cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নব্য নাস্তিকতাবাদ
প্ৰাৰম্ভিক ইতিহাস
Huxley was rampaging on miracles and the existence of the soul. A few months later, he was to coin the word "agnostic" to describe his own position as neither a believer nor a disbeliever, but one who considered himself free to inquire rationally into the basis of knowledge, a philosopher of pure reason [...] The term fitted him well [...] and it caught the attention of the other free thinking, rational doubters in Huxley's ambit, and came to signify a particularly active form of scientific rationalism during the final decades of the 19th century. [...] In his hands, agnosticism became as doctrinaire as anything else--a religion of skepticism. Huxley used it as a creed that would place him on a higher moral plane than even bishops and archbishops. All the evidence would nevertheless suggest that Huxley was sincere in his rejection of the charge of outright atheism against himself. He refused to be "a liar". To inquire rigorously into the spiritual domain, he asserted, was a more elevated undertaking than slavishly to believe or disbelieve. "A deep sense of religion is compatible with the entire absence of theology," he had told [Anglican clergyman] Charles Kingsley back in 1860. "Pope Huxley", the [magazine] Spectator dubbed him. The label stuck." —Janet Browne
শেহতীয়া ইতিহাস
২০০৪ চনত ছেম হেৰিছৰ এখন বিশেষ কিতাপ প্ৰকাশিত হয়। নামটো হৈছে The End of Faith: Religion, Terror, and the Future of Reason। কিতাপখনে আমেৰিকাত বেষ্ট চেলাৰৰ মৰ্যাদা পায় আৰু পৰৱৰ্তী দুটা বছৰৰ আন দুগৰাকীমান নাস্তিক লেখকে লিখা বেষ্টচেলাৰৰ গ্ৰন্থৰ লগত চামিল হয়। ১১/৯/২০০১ৰ কুখ্যাত সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণটোৱে হেৰিছক এইখন গ্ৰন্থ লিখিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰিছিল। হেৰিছে ইছলাম ধৰ্মৰ লগতে খ্ৰীষ্টীয় আৰু ইহুদী ধৰ্মৰ পোনপটীয়া সমালোচনা কৰিছিল। দুটা বছৰৰ পিছত হেৰিছে অইন এখন গ্ৰন্থ লেখে যাৰ নাম Letter to a Christian Nation; এইখনৰ দ্বাৰাও তেওঁ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ জোৰদাৰ সমালোচনা কৰিছিল। ২০০৬ চনত তেওঁৰ টেলিভিছন তথ্যচিত্ৰ ধাৰাবাহিক The Root of All Evil?ৰ পিছত ৰিচাৰ্ড ড'কিনছ্-এ The God Delusion লিখি উলিয়ায়। এইখন কিতাপ নিউ ইয়ৰ্ক টাইমছৰ বেষ্ট চেলাৰৰ তালিকাত ৫১টা সপ্তাহৰ বাবে অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে।
মিচিং স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ
মিচিং স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ অসমৰ এক স্বায়ত্বশাসিত অঞ্চলৰ পৰিষদ। মিচিং জনগোষ্ঠীৰ উন্নয়ন আৰু স্বায়ত্ব শাসনৰ বাবে অসম চৰকাৰে ১৯৯৫ চনত এই পৰিষদ গঠনৰ অধিসূচনা জাৰি কৰিছিল। ২০০৫ চনত অসম চৰকাৰে এই পৰিষদ গঠন কৰে। মিচিং জনজাতিৰ অৰ্থনৈতিক, শৈক্ষিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু নৃগোষ্ঠীয় উন্নয়নৰ বাবে এই পৰিষদে কাম কৰে।
নব্য নাস্তিকতাবাদ
শেহতীয়া ইতিহাস
২০১০ চনত এটা বিশেষ স্তম্ভত লেখক টম ফ্লাইনে "Why I Don't Believe in the New Atheism" শীৰ্ষক প্ৰবন্ধত তেওঁ নব্য নাস্তিকতাবাদত বিশ্বাস নকৰে বুলি মত ৰাখে আৰু এইদৰে কয়— what has been called "New Atheism" is neither a movement nor new, and that what was new was the publication of atheist material by big-name publishers, read by millions, and appearing on bestseller lists.
২০১৫ চনৰ ৬ নৱেম্বৰত নিউ ৰিপাব্লিক আলোচনীত এটা বিশেষ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশিত হয়। নাম আছিল— "Is the New Atheism dead?" নাস্তিক আৰু বিৱৰ্তনবাদৰ জীৱবিজ্ঞানী ডেভিদ শ্লোৱান উইলছনে লিখে যে— "The world appears to be tiring of the New Atheism movement." ২০১৭ চনত পিজে মায়াৰছে ৰাজহুৱাকৈ নব্য নাস্তিকতাবাদৰ আন্দোলনক অস্বীকাৰ কৰে। তেওঁ পূৰ্বতে নিজকে নব্য নাস্তিক বুলি চিনাকি দিছিল।
মিচিং স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ
ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু সোৱণশিৰি নদীৰ মাজৰ ধেমাজি জিলা, শিৱসাগৰ জিলা, লখিমপুৰ জিলা আৰু মাজুলী জিলাৰ অংশৰে মিচিং স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ গঠিত। এই অঞ্চলত বাস কৰা মিচিং জনগোষ্ঠীৰ লোকৰ দীৰ্ঘদিনীয়া অভাৱ অভিযোগৰ অন্তত এই পৰিষদ গঠন কৰা হৈছিল।
নব্য নাস্তিকতাবাদ
শেহতীয়া ইতিহাস
২০১৯ চনত The Four Horsemen: The Conversation That Sparked an Atheist Revolution প্ৰকাশিত হয়।
মিচিং স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ
এই পৰিষদৰ প্ৰথম পৰিষদীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচন ২০১৩ চনত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ প্ৰশাসন শ্ৰেণী:অসমৰ স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ
নব্য নাস্তিকতাবাদ
আৰু এগৰাকী প্ৰবক্তা (Plus One Horse-Woman)
হিচ্ছেনছৰ মৃত্যুৰ পাচত, আয়ান হিৰচি আলী (Ayaan Hirsi Ali)-ক "আৰু এগৰাকী হৰ্ছ-অ'মেন" বুলি অভিহিত কৰা হয়। তেওঁ ২০১২ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা গোলকীয় নাস্তিক সন্মিলনীত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, য'ত হিচ্ছেনেচেও ভাগ লোৱাৰ কথা আছিল। আয়ান হিৰচি আলীয়ে ২০০৭ চনৰ সেই বিশেষ আলোচনাটোত অংশ লোৱাৰ কথা আছিল যদিও শেষমুহূৰ্তত বাতিল কৰিবলগীয়া হৈছিল। হিৰছি আলিৰ জন্ম হৈছিল ছোমালিয়াৰ মোগাডিশ্বুত। হ'বলগীয়া বিবাহৰ পৰা পলাবলৈ তেওঁ ১৯৯২ চনত নেডাৰলেণ্ডছলৈ গমন কৰে। তেওঁ তাৰপিছত নেডাৰলেণ্ডৰ ৰাজনীতিৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। প্ৰচলিত বিশ্বাসবোৰক তেওঁ অস্বীকাৰ কৰে আৰু ইছলামিক দৰ্শন বিশেষকৈ নাৰী-সম্বন্ধীয় ধাৰণাবোৰৰ বিৰুদ্ধে স্পষ্টতাৰে মত দাঙি ধৰে। তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত Infidel আৰু The Caged Virgin শীৰ্ষক কিতাপতো তাৰ আভাস পোৱা যায়।
গ্ৰন্থাৱলী
(a) original in Dutch, English translation 2006; (b) original in Dutch, English translation 2007
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সামাজিক মতাদৰ্শ শ্ৰেণী:বিশ্বাস
পটল
পটল (pointed gourd, ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক নাম হৈছে ট্ৰাইকোছান্ঠেছ ডায়োইকা (Trichosanthes Diocia), আৰু ই ‘কিউকাৰবিটেছি’(Cucurbitaceae) গোত্ৰৰ। ইয়াক ঠাইবিশেষে পৰৱল, পোটল, কুন্দুলি  বুলিও কোৱা হয়। ভাৰত, বাংলাদেশ, নেপাল, থাইলেণ্ডকে ধৰি দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত বহুলভাৱে খেতি কৰা গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় লতাজাতীয় গছ।
পটল উদ্ভিদৰ ফুল একলিংগ। ইয়াৰ মতা ফুল যোৰ হিচাপে থাকে, আনহাতে মাইকী ফুলবোৰ একক হয়। মাইকী ফুলত পুষ্পদণ্ডবোৰ যথেষ্ট চুটি হয়। ইয়াৰ পুস্পনলৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৩ চে.মি। ইয়াৰ একাধিক প্ৰজাতি আছে। ইয়াৰ পাত, ঠাল-ঠেঙুলি, ফল, শিপা আদি আটাইবোৰেই ঔষধি গুণসমৃদ্ধ।
প্ৰাচীন আয়ুৰ্বেদৰ গ্ৰন্থত এই কথাৰ উল্লেখ এনেদৰে আছে-
"পোটল পত্ৰং পিত্তোঘ্নং, নাড়ীতস্যাঃকফাপহা। ফলং তস্যাঃ ত্ৰিদোষঘ্নং মূল্য তস্যাঃ বিৰেচনম।।"
অৰ্থাৎ, এই পটলৰ পাত পিত্তনাশক, ডাল(ঠাল-ঠেঙুলি) কফনাশক, ফল(পটল) ত্ৰিদোষ(বায়ু, পিত্ত আৰু কফ) নাশক আৰু ইয়াৰ মূল(শিপা) বিৰেচক।
পটল এনে এবিধ পাচলি, য’ত একত্ৰে বিভিন্ন খনিজ লৱণ আৰু খাদ্যপ্ৰাণ পোৱা যায়। ইয়াত ভিটামিন বি১, বি২, ভিটামিন আৰু কেলচিয়াম থাকে। পটলত ছেপ’নিন(Saponin), হাইড্ৰ’কাৰ্বন(পেন্ট্ৰিয়াকণ্টেন) ষ্টেৰল, গ্লাইক’ছাইড, উদ্বায়ী তেল, কম পৰিমাণত টেনিন আদি থাকে। যিবোৰ উপাদান দেহৰ বাবে উপকাৰী।
