cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
কাৰ্বি লোকসাহিত্য
বৈশিষ্ট্য
কাৰ্বি লোকসাহিত্যৰ অন্তৰ্গত পুৰাণধৰ্মী আখ্যানবোৰৰ প্ৰভাৱ কাৰ্বি জনজীৱনৰ মাজত হাড়ে-হিমজুয়ে মিলি আছে। কাৰণ এই কাহিনীমূলক গীত-মাতৰ আদৰ্শ অনুসৰণ কৰিয়েই কাৰ্বি সমাজৰ বিয়াবাৰু, দহা, সামাজিক ৰীতি-নীতি আৰু সামাজিক অনুশাসনসমূহ গঢ় লৈ উঠিছে, সেয়েহে কাৰ্বি লোকসাহিত্যৰ কোনো কোনো অংগই কাৰ্বি সমাজ-শৃংখলা ৰক্ষাতো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈ আহিছে বুলি ক'লেও ভুল নহ'ব। আনহাতে কাৰ্বি লোকসাহিত্যৰ আন এটি বিশেষত্ব হ’ল ইয়াৰ এক বুজনসংখ্যক গীত-মাতৰ মাজত কাৰ্বিসকলৰ মৌখিক বুৰঞ্জী নিহিত হৈ থকা। সভ্যতাৰ আদিম পুৱাত অৰ্থাৎ প্ৰাগৈতিহাসিক যুগৰ আদিম অৰ্থনীতি কেনে আছিল, জনগোষ্ঠীটোৱে কোন কোন ঠাইৰ মাজেদি প্ৰব্ৰজন হৈ অসমলৈ আহিছিল, কোন কোন জনগোষ্ঠীৰ সৈতে কাৰ্বিসকলৰ সাংস্কৃতিক আদান-প্ৰদান হৈছিল, সংঘৰ্ষ হৈছিল, তেনে কথাৰ প্ৰতীকাত্মক ইংগিত এই গীত-মাতৰ মাজত বিচাৰি পাব পাৰি। লক্ষণীয় যে কাৰ্বি সমাজৰ প্ৰতিখন গাঁৱতে একোজনকৈ গায়ক (লুনছেপ) থকাৰ পৰম্পৰা আছে। কাৰ্বি গীত-মাতৰ এক বুজন পৰিমাণৰ গীত-মাত তেওঁলোকৰ কণ্ঠস্থ থাকে। সামাজিক অনুষ্ঠানত প্ৰয়োজন সাপেক্ষে তেওঁলোকে গীত পৰিৱেশন কৰে। কাৰ্বি পৰম্পৰাৰ বিয়াবাৰুৰ আলোচনা-বিলোচনাৰ সময়তো দৰাপক্ষ আৰু কইনপক্ষ দুয়োপক্ষৰে বক্তব্যখিনিতো কিছুমান ধৰাবন্ধা গীত-মাতৰ মাজেদিহে ভাবৰ আদান-প্ৰদান ঘটে। এনে গীতবোৰো নিৰ্দিষ্ট গায়কসকলে গায়। কাৰ্বি সমাজত কোনো ব্যক্তিৰ মৃত্যু ঘটিলে, আৰু সেই মৃতকৰ দহা কাৰ্যৰ সময়ত মৃতকৰ বিদেহী আত্মাক বিননি গীতেৰেই স্মৰণ কৰিব লাগে। এনে বিননি গীতবোৰ কাচেৰ্যে আৰু বিননি গীতৰ গায়িকাজনী চাপেী’ নামেৰে পৰিচিত। এই ‘চাহেপী'সকলে এনে মুখ বাগৰি অহা গীত-মাতসমূহক আজিও সজীৱ কৰি ৰাখিছে। আনহাতে লোকদেৱতাসমূহৰ পূজা-পাতলত কুৰুছাৰসকলে মন্ত্ৰসমূহৰ উপৰি প্ৰতিজন। লোকদেৱতাৰ মহিমা আৰু অৱতাৰৰ আখ্যানসমূহ যজমানসকলক গাই শুনোৱাটো বাঞ্ছনীয়। তদুপৰি ওজা বা বেজ শ্ৰেণীৰ লোকে জৰা-ফুকা, তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ আদিৰ পৰম্পৰাক জীয়াই ৰাখিছে।
শ্ৰেণীবিভাজন
কাৰ্বি লোকসাহিত্যৰ বিষয়বস্তুসমূহ আৰু কাৰ্বি সমাজত ইয়াৰ ভূমিকা অনুসৰি তলত দিয়াধৰণে ভগাই ল'ব পাৰি। যেনে:
পুৰাণধৰ্মী লোকসাহিত্য
এই শ্ৰেণীৰ লোকসাহিত্য কাব্যধৰ্মী আৰু আখ্যানসমূহ অতিৰঞ্জিত, অলৌকিক। কাৰ্বি জনজীৱনৰ জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকে আৰু মৃত্যুৰ পাছত লোকবিশ্বাস অনুসৰি পুনৰ্জন্মৰ বাবে কৰণীয় সকাম-নিকামবোৰৰ ৰীতি-নীতি এই শ্ৰেণীৰ সাহিত্যৰ আখ্যানসমূহক অনুসৰণ কৰি গঢ় লৈ উঠিছে। যেনে— বাখৰ উৎপত্তি (থাপ কেপ্লাং), তিতালাওৰ উৎপত্তি (বং কেপ্লাং), বিয়াবাৰুৰ আখ্যান (পিছ’ পাংদুন), ৱেলংবি আৰু হাবেলংবিৰ উপাখ্যান (ৱেলংবি, হাবেলংবি বা ছুমফং-চুমফি), মোমাই বিচৰা গীত আদি।
জীৱনমুখী লোকসাহিত্য
আদিম কাৰ্বি সমাজখন আছিল জুমখেতি নিৰ্ভৰশীল। খেতি কৰাৰ আনন্দ, শস্য চপোৱাৰ আনন্দ, আৰণ্যক জীৱনৰ ডেকা-গাভৰুৰ সীমাহীন মুক্ত আনন্দৰ অনুভূতি আদিৰ পৰাই যিবোৰ গীত-মাতৰ সৃষ্টি হ’ল সেই গীত-মাতসমূহকে জীৱনমুখী লোক- সাহিত্যৰ শ্ৰেণীত ধৰি ল'ব পাৰি। এই গীতসমূহত ভাবাদৰ্শ (ঈশ্বৰমুখী) আখ্যান আদিৰ প্ৰাধান্য নাথাকে। এনে গীতসমূহ হাইমু আলুন (হাইৰ গীত), বঙই আলুন (বনগীত), হানৰি আলুন (হানৰিৰ প্ৰেমগীত), বৰৎ আলুন (বৰএৎ গাভৰুৰ গীত), তু-আ-এ আৰু লাদুং লাদুং (নিচুকনি গীত), নিমছ কেৰুং নৃত্যত গোৱা জিলি আলুন (যৌনগন্ধী গীত), আপাতি আলুন (অশ্লীল গীত), বাঁহৰ গাজ ছিঙিবলৈ যাওঁতে গোৱা গীত (হান-উপচৰ আলুন) আৰু বিভিন্ন প্ৰণয়মূলক গীত। এই গীতসমূহৰ বিশেষত্ব হল— গীতসমূহত কাৰ্বি পাহাৰৰ জুমতলীবোৰ, গছৰ ফেৰেঙনিত সজা টঙিবোৰ, কৰদৈসিৰীয়া পাহাৰবোৰ, হিলদল ভাঙি অহা নৈ-জান- জুৰিবোৰ, চৰাই-চিৰিকতিবোৰ, গছ-লতা, জোন-বেলি আৰু বনৰীয়া ফুলৰ সুৰভিৰ ছবিবোৰ ফুটি উঠিছে। কাৰ্বি জনজীৱনত কোনো কৃত্ৰিমতা নাথাকে। কাৰ্বিৰ জীৱনৰ সৈতে প্ৰকৃতিৰ ইমানেই নিবিড় সম্পৰ্ক যে তেওঁলোকৰ যিকোনো কল্পনাতে প্ৰকৃতি জাতিষ্কাৰ হৈ উঠে। সেয়ে কাৰ্বি বনগীত ‘বঙই আলুন’ত প্ৰেমিকে গাইছে— মংবেপি নাংলে ফাৰকং পেন ফাৰচে কাংথু চিবাতে লাছি নি ছেংৱে ইং জাজি মন এ ছেংচিবেৰ উন এ অৰ্থাৎ বসন্ত ঋতু আহিল, শিমলু, মদাৰ গছত ৰমক-জমক হৈ ফুলিল ৰঙা যৌৱনৰ ফুল, মোৰ মনটো ইচাট-বিচাট কৰিছে, উৰণীয়া মনটোক বান্ধি ৰাখিবলৈ নোৱৰা হৈছোঁ।
প্ৰবাদধৰ্মী লোকসাহিত্য
কোনো ঐতিহাসিক মূল্য নথকা আখ্যান আৰু গীত-মাতবোৰক প্ৰবাদধৰ্মী লোক- সাহিত্য বুলি ধৰি লোৱা হৈছে। ছেৰডিহুনৰ গীত, লাটাৰ গীত, হানৰিৰ গীত, কাছিং আলুন, মিচু ক্ৰেত, ছিৰৱমুৰ আখ্যান আৰু কাৰ্বি ৰাজ্যৰ ৰেংবংহমকে আদি কৰি ৰজাসকলৰ প্ৰবাদসমূহ এই শ্ৰেণীৰ সাহিত্যত ধৰি ল'ব পাৰি। এই প্ৰবাদসমূহ ইতিহাস নহয়, কিন্তু কাৰ্বিলোকৰ মনত এই প্ৰবাদসমূহ ইতিহাসতকৈও অধিক সত্য। কাৰ্বি প্ৰবাদৰ ডিহুন নামৰ গাভৰুজনীয়ে প্ৰথম বনৌষধিৰে ৰং তৈয়াৰ কৰি সূতাত ৰং দিয়া আৰু কাপোৰত ফুল বাছিব শিকাইছিল। সেয়েহে কাৰ্বি সমাজে ডিহুনক সোণ (ছেৰৰ ডিহুন— ছেৰডিহুন নামেৰে স্মৰণ কৰে। লাটা নামৰ শিপিনী গাভৰু এজনীয়ে ডেকাচাঙৰ প্ৰথম মহিলা দলপতি হৈ মহিলাৰ গৌৰৱ আনিছিল। উল্লেখ্য যে ‘ছেৰডিহুন’, ‘লাটা’, ‘মিচুংক্ৰেত আলুন’ গীত-মাতবোৰৰ আখ্যানসমূহ অতি কৰুণ, মৰ্মস্পৰ্শী আৰু কাব্যিক সৌন্দৰ্যৰে সমৃদ্ধ। বৰৎ আলুনৰ গীতৰ শব্দ চয়ন, চিত্ৰকল্প, আৰু প্ৰতীকসমূহলৈ চালে কালিদাসৰ কাব্যৰ নান্দনিক সৌন্দৰ্যলৈ মনত পৰে।
মন্ত্ৰ আৰু স্তুতিমূলক সাহিত্য
কাৰ্বি সমাজত বিভিন্ন লোকদেৱতাৰ পূজা-পাতল আৰু বলি-বিধানৰ ৰীতি-নীতি আছে। তদুপৰি সামাজিক শিষ্টাচাৰতো (থেকাৰ), মন্ত্ৰ, প্ৰাৰ্থনা, স্তুতি আদি আবৃত্তি কৰাৰ পৰম্পৰা চলি আহিছে। এই মন্ত্ৰ আৰু স্তুতিসমূহ ধ্বনিপ্ৰধান। কাৰ্বি লোকবিশ্বাসত অসংখ্য দেৱ-দেৱী আছে। আৰু প্ৰতিজনা দেৱতাৰ বাবে সুকীয়া সুকীয়া মন্ত্ৰ গোৱা হয়। আনহাতে বাৰিথে ইন্দ্ৰৰ সমপৰ্যায়ৰ লোক দেৱতাজনে বেলেগ বেলেগ অৱতাৰ ধাৰণ কৰাৰ বাবে প্ৰত্যেক অৱতাৰৰ বাবে একো একোটা আখ্যান আছে। কুৰুচাৰ পুৰোহিতসকলেই এই আখ্যান আৰু মন্ত্ৰসমূহৰ ৰক্ষক। এই অৱতাৰসমূহৰ কেইটামান হ’ল— তাৰছিং, ফংৰং, চ’ৰলেং, আৰহি আদি। আনহাতে মঙল চোৱা দেউৰীসকলে আদাৰে মঙল চাওঁতে আদাৰ, কণীৰে চাওঁতে কণীৰ আৰু কড়িৰে চাওঁতে কড়িৰ উৎপত্তি আৰু মহিমা ব্যাখ্যা কৰি মঙল চোৱাটো নিয়ম। প্ৰত্যেকৰ বাবে বেলেগ বেলেগ মন্ত্ৰও সংৰক্ষিত থাকে।
সাধু
কাৰ্বি সমাজত অসংখ্য সাধু আদিৰে পৰা মুখে মুখে বাগৰি আহি আছে। কাৰ্বি সাধুকথাৰ পৰিসৰ ব্যাপক। কাৰ্বিসকলৰ এখন কল্পনাৰ জগত, আশা-আকাংক্ষা, বেদনাৰ আভাস এই সাধুকথাসমূহৰ মাজেদি পাব পাৰি। সৰহ সংখ্যক সাধুতে মাউৰা আৰু ঘাট-মাউৰা থকাটো এটা লক্ষণীয় বিষয়। সাধুবোৰ গদ্যৰেই উপস্থাপন কৰা হয়। যদিও মাজে মাজে গীতো থাকে। সাধুবোৰত অলৌকিক আৰু অতিৰঞ্জিত আছে যদিও ৰাক্ষস, পশু-পক্ষী আৰু মানুহৰ চৰিত্ৰৰ মাজেদি মৰম-চেনেহ আৰু নীতিশিক্ষাৰ মাজেদি জাতীয় চৰিত্ৰৰ আভাস পোৱা যায়। কাৰ্বি সমাজৰ উল্লেখযোগ্য সাধুকথাকেইটা হ'ল—ৱৰেকপি নিমছ’ (বনকুকুৰাৰসাধু), ডালিমেৰে কুংৰি, ছিকামাৰ, মাউৰা কৰহণ, মীৰ তাহিন, পিথিমি কুংৰি, ৰূপ তাইনে আদি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:কাৰ্বি জনগোষ্ঠী
ৰেশমা কুৰেশ্বী
ৰেশমা কুৰেশ্বী  (Reshma Qureshi ) এগৰাকী ভাৰতীয় মডেল, ব্লগাৰ আৰু এচিড বিৰোধী কৰ্মী। তেওঁ মেক লাভ নট স্কাৰছৰ (অৰ্থ:ভাল পোৱা, দাগ নহয়) মুখপাত্ৰ। ২০১৬ চনৰ নিউয়ৰ্ক ফেশ্বন উইকত ফেচন ডিজাইনাৰ অৰ্চনা কোছাৰৰ বাবে কেটৱকত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পিছৰে পৰা আমেৰিকাত মডেলিঙৰ ক্ষেত্ৰখনত ৰেশমাৰ আগ্ৰাসন ঘটিছিল ।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু এচিদ আক্ৰমণ
কুৰেশী আছিল পূব মুম্বাইৰ এজন টেক্সি চালকৰ কনিষ্ঠ কন্যা। তেওঁলোকে পৰিয়ালৰ মুঠ দহজন সদস্যই একেলগে দুটা বেডৰুমৰ এপাৰ্টমেণ্ট এটাত বাস কৰিছিল। তেওঁ বাণিজ্য শাখাত অধ্যয়ন কৰিছিল।
২০১৪ চনৰ ১৯ মে’ত সোতৰ বছৰ বয়সত কুৰেশ্বী আলিম পৰীক্ষাৰ বাবে এলাহাবাদ চহৰলৈ যোৱাৰ সময়ত ঘনিষ্ঠতা নথকা এজন আত্মীয় আৰু আন দুজন ব্যক্তিয়ে ছালফিউৰিক এচিডেৰে তেওঁক আক্ৰমণ কৰে। আচলতে আক্ৰমণটো তেওঁৰ ভনীয়েক গুলচনক লক্ষ্য কৰি কৰা হৈছিল, যদিও ৰেশমাকে গুলচন বুলি ভুল কৰা হৈছিল। ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ পিছত আত্মীয়জনক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। কিন্তু আন দুজন আক্ৰমণকাৰী কেতিয়াও ধৰা নপৰিল।
