cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ৰাগমালা চিত্ৰশৈলী
ৰাগমালাত উপস্থিত ছয়টা মুখ্য ৰাগ হৈছে ভৈৰৱ, দীপক, শ্ৰী, মালকোষ, মেঘ আৰু হিন্দোল। এইৰাগ সমূহ বছৰৰ ছয়টা ঋতু গ্ৰীষ্ম, বৰ্ষা, শৰৎ, হেমন্ত, শীত আৰু বসন্ত ঋতুত গোৱা হয়।
ইতিহাস
ভাৰতীয় ৰাগৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ ওপৰত দ্বাদশ শতিকাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সংস্কৰণ 'সংগীত ৰত্নাকৰ'ত প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰতিটো ৰাগৰ অধিষ্ঠিত দেৱতাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছিল। চতুৰ্দশ শতিকাৰ পৰা ৰাগ সমূহক সংস্কৃতৰ সংক্ষিপ্ত শ্লোকত ধ্যান আৰু চিন্তাৰ বাবে বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। ৰাগসমূহক পিছত ৰাগমালা চিত্ৰশৈলীৰে চিত্ৰৰ এটা শৃংখলাত চিত্ৰিত কৰা আৰম্ভ হৈছিল। ৰাগমালাৰ কিছুমান সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপলব্ধ চিত্ৰ ১৬ আৰু ১৭ শতিকাৰ আৰু সেইসময়ত এই চিত্ৰশৈলীয়ে ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতাৰ অধীনত বিকশিত হৈছিল। অৱশ্যে ১৯ শতিকালৈকে পৃষ্ঠপোষকতাৰ অভাৱত ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা ক্ৰমান্বয়ে কমিবলৈ ধৰে।
বৰ্ণনা
১৫৭০ চনত মধ্য ভাৰতৰ ৰেৱাৰ পুৰোহিত ক্ষেমকৰ্ণে সংস্কৃতত ৰাগমালাৰ ওপৰত এক কাব্যিক পাঠ সংকলিত কৰিছিল। ইয়াত তেওঁ ছয়টা প্ৰধান ৰাগৰ বৰ্ণনা কৰিছে। সেইকেইটা হৈছে— ভৈৰৱ, মালকোষ, হিন্দোল, দীপক, শ্ৰী আৰু মেঘ। প্ৰতিজন ৰাগৰ পাঁচগৰাকী ৰাগিনী আৰু আঠটা ৰাগপুত্ৰ আছে। কেৱল ৰাগ শ্ৰীৰ যাৰ ছয়টা ৰাগিনী আৰু নটা ৰাগপুত্ৰ আছে, এনেদৰে ৮৬ গৰাকী সদস্যয়ে ৰাগমালা পৰিয়াল গঠন কৰে।
ৰাগমালাৰ বেছিভাগ বৰ্তমানৰ নিদৰ্শন ডেক্কান শৈলীৰ ওপৰত আধাৰিত। বিজাপুৰৰ ইব্ৰাহিম আদিল শ্বাহ দ্বিতীয়ে নিজে এজন উত্তম চিত্ৰশিল্পী আছিল। কিছুমান ৰাজপুত শৈলী যেনে 'চাৱন্দ' (মেৱাৰ) চিত্ৰকলা বিদ্যালয়ৰ এজন শিল্পীৰ চিত্ৰৰ সংগ্ৰহেও জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। এই ১৬২৮ চনৰ ৰাগমালা শৃংখলা এতিয়া ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয়ত আছে।
ৰাগ আৰু ৰাগিনীসমূহ
ৰাগমালাত সাধাৰণতে ছয়টা পুৰুষ (পিতৃ-মাতৃ) ৰাগ; ত্ৰিশ গৰাকী তেওঁলোকৰ পত্নী ৰাগিনী আৰু বাকী আঠচল্লিশজন তেওঁলোকৰ পুত্ৰ চিত্ৰিত কৰা হয়। এইবোৰ নিম্নলিখিত ধৰণৰ:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশৈলী
অকম্পন
অকম্পন (Akampan) লংকাৰ ৰজা ৰাৱণৰ মামা আছিল। তেওঁ সুমালী আৰু কেতুমতীৰ দহগৰাকী পুত্ৰৰ মাজৰ এগৰাকী আছিল। তেওঁৰ চাৰিগৰাকী ভগ্নীও আছিল।
এদিন ৰাৱণৰ ৰাক্ষসী ভনী শূৰ্পনখাই এগৰাকী সুন্দৰী যুৱতীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি ৰামক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে৷ ৰামে তেওঁৰ প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে আৰু ধেমালি কৰি লক্ষ্মণৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে৷ লক্ষণে তেওঁক ধেমালি কৰি ৰামৰ সৈতে বিবাহ হ’বলৈ কয়৷ ক্ৰোধিত হৈ শূৰ্পনখাই সীতাক আক্ৰমণ কৰি দিয়ে আৰু লক্ষ্মণে শূৰ্পনখাৰ নাক আৰু কান তৰোৱালেৰে কাটি দিয়ে৷ অপমানিত হৈ শূৰ্পনখাই ৰামৰ প্ৰতিশোধ হ’বলৈ ৰাক্ষস খৰৰ ওচৰলৈ যায়৷ খৰ তেওঁৰ সেনাপতি দূষণ আৰু ১৪ হাজাৰ সৈনিক লৈ ৰামৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে আৰু ৰামৰ হাতত মাৰা যায়৷ এই যুদ্ধত শূৰ্পনখাৰ সৈতে তেওঁ পলায়ন কৰি তেওঁ ৰাৱণক ৰাম পত্নী সীতাক অপহৰণ কৰিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰিছিল, এনেদৰে পৰোক্ষভাৱে তেওঁ যুদ্ধৰ আঁৰৰ এগৰাকী অন্যতম পৰিকল্পক আছিল।
মৃত্যু
অকম্পন আৰু হনুমানৰ মাজত ভয়ংকৰ যুদ্ধ হৈছিল৷ শেষত হনুমানে এজোপা ডাঙৰ গছ উঘালি অকম্পনক মূৰত আঘাত কৰি হত্যা কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ ৰাক্ষস
জুন্হেব’ট’ জিলা
জুন্হেব’ট’ (Zunheboto, উচ্চাৰণ:/ˌzʌnˈhiːbəʊtəʊ/) ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ এখন জিলা৷
ভৌগোলিক অৱস্থান
এই জিলাৰ উত্তৰে নাগালেণ্ডৰ মোককচাং জিলা, পশ্চিমে ক’হিমা জিলা আৰু ৱখা জিলা, দক্ষিণে ফেক জিলা আৰু পূবে টুৱেনচাং আৰু কিফিৰে জিলা৷ এই জিলাৰ সদৰ ঠাই জুন্হেব’ট’৷
জিলাখনৰ সৰহভাগ অঞ্চলেই পাহাৰীয়া আৰু চিৰসেউজীয়া বনাঞ্চলেৰে আগুৰা৷ এই জিলাত চাটৈ ৰেঞ্জ অৱস্থিত যি পক্ষী নীৰিক্ষক আৰু জীৱবিজ্ঞানীসকলৰ গৱেষণাৰ প্ৰধান থলী৷ এই অংশটো Satakha মহকুমাৰ দহখন গাওঁ লৈ গঠিত হৈছে৷ চাটৈ ৰেঞ্জক ভাৰতৰ Important Bird Area আৰু Endemic Bird Area হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে৷ বহুতো আপুৰুগীয়া চৰাই যেনে Blyth'sTragopan, Kalij Pheasent আৰু Peacock Pheasent ইত্যাদি অঞ্চলটোত দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৪০,৭৫৭ জন। জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০ খন জিলাৰ ভিতৰত এই জিলাৰ স্থান ৫৯৮৷ এই জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯৮১ গৰাকী৷ জিলাখনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৬.২৬%।
জুন্হেব’ট’ৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক চুমি নগা (Sumi Nagas) জনজাতিৰ৷ এই জিলাত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলৰ আগমণৰ সময়লৈকে মুণ্ড চিকাৰ (Head hunting) প্ৰচলিত আছিল৷ এই জিলাৰ অধিকাংশ লোকৰ মূল জীৱিকা কৃষি৷
শিক্ষা
এই জিলাৰ আকুলুট’ (Akuluto) মহকুমাৰ লুমামি (Lumami) গাঁৱত নাগালেণ্ড বিশ্ববিদ্যালয় অৱস্থিত৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নাগালেণ্ডৰ জিলা
বেদৱতী
বেদৱতী (वेदवती) আছিল বৃহস্পতিৰ পুত্ৰ কুশধ্বজৰ এগৰাকী জীয়ৰী। তেওঁক মিথিলাৰ ৰজা জনকৰ গৃহত জন্মলাভ কৰা সীতাৰ আত্মা আছিল বুলি কোৱা হয়। যি ৰামায়ণ মহাকাব্যৰ নায়িকা তথা ৰামৰ পত্নী আছিল।
জন্ম বিৱৰণ
ব্ৰহ্মৰ্ষি কুশধ্বজে লক্ষ্মীক নিজ কন্যা হিচাপে পাবলৈ কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল। তেওঁৰ তপস্যাত মুগ্ধ হৈ লক্ষ্মী দেৱীয়ে কুশধ্বজৰ কন্যা ৰূপত জন্ম লাভ কৰিবলৈ সন্মত হয়। এদিন কুশধ্বজে বেদ পাঠ কৰি থাকোঁতে লক্ষ্মী জন্মগ্ৰহণ কৰে। কুশধ্বজ আৰু তেওঁৰ পত্নী মালাৱতীয়ে তেওঁক নিজ কন্যা হিচাপে স্বীকাৰ কৰে। বেদ পাঠ কৰাৰ সময়ত জন্ম হোৱাৰ বাবে তেওঁৰ নাম বেদৱতী হয়।
তপস্যা আৰু বৰ লাভ
বেদৱতীয়ে জন্ম লাভ কৰাৰ পিছত পিতৃ-মাতৃৰ অনুমতি সাপেক্ষে পুষ্কৰতীৰ্থত তপস্যা কৰিবলৈ যায়। তাত এক মন্বন্তৰ তপস্যা কাৰ পিছত দৈৱবাণী হয় “তুমি জন্মান্তৰে বিষ্ণুক পতি ৰূপে পাবা।” বেদৱতীৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ অনেক দেৱতা, গন্ধৰ্ব, যক্ষ, ৰাক্ষস আদিয়ে তেওঁক বিবাহ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল কিন্তু তেওঁৰ পিতৃৰ ইচ্ছা আছিল যে, তেওঁৰ জোৱাই যেন ভগৱান বিষ্ণু হয়। কুশধ্বজৰ ইচ্ছাত ক্ৰুদ্ধ হৈ দৈত্যৰাজ শুম্ভয়ে কুশধ্বজক বধ কৰে আৰু বেদৱতীৰ মাতৃ মালাৱতীয়ে দুখত স্বামীৰ সৈতে জ্বলিথকা জুইত জাহ যায়। পিতৃ মাতৃহাৰা বেদৱতীয়ে পিছত হিমালয়ৰ বনত কঠোৰ তপস্যা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
কিলিয়ান এমবাপে
পেৰিছত জন্মগ্ৰহণ কৰা এমবাপে ২০১৫ চনত মনাকোৰ হৈ খেলি ছিনিয়ৰ ক্লাব কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তাৰ পৰাই তেওঁ লিগ ১ খিতাপ দখল কৰে। ২০১৭ চনত ১৮ বছৰ বয়সত এমবাপে পেৰিছ চেণ্ট জাৰ্মেইনৰ হৈ অৱশেষত ১৮ কোটি ইউৰোৰ স্থায়ী ট্ৰেন্সফাৰৰ জৰিয়তে চুক্তিবদ্ধ হয় আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁ দ্বিতীয় সৰ্বাধিক ব্যয়বহুল খেলুৱৈ আৰু আটাইতকৈ ব্যয়বহুল কিশোৰ খেলুৱৈ হিচাপে পৰিগণিত হয়। তাত তেওঁ লিগ ১ৰ চাৰিটা খিতাপ আৰু তিনিটা ক’পে ডি ফ্ৰান্স জয় কৰিছে আৰু ক্লাবটোৰ সৰ্বকালৰ দ্বিতীয় সৰ্বাধিক গ’লদাতা হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। ২০২০ চনত পি এছ জিক প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইউএফএ চেম্পিয়নছ লীগৰ ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰোৱাত তেওঁ বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল।
