cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নেফা
ইতিহাস
১৯৪৭ চনত ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছত এনইএফটি অসমৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈ পৰে। ১৯৪৮ চনত শদিয়া ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্টক আবৰ পাৰ্বত্য জিলা আৰু মিছিমি পাৰ্বত্য জিলা- এই দুটা ভাগত ভগোৱা হয়। ১৯৫০ চনত পাৰ্বত্য অঞ্চল সমূহৰ সমতল অংশ অসম ৰাজ্যিক চৰকাৰৰ হাতলৈ স্থানান্তৰ কৰা হ্য় আৰু বাকী অংশ অসমৰ জনজাতীয় অঞ্চল হিচাপে চিহ্নিত হয় (ভাৰতীয় সংবিধানৰ ষষ্ঠ অধ্যায়ৰ বিশ নম্বৰ দফাত থকা তালিকাৰ খ-অংশৰ অধীনত)। ১৯৫১ চনত বালিপাৰা ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট, টিৰাপ ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট, আবৰ পাৰ্বত্য জিলা, মিছিমি পাৰ্বত্য জিলা আৰু নগা জনজাতীয় এলেকা সমূহক লগ লগাই নৰ্থ ইষ্ট ফ্ৰন্টিয়াৰ এজেন্সী বা নেফা নাম দিয়া হয়।
নেফথিছ
নেফথিছ বা নেবেট-হেটচ প্ৰাচীন মিচৰীয় ধৰ্মৰ এগৰাকী দেৱী আছিল। তেওঁ ইজিপ্তৰ পৌৰাণিক আখ্যানসমূহত হিলিঅ'পলিছৰ মহান এনীড অৰ্থাৎ নগৰাকী বিশিষ্ট দেৱ-দেৱীৰ গোটৰ সদস্য। তেওঁ আছিল নুট আৰু গেবৰ জীয়ৰী। নেফথিছক সাধাৰণতে তেওঁৰ ভগ্নী আইচিছৰ সৈতে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ অনুষ্ঠানত সংযুক্ত কৰা হৈছিলি কিয়নো তেওঁলোকে মামিৰ ৰক্ষক আৰু দেৱতা অচাইৰিছ আৰু ছেটৰ ভগ্নী তথা পত্নীৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
নেফা
ইতিহাস
১৯৫৪ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত আকৌ ছটা সীমান্ত অঞ্চলত ভাগ কৰা হয়: কামেং (পূৰ্বৰ ছেলা উপ-অঞ্চল), সোৱণশিৰি (পূৰ্বৰ সোৱণশিৰি অঞ্চল), টিৰাপ (পূৰ্বৰ টিৰাপ ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট), ছিয়াং (পূৰ্বৰ আবৰ পাৰ্বত্য জিলা), লোহিত (পূৰ্বৰ মিছিমি পাৰ্বত্য জিলা) আৰু টুৱেনছাং। ১৯৫৭ৰ ডিচেম্বৰৰ ১ তাৰিখে টুৱেনছাঙক পৃথক কৰি নৱগঠিত নগা পাৰ্বত্য জিলাৰ লগত লগ লগাই নগা পাৰ্বত্য-টুৱেনছাং অঞ্চল গঠন কৰা হয়। ১৯৬৫ চনৰ এক আগষ্টত এই অঞ্চলত শাসনভাৰ বহিঃ-পৰিক্ৰমা বিভাগৰ পৰা গৃহ-বিভাগলৈ হস্তান্তৰ কৰা হয়। ফলস্বৰূপে ১ ডিচেম্বৰত বাকী পাঁচটা অঞ্চল (কামেং, সোৱণশিৰি, ছিয়াং, লোহিত আৰু টিৰাপ) পাঁচখন জিলা হিচাপে ঘোষিত হয়। এই জিলাসমূহৰ শাসনৰ বাবে ৰাজনৈতিক বিষয়াৰ ঠাইত উপ-আয়ুক্ত নিযুক্ত কৰা হয়। ১৯৬৭ চনত উন্নত শাসনব্যৱস্থাৰ বাবে এক সমিতি গঠন কৰা হয়। ১৯৭২ চনলৈকে নেফা অসমৰ অংশ হৈ থাকে আৰু ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে অসমৰ ৰাজ্যপালৰ জৰিয়তে পোনপটীয়াভাৱে ইয়াৰ শাসনকাৰ্য চলাই। ১৯৭২ চনৰ ২১ জানুৱাৰী তাৰিখে নেফা অৰুণাচল প্ৰদেশৰ অন্তৰ্গত কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল হৈ পৰে যাৰ শাসনভাৰ এজন মুখ্য-আয়ুক্তৰ হাতত অৰ্পিত হয়।
নেফথিছ
তেওঁ শোক, ৰাতি/আন্ধাৰ, সেৱা (বিশেষকৈ মন্দিৰৰ), প্ৰসৱ, মৃতক, সুৰক্ষা, যাদু, স্বাস্থ্য, মৃতদেহ, আৰু নিচাযুক্ত পানীয়ৰ সৈতে জড়িত দেৱী আছিল।
ব্যুৎপত্তি
নেফথিছ হৈছে এটা গ্ৰীক উপনাম বা উপাধি। নেফথিছ দেৱীৰ উৎপত্তিৰ বিষয়টো স্পষ্ট নহয় যদিও তেওঁৰ নামৰ আক্ষৰিক অনুবাদ সাধাৰণতে গৃহৰ নাৰী (লেডী অৱ দ্য হাউচ) বা মন্দিৰৰ নাৰী (লেডী অৱ দ্য টেম্পল) বুলি দিয়া হয়।
এই উপাধিটো হয়তো এটা নিৰ্দিষ্ট নামতকৈ নেফথিছৰ কাৰ্য্যক বৰ্ণনা কৰা উপনাম হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক। সম্ভৱতঃ ই নেফথিছৰ এক বিশেষ মন্দিৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক বা মিচৰৰ মন্দিৰৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট দিশৰ ইংগিত বহন কৰে। তেওঁৰ ভগ্নী আইচিছৰ সৈতে নেফথিছে মন্দিৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। এই প্ৰৱেশ পথটো দিগন্ত বা আখেতৰ প্ৰতীক আছিল।
কাৰ্য্য
thumb| নেফথিছৰ প্ৰতিমূৰ্তি, পেৰিছ, ফ্ৰান্স পঞ্চম বংশৰ সময়ৰ পিৰামিডৰ লেখনিসমূহত নেফথিছক হেলিঅ'পলিটান এনীডৰ (নগৰাকী দেৱ-দেৱীৰ গোট) দেৱী হিচাপে দেখা যায়। তেওঁ আইচিছৰ ভগ্নী আৰু যুদ্ধসদৃশ দেৱতা ছেটৰ সংগী। আইচিছ আৰু বিশেষকৈ অচাইৰিছৰ ভগ্নী হিচাপে নেফথিছ এগৰাকী সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় দেৱ। আইচিছে জন্মৰ অভিজ্ঞতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ বিপৰীতে নেফথিছ মৃত্যুৰ অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতীক। নেফথিছক প্ৰাচীন মিচৰৰ কিছুসংখ্যক মন্দিৰৰ ধৰ্মতত্ত্ব আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞানত "সহায়ক দেৱী" বা "উৎকৃষ্ট দেৱী" বুলি জনা গৈছিল। এই শেষৰ প্ৰাচীন মিচৰৰ মন্দিৰৰ লেখনিসমূহত এগৰাকী দেৱীৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে যি ঈশ্বৰৰ সহায় আৰু সুৰক্ষামূলক অভিভাৱকত্বক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
কিছুসংখ্যক আখ্যানত নেফথিছক অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ দেৱতা অনুবিছৰ (ইনপু) মাতৃ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কোনো কোনো সময়ত অনুবিছক বাষ্টেট বা আইচিছৰ পুত্ৰ হিচাপেও উপস্থাপন কৰা হয়। নুবিয়াত নেফথিছক অনুবিছৰ পত্নী বুলি কোৱা হৈছিল।
সাধাৰণতে হ’ৰাছৰ মাহীয়েক বুলি গণ্য কৰিলেও হ’লেও নেফথিছে প্ৰায়ে তেওঁৰ মাতৃ হিচাপেও দেখা দিয়ে। আনকি তেওঁক হ’ৰাছৰ পত্নী হিচাপেও দেখা যায়। অৱতাৰী ফাৰাও দেৱতা হ'ৰাছৰ প্ৰাথমিক "শুশ্ৰূষাকাৰিণী মাতৃ" হিচাপে নেফথিছকো ৰাজত্ব কৰা ফাৰাওসকলৰ শুশ্ৰূষাকাৰিণী হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। আন দেৱীসকলেও এই ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিব পাৰিছিল যদিও এই কাৰ্য্যত সাধাৰণতে নেফথিছক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। ইয়াৰ বিপৰীতে নেফথিছক কেতিয়াবা যথেষ্ট উগ্ৰ আৰু বিপজ্জনক দেৱী হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয। তেওঁ নিজৰ আগ্নেয় নিশ্বাসেৰে ফাৰাওৰ শত্ৰুসকলক জ্বলাই পেলাব পাৰে।
প্ৰতীক
অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ ভূমিকাত নেফথিছক প্ৰায়ে চিলনী বা শেনৰ ডেউকা থকা এগৰাকী মহিলা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। সাধাৰণতে সুৰক্ষাৰ প্ৰতীক হিচাপে এই ডেউকা মেলি দিয়াৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। চিলনী বা মিচৰৰ শেনৰ সৈতে নেফথিছৰ সম্পৰ্কই (আৰু ইয়াৰ তীক্ষ্ণ, শোকপূৰ্ণ চিঞৰ) স্পষ্টভাৱ ক্ৰন্দনৰত মহিলাসকলে মৃতকৰ বাবে কৰা বিলাপৰ কথা মনত পেলাই দিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ দেৱ-দেৱী
নেলীৰ হত্যাকাণ্ড
নেলীৰ হত্যাকাণ্ড বুলিলে ১৯৮৩ চনত অসমৰ নগাঁও জিলাৰ নেলীত সংঘটিত হোৱা সন্দেহজনক অবৈধ অনুপ্ৰৱেশকাৰীৰ হত্যাকাণ্ডক বুজায়। ১৮ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা ছঘণ্টা জুৰি চলা এই হত্যালীলাত ২,১৯১ জন লোকৰ প্ৰাণ হানি হৈছিল (বেচৰকাৰী সূত্ৰৰ মতে এই সংখ্যা প্ৰায় ১০,০০০)। আক্ৰান্ত ১৪ খন গাঁও আছিল আলিসিংহ, খোলাপথাৰ, বসুন্ধাৰী, বুগডুবা বিল, বুগডুবা হাবি, বৰজলা, বুতুনী, ইন্দুৰমাৰী, মাটি পৰ্বত, মুলাধাৰী, মাটি পৰ্বত নং ৮, শিলভেটা, বৰবুৰী আৰু নেলী । আক্ৰান্তসকলৰ বেছিভাগেই অসমলৈ বাংলাদেশৰ পৰা প্ৰবজন কৰা মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ লোক আছিল বুলি কোনো কোনো সূত্ৰই কয়। আন কিছুমানৰ মতে সংখ্যালঘূ সম্প্ৰদায়ৰ লোকক পৰিকল্পিতভাৱে বিদেশী আখ্যা দিয়া হৈছিল। সেই এলেকাদি পাৰ হৈ যোৱা সংবাদদাতাৰ এটা দল নেলীৰ হত্যাকাণ্ডৰ প্ৰত্যক্ষদৰ্শী আছিল।
ইতিহাস
১৯৮৩ চনত অসম আন্দোলনৰ সময়ত অনুষ্ঠিত হোৱা সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ ফলস্বৰূপে অসমৰ ঠায়ে ঠায়ে হিংসাত্মক ঘটনাৱলী সংঘটিত হৈছিল। নেলীৰ হত্যাকাণ্ডও আছিল ইয়াৰে অংশ। অসম আন্দোলনৰ নেতাসকলে অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰীৰ নাম ভোটাৰ তালিকাৰ পৰা আঁতৰাই নিদিয়া পৰ্যন্ত নিৰ্বাচন স্থগিত ৰাখিবলৈ চৰকাৰক অনুৰোধ জনাইছিল। কিন্তু চৰকাৰে নিৰ্বাচন পাতিবলৈ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰাত ৰাজ্যজুৰি ব্যাপক গণ-আন্দোলনৰ সূত্ৰপাত ঘটে। ১৯৮৫ চনত অসম চুক্তি স্বাক্ষৰিত হোৱাৰ পিছত এই নিৰ্বাচনৰ ফলাফলক বাতিল কৰি নতুন নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়।
