cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
এলবাৰ্ট আইনষ্টাইন
কৰ্মজীৱন আৰু গৱেষণা
পলিটেকনিকৰ পৰা পাছ কৰি এলবাৰ্টে বাৰ্ণ চহৰৰ এটা পেটেণ্ট অফিচত চাকৰি কৰি কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি কৰে। পেটেণ্ট অফিচত আইনষ্টাইনৰ বিশেষ ব্যস্ততা নাছিল। তেওঁৰ কামৰ ভিতৰত পৰিছিল কেৱল নতুন নতুন আৱিষ্কাৰ সমূহৰ তালিকা একোখন প্ৰস্তুত কৰি ৰখা। এই কাম কৰি তেওঁ অনেক আজৰি সময় পাইছিল। এই আজৰি সময়ত তেওঁ আত্মনিয়োগ কৰিছিল নিজৰ বৈজ্ঞানিক গৱেষণাত। ১৯০৫ চনত এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনে পোহৰৰ উত্‍স আৰু পৰিৱৰ্তন সম্পৰ্কে এটি প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰে। এই নতুন তথ্য সম্বলিত প্ৰবন্ধটো প্ৰকাশ হোৱাৰ লগে লগে শিক্ষা জগতত এই বিষয়ে গভীৰ চিন্তা চৰ্চা হ’বলৈ ধৰে আৰু আইনষ্টাইনক জুৰিখ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিবৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়। জুৰিখ বিশ্ববিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপকৰ চাকৰিত অতি কম দৰ্মহাৰে তেওঁ বৰ কষ্টত চলিবলগীয়া হয়। আইনষ্টাইনে পিছৰ জীৱনত এইকেইটা দিনৰ কথা মনত পেলাই ৰসিকতা কৰি কৈছিল, “মই আপেক্ষিকতাবাদৰ গৱেষণা কালত অন্তৰীক্ষৰ প্ৰতিটো চুকতে একোটাকৈ ঘড়ী ওলোমাই লৈছিলোঁ; কিন্তু প্ৰকৃতপক্ষে মোৰ কোঠাটোৰ বাবে ঘড়ী এটা মই যোগাৰ কৰিব নোৱাৰিছিলোঁ। ”
১৯১১ চনত তেওঁ অধিক দৰ্মহাত প্ৰাগ বিশ্ববিদ্যালয়ত এটি চাকৰি পায়; কিন্তু ইয়াতো তেওঁ বেছি দিন থাকিব নোৱাৰিলে; কিয়নো ইতিমধ্যে ইহুদীসকলৰ প্ৰতি জাৰ্মান সকলৰ মনত ক্ৰোধ আৰু ঘৃণাৰ ভাৱ ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাই আহিছিল। তাৰ ৩০ বছৰৰ পিছত জাৰ্মানিত হ’বলগীয়া ইহুদী নিধনযজ্ঞৰ সূত্ৰপাত ইতিমধ্যেই হৈছিল। এলবাৰ্টলৈ এনে সময়তে আমন্ত্ৰণ আহে চুইজাৰলেণ্ডৰ জুৰিখত থকা সেই পলিটেকনিকৰ পৰা য’ত তেওঁ এসময়ত ছাত্ৰ আছিল। মিলেভাইও এই কথাত মনে মনে বৰ ভাল পালে।
এই পলিটেকনিকত কাম কৰি থকা অৱস্থাতেই তেওঁ আৰু কেইটামান আলোড়নকাৰী বৈজ্ঞানিক তথ্য আৱিষ্কাৰ কৰে আৰু এইবোৰ প্ৰবন্ধ আকাৰে প্ৰকাশ পায়। এইবাৰ তেওঁলৈ প্ৰুচীয় ৰাজকীয় বিজ্ঞান একাডেমীৰ সদস্য পদৰ লগতে বাৰ্লিনত নতুনকৈ আৰম্ভ হোৱা কেইজাৰ উইলহেম ইনষ্টিটিউটৰ পৰিচালকৰ পদ আগবঢ়োৱা হয়। কোনো বিজ্ঞানীৰ পক্ষেই এই ধৰণৰ সুবিধা দলিয়াই পেলোৱাটো সম্ভৱ নহয়। এই চাকৰিৰ পৰা তেওঁৰ অৰ্থাভাৱ দূৰ হোৱাৰ লগতে গৱেষণাৰ কাৰণেও পৰ্যাপ্ত সময় ওলাব। গতিকে তেওঁ এই চাকৰি গ্ৰহণ কৰিলে; কিন্তু তেওঁৰ পত্নী মিলেভা বাৰ্লিনলৈ যাবলৈ ৰাজী নহ’ল। আইনষ্টাইনে তেওঁৰ দুই পুত্ৰ আৰু পত্নী মিলেভাক জুৰিখতে এৰি বাৰ্লিনলৈ যাত্ৰা কৰিলে।
দ্বিতীয় বিবাহ আৰু গৱেষণা
১৯১৯ চনৰ ২ জুনত আইনষ্টাইনে এলছা আইনষ্টাইন নামৰ এগৰাকী দূৰ সম্পৰ্কীয় মহিলাক বিয়া কৰায়। ইয়াৰ পিছত ১৯১৩ চনৰ পৰা ১৯৩৩ চনলৈ প্ৰায় কুৰি বছৰ কাল তেওঁ বাৰ্লিনত কটায় আৰু ইয়াতেই তেওঁ গৱেষণাৰ কাম শেষ কৰি পৃথিৱীৰ বিজ্ঞানী মহলৰ আগত ডাঙি ধৰে তেওঁৰ আলোড়নকাৰী আবিষ্কাৰ আপেক্ষিকতাবাদ তত্ত্বৰ। প্ৰায় ২৫ বছৰৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু কষ্টৰ মাজেৰে কৰা তেওঁৰ সাধনাৰ ফল তেওঁ লাভ কৰে আৰু সমগ্ৰ বিশ্বৰ বিজ্ঞানী মহলত এক আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰাৰ লগতে নিউটনৰ সূত্ৰ সমূহৰ খুতি-নাটিৰ ওপৰত এক নতুন চিন্তাৰ জোৱাৰ আনি দিয়ে। সেইটো আছিল যুদ্ধোত্তৰ কাল। প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধ ইতিমধ্যে শেষ হৈছে। পৃথিৱী জুৰি তেতিয়া কেৱল সদ্যসমাপ্ত হোৱা যুদ্ধখনৰে চৰ্চা; কিন্তু এই সকলোবোৰ চিন্তা তল পেলাই ১৯১৯ চনৰ ৭ নৱেম্বৰ তাৰিখে ইংলেণ্ডৰ ‘দ্য টাইমচ’ কাকতে লিখিলে, “It is the discovery of a whole continent of new scientific ideas. It is the greatest discovery in connection with gravitation since Newton enumerated his principles.”
আইনষ্টাইনৰ গৱেষণাৰ বিষয় কেৱল এটা নাছিল। তেওঁ পোহৰ, গতি, সময়, শক্তি আৰু পদাৰ্থ আদিৰ ওপৰত একে সময়তে গৱেষণা চলাইছিল। আইনষ্টাইনে প্ৰতিষ্ঠা কৰা সত্য সমূহৰ এটা হ’ল ‘পদাৰ্থ মাত্ৰেই শক্তি’ এটাক আনটোলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পৰা যায়। ইয়াৰ আগতে মানুহে বিশ্বাস কৰিছিল যে পদাৰ্থ আৰু শক্তি দুটা সম্পূৰ্ণ বেলেগ বস্তু। ইটা এটুকুৰা পদাৰ্থ। উত্তাপ শক্তি। এই ইটা আৰু উত্তাপ দুটা ভিন্ন বস্তু, কিন্তু আইনষ্টাইনে এই ধাৰণা ভুল বুলি প্ৰমাণিত কৰে। সমসাময়িক পদাৰ্থবিদ সকলে চিন্তা কৰিলে যে আইনষ্টাইনৰ এই তথ্য সত্য হ’লে বহুতো অসম্ভৱ কথা সম্ভৱ হ’ব।
এই তত্ত্বৰ কেইবছৰমানৰ ভিতৰতে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল পৰমাণু বোমা আৰু বৰ্তমান যুগৰ পৃথিৱীত পৰমাণু শক্তিৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ আছে। আইনষ্টাইনৰ এই তথ্য তেওঁৰ আপেক্ষিকতাবাদৰ এটা অংশহে মথোন। আইনষ্টাইনৰ আবিষ্কাৰ সমূহৰ বাবে তেওঁলৈ আগবঢ়োৱা হয় ১৯২২ চনৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন'বেল বটা।
ইতিমধ্যে ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাৰ বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বক্তৃতা দিবৰ বাবে আইনষ্টাইনক অনেকবাৰ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়। ১৯৩২ চনত আমেৰিকাত আন্তৰ্জাতিক উচ্চ বিজ্ঞান পৰিষদৰ পৰা এনে এক আমন্ত্ৰণ পাই তেওঁ আমেৰিকালৈ যায়। এই যাত্ৰাত আমেৰিকাৰ পৰা ঘূৰি অহাৰ পিছত তেওঁ জাৰ্মানিত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰিলে, কাৰণ এই সময়ছোৱাৰ ভিতৰত জাৰ্মানিত আৰম্ভ হৈছিল ইহুদী নিধন পৰ্ব।
অন্তিম জীৱন কাল
আইনষ্টাইনে ইয়াৰ পিছত বেলজিয়ামত থাকিবলৈ লয়। এখন সমুদ্ৰবৰ্তী গাঁৱত তেওঁ স্বেচ্ছাই নিৰ্বাসিত জীৱন গ্ৰহণ কৰে; কিন্তু আমেৰিকাৰ প্ৰিন্সটন কলেজত অধ্যাপনাৰ বাবে পোৱা আমন্ত্ৰণ গ্ৰহণ কৰি তেওঁ আমেৰিকালৈ যায় আৰু তাতেই থাকিবলৈ লয়। ১৯৩৬ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত তেওঁ আমেৰিকাৰ নাগৰিকত্ব গ্ৰহণ কৰে। জীৱনৰ শেষ কালছোৱাত তেওঁ আন এটা বৈজ্ঞানিক সত্য উদঘাটন কৰে যাৰ নাম ‘একত্ৰিত ক্ষেত্ৰ তত্ত্ব’ (The unified Field Theory)। এই তত্ত্বত তেওঁ দেখুৱায় যে গ্ৰহ, তৰা, অণু-পৰমাণু তড়িৎ এই সকলোবোৰ একেটা প্ৰাকৃতিক নিয়মৰেই অধীন।
আইনষ্টাইনৰ গৱেষণাৰ আহিলা আছিল এডাল পেঞ্চিল আৰু কাগজ আৰু সত্যবোৰ উদঘাটন কৰিছিল সেই কাগজত পেঞ্চিল টুকুৰাৰে অংক কৰি। আন কোনো যন্ত্ৰপাতিয়েই তেওঁৰ নাছিল।
মৃত্যু
