৰ নাম স্মৰণ কৰে।
অসমীয়া লোক-সাহিত্যৰ ৰূপৰেখা
অসমৰ লোক-সাহিত্যৰ ৰূপৰেখা হৈছে অসমীয়া ভাষাত ৰচিত আৰু অসমীয়া সাহিত্যিক-বুৰঞ্জীবিদ ড॰ লীলা গগৈৰ দ্বাৰা লিখিত এখনি গ্ৰন্থ। ১৯৬৮ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হোৱা গ্ৰন্থখনত প্ৰধানকৈ অসমৰ লোক-সাহিত্যৰ লগত জড়িত নানানটা বৈচিত্ৰ্যময় উপাদানৰ বিস্তৃত বিৱৰণ সন্নিৱিষ্ট হৈছে।
গ্ৰন্থকাৰৰ চমু পৰিচয়
ড॰ লীলা গগৈ (১৯৩০-১৯৯৪) অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক, বুৰঞ্জীবিদ, গ্ৰন্থকাৰ, শিক্ষাবিদ। লীলা গগৈ অসম সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক, উপ-সভাপতি, কাৰ্যনিৰ্বাহকৰ সদস্য, অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সদস্য, সৰ্বভাৰতীয় পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু কাৰ্যকৰী সমিতিৰ সদস্য, সৰ্বভাৰতীয় পৰিভাষা প্ৰণয়ন সমিতিৰ সদস্য, অসম পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশন নিগমৰ সঞ্চালক আছিল। ১৯৯৪ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ মৰিগাঁও বাৰ্ষিক অধিবেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল।
গ্ৰন্থৰ চমু বিৱৰণ
ড॰ লীলা গগৈয়ে এইখন গ্ৰন্থত মন্ত্ৰ সাহিত্য, সাঁথৰ, ডাকৰ বচন, ফকৰা যোজনা, পটন্তৰ, বিয়ানাম, দেহ বিচাৰৰ গীত, আইনাম, লখিমী সবাহৰ নাম, মালিতা-বেলাড, নাহৰৰ গীত, মণিৰাম দেৱানৰ গীত, জনা গাভৰুৰ গীতকে ধৰি অনেক লোক সাহিত্যৰ উপাদান সন্নিৱিষ্ট কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী: অসমীয়া গ্ৰন্থ
জননী জন্মভূমিশ্চ স্বৰ্গাদপি গৰীয়সী
"জননী জন্মভূমিশ্চ স্বৰ্গাদপি গৰীয়সী" (দেৱনাগৰী লিপিত: जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी; ; উচ্চাৰিত: d͡zʌnʌni d͡zʌnmʌbʱumist͡sʌ swʌrɡadʌpi ɡʌrijʌsi) ৰামায়ণৰ এটি সংস্কৃত শ্লোকৰ এশাৰী। ই নেপাল চৰকাৰৰ মূলমন্ত্ৰও।
অনুবাদ
"মাতৃ আৰু মাতৃভূমি স্বৰ্গতকৈও উত্তম"।
উৎপত্তি
এই বাক্য হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণৰ কিছু পুনৰাবৃত্তিত প্ৰদৰ্শিত হ'ব পাৰে, যদিও ৰামায়ণৰ সমালোচকীয় সংস্কৰণত ই সন্নিৱিষ্ট নহয়।
তদুপৰি, এই শ্লোকৰ অন্ততঃ দুটি সংস্কৰণ পোৱা যায়। প্ৰথম সংস্কৰণ ১৯৩০ চনত টি আৰ কৃষ্ণচাৰী আৰু টি আৰ ভেম্বকাচাৰীৰ দ্বাৰা মাদ্ৰাচ হিন্দী প্ৰচাৰ প্ৰেছৰ সহায়ত প্ৰকাশিত ৰামায়ণত পোৱা যায়। তাত ভৰদ্বাজে ৰামক কয়:
मित्राणि धन धान्यानि प्रजानां सम्मतानिव |
जननी जन्म भूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी ||
(মিত্ৰাণি ধন ধান্যানি প্ৰজানাং সম্মতানিৱ।
জননী জন্ম ভূমিশ্চ স্বৰ্গাদপি গৰীয়সী।।)
অৰ্থ: মিত্ৰ, ধন আৰু ধান্যক প্ৰজাই অতিকৈ সন্মান কৰে। কিন্তু জননী আৰু জন্মভূমি স্বৰ্গতকৈও উত্তম।
অন্য এক সংস্কৰণত ৰামে লক্ষ্মণক কয়:
अपि स्वर्णमयी लङ्का न मे लक्ष्मण रोचते |
जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी ||
(অপি স্বৰ্ণময়ী লঙ্কা ন মে লক্ষ্মণ ৰোচতে।
জননী জন্মভূমিশ্চ স্বৰ্গাদপি গৰীয়সী।।)
অৰ্থ: এই স্বৰ্ণময়ী লংকায়ো মোক ৰুচী প্ৰদান কৰা নাই লক্ষ্মণ। জননী আৰু জন্মভূমি স্বৰ্গতকৈও উত্তম।
ফাঁচি বজাৰ
ফাঁচি বজাৰ (Fancy Bazaar) হৈছে গুৱাহাটীৰ এক অঞ্চল। ইয়াক উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ব্যৱসায়িক ৰাজধানীও বোলা হয়। উত্তৰ-পূবৰ অৰ্থনীতিত এই বজাৰৰ এক নিৰ্ণায়ক প্ৰভাৱ আছে। ইয়াত দৈনিক প্ৰায় এক লক্ষাধিক লোকৰ সমাগম হয়। ইয়াৰ পাইকাৰী ব্যৱসায়ীসকলে সৰু-বৰ বজাৰসমূহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।
ইতিহাস
ইতিহাসে কয় যে, বৰ্তমানৰ ফাঁচি বজাৰতেই একালত আহোম ৰাজত্ব কালত বৰফুকনৰ হাউলী বা ধোপদৰ আছিল। পিছৰ পৰ্যায়ত এই ধোপদৰ পাণবজাৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল। ‘ইতিহাসৰ ছাঁ-পোহৰত গুৱাহাটী’ গ্ৰন্থত কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকাই লিখিছে যে, আহোম ৰজাৰ দিনত সেই অঞ্চলটোতেই ‘দলংঘাট’ নামৰ এখন বজাৰ আছিল। সেই গ্ৰন্থত উল্লেখ আছে যে, ব্ৰিটিছ শাসনৰ আৰম্ভণিতে গুৱাহাটীত চাৰিখন বজাৰ আছিল আৰু সেইকেইখন হ’ল পল্টন বজাৰ, দলংঘাট বজাৰ, লতাশিলৰ চক্‌ বজাৰ আৰু সদৰ বজাৰ। সদৰ বজাৰ আছিল ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পাছত ব্ৰিটিছে অসমৰ শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পৰৱৰ্তী সময়ত পতা গুৱাহাটীৰ প্ৰথমখন বজাৰ। বৰ্তমানৰ চেম্বাৰ ৰ’ডৰ পশ্চিমৰ আলিটোত ফেৰীঘাটৰ সন্মুখত এই সদৰ বজাৰ আছিল। এইখনক পিছত বৰ্তমানৰ পৌৰ নিগমে নিৰ্মাণ কৰা ঠাইলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই ইয়াৰ নাম ফাঁচি বজাৰ হয়। সেই সময়ত ব্ৰিটিছে বৰ্তমানৰ বিজুলী ভৱন আৰু এ এছ টি চি ৰ মাজত পল্টন বজাৰখন পাতিছিল। প্ৰধানৈ ব্ৰিটিছ সেনা বাহিনীৰ লোকসকলৰ বাবেই এই বজাৰখন পতা হৈছিল বাবেই এইখন বজাৰৰ নাম পল্টন বজাৰ হয়। ফাঁচি বজাৰলৈ সদৰ বজাৰখন স্থানন্তৰ হোৱাৰ পাছত ভৰলু দলঙৰ ওচৰৰ দলংঘাট বজাৰখনো ইয়াৰ লগতে যুক্ত হৈ পৰে।
