cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
গাভৰু চাং
গাভৰু চাং (Gabharu Chang) অসমত প্ৰাচীন কালৰেপৰা বসবাস কৰি অহা কিছুমান জনজাতীয় সমাজত প্ৰচলিত এক ব্যৱস্থা। এই ব্যৱস্থাৰ দ্বাৰা একোখন গাঁৱত অবিবাহিতা গাভৰুসকলৰ বাবে একোখন উমৈহতীয়া চাংঘৰ থাকে৷ এই চাংঘৰতে গাভৰুসকলে সাংসাৰিক আৰু সামাজিক সকলো বিষয়ৰ শিক্ষা লাভ কৰে৷ ডেকা চাং যিদৰে ডেকাসকলৰ বাবে সাংসাৰিক শিক্ষাৰ আখৰাথলী ঠিক তেনেদৰে গাভৰু চাং গাভৰুসকলৰ বাবে শিক্ষা-দীক্ষা, হস্তশিল্প আৰু সাংসাৰিক জ্ঞানৰ পঢ়াশালিস্বৰূপ। কেতিয়াৰপৰা জনজাতিসকলৰ মাজত গাভৰু চাঙৰ প্ৰচলন হৈছিল জনা নাযায় যদিও এই অনুষ্ঠানে গাভৰু বা যুৱতীসকলৰ ব্যৱহাৰিক জ্ঞান বৃদ্ধি কৰাত অৰিহণা যোগাই আহিছে। গাভৰু চাঙত গাভৰুসকলৰ উপৰি বিধবা মহিলা যদি পুনৰ বিবাহত নবহে তেন্তে সদস্যা হ'ব পাৰে। গাভৰু চাং কেৱল গাভৰুসকলৰ বাবেহে। ইয়াত কোনো পুৰুষৰে প্ৰৱেশ নিষিদ্ধ। গাভৰু চাঙৰ জ্যেষ্ঠসকলৰ কথা  কনিষ্ঠসকলে মানি চলিবলগীয়াটো এক অঘোষিত নিয়ম। জ্যেষ্ঠসকলে কনিষ্ঠসকলক এই গাভৰু চাঙতে বিভিন্ন হাতৰ কামৰ শিক্ষা দিয়ে। এসময়ত গাভৰু চাং পৰ্বতীয়া জনজাতিসকলৰ মাজত বহুলভাৱে প্ৰচলিত আছিল যদিও আজিকালি এই অনুষ্ঠান বিলুপ্ত হোৱাৰ দৰে হ'ল। নাগালেণ্ডৰ টাংখুল নগাসকল আৰু জেলিয়াংসকলৰ লগতে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টাংছা জনজাতিৰ মাজত গাভৰু চাঙৰ ব্যৱস্থা আছিল। টাংছাসকলৰ গাভৰুচাঙক 'লিকপ্যা' বোলে। আবৰসকলৰ মাজত প্ৰচলিত গাভৰু চাঙক 'ৰাশ্বেং' বোলা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
বনছাই
বনছাই (Bonsai (盆栽)) গছ টাবত লগাই নান্দনিকভাৱে বৃদ্ধি হ’বলৈ দিয়া এক জাপানী কলা। এই কলাত গছজোপা অতি সৰু পাত্ৰত বৃদ্ধি হ’বলৈ দিয়া হয় আৰু সময়ে সময়ে ডাল আৰু শিপা কাটি থকা হয়। বনছাসমূহ অতি সুন্দৰভাৱে বিভিন্ন আকাৰ আৰু আকৃতিত বৃদ্ধি হ’বলৈ দিয়া হয়। সৰ্বকৃষ্ট বনছাই আকৃতিৰ পৰা প্ৰাকৃতিক গছৰ দৰেই দেখে, কিন্তু উচ্চতা অতি কম। বহুতে ইয়াক বাওঁনা গছ শিল্প বুলিও কয়।
বনছাই এটি জাপানী শব্দ। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল সৰু পাত্ৰত থকা গছ। ই জাপানৰ অন্যতম পুৰণি শিল্প। বনছাইৰ উৎপত্তি ইয়াতকৈ পুৰণি চীনা শিল্প পেনজিংৰ পৰা হৈছে। পেনজিং টাব বা পাত্ৰত গছ বৃদ্ধি হ’বলৈ দিয়া এক চীনা কলা। আন আন দেশতো বনছাই আৰু পেনজিংৰ দৰে শিল্প দেখিবলৈ পোৱা যায়।
নান্দনিক আকাৰ আকৃতি আৰু সৌন্দৰ্য বৰ্ধনৰ বাবে মানুহে বনছাই ভাল পায়। তদুপৰি বনছাইক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়া আৰু যত্ন লোৱা কাম যথেষ্ট আমোদজনক। বনছাই প্ৰস্তুত কৰিবলৈ বহুত বছৰ লাগে। আৰু ভালকৈ যত্ন ল’লে ই বহু বছৰ জীয়াই থাকে। কিছুমান ঠাইত বনছাই এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন এটা প্ৰজন্ময়ে উত্তৰাধিকাৰ হিচাপে পায়।
এটি সৰু পুলিৰ পৰা বনছাই আৰম্ভ কৰা হয়। এই পুলি যি কোনো উৎসৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিব পাৰি।
বনছাই প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰথমে পুলিটো মাটিৰ পৰা আনি শিপাসমূহ পৰিষ্কাৰ কৰা হয়। তাৰ পিছত ইয়াৰ শিপা আৰু ডালসমূহ প্ৰয়োজন মতে কাটি লোৱা লোৱা হয়। গছ জোপা পাত্ৰত থব পৰাকৈ শিপসমূহ কাটি পাত্ৰটো মাটিৰে ঢাকি দিয়া হয়। সেইদৰে গছ জোপা সৰু দেখাবলৈ ডাল সমূহ অলপ কাটি দিয়া হয়। তাৰ পিছত গছ জোপা ঘৰৰ ভিতৰত বা বাহিৰত বাঢ়িবলৈ দিয়া হয়। পাত্ৰটো পৰা পক্ষত সৰু হোৱা ভাল। মাজে মাজে পানী দিয়া আৰু আৰু আন আন পৰিচৰ্য্যাৰ লগতে অদৰকাৰী ডাল পাত কাটি থকা হয়। গছ জোপা বাঢ়ি থাকোঁতে নিজৰ ইচ্ছা অনুযায়ী ভিন ভিন আকাৰ আকৃতি দিব পাৰি। কেইবাবছৰৰ মূৰে মূৰে পাত্ৰটো সলনি কৰিব পাৰি।
সাধাৰণতে সৰু পাতৰ গছ বোৰেৰে বনছাই ভাল হয়। পাত বোৰ বেছি ডাঙৰ হ’লে বনছাইক সৰু যেন নেদেখাব। এটি ভাল বনছাইৰ পুৰণি যেন দেখা বাকলি আৰু শিপা থাকে।
আকাৰ
বনছাই কলাত সৌন্দৰ্যবোধ, ধৈৰ্য আৰু যত্নৰ অতি প্ৰয়োজন। গছ জোপা, গছ জোপাৰ আকাৰ, মাটিৰ সজ্জা আৰু পাত্ৰৰ এই আটাইবোৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
প্ৰতিটো বনছাইৰ এক সুকীয়া আকাৰ থাকে। গা গছৰ দিশ আৰু ডাল পাতৰ আকাৰে ইয়াক মূল আকাৰ দিয়ে। কেইটামান অতি সাধাৰণ তথাজনপ্ৰিয় শৈলী হ’ল:
উলম্ব শৈলী (Upright-style)
উলম্ব শৈলীত গা গছ উলম্ব। গা গছৰ গুৰিৰ ফালে ডাল বোৰ ডাঙৰ আৰু ক্ৰমে শীৰ্ষৰ ফালে চুটি হৈ আহে।
অনানুষ্ঠানিক শৈলী (Informal-style)
এই শৈলীত গা গছ ডাল ভাঁজ লগা বা সৰ্পিল আকৃতিৰ। গা গছৰ গুৰিৰ ফালে ডাল বোৰ ডাঙৰ আৰু ক্ৰমে শীৰ্ষৰ ফালে চুটি হৈ আহে।
গান্ধী ব্ৰিগেড
গান্ধী ব্ৰিগেড (Gandhi Brigade) নাইবা দ্বিতীয় গেৰিলা ৰেজিমেণ্ট-এ প্ৰথমটো ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সেনাৰ এটা অংশ তৈয়াৰ কৰিছিল আৰু পাছলৈ সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৱে পুনৰুত্থান কৰাৰ পাছত প্ৰথমটো শাখাৰ এটা অংশ গঠন কৰিছিল৷
বনছাই
জলপ্ৰপাত শৈলী (Cascade-style
জলপ্ৰপাত শৈলীৰ বনছাই দেখিবলৈ পাহাৰৰ পৰা পৰি থকা জলপ্ৰপাতৰ দৰে দেখি। এই শৈলীত গা গছ বৰ বেছি কৈ হেলনীয়া আৰু ডাল পাত বোৰ প্ৰায়ে পাত্ৰটোৰ তললৈ পৰি থাকে।
গান্ধী ব্ৰিগেড
১৯৪২ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত গঠিত হোৱা এই শাখাটো কৰ্ণেল ইনায়ত কিয়ানিৰ অধীনত আছিল আৰু তেওঁলোকৰ দুটাকৈ পদাতিক বেটেলিয়ন আছিল৷ প্ৰথমটো বেটলিয়নৰ নেতৃত্ব লৈছিল কেপ্টেইন মালিক মোনাৱৰ খান আৱানে৷ তেওঁলোকে ইম্ফল অভিযানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত অৰ্থাৎ ১৯৪৪ চনত এই দলটোৰ নেতৃত্বৰ গুৰি ধৰিছিল শ্বাহ নাৱাজ খানে আৰু ইৰাৱৰী নদীৰ চৌপাশে সফল বাৰ্মা সংযুক্ত বাহিনীৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিছিল৷
বনছাই
জোপোহা শৈলী (Broom-style)
জোপোহা শৈলীৰ গছজোপা জোপোহা, দেখিবলৈ ঝাড়ুৰ নিচিনা। ইয়াৰ তলৰ সকলো ডাল কাটি কেৱল এক তৃতীয়াংশ ভাগত ডাল পাত হ’বলৈ দিয়া হয়। ই ঘাইকৈ উলম্ব আৰু থিয়।
অৰণ্য শৈলী (Forest-style)
অৰণ্য শৈলী (寄せ植え) বা "একত্ৰিত পদ্ধতি" একেলগে কেইবাটাও গছ একে পাত্ৰ বা চেপেটা শিলত ৰোৱা হয়। দেখিবলৈ একে সৰু অৰণ্যৰ দৰে লগা বাবে ইয়াক অৰণ্য শৈলী বোলে।
অন্যান্য শৈলী
ইয়াৰ উপৰি আন আন বহুতো শৈলীৰ জাপানী বনছাই দেখা যায়। তদুপৰি বনছাই প্ৰস্তুত কৰ্তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ইয়াৰ ৰূপ বিভিন্ন হ’ব পাৰে। বনছাইৰ বিক্ৰী বা প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত ইয়াৰ আকাৰৰ এক বিৱৰণ আগত দাঙি ধৰা হয়।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:কলা
গ্ৰেগ লিয়নাৰ্ড চেমেনজা
গ্ৰেগ লিয়নাৰ্ড চেমেনজা (জন্ম: ১২ জুলাই ১৯৫৬) জনছ হপকিন্স স্কুল অফ মেডিচিনত শিশু চিকিৎসা, ৰেডিয়েছন অংক'লজি, জীৱবৈজ্ঞানীক ৰসায়ন, কৰ্কট ৰোগৰ অধ্যাপক। তেওঁ কোষ অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠানত ভাছকুলাৰ প্ৰগ্ৰেমৰ নিৰ্দেশক হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়ছিল। তেওঁ ২০১৬ চনত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ মৌলিক গৱেষণাৰ এলবাৰ্ট লাশকেৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ এইছআইএফ-১ আৱিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে বিশেষভাবে জনাজাত। ই কৰ্কট ৰোগৰ কোষ সমূহক অক্সিজেনৰ অভাৱত অনুকূল কৰি লয়। তেওঁ পিটাৰজন ৰেটক্লিফ আৰু উইলিয়াম কেলিন জুনিয়ৰৰ সৈতে "অক্সিজেনৰ উপলব্ধতাৰ ওপৰত কোষ সমূহে কেনেকৈ সংবেদন লাভ কৰে আৰু নিজকে সেই পৰিৱেশৰ উপযোগী কৰি লয় আৱিষ্কাৰ"ৰ বাবে ২০১৯ চনৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জৈৱ ৰসায়নবিদ শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
এডৱাৰ্ড জেনাৰ
এডৱাৰ্ড এন্থনী জেনাৰ (Edward Anthony Jenner; ১৭ মে' ১৭৪৯ – ২৬ জানুৱাৰী ১৮২৩) বাৰ্কলে, গ্ল'চেষ্টাশ্বায়াৰৰ এজন ইংৰাজ চিকিৎসক আৰু বিজ্ঞানী আছিল। বৰআই ছিটাৰ উদ্ভাৱনৰ বাবে তেওঁ বিখ্যাত। তেওঁক প্ৰায়েই "প্ৰতিৰোধ বিজ্ঞানৰ জনক" (the father of immunology) বুলি অভিহিত কৰা হয় আৰু তেওঁৰ কামে "আন যিকোনো মানুহৰ কৰ্মতকৈ বেছি মানুহৰ জীৱন ৰক্ষা কৰা" বুলি কোৱ হয়
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৭৪৯ চনৰ ১৭ মে'ত (পুৰণি তাৰিখ ৰীতি অনুসৰি ৬ মে') গ্ল'চেষ্টাশ্বায়াৰৰ বাৰ্কলে'ত এডৱাৰ্ড জেনাৰৰ জন্ম হয়। বাৰ্কলে'ৰ ভিকাৰ ৰেভাৰেণ্ড ষ্টিফেন জেনাৰ আৰু ছাৰাৰ তেওঁ আছিল অষ্টম সন্তান।
জেনাৰে ৱটন-আণ্ডাৰ-এজ আৰু চাইৰেনচেষ্টাৰৰ বিদ্যালয়লৈ গৈছিল। এই সময়তে তেওঁৰ বৰআই হয় যি তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ ওপৰত গোতেই জীৱন প্ৰভাৱ পেলায়। ১৪ বছৰ বয়সত তেওঁ দক্ষিণ গ্ল'চেষ্টাশ্বায়াৰৰ শল্য চিকিৎসক ডেনিয়েল লুড্‌ল'ৰ সহায়কাৰী হিচাপে নিযুক্ত হয়। সাত বছৰ ইয়াত কাম কৰি নিজে শল্য চিকিৎসক হ'বৰ জোখাৰে অভিজ্ঞতা সঞ্চয় কৰে।
১৭৭০ চনত জেনাৰে ছেইণ্ট জৰ্জ চিকিৎসালয়ত চিকিৎসক জন হাণ্টাৰৰ অধীনত শল্য চিকিৎসা আৰু শৰীৰস্থানৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে। ৱিলিয়াম অছলাৰে লিখি গৈছে যে হাণ্টাৰে জেনাৰক চিকিৎসা জগতত অতি জনপ্ৰিয় ৱিলিয়াম হাৰ্ভিৰ এটা উপদেশ দিছিল, "নাভাবিবা; চেষ্টা কৰিবা (Don't think; try)। " প্ৰাকৃতিক ইতিহাস বিষয়ত পিছলৈও হাণ্টাৰে জেনাৰৰ সৈতে যোগাযোগ ৰাখিছিল আৰু তেওঁৰ নাম ৰয়েল ছচাইটীলৈ প্ৰস্তাৱ কৰিছিল। ১৭৭৩ চনত নিজৰ ঠাইলৈ ঘূৰি আহি জেনাৰ এজন সফল পাৰিবাৰিক আৰু শল্য চিকিৎসক হৈ পৰে।
জেনাৰ আৰু কেইবাজনেও মিলি Fleece Medical Society বা Gloucestershire Medical Society গঠন কৰি নিয়মীয়াকৈ চিকিৎসা বিষয়ক পত্ৰ পাঠ কৰিছিল। জেনাৰে এঞ্জাইনা পেক্টৰিছ, অফ্‌থাল্‌মিয়া, গো-বসন্ত আদি বিষয়ৰ পত্ৰত অৰিহণা যোগাইছিল। ব্ৰিষ্টলৰ ওচৰৰ আল্‌ৱেষ্টনত মিলিত হোৱা একেধৰণৰ এটা গোটৰো তেওঁ সদস্য আছিল।
বিবাহ আৰু কৰ্মজীৱন
পৰ্যবে‌ক্ষণ, পৰীক্ষা আৰু ব্যৱচ্ছেদনৰ পিছত জেনাৰে কুলি চৰাইৰ জীৱনৰ বিষয়ে প্ৰকাশ কৰা পত্ৰৰ বাবে তেওঁ ১৭৮৮ চনত ৰয়েল ছচাইটীলৈ নিৰ্বাচিত হয়। ন-কৈ উপজা কুলিয়ে আন চৰাইৰ কণী আৰু পোৱালি সঁজাৰ বাহিৰলৈ পেলাই দিয়া কথাটো (আগতে প্ৰাপ্তবয়স্ক কুলিয়ে এনে কৰে বুলি ভবা হৈছিল) ফটোগ্ৰাফী পোৱাৰ পিছত বিংশ শতিকাতহে নিশ্চিত হৈছিল।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞানী
সুৰসা
সুৰসা' (सुरसा) বা সিৰস এগৰাকী হিন্দু দেৱী। তেওঁক নাগমাতা অৰ্থাৎ সৰ্প বা নাগসকলৰ মাতৃ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণতেই সুৰসাৰ সবাতোকৈ জনপ্ৰিয় আখ্যানৰ বিৱৰণ পোৱা যায়। এই আখ্যান অনুসৰি দেৱতাসকলে তেওঁক সীতাৰ সন্ধানত লংকা অভিমুখী হনুমানৰ বল আৰু বুদ্ধিৰ পৰীক্ষা লোৱাৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰে।
জন্ম আৰু সন্তানসমূহ
মহাকাব্য ৰামায়ণত সুৰসাক দক্ষৰ বাৰগৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত এগৰাকী বুলি কোৱা হৈছে। মহাকাব্যখনৰ বৰ্ণনা অনুসৰি ঋষি কাশ্যপৰ সৈতে সুৰসা বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁ নাগসকলৰ (এক শ্ৰেণীৰ সৰ্প) জন্ম দিয়াৰ বিপৰীতে কাশ্যপৰ আনগৰাকী পত্নী তথা সুৰসাৰ ভগ্নী কদ্ৰুৱে আন এক শ্ৰেণীৰ সাপ উৰাগসকলৰ জন্ম দিয়ে। বাসুকী, তক্ষক, ঐৰাৱত আৰু তেওঁৰ অন্যান্য পুত্ৰসকলে ভোগৱতীত বসবাস কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
মহাভাৰতৰ বৰ্ণনা অনুসৰি তেওঁ কাশ্যপৰ আন এগৰাকী পত্নী ক্ৰোধবসাৰ ক্ৰোধৰ পৰা জন্ম হয়। সুৰসাৰ তিনিগৰাকী কন্যাৰ নাম যথাক্ৰমে অনলা, ৰুহা আৰু বিৰোধা। সৰ্পসমূহ সুৰসাৰ কন্যাকেইগৰাকীৰ বংশধৰ। সেয়ে তেওঁক নাগসকলৰ মাতৃ বুলি কোৱা হয়। আনহাতে সৰ্পৰ আন এক জাতি পান্নাগসকল কদ্ৰুৰ বংশোদ্ভৱ।
মৎস্য পুৰাণ আৰু বিষ্ণু পুৰাণত সুৰসাক কাশ্যপৰ তেৰ গৰাকী পত্নী আৰু দক্ষৰ কন্যাসকলৰ এগৰাকী বুলি উল্লেখ কৰিছে। বিষ্ণু পুৰাণৰ মতে তেওঁ বহু-ফণাযুক্ত এহাজাৰ উৰণীয়া সৰ্পৰ জন্ম দিয়ে। আনহাতে কদ্ৰুৱেও এহেজাৰ সাপৰ জন্ম দিয়ে। মৎস্য পুৰাণৰ মতে তেওঁ গৰুৰ বাহিৰে সকলো চতুষ্পদীৰ মাতৃ। ইয়াৰ বিপৰীতে সৰ্পসমূহক কদ্ৰুৰ সন্তান বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ভাগৱত পুৰাণত তেওঁক ৰাক্ষসৰ মাতৃ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। বায়ু পুৰাণ আৰু পদ্ম পুৰাণৰ তালিকাত তেওঁক কাশ্যপৰ পত্নী বুলি উল্লেখ কৰা নাই। ইয়াৰ বিপৰীতে অনায়ুষ বা দানায়ুষে সৰ্পৰ মাতৃৰ স্থান লৈছে।
দেৱী ভাগৱত পুৰাণত ৰোহিণীক সুৰসাৰ অৱতাৰ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। তেওঁৰ পুত্ৰ বলৰাম আছিল সুৰসাৰ পুত্ৰ শেষনাগৰ অৱতাৰ।
মৎস্য পুৰাণৰ আখ্যান অনুসৰি ত্ৰিপুৰান্তক ৰূপত শিৱই তিনিখন ৰাক্ষস নগৰীলৈ যাত্ৰা কৰোঁ‌তে বিভিন্ন দেৱতাই তেওঁক সহায় আগবঢ়ায়। সুৰসা আৰু অন্যান্য দেৱীসকল তেওঁৰ ধনুৰ শৰ আৰু বৰ্শা হৈ পৰে। যেতিয়া ৰাক্ষস অন্ধকাৰ ৰক্তৰ টোপালৰ পৰা বহুতো ৰাক্ষসৰ জন্ম হয়, সুৰসা আৰু অন্যান্য মাতৃকা দেৱীসকলে সেই ৰক্ত পান কৰি অন্ধকাক বধ কৰিবলৈ শিৱক সহায় কৰে।
হনুমানৰ সৈতে মুখামুখি
ৰামায়ণৰ সুন্দৰা কাণ্ডত বৰ্ণিত হনুমান আৰু সুৰসাৰ মুখামুখি হোৱাৰ ঘটনাটোৱেই সুৰসাৰ সৈতে জড়িত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আখ্যান। ৰাৱণে হৰণ কৰি নিয়া অযোধ্যাৰ ৰাজকুমাৰ, দশৰথনন্দন ৰামৰ সহধৰ্মিণী জনকনন্দিনী সীতাৰ সন্ধানত হনুমানে সমুদ্ৰৰ ওপৰেৰে লংকালৈ (বৰ্তমানৰ শ্ৰীলংকা) উৰা মাৰে। দাক্ষিণাত্যৰ ভূমিৰ (বৰ্তমানৰ ভাৰত) পৰা প্ৰস্থান কৰা হনুমানৰ যাত্ৰাপথত তেওঁৰ বিশ্ৰামৰ বাবে মৈনাক পৰ্বতে মূৰ দাঙি থিয় দিয়ে। কিন্তু হনুমানে ইয়াক বাধা হিচাপে বিবেচনা কৰি থমকি নৰৈ আগুৱাই যায়। দেৱতা, গন্ধৰ্ব আৰু ঋষিসকলে নাগমাতা সুৰসাক আহ্বান কৰি হনুমানৰ পৰীক্ষা ল'বলৈ এক বিকট দৰ্শনা ৰূপ ধাৰণ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায়। হনুমানৰ পৰীক্ষাৰ বাবে সুৰসাৰ আহ্বান আৰু পৰীক্ষাৰ ভিত্তিৰ কথা ৰামায়ণৰ বিভিন্ন সংস্কৰণত পৃথকভাৱে পোৱা যায়। ৰামচৰিতমানসৰ মতে হনুমানৰ মহানতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ আৰু তেওঁক অৰ্পণ কৰা গুৰুদায়িত্বৰ বাবে তেওঁ আদৰ্শগতভাৱে উপযুক্ত বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে এই পৰীক্ষা কৰা হৈছিল। আনহাতে আধ্যাত্ম ৰামায়ণৰ মতে দেৱতাসকলে হনুমানৰ অসীম শক্তিক বিশ্বাস নকৰে। অৱশ্যে দুয়োখন শাস্ত্ৰই এই কথা কয় যে হনুমানৰ বল আৰু বুদ্ধি পৰীক্ষা কৰিবলৈ দেৱতাসকলে এই ঘটনাৰ সূত্ৰপাত ঘটায়। মূল ৰামায়ণত হনুমানৰ বল আৰু বীৰত্বৰ পৰীক্ষা লোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে যদিও ইয়াৰ কোনো কাৰণ উল্লেখ কৰা নাই। অন্যান্য শাস্ত্ৰসমূহে এই দুয়ো মতৰে মধ্যমত অৱস্থান কৰে আৰু কয় যে যদিও দেৱতাসকলে হনুমানৰ সামৰ্থ্যৰ বিষয়ে মুঠেও সন্দেহ নকৰে তথাপি তেওঁলোকে এই বিশ্বাসক সুদৃঢ় কৰিবলৈ বিচাৰে বা তেওঁক আসন্ন বিপদৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিবলৈ বিচাৰে।
সুৰসাই এই প্ৰস্তাৱত সন্মতি দিয়ে আৰু সমুদ্ৰপথত হনুমানৰ বাট ভেটি ধৰে। এহাল জোঙা ফাঁ‌ক থকা থুঁ‌তৰিযুক্ত মুখমণ্ডলৰ লগতে পৰ্বতাকাৰ সুৰসাৰ চকুহাল আছিল হালধীয়া। তেওঁ হনুমানক নিজৰ আহাৰ বুলি দাবী কৰে আৰু তেওঁক ভক্ষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। হনুমানে সীতাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি তেওঁৰ লংকা গমণৰ উদ্দেশ্য ব্যাখ্যা কৰে আৰু তেওঁক বাট এৰি দিবলৈ অনুৰোধ কৰে, আৰু সম, দান, ভেদ, দণ্ড দৰ্শন অনুসৰি সম অৰ্থাৎ মৃদু অনুৰোধ আৰু দান অৰ্থাৎ আন্তৰিকতাৰে সুৰসাৰ মুখত প্ৰৱেশ কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। তেতিয়া সুৰসাই হনুমানক কয় যে সুৰসাই লাভ কৰা বৰদান অনুসৰি হনুমান কেৱল তেওঁৰ মুখৰ মাজেৰেহে পাৰ হ'ব পাৰে। হনুমানে তেওঁক খাবলৈ আহল-বহলকৈ মুখ মেলিবলৈ প্ৰত্যাহ্বান জনায় (ভেদ অৰ্থাৎ ভাবুকি) আৰু তেওঁ নিজৰ আয়তন বৃদ্ধি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সুৰসায়ো নিজৰ কোৱাৰি ডাঙৰকৈ মেলে যাতে তেওঁ হনুমানক ভক্ষণ কৰিব পাৰে। হনুমানৰ এই কাৰ্যক দণ্ড অৰ্থাৎ শাস্তি বুলি ব্যাখ্যা কৰা হয়। অৱশেষত যেতিয়া সুৰসাই শত যোজন ডাঙৰকৈ মুখ মেলে তেতিয়া হনুমানে ক্ষণিকতে বুঢ়া আঙুলিটোৰ সমান আকাৰ ধাৰণ কৰে আৰু জপোৱাৰ আগতেই তেওঁৰ মুখত এবাৰ প্ৰৱেশ কৰি বাহিৰ ওলাই আহে। কোনো কোনো সংস্কৰণৰ মতে হনুমানে সুৰসাৰ মুখত প্ৰৱেশ কৰে আৰু তেওঁৰ কাণৰ মাজেৰে সৰকি যায়। এনেদৰে হনুমানে সুৰসাৰ প্ৰতিজ্ঞাৰ (বৰদান) প্ৰতি সন্মান জনোৱাৰ লগতে নিজৰ জীৱন ৰক্ষা কৰে। লগতে তেওঁ সুৰসাক অভিবাদন জনায় আৰু দাক্ষায়নী বা দক্ষৰ দুহিতা সম্বোধনেৰে তেওঁৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰে।