পটলে তেজ বিশুদ্ধ কৰে। কলেষ্টেৰল আৰু ৰক্ত শৰ্কৰা হ্ৰাস কৰে। আয়ুৰ্বেদ চিকিৎসাত, ঠাণ্ডা, জ্বৰ আৰু ডিঙিৰ বিষৰ ক্ষেত্ৰত পটল খাবলৈ কোৱা হয়। পটলত থকা আঁহে খাদ্য হজম কৰাত সহায় কৰে। লগতে, গেষ্ট্ৰোইনটেস্টাইনেল আৰু যকৃতৰ সমস্যা সমাধান কৰাত ই বিশেষজ্ঞ। তাৰোপৰি পটলৰ বীজে কোষ্ঠকাঠিন্য হ্ৰাস কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
১৯ জানুৱাৰী
১৯ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ১৯ তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৪৬টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৪৭টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জানুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
সাউৰি
সাউৰি প্ৰথা অসমৰ কৃষিজীৱী সমাজে খেতি কৰিবৰ সময়ত পালন কৰা প্ৰথাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।
বিৱৰণ
জেঠ বা আহাৰ মাহত ন-কঠীয়া পৰা বা ন-ভূঁই ৰোৱাৰ সময়ত অসমৰ কৃষক সমাজে এই সাউৰি প্ৰথা পালন কৰে। এই সাউৰি লোৱা প্ৰথাক ঠাইবিশেষে সাউৰিয়া লোৱা বুলিও কোৱা হয়‌। কোনো কৃষকে নিজৰ কৃষিকৰ্ম অকলে কৰিব নোৱাৰিলে তামোল-পাণ দি এটা নিৰ্দিষ্ট দিনত সহায় কৰি দিবৰ বাবে গঞা ৰাইজক নিমন্ত্ৰণ জনায়। গঞা ৰাইজেও সেই নিৰ্দিষ্ট দিনটোত আহি কৃষকজনৰ পথাৰৰ সকলো কাম কৰি সহায় কৰি দিয়ে। সাউৰি লোৱা মানে একেলগে কেইবাটাও কাম সাঙুৰি লৈ কৰা। এইফালৰ পৰা হাল বোৱা, ৰোৱা, আলি দিয়া এই সকলো কাম গঞা ৰাইজে একেলগে সাঙুৰি লৈ কৰাৰ বাবেই হয়তো এই প্ৰথাটোৰ নাম সাউৰি বা সাউৰিয়া লোৱা হ'ল বুলি ঠাৱৰ কৰিব পাৰি।
বিশেষত্ব
সাউৰি এক সমন্বয়ৰ মাধ্যম। ই সমাজৰ সকলোৰে মাজত মিলা-প্ৰীতিৰ গঢ় দি সমাজখনক একত্ৰিত কৰি ৰখাত সহায় কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
সংমিশ্ৰিত মীন-পালন
সংমিশ্ৰিত মীন-পালন, (ইংৰাজী: Composite fish culture) হৈছে মীন পালনৰ এনে এটা পদ্ধতি যাৰ জৰিয়তে পানীৰ ভিন্ন স্তৰত খাদ্য গ্ৰহণ কৰা ভিন্ন প্ৰজাতিৰ মাছ একেটা পুখুৰীতে একেলগে পালন কৰা হয়। বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ মাছে নিজৰ সহজাত প্ৰকৃতি, খাদ্যভাস আৰু খাদ্যৰ পাচূৰ্যতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পানীৰ ভিন্ন স্তৰত অৱস্থান গ্ৰহণ কৰে। এই পদ্ধতিৰ ফলত পুখুৰীৰ জলৰাশিৰ বিভিন্ন স্তৰত অৱস্থান গ্ৰহণ কৰা মাছবোৰে পুখুৰীত উপলব্ধ সকলো প্ৰাকৃতিক খাদ্যৰ উপযুক্ত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। এই দৰে এটা পুখুৰীৰ সমগ্ৰ খাদ্য উপযুক্তভাৱে ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলত কম খৰছতে অধিক উৎপাদন কৰিব পাৰি। সেইবাবে এই পদ্ধতি খেতিয়কৰ বাবে অৰ্থনৈতিকভাৱে অতি লাভদায়ক। ভাৰতত কাৰ্প পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত মাছবোৰক এই পদ্ধতিত পালন কৰা হয়।
পৰিচয়
ভাৰতীয় কৃষি অনুসন্ধান বৰ্ডে ১৯৭০ চনত সংমিশ্ৰিত মীন পালন পদ্ধতিৰ বিকাশ সাধন কৰে। এই পদ্ধতিত এটা পুখুৰীতে স্থানীয় আৰু আমদানীকৃত মাছৰ পাঁচ বা ছটা প্ৰজাতি একেলগে পালন কৰা হয়। পালনৰ বাবে ভিন্ন খাদ্যাভাসৰ মাছৰ প্ৰজাতি নিৰ্বাচন কৰা হয় বাবে এই প্ৰজাতিবোৰৰ মাজত খাদ্যৰ বাবে কোনো প্ৰতিযোগিতা নহয়। বৰঞ্চ পুখুৰীত উপলব্ধ সকলো খাদ্যৰ উপযুক্ত ব্যৱহাৰহে হয়। এনে পদ্ধতিত পালনৰ বাবে উপযুক্ত মাছৰ প্ৰজাতিবোৰ হৈছে, বাহু মাছ আৰু চিলভাৰ কাৰ্প যি অৱস্তৰৰ উপভোক্তা, ৰৌ মাছ এবিধ মধ্যস্তৰৰ উপভোক্তা আৰু মিৰিকা মাছ আৰু কমন কাৰ্প যি নিম্নস্তৰৰ উপভোক্তা। ইয়াৰোপৰি কমন কাৰ্পৰ মলবোৰো অন্য মাছে খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে আৰু এনে পদ্ধতিৰ ফলত প্ৰতি হেক্টৰত বছৰি প্ৰায় ৩০০০-৬০০০ কিলোগ্ৰাম পৰ্যন্ত মাছ উৎপাদন কৰিব পৰা হয়।
প্ৰজাতি নিৰ্বাচন
সংমিশ্ৰিত মীন পালনত প্ৰজাতি নিৰ্বাচন কৰাতো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। প্ৰথমতে ভাৰতত কেৱল কাৰ্প পৰিয়ালৰ মাছহে এই পদ্ধতিত পালন কৰা হৈছিল। পিছলৈ ৰৌ, বাহু, মিৰিকাৰ লগতে মালি (L. calbasu), কেতিয়াবা ভাঙন (L. bata) আৰু লগত ৰূপ চন্দা (Etroplus suratensis), খলিহনা (Osphronemus gorami) আৰু মিল্ক ফিছ (Chanos chanos) পালন কৰা হয়।
১৯৫৯ চনৰ পৰা ভাৰতৰ কৃষকে চিলভাৰ কাৰ্প (Hypophthalmichthys molitrix) আৰু গ্ৰাছ কাৰ্প (Ctenopharyngodop idella) পালন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯৫৭ চনত কেন্দ্ৰিয় অন্তঃদেশীয় মীন পালন অনুসন্ধান সংস্থা (CIFRI)ই কমন কাৰ্প (Cyprinus carpio)কে ধৰি এই তিনিটা প্ৰজাতিৰ মাছৰ সংমিশ্ৰিত মীন পালন আৰম্ভ কৰে।
সংমিশ্ৰিত পদ্ধতিত পালন কৰা অন্য মাছবোৰ হৈছে পাভ (Ompok bimaculatus), আঁৰি (Mystus seenghala), চিতল (Notopterus chitala), বৰালি (Pangasius pangasius),মুলেট (Mugil cephalus), আৰু ডাঙৰ মিছা মাছ (Macrobrachium malcolmsonii, M. rosenbergii), শাল (Channa marulius), শিঙৰা (Mystus aor) আৰু মাগুৰ (Clarias batrachus), ফ্ৰিং-লিপ্ড কাৰ্প (Labeo fimbriatus), কাউভেৰি কাৰ্প (L . Kontius) আৰু পালচেলাছ (Puntius pulchellus) আদি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:কৃষি বিজ্ঞান
পোলেণ্ড
পোলেণ্ড মধ্য ইউৰোপৰ এখন ৰাষ্ট্ৰ। এই দেশৰ ৰাজধানী ৱাৰ্ছ'। পোলেণ্ডৰ পশ্চিমে জাৰ্মানী, দক্ষিণে চেক গণৰাজ্য আৰু শ্ল'ভাকিয়া, পূবে ইউক্ৰেন আৰু বেলাৰুছ, আনহাতে উত্তৰে বাল্টিক সাগৰ, লিথুৱানিয়া আৰু ৰাছিয়া অৱস্থিত। বাল্টিক সাগৰ পোলেণ্ডৰ সৈতে ডেনমাৰ্কৰ জলসীমান্তত অৱস্থিত। পোলেণ্ড ২০০৪ চনৰ ১মে' তাৰিখে ইউৰোপিয়ান ইউনিয়নৰ সদস্য হয়।
প্ৰায় ১০০০ বছৰৰ আগতে পিয়াষ্ট ৰাজবংশৰ অধীনস্থ ৰাজ্য ৰূপে পোলেণ্ড সৰ্বপ্ৰথম গঠিত হয়। ষোল্লশ শতিকাৰ শেষভাগক পোলেণ্ডৰ স্বৰ্ণযুগ আখ্যা দিয়া হয়, যেতিয়া জাগিয়েলনীয় ৰাজবংশৰ অধীনত পোলেণ্ড ইউৰোপৰ সকলোতকৈ বৃহৎ, সমৃদ্ধ আৰু প্ৰভাৱশালী ৰাষ্ট্ৰ ৰূপে পৰিগণিত হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পোলেণ্ড শ্ৰেণী:ইউৰোপৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
কল্পকাহিনী
কল্পকাহিনী (Fiction) হৈছে যিকোনো সৃষ্টিশীল ৰচনা, প্ৰধানকৈ যিকোনো আখ্যানমূলক ৰচনা, যিয়ে ব্যক্তি, পৰিঘটনা বা স্থানক কাল্পনিক বা ইতিহাস, তথ্য বা যুক্তিযুক্ততাৰ সৈতে অসামঞ্জস্যপূৰ্ণভাৱে চিত্ৰিত কৰে। সংক্ষিপ্ত অৰ্থত ক'বলৈ গ'লে "কল্পকাহিনী"য়ে গদ্যৰ শৈলীত লিখিত আখ্যানক বুজায়, যি সততে উপন্যাস আৰু চুটিগল্পত সীমাবদ্ধ হৈ থাকে।  অৱশ্যে অধিক বহলভাৱে ক’বলৈ গ’লে কল্পকাহিনীয়ে যিকোনো মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱা কাল্পনিক আখ্যানক সামৰি লয়, য’ত কেৱল লেখাই নহয়, পোনপটীয়া নাট্য প্ৰদৰ্শন, ছবি, টেলিভিছনৰ অনুষ্ঠান, ৰেডিঅ’ নাটক, কমিকছ, ভূমিকা পালন কৰা গেম, ভিডিঅ’ গেম আদিও অন্তৰ্ভুক্ত।
সংজ্ঞা
কল্পকাহিনী সৃষ্টিৰ অৰ্থ হ’ল এখন কাল্পনিক জগতৰ নিৰ্মাণ। সাধাৰণতে ৰচনাখনৰ কল্পনাক ৰাজহুৱাভাৱে স্বীকাৰ কৰা হয় আৰু দৰ্শকে আশা কৰে যে ৰচনাখন কেৱল বাস্তৱিকভাৱে সঠিক চিত্ৰণ বা প্ৰকৃত মানুহ হোৱা চৰিত্ৰবোৰ উপস্থাপন নকৰি ৰচনাখন বাস্তৱ জগতৰ পৰা কিছুমান দিশত বিচ্যুত হ'ব। যিহেতু কল্পকাহিনীক সাধাৰণতে বাস্তৱ জগতৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে আনুগত্য নকৰা বুলি বুজা যায়, সেয়েহে কোনো গ্ৰন্থৰ বিষয়বস্তু আৰু প্ৰসংগ, যেনেঃ বাস্তৱ জগতৰ বিষয় বা পৰিঘটনাৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্ক আছে নে নাই, সেয়া ব্যাখ্যাৰ বাবে মুকলি কৰি ৰখা হয়। কিছুমান কাল্পনিক ৰচনাৰ ভিতৰৰ চৰিত্ৰ আৰু পৰিঘটনাবোৰ আনকি পৰিচিত ভৌতিক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক নিজস্ব প্ৰসংগত থাকিব পাৰে। সেয়া হৈ পৰে এক স্বাধীন কাল্পনিক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড।
কল্পকাহিনীৰ বিপৰীতে অ-কল্পকাহিনী ৰচনাৰ সৃষ্টিকৰ্তাসকলে কেৱল ঐতিহাসিক আৰু বাস্তৱিক সত্যকহে উপস্থাপন কৰাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। কল্পকাহিনী আৰু অ-কল্পকাহিনীৰ মাজত পৰম্পৰাগত পাৰ্থক্য থকাৰ পিছতো কিছুমান আধুনিক ৰচনাই এই সীমা অস্পষ্ট কৰি পেলায়। বিশেষকৈ কিছুমান পৰীক্ষামূলক গল্প কোৱাৰ ধাৰাত পৰে—যেনেঃ কিছুমান উত্তৰ আধুনিক কল্পকাহিনী, স্বকল্পকাহিনী, বা অকল্পকাহিনী উপন্যাস আৰু ডকুড্ৰামাৰ দৰে সৃষ্টিশীল অকল্পকাহিনী।
সাহিত্যিক কল্পকাহিনী