প্ৰাক্তন বিধায়ক অজয় দত্তৰ মতে, বৰ্তমানৰ মিউনিচিপাল মাৰ্কেট থকা ঠাইতেই এখন সুন্দৰ বজাৰ আছিল। কালীচৰণ বুকছেলাৰ্ছ বা ভঁৰালীৰ দোকান এইখন বজাৰৰ পুৰণি আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ দোকান আছিল। বুৰঞ্জীয়ে কয় ফাঁচি বজাৰৰ আটাইতকৈ পুৰণি তথা স্থায়ী দোকানখন হ’ল বৰগোলা। ১৮২৮ চনত বৰগোলা স্থাপন কৰিছিল মাইচিং ৰায় মেঘৰাজ বাহাদুৰ। বৰগোলা থকা ঠাইখনৰ নাম পূৰ্বতে কেঞাপট্টী আছিল। গুৱাহাটীৰ ইতিহাসৰ ধাৰাভাষ্যকাৰস্বৰূপ কুমুদেশ্বৰ হাজৰিকাই প্ৰকাশ কৰা মতে অসমৰ্থিত তথ্য অনুসৰি বৰগোলা স্থাপন কৰা ঠাইখিনি আছিল ভগনীয়া ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ। পুৰণি ফাঁচি বজাৰৰ আন এখন পুৰণি দোকান আছিল হাতীগোলা। দোকানৰ নাম হাতীগোলা নাছিল যদিও পৰিয়ালটোৱে হাতীৰ ব্যৱসায় কৰাৰ বাবেই দোকানখনৰ নাম হৈছিল হাতীগোলা।
বৰ্তমানৰ ফাঁচি বজাৰৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হ’ল লাখটকীয়া। যাৰ পুৰণি নাম হ’ল পাৰ্ছীপঢ়ীয়া গাঁও। এইখন গাঁৱৰ বাসিন্দাসকলো অসমীয়ালৈ পাৰ্ছী অনুবাদ কৰিছিল। পাণবজাৰৰ অ’ভাৰ ব্ৰীজৰ পৰা শিখ মন্দিৰলৈকে অঞ্চলটোৰ নাম পাৰ্ছীপঢ়ীয়া গাঁৱৰ পৰা কেনেকৈ লাখটকীয়া হ’ল সেই সম্পৰ্কে সঠিক তথ্য নাই যদিও কুমেদেশ্বৰ হাজৰিকাৰ মতে এই পুৰণি চুবুৰিটোতেই এসময়ত এজন বৰ চহকী ইছলামধৰ্মী লোকে বসবাস কৰিছিল। তেতিয়াৰ দিনতে তেওঁৰ লাখটকাৰ ওপৰত নগদ ধন ওলোৱাৰ বাবেই প্ৰকাণ্ড খেৰৰ চালৰ, চূণ চুৰুকীৰে নিৰ্মাণ কৰা ঘৰটোক ৰাইজে লাখটকীয়াৰ ঘৰ বুলিছিল। পিছত ঘৰটো জুইত পুৰি ভূস্মীভূত হয় যদিও চুবুৰিটোৰ নাম লাখটকীয়া হৈয়েই থাকি যায়। হাজৰিকাৰ মতে কালৰ সোঁতত হেৰাই যোৱা এই অনামী লাখটকীয়াজন গুৱাহাটীৰ এসময়ৰ মৌজাদাৰ খচনুৰ আলীৰ উপৰিপুৰুষ আছিল। অন্যহাতে, লটাৰীত লাখ টকাৰ পুৰস্কাৰ এই অঞ্চলৰ এজন মানুহে পোৱাৰ পৰাই অঞ্চলটোৰ নাম লাখটকীয়া হোৱা বুলিও গুৱাহাটীৰ পুৰণি বাসিন্দাসকলৰ মাজত জনশ্ৰুতি আছে। বৰ্তমান শিখ মন্দিৰৰ পৰা জে’লৰ কাষলৈকে এজন মোগল ফৌজদাৰে পতা গাঁও আছিল যাৰ নাম আছিল ফৈদৰ গাঁও বা ফৌজদাৰৰ গাঁও। বৰ্তমানৰ এছ আৰ চি বি ৰ’ডটোও এই ফৌজদাৰৰ গাঁৱৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। মান ভগনৰ সময়ত অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলাৰ পৰা বহু ইছলামধৰ্মী লোক গুৱাহাটীলৈ পলাই গৈ মাছখোৱাৰ পৰা লাখটকীয়াকৈ বসতি কৰিবলৈ লয়। সেইবাবেই এতিয়াও লাখটকীয়াৰ ৭৫ শতাংশ আৰু ফাঁচি বজাৰৰ এক বুজন পৰিয়ালৰ স্বত্ব খিলঞ্জীয়া মুছলমানৰ হাঁততেই আছে।
ভূগোলিক অৱস্থান
পূবে পাণ বজাৰৰ গীৰ্জাৰ পৰা পশ্চিমে মাছখোৱা পৰ্যন্ত আৰু উত্তৰে মহাত্মা গান্ধী পথৰ পৰা দক্ষিণে লাখটকীয়া পৰ্যন্ত এই অঞ্চলটোৱেই এতিয়াৰ ফাঁচি বজাৰ। পুৰণি গুৱাহাটিৰ বাসিন্দাসকলে পৃথকে পৃথকে চিহ্নিত কৰা লাখটকীয়া, কেঞাপট্টি, কমাৰপট্টী সকলোকে সামৰি লৈছে বৰ্তমানৰ ফাঁচি বজাৰে। অসময়ত অৱশ্যে ফাঁচি বজাৰবুলিলে গুৱাহাটীৰ বাসিন্দাই ১৯৬৮ চনত অগ্নিদগ্ধ হোৱা জেলৰ ওচৰৰ বজাৰখন অৰ্থাৎ বৰ্তমানৰ গুৱাহাটী পৌৰ নিগমৰ বজাৰখনকেই বুজিছিল। কিন্তু এতিয়াৰ ফাঁচি বজাৰ এখন বৃহৎ বজাৰ। মাছখোৱাত আৰম্ভ হৈ এফালে যেনেকৈ পাণবজাৰত আনফালে তেনেকৈ নদীৰ পাৰৰ মহাত্মা গান্ধী পথত আৰম্ভ হৈ শেষ হৈছে লাখটকীয়াত।
অপৰাধ
ফাঁচি বজাৰত এখন আৰক্ষী থানাও আছে। মহাত্মা গান্ধী পথৰ পৰা ৩ আৰু ৪ নম্বৰ ৰে’লৱে গেটলৈ, মাছখোৱাত কেডাৰ ৰ’ডৰ পৰা শিখ মন্দিৰলৈ – এই অঞ্চলটোৱেই ফাঁচি বজাৰ থানাৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ফাঁচি বজাৰ থানাত পঞ্জীয়ন হোৱা গোচৰৰ সংখ্যা গড়ে বিশৰ পৰা পঁচিশটা। থানাত পঞ্জীয়ন হোৱা গোচৰ সমূহৰ অপৰাধসমূহ হ’ল ক্ৰাইম এগেইনষ্ট প্ৰ’পাৰ্টী। কৰ্মচাৰী বা লগুৱাৰ পৰা ধন লুট, জাল চহীৰে বেংকৰ পৰা টকা উলিয়াই নিয়া, সামগ্ৰী চুৰি, ধন দাবী আদি ধৰণৰ অপৰাধেই ফাঁচি বজাৰত বেছি। ফাঁচি বজাৰৰ মাটিৰ গৰাকী এসময়ত থলুৱা হিন্দু বা মুছলমান লোক আছিল। বিক্ৰী সূত্ৰে বাহিৰৰ পৰা অহা ব্যৱসায়ীৰ প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন হোৱাৰ পাছত ফাঁচি বজাৰত মাটি লৈ সৃষ্টি হোৱা বিবাদ বাঢ়িল।
হিংসাত্মক ঘটনা বুলিলে ১৯৬৮ চনত ফাঁচি বজাৰত সংঘটিত হোৱা হিংসাত্মক ঘটনায়েই হৈছে বজাৰখনৰ আটাইতকৈ বৃহৎ এনে ঘটনা। আলফাৰ উত্থানৰ বজাৰখনত সংঘটিত হিংসাত্মক ঘটনাৰ পিছত বজাৰখন সামগ্ৰিকভাৱে শান্তিপূৰ্ণ হৈ আছে। ২০০০ চনৰ পৰা ২০০৯ চনলৈ ফাঁচি বজাৰত পোন্ধৰটামান বোমা বিস্ফোৰণো সংঘটিত হৈছে।
হকাৰ অঞ্চল
হকাৰ বা ভেণ্ডৰসকলে ফাঁচিবজাৰৰ এক বৃহৎ অংশ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। তেওঁলোকে সকলোধৰণৰ কাপোৰ-কানি, ঘৰুৱা সামগ্ৰী, ইলেকট্ৰনিক সামগ্ৰী, শাক-পাচলি, ফুল, ফল-মূল আদিৰ বেহাৰে ফাঁচিবজাৰ প্ৰাণৱন্ত কৰি ৰাখে। চৰকাৰী তথ্য মতেই ফাঁচিবজাৰৰ পথৰ ওপৰত থকা হকাৰ সংখ্যা প্ৰায় এহেজাৰ। ফাঁচি বজাৰত বজাৰ কৰিবলৈ যোৱা বহুতৰ বাবে এই হকাৰসকল হৈছে মূল আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু। বহুতৰ ধাৰণা তেওঁলোকে কম দামত বস্তু বিক্ৰী কৰে। হকাৰসকলৰ দৈনিক লেন-দেনৰ পৰিমাণো ২৫-৩০ লাখৰো কম নহয়।
