cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
পথৰুঘাটৰ ৰণ
১৮৯৪ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীৰ ঘটনাৱলী
১৮৯৪ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীৰ দিনাখন পথৰুঘাটত ৰাইজমেল বহিল। পথৰুঘাট অঞ্চলৰ গাওঁবোৰৰ পৰা বহুত হাজাৰ ৰাইজ আহি তহচিলদাৰৰ বাংলোৰ আগত সমৱেত হৈ "হৰি বোল", "আল্লাহু আকবৰ" আদি ধ্বনি দি ব্ৰিটিছৰ আগত প্ৰতিবাদ আৰম্ভ কৰি খাজনা কমাবলৈ দাবী উত্থাপন কৰিলে। তহচিলদাৰৰ ৰিপ'ৰ্টমৰ্মে দৰং জিলাৰ জিলাধিপতি মি. এণ্ডাৰচন, আৰক্ষী অধীক্ষক (J R Berington) আৰু মঙলদৈৰ মহকুমাধিপতি মি. ৰেমিংটনো সশস্ত্ৰ বাহিনীসহ তাত উপস্থিত হ'ল আৰু খাজনা কমাই দিয়া নহ’ব বুলি দৃঢ় অৱস্থান গ্ৰহণ কৰে। ৰাইজ উত্তেজিত হৈ পৰে আৰু দুইপক্ষৰ মাজত তৰ্ক-বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হয়। ক্ৰমশঃ পৰিস্থিতি উত্তেজনাপূৰ্ণ হৈ পৰে আৰু চৰকাৰী বাহিনীয়ে বেৰিংটনৰ আদেশমৰ্মে মানুহৰ ওপৰত গুলীচালনা কৰে। ৰাইজে দলি-চপৰা, লাঠি-ফৰ্মুতি আদিৰে প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে যদিও তিষ্ঠিব নোৱাৰিলে। হিন্দু-মুছলমান নিৰ্বিশেষে থিতাতে ১৪০ জন নিহত আৰু প্ৰায় ১৫০ জন প্ৰজা আহত হল। চৰকাৰী হিচাপ মতে ১৫ জন নিহত আৰু ৩৭ জন আহত বুলি প্ৰকাশিত হয়।
পথৰুঘাটৰ স্মৃতি, প্ৰকাশন আদি
১৯৮৭ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখটো সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই কৃষক ছহিদ দিৱস হিচাবে পালন কৰি আহিছে। ২০০০ চনৰপৰা ২৯ জানুৱাৰী তাৰিখটোত ভাৰতীয় সেনাই পথৰুঘাটৰ ৰণৰ ছহীদ সকললৈ সামৰিক সন্মান জনাই আহিছে। ভাৰতীয় সেনাই পথৰুঘাটৰ ছহীদৰ সন্মানাৰ্থে এটা 'ছহীদ স্তম্ভ'ও স্থাপন কৰিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ কৃষক বিদ্ৰোহ
তুৰ্কী ৱিকিপিডিয়া
তুৰ্কী ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ তুৰ্কী সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
মুড়ি
মুড়ি (Puffed rice) হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়া, পূব এছিয়া আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যত ব্যৱহাৰ হোৱা চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী এক খাদ্য সামগ্ৰী। ১৯০৪ চনৰ পৰা পশ্চিমীয়া দেশসমূহতো ইয়াক ব্যৱসায়িকভাৱে উৎপাদন কৰা হয়। মুড়ি পুৱাৰ আহাৰ আৰু অন্যান্য জলপানৰ খাদ্যত জনপ্ৰিয়।
তুৰ্কী ৱিকিপিডিয়া
বাহ্যিক সংযোগ
তুৰ্কী ৱিকিপিডিয়া
মুড়ি
চাউলক বাষ্পযুক্ত খাদ্যলৈ বা 'পাফ্' কৰাৰ পৰম্পৰাগত পদ্ধতিসমূহৰ ভিতৰত তেল বা নিমখত ভাজিব পৰা যায়। পশ্চিমীয়া বাণিজ্যিক পাফ কৰা চাউল সাধাৰণতে ভাপৰ উপস্থিতিত ধানৰ গুটিবোৰ উচ্চ চাপত গৰম কৰি তৈয়াৰ কৰা হয় যদিও নিৰ্মাণৰ পদ্ধতি বেলেগ বেলেগ হোৱা দেখা যায়। মুড়িক কোমল শস্যজাত খাদ্য হিচাপে খোৱা হয়।
বিৱৰণ
মুড়ি বুজাবলৈ "পাফ্ড ৰাইচ" আৰু "পপড ৰাইচ" শব্দ দুটা ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও ই সঠিকভাৱে বেলেগ প্ৰক্ৰিয়া। পাফ্ কৰা চাউলে পূৰ্ব-জেলেটিনাইজড চাউলৰ দানা (হয়তো পাৰ্বয়ল, সিজোৱা বা তিয়াই লোৱা)ক বুজায় যিবোৰ ৰন্ধা সময়ত ভাপৰ দ্ৰুত প্ৰসাৰণৰ ফলত পাফ্ কৰা হয়। পাফ্ কৰা চাউলে ধানৰ দানাটোৰ আকৃতি ধৰি ৰাখে, কিন্তু ই আকাৰত ডাঙৰ হৈ পৰে। আনহাতে পপ্ কৰা চাউলে ধানৰ দানাক বুজায় য’ত খোলা বা ব্ৰাণ অক্ষত অৱস্থাত থাকে। সিজিলে গুটিটো গৰম হোৱাৰ বাবে বাহিৰৰ কঠিন আৱৰণৰ মাজেৰে বিস্ফোৰণ ঘটে। পপ কৰা চাউলৰ আকৃতি পপকৰ্ণৰ দৰেই অনিয়মিত। পাফ্ আৰু পপড চাউল বনোৱাৰ বাবে আধুনিক আৰু পৰম্পৰাগত বিভিন্ন পদ্ধতি আছে।
ভাৰত
ভাৰতত মুড়ি নামৰ উপৰি আন আন আঞ্চলিক নামসমূহৰ ভিতৰত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তেলেংগানাত পৰমাল, পুৰী, মুধি, মুৰ্মুৰা, মুৰ্মুৰি, বৰুগুলু, মাৰামাৰলু আৰু তামিলনাডুত পৰী নামেৰে জনাযায়। ই ওড়িশা আৰু পশ্চিম বংগৰ প্ৰধান খাদ্য।
ইয়াক প্ৰাচীন কালৰে পৰা গৰম নিমখ, বালিত ভাজিব পৰা কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি তৈয়াৰ কৰা হয় য'ত ভাপত দি পিছত শুকুৱাই লোৱা চাউল পূৰ্বতে গৰম কৰা নিমখ বা বালিত ভাঁ‌জি ফুলোৱা হয়। প্ৰথমে কেৰাহীত নিমখ বা বালি গৰম কৰি লোৱা হয়। যথেষ্ট গৰম হোৱাৰ পিছত ইয়াত চাউল দি লৰাই দিলেই কেইছেকেণ্ডমানৰ ভিতৰতে চাউলবোৰ মুড়িলৈ পৰিণত হয়। বালি বা নিমখ ভালদৰে গৰম হৈ থাকিলে চাউলবোৰৰ প্ৰায় লগে লগে পাফিং আৰম্ভ হয় আৰু এমিনিটতকৈও কম সময়ৰ ভিতৰতে প্ৰক্ৰিয়াটো সম্পূৰ্ণ হয় আৰু মুড়িখিনি চালনীৰে উলিয়াই পৃথক কৰা হয়।
পাফ্ড ৰাইচ হৈছে ভাৰতীয় জনপ্ৰিয় চাট ভেল পুৰিৰ এক অন্যতম উপাদান। দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৰালা আৰু তামিলনাডু ৰাজ্যৰ সকলো পূজাত ইয়াক হিন্দু দেৱ-দেৱীৰ ওচৰত প্ৰসাদ হিচাপে অৰ্পণ কৰা হয়। সবৰীমালাৰ তীৰ্থযাত্ৰীসকলে প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ ইৰুমুদিকেট্টুত ভগৱান অয়্যাপ্পনক উৎসৰ্গা কৰিবলৈ মুড়িৰ লগতে গুড় ব্যৱহাৰ কৰে। তামিল সন্তসকলে কয় যে ভগৱান গণেশে পৰী ভাল পায়, গতিকে তেওঁলৈ মুড়ি আগবঢ়াব লাগে। বিভিন্ন তামিল সাহিত্যত পৰীক হিন্দু দেৱতাৰ প্ৰসাদ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। ভগৱান গণেশক দিয়া পৰী আৰু গুড়ৰ প্ৰসাদ তামিল কবি অৰুণাগিৰিনাথৰৰ দ্বাৰা ৰচিত ১৫ শতিকাৰ তামিল ধৰ্মীয় গীতৰ সংকলন তিৰুপ্পুগজত উল্লেখ আছে। গুজৰাটী খাদ্যত ইয়াক ‘মামৰা’ বুলি কোৱা হয় আৰু প্ৰায়ে মছলাৰ সৈতে তেলত লেতিয়াই ভাজি বা গুড় আৰু ঘিঁউ ব্যৱহাৰ কৰি মিঠা লাড়ু বনাই শুকান জলপান বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তেলেংগানাত সাধাৰণতে শিশুক দিয়া জলপান হিচাপে মুড়ি বা বৰুগুলুক গুৰ চেনিৰ চিৰাপ বা বেলাম পকামৰ সৈতে লাড়ু বনোৱা হয়।