হনুমানৰ চাতুৰ্য আৰু সাহসৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ সুৰসাই নিজৰ প্ৰকৃত ৰূপত আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু হনুমানক আশীৰ্বাদ দিয়ে। আন এক সংস্কৰণৰ মতে, তেওঁ নিজৰ উদ্দেশ্যৰ কথা হনুমানৰ আগত বেকত কৰি হনুমানৰ বুদ্ধি আৰু শক্তিৰ প্ৰশংসা কৰে। হনুমানে লংকাৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছত ৰামৰ কাষত সুৰসাৰ সন্মুখীন হোৱা ঘটনাকে আদি কৰি তেওঁৰ দুঃসাহসিক অভিযানৰ কথা স্মৰণ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
সেউতী ফুল
সেউতী হৈছে গোলাপৰ এটা প্ৰজাতি। ইয়াক ইংৰাজীত মাস্ক ৰ’জ (musk rose), বুলি কয়। হিমালয়ৰ বনাঞ্চলত ইয়াৰ আদি প্ৰজাতি পোৱা গৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ফুল
ৱশ্ব'বিপো
ৱশ্ব’বিপো Wosobipo ১৯৯০ চনৰ কাৰ্বি ভাষাৰ এখন ৰঙীন চলচ্চিত্ৰ। গৌতম বৰা পৰিচালিত এইখন কাৰ্বি ভাষাৰ প্ৰথম ছবি। প্ৰযোজনা কৰিছিল কাৰ্বি আংলং জিলা পৰিষদে। সঙ্গীত শ্বেৰ চৌধুৰীৰ। ভাৰতীয় পেনোৰামাকে ধৰি বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত ৱশ্ব’বিপোই ৩৭তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত (১৯৮৯) দুটাকৈ  বঁটা লাভ কৰিছিল।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
ৱশ্ব’বিপো এটা কাৰ্বি শব্দ, যাৰ অৰ্থ কুলিৰ মাত। কুলিৰ মাতে শস্য চপোৱাৰ সময়ৰ জাননী দিয়ে। কাৰ্বিসকলে ঠাই সলাই সলাই ঝুম পদ্ধতিত খেতি কৰে। ছবিৰ নায়ক চাৰ্থে ৰংহাং এজন শিক্ষিত যুৱক। তেওঁ গাঁৱৰে স্কুল এখনৰ শিক্ষক। তেওঁ অনুভৱ কৰে যে তেওঁৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ আৰ্থিক অৱস্থা দিনেদিনে পৰি আহিছে। তেওঁ দোমোজাত পৰে; এক উন্নততৰ জীৱনৰ সন্ধানত তেওঁ বাহিৰলৈ যাব নে গাঁৱৰ লোকসকলৰ মঙ্গলৰ বাবে ইয়াতে থাকিব। তেওঁৰ শৈশৱৰ কথাবোৰ মনত পৰে। ককাকৰ সৈতে কটোৱা অতীতৰ মধুৰ মুহূৰ্তবোৰৰ কথা ৰোমন্থন কৰে৷ তেওঁ অনুভৱ কৰে গাঁওবাসীসকলৰ প্ৰকৃতিৰ সৈতে থকা নিবিড় সম্পৰ্কৰ কথা। অৱশেষত চাৰ্থেয়ে সেই যাত্ৰাৰ আৰম্ভণি কৰে, যি তেওঁৰ অন্তৰাত্মাই বিচাৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:কাৰ্বি চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পেনোৰামালৈ নিৰ্বাচিত অসমৰ ছবি শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ ‘পৰিচালকৰ প্ৰথম ছবি’ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
আকৌ এদিন
আকৌ এদিন নাটকখন ৰাজদ্বীপে হেঙুল থিয়েটাৰৰ ২০১৪-১৫ বৰ্ষৰ বাবে ৰচনা কৰিছে।
অভিনয় শিল্পীসকল
আকাশদ্বীপ, আঙুৰলতা, বিপুল বৰা, আলোকজ্যোতি, জীৱন হাতীকাকতী আদি।
কাহিনী
'আকৌ এদিন' ইতিমধ্যে গীতিকাৰ হিচাপে পৰিচিত ৰাজদ্বীপৰ নাট্যকাৰ হিচাপে অসমৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰতপ্ৰথম পদক্ষেপ । নাটকখনৰ মুখ্য আকৰ্ষণ হিচাপে আছিল ইতিমধ্যে ইউ টিউবত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰা পাপনৰ কণ্ঠত ‘আকৌ এদিন’ শীৰ্ষক কবিতাটো। লগতে আছিল জুবিন গাৰ্গৰ কন্ঠৰ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰা ‘আকৌ এদিন আকাশতে মেঘৰে ফুল’ গীতটো। এক জটিল মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত এজন মেকানিক (আকাশদ্বীপ)। শোৱাৰ লগে লগে সকলো পাহৰি যায় আৰু প্ৰত্যেক দিন ৰাতিপুৱা এজন নতুন মানুহ হৈ পৰে নায়কজন। সেয়েহে সদায় পিতৃয়ে ৰাতিপুৱা শুই উঠাৰ পাছতে এখন ডায়েৰি দি থৈ যায় য’ত তেওঁৰ জীৱন সম্পৰ্কে সকলো লিখা থাকে। নায়কে এজনী ছোৱালীৰ প্ৰেমত পৰিছিল। সদায় বাছষ্টপলৈ যায় তাইক চাবলৈ, কিন্তু কেতিয়াও তাইক মাতিবলৈ সাহস কৰিব পৰা নাছিল। তাইৰ বাবেই সদায় ৰাতি নায়কে গায় প্ৰেমৰ গান প্ৰেমৰ পদ্য; কিন্তু তাইক মুখ খুলি একো ক’বলৈ সাহস কৰিব নোৱাৰে। এনেদৰেই পাৰ হৈছিল তাৰ দিনবোৰ। এদিন সি তাইক প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ দিবলৈ গোটেই বাছষ্টপটো ফুলেৰে সজাই থৈছিল। কিন্তু তাইক নিজৰ বিষয়ে কোৱাৰ আগতে এটা বিশেষ পৰিস্থিতিত পুলিচৰ লক আপত সোমাব লগীয়া হৈছিল আৰু লক আপত এবাৰ টোপনি যোৱাৰ পাছত নায়কে মানসিক ৰোগটোৰ বাবে নিজৰ বিষয়ে সকলো পাহৰি পেলালে। তাৰ পাছত সি লক আপৰ পৰা পলাবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইফালে বিশেষ পৰিস্থিতিত ঘৰৰ পৰা পলাই অহা মেডিকেল কলেজৰ ছাত্ৰী নায়িকাক (আঙুৰলতা) লগ পায় নায়কে। তাৰপাছত দুয়ো একেলগে এখন গাঁৱত আশ্ৰয় লয়গৈ। দুয়ো গাঁওখনত প্ৰেমাষ্পদ হিচাপে চিনাকী দি এঘৰত আশ্ৰয় লয়। তাৰ পাছত দুয়োৰে এটা সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠে। ইফালে মানসিক ৰোগটোৰ বাবে আগৰ জীৱনৰ সকলো কথা পাহৰি পেলাইছিল নায়কে। কিন্তু কাহিনীৰ পাকচক্ৰত নায়িকাই তাৰ আগৰ জীৱনৰ সকলো সম্ভেদ পায়। তাৰপাছত নায়িকাই নায়কক হেৰাই যোৱা জীৱনটো ঘূৰাই দিলে নে সদায় তাক আন্ধাৰৰ মাজতে ৰাখি নিজৰ কৰি ৰাখিলে তাকে লৈ পৰৱৰ্তী কাহিনীভাগ আগবাঢ়িছে।
অনামিকাৰ সপোন
অনামিকাৰ সপোন অভিজিত ভট্টাচাৰ্যই ৰচনা কৰা ৰচিত বৃন্দাবন থিয়েটাৰৰ ২০১৪-১৫ বৰ্ষৰ এখন নাট।
কাহিনী
কাণে কাণ মাৰি কোনোমতে চলি থকা তিনিজন ভাতৃৰ সপোন আছিল একমাত্ৰ ভনীয়েক অনামিকাক ইঞ্জিনীয়াৰ কৰাৰ। সেয়েহে অলেখ কষ্ট স্বীকাৰ কৰি গুৱাহাটীলৈ পঢ়িবলৈ পঠাইছিল তিনি ভাতৃয়ে। কিন্তু গুৱাহাটীলৈ আহি ৰঙীন জগতখনৰ চিকমিকনীত নিজকে হেৰুৱাই পেলায়। গুৱাহাটীৰ বিলাসী জীৱনটোৱে ভনীয়েকক এখন নতুন পৃথিৱীৰ সন্ধান দিয়ে আৰু গাঁৱৰ ঘৰৰ পৰাও যেন তাই নিজকে বহু আঁতৰাই লৈ গৈছিল। তাৰপাছত তিনি ভাতৃ আৰু অনামিকাৰ জীৱনক লৈয়ে নাটকখনৰ কাহিনী আগবাঢ়ে।
বুদাই
বুদাই বা পু টাই এজন চীনা লোক দেৱতা। তেওঁৰ নামৰ অৰ্থ কাপোৰৰ দম। আৰু এই নাম তেওঁ অনবৰতে কঢ়িয়াই ফুৰে কাপোৰৰ বেগৰ পৰা আহিছে। তেওঁক সাধাৰণতে বুদ্ধৰ অৱতাৰ মৈত্ৰেয় বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁক সকলো সময়তে হাঁহি থকা দেখা যায়, সেয়ে চীনা ভাষাত তেওঁৰ আন এটা নাম হল লাফিং বুদ্ধ বা হাঁহিমুখীয়া বুদ্ধ(笑佛 Xiào Fó). পাশ্চাত্যৰ ফালে বুদাইক ভুলক্ৰমে বুদ্ধ বুলি গণ্য কৰা হয়। সেয়ে ফেট বুদ্ধ বা শকত বুদ্ধ(胖佛 Pàng Fó) বোলে।
অনামিকাৰ সপোন
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাটক
বুদাই
জাপানী ভাষাত তেওঁৰ নাম হোতেই। তেওঁ বৌদ্ধ ধৰ্ম, তাও ধৰ্ম আৰু শিন্ত ধৰ্মৰ সংস্কৃতিৰ লগত জড়িত। তেওঁক বিভিন্ন মন্দিৰ আৰু উপাসনাস্থলীৰ বাহিৰেও মানুহৰ ঘৰত, ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান আদিত দেখা পোৱা যায়। বুদাই সুখ আৰু সমৃদ্ধিৰ দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। জাপানত হোতেই সপ্ত সৌভাগ্যদাতা দেৱতাৰ অন্যতম।
ইতিহাস
আন এক মত মতে বুদাই শাক্য মুনি গৌতম বুদ্ধ সময়ৰ। তেওঁ অংগীদা নামৰ এক ভিক্ষু আছিল, যাৰ অৰ্থ বেগ। লোককথা মতে, তেওঁ এজন ভাৰতীয় সাপ ধৰোতা আছিল আৰু বিষাক্ত সাপ ধৰি তেওঁ মানুহক সাপে কামোৰাৰ পৰা বচাইছিল। বুদাই আৰু অংগীদা দেখিবলৈ প্ৰায়ে একে হাঁহিমুখীয়া আৰু বেগ লৈ ফুৰে।
চান বৌদ্ধ
এওঁলোকৰ মতে বুদাই এজন ভ্ৰমণ প্ৰিয় আৰু তেওঁ সৰু দুখীয়া লৰা ছোৱালীক মিঠৈ বিলাই ফুৰে। এদিন এজন ভিক্ষুয়ে তেওঁক চানৰ অৰ্থ সুধিলে। বুদাইয়ে নিজৰ বেগ থৈ ওলোটাই তেওঁক সুধিলে যে এজনে চানৰ পৰা কি পায়। তাৰ পিছত তেওঁ বেগটো লৈ আকৌ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে।
ফ্ৰা শংকাদচাই
থাইলেণ্ডত বুদাইক  ফ্ৰা শংকাদচাই  বা  শংকাদচাই  (থাই ভাষা: พระสังกัจจายน์). Phra Sangkadchai) হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ এজন পালি বৌদ্ধ আছিল। ধৰ্মৰ সঠিক বাখ্যা আগবঢ়োৱা বাবে গৌতম বুদ্ধয়ে তেওঁৰ প্ৰশংসা কৰিছিল।
ফ্ৰা শংকাদচাই আৰু বুদাই দুয়োকে থাই আৰু চীনা মন্দিৰত দেখা যায়। শংকাদচাই ঘাইকৈ থাই আৰু বুদাই চীনা মন্দিৰত দেখা যায়। দুয়োৰে সামান্য পাৰ্থক্য আছে,
লোকবিশ্বাস
এক জনপ্ৰিয় বিশ্বাস মতে, বুদাইৰ পেটত ঘঁহিলে সমৃদ্ধি, সৌভাগ্য আৰু ৰিদ্ধি আহে। সেয়ে ঘৰ আৰু ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানত ইয়াক দেখা যায়।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:চীনা দেৱতা শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ
ইন্দ্ৰজিৎ
ইন্দ্ৰজিৎ বা মেঘনাদ হৈছে লংকাৰ ৰাজকুমাৰ আৰু ইন্দ্ৰৰ নগৰী অৰ্থাৎ ইন্দ্ৰলোকৰ বিজেতা। পৌৰাণিক হিন্দু সাহিত্যসমূহত তেওঁক মহানতম যোদ্ধাসমূহৰ এজন বুলি স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। ৰামায়ণত ইন্দ্ৰজিতৰ উল্লেখ তথা বৰ্ণনা পোৱা যায়। ৰাম আৰু ৰাৱণৰ যুদ্ধত ইন্দ্ৰজিতে সক্ৰিয় আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। গুৰু শুক্ৰাচাৰ্যৰ পৰা তেওঁ বিভিন্ম দৈৱিক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লাভ কৰিছিল। তেওঁ স্বৰ্গৰ দেৱতাসকলকো পৰাজিত কৰিছিল। ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰি তেওঁ একেদিনাই ৬৭০ নিযুত বানৰ সেনাক নিধন কৰি বানৰ জাতিক প্ৰায় নিঃশেষ কৰাৰ উপক্ৰম কৰিছিল। ৰামায়ণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি পৃথিৱীৰ কোনো যোদ্ধাই এই সংখ্যা স্পৰ্শ কৰিব পৰা নাছিল।
নামৰ ব্যুৎপত্তি
সংস্কৃতত ইন্দ্ৰজিৎ (इन्द्रजित्) শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "যিজনে ইন্দ্ৰক জয় কৰিছে।" মেঘনাদৰ অৰ্থ (मेघनाद) "মেঘৰ গৰ্জন বা আকাশৰ অধিপতি।" ইয়াৰে তামিল ৰূপ হৈছে মেঘনাথন (மேகநாதன்) আৰু ইয়াৰ অৰ্থ "মেঘৰ অধিপতি।" দেৱৰাজ ইন্দ্ৰক যুদ্ধত পৰাজিত কৰাৰ পিছত তেওঁ ইন্দ্ৰজিৎ নামেৰে জনাজাত হয়। ইন্দ্ৰজিতক চক্ৰজিৎ, ৰাৱণী, বাসৱজিৎ, বাৰিদনাদ আৰু ঘননাদ নামেৰেও জনা যায়।
জন্ম
ইন্দ্ৰজিৎ ৰাৱণ আৰু তেওঁৰ পত্নী মন্দোদৰীৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ আছিল। জন্মৰ পিছত তেওঁৰ নাম মেঘনাদ ৰখা হৈছিল কাৰণ জন্মৰ সময়ত তেওঁৰ কান্দোন আছিল বজ্ৰপাতৰ দৰে। যেতিয়া মেঘনাদৰ জন্মৰ সময় হয় তেতিয়া ৰাৱণে তেওঁৰ পুত্ৰ শ্ৰেষ্ঠতম হোৱাটো কামনা কৰিছিল যাতে পৃথিৱীৰ কোনেও তেওঁক পৰাজিত কৰিব নোৱাৰে। ৰাৱণে তেওঁৰ পুত্ৰ মহান যোদ্ধা আৰু অত্যন্ত জ্ঞানী হোৱাটো বিচাৰিছিল। ৰাৱণ নিজেই এজন মহান জ্যোতিষী আছিল। পুত্ৰক অমৰ কৰি তুলিবলৈ ৰাৱণে সকলো গ্ৰহ আৰু তাৰকামণ্ডলীক এনেদৰে অৱস্থান কৰিবলৈ আদেশ দিছিল যে তেওঁৰ পুত্ৰই যাতে তেওঁ বিচৰা ধৰণে জন্ম লয়। ৰাৱণৰ ক্ৰোধ আৰু পৰাক্ৰমৰ বাবে সকলো গ্ৰহ আৰু নক্ষত্ৰই তেওঁক ভয় কৰিছিল। পুত্ৰ মেঘনাদৰ জন্মৰ সময়ত ৰাৱণৰ আদেশ অনুসৰি সকলো গ্ৰহ নিৰ্দিষ্ট অৱস্থানত আছিল আৰু সেয়ে তেওঁলোক মেঘনাদৰ ৰাশিফলৰ একাদশ ঘৰত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
অৱশ্যে শনিয়ে ৰাৱণৰ আদেশ অমান্য কৰি মেঘনাদৰ ৰাশিফলৰ দ্বাদশ ঘৰত অৱস্থান কৰে। ৰাৱণ এই কথাত ক্ৰোধিত হয় আৰু শনিক দোষাৰোপ কৰে। শনিৰ এই অৱস্থানৰ বাবেই ৰাম আৰু ৰাৱণৰ মাজত হোৱা যুদ্ধত মেঘনাদে লক্ষ্মণৰ হাতত মৃত্যুবৰণ কৰিব লগা হয়।
ব্ৰহ্মাৰ বৰদান
দেৱতা আৰু ৰাৱণৰ মাজত হোৱা যুদ্ধৰ সময়ত দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই আন সকলো দেৱতাৰ সৈতে ৰাৱণক আগুৰি ধৰে। পিতৃক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ মেঘনাদে ইন্দ্ৰ আৰু তেওঁৰ হাতী ঐৰাৱতক আক্ৰমণ কৰে আৰু সকলো দেৱতাৰ লগতে ইন্দ্ৰকো পৰাজিত কৰে। মেঘনাদে ইন্দ্ৰক তেওঁৰ উৰণীয়া ৰথত বন্দী কৰি লংকালৈ লৈ আনে। ৰাৱণ আৰু মেঘনাদে ইন্দ্ৰক হত্যা কৰিবলৈ উদ্যত হওঁ‌তে ব্ৰহ্মাই হস্তক্ষেপ কৰে আৰু মেঘনাদক ইন্দ্ৰক মুক্ত কৰিবলৈ কয়। ইয়াৰ প্ৰতিদানত ব্ৰহ্মাই মেঘনাদক তেওঁৰ পৰা বৰ বিচাৰিবলৈ কয়। মেঘনাদে অমৰত্বৰ বৰ বিচাৰে যদিও ব্ৰহ্মাই কয় যে অমৰত্ব প্ৰকৃতিৰ নিয়মবিৰোধী। তাৰ পৰিৱৰ্তে ব্ৰহ্মাই তেওঁক আন এটা বৰ প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ মতে মেঘনাদে তেওঁৰ জন্মস্থানৰ দেৱী প্ৰত্যাংগিৰাৰ যজ্ঞ বা "নিকুম্বিলা যজ্ঞ" সম্পূৰ্ণ কৰিলে এখন মহাকাশীয় ৰথ পাব আৰু এই ৰথত আৰোহণ কৰিলে কোনো শত্ৰুৱে তেওঁক যুদ্ধত হত্যা কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু ব্ৰহ্মাই তেওঁক সতৰ্ক কৰি দিয়ে যে যিজনে এই যজ্ঞ ধ্বংস কৰিব তেৱেঁ‌ই মেঘনাদৰ কাল হ'ব। এই যুদ্ধত মেঘনাদৰ বীৰত্ব দেখি ব্ৰহ্মা যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হয় আৰু তেওঁ মেঘনাদক ইন্দ্ৰজিৎ নাম প্ৰদান কৰে। আন এক বিশ্বাস মতে মেঘনাদক ব্ৰহ্মাই বৰ প্ৰদান কৰিছিল যে তেওঁক কেৱল এজন সাধাৰণ মানুহেহে হত্যা কৰিব যি ১৪ বছৰ ধৰি একেৰাহে টোপনি যোৱা নাই।
প্ৰথম দিন
ৰামৰ সৈন্যবাহিনীৰ সৈতে যুদ্ধৰ প্ৰথম দিনা ইন্দ্ৰজিতৰ গতি আছিল দুৰ্দান্ত। তেওঁ অঙ্গদক পৰাজিত কৰি আৰু তেওঁক যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা পলাই যাবলৈ বাধ্য কৰে। তেওঁ দ্ৰুতগতিত সুগ্ৰীৱৰ সৈন্যবাহিনী ধ্বংস কৰে আৰু ৰাম-লক্ষ্মণক সমুখ-সমৰত নামিবলৈ আহ্বান জনায় যাতে তেওঁ নিজৰ খুড়াক আৰু ভ্ৰাতৃসকলৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ ল'ব পাৰে। যেতিয়া লক্ষ্মণ তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হয় তেওঁ অদম্য পৰাক্ৰমেৰে যুঁজ দিয়ে আৰু নাগপাশ (এক নিযুত সাপৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত পাশ) প্ৰয়োগ কৰে। ইয়াৰ ফলত ৰাম আৰু লক্ষ্মণ শ্বাসৰুদ্ধ হৈ মাটিত বাগৰি পৰে। হনুমানৰ নিৰ্দেশত গৰুড়ে তেওঁলোকক উদ্ধাৰ কৰে। গৰুড় আছিল জটায়ু আৰু সম্পাতিৰ খুড়াক। তেওঁ সকলো সৰ্পৰ চিৰবৈৰী আৰু বিষ্ণুৰ বাহন। আনহাতে ৰাম আছিল বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ।
দ্বিতীয় দিন
যেতিয়া ইন্দ্ৰজিতে জানিব পাৰিলে যে ৰাম আৰু লক্ষ্মণ দুয়োকে গৰুড়ই উদ্ধাৰ কৰিছে আৰু তেওঁলোক এতিয়াও জীয়াই আছে তেতিয়া তেওঁ ক্ৰোধান্বিত হ'ল আৰু সেইদিনা কমেও এজন ভ্ৰাতৃক হত্যা কৰিবলৈ অংগীকাৰ কৰিলে। যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাত তেওঁ নিজৰ সকলো শক্তি ব্যৱহাৰ কৰি সুগ্ৰীৱৰ সৈন্যবাহিনীৰ ওপৰত ধ্বংসযজ্ঞ চলায়। লক্ষ্মণ সমুখ-সমৰৰ বাবে প্ৰস্তুত হৈ তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হয় আৰু দুয়োৰে মাজত তয়াময়া ৰণ আৰম্ভ হয়। ইন্দ্ৰজিতে তেওঁৰ মায়াবী শক্তি ব্যৱহাৰ কৰি ডাৱৰ আৰু আকাশৰ ওপৰেৰে বজ্ৰপাতৰ দৰে ঘূৰি ফুৰে। মায়া সহায়ত দৃষ্টিবিভ্ৰম সৃষ্টি কৰি তেওঁ বাৰে বাৰে অদৃশ্য হয় আৰু লক্ষ্মণৰ পিছফালে পুনৰ দেখা দিয়ে। তেওঁ অদৃশ্য অৱস্থাত আছিল যদিও তেওঁৰ কাড়বোৰে লক্ষ্মণক আঘাত কৰিছিল। ইন্দ্ৰজিতে লক্ষ্মণৰ বিৰুদ্ধে বাসৱী শক্তি বা শক্তিশেলৰ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু ইয়াৰদ্বাৰা বিদ্ধ হোৱাৰ পিছত লক্ষ্মণ অচেতন হৈ পৰে। এই অস্ত্ৰৰ প্ৰভাৱত পৰৱৰ্তী সূৰ্যোদয়ৰ সময়ত লক্ষ্মণৰ মৃত্যু হোৱাটো নিশ্চিত হৈ পৰে। তেতিয়া হনুমানে ৰক্ষা ইন্দ্ৰজিতে ব্যৱহাৰ কৰা অস্ত্ৰৰ প্ৰতিকাৰ, যাদুকৰী ভেষজ সঞ্জীৱনী বিচাৰি ৰাতিটোৰ ভিতৰতে হিমালয়ৰ পৰা লংকালৈ দ্ৰোণগিৰিৰ গোটেই পৰ্বতটো দাঙি আনে আৰু ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁক আৰোগ্য কৰি তোলে।
তৃতীয় দিন
লক্ষ্মণ পুনৰবাৰ ৰক্ষা পৰা বুলি জানিব পাৰি ইন্দ্ৰজিতে তেওঁ প্ৰত্যাংগীৰাৰ গোপন মন্দিৰলৈ যজ্ঞ কৰিবলৈ ৰাওনা হ'ল যাৰ ফলত তেওঁ অবধ্য হৈ পৰিব। ৰাৱণক এৰি ৰামৰ দলত যোগদান কৰা ইন্দ্ৰজিতৰ খুড়াক বিভীষণে তেওঁৰ ভতিজা ইন্দ্ৰজিতৰ পৰিকল্পনাৰ বিষয়ে তেওঁৰ চোৰাংচোৱাসকলৰ জৰিয়তে জানিব পাৰি আৰু ৰামক সতৰ্ক কৰি দিয়ৱ। লক্ষ্মণ আৰু বিভীষণে যজ্ঞস্থলীত ইন্দ্ৰজিতৰ মুখামুখি হ'বলৈ যায়। বাল্মীকি ৰামায়ণৰ উদ্ধৃতি মতে, লক্ষ্মণৰ সৈন্যবাহিনীৰ দ্বাৰা তেওঁৰ যজ্ঞ ধ্বংস হোৱাৰ পিছত, ইন্দ্ৰজিৎ ক্ৰোধান্বিত হয় আৰু মন্দিৰ-গহ্বৰৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহি লক্ষ্মণৰ সৈতে যুঁজ দিয়ে। লক্ষ্মণৰ কাষত তেওঁৰ খুৰাক বিভীষণক দেখি ইন্দ্ৰজিতৰ ক্ৰোধ বহুগুণে বৃদ্ধি পায়। তেওঁ লক্ষ্মণৰ সৈতে তেওঁৰ খুড়াক বিভীষণক হত্যা কৰিবলৈ অংগীকাৰ কৰে আৰু বিভীষণক দেশদ্ৰোহীতাৰ শাস্তি দিয়াৰ বাবে যম-অস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰে। লক্ষ্মণে ততালিকে কুবেৰৰ পূৰ্বৰ সতৰ্কবাণী সুঁ‌ৱৰি বিভীষণক সুৰক্ষা দিয়ে। ইন্দ্ৰজিতে উপলব্ধি কৰে যে লক্ষ্মণ এজন সাধাৰণ মানুহ নহয় আৰু তেওঁ ইন্দ্ৰজিতক পৰাস্ত কৰাৰ চৰ্ত পূৰণ কৰে। অৰ্থাৎ লক্ষ্মণে ইন্দ্ৰজিতৰ যজ্ঞ নষ্ট কৰে। ইয়াৰোপৰি তেওঁ ১৪ বছৰ ধৰি তেওঁ নিদ্ৰাৰ কোলাত আশ্ৰয় লোৱা নাই। ইন্দ্ৰজিৎ যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা কিছু সময়ৰ বাবে অন্তৰ্হিত