তদন্ত
চৰকাৰে নেলীৰ হত্যাকাণ্ডত নিহত লোকৰ পৰিয়ালক ৫,০০০ টকাকৈ সাহাৰ্য প্ৰদান কৰে। এই ঘটনাৰ তদন্ত কৰিবলৈ ত্ৰিভুৱন প্ৰসাদ তিৱাৰীৰ অধীনত গঠন কৰা তিৱাৰী কমিচনে ১৯৮৫ চনত অসম চৰকাৰক ৬০০ পৃষ্ঠাজোৰা প্ৰতিবেদন দাখিল কৰে। কিন্তু হিতেশ্বৰ শইকীয়াৰ নেতৃত্বাধীন কংগ্ৰেছ চৰকাৰে এই প্ৰতিবেদন ৰাজহুৱা নকৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। হত্যাকাণ্ডৰ পিছত ৬৮৮ টা অপৰাধী গোচৰ ৰুজু কৰা হৈছিল আৰু ৩১০ জনকহে চাৰ্জশ্বীট দিয়া হৈছিল। বাকী ৩৭৮ টা গোচৰ প্ৰমাণ নোহোৱাৰ দোহাই দি বন্ধ কৰা হয়। চাৰ্জশ্বীট দিয়া ৩১০ টা গোচৰো অসম চুক্তিমতে ১৯৮৫ চনত গঠিত অসম গণ পৰিষদ চৰকাৰে বাতিল কৰে। নেলীৰ হত্যাকাণ্ডৰ লগত জড়িত কোনো লোকৰ সেইবাবে আজিলৈকে বিচাৰ হোৱা নাই।
প্ৰসংগ
শ্ৰেণী:স্বাধীনোত্তৰ অসম শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজনৈতিক-সাম্প্ৰদায়িক হিংসাত্মক ঘটনা শ্ৰেণী:নৰসংহাৰ
নাগাৰা নাম
নাগাৰা নাম (Nagara Naam) “নাগাৰা বা নেগেৰা’’ বাদ্যক মূল বাদ্য হিচাপে লৈ পৰিৱেশন কৰা এক লোক-পৰিৱেশ্য কলা৷ অসমৰ ধৰ্মীয় সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন নাম, যেনে; থিয় নাম, দিহা নাম, ঝুনা নাম, বহা নাম আদিৰ দৰে নাগাৰা নামো এক আধ্যাত্মিক ভাবাপন্ন নাম৷ নামনি অসমৰ নলবাৰী, দৰং আদি ঠাইত এই নামৰ প্ৰচলন আছে৷ নাগাৰা নামত ব্যৱহৃত গীত-পদ আৰু সংলাপ নামনিৰ কথিত ভাষাত ৰচিত হোৱা বাবে ই উজনি অসমত বহুল প্ৰচাৰিত নহয়৷
নাগাৰা নামৰ কাহিনী
নাগাৰ নামৰ পদসমূহৰ একোটা কাহিনী থাকে৷ হাস্যৰস, বীৰৰস, কৰুণৰস আৰু ভক্তিৰসকে আদি কৰি নৱৰসৰ সমাহাৰ হোৱা এই কাহিনীবোৰ ৰামায়ণ, মহাভাৰত, পুৰাণ আৰু ভাগৱতৰ পৰা লোৱাৰ উপৰি যিকোনো ধৰ্মীয় শাস্ত্ৰৰ পৰা লৈ পাঠকে ৰচনা কৰাৰ উপৰি সমাজৰ সাম্প্ৰতিক ঘটনাৰাজিৰ বিষয়েও পদ ৰচনা কৰি গোৱা হয়৷
পৰিৱেশন শৈলী
নাগাৰা নামৰ আজীৱন শিল্পী ৰামচৰণ ভড়ালীৰ মতে, নাগাৰা নামৰ কিছুমান নিজস্ব ৰীতি আছে৷ গুৰুজনাই এই নাম বস্তুটো দি থৈ গ’ল৷ নাগাৰ নামৰ নিজস্ব মুদ্ৰা, ভংগীমা, তাল, মান আছে৷ বৰ্তমান বহুতে নিজৰমতে কৰিবলৈ গৈ হিন্দী গীতৰ সুৰ, জুবিনৰ গীতৰ সুৰ আনি সুমুৱাই প্ৰাচীন ৰীতি ভংগ কৰি নিজৰ মতে কৰিবলৈ গ’লে এই শিল্পৰ ক্ষতি কৰিব৷ সাধাৰণতে, নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰোঁতে এটা বা এযোৰ বৰ নাগাৰা বজায়৷ ডাঙৰ নাগাৰটোক ধুমধুমী বোলা হয় আৰু সৰুটোক কুৰকুৰী বোলে৷ পালিসকলৰ কেইজনমানে সৰু তাল বজায় আৰু বাকী পালিসকলে অৰ্ধবৃত্তাকাৰে বহি হাতেৰে চাপৰি বাই ঘোষা দোহাৰে৷ নামৰ আৰম্ভণিতে খৰগতিত নাগাৰ, তাল আৰু চাপৰি বজাই আৰম্ভ কৰে৷ ইয়াক জাগৰণ বোলে৷ ইয়াৰ পিছত ভগৱানক উদ্দেশ্যি স্তুতিগীত গোৱা হয়৷ তাৰ পিছত মূল পাঠকজনে মাজত থিয় হৈ “শুনা শুনা সভাসদ, কৰোঁ নমস্কাৰ’’ বুলি কাহিনী আৰম্ভ কৰিবলৈ লয় আৰু লগে লগে ঘোষা-পদ সুৰ লগাই, বিভিন্ন ৰস অভিনয়ৰ মাজেদি ফুটাই তুলি কাহিনী আগবঢ়াই নিয়ে৷ কাহিনীৰ সৈতে সংগতি ৰাখি বিভিন্ন ৰস পাঠকজনে অভিনয়ৰ যোগেৰে প্ৰকাশ কৰে আৰু পালিসকলে সেইমতে হালি-জালি নাম গাই তেওঁক অনুসৰণ কৰে৷ শেষত আকৌ খৰগতিত তাল-নাগাৰা-চাপৰিৰে নামৰ সামৰণি পেলোৱা হয়৷
নাগাৰা নামৰ ঐতিহ্য অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ আৰু নতুন প্ৰজন্মক প্ৰণালীবদ্ধ শিক্ষা দিবলৈ “নৰেশ্বৰ শৰ্মা বৰুৱা সোঁৱৰণী নাগাৰা নাম বিদ্যা মন্দিৰ’’ নামেৰে অসমৰ প্ৰথমখন নাগাৰা নামৰ বিদ্যালয় দৰং জিলাৰ হুছেইন চুবুৰীত স্থাপন কৰা হয়৷ শুদ্ধ ৰাগ-স্বৰলিপিৰ আধাৰত নাগাৰা নামৰ প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ কেইগৰাকীমান অভিজ্ঞ নাম শিল্পীক মনোনীত কৰা হৈছে৷
অসীম বোথ্ৰা
অসমৰ বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ পৰা ৪.৫ কি:মি: উত্তৰলৈ থকা বৰকুৰা গাৱত ১৯৪৮ চনৰ ১৩ মাৰ্চত জন্ম লোৱা অসীম বোথ্ৰা স্বৰ্গীয় নবিন চন্দ্ৰ বোথ্ৰা আৰু স্বৰ্গীয় মণিবালা বোথ্ৰাৰ ৪নং সন্তান। বিশ্বনাথ মহাবিদ্যালয়ত থকাৰ পৰাই সাংস্কৃতিক জগতৰ লগত ওতঃপ্ৰোত ভাবে জড়িত। ২০১৬ চনৰ ৩১ মাৰ্চ তাৰিখে তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
কৰ্ম্ম জীৱন
তেখেত এজন প্ৰতিস্থিত চলচ্চিত্ৰ কৰ্মী। বহুবছৰ ধৰি নাট্যজগতত অভিনেতা, ৰূপসজ্জাকাৰ, দৃশ্য সজ্জাকাৰ, পৰিচালক হিছাপে অভিজ্ঞতা সঞ্চয় কৰি ১৯৭৩ চনত অভিযান (পৰিচালক: সুজিত সিংহ) কথাছবিত সহকাৰি পৰিচালক হিচাপে চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে। উক্ত কথাছবিত 'গোসাই' নামৰ এটি চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি দৰ্শকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈও সক্ষম হয়। ১৯৭৩ চনত অতুল বৰদলৈ পৰিচালিত "অনুতাপ" কথাছবিত মুখ্য-সহকাৰি পৰিচালকৰ দায়িত্ব পালন কৰে। ইয়াৰ পাছত উপপথ (পৰিচালক: হেমন্ত দত্ত) আৰু 'বুধু-অৰ্জুন' (পৰিচালক: পদ্ম কৈৰী) কথাছবিত অভিনয়ৰ লগতে মুখ্য সহকাৰি পৰিচালক হিচাপে কাম কৰে। ব্ৰজেন বৰা পৰিচালিত তিনিখন কথাছবি ক্ৰমে 'গৰম বতাহ', 'সত্যম শিৱম সুন্দৰম' আৰু 'মহাপুৰুষ'-ত অভিনয়ৰ লগতে ৰূপসজ্জাকাৰ হিছাপে দায়িত্ব পালন কৰে। সুমন হৰিপ্ৰিয়াৰ 'ককাদেউতাৰ ঘৰজোঁৱাই' আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ আঞ্চলিক ছবিৰ বঁটা প্ৰাপ্ত ছবি 'কদমতলে কৃষ্ণ নাচে'ত কলা নিৰ্দ্দেশক ৰূপে কাম কৰে।
thumb|200px|সুধা কণ্ঠ ভূপেন হাজৰিকা আৰু অনান্য সকলৰ সৈতে কলিকতাৰ ইন্দ্ৰপুৰী ষ্টুডিঅ'ত অসীম বোথ্ৰা
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি
আৰানমুলা কান্নাড়ি
আৰানমুলা কান্নাড়ি (ആറന്മുളക്കണ്ണാടി, মানে Aranmula mirror বা আৰানমুলা দাপোন) হল এক প্ৰকাৰৰ হস্তজাত ধাতৱ দাপোন। এই দাপোন কেৱল ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ আৰানমুলা গাৱত তৈয়াৰ কৰা হয়।
বিৱৰণ
এই দাপোনৰ সন্মুখৰ তল স্বচ্ছ আৰু পিছফালৰ তলত ধাতুৰে নিৰ্মিত আৰু এখন দাপোন থাকে। এই দাপোন প্ৰস্তুত কৰা শিল্পীসকলক বিশ্বকৰ্মা বোলে। আৰানমুলা কান্নাড়িৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য্যত ব্যৱহাৰ হোৱা উপাদানসমূহৰ বিষয়ে কেৱল বিশ্বকৰ্মাসকলে জানে। কাৰণ ইয়াৰ প্ৰস্তুত প্ৰণালী পাৰিবাৰিক গোপনীয়তা হিচাপে পৰিয়ালত চলি আহিছে। ধাতুবিজ্ঞানৰ বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে এই দাপোনত টিন আৰু তাম ব্যৱহাৰ কৰা হয়। টিন আৰু তামৰ সঠিক মিশ্ৰণৰ মাধ্যমত এই আয়না তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত যেতিয়ালৈকে দাপোনত স্বচ্ছ প্ৰতিবিম্ব গঠন নহয় তেতিয়ালৈকে আৰানমুলা কান্নাড়িক পলিচ কৰা হয়।
ব্যৱহাৰ
সাধাৰণ দাপোন হিচাপে আৰানমুলা কান্নাড়িক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কইনাৰ বিদায় সময়ত বিভিন্ন উপকৰণৰ লগত এই দাপোনো দিয়া হয়। কেৰালাৰ এই ধাতৱ দাপোন ঐতিহ্যৰ ইতিহাস বহন কৰিছে আৰু এই আয়নাক সৌভাগ্যৰ প্ৰতীক হিচাপে বিবেচনা কৰা হয় । সেয়ে যুগ যুগ ধৰি এই আয়না ধৰ্মীয় ঐতিহ্যৰ এটি অংশ হৈ পৰিছে। লণ্ডনৰ ব্ৰিটিছ মিউজিয়ামত এখন ৪৫ ছেন্টিমিটাৰ ব্যাসাৰ্দ্ধৰ আৰানমুলা কান্নাড়ি আছে।
ভৌগোলিক অস্তিত্ব
এই দাপোনে ভাৰতৰ ভৌগোলিক অস্তিত্বৰ ইংগিত বহন কৰে। সেইবাবে এই আয়না ২০০৪-০৫ চনত ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা ভৌগোলিক ইংগিত হিচাপে স্বীকৃতি পায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি শ্ৰেণী:সঁজুলি
ৱেব চাৰ্ভাৰ
thumb|200px|ডেল পাৱাৰ এজ চাৰ্ভাৰ এটাৰ ভিতৰৰ আৰু বাহিৰৰ অংশৰ ছবি ৱেব-চাৰ্ভাৰ -এ ইণ্টাৰনেটত তথ্য উপলব্ধ কৰে, এইচ টি এম এল আৰু আনুষংগিক প্ৰট'কলৰ জৰিয়তে। ই মেচিন বা প্ৰগ্ৰেম যিকোনো এটায়েই হ’ব পাৰে।
ৱেবচাৰ্ভাৰ যদিও মূলত অকল ৱেবচাইট হ'ষ্ট কৰিবলৈহে ব্যৱহাৰ কৰা হয় তথপিও ইয়াক আন কিছুমান কামত যেনে তথ্য ভাণ্ডাৰ নাইবা এণ্টাৰপ্ৰাইজ এপ্লিকেচন (enterprise applications) জাতীয় চফ্টৱেৰ চলোৱাতো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কাৰিকৰী ব্যাখ্যা