১৯৫৫ চনৰ ১৮ এপ্ৰিল তাৰিখে এই বিৰাট প্ৰতিভা সম্পন্ন ব্যক্তি, বিজ্ঞানীসকলৰো বিস্ময় এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনৰ ইহলীলাৰ অন্ত পৰে।
আইনষ্টাইনৰ সুখৰ তত্ত্ব
সুখ সম্বন্ধে এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনে পোষণ কৰা ধাৰণা এটি এতিয়া ‘আইনষ্টাইনৰ সুখৰ তত্ত্ব’(Einstein’s Theory of Happiness) হিচাপে পৰিগণিত। ১৯২২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহ। জাপানী প্ৰকাশক এজনৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে এলানি বিশেষ বক্তৃতাত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আইনষ্টাইন জাপানলৈ গৈছিল। যাত্ৰা কৰি থাকোঁতেই আইনষ্টাইনে জানিবলৈ পালে যে তেওঁক সেই বছৰৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন’বেল বঁটাটি প্ৰদান কৰা হৈছে। মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে এই সুখবৰে গৈ জাপানৰ আকাশ-বতাহ স্পৰ্শ কৰিলে। মহান বিজ্ঞানীজনক এপলক চাবলৈ জাপানী মানুহসকল অতিশয় অধীৰ আৰু ব্যাকুল হৈ পৰিল। আইনষ্টাইনো গৈ কিছু বেলিৰ মূৰত জাপানত উপস্থিত হ’ল। কিন্তু ৰাইজৰ মাজলৈ নগৈ তেওঁ গ’ল টকিঅ’স্থিত ইমপেৰিয়েল হোটেলৰ এটা আছুতীয়া কোঠালৈ। জাপানী মানুহৰ এই আদৰ-সাদৰ আৰু উছাহ দেখি আইনষ্টাইনে সুখ পাইছিল যদিও ভিতৰি ভিতৰি বৰ বিব্ৰতবোধ কৰিছিল। তথাপিতো ন’বেল বঁটা-প্ৰাপ্তিৰ তাৎক্ষণিক প্ৰতিক্ৰিয়া ৰাইজক জনোৱাৰ উদ্দেশ্যে আইনষ্টাইনে মনৰ অনুভৱ কাগজ এখনত লিখিবলৈ বহিল। তেনেতে হোটেলৰ পিয়নজনে তেওঁৰ দুৱাৰত টোকৰ দিলেগৈ। সেই পিয়নজন আহিছিল কোনোবাই পঠিওৱা বস্তু এটা আইনষ্টাইনক চমজাই দিবলৈ। বস্তুটো আইনষ্টাইনক চমজাই দি ল’ৰাজন যাবলৈ ওলাল। কিন্তু আইনষ্টাইনে ভাবিলে-এনেকৈ সুদা হাতে ল’ৰাজনক পঠিয়ালে ভাল নহ’ব। সেয়ে তেওঁ ল’ৰাজনক সৰু ‘টিপ্’ এটা দিব বিচাৰিলে। পিছে সেইয়া সম্ভৱ হৈ নুঠিল। (বোধহয় আইনষ্টাইনৰ হাতত সেইমুহূৰ্তত খুচুৰা নাছিল নাইবা ল’ৰাজনে স্থানীয় ৰীতি মানি চলি আইনষ্টাইনৰ পৰা ‘টিপ্’ ল’বলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল। ) উপায়বিহীন হৈ আইনষ্টাইনে তেওঁৰ হাতত তুলি দিলে দুখন সৰু কাগজ। এখনত লিখিলে- “য’তে ইচ্ছা,ত’তে বাট(When there is a will, there is a way)”। আনখন কাগজত লিখিলে সুখসম্বন্ধীয় এষাৰি গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা-“নীৰৱচ্ছিন্ন অস্থিৰতাৰে সম্পৃক্ত হৈ থকা সফলতাৰ সন্ধানতকৈ এটা শান্ত আৰু সৰল জীৱনে অধিক সুখ প্ৰদান কৰে। ” (A calm and modest life brings more happiness than the pursuit of success combined with constant restlessness.) কোৱাটো নিষ্প্ৰয়োজন, এইটো শাৰীয়েই এতিয়া আইনষ্টাইনৰ ‘সুখৰ তত্ত্ব’ বুলি পৰিচিত। কাগজখন চমজাই উঠি আইনষ্টাইনে ল’ৰাজনক ক’লে-“যদি তুমি ভাগ্যৱান,তেন্তে কাগজত লিখা এই টোকা দুটা এসময়ত খুচুৰাতকৈ অধিক মূল্যৱান বুলি বিবেচিত হ’ব। ” ২০১৭ বৰ্ষত উদ্ধাৰ হোৱা পুৰণি পত্ৰ দুখন সেই বছৰৰে অক্টোবৰ মাহত প্ৰায় দুই মিলিয়ন ডলাৰত নিলামযোগে বিক্ৰী হৈ গ’ল। সুখসম্বন্ধীয় বাৰ্তাটোৱেও বৌদ্ধিক আৰু বিজ্ঞান মহলত শেহতীয়াকৈ বিশেষ পৰিচিতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
কাকজান চাহ বাগিছা
কাকজান চাহ বাগিছা যোৰহাট জিলাৰ মৰিয়নিৰ অন্তৰ্গত নকছাৰিৰ এখন লেখত লব লগীয়া বাগিছা ৷ ২০১১ চনত ইয়াৰ পৰা ভেলাগুৰি চাহ বাগিছাক পৃথক কৰাৰ আগলৈকে, কাকজান চাহ বাগিছা এছিয়া মহাদেশৰ সৰ্ববৃহৎ চাহ বাগিছা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল৷
ইতিহাস
এই চাহ বাগিচাখন ১৮৯৭ চনত জেমছ্ ফিনেলি ও কোম্পানীৰ অধীনত কানান ডেৱান হিলছ্ প্ৰডিউচে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ ১৯৮৩ চনত বাগিছাখন টাটা টি লিমিটেডৰ অধীনলৈ যায় আৰু ২০০৮চনত  এমালগেমেটেড প্লেন্টেচন প্ৰাইভেট লিমিটেড(টাটাৰ অধিনষ্ঠ উদ্যোগ) ৰ অধীনলৈ যায় ৷
বাগিছা
১৬.২২ বৰ্গ কি: মি: ৰ বাগিছাখনত ৯৫০.৮১ হেক্টৰ কৃষিভূমি আৰু ৯২৯.৮৯ হেক্টৰ উৎপাদন ভূমি আছে৷ বাগিছাখনত বছৰি ৩.৬ লাখ কি:গ্ৰা: চাহ উৎপাদন হয়৷ ৷
প্ৰাথমিক তথ্যসমূহ
{| class="wikitable"
শ্ৰেণী:চাহ বাগিছা
নাগালেণ্ড
১ ডিচেম্বৰ ১৯৬৩ স্থাপন হোৱা নাগালেণ্ড ভাৰতৰ ১৬শ ৰাজ্য, ৰাজ্যখন মুঠ ১১খন ৰাজ্যত বিভক্ত, সেইবোৰ হ’ল: ক’হিমা জিলা, ফেক জিলা, মুককচাং জিলা, ৱ’খা জিলা, জুনহেবুট’ জিলা, টুৱেনচাং জিলা, মন জিলা, ডিমাপুৰ জিলা, কিপহিৰে জিলা, লংগ্লেং জিলা আৰু পেৰেণ জিলা. পাৰ্বত্য ৰাজ্যখনৰ কৃষিয়েই অৰ্থব্যৱস্থাৰ মূল। চাউল, গোমধান, ধপাতজাতীয় সামগ্ৰী, তৈলবীজ, কুহিঁয়াৰ, কপাহ, আলু, আহঁজাতীয় শস্য, মতৰ আদি ৰাজ্যখনৰ প্ৰধান শস্য। বনজ সম্পদ, পৰ্যটন, গৃহনিৰ্মাণ ঊদ্যোগ আদিয়েও ৰাজ্যৰ অৰ্থব্যৱস্থা বৰঙণি যোগাই।
ইতিহাস
নাগালেণ্ডৰ মানুহবোৰক পূৰ্বতে নাকা (বাৰ্মা ভাষাত) বুলি জনা গৈছিল, নাকাৰ অৰ্থ হৈছে কাণত ফুটা থকা মানুহ । নগা জনজাতিৰ অসম আৰু ব্ৰহ্মদেশৰ সৈতে আৰ্থ-সামাজিক সম্পৰ্ক অতীজৰে পৰা দেখা যায়। এতিয়াও বহু সংখ্যাক নগা অসমত বাস কৰে, কিছু সংখ্যাক নগালোক মণিপুৰতো দেখা যায়, এওঁলোকক কেঁচা নগা (ভুৱা নগা) বোলা হয়, এওঁলোক সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক দিশত নাগালেণ্ড আৰু অসমৰ নগাসকলতকৈ পৃথক। ১৮১৬ চনৰ পাছত ইংৰাজসকল অহাৰ সময়লৈকে নগালেণ্ড বাৰ্মাৰ অধীনত আছিল, ১৮২৬ চনত ইংৰাজে অসম অধিকাৰ কৰে, তাৰ পাছৰে পৰা ইংৰাজে নিজৰ সাম্ৰাজ্য নাগালেণ্ডলৈ প্ৰসাৰিত কৰে আৰু ১৮৯২ চনৰ ভিতৰত বৰ্তমানৰ নগা পৰ্বত(টুৱেনচাং অঞ্চলক বাদ দি) নিজৰ দখললৈ আনে, এই সময়ত খৃষ্টিয়ান মিচনেৰী সকলে নগালেণ্ডত প্ৰৱেশ কৰে আৰু খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ লগতে এই ধৰ্মত নগা লোকসকলক দীক্ষিত কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। বাৰ্মাৰ অধীনৰ আগৰ নাগালেণ্ডৰ বিষয়ে অধিক তথ্য পোৱা নাযায়।
ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা
প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ইংৰাজসকলে বহু সংখ্যক নগা লোকক যুদ্ধ কৰিবলৈ ফ্ৰান্স আৰু ইউৰোপৰ আন আন দেশলৈ প্ৰেৰণ কৰে, ইউৰোপত তেওঁলোকে জনজাতীয় হোৱাৰ বাৰে বাৰে অপমানিত হয়। তেওঁলোকে অনুভৱ কৰে যে তেওঁলোকৰ স্বাৰ্থ আদায় আৰু প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে তেওঁলোক একগোট হোৱাটো প্ৰয়োজনীয়। ইয়াৰ পাছত যি সকল লোক যুদ্ধ কৰিবলৈ বিদেশলৈ গৈছিল তেওঁলোকে ভাৰতলৈ পুনৰ ঘূৰি আহি নগা জাতীয় আন্দোলন গঢ়ি তোলে । ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সময়ত নাগালেণ্ড অসমৰ অন্তৰ্গত আছিল, পাছৰ কালত নগা জাতীয়তাবাদী সংগঠন সমূহে নিজৰ বিকাশৰ বাবে এখন নগা ইউনিয়ন গঢ়াৰ দাবী কৰে, নগা জাতীয় কাউঞ্চিলে এই দাবী কৰাৰ লগতে বিভিন্ন আন্দোনধৰ্মী কাৰ্যকলাপ চলাই যায়, চৰকাৰী মানুহ আৰু ভাৰতৰ আন প্ৰদেশৰ লোকক তেওঁলোকে আক্ৰমণ কৰিবলৈ লয়। ১৯৫৭ চনৰ পৰা নগা জনজাতীৰ প্ৰতিনিধি সকলৰ সৈতে চৰকাৰে আলোচনা প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰে, আৰু নাগালেণ্ডক অসমৰ পৰা পৃথক কৰি এক কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ মৰ্যাদা দিয়ে, কিন্তু এয়া ৰাজ্যখনৰ লোকসকলৰ বাবে যথেষ্ট নাছিল। নাগালেণ্ডত পুনৰ হিংসা বৃদ্ধি পায়। চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ ওপৰত আক্ৰমণ আৰম্ভ হয়। নগালোকে চৰকাৰী কৰ দিয়া বন্ধ কৰি দিয়ে আৰু অৱশেষত ১৯৬০ চনত হোৱা প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু নাগা পিপ’ল কনভেনচনৰ আলোচনাৰ ১৬দফাৰ চুক্তি মৰ্মে নাগালেণ্ডক পূৰ্ণাংগ ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হয়। । ১৯৬৩ত কহিমাক নাগালেণ্ডৰ ৰাজধানী হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। ১৯৬৪ত হোৱা প্ৰথম নিৰ্বাচনৰ পাছত ১১ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৬৪ত প্ৰথম নাগালেণ্ড বিধানসভা গঠন হয়।
ভৌগোলিক অৱস্থান আৰু জলবায়ু
নাগালেণ্ডৰ ভূ-ভাগৰ অধিকাংশ‍ই পাহাৰেৰে আগুৰা। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাতকৈ প্ৰায় ২০০০ফুট ঊচ্চতাত এই ৰাজ্য অৱস্থিত, দক্ষিণ-পূব নাগালেণ্ডত এই ঊচ্চতা প্ৰায় ৬০০০ফুট। ১২৫৫২ ফুট ঊচ্চতাৰ মাউণ্ট সাৰামতি ৰাজ্যখনৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগ, ইয়াতেই নগা পাহাৰ পাটকাই পৰ্বতমালাৰ লগ লাগিছে। উত্তৰে দৈয়াং আৰু ডিফু নদী, দক্ষিণ পশ্চিমে বৰাক নদী আৰু দক্ষিণ পূবে চেংদং নদীয়ে ৰাজ্যখনক চুই গৈছে। জৈৱবৈচিত্ৰ্যৰে ভৰপূৰ অৰণ্য অঞ্চলে ৰাজ্যখনৰ মুঠ মাটিকালিৰ প্ৰায় ২০শতাংশ অধিকাৰ কৰি আছে। ৰাজ্যখনত ঘাইকৈ চিৰসেউজ আৰু নাতিশীতোষ্ণ বনাঞ্চল দেখিবলৈ পোৱা যায়।
নাগালেণ্ড বৰ্ষাপ্ৰধান ৰাজ্য, জলবায়ুৰ আদ্ৰতাৰ মাত্ৰা যথেষ্ট। বাৰ্ষিক বৃষ্টিপাত প্ৰায় ১,৮০০মি.মি.ৰ পৰা ২,৫০০মি.মি.। মে’ মাহৰ পৰা চেপ্টেম্বৰ মাহলৈকে সৰ্বাধিক বৃষ্টিপাত হোৱা দেখা যায়। ঊষ্ণতা ১৮ৰ পৰা ৪০ ডিগ্ৰী ছেলচিয়াছ, শীত কালত সাধাৰণতে ঊষ্ণতা ৪ ডিগ্ৰীতকৈ তললৈ নানামে, অৱশ্যে ওখ অঞ্চলবোৰত এই সময়ত হিমপাত দেখা যায়। ৰাজ্যখনৰ জলবায়ু সাধাৰণভাবে যথেষ্ট স্বাস্থ্যকৰ। গ্ৰীষ্ম আটাইতকৈ চুটী ঋতু (ঊষ্ণতা ১৬ৰ পৰা ৩১ ডিগ্ৰী ছেলচিয়াছ)। শীতকাল দীঘল, এই সময়চোৱাত প্ৰচণ্ড শীতৰ প্ৰভাৱ পৰে, লগতে জলবায়ু শুকান হৈ পৰে। শীতকালৰ ঊচ্চতম ঊষ্ণতা প্ৰায় ২৪ডিগ্ৰী মান হয়। ফেব্ৰুৱাৰী আৰু মাৰ্চ মাহত প্ৰবল উত্তৰ-পশ্ছিম বায়ু ৰাজ্যখনত বোৱা দেখা যায়।
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
নাগালেণ্ড জৈৱবৈচিত্ৰ্যত চহকী ৰাজ্য, ৰাজ্যৰ প্ৰায় ছভাগৰ এভাগ ঠাই বৰ্ষাৰণ্য আৰু নাতিশীতোষ্ণ অৰণ্য সমূহে আগুৰি আছে, বগৰীজাতীয় গছ, বাঁহ, মেহগনি আৰু বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ গছে এই অঞ্চলবোৰ ঢকা। অৱশ্যে এনে অৰণ্যৰ বহুবোৰ বৰ্তমান ঝুম খেতিৰ বাবে কাটি পেলোৱা হৈছে, যথেষ্ট পৰিমাণৰ ঘাঁহনি অঞ্চলো এই বনাঞ্চল সমূহত দেখা যায়। জন্তুৰ ভিতৰত বনৰীয়া কুকুৰ, হাতী, বান্দৰ, বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ পহু, ভালুক, নাহৰফুটুকী, বনৰীয়া ম’হ, বনৰীয়া ষাঁড় আদি নাগালেণ্ডৰ অৰণ্যত দেখিবলৈ পোৱা যায়। ভাৰতীয় ধনেশ পক্ষী (The Great Indian Hornbill), কুকুৰাজাতীয় ব্লাইথচ ট্ৰেগ’পেন নামৰ বিলুপ্তপ্ৰায় চৰাইবিধো নাগালেণ্ডত পোৱা যায়। ব্লাইথচ ট্ৰেগ’পেন নাগালেণ্ডৰ ৰাজ্যিক চৰাই। জাফু পৰ্বত, ক’হিমা জিলাৰ জুকাও উপত্যকা, জুহনেবুট’ৰ চাত’ই পৰ্বতমালা আৰু ফেক জিলাৰ ফুতেৰ’ অঞ্চলত ব্লাইথচ ট্ৰেগ’পেন দেখিবলৈ পোৱা যায়। পৃথিৱীৰ প্ৰায় ২,৫০০০ ব্লাইথচ ট্ৰেগ’পেনৰ প্ৰায় ১,০০০টাই নাগালেণ্ডৰ জুকাও উপত্যকাত আছে।
পৃথিৱীৰ ভিতৰত কেৱল উত্তৰ-পূব ভাৰতত পোৱা মিথুন, নাগালেণ্ডৰ ৰাজ্যিক জন্তু, নাগালেণ্ডৰ চৰকাৰী মোহৰত মিথুনৰ ছবি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বাণিজ্যিক ভাবেও ই ৰাজ্যখনৰ সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ জন্তু। উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ এই জন্তুটোক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়াৰ ঊদ্দেশ্যে ভাৰতীয় কৃষি গৱেষণা পৰিষদে(ICAR) ১৯৮৮ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় মিথুন গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান(NRMC) স্থাপন কৰে।
ধৰ্ম
খ্ৰীষ্টিয়ান ধৰ্ম নাগালেণ্ডৰ মুখ্য ধৰ্ম। ৰাজ্যখনৰ মুঠ জনসংখ্যা ১.৯৮৮ নিযুত তাৰে প্ৰায় ৯০.০২% লোক খ্ৰীষ্টিয়ান। ২০০১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ৰাজ্যখনৰ মুঠ খ্ৰীষ্টিয়ান লোকৰ সংখ্যা ১,৭৯০,৩৪৯জন, এই মতে মেঘালয় আৰু মিজোৰামৰ সৈতে নাগালেণ্ড হৈছে ভাৰতৰ খ্ৰীষ্টিয়ান সংখ্যাগুৰু তিনিখন ৰাজ্যৰ এখন, আৰু একমাত্ৰ ৰাজ্য য’ত ৯০%ৰো অধিক লোক এই ধৰ্মালম্বী। ৰাজ্যখনৰ চহৰ আৰু গ্ৰামাঞ্চল ঊভয়তে যথেষ্টসংখ্যক গীৰ্জা দেখিবলৈ পোৱা য়ায়। ক’হিমা, ডিমাপুৰ আৰু মুককচাং চহৰ বৃহদাকাৰ গীৰ্জাৰে ভৰা।
নাগালেণ্ডক পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ বেপ্টিষ্ট প্ৰধান ৰাজ্য বুলি জনা যায়। নাগালেণ্ডৰ খ্ৰীষ্টিয়ানসকলৰ ভিতৰত অধিকাংশ‍ই বেপ্টিষ্ট, (ৰাজ্যৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৭৫% শতাংশৰো অধিক), যিটো দক্ষিণ আমেৰিকাৰ মিছিছিপি অঞ্চলতকৈ অধিক, য’ত ব্যপ্টিষ্ট লোক মুঠ জনসংখ্যাৰ ৫৫%। ৰোমান কেথলিক, ৰিভাইভেলিষ্ট আৰু পেণ্টাকোষ্টেলচ আদিসকল ৰাজ্যখনৰ আন আন খ্ৰীষ্টধৰ্মালম্বী লোক। কেথলিক সকলক সাধাৰণতে ৱ’খা জিলা আৰু ক’হিমা জিলাৰ লগতে ডিমাপুৰৰ নগৰাঞ্চলত পোৱা যায়। হিন্দু আৰু মুছলমানসকল সাধাৰণতে নাগালেণ্ডত থকা আনজাতিৰ (নগা নোহোৱা) লোকসকল, এইসকল সংখ্যালঘু হিন্দু আৰু ইছলাম ধৰ্মৰ লোক প্ৰায় ৭.৭% আৰু ১.৮%।
নাগালেণ্ডত বাস কৰা মুঠ ১,৭৪১,৬৯২জন নগা লোকৰ প্ৰায় ৯৯% খ্ৰীষ্টিয়ান, ৮,৭২৩জন হিন্দু(০.৫০%) আৰু ৪,১৬৮জন হেৰেকা। নাগালেণ্ডত বাস কৰা কুকি সকলৰো প্ৰায় ৯৪% খ্ৰীষ্টিয়ান।
ভাষা
নাগালেণ্ডৰ প্ৰতিটো জনজাতিৰে নিজস্ব ভাষা আছে, নগা সকলে (কুকি আৰু ডিমাচাকে ধৰি ১৬টা জনজাতীয়ে) চীনা-তিব্বতীয় ভাষা গোষ্ঠীৰ প্ৰায় ২০টা মান উপভাষা ব্যাৱহাৰ কৰা দেখা যায়। এই পৰম্পৰাগত ভাষাসমূহৰ কোনো নিজস্ব লিপি নাই, খ্ৰীষ্টিয়ান মিচনেৰী সকলে ৰোমান লিপি এই সমূহ ভাষা লিখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ১৯৬৭চনত নাগালেণ্ড বিধানসভাই ইংৰাজীক চৰকাৰী ভাষা আৰু শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে।