২০১৭ চনত ১৮ বছৰ বয়সত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত ফ্ৰান্সৰ হৈ এমবাপেৰ ছিনিয়ৰ অভিষেক ঘটে। ২০১৮ চনৰ ফিফা বিশ্বকাপত এমবাপ বিশ্বকাপত গ’ল দিয়া আটাইতকৈ কম বয়সীয়া ফৰাচী খেলুৱৈ আৰু ফ্ৰান্সে প্ৰতিযোগিতাখনত জয়লাভ কৰাৰ লগে লগে তেওঁ যৌথভাৱে দ্বিতীয় সৰ্বাধিক গ’লদাতা হিচাপে পৰিগণিত হয়। তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ফিফা বিশ্বকাপৰ শ্ৰেষ্ঠ যুৱ খেলুৱৈ আৰু ফ্ৰান্সৰ বছৰটোৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈৰ সন্মান লাভ কৰে। ২০২২ চনৰ ফিফা বিশ্বকাপত ফ্ৰান্সে ৰানাৰ্ছ আপৰ সন্মান লাভ কৰে। ফাইনেলত এমবাপে হেট্ৰিক অৰ্জন কৰি প্ৰতিযোগিতাখনৰ গোল্ডেন বুট লাভ কৰাৰ লগতে বিশ্বকাপৰ ফাইনেলত সৰ্বকালৰ শীৰ্ষ গ’লদাতা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
তেওঁ ২০১৮ আৰু ২০১৯ চনত ফিফা ফিফপ্ৰ’ ৱৰ্ল্ড১১, ২০১৮ চনত ইউএফএৰ বছৰৰ শ্ৰেষ্ঠ দল আৰু ২০১৬–১৭, ২০১৯–২০, ২০২০–২১ আৰু ২০২১–২২ চনত ইউএফএ চেম্পিয়নছ লীগৰ ছিজনৰ শ্ৰেষ্ঠ দল হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ২০২১ চনত গ্ল’ব ছকাৰৰ বছৰৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈৰ সন্মান লাভ কৰা এমবাপে ২০১৭ চনত গোল্ডেন বয়, লিগ ১ বছৰৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈ আৰু চাৰিটা ছিজনত লিগ ১ৰ শীৰ্ষ স্ক’ৰাৰ হিচাপে সন্মান লাভ কৰিছে। এমবাপেক বিশ্বৰ সৰ্বাধিক দৰমহা পোৱা ফুটবলাৰ বুলি কোৱা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ফুটবল খেলুৱৈ
বেদৱতী
ভৱিষ্যতবাণী
ৰামায়ণৰ কিছুমান সংস্কৰণত বেদৱতীয়ে মায়া সীতাৰ ৰূপত পুনৰ জন্ম লয় বুলি কোৱা হয়, যি সীতাৰ স্থান লয় আৰু লংকাপতি ৰাৱণৰ দ্বাৰা অপহৰণ আৰু বন্দী হয়৷ আনহাতে প্ৰকৃত সীতা জুইত লুকাই থাকে৷ মায়া সীতাক প্ৰকৃত সীতাৰ ৰূপলৈ আহিবলৈ ৰামে সীতাক অগ্নি পৰীক্ষা কৰিবলৈ কয়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
কেচেৰু গছ
বিৱৰণ
কেচেৰু এবিধ চিৰসেউজ গছ। পূৰ্ণাংগ একোজোপা গছ ৩০ মিটাৰ পৰ্যন্ত ওখ হ'ব পাৰে। একোডাল ঠাৰিত তিনিৰ পৰা পাঁ‌চখিলা সামান্য খাঁ‌জকটা পাত সংযুক্ত হৈ থাকে। পাতবোৰ নিমজ। ফুলসমূহ সুগন্ধি আৰু এইসমূহ ৩১-৪০ চেণ্টিমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ ঠানিত ফুলে। অক্টোবৰৰ পৰা ডিচেম্বৰ মাহৰ ভিতৰত গছত ফুল ফুলে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বৃক্ষ শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
কবিগান
ইতিহাস
সজনীকান্ত দাসে তেওঁৰ বাংলাৰ কবিগান গ্ৰন্থত লিখিছে, কবিগানৰ জন্ম হৈছিল বংগৰ বিভিন্ন অঞ্চলত, বিভিন্ন সময়ত প্ৰচলিত, বিভিন্ন সংগীত শৈলীৰ মিলনৰ পৰা। এই শৈলীসমূহৰ নাম বহু বিচিত্ৰ – তৰ্জা, পাঁচালি, খেউৰ, আখৰাই, হাফ আখৰাই, ফুল আখৰাই, দাঁড়া কবিগান, বসা কবিগান, ঢপকীৰ্তন, টপ্পা, কৃষ্ণযাত্ৰা, তুক্কাগীতি আদি। ঈশ্বৰচন্দ্ৰ গুপ্ত আৰু ড. হৰেকৃষ্ণ মুখোপাধ্যায়ৰ দৰে প্ৰখ্যাত সাহিত্য গৱেষকে কবিগানৰ ওপৰত বহু অধ্যয়ন কৰিছে।
ড. সুশীল কুমাৰৰ মতে অষ্টদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে আনকি সোতৰ শতিকাতো কবিগানৰ অস্তিত্বৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। কিন্তু কবিয়ালৰ প্ৰকৃত বিকাশৰ সময় ১৭৬০ চনৰ পৰা ১৮৩০ চনৰ মাজৰ সময়ছোৱা। বঙালী কবিতা বৈষ্ণৱ কবিতা প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ প্ৰচেষ্টা চলিছিল। অষ্টদশ শতিকাৰ মাজভাগত ছপাশালৰ আগমনে এই প্ৰচেষ্টাক সাৰ্থক কৰি তোলে। অষ্টদশ শতিকাৰ শেষৰ পৰা পৰৱৰ্তী অৰ্ধ শতিকালৈকে কলিকতা আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলত নব্য কবিগান আৰু পাঁচালিগান ইমানেই জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল যে সাহিত্যৰ অন্যান্য ধাৰাসমূহৰ অস্তিত্ব বিপন্নপ্ৰায় হৈ পৰিছিল। পৰৱৰ্তীকালত কলকাতাত কবিগানৰ জনপ্ৰিয়তা হ্ৰাস পালেও বংগৰ গ্ৰামাঞ্চলত ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা অলপো কমা নাই।
মুদ্ৰণ
এইটো সঁচা যে কবিসকলে মুখে মুখে কবিতা গাইছিল; কিন্তু কেতিয়াও সেইবোৰ লিখি থোৱা নাছিল। উল্লেখযোগ্য যে সেই সময়ত ছপাশাল নাছিল। তদুপৰি তেওঁলোকৰ সমৰ্থক বা পৃষ্ঠপোষকসকলে কেতিয়াও কবিতা সংগ্ৰহৰ কথা ভবা বা চিন্তা কৰা নাছিল। সেই সময়ৰ সামাজিক জীৱনত উদযাপন আৰু আনন্দৰ উদ্দেশ্যেই কবিতা সমাৱেশ অনুষ্ঠিত হৈছিল। আৰু এই সমাৱেশৰ মাজতে কবিগানৰ সাৰ্থকতা আৰু সফলতা।
১৮৫৪ চনত প্ৰথম কবি ঈশ্বৰ গুপ্তই কবিতা সংগ্ৰহ আৰম্ভ কৰে। পিছলৈ তেওঁ সংবাদ প্ৰভাকৰ পত্ৰিকাৰ পৃষ্ঠাত এইবোৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। মন কৰিবলগীয়া যে পুৰণি সংবাদ প্ৰভাকৰ আছিল কবি ঈশ্বৰ গুপ্তৰ পত্ৰিকা। এইদৰেই পত্ৰিকাখনৰ জৰিয়তে কবিতাৰ প্ৰসাৰ হ'বলৈ ধৰিলে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ সংস্কৃতি শ্ৰেণী:পশ্চিম বংগৰ সংস্কৃতি
৯ মাৰ্চ
মাৰ্চ ৯ গ্ৰেগ'ৰীয় বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি বছৰৰ ৬৮ তম (অধিবৰ্ষত ৬৯ তম) দিন।
অৱন বৰপূজাৰী
অৱন বৰপূজাৰী (Aban Barpujari, ১৯৩৯-২০২১) আছিল আকাশবাণীৰ এগৰাকী ঘোষক, বাতৰি পৰিৱেশক, কবি, ঔপন্যাসিক আৰু প্ৰবন্ধকাৰ ৷  ১৯৬৪ চনত আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ ঘোষকৰূপে কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰা বৰপূজাৰীয়ে পাছলৈ অনুবাদক (গ্ৰেড-এ)ৰূপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷ কাকত-আলোচনীত কবিতা, প্ৰবন্ধ লিখাৰ লগতে তেখেতে ১৯৫০ চনৰ বৰভূইকঁপৰ পটভূমিত 'গ্ৰহণ' নামৰ এখন উপন্যাসো লিখি উলিয়াইছিল ৷ তেখেতে নাট্য-অভিনেতা হিচাপেও পৰিচিতি লাভ কৰিছিল ৷
জন্ম আৰু শিক্ষা
অৱন বৰপূজাৰীৰ জন্ম মাৰ্ঘেৰিটাত হৈছিল যদিও তেখেত অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলাৰ নকছাৰীতহে শৈশৱ-কৈশোৰ অতিবাহিত কৰিছিল ৷ নকছাৰী হাইস্কুলৰ পৰা তেখেতে হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত ঊত্তীৰ্ণ হয় ৷ ইয়াৰ পিছত জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই.এ. পাছ কৰে ৷ ১৯৬১ চনত কটন কলেজৰ পৰা তেখেতে ইতিহাস বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে ৷
কৰ্মজীৱন
১৯৬৪ চনত অৱন বৰপূজাৰীয়ে আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ ঘোষকৰূপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে৷ ১৯৬৬ চনৰ ১ জুন তাৰিখে তেখেতে আকাশবাণী দিল্লীত বাতৰি পৰিৱেশক হিচাপে যোগদান কৰে ৷ আকাশবাণী দিল্লীৰ পৰা তেখেতে 'সংবাদ বিচিত্ৰা' নামৰ অনুষ্ঠান এটা প্ৰযোজনা কৰিছিল৷ ১৯৮৪ চনৰ ২৬ জুনত অৱন বৰপূজাৰী আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰলৈ বদলি হৈ আহে ৷ ২০০০ চনত এইটো কেন্দ্ৰৰ পৰাই তেখেতে বাতৰি পৰিৱেশক আৰু এ-গ্ৰেডৰ অনুবাদক হিচাপে অৱসৰ লয় ৷
অৱন বৰপূজাৰীয়ে নাটকতো অভিনয় কৰিছিল ৷ তেখেতে একাধিক কাকতৰ লগতে তেখেতে 'প্ৰতিধ্বনি', 'নৱযুগ'ত কবিতা লিখিছিল ৷ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ প্ৰতিবেদন, বাতৰি আদিৰ বিষয়ে তেখেতে 'অসম বাণী'ত লিখিছিল ৷ কুৰি শতিকাৰ ১৯৫০ চনত অসম কঁপাই যোৱা বৰভূঁইকঁপৰ পটভূমিত অৱন বৰপূজাৰীয়ে 'গ্ৰহণ' নামৰ উপন্যাস এখনো লিখি উলিয়াইছিল ৷
ব্যক্তিগত জীৱন
অৱন বৰপূজাৰীৰ পত্নী বন্তি বৰপূজাৰীও আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ লগত জড়িত ৷ তেখেত কেন্দ্ৰৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া ৷ দম্পতীটোৰ এটি পুত্ৰ সন্তান আছে ৷
মৃত্যু
২০২১ চনৰ ২৮ অক্টোবৰৰ পুৱা ৫ বাজি দহ মিনিটত অৱন বৰপূজাৰীৰ দেহাৱসান ঘটে ৷ হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হৈ তেখেত গুৱাহাটীৰ এখন বেচৰকাৰী চিকিৎসালয়ত ৯ অক্টোবৰৰ পৰা চিকিৎসাধীন হৈ আছিল ৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
দেৱী (চলচ্চিত্ৰ)
সংগীত
দেৱীৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছে ভূপেন উজীৰে। গীত লিখিছে এলি আহমেদ আৰু আমিনুল হকে। কণ্ঠদান কৰিছে সমৰ হাজৰিকা, অশোক শইকীয়া আৰু মালবিকা বৰাই। মুঠ গীত চাৰিটা।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:১৯৮৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জী
