cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
অসমৰ নদীসমূহৰ তালিকা
নদ-নদীসমূহ
ব্ৰহ্মপুত্ৰ : এই নদীৰ নাম তিব্বত, ভাৰতবৰ্ষ আৰু বাংলাদেশত বেলেগ বেলেগ তথাপি বিশ্বত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নামে জনাজাত। ব্ৰহ্মপুত্ৰ আগলি ভাগ চাংপো নৈ, এই নৈ উৎপত্তি তিব্বতৰ কৈলাস পৰ্বতৰ চেমা-যুদুং নামৰ হিমবাহৰ পৰা হৈছে, ইয়াৰ স্থানৰ উচ্চতা ৫১৫০ মিটাৰ। চাংপো নৈখন মানস সৰোবৰৰ পৰা ওলোৱা নহয়। (অ:ন:ন)। মানস সৰোবৰ সেই ঠাইৰ পৰা ৭৫ কিঃমিঃ পশ্চিমে উত্তৰে ইয়েন চেন টাংলা আৰু দক্ষিণে হিমালয় পৰ্বতমালাৰ মাজৰ ঠেক উপত্যকাৰ মাজেদি, হিমালয়ৰ ঠিক সমান্তৰালকৈ ১৬০ কিঃমিঃ উত্তৰেদি চাংপো নৈখন পূৱমূৱা হৈ ১৬০০ কিঃমিঃ বৈ আহিছে। তিব্বতী ভাষাত চাংপো শব্দৰ অৰ্থ হ’ল প্ৰতিশোধক। চীনাসকলে ইয়াক য়া-লু টাং পু চিয়াং বোলে। তিব্বতৰ ভিতৰত নৈখনৰ আন স্থানীয় নামও আছে। এই চাংপো নৈখনে মোংকু নামৰ ঠাইত চীন-ভাৰত আন্তৰ্জাতিক সীমায়েদি প্ৰৱেশ কৰি ৫ কিঃমিঃ দক্ষিণ-পূৱমুৱা হৈ আহি অৰুণাচল প্ৰদেশৰ কোৰবো নামৰ ঠাই পায়। শদিয়াৰ পশ্চিমৰ দিবাং-লোহিত-দিহাং সংগমৰ পৰা অসম উপত্যকাৰ মাজেদি ব্ৰহ্মপুত্ৰ ৰূপেৰে ৬৫০ কিঃমিঃ বৈ গৈ বাংলাদেশত সোমায়। এই পথছোৱাত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ লগত উত্তৰৰ পৰা ৫৭খন আৰু দক্ষিণৰ পৰা ৩৩খন সৰু-বৰ উপনৈ যোগ হৈছে। তদুপৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ তিনিটা প্ৰসিদ্ধ বুঢ়ীসূঁতি, লোহিত সূঁতি আৰু কলং সূঁতিৰ উপৰিও সৰু সুৰা সুঁতিৰ ৰূপত বহুত শাখা নৈ আছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহ‍ত নদী-দ্বীপ মাজুলী আৰু অলেখ সৰু বৰ চাপৰি আছে। মাজুলীৰ মাটিকালি ১২৫০ বৰ্গ কিঃমিঃ কিন্তু মাজুলীৰ উৎপত্তি সাধাৰণ চৰ-চাপৰিৰ দৰে নৈৰ পলস পৰি হোৱা নহয়। ই হ’ল এক বিশেষ ঘটনা প্ৰবাহত বিছিন্ন হৈ পৰা ভূখণ্ডৰ একাংশহে। তেনেদৰে উমানন্দৰ মাটিও কঠিন শিলেৰে গঠিত। সাধাৰণতে ভবাৰ দৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পলস পৰি হোৱা নহয়। বৰং মাজুলী আৰু উমানন্দ গঢ়াৰ বিপৰিতে ব্ৰহ্মপুত্ৰই খহাই হে আছে। চিচিৰি বা চেচেৰি নৈ : দিহাঙৰ সুঁতি আৰু ছিবিয়া নৈৰ উপনৈ। চিচিৰি নৈখন অৰুণাচলৰ পৰা ওলাই অসমৰ ছিবিয়া নৈত পৰিছে। চিচিৰি নৈৰ দীঘ প্ৰায় ৮০ কিঃমিঃ। নৈখনেদি প্ৰবাহিত পানীৰ বাৰ্ষিক সৰ্বোচ্চ পৰিমাণ প্ৰতি চেকেণ্ডত ২৬০ৰ পৰা ৯০০ ঘন মিটাৰ। লোহিত নৈ : লোহিত নৈখন চীন দেশৰ য়কো শৃংগৰ পৰা জায়ুল চু নামেৰে ওলাই দক্ষিণ-পূৱ দিশেৰে ১০০ কিঃমিঃ বৈ আহি পশ্চিমমুৱা হৈ অৰুণাচলৰ উত্তৰ সীমায়েদি আহি লোহিত জিলাত সোমায়। তাৰ পাচত পশ্চিমমুৱা হৈ পৰশুৰাম কুণ্ডত প্ৰৱেশ কৰি, তেজু চহৰৰ কাষেৰে বৈ আঁহোতে তেজু নৈ লোহিতৰ লগ লাগেহি। তেজুৰ পৰা ১৫ কিঃমিঃ পশ্চিমলৈ আহি সোঁপাৰে ডিগাৰু ঘাট আৰু বাঁওপাৰে চৌখাম পায়। ইয়াৰ পৰা লোহিতখনে শদিয়াৰ মহকুমাৰ চুনপোৰা হৈ বছাগাঁও আৰু বালিজান চাপৰি পাৰ হৈ ২৫ কিঃমিঃ আহি কুণ্ডিল বজাৰত কুণ্ডিল নৈ লগ লাগে। তাৰ পৰা ৬ কিঃমিঃ আহি দক্ষিণ পাৰৰ ঢলাৰ বিপৰিতে দিবাং আৰু ছিকাং নৈ লগ লাগে তাৰ পাচত ৮ কিঃমিঃ ভটিয়াই লোহিতে দিবাংৰ পশ্চিমত গংগো নৈ লগ হয়। তাৰ পৰা ২ কিঃমিঃ ভটিয়াই আহি লোহিতৰ লগত দিহাং নৈ পূৱ শাখা ছিবিয়া নৈত আহি যোগ হৈছে। ইয়াৰ পৰাই লোহিতক ব্ৰহ্মপুত্ৰ বুলি জনা যায়। লোহিত আৰু ইয়াৰ বহুত উপনৈ বৰফাবৃত পৰ্বতৰ পৰা ওলোৱা বাবে নৈবোৰত গোটেই বছৰ পানী থাকে। লোহিত নৈখনৰ দীঘ ১৯০ কিঃমিঃ।
লোহিতৰ প্ৰধান উপনৈ :
কুণ্ডিল নৈ : এই নৈখন অৰুণাচলৰ লোহিত জিলাৰ মাজেৰে আহি শদিয়া মহকুমাৰ বালিজান নৈৰ এটা শাখাৰ লগ হৈ ১৪ কিঃমিঃ বৈ আহি কপৌ পানী নৈৰ লগ লাগি দক্ষিণ পশ্চিমমুৱা হৈ চাপাখোৱা নগৰৰ পূৱত ওলায় তাৰ পাচত ১৪ কিঃমিঃ ভটিয়াই আহি কুণ্ডিল গাঁৱত লোহিতৰ সৈতে লগ লাগে। দিবাং বা ছিকাং নৈ : এই নৈ খনে অৰুণাচলৰ দিবাং উপত্যকাৰ অজোন নামৰ ঠাই পৰা ওলাই দক্ষিণলৈ বৈ আহি আনিনি পায়। তাৰ পৰা দিবাং নামেৰে দক্ষিণ পশ্চিমমুৱা হৈ বৈ আহি দেউপানী নৈৰ সৈতে লগলাগি দেউপানী নাম লৈ দক্ষিণলৈ আহি অসমত প্ৰৱেশ কৰি দুটা ভাগত ভাগ হৈ মূল দিবাং খনে ৩০ কিঃমিঃ বৈ আহি লোহিতত পৰেহি। ন দিহিং (উপনৈ) : নদীখনে চাংলাং জিলাৰ চৌখাম গিৰিপথৰ ওচৰৰ পৰা ওলাই দিয়ুন নৈ নামেৰে নামদফা হৈ ২৫ কিঃমিঃ পশ্চিম মুৱাহৈ মেওঁ চহৰ পায়। ইয়াত নৈখৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য অতি মনোৰম। মেওঁৰ পৰাই নৈখনক ন-দিহিং নামে জনা যায়। এই নৈখনে তিনিচুকীয়া জিলাৰ পূব সীমাৰে মাত্ৰ তিনি কিঃমিঃ আহি ধনেখনা নামৰ ঠাইৰ কিছু উত্তৰত লোহিতত পৰিছে। ন দিহিঙৰ উপনৈ (ডিৰাক) : ডিৰাক নৈ তিনিচুকীয়া জিলাৰ পূবৰ বৰডুমচাৰ পৰা ৩ কিঃমিঃ উত্তৰ ন দিহিং নৈৰ এটা এৰা সুঁতিৰ পৰা ওলাই পশ্চিমমুৱা হৈ ২ কিঃমিঃ আহি তিনিচুকীয়া আৰু অৰুণাচলৰ চাংলাং জিলাৰ সীমাত সোমায়। তাৰ পাচত উত্তৰ পশ্চিমমুৱা হৈ ডুমছি, কৈলাসপুৰ, বৰ-দিৰাক আৰু দিৰাকমুখ হৈ অসমত সোমায় ন দিহিং নৈত পৰিছে।
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণপাৰৰ উপনৈসমূহ :
১. আজুকা নৈ বা লাইকা জান : ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণপাৰত যোগ হোৱা প্ৰথম উপনৈখন হ’ল লাইকা নৈ। ছৈখোৱা নৈৰ এটা শাখা দক্ষিণ-পশ্চিমমুৱা হৈ ৬ কিঃমিঃ আহি আজুকা নাম লৈ ছৈখোৱা বনৰ মাজেদি আহি কাৰোনি বিলৰ কাষ পায়। ইয়াৰ পৰাই আজুকা নৈক লাইকাজান বোলে। নৈখনে পশ্চিম দিশত আৰু ৬ কিঃমিঃ আহি ফাঁচি দিয়া লাইকা নামৰ ঠাইৰ পশ্চিমে ব্ৰ্হ্মপুত্ৰত পৰিছে। ২. মহমৰা জান : টেঙাবাৰী নামৰ ঠাইৰ উত্তৰে বালিজান আৰু ডিব্ৰু নৈৰ এটা সুতি ফাঁচিদিয়া লাইকাৰ পৰা বৈ অহা বোকাজানৰ লগত মিলি মহমৰাজান নাম লয় আৰু তাৰ পৰা ১২ কিঃমিঃ ভটিয়াই ব্ৰ্হ্মপুত্ৰত পৰিছে। ৩. ডিব্ৰু নৈ বা ডিবুৰু নৈ : ডিব্ৰু নৈখন তিনিচুকীয়া জিলাৰ পূব সীমাৰ বুঢ়ী দিহিং সংৰক্ষিত বনৰ মাজৰ খেৰেম নামৰ ঠাইৰ পৰা ডিব্ৰুজান নামেৰে ওলাই তাৰ পৰা ডুমডুমা, বালিজান, চাবুৱা হৈ ডিব্ৰুগড় নগৰ পৰা ১৮ কিঃমিঃ পূবত ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছে।
ডিব্ৰুৰ উপনৈ :
৩.১ ডুমডুমা নৈ : তিনিচুকীয়া জিলাৰ দুৱাৰমৰা সংৰক্ষিত বনৰ ভিতৰত ন দিহিং নৈৰ এটা সুতি ওলায় বৰদুমচা, ডুমডুমা হৈ বৰডুবি চাহবাগিছা পায়। তাৰ পাচত ডুমডুমা নৈ লগ লাগি বিছাকুপি চাহবাগিছাৰ দক্ষিণেদি ৪ কিঃমিঃ আহি ডুমডুমা চহৰত ডিব্ৰু নৈত পৰিছে। ৩.২ ডাঙৰি নৈ : ডুমডুমাৰ টঙনা গাঁও চাহবাগিছাৰ পশ্চিমৰ লিটংবিলৰ পৰা ওলাই উত্তৰ পশ্চিমমুৱা হৈ ১২ কিঃমিঃ আহি কাকপথাৰ হৈ ডাঙৰি গাঁৱৰ পৰা সদাশিৱ চাহবাগিছাৰ কাষেৰে ঢলা নৈৰ লগ হৈ ফুল বাৰী নাম লৈ টৰং চাহবাগিছাৰ উত্তৰেদি ১০ কিঃমিঃ ভটিয়াই ৰাইডাং বিলত সোমাই ডিব্ৰু নৈত পৰিছে। ৪. মাইজান : মাইজান নৈ, এসময়ত ডিব্ৰু নৈ উপনৈ আছিল, বৰ্ত্তমান ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ খহনীয়াত পোনে, পোনে ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছে। মাইজান নৈ এখন সৰু জান, দিনজান বিমান ঘাটিৰ পৰা পশ্চিমমুৱা হৈ খাৰজান চাহবাগিছা, দিনজয় গাঁও, থানাই আৰু হেজেল বেংক চাহবাগিছা -ডিব্ৰুগড পথ পাৰ হৈ মধুপুৰৰ ওচৰত মেৰ বিল সৃষ্টি কৰে। তাৰ পিছত তেল পানীৰ সংগমৰ পৰা বুঢ়ী দিহিং ৩৭নং ঘাইপথ পাৰ হৈ চেঁচা নৈৰ সৈতে লগ লাগি চেঁচামুখৰ পৰা ৪ কিঃমিঃ আহি উত্তৰমুৱা হৈ দিহিংমুখত ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰে। বুঢ়ী দিহিং নৈ দীঘ ৩৬০ কিঃমিঃ।
দিচাঙৰ প্ৰধান উপনৈ :