কৰ্ণাটকত পাফ্ কৰা চাউল বিলাহী, গাজৰ, মছলা আৰু ধনীয়া পাতৰ লগত মিহলাই সন্ধিয়াৰ জনপ্ৰিয় জলপান চুৰুমুৰি তৈয়াৰ কৰা হয়।
মেক ইন ইণ্ডিয়াৰ উদ্যোগত ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে বিশ্বজুৰি মুকলি কৰা, ৰাজ্যৰ ১২টা পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ তালিকাত ওড়িশাৰ পৰা অহা মুধি ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ অংশ হিচাপে ঘোষণা কৰে।
বাংলাদেশ
পাফ্ড ৰাইচ বাংলাদেশৰ জনপ্ৰিয় জলপান। বেছিভাগেই ঝালমুৰি বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এইবিধ বাংলাদেশৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ আৰু সস্তা জলপান। পাফ্ কৰা চাউল প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ভাৰতৰ দৰেই প্ৰাচীন পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰে। এই জলপান বাংলাদেশৰ যিকোনো ঠাইতে পোৱা যায়। পুৰণি ঢাকাত এতিয়াও প্ৰায়ে ঝালমুৰি-বিক্ৰেতাক ৰঙীন কাপোৰ পিন্ধি, গোৰোহাত ঘণ্টা লগাই বাসিন্দাক চিঞৰি চিঞৰি বিক্ৰি কৰা দেখা যায়। এই পাফ্ কৰা চাউল বা মুড়ি গুড়ৰ লগত মিহলাই মুড়িৰ মোৱা নামৰ ঘূৰণীয়া লাড়ু জলপানৰ আকৃতি দিয়া হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:খাদ্য
বিক্ৰম শেঠ
বিক্ৰম শেঠ (Vikram Seth; জন্ম ২০ জুন ১৯৫২) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ঔপন্যাসিক আৰু কবি। তেওঁ কেইবাখনো উপন্যাস আৰু কাব্যগ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছা। তেওঁ পদ্মশ্ৰী, সাহিত্য অকাডেমি বঁটা, প্ৰবাসী ভাৰতীয় সন্মান, ডব্লিউ এইচ স্মিথ সাহিত্যিক বঁটা, ক্ৰছৱৰ্ড বুক এৱাৰ্ড আদিকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছে। শেঠৰ কবিতাৰ সংকলন যেনে 'মেপিংচ্‌' আৰু 'বিষ্টলি টেইলছ' হৈছে ভাৰতীয় ইংৰাজী ভাষাৰ কবিতালৈ উল্লেখযোগ্য অৱদান।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৫২ চনৰ ২০ জুন তাৰিখে ভাৰতৰ কলকাতাত বিক্ৰম শেঠৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ প্ৰেম নাথ শেঠ আছিল বাটা কোম্পানীৰ এগৰাকী কাৰ্যবাহী বিষয়া আৰু তেওঁৰ মাতৃ লীলা শেঠ আছিল দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ প্ৰথম মহিলা ন্যায়াধীশ, যি আছিল ভাৰতৰ যিকোনো ৰাজ্যৰ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ পদ লাভ কৰা প্ৰথম মহিলা।
তেওঁ পাটনাৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ হাইস্কুলত প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে, আৰু তাৰ পিছত তেওঁ ডেৰাডুনৰ দ্য ডুন স্কুল অধ্যয়ন কৰে, য'ত তেওঁ বিদ্যালয়খনৰ কাকত 'দ্য ডুন স্কুল ৱিকলী' সম্পাদনা কৰিছিল। ডুন স্কুলত তেওঁ তেওঁৰ শিক্ষক আৰু পৰ্বতাৰোহী গুৰুডিয়াল সিঙৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল, যিয়ে তেওঁক ভূগোল শিকাইছিল আৰু মাতৃ লীলা শেঠৰ অনুসৰি, "বিক্ৰমক বহু ধৰণে নিৰ্দেশনা দিছিল... তেওঁক পশ্চিমীয়া শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰশংসা কৰিবলৈ উদগনি দিছিল আৰু তেওঁৰ মাজত দুঃসাহস আৰু অভিযানৰ প্ৰতি ভালপোৱা গঢ়ি তুলিছিল। " সিঙে পাছত শেঠক "অক্লান্ত কৰ্মী" বুলি বৰ্ণনা কৰে, আৰু "তেওঁ অধ্যয়নত তেওঁৰ নিৰ্দিষ্ট স্তৰ অসুবিধা নোহোৱাকৈ বজাই ৰাখে... তেওঁ স্কুল জীৱনৰ আন ক্ষেত্ৰবোৰত, যেনে নাটকত, তৰ্কত, প্ৰাথমিক চিকিৎসাত, সঙ্গীতত, আৰু দ্য ডুন স্কুল ৱিকলীৰ সম্পাদনাত বিপুল শক্তি প্ৰদান কৰিছিল। " ডুন স্কুলৰ পৰা শিক্ষা সাং কৰি তেওঁ ইংলেণ্ডৰ টনব্ৰিজ স্কুলত তেওঁৰ এ-লেভেলৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে। পিছত তেওঁ অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৰ্পাচ খ্ৰাইষ্ট কলেজত দৰ্শন, ৰাজনীতি আৰু অৰ্থনীতি অধ্যয়ন কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত ডক্টৰেট কৰিবৰ বাবে যোগদান কৰে যদিও তেওঁ ইয়াক সম্পূৰ্ণ নকৰিলে।
কৰ্ম আৰু শৈলী
বিক্ৰম শেঠৰ বৰ্তমানলৈ আঠখন কাব্যগ্ৰন্থ আৰু তিনিখন উপন্যাস প্ৰকাশ পাইছে। ১৯৮০ চনত তেওঁ তেওঁৰ প্ৰথম কাব্যগ্ৰন্থ 'মেপিংচ্‌' লিখিছিল। 'দ্য গ'ল্ডেন গেট' (১৯৮৬) হৈছে তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস। ১৯৯৩ চনত ১,৩৪৯ পৃষ্ঠাৰ উপন্যাস 'এ চুইটেবল বই'ৰ প্ৰকাশে পাছত শেঠ ৰাজহুৱা চৰ্চালৈ আহে। এই উপন্যাসখন ২০২০ চনত এটা বিবিচি টেলিভিছনে এখন ধাৰাবাহিক ৰূপে অভিযোজন কৰিছে। তেওঁৰ দ্বিতীয় উপন্যাস 'এন ইকুৱেল মিউজিক' বিষয়বস্তু আছিল এগৰাকী ভায়লিনবাদকৰ প্ৰেম-জীৱন। ২০০৫ চনত প্ৰকাশিত বিক্ৰম শেঠৰ 'টু লাইভছ' হৈছে তেওঁৰ আজো-খুড়া আৰু আজো-খুড়ীয়েকৰ বিবাহ জীৱনৰ এক গাথা।
শেঠৰ আন কাব্যগ্ৰন্থসমূহ হৈছে 'দ্য হাম্বল এডমিনিচট্ৰেটৰছ গাৰ্ডেন' (১৯৮৫), 'অল ইউ হু স্লিপ টুনাইট' (১৯৯০), আৰু 'থ্ৰী চাইনিচ পয়েটছ' (১৯৯২)। তেওঁৰ শিশু সাহিত্যৰ গ্ৰন্থ 'বিষ্টলি টেইলছ' (১৯৯১) হৈছে দহটা সাধুকথাৰ কবিতাৰূপে কৰা বৰ্ণন। তেওঁ 'ফ্ৰম হেভেন লেক: ট্ৰেভেলছ থ্ৰু চিনকিয়াং এণ্ড টিবেট' (১৯৮৩) নামৰ এখন ভ্ৰমণ কাহিনী লিখিছে, যি তিব্বত, চীন আৰু নেপালৰ মাজেৰে এক ভ্ৰমণৰ এক লেখ। তেওঁক ইংলিছ নেচনেল অপেৰাৰ দ্বাৰা গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ ভিত্তিত 'আৰিয়ন এণ্ড দ্য ডলফিন' নামৰ এক লিবাৰেট্ট (libretto) লিখিবলৈ কমিছন দিয়া হৈছিল। ১৯৯৪ চনৰ জুনত প্ৰথমবাৰ বাবে এই অপেৰা পৰিৱেশন কৰা হৈছিল।
'এ চুইটেবল গাৰ্ল' নামেৰে 'এ চুইটেবল বই'ৰ ছিকুৱেল ২০০৯ চনত ঘোষণা কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি
ছিক্কিম