ৱেবচাৰ্ভাৰ এটাৰ প্ৰাথমিক কাম হৈছে ক্লায়েণ্ট কম্পিউটাৰ এটাৰ অনুৰোধ ক্ৰমে তালৈ ৱেবপেজৰ যোগান ধৰা। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল এইছ টি এম এল ডকুমেণ্টৰ বিস্তাৰ আৰু লগতে ফ'টো, ষ্টাইল ছিট(style sheets) আৰু স্ক্ৰিপ্ট(scripts) জাতীয় যিকোনো তথ্যৰ যোগান ধৰা।
এজন ক্লায়েণ্টে (যাৰ অৰ্থ সাধাৰণতে এটা ৱেব ব্ৰাইজাৰ বা ৱেব ক্ৰ'লাৰ) এইছ টি টি পিৰ (HTTP) সহায়ত বিশেষ সম্বল বিছাৰি এটা ৱেব চাৰ্ভাৰৰ লগত সম্বন্ধ স্থাপন কৰে আৰু চাৰ্ভাৰটোৱে সেই অনুৰোধ অনুসৰি সঁহাৰি দিয়ে নাইবা এটা অশুদ্ধ বাৰ্তা দিয়ে যদি একো উত্তৰ দিব নোৱাৰে। এই সম্বল হ'ল প্ৰতীকি অৰ্থত চাৰ্ভাৰটোৰ চেকেণ্ডেৰী মেম'ৰিত সংৰক্ষিত এটা সঁচা ফাইল।
অনুৰোধ অনুসৰি সম্বলৰ যোগান ধৰাই ইয়াৰ কাম যদিও এইছ টি টি পিৰ (HTTP) সম্পূৰ্ণ প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা ক্লায়েণ্টৰ পৰাও তথ্য সংগ্ৰহৰ বিভিন্ন উপায় ইয়াৰ অন্তৰ্গত। ইয়াৰ ভিতৰত ৱেব ফৰ্ম ভৰ্তিকৰণ আৰু ফাইল আপলোড ও অন্যতম।
ৱেব চাৰ্ভাৰ সমূহ অকল ৱৰ্ল্ড ৱাইড ৱেবৰ (world wide web) সেৱাতে সদায় ব্যৱহাৰ নহয়। সিহঁতক কেতিয়বা আন কিছুমান সঁজুলি যেনে প্ৰিণ্টাৰ, ৰাউটাৰ, ৱেবকেম আদিৰ লগত সন্নিবিষ্ট হৈ এটা স্থানীয় বা সীমিত নেটৱ'ৰ্কত (local network) সেৱা আগবঢ়োৱা দেখা যায়।
ইতিহাস
thumb|পৃথিৱীৰ প্ৰথমটো ৱেব চাৰ্ভাৰ ১৯৮৯ চনত টিম বাৰ্নাৰ্ছ লীয়ে (Tim Berners-Lee) এটা প্ৰকল্পৰ ধাৰণা কৰে যাৰ লক্ষ্য আছিল হাইপাৰটেক্সট (hypertext) পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি বৈজ্ঞানিক সকলৰ মাজত তথ্যৰ আদান প্ৰদান প্ৰক্ৰিয়া সহজ কৰি তোলা। তাৰ বাবে লীয়ে ১৯৯০ চনত দুটা কম্পিউটাৰ প্ৰ'গ্ৰাম (program) লিখি উলিয়ায় :
* ৱৰ্ল্ড ৱাইড ৱেব নামৰ এটা ব্ৰাউজাৰ * পৃথিৱীৰ প্ৰথমটো ৱেব চাৰ্ভাৰ, যি পিছত চাৰ্ন এইছ টি টি পি ডি (CERN httpd) বুলি জনাজাত হৈছিল আৰু যিটো নেক্সটষ্টেপত (NeXTSTEP) চলিছিলে।
১৯৯১ ৰ পৰা ১৯৯৪ ৰ ভিতৰত ৱৰ্ল্ড ৱাইড ৱেবত তথ্যৰ আদান প্ৰদান আৰু বিস্তাৰৰ বাবে ব্যৱহৃত পুৰ্বৰ প্ৰযুক্তিবিদ্যাসমূহৰ উন্নতকৰণৰ ফলত সেইবিলাকক বেলেগ বেলেগ অ'পাৰেটিং চিষ্টেমত ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা হৈছিল আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ সংস্থা সমূহৰ মাজত ব্যৱহৃত হবলৈ ধৰিছিল, যেনে প্ৰথমে বৈজ্ঞানিক প্ৰতিষ্ঠান আৰু বিশ্ববিদ্যালয় সমূহত আৰু তাৰ পিছত লাহে লাহে উদ্যোগসমূহত।
সংযোগী পথৰ অনুবাদ
ৱেব চাৰ্ভাৰ এটাই ইউনিফৰ্ম ৰিসৰ্চ ল'কেট'ৰ (Uniform Resource Locator or URL) এটাৰ সংযোগী পথৰ অনুবাদ কৰি দুটা বিষায়ৰ সৃষ্টি কৰে, যেনে :
ষ্টেটিক অনুৰোধ এটাৰ ক্ষেত্ৰত ক্লায়েণ্ট কম্পিউটাৰ এটাই নিৰ্ধাৰণ কৰা ইউ আৰ এল সংযোগী পথটো ৱেব চাৰ্ভাৰ এটাৰ ৰুট ডাইৰেক্ট'ৰীৰ সম্বন্ধীয় হয়।
উদাহৰণ স্বৰূপে তলৰ ইউ আৰ এলটো চোৱা যাওক, এইটো ক্লায়েণ্টৰ এটা অনুৰোধ:
http://www.example.com/path/file.html
GET /path/file.html HTTP/1.1 Host: www.example.com
<tt> www.example.com </tt> ৰ ৱেব চাৰ্ভাৰে উক্ত সংযোগী পথক তাৰ ৰুট ডাইৰেক্ট'ৰীৰ শেষত জোৰা দিব। আপাচি চাৰ্ভাৰ (Apache server) এটাত সাধাৰণতে <tt>/home/www</tt> এনেকুৱা হয় আৰু ইউনিক্স (Unix)ত <tt>/var/www</tt> এনেকুৱা। ফলত উৎপন্ন হয় স্থানীয় ফাইল চিচ্ষ্টেম
/home/www/path/file.html
তাৰ পিছত ৱেব চাৰ্ভাৰ টোৱে ফাইলটো পঢ়ে আৰু যদি বিছাৰি পায় তেন্তে ক্লায়েণ্টৰ ৱেব ব্ৰাউজাৰক সঁহাৰি জনায়। সঁহাৰি অনুসৰি অনুৰোধ কৰা পৃষ্টাৰ বৰ্ণনা আৰু পৃষ্ঠাটোৰ প্ৰদৰ্শন কৰা হয় বা পৃষ্ঠাটো উপলব্ধ নহয় বুলি বাৰ্তা দিয়া হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইণ্টাৰনেট শ্ৰেণী:তথ্য প্ৰযুক্তি
সলিল চৌধুৰী
সলিল চৌধুৰী এজন ভাৰতীয় সংগীত পৰিচালক। তেওঁ মূলতঃ বঙালী, হিন্দী আৰু মালয়ালম চলচ্চিত্ৰত আদিকে ধৰি অন্যান্য আঞ্চলিক ভাষাৰ কথাছবি সমূহতো সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল। ইয়াৰ বাদেও তেওঁ এজন কবি আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ আছিল। তেখেতৰ গুনগ্ৰাহীসকলৰ ওচৰত তেওঁ সলিলদা নামেৰে পৰিচিত আছিল।
জন্ম
সলিল চৌধুৰী এটা হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী কায়স্থ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেত শৈশৱৰ বেছি ভাগ সময় অসমৰ চাহ বাগানত কটাইছিল। সেই চাহ বাগানত তেওঁৰ দেউতাক এজন চিকিৎসক হিচাপে নিয়োজিত আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক প্ৰভাৱ
অসমৰ চাহ বাগানত তেখেতৰ শৈশৱকাল পাৰ হৈছিল। সৰুৰে পৰাই তেখেতে দেউতাকে সংগ্ৰহ কৰা পাশ্চাত্যৰ উচ্চাঙ্গ সংগীত শুনিছিল । তেওঁৰ পিতৃ চাহ বাগানৰ কুলি আৰু অনান্য কৰ্মচাৰীসকলৰ লগত মঞ্চ নাটকৰ বাবে সুখ্যাতি লাভ কৰিছিল। তেওঁ কলকাতাত অৱস্থিত কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ বঙ্গবাসী কলেজৰ পৰা স্নাতক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু তেনে সময়তেই তেওঁ সংগীত কলাত পৰিপক্বতা লাভ কৰে আৰু সমসামায়িক ভাৱে ৰাজনীতিৰ লগতো জড়িত হৈ পৰে।
১৯৪৪ চনত স্নাতক পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণৰ বাবে কলকাতালৈ আহে, তেতিয়া ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাংস্কৃতিক দল ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘ বা আইপিটিএ’ ত (Indian Peoples Theater Association) যোগদান কৰে। এই সময়ত তেওঁ গান লিখা আৰু সেই গানবোৰৰ বাবে সুৰ দিয়া আৰম্ভ কৰে। ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ সাংস্কৃতিক দলটোৱে বিভিন্ন চহৰ আৰু গাঁও ভ্ৰমণ কৰি, এই গানসমূহক সাধাৰণ মানুহৰ কাষলৈ লৈ আনে যিবোৰে কিছুদিন পাছত ব্যাপক জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।
গাঁয়েৰ বধূ ৰ দৰে গান তেতিয়াৰ বঙালী সংগীতত এটা নতুন ধাৰা তৈয়াৰ কৰিছিল, যিবোৰ সলিল চৌধুৰীয়ে মাত্ৰ ২০ বছৰ বয়সতে সুৰ কৰিছিল। পশ্চিমবঙ্গত তেতিয়া প্ৰায় প্ৰত্যেক প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পীয়েই এইবোৰ গান গাইছিল। ইয়াৰ মাজত হেমন্ত মুখোপাধ্যায়, শ্যামল মিত্ৰ, মানবেন্দ্ৰ মুখোপাধ্যায়, প্ৰতিমা বন্দ্যোপাধ্যায় আদিৰ নাম উল্লেখযোগ্য।
পৰিয়াল
সলিল চৌধুৰীয়ে সবিতা চৌধুৰীক বিয়া কৰাইছিল। তেওঁৰ দুই কন্যা আৰু এজন পুত্ৰ সন্তান আছে।
চলচ্চিত্ৰৰ জগতলৈ অৱদান
১৯৪৯ চনত তেওঁৰ প্ৰথম বঙালী চলচ্চিত্ৰ "পৰিবৰ্তন" মুক্তি পায়। তেওঁ ৪১খন বঙালী চলচ্চিত্ৰত সংগীত পৰিচালনা কৰে। তেখেতৰ অন্তিম চলচ্চিত্ৰ আছিল "মহাভাৰতী" আৰু এইখন ১৯৯৪ চনত মুক্তি লাভ কৰিছিল।
১৯৫৩ চনত বিমল ৰায় পৰিচালিত “দো বিঘা জমিন” চলচ্চিত্ৰত সংগীত পৰিচালক হিচাপে সলিল চৌধুৰীৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত অভিষেক ঘটে। সলিল চৌধুৰীৰ চুটি গল্প "ৰিক্সাৱালা"ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এই চলচ্চিত্ৰখন তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। এই চলচ্চিত্ৰখনে তেওঁৰ কৰ্মজীৱনকে নতুন মাত্ৰা যোগ কৰে কিয়নো এইখনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ সেৱা চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু কান চলচ্চিত্ৰ উৎসৱত আন্তৰ্জাতিক বঁটা লাভ কৰে।
বঙালী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰত ২০ বছৰ কাম কৰাৰ পাছত সলিল চৌধুৰীয়ে ১৯৬৪ চনত “চিম্মিন” চলচ্চিত্ৰৰ যোগেদি মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে । সলিল চৌধুৰী মালয়ালাম ভাষাৰ গানসমূহে বেছ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।
তেওঁ প্ৰায় ৭৫খনৰ অধিক হিন্দী চলচ্চিত্ৰ, ৪০ খনৰ অধিক বঙালী চলচ্চিত্ৰ, প্ৰায় ২৬খন মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ লগতে কিছুসংখ্যক মাৰাঠী, তামিল, তেলেগু, কান্নাডা, গুজৰাটি, ওড়িয়া আৰু অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত সংগীত পৰিচালনা কৰে।
অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতত অৱদান
অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ৰ ক্ষেত্ৰটো সলিল চৌধুৰীৰ নাম উল্লেখনীয়, সেই সময়ত তেওঁ কেইটামান অসমীয়া সংগীত সৃষ্টি কৰিছিল। তেখেতে সুৰ দিয়া কেইটামান অসমীয়া গীত আছিল:-