৭.১ টিমন নৈ : শিৱসাগৰ জিলাৰ বৰহাট চাহ বাগিছাৰ দক্ষিণ পাহাৰৰ নামনিৰ পৰা ওলোয়া দেওপানি নৈ খনে নামদাং নৈ সৈতে লগ লাগি টিমন নৈ নাম লয়। তাৰ পাছত টিমন বাগিছাৰ মাজেদি বৈ আহি বালিজানৰ সৈতে লগ লাগি বাসুদেব বাৰীৰ ওচৰত নগাজানৰ সৈতে লগলাগি কিছুদুৰ ভটিয়াই দিচাঙত পৰে। টিমন নৈখ দীঘে ৩২ কিঃমিঃ। ৭.২ টাওকাক নৈ : নাগালেণ্ডৰ মন জিলাৰ পূৱৰ পৰা তিনিখন নৈ তেজাম, টেকাং আৰু টিনিউ লগ হৈ উত্তৰলৈ বৈ সৰ্পিল পেথেৰে আহি নামচা নামৰ ঠাইত অসমত সোমাই শিৱসাগৰ জিলাৰ অভয়াপুৰ বনাঞ্চলৰ মাজেদি বৈ আঁহোতে নামচাই, নামতলা আৰু নাগা নৈ সৈতে লগ হৈ টাওকাক নাম লয়। তাৰ পাছত এই নৈয়ে নাফুক নৈ আৰু বৰাহী চাহ বাগিছাৰ কাষত টিয়ক নৈ সৈতে লগ লাগি চফ্ৰাই ষ্টেচনৰ পৰা ২ কিঃমিঃ উত্তৰপূবত দিচাং নৈত পৰিছে। টাওকাক নৈ দীঘ ৪৮ কিঃমিঃ আৰু অৱবাহিকা ৮২৭ বৰ্গ কিঃমিঃ। ৭.৩ চফ্ৰাই নৈ : চফ্ৰাই নৈখন নগাপাহাৰৰ মন জিলাৰ ৱাকচিঙৰ ওচৰৰ ১২৯০ মি: ওখ পাহাৰৰ পৰা ওলাই উত্তৰ-পূব মুৱা হৈ আহি শিৱসাগৰৰ মাইবেলা চাহবাগিছাত সোমায়। ইয়াৰ পৰা উত্তৰমুৱাহৈ সপিৰ্ল পথেৰে চফ্ৰাই ৰেল ষ্টেচনৰ পৰা ২ কিঃমিঃ পশ্চিমে গড়ামুৰ ঘাটত দিচাঙত পৰিছে। চফ্ৰাই নৈৰ দীঘ ৪৫ কিঃমিঃ আৰু অৱবাহিকাৰ কালি ২৯৪ বৰ্গ কিঃমিঃ। ৭.৪ দিৰৈ নৈ : ডিব্ৰুগড় জিলাৰ দিল্লী নগৰ নামৰ ঠাইৰ পৰা ওলাই নীলমনি আৰু সৰোজনী চাহ বাগিছা মাজেদি পশ্চিমমুৱা হৈ পিঠাগুটি চাহ বাগিছা পৰা ৪ কিঃমিঃ ভটিয়াই ঔফুলিয়া চাহ বাগিছাৰ ওছৰত ডিকচিমৰ সৈতে লগ লাগে। ইয়াৰ পৰা দিৰৈ সংৰক্ষিত বনান্ঞ্চলৰ মাজেদি বৈ গৈ দক্ষিণ-পশ্চিমমুৱা হৈ ভতিয়াই আহি ডোমৰ দলং চাহ বাগিছা দক্ষিণে টিফুক নৈ সৈতে লগ লাগি দিচাং নৈ সমান্তৰাল কৈ বৈ আহি খৰাহাট ৰেল ষ্টেচনৰ কাষেদি বৈ গৈ লাকুম জান আৰু ধনেখনা জানৰ সৈতে লগ হৈ ৰজাবাৰী চাহ বাগিছাৰ পৰা ১.৫ কিঃমিঃ উজনিত দিচাং নৈত পৰে। দিৰৈ নৈৰ দীঘ ৬০ কিঃমিঃ আৰু অৱবাহিকাৰ কালি ৬৭০ বৰ্গ কিঃমিঃ। ৭.৫ ডিমৌ নৈ : ডিব্ৰুগড় জিলাৰ লেঙেৰী অঞ্চলৰ ঘগৰাজান আৰু কাৱৈমাৰি জান মিলি ডিমৌ নৈ নাম লয়। ইয়াৰ পৰা পশ্চিমমুৱাহৈ নামদাং বনাঞ্চলৰ মাজেদি বৈ আহি খোৱাংৰ পৰা ৬কিঃমিঃ পূবত কলৌলোৱা জানৰ সৈতে লগ লাগে। তাৰ পৰা দক্ষিণ-পশ্চিম দিশত বৈ আহি ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ পাৰ হৈ খোৱাং চহৰৰ কাষেৰে গৈ তিলৈ নৈ লগ লাগিছে। তাৰ পাচত দক্ষিণ-পশ্চিমমুৱা হৈ ডিমৌ ওচৰৰ দিখাৰি বাগানলৈকে বৈ আহি পশ্চিমমুৱা হয়। ইয়াৰ পৰা পানীদিহিং বনাঞ্চল মাজেদি বৈ গৈ ধাইআলি পাৰ হৈ আখৈফুটীয়াৰ পশ্চিমৰ ডিখৌমুখত ডিমৌ নৈ দিচাঙৰ সৈতে লগ লাগে। ডিমৌ নৈখনৰ দীঘ ৫৮ কিঃমিঃ আৰু অৱবাহিকাৰ কালি ৩২০ বৰ্গ কিঃমিঃ। ৮. দৰিকা নৈ : এই নৈখন শিৱসাগৰ জিলাৰ নাজিৰা মহকুমাৰ চণ্টক চাহ বাগিছাৰ পূবত থকা নগা পাহাৰৰ নামনি অংশৰ পৰা ওলাইছে। ইয়াৰ পৰা ওলাই চণ্টক বাগিছাৰ পূবেদি বৈ গৈ শিমলুগুৰিৰ পৰা ৩ কিঃমিঃ পূবত ধোদৰ আলিৰ পুৰণি শিলৰ সাঁকোৰ তলেদি পাৰ হৈ, চৰাইদেউৰ পাহাৰ ওলাই দিজৈখনাৰ লগ হৈ, দৰিকা নৈ খনে উত্তৰমুৱাহৈ দৰিকা গাঁও পায়। ইয়াৰ পৰা উত্তৰ-পশ্চিমমুৱা হৈ নিমাইজানৰ লগ হৈ শিৱসাগৰৰ নগৰৰ পৰা ডেৰ কিঃমিঃ পূবত ৩৭ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ পাৰ হয়। তাৰ পৰা ৮ কিঃমিঃ বৈ গৈ মৰি দিলিহি নৈ লগ হয়। আকৌ তাৰ পৰা ৫ কিঃমিঃ আহি দেউঘৰীয়াত দিখৌ নৈ পৰা ঠাইতে একেলগে ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছেহি।
দৰিকাৰ প্ৰধান উপনৈ :
৮.১ টিমুক নৈ : শিৱসাগৰ জিলাৰ নিমনাগড় চাহবাগিছাৰ পৰা ওলোৱা নামদাং নৈখন উত্তৰ-পশ্চিম দিশত আহি নাহৰনি চাহ বাগিছা দক্ষিণে নিমনাগড় জানৰ লগ লাগি টিমুক জান নাম লয়। ইয়াৰ পৰা পশ্চিমমুৱাহৈ ৰাজগড় আলি পাৰহৈ গৌৰিজানৰ পশ্চিমলৈ আহি দৰিকা গাঁৱৰ পূবত দৰিকা নৈত পৰে।
৯.দিখৌ নৈ : দিখৌ নৈখন নাগালেণ্ডৰ ১৮২৩ মি: উচ্চতাৰ খোমি নামৰ ঠাইৰ পৰা লংগা নামেৰে উত্তৰ-পশ্চিম দিশত ২০ কিঃমিঃ আহি উত্তৰ-পূবমুৱা হয়। এই দৰে ২৫ কিঃমিঃ আহি চিমংচি নৈ লগ লাগি নতুন নাম লয় তেজলা বা নংগা বা দিখৌ। তাৰ পৰা এটা গিৰিখাটেদি ৩৫ কিঃমিঃ আহি প্ৰধান উপনৈ য়াংমুনৰ সৈতে লগ লাগে। ইয়াৰ পৰা নৈখে টুৱেনচাং আৰু মন জিলাৰ উত্তৰ দিশেদি ১৮ কিঃমিঃ আহি নাগালেণ্ডৰ নাগিনীমৰা পৰা ২ কিঃমিঃ দক্ষিণত ছেতাপ নৈ লগ লাগি শিৱসাগৰ জিলাত সোমাই। নাগিনীমৰাৰ পৰা দিখৌ নৈ খনে ২কিঃমিঃ আহি বামুণি পুখুৰী চাহ বাগিছা পায়। এই বাগিছাৰ পৰা ৩ কিঃমিঃ বৈ আহি চণ্টকত চণ্টক নৈ লগ হয়। চণ্টকৰ পৰা দিখৌখন উত্তৰ-পশ্চিমমুৱা হৈ নাগিনীমৰা-শিমলুগুৰি ৰেলপথৰ কাষেদি ১৬ কিঃমিঃ নাজিৰা নগৰৰ পূবেদি এটা পাকমাৰি ধোদৰ আলি পাৰ হৈ ২ কিঃমিঃ আহি গড়গাঁও পায়। গড়গাঁৱৰ পৰা ৮ কিঃমিঃ ভটিয়াই নৈখন চেৰেকা পাৰ পায়হি। চেৰেকাপাৰৰ পৰা নৈখন সৰ্ম্পূণকৈ পশ্ছিমমুৱা হৈ পানীচকী আৰু মেটেকাঘাত পাৰ হৈ ৪ কিঃমিঃ আহি শিৱসাগৰ নগৰ পায়। শিৱসাগৰৰ পৰা ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ পাৰ হৈ ৪ কিঃমিঃ আহি ৰূপহীমুখ পায়। ৰূপহীমুখৰ পৰা দিখৌ নৈখন পশ্ছিমমুৱা হৈ ৩ কিঃমিঃ আহি নামদাং নৈৰ সৈতে লগ লাগে। তাৰ পাছত দিখৌখন আকৌ উত্তৰ পশ্ছিমমুৱা হয়। এই দৰে ১ কিঃমিঃ আহি নৈখন গৌৰীসাগৰ পায়। ইয়াৰ পৰা নৈখন ৯ কিঃমিঃ ভটিয়াই দিখৌমুখৰ পৰা ৪ কিঃমিঃ পূবত দেওঘৰীয়াৰ ওচৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰে। দিখৌ নৈখন দীঘে ২০০ কিঃমিঃ আৰু ইয়াৰ অৱবাহিকা ৪৩৭২ বৰ্গ কিঃমিঃ আগুৰি আছে। ৯.১ নামদাং নৈ : নামদাং নৈখন প্ৰকৃততে দিখৌ নৈৰ উপনৈ। নামদাং নৈখন নগাপাহাৰৰ পাদদেশত উৎপত্তি হৈ ২ কিঃমিঃ আহি শিৱসাগৰ জিলাৰ সীমাইদি ২.৫ কিঃমিঃ আহি আকৌ নাগালেণ্ডৰ মোককচাং আৰু টুৱেনচাং জিলাৰ সীমাইদি আহি ৰঙাগৰাৰ পৰা ৩ কিঃমিঃ আহি মেকিপুৰ চাহ বাগিছা আৰু নাজিৰা গেলেকি পথ পাৰ হৈ পশ্ছিমমুৱা হয়। ইয়াৰ পৰা শলগুৰি গাঁও পাৰ হৈ কালুগাঁৱৰ ৰূপজানৰ সৈতে লগ লাগি সৰ্পিল পথেৰে উত্তৰ পশ্ছিমমুৱা হ্য়। আকৌ তাৰ পৰা জেৰেঙা বিলৰ দক্ষিণেদি ৬ কিঃমিঃ আহি চাৰিঙীয়া জানৰ লগ হৈ আকৌ উত্তৰমুৱা হৈ ৩০০ বছৰ পুৰনি নামদাঙৰ শিলৰ সাঁকোৰ তলেদি পাৰ হৈ সামান্য উত্তৰত দিখৌ নৈত পৰিছে।
নামদাঙৰ প্ৰধান উপনৈ :
৯.১.১ টিফুক বা নামতি নৈ : এই নৈখন গেলেকি সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ পৰা ওলাই উত্তৰমুৱা হৈ নামতি বঙালীগাঁও পায় ইয়াৰ পৰাই নামতি নৈ নামেৰে দুলিয়াগাঁও পাৰ হৈ উত্তৰ-পশ্ছিমমুৱা হয়। ইয়াৰ পৰা ৰেলপথ আৰু কুকুৰাচোৱা পাৰ হৈ মাউত গাঁৱত দিকচু নৈ লগ হয় আৰু তেতিয়াৰ পৰা এই নৈক টিফুক নৈ বোলা হয়। টিফুক নৈ উত্তৰ-পশ্ছিম দিশত ২.৫ কিঃমিঃ আহি পশ্ছিম চাৰিঙীয়া জানৰ লগ লাগে। তাৰ পৰা ৪ কিঃমিঃ আহি মাহীগাঁৱত নামদাঙত পৰে। নৈ খনৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ১৯ কিঃমিঃ। ৯.১.২ ডিমৌ নৈ : নাজিৰা নগৰৰ ৫ কিঃমিঃ দক্ষিণ-পূবৰ সোন্দৰ পুখুৰীৰ ওচৰত নাফুক জানৰ পৰা ওলাই নাজিৰা ৰেল ষ্টেচনৰ পশ্ছিমে ৮ কিঃমিঃ ভটিয়াই মাদুৰি চাহ বাগিছাৰ উত্তৰত এই নৈ খনে দিমৌ নাম লয়। তাৰ পাচত জয়সাগৰৰ পূবৰ বৰ আলিৰ কাষেৰে জয়সাগৰৰ পুখুৰীৰ দক্ষিণ পাৰৰ কাষেদি ৩ কিঃমিঃ ভটিয়াই আহি ৰুদ্ৰসাগৰ পুখুৰীৰ পূবত দুভাগ হৈ আকৌ লগ লাগি পশ্ছিমলৈ আহি ২ কিঃমিঃ ভটিয়াই নামদাঙত পৰিছেহি। নৈ খনৰ দীঘ প্ৰায় ২৮ কিঃমিঃ ১০. জাঁজী নৈ : এই নৈখন নগালেণ্ডৰ মোককচাং নগৰৰ কিছু উত্তৰ পৰা মেলেক নৈ নামেৰে ওলাই উত্তৰ-পশ্চিমমুৱা হৈ ১২ কিঃমিঃ আহি উত্তৰ-পূৱমুৱা হয়। তাৰ পিচত মেলেক নৈ খনে ১৬ কিঃমিঃ আহি মেনুং নামৰ এখন নৈৰ লগ লাগি মেলেক নৈখনে জাঁজী নাম লয়। জাঁজী নৈয়ে যোৰহাট আৰু শিৱসাগৰ জিলাৰ সীমাইদি বৈ আহি শিমলুগুৰিৰ পৰা উত্তৰমুৱা হৈ ৪ কিঃমিঃ আহি আমগুৰি ৰেলপথ পাৰ হয়। আমগুৰিৰ পৰা উত্তৰ-পশ্চিমমুৱাহৈ বৈ আহি জাঁজী নামৰ ঠাইত ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই-পথ পাৰ হয়। তাৰ পাচত বহুতো যান আৰু সৰু নৈ লগ লাগি ধনতোলা পায়। তাৰ পৰা ৫ কিঃমিঃ ভটিয়াই বনাই পায়, বনাই পৰা ৭ কিঃমিঃ ভটিয়াই চীনাতলিৰ ন-জাঁজী ওচৰত নৈখন ঠেক হৈ আৰু ৫ কিঃমিঃ আহি কুমাৰ গাঁৱত মিটং-মৰি জাঁজী নৈ সৈতে লগ লাগি জাঁজীমুখত ব্ৰ্হ্মপুত্ৰৰ লগ লাগে। ১৯১৭ চনৰ মেপৰমতে জাঁজী নৈখনৰ দীঘ ১০৭ কিঃমিঃ আৰু অৱবাহিকাৰ কালি ১৩৫০ বৰ্গ কিঃমিঃ।
তথ্য সংগ্ৰহ
* শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
বাল্মীকি
বাল্মীকি সংস্কৃত ভাষাৰ এজন বৰেণ্য কবি, আৰু ৰামায়ণ মহাকাব্যৰ ৰচয়িতা। ৰামায়ণ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পাঁচৰ পৰা এক শতিকাৰ সময়চোৱাত লিখা হৈছিল। ৰামায়ণৰ পাততে বাল্মীকিৰ নাম উল্লেখ থকা পোৱা যায়। তেওঁক আদিকবি বুলিও জনা যায়।