সাহিত্যিক কল্পকাহিনীৰ সংজ্ঞা বিতৰ্কিত। গ্ৰন্থ ব্যৱসায়ত ইয়াক এনে উপন্যাসৰ বজাৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় যিবোৰ কোনো প্ৰতিষ্ঠিত ধাৰাত পৰিপাটিকৈ খাপ নাখায়। আন সংজ্ঞাসমূহ হ'ল যে উপন্যাস এখন কাহিনী-চালিত নহয়। চৰিত্ৰ-চালিত হ'লে বা মানুহৰ অৱস্থা পৰীক্ষা কৰিলে, বা ভাষা পৰীক্ষামূলক বা কাব্যিকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিলে, বা কেৱল "গুৰুতৰ" হ'লে উপন্যাস এখন সাহিত্যিক কল্পকাহিনী। সাহিত্যিক কল্পকাহিনীক প্ৰায়ে সাহিত্যৰ প্ৰতিশব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, বিশেষভাৱে কলা হিচাপে গণ্য কৰা লেখাৰ সংক্ষিপ্ত অৰ্থত। সাহিত্যিক কল্পকাহিনীক কেতিয়াবা কল্পধাৰাতকৈ উচ্চ বুলি গণ্য কৰা হয় যদিও দুয়োটা পাৰস্পৰিক বিৰোধী নহয়, আৰু প্ৰধান সাহিত্যিকসকলে কল্পবিজ্ঞান, অপৰাধ কল্পকাহিনী, ৰোমাঞ্চ আদি ধাৰাক ব্যৱহাৰ কৰি সাহিত্যৰ সৃষ্টি কৰিছে। তদুপৰি যোৱা দশকবোৰত বিদ্যায়তনিক দিশৰ ভিতৰত কল্পকাহিনীৰ ধাৰাইও অধ্যয়নৰ বিকাশ ঘটিছে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ ধাৰা শ্ৰেণী:সাহিত্য
ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ
ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ (১৮৮৭-১৯৬১) অসমৰ এগৰাকী অভিনেতা, কবি, নাট্যকাৰ, চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ, সঙ্গীতজ্ঞ আৰু শিক্ষাবিদ। অসমৰ নাট্যজগতলৈ অৱদানৰ বাবে তেখেতক "নাট্যাচাৰ্য্য" বুলি অভিহিত কৰা হয়। শিৱসাগৰত জন্মলাভ কৰি তেখেতে সৰুতেই নানান বাদ্যৰ জ্ঞান লাভ কৰিছিল। শিক্ষকতা কৰা কালছোৱাত অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত তেখেতে নাটক অভিনীত কৰায় আৰু বহু লোকক প্ৰশিক্ষণ দিয়ে। মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ আধাৰত তেখেতে অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দত লিখা "শ্ৰীবৎস-চিন্তা" নাটকখন অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এক উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি। অসমৰ বহু ঠাইৰ শৈল ভাস্কৰ্য্য অধ্যয়ন কৰাৰ লগতে তেখেতে কেইবাবছৰ ধৰি সৰস্বতী আৰু দূৰ্গা পূজাৰ প্ৰতিমা গঢ়িছিল।
শৈশৱ আৰু শিক্ষা
১৮৮৭ চনত শিৱসাগৰত ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃ দুৰ্গেশ্বৰ বৰঠাকুৰ আৰু মাতৃ শশীপ্ৰভা দেবী। মাতৃগৰ্ভত তিনিমাহ হওঁতেই দুৰ্গেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ অকাল বিয়োগ হৈছিল। অলপ ডাঙৰ হোৱাত তেখেতে লগৰীয়াৰ সৈতে মিলি শিৱসাগৰৰ শিৱ, বিষ্ণু আৰু দেৱীদৌল দৰ্শন কৰিবলৈ অহা অসমৰ আৰু বাহিৰৰ সাধু-সন্যাসী, পণ্ডিতসকলৰ থকা-খোৱাৰ দায়িত্ব লৈছিল। ভাল ঘৰৰ লোকৰ সঙ্গীত শিক্ষা নিষিদ্ধ হোৱাত তেখেতে মনে মনে বেহেলা, তবলা আৰু পাখোৱাজৰ জ্ঞান আহৰণ কৰে। শিৱসাগৰ উচ্চ ইংৰাজী স্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত ঊত্তীণ হৈ তেখেতে গুৱাহাটীৰ কলেজলৈ বি এ পঢ়িবলৈ যায় আৰু ১৯০৭ চনত ঊত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ লগে লগে তেখেতে চিত্ৰাংকন, মূৰ্ত্তি গঢ়ন, ভাস্কৰ্য আদি জ্ঞানো আহৰণ কৰে।
কৰ্মজীৱন
কলেজৰ শিক্ষা সাং কৰি তেখেতে শিৱসাগৰৰ কেইবাখনো বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰে। ১৯১৮ চনত তেখেতে যোৰহাটত বেপ্তিষ্ট স্কুলত শিক্ষক পদত যোগদান কৰে। ইয়াৰ পাছত শ্বিলঙৰ উচ্চ ইংৰাজী স্কুলত কিছুদিন শিক্ষকতা কৰিছিল। তাৰ পাছত তেখেতে গোৱালপাৰা আৰু নগাঁৱত শিক্ষকতা কৰে। ১৯৪৩ চনত নগাঁৱৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষক পদৰ পৰা অৱসৰ লৈ বেবেজীয়া হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক হয়। ইয়াৰ পাছত তেখেতে দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে অভয়াপুৰীৰ ছোৱালীৰ হাইস্কুলতো দুবছৰমান শিক্ষকতা কৰে। ১৯৪৬ চনত তেখেতে যোৰহাটলৈ আহে।
নাট্য আৰু সংগীত চৰ্চা
যোৰহাটত চাকৰি কৰা অৱস্থাতে তেখেতে নাট্যজগতৰ লগত জড়িত হৈ পৰে আৰু মিত্ৰদেৱ মহন্ত, হৰিহৰ বৰপূজাৰী আদিৰ সৈতে বহু নাটকত অভিনয় কৰে। ১৯১৮ চনত তেখেতৰ প্ৰচেষ্টাত যোৰহাটত বঙাল পুখুৰী অঞ্চলত সংগীত বিদ্যালয় স্থাপন হয়। "শ্ৰীবৎস চিন্তা" নাটক ৰচি তেখেতে যোৰহাটত নাট ঘৰত অভিনীত কৰাইছিল। শ্বিলং, গোৱালপাৰা আৰু লখিমপুৰতো তেখেতৰ নাট্য আৰু অভিনয় চৰ্চা অব্যাহত আছিল। ১৯৫০ চনত তেখেতৰ তৃতীয় পুত্ৰ ভুবন ৰঞ্জন বৰঠাকুৰৰ প্ৰচেষ্টাত "মিলিত শিল্পী সমাজ" গঠিত হয় আৰু ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰে ইয়াত "নাট-গুৰু"ৰ দায়িত্ব পালন কৰে। তেখেত ১৯৫২ চনৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ৰুণুমীতো অভিনয় কৰিছিল।
১৯২৭ চনত সঙ্গীতানুৰাগীসকলৰ সৈতে মিলি তেখেতে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ "অ' মোৰ আপোনাৰ দেশ" গীতটোক ইংৰাজী সুৰেৰে সজায়। এই গীতটোক অসম সাহিত্য সভাই অসমৰ জাতীয় গীতৰূপে গ্ৰহণ কৰে। ১৯৫৮ চনত মিলিত শিল্পী সমাজে তেখেতক "নাট্যাচাৰ্য্য" উপাধি প্ৰদান কৰে আৰু অসমৰ নাট্য সমাজে এই সন্মানক স্বীকৃতি দিয়ে।
শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়
শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় বা চমুকৈ এছএনডিটি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় ভাৰতৰ মুম্বাইত অৱস্থিত এখন মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়। ১৯১৬ চনত  ধন্দ কেশৱ কৰ্ৱেয়ে ইয়াৰ স্থাপন কৰিছিল। বিশ্ববিদ্যালয় খনৰ মুখ্য কাৰ্যালয় দক্ষিণ মুম্বাইৰ চাৰ্চগেটত অৱস্থিত। ইয়াৰ মূল চৌহদ ছাণ্টাক্ৰুজ-জুহু অঞ্চলত অৱস্থিত। শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মুম্বাইত দুখন আৰু পুনেত এখন বিশ্ববিদ্যালয় চৌহদ আছে। বিশ্ববিদ্যালয় খনৰ অন্তৰ্ভুক্ত মহাবিদ্যালয় মহাৰাষ্ট্ৰ, অসম, উত্তৰ প্ৰদেশ, বিহাৰ, মধ্যপ্ৰদেশ, গুজৰাট আৰু গোৱাত অৱস্থিত। ই ভাৰত তথা দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰথম মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়।
ইতিহাস
১৮৯৬ চনত ভাৰত ৰত্ন ধন্দ কেশৱ কৰ্ৱেয়ে পুনেৰ ওচৰৰ হিঙেত বিধবা আৰু অসহায় নাৰী সকলৰ বাবে এক আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। নাৰীৰ সৰ্বাংগীন বিকাশৰ বাবে শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তেওঁ এই পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ এখন মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় গঠনৰ সপোন দেখিছিল। তেওঁৰ বন্ধু এজনে তেওঁলৈ টকিয়'ত অৱস্থিত বিশ্বৰ প্ৰথম মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়,জাপান মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এখন পুস্তিকা প্ৰেৰণ কৰিছিল। ১৯১৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত বোম্বেত অনুষ্ঠিত ৰাষ্ট্ৰীয় সমাজ সংস্কাৰ কংগ্ৰেছত তেওঁ নিজৰ সপোন বাস্তৱায়িত কৰাৰ আনুষ্ঠানিক ঘোষণা কৰে। ১৯১৬ চনত ২ জুলাই তাৰিখে পাঁচ গৰাকী ছাত্ৰীৰে প্ৰথম মহাবিদ্যালয়ৰ পাঠদান আৰম্ভ হয়। তেওঁ ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় চৰকাৰী অনুমতি আৰু পুঁজিৰ বাবে অপেক্ষা কৰা নাছিল। ১৯২০ চনত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নাম আনুষ্ঠানিক ভাৱে শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় কৰা হৈছিল।
১৯৩৬ চনত ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় বোম্বেলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। ১৯৫১ চনত বিশ্ববিদ্যালয়খন আইনৰ অধীনত আহে। ই গোটেই ভাৰততে মহাবিদ্যালয় অন্তৰ্ভূক্ত কৰিব পৰা বিশেষ অধিকাৰ লাভ কৰে। ২০১৬ চনৰ ৫ জুলাই তাৰিখে বিশ্ববিদ্যালয়খনে ১০০ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰে। ই ভাৰত তথা দক্ষিণ এছিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়।
শিক্ষা