উপৰোক্ত গীতসমূহৰ কেইবাটাও গীতত তেখেতৰ পত্নী তথা গায়িকা সবিতা চৌধুৰীয়ে কণ্ঠদান কৰিছিল। সলিল চৌধুৰীয়ে সংগীত পৰিচালনা কৰা একমাত্ৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰখন “অপৰাজেয়” আছিল।
মৃত্যু
১৯৯৫ চনৰ ৫ ছেপ্তেম্বৰত ভাৰতৰ কলকাতাত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সংগীতকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত পৰিচালক শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
বিষ্ণু ৰাভা এতিয়া কিমান ৰাতি (গ্ৰন্থ)
বিষ্ণু ৰাভা এতিয়া কিমান ৰাতি বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ জীৱনীভিত্তিক এখন গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনৰ লিখক হৈছে তিলক দাস। তিলক দাসে গ্ৰন্থখনৰ নাম সাহিত্যিক ড° বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্যৰ দ্বাৰা ৰচিত “বিষ্ণু ৰাভা,এতিয়া কিমান ৰাতি” নামৰ কবিতাটোৰ অনুকৰণত ৰাখিছিল।
গ্ৰন্থখনত বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ জীৱন যাত্ৰাক ২৮টা খণ্ডত বৰ্ণোৱা হৈছে। কিতাপখন লিখিবলৈ লওঁতে বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাই এখন চিঠিৰ জৰিয়তে লিখক তিলক দাসক তেওঁৰ জীৱনীখন কেনেদৰে লিখা উচিত তাৰ সম্পৰ্কে আন্দ্ৰে মৌৰইচে কবি পাৰ্শ্বি বিশ্বি শ্যেলীৰ জীৱনৰ ওপৰত লিখা “এৰিয়েল” আৰু আৰভিং ষ্ট’নে চিত্ৰকৰ ভিনচেণ্ট ভেন গ’গৰ জীৱনৰ ওপৰত লিখা “লাষ্ট ফৰ লাইফ”ৰ পৰা আভাস লবলৈ কৈছিল। উক্ত চিঠিখন তিলক দাসে বিষ্ণু ৰাভা এতিয়া কিমান ৰাতি গ্ৰন্থখনৰ আৰম্ভণিতে প্ৰকাশ কৰিছে।
খণ্ডসমূহ
গ্ৰন্থখনৰ বিভিন্ন খণ্ডসমূহ হ’ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
হেমাঙ্গ বিশ্বাস
হেমাঙ্গ বিশ্বাস (Hemanga Biswas; ১৪ ডিচেম্বৰ ১৯১২ - ২২ নৱেম্বৰ ১৯৮৭) এগৰাকী গীতিকাৰ, কবি, কণ্ঠশিল্পী আৰু নিবন্ধকাৰ হিচাপে জনাজাত যিজনে মূলতঃ অসমীয়া আৰু বাংলা সাহিত্য ৰচনাৰে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল । তেখেত অসমৰ গণনাট্য সংঘৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল । মূলত লোকসংগীতক কেন্দ্ৰ কৰি গণসংগীত সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য ।
জন্ম
১৯১২ চনৰ ১৪ ডিচেম্বৰৰ দিনা বৰ্তমান বাংলাদেশৰ অন্তৰ্গত শ্ৰীহট্ট জিলাৰ মিৰাছী গাঁৱত হেমাঙ্গ বিশ্বাসৰ জন্ম হয় । তেওঁৰ পিতৃ হৰকুমাৰ বিশ্বাস মিৰাছী জিলাৰ তৰপ পৰগণাৰ এজন সৰুসুৰা জমিদাৰ আছিল। মাতৃ সৰোজিনী আছিল এগৰাকী সুকণ্ঠী গায়িকা। মাতৃ আৰু মামাৰ পৰা বিশ্বাসে সংগীত শিক্ষাৰ প্ৰেৰণা পাইছিল আৰু শৈশৱতে তেওঁ বিভিন্ন লোকগীত, লোকনৃত্য,যাত্ৰা আদিৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল।
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
হেমাঙ্গ বিশ্বাসে তেওঁৰ পঢ়াশালীয়া জীৱন গাঁৱৰ বিদ্যালয়তে আৰম্ভ কৰে। তাৰ পাছত মিৰাঁশীৰে হাইস্কুলত দুশ্ৰেণীমান পঢ়ে। ১৯২৫-১৯২৭ৰ সময়ছোৱাত তেওঁ ডিব্ৰুগড়ৰ জৰ্জ স্কুলত পঢ়া-শুনা কৰিছিল। তেতিয়া বিদ্যালয়খনৰ প্ৰধান শিক্ষক আছিল বাগ্মীবৰ নীলমনি ফুকন। সেই সময়ৰে পৰা অসমীয়া সমাজ, সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন দিশৰ প্ৰতি বিশ্বাস আকৃষ্ট হৈছিল আৰু অসমীয়া সমাজখনৰ সৈতে তেওঁৰ আত্মীয়তা গঢ়ি উঠিছিল। তেওঁ প্ৰথম ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ শিক্ষা লৈছিল ডিব্ৰুগড়ৰ এগৰাকী অসমীয়া লোহিত কাকতিৰ পৰা। সেই সময়ৰ অসমৰ সম্ভ্ৰান্ত মানুহে অশ্লীল বুলি ইতিকিং কৰা বিহুগীত, বনগীত আদিও শিকিছিল অসমীয়া ল'ৰা-ছোৱালীৰ সৈতে লুকাই চুৰকৈ।
ডিব্ৰুগড়ৰ পাছত বিশ্বাসে হৰিগঞ্জৰ চৰকাৰী হাইস্কুলত নামভৰ্তি কৰে আৰু ১৯৩০ চনত তাৰপৰাই প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৩০ চনৰ মাজভাগত ১৪৪ ধাৰা ভংগ কৰি সভা অনুষ্ঠিত কৰাৰ বাবে তেওঁৰ জেল হৈছিল। প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পাছত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে গ্ৰেপ্তাৰ কৰি তেওঁক নগাঁও জেললৈ পঠোৱা হয়। ইয়াতেই কংগ্ৰেছী নেতা বিমলা প্ৰসাদ চলিহা (পাছত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী)ৰ সতে তেওঁৰ পৰিচয় হয়। চলিহাৰ পৰা তেওঁ বনগীতৰ শিক্ষা লৈছিল। কেইমাহমানৰ পাছত জেলৰ পৰা ওলাই গৈ বিশ্বাসে শ্ৰীহট্টৰ মুৰাৰীচাঁদ কলেজত বিজ্ঞান শাখাত নাম লগায়। কিন্তু আইন অমান্য আন্দোলনত যোগ দিয়া হেতুকে কলেজৰ পৰা বহিষ্কৃত হয়। তাৰ পাছত তেওঁ বংগ আৰু অসমৰ বিভিন্ন গাঁৱত স্বাধীনতাৰ সপক্ষে প্ৰচাৰ অভিযানত সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হৈ পৰে। ফলত পুলিচে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। বিচাৰত তেওঁৰ আঢ়ৈ বছৰ কাৰাদণ্ড হয়। বিশ্বাসক প্ৰথমে চিলেট জেল,পাছত নগাওঁ আৰু নগাঁৱৰ পৰা পুনৰ গুৱাহাটীৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰলৈ পঠোৱা হয়। জেলত থকা অৱস্থাতেই তেওঁ যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হয় আৰু তেওঁৰ স্বাস্থ্য ভাঙি পৰে। জেইলাৰ ৰায়বাহাদুৰ সতীশ চৌধুৰীয়ে আগবঢ়োৱা ‘এখন বগা কাগজত মাথোঁ চহী এটা’ৰ বিনিময়ত ‘জেলৰ পৰা মুক্তি’ৰ প্ৰস্তাব বিশ্বাসে প্ৰত্যাখ্যান কৰে। তেৰ মাহৰ পিছত গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ হৈ পৰা বিশ্বাসক জেল কৰ্ত্তৃপক্ষই বিনাচৰ্তে মুক্তি দিয়ে আৰু তেওঁ যাদৱপুৰ যক্ষ্মা হস্পিটেলত চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰে। প্ৰায় তিনিবছৰৰ পিছত সুস্থ হৈ তেওঁ নিজৰ গাঁৱলৈ উভতি যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গীতিকাৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:কবি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
অসমৰ লোকবাদ্য
অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন উৎসৱ-পাৰ্বন, নৃত্য-গীত আদিৰ সৈতে পৰম্পৰাগতভাৱে সংগত কৰা বাদ্যযন্ত্ৰসমূহক অসমৰ লোকবাদ্য আখ্যা দিয়া হয়। সাঁচিপাতৰ পুথিবোৰত বাদ্যযন্ত্ৰৰ উল্লেখ আছে। পুৰণি বুৰঞ্জীত পঞ্চশব্দৰ বিৱৰণ আছে। শংখ, মৃদংগ, পাখোজাজ, দুন্দুভি আৰু ঢোল এই পাঁচোটাক একেলগে পঞ্চশব্দ বোলে। মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ বৰগীতত বাদ্যযন্ত্ৰৰ বিষয়ে পোৱা যায়। এই বাদ্যযন্ত্ৰবোৰ পোন প্ৰথম কোনে,কেতিয়া আৱিষ্কাৰ কৰিছিল তাৰ উল্লেখ নাই যদিও বাদ্যযন্ত্ৰবোৰ চহাসকলৰ সৃষ্টি বুলি গণ্য কৰা হয়।
ঢোল
ঢোল অসমৰ জনংস্কৃতিত সকলোতকৈ গুৰত্বপুৰ্ণ বাদ্য যন্ত্ৰ বুলি কোৱা হয়। অসমৰ সকলো জনগোষ্ঠীৰে যিকোনো উৎসৱত ঢোল অপৰিহাৰ্য্য। সেইবাবে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত ভিন ভিন প্ৰকাৰৰ ঢোল লগতে বৈশিষ্ট্যগত বাদন প্ৰণালী আছে। ঢোলক অসমীয়ালোকে দেৱবাদ্য বুলি গণ্য কৰে। ঢোলৰ উৎপত্তি কৈলাসত আৰু তাৰ পৰাই পাণ্ডৱ অৰ্জুনে ইয়াক মৰ্ত্যলৈ নমাই অনা বুলি লোককথাত পোৱা যায়। পৃথিবীৰ প্ৰায়বিলাক লোক সংস্কৃতিতেই ঢোল জাতীয় বাদ্য ব্যৱহৃত হোৱা দেখা যায়। কিন্তু অসমীয়া ঢোলৰ সৰু আকাৰ আৰু তুলনামুলক ভাবে যথেষ্ট ডাঙৰ শব্দৰ লগতে ইয়াৰ ভিন ভিন ব্যৱহাৰে ইয়াক আন সকলোবিলাক ঢোলৰ তুলনাত পৃথক বৈশিষ্ট্য প্ৰদান কৰিছে। এসময়ত ঢোলৰ ছেৱেৰে মতলীয়া কৰিব পৰা ডেকাকহে অসমীয়া গাভৰুৱে জীৱন সংগিনী কৰিবলৈ বাছনি কৰিছিল। অৰ্থাৎ ঢোল বজাব পৰাটো এসময়ত অসমীয়া ডেকাৰ পৌৰুষৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ঢোলক মানুহৰ প্ৰজনন শক্তিৰ পৰিছায়ক বুলিও ভবা হয়। অসমীয়া সমাজত বৰঢোল, পাতি ঢোল, ঢেপাঢোল আদি কেইবাপ্ৰকাৰৰো ঢোলৰ প্ৰচলন আছে।
পেঁপা
অসমীয়া লোক সংস্কৃতিৰ পৰিচায়ক স্বৰূপ ‘বিহু’ৰ বাদ্যসমূহৰ ভিতৰত এক মোহনীয় লোক বাদ্য হ’ল ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা। প্ৰাচীন সংগীত বিষয়ক গ্ৰন্থত শিঙাৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে। আহোম স্বৰ্গদেউ সকলৰ শাসনকালত ৰাজ্যৰ শুভমুহূৰ্তত ‘ৰংশিঙা’ আৰু অশুভ সময়ত ‘খং শিঙা’ বজাই প্ৰজাক জাননী দিয়াৰ কথা জনা যায়। মহৰ শিঙৰ পৰা তৈয়াৰী অসমৰ এই পেঁপাটোৰ নামতো মুলতে চীন- তিব্বতীয় শব্দ। তিব্বতত ব্যৱহাৰ হোৱা পেঁপা জাতীয় বাদ্যতো অসমৰ পেঁপাতকৈ দীঘল আৰু পিতলেৰে তৈয়াৰী।