এচিদ আক্ৰমণত ৰেশমাৰ মুখ আৰু বাহুত দাগ লগাৰ লগতে চকু এটা সম্পূৰ্ণৰূপে নষ্ট হৈ যায়। তেওঁৰ মনলৈ আত্মহত্যাৰ কম সময়ৰ বাবে আত্মহত্যাৰ ভাব এটা আহিছিল। কিন্তু সুস্থ হোৱাৰ পিছত তেওঁ  মেক লাভ নট স্কাৰছ অভিযানৰ মুখপাত্ৰ হৈ পৰে, যাৰ লক্ষ্য হৈছে এচিডৰ আক্ৰমণ আৰু ভাৰতত এচিড বিক্ৰীৰ অন্ত পেলোৱাৰ অভিযানৰ দ্বাৰা “যিসকল আক্ৰমণৰ বলি হৈছে, তেওঁলোকক কণ্ঠস্বৰ” দিয়া। এচিড বিক্ৰীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচাৰ চলোৱাৰ উপায় হিচাপে তেওঁ অনলাইনত সৌন্দৰ্যৰ টিউটৰিয়েল বনাবলৈও আৰম্ভ কৰে।
২০১৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ইণ্ডিয়া নিউ ইংলেণ্ড নিউজৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত কুৰেশ্বী সোধা হৈছিল যে তেওঁৰ আক্ৰমণকাৰীৰ খবৰ পাইছে নেকি? তেওঁ উল্লেখ কৰে, ''মই আক্ৰমণকাৰী বা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সৈতে তেনেকৈ কথা পতা নাই, কিন্তু মই তেওঁক দুমাহ আগতে আদালতত লগ পাইছিলো। মই সহজাত প্ৰবৃত্তিৰ বশৱৰ্তী হৈ তেওঁৰ ডিঙিটো মুচৰি পেলাব বিচাৰিছিলো। সঁচা কথা ক'বলৈ গ'লে... মোক দেখি তেওঁ নিজৰ অধিবক্তাক আৰু মানুহবোৰক ক'লে, ‘তেওঁ এতিয়া বিখ্যাত মানুহ আৰু মডেল হৈ পৰিছে। তেওঁ ভাল ঠাইত আছে। গতিকে অনুগ্ৰহ কৰি মোক মুকলি হোৱাত সহায় কৰক।’ ''
মডেলিং
কুৰেশ্বী মেক লাভ, নট স্কাৰছ অভিযানৰ প্ৰমুখ। নিউয়ৰ্ক টাইমছে প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি ২০১৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহলৈকে তেওঁৰ ভিডিঅ'সমূহে ৯ লাখতকৈ অধিক দৰ্শন লাভ কৰিছে।
২০১৬ চনৰ নিউয়ৰ্ক ফেশ্বন উইকৰ বাবে তেওঁ ভাৰতীয় ডিজাইনাৰ অৰ্চনা কোছাৰৰ বাবে কেটৱক কৰিছিল।[10] কুৰেছিৰ মেকআপ চিকা চানে আৰু চুলিৰ ডিজাইন অব্ৰে লুটছে কৰিছিল।[5] এই অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে কুৰেশ্বীয়ে কয়, এই কেটৱক মোৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। কাৰণ মোৰ দৰে ইমানবোৰ ছোৱালী আছে, যি এচিড আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পৰিছে, আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁলোকক সাহস দিয়া হ'ব। আৰু ই চেহেৰাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিচাৰ কৰা মানুহবোৰক এইটোও বুজাই দিব যে বেটুপাতটো চায়ে কিতাপখনৰ বিষয়ে ধাৰণা লোৱা উচিত নহয়।
২০১৬ চনৰ এন.ৱাই.এফ.ডব্লিউত তেওঁ বৈশালী কৌচৰৰ বাবে আৰু ২০১৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত কুৰেশ্বীয়ে মহীশূৰত অনুষ্ঠিত হোৱা ক্ৰকছ মাইচোৰ ফেশ্বন উইকত ডিজাইনাৰ জাহিনাৰ বাবে তেওঁ ৰেম্পত খোজ কাঢ়িছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:মডেল শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হিংসা
বনিলী খ’ঙমেন
বনিলী খ’ঙমেন (Bonily Khongmen ; জন্ম: কাবন নেলি টুমুংপি; ২৫ জুন ১৯১২ – ১৭ মাৰ্চ ২০০৭)এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল[1] ১৯৫২ চনত অসমৰ স্বায়ত্তশাসিত জিলা সমষ্টিৰ পৰা সংসদৰ নিম্ন সদন লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত তেৱেঁ আছিল উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম মহিলা। তেওঁ অসম বিধানসভাৰ উপ-সভাপতিও আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
বনিলী খ’ঙমেনৰ ১৯১৩ চনৰ ২৩ জুনত বৰ্তমান মেঘালয়ৰ জোৱাই চহৰত হৈছিল। দেউতাক এম.এচ. টিমুং এজন চিকিৎসক আছিল। মাক ফ্লোৰিছা ক্ৰোপি এগৰাকী গৃহিনী। শ্বিলঙৰ ৱেলছ্ মিছন গাৰ্লছ্ স্কুলৰ পৰা তেওঁ সুখ্যাতিৰে মেট্ৰিক উত্তীৰ্ণ হয়। এনে সময়তে দেউতাকৰ মৃত্যু হোৱাত ঘৰখন আৰ্থিক অনাতনৰ সন্মুখীন হয় যদিও ছাত্ৰবৃত্তিৰ সহায়ত কলকাতাৰ ডায়োছিচান কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লবলৈ সক্ষম হয়। তেৱেঁ আছিল কাৰ্বি জনগোষ্ঠীৰ প্ৰথম মহিলা স্নাতক।
কৰ্মজীৱন
স্নাতক ডিগ্ৰী লোৱাৰ পিছত বনিলীয়ে প্ৰথম শ্বিলঙৰ অসমীয়া ছোৱালী হাইস্কুলত আৰু পিছত লেডী ৰেইড নন-ছেক্টেৰিয়ান গাৰ্লছ্ স্কুলত প্ৰধান শিক্ষয়ত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে। শ্বিলঙত অহাৰ পিছত তেওঁ ৰাজনীতিৰ প্ৰতি আগ্ৰহ জন্মে আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য ৰূপে স্বাধীনতা সংগ্ৰামত জড়িত হৈ পৰে।
গবৰ্ণমেণ্ট অফ ইণ্ডিয়া এক্ট, ১৯৩৫-য়ে নিৰ্বাচনত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ বাট মোকলাই দিয়ে। সেইমতে শ্বিলঙত মহিলাৰ বাবে এখন আসন সংৰক্ষণ কৰা হয়। ১৯৩৭ চনত মেভিছ ডুন মাওলং নামৰ মহিলা এগৰাকী প্ৰথমবাৰৰ বাবে সেই আসনখনৰ পৰা অসম বিধানসভালৈ জিকি আহে। ১৯৪৬ চনৰ নিৰ্বাচনত সেই আসনখনত পৰা বনিলীয়ে যুঁজ দি মাওলঙক পৰাজিত কৰে। সোনকালেই তেওঁ অসম বিধানসভাৰ উপাধ্যক্ষৰ আসনত উপবিষ্ট হয়।
১৯৫১-৫২ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম সাধাৰণ নিৰ্বাচনত অসমৰ পৰা দুগৰাকী মহিলা বনিলী খ’ঙমেন আৰু ৰাণী মঞ্জুলা দেৱীয়ে ক্ৰমে স্বায়ত্বশাসিত জিলা সমষ্টি (সংৰক্ষিত) আৰু গোৱালপাৰা-গাৰোপাহাৰ সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হয়। মঞ্জুলা দেৱীৰ পৰাজয় হয় যদিও বনিলীয়ে খাচী দৰবাৰৰ প্ৰাৰ্থী উইলচন ৰীডক হৰুৱাই লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।
১৯৫৭ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনত ব্ৰজমোহন ৰয়ৰ হাতত বনিলী পৰাজিত হয়। ১৯৬৩ চনত তেওঁক অসম লোকসেৱা আয়োগৰ অধ্যক্ষ নিয়োগ কৰা হয়। অসম লোকসেৱা আয়োগৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছত তেওঁ কেন্দ্ৰীয় লোকসেৱা আয়োগৰ সদস্য ৰূপে সেৱা আগবঢ়ায়। অসমৰ পৰা পৃথক হোৱাৰ পিছত নাগালেণ্ডৰ প্ৰথম লোকসেৱা আয়োগৰ বাবেও বনিলীক অধ্যক্ষ নিয়োগ কৰা হয়।
ব্যক্তিগত জীৱন
শ্বিলঙৰ এডভোকেট উইলচন খ’ঙমেনৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। বিয়াৰ পিছত ১৯৩৪ চনত তেওঁৰ নাম কাবন নেলি টিমুংপিৰ পৰা বনিলী খ’ঙমেনলৈ পৰিবৰ্তন কৰে। তেওঁ ভায়োলিন বজাই ভাল পাইছিল। তাৰোপৰি বোৱা-কটা, গ্ৰন্থ সংগ্ৰহ আৰু অধ্যয়ন, বাগিছা কৰা, চিলাই কৰা আদিত আগ্ৰহ আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:কাৰ্বি জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি
জাৰ্মানীৰ নাৰী
thumb|400x400px| ২০১৪ চনৰ এক পৰিসংখ্যা মতে ইউৰোপীয়ান সংঘৰ অন্তৰ্ভুক্ত দেশসমূহৰ লিংগভিত্তিক আয়ৰ পাৰ্থক্য, য'ত জাৰ্মানীয়ে অতি বেয়া প্ৰদৰ্শন কৰিছে৷ ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত জাৰ্মান মহিলাসকলৰ ভূমিকা সলনি হৈ অহা দেখা গৈছে৷ কিয়নো তেওঁলোকে বাস কৰা সংস্কৃতি আৰু সমাজখনৰ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন পৰিৱৰ্তন ঘটিছে। ঐতিহাসিকভাৱে অথবা বৰ্তমান সময়তো জাৰ্মান অঞ্চলসমূহৰ মাজত মহিলাৰ পৰিস্থিতিৰ পাৰ্থক্য দৃষ্টিগোচৰ হৈছে৷ বিশেষকৈ ২০ শতিকাৰ সময়ছোৱাত যেতিয়া পূব জাৰ্মানী আৰু পশ্চিম জাৰ্মানীত দুটা বেলেগ ৰাজনৈতিক আৰু আৰ্থ-সামাজিক সংগঠন আছিল, সেই সময়ত এই পাৰ্থক্য অধিক প্ৰতিফলিত হৈছিল। ইয়াৰ উপৰি দক্ষিণ জাৰ্মানীৰ ইতিহাসত ৰোমান কেথলিক প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত।
শেহতীয়াকৈ জাৰ্মানীতো অন্যান্য পশ্চিমীয়া দেশৰ দৰে অবিবাহিত সহবাস আৰু বৰ্হি-বৈবাহিক জন্মৰ সংখ্যা দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছে। ২০১৪ চনলৈকে জাৰ্মানীত অবিবাহিত মহিলাৰ দ্বাৰা ৩৫% সন্তান জন্ম হৈছে। পূৰ্বৰ পশ্চিম জাৰ্মানী আৰু পূব জাৰ্মানীৰ অঞ্চলসমূহৰ মাজত অৱশ্যে লক্ষণীয় পাৰ্থক্য আছে৷ পশ্চিম জাৰ্মানীতকৈ পূব জাৰ্মানীত বৰ্হি-বৈবাহিক জন্মৰ সংখ্যা বেছি৷ পৰিসংখ্যা মতে, ২০১২ চনত পূব জাৰ্মানীৰ ৬১.৬% আৰু পশ্চিম জাৰ্মানীত ২৮.৪% সন্তান অবিবাহিত মহিলাৰ দ্বাৰা জন্ম হৈছিল।