এই হকাৰসকলৰ বিৰুদ্ধে বজাৰৰ পৰিৱেশ বিনষ্ট কৰাৰ অভিযোগ আছে। ফাঁচি বজাৰৰ যান-ঝঁট, যান-বাহন পাৰ্কিং কৰিবলৈ ঠাইৰ অভাৱ আদিৰ বাবেও বহুতে এই হকাৰ সকলকেই জগৰীয়া কৰে। গুৱাহাটীৰ প্ৰাক্ত বিধায়ক অজয় দত্তৰ মতে, ১৯৭৪ চনত হকাৰ সকলক পাণ বজাৰৰ অ’ভাৰ ব্ৰীজৰ তলত বহুওৱা হৈছিল যদিও পাছত বিভিন্ন হেঁচাত এই হকাৰসকল পদ পথ বা ৰাজপথলৈ ওলাই আহিছিল। ফাঁচিবজাৰৰ হকাৰ সকলৰ বাবেই উৰিষ্যাৰ ৰাজধানী ভুৱনেশ্বৰৰ আৰ্হিত এক সুকীয়া ‘হকাৰ অঞ্চল’ স্থাপনৰ বাবে প্ৰচেষ্টা চলি আছে।
ফাঁচি বজাৰৰ গুৰুদ্বাৰ
ফাঁচি বজাৰৰ মাজমজিয়াত সগৌৰৱেৰে মূৰ দাঙি আছে সুউচ্চ গুৰুদ্বাৰে। ইয়েই হৈছে মহানগৰৰ প্ৰথমটো গুৰুদ্বাৰ। ১১০ বছৰীয়া পৰম্পৰাৰে সমৃদ্ধ ফাঁচি বজাৰৰ এই শশিখ মন্দিৰৰ মাটিখিনি পূৰ্বতে আছিল ভাৰতৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি ফখৰুদ্দিন আলি আহমেদৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ডানিছ আলীৰ। গুৱাহাটী মৌজাৰ লাখ টকীয়া কমাৰ পট্টীৰ সংযোগ স্থলত থকা এই একঠা চাৰিলোচা মাটি ১৯০২ চনত স্থাপন হোৱা গুৰুদ্বাৰা কমিটীৰ হাতলৈ হস্তান্তৰ হয় আৰু তাতেই নিৰ্মাণ হয় এই ঐতিহ্যমন্দিত শিখ গুৰুদ্বাৰা।
১৮৯৫ চনত গুৱাহাটী ৰেল ষ্টেশ্যন স্থাপন কৰা হৈছিল। সেই সময়তে এই ষ্টেশ্যনৰ ষ্টেশ্যন মাষ্টৰ চৰ্দাৰ আল্লা সিঙৰ পৃষ্ঠপোষকতাতেই গুৱাহাটীত থকা প্ৰায় ১০০ শিখ লোকৰ জনসংখ্যাৰ বাবেই এই গুৰুদ্বাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ১৯০২ চনত ক্ৰয় কৰা মাটিত অসম আৰ্হিৰ এমহলীয়া গুৰুদ্বাৰটো ১৯০৪-০৫ চনত য’ত মূধচ আছিল টিনপাতৰ। ১৯২৫-২৬ চনত অসম আৰ্হিৰ ঘৰৰ ঠাইত এটা আৰ চি চি এমহলীয়া ঘৰ নিৰ্মাণ হয়। ষাঠিৰ দশকত গুৱাহাটীৰ শিখ লোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাত এই গুৰুদ্বাৰক লেখত ল’বলগীয়া হিচাপে নিৰ্মাণ কৰাৰ মন মেলিলে। বৰ্তমানৰ পাঁচ মহলীয়া মন্দিৰৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰস্তুতিও তেতিয়াই আৰম্ভ হ’ল আৰু ১৯৭৪ চনত এই গুৰুদ্বাৰটো নিৰ্মাণ কৰা হ’ল। বৰ্তমান ইয়াৰ দ্বিতীয় মহলাত গুৰুদ্বাৰ আছে। সম্পূৰ্ণ একঠা চাৰিলোচা মাটিক সামৰি নিৰ্মাণ কৰা গুৰুদ্বাৰৰ ভৱনত এখন বজাৰ, ভোজনালয় আৰু অতিথিশালাও আছে। ইয়াতেই স্থাপন কৰা গুৰু নানক স্কুলখন পিছত চাৰাবভাটীলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গুৱাহাটী
আমিৰ খান
মহম্মদ আমিৰ হুচেইন খান (आमिर खान; জন্ম: ১৪ মাৰ্চ ১৯৬৫) হ'ল এজন বিখ্যাত ভাৰতীয় অভিনেতা। হিন্দী ছবিত ত্ৰিছ বছৰৰো বেছি সময় ধৰি তেওঁৰ কেৰিয়াৰত খানে নিজকে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এজন অন্যতম জনপ্ৰিয় আৰু প্ৰভাৱশালী অভিনেতা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
দুষ্যন্ত
দুষ্যন্ত (Dushyanta, दुष्यन्त) শাস্ত্ৰীয় ভাৰতীয় সাহিত্য আৰু ভাৰতীয় ইতিহাসৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫০০০ বছৰ পূৰ্বে) এগৰাকী ৰজা। তেওঁ শকুন্তলাৰ স্বামী আৰু সম্ৰাট ভৰতৰ পিতৃ আছিল। তেওঁক মহাভাৰত আৰু কালিদাসৰ নাটক অভিজ্ঞানম শকুন্তলমত পোৱা যায়। সংস্কৃতত তেওঁৰ নামৰ অৰ্থ “দৈত্য ধ্বংসকাৰী।”
ৰজা দুষ্যন্ত
মহাভাৰতৰ মতে, দুষ্যন্ত ইলিনা (Ilina) আৰু ৰথানতাৰা (Rathantara)-ৰ পুত্ৰ। তেওঁ হস্তিনাপুৰৰ ৰজা আৰু কুৰু বংশৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল। মৃগয়া কৰিবলৈ গৈ কণ্বমুনিৰ আশ্ৰমত শকুন্তলাৰ (তেওঁৰ পত্নী) সৈতে তেওঁৰ দেখা হয়। দুষ্যন্ত আৰু শকুন্তলাৰ ভৰত নামে এক পুত্ৰ আছিল যিয়ে পিছত গৈ হস্তিনাপুৰৰ ৰজা হৈছিল।
শকুন্তলাৰ প্ৰতি প্ৰেম
দুষ্যন্ত মৃগয়া কৰিবলৈ গৈ কাণ্বমুনিৰ আশ্ৰমত শকুন্তলাৰ সৈতে দেখা হয়, যি বিশ্বামিত্ৰ আৰু মেনকাৰ কন্যা আছিল। তেওঁ শকুন্তলাক দেখি মুগ্ধ হয় আৰু সন্মতি মৰ্মে কণ্বমুনিৰ আশ্ৰমত শকুন্তলাৰ সৈতে গন্ধৰ্ব বিবাহ কৰায়। যাবৰ সময়ত, দুষ্যন্তই শকুন্তলাক তেওঁৰ প্ৰেমৰ চিহ্ন হিচাবে এটি ৰাজকীয় আঙুঠি দিয়ে আৰু প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে যে সি তেওঁক ল’বলৈ আহিব।
কিন্তু দুষ্যন্ত যেতিয়া ৰজা হয়, তেতিয়া তেওঁ ৰাজ্যৰ ক্ষেত্ৰত বহু বছৰৰ বাবে খুব শোষিত হৈ পৰে, ইপিনে শকুন্তলা অপেক্ষা কৰি হতাশ। এদিন, দুৰ্বাসা ঋষি আধ্যাত্মিক পৰিদৰ্শন কৰে, কিন্তু শকুন্তলা, যিয়ে দুষ্যন্তৰ প্ৰেমৰ প্ৰতি খুব মগ্ন হৈ আছিল, তেওঁ দুৰ্বাসা ঋষিৰ উপস্থিতি ধৰিব নোৱাৰে আৰু যাৰ কথাত মগ্ন হৈ আছে তেওঁ তেওঁক পাহৰি যাব বুলি দুৰ্বাসা ঋষিয়ে তেওঁক অপমান কৰা বুলি ভাবি শকুন্তলাক অভিশাপ দিয়ে। শকুন্তলাই ক্ষমা খোজাত তেওঁ দিয়া কিবা চিহ্ন যদি দেখুৱাব পাৰে তেন্তে চিনি পাব বুলি জনায়।
শকুন্তলা যেতিয়া স্বামীৰ গৃহলৈ অৰ্থাৎ হস্তিনাপুৰলৈ যায় তেতিয়া সিহঁতৰ প্ৰেমৰ চিহ্ন হিচাপে থকা আঙুঠিটো এখন নদীত পৰি যায়, যিটোক এটা মাছে খাই পেলায়। আৰু তেতিয়া তেওঁৰ হাতত তেনে কোনো চিহ্ন প্ৰমাণ হিচাপে নাছিল।