বিহুত ব্যৱহৃত পেঁপাৰ প্ৰচলন তথা গঠন সম্পৰ্কে লিখিত বুৰঞ্জী বিচাৰি পোৱা নাযায়। জন-বিশ্বাসৰ মতে লুইতৰ পাৰত পৰি থকা মৃত মহৰ শিং এটা মলয়া বতাহত আপোনা আপুনি বাজি উঠাত,ক্ৰমান্বয়ে পৈনত হাতৰ পৰশত এটি বাদ্যৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে ম'হ পালকে বজোৱা এই পেঁপা কালক্ৰমত কৃষিকাৰ্যত জড়িত চহা শিল্পীৰ হাতলৈ আহে আৰু এক পুৰ্ণাংগ লোকবাদ্যত পৰিণত হয়। ইয়াৰ বিভিন্ন অংশ সমূহৰ নাম হ'ল - খোলা, চুপহি, গৰপনলা, বুলনি, জিভা আদি।
অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত পেঁপা বিভিন্ন নামেৰে পৰিচিত, মিচিংসকলে ইয়াক ‘পেম্পা’, ডিমাছাসকলে ‘সুৰি’,ৰাভাসকলে আৰু ‘ছিংগ্ৰা’ আৰু চাহ-জনজাতিসকলে ‘পেঁপাটি’ বুলি কয়।
টকা
অসমৰ লোকবাদ্যসমূহৰ ভিতৰত অতি পৰিচিত আৰু সহজে পোৱা বাদ্য হ'ল টকা। এই বাদ্যৰ ব্যৱহাৰো অতি সহজ। টকা বাঁহেৰে নিৰ্মিত হোৱাৰ বাবে অসমৰ চহা জীৱনত এই বাদ্যটি অতি সুলভ। বিহুনামৰ প্ৰাথমিক তাল আছিল হাতচাপৰি, আৰু কালক্ৰমত হাতচাপৰিৰ ছন্দকে ব্যৱহাৰ কৰি টকাৰ উৎপত্তি হ’ল। টকা বিহুৰ এক অপৰিহাৰ্য্য অংগ।
গগনা
গগনা বিহুগীত আৰু বিহুনৃত্যৰ সৈতে ব্যৱহাৰ হোৱা এক হাৰ্প জাতীয় বাদ্যযন্ত্ৰ। এই হাৰ্পজাতীয় বাদ্য বিলাক অতি প্ৰাচীন বুলি জনা যায়, আৰু পৃথিবীৰ প্ৰায়বোৰ সভ্যতাতে এনে বাদ্যৰ প্ৰচলন দেখা পোৱা যায়। মুখত লৈ বজোৱাৰ বাবে ইয়াক একধৰণৰ Jaw Harp বোলাহে বেছি সমীচীন হ’ব। গগনা অসমৰ মংগোলীয় জনগোষ্ঠীবিলাকৰ অৱদান। অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় ভাষাত গগনাক ভিন ভিন নামেৰে জনা যায়। গগনাৰ আকাৰ লৈ ইয়াক, ৰামধন গগনা, লাহৰী গগনা, শালিকী গগনা আদি বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়, আৰু প্ৰত্যেক গগনাৰে মাত বেলেগ বেলেগ হয়। যিহেতু গগনা এবিধ সুষিৰ বাদ্য, ইয়াৰ মাতো স্থিৰ স্বৰমানৰ (Constant Pitch)। গগনাৰ মাত অতি সুৰীয়া সেয়েহে ই বিহু নাচনীৰ বৰ আদৰৰ বাদ্য। ওজা ঢুলীয়াৰ ঢোলৰ মালিতাত গগনাৰ উৎপত্তিৰ কাহিনী বৰ্ণন কৰাৰ লগতে, সৰস্বতী দেৱীয়ে গগনা বাদন কৰে বুলি গোৱা হয়৷
সুতুলি
সুতুলিৰ সৃষ্টি প্ৰাকঐতিহাসিক কালতে হৈছিল বুলি ভবাৰ থল আছে, বিভিন্ন প্ৰত্নতাত্বিক খননকাৰ্যত সুতুলীৰ দৰে বাদ্যৰ ভগ্নাৱশেষ পোৱা যায়। সুতুলিৰ আকাৰ আৰু সুৰলৈ চাই, চৰাইৰ মাতৰ অনুকৰণত সুতুলী নিৰ্ঙান কৰা হৈছিল বুলি ভাবিব পাৰি। সুতুলীৰ মাতত বৰষুণ আহে বুলিও অসমীয়া জনসমাজত এক লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত আছে।
বাঁহী
বাঁহীক সম্পূৰ্ণভাবে অসমীয়া থলুৱা বাদ্যযন্ত্ৰ বুলি আভিহিত কৰিব নোৱাৰিলেও, অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত বাঁহী এক অপৰিহাৰ্য্য বাদ্যযন্ত্ৰ, বিশেষকৈ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ বাদ্য হিচাপে অসমৰ পৰম্পৰাগত বৈষ্ণৱ সমাজত বাঁহীৰ ব্যৱহাৰ শ্ৰদ্ধেয় আৰু পৱিত্ৰ। বৈষ্ণব সাহিত্যত সঘনাই বাঁহীৰ উল্লেখ পোৱা যায়। বাঁহীক অসমত মুৰুলী, বংশী, বেণু, বাঁশী, আদি বহু নামেৰে জনা যায়। অসমৰ প্ৰায় সকলো জনগোষ্ঠীয়েই লোকসংগীতত বাঁহী ব্যৱহাৰ কৰে। অসমৰ বিহুৰো বাঁহী এক উল্লেখযোগ্য বাদ্য। বাঁহীৰ উৎপত্তি চীন দেশত বুলি থাৱৰ কৰা হয় যদিও ভাৰতৰ লোকসংগীতত বাঁহীৰ ব্যৱহাৰ অতি প্ৰাচীন।
বীণ
অসমৰ লোক বাদ্য সমূহৰ ভিতৰত অন্যতম পৌৰাণিক বাদ্য বীণ। বিহুত ব্যৱহাৰ হোৱা ৮ বিধ মুল বাদ্যৰ ভিতৰত বীনো এবিধ। বিহুৰ উপৰিও বৈৰাগী সকলে এই বাদ্য বজাই বিভিন্ন বিৰাগ ৰসৰ গীত গোৱা দেখা যায়। মাথোঁ এডাল তাঁৰৰ বীণ, ভায়োলিনৰ দৰে ৰেপি ৰেপি বজোৱা এবিধ বাদ্যযন্ত্ৰ। নামৰ মিল থাকিলেও ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ বিভিন্ন বীণ বা বীণা সমূহৰ লগত এই অসমীয়া বীণ একেবাৰে পৃথক।
ভোৰতাল
right|thumb|150px|ভোৰতাল অসমৰ লোকবাদ্যসমূহৰ মাজত কাঁহ ধাতুৰে তৈয়াৰী ঘন-বাদ্যবোৰৰ ভিতৰত ভোৰতাল অন্যতম। এই বাদ্য দুখন সমান বৃত্তাকাৰ কাঁহেৰে সজা হয় য’ত মাজ অংশ অৱতল কৰি ক্ষূদ্ৰ আকাৰৰ এডাল ৰছী লগোৱাৰ সুবিধা থাকে। ভোৰতালৰ ওজন সাধাৰণতে ২.৫ কিলোগ্ৰামৰ পৰা ৬.৫ কিলোগ্ৰাম পৰ্যন্ত হয় আৰু বহলে প্ৰায় ৪৫ ছেমিৰ পৰা ৬০ ছেমিলৈ থাকে । বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ তাল যেনে খঞ্জৰী বা খঞ্জৰীকা, খুটি তাল, পাতি তাল, মন্দিৰা তাল, ৰামতাল আদিৰ মাজত ভোৰতালৰ আকাৰেই সকলোতকৈ ডাঙৰ আকৃতিৰ হয়। এই তালক সেয়ে বৰতাল বা  ব্ৰহ্মতাল বুলিও জনা যায় । ভূট তাল ভোৰতালৰ আন এক নাম। ভূটান, তিব্বত আদিত বৌদ্ধসংগীতত ভোৰতালৰ লেখীয়া বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ দেখি অনুমান কৰা হয় যে এই বাদ্য ভূটানৰ পৰা আমদানি কৰা হৈছিল ।
খ্ৰাম
খ্ৰাম তিনি ফুটমান দীঘল কাঠৰ কুণ্ডা খুলি দি এমূৰে হৰিণৰ ছালেৰে চাই প্ৰস্তুত কৰা ঢোলজাতীয় বাদ্য। ডিমাচাসকলৰ নৃত্য-গীতৰ অপৰিহাৰ্য্য বাদ্য খ্ৰামত ব্যৱহৃত বৰটিবোৰ ম'হৰ ছালেৰে তৈয়াৰী। ইয়াক এমুৰে হাতেৰে চপৰিয়াই আৰু আনমূৰে এডাল মাৰিৰে কোবাই বজোৱা হয়।
বিহুতাল
বিহুতাল পাতিতালতকৈ কিছু সৰু কাৰণেই ইয়াক সৰু পাতিতাল বুলিও কোৱা হয়। এই তালৰ বাতি বা বেটু চেপেটা ধৰণৰ পাতিতালৰ বাটিতকৈ অলপ ডাঙৰ, পিচে পাতৰ অংশটি পাতিতালৰ পাততকৈ ঠেক। এইবিধ তাল বিহুগীত, বিহুনাচ, বিহুঢোল আদি পৰিৱেশন কৰোঁতে সংগত কৰা হয়। তদুপৰি, ঢুলীয়া ওজাই ঢোল বাওঁতেও তালীয়াজনে বিহুতালকে বজায়। মূলত: বিহুগীত বা নাচ আৰু ওজাৰ সৈতে বিশেষভাবে ব্যৱহৃত হোৱাৰ কাৰণেই এই প্ৰকাৰৰ তালক বিহুতাল বা ওজাতাল বুলি কোৱা হয় ।
টোকাৰী
অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত প্ৰচলিত তাঁৰজাতীয় বাদ্যযন্ত্ৰ সমূহৰ ভিতৰত টোকাৰীৰ ব্যৱহাৰ আৰু জনপ্ৰিয়তাই অধিক বুলি শুনা যায়। এই বাদ্যটি আম, চাম বা তেনে জাতীয় কাঠৰ ৬০ চে:মি:ৰ পৰা ৯০ চে:মি: মান দীঘল টুকুৰা এটাৰ এপিনে খোলনি দি আৰু আনপিনে হাতৰ তলুৱাত ৰাখি বজাব পৰাকৈ মিহি আৰু ক্ৰমানয়ে লাহী কৰি নি তৈয়াৰ কৰা হয়। খোলনি দি অৰ্ধবৃত্তাকাৰ ৰূপ দিয়া মূৰৰ অংশটো সাধাৰণতে গুঁইৰ ছলেৰে চোওৱা হয় আৰু আনপিনৰ মূৰটোৰ আগলৈ কেইঞ্চিমান কাঠ ৰাখি খোলা কৰা হয়। সৌন্ধৈৰ্য্য বৃদ্ধিৰ কাৰণে খোলটোৰ পৰা আগবাঢ়ি থকা কাঠৰ অংশটিত পক্ষী আদিৰ সাঁচ কাটি দিয়া হয়। সাধাৰণতে আয়তাকৃতিৰ খোলটোৰ আকাৰ অলপ ডাঙৰ, বাঁহ বা কাঠেৰে সজা চাৰিডাল শলা বা শলখা ভৰাব পৰা ব্যৱস্থা থকা। ছালেৰে চোৱাই থোৱা অৰ্ধবৃত্তাকাৰ খোলাটোৰ শেষ অংশৰ মাজ ভাগৰ পৰা চাৰিডাল মুগা সূতাৰ গুণাজৰী খোলাটোৰ চাউনি আৰু কাঠডোখৰৰ ওপৰেৰে নি খোলটোত সুমুৱাই ৰখা শলা চাৰিডালত বান্ধি ৰখা হয়। আজিকালি মুগা সূতাৰ উপৰি আন সূতা বা ধাতু আদিৰে তৈয়াৰী তাঁৰো তন্ত্ৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সি যি কি নহওক, এই সূতা বা তাঁৰ চাৰিডালক ইংগলা, পিংগলা,চিত্ৰা আৰু সুষুম্না নামেৰে জনা যায়। টোকাৰীৰ ছাউনিখন আৰু কাঠডোখৰত লিপিট খাই ধৰি নথকা কৰিবৰ বাবে এই তাঁৰকেইডালক এটা কাঠৰ দুঠেঙীয়া ঘোঁৰাৰে দাঙি ৰখা হয়। শলাকেইডাল পকাই সূতা বা তাঁৰকেইডাল টান-ঢিলা কৰি আৱশ্যকমতে টোকাৰীৰ সুৰ বন্ধা হয়। পহু, ছাগলী আদি জন্তুৰ শিং অথবা খুব মিহিকৈ চাঁচি কলডিল এটাৰ গঢ়ৰ কৰি লোৱা বাঁহ বা কাঠৰ টুকুৰা এটাৰ সহায়ত এখন হাতেৰে তাঁৰকেইডালত টোকৰ দি আৰু একে সময়তে আনটো হাতৰ আঙুলিৰে কাঠচটাৰ ওপৰেৰে বৈ যোৱা সূতা কেইডালত বুলনি দি ধ্বনিৰ সৃষ্টি কৰা হয় ।
খোল
খোল বাদ্যযন্ত্ৰক মৃদঙ্গৰে এক আধুনিক ৰূপ বুলি কব পাৰি। আজি প্ৰায় পাঁচশ বছৰৰ পৰা ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰৰ লগে লগে নাম কীৰ্তনৰ বাবে খোল বাদ্যৰ প্ৰচলন হ'ল। বিশেষকৈ, পূৱভাৰতৰ অসম, বঙ্গ, মণিপুৰ (মণিপুৰত খোলৰ নাম দুঙ্গ) আৰু উৰিষ্যাত এই বাদ্যৰ প্ৰচলন অতি বেচি। বঙ্গত এই বাদ্যক ধৰ্মীয় বাদ্য ৰূপে সন্মান কৰি ইয়াক শ্ৰীখোল বোলে।
অসমত মৃদঙ্গ বাদ্য বহু কালৰ আগৰ পৰাই প্ৰচলন আছিল যদিও মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ আবিৰ্ভাব হোৱাত ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰাৰ লগতে অসমত নিজে খোল বাদ্য তৈয়াৰ কৰি ইয়াৰ তাল,বোল আদি ৰচনা কৰি প্ৰচলন কৰে। বৰগীত আৰু সত্ৰীয়া নৃত্যৰ বাবে খোল হৈছে এক অপৰিহাৰ্য্য তাল বাদ্য। অসমৰ খোল বাদন বিশ্বত চিনাকি দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ কৰোঁতা স্বৰ্গীয় মণিৰাম দত্ত বায়ন মুক্তিয়াৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ প্ৰাপ্ত শ্ৰীৰসেশ্বৰ শইকীয়া বায়নৰ নাম বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য।