পূব জাৰ্মানীৰ মহিলাসকলক কৰ্মশক্তিত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছিল। কিন্তু পশ্চিম জাৰ্মানীত এগৰাকী মহিলাৰ প্ৰাথমিক ভূমিকা ঘৰতে প্ৰায় সীমাবদ্ধ কৰি থোৱা হৈছিল৷ তেওঁক পৰিয়ালৰ লালন-পালন কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। শেহতীয়া বৰ্ষসমূহত অধিকসংখ্যক মহিলাই উপাৰ্জন কৰিবলৈকে কাম কৰি আছে। বেছিভাগ মহিলা কৰ্মৰত যদিও অধিকাংশই অংশকালীন হিচাপেহে কাম কৰে। সৰু ল'ৰা-ছোৱালী থকা যিসকল মহিলাই নিজৰ কেৰিয়াৰ গঢ়িব বিচাৰে, তেওঁলোকে প্ৰায়েই সামাজিক সমালোচনাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে৷ এইটো মহিলাসকলৰ আন এটা সমস্যা৷  ২০১৪ চনত শাসকীয় মিত্ৰজোঁটে ২০১৬ চনৰ পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ তত্বাৱধায়ক পৰিষদৰ পদসমূহৰ ৩০% মহিলাৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰিছে৷
অন্যান্য পশ্চিমীয়া আৰু অ-পশ্চিমীয়া দেশৰ তুলনাত জাৰ্মানীত ব্যৱসায়িক নেতৃত্বৰ ভূমিকাত মহিলাৰ সংখ্যা কম৷ আনকি তুৰস্ক, মালয়েছিয়া, নাইজেৰিয়া, ইণ্ডোনেছিয়া, বটছৱানা, ভাৰততকৈও কম। মূল পদত মহিলাৰ উপস্থিতি কম হোৱাৰ এটা কাৰণ হ’ল পূৰ্ণকালীন কামক মহিলাৰ বাবে অনুপযুক্ত বুলি গণ্য কৰা সামাজিক নিয়ম। বিশেষকৈ দক্ষিণ জাৰ্মানী লিংগ ভূমিকা সম্পৰ্কে তুলনামূলকভাৱে অধিক ৰক্ষণশীল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
মেক লাভ নট স্কাৰছ্
মেক লাভ নট স্কাৰছ (Make Love Not Scars ; অসমীয়া অৰ্থ: প্ৰেম কৰা, দাগ নহয়) হৈছে নতুন দিল্লীত অৱস্থিত এটা ভাৰতীয় অলাভজনক সংস্থা। এচিড আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা লোকৰ বাবে কাম কৰা এই সংস্থাটো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল ৰিয়া শৰ্মাই। তানিয়া সিং এই সংস্থাটোৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া। সংস্থাটোৱে এচিড আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা লোকসকলৰ সম্পূৰ্ণ পুনৰ্বাসনত সহায় কৰে আৰু এচিদ আক্ৰমণৰ পৰা প্ৰাণ ৰক্ষা পৰা সকলক আৰ্থিক, আইনী আৰু শৈক্ষিক সহায় প্ৰদান কৰে। ২০১৬ চনৰ ৬ নৱেম্বৰলৈকে ই সমগ্ৰ ভাৰততে প্ৰায় ৭০ জন জীৱিত লোকক সহায় কৰিছিল। শেহতীয়াকৈ এই বেচৰকাৰী সংস্থাটোৱে ধন সংগ্ৰহ কৰি ভুক্তভোগীলৈ প্ৰেৰণ নকৰাৰ বাবে নজৰদাৰীত আছে।
ইতিহাস
লিডছ কলেজ অৱ আৰ্টৰ ফেশ্বন ছাত্ৰী হৈ থকাৰ সময়তে ২০১৪ চনত ৰিয়া শৰ্মাই মেক লাভ নট স্কাৰছ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। চূড়ান্ত বৰ্ষৰ প্ৰকল্পৰ অংশ হিচাপে তেওঁ ভাৰতত এচিড আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা লোকসকলৰ ওপৰত এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লয়। কিন্তু ভাৰতত এচিড আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা লোকৰ ভয়াবহ পৰিস্থিতি প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ পিছত তেওঁ তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে এটা সংগঠন আৰম্ভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ‘আইছিচ মাদ্ৰিদ পাব্লিক ৰেডিঅ’ ইণ্টাৰনেশ্যনেল’ক তেওঁ কয় যে,
“তথ্যচিত্ৰখনৰ শ্বুটিং কৰি থাকোঁতে মই চৰকাৰী হস্পিতাল এখনৰ বাৰ্নৱাৰ্ড এটাত যাবলগীয়া হৈছিল। ৱাৰ্ডত যি দেখিলো, তাৰপিছত বহু কথাই চিৰদিনৰ বাবে সলনি হৈ গ'ল। একেলগে ইমান দুখজনক কাহিনীৰ সাক্ষী কেতিয়াও হবলগীয়া হোৱা নাছিল। ইমান বেদনাদায়ক কথাই কেতিয়াও মোক স্পৰ্শ কৰা নাছিল। আপুনি যেতিয়া তেনে পৰিস্থিতি মুখামুখী হয়, আপোনাৰ হাতত দুটা বিকল্প থাকে; হয় আপুনি নিজৰ আৰামদায়ক জীৱনলৈ ঘুৰি যাব, নহ’লে আপুনি আন কাৰোবাৰ জীৱনক আৰমদায়ক কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব।”
প্ৰতিষ্ঠাপকগৰাকীক মিথাক কাজিমীৰ কনভাৰ্চেচন শ্ব’ত দেখা গৈছিল, য’ত ৰিয়াই সামাজিক সক্ৰিয়তাৰ সৈতে যুৱক-যুৱতীসকলক সম্পৰ্কিত হোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বিষয়ে বাখ্যা কৰিছিল, যাতে যুৱক-যুৱতীসকলে বিভিন্ন সামাজিক ব্যাধি নিৰাময়ত সহায় কৰিব পাৰে।
সমলোচনা
এচিড আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা লোকসকলৰ বাবে সংগ্ৰহ কৰা ধনৰ অপব্যৱহাৰৰ অভিযোগত সংস্থাটো নজৰদাৰীৰ আওতালৈ আহিছে। মিড-ডে নামৰ এখন বাতৰি কাকতে প্ৰকাশ কৰিছিল যে কেনেকৈ সংস্থাটোৱে ভুক্তভোগীক সহায় কৰাৰ অজুহাতত অনুদান সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু সকলো বা বেছিভাগ টকা আত্মসাৎ কৰিছিল। বাতৰিটো প্ৰকাশ হোৱাৰ পিছত সংস্থাটোৱে ভুক্তভোগীসকলক তেওঁলোকৰ প্ৰাপ্য ধন দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। প্ৰতিষ্ঠাপক ৰিয়া শৰ্মাৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ ৰুজু কৰে মুম্বাই আৰক্ষীয়ে। মিড-ডেক দিয়া ভাষ্যৰ জৰিয়তে ৰিয়াই নিজৰ নিৰ্দোষতা সাব্যস্ত কৰিছিল। অনলাইন মিডিয়া এজেন্সী দ্য লজিকেল ইণ্ডিয়ানই চলোৱা এক তদন্তত দেখা গ'ল যে মিড-ডেৰ তথ্যসমূহ সত্য আধাৰিত নহয়। অৱশেষত ৰিয়াই নিজৰ অফিচিয়েল ফেচবুক হেণ্ডেলত বাতৰি কাকততে অসত্য বাতৰি প্ৰকাশ কৰাক লৈ এক বিবৃতি প্ৰকাশ কৰে। তেওঁৰ পোষ্টটোৱে প্ৰচণ্ড জনসমৰ্থন লাভ কৰে আৰু যাৰ ফলত মিড-ডেই এক বুজাপৰা কৰিব বিচাৰিছিল। মিড-ডেৰ বাতৰিটোত আলোকিত কৰি ডি.এন.এ কাকতে ৰিয়াৰ পক্ষ লয়। ২০১৮ চনৰ জুন মাহত মুম্বাই আৰক্ষীয়ে ৰিয়াক সকলো অভিযোগৰ পৰা মুক্ত কৰে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী সংগঠন
নজৰিয়া
নজৰিয়া: এ কুইয়াৰ ফেমিনিষ্ট ৰিচ'ৰ্চ গ্ৰুপ (Nazariya: A Queer Feminist Resource Group বা Nazariya QFRG) হৈছে অলাভজনক কুইয়াৰ ফেমিনিষ্ট ৰিচ'ৰ্চ গ্ৰুপ। ই দিল্লী এন.চি.আৰত অৱস্থিত। ২০১৪ চনৰ অক্টোবৰ মাহত গঠন হোৱা এই সংগঠনটোৱে তাৰ পিছৰ পৰা দক্ষিণ এছিয়াৰ নিজৰ উপস্থিতি প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। সংস্থাটোৱে কৰ্মশালা, চেমিনাৰ, হেল্পলাইন, কেছ-ভিত্তিক পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। নজৰিয়াই লেচবিয়ান আৰু উভকামী মহিলা হিচাপে চিনাক্ত কৰা ব্যক্তিসকলৰ উপৰিও জন্মৰ সময়ত মহিলা হিচাপে চিহ্নিত ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ ব্যক্তিসকলৰ অধিকাৰ দৃঢ় কৰাৰ পোষকতা কৰে। তেওঁলোকে প্ৰতিষ্ঠানসমূহত কুইয়াৰ সম্পৰ্কে অৱগত কৰাৰ বাবেও কাম কৰে; লগতে কুইয়াৰ সম্পৰ্কীয় বিষয়, সহিংসতা আৰু জীৱিকাৰ মাজত সংযোগ গঢ়ি তোলাৰ বাবে উদ্যোগ লয়।  তেওঁলোকে ভাৰতত কুইয়াৰ, মহিলা আৰু প্ৰগতিশীল বাওঁ আন্দোলনৰ মাজৰ আন্তঃবিভাজনৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। ২০১৫ চনত নজৰিয়াই আগ্ৰাত পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক অবৈধভাৱে আটক কৰি ৰখা ১৯ বছৰীয়া শিৱীক আইনী পৰামৰ্শ, নিৰাপদ আশ্ৰয় আৰু দিল্লীলৈ যোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি সহায় কৰিছিল।
শিৱীৰ কাহিনী
২০১৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ১৯ বছৰীয়া ট্ৰেন্স ব্যক্তি শিৱীৰ অবৈধভাবে আবদ্ধ কৰি ৰখা আৰু মানৱ অধিকাৰ উলংঘাৰ সন্দৰ্ভত নজৰিয়াৰ সৈতে আমেৰিকাৰ নেচনেল চেণ্টাৰ ফৰ লেচবিয়ান ৰাইটছ (NCLR) আৰু তাৰ পিছত কিশোৰজনে নিজেই যোগাযোগ কৰে। শিৱী ৩ বছৰ বয়সৰ পৰা আমেৰিকাত বাস কৰা এজন ভাৰতীয় নাগৰিক। জন্মৰ সময়ত মহিলা হিচাপে চিহ্নিত, বৰ্তমান ট্ৰেন্স ব্যক্তি বুলি নিজকে পৰিচয় দিয়া শিৱীক, পিতৃ-মাতৃয়ে প্ৰেমিকা আছে বুলি গম পোৱাৰ লগে লগে আগ্ৰালৈ লৈ আহে। আগ্ৰাত তেওঁৰ ভ্ৰমণৰ নথি-পত্ৰ আৰু পাছপ'ৰ্ট পিতৃ-মাতৃয়ে জব্দ কৰে। তেওঁক স্থানীয় কলেজ এখনত নামভৰ্তি কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱা হয়।  শিৱী পিতৃ-মাতৃৰ তত্ত্বাৱধানত আছিল আৰু তেওঁক এজন ভাৰতীয় পুৰুষৰ সৈতে বিয়াৰ দিয়াৰ সম্ভাৱনাৰে ঘৰতে থাকিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।  শিৱীয়ে নজৰিয়াৰ ইউটিউব চেনেলত তেওঁৰ অভিজ্ঞতাসমূহ বৰ্ণনা কৰা এটা ভিডিঅ' প্ৰকাশ কৰিছিল।
২০১৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত নজৰিয়াই শিৱীৰ হৈ, হাৰাশাস্তিৰ পৰা সুৰক্ষা আৰু আমেৰিকালৈ উভতি যোৱাৰ অধিকাৰ বিচাৰি দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ত ৰিট আবেদন দাখিল কৰিবলৈ অধিবক্তা অৰুন্ধতী কাটজুক নিয়োগ কৰে। শিৱানী ভাট বনাম নেচনেল কেপিটেল টেৰিটৰী অফ দিল্লী এণ্ড আদাৰছ্ গোচৰত দিল্লী উচ্চ ন্যায়ালয়ে শিৱীৰ পক্ষত ৰায়দান কৰে আৰু তেওঁৰ আত্মনিয়ন্ত্ৰণ, ভ্ৰমণ আৰু শিক্ষাৰ অধিকাৰ পুনৰ দৃঢ় কৰে। ইয়াৰ উপৰিও আদালতে অন্যান্য বিষয়ৰ লগতে শিৱীৰ পিতৃ-মাতৃক ভ্ৰমণৰ নথি-পত্ৰ ঘূৰাই দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে, যাতে শিৱী আমেৰিকালৈ উভতি যাব পাৰে।