ভাৰতীয় নাগৰিক মানে ভাৰতৰ সংবিধান আৰু নাগৰিকত্ব আইন-১৯৫৫ ৰ অধীনত সংজ্ঞাবদ্ধ ভাৰতীয় নাগৰিক সকলকে বুজোৱা হয়।
গঠন আৰু উপভাগ
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত তলৰ চাৰিটা উপভাগ থাকিব ১। ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাজ্যিক পঞ্জী (State Register of Indian Citizens)
২। ভাৰতীয় নাগৰিকৰ জিলা পঞ্জী (District Register of Indian Citizens)
৩। ভাৰতীয় নাগৰিকৰ উপ-জিলা (মহকুমা)পঞ্জী (Sub-district Register of Indian Citizens)
৪। ভাৰতীয় নাগৰিকৰ স্থানীয় পঞ্জী (Local Register of Indian Citizens)
নাগৰিকত্ব (নাগৰিক পঞ্জীকৰণ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় পত্ৰৰ জাৰিকৰণ) নিয়মাৱলী-২০০৩ ৰ নিয়ম(২)(ছ)ত সংজ্ঞাবদ্ধ ভাৰতীয় নাগৰিকৰ স্থানীয় পঞ্জী এনে এখন পঞ্জী য'ত কোনো এখন গাওঁ বা গ্ৰামাঞ্চল বা নগৰ বা মহলা অথবা নগৰ বা নগৰাঞ্চলৰ তেনে কোনো মহলাৰ অন্তৰ্গত (নাগৰিক পঞ্জীকৰণৰ মহাপঞ্জীয়কৰ দ্বাৰা) সীমাবদ্ধ নিদিষ্ট পৰিসীমাত সাধাৰণতে বসবাস কৰা ভাৰতীয় নাগৰিক সকলৰ বিষদ বিৱৰণ সন্নিবিষ্ট থাকিব। ৰাজ্যিক চৰকাৰ সমূহে এনে গাওঁ বা গ্ৰামাঞ্চল বা নগৰ বা মহলা অথবা নগৰ বা নগৰাঞ্চলৰ তেনে কোনো মহলাৰ অন্তৰ্গত (নাগৰিক পঞ্জীকৰণৰ মহাপঞ্জীয়কৰ দ্বাৰা) সীমাবদ্ধ ক্ষুদ্ৰতম ভৌগোলিক পৰিসীমাৰ বাবে একোজনকৈ স্থানীয় বিষয়া বা ৰাজহ বিষয়াক নাগৰিক পঞ্জীকৰণৰ স্থানীয় পঞ্জীয়ক (Local Registrar of Citizen Registration) (LRCR) হিচাপে নিযুক্তি দিব যি সেই অঞ্চলৰ ভাৰতীয় নাগৰিক সকলৰ স্থানীয় পঞ্জী প্ৰস্তুতকৰণৰ বাবে স্থানীয় পঞ্জীয়ক হিচাপে কাম কৰিব।
নাগৰিকত্ব (নাগৰিক পঞ্জীকৰণ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় পত্ৰৰ জাৰিকৰণ) নিয়মাৱলী-২০০৩ ৰ নিয়ম(২)(ঠ)ত সংজ্ঞাবদ্ধ জনসংখ্যা পঞ্জী (Population Register) আৰু ভাৰতীয় নাগৰিকৰ স্থানীয় পঞ্জী (Local Register of Indian Citizens)ৰ মাজত সামান্য প্ৰভেদ এয়ে যে জনসংখ্যা পঞ্জীত গাওঁ বা গ্ৰামাঞ্চল বা নগৰ বা মহলা অথবা নগৰ বা নগৰাঞ্চলৰ তেনে কোনো মহলাৰ অন্তৰ্গত (নাগৰিক পঞ্জীকৰণৰ মহাপঞ্জীয়কৰ দ্বাৰা) সীমাবদ্ধ নিদিষ্ট পৰিসীমাত সাধাৰণতে বসবাস কৰা সকলো লোকৰে বিষদ বিৱৰণ সন্নিবিষ্ট থাকে আৰু এই পঞ্জীখন দহবছৰৰ মূৰে মূৰে লোকপিয়লৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়।
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত সন্নিবিষ্ট তথ্য
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত ভাৰতীয় নাগৰিকৰ তলত দিয়া তথ্যবোৰ সন্নিবিষ্ট থাকে
১। নাম
২। পিতৃৰ নাম
৩। মাতৃৰ নাম
৪। লিংগ
ৱখা জিলা
ৱখা জিলা ভাৰতৰ নাগালেণ্ড ৰাজ্যৰ এখন জিলা।
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জী
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত সন্নিবিষ্ট তথ্য
৫। জন্মৰ তাৰিখ
ৱখা জিলা
ভৌগোলিক অৱস্থান
ৱখা জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ১৬২৮ বৰ্গ কিমি। এই জিলাৰ সদৰ ঠাই ৱখা।
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জী
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত সন্নিবিষ্ট তথ্য
৬। জন্মৰ স্থান
ৱখা জিলা
ইতিহাস
ব্ৰিটিছৰ শাসনৰ সময়ত ৱখা জিলা ১৮৭৮ লৈকে নাগা হিলছ জিলা (Naga Hills District)-ৰ সদৰ ঠাই আছিল। পৰৱৰ্ত্তী কালত এই সদৰ ঠাই কহিমালৈ স্থানান্তৰ কৰা হয় আৰু ৱখাক পৃথক মহকুমা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। ১৮৮৯ চনত এই মহকুমা মোককচাং মহকুমাৰ সৈতে যোগ দিয়া হয়। ১৯৫৭ চনত ৱখা মোককচাং জিলাৰ এটা মহকুমা হয়। বৰ্তমানৰ ৱখা জিলাৰ গঠন হয় ১৯৭৩ চনত।
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জী
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত সন্নিবিষ্ট তথ্য
৭। বাসস্থানৰ ঠিকনা (বৰ্তমান আৰু স্থায়ী )
ৱখা জিলা
অৰ্থনীতি
Backward Regions Grant Fund|Backward Regions Grant Fund Programme (BRGF) আঁচনিৰ অধীনত পুঁজি পাই থকা নাগালেণ্ডৰ তিনিখন জিলাৰ এখন হৈছে ৱখা।
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জী
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত সন্নিবিষ্ট তথ্য
৮। বৈবাহিক স্থিতি ( যদি কেতিয়াবা বিবাহিত তেন্তে দাম্পত্য-সংগীৰ নাম)
ৱখা জিলা
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ৱখা জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৬৬,২৩৯ জন। জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০খন জিলাৰ ভিতৰত এই জিলাৰ স্থান ৫৯৫। এই জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ পুৰুষৰ ভিতৰত মহিলাৰ সংখ্যা ৯৬৮ গৰাকী। ৱখা জিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৭.৭%।
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জী
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত সন্নিবিষ্ট তথ্য
৯। স্পষ্ট (শাৰীৰিক)পৰিচয় দাগ বা চিহ্ন ১০। পঞ্জীকৰণৰ তাৰিখ
ৱখা জিলা
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাগালেণ্ডৰ জিলা
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জী
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত সন্নিবিষ্ট তথ্য
১১। পঞ্জীকৰণৰ ক্ৰমিক নম্বৰ
১২। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় নম্বৰ
ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় পত্ৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় নম্বৰ
নাগৰিকত্ব (নাগৰিক পঞ্জীকৰণ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় পত্ৰৰ জাৰিকৰণ) নিয়মাৱলী-২০০৩ ৰ নিয়ম(১৩) উল্লেখ থকা মতে উপৰোক্ত তথ্যসমূহ সুমুৱাই ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীত পঞ্জীভুক্ত হোৱা সকলো নাগৰিককে নাগৰিক পঞ্জীকৰণৰ মহাপঞ্জীয়ক (Registrar General of Citizen Registration) অথবা তেওঁৰ দ্বাৰা কৰ্তৃত্বপ্ৰাপ্ত বিষয়াৰ তৰফৰ পৰা একোখন ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় পত্ৰ (National Identity Card) দিয়া হ'ব য'ত নাগৰিক জনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় নম্বৰ (National Identity Number)টো উল্লিখিত থাকিব।
ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীৰ পৰা নাম কৰ্তন
নাগৰিক পঞ্জীকৰণৰ মহাপঞ্জীয়ক অথবা তেওঁৰ দ্বাৰা কৰ্তৃত্বপ্ৰাপ্ত বিষয়াৰ আদেশত নিম্নোক্ত কাৰণসমূহত ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীৰ পৰা কোনো নাগৰিকৰ নাম কটা যাব পাৰে
১। নাগৰিক জনৰ মৃত্যু হ'লে
২। নাগৰিকত্ব আইন-১৯৫৫ ৰ ধাৰা ৮ ৰ অধীনত লোকজনৰ ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব নোহোৱা হ'লে
৩। নাগৰিকত্ব আইন-১৯৫৫ ৰ ধাৰা ৯ ৰ অধীনত নাগৰিকত্ব বাতিল হ'লে
৪। কোনো লোক বা পৰিয়ালে যোগান ধৰা তথ্যসমূহ ভুল বুলি ধৰা পৰিলে যাৰ ফলত তেওঁৰ নাগৰিকত্বৰ স্থিতি প্ৰভাৱিত হ'লে
নিৰন্তৰ উন্নীতকৰণ
জন্ম আৰু মৃত্যু পঞ্জীকৰণ আইন-১৯৬৯ ত উল্লিখিত বিভিন্ন পঞ্জীসমূহৰ আধাৰত ভবিষ্যতে ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পঞ্জীখনৰ নিৰন্তৰ উন্নীতকৰণ হৈ থাকিব।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব আইন শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আইন
বুলু ফিল্ম
বুলু ফিল্ম (Bulu Film) ২০২২ চনত মুক্তি পোৱা, গুৱেৰ্নিকা ক্ৰিয়েটোভিষ্টাৰ বেনাৰত নিৰ্মিত এখন অসমীয়া হাস্য-ব্যংগ কথাছবি। ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী হিমাংশু প্ৰসাদ দাসে পৰিচালনা কৰা এইখন চতুৰ্থ ছবি। পৰিচালকগৰাকীয়ে ছবিখনৰ এটা মুখ্য ভূমিকাতো অভিনয় কৰিছে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
কৰ’না ৰোগ সংক্ৰমণত বাধা দিবলৈ চৰকাৰে ঘোষণা কৰা লকডাউনে সমগ্ৰ দেশৰ লগতে নামনি অসমৰ এখন সাধাৰণ গাঁৱকো বিপৰ্যস্ত কৰি পেলাইছিল। সেইখন গাঁৱৰে তিনিজন যুৱকেও হেৰুৱাবলগীয়া হৈছিল সংস্থাপন। সময় যোৱাৰ লগে লগে তিনিওৰে ঘৰত অভাৱে ভয়ংকৰ ৰূপ ধাৰণ কৰাত তেওঁলোকে উপাৰ্জনৰ বিকল্প বিচাৰি বিচাৰি অৱশেষত গাঁৱতে 'ব্লু-ফিল্ম' নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰে। সেই ছবি ইণ্টাৰনেটত আপলোড কৰি অজস্ৰ ধন ঘটাৰ সপোন দেখা তিনিওজন যুৱকে অৱশেষত মুখামুখি হয় এক অভাৱনীয় বাস্তৱৰ। মূলতঃ এই বিষয়েৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছে 'বুলু ফিল্ম' নামৰ ছবিখন।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০২০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০২২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