দুষ্যন্ত শকুন্তলাক স্মৰণ কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু তেওঁৰ স্মৃতি আৰু ভালপোৱা পুনৰ জাগ্ৰত হয় যেতিয়া সেই মাছে খোৱা আঙুঠিটোৰ পুনৰুদ্ধাৰ হয়। পিছত ৰাজপ্ৰসাদত আনি শকুন্তলাক বিয়াহ কৰায়, যি তেওঁৰ ৰাণী আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ ভৰতৰ মাতৃ হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
তাৱাক্কল কাৰমান
তাৱাক্কল আব্দেল-চালাম কাৰমান (জন্ম: ৭ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৭৯) এগৰাকী য়েমেনৰ সাংবাদিক, ৰাজনীতিক আৰু য়েমেনৰ আল-ইছলাহ ৰাজনৈতিক দলৰ প্ৰবীণ সদস্য। তদুপৰি কাৰমান এগৰাকী মানবাধিকাৰ কৰ্মী হিচাপেও দীৰ্ঘদিন ধৰি কাম কাজ চলাই আছে। তেওঁ “ৱমেন জাৰ্ণালিষ্ট উইথআউট চেইন্স” নামৰ নাৰী সাংবাদিকদৰ এটি দলক নেতৃত্ব দিয়ে। ২০০৫ চনত তেওঁ এই অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ২০১১ চনৰ য়েমেনৰ বিদ্ৰোহৰ সময়ত কাৰমান অন্তৰ্জাতিকভাৱে পৰিচিত হৈ পৰে। তেওঁক য়েমেনৰ জনগণে “লৌহ মানৱী” আৰু “বিদ্ৰোহৰ মাতৃ” বুলি অভিহিত কৰে। তেওঁ ২০১১ চনৰ শান্তিৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ প্ৰথম য়েমেনীয় আৰু প্ৰথম আৰৱীয় নাৰী হিচাপে এই বঁটা লাভ কৰে। তদুপৰি তেওঁ দ্বিতীয় মুছলমান নাৰী আৰু দ্বিতীয় সৰ্বকনিষ্ঠ ব্যক্তি হিচাপে নোবেল বঁটা লাভ কৰে।
২০০৫ চনত সাংবাদিক হিচাপে কাৰমান য়েমেনত পৰিচিত হৈ উঠে। তাৰ লগতে তেওঁ এক মোবাইল ফোন সংবাদ সেৱাৰ প্ৰবক্তা আছিল। ২০০৭ চনত এই মোবাইল ফোন সংবাদ সেৱাৰ লাইচেন্স বাতিল কৰা হয়। তাৰপিছত তেওঁ গণমাধ্যমৰ স্বাধীনতাৰ পক্ষে আন্দোলন আৰম্ভ কৰে। ২০০৭ চনৰ মে মাহত কাৰমান সাপ্তাহিকভাবে প্ৰতিবাদ সভাৰ আয়োজন কৰে। একসময়তে তেওঁ এই প্ৰতিবাদৰ মাধ্যমৰে গণমাধ্যমৰ সংস্কাৰৰ দাবী তোলে। তেওঁ আৰৱ বিদ্ৰোহৰ সপক্ষেও বিদ্ৰোহ কৰে। তেওঁ য়েমেনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি আলি আবদুল্লাহ চালেহৰ বিপক্ষে প্ৰবল প্ৰতিবাদী হৈ পৰে।
প্ৰথমিক জীৱন
কাৰমান ১৯৭৯ চনৰ ৭ ফেব্ৰুৱাৰীত য়েমেনৰ মেখলাফ নামৰ ঠাইত জন্মগ্ৰহণ কৰে। মেখলাফ তাজিজ চহৰৰ নিকটত অৱস্থিত। তাজিজ য়েমেনৰ তৃতীয় বৃহত্তম চহৰ আৰু ইয়াত অনেক প্ৰখ্যাত শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আছে। কাৰমান তাজিজ চহৰতে শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পিতৃ আব্দেল চালাম কাৰমান, এজন আইনজীৱী আৰু ৰাজনীতিক। আব্দেল চালাম এসময়ত আইন বিষয়ক মন্ত্ৰী আছিল। তাৱাক্কল কাৰমানৰ এজন ভায়েক তাৰিক কাৰমান য়েমেনৰ বিখ্যাত কবি। তাৱাক্কল কাৰমানৰ এগৰাকী ভগ্নী চাফা কাৰমান আল-জাজিৰাত সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰে। কাৰমানৰ স্বামীৰ নাম মহম্মদ আল-নাহমী। তেওঁলোকৰ তিনিটা সন্তান আছে।
কাৰমান বাণিজ্য বিভাগত স্নাতক আৰু ৰাজনৈতিক বিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ২০১২ চনত তেওঁ কানাডাৰ ইউনিভাৰ্চিটি অফ আলবাৰ্তাৰ পৰা আন্তৰ্জাতিক আইন বিষয়ত সন্মানজনক ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
২০১০ চনত এক প্ৰতিবাদ সভাত এজন মহিলায়ে কাৰমানক ছুৰীকাঘাত কৰাৰ চেষ্টা চলায়, এই ঘটনা কাৰমানৰ সমৰ্থক সকলে প্ৰতিহত কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তাৰিক কাৰমানৰ উদ্ধৃতিৰ পৰা জনা যায় যে, এজন প্ৰবীণ য়েমেনীয় আমোলা তেওঁৰ ভগ্নী তাৱাাক্কল কাৰমানক ২০১১ চনৰ জানুৱাৰীত হত্যাৰ ভাবুকি দিছিল। লগতে তেওঁক প্ৰতিবাদ সভাত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পৰা নিষিদ্ধ কৰিছিল। দা নিউয়ৰ্ক পত্ৰিকাৰ এটি প্ৰতিবেদন অনুসাৰে সেই আক্ৰমণকাৰী হল য়েমেনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি চালেহ।
কাৰমনে তেওঁৰ পৰিয়ালৰ পূৰ্ব-পুৰুষ সকল তুৰস্কৰ আনাতোলিয়া কাৰামান নামৰ অঞ্চলৰ বাসিন্দা বুলি জনায়। তুৰস্ক চৰকাৰে কাৰমনাক তুৰস্কৰ নাগৰিকত্ব প্ৰদান কৰে। তেওঁ ২০১২ চনৰ অক্টোবৰ মাহত আনুষ্ঠানিকভাবে এই নাগৰিকত্ব গ্ৰহণ কৰে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:য়েমেনৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:শান্তিৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
মেঘালয়ৰ মাতৃবংশীয় সমাজ
উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ কেইবাটাও জনগোষ্ঠীত মাতৃবংশ প্ৰথাৰ প্ৰচলন আছে। নাৰীৰ উত্তৰপুৰুষৰ জৰিয়তে বংশৰ আভাস পোৱাকে মাতৃবংশ বোলে। এই সমাজ ব্যৱস্থাত কোনো এজন ব্যক্তিক তেওঁৰ মাতৃৰ বংশৰে সূচোৱা হয় আৰু সম্পত্তিৰ বা উপাধিৰ উত্তৰাধিকাৰ জড়িত থাকে। এনে ব্যৱস্থা সাধাৰণতে দেখা পোৱা পিতৃপ্ৰধান প্ৰথাতকৈ বেলেগ য'ত পৰিয়ালৰ পৰিচয় মূল পুৰুষজনৰ পৰা আহে। খাচি, গাৰো আৰু মেঘালয়ৰ আন আন উপগোটসমূহৰ মাজত অতীতৰে পৰা মাতৃবংশীয় সমাজ ব্যৱস্থা চলি আহিছে। খাচিসকলৰৰ মাতৃবংশীয় প্ৰথা পৃথিৱীৰ বৃহৎ মাতৃবংশীয় সংস্কৃতিসমূহৰ অন্যতম।
পটভূমি
উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ আন বহু জনগোষ্ঠীৰ লগতে মেঘালয় ৰাজ্যৰ খাচিসকলেও মাতৃবংশ প্ৰথা মানি চলে। ভিন ভিন ভাষা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ থকা কেইবাটাও উপগোষ্ঠীৰ বাবে খাচি জনগোষ্ঠী শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই সকলোবোৰ গোটৰ জনজাতীয় পৰিচয় Ki Hynniew Trep (সাতটা পঁজা) নামেৰে একেই। আনহাতে আচিক লোকসকলৰ বিভিন্ন গোটক গাৰো নামটোৰে সূচোৱা হয়।
খাচিসকলৰৰ মাতৃবংশীয় প্ৰথাক পৃথিৱীৰ "বৰ্তি থকা বৃহৎ মাতৃবংশীয় সংস্কৃতিসমূহৰ" এটা বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। খাচি, গাৰো আৰু আন আন গোটসমূহ মেঘালয়ৰ লগতে অসম আৰু বাংলাদেশৰ সীমান্তৱৰ্তী অঞ্চলত বসবাস কৰে। পূব এছিয়াৰ মন-মাৰ লোকসকলক খাচিসকলৰ পূৰ্বপুৰুষ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। খাচি আৰু আন উপগোটসমূহৰ মাতৃবংশীয় প্ৰথা ভাৰতত অদ্বিতীয়। তেওঁলোকৰ লোকবিশ্বাস, কিংবদন্তি আৰু উৎপত্তিৰ কাহিনীবোৰত মাতৃবংশৰ কথাক গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। যুদ্ধলৈ যোৱা খাচি ৰজাসকলে পৰিয়ালৰ দায়িত্ব মহিলাক দি থৈ গৈছিল আৰু সেইবাবে সমাজত মহিলাৰ ভূমিকা অতীজৰে পৰা সন্মানীয় লৈ পৰিছে। হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত উল্লেখিত নাৰী ৰাজ্যৰ খাচি আৰু জয়ন্তীয়া পাহাৰ আৰু মেঘালয়ৰ মাতৃবংশ প্ৰথাৰ লগত সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে। ২০০৪ চনৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি মেঘালয়ৰ জনজাতিসমূহৰ মাতৃবংশীয় বৈশিষ্ট্য কিছু পৰিমাণে নাইকিয়া হৈ আহিছে।
অধিকাৰ, ভূমিকা আৰু দায়িত্ব
মেঘালয়ৰ মাতৃপ্ৰধান সমাজত নাৰীৰ ভূমিকা প্ৰধান। পৰিয়ালৰ নুমলীয়া জীয়ৰী Ka Khadduhএ সকলো সম্পত্তিৰ অধিকাৰ পায়। বিবাহৰ পাছত জোঁৱাই শাহুৱেকৰ ঘৰত থাকিব লাগে। সন্তানসকলে মাকৰ উপাধি লিখে। কোনো লোকৰ কন্যা সন্তান জন্ম নহ'লে তেওঁলোকে ছোৱালী এজনী তুলি লয় আৰু সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ তাইলৈ হস্তান্তৰ কৰে। ল'ৰা সন্তান জন্মৰ বিপৰীতে কন্যা সন্তানৰ জন্ম উদ্‌যাপন কৰা হয়। নাৰী এগৰাকীয়ে পুনৰ্বিবাহ কৰিলে বা বিবাহ বহিৰ্ভূত ভাৱে সন্তান জন দিলে সামাজিক অপবাদৰ বলি নহয়। "Khasi Social Custom of Lineage Act" নিয়মে তেওঁলোকক সুৰক্ষা দিয়ে। কেতিয়াবা কোনো নাৰীয়ে অন্য জনগোষ্ঠীৰ পুৰুষো বিয়া কৰায়। খাচি সমাজৰ সফল মহিলাসকলে অনুভৱ কৰে যে তেওঁলোকৰ "সামাজিক ব্যতিক্ৰমে" সফল হোৱাত সৰ্বতোপ্ৰকাৰে সহায় কৰে। প্ৰায়বোৰ সৰু-সুৰা ব্যৱসায়ৰ দায়িত্ব মহিলাসকলেই লয়।
১৯৯৪ চনত বীণা আগৰৱালে গাৰো আৰু খাচিসকলৰ বিশিষ্ট্যৰ তুলনামূলক অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ জনায় যে গাৰোসকলৰ মাজতো মাতৃবংশীয় উত্তৰাধিকাৰ, বিবাহৰ পাছত মাতৃৰ ঘৰত বা কাষতে বাসৰ প্ৰথা, সম্পৰ্কীয় লোকৰ মাজত বিবাহৰ পচন্দ, প্ৰাক্‌-বৈবাহিক যৌনমিলন আদিৰ প্ৰচলন আছে, কিন্ত নাৰীৰ ব্যভিচাৰক শাস্তি দিয়া হয়। আনহাতে খাচিসকলৰ মাজত মাতৃবংশীয় উত্তৰাধিকাৰ, বিবাহৰ পাছত মাতৃৰ ঘৰত বা কাষতে বাসৰ প্ৰথা আৰু দ্বি-বাসস্থান (পত্নীয়ে মাক-দেউতাকৰ লগতে বাস কৰে আৰু গিৰিয়েকে অন্য ঘৰত বাস কৰে)ৰ নিয়ম আছে। সম্পৰ্কীয় লোকৰ মাজত বিবাহৰ বিৰূপ ভাব আছে। খাচি নাৰীৰো প্ৰাক্‌-বৈবাহিক যৌনমিলন মানি লোৱা হয় কিন্তু ব্যভিচাৰক শাস্তি দিয়া হয়।
সন্তানৰ চোৱা-চিতাৰ দায়িত্ব মাক বা শাহুৱেকৰ। সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ লাভ কৰা কনিষ্ঠ জীয়েকে মাক-দেউতাকৰ বৃদ্ধ বয়সত যত্ন ল'ব লাগে আৰু ভায়েক-ভনীয়েকৰো পঢ়া-শুনা বা অন্য দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিব লাগে।
কিছুমান খাচি পুৰুষে এনে সমাজত নিজকে দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ নাগৰিক জ্ঞান কৰে। তেওঁলোকে পুৰুষৰ সম-অধিকাৰ বিচাৰি Syngkhong Rympei Thymmai আৰু Sam Kam Rin Ku Mai (সামাজিক পুনৰ্গঠন সংঘ)ৰ দৰে সংস্থা গঠন কৰিছে। তেওঁলোকে প্ৰকাশ কৰে যে "খাচি পুৰুষৰ কোনো সুৰক্ষা নাই, তেওঁলোকৰ মাটিৰ অধিকাৰ নাই, তেওঁলোকে পাৰিবাৰিক ব্যৱসায় চলাব নোৱাৰে আৰু কোনো কামতে গ্ৰহণযোগ্য নহয়।”
মেঘালয়ৰ সমাজ মাতৃবংশীয় হ'লেও মাতৃপ্ৰধান নহয়। আগৰ ৰজাৰ দিনত ৰজাৰ নুমলীয়া ভনীৰ পুত্ৰ‌ই ৰাজ্যৰ শাসনভাৰ লাভ কৰিছিল। এতিয়াও মেঘালয় বিধানসভা বা পঞ্চায়তত নাৰীৰ অংশগ্ৰহণ নূন্যতম। ২০১৩ চনত মেঘালয় বিধানসভাৰ ৬০ গৰাকী সদস্যৰ মাত্ৰ পাঁচগৰাকী মহিলা। জনজাতিৰ মুখ্য ৰাজনৈতিক বিভাগ Dorbar Shnongত মহিলাক কোনো দায়িত্ব দিয়া নহয়। কিন্তু মহিলাসকলে অনুভৱ কৰে যে তেওঁলোকে পুৰুষতকৈ টকা-প‌ইছাৰ দায়িত্ব ভালদৰে পালন কৰে আৰু সেইবাবে অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা উপভোগ কৰে।
গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:নৃতত্ব শ্ৰেণী:মাতৃতন্ত্ৰ শ্ৰেণী:মেঘালয়
জটায়ু
জটায়ু (जटायु) হৈছে মহাকাব্য ৰামায়ণত বৰ্ণিত শগুণ বা ঈগলৰূপী এক অৰ্ধদেৱতা। তেওঁ অৰুণ আৰু শ্যেনীৰ কনিষ্ঠ সন্তান আৰু সম্পাতিৰ ভ্ৰাতৃ। জটায়ু ৰামৰ পিতৃ দশৰথৰ পুৰণি বন্ধু।