ৰায় ঘোষণা হোৱাৰ পিছতে শিৱী ইউ.চি.-ডেভিছত স্নায়ুজীৱবিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিবলৈ উত্তৰ কেলিফৰ্ণিয়ালৈ উভতি যায়। ৰায়দানৰ ওপৰত মন্তব্য কৰি তেওঁ কয় যে ‘[বিচাৰকজনে] মূলতঃ আইনখন সঠিকভাৱে প্ৰয়োগ কৰিছিল’ আৰু ‘এইটো উদযাপন কৰিবলগীয়া হোৱাটো দুখৰ বিষয়, কিন্তু এলজিবিটি লোকসকলৰ বাবে বহু আইন ন্যায্যভাৱে প্ৰয়োগ নহয়।’
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী সংগঠন
বৰবৰিক
বৰবৰিক বা খতু শ্যাম হৈছে উত্তৰ ভাৰতত পূজ্য এজন হিন্দু দেৱতা॥ স্কন্দ পুৰাণৰ মতে বৰবৰিক ঘটোৎকচ (ভীমৰ পুত্ৰ) আৰু দৈত্য মূৰৰ কন্যা ৰাজকুমাৰী মৌৰৱীৰ পুত্ৰ আছিল আন কিছুমান তথ্যত তেওঁ দক্ষিণৰ পৰা অহা এজন যোদ্ধা বুলি উল্লেখ আছে। তেওঁ মূল মহাভাৰতত থকা চৰিত্ৰ নহয়, সম্ভৱতঃ সংমিশ্ৰণৰ জৰিয়তে কিছুমান পৰম্পৰাত পুৰ্ববৰ্তীভাৱে সংযোজন কৰা হৈছে বুলি অনুমান কৰা হয়। বৰবৰিক প্ৰথমে এজন যক্ষ, পুৰুষ হিচাপে তেওঁৰ পুনৰ জন্ম হয়। তেওঁ সদায় দুৰ্বল পক্ষত যুদ্ধ কৰাৰ নীতিৰে বান্ধ খাই আছিল, যাৰ ফলত তেওঁ কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ নকৰাকৈয়ে সাক্ষী হৈ থিয় দিব লগা হৈছিল।
নেপালত কিৰাতি ৰজা য়ালাম্বৰক ঘটোৎকাচৰ পুত্ৰ আৰু ভীমৰ নাতি মহাভাৰতৰ বৰবৰিক বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বৰবাৰিকে মহাভাৰতৰ যুদ্ধত বধ হোৱাৰ সন্দেহ কৰা হয়। আৰু সেই অনুসৰি দেৱ-মানৱে ইজনে সিজনৰ কাষে কাষে যুদ্ধ কৰাৰ তেওঁ গৌৰৱ লাভ কৰিছিল। কিংবদন্তি অনুসৰি তেওঁক স্বৰ্গৰ প্ৰভু ইন্দ্ৰক লগ পোৱাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়। কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ স্থানীয় লোকসকলে তেওঁক আকাশ ভৈৰৱ হিচাপে চিত্ৰিত কৰিছে।
ৰাজস্থানত খতু শ্যাম মন্দিৰত বৰবৰিকক খতু শ্যাম নামেৰে পূজা কৰা হয়, আৰু গুজৰাটত তেওঁক বলিয়াদেৱ বুলি পূজা কৰা হয়। পাণ্ডৱৰ জয় নিশ্চিত হোৱাৰ উদ্দেশ্যে মহাভাৰত যুদ্ধৰ পূৰ্বে তেওঁক বলি দিয়া বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেওঁৰ বলিদানৰ বিনিময়ত তেওঁক কৃষ্ণই দেৱতা কৰি লয় বুলি জনা যায়।
কাঠ হোৱা চকুলোৰ গান
কাঠ হোৱা চকুলোৰ গান হৈছে ড° মৃণাল কলিতাই ৰচনা কৰা তিনিখন উপন্যাসিকাৰ সংকলন। গ্ৰন্থখন ২০২২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ পায়। উপন্যাসিকা তিনিখন যথাক্ৰমে "চিঞৰবোৰ", "লাভ ইন দা টাইম অব্ এপছ্"(love in the time of apps) আৰু "যুঁজ"। ইয়াৰে "লাভ ইন দা টাইম অব্ এপছ্" উপন্যাসিকাখন দৈনিক জনমভূমি কাকতত ২০১৬ চনৰ শাৰদীয় সংখ্যাত পূৰ্বে প্ৰকাশিত হৈছিল আৰু "চিঞৰবোৰ" উপন্যাসিকাখনো উক্ত কাকতৰে ২০১৭ চনৰ শাৰদীয় সংখ্যাত প্ৰকাশিত হৈছিল। "যুজ" উপন্যাসিকাখনি মাধ্যমিক শিক্ষা বিভাগ, অসম(SEBA)ৰ দ্বাৰা প্ৰণীত নৱম শ্ৰেণীৰ পাঠ্যপুথি "অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা"ত ইতিমধ্যে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
লেখক পৰিচিতি
মৃণাল কলিতা (ইংৰাজী: Mrinal Kalita) অসমৰ এগৰাকী শিশু-সাহিত্যিক, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু নিৱন্ধকাৰ। তেওঁ গুৱাহাটীৰ পাণ্ডু মহাবিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগৰ অধ্যাপক। তেওঁৰ তিনিখন গল্প সংকলন, দুখন উপন্যাস, গণিত বিষয়ক ৰচনা পুথি আৰু এখন ভিন্নধৰ্মী ৰচনাৰ পুথিৰ উপৰিও এখন প্ৰবন্ধ সংকলন প্ৰকাশ পাইছে। কলিতাৰ গল্প প্ৰকাশ, গৰীয়সী আদি আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছে। তাৰোপৰি তেখেত আমাৰ অসম, নিয়মীয়া বাৰ্তা, দৈনিক জনমভূমি আদি দৈনিক বাতৰিকাকতৰো স্তম্ভ-লেখক। কাকতত ধাৰাবাহিক ৰূপে প্ৰকাশ হোৱা কলিতাৰ 'অকপটে' আৰু 'মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ' দুটি জনপ্ৰিয় শিতান।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
উপন্যাসিকাখনত লেখকে অজয়হঁতৰ গাঁওৰ কথাৰে এখন সমাজত সময়ৰ সোঁতত হোৱা পৰিৱৰ্তনবোৰৰ প্ৰতিচ্ছবি দাঙি ধৰিছে। অজয়হঁতৰ গাঁওখনত মাঘৰ বিহুত উৰুকাৰ পুৱতি নিশা লাগন ধৰা গছত কোবাই কোবাই গছবোৰৰ শ্ৰীবৃদ্ধিৰ বাবে মৰা উছাহ ভৰা চিঞৰবোৰ এসময়ত লুপ্ত হয়। অজয়ৰ সমনীয়া বিমলৰ ৰুগীয়া বাপেকে দাৰিদ্ৰ্যই কোঙা কৰা ৭ জনীয়া ভৰা পৰিয়ালটোৰ পৰা বিনা চিকিৎসাই চিৰবিদায় মাগে। বিমলৰ দুজনী বায়েক মালতী আৰু কল্যাণীয়ে ঘৰৰ পৰা পলাই গৈ বিয়া হয়। ঘৰখন চলাবৰ বাবে বিমলৰ দাদাক দীনেশ চহৰত কাম কৰিবলৈ যায়। চহৰত দূৰ্ঘটনাত পতিত হৈ দীনেশে অকাল মৃত্যুক আকোঁৱালি ল'বলগীয়া হয়। পিছত বিমলেও দাদাকে কাম কৰা ঠাইত কাম কৰিবলৈ যায়। এদিন ৰহস্যজনকভাৱে চাৰিজন মানুহে বিমলৰ মৃতদেহ সিহঁতৰ ঘৰলৈ লৈ আনে। এতিয়া ঘৰখনত ৰৈ যায় মাক আৰু বিমলৰ আন এজনী বায়েক ভাগ্যৱতী। কিছুদিন পিছত বৃদ্ধা মাকৰো দেহাৱসান ঘটাত মালতী আৰু কল্যাণীয়ে ভগ্নী ভাগ্যৱতীক এঘৰলৈ বিয়া দিয়ে। ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে লেখকে একেখন গাঁৱৰে ৰমণীহঁতৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। এবছৰ উৰুকাৰ ৰাতি চিঞৰিবলৈ উঠোঁতে ৰমণীক দুৰ্বৃত্তই গুলীয়াই হত্যা কৰে। এই ঘটনাত মৰ্মাহত হৈ তেওঁৰ প্ৰেয়সী অৰ্পনাই মানসিক সন্তুলন হেৰুৱাই পেলায়। ইয়াৰ পিছতে গাঁওখনৰ মানুহৰ মাজত ৰং-ৰহইচ্ নোহোৱা হৈ পৰে। পিছলৈ অজয় এজন অধ্যাপক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়। মাঘৰ বিহুত গাঁৱৰ ঘৰলৈ আহোঁতে অৰ্পনা তেওঁৰ ওচৰলৈ আহে। বহু চিকিৎসাৰ অন্ততঃ সুস্থ হৈ উঠা অৰ্পনাই গাঁৱখনত সকলোৰে অভিভাৱক স্বৰূপ প্ৰয়াত মহীম খুড়াৰ স্মৃতিত মাইনা পাৰিজাত এখন খোলাৰ প্ৰস্তাৱ অজয়ৰ ওচৰত আগবঢ়ায়। ইমানতে উপন্যাসিকাখনিৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে। আজিৰ যুগত মানুহে ভাৰ্চুৱেল পৃথিৱীখনত নিজক হেৰুৱাই ক্ষণে ক্ষণে অস্থিৰতাত ভুগিছে। ইয়াকে লেখকে উপন্যাসিকাখনৰ কৃষ্ণ, ৰূপালীম্ আদি চৰিত্ৰসমূহৰ যোগেদি প্ৰস্ফুটিত কৰি তুলিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
মেগৱে অঞ্চল
মেগৱে অঞ্চল (မကွေးတိုင်းဒေသကြီး; পূৰ্বৰ মেগৱে বিভাগ) হৈছে মধ্য ম্যানমাৰৰ এটা প্ৰশাসনিক বিভাগ। ম্যানমাৰৰ সাতটা বিভাগৰ ভিতৰত ই দ্বিতীয় বৃহত্তম বিভাগ, যাৰ আয়তন ৪৪,৮২০ কিলোমিটাৰ বৰ্গমাইল (১৭,৩০৬ বৰ্গমাইল)। পা ডেল বান্ধ (ပဒဲဆည်) হৈছে মেগৱে বিভাগৰ অংলান টাউনশ্বিপৰ অন্যতম নদীবান্ধ। মেগৱে বিভাগৰ ৰাজধানী আৰু দ্বিতীয় বৃহত্তম চহৰ হৈছে মেগৱে। আটাইতকৈ ডাঙৰ চহৰখন হৈছে পাকোক্কু। মাগৱে সংমণ্ডলৰ প্ৰধান চহৰসমূহ হ’ল মাগৱে, পাকোক্কু, আউংলান, য়েনাংগায়ং, টাউংডৱিঙি, চাউক, মিনবু, থায়েট আৰু গংগাৱ।
প্ৰশাসনিক বিভাগসমূহ
মেগৱে অঞ্চলৰ জিলাসমূহ হৈছে মাগৱে, মিনবু, থায়েট, পাকোক্কু আৰু গংগাৱ, ইয়াত ২৫খন টাউনশ্বিপ আৰু ১,৬৯৬খন ৱাৰ্ড গাঁৱৰ ট্ৰেক্ট আছে। ইয়াৰ ৰাজধানী চহৰ মাগৱে (আনুমানিক জনসংখ্যা ৮৫,২১৪) আৰু ইয়াৰ সৰ্ববৃহৎ চহৰ পাকোক্কু (আনুমানিক জনসংখ্যা ১,০৭,৮৯০)।
আন আন প্ৰধান চহৰসমূহ হ’ল:
জনসংখ্যা
২০১৪ চনত মেগৱে অঞ্চলৰ জনসংখ্যা আছিল প্ৰায় ৩৯,১২,৭১১ জন। ৯৫% তকৈ অধিক লোক বামাৰ, চিন, ৰাখাইন, কেৰেন, শ্বান, আৰু এংলো-বাৰ্মিজ জনগোষ্ঠীয় আছিল, তাৰে অতি কম সংখ্যক হে সংখ্যালঘু। ঔপনিৱেশিক কালত, ম্যানমাৰৰ এই অংশত পশ্চিমীয়া শ্ৰমিক আৰু তেওঁলোকৰ বাৰ্মিজ অংশীদাৰৰ বংশধৰ এংলো-বাৰ্মিজ লোকসকলৰ জনসংখ্যা সৰ্বাধিক আছিল।
ধৰ্ম
২০১৪ চনৰ ম্যানমাৰৰ লোকপিয়ল অনুসৰি মেগৱে অঞ্চলৰ জনসংখ্যাৰ ৯৮.৮% বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোকসকলে তাত আটাইতকৈ ডাঙৰ ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায় গঠন কৰে। সংখ্যালঘু ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়সমূহৰ ভিতৰত খ্ৰীষ্টান (০.৭%), মুছলমান (০.৩%), হিন্দু (০.১%), আৰু জীৱবাদী (০.১%) আছে যিয়ে সামূহিকভাৱে মেগৱে অঞ্চলৰ বাকী জনসংখ্যাক সামৰি লৈছে।