ছিক্কিম (Sikkim; ) হিমালয় পৰ্বতমালাৰ ওপৰত অৱস্থিত ভাৰতবৰ্ষৰ এখন ৰাজ্য। ছিক্কিমৰ জনসংখ্যা আৰু মাটিকালি ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত গোৱাৰ পিছতেই আটাইতকৈ কম। ছিক্কিম নামজ্ঞাল ৰাজবংশৰ দ্বাৰা শাসিত এখন স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ আছিল। কিন্তু প্ৰশাসনিক সমস্যাৰ ফলত হোৱা এক জনমতৰ পিছত ই ভাৰতবৰ্ষৰ লগত মিলি যায়। ইয়াৰ ফলতেই ছিক্কিমত ৰাজতন্ত্ৰৰ অন্ত তথা ইয়াত ভাৰতীয় সংবিধানৰ নিয়ম-প্ৰণালীৰ মতে এখন ৰাজ্যলৈ পৰিৱৰ্তন হয়।
এই ৰাজ্যৰ পশ্চিমে নেপাল, উত্তৰ আৰু পূব দিশত তিব্বত, দক্ষিণ-পূবে ভূটান আৰু দক্ষিণে পশ্চিমবংগ ৰাজ্য অৱস্থিত। ভাৰতবৰ্ষৰ ছিক্কিম হৈছে এনে এক ৰাজ্য য'ত নেপালী সম্প্ৰদায় মানুহৰ সংখ্যা সকলোতকৈ বেছি। ইয়াত ১১টাকৈ চৰকাৰী ভাষা ব্যৱহৃত হয়- নেপালী, লেপছা, ভূটিয়া, লিম্বু, নেৱাৰী, ৰায়, গুৰুঙ, মাংগাৰ, শ্বেৰ্পা, তামাঙ আৰু ছুনৱাৰ। স্কুল সমূহত শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে আৰু চৰকাৰী নথি-পত্ৰত ইংৰাজী ব্যৱহৃত হয়। গেংটক হৈছে ছিক্কিমৰ ৰাজধানী আৰু ইয়াৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ চহৰ।
শুনা যায় যে, বৌদ্ধ সন্ন্যাসী গুৰু ৰিম্পৌচেয়ে নৱম শতিকাত ছিক্কিম ভ্ৰমণ কৰি বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু ৰাজতন্ত্ৰৰ প্ৰচাৰ চলাইছিল। ১৬৪২ চনত নামজ্ঞাল ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ১৫০ বছৰৰ ভিতৰত এই ৰাজ্যখনত নেপালী আক্ৰমণকাৰীয়ে লুণ্ঠন তথা বহুতো প্ৰাদেশিক ক্ষতিসাধন কৰিছিল। ইয়াৰ পিছতেই এই ৰাজখনে ব্ৰিটিছ শাসকৰ লগত সম্বন্ধ স্থাপন কৰিছিল। কিন্তু কিছুদিন পিছতেই, তেওঁলোকে ছিক্কিমক নিজৰ শাসনলৈ আনি ইয়াক এখন ব্ৰিটিছ সংৰক্ষিত ৰাজ্যলৈ পৰিৱৰ্তন কৰিছিল। ১৯৭৫ চনৰ এক জনমতৰ পাছত ই এখন ৰাজ্য হিচাপে ভাৰতবৰ্ষৰ লগত মিলি যায়।
পৃথিৱীৰ তৃতীয় উচ্চতম শৃংগ কাঞ্চনজংঘা, ছিক্কিমৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশত নেপালৰ সীমাৰ ওচৰত অৱস্থিত। ইয়াক ছিক্কিমৰ বহুতো ঠাইৰপৰা দেখা পোৱা যায়। হিন্দু আৰু বজ্ৰয়ান বৌদ্ধ ধৰ্মই হৈছে প্ৰধান ধৰ্ম। ইয়াৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা কৃষি আৰু পৰ্যটনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।
নামৰ উৎপত্তি
ছিক্কিম শব্দটো দুটা লিম্বু শব্দ: ছু অৰ্থাৎ "নতুন" আৰু খ্যিম অৰ্থাৎ "ৰাজপ্ৰসাদ" বা "ঘৰ" ৰ পৰা গঠিত হৈছে। বিশ্বাস কৰা হয় যে, এই নামটোৱে ৰাজ্যখনৰ প্ৰথমজন শাসনকৰ্তা ফুণ্টচুক নামজ্ঞালৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ৰাজপ্ৰসাদলৈ দৰ্শায়। তিব্বেতীয় ভাষাত ছিক্কিমৰ নাম হৈছে ডেঞ্জঙ (Denjong), অৰ্থাৎ "ধানৰ উপত্যকা। " ছিক্কিমৰ মূল অধিবাসী লেপছাসকলে ইয়াক নিয়ে-মে-এল (Nye-mae-el) বুলি কয়, অৰ্থাৎ "স্বৰ্গৰ উদ্যান। " আৰু ভূটীয়া সকলে বেয়ুল ডেমাজঙ (Beyul Demazong), অৰ্থাৎ "ধানৰ গুপ্ত উপত্যকা" (the hidden valley of rice) বুলি কয়। হিন্দুৰ ধাৰ্মিক গ্ৰন্থত ছিক্কিমক ইন্দ্ৰকীল, অৰ্থাৎ দেৱৰাজ ইন্দ্ৰৰ বাগিছা বুলি জনা যায়।
ভূগোল
সমগ্ৰ ৰাজ্যখন পাহাৰীয়া এলেকাৰ ভিতৰত পৰে আৰু বিভিন্ন স্থানৰ উচ্চতা সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰপৰা ২৮০ মিটাৰ (৯২০ ফুট) ৰপৰা ৮৫৮৫ মিটাৰ (২৮,০০০ ফুট)লৈকে দেখা যায়। পৃথিৱীৰ তৃতীয় উচ্চতম শৃংগ আৰু ভাৰতবৰ্ষৰ উচ্চতম শৃংগ কাঞ্চনজংঘা নেপাল-ছিক্কিম সীমান্তত অৱস্থিত। ৰাজ্যখনৰ অংশই কৃষিৰ বাবে অনুপযোগী। তথাপি, বহুতো এঢলীয়া ঠাই কৃষিৰ বাবে উপযোগী কৰি তোলা হৈছে। ছিক্কিমৰ দক্ষিণ আৰু পশ্চিম অঞ্চলত বহুতো বৰফৰ ফলত উৎপত্তি হোৱা নিজৰা আছে। ইয়াৰ পৰাই তিস্তা আৰু ইয়াৰ উপনদী সমূহ তথা ৰংগীত নদীৰ উৎপত্তি হৈছে। ৰংগীত নদীখন উত্তৰৰপৰা দক্ষিণলৈ বৈ গৈছে। ৰাজ্যখনৰ এক-তৃতীয়াংশ অঞ্চল ঘন অৰণ্যৰে আৱৰা।
ছিক্কিমৰ উত্তৰ, পূব আৰু পশ্চিম সীমান্তত হিমালয় পৰ্বতমালাই বেঢ়ি ধৰি আছে। ৰাজ্যখনত মুঠ ২৮টা শৃংগ, ৮০ টাৰো অধিক হিমবাহ,, ২২৭টা হ্ৰদ (ছাঙগো', গুৰুডঙমাৰ আৰু খেচিয়'পাল্ৰী''ৰ দৰে উল্লেখযোগ্য হ্ৰদ), পাঁচোটাকৈ গৰম পানীৰ উঁহ আৰু ১০০ খনৰো অধিক নদী আৰু নিজৰা আছে। ইয়াৰ উপৰিও আঠটা গিৰিপথ আছে, যিয়ে ৰাজ্যখনক তিব্বত, ভূটান আৰু নেপালৰ লগত সংযোগ কৰিছে।
প্ৰশাসনিক বিভাজন
thumb|left|upright|ছিক্কিমৰ জিলা আৰু ইয়াৰ সদৰসমূহ ছিক্কিমক চাৰিখন জিলাত ভাগ কৰা হৈছে। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে নিযুক্তি দিয়া জিলা উপায়ুক্তই এই জিলা সমূহ পৰিচালনা কৰে। এই জিলা সমূহ পুনৰ মহকুমাত ভাগ কৰা হৈছে। ৰাজ্যখনৰ বহুতো অংশ ভাৰতীয় সেনা বাহিনীৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত। কাৰণ, ছিক্কিমত চীনৰ লগত বহুতো স্পৰ্শকাতৰ সীমান্তৱৰ্তী এলেকা আছে। বহুতো অঞ্চল বিদেশী লোকৰ বাবে নিষিদ্ধ কৰা আছে আৰু সেই ঠাই সমূহ ভ্ৰমণ কৰিবৰ বাবে বিশেষ চৰকাৰী অনুমতিৰ প্ৰয়োজন।
সংস্কৃতি
ছিক্কিমৰ অধিকাংশ নেপালী লোকেই হিন্দু সকলৰ প্ৰায়বিলাক উৎসৱেই উৎযাপন কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত দেৱালী আৰু ’বিজয়া দশমী’ প্ৰধান। পৰম্পৰাগত স্থানীয় উৎসৱ, যেনে মাঘে সংক্ৰান্তি আৰু ভীমসেন পূজাও জনপ্ৰিয়। বৌদ্ধ ধৰ্মী লোকসকলৰ উৎসৱ সমূহৰ মাজত ল'ছাৰ, লোছাঙ, ছাগা দেৱা, লাবাব ডুয়েছেন, দ্ৰুপকা টেছী আৰু ভীমছু প্ৰধান। ল'ছাৰ উৎসৱ (তিব্বতীয় সকলৰ নৱবৰ্ষ)ৰ উপলক্ষে, বহুতো কাৰ্যালয় আৰু শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান সমূহ এসপ্তাহলৈকে বন্ধ থাকে। ছিক্কিমৰ মুছলমান ধৰ্মৰ লোকসকলে ইদ-উল-ফিটৰ আৰু মহৰম উৎযাপন কৰে। পৰ্য্যটকক আকৰ্ষিত কৰিবলৈ আজিকালি গেংটকত খ্ৰীষ্টমাছ উৎযাপন কৰা হয়।
ধৰ্ম
নেপালী সকলৰ আগমনৰ পিছৰ পৰাই ৰাজ্যখনৰ প্ৰধান ধৰ্ম হিন্দু হৈ পৰে। বৰ্তমান ছিক্কিমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৬০.৯৩% লোকেই হৈছে হিন্দু ধৰ্মৰ লোক। দ্বিতীয় সৰ্বাধিক লোক থকা ধৰ্ম হৈছে বৌদ্ধ ধৰ্ম (২৮.১%) আৰু ইয়াঅত ৭৫টা বৌদ্ধ বিহাৰ (Buddhist monastery) আছে। খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ (৬.৬%) লোকসকলৰ অধিকাংশই লেপছা। এইলোকক ১৯শতিকাৰ শেষ ভাগত ব্ৰিটিছ মিছনেৰীসকলে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ পৰিৱৰ্তন কৰাইছিল। বাকী প্ৰায় ১% মুছলিম আৰু জৈন ধৰ্মৰ লোক আছে।