তদুপৰি অসমীয়া আৰু স্থানীয় উপভাষা সমূহৰ সংমিশ্ৰিত নাগামিজ ভাষা নাগালেণ্ডৰ এটা বহুল প্ৰচলিত ভাষা, প্ৰতিটো জনজাতিৰে নিজস্ব ভাষা আছে, কিন্তু এটা জনজাতিয়ে আন এটাৰ লগত নাগামিজেৰে যোগাযোগ কৰে। মণিপুৰৰ কেঁচা নগাসকলে মণিপুৰৰ সাধাৰণ ভাষা মেইটেই ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
জনগাঁথনি
নাগালেণ্ডৰ জনসংখ্যা প্ৰায় দুই নিযুত। প্ৰায়সকল লোকেই খেতিয়ক, মুঠ জনসংখ্যাৰ ৭৫%ই গ্ৰামাঞ্চলত বাস কৰে। গাৱঁত বাস কৰা লোকসকলৰ প্ৰায় এক তৃতীয়াংশ‍ই দৰিদ্ৰ সীমা ৰেখাৰ তলৰ, নগৰাঞ্চলৰ লোকৰ ক্ষেত্ৰত এই সংখ্যা এক পঞ্চমাংশ।
সংস্কৃতি
নাগালেণ্ডৰ ১৬টা প্ৰধান জনজাতি হ’ল আঙ্গামি, আও, চাখেচাং, চাঙ, খাইমনিউনগান, কঁয়াক, ল’থা, ফ’ম নগা, প’চুৰী, ৰেঙ্গমা, চাঙ্গতাম, চুমী, য়িমচুংগাৰ, কুকি, আৰু জেলিয়াংগ্ৰং। কয়াঁক, আঙ্গামি, আও, ল’থা আৰু চুমী সকল বৃহত্তম নগা জনগোষ্ঠী। এইবোৰৰ উপৰিও আন আন সৰু সৰু জনগোষ্ঠীও নাগালেণ্ডত দেখিবলৈ পোৱা যায়। জনগোষ্ঠীয় পৰম্পৰাসমূহৰ নগা সমাজত গুৰুত্ব বেছি। তাঁতশালত কাপোৰ বোৱা পৰম্পৰা নগা সমাজত বহু প্ৰজন্মৰ পৰা চলি আহিছে। প্ৰত্যেকটো জনগোষ্ঠীৰে কাপোৰত নিজস্ব কলাশৈলী আৰু ৰঙ দেখিবলৈ পোৱা যায়, তাঁতশালত নগাসকলে গাত লোৱা কাপোৰ, মেজত পৰা কাপোৰ, সাধাৰণ বস্ত্ৰ প্ৰস্তুত কৰে। কাঠ আৰু বাঁহৰ সঁজুলি নিৰ্মাণতো নগাসকল পাকৈত। প্ৰায় সকলোবোৰ জনগোষ্ঠীৰ ক্ষেত্ৰতে গাত লোৱা কাপোৰ(শ্বাল)খনে নগা সমাজত মানুহ জনৰ সামাজিক স্থান সূচিত কৰে। নগা সমাজত প্ৰচলিত জনপ্ৰিয় শ্বালবোৰ হৈছে আওসকলৰ চাংকটেপচু আৰু ৰংচো, ল’থাসকলৰ চুটাম, ইথাচু, লংপেনচু, চাংটামসকলৰ চুপং, য়িমচুংগাৰসকলৰ ৰংখিম, চুংগ্ৰেম খিম, আঙ্গামি সকলৰ ল’হে ইত্যাদি। লোক নৃত্য আৰু লোক সংগীত নগা সংস্কৃতিৰ এৰাব নোৱৰা অংগ। লোক সংগীত আৰু সাধুবোৰ মুখে মুখে এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আনটোলৈ চলি আহিছে। নগা লোক সংগীত সমূহ ৰোমান্তিক আৰু ঐতিহাসিক দুয়ো বিষয়ৰ হোৱা দেখা যায়, ঐতিহাসিক গীত সমূহত বিখ্যাত পূৰ্বপুৰুষসকলৰ আৰু বিভিন্ন কাহিনীৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়। তদুপৰি কিছুমাত গীতত বিভিন্ন ঋতু আৰু প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণনাও পোৱা যায়। লগতে তেওঁলোকৰ বিভিন্ন ঋতুত কৰা খেতিৰ বৰ্ণনাও এই গীতসমূহত পোৱা যায়। নগাসকলৰ যুদ্ধ নৃত্য নাগালেণ্ডৰ প্ৰধান নৃত্য।
প্ৰায় ৬০% নগা লোক খেতিয়ক হোৱাৰ বাবে নগাসকলৰ প্ৰধান উৎসৱ সমূহ কৃষি কেন্দ্ৰিক হয়। এই উৎসৱসমূহক তেওঁলোকে বৰ পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰে। গতিকে এই সমূহত ভাগ লোৱাটো সকলোৰে বাবে বাধ্যতামূলক হয়। নাগালেণ্ডক উৎসৱৰ ৰাজ্য বুলিও জনা যায়। নগাসকলৰ মুখ্য উৎসৱ সমূহ হ’ল- চাখেচাঙসকলৰ 'চুকহেনয়ে' (জানুৱাৰী মাহত), আঙ্গামী সকলৰ 'চেকৰেনয়ি' (ফেব্ৰুৱাৰীত), ক’নয়াক সকলৰ 'আউলিং' (এপ্ৰিল মাহত), আও সকলৰ 'মাউটচু' (মে’ মাহত), চুমী সকলৰ 'টুলুনী' (জুলাই মাহত), চাঙ নগাসকলৰ 'ন্যকনলুম' (জুলাই মাহত), চাঙ্গতাম সকলৰ 'মংমং' (চেপ্তেম্বৰ মাহত), ল’থা সকলৰ 'ট’খো ইমং' (নবেম্বৰ মাহত) আৰু পচুৰী সকলৰ 'য়েমচে' (অক্টোবৰ মাহত)।
হৰ্ণবিল (ধনেশ পক্ষী) উৎসৱ
ৰাজ্যখনৰ জনজাতি সমূহৰ মাজত সমন্বয় আৰু ৰাজ্যৰ কলা কৃষ্টি প্ৰসাৰৰ ঊদ্দেশ্যে ২০০ চনত নাগালেণ্ড চৰকাৰে এই উৎসৱ আৰম্ভ কৰে । বৰ্তমানে ৰাজ্যৰ পৰ্যতন আৰু কৃষ্টি বিভাগে আয়োজন কৰা উৎসৱটিত একেখন মঞ্চতে ৰাজ্যখনৰ সকলোবোৰ জনজাতিৰ কলা কৃষ্টিৰ সমাহাৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়। প্ৰতি বছৰে ১ৰ পৰা ৭ ডিচেম্বৰলৈকে হৰ্ণবিল উৎসৱ পালন কৰা হয়।
ক’হিমাৰ পৰা ১২ কিমি দূৰত থকা ঐতিহ্যমণ্ডিত নগা গাওঁ কিছামাত এই সপ্তাহযোৰা উৎসৱটি পালন কৰা হয়। নগালেণ্ডৰ প্ৰায় সকলোবোৰ জনজাতিয়েই এই উৎসৱত ভাগ লোৱা দেখা যায়, ৰাজ্যখনৰ কলা-কৃষ্টি আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰদৰ্শনেই উৎসৱটিৰ মূল লক্ষ্য ।
ভাৰতত পোৱা ধনেশ পক্ষী (Great Indian Hornbill)ৰ নামেৰে এই উৎসৱটিৰ নাম ৰখা হৈছে। যাৰ ঊল্লেখ ৰাজ্যৰ প্ৰায়বোৰ জনজাতিৰেই লোকসংগীতত দেখিবলৈ ওৱা যায়। চিত্ৰশিল্প, কাঠৰ শিল্প, আন আন ভাষ্কৰ্য, খাদ্যসম্ভাৰ আদিৰ প্ৰদৰ্শনী উৎসৱটিত দেখিবলৈ পোৱা যায়, তদুপৰি বিভিন্ন পৰপ্মৰাগত সজূঁলি, বনৌষধ, ফুল আদিৰো প্ৰদৰ্শনীৰ লগতে বিক্ৰী হয়, সোণ্দৰ্য প্ৰতিযোগিতা, ফেশ্বন প্ৰতিযোগিতা, কাড়ঁ মৰা প্ৰতিযোগিতা, মল্লযুদ্ধ, সংগীতানুষ্ঠান, গাহৰি মঙহ খোৱা প্ৰতিযোগিতা, কঁয়াক সকলৰ জুই ভক্ষণ কৰা প্ৰতিযোগিতা, সাহিত্য প্ৰতিযোগিতা আৰু সাহিত্যালোচনা, হৰ্ণবিল ক’ৰেল পেন’ৰমা, হৰ্ণবিল গ্ল’বেল চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, উত্তৰ পূৰ্বীয় ঢোলৰ সমূহীয়া বাদন, নগা জলকীয়া খোৱা প্ৰতিযোগিতা, হৰ্ণবিল জাতীয় পাহাৰ বগোৱা প্ৰতিযোগিতা, হৰ্ণবিল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মটৰ ৰেলী আৰু WW-II ভিণ্টেজ কাৰ ৰেলী আদি হৈছে ধনেশ উৎসৱত অনুষ্ঠিত হোৱা আন আন অনুষ্ঠান  ।
যাতায়াত
ৰাজ্যখনৰ ৰেলপথৰ দৈৰ্ঘ্যসীমিত। ৰাজ্যখনৰ মুঠ ব্ৰড গজ ৰেলপথ ৭.৯৮ মাইল (১২.৮৪ কি.মি.), ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ২২৭.০ মাইল (৩৬৫.৩ কি.মি), আৰু ৰাজ্যিক পথ ৬৮০.১ মাইল (১,০৯৪.৫ কি.মি.)। ৰাজ্যখনৰ বিমানঘাটি এটা ডিমাপুৰ।
ৰেলৱে
ৰেলৱে: উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱে
[তথ্য সূত্ৰ: উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱে, CME কাৰ্যালয়, গুৱাহাটী-৭৮১০১১]
ঘাইপথ সমূহ
ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ: ২২৭.০ মাইল (৩৬৫.৩ কি.মি.) ৰাজ্যিক ঘাইপথসমূহ: ৬৮০.১ মাইল (১,০৯৪.৫ কি.মি.) [উৎস: মুখ্য অভিযন্তাৰ কাৰ্যালয়, গড়কাপ্তানি বিভাগ, ক’হিমা, নাগালেণ্ড]
বায়ু পথ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্য শ্ৰেণী:উত্তৰ পূব ভাৰত শ্ৰেণী:সাতভনী ৰাজ্যসমূহ শ্ৰেণী:নাগালেণ্ড
কমৰধনি
কমৰধনি কঁকালত পিন্ধা অলংকাৰ। প্ৰাচীন অসমীয়াত আঢ়্যৱন্ত পৰিয়ালৰ পুৰুষ সকলে এই অলংকাৰ পিন্ধিছিল। ইয়াৰ প্ৰচলন এতিয়া নাই। সৰু সৰু ল'ৰা -ছোৱালীৰ কঁকালত কমৰধনি পিন্ধোৱা হয়। জনবিশ্বাস মতে,স্বাহ্য ভালে ৰাখিবলৈ প্ৰতিকাৰ হিচাপে কমৰধনি পিন্ধোৱা হয়। নামনি অসমত ইয়াক ডোৰা বুলি কোৱা হয়। অতীজত ৰোমৰ মানুহে কঁকালত টঙালিৰ দৰে মৰা চিংণ্ডলাম অলংকাৰ লগত কমৰধনি মিল আছে। ৰূপৰ কমৰধনি ব্যৱহাৰ কৰিলে কঁকালৰ বিষ নাশ হয় বুলি বিশ্বাস আছে। পেটৰ অনাৱশ্যক চৰ্বি ৰোধ কৰে আৰু কঁকাল সুস্থ আৰু নিৰোগী কৰি ৰাখে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অলংকাৰ