বৰ্তমান বিশ্ববিদ্যালয়খনত প্ৰায় ৭০,০০০ ছাত্ৰী আছে। ইয়াৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ চাৰ্চগেট, ছাণ্টাক্ৰুজ-জুহু আৰু পুনেত চৌহদ আছে। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মুঠ বিভাগৰ সংখ্যা হৈছে ৩৯ টা। ১৭৪ খন মহাবিদ্যালয় ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত আৰু ৮ খন প্ৰতিষ্ঠানে ইয়াৰ হৈ পিএইছডি ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰে। বিশ্ববিদ্যালয়খনে তিনিখন বালিকা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় পৰিচালনা কৰে। ২০০০ চনত বিশ্ববিদ্যালয়খনে NAACৰ দ্বাৰা পঞ্চতাৰকা মূল্যাংকন লাভ কৰিছিল। মহাৰাষ্ট্ৰত এই সন্মান লাভ কৰা শ্ৰীমতী নাথীবাঈ দামোদৰ ঠাকৰচি মহিলা বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰথম শিক্ষানুষ্ঠান। ২০১৫ চনত ই পুনৰ NAACৰ "এ" গ্ৰেড লাভ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান‎
মিলেনিয়ামৰ সপোন (গ্ৰন্থ)
মিলেনিয়ামৰ সপোন (Millennimar Sapon) হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক আৰু গল্পকাৰ অৰূপা পটংগীয়া কলিতাৰ এখনি গল্পপুথি৷ ২০০২ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত গ্ৰন্থখন ২০১৯ চনত কেঁচাবন্ধা ৰূপত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে প্ৰকাশিত হয়৷ গ্ৰন্থখনিত মুঠ বাৰটা গল্প সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷ গ্ৰন্থখন তেখেতে পিতৃ শৈলেন্দ্ৰনাথ পটংগীয়ালৈ উচৰ্গা কৰিছে৷
লেখকৰ চমু পৰিচয়
ইংৰাজী সাহিত্যত ডক্টৰেট ডিগ্ৰীধাৰী অৰূপা পটংগীয়া কলিতা এগৰাকী ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ আৰু বৰ্তমান টংলা মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপিকা৷ এতিয়ালৈকে কেইবাখনো গল্প-সংকলন আৰু উপন্যাস ৰচনা কৰা সাহিত্যিকগৰাকীয়ে ২০১৪ চনত “মৰিয়ম আষ্টিন অথবা হীৰা বৰুৱা” শীৰ্ষক গল্প সংকলনৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
নিকিতা সিং
নিকিতা সিং (Nikita Singh; জন্ম ৬ অক্টোবৰ, ১৯৯১) এগৰাকী ভাৰতীয় লেখক।  তেওঁ দ্য ৰিজন ইজ য়্যু, এভ্ৰি টাইম ইট ৰেইনচ্‌, লাইক আ লাভ চং, দ্য প্ৰমিজ আৰু আফটাৰ অল দিজ টাইম আদিকে ধৰি বাৰখন কিতাপ লিখিছে।   টুৱেণ্টি ফাইভ ষ্ট্ৰ’কচ্‌ অৱ কাইণ্ডনেছ শীৰ্ষক এটি চুটি গল্পৰ সংকলনলৈ নিকিতাই অৱদান আগবঢ়াইছে আৰু সংকলনটি সম্পাদনা কৰিছে। তেওঁৰ ২০১৬ চনৰ উপন্যাস লাইক আ লাভ চংএ ‘হিন্দুস্তান টাইমছ’ৰ সৰ্বাধিক বিক্ৰী হোৱা কিতাপৰ তালিকাত দ্বিতীয় স্থান পাইছিল। পৰৱৰ্তী বছৰত, এভ্ৰি টাইম ইট ৰেইনচ্‌এ একেখন তালিকাত সপ্তম স্থান পাইছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন তথা কৰ্মজীৱন
নিকিতা সিঙৰ জন্ম বিহাৰৰ পাটনাত হৈছিল, য’ত তেওঁ জীৱনৰ প্ৰথম চাৰি বছৰ অতিবাহিত কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ ইন্দোৰলৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু ইয়াৰে এখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়া-শুনা কৰে। তেওঁ ২০০৮ চনত ৰাঁচীৰ ‘ব্ৰিজফৰ্ড স্কুল’ত স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। ২০১২ চনত ইন্দোৰৰ ‘এক্ৰোপলিছ ইনষ্টিটিউট অৱ ফাৰ্মাচিউটিকেল এডুকেশ্বন এণ্ড ৰিচাৰ্ছ’ৰপৰা নিকিতাই ফাৰ্মাচীত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ নিউয়ৰ্ক চহৰৰ ‘দ্য নিউ স্কুল’ৰ পৰা সৃষ্টিশীল লিখনীত মাষ্টাৰ অফ ফাইন আৰ্টছৰ বাবে নিউয়ৰ্কলৈ যায়, য’ৰ পৰা তেওঁ ২০১৬ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০১৭ চনৰপৰা তেওঁ এজন এমেৰিকানৰ সৈতে একেলগে থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰে। নিকিতা বৰ্তমান কানাডাৰ মণ্ট্ৰিয়েলত থাকে।
তেওঁ ২০১১ চনত ‘পেংগুইন বুকচ্‌ ইণ্ডিয়া’ৰ সৈতে চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিছিল আৰু ‘গ্ৰেপভাইন ইণ্ডিয়া’ত সম্পাদক হিচাপে যোগদান কৰিছিল। ১৯ বছৰ বয়সত, ফাৰ্মাচী অধ্যয়নৰত কালত তেওঁ তেওঁৰ প্ৰথম কিতাপ লাভ এট দ্য ৰেট অৱ ফেচবুক লিখিছিল। লাভ এট দ্য ৰেট অৱ ফেচবুক হৈছে এজনী ঊনৈশ বছৰীয়া ছোৱালীৰ বিষয়ে এখন যুৱ প্ৰাপ্তবয়স্ক কিতাপ, যি তেওঁৰ ফেচবুকৰ বন্ধু এগৰাকী ভিজেৰ প্ৰেমত পৰে। সিদ্ধাৰ্থ অবেৰয় ছদ্মনামেৰে তেওঁ প্ৰথমখন কিতাপ সম্পাদনা কৰি আৰু শৃংখলাটোৰ দ্বিতীয় খন কিতাপ দ্য বেংকবেঞ্চাৰচ্‌: দ্য মিছড্‌ কল লিখি "দ্য বেংকবেঞ্চাৰচ্‌" শৃংখলাৰ কিতাপসমূহত অৱদান আগবঢ়াইছে। কিতাপখন ২০১২ চনৰ জুন মাহত প্ৰকাশ হৈছিল।
‘হাফপোষ্টে’ ২০১৭ চনত লেখকৰ ওপৰত কৰা এক বিস্তৃত জৰীপত সিঙক "ভাৰতৰ আগশাৰীৰ ৰোমাঞ্চ লেখক" বুলি অভিহিত কৰিছিল। ‘দ্য হিন্দু’য়ে তেওঁক এটা প্ৰবন্ধত "ৰেচি ৰিড্‌ছৰ দেৱী" বুলি অভিহিত কৰিছে। সিঙে ২০১৩ চনত ‘লাইভ ইণ্ডিয়া ইয়ং এচিভাৰ্ছ বঁটা’ লাভ কৰে আৰু ২০১৮ চনৰ এপ্ৰিলত আৰৱত অনুষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম ‘আন্তৰ্জাতিক যুৱ লেখক বঁটা’ৰ বাবে মনোনীত হয়।
২০১১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত, সিঙৰ লাভ এট দ্য ৰেট অৱ ফেচবুকৰ চিকুৱেল ''এক্সিডেণ্টেলি ইন লাভ...ৱিথ হিম? এগেইন? প্ৰকাশ হৈছিল। উপন্যাসখন লাভ এট দ্য ৰেট অৱ ফেচবুকতকৈ অধিক বুদ্ধিদীপ্ত পঢ়ুৱৈৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি লিখা হৈছিল। ফেব্ৰুৱাৰী ২০১২ত, ইফ ইটছ নট ফ’ৰেভাৰ... ইটছ নট লাভ প্ৰকাশ হৈছিল। কিতাপখন ২০১১ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ত সংঘটিত বিস্ফোৰণৰ বাস্তৱ ঘটনাটিৰ ওপৰত আধাৰিত। যেতিয়া বিস্ফোৰণটো সংঘটিত হৈছিল, তেতিয়া কিতাপখনৰ নায়ক তাত আছিল। তেওঁ এখন আধা পোৰা ডায়েৰীত উজুটি খায়, য’ত এটা প্ৰেমকাহিনী লিখা আছিল আৰু ইয়াক অন্বেষণৰ সিদ্ধান্ত লয়। নিকিতাই টুৱেণ্টি ফাইভ ষ্ট্ৰ’কচ্‌ অৱ কাইণ্ডনেছ'' শীৰ্ষক এটি চুটি গল্পৰ সংকলন সম্পাদনা কৰিছিল।
১৮ জানুৱাৰী
১৮ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ১৮ তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৪৭টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৪৮টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জানুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ডিমিটাৰ
ডিমিটাৰ (Demeter) হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ কৃষিকাৰ্য আৰু শস্য চপোৱা কাৰ্যৰ দেৱী। তেওঁ ফচল আৰু পৃথিৱীৰ উৰ্বৰতাৰ অধিষ্ঠাত্ৰী। তেওঁক ছিট অৰ্থাৎ খাদ্য বা ফচলদাত্ৰী আৰু থেচম'ফ'ৰিয়া অৰ্থাৎ দৈৱিক আইনৰ প্ৰদানকাৰী নামেৰে জনা যায়। কেৱল মহিলাসকলে পালন কৰা থেচম'ফ'ৰিয়া নামৰ উৎসৱ ডিমিটাৰৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত।
ডিমিটাৰক সাধাৰণতে শস্য চপোৱা কাৰ্যৰ দেৱী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয় যদিও তেওঁ দৈৱিক আইন বা ধৰ্মীয় নীতি-নিয়ম, আৰু জীৱন আৰু মৃত্যুৰ চক্ৰৰ অধিষ্ঠাত্ৰী। সম্ভৱতঃ ১৪০০-১২০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব অৰ্থাৎ মিচিনিয়ান কালৰ পৰাই চলি অহা প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ এক অন্যতম ধৰ্মীয় পৰম্পৰা ইলুচিনিয়ান ৰহস্যত ডিমিটাৰ আৰু তেওঁৰ জীয়ৰী পাৰ্চিফোনি কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ। এনাটলিয়াৰ দেৱী চিবিল আৰু ৰোমান দেৱী চিৰিছ ডিমিটাৰৰ সমকক্ষ।
কৃষিকাৰ্যৰ দেৱী
এথেন্সৰ ভাষাতত্ত্ববিদ ইছ'ক্ৰেটিচৰ মতে মানৱ সমাজক দিয়া আটাইতকৈ মহৎ উপহাৰ দুটা হৈছে কৃষি (বিশেষকৈ খাদ্যশস্যৰ) আৰু ৰহস্য (ৰহস্যবাদ) যি মানুহৰ মনত ইহলোক আৰু পৰলোক উভয়ৰে বাবেই উচ্চাকাংক্ষাৰ উন্মেষ ঘটায়। এই দুয়োটা উপহাৰেই ডিমিটাৰৰ কিংবদন্তি আৰু ৰহস্য পন্থাত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছে। জ্যুচ আৰু ডিমিটাৰৰ প্ৰতি প্ৰাৰ্থনাই শস্যসমূহ বৃদ্ধি আৰু সবল হোৱাত সহায় কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বাৰ্লিৰ মাজে মাজে গজি উঠা উজ্জ্বল ৰঙা পপিফুল ডিমিটাৰৰ চিহ্ন।
তেওঁক খাদ্যশস্যদাত্ৰী ভূদেৱী অৰ'ৰা হিচাপেও গণ্য কৰা হয়।
পাতালপুৰীৰ দেৱী
আৰ্কেডিয়ৰ প্ৰাচীন ধৰ্মৰ মতে ডিমিটাৰক সৰ্পজঁ‌টাধাৰীনী ৰূপত একোটাকৈ কপৌ আৰু ডলফিন ধাৰণ কৰা অৱস্থাত চিত্ৰায়িত কৰা হয়। সম্ভৱতঃ ই জল, আকাশ আৰু পাতাললৈকে বিস্তাৰিত তেওঁৰ শক্তিৰ কথা সূচায়। কোনো কোনো পন্থাত তেওঁক পাতালপুৰীৰপৰা উঅপহাৰ প্ৰেৰণ কৰা দেৱী এনচিড'ৰা বুলি আখ্যা দিয়া হয়। এটিকাত ফ্লিয়াচৰ নামেৰে ডিমিটাৰৰ এক মন্দিৰ আছে।
অশ্বৰূপ