ভাষা
ছিক্কিমৰ সকলোৱে বুজিব পৰা উমৈহতীয়া ভাষা (lingua franca) হৈছে নেপালী। তথাপি ভূটীয়া আৰু লেপছা ভাষা কিছুমান অঞ্চলত কোৱা হয়। ছিক্কিমৰ প্ৰায়বিলাক ঠাইতে হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাষা বুজা আৰু কোৱা হয়। বাকী ভাষাসমূহৰ ভিতৰত জংখা, গ্ৰমা, লিম্বু, ৰায়, গুৰুঙ, মাগৰ, শ্বেৰ্পা, তামাঙ, মাঝি, মাঝৱাৰ, নেপাল ভাষা, ছিক্কিমিছ, থুলুঙ, তিব্বেতিয়ান আৰু য়াখা।
বিমান সেৱা
বৰ্তমান ছিক্কিমত কোনো বিমান বন্দৰ নাই। ইয়াৰ কাৰণ হৈছে ৰাজ্যখনৰ অসমান ভূমিভাগ। তথাপি, ৰাজ্যখনৰ প্ৰথমটো বিমান বন্দৰটো গেংটকৰ পৰা ৩০ কিঃমিঃ (১৯মাইল) নিলগৰ পাকয়ংত নিৰ্মাণ কৰাৰ যো-জা চলি আছে। বৰ্তমান ইয়াৰ নিকটতম বিমান বন্দৰ হৈছে পশ্চিমবংগৰ শিলিগুড়িৰ ওচৰৰ বাগডোগ্ৰা বিমান বন্দৰ। ই গেংটকৰ পৰা প্ৰায় ১২৪ কিঃমিঃ দূৰত অৱস্থিত। ছিক্কিম হেলিকপ্টাৰ ছাৰ্ভিছয়ে গেংটকৰপৰা বাগডোগ্ৰালৈ দৈনিক বিমান সেৱা আগবঢ়ায়। ৩০ মিনিটৰ এই বিমান যাত্ৰাটো দৈনিক এবাৰহে চলে আৰু প্ৰতিবাৰত ৪জন যাত্ৰী কঢ়িয়াব পাৰে।
ৰেলসেৱা
বৰ্তমানলৈকে ছিক্কিমত কোনো ৰেলসেৱা নাই। ইয়াৰ নিকটতম ৰেলৱে ষ্টেচন হৈছে পশ্চিমবংগৰ শিলিগুড়ি আৰু নিউ জলপাইগুড়ি। তথাপি ছিক্কিমৰ ৰাংপ' আৰু পশ্চিমবংগৰ ছেৱকৰ সৈতে ৰেলপথেৰে সংযোগ কৰিবলৈ এটা আঁচনি ঘোষণা কৰা হৈছে। এই আঁচনিটো ২০১৫ চনত সম্পূৰ্ণ হ'ব বুলি আশা কৰা হৈছে।
পথ
৩১ ক নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ আৰু ৩১ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ- এই দুয়োটাই শিলিগুড়ি আৰু গেংটকক সংযোগ কৰিছে। ছিক্কিম ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিবহণ বিভাগে বাছ আৰু ট্ৰাক সেৱা পৰিচালনা কৰে। ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বাছ, টেক্সী আৰু জীপ গাড়ীয়ে সমগ্ৰ ছিক্কিমৰ সকলো ঠাইলৈ অহা-যোৱাৰ সুবিধা কৰাৰ লগতে শিলিগুড়িৰ লগতো সংযোগ কৰে। মেল্লীৰ পৰা অহা ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ এটা শাখাই পশ্চিম ছিক্কিমক সংযোগ কৰিছে। দক্ষিণ আৰু পশ্চিম ছিক্কিমৰ চহৰ সমূহ উত্তৰ পশ্চিমবংগৰ কালিমপঙ আৰু দাৰ্জিলিঙৰ লগত সংযোগ কৰিছে। নাথুলা গিৰিপথে ৰাজ্যখনক তিব্বতৰ লগত সংযোগ কৰিছে।
শিক্ষা
ছিক্কিমত সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬৯.৬৮%। ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষৰ হাৰ ৭৬.৭৩% আৰু মহিলাৰ হাৰ ৬১.৪৬%। সমগ্ৰ ৰাজ্যখনত সৰ্বমুঠ ১১৫৭খন বিদ্যালয় আছে। ইয়াৰে ৭৬৫খন ৰাজ্য চৰকাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত বিদ্যালয়, ৭খন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰী বিদ্যালয় আৰু ৩৮৫খন ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় আছে। উচ্চতৰ শিক্ষাৰ বাবে ইয়াত ১২খন মহাবিদ্যালয় আৰু শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আছে। ইয়াৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান হৈছে ছিক্কিম মণিপাল ইউনিভাৰ্চিটি। ই অভিযান্ত্ৰিক, ঔষধ আৰু মেনেজমেণ্ট, এই তিনিটা বিভাগত শিক্ষা প্ৰদান কৰে। ইয়াত বিভিন্ন বিভাগত দূৰ-সংযোগী শিক্ষা গ্ৰহণৰ (Distance Education Program, ) সুবিধাও আছে। ছিক্কিমত ৰাজ্য চৰকাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত দুখনকৈ পলিটেকনিক বিদ্যালয়: এডভাঞ্চড টেকনিকেল ট্ৰেনিং চেণ্টাৰ (Advanced Technical Training Centre, ATTC) আৰু চেণ্টাৰ ফৰ কম্পিউটাৰছ এণ্ড কমিউনিকেশ্বন টেকন'লজী (Computers and Communication Technology, CCCT) আছে। ইয়াত অভিযান্ত্ৰিক ক্ষেত্ৰৰ বিভিন্ন বিভাগত ডিপ্লমা প্ৰদান কৰা হয়। এডভাঞ্চড টেকনিকেল ট্ৰেনিং চেণ্টাৰ ছিংটামৰ বৰডাঙত আৰু চেণ্টাৰ ফৰ কম্পিউটাৰছ এণ্ড কমিউনিকেশ্বন টেকন'লজী নামছিৰ ছিছ'পানীত অৱস্থিত। ২০০৮ চনত ছিংটামৰ পৰা প্ৰায় ২৮ কিঃ মিঃ নিলগৰ য়ানগেঙত (Yangang) এখন কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়, ছিক্কিম বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয়। তথাপি, বহুতো ছাত্ৰ-ছাত্ৰী শিলিগুড়ি, ক'লকাতা, বাংগালোৰ অথবা ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন স্থানলৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য শ্ৰেণী:উত্তৰ পূব ভাৰত * শ্ৰেণী:ভূতপূৰ্ব দেশ
কয়লা
কয়লা (Coal) হৈছে ভূমিৰ অন্তৰ্ভাগৰ স্তৰত পোৱা দহনশীল এক গেদীয় শিল। ইয়াক মূলতঃ ইন্ধন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মুঠ উৎপাদিত শক্তিৰ ৩৫-৪০% কয়লাৰ পৰা আহে। কয়লা প্ৰধানকৈ কাৰ্বনৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত হয় আৰু তাৰ লগতে হাইড্ৰ্'জেন, ছালফাৰ, অক্সিজেন আৰু নাইট্ৰ'জেনও কিছু পৰিমাণে থাকে। বেলেগ বেলেগ প্ৰকাৰৰ কয়লাত কাৰ্বনৰ পৰিমাণো ভিন্ন।
শ্ৰেণী বিভাজন
কয়লাক ৪টা শ্ৰেণীত ভাগ কৰা হয়:
World coal reserves
The 948 billion short tons of recoverable coal reserves estimated by the Energy Information Administration are equal to about 4,196 BBOE (billion barrels of oil equivalent). The amount of coal burned during 2007 was estimated at 7.075 billion short tons, or 133.179 quadrillion BTU's. This is an average of 18.8 million BTU per short ton. In terms of heat content, this is about 57000000 oilbbl of oil equivalent per day. By comparison in 2007, natural gas provided 51000000 oilbbl of oil equivalent per day, while oil provided 85800000 oilbbl per day.