হীৰা
হীৰা বা হীৰক হল এবিধ অতি মূল্যবান ৰত্ন। গহনা তৈয়াৰ কৰিবলৈ ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বৰ্ণহীন এক ৰত্ন। ই বিশুদ্ধ উপাদান কাৰ্বনৰ পৰা সৃষ্টি হয়। প্ৰকৃততে হীৰা কাৰ্বনৰ এক বিশেষ ৰূপ মাত্ৰ। পৃথিৱীত প্ৰতি বছৰ প্ৰায় ২৬০০০ কে.জি. খনিজ হীৰা উত্তোলিত হয় যাৰ মূল্য প্ৰায় ৯ বিলিয়ন ডলাৰ। কথিত আছে, হীৰক সৰ্বপ্ৰথম ভাৰতবৰ্ষত মূল্যবান ৰত্ন হিচাপে খনিৰ পৰা উত্তোলন আৰু ব্যৱহাৰ কৰা আৰম্ভ হয়। হীৰা ভাৰতবৰ্ষৰ মানুহৰ বাবে কমপক্ষে ৩ৰ পৰা ৬ হাজাৰ বছৰ ধৰি পৰিচিত বুলি অনুমান কৰা হয়। মানুহৰ জ্ঞাত সকলো প্ৰাকৃতিক পদাৰ্থতকৈ হীৰা অনেক গুনে বেছি কঠিন আৰু ই অতি উচ্চতম তাপমাত্ৰাটো কাৰ্যক্ষম হৈ থাকে। হীৰাক আদৰ্শ হিচাপে লৈ তৈয়াৰ কৰা খনিজৰ কাঠিন্য মাপ কৰাৰ মোহ স্কেলৰ ১-১০ একক মতে হীৰাৰ কাঠিন্য হৈছে ১০। ভূ-অভ্যন্তৰৰ প্ৰায় ১৪০ৰ পৰা ১৯০ কি.মি. তলত পৃথিৱীৰ কেন্দ্ৰ আৰু পৃথিৱীৰ আৱৰণৰ মাজত প্ৰচণ্ড তাপ আৰু চাপৰ কাৰণে হীৰা গঠিন হবলৈ প্ৰায় ১ৰ পৰা ৩.৩ বিলিয়ন বছৰ সময় লাগে বুলি বৈজ্ঞানিকসকলে ধাৰণা কৰে। গৱেষকৰ মতে, সকলো হীৰা পৃথিৱীতেই তৈয়াৰী হোৱা নাই; পৃথিৱীত পৃথিৱীৰ বাহিৰত সৃষ্টি হোৱা অনেক হীৰা পোৱা গৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:স্ফটিক
মৃগনাভি (চলচ্চিত্ৰ)
নিৰ্মাণ
মৃগনাভি ছবিখন অৰূপা পটংগীয়া কলিতাৰ একে নামৰ উপন্যাসৰ কাহিনীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি নিৰ্মিত। পৰিচালক হেমেন দাসে ১৯ বছৰ আগতে পঢ়ি উঠা এই উপন্যাসখনৰ চিত্ৰৰূপ দিয়াৰ কথা আগতেই চিন্তা কৰিছিল। অৰূপা পটংগীয়া কলিতাই ছবিখনৰ বাবে কাহিনী আৰু হেমেন দাসে চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰে। তৰালি শৰ্মাই সংগীত পৰিচালনা কৰা ছবিখনৰ মুখ্য সহযোগী পৰিচালক নাৰায়ণ শীল।
বাহ্যিক সংযোগ
ফেছবুকত ছবিখনৰ বিষয়ে তথ্য
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১৭ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
হুছনা বাঈ
হুছনা বাঈ অথবা হুছনা জান (Husna Bai) ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষভাগৰ আৰু কুৰি শতিকাৰ প্ৰথমভাগৰ বাৰাণসীৰ এগৰাকী তৱাইফ আৰু থুমৰি গায়িকা আছিল। তেওঁক উত্তৰ প্ৰদেশত খয়াল, থুমৰি আৰু তপ্পা গায়কীৰ বিশেষজ্ঞ হিচাপে প্ৰখ্যাত আছিল। কুৰি শতিকাৰ প্ৰথম দশকৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ দেশপ্ৰেমমূলক গান গাই তথা আন কণ্ঠশিল্পীকো অনুসৰণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা দি গানৰ পৰম্পৰাত বৈপ্লৱিক পৰিবৰ্তন সাধন কৰাৰ আৰু পুনৰ সজ্ঞায়িত কৰাৰ কৃতিত্ব তেওঁক দিয়া হয়। তেওঁক ঠাকুৰ প্ৰসাদ মিশ্ৰ, আৰু বিখ্যাত সাৰংগীবাদক পণ্ডিত শম্ভু মহাৰাজে প্ৰশিক্ষণ দিছিল| বাৰাণসীৰ কিংবদন্তি চোটে ৰামদাস জীৰ পৰা তেওঁ তপ্পা গায়কীৰ পাৰদৰ্শিতা অৰ্জন কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
বাঈ ভৰতেন্দু হৰিশ্চন্দ্ৰৰ সমসাময়িক আছিল আৰু তেওঁৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰাখিছিল। কাব্যিক অভিব্যক্তিৰ ওপৰত তেওঁৰ পৰামৰ্শ আৰু মতামত লৈছিল। তেওঁৰ থুমৰি আৰু থুমৰিৰ অন্যান্য উপধাৰাবোৰ মধু তৰংগ নামেৰে প্ৰকাশিত হৈছিল। ভৰতেন্দুৱে তেওঁৰ দ্বাৰা কবি জয়দেৱৰ গীত গোবিন্দ গাবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল। তেওঁক থুমৰি আৰু তপ্পাৰ বিশেষজ্ঞ বিদ্যাবাৰী আৰু বড়ী মতিবাঈৰ সৈতে একে শাৰীতে ৰখা হয়। হুছনা বাঈ ধ্ৰুপদী সংগীতৰ এনে এক উচ্চতাত উপনীত হৈছিল, যাৰবাবে সন্মানেৰে তেওঁক  'চৰকাৰ' বুলি উল্লেখ কৰা হৈছিল।
ৰাজনীতিৰ সৈতে সম্পৰ্ক
অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত (১৯২০-২২) যেতিয়া মহাত্মা গান্ধীয়ে কাশী আৰু নৈনিতাল ভ্ৰমণ কৰিছিল, বায়ে এনে এটা আন্দোলনৰ জন্ম দিছিল, যাৰ দ্বাৰা তৱাইফসকলে ভজন আৰু দেশপ্ৰেমমূলক গীত গাই জীৱিকা অৰ্জন কৰাৰ অনুপ্ৰেৰণা পাইছিল। এই মহিলা শিল্পীসকলৰ মৰ্যদা বঢ়োৱাৰ লক্ষ্যও তেওঁৰ আছিল, যাৰ কৰ্মৰাজিক সাধাৰণতে যৌনকৰ্মৰ সমপৰ্যায়ৰ বুলি প্ৰায়ে গণ্য কৰা হৈছিল। এই শিল্পীসকলৰ বহুতে আকৌ গান্ধীৰ চৰ্খা আন্দোলনতো অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় আন্দোলনত যোগদান আৰু তৱাইফসকলৰ জীৱনৰ সংস্কাৰ সাধন- এই দুটা উদ্দেশ্য আগত ৰাখি তৱাইফ সভা গঠন কৰিছিল। সভাৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত বাঈৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ বৰবধু বিবেচনত উপলব্ধ।তাত তেওঁ এটা দেশপ্ৰেমমূলক কবিতা এটা আবৃতি কৰিছিল।
বাইয়ে সহকৰ্মী তৱাইফসকলক জোৱান অফ আৰ্ক আৰু চিতোৰগড়ৰ মহিলাসকলৰ জীৱনৰ পৰা শিকিবলৈ, সোণৰ অলংকাৰৰ সলনি লোৰ শিকলি পিন্ধিবলৈ আৰু সন্মানহীন জীৱনৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল। যিহেতু তৱাইফে তেওঁলোকৰ বৃত্তি সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰিব নোৱাৰে, বায়ে তেওঁলোকক জাতীয়তাবাদী বা দেশপ্ৰেমমূলক ৰচনাৰ গাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। তেওঁ তৱাইফসকলক বাৰাণসীৰ আন এগৰাকী বিখ্যাত তৱাইফ গায়িক বিদ্যাধৰী বাঈৰ পৰা এই গীতবোৰ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। বায়ে ইয়াক তৱাইফসকলৰ বাবে সামাজিক মৰ্যাদা আৰু মৰ্যাদা প্ৰাপ্ত কৰাৰ দিশত এক পদক্ষেপ হিচাপে প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল। তেওঁ অন্য তৱাইফসকলৰ সৈতে বিদেশী সামগ্ৰী বৰ্জনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু স্বদেশী আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
অমিয় ভূষণ মজুমদাৰ
অমিয় ভূষণ মজুমদাৰ  (Amiya Bhushan Majumdar) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ঔপন্যাসিক, চুটিগল্প লেখক, প্ৰবন্ধকাৰ আৰু নাট্যকাৰ। মজুমদাৰে বাংলা ভাষাত অসংখ্য উপন্যাস, চুটি গল্প, নাটক আৰু প্ৰবন্ধ লিখিছিল।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯১৮ চনৰ ২২ মাৰ্চত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম অনন্ত ভূষণ আৰু মাতৃৰ নাম জ্যোতিৰিন্দু দেৱী। অনন্ত ভূষণ আৰু জ্যোতিৰিন্দু দেৱীৰ পাঁচজন পুত্ৰৰ ভিতৰত অমিয় ভূষণ জ্যেষ্ঠ আছিল আৰু তেওঁৰ দুগৰাকী ডাঙৰ ভগ্নী আছিল।
শিক্ষা
তেওঁ ইংৰাজীত সন্মানৰ স্নাতক আছিল, যদিও গণিত, ইতিহাস, ভূগোল, দৰ্শন, সংস্কৃত আৰু আইনৰ ওপৰত তেওঁৰ আধিপত্য ঈৰ্ষণীয় আছিল। ১৯৩৭ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ স্কটিছ চাৰ্চ কলেজত বি এ ইংৰাজী সন্মানৰ শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰে। গুৰুতৰ অসুস্থতাৰ বাবে তেওঁ কেইমাহমানৰ পিছত কোচবিহাৰলৈ উভতি যায় আৰু ভিক্টোৰিয়া কলেজতভৰ্তি হয়।
কৰ্ম জীৱন
1939 চনত ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পিছত, তেওঁ পৰিস্থিতিৰ দ্বাৰা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ ভৰণপোষণৰ বাবে কুচবিহাৰ মুখ্য ডাকঘৰত স্নাতক কেৰাণী হিচাপে চাকৰি ল'বলৈ বাধ্য হৈছিল।
সাহিত্যৰাজি
মজুমদাৰ বাংলা সাহিত্যৰ এজন উৎকৃষ্ট কথাসাহিত্যিক আৰু বহুতো লেখক আৰু সৃজনশীল শিল্পীৰ বাবে আদৰ্শ আছিল। তেওঁ 'গড় শ্ৰীখণ্ড', 'মহিষ্কুৰাৰ উপকথা', 'ৰাজনগৰ', 'মধু সাধুখান' 'ফ্ৰাইডে আইলেণ্ড' আৰু বহুতো সাহিত্যিক উৎকৃষ্ট কৃতি প্ৰস্তুত কৰিছিল যিবোৰ প্ৰথমে অতি সীমিত প্ৰচলনৰ সৈতে সৰু আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছিল।
তেওঁ সম্পাদনা কৰা প্ৰধান উপন্যাস নিৰবাচ
মৃত্যু
তেওঁৰ ২০০১ চনৰ ৮ জুলাইত মৃত্যু হৈছিল।
নৰৱেজীয় (নিনৰ্স্ক) ৱিকিপিডিয়া
নৰৱেজীয় (নিনৰ্স্ক) ৱিকিপিডিয়া অনলাইন মুক্ত বিশ্বকোষ ৱিকিপিডিয়াৰ নৰৱেজীয় (নিনৰ্স্ক) সংস্কৰণ। ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ অন্তৰ্গত এই প্ৰকল্পত বৰ্তমান প্ৰবন্ধ আছে।
পৰিসংখ্যা