ৰাজ্যিক সংঘ মহা নায়কা সমিতিৰ ২০১৬ চনৰ পৰিসংখ্যা অনুসৰি মাগৱে অঞ্চলত ৩১,৩৪৯ জন বৌদ্ধ সন্ন্যাসী পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল, যিয়ে ম্যানমাৰৰ মুঠ সংঘৰ সদস্যৰ ৫.৯% অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল, য'ত নবীন সমনেৰা আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে নিযুক্ত ভিক্ষু দুয়োটাকে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। সন্ন্যাসীৰ অধিকাংশই থুধাম্মা নিকায়াৰ (৯৭%), তাৰ পিছত শ্বেগীন নিকায়া (২.৪%) আৰু বাকী সন্ন্যাসীসকল অন্যান্য সৰু মঠৰ গোটৰ অন্তৰ্গত। ২,৪৭৩ টা থিলাশ্বিন মেগৱে অঞ্চলত পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল, যিয়ে ম্যানমাৰৰ মুঠ থিলাশ্বিন সম্প্ৰদায়ৰ ৪.১% অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল।
যাতায়ত
সামগ্ৰীৰ পৰিমাণ আৰু সেৱা আগবঢ়োৱা জনসংখ্যা দুয়োটা দিশতে ইৰাৱাডী নদী হৈছে মেগৱে অঞ্চলৰ প্ৰধান পৰিবহণ ব্যৱস্থা। এই অঞ্চলৰ বেছিভাগ প্ৰধান চহৰ ইৰাৱাডীৰ নদীৰ বন্দৰ; ইয়াৰ ভিতৰত আছে মেগৱে, পাকোক্কু, মিনবু, য়েনাংগিয়াং, চৌক, এলানম্যো, আৰু থায়েটম্যো। পাকোকুৰ নদী বন্দৰটো মেগৱে অঞ্চলৰ এটা প্ৰধান বন্দৰ আৰু ইয়াংগন বন্দৰ আৰু মাণ্ডেলে বন্দৰৰ পিছত ম্যানমাৰৰ তৃতীয় গুৰুত্বপূৰ্ণ নদী বন্দৰ।
অ-ইৰাৱাডী অঞ্চলৰ বাবে পৰিবহণৰ প্ৰধান ৰূপ হৈছে পথ। নদীখনৰ পশ্চিম দিশত পথ ব্যৱস্থা কম উন্নত। দুলেনযুক্ত পথেৰে সংযুক্ত হৈ আছে নগৰসমূহ। বেছিভাগ চহৰতে ৰেংগুন (ইয়াংগন) আৰু মাণ্ডেলেলৈ নিয়মীয়া বাছ পৰিবহণ ব্যৱস্থা আছে।পাকোক্কু দলং ভাৰত–ম্যানমাৰ–থাইলেণ্ড ত্ৰিপাক্ষিক ঘাইপথৰ অংশ আৰু ম্যানমাৰৰ আটাইতকৈ দীঘল দলং।
প্যায়ৰ পৰা ন্যাউং-উ, পাকোক্কু আৰু ম্যুংগিয়ান ৰেলপথ পূব মেগৱেৰ মাজেৰে গৈ ৰাজধানী নেইপিডাউ, ৰেংগুন আৰু মাণ্ডেলেৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰে। সেই লাইনত মেগৱেৰ প্ৰধান ষ্টপেজ হ’ল টাউংডৱিংগি আৰু নাটমাউক। ইয়াৰ উপৰিও কিয়াংগিনৰ ইৰাৱাডী বন্দৰৰ পৰা উত্তৰ দিশলৈ দুটা ৰেলপথ আছে, এটা ছাগাইং অঞ্চলৰ চাউং-উলৈ আৰু আনটো ম্যাইং আৰু কিয়াউৰ কাষেৰে ম্যিথা নদীৰ উপত্যকালৈ।
ৰাজধানী মেগৱেত এটা সৰু অবাণিজ্যিক বিমানবন্দৰ আছে য'ত মেগৱে চহৰৰ বাবে বিমান পৰিবহণ বেছিভাগেই ইৰাৱাডীৰ কাষেৰে উত্তৰ দিশত প্ৰায় ১১৩ কিলোমিটাৰ দূৰত থকা ন্যাউং ইউত বাগান বিমানবন্দৰৰ জৰিয়তে আহিছিল। গংগাৱ, কিয়াউক্টু, পাকোক্কু আৰু পাউকত বাণিজ্যিক বিমানবন্দৰ আছে। ২০১৮ চনলৈকে অৱশ্যে তেওঁলোকৰ কোনো এখনৰ নিয়মীয়াকৈ বিমান সেৱাৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰা হোৱা নাই। পাকোক্কু বিমানবন্দৰে অৱশ্যে অতি সোনকালে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰলৈ উন্নীত কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
নেলী সেনগুপ্ত
নেলী সেনগুপ্ত (Nellie Sengupta; জন্ম: এডিথ এলেন গ্ৰে; ১২ জানুৱাৰী ১৮৮৮- ২৩ অক্টোবৰ ১৯৭৩) ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ বাবে যুঁজ দিয়া এগৰাকী ইংৰাজ মহিলা। প্ৰথম মহিলা এল্ডাৰমেন হিচাপে ১৯৩৩ চনত কলিকতাত অনুষ্ঠিত হোৱা ৪৮ সংখ্যক বাৰ্ষিক অধিৱেশনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সভানেত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়। ভাৰত চৰকাৰে সামাজিক কৰ্ম শিতানত তেওঁৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্ম বিভূষণ বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
পৰিয়াল
এডিথ আছিল ফ্ৰেডেৰিক আৰু এডিথ হেনৰিটা গ্ৰেৰ কন্যা। কেম্ব্ৰিজত জন্মগ্ৰহণ আৰু ডাঙৰ-দীঘল হোৱা এডিথৰ পিতৃয়ে ক্লাবত কাম কৰিছিল। গাভৰু অৱস্থাত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰত থকা ডাউনিং কলেজৰ ছাত্ৰ বঙালী যুৱক যতীন্দ্ৰ মোহন সেনগুপ্তাৰ প্ৰেমত পৰিছিল। পিতৃ-মাতৃৰ বিৰোধিতা সত্ত্বেও যতীন্দ্ৰ মোহনক বিয়া কৰাই তেওঁৰ সৈতে কলিকতালৈ গুছি আহে। পিছলৈ তেওঁ নেলী নামেৰে জনাজাত হয়। দম্পত্তিহালৰ শিশিৰ আৰু অনিল নামেৰে দুজন পুত্ৰসন্তান আছিল।
অসহযোগ আন্দোলন
ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ পিছত নেলীৰ স্বামী যতীন্দ্ৰ মোহনে কলিকতাত অধিবক্তা হিচাপে অতি সফল কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯২১ চনত যতীন্দ্ৰ মোহনে ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত যোগদান কৰে আৰু তিনিটা কাৰ্যকাল কলিকতাৰ মেয়ৰ আৰু বিধানসভাৰ মুৰব্বী হোৱাৰ উপৰিও বংগত মহাত্মা গান্ধীৰ সোঁহাত আছিল। ১৯২১ চনৰ অসহযোগ আন্দোলনত নেলীয়ে স্বামীৰ সৈতে যোগদান কৰে। অসম-বংগ ৰেলকৰ্মীসকলৰ ধৰ্মঘটৰ সময়ত তেওঁৰ কাৰাগাৰত বন্দী হোৱাৰ পিছত জিলা কৰ্তৃপক্ষই সভা-সমিতি কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰাৰ বিৰুদ্ধে বলপূৰ্বক প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে আৰু গণসভাত ভাষণ দিয়ে। ঘৰে ঘৰে খাদী বিক্ৰী কৰি তেওঁ আইন অমান্য কৰে। ১৯৩১ চনত দিল্লীত আইনবিৰোধী সভাত ভাষণ দিয়াৰ বাবে চাৰি মাহৰ কাৰাদণ্ড ভুগিবলগীয়া হয়। ৰাঁচীত বন্দী হৈ থকা যতীনৰ মৃত্যু হয় ১৯৩৩ চনত।
কংগ্ৰেছৰ সভাপতি
লোণ সত্যগ্ৰহৰ অস্থিৰতাৰ সময়ত কংগ্ৰেছৰ বহু জ্যেষ্ঠ নেতাক কাৰাগাৰত বন্দী কৰা হৈছিল। ১৯৩৩ চনৰ কলিকতা অধিৱেশনৰ পূৰ্বে চৰকাৰে কংগ্ৰেছৰ নিৰ্বাচিত সভাপতি পণ্ডিত মদন মোহন মালৱীয়ক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। দল আৰু দেশলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে নেলীক দলৰ দ্বাৰা সভাপতি নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
১৯৩৩ আৰু ১৯৩৬ চনত কলিকতা পৌৰ নিগমৰ এল্ডাৰমেন হিচাপেও নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৪০ আৰু ১৯৪৬ চনত বংগ বিধানসভালৈ কংগ্ৰেছৰ টিকটত নিৰ্বাচিত হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত বিদেশী সৈন্যৰ অসৎ আচৰণৰ প্ৰতিও তেওঁ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:পদ্ম বিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
অন্ধবিশ্বাস
অযুক্তিকৰ বা অতিপ্ৰাকৃতিক বুলি গণ্য কৰা, ভাগ্য বা যাদু, অনুভূত অলৌকিক প্ৰভাৱ বা অজ্ঞাত বস্তুৰ প্ৰতি ভয়ৰ বাবে জগৰীয়া কৰা যিকোনো বিশ্বাস বা প্ৰথাক অন্ধবিশ্বাস বোলে। ইয়াক সাধাৰণতে ভাগ্য, তাবিজ, জ্যোতিষ, ভৱিষ্যদ্বাণী, আত্মা আৰু কিছুমান অস্বাভাৱিক সত্তাক আগুৰি থকা বিশ্বাস আৰু প্ৰথাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰা হয়, বিশেষকৈ এই বিশ্বাস যে ভৱিষ্যতৰ পৰিঘটনাসমূহ নিৰ্দিষ্ট (আপাত দৃষ্টিত) অসংলগ্ন পূৰ্বৰ পৰিঘটনাৰ দ্বাৰা ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিব পাৰি।
লগতে, প্ৰচলিত ধৰ্মত কথিত অন্ধবিশ্বাস বা সকলো ধৰ্মকে ধৰ্মবিৰোধীসকলে পালন নকৰা ধৰ্মক বুজাবলৈ প্ৰায়ে অন্ধবিশ্বাস শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সমসাময়িক ব্যৱহাৰ
শব্দটোৰ সংজ্ঞা বেলেগ বেলেগ, কিন্তু সাধাৰণতে অন্ধবিশ্বাসক পৃথিৱীৰ বৈজ্ঞানিক জ্ঞানৰ সৈতে বিৰোধী অযুক্তিকৰ বিশ্বাস বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। ষ্টুয়াৰ্ট ভাইজে প্ৰস্তাৱ দিছে যে এটা অন্ধবিশ্বাসৰ "ক্ৰিয়াৰ অনুমানিক ব্যৱস্থাটো ভৌতিক জগতখনৰ বিষয়ে আমাৰ বুজাবুজিৰ সৈতে অসঙ্গতিপূৰ্ণ", জেন ৰাইজেনে এই বিশ্বাসসমূহ কেৱল বৈজ্ঞানিকভাৱে ভুল নহয়, বৰঞ্চ অসম্ভৱ বুলিও যোগ কৰিছে। একেদৰে লাইছান ডেমিছে অন্ধবিশ্বাসক সংজ্ঞায়িত কৰিছে যে "যি বস্তু, কাৰ্য্য বা পৰিস্থিতিয়ে কোনো পৰিঘটনাৰ সৈতে যুক্তিসংগতভাৱে সম্পৰ্কিত নহয়, ইয়াৰ ফলাফলক প্ৰভাৱিত কৰে বুলি অযুক্তিকৰ বিশ্বাস",  ডেল মাৰ্টিনে কয় যে তেওঁলোকে "এই বিষয়ে ভুল বুজাবুজিৰ পূৰ্বধাৰণা কৰে কাৰণ আৰু প্ৰভাৱ, যিবোৰ আধুনিক বিজ্ঞানে নাকচ কৰিছে।" অক্সফৰ্ড ইংৰাজী অভিধানে ইয়াক "অযুক্তিকৰ, ভিত্তিহীন", মেৰিয়াম ৱেবষ্টাৰক "কাৰণতা বা বিশ্বাস বা অনুশীলনৰ বিষয়ে এটা ভুৱা ধাৰণা" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে ] কেম্ব্ৰিজ অভিধান "মানৱ যুক্তি বা বৈজ্ঞানিক জ্ঞানৰ ভিত্তিহীন"। অন্ধবিশ্বাসৰ এই ধাৰণাটো ফলাফলৰ সৈতে কাৰণগতভাৱে জড়িত নহয়।
ভাইজে প্ৰস্তাৱ দিছে যে অযুক্তিকৰ আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে নিৰ্ভৰশীল হোৱাৰ উপৰিও অন্ধবিশ্বাসবোৰ সহায়ক হ’ব লাগিব: কোনো বিশ্বাস ৰখা ব্যক্তিজনে প্ৰকৃত প্ৰভাৱ আশা কৰা হয়, যেনে পুৰস্কাৰ লাভৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি। এই পাৰ্থক্যই এনে অনুশীলন বাদ দিয়ে য'ত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে কেৱল মনোৰঞ্জন পোৱাৰ আশা কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অন্ধবিশ্বাস