BP, in its 2007 report, estimated at 2006 end that there were 147 years reserves-to-production ratio based on proven coal reserves worldwide. This figure only includes reserves classified as "proven"; exploration drilling programs by mining companies, particularly in under-explored areas, are continually providing new reserves. In many cases, companies are aware of coal deposits that have not been sufficiently drilled to qualify as "proven". However, some nations haven't updated their information and assume reserves remain at the same levels even with withdrawals. Speculative projections predict that global peak coal production may occur sometime around 2025 at 30 percent above current production, depending on future coal production rates.
Of the three fossil fuels, coal has the most widely distributed reserves; coal is mined in over 100 countries, and on all continents except Antarctica. The largest reserves are found in the USA, Russia, China, India and Australia. Note the table below.
কয়লা উৎপাদনকাৰী প্ৰধান দেশসমূহ
The reserve life is an estimate based only on current production levels and proved reserves level for the countries shown, and makes no assumptions of future production or even current production trends. Countries with annual production higher than 100 million tonnes are shown. For comparison, data for the European Union is also shown. Shares are based on data expressed in tonnes oil equivalent.
কয়লা ৰপ্তানি কৰা প্ৰধান দেশসমূহ
Countries with annual gross export higher than 10 million tonnes are shown. In terms of net export the largest exporters are still Australia (328.1 millions tonnes), Indonesia (316.2) and Russia (100.2).
কয়লা আমদানী কৰা প্ৰধান দেশসমূহ
Countries with annual gross import higher than 20 million tonnes are shown. In terms of net import the largest importers are still Japan (206.0 millions tonnes), China (172.4) and South Korea (125.8).
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰসায়ন বিজ্ঞান
থিয়েটাৰ
thumb|থিয়েটাৰ thumb|নিউয়ৰ্ক ষ্টেট থিয়েটাৰৰ অভ্যন্তৰ, নিউয়ৰ্ক
থিয়েটাৰ হৈছে দৰ্শকৰ সম্মুখত স্থাপিত মঞ্চ বা পটত অভিনীত নাটক। ই শিল্পমাধ্যমৰ (পৰিৱেশন কলা) এটি শাখা। দৰ্শক বা শ্ৰোতাৰ সন্মুখত পৰিৱেশন কৰা যিকোনো কলাকেই থিয়েটাৰ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয় যদিও পৰিৱেশন কলা হিচাপে থিয়েটাৰত সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰীৰ দ্বাৰা সৃষ্ট এক স্বয়ংসম্পূৰ্ণ নাটকৰ ওপৰত বিশেষভাবে গুৰুত্ব দিয়া হয়। এটি পৰিবেশনক নাট্যধৰ্মী বা নাটকীয় বোলা হয় যদিহে ই এক বাস্তবানুগ মায়া বা বিভ্ৰান্তি সৃষ্টি কৰিব পাৰে। এই দুই বিস্তাৰিত সংজ্ঞা অনুযায়ী কোৱা হয় যে মানৱসভ্যতাৰ প্ৰত্যূষকালতো থিয়েটাৰৰ অস্তিত্ব আছিল, কাৰণ প্ৰত্যেক মানুহৰে গল্প কোৱাৰ এক স্বাভাবিক প্ৰকৃতিগত প্ৰৱণতা আছে। আৰম্ভণিৰে পৰাই থিয়েটাৰৰ অনেক ৰূপ বা প্ৰকাৰ আছিল; নানান ধৰণৰ কথা, দেহভঙ্গি, গান, নাচ, দৃশ্য বা ঘটনাৰ ৰূপত প্ৰয়োগ হৈছিল। দৃশ্যগ্ৰাহ্য কলাসহ (চিত্ৰাঙ্কণ, ভাষ্কৰ্য ইত্যাদি) অন্যান্য পৰিৱেশন কলাসমূহকো একমাত্ৰ সমন্বিত কলা হিচাপে থিয়েটাৰে একত্ৰিত কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:পৰিবেশ্য কলা
দণ্ডিনাথ কলিতা
দণ্ডিনাথ কলিতা (Dandinath Kalita) এজন অসমীয়া কবি, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, নাট্যকাৰ তথা ব্যঙ্গ সাহিত্যিক। পঁচিশখনৰো অধিক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে তেখেতে এলানি পাঠ্যপুথিও ৰচনা কৰি অসমীয়া সাহিত্যলৈ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে। 'সাধনা' উপন্যাসৰ বাবে তেখেতে ১৯২৮ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ উপন্যাস প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল।
জন্ম
১৮৯০ চনৰ ৩০ জুনত শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰৰ ওচৰৰ কেতেকীবাৰী গাঁৱত দণ্ডিনাথ কলিতাৰ জন্ম হয় । তেখেতৰ পিতাকৰ নাম আছিল মংগলৰাম আৰু মাকৰ নাম জানকীবালা। তেওঁলোকৰ আদি পুৰুষ আছিল উজনি অসমৰ। মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত তাৰ পৰা আহি কেতেকীবাৰীতে স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লয়। তেওঁলোকৰ বংশৰ উপাধি পোনতে 'শইকীয়া'হে আছিল বুলি জনা যায়। পিছলৈ 'কলিতা' উপাধি গ্ৰহণ কৰে। দণ্ডিনাথ কলিতাৰ পিতৃদত্ত নাম দণ্ডিৰাম কলিতাহে আছিল।
শিক্ষা
দণ্ডিনাথ কলিতাই কাঁহদল প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাজীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯০২ চনত তেখেতে তেজপুৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। ইয়াৰ পৰাই ১৯১১ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তাৰ পিছত তেখেতে গুৱাহাটীৰ কটন মহাবিদ্যালয়ত পঢ়িবলৈ লয়। কিন্তু পৰীক্ষাৰ সময়ত হাতৰ আঙুলিৰ গাঁঠিৰ পাবত বিষ হোৱা বাবে তেখেতে বি.এ. পৰীক্ষা দিব নোৱাৰিলে আৰু শিক্ষা অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰয়। পিছত ঢাকাৰ পৰা এবছৰীয়া প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰি এল.টি. উত্তীৰ্ণ হয়।
সাহিত্যিক অৱদান
উপন্যাস
কবিতা পুথি
গল্প সংকলন
সাধু
নাটক
জীৱনী গ্ৰন্থ
পাঠ্যপুথি
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
পুষ্পলাল উপাধ্যায়
জন্ম
পুষ্পলাল উপাধ্যায়ৰ জন্ম ইৰাজী ১৯০৬ চনত বৰ্তমান অসমৰ ধেমাজি জিলাৰ লাইমেকুৰী নামে এখনি ঠাইত হৈছিল।
সাহিত্যিক অৱদান
পুষ্পলাল উপাধ্যায়ে তেওঁৰ ১৯৮৭ চনত প্ৰকাশিত উষা মঞ্জৰী কাব্য গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৮৮ চনত দিল্লীৰ সাহিত্য অকাডেমিয়ে প্ৰদান কৰা সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। এই কাব্য গ্ৰন্থ নেপালী ভাষাত ৰচিত। অসমৰ পৰা দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে নেপালী ভাষাত স্বীকৃতি লাভ কৰা পুষ্পলাল উপাধ্যায় দ্বিতীয়গৰাকী নেপালী লিখক। পুষ্পলাল উপাধ্যায়ৰ লেখনীয়ে সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত সমাদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ’উষা মঞ্জৰী’ কবিতাৰ মাজেৰে ’দেশ মহিমা’ত ভাৰতৰ ঐক্য, ’উষা লহৰী’ আৰু ’হৃদয়কো হৰিয়ালী’ত  প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ মাজত মানুহৰ আশাবাদী মনোভাৱ, ’কবিতা সিত’ত কবিৰ উচ্চ আভিলাষ, ’ৰাম ৰাজ্যকো সন্দেশ’ত ৰাম ৰাজ্যৰ কল্পনা আৰু ’অসম’ কবিতাৰ মাজেৰে অসমৰ ঐতিহ্য আৰু ইয়াক মিলন ক্ষেত্ৰৰূপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে । ’মিয়াপ য়ো সঙ্গম শান্তি একতা বনি ৰহোস ভাৰত ভিত্ৰ সভ্যতা’ কবিতাবিলাকৰ মাজত কবিৰ এক সৌন্দৰ্য পিপাসু মন আৰু স্বদেশ প্ৰেমৰ সুৰ শুনিবলৈ পোৱা যায়। ১৯৬৮ চনত প্ৰকাশ পোৱা ”পুষ্পাঞ্জলি” কবিতা পুথিখন তেখেতৰ সাহিত্য জগতত অন্য এক অৱদান। পুষ্পলাল উপাধ্যায় তেজপুৰ চহৰৰ ১৩ নং পৌৰ ৱাৰ্ডৰ স্থায়ী বাসিন্দা ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নেপালী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
অভিজিত মুখাৰ্জী
অভিজিত মুখাৰ্জী এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু তেওঁ পশ্চিমবংগৰ জাংগীপুৰ লোকসভাৰ সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হোৱা এগৰাকী সাংসদ৷ তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য৷
বাল্যকাল
অভিজিত মুখাৰ্জীৰ জন্ম হয় ১৯৬০ চনৰ ২ জানুৱাৰীত পশ্চিমবংগৰ এটা বঙালী পৰিয়ালত৷ তেওঁৰ পিতৃ হৈছে প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰণব মুখাৰ্জী আৰু মাতৃ শুভ্ৰা মুখাৰ্জী৷ মুখাৰ্জীয়ে ১৯৮৪ চনত যাদবপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিঙত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷
পেছাদাৰী কেৰিয়াৰ