আৰ্কেডিয়াত ডিমিটাৰৰ ক'লা ডিমিটাৰ নামেৰে জনা যায়। আখ্যানমতে কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ প'জাইডনৰ কুদৃষ্টিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ডিমিটাৰে এজনী ঘোঁৰাৰ ভেশ লয়। তৎসত্ত্বেও প'জাইডনে নিজেও ঘোঁৰাৰ ৰূপ লৈ ডিমিটাৰক ধৰ্ষণ কৰে। মনৰ দুখত নিজৰ শুদ্ধিকৰণ কৰিবলৈ বুলি তেওঁ ক'লা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি এটা গুহাত সোমায়। এই পন্থাত তেওঁক প্ৰায়ে এক ঘোঁৰাৰ মূৰেৰে সৈতে উপাসনা কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
পাটীগণিত
পাটীগণিত (গ্ৰীকত Αριθμητική, জাৰ্মানত Arithmetik, আৰু ইংৰাজীত Arithmetic) গণিতৰ তিনিটা বিশেষ শাখাৰ অন্যতম অংক তথা সংখ্যা গণনাৰ সৈতে জড়িত গণিতৰ শাখাটোকে পাটীগণিত বুলি কোৱা হয়। ই গণিতৰ মৌলিক শাখা তথা ইয়াৰ পৰাই গণিত শিক্ষাৰ পাঠ আৰম্ভ হয়। প্ৰতিজন ব্যক্তিয়েই তেওঁৰ দৈনন্দিন জীৱনত পাটীগণিতৰ ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে। যোগ, বিয়োগ, পূৰণ, হৰণ, দশমিক আদিবোৰ পাটিগণিতৰ অন্যতম কিছুমান প্ৰক্ৰিয়া।
ইতিহাসে কয় যে মানুহে পূৰ্বৰ পৰাই সামাজিক জীৱ হিচাপে পৰিচয় দি আহিছে তথা আগতে দল বান্ধি বাস কৰিছিল। সেই দল সমূহৰ মানুহৰ পৰিমাণ, বৃদ্ধি আৰু কমি যোৱা আদিবোৰ গণনা কৰিবলৈ তেওঁলোকক অংকৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। এই অংকৰ বাবে মানুহে আঙুলিবোৰকেই আধাৰ হিচাপে লৈছিল। অংকৰ ইতিহাস সম্পৰ্কে নিচেই কম তথ্যহে পোৱা যায়। কোৱা হয় যে ১৮৫০ চনৰ বেবিলনৰ নিবাসী সকল গণিতৰ প্ৰাৰম্ভিক প্ৰক্ৰিয়াৰে ভালদৰে পৰিচিত আছিল। ভাৰতত পাটিগণিতৰ জ্ঞান অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা প্ৰচলিত হৈ আহিছে আনকি বেদ সমূহতো গণিতীয় প্ৰক্ৰিয়াৰ প্ৰয়োগ পোৱা যায়। শূন্য (০) ভাৰতৰে আবিষ্কাৰ।
অংক
অংক,ইংৰাজীৰ Digit হৈছে কিছুমান সংখ্যাবোধক চিন। অংক ৯ টা:- ১,২,৩,৪,৫,৬,৭,৮ আৰু ৯। ইহঁতৰ কোনো পাৰ্থিৱ অথবা অপাৰ্থিৱ ৱস্তু আদিৰ অস্তিত্ব বুজাব পৰা ক্ষমতা আছে। সংখ্যাবোধক নহয় অথচ নিজৰ অস্তিত্ব প্ৰতিপন্ন কৰিব পৰা চিহ্ন '০' ৰ সৈতে লগ লাগি অংকবোৰে অন্য সংখ্যাবোৰৰ সৃষ্টি কৰে। অংকবোৰক প্ৰাথমিক সংখ্যা বুলিব পাৰি। সাধাৰণ অৰ্থত হিচাপ সম্পৰ্কীয় সংখ্যাৰ সমাধান বিচৰা পদ্ধতিক অংক বোলে। অংকই গণিতৰ মূল। দৈনিক জীৱনৰ অধিকাংশ ক্ষেত্ৰত অংকৰ প্ৰয়োগ হয়।
সংখ্যা
সংখ্যা, ইংৰাজীৰ Number হ’ল বাস্তৱ জগতৰ (real world) বস্তুবোৰৰ পৰিমাণক প্ৰতিকাত্মক ৰূপত প্ৰকাশ কৰাৰ পদ্ধতি। সংখ্যাবোৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা চিহ্ন বোৰ অংক। অংক কেৱল দহটা কিন্তু সংখ্যা অসীম। সংখ্যাৰ বৈশিষ্ট্য অনুসৰি সিহঁতক বিভিন্ন ভাগত ভাগ কৰা হয়:- thumb|right|300px|এটি [[ইউলাৰ চিত্ৰত প্ৰকৃত সংখ্যাৰ কেইটামান প্ৰকাৰক দেখুওৱা হৈছে]]
পাটীগণিতৰ প্ৰধান প্ৰক্ৰিয়া সমূহ
পাটীগণিতৰ প্ৰধান চাৰিটা প্ৰক্ৰিয়া আছে:- যোগ বিয়োগ গুণ বা পূৰণ আৰু ভাগ বা হৰণ।
যোগ
thumb|220px|যোগ যোগ ইংৰাজীৰ Additionক "+" চিহ্নৰ দ্বাৰা সূচিত কৰা হয়। ই হ'ল দুই বা ততোধিক সংখ্যা লগ লাগি হোৱা মুঠ পৰিমাণক প্ৰকাশ কৰা এক গানিতিক প্ৰক্ৰিয়া। যেনে: ২ আৰু ৩ যোগ কৰিলে ৫ হয়। অৰ্থাৎ ২টা বস্তু আৰু ৩টা বস্তু মিলি ৫টা বস্তু হয়। যোগৰ ধৰ্ম: ব্ৰহ্মগুপ্ত ই তেওঁৰ ব্ৰহ্মস্ফুটসিদ্ধান্ত গ্ৰন্থত প্ৰথম এই সু্ত্ৰটি লিপিবদ্ধ কৰিছিল।
বিয়োগ
right|thumb|180px|"৫ − ২ = ৩" (অৰ্থাৎ, "পাঁচৰ পৰা দুই বাদ দিলে থাকে ৩") 120px|thumb|বিয়োগৰ এটি উদাহৰণ। বিয়োগ হ'ল দুটা সংখ্যাৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য নিৰ্ণয় কৰাৰ এটা গাণিতিক পদ্ধতি। যেনে ৭ - ২ = ৫। অৰ্থাৎ সাতৰ পৰা দুই বাদ দিলে হয় পাঁচ। ইয়াত আমি এটা ডাঙৰ সংখ্যাৰ পৰা সৰু সংখ্যা বিয়োগ কৰাত এটা ধনাত্মক পূৰ্ণসংখ্যা পালোঁ কিন্তু যদি আমি এটা সৰু সংখ্যাৰ পৰা ডাঙৰ সংখ্যা বিয়োগ কৰোঁ তেন্তে আমি এটা ঋণাত্মক পূৰ্ণ সংখ্যা পাম। যেনে: ৫ - ১৬ = -১১।
গুণ বা পূৰণ
গুণ বা পূৰণ হ'ল দুই বা ততোধিক সংখ্যাৰ মাজত এক প্ৰকাৰৰ গাণিতিক ক্ৰিয়া। ই প্ৰাথমিক অঙ্কশাস্ত্ৰৰ চাৰিটা মৌলিক ক্ৰিয়াৰ অন্যতম। গুণক বা পুৰণক প্ৰায়ে ক্ৰছ চিহ্ন "×" দ্বাৰা সূচিত কৰা হয়। ইয়াক পুৰণত ব্যৱহৃত সংখ্যা সমূহৰ অভ্যন্তৰত লিখা হয়। কম্পিউটাৰত এই ক্ষেত্ৰত তৰাচিহ্ন "∗" বহুৱাইয়ো গুণ ক্ৰিয়া নিৰ্দেশ কৰিব পৰা যায়।
দুটি পূৰ্ণ সংখ্যাৰ গুণক পৌনঃপৌণিক যোগ ক্ৰিয়া হিচাপে কল্পনা কৰা যায় অৰ্থাৎ দুটা পূৰ্ণ সংখ্যা "ক" আৰু "খ"-ৰ মাজত গুণ হ'লে "ক"-ৰ যি সংখ্যামান আছে, "খ"-ক তাৰ নিজৰ সৈতে সিমান সংখ্যক বাৰ যোগ কৰা হয়। ইয়াত "ক"-ক গুণক আৰু "খ"-কে 'গুণনীয় বোলা হয়। গুণ ক্ৰিয়াৰ ফলাফলক গুণফল বোলা হয়। "ক" আৰু "খ"-ক এই গুণফলৰ গুণনীয়ক বা উৎপাদক- বোলা হয়।
উদাহৰণস্বৰূপে, ৪-ক ৩ ৰে গুণ কৰাৰ সময়ত ৪-ৰ তিনটা অনুলিপি যোগ কৰি গুণফল নিৰ্ণয় কৰা সম্ভৱ:
৪ × ৩ = ৪ + ৪ + ৪ = ১২
ইয়াত ৩ (গুণক) আৰ ৪ (গুণনীয়) হ'ল গুণনীয়ক বা উৎপাদক আৰু ১২ হ'ল গুণফল।
গুণৰ প্ৰধান এটা ধৰ্ম হ'ল- ইয়াৰ বিনিময়যোগ্যতা। ৩-ক ৪ ৰে গুণ কৰিলে নতুবা ৪-ক ৩ ৰে গুণ কৰোলে একেই গুণফল পোৱা যাব।
৩ × ৪ = ৩ + ৩ + ৩ + ৩ = ১২
অৰ্থাৎ গুণক বা গুণনীয় অভিধা সমূহে গুণফলৰ কোনো পৰিৱৰ্তন নকৰে।
ভাগ বা হৰণ
হৰণ (÷) হ’ল এটি পাটীগণিতীয় তথা বীজগণিতীয় ক্ৰিয়া (operation)। ইয়াক '÷' চিহ্নৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা হয়। যদিহে cৰ bগুণ a ৰ সমান হয়, তেন্তে: ইয়াত b যদি অ০|শূন্য হয়, তেন্তে a ক b ৰে হৰণ কৰা বুলিলে c পোৱা যায় আৰু ইয়াক তলত দিয়া ধৰণে লিখা হয়: উদাহৰণস্বৰূপে, কাৰণ
হৰণৰ লগত দুটা পৃথক অথচ পৰস্পৰ সম্পৰ্কীত ধাৰণা যুক্ত হৈ আছে: বিভাজন (Partitioning) আৰু ভাগফল (Quotative)। a মাত্ৰাৰ এটা থুপক b সংখ্যক সমান সমান ভাগত ভাগ কৰিলে একোটা ভাগৰ মাত্ৰা যদি c হয়, তেন্তে a ৰ পৰা b ৰ হৰণফল হ’ব c। আৰু a মাত্ৰাৰ এটা থুপক c মাত্ৰাৰ থুপলৈ ভাগ কৰিলে থুপৰ সংখ্যা b হ’লে a ৰ পৰা c ৰ হৰণফল হ’ব b''।
তথ্যসূূত্ৰ
শ্ৰেণী:গণিত
স্বৰাজ
স্বৰাজ (Swarajस्वराज; স্ব- "নিজ", ৰাজ "শাসন") বুলিলে সাধাৰণতে স্বায়ত্ত্বশাসন বুজায় আৰু মহৰ্ষি দয়ানন্দ স্বৰস্বতীয়ে "গৃহ-শাসন"ৰ সমাৰ্থক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল যি পিছলৈ মহাত্মা গান্ধীয়ে ব্যৱহাৰ কৰিছিল কিন্তু শব্দটোৱে প্ৰকৃততে বিদেশী দমনৰ পৰা ভাৰতৰ স্বাধীন,গান্ধীৰ ধাৰণাক বুজাইছিল। স্বৰাজে শাসনৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে, পদানুক্ৰমিক চৰকাৰৰ দ্বাৰা নহয়, ব্যক্তি আৰু সমাজ নিৰ্মাণৰ যোগেৰে আত্মশাসনৰ দ্বাৰা। ইয়াৰ মূল গুৰুত্ব হৈছে ৰাজনৈতিক বিকেন্দ্ৰীকৰণৰ ওপৰত। যিহেতু এয়া ব্ৰিটেইনে অনুসৰণ কৰা ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক প্ৰণালীৰ বিপৰীত, গান্ধীৰ স্বৰাজৰ ধাৰণাটোৱে ব্ৰিটিছ ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক, আমোলা তান্ত্ৰিক, আইনী, সামৰিক আৰু শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান বৰ্জনত ভাৰতৰ সপক্ষে আছিল। এছ সত্যমূৰ্তি, চিত্তৰঞ্জন দাস আৰু মতিলাল নেহৰু আদি ভিন্ন আদৰ্শৰ স্বৰাজ-অনুগামী আছিল,যিসকলে ভাৰতৰ সংসদীয় গণতন্ত্ৰৰ মূল ভেটি স্থাপন কৰিছিল।
যদিও গান্ধীৰ স্বৰাজৰ পূৰ্ণ-কাৰ্যকৰীকৰণৰ লক্ষ্য প্ৰাপ্ত হোৱা নাছিল, ইয়াৰ বাবে তেওঁ স্থাপন কৰা স্বেচ্ছামূলক কৰ্ম সংগঠনবোৰে মানুহৰ আন্দোলন, ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত গঢ়ি উঠা স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন আৰু কিছুমান বেচৰকাৰী সংস্থাৰ বাবে পূৰ্ববৰ্ধিত আৰু আদৰ্শ আৰ্হি বা মডেল হিচাপে কাম কৰিছিল। জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ, উদিত স্বৰাজ আৰু ভূদান আন্দোলনৰ নেতৃত্বত অত্যাচাৰী স্থানীয় আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে হোৱা শিক্ষাৰ্থী আন্দোলনো স্বৰাজৰ ধাৰণাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল,যি গোটেই ভাৰতত ভূমি সংস্কাৰ আইনৰ দাবী পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত কৰিছিল, আৰু যাৰ ফলত ভাৰতে ভূমি কাৰ্যভাৰ আৰু সামাজিক সংগঠনৰ জমিদাৰী প্ৰণালী বৰ্জন কৰিছিল।
মূল ধাৰণা