চনত নৰৱেজীয় ৱিকিপিডিয়াৰ  টা প্ৰবন্ধ,  গৰাকী সম্পাদক,  গৰাকী প্ৰশাসক  আৰু  টা ফাইল আছে। মুঠ সম্পাদনা সংখ্যা ।
বাহ্যিক সংযোগ
নৰৱেজীয় ৱিকিপিডিয়া
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াসমূহ
তাঞ্চঙীয়া ভাষা
তাঞ্চঙীয়া হৈছে বাংলাদেশৰ পাৰ্বত্য চট্টগ্ৰাম, ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা আৰু মিজোৰাম ৰাজ্য আৰু ম্যানমাৰৰ ৰাখাইন ৰাজ্যত প্ৰচলিত এটা ভাষা। ই এটা ভাৰত-আৰ্য ভাষা যদিও কোনো কোনো বিদ্বানৰ মতে ই তিব্বত-বৰ্মীয় ভাষা। ইয়াৰ চাকমা আৰু চট্টগ্ৰামীয়া ভাষাৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাষা
ফ্লেক্সাগন
ফ্লেক্সাগন এবিধ আমোদজনক আৰু বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ জ্যামিতিক চানেকি৷ ইয়াক মূলতঃ কাগজৰ টুকুৰাৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়৷ ফ্লেক্সাগনবোৰৰ মূল বৈশিষ্ট্য হৈছে- ইয়াক ভাঁজ কৰিলে ইয়াৰ সন্মুখ আৰু পিছফালটোৰ বাহিৰেও আন ফাল বা পিঠি পাব পাৰি৷ এনেদৰে নতুনকৈ পোৱা ফাল বা পিঠিৰ সংখ্যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ফ্লেক্সাগনবোৰক কেবাটাও ভাগত ভগোৱা হৈছে৷
ফ্লেক্সাগনবোৰ সাধাৰণতে বৰ্গাকৃতি, আয়তাকৃতি বা ষড়ভুজাকৃতিৰ হয়৷ আৰ্থাৰ এইচ. ষ্ট’ন নামৰ ব্ৰিটিছ গৱেষক ছাত্ৰজনে ১৯৩৯ চনত এই আকৰ্ষণীয় জ্যামিতিয় চানেকিটো আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷ পিছলৈ প্ৰিন্সটন বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত তেওঁৰ তিনি সহপাঠী ব্ৰায়াণ্ট টাকাৰমেন, ৰিচাৰ্ড ফাইনমেন আৰুজন টুকী এই নতুন চানেকিটোৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হ’ল আৰু তেওঁলোকে এই চানেকিটোৰ বিকাশসাধন তথা বৈশিষ্ট্যবোৰ নিৰূপণ কৰিবলৈ "প্ৰিন্সটন ফ্লেক্সাগন কমিটি" নামৰ সমিতি এখন গঠন কৰিলে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জ্যামিতি
গঙ্গা পূজা
গঙ্গা পূজা (Ganga Puja) উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য ত্ৰিপুৰাত পালন কৰা এক ধৰ্মীয় উৎসৱ। ত্ৰিপুৰী জনজাতিৰ লোকসকলে নদীৰ দেৱীক পূজা কৰে আৰু মহামাৰীৰ পৰা যাতে বচাই ৰাখে তথা গৰ্ভৱতী মহিলাসকলৰ কুশল-মঙ্গলৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে। নদী বা জানৰ মাজত বাঁহেৰে মন্দিৰ সাজি এই পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। গঙ্গা নদীৰ মূৰ্তিস্বৰূপ গঙ্গা দেৱী এই অঞ্চলৰ পূজিত চৈধ্যজনা মুখ্য দেৱ-দেৱীৰ অন্যতম। মাৰ্চ,এপ্ৰিল বা মে’ মাহত, জেঠ মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ দশমী তিথিত এই পূজা অনুষ্ঠিত হয়। হিন্দু চান্দ্ৰ-সৌৰ কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি নিৰ্দ্ধাৰিত তাৰিখত ৰাজ্যখনৰ ঠায়েঠায়ে জাক-জমকতাৰে এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। ২০১৮ চনত পূজা ২৪ মে’ত। আৰু ২০১৬ত ১৫ মাৰ্চত অনুষ্ঠিত হৈছিল।
প্ৰথা
গঙ্গা পূজা ধান চপোৱাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নৱান্ন উৎসৱৰ (অসমৰ ন-খোৱাৰ সমপৰ্যায়ৰ) পিছত উদযাপন কৰা হয়। এই পূজা জেঠ মাহৰ শুক্ল দশমী তিথিত আযোজন কৰা হয়। এই পূজাত গঙ্গা দেৱীৰ উপসনা কৰা হয়। গঙ্গা দেৱী ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যত উপাসনা কৰা চৈধ্যজনা মুখ্য দেৱ-দেৱীৰ অন্যতম। এই উপলক্ষে ত্ৰিপুৰী জনজাতিৰ লোকসকলে নৈৰ পাৰত গোট খায় আৰু নৈৰ মাজভাগত বাহেৰে্ অস্থায়ী এটা মন্দিৰ সাজে আৰু তাত পূজা কৰে। পূজাত হাঁহ, ছাগলী, ম’হ আদি বলি দিয়া হয়, যাতে দেৱীয়ে তেওঁলোকক মহামাৰীৰ কবলৰ পৰা বচাই ৰাখে আৰু গৰ্ভৱতী মহিলাসকলক কুশল-মঙ্গলে ৰাখে। ত্ৰিপুৰীসকলৰ পৰম্পৰাগত নৃত্য পৰিবেশনো উৎসৱৰ এক অঙ্গ।
সম্পৰ্কিত ঘটনাক্ৰম
ব্ৰিটিছৰ শাসনকালত ত্ৰিপুৰা এখন দেশীয় ৰাজ্য আছিল। ১৯৪৭ত ভাৰতৰ বিভাজন হোৱাত ত্ৰিপুৰাৰ এটা অংশ পূব পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। ত্ৰিপুৰাৰ আনটো অংশৰ শাসক- ৰাণী কাঞ্চন প্ৰভা দেৱীয়ে ভাৰত যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে চামিল হবলৈ মন কৰা নাছিল। ৰাজকীয় শাসনৰ সলনি ত্ৰিপুৰাত গণতান্ত্ৰিক শাসন ব্যৱস্থা প্ৰচলন কৰিবলৈ মুক্তি পৰিষদে এক সংগঠিত বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিছিল। মুক্তি পৰিষদৰ নেতা দশৰথ দেৱবাৰ্মাই ১৯৪৮ চনত গঙ্গা পূজাৰ উপলক্ষত, মুক্তি পৰিষদৰ পূঁজি গঠন কৰিবলৈ প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ পৰা ১টকাকৈ বৰঙনি তুলিছিল। ১৯৪৯ত ত্ৰিপুৰা ভাৰত যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে চামিল হৈছিল। ১৯৫০ত দেৱবাৰ্মাৰ মুক্তি পৰিষদ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ লগত একত্ৰীকৰণ হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰী সংস্কৃতি]
ফ্ৰান্সৰ নাৰী
ইতিহাসৰ পাতত ফ্ৰান্সৰ নাৰীৰ (Women in France) ভূমিকা পৰিৱৰ্তনশীল। ১৯৪৪ চনত ফৰাচী মহিলাই ভোটাধিকাৰ লাভ কৰিছিল। আন আন পশ্চিমীয়া দেশৰ দৰেই ১৯৬০ আৰু ১৯৭০ চনত নাৰীৰ ভূমিকাত বহু সামাজিক আৰু আইনী পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল। ফৰাচী বিপ্লৱৰ পৰাই উৎপত্তি হোৱা ফৰাচী নাৰীবাদে বিমূৰ্ত মতাদৰ্শৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষকৈ ছিমন ডি ব’ভ’ৰৰ লেখাৰ জৰিয়তে সমসাময়িক ঘটনাপ্ৰৱাহত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলাইছে।
ফৰাচী সমাজত মহিলাৰ পৰম্পৰাগত ভূমিকাত ঘৰুৱা কৰ্তব্য যেনেঃ গৃহ পৰিচালনা,প্ৰথাগতভাৱে খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা, শিশু লালন-পালন, শস্য চপোৱা,খেতি কৰা,আৰু জীৱ-জন্তুৰ যত্ন লোৱা আদি কাম জড়িত হৈ থাকে। ফ্ৰান্সত ঔদ্যোগিক বিপ্লৱৰ আৰম্ভণিৰ লগে লগে মহিলাসকলৰ ভূমিকা সলনি হৈ গ’ল আৰু তেওঁলোক ঘৰুৱা সহায়ক, কাৰখানাৰ শ্ৰমিক আৰু ধুবুনী হৈ পৰে। ইয়াত সাধাৰণতে "বুৰ্জোৱা" মৰ্যাদা থকা মহিলাসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাছিল, কাৰণ এই মহিলাসকল প্ৰায়ে স্বামীৰ আৰ্থিক সহায়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰিছিল। উচ্চ শ্ৰেণীৰ মৰ্যাদাসম্পন্ন মহিলাসকলৰো সন্তানক গাখীৰ এৰালৈকে ভিজা নাৰ্ছৰ ওচৰলৈ পঠোৱাৰ প্ৰৱণতা আছিল।
গীৰ্জা আৰু ৰাজ্যত তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত প্ৰশাসক হিচাপে কাম কৰিবলৈ কাৰ্য্যকৰীসকলক যোগান ধৰাৰ ক্ষেত্ৰত শৈক্ষিক আকাংক্ষা বৃদ্ধি পাইছিল আৰু ক্ৰমান্বয়ে সেয়া প্ৰতিষ্ঠানিক হৈ পৰিছিল। ছোৱালীকো স্কুলীয়া শিক্ষা দিয়া হৈছিল। কিন্তু ৰাজনৈতিক দায়িত্ব ল’বলৈ তেওঁলোকক দিয়া হোৱা নাছিল। ছোৱালীক নেতৃত্বৰ পদৰ বাবে অযোগ্য আৰু সাধাৰণতে ভাতৃতকৈ বুদ্ধিমত্তাহীন বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। সম্ভ্ৰান্ত আৰু বুৰ্জোৱা অভিজাত শ্ৰেণীৰ পুত্ৰ-কন্যাক লিংগ নিৰ্দিষ্ট শিক্ষা দিয়া হৈছিল। ল’ৰাক উচ্চ বিদ্যালয়লৈ পঠিওৱা হৈছিল। কেতিয়াবা তেওঁলোকক বিশ্ববিদ্যালয়লৈও পঠিওৱা হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ ভনীয়েকক সুযোগ-সুবিধা অথবা ভাগ্য মিলিলে তেন্তে কনভেণ্টত ব’ৰ্ডলৈ পঠিওৱা হৈছিল। বোধোদয়ৰ সময়ত এই আৰ্হিটোক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা হৈছিল যদিও নাৰী শিক্ষাৰ বাবে কোনো প্ৰকৃত বিকল্পৰ উপস্থাপন সেইসময়ত কৰা হোৱা নাছিল। ঘৰত শিক্ষাৰ জৰিয়তেহে জ্ঞানী মহিলা বিকশিত হৈছিল।
ফ্ৰান্সত নাৰীবাদৰ উৎপত্তি ফৰাচী বিপ্লৱৰ পৰাই হৈছে। ১৯ শতিকাত লুইজ মিচেল, ৰাছিয়াত জন্মগ্ৰহণ কৰা এলিজাবেথ ডিমিট্ৰিফ আৰু নাথালি লেমেলকে ধৰি কেইগৰাকীমান বিখ্যাত ব্যক্তি উল্লেখযোগ্য আছিল। ফৰাচী নাৰীবাদে ১৯৭০ চনৰ পৰা ১৯৯০ চনলৈকে উদ্ভৱ হোৱা নাৰীবাদী তত্ত্ব আৰু দৰ্শনৰ এটা শাখাক সামৰি লৈছে। এংলোফোন নাৰীবাদৰ তুলনাত এই ফৰাচী নাৰীবাদী তত্ত্বটোক ব্যৱহাৰিক বিষয়ৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াতকৈ অধিক দাৰ্শনিক আৰু সাহিত্যিক দৃষ্টিভংগীৰে পৃথক কৰা হৈছে।
ফৰাচী লেখিকা, বুদ্ধিজীৱী, অস্তিত্ববাদী দাৰ্শনিক, ৰাজনৈতিক কৰ্মী আৰু সামাজিক তত্ত্ববিদ ছিমন ডি ব’ভ’য়াৰ এগৰাকী বিশিষ্ট নাৰীবাদী ব্যক্তি। ১৯৪৯ চনত নাৰীৰ অত্যাচাৰৰ বিশদ বিশ্লেষণ আৰু সমসাময়িক নাৰীবাদৰ মূল গ্ৰন্থ দ্য ছেকেণ্ড চেক্স নামৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