মুখাৰ্জীয়ে কেইবাটাও কোম্পানীত কৰপ’ৰেট বিষয়া (corporate executive)ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে৷ ইয়াৰ ভিতৰত ভাৰত হেভি ইলেক্ট্ৰিকেলছ লিমিটেড (Bharat Heavy Electricals Limited),মাৰুটি উদ্যোগ লিমিটেড (Maruti Udyog Limited) আৰু ষ্টিল অথ’ৰিটি অব ইণ্ডিয়া লিমিটেড (Steel Authority of India Limited)৷
ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ
মুখাৰ্জীয়ে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ যোগেদি ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে৷ ২০১১ চনৰ নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ নালহাটী লোকসভা সমষ্টিৰ আসন লাভ কৰে৷
"Painted–dented" বিতৰ্ক
২০১২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত দিল্লীৰ নিৰ্ভয়া ধৰ্ষণ কাণ্ডৰ পৰৱৰ্ত্তীকালত ইয়াৰ বিৰুদ্ধে তীব্ৰ প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰা মহিলাসকলক "highly dented and painted" বুলি আখ্যা দি মুখাৰ্জীয়ে সমাজৰ গৰিহণা ভোগ কৰিব লগাত পৰে৷ এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ লগতে উল্লেখ কৰে যে এই মহিলাসকল ডিস্ক’লৈ যায় আৰু তেওঁলোক বাস্তৱ জীৱনৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নাই৷  এই মন্তব্যসমূহে সমাজত তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰে৷    তেওঁৰ ভগ্নী শৰ্মিষ্ঠা মুখাৰ্জীয়েও এইসম্পৰ্কত আশ্চৰ্য্য প্ৰকাশ কৰে৷  অভিজিত মুখাৰ্জীয়ে পিছত তেওঁৰ মন্তব্যৰ বাবে সমজুৱাকৈ ক্ষমা বিচাৰে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
প্ৰিঞ্চ নাৰুলা
প্ৰিঞ্চ নাৰুলা (জন্ম: ২৪ নৱেম্বৰ, ১৯৯০) এজন ভাৰতীয় মডেল আৰু অভিনেতা। তেওঁ এমটিভি ৰ'ডীজ ১২ আৰু এণ্ডটিভিৰ বঢ়ো বহুত লাকীৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে জনাজাত। ২০১৫ চনত তেওঁ ৰিয়েলিটী শ্ব' বিগ্ ব'ছ ডাবল ট্ৰাবলত প্ৰতিযোগী হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰি জয় লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
thumb|এমটিভি ৰ'ডীজৰ শ্বুটিঙত [[আশীষ পৰমাৰ আৰু ৰণবিজয় সিঙৰ লগত নাৰুলা। ]] ২০১৪ চনত নাৰুলাই পিটিচি পঞ্জাবীৰ মিষ্টাৰ পঞ্জাব নামৰ অনুষ্ঠান এটাত অংশগ্ৰহণ কৰে য'ত তেওঁ দ্বিতীয় ৰানাৰ আপৰূপে ঘোষিত হয়। ২০১৫ চনত তেওঁ এমটিভি ইণ্ডিয়াৰ ৰ'ডীজ X2ত অংশগ্ৰহণ কৰি জয় লাভ কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ স্প্লিট্‌ছভিলা ৮ত অংশগ্ৰহণ কৰে য'ত তেওঁক বিজয়ী ঘোষণা কৰা হয়। ২০১৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত নাৰুলাই কালাৰ্ছ টিভিৰ বিগ্ ব'ছ ৯ত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু পুনৰ জয় লাভ কৰে।
২০১৬ চনৰ পৰা ২০১৮ চনলৈকে তেওঁ এণ্ডটিভিৰ বঢ়ো বহুত লাখন "লাকী" সিং আহলাৱতৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। ২০১৬ চনৰ পৰাই নাৰুলাই এমটিভি ৰ'ডীজত তেওঁৰ দলক নেতৃত্ব প্ৰদান কৰি আহিছে। ২০১৮ চনত তেওঁ লাল ইষ্কত আৰিয়ান আৰু কালাৰ্ছ টিভিৰ নাগিন ৩ত শ্বাহনাৱাজৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।
২০১৯ চনত নাৰুলাই জী ফাইভৰ ব'ম্বাৰ্ছত বালীৰ ৰূপত মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ যুৱিকা চৌধুৰীৰ সৈতে ষ্টাৰপ্লাছৰ নাচ বলিয়ে ৯ত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু চতুৰ্থবাৰৰ বাবে ৰিয়েলিটী শ্ব'ত জয় লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা
মালয় ৱিকিপিডিয়া
মালয় ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ মালয় সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
2023 চনৰ মালয় ৱিকিপিডিয়া'ৰ  প্ৰবন্ধ, 0 সম্পাদক, 0 প্ৰশাসক  আৰু 0 ফাইল আছে। মোট সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
মালয় ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
আলেকজেণ্ডাৰ ফ্লেমিং
ছাৰ আলেকজেণ্ডাৰ ফ্লেমিং (৬ আগষ্ট ১৮৮১ – ১১ মাৰ্চ ১৯৫৫) এজন স্কটিছ চিকিৎসক আৰু অনুজীৱ বিজ্ঞানী আছিল। তেওঁ ১৯২৮ চনত পৃথিৱীৰ প্ৰথমটো প্ৰতিজৈৱিক পদাৰ্থ বা এণ্টিবায়'টিকৰ আৱিষ্কাৰৰ বাবে বিখ্যাত। ইয়াক তেওঁ পেনিচিলিন নাম দিছিল আৰু পাছলৈ বেন্‌জাইল পেনিচিলিন (বা পেনিচিলিন জি) নাম দিয়া হয়। পেনিচিলিয়াম ৰুবেন্স নামৰ ভেঁকুৰৰ পৰা উলিওৱা এই প্ৰতিজৈৱিকৰ আৱিষ্কাৰক "ৰোগৰ বিপক্ষে সবাতোকৈ ডাঙৰ জয়" আখ্যা দিয়া হয়। এই আৱিষ্কাৰৰ বাবে তেওঁ ১৯৪৫ চনত হাৱাৰ্ড ফ্ল'ৰে আৰু আৰ্নষ্ট ব'ৰিছ চেইনৰ সৈতে শৰীৰতত্ব বা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰিছিল।
তেওঁ ১৯২২ চনত নিজৰ নাকৰ ক্ষৰণৰ পৰা এটা উৎসেচক আৱিষ্কাৰ কৰি লাইজ'জাইম নাম দিয়ে আৰু তাৰ লগতে এটা বেক্টেৰিয়া উলিয়াই Micrococcus Lysodeikticus নাম দিয়ে (পাছলৈ মাইক্ৰ'ক'কাছ লুটিয়াছ।
১৯৪৪ চনত ফ্লেমিঙক তেওঁৰ বৈজ্ঞানিক অৱদানৰ বাবে নাইটহুড প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৯৯ চনত তেওঁক টাইম আলোচনীৰ বিংশ শতিকাৰ ১০০ গৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ ব্যক্তিৰ তালিকাত স্থান দিয়া হয়। ২০০২ চনত তেওঁ বিচিচি'ৰ ১০০ গৰাকী শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰিটিছৰ সমীক্ষাত স্থান পায় আৰু ২০০৯ চনত STVয়ে কৰ এটা সমীক্ষাত ৰবাৰ্ট বাৰ্নছ আৰু ৱিলিয়াম ৱালেছৰ পাছতে তৃতীয় "শ্ৰেষ্ঠ স্কট"ৰ সন্মা লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
স্কটলেণ্ডৰ আৰশ্বাআৰৰ ডাৰৱেলৰ ওচৰৰ লকফিল্ড পামত ১৮৮১ চনৰ ৬ আগষ্টৰত আলেকজেণ্ডাৰ ফ্লেমিঙৰ জন্ম হয়। তেওঁ খেতিয়ক হিউ ফেমিং আৰু গ্ৰেছ ষ্টাৰলিং মৰ্টনৰ চাৰিটা সন্তানৰ তৃতীয় আছিল। প্ৰথম বিবাহৰো সন্তান থকা হিউ ফ্লেমিঙে ৫৯ বছৰ বয়সত গ্ৰেছক বিয়া কৰাইছিল আৰু আলেজেণ্ডাৰৰ সাত বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল।
স্থানীয় বিদ্যালয়ত পঢ়া আৰম্ভ কৰি আলেকজেণ্ডাৰে কিলমাৰ্নক একাডেমীৰ দুবছৰীয়া জলপানি লাভ কৰে আৰু তাৰ পাছত লণ্ডনলৈ গৈ ৰয়েল পলিটেক্নিক ইন্‌ষ্টিটিউচনত নাম লগায়। ১৯০৩ চনত চিকিৎসক ককায়েক টমৰ উপদেশ অনুসৰি আলেকজেণ্ডাৰে পেডিংটনৰ ছেইণ্ট মেৰীজ হস্পিতেল মেডিকেল স্কুলত নাম লগায়। ১৯০৬ চনত তেওঁ সন্মানসহকাৰে MBBS ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯১৭ চনত কেপ্টেইনৰ পদ পোৱা ফ্লেমিঙে ৰয়েল আৰ্মী মেডিকেল কৰ্পছৰ সৈতে প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধত সেৱা আগবঢ়ায়। ১৯১৮ চনত তেওঁ ছেইণ্ট মেৰীজ হস্পিতেল ঘূৰি আহি লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বেক্টেৰিয়া বিজ্ঞান বিভাগৰ অধ্যাপক পদত যোগদান কৰে। ১৯৫১ চনত তেওঁ তিনি বছৰৰ বাবে এডিনবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰেক্টৰ হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
এণ্টিছেপ্টিক
During World War I, Fleming with Leonard Colebrook and Sir Almroth Wright joined the war efforts and practically moved the entire Inoculation Department of St Mary's to the British military hospital at Boulogne-sur-Mer. Serving as Temporary Lieutenant of the Royal Army Medical Corps, he witnessed the death of many soldiers from sepsis resulting from infected wounds. Antiseptics, which were used at the time to treat infected wounds, he observed, often worsened the injuries. In an article published in the medical journal The Lancet in 1917, he described an ingenious experiment, which he was able to conduct as a result of his own glassblowing skills, in which he explained why antiseptics were killing more soldiers than infection itself during the war. Antiseptics worked well on the surface, but deep wounds tended to shelter anaerobic bacteria from the antiseptic agent, and antiseptics seemed to remove beneficial agents produced that protected the patients in these cases at least as well as they removed bacteria, and did nothing to remove the bacteria that were out of reach. Wright strongly supported Fleming's findings, but despite this, most army physicians over the course of the war continued to use antiseptics even in cases where this worsened the condition of the patients.