ৰামায়ণৰ বৰ্ণনা
ৰাৱণে যেতিয়া দেৱী সীতাক লংকালৈ অপহৰণ কৰি নি আছিল যেতিয়া জটায়ুৱে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। জটায়ুৱে ৰাৱণৰ সৈতে সাহসিকতাৰে যুঁজ দিয়ে কিন্তু বৃদ্ধাৱস্থাৰ বাবে জটায়ুক ৰাৱণে সহজতে পৰাজিত কৰি তেওঁৰ ডেউকা খণ্ডিত কৰে। তেতিয়া জটায়ু চাদয়ামঙ্গলমৰ শিলৰ ওপৰত পতিত হয়। সীতাৰ সন্ধানত ভ্ৰমি ফুৰা ৰাম আৰু লক্ষ্মণ পীড়িত আৰু মৃত্যুমুখত পৰা জটায়ুৰ কাষ পায় আৰু তেওঁ দশৰথ পুত্ৰদ্বয়ক জানিবলৈ দিয়ে যে ৰাৱণ দক্ষিণৰ দিশে আগবাঢ়িছে। ইয়াৰ পিছতে জটায়ুৱে মৃত্যুবৰণ কৰে আৰু ৰামে তেওঁৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
পৰিৱেশ নাৰীবাদ
পৰিৱেশ নাৰীবাদ (Ecofeminism) হৈছে নাৰীবাদ আৰু ৰাজনৈতিক পৰিৱেশ বিজ্ঞানৰ এক শাখা। পৰিৱেশ নাৰীবাদী চিন্তাবিদসকলে মানুহ আৰু প্ৰাকৃতিক জগতৰ মাজৰ সম্পৰ্ক বিশ্লেষণ কৰিবলৈ লিংগৰ ধাৰণাটোৰ সহায় লয়। ফৰাচী লেখক ফ্ৰান্সোৱা ডি অ'বনে তেওঁৰ লে ফেমিনিছম অ' লা মৰ্ট (১৯৭৪) গ্ৰন্থত এই শব্দটো উদ্ভাৱন কৰিছিল। ইক'ফেমিনিষ্ট তত্ত্বই সেউজ ৰাজনীতিৰ নাৰীবাদী দৃষ্টিভংগীক দৃঢ়তাৰে প্ৰকাশ কৰে যিয়ে সমতাবাদী, সহযোগী সমাজৰ আহ্বান জনাইছে আৰু য'ত কোনো প্ৰভাৱশালী গোট নাথাকে। আজি পৰিৱেশ নাৰীবাদৰ কেইবাটাও শাখা আছে, য'ত বিভিন্ন ধৰণৰ দৃষ্টিভংগী আৰু বিশ্লেষণ বিদ্যমান, য'ত উদাৰ পৰিৱেশ নাৰীবাদ, আধ্যাত্মিক/সাংস্কৃতিক পৰিৱেশ নাৰীবাদ, আৰু সামাজিক/সমাজবাদী পৰিৱেশ নাৰীবাদ (বা বস্তুবাদী পৰিৱেশ নাৰীবাদ) আদি অন্তৰ্ভুক্ত। পৰিৱেশ নাৰীবাদৰ ব্যাখ্যা আৰু ইয়াৰ সামাজিক চিন্তাধাৰাৰ সম্ভাৱ্য প্ৰায়োগিক ক্ষেত্ৰখনত পৰিৱেশ নাৰীবাদ শিল্প, সামাজিক ন্যায় আৰু ৰাজনৈতিক দৰ্শন, ধৰ্ম, সমসাময়িক নাৰীবাদ, আৰু কবিতা আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
পৰিৱেশ নাৰীবাদৰ বিশ্লেষণে সংস্কৃতি, অৰ্থনীতি, ধৰ্ম, ৰাজনীতি, সাহিত্য আৰু আইকন'গ্ৰাফীত নাৰী আৰু প্ৰকৃতিৰ মাজৰ সংযোগ অন্বেষণ কৰে আৰু প্ৰকৃতিৰ অত্যাচাৰ তথা নাৰীৰ ওপৰত চলা অত্যাচাৰৰ মাজৰ সমান্তৰালতাক সম্বোধন কৰে। এই সমান্তৰালতাৰ ভিতৰত নাৰী আৰু প্ৰকৃতিক সম্পত্তি হিচাপে চোৱা, পুৰুষক সংস্কৃতিৰ পৰ্যবেক্ষক আৰু নাৰীক প্ৰকৃতিৰ পৰ্যবেক্ষক হিচাপে চোৱা, পুৰুষে কেনেকৈ নাৰীক আধিপত্য বিস্তাৰ কৰে আৰু মানুহে প্ৰকৃতিৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰে আদি অন্তৰ্ভুক্ত যদিও কেৱল এইবোৰৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়। পৰিৱেশ নাৰীবাদে সজোৰে কয় যে নাৰী আৰু প্ৰকৃতি উভয়কে সন্মান কৰিব লাগিব।
সাৰাংশ
সমগ্ৰ বিশ্বৰ মহিলা কৰ্মী আৰু চিন্তাবিদসকলৰ পৰা বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ পৰিৱেশ নাৰীবাদী দৃষ্টিভংগীৰ উন্মেষ ঘটিছে যদিও পৰিৱেশ নাৰীবাদৰ শৈক্ষিক অধ্যয়নত উত্তৰ আমেৰিকাৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছে। এইদৰে ১৯৯৩ চনত "ইক'ফেমিনিজম: টুৱেৰ্ড গ্ল'বেল জাষ্টিচ এণ্ড প্লেনেটাৰী হেল্থ" শীৰ্ষক ৰচনাখনত লেখিকা গ্ৰেটা গাৰ্ড আৰু ল'ৰী গ্ৰুয়েনে "ইক'ফেমিনিষ্ট ফ্ৰেমৱৰ্ক" বুলি গণ্য কৰাৰ ৰূপৰেখা দাঙি ধৰিছে। ইক’ফেমিনিষ্ট সমালোচনাৰ তাত্ত্বিক দিশসমূহৰ ৰূপৰেখা দাঙি ধৰাৰ উপৰিও ৰচনাখনে বহুতো তথ্য আৰু পৰিসংখ্যা আগবঢ়াইছে। বৰ্ণনা কৰা কাঠামোটোৰ উদ্দেশ্য হৈছে আমাৰ বৰ্তমানৰ বিশ্বব্যাপী পৰিস্থিতিক চোৱা আৰু বুজাৰ উপায় স্থাপন কৰা যাতে আমি এইখিনিতে কেনেকৈ উপনীত হ’লোঁ আৰু অসুস্থতাসমূহৰ সমাধানৰ বাবে কি কৰা হ’ব পাৰে সেই বিষয়ে ভালদৰে বুজিব পাৰোঁ।
উত্তৰ আমেৰিকাৰ পণ্ডিত ৰোজমেৰী ৰুথাৰ আৰু কেৰলিন মাৰ্চেণ্টৰ কামৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি গাৰ্ড আৰু গ্ৰুয়েনে যুক্তি আগবঢ়ায় যে এই কাঠামোৰ চাৰিটা পক্ষ আছে:
তেওঁলোকৰ মতে এই চাৰিটা কাৰকে আমাক পৰিৱেশ নাৰীবাদীসকলে ঠাৱৰ কৰা "প্ৰকৃতি আৰু সংস্কৃতিৰ মাজৰ পৃথক্কৰণ" বুলি ভবা পৰ্যায়টোলৈ লৈ গৈছে যি তেওঁলোকৰ বাবে আমাৰ গ্ৰহীয় ৰোগৰ মূল উৎস।
লিংগভিত্তিক প্ৰকৃতি
পৰিৱেশ নাৰীবাদী তত্ত্বই দৃঢ়তাৰে কয় যে পুঁজিবাদে কেৱল পিতৃতান্ত্ৰিক আৰু পিতৃতান্ত্ৰিক মূল্যবোধহে প্ৰতিফলিত কৰে। এই ধাৰণাটোৱে বুজায় যে পুঁজিবাদৰ প্ৰভাৱে নাৰীক উপকৃত কৰা নাই আৰু ইয়াৰ ফলত প্ৰকৃতি আৰু সংস্কৃতিৰ মাজত ক্ষতিকাৰক বিভাজন ঘটিছে। ১৯৭০ চনত আদিম পৰিৱেশ নাৰীবাদীসকলে আলোচনা কৰিছিল যে প্ৰকৃতিৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ লালন-পালন আৰু সামগ্ৰিক জ্ঞানৰ নাৰীসুলভ প্ৰবৃত্তিৰ দ্বাৰাহে বিভাজন সুস্থ হ’ব পাৰে।
তেতিয়াৰ পৰাই কেইবাজনো পৰিৱেশ নাৰীবাদী পণ্ডিতে এই কথা কৈছে যে "নাৰী" হোৱাৰ বাবেই তেওঁলোকৰ লগত প্ৰকৃতিৰ সম্পৰ্ক সৃষ্টি হোৱা নাই, বৰঞ্চ সমসাময়িক পুৰুষ-প্ৰধান শক্তিৰ দ্বাৰা তেওঁলোক একেধৰণৰ অত্যাচাৰৰ সন্মুখীন হোৱাৰ বাবে এনে ঘটনা ঘটিছে। প্ৰকৃতিক বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা লিংগভিত্তিক ভাষা, যেনে: "মাতৃ পৃথিৱী" বা "মাতৃ প্ৰকৃতি" আৰু নাৰীক অৱমাননামূলক শব্দৰে বৰ্ণনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰাণীকৃত ভাষাত প্ৰান্তীয়কৰণ স্পষ্ট।