বাল্মীকিৰ মূল ৰামায়ণত মুঠ ২৩০০০টা শ্লোক আৰু উত্তৰাকাণ্ডকে ধৰি ৭টা কাণ্ড আছিল। ৰামায়ণত প্ৰায় ৪৮০,০০২টা শব্দ আছে, আৰু ই মহাভাৰতৰ প্ৰায় চাৰিভাগৰ এভাগ, আৰু আনহাতে গ্ৰীক মাহকাব্য ইলিয়াডৰ চাৰিগুণ। ৰামায়ণত মূলতঃ অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ ৰামৰ কাহিনী বৰ্ণোৱা হৈছে, তেওঁৰ পত্নী সীতাক লংকাৰ ৰাক্ষস ৰাজ ৰাৱণে চলনাৰে হৰণ কৰি নিয়ে। বাল্মীকি ৰামায়ণৰ ৰচনা কাল সম্পৰ্কে মতভেদ থাকিলেও খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫০০ ৰ পৰা ১০০ ৰ ভিতৰত বুলি পণ্ডিত সকলে নিশ্চিত কৰিছে। অৰ্থাৎ ই মহাভাৰতৰ প্ৰথম সংস্কৰণ বিলাকৰ সমসাময়িক। আন প্ৰাচীন মহাকাব্য বিলাকৰ দৰেই ৰামায়ণো সুদীৰ্ঘ সময়ত বহু যোগ-বিয়োগ, নিজস্ব ধাৰণা, পৰিবৰ্তন আদিৰ মাজেৰে পাৰ কৰিব লগা হৈছে। সেয়ে ৰামায়ণ ৰচনাৰ সঠিক সময় নিৰ্দেশ কৰা বৰ কঠিন।
বাল্মীকিক ৰামৰ সমসাময়িক বুলিও উল্লেখ কৰা পোৱা যায়। বনবাসৰ কালচোৱাত ৰামে বাল্মীকিক লগ পাইছিল আৰু তেওঁলোকৰ বাৰ্তালাপো হৈছিল। ৰামে সীতাক পৰিত্যাগ কৰাৰ পাছত বাল্মীকিয়ে তেওঁক নিজৰ আশ্ৰমত আশ্ৰয় দিছিল। বাল্মীকিৰ আশ্ৰমতেই সীতাৰ দুই পুত্ৰ লৱ আৰু কুশৰ জন্ম হৈছিল। বাল্মীকিয়ে লৱ আৰু কুশক ৰামায়ণৰ কাহিনী শুনাইছিল। পাছত দুয়োৱে সেই কাহিনী-গীতি বিলাক অযোধ্যাৰ অশ্বমেধ যজ্ঞত গাই শুনাওতেই ৰামে তেওঁলোকক চিনি পায় আৰু নিজৰ ৰাজকাৰেঙলৈ লৈ আনে।
ৰত্নাকৰ ৰূপ
জীৱনৰ আগৰ কালচোৱাত বাল্মীকি আছিল এজন দস্যু আৰু ব্যাধ, তেওঁ হাবিৰ মাজত জীৱ জন্তু নিধন কৰি আৰু বাটৰুৱাক লুট-পাট কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। এদিন তেওঁ নাৰদক লগ পায় আৰু নাৰদে তেওঁক কেইটিমান প্ৰশ্নৰে জীৱনৰ সঠিক পথ নিদৰ্শন কৰে। নাৰদৰ কথা মতে তেওঁ বহু বছৰ ধৰি কঠোৰ ধ্যান কৰে আৰু সাধনাত সিদ্ধিলাভ কৰাৰ পাছত নাৰদে তেওঁক ব্ৰাহ্মণত্ব প্ৰদান কৰি বাল্মীকিলৈ পৰিবৰ্তন কৰে।
পৃথিৱীৰ প্ৰথম শ্লোক
এদিন বাল্মীকি তেওঁৰ প্ৰিয় শিষ্য ভৰদ্বাজৰ সৈতে গংগাৰ প্ৰাতঃস্নান কৰিবলৈ গৈছিল। বাটত তেওঁলোকে তমস নামৰ সৰু নদী এখন পায়। অপৰূপ সুন্দৰ নদীখনতে তেওঁলোকে এহাল প্ৰেমমগ্ন কৰ্চন পখীক দেখা পাই মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ পৰে। তেনেতে এজন ব্যাধে মতা কৰ্চনটোক ধণুকাড়েৰে হত্যা কৰে আৰু মাইকী কৰ্চন জনীয়ে সেইদুখতে নিজৰ প্ৰাণত্যাগ কৰে। এই ঘটনাত ব্যথিত হৈ পৰা বাল্মীকিৰ মুখৰ পৰা নিজে নিজে এই বাক্য কেইশাৰী ওলাই আহে।
কাৰণ তুমি প্ৰেমমোহিত হৈ থকা অৱস্থাত এটা কৰ্চন পখীক হত্যা কৰিলা”
খং আৰু দুখত বাল্মীকিৰ মুখৰ পৰা নিজে নিজে ওলোৱা এই বাক্যশাৰীকে সংস্কৃতৰ প্ৰথম কবিতা বুলি জনা যায়। পিছত বাল্মীকিয়ে ব্ৰহ্মাৰ আশীৰ্বাদ লৈ, এই শ্লোকটোৰ ধাৰাতেই সম্পূৰ্ণ ৰামায়ণ লিখি উলিয়ায়। এইবাবেই এই শ্লোকটোক হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰথম শ্লোক আৰু ৰামায়ণক প্ৰথম পুস্তক বুলি মান্যতা দিয়া হয়। এইবাবেই বাল্মীকিয়ে ‘আদিকবি’ নামো লাভ কৰে। ৰাম–সীতাৰ পুত্ৰ ‘লৱ’ আৰু ‘কুশ’ই আছিল বাল্মীকিৰ প্ৰথম শিষ্য, যাক তেওঁ ৰামায়ণৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল।
অৱতাৰ
“বিষ্ণুধৰ্মত্তৰ পুৰাণ”ৰ মতে ত্ৰেতা যুগত বিষ্ণুৰ এটা ৰূপ হিচাপেই বাল্মীকিৰ জন্ম হৈছিল। যি লোকে জীৱনত প্ৰকৃত জ্ঞান লাভ কৰিব বিচাৰে, তেওঁলোকে বাল্মীকিক উপাসনা কৰিব লাগে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
ভিয়েটনামী সুৰা
ভিয়েটনামী সুৰা হৈছে ভিয়েটনামত উৎপাদিত সুৰা। প্ৰথমে ফৰাচী ঔপনিৱেশিক কালত ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে এই অঞ্চলত ভিটিকালচাৰ বা আঙুৰৰ খেতি কৰা হৈছিল। ফৰাচী ঔপনিৱেশিকসকল ভিটিছ ভিনিফেৰা অৰ্থাৎ সাধাৰণতে পোৱা আঙুৰৰ প্ৰতি অভ্যস্ত আছিল আৰু অঞ্চলটোৰ ক্ৰান্তীয় জলবায়ু ইয়াৰ বাবে অনুকূল নাছিল। সেয়েহে সুৰা উদ্যোগটোৱে ফলৰ সুৰা উৎপাদনৰ প্ৰতি মনোযোগ দিবলৈ লয়। বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে অষ্ট্ৰেলিয়াৰ দৰে অঞ্চলৰ পৰা সুৰা উৎপাদনকাৰীসকলৰ সহায়ত ভিটিছ ভিনিফেৰাৰ বিকাশৰ ওপৰত নতুনকৈ গুৰুত্ব দিয়া হয়। ১৯৫৫ চনত অষ্ট্ৰেলিয়ান সুৰা উৎপানকাৰীসকলৰ সৈতে এক যৌথ উদ্যোগত ভিয়েটনাম যুদ্ধৰ সময়ত লেণ্ডমাইনৰ দ্বাৰা পৰিৱেষ্টিত অঞ্চলত কেবাৰনেট চাউভিনন আৰু চাৰ্ডোনাইৰ দৰে আন্তৰ্জাতিক আঙুৰ পুনৰ প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ বাবে এক আগ্ৰাসী ৰোপণ আঁচনি আৰম্ভ কৰা হয়।
কৃষিক্ষেত্ৰ আৰু ভিটিকালচাৰ
ভিয়েটনাম কৰ্কট আৰু বিষুৱ ৰেখাৰ মাজত ক্ৰান্তীয় অঞ্চলত অৱস্থিত আৰু ইয়াত ক্ৰান্তীয় অঞ্চলত সাধাৰণতে থকা উচ্চ আৰ্দ্ৰতা আৰু গ্ৰীষ্মকালীন বৃষ্টিপাত বিদ্যমান। ভিয়েটনামৰ ভৌগোলিক পৰিৱেশ পাহাৰীয়া বাবে ই গ্ৰীষ্মমণ্ডলীয় প্ৰভাৱৰ পৰা কিছু সকাহ দিব পাৰে আৰু লগতে ভিটিকালচাৰৰ বিকাশ হ'ব পৰা বিভিন্ন অণু-জলবায়ু (Microclimate) সৃষ্টি কৰিব পাৰে। টনকিন উপসাগৰ, মেকং আৰু ৰেড ৰিভাৰছেও জলবায়ুৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে। বছৰজুৰি বাহাল থকা উষ্ণতাৰ বাবে ভিয়েটনামৰ দক্ষিণ অঞ্চলৰ লতিকাক্ষেত্ৰবোৰত (vineyards) একোটা কেলেণ্ডাৰ বৰ্ষত তিনিবাৰলৈকে শস্য চপাব পৰা যায়। কোনো কোনো প্ৰকাৰৰ গছ এজোপাই ৰোপণৰ এবছৰৰ ভিতৰত নতুন কাটিংৰ পৰা ফল উৎপাদন কৰিব পাৰে।
ফৰাচী ঔপনিৱেশিকসকলে হানয়ৰ ওচৰৰ বা ভাই পৰ্বতমালাৰ চাৰিওফালে থকা উচ্চভূমি অঞ্চলত তেওঁলোকৰ লতিকাক্ষেত্ৰ বা ভাইনয়াৰ্ডসমূহ স্থাপন কৰিছিল। আধুনিক ভিটিকালচাৰেল কৌশলে আগ্ৰাসী প্ৰুনিং আৰু ট্ৰেলিজিঙৰ পাৰ্গোলাছ শৈলী গ্ৰহণৰ সৈতে কিছু সফল ফলাফল প্ৰস্তুত কৰিছে। এই পাৰ্গোলাছ ট্ৰেলিজত আঙুৰলতাবোৰ মাটিৰ পৰা নিলগাই ৰখাৰ সুবিধা আছে যি পাউডাৰি মিলডিউ বিকশিত হোৱাৰ আশংকা হ্ৰাস কৰে। আঙুৰৰ থোপাবোৰক ইয়াৰ উৎপাদন হ্ৰাস কৰা লতাসমূহৰ দ্বাৰা ছাঁ দিয়া হয়।
লতিকাক্ষেত্ৰ স্থাপন কৰা অন্যান্য এলেকাবোৰৰ ভিতৰত প্ৰধান হৈছে চেণ্ট্ৰেল হাইলেণ্ড অঞ্চলৰ লগতে আন্নামাইট ৰেঞ্জ আৰু ফান ৰাঙৰ চৌপাশৰ থুৱান নিন্হৰ দক্ষিণ উপকূলীয় সমভূমি থাপ চাম য'ত ভিয়েটনামৰ প্ৰথম বাণিজ্যিক সুৰা উৎপাদন কেন্দ্ৰ থিয়েন থাই ৱাইনৰী অৱস্থিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:সুৰা
চণ্ডী
চণ্ডী (चण्डी) বা চণ্ডিকা এগৰাকী হিন্দু দেৱী। চণ্ডিকা হৈছে দুৰ্গাৰ দৰে মহাদেৱীৰ আন এক স্বৰূপ। তেওঁ শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। চণ্ডিকা হৈছে মহাদেৱীৰ এক শক্তিশালী ৰূপ আৰু অশুভ শক্তিক নাশ কৰিবলৈ তেওঁ এই ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল।
ক্ৰমবিকাশ
চণ্ডী বা চণ্ডিকা নামৰ দ্বাৰা দেৱী মাহাত্ম্যক সৰ্বোচ্চ ঐশ্বৰিক শক্তি বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। চণ্ডীয়ে ব্ৰাহ্মণৰ (ব্ৰহ্ম) শক্তিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। চণ্ড শব্দটোৱে অসাধাৰণ বৈশিষ্ট্যৰ ইংগিত দিয়ে আৰু এনেদৰে ই ব্ৰাহ্মণক বুজায় যি সময় আৰু স্থানৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত সম্পূৰ্ণৰূপে স্বতন্ত্ৰ। চণ্ডী শব্দটোৱে ব্ৰাহ্মণৰ ক্ৰোধৰ জ্বলন্ত শক্তিকো বুজায়। দেৱী উপাসনা সম্পৰ্কীয় বিষয়ৰ পণ্ডিত ভাস্কৰৰায়ে 'খঙাল, ভয়ানক বা আৱেগিক' বুলি চণ্ডীৰ সংজ্ঞা দিছে। পণ্ডিতসকলে এই বিষয়ত একমত নহয় যে এগৰাকী পুৰণি দেৱীৰ সংস্কৃতকৰণ হৈছিল নে এগৰাকী তল পৰি থকা দেৱীৰ পুনৰুত্থান হৈছিল। ব্ৰাহ্মণীয় গ্ৰন্থসমূহত চণ্ডীক সৰ্বোচ্চ দেৱী হিচাপে দেখা দিয়া হ'লেও বা নহ'লেও অতি প্ৰাৰম্ভিক দিনৰ পৰাই উপমহাদেশখনত তেওঁৰ উপাসনা কৰা হৈছিল। বিভিন্ন সূত্ৰৰ অনুসৰণ কৰা পণ্ডিতসকলে এই কথা প্ৰকাশ কৰে যে তেওঁ এক প্ৰাৰম্ভিক পুষ্টিবাদী আৱেগৰ অংশ আছিল।
কিংবদন্তি
চণ্ডিকা দুৰ্গাৰ অৱতাৰ। দুৰ্গাৰ তিনিটা প্ৰধান ৰূপ হৈছে মহাগৌৰী, চণ্ডিকা আৰু অপৰাজিতা। ইয়াৰ ভিতৰত চণ্ডিকাৰ চণ্ডী আৰু চামুণ্ডা নামৰ দুটা ৰূপ আছে যাক দেৱীয়ে ৰাক্ষস চণ্ড আৰু মুণ্ডক বধ কৰাৰ বাবে সৃষ্টি কৰিছে।