লাইজ'জাইমৰ আৱিষ্কাৰ
At St Mary's Hospital, Fleming continued his investigations into bacteria culture and antibacterial substances. As his research scholar at the time V.D. Allison recalled, Fleming was not a tidy researcher and usually expected unusual bacterial growths in his culture plates. Fleming had teased Allison of his "excessive tidiness in the laboratory," and Allison rightly attributed such untidiness as the success of Fleming's experiments, and said, "[If] he had been as tidy as he thought I was, he would not have made his two great discoveries."
In late 1921, while he was maintaining agar plates for bacteria, he found that one of the plates was contaminated with bacteria from the air. When he added nasal mucus, he found that the mucus inhibited the bacterial growth. Surrounding the mucus area was a clear transparent circle (1 cm from the mucus), indicating the killing zone of bacteria, followed by a glassy and translucent ring beyond which was an opaque area indicating normal bacterial growth. In the next test, he used bacteria maintained in saline that formed a yellow suspension. Within two minutes of adding fresh mucus, the yellow saline turned completely clear. He extended his tests using tears, which were contributed by his co-workers. As Allison reminisced, saying, "For the next five or six weeks, our tears were the source of supply for this extraordinary phenomenon. Many were the lemons we used (after the failure of onions) to produce a flow of tears... The demand by us for tears was so great, that laboratory attendants were pressed into service, receiving threepence for each contribution."
His further tests with sputum, cartilage, blood, semen, ovarian cyst fluid, pus, and egg white showed that the bactericidal agent was present in all of these. He reported his discovery before the Medical Research Club in December and before the Royal Society the next year but failed to stir any interest, as Allison recollected:
I was present at this [Medical Research Club] meeting as Fleming's guest. His paper describing his discovery was received with no questions asked and no discussion, which was most unusual and an indication that it was considered to be of no importance. The following year he read a paper on the subject before the Royal Society, Burlington House, Piccadilly and he and I gave a demonstration of our work. Again with one exception little comment or attention was paid to it.
Reporting in the 1 May 1922 issue of the Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences under the title "On a remarkable bacteriolytic element found in tissues and secretions," Fleming wrote:"In this communication I wish to draw attention to a substance present in the tissues and secretions of the body, which is capable of rapidly dissolving certain bacteria. As this substance has properties akin to those of ferments I have called it a 'Lysozyme,' and shall refer to it by this name throughout the communication. The lysozyme was first noticed during some investigations made on a patient suffering from acute coryza."This was the first recorded discovery of lysozyme. With Allison, he published further studies on lysozyme in October issue of the British Journal of Experimental Pathology the same year. Although he was able to obtain larger amounts of lysozyme from egg whites, the enzyme was only effective against small counts of harmless bacteria, and therefore had little therapeutic potential. This indicates one of the major differences between pathogenic and harmless bacteria.
Described in the original publication, "a patient suffering from acute coryza" was later identified as Fleming himself. His research notebook dated 21 November 1921 showed a sketch of the culture plate with a small note: “Staphyloid coccus from A.F.'s nose." He also identified the bacterium present in the nasal mucus as Micrococcus Lysodeikticus, giving the species name (meaning "lysis indicator" for its susceptibility to lysozymal activity). The species was reassigned as Micrococcus luteus in 1972. The "Fleming strain" (NCTC2665) of this bacterium has become a model in different biological studies. The importance of lysozyme was not recognised, and Fleming was well aware of this, in his presidential address at the Royal Society of Medicine meeting on 18 October 1932, he said:"I choose lysozyme as the subject for this address for two reasons, firstly because I have a fatherly interest in the name, and, secondly, because its importance in connection with natural immunity does not seem to be generally appreciated."In his Nobel lecture on 11 December 1945, he briefly mentioned lysozyme, saying, "Penicillin was not the first antibiotic I happened to discover." It was only towards the end of the 20th century that the true importance of Fleming's discovery in immunology was realised as lysozyme became the first antimicrobial protein discovered that constitute part of our innate immunity.
পেনিচিলিনৰ আৱিষ্কাৰ
"One sometimes finds what one is not looking for. When I woke up just after dawn on September 28, 1928, I certainly didn't plan to revolutionize all medicine by discovering the world's first antibiotic, or bacteria killer. But I suppose that was exactly what I did."
পৰীক্ষা
By 1927, Fleming had been investigating the properties of staphylococci. He was already well known from his earlier work, and had developed a reputation as a brilliant researcher. In 1928, he studied the variation of Staphylococcus aureus grown under natural condition, after the work of Joseph Warwick Bigger, who discovered that the bacterium could grow into a variety of types (strains). On 3 September 1928, Fleming returned to his laboratory having spent a holiday with his family at Suffolk. Before leaving for his holiday, he inoculated staphylococci on culture plates and left them on a bench in a corner of his laboratory. On his return, Fleming noticed that one culture was contaminated with a fungus, and that the colonies of staphylococci immediately surrounding the fungus had been destroyed, whereas other staphylococci colonies farther away were normal, famously remarking "That's funny". Fleming showed the contaminated culture to his former assistant Merlin Pryce, who reminded him, "That's how you discovered lysozyme." He identified the mould as being from the genus Penicillium. He suspected it to be P. chrysogenum, but a colleague Charles J. La Touche identified it as P. rubrum. (It was later corrected as P. notatum and then officially accepted as P. chrysogenum; in 2011, it was resolved as P. rubens.)
The laboratory in which Fleming discovered and tested penicillin is preserved as the Alexander Fleming Laboratory Museum in St. Mary's Hospital, Paddington. The source of the fungal contaminant was established in 1966 as coming from La Touche's room, which was directly below Fleming's.
Fleming grew the mould in a pure culture and found that the culture broth contained an antibacterial substance. He investigated its anti-bacterial effect on many organisms, and noticed that it affected bacteria such as staphylococci and many other Gram-positive pathogens that cause scarlet fever, pneumonia, meningitis and diphtheria, but not typhoid fever or paratyphoid fever, which are caused by Gram-negative bacteria, for which he was seeking a cure at the time. It also affected Neisseria gonorrhoeae, which causes gonorrhoea, although this bacterium is Gram-negative. After some months of calling it "mould juice" or "the inhibitor", he gave the name penicillin on 7 March 1929 for the antibacterial substance present in the mould.
গ্ৰহণ আৰু প্ৰকাশন
Fleming presented his discovery on 13 February 1929 before the Medical Research Club. His talk on "A medium for the isolation of Pfeiffer's bacillus" did not receive any particular attention or comment. Henry Dale, the then Director of National Institute for Medical Research and chair of the meeting, much later reminisced that he did not even sense any striking point of importance in Fleming's speech. Fleming published his discovery in 1929 in the British Journal of Experimental Pathology, but little attention was paid to the article. His problem was the difficulty of producing penicillin in large amounts, and moreover, isolation of the main compound. Even with the help of Harold Raistrick and his team of biochemists at the London School of Hygiene and Tropical Medicine, chemical purification was futile. "As a result, penicillin languished largely forgotten in the 1930s," as Milton Wainwright described.