নতুবা পৰিৱেশ নাৰীবাদৰ কৰ্মী বন্দনা শিৱাই লিখিছে যে নাৰীৰ দৈনন্দিন কাম-কাজ আৰু আন্ত:প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে পৰিৱেশৰ সৈতে এক বিশেষ সংযোগ সাধন হৈছে যদিও এই সংযোগক তুচ্ছজ্ঞান কৰা হৈছে। শিৱাৰ মতে, জীৱিকা অৰ্থনীতিৰ মহিলা "প্ৰকৃতিৰ সৈতে অংশীদাৰিত্বৰে সম্পদ, প্ৰকৃতিৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ সামগ্ৰিক আৰু পৰিৱেশগত জ্ঞানৰ ভিত্তিত স্বঅধিকাৰৰ বিশেষজ্ঞ" হৈ আহিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী তত্ত্ব শ্ৰেণী:নাৰীবাদ শ্ৰেণী:সমাজতত্ত্ব
আঙঠি
আঙঠি হৈছে হাতৰ আঙুলিত পিন্ধা এবিধ ঘূৰণীয়া গঢ়ৰ অলংকাৰ।
নিৰ্মাণ
সোণ, ৰূপ,তাম, পিতল,শংখ, হাতীদাঁত আদি বিভিন্ন ধাতু আৰু পদাৰ্থেৰে আঙঠি নিৰ্মাণ কৰা হয়। আঙঠিৰ আৰ্হিবোৰ জীৱ-জন্তু,গছ-লতা,তৰু-তৃণ, ফুল-ফল আদিৰ আৰ্হিত গঢ়োৱা হয়।
বিভিন্ন নামৰ আঙঠি
আৰ্হি অনুযায়ী আঙঠিবোৰৰ বিভিন্ন নাম দিয়া হয়। যেনে- কেৱল সোণেৰে গঢ়া উকা আঙঠি, বাখৰ পতা আঙঠি, জেঠীনেজীয়া আঙঠি, সৰুদৈয়া জাপি আকৃতিৰ আঙঠি, গৰু চকুৱা আঙঠি, শেনপতা আঙঠি,হৰিণচকুৱা আঙঠি,ম'ৰাপখীয়া, পদুমকলি,চিৰিপতা, হীৰাপতোৱা,বাবৰিফুলীয়া,মাছবাকলীয়া আঙঠি,সাপ আঙঠি,পোহাৰী আঙঠি আদি।
তৰ্জনী আঙঠি
এইবিধ আঙঠি পুৰুষে তৰ্জনী আঙুলিত পৰিধান কৰিছিল।
হীৰাপতোৱা আঙঠি
এইবিধ বৰ মূল্যবান আছিল বাবে ইয়াক আগতে ৰজা-মহাৰজাসকলেহে পৰিধান কৰিছিল।
টিক ধৰা আঙঠি
আন এবিধ বিশেষ আঙঠি হ'ল টিক ধৰা আঙঠি। এইবিধ আঙঠি সোণ আৰু ৰূপ মিহলি কৰি গঢ়োৱা হৈছিল। বিবাহৰ নিয়ম-নীতিতহে এই আঙঠিটো ব‌্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাখৰ পতোৱা আঙঠি
এইবিধ আঙঠিত বিভিন্ন ৰঙৰ বাখৰ খজা থাকে।
মিনা কৰা আঙঠি
এইবিধ আঙঠিত ৰঙা, সেউজীয়া আদি মিনা কৰোৱা হয়।
মোহৰ আঙঠি
পুৰুষে পিন্ধা মোহৰ আঙঠিটো মোহৰৰ সাঁচ দি গঢ়োৱা হয়। ই আভিজাত্য আৰু চহকী শ্ৰেণীৰ সূচনা কৰে।
আঙঠিৰ লগত জড়িত বিশ্বাস
আঙঠিয়ে হতাশা,হৃদৰোগ আদি দূৰ কৰে, অষ্টধাতুৰ আঙঠিত পাথৰ লগাই পিন্ধিলে পিন্ধোতাৰ শক্তিৰ বিকাশ হয় বুলি বিশ্বাস আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গহনা
শমশাদ বেগম
শমশাদ বেগম (Shamshad Begum; ১৪ এপ্ৰিল ১৯১৯-২৩ এপ্ৰিল ২০১৩) এগৰাকী হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী। ১৯১৯ চনত এটা পঞ্জাবী মুছলমান মান জাট পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ এটা বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ কণ্ঠৰ প্ৰতিভাধৰ শিল্পী আছিল, যিয়ে হিন্দী, বঙালী, মাৰাঠী, গুজৰাটী, তামিল আৰু পঞ্জাবী ভাষাত ছয় হাজাৰৰো অধিক গীত গাইছে আৰু ইয়াৰে ১২৮৭টা হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ গীত। তেওঁ নৌচাদ, গুলাম হায়দৰ, শচীন দেৱবৰ্মণ, ও.পি. নায়াৰ, চি. ৰামচন্দ্ৰ আদি সঙ্গীত গুৰুৰ সৈতে কাম কৰিছে। ১৯৪০ৰ দশকৰ পৰা ১৯৭০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিলৈ তেওঁ অসংখ্য জনপ্ৰিয় গীত গাইছিল, যাৰ ভিতৰত বহুবোৰ গীত ৰিমিক্স কৰি অহা হৈছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পঞ্জাব প্ৰদেশৰ লাহোৰত (বৰ্তমান পাকিস্তানত) শমশাদ বেগমে জন্ম গ্ৰহণ কৰে। দেউতাকৰ নাম আছিল মিঞা হুছেইন। ১৯৩২ চনত গণপত লাল বাট্টু নামৰ এজন হিন্দু উকীলক ভাল পাইছিল। পাৰিবাৰিক বাধা-নিষেধ থকা সত্ত্বেও ১৯৩৪ চনত দুয়োৰো বিয়া হৈ যায়। শমশাদৰ বয়স তেতিয়া পোন্ধৰ বছৰ। ১৯৫৫ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়। তেতিয়াৰ পৰাই মৃত্যু পৰ্যন্ত তেওঁ জীয়ৰী ঊষা আৰু জোৱায়েক কৰ্ণেল যোগেশ ৰাত্ৰাৰ সৈতে মুম্বাইৰ পোৱাই অঞ্চলৰ হীৰানন্দী গাৰ্ডেনত বাস কৰি আহিছিল।
কৰ্মজীৱন
প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়া সময়তে স্কুলৰ অধ্যক্ষই তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ উমান পাইছিল। সুন্দৰ কণ্ঠস্বৰৰ বাবে তেওঁক শ্ৰেণীকক্ষৰ প্ৰাৰ্থনাৰ বাবে বাছনি কৰা হৈছিল। দহ বছৰ বয়সতে তেওঁ বিয়া-বাৰুবোৰত লোকসঙ্গীত পৰিবেশন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সঙ্গীতৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰবল অনুৰাগ ১৯২৯ চনৰ ফালে লক্ষ্য কৰা যায়, যিটো পৰিয়ালৰ মানুহে মানি লব পৰা নাছিল। গজল আৰু কাৱালীৰ ভক্ত শমশাদৰ খুৰাকৰ উৎসাহত বাৰ বছৰ বয়সত জেনোফোন মিউজিক কোম্পানীৰ সঙ্গীতজ্ঞ গুলাম হায়দৰৰ অডিচনৰ সন্মুখীন হয়। এটা সাক্ষাৎকাৰত শমশাদে কৈছিল যে তেওঁ বিখ্যাত কবি তথা শাসক বাহাদুৰ শাহ জফৰৰ গজল মেৰা য়াৰ মুঝে মিলে অগৰটো গায়। মুগ্ধ হৈ গুলাম হায়দৰে তেওঁক বাৰটা গীতত অংশগ্ৰহণৰ সুবিধা দিয়ে আৰু তেওঁক প্ৰখ্যাত গায়িকা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাত যথেষ্ট সহায় কৰে। খুৰাকৰ মধ্যস্থতাত দেউতাক মিঞা হুছেইন বক্সে জীয়েকক গীত গাবলৈ অনুমতি দিয়ে যদিও চৰ্ত ৰাখিলে যে গীত বাণীবন্ধনৰ সময়ত বোৰ্খা পৰিধান কৰিব লাগিব আৰু ফটো তোলা কোনোমতেই নচলিব। ১৯৩৭ চনত অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ পেচাৱৰ আৰু লাহোৰৰ কেন্দ্ৰৰ পৰা তেওঁৰ গীত পৰিবেশন হোৱাৰ পিছত তেওঁ বিপুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। প্ৰযোজক দিলসুখ পাঞ্চলীয়ে তেওঁৰ ছবিৰ বাবে শমশাদৰ স্ক্ৰীণটেষ্ট লৈছিল। তেওঁ উত্তীৰ্ণও হৈছিল যদিও দেউতাৰ কৈছিল যে তেওঁ যদি অভিনয় কৰে, তেন্তে ভৱিষ্যতলৈ আৰু গীত গাব নিদিব। দেউতাকক কথা দিলে যে তেওঁ কেতিয়াও কেমেৰাৰ সন্মুখত অৱতীৰ্ণ নহব।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
গুগ'ল
গুগ'ল ১০১০০ৰ সমান ডাঙৰ সংখ্যা; অৰ্থাৎ ১ৰ পিছত ১০০ শূন্য লগালে পোৱা সংখ্যা।
১০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০,০০০
এই শব্দ প্ৰথম ১৯৩৮ত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিলে আমেৰিকাৰ গণিতজ্ঞ এড্বাৰ্ড কাস্নাৰৰ ৯ বছৰীয়া ভতিজা মিল্টন চিৰটাৰ দ্বাৰা। কাস্নাৰে এই শব্দ ৯১৪০ত নিজৰ গ্ৰন্থ মেথেমেতিক্স এণ্ড ইমেজিনেচনৰ সহায়ত জনপ্ৰিয় কৰিলে। গুগ'লৰ অন্য নাম চুটি স্কেলত দহ দুঅট্ৰিগিণ্টিলিয়ন, দীঘল স্কেলত দহ হাজাৰ চেক্সদেচিলিয়ন, আৰু পেলেটিয়াৰ দীঘল স্কেলত দহ চেক্সদেচিলিয়াৰ্ড
আকাৰ
গণিতত গুগ'লৰ কোনো বিশেষ স্থান নাই। কিন্তু ই অন্য ডাঙৰ সংখ্যাক দৰ্শাবলৈ ব্যৱহাৰ হয়। কাস্নাৰে এই সংখ্যা 'ভাবিব নোৱাৰা ডাঙৰ সংখ্যা' আৰু 'অসীম'ৰ মাজৰ পাৰ্থক্য বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, এনেদৰেই কেতিয়াবা গুগ'লক পাঠদানতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গুগ'লৰ আকাৰৰ এক অনুমান পাবলৈ এই তথ্যকেইটা মন কৰিব পাৰি যে, ১ x ১০-৩০কিলোগ্ৰামতকৈ অলপ কম ইলেক্ট্ৰনৰ ভৰ আৰু দেখি পোৱা ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ভৰ (১ x ১০৫০ৰ পৰা ১ x ১০৬০)ৰ অনুপাত প্ৰায় ১০৮০ৰ পৰা ১০৯০ৰ ভিতৰত, গুগ'লতকৈ অতি সৰু।
কাৰ্ল চাগানৰ মতে ব্ৰহ্মাণ্ডত মৌলিক কণাৰ সংখ্যা প্ৰায় ১০৮০, আৰু যদi গোটেই ব্ৰহ্মাণ্ড খালি ঠাই নেৰাকৈ নিউট্ৰনৰেই গঠিত, সেই সংখ্যা প্ৰায় ১০১২৮।
চৰিত্ৰ
গুগ'ল প্ৰায় ৭০! (৭০ৰ ফেক্টৰিয়েল)। বাইনেৰী প্ৰণালীত এই সংখ্যাক ৩৩৩ বিট লাগিব। ১ গুগ'ল ≈ ২৩৩২.১৯২৮০৯৪৯, বা নিৰ্দিষ্টভাৱে ।
গুগ'লৰ ৰেচিডিউ (mod n) হয়
সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ
এই বিষয়টো ২০০১ৰ হু ৱাণ্টছ টু বি এ মিলিয়নেয়াৰৰ ১ মিলিয়নৰ পাউণ্ডৰ প্ৰশ্ন হোৱাৰ বাবে জনা যায়, যাৰ উত্তৰ দি খেলুৱৈজন বিজয়ী হ'ল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সংখ্যা
জাৰ্মানী
জাৰ্মানী পশ্চিম ইউৰোপৰ এখন সাৰ্বভৌম গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ। প্ৰায় ৫০০ বছৰ ধৰি সাংস্কৃতিক, ৰাজনৈতিক, সামৰিক আৰু ৰাজনৈতিক দিশৰ পৰা জাৰ্মানী পৃথিৱীৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ দেশ বুলি পৰিগণিত হৈ আহিছে। ১৭ আৰু ১৮ শতিকাত জাৰ্মানীৰ সীমা উত্তৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকা, আফ্ৰিকা আৰু এচিয়াৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ বিস্তৃত হৈ পৰিছিল। বৰ্তমানো জাৰ্মানী হোৱাৰ উপৰিও ইউৰোপিয়ান ইউনিয়নৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ইউৰোপৰ দেশ *
মহেন্দ্ৰনাথ ডেকা ফুকন
মহেন্দ্ৰনাথ ডেকা ফুকন অসমৰ এগৰাকী শিল্পী, কবি আৰু সাংবাদিক হিচাপে পৰিচিত। জন্ম ঃ ১৯০৩ চনত গুৱাহাটীত। পিতৃ ঃ লক্ষ্মীনাথ ফুকন ছদ্মনাম ঃ মনাই বৈৰাগী ( নিজে মহেন্দ্ৰ নাথ মৈ হেংদাং ডেকা ফুকন বুলি লিখিছিল) দাম্পত্য সংগী - মিছ ক্লেৰিছ (পাছলৈ জ্যোতিৰ্ময়ী দেৱী নাম গ্ৰহণ কৰে) মৃত্যু ঃ ১৯৭৩
শিক্ষা
কটন কলেজিয়েট স্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। পাছত কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰে যদিও পঢ়া আধাতে এৰে।
কৰ্মজীৱন
পঢ়া সমাপ্ত নকৰাকৈ তেওঁ বিভিন্ন ঠাইত ঘূৰি ফুৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এনেদৰে ঘূৰি ফুৰোঁতে তেওঁ ৰেংগুনত উপস্থিত হয় আৰু তাতেই ‘ৰেংগুন মেইল’ কাকতখনৰ সহকাৰী সম্পাদক হয়। তাত থাকোঁতেই তেওঁৰ সৈতে লণ্ডন আৰ্ট কোম্পানীৰ সম্পৰ্ক হয়। তেতিয়াই তেওঁ কেইবাখনো পৰীক্ষামূলক চিনেমা নিৰ্মাণ কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ কলিকতালৈ আহি ‘আচাম বংগল প্ৰেছ’ৰ মেনেজাৰ হয়। কটন কলেজ (বৰ্তমান কটন বিশ্ববিদ্যালয়)-ৰ প্ৰতীক চিহ্নটো তেওঁ অংকন কৰিছিল। তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন সাহিত্যিক-সামাজিক-সাংস্কৃতিক কাম-কাজৰ লগত জড়িত আছিল। তেওঁৰ কবিতাসমূহ ‘অস্থিব্ৰজ আৰু অন্যান্য কবিতা’ নামেৰে নগাঁও সাহিত্য সভাই প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছে। মহেন্দ্ৰ নাথ ডেকা ফুকনৰ নামত কটন কলেজত এটি ছাত্ৰাবাসৰ নামকৰণ কৰা আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
https://nilacharai.com/moihengdan-dekaphukanar-charitra/ ৰংমন (শিশু আলোচনী) Vol. 10, Issue 8, জানুৱাৰী, ২০২০