কাটাৰৰ নাৰী
thumb|কাটাৰৰ নৰ্থৱেষ্টাৰ্ণ ইউনিভাৰ্চিটিৰ ছাত্ৰী কাটাৰৰ নাৰীৰ(Women in Qatar) অধিকাৰ দেশখনৰ পুৰুষ অভিভাৱকত্ব আইন অনুসৰি সীমাবদ্ধ হৈ আছে । বৰ্তমান কাটাৰ হৈছে উপসাগৰীয় অঞ্চলৰ একমাত্ৰ দেশ য'ত এনে আইন আছে । কাটাৰ ইছলামৰ ৱাহাবী ব্যাখ্যাৰ দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত। দেশত মহিলা আৰু পুৰুষ উভয়কে একে সময়তে, ১৯৯৯ চনত ভোটাধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। কাটাৰী মহিলাসকলৰ শ্ৰমিক শক্তিত অংশগ্ৰহণৰ হাৰ বিশ্বৰ গড়তকৈ উচ্চ আৰু আৰবীয় ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। শৈক্ষিক ডিগ্ৰী লাভ কৰা কাটাৰী মহিলাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান সংখ্যাৰ ফলতেই এনে হৈছে বুলি ঠাৱৰ কৰিব পাৰি।
লিংগৰ মাজত মিশ্ৰণ সীমিত। ৰাজহুৱা স্থানত কাটাৰী মহিলাসকলে পৰম্পৰাগত কাপোৰ পিন্ধিব বুলি বহুলাংশে আশা কৰা হয়-যি পৰিধান সাধাৰণতে আবায়া আৰু শ্বায়লাৰে সমৃদ্ধ। এই দুয়োটাই আংশিকভাৱে নাৰীক লুকুৱাই ৰাখে। মনোবিজ্ঞানী মৌজা আল মালকিয়ে দাবী কৰে যে লিংগ পৃথকীকৰণ ধৰ্মীয় কাৰকতকৈ সাংস্কৃতিক কাৰকৰ দ্বাৰা বেছি প্ৰভাৱিত হয়। কাটাৰৰ মহিলাসকলে পুৰুষ অভিভাৱকৰ পৰা বিবাহ, চৰকাৰী বৃত্তিত বিদেশত অধ্যয়ন, চৰকাৰী চাকৰিত কাম কৰা, নিৰ্দিষ্ট বয়সলৈকে বিদেশ ভ্ৰমণ, প্ৰজননগত স্বাস্থ্যৰ যত্ন পাবলৈ আৰু শিশুৰ প্ৰাথমিক অভিভাৱক হিচাপে কাম কৰিবলৈ অনুমতি ল'ব লাগে। আনকি তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱাৰ পাছতো এইদৰে অনুমতি লৈ থাকিব লাগে।
১৯৫১ চনত কাটাৰ চৰকাৰে খালিদ বিন এল ৱালিদ বয়ছ স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সময়ত আমনা মাহমুদ আল-জৈদা নামৰ এগৰাকী মহিলাই চৰকাৰক ছোৱালীৰ বাবে আন এখন স্কুল খুলিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। কাটাৰৰ সমাজে নাৰী শিক্ষাৰ ধাৰণাটোৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰাৰ বাবে তেওঁৰ অনুৰোধ নাকচ কৰা হয়। অসুবিধা থকাৰ পিছতো আমনা মাহমুদে নিজৰ ঘৰৰ ভিতৰতে নিজাকৈ আকস্মিক বিদ্যালয়ৰ সৃষ্টি কৰি পঢ়িবলগীয়া ছোৱালীকেইজনীক পঢ়াই দিলে। ১৯৫৩ চনত কাটাৰ চৰকাৰে আমনা মাহমুদৰ বিদ্যালয়খনক আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতি দিয়ে, যাৰ ফলত তেওঁ ছোৱালীৰ বাবে কাটাৰী বিদ্যালয়ৰ কাটাৰী শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কাম কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।
কাটাৰৰ বেছিভাগ মহিলাই নাৰী শিক্ষাক বিভিন্ন কাৰণত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি ভাবে। ইয়াৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়টো হ’ল বিবাহ বিচ্ছেদৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰা। দেশখনত বৃদ্ধি পোৱা বিবাহ বিচ্ছেদৰ হাৰত বহু কাটাৰী যুৱতী চিন্তিত হৈ পৰিছে। এই হাৰ বিগত বছৰসমূহত যথেষ্ট বৃদ্ধি পাইছে। আৰু ২০০৭ চনৰ পৰা প্ৰায় ৭০% বৃদ্ধি পাইছে। শৈক্ষিক ডিগ্ৰী লাভ কৰাটো মহিলাসকলে প্ৰায়ে এনে এটা পদ্ধতি বুলি ধৰি লয় যাতে বিবাহ বিচ্ছেদৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে আৰ্থিক আত্মনিৰ্ভৰশীলতা অৰ্জন কৰিব পাৰে। আন এটা কাৰণ হ’ল কাটাৰৰ মহিলাসকলে শিক্ষাক মহিলা সৱলীকৰণৰ এক প্ৰকাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান ধাৰণা। এই ধাৰণাটোক তেওঁলোকৰ গুৰুত্ব প্ৰমাণ কৰা আৰু নিজৰ বাবে প্ৰকৃত স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ সুযোগ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
মহিলা আৰু পুৰুষক বিনয়ী সাজ-পোছাক পৰিধান কৰাটো বাঞ্ছা কৰা হয়। সাজ-পোছাক সাধাৰণতে সামাজিক ৰীতি-নীতিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু আন দেশৰ তুলনাত কিছু শিথিল। কাটাৰী মহিলাসকলে সাধাৰণতে প্ৰথাগত সাজ-পোছাক পিন্ধে য'ত "দীঘল ক'লা চোলা" আৰু ক'লা মূৰৰ আৱৰণ "হিজাব" অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে, যাক স্থানীয়ভাৱে ব'ছিয়া বুলি কোৱা হয়। কিন্তু মহিলাসকলৰ বাবে অধিক পৰম্পৰাগত চুন্নী মুছলমান সাজ-পোছাক হ'ল আবায়াহ নামেৰে জনাজাত ক'লা ৰঙৰ শৰীৰ আৱৰণ আৰু শ্বায়লা নামেৰে জনাজাত মূৰ ঢাকিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ক'লা স্কাৰ্ফ ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
সৰোজা বৈদ্যনাথন
সৰোজা বৈদ্যনাথন (Saroja Vaidyanathan; জন্ম:১৯ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৩৭) এজন নৃত্য পৰিচালক, গুৰু আৰু ভাৰতনাট্যমৰ এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় শিল্পী। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০০২ চনত পদ্মশ্ৰী আৰু ২০১৩ চনত পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে।
জীৱনী
১৯৩৭ চনত সৰোজাই কৰ্ণাটকৰ বেলাৰীত জন্মগ্ৰহণ কৰে। চেন্নাইৰ সৰস্বতী গণ নিলয়মত ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰাৰম্ভিক প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰি টতেওঁ পিছলৈ থাঞ্জাৱুৰৰ গুৰু কট্টুমন্নাৰ মুথুকুমাৰন পিল্লাইৰ অধীনত অধ্যয়ন কৰে। তেওঁ মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক পি. ছম্বমুৰ্তিৰ অধীনতো কৰ্ণাটকী সংগীত শিকে আৰু খৈৰাগড়ৰ ইন্দিৰা কলা সংগীত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা নৃত্যত ডি.লিট উপাধি লয়।
সৰোজাৰ মাক-দেউতাক উভয়ে লেখক আছিল। মাক কনকম ধৰ্মৰাজনেচ তামিল ভাষাত ডিটেক্টিভ গল্প লিখিছিল। সৰোজাৰ স্বামী বৈদ্যনাথন ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ বিহাৰ কেডাৰৰ এজন বিষয়া। দম্পতিহালৰ কমলেশ নামৰ এজন পুত্ৰ সন্তান আছে। তেওঁলোকৰ বোৱাৰীয়েক ৰমা বৈদ্যনাথন এগৰাকী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতি থকা ভাৰতনাট্যম শিল্পী।
পৰিয়াল
সৰোজাৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়োজনেই লেখক। মাতৃ কনাকাম ধৰ্মৰাজন তামিল ভাষাৰ ডিটেক্টিভ গল্পৰ লেখিকা আছিল। বিহাৰ কেডাৰৰ ভাৰতীয় অসামাৰিক সেৱাৰ বিষয়া বৈদ্যনাথনৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় ।  দম্পতীহালৰ এজন পুত্ৰ কামেশ আৰু তেওঁলোকৰ বোৱাৰীয়েক ৰামা বৈদ্যনাথন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন এগৰাকী সুপৰিচিত ভাৰতনাট্যম শিল্পী। সৰোজাৰ নাতিনী, দক্ষিণা বৈদ্যনাথন বাঘেলো এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী।
নৃত্যজীৱন
ৰাজহুৱা স্থানত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰাত সামাজিক ৰক্ষণশীলতা আৰু বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলত বিয়াৰ পিছত সৰোজাই নৃত্য এৰি দিয়ে আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে ঘৰতে শিশুসকলক নৃত্য শিকোৱাৰ কামত লাগি যায়। ১৯৭২ চনত স্বামী দিল্লীলৈ বদলি হোৱাৰ পিছত ১৯৭৪ চনত তাত গণেশ নাট্যালয় স্থাপন কৰে। তেওঁক শুভাকাংক্ষী আৰু পৃষ্ঠপোষকসকলে আৰ্থিকভাৱে সহায় কৰিছিল আৰু ১৯৮৮ চনত কুতুব ইন্সটিটিউচনেল এলেকাত নাট্যালয়খন স্থানান্তৰ কৰে। নৃত্যৰ উপৰিও নাট্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ভাৰতনাট্যমৰ বিষয়ে সামগ্ৰিক ধাৰণা দিবলৈ তামিল, হিন্দী আৰু কৰ্ণাটকী কণ্ঠ সংগীতো শিকোৱা হৈছিল।
সৰোজা এগৰাকী উৰ্বৰ কৰিঅ’গ্ৰাফাৰ আৰু তেওঁ দহটা পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ বেলে আৰু প্ৰায় দুহাজাৰ ভাৰতনাট্যম ভংগীমা ৰচনাৰ কৃতিত্বৰ অধিকাৰী। ২০০২ চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ আছিয়ান শীৰ্ষ সন্মিলনৰ ভ্ৰমণসংগী হিচাপে তেওঁ দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এক সাংস্কৃতিক ভ্ৰমণ কৰিছিল। সুব্ৰমণীয়া ভাৰতীৰ ৰচনাৰ আধাৰত তেওঁ কেইবাটাও নৃত্য ৰচনা কৰিছিল।
বঁটা
২০০২: পদ্মশ্ৰী, কলাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে।
২০০৮: সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা, ভাৰতনাট্যমত।