তেওঁক সৰ্বোচ্চ স্থানৰ দেৱী মহিষাসুৰমৰ্দিনী বা দুৰ্গা বুলি জনা যায় আৰু এই ৰূপেৰে তেওঁ মহিষাসুৰক বধ কৰে। তেওঁ কাত্যায়িনী, কৌশিকী বা অম্বিকা হিচাপেও জনাজাত যি শুম্ভ, নিশুম্ভ আৰু তেওঁলোকৰ সতীৰ্থ ৰাক্ষসসকলক বধ কৰে। যেতিয়া দেৱতাসকল অসুৰৰ সৈতে দীৰ্ঘদিন ধৰি চলি অহা যুদ্ধত শক্তিহীন হৈ পৰিছিল তেতিয়াই দেৱতাসকলৰ শক্তিৰ পৰা দুৰ্গা দেৱীৰ জন্ম হয়। ঈশ্বৰৰ সকলো শক্তি ঐক্যবদ্ধ হৈ জ্যোতিপুঞ্জ হৈ পৰে। তাৰ পিছত সেই অতুলনীয় জ্যোতিয়ে সমস্ত ত্ৰিভুৱন ইয়াৰ উজ্জ্বলতাৰে পোহৰাই তুলি এক নাৰী ৰূপত আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
অন্যান্য শাস্ত্ৰ-গ্ৰন্থসমূহত চণ্ডীক ৰাক্ষস ৰক্তবীজএ সৈতে যুঁজত কালীয়ে সহায় কৰা বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে। চণ্ডীয়ে ৰক্তবীজক প্ৰহাৰ কৰোঁতে মাটিত পৰা তেওঁৰ তেজৰ প্ৰতিটো টোপালৰ পৰা এক নতুন ৰাক্ষসৰ জন্ম হৈছিল। সেয়ে কালীয়ে মাটিত পৰাৰ হোৱাৰ আগতে ৰক্তবীজৰ ৰক্তপান কৰি চণ্ডীক প্ৰথমে ৰাক্ষসৰ সৈন্যবাহিনী ধ্বংস কৰিবলৈ আৰু শেষত ৰক্তবীজক বধ কৰিবলৈ সহায় কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
নূতন
নূতন সামৰ্থ (Nutan Samarth, ৪ জুন ১৯৩৬- ২১ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৯১) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যি নূতন নামেৰে বহুলভাৱে জনা যায়। প্ৰায় চাৰি দশকৰ কৰ্মময় জীৱনত তেওঁ ৭০তকৈও অধিক হিন্দী চলচ্চিত্ৰত মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী অতি দক্ষ অভিনেত্ৰী বুলি তেওঁক গণ্য কৰা হয়। নূতনে ৫বাৰকৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰাৰ ৰেকৰ্ড কৰিছে। ১৯৭৪ত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
এটা মাৰঠী হিন্দু পৰিয়ালত ১৯৩৬ৰ ৪ জুনত নূতনৰ জন্ম হৈছিল। পৰিচালক-কবি কুমাৰসেন সামৰ্থ আৰু অভিনেত্ৰী শোভনাৰ চাৰিটা সন্তানৰ ভিতৰত নূতন জ্যেষ্ঠ আছিল।  তেওঁৰ দুজনী ভনীয়েক আছিল- তনুজা আৰু চতুৰা। এজন ভায়েক আছিল, নামটো আছিল জয়দ্বীপ। জয়দ্বীপৰ জন্মৰ আগতেই মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদ হৈছিল। পঞ্চগনীৰ চেইণ্ট যোচেফ কনভেণ্ট স্কুলত নূতনে পঢ়া-শুনা কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰৰ অভিনয়ত বিশেষ দক্ষতা দেখুৱাব নোৱাৰাত মাকে তেওঁক উচ্চশিক্ষাৰ বাবে ১৯৫৩ চনত চুইজাৰলেণ্ডলৈ পঠাই দিয়ে। চুইজাৰলেণ্ডত কটোৱা এবছৰ তেওঁৰ জীৱন আটাইতকৈ সুখৰ দিন বুলি নূতনে উল্লেখ কৰিছে।
অভিনয় জীৱন
নূতনে ১৪ বছৰ বয়সতে ‘হামাৰী বেটী’ (১৯৫০) ছবিৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত ভৰি দিয়ে। ছবিখন মাক শোভানাই প্ৰযোজনা কৰিছিল। ‘সীমা’ (১৯৫৫) ছবিখন তেওঁৰ জীৱনৰ মাইল খুঁটি স্বৰূপ, যিখন ছবিৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। দেৱ আনন্দৰ সৈতে কৰা ‘পেয়িং গেষ্ট’তো তেওঁৰ সফলতা অক্ষুণ্ন আছিল। ১৯৫৯ত তেওঁ দুখন হিট ছবিত অভিনয় কৰে- ৰাজ কাপুৰৰ সৈতে ‘আনাৰী’ আৰু সুনীল দত্তৰ সৈতে বিমল ৰায় পৰিচালিত ‘সুজাতা’। ১৯৬০ চনত তেওঁ পুনৰ মনমোহন দেশাইৰ ‘চেইলা’ত ৰাজ কাপুৰৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰি ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন পায়।
দেৱ আনন্দৰ সৈতে তেওঁৰ যুঁটিটো জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু দুয়োজনে একেলগে চাৰিখন ছবি কৰিছিল- 'পেয়িং গেষ্ট' (১৯৫৭), 'বাৰিশ' (১৯৫৭), 'মঞ্জিল' (১৯৬০) আৰু 'তেৰে ঘৰ কে সামনে' (১৯৬৩)।
ব্যক্তিগত জীৱন
নূতনে ১৯৫৯ৰ ১১ অক্টোবৰত ভাৰতীয় নৌসেনাৰ লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল ৰাজনীশ বেহলক বিয়া কৰায়। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ মনিশ বেহলৰ জন্ম ১৯৬১ চনত হয়। মনিশ পিছলৈ টিভি আৰু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা হয়। মনিশৰ জীয়ৰী প্ৰনূতনো এগৰাকী বলীউডী অভিনেত্ৰী। নূতনে চিকাৰ কৰি ভাল পাইছিল। ১৯৯০ চনত নূতনৰ স্তনৰ কৰ্কট ৰোগ ধৰা পৰে। ১৯৯১ৰ ফেব্ৰুৱাৰীত গা বেয়া কৰাত তেওঁক মুম্বাইৰ ব্ৰীচকেণ্ডি হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰা হয়। ২১ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা তেওঁৰ মৃত্যু হয়। সেই সময়চোৱাত তেওঁ ‘গৰজনা’ আৰু ‘ইনচানিয়ত’ (১৯৯৪) ছবিত অভিনয় কৰি আছিল। তেওঁৰ স্বামীৰ এক অগ্নি-দুৰ্ঘটনাত ২০০৪ চনত মৃত্যু হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
চন্দ্ৰযান-১
চন্দ্ৰযান ১ (चन्द्रयान-१, lit: Moon vehicle ) ভাৰতৰ প্ৰথম মানৱবিহীন চন্দ্ৰযান। ২০০৮ চনৰ অক্টোবৰ মাহত ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাই ইয়াক উৎক্ষেপন কৰে আৰু ২০০৯ চনৰ আগষ্ট মাহলৈ চলাই ৰাখে। ভাৰতৰ মহাকাশ কৰ্মসূচীত এই অভিযান এক বৃহৎ পদক্ষেপ। ইয়াৰ ফলত চন্দ্ৰাভিযানত ভাৰত বৰ্তমান এচিয়াৰ চীন আৰু জাপানৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী ৰাষ্ট্ৰ হিচাপ পৰিগণিত হৈছে। ২০০৮ চনৰ ৮ নৱেম্বৰত সফলভাবে এই মহাকাশযান চন্দ্ৰৰ কক্ষপথত প্ৰৱেশ কৰে।
২০০৮ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰ ২০:০৬ মিনিটত মুন ইমপেক্ট প্ৰ'ব চন্দ্ৰৰ কক্ষপথত ভ্ৰাম্যমান চন্দ্ৰযানৰ পৰা পৃথক হৈ যায় আৰু চন্দ্ৰৰ দক্ষিণ মেৰুত সফল আৰু সুনিয়ন্ত্ৰিতভাবে অবতৰণ কৰে। চন্দ্ৰৰ মাটিত বিশ্বৰ চতুৰ্থখন ৰাষ্ট্ৰৰ জাতীয় পতাকা উৰে। সেই দিনা ২০:৩১ মিনিটত চন্দ্ৰৰ দক্ষিণ মেৰুস্থ আগ্নেয়গিৰি ছেকলটনত মুন ইমপেক্ট প্ৰ'ব অবতৰণ কৰে। উপ-উপৰিস্থলস্থ এই সঁজুলি চন্দ্ৰৰ মাটিত পানীৰ উপস্থিতি পৰীক্ষা কৰে চাবৰ বাবে মুক্ত কৰি দিয়া হয়।
প্ৰকল্পটোত মুঠ ৩৮৬ কোটি টকা ব্যয় হয়।
এই দূৰৱৰ্তী সংবেদন চন্দ্ৰ উপগ্ৰহটোৰ উৎক্ষেপণ মুহুৰ্তত ওজন আছিল ১৩৮০ কিলোগ্ৰাম আৰু চন্দ্ৰৰ কক্ষপথত প্ৰবেশকালত ইয়াৰ ওজন হয় ৬৭৫ কিলোগ্ৰাম। এই যানত দৃশ্য, অৱলোহিত, পাতল আৰু কঠিন ৰঞ্জন ৰশ্মি স্পন্দনৰ বাবে ব্যৱহৃত উচ্চ ক্ষমতাসম্পন্ন দূৰৱৰ্তী সংবেদন যন্ত্ৰপাতি লৈ যোৱা হয়। এই যানখনৰ বাবে দু-বছৰৰ কাৰ্যকালৰ লক্ষ্যমাত্ৰা ধাৰ্য কৰা হৈছে। এই সময়ৰ ভিতৰত চন্দ্ৰপৃষ্ঠৰ ৰাসায়নিক চৰিত্ৰ সংবলিত ই সম্পূৰ্ণ মানচিত্ৰ ই তৃতীয়মাত্ৰিক টপ'গ্ৰাফি অঙ্কণৰ কাৰ্যত হাত দিয়া হৈছে। মেৰু অঞ্চলক বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হৈছে, কাৰণ ইয়াত বৰফ পোৱাৰ সম্ভাবনা আছে।. এই অভিযানত পাঁচটা ইছৰোৰ পেলোড আৰু নাছা, ইউএছএ, বুলগেৰিয়ান স্পেছ এজেন্সি প্ৰভৃতি আন্তৰ্জাতিক সংস্থাৰ ছয়টা পেলোড বিনামূল্যে বহন কৰি নিয়া হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মহাকাশযান শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থা
মানৱ উপস্থ
মানৱ উপস্থ (Human penis) বা গুপ্তাংগ বা লিংগ পুৰুষৰ বাহ্যিক যৌনাংগ। শুক্ৰাণু-নিৰ্গমদ্বাৰ (Intromittent organ), মৈথুনাংগৰ লগতে সাধাৰণভাৱে প্ৰস্ৰাৱ ত্যাগৰ নলী হিচাপে উপস্থ ব্যৱহৃত হয়। উপস্থৰ মূল অংশকেইটা হ'ল আন্তঃ ভাগ (radix), গা ভাগ (corpus) আৰু আৱৰণী কলা (epithelium) যিহেৰে উপস্থৰ দাণ্ডি (shaft) অংশৰ ছাল আৰু উপস্থৰ সন্মুখ অংশ ঢাক খাই থকা ছাল (foreskin)-ৰ গঠন হয়। উপস্থৰ গা ভাগ তিনি তৰপীয়া কলাৰে নিৰ্মিত, ওপৰৰ ফালে দুই তৰপ corpora cavernosa আৰু দুয়োৰ মাজত তলৰ ফালে corpus spongiosum কলা দেখা যায়। মানৱ উপস্থত লিংগাস্থি (Baculum) নাথাকে, কিন্তু অন্যান্য প্ৰায় সকলো স্তনপায়ী প্ৰাণী আৰু সকলো বন-মানুহৰ উপস্থত এডাল অস্থি বা হাড় থাকে যি ইয়াক স্থায়ী ভাবে কঠিন কৰি ৰাখে। পুৰুষৰ ইউৰেথ্ৰা উপস্থৰ মাজেৰে গৈ প্ৰ'ষ্টেত গ্ৰন্থিত বীৰ্যনলীৰ লগতো সংযুক্ত হয় ফলত উপস্থৰ ভিতৰেদি থকা মূত্ৰনলীয়েদি প্ৰস্ৰাৱ আৰু বীৰ্য দুয়োটা প্ৰবাহিত হয়। উপস্থৰ শেষাংশত মূত্ৰনলীৰ খোলা বিন্ধাটোক ম্যেতেচ (meatus) বুলি কোৱা হয় যিহেৰে প্ৰস্ৰাৱ আৰু বীৰ্য দুয়োটা শৰীৰৰ পৰা বাহিৰ হয়।
অতুল লহকৰ
অতুল লহকৰ (Atul Lahkar) এজন অসমীয়া চেলিব্ৰেটী ৰান্ধনি তথা উদ্যোগী। অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্যক জনপ্ৰিয় কৰাত তেওঁ বিশেষ ভূমিকা লৈছে। লহকৰে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা ২০০ ৰো অধিক ৰন্ধন কলাৰ গৱেষণা কৰিছে আৰু এইসমূহ নথিভুক্ত কৰিছে। তেওঁক অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ জীৱন্ত বিশ্বকোষ বুলি কোৱা হয়। তেওঁ দূৰৰ্দশনৰ ৰন্ধন বিষয়ক অনুষ্ঠানত ভাগ লোৱা এগৰাকী জনপ্ৰিয় ব্যক্তি।