ডবা
ডবা অসমৰ লোকবাদ্য সমূহৰ ভিতৰত অন্যতম এবিধ লোকবাদ্য। সাধাৰণতে অসমীয়া জনজীৱনৰ লগত পৰিচিত "নামঘৰ"ত সাধাৰণতে ডবাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হ'য়। ডবাৰ এটা খোলা থাকে। সেই খোলাটো আগৰ দিনত বৃহৎ আকাৰৰ গছৰ পৰা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যদিও আজিকালি পিতল বা তেনেজাতীয় ধাতুৰ পৰাও তৈয়াৰ কৰা হয়। খোলাটোৰ এটা মুৰ খোলাকৈ ৰখা হ'য়। সেই অংশত গৰু ছাল লগাই টান ৰছীৰে বান্ধি বজাবৰ বাৱে উপযুক্ত কৰি তোলা হয়। অসমীয়া জনসমাজত পুৱা-গধূলি নামঘৰত চাকি জ্বলাওতে নামঘৰীয়াই ডবা বজোৱাৰ লগতে নামঘৰত বিশেষ আলোচনা,মেল-মিটিঙ থাকিলে ৰাইজক জাননী দিবলৈ ডবাৰ ব্যৱহাৰ কৰে। এই বাদ্যভাগি বজাওঁতে প্ৰায় ১০ ইঞ্চি দীঘল ১ইঞ্চি মোটা দুদাল মাৰি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এটা কাঠৰ ফ্ৰেমত বজোৱাৰ সুবিধাৰ বাবে হেলনীয়াকৈ ৰখা হয়।
মৃদঙ্গৰ উৎপত্তি আৰু ক্ৰমবিকাশ
মৃদঙ্গ সত্ৰীয়া নৃত্যত ব্যৱহাৰ হয়। মৃদঙ্গক দুভাগ কৰি দুগি আৰু দাইনা কৰা হৈছে।
দোতোৰা
অসমীয়া লোক বাদ্য সমূহৰ ভিতৰত এবিধ প্ৰাচীন লোকবাদ্য হ'ল দোতোৰা। দোতোৰা এবিধ তঁত লোকবাদ্য।দোতোৰা এটুকুৰা দীঘল কাঠৰ এমুৰে অৰ্ধ গোলাকাৰ কৰি তাৰ ওপৰত গুই বা আন তেনে কিছু মোটা ছাল লগোৱা হয়।তাৰ ওপৰত তিনিডালমান তাঁৰ সংযোগ কৰি স্কেল মিলাই শব্দৰ সৃষ্টি কৰা হয়।চন্দন কাঠৰ দোতোৰা ভাল হয় বুলি এটা বিশ্বাস আছে।বিভিন্ন লোকগীত যেনে-কামৰূপী,গোৱালপৰীয়া লোকগীত পৰিবেশ কৰাৰ সময়ত দোতোৰা বজোৱা হয়।দোতোৰা বজোৱাৰ সময়ত দুয়োখন হাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত শ্ৰেণী:অসমৰ বাদ্যযন্ত্ৰ
জানমণি (২০১১ চলচ্চিত্ৰ)
জানমণি হৈছে ২০১১ চনৰ ১৫ এপ্ৰিল তাৰিখে মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া বোলছবি। এন কে প্ৰডাকচনৰ হৈ দেৱ বৰকটকী প্ৰযোজিত ছবিখনৰ পৰিচালনা ৰাজেশ ভূঞাৰ। ছবিখনৰ মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰা শিল্পী সকল হৈছে যতীন বৰা, শ্যামন্তিকা শৰ্মা, উৎপল দাস, মুনমী কলিতা, অৰুণ হাজৰিকা ইত্যাদি।
প্লট
ঢুলীয়া ডেকা ল’ৰা জান (যতীন বৰা) আৰু গাভৰু নাচনী ছোৱালী মণিৰ (শ্যামন্তিকা শৰ্মা) প্ৰেম কাহিনীৰ আধাৰত সৃষ্টি হৈছে জানমণি৷ জান আৰু মণিৰ মাজত প্ৰেম৷ মণিৰ ককায়েকে মণিক জানলৈ বিয়া নিদিয়ে৷ এনে সংঘাতক নেওচি মণিয়ে এদিন জানৰ ঘৰলৈ গুছি আহে৷ জান আৰু মণিৰ এনেদৰে বিয়া হৈ যায় আৰু কিছুদিন পাছত তেওঁলোকৰ সংসাৰত এজনী কন্যা সন্তানৰ জন্ম হয়৷ এদিন জানে ঢোল বজাবলৈ যাওঁতে কন্যা সন্তানটিৰ মৃত্যু হয়৷ এই ঘটনাৰ কাৰণে মণিৰ ককায়েকে জানক উদাসীন বুলি মণিক আকৌ নিজৰ ঘৰলৈ লৈ আহে৷ এনেদৰে বিচ্ছেদ ঘটিল জান আৰু মণিৰ মাজত৷ কিন্তু মণিৰ ভতীজাক (উৎপল দাস) জানৰ ভতীজিৰ মাজত প্ৰেম হোৱা কাৰণে জান আৰু মণিৰ পুনৰ মিলন হয়৷
সংগীত
জানমণিৰ সংগীত পৰিচালনা দিগন্ত ভাৰতী, মৌচম গগৈ, বিমান বৰুৱা আৰু বিপিন চাউদাঙৰ। সংগীত ব্যৱস্থাপনা অৰূপ দত্ত আৰু বিমান বৰুৱাৰ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:২০১১ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শংকৰ জন্মোৎসৱ
শংকৰ জন্মোৎসৱ হ'ল বৈষ্ণৱ গুৰু মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্ম দিৱস। অসমৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে অতি উলহ-মালহেৰে ইয়াক উৎসৱ ৰূপে পালন কৰে। সাধাৰণতে আহিন মাহৰ বিজয়া দশমীৰ দিনা শংকৰ জন্মোৎসৱ হয়। প্ৰতিবছৰে অসম চৰকাৰে এই দিনটো স্থানীয় বন্ধৰ দিন ৰূপে ঘোষনা কৰে।
শ্ৰীমন্তশংকৰদেৱ
শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্ম ১৪৪৯ খ্ৰীষ্টাব্দত ( ১৩৭১ শকত ) নগাঁও জিলাৰ বৰদোৱাৰ আলিপুখুৰী নামে ঠাইত হৈছিল। দেউতাকৰ নাম আছিল কুসুম্বৰ ভূঞা আৰু মাকৰ নাম সত্যসন্ধ্যা। সৰুতে মাক-দেউতাকৰ বিয়োগ ঘটাত বুঢ়ীমাক খেৰসুঁতীয়ে শংকৰক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। মহেন্দ্ৰ কন্দলি আছিল শংকৰৰ শিক্ষা-গুৰু। কেৱল অ-ফলা আৰু ক-ফলা শিকিয়েই 'কৰতল-কমল' কবিতা লিখি ১২ বছৰ বয়সতে শংকৰে স্ব-প্ৰতিভাৰ উমান দিছিল। তেওঁ কেইবাবাৰো তীৰ্থ ভ্ৰমণলৈ গৈছিল আৰু আন সংস্কৃতিৰ ভালখিনি গোটাই-পিতাই আনি অসমীয়া সংস্কৃতিক সমৃদ্ধ কৰিছিল। খোল-তাল, অংকীয়া নাটৰপৰা বৰগীতলৈকে সকলোখিনি শংকৰৰ অৱদান। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ জাতি-বৰ্ণহীন এখন বৃহত্তৰ সমাজ গঢ়াৰ প্ৰয়াস কৰিছিল। কোঁচ-ম্লেছ, হিন্দু-মুছলমান, ধনী-দুখীয়া সকলোকে এক কৰি শংকৰে নৱ-বৈষ্ণ্ব ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। অসমীয়া জাতি গঠনৰ প্ৰতি শংকৰৰ অৱদান সমূহ আজি তেওঁৰ মৃত্যুৰ ৫৭০ বছৰৰ পিছতো ছিদ্ৰবিহীন। তেখেতৰ তিৰোভাৱ তিথিতো চৰকাৰী বন্ধ ঘোষনা কৰা হয় যদিও শংকৰদেৱ সংঘই গুৰুজনাৰ জন্ম দিৱসটোহে কেৱল উদযাপন কৰে। সংঘৰ লগতে অসমৰ বৈষ্ণৱ পন্থীসকলে বিভিন্ন জিলাত ঠায়ে-ঠায়ে শংকৰ জন্মোৎসৱ পালন কৰে।
উদযাপন
দুৰ্গা পূজাৰ বিজয়া দশমীৰ দিনা শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্ম হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। সেয়ে প্ৰতিবছৰে আহিন-কাতি মাহত শংকৰ জন্মোৎসৱ পালন কৰা হয়। এই দিনা ভক্তসকলে লগ হৈ নামঘৰত নাম-প্ৰসংগ কৰে আৰু প্ৰসাদ বিতৰণ হয়। ৰাতিলৈ ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। কোনো কোনো ঠাইত দুদিনীয়াকৈও এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। উৎসৱৰ কাৰ্যসূচীৰ অংশ হিচাপে প্ৰসংগ-কীৰ্তন, আইসকলৰ নাম, ভক্তিৰত্নাৱলী পাঠ, সত্ৰীয়া নৃত্য প্ৰদৰ্শন, ধৰ্মালোচনা সভা, নাম-প্ৰসংগ আৰু সন্ধিয়া ভাওনা পৰিৱেশন আৰু বন্তি প্ৰজ্বলন কৰা হয়। ২০২০ চনৰ ২৫ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে অসম চৰকাৰে শংকৰ জন্মোৎসৱৰ দিনটো ড্ৰাই ডে ৰূপে ঘোষনা কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীসকলৰ তালিকা
ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীসকলৰ তালিকাত ১৫ আগষ্ট, ১৯৪৭ তাৰিখে ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ দিনাৰে পৰা বৰ্তমানলৈ দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ আসন অলংকৃত কৰা ব্যক্তিসকলৰ নাম সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। বৰ্তমানলৈ ভাৰতত মুঠ তেৰখন লোকসভা গঠন কৰা হৈছে আৰু চৈধ্যগৰাকী ব্যক্তিয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ বাব পাইছে। ইয়াৰে আটাইতকৈ বেছি দিন দায়িত্বত থকা প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকী হ'ল জৱাহৰলাল নেহৰু। তেখেতে ১৬ বছৰ ৯ মাহ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ পদত আছিল। আটাইতকৈ কম দিন প্ৰধানমন্ত্ৰী হোৱা ব্যক্তিগৰাকী হ'ল গুলজাৰিলাল নন্দা। তেখেত দুটা কাৰ্যকালত এমাহতকৈয়ো কম দিনৰ বাবে দায়িত্বত আছিল। জৱাহৰলাল নেহেৰু আৰু লাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰীৰ আকস্মিক মৃত্যৰ পাছত তেখেতে কেইটামান কেইটামান দিনৰ বাবে প্ৰধান মন্ত্ৰিত্ব লাভ কৰিছিল। তেখেত প্ৰকৃততে পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ নে তত্ত্বাৱধায়ক প্ৰধানমন্ত্ৰী আছিল, সেইটো লৈ বিতৰ্ক হয় যদিও ভাৰতীয় সংবিধানত তত্ত্বাৱধায়ক প্ৰধানমন্ত্ৰী বুলি কোনো ব্যৱস্থা নাই।
তথ্য সংগ্ৰহ
* শ্ৰেণী:ভাৰত সম্পৰ্কীয় তালিকা
ঘোঁৰা নিদান (গ্ৰন্থ)
ঘোঁৰা নিদান হৈছে ঘোঁৰাৰ বেমাৰ আৰু চিকিৎসা সৰ্ম্পকীয় এখন পুথি। এই পুথিখনৰ ৰচয়িতা গৰাকীৰ নাম পোৱা নাযায় যদিও পুথিখন অসমত আহোম ৰাজত্বৰ কালতে ৰচনা কৰা হৈছিল। পুথিখনৰ বিশেষত্ব এয়েই যে এইখন সৰ্ম্পূণ অসমীয়া ভাষাত ৰচিত প্ৰথম পুথি। ই কোনো সংস্কৃত বা টাই ভাষাৰ পুথিৰ অনুবাদ, সম্পাদনা বা সহায় লৈ ৰচনা কৰা গ্ৰন্থ নহয়। অসমত নথকা বনৌষধিৰ বিষয়ে ইয়াত উল্লেখ নাই। সৰ্ম্পূণ থলুৱা অসমীয়া ভাষাত লিখা এই পুথিখনত বাৰটামানহে সংস্কৃত শব্দ পোৱা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
মেধা পাটকৰ