বালি যাত্ৰা
বালি যাত্ৰা (Bali Jatra) হৈছে এছিয়াৰ এক সৰ্ববৃহৎ মুক্ত বাণিজ্য মেলা। এই উৎসৱ উৰিষ্যাৰ (পূৱ ভাৰতৰ এখন ৰাজ্য), কটক চহৰৰ মহানদী নদীৰ গদাগাদিয়া ঘাটত অনুষ্ঠিত হয়। উৰিষ্যাৰ প্ৰাচীন সদাগৰসকল বালিৰ দূৰৱৰ্তী ভূমিৰ লগতে জাভা, সুমাত্ৰা, বৰ্ণেও (সকলো ইণ্ডোনেছিয়াৰ), আৰু শ্ৰীলংকা (পূৰ্বতে চিয়লন) আদিলৈ বাণিজ্য আৰু সাংস্কৃতিক সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে কৰা যাত্ৰাৰ স্মৃতিস্বৰূপে এই উৎসৱটো পালন কৰা হয়। এই মহোৎসৱ উড়িয়া বৰ্ষপঞ্জীমতে প্ৰতি বছৰে কাৰ্তিক পূৰ্ণিমা (কাতি মাহৰ পূৰ্ণচন্দ্ৰ দিন) তিথিৰ পৰা পালন কৰা হয়।
অক্টোবৰ আৰু নৱেম্বৰ মাহৰ শেষৰ ফালে অহা কাৰ্তিক পুৰ্ণিমাত, উৰিষ্যাৰ লোকসকল মহানদী, ব্ৰাহ্মাণী নদী, অন্য নদীৰ পাৰ, পুখুৰীৰ পাৰ, পানীৰ টেংক আৰু সাগৰৰ তীৰত সমবেত হয় আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ভ্ৰমণৰ এক প্ৰতীক হিচাপে ৰঙীন কাগজ, শুকান কল গছৰ ছাল, আৰু কৰ্কেৰে নিৰ্মিত সৰু পুতলা নাও পানীত ভঁহাই পঠিয়াই। সাধাৰণতে ৰাতিপুৱা আৰম্ভ কৰা এই পুতলা নাওবোৰত পাৰম্পৰিক পান আৰু সৰু তেলৰ চাকি জ্বলাই ৰাখে, ফলত মহোৎসৱৰ সময়ত ই এক আকৰ্ষণীয় দৃশ্যপটৰ সৃষ্টি কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
ৰিচাৰ্ড উইলিয়াম টিম
ড॰ ৰিচাৰ্ড উইলিয়াম টিম (Richard William Timm; ২ মাৰ্চ ১৯২৩ – ১১ ছেপ্টেম্বৰ ২০২০) এগৰাকী আমেৰিকান জীৱবিজ্ঞানী, খ্ৰীষ্টান যাজক, শিক্ষাবিদ, গৱেষক আৰু সমাজকৰ্মী আছিল। তেওঁ নটৰ ডেম কলেজৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। তদুপৰি ১৯৭০ চনৰ পৰা ১৯৭১ চনলৈ কলেজৰ অধ্যক্ষৰ আসন শুৱনি কৰিছিল। তেওঁ ২৫০ৰো অধিক জীৱ প্ৰজাতি আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৩ চনৰ ২ মাৰ্চ তাৰিখে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ইণ্ডিয়ানা ৰাজ্যৰ ছাউথ বেণ্ডত ৰিচাৰ্ড উইলিয়াম টিমৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ জোছেফ আৰু মাতৃ জোছেফিন অটেন। তেওঁ চাৰজন সন্তানৰ ভিতৰত দ্বিতীয় সন্তান আছিল। তেওঁৰ বড় ভাই বব দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত মৃত্যুবৰণ কৰে। টিমৰ পিতৃ জোছেফ পুলম্যান কোম্পানীৰ এজন পে-মাষ্টাৰ আছিল।
শিক্ষা জীৱন
স্কুলীয়া শিক্ষা শেষ কৰি তেওঁ নটৰ ডেম বিশ্ববিদ্যালয়ত দৰ্শন অধ্যয়ন কৰে। ১৯৪৫ চনত তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। তাৰপিছত তেওঁ কেথলিক ইউনিভাৰ্ছিটী অৱ আমেৰিকাত নাম ভৰ্তি কৰে। এইদৰেই ১৯৫১ চনত জীৱবিজ্ঞান বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু ১৯৫২ চনত প্যাৰাছাইটোল'জী বিষয়ত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
বঁটা আৰু সন্মান
টিম তেওঁৰ কৰ্মৰ বাবে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞানী শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:আমেৰিকান লেখক শ্ৰেণী:ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী
সম্ভাৱিতা
সম্ভাৱিতা বা সম্ভাৱনা তত্ত্ব হৈছে গণিতৰ এটি শাখা য'ত গণনামূলকভাবে কোনো ঘটনা বা ভৱিষ্যত পৰীক্ষাৰ এটি নিৰ্দিষ্ট ফলাফলত উপনীত হোৱাৰ সম্ভাৱনা ব্যক্ত কৰা হয়। বিন্যাস তথা সমাবেশ গৱেষণা সম্ভাৱনা নিৰ্ণয়ৰ বাবে উপযোগী। ই পৰিসংখ্যাৰ অন্যতম ভিত্তি। একোটা পৰীক্ষাত ঘটিব পৰা ঘটনাৰ ফল একোটাৰ সম্ভাৱ্য জোখকে সম্ভাৱিতা বুলি কোৱা হয়।
কোনো ঘটনা ঘটাৰ সম্ভাৱনা পৰিমাপ কৰাই সম্ভাৱিতা। সম্ভাৱিতাৰ সৈতে ঘটনাৰ যোগসূত্ৰ প্ৰচুৰ। 'ঘটনা' হৈছে আমাৰ চাৰিওফালে দৃশ্যমান এনে কোনো পৰিস্থিতি যাৰ ফলাফল বিদ্যমান। আৰু 'সম্ভাৱিতা' হ'ল এনে এটি গাণিতিক হিচাব যি আমাক ঘটনা সম্পৰ্কে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰাত সহায়তা কৰে। সম্ভাৱিতা সম্পৰ্কে বিস্তাৰ ভাৱে জানিবলৈ বিভিন্ন বিষয় সম্পৰ্কে স্বচ্ছ ধাৰণা থাকা দৰকাৰ: যোৰ, বিন্যাস, সমাৱেশ ইত্যাদি। এটি ঘটনা A-ৰ সম্ভাৱিতাৰ সংজ্ঞা এনেকৈ দিব পাৰি-  ধৰা হ'ল A এটা ঘটনা আৰু A-ৰ সম্ভাৱিতাক ০ আৰু ১ ৰ ভিতৰত এটি প্ৰকৃত ৰাশিৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ কৰা যায়, যাক আমি P(A), p(A) বা Pr(A) বুলি লিখোঁ। কোনো ঘটনাৰ সম্ভাৱিতা ০ হ'লে তাক অসম্ভৱ ঘটনা, আৰু কোনো ঘটনাৰ সম্ভাৱিতা ১ হ'লে তাক কোৱা হয় অৱশ্যম্ভাৱী ঘটনা।
গাণিতিক বিশ্লেষণ
এটা মুদ্ৰা যাদৃচ্ছিকভাৱে টচ কৰিলে, ইয়াৰ ফলাফলক বিশুদ্ধ বুলি ধৰা হয়। অৰ্থাৎ ফলাফল সমূহ সমৰূপৰ অৰ্থাৎ পক্ষপাতদুষ্ট নহয়। মুদ্ৰাৰ এই ধৰ্মটোক মুদ্ৰাৰ নিৰপেক্ষ ধৰ্ম বুলি কোৱা হয়। ইয়াত দুটা ফলাফল মুণ্ড আৰু পুচ্ছ অহাৰ ফলাফল দুটা পৰস্পৰ সমান। যিকোনো ঘটনাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো ফলাফলৰ সম্ভাৱনা মুঠ ফলাফলৰ সংখ্যাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়। গাণিতিক ভাৱে ইয়াৰ এটা ফলাফলৰ মান ১/২ বা ০.৫, অৰ্থাৎ মুঠ দুটা ফলাফলৰ পৰা যিকোনো এটা ফল এবাৰত পোৱা যাব। ইয়াত যিকোনো এটা ফলাফলৰ হাৰ ৫০% হ'ব। হয়তো সি মুণ্ড বা পুচ্ছ, যিকোনো এটা হ'ব।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সম্ভাৱিতা
দীৰ্ঘেশ্বৰী দেৱালয়
দীৰ্ঘেশ্বৰী দেৱালয় বা দীৰ্ঘেশ্বৰী মন্দিৰ অসমৰ উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ পাৰত অৱস্থিত এখন ঐতিহাসিক শক্তি উপাসনাস্থলী। আহোম স্বৰ্গদেউ শিৱ সিংহয়ে নিৰ্মাণ কৰা এই দেৱালয়ক শক্তিপীঠ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ইয়াত বহুতো শিলৰ ভাস্কৰ্য উদ্ধাৰ হৈছে। দীৰ্ঘেশ্বৰী মন্দিৰ বছৰেকীয়া দুৰ্গা পূজাৰ বাবে বিখ্যাত।
প্ৰবাদ
দক্ষৰ জীয়ৰী সতীয়ে পিতৃৰ অমতত মহাদেৱৰ সৈতে বিবাহ হৈছিল। এবাৰ দক্ষই এটা যজ্ঞৰ আয়োজন কৰিলে। কিন্তু তালৈ জোৱায়েকক নিমন্ত্ৰণ নকৰিলে। তথাপিও সতীয়ে বিনা নিমন্ত্ৰণে পিতৃৰ যজ্ঞস্থলীত উপস্থিত হ'লগৈ। জীয়েকক দেখি দক্ষৰ খঙে চুলিৰ আগ পালে আৰু মহাদেৱক ভৎসৰ্না কৰিবলৈ ধৰিলে। স্বামীৰ বদনাম সহিব নোৱাৰি সতীয়ে যজ্ঞস্থলীতে প্ৰাণত্যাগ কৰিলে। প্ৰিয়াৰ বিয়োগত শিৱ শোকত বলিয়া হ'ল আৰু সতীৰ মৃতদেহ কান্ধত তুলি লৈ বিশ্ব ভ্ৰমি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া ভগৱান বিষ্ণুয়ে সুদৰ্শন চক্ৰৰে সতীৰ দেহ টুকুৰা টুকৰকৈ কাটি পেলালে। য'তেই এনে অংশ পৰিল, তাতেই একোখন তীৰ্থস্থান গঢ়ি উঠিল। নীলাচল পাহাৰত সতীৰ যোনিভাগ পৰিল আৰু তাত কামাখ্যা মন্দিৰ প্ৰতিষ্ঠা হ'ল। সেই একেসময়তে সীতাচল পাহৰতো সতীদেৱীৰ শৰীৰৰ অংশ পৰিছিল বুলি প্ৰবাদ আছে। আৰু তেতিয়াৰ পৰায়ে এই স্থল পৱিত্ৰ বুলি গণ্য কৰি অহা হৈছে।
আন এক প্ৰবাদ মতে ঋষি মাৰ্কণ্ডেয়য়ে এই স্থানত দেৱী দুৰ্গাক প্ৰসন্ন কৰিবলৈ কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল। অৱশেষত দুৰ্গা দেৱীৰ আৱিৰ্ভাৱ হয় আৰু তেওঁ ঋষি মাৰ্কণ্ডেয়ক বৰদান দিয়ে আৰু তেতিয়াৰে পৰা দীৰ্ঘেশ্বৰী মন্দিৰ দেৱী দুৰ্গাৰ পৱিত্ৰ মন্দিৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়।
ইতিহাস
প্ৰাচীন বা মধ্যযুগত দীৰ্ঘেশ্বৰীত কোনো দুৰ্গা মন্দিৰ আছিল নে নাই জনা নাযায়। বৰ্তমানৰ মন্দিৰটো আহোম স্বৰ্গদেউ শিৱ সিংহয়ে নিৰ্মাণ কৰিছিল। স্বৰ্গদেউৰ আদেশত নামনি অসম আৰু গুৱাহাটীৰ তৰুণ দুৱৰা বৰফুকনৰ তত্ত্বাৱধানত দীৰ্ঘেশ্বৰী দেৱালয়ৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য চলিছিল। দেৱালয়খন সীতাচল পাহাৰৰ শিখৰত ইটাৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। দেৱালয়ৰ গৰ্ভগৃহ মাটিৰ তলৰ এক সৰু গুহাত অৱস্থিত আৰু ইয়াত এটি দুৰ্গাৰ প্ৰতিমূৰ্তি আছে। মন্দিৰৰ দৈনন্দিন কাৰ্য-কলাপৰ বাবে কমিটি গঠন কৰা হৈছিল আৰু মন্দিৰ আৰু পুৰোহিতৰ নামত মাটি দান কৰা হৈছিল। মন্দিৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত আহোম স্বৰ্গদেউ শিৱ সিংহৰ নামত এক শিলালিপি পোৱা গৈছে। এই শিলালিপিত স্বৰ্গদেউৰ লগতে তৰুণ দুৱৰা বৰফুকনৰ নাম উল্লেখ আছে লগতে স্বৰ্গদেউৰ আদেশত এই মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা আৰু দীৰ্ঘেশ্বৰী দেৱালয়ৰ নামত ভূমিদানৰ কথাও উল্লেখ আছে। ১৭৫৬ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোম স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহয়ে তেওঁৰ ৰাজকীয় ভ্ৰমণত দীৰ্ঘেশ্বৰী দেৱালয় দৰ্শন কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ মন্দিৰখনলৈ আৰু মাটি আৰু আৰু উপযুক্ত ৰক্ষণা-বেক্ষণৰ বাবে মানুহ নিযুক্ত কৰিছিল। স্বৰ্গদেউয়ে মন্দিৰলৈ ৰূপৰ জাপি এখন আগবঢ়াইছিল আৰু এই জাপিখন এতিয়াও দেৱী দুৰ্গাৰ মূল বিগ্ৰহত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বৰ্তমান স্থিতি