আৰ্য সমাজৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু হিন্দু সংস্কাৰক, স্বামী দয়ানন্দ সৰস্বতী,যি "নৰি-সুন্দ্ৰ-ভেডধাৰক মহাৰাষ্ট্ৰ দেব দয়ানন্দ সৰস্বতী" বুলিও জনাজাত, স্বৰাজক "স্বৈৰপ্ৰশাসন" বা "গণতন্ত্ৰ" বুলি নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল। স্বীকাৰ কৰা স্বকীয় দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে, ঈশ্বৰে মানুহক তেওঁলোকে নিৰ্বাচন কৰি লোৱা যিকোনো কাম মুক্ত ভাৱে কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰিছিল, এই ধাৰণা লৈ বিদেশী ব্ৰিটিছ চাকৰিৰ বৈধতা সম্পৰ্কে প্ৰশ্ন কৰিছিল যে এই চাকৰিয়ে নিজৰ ভূমিতে ভাৰতীয় দেশক দাস হিচাপে গঢ়ি তোলা নাইনে ? স্বামীৰ দৃষ্টিত স্বৰাজ স্বাধীনতা যুদ্ধৰ ভিত্তি আছিল। স্বতন্ত্ৰতাৰ দৰ্শনত। দাদাভাই নৌৰোজীয়ে কৈছিল যে তেওঁ সৰস্বতীৰ সত্ৰাৰ্থ প্ৰকাশৰ পৰা স্বৰাজ শব্দটো শিকিছিল।
স্বৰাজে এখন ৰাষ্ট্ৰবিহীন সমাজৰ পোষকতা কৰে। মহাত্মা গান্ধীৰ মতে, মানুহৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰৰ সামগ্ৰিক প্ৰভাৱ ক্ষতিকাৰক। তেওঁ ৰাষ্ট্ৰক "আত্মাহীন যন্ত্ৰ" বুলি অভিহিত কৰিছিল যিয়ে জনতাৰ সৰ্বশেষ ক্ষতি কৰে। ৰাষ্ট্ৰৰ উদ্দেশ্য হৈছে জনতাৰ সেৱা কৰা। কিন্তু গান্ধীয়ে ভয় খাইছিল যে ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰক সেৱা কৰাৰ উপযুক্ত আহিলালৈ ৰূপান্তৰ কৰাৰ অচিলাত, ৰাষ্ট্ৰই নাগৰিকসকলৰ অধিকাৰ খৰ্ব কৰিব আৰু মহাৰক্ষাকৰ্তাৰ ভূমিকাত নিজকে বহুৱাই তেওঁলোকৰ পৰা শোচনীয় নীৰৱতা দাবী কৰিব। ই এক বিপৰ্যয়ৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিব য'ত নাগৰিকসকলক ৰাষ্ট্ৰৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰা হ'ব আৰু একে সময়তে ইয়াক বন্ধ কৰি ৰখা হ'ব, যি গান্ধীৰ মতে, নিৰাশাজনক আৰু বিপদজনক আছিল। গান্ধীয়ে, জনসাধাৰণ আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ উৎকৰ্ষ, এই দ্বৈত উদ্দেশ্য সিদ্ধিৰ বাবে, এক ব্যৱস্থাৰ প্ৰচলন কৰাটো প্ৰয়োজনীয় বুলি চিন্তা কৰিছিল। ইয়াৰ বাবেই তেওঁ প্ৰতিৰোধ (ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি) আৰু পুনৰ্গঠন(স্বেচ্ছামূলক আৰু অংশগ্ৰহণকাৰী সামাজিক কামৰ যোগেৰে)ৰ দুকোণীয়া কৌশল বিকশিত কৰিছিল।
যদিও "স্বৰাজ" শব্দৰ অৰ্থ হৈছে স্ব-শাসন, গান্ধীয়ে ইয়াক জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰক আৱৰা এক অবিচ্ছেদ্য বিপ্লৱৰ সমল বুলিছিল: "ব্যক্তিগত স্তৰত স্বৰাজ, নিৰপেক্ষ আত্ম-মূল্যায়ন, নিৰন্তৰ আত্ম-সংশোধন আৰু বৰ্ধিত আত্ম-নিৰ্ভৰশীলতাৰ ক্ষমতাৰ সৈতে, গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে সংযোজিত।"
ৰাজনৈতিকভাৱে, স্বৰাজ হৈছে স্ব-চৰকাৰ আৰু ভাল চৰকাৰ নহয় (গান্ধীৰ বাবে, ভাল চৰকাৰ স্ব-চৰকাৰৰ বিকল্প নহয়) আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে চৰকাৰী নিয়ন্ত্ৰণৰ পৰা স্বাধীন হ'বলৈ এক নিৰন্তৰ প্ৰচেষ্টা, বিদেশী চৰকাৰ হওক বা ৰাষ্ট্ৰীয় হওক। আন কথাত, ই হৈছে বিশুদ্ধ নৈতিক কৰ্তৃত্বৰ ওপৰত আধাৰিত মানুহৰ সাৰ্বভৌমত্ব। অৰ্থনৈতিকভাৱে, স্বৰাজৰ অৰ্থ হৈছে কঠোৰ শ্ৰমৰ বাবে সম্পূৰ্ণ অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতা। আৰু ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ পৰিপ্ৰেক্ষিতত, স্বৰাজ সকলো সংক্ৰমণৰ (restraints)পৰা স্বাধীনতাতকৈ যথেষ্ট অধিক, ই আত্মশাসন, আত্ম-সংৰক্ষণ, আৰু ইয়াক 'মোক্ষ' বা মুক্তিৰ সৈতে সমান বুলিব পাৰি।
স্বৰাজ গ্ৰহণ কৰাৰ অৰ্থ হৈছে এনে এক প্ৰণালী ৰূপায়ণ কৰা য'ত ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰ প্ৰকৃতভাৱে শূন্য, আৰু প্ৰকৃত শক্তি পোনপটীয়াকৈ জনতাৰ হাতত থাকে। গান্ধীয়ে কৈছিল- "শক্তি মানুহৰ ভিতৰত থাকে, তেওঁলোকে যিকোনো সময়তে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
গান্ধীয়ে ১৯৪৬ চনত তেওঁৰ অন্তৰ্দৃষ্টি ব্যাখ্যা কৰিছিল:"স্বাধীনতা তলিৰ পৰা আৰম্ভ হয়... এখন সমাজ নিৰ্মাণ কৰিব লাগিব য'ত প্ৰতিখন গাঁও স্ব-বহনক্ষম আৰু নিজৰ কাম ৰক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম হ'ব লাগিব... ইয়াৰ পৰা যিকোনো আক্ৰমণৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত ইয়াক প্ৰশিক্ষণ দিয়া হ'ব আৰু নষ্ট হ'বলৈ সাজু কৰা হ'ব... ই প্ৰতিৱেশ বা বিশ্বৰ ওপৰত কৰা নিৰ্ভৰতা আৰু ইচ্ছুক সহায় বাদ নিদিয়ে। ই পাৰস্পৰিক শক্তিৰ এক মুক্ত আৰু স্বেচ্ছামূলক খেল হ'ব... অসংখ্যা গাওঁৰে গঠিত এই গাঁথনিত, সদায়ে প্ৰসাৰিত, কেতিয়াও আৰোহণ নকৰা বৃত্ত থাকিব। বৃদ্ধি তলৰ দ্বাৰা নিৰ্ভৰ শীল এপেচথকা পিৰামিড নহ'ব। কিন্তু ই এক ওখ বৃত্ত হ'ব যাৰ কেন্দ্ৰ ব্যক্তি হ'ব। সেয়েহে আটাইতকৈ বাহিৰৰ পৰিধিয়ে ভিতৰৰ বৃত্তটো ভাঙিবলৈ শক্তি ব্যৱহাৰ নকৰিব কিন্তু ভিতৰৰ সকলোকে শক্তি প্ৰদান কৰিব আৰু ইয়াৰ পৰা নিজৰ শক্তি আহৰণ কৰিব।(Independence begins at the bottom... A society must be built in which every village has to be self-sustained and capable of managing its own affairs... It will be trained and prepared to perish in the attempt to defend itself against any onslaught from without... This does not exclude dependence on and willing help from neighbours or from the world. It will be a free and voluntary play of mutual forces... In this structure composed of innumerable villages, there will be ever-widening, never-ascending circles. Growth will not be a pyramid with the apex sustained by the bottom. But it will be an oceanic circle whose center will be the individual. Therefore the outermost circumference will not wield power to crush the inner circle but will give strength to all within and derive its own strength from it.)"
Politically, swaraj is self-government and not good government (for Gandhi, good government is no substitute for self-government) and it means a continuous effort to be independent of government control, whether it is foreign government or whether it is national. In other words, it is sovereignty of the people based on pure moral authority. Economically, Swaraj means full economic freedom for the toiling millions. And in its fullest sense, Swaraj is much more than freedom from all restraints, it is self-rule, self-restraint, and could be equated with moksha or salvation.
Adopting Swaraj means implementing a system whereby the state machinery is virtually nil, and the real power directly resides in the hands of people. Gandhi said: "Power resides in the people, they can use it at any time."
This philosophy rests inside an individual who has to learn to be master of his own self and spreads upwards to the level of his community which must be dependent only on itself. Gandhi said: "In such a state (where swaraj is achieved) everyone is his own ruler. He rules himself in such a manner that he is never a hindrance to his neighbour."He summarised the core principle like this: "It is Swaraj when we learn to rule ourselves."
Gandhi explained his vision in 1946: "Independence begins at the bottom... A society must be built in which every village has to be self-sustained and capable of managing its own affairs... It will be trained and prepared to perish in the attempt to defend itself against any onslaught from without... This does not exclude dependence on and willing help from neighbours or from the world. It will be a free and voluntary play of mutual forces... In this structure composed of innumerable villages, there will be ever-widening, never-ascending circles. Growth will not be a pyramid with the apex sustained by the bottom. But it will be an oceanic circle whose center will be the individual. Therefore the outermost circumference will not wield power to crush the inner circle but will give strength to all within and derive its own strength from it."
Gandhi was undaunted by the task of implementing such a utopian vision in India. He believed that by transforming enough individuals and communities, society at large would change. He said: "It may be taunted with the retort that this is all Utopian and, therefore not worth a single thought... Let India live for the true picture, though never realised in its completeness. We must have a proper picture of what we want before we can have something approaching it." -->
গান্ধীৰ পৰবৰ্তী সময়
গান্ধীৰ মৃত্যুৰ পিছত ভিনোবা ভাৱেই ৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত সৰ্বসেৱা সংঘ আৰু আঞ্চলিক স্তৰত সৰ্বোদয় মণ্ডল গঠন কৰি সমন্বিত গ্ৰাম্য সেৱালৈ নিয়ে - স্বৰাজৰ লক্ষ্য প্ৰাপ্ত কৰাৰ শেষ উদ্দেশ্যৰে। ভাৰতত আৰ্থ-সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক বিপ্লৱৰ বাবে দুটা মুখ্য অহিংস আন্দোলন- ভিনোবা ভাৱেৰ নেতৃত্বত ভূদান আন্দোলন আৰু জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণৰ নেতৃত্বত সম্পূৰ্ণ বিপ্লৱ আন্দোলন, দৰাচলতে স্বৰাজৰ ধাৰণাসমূহৰ অধীনত গঠন কৰা হৈছিল।গান্ধীৰ স্বৰাজৰ আৰ্হি ভাৰত চৰকাৰে প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে বৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ শ্ৰেণীহীন, ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰহীন প্ৰত্যক্ষ গণতন্ত্ৰৰ এক প্ৰণালী বিচাৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও, আধুনিক ভাৰতত ব্ৰিটিছ (আৰু পশ্চিমীয়া) প্ৰভাৱৰ বহুতো দিশ বিৰাজমান ঞ, যাৰ ভিতৰত আছে ইংৰাজী ভাষাৰ বহুল ব্যৱহাৰ, উমৈহতীয়া আইন, উদ্যোগীককৰণ, উদাৰ গণতন্ত্ৰ, সামৰিক সংগঠন, আৰু আমোলা তন্ত্ৰ।
বৰ্তমান সময়ত
বৰ্তমানৰ প্ৰেক্ষাপটত গান্ধীয়ে ব্যাখ্যা দাঙি ধৰা স্বৰাজৰ ধাৰণা প্ৰয়োগ কৰি জনপ্ৰণালী সৱলীকৰণ কৰি শাসন প্ৰণালী সলনি কৰাৰ লক্ষ্যৰে ২০১২ চনৰ শেষভাগত অৰবিন্দ কেজৰিৱাল আৰু দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে ভাৰত আন্দোলনৰ কিছুমান কাৰ্যকৰ্তাৰ দ্বাৰা আম আদমী পাৰ্টিৰ প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন শ্ৰেণী:দৰ্শন
বট গছ
বট গছ বা বৰ গছ বা বড় গছ (Indian banyan; বৈজ্ঞানিক নাম: Ficus benghalensis) ভাৰতৰ জাতীয় গছ। এই গছ Ficus গোত্ৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত। বট এবিধ বৃহৎ আকাৰৰ বৃক্ষ জাতীয় উদ্ভিদ। বট গছ বহু ঠাই আগুৰি থাকে আৰু মাটিৰ ওপৰত সমান্তৰাল শাখা-প্ৰশাখা বিস্তাৰিত কৰে। এই শাখা-প্ৰশাখাবোৰ কিছুমান জৰী বা শিপাৰ দ্বাৰা ভৰ বহন কৰি থাকে। গা-গছৰ পৰা ওলমি থকা এই শিপাসমূহক স্তম্ভমূল বোলে। কম বয়সীয়া বট গছৰ স্তম্ভমূলসমূহ বতাহত ওলমি থাকে আৰু বয়স বঢ়াৰ লগে লগে ই মাটিত লাগি ধৰে। পিছলৈ এই মূলসমূহ গা-গছলৈ ৰূপান্তৰিত হৈ গছ জোপাক হালি নপৰাকৈ ৰাখে। ওলমি থকা শিপাৰ কাৰণে ইয়াক জৰী গছ বুলিও কোৱা হয়।
বৰ্ণনা
বটৰ পাত একান্তৰ, ডিম্বাকৃতি, মসৃণ আৰু উজ্জ্বল সেউজীয়া ৰঙৰ। স্থান-কাল-পাত্ৰভেদে পাতৰ আয়তনৰ বিভিন্নতা দেখা যায়। পৈণত পাত আকাৰত অলপ সৰু হৈ পৰে। বটৰ দুটা স্বল্পায়ু উপপত্ৰ গজাৰ লগে লগে হৰি পৰে। কম বয়সৰ পৰাই বটৰ জৰী নামিবলৈ আৰম্ভ হয়। মাটিৰ সমান্তৰালত থকা ডাল সমূহ কেতিয়াবা মাটিত হালি পৰি নিজে পুনৰাই কাণ্ডলৈ পৰিণত হয়।  জৰী সমূহো এসময়ত মাটিত পৰি কাণ্ডলৈ পৰিণত হয়। এনেদৰেই বাঢ়ি বট গছে বিস্তৰ অঞ্চল আগুৰি পৰে।  বসন্ত আৰু শৰৎ ঋতুত বট গছত নতুন পাত গজে। এসময়ত কুঁহি পাতৰ ৰং উজ্জ্বল সেউজীয়া। গ্ৰীষ্ম-বৰ্ষা-শীত ঋতুত ইয়াৰ ফল পকে।
বংশ বিস্তাৰ
বট আৰু বট জাতীয় গাছৰ বংশ বৃদ্ধিৰ পদ্ধতি অলপ বেলেগ ধৰণৰ। ইয়াৰ ফুল সমূহ মঞ্জৰীৰ ভিতৰতে সোমাই থাকে।  ফুলসমূহ অতি সৰু আৰু ফলৰ নিচিনাই গোলাকাৰ। একলিংগী এই ফুলসমূহৰ পৰাগযোগৰ বাবে বিশেষ প্ৰজাতিৰ পতংগৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। চৰাই বোৰে ইয়াৰ ফল খাই  বীজ সমূহ বিষ্ঠাৰ লগত বিভিন্ন অঞ্চলত বিস্তাৰিত কৰে। এই বীজ পুৰণি দালান, পকা বা শিলৰ ফাঁট বা আন কোনো গছৰ ওপৰত সহজে অংকুৰিত হয়। উপযুক্ত পৰিৱেশত  বট গছ ৫০০ৰ পৰা ৬০০ বছৰ পৰ্যন্ত জীয়াই থাকিব পাৰে।
সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য
বট ভাৰতৰ পূব অঞ্চলৰ আদিমতম বৃক্ষ। উষ্ণ জলবায়ুত বিশাল আয়তনৰ এই গছ ছাঁ প্ৰদান কৰে।  প্ৰাচীনকালৰ পৰা বট গছৰ ছাঁত হাট-বজাৰ বহে, মেলা হয়, লোকসংগীতৰ অনুষ্ঠান আৰু জনসভা হয়। গাওঁৰ মাজত বট গছৰ তলত গাওঁ সভা অনুষ্ঠিত হোৱা দেখা যায়।
ভাৰতকে আদি কৰি বিভিন্ন দেশত এই গছক পৱিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ইয়াৰ তলত প্ৰায়ে মন্দিৰ বনোৱা দেখা যায়। ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলসহ দক্ষিণ এছিয়াৰ কেইবাখনো দেশত ধৰ্মীয় কাৰণত এই গছ কটা নিষিদ্ধ। হিন্দু, বৌদ্ধ, জৈন আৰু শিখ ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ বাবে বট পৱিত্ৰ গছ। বিভিন্ন পূজা পাৰ্বনত বট পাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বহুতে ধৰ্মীয় সূত্ৰৰে ইয়াৰ গা-গছ বান্ধি প্ৰদক্ষিণ কৰে। শিৱ আৰু বিষ্ণু বট গছৰ লগত প্ৰত্যক্ষ ভাবে জড়িত।
বট ভাৰতৰ জাতীয় গছ। তদুপৰি ভাৰতৰ কেইবাখনো ৰাজ্যৰ ৰাজ্যিক গছ হৈছে বট। আন কিছুমান দেশৰ জাতীয় প্ৰতীকত বট গছক স্থান দিয়া হৈছে।
গুণাগুণ
বট গছ শগুণ বা এনে জাতীয় পখীৰ নিৰাপদ আশ্ৰয়স্থল। ইয়াৰ ফল কাউৰী, শালিকা আৰু বাদুলীৰ প্ৰিয় খাদ্য। ছাঁ দিয়াৰ বাবে এই গছ পথৰ দাঁতিত প্ৰায়ে দেখা যায়। ইয়াৰ ৰসৰ পৰা নিম্নমানৰ ৰবৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াৰ পাত কুষ্ঠৰোগত উপকাৰী।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:বৃক্ষ
গজলক্ষ্মী
গজলক্ষ্মী এগৰাকী হিন্দু দেৱী। হাতীৰ সৈতে থকা এইগৰাকী লক্ষ্মী, হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীৰ অষ্টলক্ষ্মী ৰূপ বোৰৰ ভিতৰত এটা। এই দিশত, দেৱীক পদুমৰ ওপৰত বহি থকা আৰু তেওঁৰ দুয়োফালে দুটা হাতীৰে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। তেওঁক পদ্মাসনেৰে যোগিক ভঙ্গীত বহি থকা বুলি দেখুওৱা হয়, ইয়াৰোপৰি তেওঁ চতুৰ্ভূজা। দেৱীয়ে ওপৰৰ দুয়োখন হাতৰে দুটা পদুম ধাৰণ কৰে, আৰু তলৰ হাত দুখন সাধাৰণতে অভয় আৰু বৰদ মুদ্ৰা ভঙ্গীত পৰিৱেশিত হয়। দেৱীৰ কাষত থকা হাতী দুটাই দেৱীক শুদ্ধিকাৰণ কৰে। হাতী দুটাই দেৱীৰ ওপৰত শুঁড়ৰে পানী ঢালি থাকে। লক্ষ্মীৰ অন্যান্য দিশৰ দৰে এই দিশটোৱে সমৃদ্ধি, সৌভাগ্য আৰু প্ৰাচুৰ্যৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। গজলক্ষ্মীৰ এই স্বৰূপ হিন্দু আৰু বৌদ্ধ মূৰ্তিবিদ্যাত সচৰাচৰ দেখা যায়। স্বামী চিদানন্দৰ ব্যাখ্যা অনুসৰি গজ লক্ষ্মী ("হাতী লক্ষ্মী") হৈছে পশু সম্পদ (যেনে গৰু) বা ৰাজকীয় শক্তি প্ৰদানকাৰী। হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি, গজ লক্ষ্মীয়ে ইন্দ্ৰই (দেৱতাৰ ৰজা) হেৰুওৱা সম্পদ সাগৰৰ পৰা ঘূৰাই আনিছিল। বসুধা নাৰায়ণনে দেৱী নামটোৰ বাবে "হাতীৰ দ্বাৰা পূজা কৰা" বুলি ব্যাখ্যা কৰিছে।
ক্লাছিক স্থানীয় কলিঙ্গ স্থাপত্য শৈলীত উৰিষ্যাৰ মন্দিৰবোৰত প্ৰায়ে ললিতাসনত গজলক্ষ্মীৰ চিত্ৰ থাকে আৰু এই চিত্ৰ তেওঁলোকৰ লালাটাবিম্বা বা মন্দিৰৰ দুৱাৰমুখৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীয় সুৰক্ষামূলক প্ৰতিচ্ছবি।
কম্বোডিয়াৰ চিয়েম ৰিপৰ বেণ্টেয় শ্ৰেইৰ মন্দিৰৰ টাইম্পানাৰ এটা গোলাপী শিলত গজলক্ষ্মী দেৱীৰ এক সুন্দৰ ভাস্কৰ্যযুক্ত ছবি আছে। এক হাজাৰ বছৰতকৈও অধিক পুৰণি, এই টাইম্পানামটো সৃষ্টি কৰাৰ সময়ত যি ৰূপৰ আছিল, আজিও ঠিক একেই সুন্দৰতাৰে ই বৰ্তি আছে। গজলক্ষ্মীক গোৱা আৰু কোঙ্কণৰ বহু ঠাইত উৰ্বৰতাৰ দেৱী হিচাপে উপাসনা কৰা হয়, তেওঁলোকৰ মাজত দেৱী গৰাকী গজন্তলক্ষ্মী, গজলক্ষ্মী, কেলবাই বা ভাউকা দেৱী আদি নামৰে জনপ্ৰিয়। বিভিন্ন কোঙ্কণী সম্প্ৰদায়ে এইগৰাকী দেৱীক তেওঁলোকৰ তত্ত্বাৱধানী দেৱতা হিচাপে পূজে।
টিম'থি টেইলৰৰ মতে, গুণ্ডেষ্ট্ৰাপ কোলড্ৰনৰ প্লেট বিত হস্তীৰ সৈতে চিত্ৰায়িত কৰা দেৱীগৰাকীৰ সৈতে আৰু গজলক্ষ্মীৰ সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী শ্ৰেণী:লক্ষ্মী
পাণবাৰী মছজিদ
পাণবাৰী মছজিদ বা ৰঙামাটি মছজিদ অসমৰ ধুবুৰী জিলাত অৱস্থিত এখন ঐতিহাসিক মছজিদ। ইয়াক অসমৰ সৰ্বপ্ৰথম মছজিদ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এই মছজিদ ধুবুৰী চহৰৰ পৰা ২৫ কিঃমিঃ নিলগত ১৭নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পাণবাৰী আৰু ৰঙামাটিৰ মাজত অৱস্থিত। ১৫ আৰু ১৬ শতিকাত নিৰ্মিত এই তিনিটা গম্বুজযুক্ত মছজিদে ইছলামীয় স্থাপত্যশৈলীৰ উল্লেখযোগ্য নিদৰ্শন পোৱা যায়। পাণবাৰী মছজিদে বংগৰ চুলতানৰ শাসন কালৰ স্থাপত্যৰ ঐতিহ্যপূৰ্ণ স্বাক্ষৰ বহন কৰিছে।