অচ্যুত লহকৰ
অচ্যুত লহকৰ (৯ জুলাই, ১৯৩১ - ১২ জুন, ২০১৬)-ক অসমৰ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ জনক বুলি কোৱা হয়। পৰিভ্ৰমী নাট্যদল যেনে, যাত্ৰা, অপেৰা আদিৰপৰা পৃথক এই ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ জন্মদিয়াৰ উপৰিও তেখেতে দীপাৱলী নামে এখন আলোচনী সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছিল। এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ উপৰিও তেখেতে নাটক ৰচনা কৰিছিল আৰু ভ্ৰাম্যমাণৰ বাবে বিভিন্ন কলা-কৌশল আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। 'অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকা বঁটা'ৰে সন্মানিত এখেতক 'মঞ্চ প্ৰভাকৰ' বুলিও জনা যায়। ২০১৬ৰ ১২ জুনত বাৰ্ধক্যজনিত ৰোগত পাঠশালাত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।
শিক্ষা আৰু শৈশৱ
অচ্যুত লহকৰৰ জন্ম হয় ১৯৩১ চনৰ জুলাই মাহৰ ৯ তাৰিখে পাঠশালাৰ সমীপৰ বাগনা গাঁৱত। তেওঁৰ পিতৃ আছিল গৌৰীকান্ত লহকৰ আৰু মাতৃ আছিল কান্তিপ্ৰিয়া লহকৰ। তেওঁ পাঠশালা মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৯৪৯ চনত বজালী হাইস্কুলৰ (এতিয়া বজালী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়) পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। কিন্তু সেই সময়তে তেওঁ পিতৃক হেৰুৱাই আৰু ঘৰৰ সমগ্ৰ দায়িত্ব তেওঁৰ ওপৰত আহি পৰে। তাৰ পিছত তেওঁ কলিকতালৈ যায় আৰু তাৰ ছেইণ্ট পল কলেজত বাণিজ্য শাখাত নামভৰ্তি কৰে। কিন্তু তেওঁ পঢ়া সমাপ্ত নকৰি পাঠশালালৈ ঘূৰি আহে আৰু বজালী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাইভেটকৈ আই. এ. পাছ কৰে। পুনৰ তেওঁ কলিকতালৈ বি.এ.পঢ়িবলৈ যায়। বি.এ. পঢ়ি থকাৰ সময়তে তেওঁ অনুবাদকৰো কাম পাৰিশ্ৰামিক ভিত্তিত কৰিছিল। আমেৰিকান এম্বেছীৰ লগত হোৱা বন্দৱস্ত অনুসৰি তেওঁ “আব্ৰাহাম লিংকন”, “গনতন্ত্ৰ” আদি কেবাখনো গ্ৰন্থ অনুবাদ কৰি দিছিল। বি.এ. পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ নকৰাকৈ তেওঁ পুনৰ ঘৰলৈ ঘূৰি আহে আৰু ইতিমধ্যে তেওঁৰ ভাতৃ সদা লহকৰৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত “নটৰাজ অপেৰা”ক এক নতুন ৰূপ দিবলৈ প্ৰয়াস কৰে। এই পৰীক্ষামূলক প্ৰয়াসৰ সফল প্ৰতিফলন হিচাপে ১৯৬৩ চনত ভ্ৰাম্যমাণ নটৰাজ থিয়েটাৰৰ জন্ম হয়।
দীপাৱলী আলোচনী সম্পাদনা
কলিকতাত পঢ়ি থকা কালতে অচ্যুত লহকৰে সচিত্ৰ মাহেকীয়া আলোচনী 'দীপাৱলী' সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশ কৰিছিল। মূলতঃ 'আৱাহন'ৰদ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত এই আলোচনীখন প্ৰথম প্ৰকাশ পাইছিল ১৯৫২ চনত। আলোচনীত কামত সহায়ৰ বাবে লহকৰে পাঠশালাৰ বামুণকুচি গাঁৱৰ তাৰক শৰ্মাক কলিকতালৈ লৈ গৈছিল। দীপাৱলীৰ আয়ুস দীঘলীয়া নাছিল। চেগাচোৰোকাকৈ কিছুবছৰ চলি আলোচনীখন বন্ধ হৈ গৈছিল। আলোচনীখনৰ প্ৰথম সংখ্যাটো কলিকতাৰ লক্ষ্মীবিলাস প্ৰেছত ছপা কৰা হৈছিল।
নটৰাজ থিয়েটাৰৰ জন্ম
নটৰাজ থিয়েটাৰ হৈছে প্ৰথম অসমীয়া ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ। বৰপেটা জিলাৰ পাঠশালা নগৰত ১৯৬৩ চনত এই ভ্ৰাম্যমাণ নাট্যদলটো গঢ় লৈ উঠিছিল। ১৯৫৯ চনত পাঠশালাত সদানন্দ লহকৰে গঠন কৰা 'নটৰাজ অপেৰা' নামৰ যাত্ৰাদলটোক আদিপৰ্ব হিচাপে লৈয়ে অচ্যুত লহকৰে নটৰাজ থিয়েটাৰ গঢ় দিছিল।
১৯৫৯ চনত পাঠশালাত সদানন্দ লহকৰে এক আধুনিক আৰু ব্যতিক্ৰমী যাত্ৰাপাৰ্টী নটৰাজ অপেৰা গঠন কৰে। এই দলটিয়ে ৰাজ্যৰ বিভিন্ন ঠাইত নাট প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ১৯৬০ চনত ই সম্পূৰ্ণ ভ্ৰাম্যমাণ পৰ্যায়লৈ ৰূপান্তৰিত হয় আৰু এই ভ্ৰাম্যমাণ যাত্ৰা ১৯৬২ চনলৈ বাহাল থাকে। পৰিৱৰ্তিত সমাজে 'নটৰাজ অপেৰা'ৰ এই ভ্ৰাম্যমাণ যাত্ৰাক আকোঁৱালি লৈছিল। 'নটৰাজ অপেৰা'ৰ এই কাম-কাজ দেখি অচ্যুত লহকৰে যাত্ৰাপাৰ্টীৰ এই ভ্ৰাম্যমাণ ৰূপটো আৰু কলিকতা, বোম্বাই আদি চহৰৰ থিয়েটাৰৰ ৰূপটো মিহলাই ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ ৰূপ দিয়াৰ বাবে চিন্তা কৰিলে। সেয়েহে চুইচ টিপিয়েই ষ্টেজত মাইক, ৰঙা-নীলা লাইট আদি জ্বলাই তেওঁ চমক দিয়াৰ চেষ্টা কৰিব ধৰিলে। লগতে শিল্পীসকলক আৰ্থিক সুৰক্ষা দিয়া আৰু নাট্য শিল্পক আধূলিকতা প্ৰদান কৰাৰ বাবে অচ্যুত লহকৰে ১৯৬৩ চনত 'নটৰাজ অপেৰা'ক নতুনত্ব প্ৰদান কৰি 'নটৰাজ থিয়েটাৰ'ৰ জন্ম দিয়ে।
থিয়েটাৰলৈ অৱদান
অচ্যুত লহকৰে নিজৰ অনুলিখিত আত্মজীৱনীত উল্লেখ কৰিছে যে অপেৰাৰ কিছুমান ধাৰা তেখেতে ভাল নাপাইছিল আৰু সেইকেইটা সলনি কৰিবলৈ যাওঁতেই এটা নতুন অনুষ্ঠানৰ জন্ম হ'ল। তেখেতে ভাল নোপোৱা বিষয় কেইটা আছিল: পুৰুষৰ দ্বাৰা নাৰী চৰিত্ৰৰ অভিনয়, ভাষাৰ ভুল উচ্চাৰণ, সুৰত গঁথা সংলাপ আৰু অনূদিত নাটকৰ পয়োভৰ, য'ত অসমৰ পটভূমি ব্যৱহাৰ কৰা নহৈছিল। তেখেতে বিচাৰিছিল আধুনিক গদ্য সাহিত্যৰ ৰীতিত নাটকৰ বচন হওক আৰু নাটক হওক মৌলিক লগতে হওক অসমৰ পটভূমিৰ।
তাৰ বাহিৰেও এই অনুষ্ঠানটোৰ যোগেদি তেখেতে শিল্পীৰ পেছাদাৰী দিশটো টনকিয়াল কৰি ৰখাত গুৰুত্ব দিছিল। সেই বাবেই ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰে প্ৰথমৰ পৰাই বাণিজ্যিক ভিত্তিত নাট্য-প্ৰদৰ্শন কৰাত গুৰুত্ব দিছিল বুলি তেখেতে আত্মজীৱনীত উল্লেখ কৰিছে। সেয়ে তেখেতে পোহৰ নিক্ষেপনৰ কাৰচাজী, শব্দযন্ত্ৰত ব্যৱহাৰত নতুনত্ব আৰু অন্যান্য চমকদাৰী কলা-কৌশল ব্যৱহাৰ কৰি ভ্ৰাম্যমাণক যাত্ৰা-অপেৰাতকৈ পৃথক কৰি দেখুওৱাত গুৰুত্ব দিছিল। সমগ্ৰ অসম পৰিভ্ৰমণ কৰি নাটক দেখুৱাবলৈ যাওঁতে আহিব পৰা অসুবিধালৈ চাই তেখেতে অস্থায়ী আৰু কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিব পৰা মঞ্চ, প্ৰেক্ষাগৃহ, দৰ্শক বহাৰ আসন আদিও লৈ ফুৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল, যাৰ বাবেই ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ এটা অনন্য অনুষ্ঠান হিচাপে গঢ় লৈ উঠিল।
চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ
১৯৭৩-৭৪ চনত অচ্যুৎ লহকৰে তেখেতৰ এখন মঞ্চনাট ব্লেকমাণিৰ কাহিনীৰ আধাৰত একে নামতে এখন চিনেমা নিৰ্মাণৰ প্ৰচেষ্টা হাতত লয়। তেখেতে 'ব্লেকমাণি' প্ৰযোজনা কৰাৰ উপৰিও পৰিচালনাও কৰিছিল। চিনেমাখনৰ বহু অংশৰ দৃশ্যগ্ৰহণ হৈছিল যদিও ই মুক্তি নাপালে।
মৃত্যু
২০১৬ চনৰ ১২ জুনত বাৰ্ধক্যজনিত ৰোগত তেখেতৰ মৃত্যু হয়। বিভিন্ন ৰোগত ভুগি থকা লহকৰক জীৱনৰ শেষ নমাহ পাঠশালাৰ জ্যোতিনগৰত বাস কৰা জী-জোৱাইৰ ঘৰত বাস কৰিছিল। প্ৰয়োজনীয় সেৱা-শুশ্ৰূষা দিয়াৰ বাবেই জী-জোয়ায়ে তেখেতক নিজৰ ঘৰলৈ লৈ আহিছিল আৰু এইখন ঘৰতে তেখেতে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে।