প্ৰতি বছৰে দীৰ্ঘেশ্বৰী দেৱালয়ত অনুষ্ঠিত হোৱা বছৰেকীয়া দুৰ্গা পূজাত অগণন ভক্তৰ সমাগম হয়। দুৰ্গা পূজাত ইয়াত ম'হ বলি দিয়া হয়। বৰ্তমান ইয়াৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি কৰা হৈছে। মন্দিৰৰ চৌহদত এখন পুখুৰী আছে। মন্দিৰৰ প্ৰৱেশ দ্বাৰত গণেশৰ বৃহৎ ভাস্কৰ্য আছে। ইয়াত দুটা ভৰিৰ চিহ্ন পোৱা গৈছে আৰু স্থানীয়লোকে এই ভৰিৰ চাপ দেৱী দুৰ্গাৰ বুলি গণ্য কৰে। ইয়াত শিলৰ এক আকৃতি পোৱা গৈছে। স্থানীয় লোকে ইয়াক অপ্সৰা সকলৰ নাও বুলি বিশ্বাস কৰে। দীৰ্ঘেশ্বৰী দেৱালয় ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব সৰ্বেক্ষণৰ দ্বাৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ ঐতিহাসিক স্থল হিচাপে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী
বাঢ়নী
বাঢ়নী এবিধ ঠাই পৰিষ্কাৰ কৰাত ব্যৱহাৰ হোৱা বাঁহৰ কাঠিৰে তৈয়াৰ কৰা সঁজুলি। মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱনত পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰে থাকিবলৈ বাঢ়নী এবিধ অতি আৱশ্যকীয় উপাদান। বাঁহৰ কাঠি বা খেৰৰ টান অংশ তমাল বা ৰছীৰ সহায়ত এফালে মুঠা মাৰি বান্ধি বাঢ়নী তৈয়াৰ কৰা হয়।
প্ৰস্তুত বিধি
সাধাৰণতে বাঢ়নী প্ৰস্তুত কৰিবলৈ পুৰঠ জাতি বাঁহ এডালৰ দুটা গাঁঠিৰ মাজৰডোখৰ ল’ব লাগে। পাবটোৰ দীঘলে ২০টা মান ভাগ কৰি বুকুখন চাঁচি সৰু সৰুকৈ ফালি লৈ প্ৰত্যেক ফালৰ এটা মূৰে আধামানলৈ চিৰিলি চিৰিলি কৰি কাঠি উলিয়াব লাগে। চিৰিলি চিৰিলি ভাগটোৰ বিপৰীত দিশবোৰ একেলগ কৰি প্ৰায় ২৫-৩০টা কাঠি মুঠা কৰি বান্ধি বাঢ়নী প্ৰস্তুত কৰা হয়। কিছুমানে খেৰৰ টান অংশৰেও বাঢ়নী তৈয়াৰ কৰে। আজিকালি নাৰিকল পাতৰ সিৰা আৰু প্লাষ্টিকৰ কাঠিৰেও বাঢ়নী প্ৰস্তুত কৰা দেখা যায়।
ব্যৱহাৰ
বাঢ়নী সাধাৰণতে ঠাই পৰিষ্কাৰ কৰা কামতে ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও, বিভিন্ন শৈলীৰে তৈয়াৰ কৰা বাঢ়নীৰ ব্যৱহাৰো ভিন ভিন হয়। চোতাল সৰা বাঢ়নীৰে যিদৰে চোতাল পৰিষ্কাৰ কৰা হয়, চুৱা বাঢ়নীৰে তুনামূলকভাৱে বেছি লেতেৰা ঠাই বা অশুচি অৱস্থাত থকা মহিলাই ব্যৱহাৰ কৰে। শোটা বাঢ়নী পাকঘৰ সৰা কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। শুচি বাঢ়নী পিঠাগুড়ি, চিৰ, সান্দহগুড়ি ভাজিবলৈ পাকঘৰৰ ধোঁৱাচাঙত তুলি থৈ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কুঁচি বাঢ়নী তাঁতত তাহোন দিয়া কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বঢ়নী বা লুৰি বাৰি ঢেঁকীত ধান বনা। পিঠাগুড়ি খুন্দা কাম অকলশৰীয়াকৈ কৰিলে ঢেঁকী দিওঁতাগৰাকীয়ে ব্যৱহাৰ কৰে। অসমত প্ৰচলিত কিছুমান জনবিশ্ৱাসৰ লগতো বাঢ়নী জড়িত। বেজ-বেজালি আদিৰ লগতো বাঢ়নীৰ সম্পৰ্ক আছে। ভূত খেদিবলৈ, মুখলগা ভাঙিবলৈ, ন-কৈ সজা বাৰীত মানুহৰ কুদৃষ্টি নপৰিবলৈ বাঢ়নী বা বাঢ়নীৰ কাঠি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
লোকসাহিত্যত বাঢ়নী
ই অসমীয়া লোকসংস্কৃতিৰো অংগ। অসমীয়া সমাজত বাহীবন কৰাৰ অৰ্থই হৈছে বাঢ়নীৰে চোতাল-ঘৰ সাৰি পৰিষ্কাৰ কৰা। লোকসাহিত্যৰ বিভিন্ন বিষয়ত বাঢ়নী শব্দৰ উল্লেখ আছে। মানুহে মানুহক দিয়া শাও-শপনিৰ পৰা কবিৰ কবিতালৈ বাঢ়নীৰ উল্লেখ পোৱা যায়। ’বাঢ়নীৰে কোবাই খেদিম’ বুলি কোনো লোকক লঘু কৰা গালিৰ লগতে আনৰ বস্তুলৈ অতি লোভ কৰা লোকক ঠাট্টা কৰি কোৱা হয়,
“নিয়মেই নিয়ম কৰে দম্হী, একাদশী, চপৰাতি পুৰা মাছ খাএ, (চপৰাতি=ওৰেৰাতি) চুৱা বান্নীত বহি। (বান্নি=বাঢ়নী)
বিহুগীতৰ মাজতো বাঢ়নীয়ে ঠাই পাইছে-
“কাহিনীকৈ আহিবা আমাৰ পিছে পিছে দীঘলকৈ ওৰণী লৈ। কেতিয়ানো সাৰিবা মোৰে বাহি চোতাল হাততে বাঢ়নী লৈ’’
ষ্টাৰপ্লাছ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰ শ্ৰেণী:পোখালি
৭ জানুৱাৰী
৭ জানুৱাৰী দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৭ম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ৩৫৮টা দিন (অধিবৰ্ষত ৩৫৯টা দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা -
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জানুৱাৰী শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ৰণগৌৰা নাৰ্জাৰী
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
পম্বন সেতু
পম্বন সেতু এখন "কেণ্টিলিভাৰ" দলং যি ভাৰতৰ দক্ষিণ প্ৰান্তত অৱস্থিত পম্বন দ্বীপক মূলভূমিৰ সৈতে সংযোগ কৰে। এই পম্বন দ্বীপতে অৱস্থিত হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী সকলৰ পৱিত্ৰস্থান ৰামেশ্বৰম। পম্বন সেতু বুলিলে সমান্তৰাল কৈ যোৱা ৰে'ল আৰু ৰোড দলং দুয়োখনকে বুজোৱা হয়।
ইতিহাস
পম্বনৰ ৰে'লৱে সেতুখন ২.০৬৫ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ। এই সেতুখন ১৯১৪ চনত মিটাৰ গ'জ ৰে'লসেৱাৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়া হয়। সেতুখনৰ এটা অংশ জাহাজ পাৰ হৈ যাব পৰাকৈ উঠাই দিয়াৰ সুবিধাও আছে।
ঐতিহাসিক ভাৱে এই দলঙখনত মিটাৰ গ'জ ৰে'ল চলাচল কৰিছিল যদিও ২০০৭ চনৰ আগষ্ট মাহৰ ১২ তাৰিখৰ পৰা ইয়াক ব্ৰ'ডগ'জ ৰে'লসেৱাৰ উপযোগীকৈ উন্নীত কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ দলংসমূহ
কেতুমতী (ৰামায়ণ)
কেতুমতী (Ketumati) ৰাক্ষষ ৰজা সুকেশ আৰু গন্ধৰ্ব ৰাজকুমাৰী দেৱৱতীৰ পুত্ৰ সুমালীৰ দাম্পত্য সঙ্গী আছিল৷ তেওঁ আছিল গন্ধৰ্ব ৰাজকুমাৰী নৰ্মদাৰ কন্যা৷ তেওঁ ১০ গৰাকী পুত্ৰ আৰু ৪ গৰাকী কন্যা সন্তানৰ মাতৃ আছিল৷
তেওঁৰ ভনী দুগৰাকীৰ নাম হৈছে- বসুদা আৰু সুন্দৰী, যাক মালী আৰু মাল্যবানে বিবাহ কৰাইছিল৷ তেওঁৰ কন্যা কৈকেষী ঋষি বিশ্ৰবাৰ সৈতে বিবাহ হয় যাৰ ঔৰসত তিনি পুত্ৰ যথাক্ৰমে ৰাৱণ, কুম্ভকৰ্ণ, বিভীষণ আৰু এটি কন্যা শূৰ্পনখাৰ জন্ম হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
পাৰঘাট (চলচ্চিত্ৰ)
পাৰঘাট (Parghat) প্ৰমথৰাম দাসৰ প্ৰাগজ্যোতিষ কলাচিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠানে প্ৰযোজনা কৰা সপ্তম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। মুক্তি পাইছিল ১৯৪৯ৰ ৫ আগষ্টত। ছবিখনৰ পৰিচালনা আৰু কাহিনী আছিল প্ৰবীন ফুকনৰ। কানি বেপাৰক কেন্দ্ৰ কৰি কাহিনী ৰচনা হৈছিল। চিত্ৰগ্ৰহণ কলকাতাৰ ইন্দ্ৰপুৰী ষ্টুডিঅ'ত। এই ছবিৰ যোগেদি অভিনেত্ৰী জ্ঞানদা কাকতিয়ে ছবিজগতত প্ৰথম খোজ পেলাইছিল।
ছবিখনৰ কাহিনী
ছবিখনৰ কাহিনীভাগ ব্ৰিটিছৰ দিনৰ চোৰাং কানি বেপাৰৰ ওপৰত আধাৰিত। এই চলচ্চিত্ৰখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্ৰথমখন আগতীয়া টিকট বুকিঙৰ ব্যৱস্থা থকা চলচ্চিত্ৰ।
সঙ্গীত
পুৰুষোত্তম দাসে গন্ধৰ্ব নামেৰে পাৰঘাটৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল।
কলিয়াবৰ মহাবিদ্যালয়
কলিয়াবৰ মহাবিদ্যালয় (kaliabor college) হৈছে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ এখন মহাবিদ্যালয়। আহোম শাসনৰ গৌৰৱোজ্জল ইতিহাসেৰে গৰ্বিত কলিয়াবৰৰ কেন্দ্ৰস্থল কুঁৱৰীটোলত ১৯৬৯ চনৰ ২৬ জুলাই তাৰিখে কলিয়াবৰ মহাবিদ্যালয় নামেৰে শুভাৰম্ভ হৈছিল। ইয়াৰ লাইখুঁটা স্থাপন কৰিছিল শিক্ষাবিদ শ্ৰদ্ধেয় ড° গকুলেশ্বৰ গোস্বামীদেৱে। বৰ্তমান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত এই মহাবিদ্যালয়খন ৰাষ্ট্ৰীয় মূল্যাংকন আৰু প্ৰত্যাপন পৰিষদ (ইংৰাজী:National Assessment and Accreditation Council) ৰ দ্বাৰা ২০১৫ চনত "A" grade ৰ মহাবিদ্যালয় হিচাপে চিহ্নিত হৈছে। আৰম্ভণিতে কলা শাখাৰে পাতনি মেলিছিল যদিও বৰ্তমান বাণিজ্য, বিজ্ঞানকে ধৰি ভকেচ'নেল শাখাৰ পাঠ্যক্ৰমও উপলব্ধ।
সা-সুবিধাসমূহ
কলিয়াবৰ কলেজত কেইবাটাও সুবিধা আছে যিয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ লগতে কৰ্মচাৰীসকলৰ বাবে কেম্পাছ জীৱনৰ সুবিধা বৃদ্ধি কৰে। তেওঁলোকক তলত দিয়া ধৰণে তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে।