মানৱ উপস্থ
উপস্থৰ আধাৰ অংশত মূত্ৰনলীৰ লগত কৌপাৰ গ্ৰন্থিদ্বয়ৰ (Bulbourethral gland) পৰা অহা নলীৰো সংযোজন হয় যি নলীৰে যৌন উত্তেজনাৰ সময়ত ক্ষাৰকীয় শ্লেষ্মাৰ প্ৰাক-ক্ষৰণ ঘটে। এই কাৰ্যই মূল মূত্ৰনলীদালৰ ভিতৰ অংশ মসৃণ কৰে আৰু লগতে তাত থাকিব পৰা অৱশিষ্ট আম্লিক প্ৰস্ৰাৱক প্ৰশমিত কৰি নলীদাল পৰিষ্কাৰ কৰে যাতে তেনে প্ৰস্ৰাৱে মূল-স্খলনৰ সময়ত ওলাই অহা শুক্ৰাণু (Sperm) সমূহক নষ্ট কৰিব নোৱাৰে।
অতুল লহকৰ
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
অতুল লহকৰৰ জন্ম হৈছিল তেজপুৰত। এটি অৰ্থনৈতিকভাৱে পিছপৰা পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে, লহকৰে তেওঁৰ আঠোজন ভাই-ভনীৰ সৈতে, জীৱনৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত বিভিন্ন কষ্টৰ সন্মুখীন হৈছিল। ১৯৯০ চনৰ ভিতৰত তেওঁ তেজপুৰত পঢ়া শেষ কৰি ১৯৯২ চনত নিজৰ গৃহচহৰ এৰি গুৱাহাটীত নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ১৯৯৪ চনত তেওঁ তেওঁৰ ডাঙৰ ভনীয়েকৰ চিকিৎসাৰ বাবে চেন্নাইত থাকোঁতে এজন বিক্ৰেতাই তেওঁৰ গ্ৰাহকসকলক, প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱাৰ পৰা সন্ধিয়ালৈ ধৰ্মীয়ভাৱে ৰন্ধা বিৰিয়ানী খুৱাই থকা দেখে। এই সৰু ঘটনাটোৱে তেওঁক প্ৰভাৱিত কৰে আৰু ৰন্ধনকে জীৱিকা ৰূপে গ্ৰহণ কৰাৰ সিদ্ধান্তৰে, চেন্নাইৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছতে বৰপেটাত তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। খাদ্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ ভালপোৱাই তেওঁক অসমৰ চুকে-কোণে থকা বিভিন্ন ঠাইলৈ গৈ সেই ঠাইৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ ৰন্ধন প্ৰক্ৰিয়া শিকিবলৈ উৎসাহিত কৰে আৰু এই ৰন্ধন শৈলী আয়ত্ত কৰি তাক নিজৰ ধৰণেৰে পৰিৱেশন কৰি তেওঁ অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্যক এক সুকীয়া মান দিছে।
মানৱ উপস্থ
উপস্থৰ গঠন
উপস্থৰ গঠন বিভিন্ন সিৰা-উপশিৰা আদিৰে গঠিত।
উপস্থৰ স্তম্ভন
লিংগ স্তম্ভন বা লিংগৰ উত্থান বা লিংগ স্ফীতি হৈছে এক শাৰীৰিক পৰিঘটনা য'ত লিংগ দৃঢ়, কঠিন আৰু আকাৰত ডাঙৰ হৈ পৰে। লিংগৰ উত্থন এক মানসিক আৰু শাৰীৰিক অন্তঃস্ৰাৱী কাৰকৰ জটিল আন্তঃক্ৰিয়াৰ ফল, আৰু প্ৰায়ে যৌন প্ৰৰোচন বা যৌন আকৰ্ষণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হয়, যদিও লিংগৰ উত্থান স্বতঃস্ফূৰ্ত হ'ব পাৰে। যেনে ৰাতি শুই থকাৰ সময়ত কেইবাবাৰো আপোনা-আপুনিকৈ লিংগৰ উত্থান ঘটে। যৌন প্ৰৰোচনৰ ফলত লিংগলৈ প্ৰৱাহিত হোৱা ৰক্তৰ বাবে লিংগৰ আকাৰ দৈঘ্য বাঢ়ি যায়। টোপনিৰ সময়ত বা পুৱা শুই উঠাৰ সময়ত লিঙ্গটো কঠিন হৈ পৰিব পাৰে ইয়াক এনপিটি (Nocturnal penile tumescence) বুলি কোৱা হয়।
প্ৰত্যেক মানুহৰ ক্ষেত্ৰত স্তম্ভিত লিংগৰ আকৃতি, কোণ আৰু দিশ ইত্যাদি ভিন্ন ভিন্ন হ'ব পাৰে। লিংগৰ আকাৰ উত্থানৰ সময়ত দুগুণ বা তিনি গুন বৃদ্ধি হ'ব পাৰে। শিথিল লিংগৰ দৈৰ্ঘ্যৰ পৰা এইটো অনুমান কৰিব পৰা নাযায় যে কঠিন অৱস্থাত ইয়াৰ প্ৰকৃত দৈঘ্য কিমান হ'ব পাৰে। কিছুমান সৰু শিথিল লিংগ কঠিন অৱস্থাত বহু দীঘল হয়, আনহাতে কিছুমান দীঘল শিথিল লিংগ তুলনামূলকভাৱে কম বিকশিত হয়।
অতুল লহকৰ
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
২০১৯ চনত, অতুল লহকৰে সোণাপুৰত দোমাহী নাম দি এখন ঐতিহ্যবাহী গাঁও (হেৰিটেজ ভিলেজ) প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ২০২২ চনত তেওঁ গুৱাহাটীৰ নাৰিকল বাৰীত আৰম্ভ কৰিছে হুৰুম।
মানৱ উপস্থ
সংস্কৃতিত লিংগ
সংস্কৃতিত লিংগ সম্পৰ্কীয় ধাৰণা ভিন্ন। হাও-শপনিৰ পৰা লিংগ পূজালৈকে বিভিন্ন ক্ৰিয়াকাণ্ডত লিংগৰ উল্লখ পোৱা যায়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:শৰীৰতত্ত্ব
অতুল লহকৰ
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
লহকৰ এটি পুত্ৰ সন্তানৰ পিতৃ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
মান ভাষা
মান ভাষা মূলতঃ দক্ষিণ পূব এছিয়াৰ দেশ ম্যানমাৰত প্ৰচলিত এক চীনা-তিব্বতীয় মূলৰ ভাষা। এই ভাষাটোক বৰ্মী, বাৰ্মী, বাৰ্মীচ বা ম্যানমাৰ ভাষা নামেৰেও জনা যায়। মান ভাষা ম্যানমাৰৰ চৰকাৰী ভাষা। ২০০৭ চনৰ তথ্য অনুসৰি মান ভাষা ৩.৩ কোটি লোকৰ মাতৃভাষা আৰু ১ কোটি লোকৰ দ্বিতীয় ভাষা। মান ভাষা মান লিপিত লিখা হয়। মান লিপি এক ব্ৰাহ্মী লিপি।
শ্ৰেণীবিভাজন
মান ভাষা চীনা-তিব্বতীয় ভাষাৰ দক্ষিণ বাৰ্মীচ শাখাৰ অন্তৰ্গত এক ভাষা। মান হৈছে সৰ্বাধিক বহুলভাৱে কথিত অনা-চীনা চীনা-তিব্বতীয় মূলৰ ভাষা। চীনা লিপি, প্যু লিপি, তিব্বতীয় লিপি আৰু টাংউত লিপিৰ পাছতে স্বকীয় লিপিৰ বিকাশ ঘটা মান ভাষা হৈছে পঞ্চমটো চীনা-তিব্বতীয় ভাষা।
উপভাষা
ইৰাৱতী নদীৰ উপত্যকা অঞ্চলত বাস কৰা মান ভাষী লোকসকলৰ মাজত প্ৰায় সামঞ্জস্য থকা এক উপভাষাৰ প্ৰচলন আছে। আনহাতে ম্যানমাৰৰ ভিতৰুৱা অঞ্চলসমূহত আন কিছু উপভাষাৰো প্ৰচলন আছে। বিভিন্ন উপভাষাৰ ভাষীক সকলৰ মাজত শব্দাৱলী আৰু উচ্চাৰণৰ প্ৰভেদ থাকিলেও ইজনে সিজনৰ কথা বুজিব পাৰে।
উদ্ভৱ আৰু বিকাশ
১৮ শতিকাত মান ভাষাই বৰ্তমানৰ আধুনিক ৰূপ পায়। তাৰ পূৰ্বতে ১১ ৰ পৰা ১৬ শতিকালৈকে পগন (Pagan) আৰু অৱ (Ava) সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত ব্যৱহৃত ভাষাক পুৰণা মান ভাষা আৰু ১৬ ৰ পৰা ১৮ শতিকালৈকে টৌঙু (Toungoo) আৰু কনবাং (Konbaung) সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত ব্যৱহৃত মান ভাষাক মধ্য মান ভাষা বোলা হয়।
ঐতিহাসিক ভাৱে মান ভাষাত পালি ভাষাৰ প্ৰভাৱ যথেষ্ট দেখা যায়। পালি ভাষা মূলৰ বহুতো শব্দ মান ভাষাত ব্যৱহাৰ হয়। পালি আৰু মান ভাষাৰ ধ্বনিতত্ত্বৰ সাদৃশ্য আৰু মান লিপিৰ পালি শব্দৰ বানান সম্পূৰ্ণ শুদ্ধকৈ লিখিব পৰাৰ ক্ষমতাই ইয়াৰ মূল কাৰণ। পালি ভাষাৰ শব্দবোৰ সাধাৰণতে ধৰ্ম, চৰকাৰ, কলা আৰু বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ হয়।
মান ভাষাত ম্যানমাৰৰ আন এক জনগোষ্ঠী, মন জনগোষ্ঠীৰ কথিত ভাষা মন ভাষাৰ প্ৰভাৱো দেখিব পোৱা যায়। ব্ৰিটিছ ঔপনিবেশিকৰ ফলস্বৰূপে মান ভাষাত ইংৰাজী ভাষাৰ শব্দৰো প্ৰভাৱ দেখা যায়। ইংৰাজী শব্দবোৰ মূলতঃ প্ৰযুক্তি, জোখমাখ আৰু আধুনিক অনুষ্ঠানৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।  কম পৰিমাণে হলেও মান ভাষাত আন কিছু ভাষা যেনে সংস্কৃত, হিন্দী, চীনা আৰু পৰ্তুগীজ মূলৰ শব্দও কিছু দেখা পোৱা যায়।
তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে মান ভাষাৰ মৌখিক আৰু লিখিত ৰূপৰ মাজত কেৱল শব্দাৱলীৰে নহয়, ব্যাকৰণৰো প্ৰভেদ দেখা যায়। লিখিত ৰূপত সচৰাচৰ কথিত ৰূপত ব্যৱহাৰ নোহোৱা পৌৰাণিক আৰু ৰক্ষণশীল ব্যাকৰণ আৰু শব্দৰ ব্যৱহাৰ হয়।  যদিও লিখিত ৰূপটোৰ ব্যৱহাৰ বিশেষকৈ সাহিত্য, শিক্ষা, ৰেডিঅ'ৰ বাতৰি সম্প্ৰচাৰ আদিত হয়, বৰ্তমানে মৌখিক ৰূপৰ ব্যৱহাৰ অনানুষ্ঠানিক লেখাসমূহত কৰা দেখা যায়।  দূৰদৰ্শনৰ বাতৰি সম্প্ৰচাৰ, কমিক্‌চ, বাণিজ্যিক প্ৰকাশন আদিত আজিকালি লিখিত আৰু মৌখিক ৰূপৰ একেলগে ব্যৱহাৰ বাঢ়ি আহিছে।
ব্ৰিটিছ শাসনৰ অন্তৰ পাছত ম্যানমাৰৰ চৰকাৰে মান ভাষাত অন্য ভাষাৰ পৰা ধাৰ কৰা শব্দ, মূলতঃ ইংৰাজী শব্দবোৰৰ ব্যৱহাৰ কম কৰাৰ প্ৰয়াস কৰি আহিছে। উদাহৰণ স্বৰূপে ইংৰাজী শব্দ "টেলিভিছন"-ৰ সলনি এক নতুন শব্দ ရုပ်မြင်သံကြား (অৰ্থ "ছবি দেখা, শব্দ শুনা")-ৰ ব্যৱহাৰ চৰকাৰে বাধ্যতামূলক কৰিছে।
লিপি
মান ভাষা মান লিপিত লিখা হয়। ই এক ব্ৰাহ্মী লিপি। মান লিপিত ৩৩টা ব্যঞ্জনবৰ্ণ আৰু ১১টা স্বৰবৰ্ণ আছে। ইয়াক বাওঁফালৰ পৰা সোঁফাললৈ লিখা যায়। যিকোনো দুটা শব্দৰ মাজত খালি ঠাই দিয়াৰ প্ৰয়োজন নাই যদিও আধুনিক লেখাত পঢ়াৰ সুবিধাৰ বাবে খালি ঠাইৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মান লিপি হৈছে এক আবুগিদা আৰু ইয়াৰ সাদৃশ্য আন ব্ৰাহ্মী লিপিৰ সৈতে দেখা যায়। ব্যঞ্জনবৰ্ণসমূহক আন ব্ৰাহ্মী লিপিৰ দৰেই ছটা ব্যঞ্জন গোটত ভাগ কৰা হয়। স্বৰবৰ্ণৰ মাত্ৰাবোৰ আন বৰ্ণৰ সোঁ, বাওঁ, তল আৰু ওপৰত যোগ হয়।