২০১৩: পদ্মভূষণ।
২০১৯-২১: সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক
দৰ্শনা জাভেৰী
দৰ্শনা জাভেৰী (Darshana Jhaveri; জন্ম: ১৯৪০) চাৰিগৰাকী জাভেৰী ভগ্নীৰ ভিতৰত কনিষ্ঠা দৰ্শনা জাভেৰী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় মণিপুৰী নৃত্যৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ শিল্পী। তেওঁ গুৰু বিপিন সিঙৰ শিষ্যা। ১৯৫৮ চনৰ পৰা দৰ্শনাই ভনীয়েকসকলৰ সৈতে মঞ্চত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিবলৈ লয়। ১৯৭২ চনত ভাৰতত মণিপুৰী নৃত্যক জনপ্ৰিয় কৰা মণিপুৰী নৰ্তনালয়ৰ তেওঁ আছিল অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক। দৰ্শনাৰ নেতৃত্বাধীন এই নৃত্যশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৰ শাখা মুম্বাই, কলকাতা আৰু ইম্ফলত আছে। কলাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে দৰ্শনাক কালিদাস সন্মান, সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু প্ৰশিক্ষণ
মুম্বাইৰ এটা গুজৰাটী পৰিয়ালত দৰ্শনা জাভেৰীৰ জন্ম হৈছিল। ডাঙৰ-দীঘলো হৈছিল মুম্বাইতে। ছয় বছৰ বয়সত ডাঙৰ ভনীয়েক নয়না আৰু ৰঞ্জনাই গুৰু বিপিন সিঙৰ পৰা নিজৰ ঘৰতে  মণিপুৰী নৃত্য শিকি থকা দেখিছিল। কম দিনৰ ভিতৰতে তেৱোঁ ভনীয়েক সুৱেৰ্ণাৰ সৈতে একেজন গুৰুৰ পৰা নৃত্য শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰে। পিছলৈ তেওঁ সূত্ৰধাৰী ক্ষেত্ৰীতোম্বী দেৱীৰ পৰা পৰম্পৰাগত ৰাসলীলা নৃত্য, গুৰু মেইটেই টম্বা সিঙৰ পৰা নাট পুং আৰু কুমাৰ মাইবিৰ পৰা পৰম্পৰাগত মাইবি জাগৈ নৃত্য শিকিছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৫০ চনৰ ভিতৰত জাভেৰী ভগ্নী – – নয়না, ৰঞ্জনা, সুৱেৰ্ণা, আৰু দৰ্শনাই –  – সমগ্ৰ ভাৰত আৰু বিদেশত একেলগে মঞ্চত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকে আছিল প্ৰথম অমণিপুৰী শিল্পী, যিয়ে ইম্ফলৰ ৰাজপ্ৰাসাদৰ ভিতৰৰ গোবিন্দজী মন্দিৰত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। জাভেৰী ভগ্নীসকলে ১৯৭২ চনত তেওঁলোকৰ গুৰু আৰু কলাৱতী দেৱীৰ সৈতে মুম্বাই, কলকাতা আৰু ইম্ফলত মণিপুৰী নৰ্তনালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰে। দিন যোৱাৰ লগেলগে তেওঁলোকৰ নাম মণিপুৰী নৃত্যৰ সমাৰ্থক হৈ পৰে।  দৰ্শনাই নৃত্যৰ বিষয়ে কেইবাখনো কিতাপ আৰু প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰিছে আৰু নিজেই গুৰুৰ দায়িত্ব লোৱাৰ পূৰ্বে তেওঁৰ গুৰুক প্ৰশিক্ষণ. গৱেষণাৰ লগতে নৃত্য ৰচনাতো সহায় কৰি আহিছে।
বিখ্যাত নৃত্য সমালোচক সুনীল কোঠাৰীয়ে ২০০৮ চনত এটা প্ৰবন্ধত কোৱা মতে, তেওঁলোক “মণিপুৰী নৃত্যৰ মন্দিৰ পৰম্পৰাক চহৰলৈ লৈ আহিছিল।” প্ৰবন্ধটোত এইটোও উল্লেখ কৰা হৈছে যে দুই দশকৰ পূৰ্বে নয়নাৰ মৃত্যু হৈছিল আৰু সুৱেৰাৰ অসুস্থতাৰ বাবে ৰঞ্জনা আৰু দৰ্শনাইহে শিকোৱাৰ উপৰিও নৃত্য দলৰ সৈতে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰি আছে।
বঁটা
১৯৯৬: সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা, মণিপুৰী নৃত্যত।
২০০২: পদ্মশ্ৰী, কলাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে।
২০১৮: কালিদাস সন্মান।
তুলসী (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। তুলসী শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:
দৰ্শনা জাভেৰী
বঁটা
২০১৯-২১: সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ।
তুলসী (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
দৰ্শনা জাভেৰী
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক
অশোক (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। অশোক শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:
শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
ফুলৰেণু গুহ
ফুলৰেণু গুহ (Phulrenu Guha; জন্ম:দত্ত; ১৩ আগষ্ট ১৯১১-২৮ জুলাই ২০০৬) এগৰাকী ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ কৰ্মী, শিক্ষাবিদ আৰু ৰাজনীতিবিদ আছিল। ১৯৬৪ চনৰ এপ্ৰিলৰ পৰা ১৯৭০ চনৰ এপ্ৰিললৈকে পশ্চিম বংগৰ পৰা ভাৰতীয় সংসদৰ উচ্চ সদন ৰাজ্যসভাৰ সদস্য আছিল। ১৯৬৭ চনৰ পৰা ১৯৬৯ চনলৈকে ইন্দিৰা গান্ধী চৰকাৰৰ সমাজ কল্যাণ মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা গুহই ১৯৮৪ চনত পশ্চিম বংগৰ কণ্টাই সমষ্টিৰ পৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৭৭ চনত পদ্মভূষণ বঁটা লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯১১ চনৰ ১৩ আগষ্টত কলিকতাত উপ-দণ্ডাধীশ সুৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত আৰু সমাজকৰ্মী অবালাবালা দত্তৰ ঘৰত গুহই জন্মগ্ৰহণ কৰে।এটা প্ৰগতিশীল পৰিয়ালত লালিত-পালিত হোৱা গুহই সমাজ সেৱা আৰু ন্যায়ৰ বাবে থিয় দিয়াৰ মানসিকতা পিতৃ-মাতৃৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰিছিল। স্মৃতিগ্ৰন্থ এলো-মেলো মনে এলোত তেওঁ লিখিছে যে বংগ বিভাজনৰ চৰকাৰে লোৱা সিদ্ধান্তৰ প্ৰতিবাদত তেওঁৰ পিতৃয়ে চৰাকাৰী চাকৰিৰ পদত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, অৱশ্যে বৰিশালৰ এজন নমস্য সমাজ সংস্কাৰক অশ্বিনী কুমাৰ দত্তই তেওঁক তেনে নকৰিবলৈ বুজাইছিল। তথাপিও তেওঁৰ এই প্ৰত্যাহ্বানমূলক স্বভাৱটোৰ বাবে ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলে তেওঁক অপছন্দ কৰিবলৈ লৈছিল; যাৰবাবে তেওঁক বহুবাৰ অসুবিধাজনক পোষ্টিং দিয়া হৈছিল।
প্ৰবাসী জীৱন
লণ্ডনত থকাৰ সময়ত ভাৰতৰ আৰ্থ-ৰাজনৈতিক পৰিৱেশৰ সৈতে গুহৰ সংযোগ বিচ্ছিন্ন হোৱা নাছিল। ভাৰতৰ পৰা অহা চিঠি আৰু বাতৰি কাকতৰ যোগেদি দেশখনৰ খা-খবৰ ৰাখিছিল। লণ্ডনত থকা অৱস্থাতে তেওঁ কমিউনিজমৰ প্ৰতি তেওঁ তীব্ৰ আগ্ৰহ জাগিছিল আৰু বৃটেইনৰ তেতিয়াৰ কমিউনিষ্ট নেতা বেন ব্ৰেডলীক লগ ধৰিছিল।[14] ১৯২৮ চনত ভৱিষ্যতৰ স্বামী বীৰেশে ইংলেণ্ড এৰি যোৱাৰ পিছত গুহই পেৰিছৰ ছৰবন বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। বীৰেশে লণ্ডন আৰু কেম্ব্ৰিজত ছাৰ জেক ড্ৰেমণ্ড আৰু ছাৰ ফ্ৰেডেৰিক গোলেণ্ড হপকিন্সৰ সৈতে কাম কৰি ভিটামিন আৱিষ্কাৰ কৰাত সহায় কৰিছিল।
গুহই ১৯৩৮ চনৰ জুন মাহত কলিকতা আহি পায়। কোৱা হয় যে তেওঁ ব্ৰিটেইনৰ পৰা ভাৰতত কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাংগঠনিক কাম কৰিবলৈ ৩০০০টকা লৈ আহিছিল।
সামাজিক জীৱন
কলিকতালৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত গুহই এখন মহিলা মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিবলৈ লয় আৰু খিদিৰপুৰৰ পাৰঘাট (dock) অঞ্চলত নিৰক্ষৰতা নিৰ্মূলকৰণৰ বাবে বিভিন্ন প্ৰকল্প গ্ৰহণ কৰে, য’ত তেওঁৰ বেশ্যাসকলৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ যোগাযোগ হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ জীৱন ওচৰৰ পৰা পৰ্যবেক্ষণ কৰিছিল। এই অভিজ্ঞতাই পিছলৈ পিছলৈ নিঃস্ব মহিলাসকলৰ বাবে সংগঠন স্থাপন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ বাবে সহায়ক হয়। প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ গান্ধী দৰ্শনত প্ৰতি অবিশ্বাসী আছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত যুদ্ধ বিৰোধী আন্দোলনৰ বাবে কাম কৰাৰ সময়ত গান্ধীৰ অহিংসাৰ ধাৰণাসমূহৰ প্ৰতি তেওঁ আকৰ্ষিত হয় আৰু এই বিশ্বাসে তেওঁক ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
ভূৱনেশ্বৰী আই
ভূৱনেশ্বৰী আই বা কমলপ্ৰিয়া(Bhuwaneshari Aai) কোচ সেনাপতি চিলাৰায় বা শুক্লধ্বজৰ পত্নী আৰু শংকৰদেৱৰ ভতিজী আছিল৷ তেওঁৰ মুখত শংকৰদেৱ বিৰচিত বৰগীত শুনিয়েই চিলাৰায়ে শংকৰদেৱৰ ভক্ত হৈ পৰিছিল আৰু শংকৰদেৱক কোচ ৰাজদৰবাৰত গুৰুৰ সন্মান দেখুৱাইছিল৷ আনুমানিক ১৬শ শতিকাত জন্ম হোৱা ভূৱনেশ্বৰীৰ পিতৃৰ নাম আছিল, ৰামৰায় বা জগতানন্দ৷ তেওঁ শংকৰদেৱৰ জ্ঞাতিভাই আছিল৷ সমসাময়িক কালৰ আন এগৰাকী ভূৱনেশ্বৰী আছিল বৈষ্ণৱ গুৰু হৰিদেৱৰ কন্যা৷ তেওঁ অসমৰ প্ৰথম মহিলা সত্ৰাধিকাৰ৷ পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ পিছত হৰিদেৱে এইগৰাকী ভূৱনেশ্বৰীক “মানেৰী’’ সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ পাতে৷
চিলাৰায়ৰ শৰণ
পামৰু মন ৰাম চৰণে চিত্ত দেহু৷ অথিৰ জীৱন ৰাম, মাধৱ কেৰি নাম, মৰণ সমল লেহু৷.....