নিৰ্মাণ
পাণবাৰী মছজিদ কেতিয়া কোনে নিৰ্মাণ কৰিছিল সঠিককৈ জনা নাযায়। কিছুমানৰ মতে পাণবাৰী মছজিদ ১৪৯৩ চনৰ পৰা ১৫১৯ চনৰ মাজত বংগৰ চুলতান আলাউদ্দিন হুছেইন শ্বাহে নিৰ্মাণ কৰাইছিল। তেওঁ কমতাপুৰ ৰাজ্য দখল কৰাৰ পিছত তেওঁৰ জয় উদযাপন কৰিবলৈ আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ এই মছজিদ নিৰ্মাণ কৰাইছিল। আন কিছুমানৰ মতে মোগোল শাসক ঔৰংজেৱৰ সেনাপতি আৰু বংগৰ নবাব মীৰজুমলায়ে অসম আক্ৰমণ কৰা কালছোৱাত ১৬৬২ চনত এই মছজিদ নিৰ্মাণ কৰাইছিল। মছজিদৰ কাষতে সম্ভৱত একে সময়তে নিৰ্মাণ কৰা এখন ঈদগাহ আৰু এটা দ কুঁৱা আছে। মজিদৰ পৰিসৰত পিছত নিৰ্মাণ কৰা খোজ কাঢ়িবলৈ পথ আৰু এটা মিনাৰ আছে। মুঠ ১৫০ গৰাকী মানুহে ইয়াত একেসময়তে নামাজ পঢ়িব পাৰে।
পটভূমি
কোঁচ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত ৰঙামাটি এসময়ত সমৃদ্ধিশালী ঠাই আছিল। ই কোঁচ ৰাজ্যৰ সীমান্ত গড় আছিল। অসম আক্ৰমণকাৰী বংগৰ চুলতান আৰু মোগলেও ৰঙামাটি গড় ব্যৱহাৰ কৰিছিল। কিছুমানৰ মতে এই অঞ্চল আলাউদ্দিন হুছেইন শ্বাহৰ সদৰ আছিল। আৰু এই মছজিদ মুছলমান সেনা-জোৱানৰ উপাসনাস্থলী আছিল।
লোকবিশ্বাস মতে প্ৰায় ২০০ বছৰ আগতে স্থানীয়লোকসকলে পাণবাৰী পাহাৰত হাবিৰ মাজত মছজিদটোক উদ্ধাৰ কৰে। তেওঁলোকে ইয়াক চাফ-চিকুণ কৰি নামাজ পঢ়ে। বৰ্তমান এই অঞ্চল ধৰ্মীয় পৰ্যটন স্থলী হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। এই অঞ্চলত চলোৱা খনন কাৰ্যত মোগল যুগৰ এখন নগৰৰ অৱশেষ, ইটাৰ বেদী, পোৰা মাটিৰ পাত্ৰ ইত্যাদি উদ্ধাৰ হৈছে।
পৰিচালনা
পাণবাৰী মছজিদ পৰিচালনা পণবাৰী মছজিদ পৰিচালনা কমিটিয়ে কৰে। কমিটিয়ে মছজিদৰ ইমাম আৰু অন্যান্য কৰ্মচাৰীক নিযুক্তি দিয়ে। ৰাইজৰ দান-বৰঙনি মছজিদৰ আয়ৰ মূল উৎস।
যাতায়ত
পাণবাৰী মছজিদ ১৭নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ দাঁতিত অৱস্থিত। ইয়ালৈ ধুবুৰী, গুৱাহাটী আৰু কোচ বিহাৰৰ পৰা নিয়মীয়া বাছ চলাচল কৰে। ই ফকীৰাগ্ৰাম ৰে'ল ষ্টেচনৰ পৰা প্ৰায় ৩০ কিঃমিঃ নিলগত। প্ৰায় ২০০ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত লোকপ্ৰিয় গোপীনাথ বৰদলৈ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ কাৰ্যক্ষম বিমানবন্দৰ।
প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মা
প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মা (Pratishtha Sharma) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্যশিল্পী। তেখেত আচাৰ্যা প্ৰতিষ্ঠা হিচাপে কৰ্মৰত। প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মা এগৰাকী যোগৰ শিক্ষক আৰু প্ৰসাৰকো। তেখেতে "ভাৰত কলেজ অৱ পাৰফৰ্মিং আৰ্ট" নামৰ শিক্ষানুষ্ঠানখনি স্থাপন কৰে।
কৰ্মজীৱন
প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই তেখেতৰ পিতৃ আৰু গুৰু শংকৰ আপ্টে কথক কেন্দ্ৰৰ পৰা যোগৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ২০০৭ চনৰ ২ অক্টোবৰত জি নেটৱৰ্কে তেখেতক "সবাতোকৈ তৰুণ যোগাচাৰ্য" আৰু "মাইণ্ড থেৰাপিষ্ট" হিচাপে ঘোষণা কৰে। তেখেতৰ যোগৰ অনুষ্ঠান হৈছে জাগো ভাৰত ধ্যান যোগ আন্দোলন। এই অনুষ্ঠানটো জি জাগৰণ চেনেলটোত দৈনিক তিনিবাৰকৈ সম্প্ৰচাৰিত হয়। আইচিচি জোহান্সবাৰ্গত তেখেতক ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক সংলগ্নকাৰী "যোগ গুৰু" আৰু "কথক" প্ৰদৰ্শনকাৰীৰ দায়িত্ব পালন কৰে। ভাৰত চৰকাৰৰ পৰ্যটন মন্ত্ৰণালয়ৰ "অতুলনীয় ভাৰত" বিজ্ঞাপনধৰ্মী অভিযানটোতো তেখেতে প্ৰদৰ্শন কৰে। ছাত্ৰী হিচাপে তেখেতে গুৰু ৰাজেন্দ্ৰ গংগানীৰ দৰে কথক গুৰুৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে। গুৰু জয়কিশান মহাৰাজ আৰু গুৰু গীতাঞ্জলী লালৰ অধীনতো তেখেতে প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে।
টেলিভিছন ব্যক্তিত্ব
প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই বিভিন্ন টিভি চেনেলৰ বাবে ২১টাকৈ টিভি অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছে। সেই চেনেলসমূহৰ ভিতৰত জি জাগৰণ চেনেল, জি নিউজ, ইণ্ডিয়া টিভি, ফ'কাছ টিভি, ইটিভি, টোটেল টিভি, ফকাছ টিভি, ইটিভি, জি নিউজ উত্তৰ প্ৰদেশ, শ্ৰী নিউজ, নক্ষত্ৰ নিউজ, এবিপি নিউজ আদি। ইয়াৰ উপৰি তেখেতে কিশোৰ অৱস্থাৰ কেতবোৰ সমস্যাৰ ভিত্তিত "দ্য বেলেঞ্চিং এক্ট উইথ প্ৰতিষ্ঠা" নামৰ অনুষ্ঠানটো প্ৰযোজনা আৰু সংৰচনা কৰে। এবিপি নিউজত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা তেখেতৰ অনুষ্ঠান "ডো মিনিট মে যোগ" এটা জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠান। আজ টক, আইবিএন ছেভেন, নিউজ ২৪, ইণ্ডিয়া টিভিৰ দৰে চেনেলে প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাক বিভিন্ন বাৰ্তালাপৰ অনুষ্ঠান আৰু তৰ্কানুষ্ঠানলৈ নিমন্ত্ৰিত কৰি আহিছে।
লেখিকাৰ ৰূপত
প্ৰতিষ্ঠা শৰআই ভাৰতৰ জাগৰণ গ্ৰুপৰ সখী আলোচনীৰ বাবে যোগ-সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন লেখা লিখি আহিছে। ইয়াৰ উপৰি আমেৰিকাৰ তথাস্তু আলোচনীৰ বাবেও তেখেতে কিছু লেখা লিখিছে। মাত্ৰ ২৫ বছৰ বয়সতে তেখেতে জীৱনৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰে। গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰিছিল মোক্ষায়তন ইণ্টাৰনেশ্যনে যোগাশ্ৰমে। ইংৰাজী আৰু বাহাছা ইণ্ডোনেছিয়া ভাষাত লিখা তেখেতৰ আন এখন গ্ৰন্থ "Essential Elements of Kathak" হৈছে কথন নৃত্যৰ ওপৰত আধাৰিত। গ্ৰন্থখন জাকাৰ্টাৰ ইণ্ডিয়ান দূতাবাসে প্ৰকাশ কৰে।
ভাৰতবৰ্ষৰ সাংস্কৃতিক দূত
ভাৰতীয় কলা আৰু সংস্কৃতিৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই ভালেকেইখন দেশ ভ্ৰমণ কৰিছে। ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ প্ৰসাৰৰ হকে তেখেতে ব্যক্তিগতভাৱেও কিছুমান উদ্যোগ লৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
বৰপেটা সত্ৰ
আৰম্ভণিতে সত্ৰখন কেঁচাঘৰ আছিল। আগেয়ে সজোৱা এই ঘৰটো ১৯৫২ চনত ডাঙৰ খুটাৰে আৰু চিত্ৰ খোদিত বেৰেৰে পকীকৰণ কৰা হয়। আগতে সত্ৰখনক বৰপেটা থান বোলা হৈছিল।
বৰ্ণনা
তলত সত্ৰ চৌহদৰ ভিতৰত কিছুমান সুকীয়া গৃহ আছে। সত্ৰ চৌহদ তিনিটা বাটচ'ৰাৰ সৈতে আৰম্ভ হয়। মুখ্য সত্ৰ চৌহদ দেৱালৰ দ্বাৰা আবৃত। এই বাটচ'ৰা কেইখন হৈছে
বাটচ'ৰাৰ দৰে মুখ্য সত্ৰ চৌহদত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ তিনিটা প্ৰৱেশ দ্বাৰ আছে। এইকেইখন হৈছে উত্তৰ দ্বাৰ, দক্ষিণ দ্বাৰ আৰু পশ্চিম ফালে দালান। দালানক মুখ্য প্ৰৱেশ দ্বাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। সত্ৰৰ কীৰ্তন ঘৰ চৌহদৰ প্ৰায় কেন্দ্ৰত অৱস্থিত। ই পশ্চিমৰ মুখ্য প্ৰৱেশদ্বাৰ আৰু ভাজ ঘৰৰ পূবত অৱস্থিত। মুখ্য পশ্চিম দ্বাৰৰ ওচৰত দুটা কাঠৰ স্তম্ভ আছে। পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক তুলসী কুটা বুলি জনা যায় আৰু ইহঁতে মুখ্য ভৱনটোক ধৰি ৰাখে। ইয়াত গুৰু আসন আছে আৰু ইয়াৰ পিছফালে দুটা ডাঙৰ গছাত অক্ষয় বন্তি জ্বলোৱা হয়। গুৰু আসনৰ পিছফালে পূব কোণত দুখন চকী আছে। এই চকী দুখনক বুঢ়া সত্ৰীয়া আৰু ডেকা সত্ৰীয়া বোলে আৰু তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন কাৰ্যকলাপত ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰে। কীৰ্তন ঘৰত তিনিটাকৈ গুৰু আসন আছে। বিশ্বাস কৰা হয় যে এই গুৰু আসন শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱ আৰু পদ্ম আতাৰ নামৰ সৈতে জড়িত। সাধাৰণ বিশ্বাস অনুসৰি এই তিনিজন গুৰু আসন ভগৱান কৃষ্ণৰ প্ৰতি এক মিশ্ৰিত ৰূপত সমৰ্পিত। গুৰু আসন আগত সাতটা বৰ শৰাই এটা শাৰীত ৰখা হয়। প্ৰতিটো বৰ শৰাইৰ সন্মুখত চাকি জ্বলোৱা থাকে। কীৰ্তন ঘৰৰ ভিতৰত কোনো ঈশ্বৰ বা দেৱীৰ মূৰ্তি নাই।
সত্ৰৰ ভাজ ঘৰক মনিকুট বুলি কোৱা হয়। এই অঞ্চলত সোণ আৰু ৰূপৰ মূল্যৱান অলংকাৰ ৰখা হয়। কিছুমান দেৱতাৰ মূৰ্তিও ইয়াত ৰখা হৈছে। ভাজ ঘৰটো উত্তৰ-দক্ষিণ অৱস্থানত কীৰ্তন ঘৰনৰ পূব ফালে স্থাপিত। ভাজ ঘৰৰ স্থাপত্য শৈলী অনন্য। ভাজঘৰত যোৱা ৪০০ বছৰ ধৰি অক্ষয় বন্তি নামেৰে এগছ বন্তি ক্ৰমাগতভাৱে জ্বলি আছে।
সত্ৰৰ পাট চাঙে এক বিশেষ স্থাপত্য শৈলীও বহন কৰে। পাট চাং কাঠ আৰু টিনেৰে নিৰ্মিত। ইয়াক ভাজ ঘৰৰ সমান্তৰালভাৱে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। পেট চাঙৰ মজিয়া মাটিৰ পৰা ৫ ফুট (১.৫ মিটাৰ) ওপৰত অৱস্থিত। ইয়াত কিছুমান বিশেষ সভা অনুষ্ঠিত হয়। মূলতঃ সত্ৰৰ ধৰ্মীয় আৰু প্ৰশাসনিক বিষয়বোৰ ইয়াত আলোচনা কৰা হয়। ইয়াক ৰজা কংসৰ পাট চাঙৰ দৰে পৱিত্ৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।