মান লিপিৰ ব্যৱহাৰ ১০ম শতিকাৰ পগন (Pagan) সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত আৰম্ভ হয় বুলি অনুমান কৰা হৈছে। ব্ৰিটিছ ৰাজত্বৰ সময়ত অভিধানৰ জৰিয়তে মান শব্দৰ বানানবোৰক মান্য ৰূপ দিয়া হয়।
ইউনিক’ড
মান লিপিত ইউনিক’ডে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিছে। সেয়ে প্ৰায়বোৰ আধুনিক কম্পিউটাৰ বা স্মাৰ্টফোনত মান ভাষা লিখিব আৰু পঢ়িব পৰা যায়। মান লিপি এক জঁটিল লিপি হোৱাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ফণ্ট নাথাকিলে ইয়াক সঠিকভাৱে দেখা নাযাব পাৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাষা শ্ৰেণী:ম্যানমাৰ
ভগৱান
একেশ্বৰবাদৰ মতে, ভগৱান হৈছে অতি মানৱ আৰু বিশ্বাসৰ মূল বিষয়। সৰ্বেশ্বৰবাদত ইশ্বৰৰ ধাৰণাক সৰ্বজ্ঞ (infinite knowledge), সৰ্ব শক্তিমান (unlimited power), সৰ্বত্ৰ বিৰাজমান (present everywhere), স্বৰ্গীয় সৰলতাযুক্ত, আৰু এটা নিয়ন্ত্ৰণকাৰী আৰু প্ৰয়োজনীয় অস্তিত্ব বুলি ব্যাখ্যা কৰে। বহুতে ভগৱানক সৰ্ব গুণাকৰ (perfectly good), আৰু সৰ্ব প্ৰেমী বুলিও বৰ্ণনা কৰে। ভগৱানৰ প্ৰায়ে শৰীৰ বিহীন, আৰু যিকোনো মানৱীয় জৈৱিক লিংগহীন বুলি গণ্য কৰা হয়, তথাপিও প্ৰত্যক্ষভাৱে ভগৱানে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি কৰা ধাৰণা (পৰোক্ষভাৱে অসমৰ্থিত) অনুসৰি বহুতো ধৰ্মত ভগৱানক উভয় লিংগবাচক নামেৰে হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়, যেনে "তেওঁ" বা "পিতা" আদি।  ইয়াৰোপৰি, কিছুমান ধৰ্মত (যেনে ইহুদী ধৰ্ম) ভগৱানক কেৱল এটা বিশুদ্ধ ব্যায়াকৰণিক ভগৱান "লিংগ" হিচাপে ধৰা দেখা যায়।
theismৰ মতে, ভগৱান হৈছে ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু পালনকৰ্তা, আনহাতে deismৰ মতে, ভগৱান সৃষ্টিকৰ্তা, কিন্তু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ পালনকৰ্তা নহয়। pantheismৰ মতে, ভগৱান নিজেই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড। নাস্তিকতাবাদ মতে, ভগৱানৰ কোনো অস্তিত্ব নাই, আনহাতে অজ্ঞেয়বাদ অনুসৰি ভগৱান অজানা বা ভগৱান সম্পৰ্কে কোনেও একো নেজানে। ভগৱানক অমূৰ্ত (নিৰাকাৰ), এক ব্যক্তিগত সত্তা, সকলো নৈতিক কৰ্মৰ উৎস, আৰু "বৃহৎ বোধগম্য অস্তিত্ব" বুলিও ভবা হয়। ভগৱানৰ অস্তিত্বৰ সমৰ্থন আৰু বিৰোধিতা কৰি বহু বিখ্যাত দাৰ্শনিকে বিভিন্ন ধৰণৰ যুক্তি সৃষ্টি কৰিছে।
ভগৱানক বহু নামেৰে জনা যায়, আৰু বিভিন্ন নামবোৰ ভগৱান পৰিচয় আৰু প্ৰকাশৰ বিভিন্ন সাংস্কৃতিক ধাৰণাৰ হৈতে সংযোজিত। এটেন ধৰ্মৰ পুৰণি ইজিপ্তিয়ান যুগত, সম্ভৱতঃ বৰ্তমানলৈকে আবিস্কৃত আটাইতকৈ পুৰণি একেশ্বৰবাদী ধৰ্মত, ভগৱানক এটেন বুলি কোৱা হৈছিল, একমাত্ৰ "প্ৰকৃত" পৰম সত্তা আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তাৰ মান্যতা দিয়া হৈছিল। হিব্ৰু বাইবেল আৰু ইহুদী ধৰ্মত, "তেঁৱেই যি জন", "ময়েই সেই মই", আৰু সেই টেট্ৰাগ্ৰামাটন YHWH (יהוה, যাৰ অৰ্থ: "ময়েই সেই জন যিজন মই"; "তেওঁ যি বিৰাজমান") আদি শব্দৰে ভগৱানক বুজাইছিল, অন্যহাতে YHWHৰ ভাষান্তৰ হিচাপে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত কেতিয়াবা য়াহৱেহ আৰু যেহ'ৱাহ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। খ্ৰীষ্টান ট্ৰিনিটী সিদ্ধান্ত মতে, ভগৱান, তিনিজন ব্যক্তিৰূপত বিৰাজমান, যাক পিতা, পুত্ৰ, আৰু পবিত্ৰ আত্মা বুলি কোৱা হয়। ইহুদী ধৰ্মত ভগৱানক, নামমাত্ৰ নাম এল'হিম বা আড'নাইৰে বুজায়, কিছু বিশেষজ্ঞৰ মতে এই নামৰ অদ্যাক্ষৰ ইজিপ্তিয়ান এটেনৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে।   ইছলামত ভগৱান বুজোৱা অসংখ্য নাম আছে, তাৰ ভিতৰত আল্লাহ, "আল-এল", বা "আল-এলাহ" ("ভগৱান") আদি বেছিকৈ ব্যৱহাৰ কৰে, হিন্দু ধৰ্মত, ব্ৰাহ্মণ শব্দটো প্ৰায়ে বেদান্তৰ দেৱতাক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সেইদৰে, বাহাই ধৰ্মত বাহা, শিখ ধৰ্মত ৱাহেগুৰু, আৰু জ'ৰোৱাষ্ট্ৰিয়ান ধৰ্মত আহোৰা মাজদা বুলি কয়।
ভগৱান সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন মতবাদ, আৰু ভগৱানৰ বৈশিষ্ট, উদ্দেশ্য, আৰু কাৰ্যসমূহৰ প্ৰতিযোগিতামূলক দাবীবোৰে সমস্তবাদ, সৰ্বেশ্বৰবাদ, আদি ধাৰণা বা এক চিৰস্থায়ী দৰ্শন বিকাশৰ দিশলৈ আগবঢ়াই নিয়ে, যি নিৰ্ণয় কৰে যে সকলো ধৰ্মই কেৱল এক আংশিক বোধগম্যতা প্ৰকাশ কৰে, আৰু যিয়ে "বিভিন্ন বিখ্যাত ধৰ্মসমূহৰ উপাসকসকলে এক প্ৰকাৰে সেই এজন ভগৱানকেই উপাসনা কৰে, কিন্তু যদিও ভিন্ন, তেওঁৰ সম্পৰ্কে ধাৰণা বা মানসিক চিত্ৰখন সানমিহলি হৈ থাকে। " এই সত্যটোকেই প্ৰতিপন্ন কৰে।
জনশ্ৰুতি আৰু ব্যৱহাৰ
ইংৰাজী ভাষাত, বৰফলাত লিখা গড (God) শব্দই একেশ্বৰবাদৰ "ভগৱান" আৰু সৰ্বেশ্বৰবাদৰ "দেৱতা"ৰ মাজৰ পাৰ্থক্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
বাইবেলৰ বহুতো অনুবাদত, যদি লৰ্ড (LORD) শব্দটোৰ আটাইকেইটা আখৰ বৰফলাৰ হয় তেতিয়া ই বিশেষভাৱে টেট্ৰাগ্ৰামাটনক বূজায়।
বহুবচনহীন আৰবিক শব্দ আল্লাহ (الله) মুছলমান আৰু আৰবিক কোৱা খ্ৰীষ্টান আৰু জিউছসকলে "দ্য গড" ("The God" বৰফলাৰ G) অথবা ভগৱানক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে, আনহাতে "ইল্লাহ" (إله) শব্দ কোনো উপাস্য বা সাধাৰণ দেৱতাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে।  হিন্দু ধৰ্মৰ একেশ্বৰবাদৰ সোঁতত ভগৱানৰ নামবাচক শব্দ, প্ৰথমে ভাগৱতত কৃষ্ণ-বাসুদেৱ বা পিছলৈ বিষ্ণু আৰু হৰি নামৰ ব্যৱহাৰেৰে ভগৱানৰ ব্যক্তি প্ৰকৃতি উদ্ভাসিত কৰিছে। জ'ৰোৱাষ্ট্ৰিন ধৰ্মত ভগৱান বুজাবলৈ আহোৰা মাজদা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই 'মাজদা' বা ইয়াৰ এভেষ্টান মূল-ৰূপ 'মাজ্ধা'ই প্ৰাক-ইৰাণীয় 'মাজ্দাহ' (স্ত্ৰী) শব্দক প্ৰতিফলিত কৰে। ইয়াৰ সদৃশ 'বোধ' বা 'জ্ঞান' বুজোৱা সংস্কৃত শব্দ 'মেধা'ৰ দৰে ইয়াক আত্মাৰ নামবাচক শব্দৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এভেষ্টান আৰু সংস্কৃত দুয়োটা শব্দই প্ৰাক-ইণ্ডো-ইউৰোপীয় ম্নেছদ্হেহ1, আক্ষৰিক অৰ্থ "কাৰোবাৰ মনত ("ম্নেছ") স্থাপিত কৰা (দ্হেহ1'')", অৰ্থাৎ "জ্ঞান"ৰ পৰা আহৰিত প্ৰাক-ইণ্ডো-ইৰাণীয় 'মাজ্ধা'ক প্ৰতিফলিত কৰে। ভগৱানক বুজাবলৈ শিখ ধৰ্মত প্ৰায়ে ৱাহেগুৰু পদটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পঞ্জাবী ভাষাত ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "আচৰ্যজনক শিক্ষক"। ৱাহি (মধ্য পাচ্যৰ পৰা আমদানীকৃত) মানে "আচৰ্যজনক" আৰু গুৰু  মানে "শিক্ষক"। সকলো বৰ্ণনাৰ উৰ্ধত কিছুলোকে ৱাহেগুৰু মানে পৰমানন্দৰ অভিজ্ঞতা বুলিও ব্যাখ্যা কৰে। "ৱাহিগুৰু" শব্দৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ ব্যৱহাৰ হৈছে শিখ সকলে এজনে আনজনক শুভেচ্ছা জনাবলৈ ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰে: বাহা, হৈছে বাহাই ধৰ্মত ভগৱানক বুজোৱা "আটাইতকৈ মহান" নাম, ইয়াৰ আৰবিক অৰ্থ হৈছে "সৰ্ব-প্ৰসিদ্ধ"।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বিশ্বাস
হেনৰিক ইবছেন
হেনৰিক জোহান ইবছেন (২০ মাৰ্চ ১৮২৮- ২৩ মে' ১৯০৬)   এজন নৰৱেদেশীয় নাট্যকাৰ আৰু নাট পৰিচালক আছিল। নাটকত আধুনিকতাবাদৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাতা ইবছেনক  বাস্তৱবাদৰ পিতৃ  তথা তেওঁৰ সময়ৰ সকলোতকৈ প্ৰভাৱশালী নাট্যকাৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হয়। তেওঁৰ মূল মূল সৃষ্টিৰাজি হ'ল- ব্ৰেণ্ড, পীয়েৰ জিণ্ট, এম্পেৰৰ এণ্ড গেলিলিয়ান, এ ডলচ্ হাউচ, হেড্ডা গেবলাৰ, ঘোষ্ট, দ্য ৱাইল্ড ডাক, হোৱেন উই ডেড এৱেকেন, ৰচমেৰ্চহল্ম আৰু মাষ্টাৰ বিল্ডাৰ। উইলিয়াম শ্বেইকছপীয়েৰৰ পিছতে তেওঁৰ নাট বিশ্বত সৰ্বাধিক মঞ্চস্থ হৈছে,  আৰু ২০০৬ চনত তেওঁৰ এ ডলচ্ হাউচখন বিশ্বৰ সৰ্বাধিক মঞ্চস্থ হোৱা নাটকৰ খ্যাতি লাভ কৰিছে।.