ধনিয়া
ধনিয়া (বৈজ্ঞানিক নাম: Coriandrum sativum) এবিধ সুগন্ধীকাৰক তৃণজাতীয় ঔষধি উদ্ভিদ আৰু ইয়াৰ গুটি। ধনিয়াৰ শুকান গুটি মছলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সেইদৰে ইয়াৰ পাতকো কেঁচা মছলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। খাদ্য সজাবলৈ আৰু সজীৱ গোন্ধ প্ৰদান কৰিবলৈ ধনিয়াৰ কেঁচা পাত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ধনিয়াক শাক হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ধনিয়াৰ চাটনি এছিয়ান খাদ্যৰ অন্যতম উপাদান। ধনিয়া বিভিন্ন চালাডৰ অন্যতম মুখ্য উপাদান। ইয়াৰ প্ৰতিটো অংশ সুগন্ধিযুক্ত হোৱাৰ লগতে খোৱাৰ যোগ্য। একবৰ্ষজীৱী ধনিয়া দক্ষিণ পশ্চিম এছিয়া আৰু আফ্ৰিকাৰ স্থানীয় উদ্ভিদ। বৰ্তমান পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত ধনিয়াৰ খেতি কৰা হয়। ধনিয়া ভাৰতীয় খাদ্যৰ অন্যতম অপৰিহাৰ্য মছলা।
অচ্যুত লহকৰ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী
ধনিয়া
বিৱৰণ
ধনিয়া দক্ষিণ ইউৰোপ, উত্তৰ আফ্ৰিকা আৰু দক্ষিণ-পশ্চিম এছিয়াৰ স্থানীয় উদ্ভিদ। ইয়াৰ গা-গছ লেহুকা আৰু কোমল। ই প্ৰায় ৫০ ছেণ্টিমিটাৰ পৰ্যন্ত ওখ হয়। পাতসমূহ বিভিন্ন আকৃতিৰ হয় আৰু ঠাৰিৰ ফালে সোমাই যোৱা ধৰণৰ। ফুল ফুলিবলৈ আৰম্ভ হোৱাৰ সময়ত পাতসমূহ ওপৰৰ ফালে পাখিৰ দৰে হয়। ফুল সমূহ থোপা-থুপিকৈ একেলগে লাগে। ফুল সমূহ অসমমিতি আৰু বগাৰ পৰা পাতল গুলপীয়া ৰঙৰ হয়। ফলবোৰ ঘূৰণীয়া আৰু কোঠালিত বিভক্ত। ফল সমূহ শুকুৱাই মছলাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
উৎপত্তি
ইজৰাইলৰ নাহাল হেমাৰ গুহাত উদ্ধাৰ হোৱা প্ৰাক-মাটিৰ পাত্ৰত ধনিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি পুৰতাত্বিক অৱস্থিতি পোৱা গৈছে। ইয়াৰ লগতে ইজিপ্তৰ ৰজা টুটনখামেনৰ কফিনৰ ভিতৰতো ধনিয়াৰ গুটি পোৱা গৈছে। যিহেতু ইজিপ্তত ধনিয়া প্ৰাকৃতিকভাৱে পোৱা নাযায় বাবে ইয়াৰ পৰা গম পোৱা গৈছে যে ইয়াত প্ৰাচীন কালত ধনিয়াৰ খেতি কৰা হৈছিল। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০০ মনত গ্ৰীচত ধনিয়াৰ খেতি কৰা হৈছিল। পাইলছত উদ্ধাৰ হোৱা লিনিয়াৰ বি ফলকত ধনিয়াৰ খেতি সুগন্ধি আতৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ খেতি কৰাৰ কথা উল্লেখ আছে। ইয়াৰ লগতে ধনিয়াৰ পাত আৰু গুটি মছলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। গ্ৰীচৰ মেছেডনীয়াত বৃহৎ পৰিমাণৰ প্ৰাক ব্ৰঞ্জ যুগৰ মছলাৰ ভাণ্ডাৰ পোৱা গৈছে।
পুষ্টি
কেঁচা ধনিয়াৰ পাতত ৯২% পানী, ৪% কাৰ্ব'হাইড্ৰেট, ২% প্ৰ'টিন আৰু ১%তকৈ কম চৰ্বী পোৱা যায়। ধনিয়াৰ পাততকৈ গুটি আৰু ঠাৰিৰ পুষ্টিদ্ৰৱ্যৰ পৰিমাণ বেলেগ। কেঁচা ধনিয়া পাতত ভিটামিন এ আৰু ভিটামিন চিৰ পৰিমাণ বেছি যদিও খনিজ দ্ৰৱ্যৰ পৰিমাণ কম। আনহাতে গুটিত ভিটামিনৰ পৰিমাণ কম যদিও খাদ্য আঁহৰ লগতে কেলচিয়াম, চেলেনিয়াম, লো, মেগনেছিয়াম, আৰু মেংগানিজ আদি খনিজ দ্ৰৱ্যৰ পৰিমাণ বেছি।
কৃষি
পানী জমা নোহোৱা যথেষ্ট জৈৱিক পদাৰ্থ থকা মাটিডৰা ভালদৰে চহাই ধনিয়াৰ খেতি কৰা হয়। অক্টোবৰৰ মাজভাগৰ পৰা নবেম্বৰ মাহৰ শেষলৈকে ইয়াৰ বীজ সিঁচা হয়। বীজবোৰ সম্পূৰ্ণ অঙ্কুৰিত হবৰ বাবে সিচাঁৰ আগতে ১২-২৪ ঘণ্টামান পানীত তিয়াই থব লাগে। পানীৰ ওপৰ ভাগত ওপঙি অহা বীজবোৰ আঁতৰাই পেলাব লাগে। আৰু বীজবোৰ চতিওৱাৰ আগে আগে দুফাল কৰি লব লাগে। দুফাল কৰোঁতে চাব লাগে যাতে বীজবোৰে কষ্ট নাপায়। বীজৰ পৰা গজালি ওলোৱাৰ পিছত জলসিঞ্চনৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে।
খাদ্য হিচাপে
শুকান ধনিয়া গুটিসমূহ মছলা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গুটিসমূহ অলপ ভাজি গুৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়। এনে কৰিলে গুটিৰ গোন্ধ বৃদ্ধি পায়। ই উত্তৰ ভাৰতীয় গৰম মছলাৰ অন্যতম উপাদান। ধনিয়া গুৰিৰ লগত জীৰাৰ গুৰি মিহলাই এবিধ মছলা তৈয়াৰ কৰা হয়। এই মছলাবিধ ভাৰতীয় খাদ্যত বহুলভাৱে ব্যৱহাৰৰ কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে পাচলিৰ আচাৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ধনিয়া গুটি ব্যৱহাৰ হয়। ইয়াৰ লগতে বিভিন্ন পানীয় প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ইয়াৰ গুটি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ধনিয়াৰ শিপাসমূহৰ গোন্ধ পাততকৈ বেছি। ইয়াক ঘাইকৈ এছিয়ান খাদ্য বিশেষকৈ থাই খাদ্যত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ঔষধি গুণাগুণ
ধনিয়াৰ ঔষধি গুণাগুণ আছে। ধনিয়া সিজোৱা পানী বৃক্কৰ বাবে ভাল। ধনিয়াৰ ৰসে অনিদ্ৰাৰ উপশম ঘটাই গভীৰ টোপনি প্ৰদান কৰে। পেটফুলা, বমিভাৱ,বদহজম জাতীয় সমস্যাত ই অতি লাভদায়ক। ধনিয়া পাতৰ জুচত প্ৰচুৰ এণ্টি অক্সিডেণ্ট থাকে। ই বেয়া কলেষ্টৰেল কমায় আৰু ভাল কলেষ্টৰেল বৃদ্ধি কৰে। ইয়াৰ ফলত হৃদয়ৰ কাম সুচাৰুৰূপে চলে। প্ৰাকৃতিক গুণ আৰু ঘটকেৰে সমৃদ্ধ ধনিয়াই মধুমেহ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু স্থিৰ ৰাখে। ছালৰ সমস্যাৰ বাবেও ধনিয়া ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:তৃণ শ্ৰেণী:মছলা শ্ৰেণী:ঔষধি উদ্ভিদ শ্ৰেণী:শাক
ৠ
পুৰণি অসমীয়া স্বৰবৰ্ণত ৠ বৰ্ণটো আছিল । বৰ্তমান এই বৰ্ণটোৰ ব্যৱহাৰ উঠাই দিছে ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া স্বৰবৰ্ণ
খাতিৰ ভাৰ
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
জিক'
ব্ৰাজিলৰ হৈ ৭১ খন খেলত ৪৮টা গ'লেৰে জিক' ৰাষ্ট্ৰীয় দলৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ গ'লস্ক'ৰাৰ। তেওঁ ১৯৭৮, ১৯৮২ আৰু ১৯৮৬ চনৰ বিশ্বকাপত জাতীয় দলৰ হৈ খেলিছিল। তেওঁলোকে তাৰে এখনো প্ৰতিযোগিতা জিকা নাছিল, কিন্তু ১৯৮২ চনৰ দলটোক অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰাজিলিয়ান দল হিচাপে গণ্য কৰা হয়। বিশ্বকাপ জয়ী দলত নথকা শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈবোৰৰ মাজত জিক'ৰ নাম প্ৰায়েই উচ্চাৰিত হয়। ১৯৮১ আৰু ১৯৮৩ চনত তেওঁক বৰ্ষশ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈ নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল।
বাহ্যিক লিংক
শ্ৰেণী:ফুটবল খেলুৱৈ শ্ৰেণী:ব্ৰাজিলৰ ব্যক্তি
শতপত্ৰ
শতপত্ৰ