বিবাহ
কোঁচ ৰজা নৰনাৰায়ণে শনিৰ দশা এৰুৱাবলৈ বৰনগৰ আৰু ডিঙা নগৰত অস্থায়ী শিবিৰ পাতি বহুদিন বাস কৰিছিল৷ তাতেই ৰামৰায়ৰ কন্যা কমলপ্ৰিয়াক দেখা পাই চিলাৰায় মোহিত হয় আৰু বিয়া কৰাবলৈ মন কৰে৷ প্ৰথমাৱস্থাত কায়স্থ কূলৰ ৰামৰায়ে অসবৰ্ণ বিবাহৰ অচিলা লৈ সন্মতি দিয়া নাছিল যদিও শংকৰদেৱৰ মধ্যস্থতাত আনুস্থানিকভাৱে বিয়া দিয়া হয়৷ ৰাজপৰিয়ালৰ মানুহ আগবাঢ়ি আহি ছোৱালী নিনিয়ে আৰু অসমীয়া সমাজৰ দস্তুৰমতে ছোৱালীঘৰেও আগবাঢ়ি গৈ বিয়া নহয়৷ এই মতানৈক্য আঁতৰাবলৈ শংকৰদেৱে সমিধান দিলে, দুয়োপক্ষ নিজ নিজ স্থানৰ পৰা আগুৱাব আৰু য’তে মিলিত হয়, তাতেই বিয়া হ’ব৷ এই সিদ্ধান্তমৰ্মে পাটবাউসীৰ পৰা কন্যপক্ষ আৰু বৰনগৰৰ পৰা দৰাপক্ষ আগুৱাই আহি সোণকোষ নৈৰ পাৰৰ এঠাইত মিলিত হ’ল আৰু তাতেই দুয়োৰে বিয়া হয়৷ নৈৰ পাৰৰ মুকলি ঠাইতে ছত্ৰাকৃতিৰ ৰভা দিয়া হৈছিল বাবে সেই ঠাইখন পিছলৈ “ছত্ৰশাল’’ বা “সত্ৰশাল’’ নামে জনাজাত হয়৷ কথিত আছে বিয়াৰ দিনা ৰাতি ভকতৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে শংকৰদেৱে কালীয় দমন নাটখনৰ অভিনয় কৰোৱাইছিল৷
চিলাৰায়ৰ শৰণ
ইয়াৰ পিছতে কোচ ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা পাই শংকৰদেৱে বৃন্দাৱনী বস্ত্ৰ বৈ উলিয়াইছিল আৰু নানা শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল৷
এবাৰ চিলাৰায়ে মৃগয়া কৰিবলৈ গৈ উভতি আহি কুঁৱৰীসকলে “তামুলী চ’ৰা’’ত ভূৱনেশ্বৰীক বেঢ়ি ধৰি গীত গাই থকা দেখি আৰু গীতৰ ভাষা-সুৰত মোহিত হৈ কাৰ গীত জানিব খোজাত চাৰেঙ্গী বজাই গীত গাই থকা ভূৱনেশ্বৰীয়ে সেয়া “বৰ আতা’’ই কৰা বুলি জনালে৷ পিছত শুবলৈ গৈয়ো পুনৰ গীতটি শুনি তাৰ অৰ্থ বুজি মোহিত হৈ ডিঙ্গা নগৰলৈ আহি শংকৰদেৱক বহু যত্নে নিজ হাউলিলৈ নিলে আৰু এদিন উপবাসে থাকি দহ টকা আৰু কাপোৰ এসাজ দি শৰণ ল’লে৷ তাৰপিছত তেওঁ গুৰুজনাক থাকিবলৈ ঘৰ সজাই নিজৰ হাউলীতে ৰাখিলে৷
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
গুৰমীত বাৱা
গুৰমীত বাৱা (Gurmeet Bawa; ১৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৪৪ – ২১ নৱেম্বৰ ২০২১) এজন ভাৰতীয় পাঞ্জাবী লোকগীতৰ শিল্পী। প্ৰায় ৪৫ ছেকেণ্ডলৈকে ধৰি ৰাখিব পৰা দীঘলীয়া হেকৰ (গীতৰ সময়ত উশাহ বন্ধ কৰি ৰখা) বাবে তেওঁক লম্বী হেক দি মালিকা (অনুবাদ. দীঘলীয়াকৈ উশাহ টানি গোৱা গীতৰ ৰাণী) বুলি জনা গৈছিল। ভাৰত চৰকাৰৰ তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনস্থ দূৰদৰ্শনত গীত গোৱা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী পাঞ্জাবী মহিলা কণ্ঠশিল্পী। ২০২২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মভূষণেৰে সন্মানিত কৰে।
কৰ্মজীৱন
বিদেশতো তেওঁ অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল। ১৯৮৭ চনত ছোভিয়েট ৰুচিয়া আৰু ১৯৮৮ চনত জাপানত আয়োজিত ভাৰত উৎসৱত তেওঁ দেশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ১৯৮৮ চনত বেংককৰ ‘থাইলেণ্ড কালচাৰ চেণ্টাৰ’ত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰাৰ উপৰিও ১৯৮৯ চনত লিবিয়াৰ ট্ৰিপলিত অনুষ্ঠিত হোৱা বছৰা উৎসৱ আৰু ২৫ সংখ্যক জছন-ই-আজাদী উৎসৱত দেশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪৪ চনত ব্ৰিটিছ পাঞ্জাৱৰ কোঠে গাঁৱত গুৰমীত কৌৰ নামেৰে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। মাক-দেউতাকৰ নাম আছিল ক্ৰমে ৰাম কৌৰ আৰু এচ. উত্তম সিং। কোঠে গাঁৱখন বৰ্তমান ভাৰতীয় পাঞ্জাৱৰ গুৰদাসপুৰ জিলাৰ অংশ।হয়। দুবছৰ বয়সত মাকৰ মৃত্যু হয়। সেই সময়ত বয়োজ্যেষ্ঠৰ অনুমতি অবিহনে ছোৱালীক পঢ়া-শুনা বা বাহিৰলৈ ওলাই যাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল যদিও এগৰাকী শিক্ষক হোৱাৰ সপোন দেখা গুৰমীত বাৱাই জুনিয়ৰ বেচিক ট্ৰেইনিং সমাপ্ত কৰে আৰু অঞ্চলটোৰ পৰা শিক্ষয়িত্ৰী হোৱা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত
কৰ্মজীৱন
বাৱা তেওঁৰ হেক বা এক উশাহতে লোকপদ গোৱাৰ ক্ষমতাৰ বাবে জনাজাত আছিল আৰু কমেও ৪৫ ছেকেণ্ডৰ বাবে উশাহ ধৰি ৰাখিব পাৰিছিল বুলি জনা যায়। এই বৈশিষ্ট্যৰ বাবে তেওঁ লম্বী হেক দি মালিকা উপাধি লাভ কৰে। তেওঁৰ কিছুমান উল্লেখযোগ্য একক গীতৰ ভিতৰত আছিল জুগনীৰ কভাৰ সংগীত। সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনস্থ দূৰদৰ্শনত গীত গোৱা প্ৰথমগৰাকী পাঞ্জাবী কণ্ঠশিল্পীও আছিল। তেওঁৰ আন কিছুমান জনপ্ৰিয় গীতৰ ভিতৰত ঘোৰিয়াঁ (পাঞ্জাবী বিয়াৰ গীত) আৰু মিৰ্জা (মিৰ্জা চাহিবাৰ পাঞ্জাবী কাহিনী) অন্যতম। পাঞ্জাবী লোকবাদ্য আলঘোজাৰ (এবিধ বতাহৰ বাদ্য) সহায়ত তেওঁ গীত পৰিবেশন কৰিছিল।
১৯৬৮ চনত বাৱাই নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। আলঘোজা, চিমতা, ঢোলকী আৰু টুম্বীকে ধৰি পাঞ্জাবী লোকবাদ্য সংগত কৰি তেওঁ গান গাইছিল। কৰ্মজীৱনৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়তে মুম্বাইত পাঞ্জাৱ এছ’চিয়েচনে আয়োজন কৰা এক অনুষ্ঠানত দৰ্শকক আপ্লুত কৰে আৰু প্ৰেম চোপ্ৰা, প্ৰাণ, ৰাজ কাপুৰৰ দৰে বলীউডৰ তাৰকাসকলৰ পৰা উৎসাহপূৰ্ণ স্বাগত লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ৰাজ কাপুৰে তেওঁক মেঁই জট্টী, মেৰী নাৰ্গিছ ৱৰ্গী অক্খ শীৰ্ষক লোকগীতটো অনুৰোধ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পাঞ্জাবী ব্যক্তি
কে. এচ. চিত্ৰা
কৃষ্ণন নায়াৰ শান্তাকুমাৰী চিত্ৰা (Krishnan Nair Shantakumari Chithra; জন্ম: ২৭ জুলাই ১৯৬৩) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী আৰু কৰ্ণাটকী সংগীতজ্ঞ। তেওঁ চমুকৈ কে.এচ. চিত্ৰা বা চিত্ৰা বুলি জনা যায়। চাৰি দশকজোৰা সাংগীতিক জীৱনত তেওঁ বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত, তথা বহু কেইটা বিদেশী ভাষা, যেনে মালয়, লেটিন, আৰবী, সিংহলী, ইংৰাজী আৰু ফৰাচী আদিত ২৫,০০০ৰো অধিক গীত ৰেকৰ্ডিং কৰিছে। তেওঁক এ আৰ ৰেহমান, ইলায়াৰাজা, হমছালেখা এম এম কিৰাভানীৰ দৰে সংগীত সুৰকাৰ আৰু নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী কে জে য়েছুদাস আৰু এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়মৰ সৈতে বছৰ বছৰ ধৰি সহযোগিতা কৰাৰ বিস্তৃত ইতিহাসৰ বাবেও তেওঁ পৰিচিত। তেওঁক দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ সাংস্কৃতিক আইকন হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
সাংগীতিক জীৱন
১৯৮৫ চনত চিত্ৰাই হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ বাবে প্ৰথম গীত গায়। এচ.পি. ভেংকটেশৰ সংগীত পৰিচালনাত তেওঁ বাণীবদ্ধ কৰা প্ৰথম গীতটো কিন্তু বাণিজ্যিকভাবে মুক্তি নাপালে। ১৯৯১ চনত হিন্দী ছবি লাভৰ বাবে আনন্দ–মিলিন্দৰ সংগীত পৰিচালনাত এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়মৰ সৈতে দ্বৈতকণ্ঠত গীত গায় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ প্ৰায় ২০০টা বলীউডৰ গীত বাণীবদ্ধ কৰে। চলচ্চিত্ৰ গীতৰ উপৰিও চিত্ৰাই বহুতো ব্যক্তিগত এলবামৰ বাবে ৰেকৰ্ডিং কৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত পিয়া বসন্তী আৰু ছানচেট পইণ্ট-এ বিপুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল আৰু এমটিভি মিউজিক ভিডিঅ’বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছিল। পিয়া বসন্তীৰ ইমানে জনপ্ৰিয় হৈছিল যে উত্তৰ ভাৰতত তেওঁক "পিয়া বসন্তী" চিত্ৰা বুলি পৰিচিত হৈ পৰিছিল।
চিত্ৰাই ৬টা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ৯টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা (দক্ষিণ) আৰু ৩৬টা ভিন্ন ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, যেনে- ১৬টা কেৰেলা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ১১টা অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ৪টা তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ৩টা কৰ্ণাটক ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ১টা উৰিষ্যা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ১টা পশ্চিম বংগ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা।[7] লাভ কৰিছে। ভাৰতীয় সংগীতিক ভ্ৰাতৃত্ববোধৰ প্ৰতি তেওঁৰ মূল্যৱান অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০২১ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্ম ভূষণ আৰু ২০০৫ চনত পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰা হয়। ব্ৰিটিছ সংসদে যুক্তৰাজ্যৰ হাউছ অৱ কমনছত সন্মানিত কৰা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা।
জীৱন
চিত্ৰাই কে. ওমানাকুট্টীৰ পৰা কৰ্ণাটিক সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। কেৰালা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ সংগীতত প্ৰথম বিভাগত স্নাতক আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰত তৃতীয় স্থানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৭৮ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈকে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিভা অনুসন্ধান বৃত্তিৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয়। অভিযন্তা আৰু ব্যৱসায়ী বিজয়াশংকৰৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়। নন্দনা নামৰ তেওঁলোকৰ কন্যা সন্তান এজনী আছিল। ২০১১ চনত চিত্ৰাই এ আৰ ৰহমানৰ কনচাৰ্টত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিবলৈ যাওঁতে নন্দনাৰ ডুবাইৰ এটা পুলত ডুব গৈ মৃত্যু হয়।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী