দস্যু_ভাস্কৰ_ছিৰিজ
গুহামানৱ ভাস্কৰ
দ্বিতীয় মহাযুদ্ধত নাগালেণ্ডৰ সমীপত কৰ্মৰত আৰু প্ৰত্নতত্ত্বৰ প্ৰতি আগ্ৰহী এক ব্ৰিটিছ সেনা-বিষয়াই সেনাবাহিনীতে লেফটেনেণ্টৰ কাম কৰা কছাৰী ৰাজকোঁৱৰ ৰাজবংশীৰ যোগেদি এটা ৰূপৰ টেমা লাভ কৰে। টেমাটোত আছিল কছাৰী ৰাজকুমাৰী ইন্দুমতীয়ে আহোম ৰাজকোঁৱৰ ধৰ্মনাৰায়ণলৈ লিখা চাৰিশ বছৰ পুৰণি এখন চিঠি। টেমাটোৰে সৈতে চিঠিখন সেনা-বিষয়াজনে প্ৰখ্যাত প্ৰত্নতত্ত্ববিদ পাৰ্কিনচনক দান কৰি যায়। পাৰ্কিনচনে চিঠিখনৰ পাঠোদ্ধাৰ আৰম্ভ কৰে যদিও সম্পূৰ্ণ সফল হ'ব নোৱাৰিলে আৰু জাৰ্মান প্ৰাচ্যবিদ ভন গ্ৰোভাৰক বাকী থকা পাঠোদ্ধাৰৰ বাবে চিঠিখনৰ কপি এটা দি আহে। কিন্তু, অনাহুত ভাৱে গ্ৰোভাৰৰ মৃত্যু হয়, আৰু তেখেতে কৰি যোৱা কামখিনিৰ ভিতৰত চিঠিখন আৰু পাঠোদ্ধাৰৰ কামখিনি কোনোবা দুৰ্বৃত্তই চুৰ কৰি নিয়ে। ড॰ পাৰ্কিনচনে নিজে পাঠোদ্ধাৰৰ বাবে চেষ্টা কৰিবলৈ আহি অসমৰ পায়হি, আৰু ছিলঙৰ এখন হোটেলত বাহৰ পাতে। আনফালে কলিকতাত সলিল সমাধি ঘটা বুলি খবৰ ওলোৱা কমল বৰা আৰু ফিঙাৰ মৃতদেহ বিচাৰি পোৰ্ট পুলিচে চলাথ কৰিলেও দেহ বিচাৰি নেপালে যদিও কমলৰ কাপোৰ আৰু মানি-বেগ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তাৰ কিছুদিন পাছত দুয়োকে দেখা যায় ৰঙিয়া ষ্টেচনত, লগত ফেহু আৰু বোন্দা। কেউজন আহে ভাস্কৰৰ নতুন ঠিকনা জয়ন্তীয়া পাহাৰৰ এটা গুহালৈ। অৱশ্যে গুহাৰ ভিতৰখন আধুনিক ধৰণে সজ্জিত। ফেহুৱে বতৰা দিয়ে যে নাগালেণ্ডত জোতা-বেপাৰী ছেন লীয়ে এখন চিঠিৰ আধাটুকুৰা বিচাৰি দিলে তাক লাখ টকা দিম বুলিছে। চিঠিৰ টুকুৰাটো আছে ছিলঙত থকা কোনোবা বিলাতী ড॰ পাৰ্কিনচনৰ হাতত। ছিলঙৰ হোটেলত ড॰ পাৰ্কিনচনে এটা বিদেশী কোম্পানীৰ ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি মি. কাপুৰক লগ পায় আৰু ভাল বন্ধু হৈ পৰে। মি. কাপুৰে চিঠিখনৰ বিষয়ে জানিব পাৰি সেই বিষয়ে নিজে যি পাৰে কৰিব বুলি আশ্বাস দিয়ে। আনফালে, গুৱাহাটীৰ অভিজাত হোটেল 'ৰিভাৰ ভিউ'ত এক জাপানী দম্পতীয়ে বাহৰ পাতে। সেই হোটেলতে আহি উপস্থিত হয় ইটালিয়ান স্থপতিবিদ ইমানুৱেল। স্থানাভাৱত তেওঁ জাপানী দম্পতীৰ আলহী হ'বলগীয়া হয়। কিন্তু, সেই ৰাতিয়েই জাপানী দম্পতীৰ কোঠাৰপৰা এটা খাম চুৰি হয়। চোৰৰ হাতৰপৰা ইমানুৱেলে সেই খামটো নিজৰ হাতলৈ আনি হোটেলৰপৰা নোহোৱা হৈ যায়। পিনাকী শৰ্মাই জানিব পাৰে মি. কাপুৰ আৰু ইমানুৱেলৰ ছদ্মবেশত আছিল স্বয়ং ভাস্কৰ। ৰঘূনাথ পাণ্ডাৰ ঘৰত ভাস্কৰ আৰু সোমন লগ হয় আৰু ভাস্কৰে সেই খাম সোমনৰ হাতত অৰ্পণ কৰি তাৰ অৰ্থ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ কয়। সোমনে দুদিনৰ সময় বিচাৰে। দুদিনৰ পাছত সোমনে পাঠোদ্ধাৰ কৰি জনায় যে তাত আছে এক অভূতপূৰ্ব প্ৰেমৰ কাহিনী আৰু গোপন ধন-ভাণ্ডাৰৰ ঠিকনা। সেই ধন-ভাণ্ডাৰৰ পিছতেই লাগিছে এক আন্তৰ্জাতিক চোৰাং চিকাৰীৰ এটা দল। জোতা-বেপাৰীৰ বেশত জাপানী মি. আৰু মিছেছ তাজাকি সেই দলৰে কৰ্মকৰ্তা। সোমনৰ মতামত অনুসৰি সেই ভাণ্ডাৰৰ স্থানত আহি ভাস্কৰ আৰু সংগীসকলে বাহৰ পাতে। কিন্তু, ধন-ভাণ্ডাৰৰ আছে পৰাক্ৰমী নগা গাঁও এখনৰ ভিতৰত, আৰু যিটো শিলে সেই ধন-ভাণ্ডাৰৰ দুৱাৰ আগচি ৰাখিছে সেইটৌ সেই গাঁৱৰ দেৱতা বুলি জনাজাত। গাঁৱখনৰ মানুহে অচিনাকি কোনো ব্যক্তি তেওঁলোকৰ মাজলৈ যোৱাটো পছন্দ নকৰে। কিন্তু, ফিঙাৰ বুদ্ধি অনুসৰি গাঁওবাসীৰ লগত বন্ধুত্ব পাতিবলৈ দুটা ডাঙৰ কুকুৰা আৰু চুৰট লৈ ভাস্কৰ আৰু ফেহু গাঁৱলৈ যায় আৰু বুদ্ধিৰে মানুহখিনিৰ লগত বন্ধুত্ব পতাৰ লগতে সাতদিনলৈ সেই শিলটোক পূজা কৰাৰ অনুমতিও আদায় কৰি লয়। ভাস্কৰৰ দলটো আৰু বাহিৰৰ মাজত যোগাযোগ ৰক্ষা কৰে আন এক আত্মগোপনকাৰী দস্যু তীৰ্থকংৰে। তীৰ্থকংৰ ভাস্কৰৰ দলৰ অংশ নাছিল, কিন্তু উদ্দেশ্যেৰ মিলৰ বাবে দুয়ো দুয়োকে সহায় কৰে। তীৰ্থকংৰেই বতৰা দিয়ে জাপানী দম্পতীয়েও দল-বল লৈ আহি সেই স্থানত উপস্থিত হৈছে। দস্যু ভাস্কৰে তীৰ্থকংৰৰ সংগীৰ সহায়ত দুই জাপানী দম্পতীক বন্দী কৰি নিজৰ কেম্পত ৰাখে। আনহাতে, শেষ পূজাৰ অচিলা লৈ গাঁৱৰ মানুহক সুৰাৰ ৰাগীত অসাৰ কৰি ৰাখি শিলটো উঠাই ভিতৰত থকা ধন-সম্পত্তি লৈ ওলাই আহে। অৱশ্যে অহাৰ সময়ত শিলটোক আকৌ স্ব-স্থানত ৰাখিবলৈ পাহৰা নাছিল। আনহাতে ফেহুৰ পম খেদি পিনাকী শৰ্মাও আহি ডিমাপুৰ পায়হি। ফেহুক তেওঁ দেখা পায় আৰু তাৰ পাছত চোৰাংচোৱা নিয়োগ কৰে। চোৰাংচোৱাৰ বাতৰি অনুসৰিয়েই তেওঁ নিশা দল-বল লৈ ভাস্কৰৰ কেম্পত উপস্থিত হয়। কিন্তু, কেম্পৰপৰা ভাস্কৰ আৰু দল-বল উধাও হয়, তেওঁলোকে উদ্ধাৰ কৰে মি. আৰু মিছেছ তাজাকিক। কিন্তু ওভতাৰ বাটত মি. আৰু মিছেছ তাজাকিৰ সংগীসকলে পিনাকী শৰ্মাৰ গতি ৰোধ কৰে আৰু তাজাকি দম্পতীক লৈ পলাই যাবলৈ সক্ষম হয়। গোপন ভাণ্ডাৰত উদ্ধাৰ হোৱা এক অপূৰ্ব কাঠৰ বাকচ আৰু কেইটামান সোণৰ মোহৰ ভাস্কৰৰ চিঠিৰে সৈতে ড॰ পাৰ্কিনচনে লাভ কৰে। অসমৰ ইতিহাসৰ এক অনন্য অধ্যায় উদ্ধাৰৰ পাছত ভাস্কৰে কিছুদিন বিশ্ৰামৰ কথা ভাবিছিল যদিও বোন্দাই খবৰ আনে যে তীৰ্থকংৰ অপহৃত হৈছে। তীৰ্থকংৰে এটা বিদেশী চক্ৰৰ ওপৰত চকু ৰাখি আছিল, আৰু সেই দলেই তাক অপহৰণ কৰিছে। ভাস্কৰে লগে লগে সেই চক্ৰ ভেদ কৰাৰ পণ লয়।