পণ্ডিত যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাৰ দ্বাৰা সম্পাদিত"শতপত্ৰ" গ্ৰন্থখন এখন আধুনিক কবিতাৰ সংগ্ৰহ । গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছিল ১৯৩৭ চনত । ইংৰাজী 'গল্ডেন ট্ৰেজাৰী'ৰ আৰ্হিত ৰচিত এই  গ্ৰন্থৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ প্ৰকাশ আছিল নগাঁৱৰ এণ্ড  ছনছ । কলিকতাৰ ১০ কৈলাস বোস  ষ্ট্ৰীটৰ পূৰ্বোদয় প্ৰেছত মুদ্ৰিত এই গ্ৰন্থখন বাণী প্ৰকাশ, পাঠশালা কামৰূপৰ পৰা শ্ৰী অম্বিকাপদ চৌধুৰীয়ে তৃতীয় সংস্কৰণটো প্ৰকাশ কৰিছিল । গ্ৰন্থখনৰ তৃতীয় সংস্কৰণটো প্ৰকাশ কৰিছিল । গ্ৰন্থখনৰ তৃতীয় সংস্কৰণটোৰ মূল্য আছিল তিনি টকা পইসত্তৰ পইচা ।
"শতপত্ৰ" সম্পাদনাৰ উদ্দেশ্য-
এই  সংগ্ৰহটোত আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ পৰিচিত লেখক সকলৰ বছা বছা এশ খণ্ড কবিতা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে । খণ্ড কবিতা বোলোতে ইয়াত ইংৰাজীত যাক 'লিৰিক' বোলে তাকে বুজোৱা হৈছে । কবিতা বিলাক নিৰ্বাচন কৰোঁতে আবেগ আৰু ছন্দৰ ওপৰত বিশেষ ভাৱে লক্ষ্য ৰাখিছে । সম্পাদকে বৰ্ণনাত্মক কবিতা প্ৰায়েই বাদ দিছে ।  'শতপত্ৰ' ত সন্নিৱিষ্ট যিসমূহ দীঘলীয়া বা নাটক ধৰ্মী কবিতা আছে সেইসমূহত যাতে এটাহে মাথো ভাব বা বৰ্ণনা থাকে সেই বিষয়ে সম্পাদক সচেতন হৈ পৰিছে । কম কথাৰে তীব্ৰ অনুভূতি প্ৰকাশ কৰিব পৰা কবিতা অসমীয়া ভাষাত তেনেই কম যদিও যিমান পাৰি তেনে কবিতা সন্নিৱিষ্ট কৰিবলৈ সম্পাদকে প্ৰয়াস কৰিছে ।
'শতপত্ৰ' প্ৰকাশ পূৰ্বতে দুই তিনিখন আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ সংগ্ৰহ প্ৰকাশ পাইছিল যদিও সেই সংগ্ৰাহক সকলৰ উদ্দেশ্য আৰু বিন্যাসৰ প্ৰণালী শতপত্ৰৰ পৰা পৃথক  আছিল । এই সংগ্ৰহত কবিতা সমূহ বিষয় অনুসৰি সজোৱাৰ লগতে সকলো জনাজাত লিখকৰ শ্ৰেষ্ঠ কবিতা যাতে অন্তৰ্ভুক্ত হয় তাৰ বাবে যত্ন সম্পাদকে লৈছে । সমসাময়িক আৰু আধুনিক কবিতাৰ পৰা উৎকৃষ্ট কবিতা নিৰ্বাচন কৰাটো কষ্টকৰ যদিও সম্পাদকে আধুনিক যুগৰ অসমীয়া ভাল কবিতা পাঠক সমাজলৈ বুলি আগবঢ়াবলৈ শৰ্মাদেৱে প্ৰয়াস কৰিছে ।
বৃটিছ সকলে অসম অধিকাৰ কৰাৰ পাছত ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক ক্ষেত্ৰত সূচনা হোৱা পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতিফলন অসমীয়া সাহিত্যতো পৰিছিল । ইংৰাজী তথা পাশ্চাত্য সাহিত্যৰ প্ৰভাৱত অসমীয়া সাহিত্যত ন ন দিশৰ উন্মোচন হৈছিল । এইক্ষেত্ৰত যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই কৈছে - " সাধুকথাৰ ফুলকোঁৱৰৰ দৰে পাশ্চাত্য প্ৰভাৱৰ স্পৰ্শয়ো শুকান খৰিত পাত মেলাব পাৰিছে ।" বঙ্গদেশৰ ৰবীন্দ্ৰনাথৰ কাব্যত ' সকল কালেৰ সকল কবিৰ গীতি 'তেওঁৰ নিজা সুৰত বাজি উঠাৰ দৰে বিবিধ প্ৰভাৱৰ স্পৰ্শতো অসমীয়া ভাষাত কাব্যৰ স্বাধীন প্ৰৱাহ দেখা নাযায় ।
"শতপত্ৰ"ত অন্তৰ্ভুক্ত কবিতাসমূহ-
'শতপত্ৰ' ত সন্নিৱিষ্ট হোৱা বিভিন্ন জন কবিৰ বিভিন্ন কবিতা হ'ল -- ১/ পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ ' বাগদেবী বন্দনা '  ২/ দূৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাৰ 'পেঁপা'  ৩/ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ' কবিতা ' ৪/ দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাৰ ' গীত আৰু ছবি '  ৫ / হিতেশ্বৰ ' কবি '  ৬/ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ' কবি '  ৭/ ৰত্নকান্ত বৰকাকতীৰ ' মোৰ পূজা '  ৮/ ভোলানাথ দাস ' বাসৱ - সভা '  ৯/ পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ ' চন্দনগিৰি  ' ১০/ ইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ ' লক্ষ্মীৰ প্ৰতি শনি '  ১১/ সিংহ দত্ত দেৱ অধিকাৰী ' মেঘদূত '  ১২/ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ ' মাধুৰী '  ১৩/ হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা ' কাণৰ থুৰীয়া '  ১৪/ পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ  ' প্ৰথম মিলন  '  ১৫/ অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীৰ ' তুমি  '  ১৬/ হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ  ' প্ৰিয়তমাৰ চিঠি '  ১৭/ দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাৰ ' সীতা-স্বয়ম্বৰ ' ১৮/ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ' প্ৰিয়তমা ' ' মালতী '   ১৯/ ৰত্নকান্ত বৰকাকতী ' তুমি ' ' বিশ্বহৰণ '  ২০/ যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাৰ  ' তোমালৈ '  ২১/ দেৱকান্ত বৰুৱা ' তুমি নুবুজিবা সখী ' ২২/ আনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ  ' ভাবী প্ৰিয়া ' ২৩/ যমুনেশ্বৰী খাটনিয়াৰৰ ' বিদায় '  ২৪/ অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীৰ  ' তন্দ্ৰাভঙ্গ '  ২৫/ চন্দ্ৰ ধৰ‌ বৰুৱা ' স্মৃতি  ' ২৬/ গনেশ গগৈ ' প্ৰলাপ '  ২৭/ দূৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাৰ  ' কিবা  যেন নাই নাই  ' ২৮/  লক্ষেশ্বৰ শৰ্মা বৰুৱাৰ ' আবেগ ' ২৯ / ভৱনাথ হাজৰিকাৰ ' কবি আজি গোৱা বজ্ৰগান '  ৩০/ কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য্যৰ ' পূৰ্ণিমাৰ ৰাতিলৈ চাই '  ৩১/ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ' ব'ৰাগী আৰু বীন '  ৩২/ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ' আগত ' ৩৩/ অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীৰ ' এইটো নহয় ' ৩৪/ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাৰ ' বীণ ব'ৰাগী  ৩৫/পদ্মধৰ চলিহা ' স্বদেশী প্ৰেম '৩৬/পদ্মধৰ চলিহাৰ ' বৰদোৱা ' ৩৭ /ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ 'গোলাপ ' ৩৮/ ভৈৰৱচন্দ্ৰ  খাটনিয়াৰৰ ' মানিমুনি শাক ' ৩৯/ দেৱানন্দ ভঁৰালী ' এপাহ গোলাপ '  ৪০/ ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ ' গিৰি-মল্লিকা ' ৪১/ ৰত্নকান্ত বৰকাকতীৰ ' গোলাপৰ কথা ' আদি ।
ইছাক্কি
ইছাক্কি (তামিল: இசக்கி), বা ইছাক্কি আম্মান এগৰাকী লোক হিন্দু দেৱী। ইছাক্কি শব্দটো সংস্কৃত যক্ষীৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।প্ৰাকৃতত ইয়াক যক্কিৰ বুলি কোৱা হৈছে। তামিলনাডুৰ দক্ষিণ ভাৰতীয় জিলা বিশেষকৈ কন্যাকুমাৰী, তিৰুনেলভেলী আৰু চেলেম জিলাৰ কিছুমান হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এইগৰাকী দেৱী জনপ্ৰিয়। সাধাৰণতে তেওঁক ‘গাঁৱৰ দেৱতা’ (কাৱল দেৱম)ৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ দৰে গাঁৱৰ দেৱতাই অভিভাৱক আত্মাৰ কাম কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
মূৰ্তি প্ৰকাশ