As late as in 1936, there was no appreciation for penicillin. When Fleming talked of its medical importance at the Second International Congress of Microbiology held in London, no one believed him. As Allison, his companion in both the Medical Research Club and international congress meeting, remarked the two occasions:"[Fleming at the Medical Research Club meeting] suggested the possible value of penicillin for the treatment of infection in man. Again there was a total lack of interest and no discussion. Fleming was keenly disappointed, but worse was to follow. He read a paper on his work on penicillin at a meeting of the International Congress of Microbiology, attended by the foremost bacteriologists from all over the world. There was no support for his views on its possible future value for the prevention and treatment of human infections and discussion was minimal. Fleming bore these disappointments stoically, but they did not alter his views or deter him from continuing his investigation of penicillin."In 1941, the British Medical Journal reported that "[Penicillin] does not appear to have been considered as possibly useful from any other point of view."
শুদ্ধিকৰণ আৰু সুস্থিৰকৰণ
In Oxford, Ernst Boris Chain and Edward Abraham were studying the molecular structure of the antibiotic. Abraham was the first to propose the correct structure of penicillin. Shortly after the team published its first results in 1940, Fleming telephoned Howard Florey, Chain's head of department, to say that he would be visiting within the next few days. When Chain heard that Fleming was coming, he remarked "Good God! I thought he was dead."
Norman Heatley suggested transferring the active ingredient of penicillin back into water by changing its acidity. This produced enough of the drug to begin testing on animals. There were many more people involved in the Oxford team, and at one point the entire Sir William Dunn School of Pathology was involved in its production. After the team had developed a method of purifying penicillin to an effective first stable form in 1940, several clinical trials ensued, and their amazing success inspired the team to develop methods for mass production and mass distribution in 1945.
Fleming was modest about his part in the development of penicillin, describing his fame as the "Fleming Myth" and he praised Florey and Chain for transforming the laboratory curiosity into a practical drug. Fleming was the first to discover the properties of the active substance, giving him the privilege of naming it: penicillin. He also kept, grew, and distributed the original mould for twelve years, and continued until 1940 to try to get help from any chemist who had enough skill to make penicillin. Sir Henry Harris summed up the process in 1998 as: "Without Fleming, no Chain; without Chain, no Florey; without Florey, no Heatley; without Heatley, no penicillin." The discovery of penicillin and its subsequent development as a prescription drug mark the start of modern antibiotics.
চিকিৎসাত ব্যৱহাৰ
In his first clinical trial, Fleming treated his research scholar Stuart Craddock who had developed severe infection of the nasal antrum (sinusitis). The treatment started on 9 January 1929 but without any effect. It probably was due to the fact that the infection was with influenza bacillus (Haemophilus influenzae), the bacterium which he had found unsusceptible to penicillin. Fleming gave some of his original penicillin samples to his colleague-surgeon Arthur Dickson Wright for clinical test in 1928. Although Wright reportedly said that it "seemed to work satisfactorily," there are no records of its specific use. Cecil George Paine, a pathologist at the Royal Infirmary in Sheffield and former student of Fleming, was the first to use penicillin successfully for medical treatment. He cured eye infections (conjunctivitis) of one adult and three infants (neonatal conjunctivitis) on 25 November 1930.
Fleming also successfully treated severe conjunctivitis in 1932. Keith Bernard Rogers, who had joined St Mary's as medical student in 1929, was captain of the London University rifle team and was about to participate in an inter-hospital rifle shooting competition when he developed conjunctivitis. Fleming applied his penicillin and cured Rogers before the competition. It is said that the "penicillin worked and the match was won." However, the report that "Keith was probably the first patient to be treated clinically with penicillin ointment" is no longer true as Paine's medical records showed up.
There is a popular assertion both in popular and scientific literature that Fleming largely abandoned penicillin work in the early 1930s. In his review of André Maurois's The Life of Sir Alexander Fleming, Discoverer of Penicillin, William L. Kissick went so far as to say that "Fleming had abandoned penicillin in 1932... Although the recipient of many honors and the author of much scientific work, Sir Alexander Fleming does not appear to be an ideal subject for a biography." This is false, as Fleming continued to pursue penicillin research. As late as in 1939, Fleming's notebook shows attempts to make better penicillin production using different media. In 1941, he published a method for assessment of penicillin effectiveness. As to the chemical isolation and purification, Howard Florey and Ernst Boris Chain at the Radcliffe Infirmary in Oxford took up the research to mass-produce it, which they achieved with support from World War II military projects under the British and US governments.
By mid-1942, the Oxford team produced the pure penicillin compound as yellow powder. In August 1942, Harry Lambert (an associate of Fleming's brother Robert) was admitted to St Mary's Hospital due to a life-threatening infection of the nervous system (streptococcal meningitis). Fleming treated him with sulphonamides, but Lambert's condition deteriorated. He tested the antibiotic susceptibility and found that his penicillin could kill the bacteria. He requested Florey for the isolated sample. Florey sent the incompletely purified sample, which Fleming immediately administered into Lambert's spinal canal. Lambert showed signs of improvement the very next day, and completely recovered within a week. Fleming published the clinical case in The Lancet in 1943.
Upon this medical breakthrough, Allison informed the British Ministry of Health of the importance of penicillin and the need for mass production. The War Cabinet was convinced of the usefulness upon which Sir Cecil Weir, Director General of Equipment, called for a meeting on the mode of action on 28 September 1942. The Penicillin Committee was created on 5 April 1943. The committee consisted of Weir as chairman, Fleming, Florey, Sir Percival Hartley, Allison and representatives from pharmaceutical companies as members. The main goals were to produce penicillin rapidly in large quantities with collaboration of American companies, and to supply the drug exclusively for Allied armed forces. By D-Day in 1944, enough penicillin had been produced to treat all the wounded of the Allied troops.
এণ্টিবায়'টিক প্ৰতিৰোধ
Fleming also discovered very early that bacteria developed antibiotic resistance whenever too little penicillin was used or when it was used for too short a period. Almroth Wright had predicted antibiotic resistance even before it was noticed during experiments. Fleming cautioned about the use of penicillin in his many speeches around the world. On 26 June 1945, he made the following cautionary statements: "the microbes are educated to resist penicillin and a host of penicillin-fast organisms is bred out ... In such cases the thoughtless person playing with penicillin is morally responsible for the death of the man who finally succumbs to infection with the penicillin-resistant organism. I hope this evil can be averted." He cautioned not to use penicillin unless there was a properly diagnosed reason for it to be used, and that if it were used, never to use too little, or for too short a period, since these are the circumstances under which bacterial resistance to antibiotics develops.
It had been experimentally shown in 1942 that S. aureus could develop penicillin resistance under prolonged exposure. Elaborating the possibility of penicillin resistance in clinical conditions in his Nobel Lecture, Fleming said:"The time may come when penicillin can be bought by anyone in the shops. Then there is the danger that the ignorant man may easily underdose himself and by exposing his microbes to non-lethal quantities of the drug make them resistant."It was around that time that the first clinical case of penicillin resistance was reported.
ফেনাৰণ
ফেনাৰণ (গ্ৰীক φανερός phaneros "যাক চাব পাৰি" বা "যাক দেখুৱাব পাৰি") হ'ল আমাৰ জ্ঞানেন্দ্ৰীয়সমূহে (দেখা, শুনা আদিৰ দ্বাৰা) আমাক দেখুৱা বাস্তৱ বিশ্বৰ ৰূপ।
আলেকজেণ্ডাৰ ফ্লেমিং
ব্যক্তিগত জীৱন
On 24 December 1915, Fleming married a trained nurse, Sarah Marion McElroy of Killala, County Mayo, Ireland. Their only child, Robert Fleming (1924–2015), became a general medical practitioner. After his first wife's death in 1949, Fleming married Amalia Koutsouri-Vourekas, a Greek colleague at St. Mary's, on 9 April 1953; she died in 1986.
ফেনাৰণ
শব্দৰ উৎস
এই শব্দ সৰ্বপ্ৰথম চাৰ্লছ চেণ্ডাৰ্ছ পায়াৰ্ছে ব্যৱহাৰ কৰিছিল: “ফেনাৰণৰ দ্বাৰা মই বুজাব বিচাৰো আমাৰ মনত উপস্থাপন কৰা হয় কোনো উপায় বা কোনো অনুভূতিৰে, প্ৰকৃততে ই কোনো বাস্তৱ বস্তুৰ সৈতে মিলক বা নিমিলক যদি আপুনি প্ৰশ্ন কৰে কেতিয়া, আৰু কাৰ মনত উপস্থিত, মই উত্তৰ দিও যে মই সেই প্ৰশ্নসমূহ নিৰুত্তৰকৈ এৰো, কেতিয়াও এই কথাত সন্দেহ মনোৰঞ্জিত নকৰি যে সেয়া সকলো যি বৈশিষ্ট্য মই পাইছো সেয়া সকলো সময়ত সকলো মনত উপস্থিত।”
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দৰ্শন
আলেকজেণ্ডাৰ ফ্লেমিং
ব্যক্তিগত জীৱন
Fleming came from a Presbyterian background, while his first wife Sarah was a (lapsed) Roman Catholic. It is said that he was not particularly religious, and their son Robert was later received into the Anglican church, while still reportedly inheriting his two parents' fairly irreligious disposition.