ইবছেনৰ আৰম্ভণিৰ কাব্য নাট পীয়েৰ জিণ্টত পৰাবাস্তৱবাদৰ গভীৰ প্ৰভাৱ দেখা য়ায়। পীয়েৰ জিণ্টৰ পিছত ইবছেনে ছন্দ ত্যাগ কৰি বাস্তৱবাদী গদ্যত লিখিব লৈছিল। পিছৰ পৰ্যায়ত ৰচনা  কৰা তেওঁৰ কেইবাখনো নাটক তেওঁৰ যুগৰ বহুতে কলঙ্কজনক বুলি গণ্য কৰিছিল, যেতিয়া ইউৰোপীয় থিয়েটাৰে পাৰিবাৰিক জীৱন আৰু ঔচিত্যৰ কঠোৰ নৈতিকতাৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰিব বুলি আশা কৰা হৈছিল। ইবছেনৰ পিছৰ কৰ্মই মুখাৰ আঁৰৰ বাস্তৱতাবোৰ পৰীক্ষা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সমসাময়িক কেইবাজনো লোকৰ বাবে বহুতো উদ্বেগজনক কথা প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ এক সমালোচনামূলক দৃষ্টিভংগী আছিল আৰু জীৱনৰ পৰিস্থিতি আৰু নৈতিকতাৰ বিষয়বোৰৰ সম্পৰ্কত মুকলিমূৰীয়া অনুসন্ধান চলাইছিল। বহুতো সমালোচকে ভাবে কৰে যে  দ্য ৱাইল্ড ডাক আৰু ৰচমেৰ্চহল্ম নাটক দুখনে  "ইবচেনৰ কৰ্মৰাজিৰ ভিতৰত শীৰ্ষ স্থান লাভৰ বাবে ইখনে সিখনৰ সৈতে প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰি আছে"; ইবছেনে নিজেই এম্পেৰৰ এণ্ড গেলিলিয়ানক তেওঁৰ উৎকৃষ্ট কৃতি বুলি গণ্য কৰিছিল।
ইবছেনক প্ৰায়ে ইউৰোপীয় পৰম্পৰাৰ অন্যতম বিশিষ্ট নাট্যকাৰ হিচাপে স্থান দিয়া হয় আৰু তেওঁক ঊনবিংশ শতিকাৰ শ্ৰেষ্ঠ নাট্যকাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ অন্যান্য নাট্যকাৰ আৰু ঔপন্যাসিক যেনে জৰ্জ বাৰ্ণাৰ্ড শ্ব, অস্কাৰ ৱাইল্ড, আৰ্থাৰ মিলাৰ, মাৰ্গুৰাইট য়ুৰচেনাৰ, জেমছ জয়েছ, ইউজিন অ'নিল, মিৰোস্লাভ কৰ্লেজা আদিক প্ৰভাৱিত কৰিছিল। ১৯০২, ১৯০৩ আৰু ১৯০৪ চনত ইবচেনক সাহিত্যৰ নবেল বঁটাৰ বাবে মনোনীত কৰা হৈছিল। ইবছেনে ডেনিছ ভাষাত তেওঁৰ নাটক লিখিছিল। ডেনিছ তেওঁৰ জীৱনকালত ডেনমাৰ্ক আৰু নৰৱেৰ সাধাৰণ লিখিত ভাষা আছিল। নাটকবোৰ ডেনিছ প্ৰকাশক প্ৰতিষ্ঠান গিলডেনডেলে প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ বেছিভাগ নাটক নৰৱেৰ পটভূমিত ৰচিত আৰু প্ৰায়ে তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হোৱা বন্দৰ চহৰ চ্চিয়েনৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে যদিও ইবছেনে ইটালী আৰু জাৰ্মানীত ২৭ বছৰ বাস কৰিছিল আৰু তেওঁৰ আটাইতকৈ উৎপাদনশীল সময়খিনিত কাচিৎহে নৰৱে ভ্ৰমণ কৰিছিল। ইবছেনৰ নাটকবোৰত চ্চিয়েনৰ তেওঁৰ নিজৰ ব্যৱসায়িক অভিজাত পৃষ্ঠভূমিৰ চাপ পৰিছিল আৰু তেওঁ প্ৰায়ে পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ নামেৰে নাটকৰ চৰিত্ৰবোৰৰ আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰিছিল বা নামকৰণ  কৰিছিল। তেওঁৰ নাটকসমূহে সমসাময়িক সংস্কৃতিৰ ওপৰত শক্তিশালী প্ৰভাৱ পেলাইছিল।  তেওঁ নৰৱেৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী চিগাৰ্ড ইবছেনৰ পিতৃ আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:নাট্যকাৰ শ্ৰেণী:সাহিত্যিক শ্ৰেণী:নৰৱে'ৰ ব্যক্তি
ডলী গুলেৰীয়া
ডলী গুলেৰীয়া (জন্ম: ১৪ এপ্ৰিল ১৯৪৯) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়ক, মুখ্যতঃ পঞ্জাবী লোক সংগীত, শাবাদ গুৰবাণী, চুফী আৰু গজল ধাৰাৰ সংগীতত দক্ষতাৰ সৈতে পঞ্জাবীত এজন লোক গায়ক। তেওঁ অধ্যাপক যোগিন্দ্ৰ সিং আৰু কিংবদন্তী লোক গায়ক সুৰিন্দৰ কৌৰৰ কন্যা, যাক 'পঞ্জাবৰ দি নাইটিঙল' বুলি জনা যায়।
কৰ্মজীৱন
ডলী গুলেৰীয়া এগৰাকী চিকিৎসক হ'বলৈ আকাংশা কৰিছিল, এজন চিকিৎসা বিদ্যাৰ্থী হিচাপে। ১৯৭০ চনত তেওঁ সেনা বিষয়া কৰ্নল এছ.এছ. গুলেৰীয়াক বিয়া কৰিছিল আৰু তেওঁৰ এগৰাকী কন্যা সুনাইনি আৰু দুজন পুত্ৰ দিলপ্ৰীত সিং আৰু অমনপ্ৰীত সিং আছিল। মাতৃত্বৰ সৈতে থিয় হোৱাৰ পিছত তাইক তেওঁৰ স্বামীয়ে এক অতি বিজ্ঞ উস্তাদ, 'খান চাহিব' আব্দুল ৰেহমান খানৰ শিষ্য হোৱাৰ সুযোগ পোৱাৰ বাবে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ অব্যাহত ৰাখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক পাতল শাস্ত্ৰীয় আৰু লোক গীতত ৰূপায়ণ কৰাৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট দক্ষতাৰ সৈতে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
শিশুকালৰ পৰাই ভক্তিৰ প্ৰৱণতা, তেওঁৰ উস্তাদৰ সক্ষম নিৰ্দেশনাত, তেওঁ ৰাগাছৰ গুৰবাণীত তেওঁৰ একক প্ৰথম এলবাম মুকলি কৰিবলৈ বাছি লৈছিল আৰু ইয়াৰ মূল ৰাগত সন্ধিয়া "ৰেহৰাছ চাহিব" গাইছিল। তাৰ পিছত, পঞ্জাবী লোকগীতৰ এলবাম মুকলি কৰা হয়, কিছুমান তেওঁৰ মাতৃৰ সৈতে আৰু কিছুমান একক যাৰ ভিতৰত আছে শবাদ কীৰ্তন, শিৱ কুমাৰ বাতলৱী, ভাই বীৰ সিং আৰু অন্যান্য প্ৰসিদ্ধ লেখকসকলৰ কবিতা।
তেওঁ ৰব দিয়া ৰখান, দেচন পাৰদেছ আৰু মেঁ মা পঞ্জাব দি-ৰ দৰে পঞ্জাবী ছবিত নেপথ্য গায়িক হিচাপেও তেওঁ কণ্ঠদান কৰিছে।
স্বীকৃতি
১৯৯৭ চনৰ নৱেম্বৰত পাকিস্তানলৈ তেওঁৰ সদিচ্ছা আৰু সাংস্কৃতিক বিনিময় ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ আৰু তেওঁৰ জীয়েক সুনাইনীয়ে তেওঁৰ সংগীতেৰে চেনাব ক্লাবৰ গাদাফী ষ্টেডিয়াম, লাহোৰ আৰু ফৈসলাবাদ (লয়লপুৰ)ত পাকিস্তানৰ দৰ্শকক আকৰ্ষিত কৰিছিল। তেওঁক মিনাৰ-ই-পাকিস্তানৰ এটা সোণালী ফলক আৰু তেওঁৰ অসামান্য অৱদানৰ বাবে স্বৰ্ণ পদকেৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
তাই লাইভ প্ৰদৰ্শন উপভোগ কৰে আৰু দৰ্শকৰ তাৎক্ষণিক সঁহাৰিই তাইৰ মনোবল বৃদ্ধি কৰে। তেওঁ পঞ্জাবী সংগীতক ইয়াৰ বিশুদ্ধ ৰূপত জীয়াই ৰাখিবলৈ আন্তৰিক প্ৰচেষ্টা কৰিব বিচাৰে। তাই তেওঁৰ নাইটিংলে মিউজিক একাডেমীত নামভৰ্তি কৰা সমৰ্পিত শিক্ষাৰ্থীসকলক সংগীত শিকাই আছে
হাইপ'থেলামাছ
হাইপ'থেলামাছ প্ৰমস্তিষ্কৰ ডায়েনচেফালনৰ তলৰ অংশ। অসংখ্য স্নায়ুস্ৰাৱী কোষ বা নিউক্লিয়াইৰ জৰিয়তে ই দেহৰ বহু কাম নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। পিটুইটেৰী গ্ৰন্থিৰ জৰিয়তে স্নায়ু তন্ত্ৰক অন্তঃস্ৰাৱী তন্ত্ৰৰ লগত সংযোগ কৰাটো ইয়াৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্য। থেলামাছৰ তলত অৱস্থিত হাইপ'থেলামাছ লিম্বিক প্ৰণালীৰ অংশ। সকলো মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীৰ মগজুত হাইপ'থেলামাছ থাকে। মানুহৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ আকাৰ এটা বাদামৰ সমান। অনৈচ্ছিক স্নায়ু তন্ত্ৰৰ বহু জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়াতো ই অংশ লয়। ইয়াৰ নিউক্লিয়াইবোৰে তৈয়াৰ কৰা বিমোচন হৰম'ন (releasing hormone) আৰু নিৰোধক হৰম'নবোৰে (Inhibiting hormone) অগ্ৰ পিটুইটেৰী গ্ৰন্থিৰ হৰম'নত প্ৰভাৱ পেলায়। এইবোৰ এক্সন আৰু আৰু নিবাহিকা পৰিবাহী তন্ত্ৰৰ সহায়ত পিটুইটেৰী গ্ৰন্থিলৈ যায়। আনহাতে হাইপ'থেলামাছত উৎপন্ন হোৱা অক্সিট'চিন আৰু ভেছ'প্ৰেছিন নামৰ দুবিধ হৰম'ন এক্সনেৰে পোনে পোনে পশ্চাৎ পিটুইটেৰীলৈ যায় আৰু প্ৰয়োজনসাপেক্ষে তাৰ পৰা ক্ষৰিত হয়।
হাইপ'থেলামাছে শৰীৰৰ তাপ, ক্ষুধা, পিয়াহ, টোপনি, ছন্দঃপূৰ্ণ চক্ৰ (circadian rythm) আৰু নানা আচৰণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অন্তঃস্ৰাৱী বিজ্ঞান শ্ৰেণী:মস্তিষ্ক
বৰদলৈ ট্ৰফী
বৰদলৈ ট্ৰফী অথবা ভাৰত ৰত্ন লোকপ্ৰিয় গোপীনাথ বৰদলৈ ট্ৰফী ভাৰত তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এক সন্মানীয় আগশাৰীৰ ফুটবল প্ৰতিযোগিতা। গুৱাহাটী ক্ৰীড়া সন্থাৰ দ্বাৰা আয়োজিত এই ফুটবল প্ৰতিযোগিতাখন প্ৰতি বছৰে গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হয়। ১৯৫২ চনৰ পৰা অনুষ্ঠিত হৈ অহা প্ৰতিযোগিতাখন গুৱাহাটী টাউন ক্লাবৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত আৰু ইয়াৰ নামাকৰণ অসমৰ প্ৰথম মুখ্যমন্ত্ৰী লোকপ্ৰিয় গোপীনাথ বৰদলৈৰ স্মৃতিত কৰা হৈছে। বৰদলৈ ট্ৰফীত উত্তৰ-পূব আৰু ভাৰতবৰ্ষৰ আগশাৰীৰ দলৰ উপৰিও বাংলাদেশ, নেপাল, থাইলেণ্ড, ইৰান আৰু উজবেকিস্তানৰ দলেও অংশগ্ৰহণ কৰিছে। বাংলাদেশৰ আবাহনী লিমিটেডে ২০১০ চনত এই ট্ৰফীৰ খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল। কলকাতাৰ মোহন বাগান এথলেটিক ক্লাবে সৰ্বাধিক ৭ বাৰ বৰদলৈ ট্ৰফীৰ খিতাপ অৰ্জন কৰিছে।
খেলপথাৰ
বৰদলৈ ট্ৰফীৰ খেলসমূহ গুৱাহাটীৰ নেহৰু ষ্টেডিয়ামত অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে যদিও যোৱা কিছু বৰ্ষৰ খেল নেহৰু ষ্টেডিয়ামৰ উপৰিও জজ খেলপথাৰ আৰু গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ কিছু খেলপথাৰতো অনুষ্ঠিত হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফুটবল শ্ৰেণী:ক্ৰীড়া সমাৰোহ
জেনেলিয়া ডিছুজা