হৈ ৰাজকীয় প্ৰাসাদত ৰাৱণলৈ উভতি আহে আৰু সমস্ত ঘটনাক্ৰমৰ বিষয়ে কৈ ৰাৱণক ৰামৰ সৈতে শান্তি স্থাপন কৰাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে। অহংকাৰত অন্ধ ৰাৱণে যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ পৰা পলায়ন কৰাৰ বাবে ইন্দ্ৰজিতক কাপুৰুষ আখ্যা দিয়ে। এই কথাই ইন্দ্ৰজিতক উত্তেজিত কৰি তোলে আৰু তেওঁ ৰাৱণৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰি কয় যে পুত্ৰ হিচাপে তেওঁৰ প্ৰাথমিক কৰ্তব্য হৈছে তেওঁৰ পিতৃৰ হিতৰ হকে কাম কৰা। তেওঁ মৃত্যুৰ সময়তো তেওঁ কেতিয়াও ৰাৱণক ত্যাগ নকৰে বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। মৃত্যু নিশ্চিত বুলি জানি ইন্দ্ৰজিতে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ আৰু পত্নীক শেষ বিদায় জনায়। যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ উভতি আহিয়েই তেওঁ দৃষ্টিবিভ্ৰম আৰু মায়াৰে লক্ষ্মণৰ সৈতে সমস্ত শক্তিৰে যুঁজ দিয়ে। ইন্দ্ৰজিতৰ অস্ত্ৰসমূহে লক্ষ্মণৰ ক্ষতি কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে কিয়নো লক্ষ্মণ আছিল শেষনাগৰ অৱতাৰ। লক্ষ্মণে ইন্দ্ৰজিতক অঞ্জলিকাস্ত্ৰৰে শিৰশ্ছেদ কৰে। প্ৰকৃতাৰ্থত ইন্দ্ৰজিতক হত্যা কৰিবলৈ শেষ নাগে ৰামৰ ভায়েক লক্ষ্মণ হিচাপে অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ নিৰ্বাসনৰ সময়ত চৈধ্য বছৰ ধৰি তেওঁৰ টোপনি নাছিল যাতে তেওঁ ৰাম আৰু সীতাক নিষ্ঠাৰে সেৱা কৰিব পাৰে আৰু ইন্দ্ৰজিতক হত্যা কৰাৰ চৰ্ত পূৰণ কৰিব পাৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ ৰাক্ষস
পাৱনী পৰৱ
পাৱনী পৰৱ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অন্যতম জনগোষ্ঠী কোচসকলৰ বছৰৰ আৰম্ভণীতে পতা এক পৱিত্ৰ জাতীয় উছৱ। এই উছৱৰ মূল ’পাৱনী দেৱী’ কোচসকলৰ জনবিশ্বাসমতে প্ৰাকৃতিক শক্তিৰ অধিকাৰিণী আৰু প্ৰেম উৎসৃজনী দেৱী। অৱশ্যে এই পৰৱত ’পাৱনী দেৱী’ৰ লগতে অন্যান্য দেৱ-দেৱীকো পূজা কৰা হয়। পাৱনী বায় কেইবাটাও দেৱ-দেৱতাৰ সমষ্টি। যেনে, বুঢ়া বাউছ, চৰাবুৰি, শীতলী কাতুলী, বাঙাকৱায়, লক্ষ্মীৱায় আদি। এইসকল দেৱ-দেৱী বিভিন্ন শক্তিৰ অধিকাৰী। বিভিন্ন দেৱ-দেৱীক উদ্দেশ্যি বেলেগ বেলেগ ভোগ নৈবেদ্য আগবঢ়োৱা হয়। বিশেষকৈ দৈ আৰু চাউলৰ গুড়িৰে কৰা পিঠা অপৰিহাৰ্য। ব’হাগ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। ’পাৱনী’ শব্দটো ’পাউনি’ৰ অপভ্ৰংশ বুলিব পাৰি। পাউনি মানে আদৰণি।
উদ্দেশ্য
নতুন বছৰটোত জনগোষ্ঠীটোক সকলো অপায়-অমংগলৰ পৰা ৰক্ষা কৰি শস্য-ধন বৃদ্ধি কৰি সুখ শান্তিৰে থাকিব পৰাৰ মানসেৰে পাৱনী পৰৱত পাৱনী দেৱীৰ পূজা কৰা হয়।
বৈশিষ্ট্য
অসমীয়া বিহুত প্ৰচলন থকাৰ দৰে পাৱনী পৰৱতো পিঠাগুড়িৰে নানা পিঠা-পনা আৰু ’ফাপ’ তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়ে পৰৱত প্ৰসাদৰ কামো কৰে। এই পৰৱত অসমীয়া বিহুগীতৰ দৰেই প্ৰেম-প্ৰণয়মূলক গীত গোৱা হয় আৰু নচা হয়। এই পৰৱৰ প্ৰধান বাদ্য ডাঙৰ ঢোল আৰু বাঁহী।
বিধি
পাৱনী পূজাৰ দেউৰীজনক ’দেউছী’ বোলা হয়। পূজাৰ প্ৰসাদৰূপে চাউলৰ গুড়িৰে সৰু সৰু ভাপ পিঠা তৈয়াৰ কৰি নৈবেদ্যৰূপে আগবঢ়ায় আৰু সৰু সৰুকৈ পিঠা তৈয়াৰ কৰি তাৰে মালা সাজি মংগল কামনা কৰি দেউছীজনক পিন্ধাই দিয়ে। এই মালা ডালক ’ফাপ-মালা’ বোলে। মালা পিন্ধাই সেৱকীয়ে এইদৰে গায়, “দেউছী আৱা মাতাৱা, ফাপ মালা কানো। ধাই মাতা লঙ মুঙ, ৱায় ভৰ মানো। ’’ ইয়াৰ অৰ্থ, “জ্যেষ্ঠ পুৰোহিত দেউতাই ফা-মালা পিন্ধি হাতত পূজাৰ ধাই লৈ পূজাত বিভোৰ হৈছেহি’’। আৰু মালা পিন্ধি পূজাৰী পূজাত বহে আৰু পূজাৰ শেষত গায়, “গুলি ভৰা মাছু দং, চাছাঙ ভৰা মায়। নক ভৰা মৰদ দং, আমায়নি বলায়’’। ইয়াৰ অৰ্থ, ’দেৱী আইৰ আশীৰ্বাদত গোহালি পূৰ্ণ গৰু, ভঁৰালপূৰ্ণ ধান, আৰু ঘৰখন মানুহেৰে যেন পৰিপূৰ্ণ হয়। ’
নৃত্য-গীত
পাৱনী পৰৱত পূজাৰ অন্তত প্ৰণয়মূলক গীত আৰু নৃত্যৰো পয়োভৰ হয়। ডেকা-গাভৰুৱে মিলি নৃত্য কৰে। পাৱনীৰ নৃত্য-গীত বৰ আমোদজনক আৰু কিছু গীত অশ্লীলতাপূৰ্ণ। হেমমাতা অৰ্থাৎ ডাঙৰ ঢোলৰ ছেঁৱে ছেঁৱে আৰু বাঁহীৰ সুৰত গীত গাই ডেকা-গাভৰুৱে নৃত্য কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
কমলা নেহৰু
কমলা কৌল নেহৰু (Kamala Kaul Nehru; ; ১ আগষ্ট ১৮৯৯-২৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৩৬) এগৰাকী স্বাধীনতা যুঁজাৰু আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ নেতা আৰু পিছলৈ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হোৱা জৱাহৰলাল নেহৰুৰ পত্নী আছিল। তেওঁলোকৰ জীয়াৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়েও প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
কমলা নেহৰুৱে ১৮৯৯ চনৰ ১ আগষ্টত পুৰণি দিল্লীৰ এটা কাশ্মিৰী পৰিয়ালত জন্ম হৈছিল। ৰাজপতি আৰু জৱাহৰমল অতল কৌল তেওঁৰ মাক-দেউতাক আছিল। তেওঁ ঘৰখনৰ চাৰি সন্তানৰ জ্যেষ্ঠ্ সন্তান আছিল। তেওঁৰ দুজন ভায়েক- চান্দবাহাদুৰ কৌল, যিজন উদ্ভিদবিদ আছিল। আনজন কৈলাশ নাথ কৌল। ভনীয়েকৰ নাম আছিল স্বৰূপ কাটজু। তেওঁ ঘৰতে এজন পণ্ডিত আৰু এজন মৌলৱীৰ তত্ত্বাৱধানত পঢ়া-শুনা কৰিছিল।
বিবাহ
কমলাই ১৬ বছৰ বয়সত জৱাহৰলাল নেহৰুক বিয়া কৰায়। বিয়াৰ কেইদিনমান পিছতে তেওঁৰ স্বামীয়ে হিমালয় যাত্ৰাত গৈছিল। নেহৰুৰ আত্মজীৱনীত পত্নীৰ বিষয়ে লিখিছে যে, “মই প্ৰায়ে তেওঁক অৱজ্ঞা কৰি চলিছিলো।” ১৯১৭ চনত কমলাই এটা ছোৱালী সন্তান ইন্দিৰা প্ৰিয়দৰ্শিনীক জন্ম দিয়ে, যি পিছলৈ গৈ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰমুখ হয়। কমলাই ১৯২৪ চনত এটা ল’ৰা সন্তানৰো জন্ম দিছিল। কিন্তু সি মাত্ৰ এসপ্তাহহে জীয়াই আছিল।
ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনলৈ অৱদান
কমলাই তেওঁৰ স্বামীৰ সৈতে ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত জড়িত হৈ পৰিছিল। ১৯২১ চনৰ অসহযোগ আন্দোলনত তেওঁ এলাহাবাদত বিদেশী বস্ত্ৰ আৰু সুৰাৰ বিপনীত পিকেটিং কৰিবলৈ এটা মহিলাৰ দলক সংঘবদ্ধ কৰিছিল। যেতিয়া তেওঁৰ স্বামীক ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে দিয়া এটা ৰাজহুৱা বক্তৃতা বন্ধ কৰিবলৈ গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল, তেতিয়া কমলা নেহৰুৱে তেওঁৰ স্বামীৰ স্থানলৈ গৈ বক্তৃতাটো পঢ়ি দিছিল। ব্ৰিটিছে কম সময়ৰ ভিতৰতে কমলা নেহৰুৰ পৰা কেনে ধৰণৰ ভাবুকি আহিছে আৰু দিনে দিনে দেশজুৰি মহিলাসকলৰ মাজত যে তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা বাঢ়ি আহিছে, সেয়া বুজি পালে। স্বাধীনতা সংগ্ৰামত জড়িত থকাৰ অপৰাধত তেওঁক সৰোজিনী নাইডু, জৱাহৰলালৰ মাক আৰু অন্যান্য মহিলাসকলৰ সৈতে পুলিচে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিলে। সেই সময়চোৱাৰ ভিতৰতে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ আহত কৰ্মীসকল, তেওঁলোকৰ পৰিয়াল তথা এলাহাবাদৰ অন্যান্য বাসিন্দাসকলৰ চিকিৎসাৰ বাবে তেওঁ নিজা বাসভৱন স্বৰাজ ভৱনত এখন ঔষধালয় খুলিলে। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত এই ঔষধালয়খন এখন পূৰ্ণাঙ্গ হাস্পাতালৰ ৰূপ দিয়া হয়। কমলা নেহৰুৰ স্মৃতিত ইয়াৰ নাম ‘কমলা নেহৰু মেমোৰিয়েল হাস্পাতাল’ ৰখা হয়, যাৰ আধাৰশিলা মহাত্মা গান্ধীয়ে স্থাপন কৰিছিল।
মৃত্যু
কমলা নেহৰুৰ যক্ষ্মা ৰোগত ১৯৩৬ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত ছুইজাৰলেণ্ডৰ Lausanne-ত মৃত্যু হয়। তেতিয়া তেওঁৰ ওচৰত আছিল জীয়েক ইন্দিৰা আৰু শাহুৱেক। জীৱনৰ শেষ বছৰ কেইটাত তেওঁ প্ৰায়ে অসুস্থ হৈ থাকিছিল আৰু চিকিৎসাৰ বাবে ছুইজাৰলেণ্ডৰ এটা চেনেটৰীয়ামত (sanatorium) ৰখা হৈছিল। গা অলপ ভাল পোৱাত তেওঁ ভাৰতলৈ উভতিছিল। ১৯৩৫ চনত তেওঁ স্বাস্থ্য পুনৰ বেয়া হৈছিল আৰু সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৰ দ্বাৰা পুনৰ দক্ষিণ জাৰ্মানীৰ Badenweiler-ৰ এটা চেনেটৰীয়ামত ভৰ্তি কৰা হৈছিল। তেওঁৰ স্বামী সেই সময়ত কাৰাগাৰত বন্দী। কমলা শৰীৰ অতিপাত বেয়া হোৱাত নেহৰুক কাৰাগাৰৰ পৰা মুকলি কৰি দিয়ে আৰু ১৯৩৫ৰ অক্টোবৰত তেওঁ জাৰ্মানীত উপস্থিত হয়। নেহৰুৰ আত্মজীৱনীৰ কমলাৰ মৃত্যুৰ পিছত যোগ কৰা এটা অধ্যায়ত তেওঁ ৰোমন্থন কৰিছে যে পত্নীৰ মৃত্যুত তেওঁ ভাঙি পৰিছিল আৰু কেইমাহমানলৈ শোকাতুৰ হৈ আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