মেধা পাটকৰ (Medha Patkar, মাৰাঠী:मेधा पाटकर) ভাৰতবৰ্ষৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ সমাজকৰ্মী। নৰ্মদা বচাও আন্দোলনত পালন কৰা উল্লেখনীয় ভূমিকাৰ বাবে এখেত বিখ্যাত।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৫৪ চনৰ ১ ডিচেম্বৰত মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত মেধা পাটকৰৰ জন্ম হয়।
টাটা সামাজিক বিজ্ঞান সংস্থানৰ পৰা সমাজ সেৱা বিভাগত এখেতে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
সমালোচনা
২০১০ চনত মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ জৈতাপুৰ আনৱিক শক্তি প্ৰকল্পৰ বিৰোধিতা নকৰা বাবে মেধা পাটকৰকলৈ স্থানীয় সমাজকৰ্মী সমুহ অসন্তুস্থ হৈ উঠে। এজন স্থানীয় সমাজকৰ্মীয়ে "মেধা পাটকৰে নিজেই আগভাগ লোৱা বিষয়সমুহ পাচলৈ পৰিত্যাগ কৰে। গতিকে তেখতৰ কথাক আগলৈ গুৰুত্ব সহকাৰে বিবেচনা কৰিব পৰা নাযাব" বুলি মন্তব্য দিয়ে।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
অসমীয়া লিপি
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। অসমীয়া লিপি শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:
লিপষ্টিক
লিপষ্টিক (lipstick; ওষ্ঠৰঞ্জনী বুলিও কোৱা হয়) হৈছে ওঁঠত ৰং আৰু গাঁথনি প্ৰয়োগ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰসাধন সামগ্ৰী, যি প্ৰায়ে মʼম আৰু বিভিন্ন তেলৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াত থকা ৰং উৎপাদন কৰিবলৈ বিভিন্ন ৰঞ্জক পদাৰ্থ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু গাঁথনি প্ৰদান কৰিবলৈ চিলিকাৰ দৰে খনিজ পদাৰ্থ ব্যৱহাৰ কৰে। লিপষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ সুমেৰ আৰু সিন্ধু উপত্যকা সভ্যতা আদি আদিম সভ্যতাৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল আৰু ষোড়শ শতিকাত পশ্চিমীয়া বিশ্বত যথেষ্ট জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। কিছুমান লিপষ্টিকত বিষাক্ত পদাৰ্থ থাকে, যেনে সীহ আৰু পিএফএএছ ইত্যাদি।
ইতিহাস
প্ৰাচীন সিন্ধু সভ্যতাৰ নাৰীসকলৰ মুখৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধিৰ বাবে ওঁঠত অষ্ট্ৰৰঞ্জনী ব্যৱহাৰ কৰাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। প্ৰাচীন মিচৰীয়াসকলে সাগৰীয় অপতৃণৰ পৰা উলিওৱা বেঙুনীয়া ৰঙা পদাৰ্থ, ০.০১% আয়’ডিন আৰু আৰু কিছু ব্ৰ’মিনৰ সৈতে মিহলি কৰি ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
লিপষ্টিক ট্ৰেণ্ড
গোটেই ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে লিপষ্টিক সীমিত সংখ্যক ৰঙত আহিছিল। গোটেই ১৯ আৰু ২০ শতিকাত বিশেষকৈ ১৯২০ চনত ডাঠ ৰঙা লিপষ্টিক আছিল অন্যতম জনপ্ৰিয় শ্বেড। ফ্লেপাৰসকলে নিজৰ স্বাধীনতাৰ প্ৰতীক হিচাপে লিপষ্টিক পিন্ধিছিল। অভিনেত্ৰী ক্লাৰা ব'ৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ ওঁঠৰ চাৰিওফালে লিপষ্টিক পিন্ধি "কিউপিডৰ ধনু" গঠন কৰা হৈছিল। সেই সময়ত ৰাজহুৱা স্থানত আৰু দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণৰ সময়তো লিপষ্টিক লগোৱাটো গ্ৰহণযোগ্য আছিল যদিও ৰাতিৰ আহাৰত কেতিয়াও লগোৱা হোৱা নাছিল।
১৯৩০ চনৰ আৰম্ভণিতে এলিজাবেথ আৰ্ডেনে বিভিন্ন লিপষ্টিকৰ ৰঙৰ প্ৰচলন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁ আন কোম্পানীসমূহক বিভিন্ন ধৰণৰ লিপষ্টিক শ্বেড তৈয়াৰ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। ১৯৩০ চনত লিপষ্টিকক প্ৰাপ্তবয়স্ক যৌনতাৰ প্ৰতীক হিচাপে দেখা গৈছিল। কিশোৰীসকলে লিপষ্টিক নাৰীত্বৰ প্ৰতীক বুলিও বিশ্বাস কৰিছিল, তথাপিও প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰ বয়সস্থসকলে ইয়াক বিদ্ৰোহৰ কাৰ্য্য হিচাপে দেখিছিল। বহু আমেৰিকানে, বিশেষকৈ অনুপ্ৰৱেশকাৰী কিশোৰী ছোৱালীক লিপষ্টিক পিন্ধাটো গ্ৰহণ কৰিব পৰা নাছিল। ১৯৩৭ চনৰ এক সমীক্ষাত দেখা গৈছিল যে ৫০% তকৈ অধিক কিশোৰীয়ে লিপষ্টিকক লৈ পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে যুঁজিছিল।
১৯৪০ চনৰ মাজভাগত কেইবাখনো কিশোৰ-কিশোৰীৰ কিতাপ আৰু আলোচনীয়ে জোৰ দি কৈছিল যে পুৰুষে মেক-আপ লুকতকৈ প্ৰাকৃতিক ৰূপহে বেছি পছন্দ কৰে। কিতাপ আৰু আলোচনীসমূহেও ছোৱালীক সকীয়াই দিছিল যে প্ৰসাধন সামগ্ৰী পিন্ধিলে তেওঁলোকৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু কেৰিয়াৰৰ সম্ভাৱনা নষ্ট হ’ব পাৰে। এই লেখাবোৰৰ অৰ্থ আছিল যে লিপষ্টিক আৰু পুৰুষৰ সৈতে অতি উত্তেজক অভিনয় কৰা কিশোৰী ছোৱালীৰ বাবেহে। প্ৰসাধন সামগ্ৰীৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি পোৱাৰ পিছতো ইয়াৰ সৈতে বেশ্যাবৃত্তি জড়িত আছিল। কিশোৰী ছোৱালীক প্ৰসাধন সামগ্ৰী পিন্ধিবলৈ নিৰুৎসাহিত কৰা হৈছিল এই ভয়ত যে তেওঁলোকক "ঢিলা" ছোৱালী বা বেশ্যা বুলি ভুল কৰা হ'ব।
১৯৫০ চনৰ ভিতৰত চিনেমা অভিনেত্ৰী মেৰিলিন মনৰো আৰু এলিজাবেথ টেইলৰে গাঢ় ৰঙা লিপষ্টিক জনপ্ৰিয় কৰি তোলাত সহায় কৰিছিল। ১৯৫১ চনৰ এক সমীক্ষাত প্ৰকাশ পাইছিল যে কিশোৰী ছোৱালীৰ দুই তৃতীয়াংশই সেই সময়ত লিপষ্টিক পিন্ধিছিল। ১৯৬০ চনৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই লিপষ্টিকক নাৰীত্বৰ লগত জড়িত কৰা হৈছিল। লিপষ্টিক নিপিন্ধা মহিলাসকলক মানসিক ৰোগী নতুন বা সমকামী বুলি সন্দেহ কৰা হৈছিল।
১৯৭০ চনৰ শেষৰ ফালে আৰু নব্বৈৰ দশকলৈকে ক’লা লিপষ্টিক জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। ১৯৫০ চনত ক’লা লিপষ্টিক পিন্ধিছিল ভয়ানক ছবিত অভিনয় কৰা অভিনেত্ৰীসকলে। পাংক আৰু গথ উপসংস্কৃতিৰ বাবেই ই পুনৰ জনপ্ৰিয় হৈ পৰে।
নব্বৈৰ দশকত লিপষ্টিক ৰং ছেমি মেট হৈ পৰিল। বাদামী ৰঙৰ শ্বেডবোৰ অতি জনপ্ৰিয় আছিল। এই শ্বেডবোৰ কেইবাটাও শ্ব’ৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল, যেনে ফ্ৰেণ্ডছ। ১৯৯০ চনৰ শেষৰ ফালে আৰু একবিংশ শতিকাৰ ভিতৰত মুকুতাৰ ছাঁবোৰ অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। লিপষ্টিকবোৰ আৰু মেট বা চেমি মেট নাছিল, কিন্তু চিকচিকিয়া আছিল।
পুনৰ ২০১২ চনত উজ্জ্বল বল্ড ওঁঠৰ ৰং যেনে হট পিংক (গোলপীয়া), নিয়ন আৰু কমলা ৰং পুনৰ ট্ৰেণ্ডি হৈ পৰে। আমেৰিকাৰ গায়িকা-গীতিকাৰ টেইলৰ চুইফটে ৰঙা লিপষ্টিকৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰে, বিশেষকৈ তেওঁৰ চতুৰ্থ ষ্টুডিঅ’ এলবাম ৰেড (২০১২) মুক্তিৰ লগে লগে, যাৰ কভাৰ আৰ্টৱৰ্কত ৰঙা ওঁঠৰ ছবি ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তাৰ পিছৰে পৰা চুইফটে ধাৰাবাহিকভাৱে ৰঙা লিপষ্টিক পিন্ধি আহিছে।
২০১৪ আৰু ২০১৫ চনৰ আৰম্ভণিতে ন্যুড লিপষ্টিক জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। এই লিপষ্টিকসমূহে "কম ব্যৱহাৰেই বেছি"ৰ সাধাৰণ ধাৰা অনুসৰণ কৰে। এই ধাৰাটোক প্ৰচাৰ কৰা চেলিব্ৰিটিসকলৰ উদাহৰণ হ’ল পেৰিছ হিল্টন আৰু গিগি গৰ্জিয়াছ। ২০১৫ আৰু ২০১৬ চনৰ শেষৰ ফালে গ্লছৰ দৰে প্ৰয়োগ কৰা কিন্তু শুকান মেটৰ দৰে লিকুইড লিপষ্টিক এনাষ্টেছিয়া বেভাৰলী হিলছ, চেফোৰা, হুডা বিউটি, কাইলী কচমেটিকছ, এন ৱাই এক্স কচমেটিকছৰ দৰে ব্ৰেণ্ডৰ মাজত জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। ইয়াৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ ৰূপটো নলীত আহে, এপ্লিকেটৰ ৱাণ্ডৰ সহায়ত প্ৰয়োগ কৰা হয়। লিকুইড লিপষ্টিকত স্থায়ী শক্তি বেছি আৰু পৰম্পৰাগত লিপষ্টিকতকৈ ই অধিক ৰংযুক্ত। কিন্তু পণ্যৰ মানদণ্ডৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি সময়ৰ লগে লগে ই অধিক শুকাই যায় আৰু অধিক সহজে ফাটি যায়।
২০১৯ চনৰ আৰম্ভণিতে ক’ভিড-১৯ মহামাৰীৰ পূৰ্বে লিকুইড লিপষ্টিক লিকুইড মেট লিপষ্টিকৰ পৰা চেমি-মেট বা গ্ল’ছি ফিনিচিংলৈ লিকুইড লিপষ্টিক ট্ৰেণ্ড সলনি কৰা হৈছিল। কিন্তু ক’ভিড-১৯ মহামাৰীয়ে লিপষ্টিকক জনপ্ৰিয়তা লক্ষণীয়ভাৱে হ্ৰাস কৰিলে যিহেতু সাধাৰণতে মানুহে ফেচিয়েল মাস্কৰ তলত লিপষ্টিক প্ৰয়োগ নকৰে।
লিপষ্টিকৰ ভিতৰত লিকুইড, লিপ বাম, গ্লছ, ক্ৰেয়ন, পেঞ্চিল, লাইনাৰ, পেলেট, ষ্টেইন আদিও বহুতো ভিন্নতা আছে। বাম আৰু গ্লছ অধিক অৰ্ধস্বচ্ছ হোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে আৰু নিয়মীয়া লিপষ্টিকৰ দৰে গাঢ় বা স্পন্দনশীল নহয়। কিছুমান ব্যক্তিয়ে লিপষ্টিকতকৈ লিপ বাম আৰু গ্লছ কিনে, কিয়নো এইবোৰৰ পৰা তেওঁলোকে অধিক সতেজতা অনুভৱ কৰে।