(১) প্ৰতিটো ষ্ট্ৰিমৰ শীৰ্ষস্থানীয়সকলৰ বাবে বিনামূলীয়া ছাত্ৰত্ব বঁটা, যদিহে তেওঁলোকে পৰীক্ষাত ৬০% সৰ্বমুঠ নম্বৰ লাভ কৰে। (২) শীৰ্ষ দহজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে ৫০০০ টকাৰ নগদ পুৰস্কাৰ। (৩) আৰ্থিকভাৱে পিছপৰা শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক আৰ্থিক সাহায্য। (৪) মেধা আৰু আৰ্থিক অৱস্থাৰ ভিত্তিত পাঁচজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক ৫০০০ টকাৰ বৃত্তি। (৫) যোগ্যতা আৰু আৰ্থিক অৱস্থাৰ ওপৰত প্ৰয়াত খগেশ্বৰ হাজৰিকা সোঁৱৰণী বৃত্তি।
শিক্ষকবৃন্দ
বৰ্তমানৰ অধ্যাপক-অধ্যাপিকাসকল :
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
চেৰামন জুমা মছজিদ
চেৰামন জুমা মছজিদ (ചേരമാൻ ജുമാ മസ്ജിദ്, Cheraman Juma Mosque) ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ ত্ৰিচুৰৰ মেথালা, কোডুংগাল্লুৰত অৱস্থিত এটা মছজিদ। কিংবদন্তী অনুসৰি এই মছজিদক প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৬২৯ খ্ৰীষ্টাব্দত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ই ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ আটাইতকৈ পুৰণি মছজিদ। আধুনিক কেৰালাৰ চেৰা ৰজা চেৰামন পেৰুমলৰ উত্তৰাধিকাৰীৰ নিৰ্দেশত ইছলামীয় নবী মুহাম্মাদৰ পাৰ্চী শিষ্য মালিক দীনাৰে ইয়াক নিৰ্মাণ কৰিছিল। ওলমি থকা চাকিৰে কেৰালা শৈলীত মছজিদখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৫০৪ চনত লোপো চ'ৰেছ ডি আলবাৰ্গাৰিয়াই কোডুংগাল্লুৰ বন্দৰত আক্ৰমণ কৰাৰ সময়ত পৰ্তুগীজসকলে মছজিদটো ধ্বংস কৰিছিল। পুৰণি ভৱনটো ১৫০৪ চনৰ ডি আলগাবাৰিয়া আক্ৰমণৰ কিছু সময় পিছত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল (অৰ্থাৎ ১৬ শতিকাৰ মাজভাগৰ পৰা সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈ)। আধুনিক কৰিডৰ বা দীঘলী-বাট আৰু হল ১৯৮৪ চনত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। পুৰণি অট্টালিকাৰ চাৰিওফালে থকা ১৯৮৪ চনৰ আধুনিক সম্প্ৰসাৰণবোৰে পুৰণি ভৱনটোৰ প্ৰায় সকলো বোৰ বাহ্যিক বৈশিষ্ট্য লুকুৱাই ৰাখে।
ইতিহাস
কিংবদন্তী অনুসৰি চেৰামন পেৰুমলে ("চেৰামন পেৰুমল" চেৰা ৰজাসকলৰ দ্বাৰা অধিষ্ঠিত উপাধি) চন্দ্ৰৰ বিভাজনৰ সাক্ষী আছিল। চন্দ্ৰ বিভাজন কোৰানত উল্লেখ থকা এক অতিপ্ৰাকৃতিক ঘটনা। মুহাম্মদে এজন অবিশ্বাসীলোকৰ দাবীত এই চন্দ্ৰ বিভাজন কৰিছিল। এই অলৌকিক ঘটনা প্ৰত্যক্ষ কৰি হতভম্ব চেৰা ৰজাই তেওঁৰ জ্যোতিষীসকলক মতাই আনি এই ঘটনাৰ নিশ্চিতকৰণ কৰে কিন্তু সঠিক কাৰণ গম নাপায়। আৰৱ ব্যৱসায়ীসকলে মালাবাৰ বন্দৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত ৰজাৰ সৈতে চন্দ্ৰ বিভাজনৰ দৰ্শন কৰিবলৈ সিংহল ভ্ৰমণ কৰিবলৈ অনুমতি বিচাৰে। তেওঁলোকৰ সৈতে হোৱা বাৰ্তালাপত ৰজাই মুহাম্মাদৰ বিষয়ে গম পায়। ৰাজায়ে তেওঁৰ পুত্ৰক তেওঁৰ ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰী পাতি আৰৱ ব্যৱসায়ীসকলৰ সৈতে মুহাম্মদক নিজে লগ কৰিবলৈ যায়।
বুৰঞ্জীবিদ এম.জি.এছ. নাৰায়ণনৰ মতে, " চেৰা ৰজাই ইছলাম গ্ৰহণ কৰি মক্কালৈ যোৱা পৰম্পৰাক অস্বীকাৰ কৰাৰ কোনো কাৰণ নাই, কিয়নো ই কেৱল মুছলমান ইতিহাসতে নহয়, কেৰালোলপট্টিৰ দৰে হিন্দু চৰিত পুথিৰ ইতিহাসতো ই স্থান লাভ কৰিছে। এনে এক কাহিনী ৰচনা কৰাৰ আশা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই যি কোনো প্ৰকাৰে ব্ৰাহ্মণ বা হিন্দু জনগোষ্ঠীৰ সন্মান বৃদ্ধি নকৰে।"
মছজিদৰ ইতিহাসে ইয়াক বহুতো স্থাপত্যৰ বিচিত্ৰতা প্ৰদান কৰিছে। যিহেতু এই স্থানত পূৰ্বতে পল বৌদ্ধ মঠ আছিল সেয়ে ১০০০ খ্ৰীষ্টাব্দত ইয়াৰ পুনৰ নিৰ্মাণ নোহোৱালৈকে ই কাবাৰ ফালে মুখ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে পূবা দিশৰ ফালে আছিল। বৰ্তমান সময়তো মছজিদখনত বৌদ্ধ মটৰ কিছু অৱশিষ্ট অংশ অন্তৰ্ভুক্ত আছে। যেনে এটা পৰম্পৰাগত পুখুৰী আৰু এটা চাকি যি হাজাৰ বছৰ ধৰি জ্বলি আছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই চাকিৰ তেল সকলো ধৰ্মৰ দৰ্শনাৰ্থী আৰু তীৰ্থযাত্ৰীয়ে ইয়ালৈ আনিছিল।
বিদ্যাৰম্ভ
বিদ্যাৰ অৰ্থ হৈছে "জ্ঞান" আৰম্ভৰ অৰ্থ হৈছে "আৰম্ভণি।" এই ৰীতি সাধাৰণতে বিজয়া দশমীত অনুষ্ঠিত হয় পুৰোহিতৰ দৰে এজন বিদ্বান ব্যক্তিৰ তত্ত্বাৱধানত তেওঁলোকৰ সন্তানক শিকাবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ এক হিন্দু পৰম্পৰা। চেৰামন মছজিদত এই অনুষ্ঠানটো মছজিদৰ মুছলিম ইমামে পৰিচালনা কৰে। এওঁ শিশুৰ জিভাত বালিত অঁকা বৰ্ণমালাৰ সন্ধান কৰে। ইয়াৰ দ্বাৰা শিক্ষাৰ দেৱী সৰস্বতীক আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়।
এভেনৰ নিযুক্তি
মালাপ্পুৰমৰ তনুৰৰ শোভাপাৰাম্বা শ্ৰীকুৰুম্বা ভাগৱতী মন্দিৰৰ এভেন বা মুখ্য পুৰোহিতক স্থানীয় মুছলমান পৰিয়াল পাজয়াকাথ পৰিয়ালৰ সদস্য হিচাপে নিযুক্ত কৰা হয়। মন্দিৰ ন্যাসৰ সভাপতি চেল্লিকাট্টিল সুন্দৰনৰ মতে, মন্দিৰৰ এভেন পৰম্পৰাগতভাৱে স্থানীয় থিয়া পৰিয়ালৰ এজন সদস্যই নিযুক্ত কৰিছিল। সেয়া হৈছে পাজয়াখাথ ইলোমৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়াল। এই পৰিয়াল বহু বছৰধৰি বিভক্ত হৈ পৰিছিল আৰু ইয়াৰ বাকী সদস্যসকলে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল কিন্তু মন্দিৰ কৰ্তৃপক্ষ আৰু পৰিয়াল দুয়োটাই পৰম্পৰাটো বজাই ৰাখিছিল। মন্দিৰৰ হিন্দু পুৰোহিতক প্ৰতি ১২ বছৰত এবাৰকৈ এক বিশেষ ৰীতি-নীতিৰে নিযুক্ত কৰা হয়। পাজায়াকাথ পৰিয়ালৰ এজন মুছলমান সদস্যৰ সভাপতিত্বত এই প্ৰক্ৰিয়া অনুষ্ঠিত হয় আৰু তেওঁ নিযুক্তিৰ আনুষ্ঠানিক ঘোষণা কৰে। স্থানীয় লোকসকলে এই সৌহাৰ্দ্যক চেৰামন পেৰুমলৰ কৃতিত্ব বুলি জ্ঞান কৰে।
ত্ৰাভানকোৰৰ মহাৰাজ
"মাক্কাতুপোয়া পেৰুমাল" বা "মক্কালৈ যোৱা ৰজা"ৰ কিংবদন্তী কেৰালাৰ জীৱন-মানসত বাস কৰি আহিছে। স্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰ ভাৰতত ত্ৰাভানকোৰ ৰাজ্যৰ মহাৰাজসকলে তেওঁলোকৰ শপত গ্ৰহণত, "মই এই তৰোৱালখন মক্কালৈ যোৱা খুৰাক ঘূৰি অহালৈকে ৰাখিম" বুলি কয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:মছজিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:কেৰালা
আজলি আই (বা-ভগা) থান সত্ৰ
'আজলি আই থান (বা ভগা) থান সত্ৰ মাজুলী জিলাৰ মধ্যভাগৰ বৃহত্তৰ শেনচোৱা অঞ্চলত অৱস্থিত মায়ামৰা সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ এক পৱিত্ৰ তীৰ্থস্থান। আনুমানিক প্ৰায় আশীৰ দশকৰ পৰাই অসমীয়া মাঘ মাহৰ প্ৰথমটো দেওবাৰে এই বৃহত্তৰ শেনচোৱা অঞ্চলৰ মায়ামৰা ভকত বৈষ্ণৱসকলে একগোট হৈ নাম-কীৰ্ত্তন কৰি আহিছে। চাৰি সংহতিৰ অন্যতম এক সংহতি কাল সংহতিৰ অন্তৰ্গত এই থানখনি মায়ামৰা সম্প্ৰদায়ৰ আদ্যগুৰু শ্ৰী শ্ৰী অনিৰূদ্ধদেৱৰ মাতৃ আঁজলি আই বা আঁজলি দেৱীৰ নামেৰে নামাংকৃত কৰা হৈছে। ১৬০৭ চনত (১৫২৯ শক) স্থাপিত এই থানখনিৰ চাৰিওফালৰ পৰিৱেশটো হাবি-জংঘলেৰে আবৃত আৰু বানপানীৰ পৰা ৰক্ষা পাবৰ বাবে ওখ ঠাইত স্থাপিত। বৰ্তমান এই থানখনে মুঠ ৮ বিঘা ৭ কথা ২২ লোচা মাটি আগুৰি আছে।
ইতিহাস
আঁজলি দেৱী শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সম্বন্ধীয় খুৰাক হাতীয়া ওৰফে বুঢ়া খাৰ জীয়েক আছিল। ভূঞা বংশৰ একমাত্ৰ জীয়ৰী আঁজলি দেৱীৰ জন্ম হয় ১৫৩৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভাদ মাহৰ শুক্লা দশমী তিথিত। এই আজলি দেৱী আৰু স্বামী গোন্দাগিৰিৰ পাঁচটা সন্তান আছিল। তেওঁলোক ক্ৰমে- মোহন মুৰাৰী দেৱ, নিৰঞ্জন দেৱ, ৰূপনাৰায়ণ দেৱ, অনিৰূদ্ধদেৱ আৰু বাল্মিকী দেৱ। আঁজলি আইৰ সতে অনিৰূদ্ধদেৱে ১৬০১ খ্ৰীষ্টাব্দত বিষ্ণু বালিকুঞ্চিত সত্ৰ স্থাপন কৰি ধৰ্ম প্ৰচাৰত ব্ৰতী হয়। কিন্তু ১৬০৬ চনত হঠাৎ দূৰৈৰ পাহাৰৰ পৰা দফলাসকলে সত্ৰত লুটপাট চলায় আৰু আজলি আইক ধৰি লৈ যায়। পিছত বাটত বাঘৰ আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হোৱা বাবে দফলাসকলে আঁজলি আই মাজ বাটতে এৰি থৈ যায়। তাৰ পাছদিনাই হাবি মাজৰ পৰা আঁজলি আইক শিষ্যসকলে উদ্ধাৰ কৰে। চৰিত পুথিত এনেদৰে লিখা আছে- প্ৰভুৰ মায়ায়ে পাই ডফলা সবাক। অন্ধকাৰ কিৰ তাৰ পথ ভেটিলেক।। আগত চাহন্তে শত্ৰু দেখয় আন্ধাৰ। পাচ তিতি চাহে লেখে কৰিব সঞ্চাৰ।।