কৰ
কৰ হৈছে কোনো ব্যক্তি অথবা প্ৰতিষ্ঠানৰ ওপৰত দেশৰ প্ৰশাসনে আৰোপ কৰা এক বিত্তীয় ব্যয়ৰ ভাৰ। কৰ মূলতঃ দেশৰ সৰ্বজনীন কাৰ্যসমূহত ব্যয় কৰিবলৈ আৰোপ কৰা হয়। লেটিন ভাষাৰ শব্দ টেক্স’ৰ পৰা কৰৰ ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ টেক্সৰ উদ্ভৱ হৈছে। কৰ পৰিশোধ কৰাত অপাৰগ হোৱা আৰু কৰ ফাঁকি দিয়া কাৰ্য আইনমতে দণ্ডণীয়। বিভিন্ন প্ৰশাসনিক খণ্ডৰ যোগেদি কৰ আৰোপ কৰা হয়। কৰক মূলতঃ দুই ধৰণে ভগাব পাৰি: প্ৰত্যক্ষ কৰ আৰু পৰোক্ষ কৰ। কৰসমূহ মুদ্ৰা নাইবা সমপৰিমাণৰ শ্ৰমৰ যোগেদি পৰিশোধ কৰা হয়। খুবেই কমসংখ্যক দেশ যেনে সংযুক্ত আৰৱ ৰাষ্ট্ৰ আৰু মোনাকো আদিয়েহে কোনো কৰ আৰোপ নকৰে।
আধুনিক কৰ ব্যৱস্থাত মুদ্ৰা বা ধনৰাশিৰ ওপৰত কৰ আৰোপ কৰা হয়।
আয়কৰ
একোজন ব্যক্তি বা ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানৰ আয়ৰ ওপৰত আৰোপ কৰা কৰক আয়কৰ বোলে। ভাৰতীয় আয়কৰ আইন ১৯৬১ অনুসৰি কোনো ব্যক্তি বা ব্যৱসায় প্ৰতিষ্ঠানৰ আয়সমূহ নিম্নলিখিত ধৰণে ভাগ কৰি ইয়াৰ ওপৰত কৰ আৰোপ কৰা হয়।
ঋণাত্মক আয়কৰ
অৰ্থনীতিত ঋণাত্মক আয়কৰ হৈছে এনে এক ব্যৱস্থা য’ত এক নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণতকৈ কম আয় কৰা লোকক চৰকাৰে উপৰঞ্চি ধনৰাশি প্ৰদান কৰে।
অপুনঃপৌনিক লাভৰ কৰ
প্ৰায়বোৰ প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থাই অপৌনঃপুনিক লাভ, অৰ্থাৎ স্থাৱৰ সম্পত্তিৰ বিক্ৰীৰ পৰা হোৱা লাভৰ ওপৰত কৰ আৰোপ কৰে।
সম্পত্তি কৰ
স্থাৱৰ সম্পত্তি আৰু কিছু প্ৰকাৰৰ অস্থাৱৰ সম্পত্তিৰ ওপৰতো কৰ আৰোপ কৰা হয়। বিভিন্ন প্ৰশাসনিয় ব্যৱস্থাই উত্তৰাধিকাৰ বা উপহাৰ স্বৰূপে হস্তান্তৰ কৰা সম্পত্তিৰ ওপৰত কৰ আৰোপ কৰে। ভূমিৰ বৰ্দ্ধিত নোহোৱা মূল্যৰ ওপৰতো সম্পত্তি কৰ আৰোপ কৰা হয়। বহু ঠাইত ব্যক্তিগত সম্পত্তি ধাৰণ কৰা নাগৰিকসকলৰ ওপৰত কৰ আৰোপ কৰা হয়। বাহন আৰু নাৱৰ পঞ্জীয়ন ফিজ এনে কৰৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ঘৰুৱাভাৱে ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰীসমূহক প্ৰায় ক্ষেত্ৰতে কৰৰ পৰা ৰেহাই দিয়া হয়।
ভেল্যু এডেড টেক্স বা ভেট
ভেল্যু এডেড টেক্স বা ভেট ব্যৱসায়িক ক্ষেত্ৰখনত প্ৰযোজ্য হয়। এই ব্যৱস্থাত কোনো এক সামগ্ৰী অথবা সেৱাৰ মূল্য বৃদ্ধি কৰা প্ৰতিটো পৰ্যায়তে পৰ্যায়টোৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তিজনে কৰ পৰিশোধ কৰিব লগা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, উৎপাদনকাৰী লোক এজনে এক যন্ত্ৰ তৈয়াৰ কৰিবৰ বাবে তীখা আমদানি কৰি আনিলে তাৰ ক্ৰয় মূল্যৰ ওপৰত চৰকাৰক ভেট দিব লগা হয়। যন্ত্ৰটো তৈয়াৰ কৰাৰ পিছত তেওঁ পাইকাৰী বিক্ৰেতাক তীখাতকৈ অধিক মূল্যত (কেঁচামাল+নিৰ্মাণ ব্যয়+লভ্যাংশ) যন্ত্ৰটো বিক্ৰী কৰে আৰু পাইকাৰী বিক্ৰেতাজনৰ পৰা ভেট আহৰণ কৰে। ফলত তেওঁ পূৰ্বতে পৰিশোধ কৰা ভেট পাইকাৰী বিক্ৰেতাজনৰ পৰা ঘূৰাই পায়। আকৌ পাইকাৰী বিক্ৰেতাই যন্ত্ৰটো খুচুৰা বিক্ৰেতাক অধিক মূল্যত বিক্ৰী কৰি ভেট আহৰ্ন কৰে আৰু একেদৰে পূৰ্বতে পৰিশোধ কৰা ভেট ঘূৰাই পায়। সৰ্বশেষত গ্ৰাহকজনে যন্ত্ৰটোৰ ওপৰত খুচুৰা বিক্ৰেতাক ভেট দিয়ে যদিও ইয়াক ঘূৰাই পাব নোৱাৰে আৰু ইয়াতেই ভেট চক্ৰটো শেষ হয়। সাধাৰণতে ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান এটাই আনক পৰিশোধ কৰা ভেট আৰু আনৰ ওপৰত আৰোপ কৰা ভেটৰ প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিব লাগে আৰু অতিৰিক্ত ভেট স্থানীয় কৰ আয়োগক পৰিশোধ কৰিব লাগে।
বিক্ৰী কৰ
গ্ৰাহক বা উপভোগকৰ্তাজনক বিক্ৰী কৰা সামগ্ৰীৰ ওপৰতো কৰ আৰোপ কৰা হয় আৰু ইয়াক বিক্ৰী কৰ বোলা হয়। এই কৰ খুচুৰা ব্যৱসায়ীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
জৰ্জ ৱেষ্টিংহাউছ
জৰ্জ ৱেষ্টিংহাউছ কনিষ্ঠ (George Westinghouse Jr.) (৬ অক্টোবৰ, ১৮৪৬- ১২ মাৰ্চ, ১৯১৪) আছিল এগৰাকী আমেৰিকান উদ্যোগী আৰু অভিযন্তা; যাক বিদ্যুৎ শক্তি উদ্যোগৰ এগৰাকী অগ্ৰদূত বুলি অভিহিত কৰা হয়৷ তেওঁ ৰেলৱে বায়ু ব্ৰেকৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ মাত্ৰ ১৯ বছৰ বয়সতে তেওঁ প্ৰথমটো পেটেণ্ট (Patent) লাভ কৰিছিল৷ ১৮৮০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ কালছোৱাত ৱেষ্টিংহাউছে বিদ্যুৎ শক্তিৰ বিতৰণৰ ক্ষেত্ৰখনত পৰিৱৰ্তী প্ৰৱাহে সূচনা কৰিব পৰা সম্ভাৱনাপূৰ্ণ সফলতাৰ কথা অনুধাৱন কৰিছিল আৰু তাৰবাবে তেখেতে নিজৰ সমস্ত সমল আৰু চিন্তা এই উদ্যোগটো গঢ়ি তুলিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ ইয়াৰ ফলত তেওঁ থমাছ আলভা এডিছনৰ লগত প্ৰত্যক্ষ প্ৰতিযোগিতাত লিপ্ত হৈছিল, কাৰণ এডিছনে বিদ্যুৎ বিতৰণৰ বাবে একমুখী প্ৰৱাহৰহে পোষকতা কৰিছিল৷ ১৯১১ চনত ৱেষ্টিংহাউছে আমেৰিকান ইনষ্টিটিউট্ অৱ ইলেকট্ৰিকেল ইঞ্জিনিয়াৰ্ছ (AIEE) ৰ পৰা এডিছন পদক লাভ কৰিছিল৷ পৰিৱৰ্তী প্ৰৱাহৰ বিকাশৰ লগত জড়িত হোৱাৰ বুদ্ধিদীপ্ত সাফল্যৰ বাবে তেওঁক এই সন্মান আগবঢ়োৱা হৈছিল৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
নিউ ইয়ৰ্কৰ চেণ্ট্ৰেল ব্ৰীজত ১৮৪৬ চনত জৰ্জ ৱেষ্টিংহাউছৰ জন্ম হৈছিল৷ তেওঁৰ পিতৃ আছিল জৰ্জ ৱেষ্টিংহাউছ জ্যেষ্ঠ আৰু মাতৃ আছিল এমেলিন (ভেডাৰ)৷ দেউতাকৰ এখন যন্ত্ৰৰ দোকান আছিল৷ তেখেতৰ পূৰ্বপুৰুষসকল জাৰ্মানীৰ ৱেষ্টফেলিয়াৰ পৰা আহিছিল৷ তেওঁলোকে প্ৰথমতে ইংলেণ্ডত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত আমেৰিকালৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল৷ তেওঁলোকৰ উপাধিটো ৱেষ্টিংহাউছেন (Westinghausen)ৰ পৰা ইংৰাজীকৃত কৰা হৈছিল৷ যুৱ অৱস্থাৰ পৰাই, ৱেষ্টিংহাউছে যন্ত্ৰপাতি আৰু ব্যৱসায়ত প্ৰতিভাৰ স্বাক্ষৰ দাঙি ধৰিছিল৷ পোন্ধৰ বছৰ বয়সত, আমেৰিকাৰ গৃহযুদ্ধৰ সূচনা হোৱাৰ পৰত, ৱেষ্টিংহাউছ নিউ ইয়ৰ্ক ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীত তালিকাভুক্ত হয়৷ পিতৃ-মাতৃয়ে অনুৰোধ কৰাৰ পাছতহে ৱেষ্টিংহাউছে ঘৰলৈ ওভতি আহে৷ ১৮৬৩ চনৰ এপ্ৰিলত, ৱেষ্টিংহাউছে পুনৰ প্ৰতিৰক্ষা বাহিনীত যোগদান কৰিবলৈ পিতৃ-মাতৃক খাটনি ধৰে৷ পৰিণতিস্বৰূপে এইবাৰ ৱেষ্টিংহাউছে ১৬তম নিউ ইয়ৰ্ক অশ্বাৰোহী বাহিনীৰ M কোম্পানীত যোগদান কৰে আৰু কৰ্পৰেল পৰ্যায়লৈকে পদোন্নতি লাভ কৰে৷ ১৮৬৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত, তেওঁ সেনাবাহিনীৰ পৰা পদত্যাগ কৰে আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় নৌসেনাত যোগদান কৰে৷ তাত তেখেতে USS Muscootaৰ কামানবাহী নাঁৱত তৃতীয় সহকাৰী অভিযন্তা হিচাপে কৰ্মনিৰ্বাহ কৰে আৰু যুদ্ধৰ শেষলৈকে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷ ১৮৬৫ চনৰ আগষ্টত, সামৰিক সেৱাৰ পৰা অব্যাহতি লৈ তেওঁ নিউ ইয়ৰ্কৰ ছেনেকডাটিত থকা পৰিয়ালৰ মাজলৈ উভতি আহে আৰু ইউনিয়ন কলেজত নামভৰ্তি কৰে৷ কিন্তু পাঠ্যক্ৰমৰ প্ৰতি তেওঁ আকৰ্ষণ হেৰুৱায় আৰু প্ৰথম বৰ্ষতে শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা ওলাই আহে৷
ৱেষ্টিংহাউছে প্ৰথমটো উদ্ভাৱন মাত্ৰ ১৯ বছৰ বয়সতে সম্পন্ন কৰে৷ সেইটো আছিল এটা ঘূৰ্ণীয়মান বাষ্প ইঞ্জিন (rotary steam engine) তেওঁ "ৱেষ্টিংহাউছ ফাৰ্ম ইঞ্জিন"টোও বিকশিত কৰে৷ ২১ বছৰ বয়সত, তেওঁ এটা "কাৰ ৰিপ্লেচাৰ" (car replacer) সাজে-যাৰদ্বাৰা পথচ্যুত হোৱা ৰে'ল-বাহনক নিৰ্দেশিত কৰিব পৰা যাব৷ ইয়াৰ লগতে তেওঁ এটা reversible frog সাজি উলিয়ায়৷ ই হৈছে ৰেলপথ ছুইছৰ লগত ব্যৱহাৰ হোৱা একধৰণৰ যন্ত্ৰ, যিয়ে এখন ৰে'লক দুটা ৰে'লপথৰ মাজৰ যিকোনো এটাৰে চলাত সহায় কৰে৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী: উদ্ভাৱক শ্ৰেণী: আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী: বৈদ্যুতিক ক্ষেত্ৰৰ লগত জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী: বৈদ্যুতিক শক্তি শ্ৰেণী: ব্যৱসায়ী শ্ৰেণী: মৃত ব্যক্তি
ছোনিয়া গান্ধী
ছোনিয়া গান্ধী (Sonia Gandhi,, জন্ম: এণ্ট'নিয়া এলবিনা মাইন' ) এগৰাকী ইটালীয় মূলৰ ভাৰতীয় ৰাজনীতিক। তেখেত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰাক্তন সভানেত্ৰী তথা ভাৰতৰ প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী প্ৰয়াত ৰাজীৱ গান্ধীৰ পত্নী।
জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪৬ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰত ইটালীৰ লুচিয়ানাৰ ভেনেটোত ছোনিয়া গান্ধীৰ জন্ম হৈছিল। ছোনিয়াই তেওঁৰ কৈশোৰ কাল অতিবাহিত কৰে টুৰিনৰ ওচৰৰ অৰবাছান'  নামৰ এখন চহৰত। ৰ'মান কেথলিক খ্ৰীষ্টান পৰিয়ালত ডাঙৰ দীঘল হোৱা ছোনিয়াই প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা এখন স্থানীয় কেথলিক বিদ্যালয়ৰ পৰাই কৰিছিল। ১৩ বছৰ বয়সত তেওঁ স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে আৰু ইয়াৰ পাছত কেম্ব্ৰিজ চহৰৰ 'বেল্চ এডুকেশ্যনেল ট্ৰাষ্টৰ ভাষা বিদ্যালয়ত ইংৰাজী অধ্যয়ন কৰিবলৈ যায়। তাৰেই এখন ৰেস্তোৰাঁত তেওঁ কেম্ব্ৰিজ ইউনিভাৰ্চিটিৰ ট্ৰিনিটি কলেজত ইঞ্জিনিয়াৰিং পঢ়িবলৈ যোৱা ৰাজীৱ গান্ধীক লগ পায়, য'ত ছোনিয়াই আজৰি সময়ত ৱে'ট্ৰেচ হিচাপে কাম কৰিছিল । ইয়াৰ পাছত ১৯৬৮ চনত হিন্দু বৈবাহিক পদ্ধতিৰে দুয়ো বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈ তেওঁৰ শাহুৱেক তথা তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ ঘৰত থাকিবলৈ লয়। পাছলৈ ছোনিয়াই ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব গ্ৰহণ কৰে।
ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৬৮চনত তেওঁ ৰাজীৱ গান্ধীৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈ ভাৰতলৈ আহি পাছলৈ তেওঁ ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ যদিওবা তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ বোৱাৰী আছিল, তথাপি তেওঁ সেইসময়ত ৰাজনীতি আৰু জনগণৰ পৰা দূৰত আছিল। তেওঁৰ স্বামী ৰাজীৱ গান্ধীৰ হত্যাৰ পাছত, কংগ্ৰেছ নেত্ৰীবৰ্গই তেওঁক ৰাজনীতিত যোগদান কৰি পাৰ্টীটোক নেতৃত্ব প্ৰদান কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল, কিন্তু তেওঁ সদায়ে অসন্মত আছিল। অৱশেষত ১৯৯৭ চনত তেওঁ এই আমন্ত্ৰণ স্বীকাৰ কৰি ৰাজনীতিত যোগদান কৰিছিল। তাৰ পাছৰ বছৰতে তেওঁক কংগ্ৰেছৰ সভানেত্ৰী পদৰ বাবে মনোনীত কৰা হৈছিল আৰু নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেখেতৰ নেতৃত্বত কংগ্ৰেছে ২০০৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত ভাল ফলাফল দেখুৱাই মিত্ৰজোঁটত চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ইয়াৰ পাছত ২০০৯ চনতো পুনৰ নিৰ্বাচিত হৈ ইউ পি এই দিল্লীত চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
বঁটা আৰু স্বীকৃতি
২০০৪ৰ পৰা ২০১৪ লৈ তেওঁক ভাৰতৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী ৰাজনীতিক হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। বিভিন্ন মেগাজিনত তেওঁক আটাইতকৈ ক্ষমতাশালী ব্যক্তি /নাৰীৰ তালিকাত দেখা গৈছিল। ২০১৩ চনত ফ'ৰ্ব্‌ছ মেগাজিনে প্ৰকাশ কৰা তালিকাত ছোনিয়াক পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ক্ষমতাশালী ব্যক্তিৰ ভিতৰত ২১ নম্বৰ স্থানত আৰু আটাইতকৈ ক্ষমতাশালী নাৰীৰ ভিতৰত ৯ নম্বৰ স্থানত ৰখা হৈছিল। ২০০৭ চনত তেওঁক আটাইতকৈ ক্ষমতাশালী নাৰীৰ ৩য় স্থানত আৰু আটাইতকৈ শক্তিশালী ব্যক্তিৰ ৬ষ্ঠ স্থানত ৰখা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
মা-কচম
মা-কচম অভিজিত ভট্টাচাৰ্যই ৰচনা-পৰিচালনা কৰা বৃন্দাবন থিয়েটাৰৰ ২০১৪-১৫ বৰ্ষৰ এখন নাট।
অভিনয় শিল্পীসকল
যতীন বৰা, প্ৰয়াসী পৰাশৰ, মমী ডেকা, পৰাগ শৰ্মা, অঞ্জনজ্যোতি বেজ, জিতু বৰা, অৰুণ বৰা আদি।
কাহিনী
যতীন বৰাই এজন গাড়ীৰ ড্ৰাইভাৰৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছে। নায়কৰ উপাৰ্জনেৰে চলিছিল মাক আৰু তিনিজন ভায়েকৰ পৰিয়ালটো। নায়কে পৰিয়ালটোক সুখত ৰাখিবলৈ দিনৰ দিনটো কষ্ট কৰে। কিন্তু পৰিয়ালৰ কোনেও নায়কক ভাল নাপায়। ড্ৰাইভাৰ কাৰণে নিজৰ দাদা বুলি ক’বলৈ লাজ পায়। সকলো কথা মা-কচমেৰে আৰম্ভ কৰা নায়কে কাহিনীৰ পাক চক্ৰত এদিন গম পায় তাৰ মাকজনী তাৰ নিজৰ মাক নহয়। তাৰপাছত নায়কৰ জীৱনলৈ অহা ঘাত-প্ৰতিঘাতেৰে নাটকখনৰ কাহিনীভাগ আগবাঢ়িছে।
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাটক
গৌৰী বৰ্মন
গৌৰী বৰ্মন (Gauri Barman) অসমৰ এগৰাকী চিত্ৰশিল্পী, চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা আছিল। ১৯৭০ৰ চাৰিজন পৰিচালকে চতুৰঙ্গ নামেৰে পৰিচালনা কৰা অপৰাজেয়়় ছবিৰ অন্যতম পৰিচালক আছিল।
চমু জীৱনী
১৯৩৬ চনত নলবাৰী জিলাৰ বেলশৰত বৰ্মনৰ জন্ম হয়। তেওঁ এজন চিত্ৰশিল্পী, ছবি পৰিচালক আৰু তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা আছিল। তেওঁ পৰিচালনা কৰা প্ৰথম ছবি অপৰাজেয়়় ১৯৭০ চনত মুক্তি পায়। বাংলা আৰু হিন্দী ছবিৰ বিশিষ্ট অভিনেত্ৰী ৰাখীয়ে অভিনয় কৰা এই ছবিখন গৌৰী বৰ্মন, ফণী তালুকদাৰ, অতুল বৰদলৈ আৰু মুনীন বায়নে চতুৰঙ্গ নামেৰে যুটীয়াভাবে পৰিচালনা কৰিছিল। স্বাধীনভাবে পৰিচালনা কৰা তেওঁৰ প্ৰথম ছবি হৃদয়ৰ প্ৰয়োজন।
তেওঁ প্ৰায় ৩০খন তথ্যচিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক পৰিচালনা কৰিছে। ২০১২ চনত বৈদেশিক মন্ত্ৰালয়ে তেওঁক 'অৱজেক্ট দ্য আৰ্ট কমিটি'ৰ সদস্য বাছনি কৰিছিল। দূৰদৰ্শনৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা চক্ৰবেহু ধাৰাবাহিকখনৰ চিত্ৰনাট্য তেওঁ অৰ্ণৱ জান ডেকাৰে সৈতে যুটীয়াভাৱে লিখিছিল আৰু ডেকাক ধাৰাবাহিকখনৰ মুখ্য সহকাৰী পৰিচালকৰ দায়িত্ব দিছিল।
আৱাহন, ৰামধেনুৰপৰা দৈনিক অসম, দৈনিক অগ্ৰদূতলৈকে অসমৰ আগশাৰীৰ কাকত-আলোচনীত তেওঁৰ লেখা নিয়মীয়াকৈ প্ৰকাশ হৈছিল। জীৱনৰ শেষৰফালে তেখেতৰ গল্প আৰু কবিতা প্ৰান্তিকত প্ৰকাশ হৈছিল। তেওঁ পৰিচালনা কৰা চিনেমাসমূহ হ'ল- অপৰাজেয়়়, হৃদয়ৰ প্ৰয়োজন, অকণ, যুগে যুগে সংগ্ৰাম আৰু আপোনজন। বৰ্মনে নিজৰ নৱ-নিৰ্মিত বাসভৱনত অকাডেমী অৱ ভিজুৱেল আৰ্ট নাম দি এটি শিক্ষানুষ্ঠান খুলিছিল।
২০১৯ চনত আদ্য শৰ্মাৰ চতুৰ্খ মৃত্যু-বাৰ্ষিকীৰ সৈতে সংগতি ৰাখি ‘জীৱনশিল্পী আদ্য শৰ্মা’ বঁটাৰে বৰ্মনক সন্মানিত কৰা হয়। ২৯ অক্টোবৰ ২০২০ৰ দিনা গুৱাহাটীৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী
বুনিয়াদ
বুনিয়াদ (আক্ষৰিক অৰ্থ-ভেটি (Foundation)) হৈছে এখনি ভাৰতীয় ধাৰাবাহিক৷ ধাৰাবাহিকখনৰ পৰিচালক হৈছে ৰমেশ চিপ্পী আৰু জ্যোতি স্বৰূপ৷ এই ধাৰাবাহিকখনৰ কাহিনী লিখিছিল মনোহৰ শ্যাম যোশী৷ কাহিনীটোৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয় আছিল ১৯৪৭ চনৰ ভাৰত বিভাজন আৰু ইয়াৰ পৰিণতি৷ ১৯৮৬ চনত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে বুনিয়াদ ৰাষ্ট্ৰীয় চেনেলযোগে সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল৷ ডিডি মেট্ৰো আৰু শ্বাহাৰা ওৱানত পুনৰ ইয়াৰ সম্প্ৰচাৰ হয়৷ কাহিনীটোৱে ৰেখাপাত কৰা কালছোৱা হৈছে ১৯১৬-১৯৭৮৷ ধাৰাবাহিকত আলোক নাথ, অনিতা কানৱাৰ, গোগা কাপুৰ, সুধীৰ পাণ্ডে, আশা শৰ্মা, আশা সচদেৱকে ধৰি অনেক কলাকাৰে অভিনয় কৰিছিল৷
কইনা সজাব কোনে
কইনা সজাব কোনে চিত্তৰঞ্জন পৰাশৰে ৰচনা কৰা ৰাজশ্ৰী থিয়েটাৰৰ ২০১৪-১৫ বৰ্ষৰ এখন নাট।
অভিনয় শিল্পীসকল
ৰবি শৰ্মা, মৃদুল চুতীয়া, অৰুণ বৰদলৈ, অৰ্চনা বৰা, দিব্যজ্যোতি ভৰালী, পপীপৰ্ণা, উৎপল ঠাকুৰীয়া, লাটুমণি ভূঞা, হেমন্ত হাজৰিকা, উৎপল দাস আৰু মিছ চুমী।
কাহিনী
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাটক
২০১৪ বৰ্ষত অসম
২০১৪ হৈছে একবিংশ শতিকাৰ ১৪তম আৰু ২০১০ দশকৰ পঞ্চমটো বৰ্ষ। এই বৰ্ষটো বুধবাৰৰ পৰা আৰম্ভ হৈছে। ২০১৪ বৰ্ষত অসমৰ কেইটিমান উল্লেখযোগ্য ঘটনা হ’ল:
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতিসকলৰ তালিকা
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ
মহাবীৰ জয়ন্তী
মহাবীৰ জয়ন্তী বা মহাবীৰ জন্ম কল্যানক জৈন ধৰ্মৰ অনুগামী সকলৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ। ভগৱান মহাবীৰৰ জন্ম জয়ন্তী হিচাপে এই দিন পালন কৰা হয়। ভগৱান বৰ্ধমান মহাবীৰ জৈন ধৰ্মৰ ২৪তম তথা তীৰ্থাংকৰ। চ'ত মাহৰ শুক্লা ত্ৰয়োদশী তিথিত উদযাপিত হোৱা এই উৎসৱ ইংৰাজী মাৰ্চ-এপ্ৰিল মাহত অনুষ্ঠিত হয়।
জন্ম
মহাবীৰৰ প্ৰকৃত নাম বৰ্ধমান। বৰ্ধমান মানে বাঢ়ি অহা। কিংবদন্তি অনুসৰি তেওঁৰ জন্মৰ পিছৰে পৰা তেওঁলোকৰ ৰাজ্যৰ ধন সম্পত্তি ক্ৰমাগত ভাবে বাঢ়ি আহিছিল। ভাস'কুণ্ড গাঁৱত মহাবীৰৰ জন্মস্থান বুলি চিহ্নিত এটুকুৰা মাটি অহল্যা ভূমি গাঁওবাসীয়ে প্ৰায় এহাজাৰ বছৰ হাল বোৱা নাই।
জন্মৰ লগত জড়িত আখ্যান