২০০৬ চনত জেনেলিয়াই বোমাৰিল্লো নামৰ তেলেগু ভাষাৰ ৰোমাণ্টিক ছবিখনত অভিনয় কৰে৷ এইখন ছবিৰ জৰিয়তে তেখেতে ফিল্মফেয়াৰ(দক্ষিণ)ৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰে৷ তেখেতৰ অভিনয়ক সমালোচকেও প্ৰশংসা কৰে৷ ২০০৮ চনত সন্তোষ সুব্ৰমনিয়ামে সেইখন ছবিৰ তামিল ৰিমেক নিৰ্মাণ কৰে৷ এইখন ছবিতো জেনেলিয়াই দক্ষতাৰে অভিনয় কৰে৷ ২০৮ চনতে জেনেলিয়াই হিন্দী ছবি ''জানে টু... য়া জানে নাত সবল অভিনয় কৰি দৰ্শকৰ মন জয় কৰে৷ তেলেগু আৰু তামিল ভাষাৰ উদ্যোগত বহুকেইখন সফল ছবিত অভিনয় কৰা জেনেলিয়াই ক্ৰমাৎ দাক্ষিণাত্যৰ শীৰ্ষ অভিনেত্ৰীৰ মৰ্যাদা পায়৷ মূলসুঁতিৰ ছবিত অভিনয় কৰি যোৱাৰ উপৰি, জেনেলিয়াই টেলিভিছনৰ অনুষ্ঠান বিগ ছুইটছ্''ত সূত্ৰধাৰৰ ভূমিকা ৰূপায়ন কৰিছে৷ ফাণ্টা, ভাৰজিন ম'বাইল ইণ্ডিয়া, ফাষ্ট্ৰেক, এলজি মবাইল, মাৰ্গো, পাৰ্ক আদি একাধিক প্ৰতিষ্ঠানৰ তেখেত ব্ৰেণ্ড এম্বাছাদৰ৷
কৰ্মজীৱন
জেনেলিয়াৰ জন্ম হয় মুম্বাইত৷ জেনেলিয়া এগৰাকী উত্তৰ-পূৰ্বীয়৷ উত্তৰ কংকান এটা মাৰাঠীভাষী খ্ৰীষ্টিয়ান পৰিয়ালত জেনেলিয়াৰ জন্ম হয়৷ মুম্বাইৰে বান্দ্ৰা উপনগৰত জেনেলিয়া লালিত-পালিত হয়৷ তেখেতৰ মাতৃ জিনেট ডিছুজা হৈছে ফাৰ্মা মাল্টিনেশ্যনেল কৰ্পোৰেছনৰ পৰিচালন প্ৰৱন্ধক৷ জেনেলিয়াক অভিনয়ৰ জগতত আগবঢ়াই দিয়াৰ স্বাৰ্থত তেখেতে ২০০৪ চনত চাকৰি জীৱন ত্যাগ কৰে৷ জেনেলিয়াৰ পিতৃ হৈছে নীল ডিছুজা৷ তেখেত টাটা কনছালটেন্সী ছাৰ্ভিছেছৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ বিষয়ববীয়া৷ জেনেলিয়াৰ ভ্ৰাতৃ হৈছে নিগেল ডিছুজা৷ তেখেত বোম্বাই ষ্টক এক্সছেঞ্জত কৰ্মৰত৷ জেনেলিয়াই পোনপ্ৰথমে এপোষ্টলিক কাৰ্মে হাইস্কুলত পঢ়া-শুনা কৰে আৰু পাছলৈ বান্দ্ৰাৰে ছেইণ্ট এণ্ড্ৰিউছ কলেজত নামভৰ্তি কৰে৷ তেখেতে 'ব্যৱস্থাপনা অধ্যয়ন'ত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে৷ ২০০৩ চনত প্ৰথমখন ছবি তুঝে মেৰি কছমৰ দৃশ্যগ্ৰহণৰ সময়তেই তেখেতে স্নাতক ডিগ্ৰীও অৰ্জন কৰে৷
১৫ বছৰ বয়সতে জেনেলিয়াই প্ৰথমটো মডেলিঙৰ কাম পায়৷
যেতিয়া জেনেলিয়াক তুঝে মেৰি কছমৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হয়, তেতিয়া তেখেতে এই প্ৰস্তাৱটো নাকচ কৰে৷ কাৰণ, ছবিৰজগতত কাম কৰাৰ জেনেলিয়াৰ কোনো পৰিকল্পনা নাছিল৷ পিছে ছবিখনৰ কুশলীসকলে জেনেলিয়াক অনুৰোধ কৰি থাকিল৷ এই অনুৰোধ দুমাহপৰ্যন্ত চলিল৷ জেনেলিয়াই ছবিখনৰ তেলেগু সংস্কৰণ নুভে কাৱালী চালে আৰু তাৰেই ফলশ্ৰুতিত তেখেত ছবিখনত কাম কৰিবলৈ মান্তি হ'ল৷ ২০০৩ চনত তামিল ছবিপৰিচালক এছ. শংকৰে বয়ছ নামৰ ছবিখনৰ বাবে জেনেলিয়াৰ কাষ চাপে৷ শংকৰে পাৰ্কাৰ কলমৰ বিজ্ঞাপনত জেনেলিয়াৰ কাম দেখি সন্তুষ্ট হৈছিল৷ জেনেলিয়াক চিনেমাখনৰ বাবে অডিশ্যন দিয়া ৩০০ গৰাকী ছোৱালীৰ মাজৰ পৰা নিৰ্বাচন কৰা হয়৷ জেনেলিয়াই তিনিখন ছবিৰ বাবে সমান্তৰালভাৱে চুক্তিবদ্ধ হয়৷ সেইকেইখন হৈছে, হিন্দী ভাষাৰ তুঝে মেৰি কছম, তেলেগু ভাষাৰ সত্যম আৰু তামিল ভাষাৰ বয়ছ৷
২০০৬ চনত জেনেলিয়াই কেৰিয়াৰৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ ছবি বোমাৰিল্লোত অভিনয় কৰে৷ এইখন আছিল তেলেগু ভাষাৰ ৰোমাণ্টিক ছবি৷ ছবিখনে বক্স-অফিচত ব্লকবাষ্টাৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়৷ ছবিখনে ভাৰতত ২৫০ মিলিয়ন উপাৰ্জন কৰে৷ ইয়াৰ লগে ২০০৬ চনৰ বাবে নন্দী বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ কথাছবিৰ বঁটা লাভ কৰে৷ হংসিনী নামৰ চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰি জেনেলিয়াই দৰ্শক আৰু সমালোচকৰ পৰা বিপুল প্ৰশংসা লাভ কৰে৷ জেনেলিয়াই ফিল্মফেয়াৰ(দাক্ষিণাত্য)ৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷
ব্যক্তিগত জীৱন
২০১২ চনৰ ৩ ফেব্ৰুৱাৰিত জেনেলিয়া আৰু বলিউদৰ অভিনেতা ৰীতেশ দেশমুখৰ মাজত বিবাহ সম্পন্ন হয়৷ তেওঁলোকৰ দুটি পুত্ৰ সন্তান আছে৷ প্ৰথমটি সন্তান ৰিয়ানৰ জন্ম হৈছিল ২০১৪ চনৰ ২৫ নৱেম্বৰত৷ দ্বিতীয় পুত্ৰ ৰাহয়ালৰ জন্ম হৈছিল ২০১৬ চনৰ ১ জুনত৷
পুষ্পা ভূঞা
পুষ্পা ভূঞা (১৯৪৬–২০১৫) এগৰাকী ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী। তেওঁ মূলতঃ ভাৰতনাট্যম আৰু সত্ৰীয়া নৃত্য চৰ্চা কৰিছিল। তেওঁৰ অনবদ্য অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে ২০০২ চনত তেওঁক পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
শৈশৱ
পুষ্পা ভুঞাৰ জন্ম হৈছিল অসমৰ যোৰহাট জিলাত প্ৰায় ১৯৪৬ চনত। তেওঁৰ পিতৃ থানুৰাম নিয়মকৰা বৰা এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ নৃত্যশিল্পী আছিল। পুষ্পা ভুঞাই শৈশৱত নিজৰ পিতৃৰ পৰাই নৃত্য শিক্ষা লাভ কৰে।
কেৰিয়াৰ
১৯৫৬ চনত পুষ্পা ভুঞাই প্ৰসিদ্ধ গুৰু ৰুক্মিণী দেৱীৰ পৰা নৃত্য শিক্ষা লাভৰ অৰ্থে যোৰহাটৰ পৰা মাদ্ৰাজ (বৰ্তমানৰ চেন্নাই)লৈ যাত্ৰা কৰে। তেওঁ পৰৱৰ্ত্তী কালত গুৰু মানগুডি দ’ৰাইৰজা ( Mangudi Dorairaja) ৰ তত্ত্বাবধানত ভাৰতনাট্যমৰ আৰু গুৰু বিষ্ণু ভৈছালকাৰৰ পৰা কথক নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ লয়। পুষ্পা ভুঞাই নিজেও ভালেসংখ্যক শিষ্যক নৃত্য শিক্ষা দিছিল।
পুষ্পা ভুঞাই ভাৰত আৰু বিদেশৰ বিভিন্ন ঠাইত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁ অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু ফ্ৰান্সত নৃত্যৰ শিক্ষানুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁ দুৰদৰ্শনৰ কেন্দ্ৰীয় অডিশ্যন সমিতিৰ সদস্যা আছিল। তেওঁৰ উদ্যোগতে গুৱাহাটীত পুষ্পাঞ্জলি সাংস্কৃতিক একাডেমী প্ৰতিষ্ঠা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী
পনীৰ
পনীৰ হৈছে এবিধ দুগ্ধজাত সামগ্ৰী। গাখীৰৰ পৰা আহৰণ কৰা প্ৰ'টিনত বিভিন্ন ধৰণৰ সুগন্ধি যোগ কৰি পনীৰ উৎপাদন কৰা হয়। ইয়াত গাখীৰত পোৱা প্ৰ'টিন আৰু চৰ্বি থাকে। পনীৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ সাধাৰণতে গৰু, ম'হ, ছাগলী বা ভেড়াৰ গাখীৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। উৎপাদনৰ সময়ত, সাধাৰণতে গাখীৰৰ আম্লিকতা বৃদ্ধি কৰা হয় আৰু ৰেনেটৰ এনজাইম (বা একে ধৰণৰ কাৰ্যকলাপ থকা বেক্টেৰিয়াৰ এনজাইম) যোগ দিয়া হয় যাৰ ফলত গাখীৰৰ প্ৰ'টিন (কেচিন) জমা হয়। এই জমাহোৱা প্ৰ'টিনবোৰ (দৈ) তৰলৰ পৰা পৃথক কৰা হয় আৰু চাপ প্ৰয়োগ কৰি পনীৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। আকৰ্ষণীয় হ'বৰ বাবে কিছুমান পনীৰত সুগন্ধি তথা ৰং যোগ কৰা হয়। বেছিভাগ পনীৰ সাধাৰণ ৰন্ধন উষ্ণতাত গলে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:খাদ্য
ড'পলাৰ প্ৰভাৱ
ড'পলাৰ প্ৰভাৱ (Doppler effect বা Doppler shift) বুলিলে এক তৰংগৰ উৎসৰ সাপেক্ষে গতি কৰি থকা এগৰাকী পৰ্যবেক্ষকৰ বাবে তৰংগৰ কম্পনাংক সলনি হোৱা পৰিঘটনাক বুজায়। অষ্ট্ৰিয়ান পদাৰ্থবিদ ক্ৰিষ্টিয়ান ড'পলাৰ-এ ১৮৪২ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে এই পৰিঘটনাৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছিল।
এগৰাকী পৰ্যক্ষেকৰ দিশে আহি থকা আৰু আঁতৰি যোৱা গাড়ী এখনৰ শব্দৰ তীব্ৰতাৰ পৰিৱৰ্তন ড'পলাৰ প্ৰভাৱৰ এক সাধাৰণ উদাহৰণ। অহাৰ সময়ত নিৰ্গত কম্পনাংকতকৈ শুনা যোৱা কম্পনাংক বেছি, ঠিক পাৰ হৈ যোৱা সময়ত একেই আৰু পাৰ হৈ যোৱাৰ পাছত কম।
যেতিয়া তৰংগৰ উৎসটো পৰ্যবেক্ষকৰ দিশে আহি থাকে, প্ৰতিটো ক্ৰমিক তৰংগৰ চূড়া আগৰ তৰংগটোৰ চূড়াতকৈ পৰ্যবেক্ষকজনৰ ওচৰৰ পৰা নিৰ্গত হয়। থোৰতে ড'পলাৰ প্ৰভাৱৰ কাৰণ এয়েই। গতিকে প্ৰতিটো তৰংগ আগৰ তৰংগটোতকৈ পৰ্যবেক্ষকজনৰ ওচৰ পাওঁতে কম সময় লাগে। তেতিয়া পৰ্যবেক্ষকজনৰ কাষ চপা ধাৰাবাহিক তৰংগ চূড়াৰ সময় কমি আহি থাকে আৰু কম্পনাংক বাঢ়ি যায়। গতি কৰোঁতে ধাৰাবাহিক তৰংগৰ শিখৰৰ ব্যৱধান কমি কমি সেইবোৰ একগোট হৈ পৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে তৰংগৰ উৎসটো পৰ্যবেক্ষকজনৰ পৰা আঁতৰলৈ গৈ থাকিলে প্ৰতিটো তৰংগ আগৰ তৰংগটোতকৈ আঁতৰৰ পৰা নিৰ্গত হয়। গতিকে ধাৰাবাহিক তৰংগ মাজৰ সময় ব্যৱধান বাঢ়ি যায়। ধাৰাবাহিক তৰংগৰ চূড়াৰ মাজৰ দূৰত্ব বাঢ়ি যোৱা বাবে সেইবোৰ ইটোৱে সিটোৰ পৰা আঁতৰি পৰে।
কোনো মাধ্যমত গতি কৰা তৰংগ যেনে শব্দ তৰংগৰ বাবে পৰ্যবেক্ষক আৰু উৎসৰ গতি তৰংগ সঞ্চাৰণ হোৱা মাধ্যমৰ বাবে আপেক্ষিক। গতিকে উৎসৰ গতি, পৰ্যবেক্ষকৰ গতি আৰু মাধ্যমৰ গতিৰ বাবে পূৰ্ণ ড'পলাৰ প্ৰভাৱ দেখা যাব পাৰে। মাধ্যম নলগা তৰংগ যেনে পোহৰ আৰু সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদৰ মধ্যাকৰ্ষণৰ বাবে কেৱল পৰ্যবেক্ষক আৰু উৎসৰ গতিৰ আপেক্ষিক পাৰ্থক্য বিবেচনা কৰিব লাগে।