উপাদান
লিপষ্টিক পিহি আৰু গৰম কৰা উপাদানৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। তাৰ পিছত টেক্সচাৰৰ বাবে মিশ্ৰণটোত গৰম কৰা মম যোগ কৰা হয়। নিৰ্দিষ্ট সূত্ৰৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে তেল আৰু লেনলিন যোগ কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত গৰম তৰলখিনি ধাতুৰ বাচনত ঢালি দিয়া হয়। তাৰ পিছত মিশ্ৰণটো ঠাণ্ডা কৰি লোৱা হয়। এবাৰ কঠিন হ’লে আধা চেকেণ্ডৰ বাবে জুইত গৰম কৰি চিকচিকিয়া ফিনিচিং সৃষ্টি কৰা হয় আৰু অসম্পূৰ্ণতাসমূহ আঁতৰোৱা হয়।
ফৰেনছিক বিজ্ঞানত
লিপষ্টিক, নেলপলিচ বা অন্যান্য প্ৰসাধন সামগ্ৰীৰ অৱশিষ্ট ড্ৰিংকিং কাপ, গিলাচ, চিগাৰেট, আৰু টিছু পেপাৰত পোৱা যায় আৰু এই সকলোবোৰ অপৰাধৰ তদন্তত বিশেষকৈ আক্ৰমণ, হত্যা, আৰু চৰকাৰী বা কৰ্পৰেট সম্পৰ্কীয় দুৰ্নীতি, ধৰ্ষণ দৰে জঘন্য অপৰাধৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য ফৰেনছিক প্ৰমাণ হ'ব পাৰে।
চাবোন
চাবোন এবিধ পৰিষ্কাৰক ৰাসায়নিক দ্ৰব্য। ইয়াৰ বুৰঞ্জী অতি প্ৰাচীন। খৃষ্টপূৰ্ব ২৮০০ চনৰ বেবিলন সভ্যতাৰ দিনৰ পৰা চাবোন মানুহৰ উপযোগী হৈ থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। তেতিয়া ইয়াক বনোৱা হৈছিল জন্তুৰ চৰ্বিক ছাঁইৰ সৈতে উতলাই। খৃষ্টপূৰ্ব ২২০০চনত জন্তুৰ চৰ্বিৰ সলনি কেচিয়া গছৰ তেলক পানী আৰু খাৰৰ সৈতে মিহলাই সিজাই চাবোন বনোৱা পদ্ধতিৰ আৰম্ভ হ'ল। খৃষ্টপূৰ্ব ৫৫৬-৫৩৯ চনত বেবিলন সভ্যতাৰ শেষ সম্ৰাট নবোনিডাচৰ দিনত চাইপ্ৰাচ তেল, চিচামি তেল আৰু ছাইৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী চাবোন দাসীবিলাকক শিলৰ আচবাব পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব দিয়া হৈছিল।
ইতিহাস
অষ্টম শতিকাত ইটালি, স্পেইন, ফ্ৰান্স আৰু জাৰ্মানী চাবোন নিৰ্মাতা হিচাবে বিখ্যাত হৈ উঠিল। ১২শতিকাত ব্ৰিটেইনত চাবোন নিৰ্মাণ আৰম্ভ হ'ল। ১৬শতিকাত ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাত চাবোনৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হ'ল। ১৭৮৯ চনত প্ৰথম পাৰদৰ্শী Transp চাবোন লণ্ডনত নিৰ্মাণ হ'ল। ১৮৭৯ চনত প্ৰক্টাৰ এণ্ড গেম্বল কোম্পানীয়ে হাতি দাঁতৰ নিচিনা বগাচাবোন তৈয়াৰ কৰি উলিয়ালে। ১৮৯৫ চনত ব্ৰিটিছ লিভাৰ কোম্পানীয়ে “লাইফবয়” নামেৰে চাবোন বজাৰত মেলি দিলে। ইয়াৰ মাজতে ১৮৬৫ চনত ৱিলিয়াম চেফাৰ্ড নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে জুলিয়া চাবোন উলিয়াৰ বাবে পেটেণ্ট সত্ত্ব লাভ কৰে। আমাৰ চিনাকি “কলগেট” টুথপেষ্ট ১৮৭৭ চনত বজাৰলৈ আহে। সেই একে কোম্পানীয়ে ১৮৯৮ চনত পাম তেল আৰু অলিভ তেলক মিলাই বনোৱা “পালমোলিভ” চাবোনৰ উৎপাদন আৰম্ভ কৰে। জাৰ্মানীৰ প্ৰক্টাৰ এণ্ড গেম্বল কোম্পানীয়ে ১৯১৬ চনত "কাচকেড" নামেৰে চিনথেটিক ডিটাৰজেণ্ট বনাবলৈ লয়। ১৯৩০ চনত আমেৰিকাই ঘৰুৱা ব্যৱহাৰৰ উপযোগী ডিটাৰেণ্ট চাবোন বনাবলৈ ধৰে। দ্বিতীয় শতিকাত বিখ্যাত গ্ৰীক চিকিৎসক গেলনে মানৱ জাতিক চাবোনৰ উপযোগিতা সম্পৰ্কে অৱগত কৰায়। পোনতে মহঙা হোৱা বাবে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ ধনীবৰ্গৰ মাজতে সীমিত আছিল যদিও কালক্ৰমত ই সুলভ মূল্যৰ হৈ পৰাত বিশ্বৰ সৰ্বত্ৰে সকলো শ্ৰেনীৰ লোকৰ জীৱনৰ এৰাব নোৱৰা সাৰথি হৈ পৰিল।
ৰসায়ন
ৰসায়ন শাস্ত্ৰৰ মতে চাবোন হ'ল এবিধ ফেটি এচিডৰ নিমখ। বনস্পতি বা জন্তুৰ চৰ্বিৰ তেল হ'ল এবিধ ট্ৰাইগ্লিচাৰাইড (৩বিধ ফেটি এচিড আৰু এটা গ্লিচাৰলৰ মিশ্ৰণ)। ইয়াক যেতিয়া খাৰুৱা (এলকেলি) পদাৰ্থৰে (সাধাৰণতঃ ছ'ডিয়াম/পটাছিয়াম হাইড্ৰক্সাইড) -অৰ বিক্ৰিয়া কৰোৱা হয় (Saponification - চোপনিফিকেচন ক্ৰিয়া বোলে)- ফেটি এচিডে এলকেলিৰ লগ লাগি চাবোন ৰ সৃষ্টি কৰে। বাইপ্ৰডাক্ট হিচাবে ওলায় গ্লিচাৰিন।
চাবোনৰ কাৰ্য
চাবোনত জীৱানুসমূহ বা আন মলিয়ন তত্ত্বসমূহ লাগি আমাৰ শৰীৰৰ পৰা আতৰ হয়। এই ক্ৰিয়াক চাৰফেক্টেণ্ট ক্ৰিয়া (Surfactant action) বোলে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰসায়ন বিজ্ঞান শ্ৰেণী:প্ৰসাধন
অব্যয় পদ
অব্যয় (Preposition) হৈছে পাঁচপ্ৰকাৰ পদৰ (যেনে; বিশেষ্য বিশেষণ, সৰ্বনাম, অব্যয় আৰু ক্ৰিয়া) মাজৰ এক পদ। যি পদৰ লগত কোনো বিভক্তি যোগ নহয়, অৰ্থাৎ যিবোৰ শব্দ সদাই একে ৰূপত থাকে, বেলেগ বেলেগ ৰূপলৈ পৰিবৰ্তন নহয়, সেই বিলাকক অব্যয় শব্দ বোলে। অব্যয় পদৰ লিঙ্গ, সংখ্যা আৰু কাৰক একো নাই। আৰু, ও, ঐ, তেন্তে, যথা, তথা, সৈতে, দৰে, নাইবা, না, নি, নে, যদি, কিন্তু, ইতি, নিমিত্তে, এতেকে,হায়, উঃ, আঃ, ইঃ, অ, ইত্যাদি অব্যয় পদৰ কিছুমান উদাহৰণ। অসমীয়া ব্যাকৰণৰ উপসৰ্গ এবিধ অব্যয় শব্দ। উপসৰ্গ মূঠ কুৰিটা। সেই কেইটা হ'ল - প্ৰ, পৰা, অপ, সং, নি, অৱ, অনু, নি, দুৰ্‌, বি, অধি, সু, উৎ, পৰি, প্ৰতি, অভি, অপি, অতি, উপ, আ। কিছুমান অব্যয় শব্দ আন এটা শব্দৰ অনুৰূপ হয়, তাক অনুৰূপ অব্যয় বোলা হয়। মৰ মৰ ধূপ্‌ ধূপ্‌, থপ্‌ থপ্‌, ইত্যাদি এনে অব্যয় শব্দ।
প্ৰকাৰ
অব্যয় শব্দ মুঠ আঠ বিধ। সেইকেইটা হ'ল:
যোজক অব্যয়
যোজক অব্যয় যিবিলাক অব্যয় শব্দই এটা বা সৰহ পদ বা বাক্য যোগ কৰে, সিহঁতক যোজক অব্যয় বোলে। আৰু, যদি, কিন্তু ইত্যাদিবোৰ যোজক অব্যয়
পৃথকবোধক অব্যয়
পৃথকবোধক অব্যয় যিবিলাক অব্যয় শব্দই দুটা বা সৰহ পদ বা বাক্যৰ অৰ্থ পৃথক কৰি দেখুৱায়, সিহঁতক পৃথকবোধক অব্যয় বোলে। বা, নাইবা, অথবা, কিম্বা, নতুবা, কি, কিন্তু, তেও, বিশেষ, বিশেষত আদি পৃথকবোদক অব্যয় শব্দ
সন্দেহবোধক অব্যয়
সন্দেহবোধক অব্যয় যিবিলাক অব্যয় শব্দই কোনো কথাৰ অনিশ্চয়তা দেখুৱায়, সিহঁতক সন্দেহবোধক অব্যয় বোলে। যদি, কিজানি, জানোচা আদি সন্দেহবোধক অব্যয় শব্দ।
ভাববোধক অব্যয়
যিবিলাক অব্যয় শব্দই সুখ, দুখ, আশ্চৰ্য্য আদি মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰে, সিহঁতক ভাববোধক অব্যয় বোলে। হাঁয়, আঃ, ইঃ, ইচ্, উঃ, উস্, ঔ, আও, হাও, ছিঃ, ছিছি আদি ভাববোধক অব্যয় শব্দ।
আনুষঙ্গিক অব্যয়
যিবিলাক অব্যয় শব্দই সংজ্ঞা বা সৰ্ব্বনাম শব্দৰ পাছত থাকি সিহঁতৰ অৰ্থ ভিন কৰে, সিহঁতক আনুষঙ্গিক অব্যয় বোলে। আনুষঙ্গিক অব্যয় শব্দবোৰ হ'লঃ সৈতে, হতুৱাই, বাহিৰে, বাজে, বাবে, দৰে, কাৰণ, কাৰণে,
সম্বোধনাৰ্থক অব্যয়
যিবিলাক অব্যয় শব্দ আন লোকক সম্বোধন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, সিহঁতক সম্বোধনাৰ্থক অব্যয় বোলে। এ, ঐ, ঔ, হে, অ, হেৰ, হেৰা, হেৰি, হঁয়ে, হঁয়েৰা ইত্যাদি সম্বোধনাৰ্থক অব্যয় শব্দ।
প্ৰশ্নাৰ্থক অব্যয়
যিবিলাক অব্যয় শব্দই প্ৰশ্ন কৰা বুজায়, সিহঁতক প্ৰশ্নাৰ্থক অব্যয় বোলে। প্ৰশ্নাৰ্থক অব্যয় শব্দ সমূহ হ'লঃ নে, নো জানো।
সমিধানবোধক অব্যয়
যিবিলাক অব্যয় শব্দই আন মানুহৰ কথাৰ সমিধান অৰ্থাৎ উত্তৰ দিয়া বুজায়, সিহঁতক সমিধানবোধক অব্যয় বোলে। ওঁ ওঁহ, বাৰু, ভাল, এৰা, হয়, হৈছে ইত্যাদি সমিধানবোধক অব্যয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ব্যাকৰণ শ্ৰেণী:পদ
চম্পানেৰ-পাৱাগড় পুৰাতাত্বিক উদ্যান
চম্পানেৰ-পাৱাগড় পুৰাতাত্বিক উদ্যান (Champaner-Pavagadh Archaeological Park) গুজৰাট ৰাজ্যৰ পাঁচমহল জিলাত অৱস্থিত। ২০০৪ চনত প্ৰাকৃতিক ক্ষেত্ৰ হিচাপে ই ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে। ইয়াত অনেক অখননকৃত পুৰাতাত্বিক, ঐতিহাসিক আৰু জীৱ-সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য সম্পত্তি আছে। এই মনোৰম প্ৰাকৃতিক পৰিবেশত বহুতো প্ৰাগৈতিহাসিক স্থান আছে। তদুপৰি ইয়াত প্ৰাচীন হিন্দু ৰজধানী দুৰ্গনগৰ আৰু ষোড়শ শতাব্দীৰ গুজৰাটৰ ৰাজধানী, অষ্টম-চতুৰ্দশ শতাব্দীৰ মধ্যৱৰ্তী পৰ্যায়ত নিৰ্মিত অনেক অন্যান্য ধ্বংসাৱশেষ, দুৰ্গ, প্ৰাসাদ, ধৰ্মীয় স্থাপনা, ধ্বংসপ্ৰাপ্ত আবাসস্থল, কৃষি স্থাপনা, পানীৰ উৎস ইত্যাদি আছে। পাৱাগড় পাহাৰৰ চূড়াত কালিকামাতা মন্দিৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰাধনা ক্ষেত্ৰ। ইয়াত বছৰৰ সকলো সময়তে দৰ্শনাৰ্থীৰ পয়োভৰ থাকে। এই প্ৰত্নতাত্বিক অঞ্চলটিয়ে প্ৰাচীন মোগল সাম্ৰাজ্যৰ এক অবিকৃত ছবি দাঙি ধৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পুৰাতাত্বিক ক্ষেত্ৰ