মহাবীৰ ইক্ষভাকু বংশত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ কুণ্ডগ্ৰামৰ ৰজা সিদ্ধাৰ্থ আৰু মাতৃ ত্ৰিশলা। গৰ্ভৱতী কালত ৰাণী ত্ৰিশলায়ে কেইবাটাও অলৌকিক সপোন দেখিছিল। জৈন ধৰ্ম অনুসৰি এই সপোনসমূহ কোনো মহান আত্মাৰ জন্মৰ আগজাননী। জৈন ধৰ্মৰ দিগম্বৰ শাখায়ে এই সপোনৰ সংখ্যা ১৬ টা বুলি বিশ্বাস কৰে। আনহাতে শ্বেতাম্বৰ শাখায়ে এই সপোন সংখ্যা ১৪ টা বুলি কয়। মহাবীৰৰ জন্মৰ পিছত দেৱৰাজ ইন্দ্ৰয়ে তেওঁৰ অভিষেক কৰিছিল বুলি প্ৰবাদ আছে। অভিষেক তীৰ্থাংকৰ সকলৰ পাঁচটা মূল ধৰ্মীয় নীতি 'পঞ্চ কল্যানক'ৰ দ্বিতীয় নীতি।
উদযাপন
মহাবীৰ জয়ন্তী জৈন মন্দিৰ আৰু ৰাজহুৱা স্থানত পালন কৰা হয়। এইদিনা ভগৱান মহাবীৰৰ মূৰ্তি ৰথত লৈ 'ৰথ যাত্ৰা' কৰা হয়। ৰথ যাত্ৰাৰ বাটত স্তৱন (ধৰ্মীয় গীত) গোৱা হয়। মহাবীৰৰ মূৰ্ত্তিৰ অভিষেক কৰা হয়। এইদিনা বহুতো জৈন ধৰ্মালম্বী মানুহে দান দক্ষিণা কৰে। বহুতে জৈন মন্দিৰ গৈ প্ৰাৰ্থনা, যোগ আদি কৰে। জৈন সাধু-সন্ত, মহাত্মা সকলে জৈন ধৰ্মৰ গুণ গান কৰে। দান দক্ষিণা সংগ্ৰহ কৰি বিভিন্ন লোক কল্যানমূলক কাম-কাজ কৰা হয়। প্ৰাচীন জৈন মন্দিৰ সমূহত মহাবীৰ জয়ন্তীৰ দিনা বহু ভক্তৰ সমাগম হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:উৎসৱ শ্ৰেণী:জৈন ধৰ্ম
অনিল শইকীয়া
অনিল শইকীয়া (Anil Saikia) একাধাৰে লোক-সংস্কৃতিৰ গৱেষক, সাহিত্যিক, সম্পাদক, অধ্যক্ষ আৰু সমাজ সংগঠক। তেওঁ মৰাণ কলেজৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত অধ্যক্ষ। অসমৰ লোক-সংস্কৃতিৰ বহুতো আপুৰুগীয়া সম্পদ ব্যক্তিগতভাৱে সংৰক্ষণ কৰাৰ লগতে গ্ৰাম'ফোন আৰু বিশ্বৰ বহুতো আপুৰুগীয়া গ্ৰাম'ফোন ৰেকৰ্ড সংগ্ৰহ কৰি শইকীয়াই ব্যক্তিগতভাৱে সংগ্ৰহালয় নিৰ্মাণ কৰিছে। লোক-সংস্কৃতি, সংগীত, নাটকৰ ক্ষেত্ৰখনত অসমক বৌদ্ধিক নেতৃত্ব দিব পৰা ব্যক্তিসকলৰ ভিতৰত অনিল শইকীয়া অন্যতম।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
অনিল শইকীয়াৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫৫ চনৰ আগষ্ট মাহৰ ১ তাৰিখে যোৰহাট জিলাৰ ৰংদৈ দ-গাঁৱত। পিতৃৰ নাম চাদিৰাম শইকীয়া আৰু মাতৃৰ নাম খৰ্গেশ্বৰী লীলাৱতী শইকীয়া। বৰ্তমান অনিল শইকীয়াৰ পৰিয়াল মৰাণৰ বাসিন্দা।
শিক্ষা
তেওঁ পাৰিবাৰিক কাৰণত প্ৰাথমিক শিক্ষা বহুকেইখন বিদ্যালয়ত পঢ়িব লগা হয়। হলৌচুক গাঁও ২৬ নং প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ‘ক’ শ্ৰেনী, ৰংদৈ দ-গাঁও ১০৮ নং প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ‘খ’ আৰু প্ৰথম শ্ৰেনী, ভূঞাচুক গাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত দ্বিতীয় আৰু চতুৰ্থ শ্ৰেণী। বাহনা হাইস্কুল- ষষ্ঠ শ্ৰেণীলৈকে। যোৰহাট গভৰ্ণমেণ্ট স্কুলত একাদশ শ্ৰেণীলৈকে। জগণ্ণাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বি. এচ-চি., ১৯৭৬ চনত। বাহনা মহাবিদ্যালয়ৰপৰা বি.এ.(অৰ্থনীতি মূল বিষয় ১৯৭৭)। ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়-এম.এ.(অৰ্থনীতি ১৯৭৯)। ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়- পি-এইছ .ডি., জনসংখ্যা বিষয়ত, ১৯৮৯।
অনানুস্থানিক শিক্ষা
জ্যোতি সংগীত বিদ্যালয় চাৰিগাঁও যোৰহাটত প্ৰফুল্ল দত্ত আৰু অজয় খাটনিয়াৰৰ ওচৰত তবলা আৰু পদ্ম শইকীয়াৰ ওচৰত কণ্ঠ সংগীতৰ শিক্ষা লাভ। যোৰহাটৰ সন্ধান বৰুৱাৰ ঘৰত পিয়ান’ৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ আৰু পাশ্চাত্য সংগীতৰ শিক্ষা লাভ। ওপজা গাঁৱত লোকাই বায়ন আৰু বুদু বায়নৰ ওচৰত খোল-বাদ্য আৰু ভাওনাৰ গীত মাতৰ শিক্ষা লাভ। পিতৃ-মাতৃৰ পৰা নাম-প্ৰসঙ্গ আৰু থলুৱা গীত-মাতৰ শিক্ষালাভ।
পাৰিবাৰিক জীৱন
লোকগীতৰ আকাশবাণী ডিব্ৰুগড়ৰ লোকগীতৰ শিল্পী তথা ডিমৌ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ বিষয় শিক্ষয়িত্ৰী দিপালী দত্তৰ লগত ১৯৮৫ চনৰ ১০ ফেব্ৰুৱাৰীত বিবাহ সম্পন্ন। একমাত্ৰ সন্তান অনুৰাগ শইকীয়া। পুত্ৰ অনুৰাগ সংগীতৰ সাধক। তেওঁ ২০১১ চনৰ পৰা সংগীতকে নিচা আৰু পেচা হিচাবে লৈ মুম্বাইৰ নিবাসী। তেওঁ ‘যুগদ্ৰষ্টা’ বোলছবিৰ বাবে ২৪ বছৰ বয়সত ‘ৰজত কমল বঁটা’ লাভ কৰিছে।
গুৱাহাটী চাহ নিলাম কেন্দ্ৰ
গুৱাহাটী চাহ নিলাম কেন্দ্ৰ (Guwahati Tea Auction Centre) হৈছে মূলতঃ অসমত উৎপাদিত চাহপাত বিক্ৰী কৰিবলৈ স্থাপন কৰা নিলাম কেন্দ্ৰ।
ইতিহাস
অসমত দেশৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক চাহ উৎপাদন হয়। ভাৰতত উৎপাদিত মুঠ চাহৰ পঁচপন্ন শতাংশ চাহপাত আৰু দেশৰ ৰপ্তানিৰ আশী শতাংশ চাহপাত অসমে বহন কৰে। সেইসূত্ৰে ১৯৬০চনৰ পৰাই অসমত এটা চাহ নিলাম কেন্দ্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ চিন্তা-চৰ্চা চলি আছিল। গুৱাহাটী চাহ নিলাম সমিতিৰ প্ৰথমখন সভা ১৯৭০চনৰ ২৯আগষ্টত সেইসময়ৰ অসমৰ ৰাজধানী শ্বিলঙত স্বৰ্গীয় ধৰ্মেন্দ্ৰনাথৰ সভাপতিত্বত অনুষ্ঠিত হয়। আৰু ১৯৭০ চনৰ ২৫ ছেপ্তেম্বৰত গুৱাহাটী চাহ নিলামৰ আৰম্ভণি কৰা হয়।
চাহ বিক্ৰী
অসমৰ উদ্যোগ মন্ত্ৰী চন্দ্ৰমোহন পাটোৱাৰীয়ে বিধানসভাত জনোৱামতে অসমত প্ৰতি বছৰে ৬৫০ মিলিয়ন কেজি চাহ উৎপাদন হয় আৰু তাৰে এক তৃতীয়াংশ চাহপাত গুৱাহাটী চাহ নিলাম কেন্দ্ৰৰ জৰিয়তে বিক্ৰী হয়। উল্লেখযোগ্য যে ২০১৮ চনৰ জুলাই মাহত ডিব্ৰুগড়ৰ মনোহৰী টি ইষ্টেটত উৎপাদন হোৱা এক কেজি অৰ্থডক্স চাহ উণচল্লিছ হাজাৰ এক টকাত বিক্ৰী হৈছিল যিটো পৃথিৱীৰ ভিতৰতেই অভিলেখ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গুৱাহাটী শ্ৰেণী:অসমৰ উদ্যোগ
উপলব্ধি
উপলব্ধি অভিজিত ভট্টাচাৰ্যই ৰচনা কৰা ৰাজতিলক থিয়েটাৰৰ ২০১৪-১৫ বৰ্ষৰ এখন নাটক।
অভিনয় শিল্পীসকল
তপন দাস, মৈত্ৰেয়ী প্ৰিয়দৰ্শিনী, সঞ্জীৱ শৰ্মা, নিৰ্মল দত্ত, শ্ৰীমন্ত মাধৱ দত্ত,ৰাণী বেগম, মিতুল বালাজী, পঞ্চী বৰা আদি।
মূল কাহিনীভাগ
নায়কে বেংগলুৰুলৈ পঢ়িবলৈ গৈ বাহিৰৰ ৰং-চঙীয়া পৰিৱেশৰ মাজত নিজকে বিলীন কৰি দিয়াৰ পাছত কেনেকৈ নিজৰ জীৱনলৈ অমানিশা মাতি আনিছিল তাৰেই কাহিনীৰে আগবাঢ়িছে ‘উপলব্ধি। ’ নায়কে বেংগালুৰুত সঙ্গদোষত পৰি বহুতো বেয়া অভ্যাস গঢ়ি লয়। যাৰ ফলশ্ৰুতিত এটা দুৰাৰোগ্য ৰোগত আক্ৰান্ত হয় নায়ক, যাৰ বাবে ঘৰৰ পৰা বাৰে বাৰে চেষ্টা কৰাৰ পাছতো সংসাৰ পাতিবলৈ মান্তি হোৱা নাছিল। পাছত অৱশ্যে নায়কে বিয়া পাতিবলৈ বাধ্য হৈছিল। নৱবিবাহিত পত্নীয়ে নায়কৰ দুৰাৰোগ্য বেমাৰৰ কথা গম পোৱাৰ পাছত পত্নীৰ কেনে প্ৰতিক্ৰিয়া এইবোৰ লৈ নাটকখনৰ পৰৱৰ্তী কাহিনীভাগ আগবাঢ়িছে।
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাটক
মাউণ্ট ফুজি
মাউণ্ট ফুজি বা Mount Fuji (富士山), Mount Fuji (富士山, Fuji-san) জাপানৰ সৰ্বোচ্চ পৰ্বত। ইয়াৰ উচ্চতা3776 m। লগতে ই এটা আগ্নেয়গিৰী। ই শ্বিজোকা আৰু য়ামানাশিৰ সীমাত অৱস্থিত। মাউণ্ট ফুজি জাপানৰ সাংস্কৃতিক চিহ্ন। ২০১৩ চনত ই জাপানৰ ১৩তম ইউনেস্কৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰত পৰিণত হয়। ১৭০৭ৰ পৰা ১৭০৮ চনলৈ ই শেষৰ বাৰৰ বাবে উদ্গীৰিত হৈছিল।
জাগ্ৰত আগ্নেয়গিৰী
চৰকাৰীভাৱে মাউণ্ট ফুজি এটা জাগ্ৰত আগ্নেয়গিৰী। কিন্তু কিছুমানে ইয়াক সুপ্ত আগ্নেয়গিৰী বুলিও কয়।
শেষৰ বাৰৰ উদ্গীৰণ ১৬ ডিচেম্বৰ ১৭০৭ ডাঙৰ পৰা ১ জানুৱাৰী ১৭০৮ চনলৈ গৈছিল। Cinders and ash from Fuji fell like rain in Izu Province, Kai Province, Sagami Province, and Musashi Province.
শ্বিণ্টো ধৰ্ম
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অগ্নি দেৱী কামুয় ফুচিৰ নামেৰে এই পৰ্বতৰ নাম মাউণ্ট ফুজি হয়। শ্বিণ্টো ধৰ্মৰ মতে ই অতি পৱিত্ৰ পৰ্বত। ইয়াৰ তল ভাগত দেৱী ক'ন'হানান'চাকুয়াৰ( Konohananosakuya-hime コノハナノサクヤヒメ). মন্দিৰ আছে।
হাইকিং
মাউণ্ট ফুজি হাইকিংৰ বাবে বিখ্যাত। চৰকাৰী ভাবে হাইকিংৰ ঋতু হল গ্ৰীষ্ম ঋতু: ২৫ জুলাইৰ পৰা ২৫ আগষ্ট লৈ। শ্বিজোকাৰ ফালে তিনিটা পূৰ্বতাৰোহণৰ পথ আছে। মাউণ্ট ফুজিৰ শৃংগত এটা ডাকঘৰো আছে। এই ডাকঘৰ কেৱল গ্ৰীষ্ম কালত কাৰ্যক্ষম হয়। ১৯০৯ চনত এই ডাকঘৰ সজা হৈছিল আৰু ই জাপানৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতাত থকা ডাকঘৰো।
শিল্পত মাউণ্ট ফুজি
২০০৯ চনত মাউণ্ট ফুজি জাপানৰ শীৰ্ষ ১০০ টা প্ৰাকৃতিক অঞ্চলৰ ভিতৰত স্বীকৃত হয়। ই জাপানৰ হেইচেই কালৰ ঐতিহ্য বহন কৰে। বহুতো বিখ্যাত চিত্ৰ আৰু শিল্পৰ বিষয় বস্তু মাউণ্ট ফুজি।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:পৰ্বতমালা