ইছাক্কিক সাধাৰণতে ৰঙা পোছাক পৰিধান কৰা দেৱী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। তেওঁ এহাতত এটি শিশু আৰু আনখন হাতত এপাত ত্ৰিশূল ধৰিথকা স্বৰূপত দেখুওৱা হয়। তেওঁক কেতিয়াবা মাটিত পৰি থকা মানুহৰ ওপৰত থিয় হৈ থকা অৱস্থাতো দেখুওৱা হয়। ইছাক্কিৰ সৈতে জৈন যক্ষিনী অম্বিকাৰ মিল দেখা যায়। অম্বিকাক সদায় গছৰ তলত এটা বা দুটা সন্তানৰ সৈতে একেলগে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়।
কিংবদন্তী
ইছাক্কিৰ সৈতে জড়িত আটাইতকৈ সাধাৰণ কিংবদন্তিটো হ’ল- অম্বিকা নামৰ এগৰাকী গৃহিণীয়ে স্বামী সোমশৰ্মান আৰু তেওঁলোকৰ দুই পুত্ৰৰ সৈতে শান্তিপূৰ্ণ পাৰিবাৰিক জীৱন কটাব ধৰিছিল। এদিন তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে তৰ্পনাম অনুষ্ঠান কৰিব লগা হ’ল, আৰু সকলো সামগ্ৰী যথাযথভাৱে প্ৰস্তুত কৰা হ’ল। অৱশ্যে সোমশৰ্মান নদীত গা ধুবলৈ যোৱাৰ সময়তে অম্বিকাই অনাহাৰে থকা ঋষি এজনলৈ খাদ্য আগবঢ়াইছিল, সেই ঋষিয়ে ভিক্ষা খুজি আহিছিল। আৱশ্যকীয় ৰীতি-নীতি আৰু পূজাৰ আগেয়ে ঋষিজনক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ খাদ্য পৰিবেশন কৰা বুলি সোমশৰ্মান ক্ষুব্ধ হৈ পৰিল আৰু অম্বিকা আৰু তাইৰ সন্তানক ঘৰৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে। অম্বিকাই জিৰণি ল’বলৈ শান্তিপূৰ্ণ ঠাই অলপ বিচাৰি পোৱালৈকে ইফালেসিফালে ভ্ৰমি ফুৰিছিল। পিছত নিজৰ মূৰ্খতা উপলব্ধি কৰি সোমশৰ্মানে পত্নী আৰু সন্তানক বিচাৰিবলৈ ধৰে, কিন্তু তেওঁলৈ ভয় কৰি অম্বিকাই প্ৰাণ বিসৰ্জন দিয়ে। দুৰ্ভাগ্যজনক মৃত্যুৰ পিছতো ডাঙৰ হৈ অহা সন্তানৰ যত্ন ল’বৰ বাবেই তেওঁ যক্ষিনী ৰূপ লোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। পিছলৈ তেওঁ নিজৰ সন্তানৰ ভালৰ বাবে পুনৰাই জীৱন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এনেদৰেই অম্বিকা দেৱী ইছাক্কি হৈ পৰিল।
মন্দিৰ
বৈদিক দেৱতাৰ মন্দিৰৰ বিপৰীতে ইছাক্কিৰ বাবে উৎসৰ্গিত মন্দিৰসমূহ সাধাৰণতে শান্ত প্ৰকৃতিৰ মন্দিৰ, তামিল ভাষাত পালকল্লী নামেৰে জনাজাত কেকটাছৰ দৰে উদ্ভিদৰে সজোৱা হয়। মন্দিৰৰ কিবা ক্ষতি হ’লে এই কেকটাছবোৰৰ পৰা গাখীৰৰ দৰে ৰস ওলাই আহে বুলি কোৱা হয়।আৰু এয়া দেৱী ইছাক্কিৰ চিন বুলি গণ্য কৰা হয়।
ইছাক্কি মন্দিৰত ওচৰত সাধাৰণতে বৰ গছ ৰোপণ কৰা হয়। সন্তান জন্ম দিব বিচৰা মহিলাসকলে প্ৰায়ে সৰু সৰু কাঠৰ বিচনা আৰু/বা তেওঁলোকৰ শাড়ীৰ টুকুৰাবোৰ এই বৰগছৰ ডাল বা গছৰ দৃশ্যমান শিপাত বান্ধি প্ৰসাদ হিচাপে ৰাখে।
উৎসৱ-পাৰ্বণ
ইছাক্কি আম্মান এক জনপ্ৰিয় উৎসৱৰ সৈতেও জড়িত। এই উৎসৱ সময়ত মন্দিৰত ভোগ ৰন্ধাৰ লগতে উজ্জ্বল ৰঙেৰে দেৱীৰ বৃহৎ টেৰাকোটাৰ মূৰ্তি (৩ৰ পৰা ৪ ফুট উচ্চতা)বনাই পূজা কৰা হয়। উৎসৱৰ সময়ত দেৱতাসকলক দিনে দুবাৰকৈ পানী, নাৰিকল, গোলাপজল, মৌ বা তেলেৰে অভিষেক কৰা হয়। এই মূৰ্তিবোৰত কেতিয়াবা চূণ, পানী, হালধি(যিটোৱে আচাৰ-ব্যৱহাৰ অনুসৰি তেজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে) মিহলাই তৈয়াৰ কৰা তৰল পদাৰ্থৰে লেপি দিয়া হয়। তাৰ পিছত দেৱীলৈ বুলি চাউল, পিঠা, ফল, গাখীৰ আগবঢ়োৱা হয় আৰু মুখ্য পুৰোহিতৰ দ্বাৰা পূজা কৰা হয়। অনুষ্ঠান আৰু উৎসৱৰ শেষত মন্দিৰৰ পৰা খাদ্য সমূহ আঁতৰোৱা হয়।
বহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
কণ্ডম
কণ্ডম (Condom) হৈছে নুফুলোৱা বেলুনৰ দৰে এক বিশেষ নমনীয় সামগ্ৰী। ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা গৰ্ভধাৰণ ৰোধ বা যৌনৰোগ আদিৰ সংক্ৰমণ ৰোধ কৰা হয়। কণ্ডম সাধাৰণতে পুৰুষ মহিলা উভয়ৰ বাবে উপলব্ধ পুৰুষৰ কণ্ডম, পুৰুষৰ উত্থিত পুৰুষাংগত পৰিধান কৰা হয়। ৰতিঃস্খলনৰ পিছত কণ্ডমে যৌনসংগীৰ শৰীৰত বীৰ্য প্ৰৱেশত বাধা দিয়ে। বীৰ্যহীনতাৰ চিকিৎসাত  ব্যৱহাৰৰ বাবে কণ্ডমৰ দ্বাৰা বীৰ্য সংগ্ৰহ কৰা হয়। আধুনিক যুগত কণ্ডম মূলত লেটেক্সৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। ইয়াৰোপৰি কণ্ডম তৈয়াৰ কৰাৰ বাবে পলিআৰথিন, পলিইছোথ্ৰিন বা লেম্ব ইনচেছটাইন ব্যৱহৃত হয়। জন্ম নিয়ন্ত্ৰণৰ পদ্ধতি হিচাপে কণ্ডম অত্যন্ত সুলভ, সহজে ব্যৱহাৰ্য, কম পাৰ্শ্বপ্ৰতিক্ৰিয়াযুক্ত আৰু যৌনব্যাধি প্ৰতিৰোধৰ বাবে সৰ্বাধিক কাৰ্যক্ষম। সঠিক জ্ঞান তথা ব্যৱহাৰ কৌশল জানিলে যৌনসংগমৰ প্ৰতিটো ক্ৰিয়াত কণ্ডম ব্যৱহৃত দম্পতীৰ গৰ্ভধাৰণৰ বাৰ্ষিক হাৰ ২ শতাংশ।
কণ্ডম প্ৰায় ৪০০ বছৰ ধৰি ব্যৱহৃত হৈ আহিছে। ঊনবিংশ শতিকাত কণ্ডমৰ ব্যৱহাৰেই হৈছে জন্মনিৰোধৰ সৰ্বাধিক জন্মপ্ৰিয় পদ্ধতি বা উপায়। আধুনিক সমাজত কণ্ডমৰ ব্যবহাৰে ব্যাপক মান্যতা লাভ কৰিছে যদিও যৌনশিক্ষা পাঠ্যক্ৰমত কণ্ডম ব্যৱহাৰৰ প্ৰসংগক লৈ যথেষ্ট বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সামগ্ৰী
শ্ৰম
উৎপাদন কাৰ্য্যত খটোৱা সকলো ধৰণৰ প্ৰচেষ্টাকে অৰ্থবিজ্ঞানত 'শ্ৰম' (Labour) বোলে। অথবা আৰ্থিক বিবেচনাধীন হৈ মানুহে প্ৰবৃত্ত হোৱা শাৰীৰিক আৰু মানসিক সকলো কামকে অৰ্থবিজ্ঞানত শ্ৰম বোলে।("Any work, whether mental or manual, undertaken for a moneytary consideration is called Labour in Economics") উৎপাদনৰ উপাদান হিছাবে শ্ৰমিকৰ স্থান মন কৰিব লগা।আন উপাদানৰ তুলনাত ই সম্পূৰ্ণ বেলেগ। শ্ৰমৰ যোগান ধৰোতা শ্ৰমিক এটা জীৱন্ত বস্তু, ই মানুহ। মানৱীয় বিচাৰ-বুদ্ধি সকলো ইয়াৰ আছে। শ্ৰমিক কেৱল উৎপাদনৰ উপাদানেই নহয়, উৎপাদনৰ লক্ষ্যও। শ্ৰম, উৎপাদনৰ এনে এটা আহিলা যাৰ লগত মানুহ প্ৰত্যক্ষভাৱে জৰিত। শ্ৰমিকৰ কেইবাটাও গুৰুত্বপুৰ্ণ বৈশিষ্ট্য আছে। তলত শ্ৰমৰ কেইটামান উদাহৰণ দিয়া হ'ল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
প্ৰিন্স অফ ৱেলছ অভিযান্ত্ৰিক আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান
অৱস্থান
প্ৰতিষ্ঠান খন যোৰহাটৰ গড়আলিৰ ৩১ একৰ মাটিত অৱস্থিত। ই যোৰহাট ৰে'ল ষ্টেচনৰ পৰা মাত্ৰ ১.৫ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত। ইয়াৰ পৰা যোৰহাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয় ৬ কিঃমিঃ আৰু যোৰহাট বাছ ষ্টেচন ৬.৫ কিঃমিঃ দূৰত অৱস্থিত। ইয়াৰ নিকটৱৰ্তী বিমান বন্দৰ হৈছে ৰৰৈয়া বিমানবন্দৰ।
শিক্ষা
প্ৰতিষ্ঠানখনে ব্যৱহাৰিক, যান্ত্ৰিক,বৈদ্যুতিক, কৃষি, অট'মোবাইল, অণুবিদ্যুৎ আৰু দূৰসংযোগ আৰু সঁজুলিবিদ্যা অভিযান্ত্ৰিক বিভাগত ৩ বছৰীয়া ডিপ্ল'মা পাঠ্যকম আগবঢ়ায়। এই সকলো পাঠ্যক্ৰম অসম প্ৰযুক্তি শিক্ষা সঞ্চালকালয় অধীনৰ ৰাজ্যিক প্ৰযুক্তি শিক্ষা পৰিষদৰ অন্তৰ্ভুক্ত। ইয়াৰ পাঠ্যক্ৰমৰ নামভৰ্তিৰ বাবে প্ৰতিবছৰে প্ৰযুক্তি শিক্ষা সঞ্চালকালয়, অসমে পলিটেকনিক প্ৰৱেশ পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত কৰে।
বিভাগ সমূহ
(Department of Automobile Engineering)
ঌ
পূৰণি অসমীয়া স্বৰবৰ্ণত এই বৰ্ণটো আছিল । বৰ্তমান এই বৰ্ণটোৰ ব্যৱহাৰ উঠাই দিছে ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া স্বৰবৰ্ণ
অসমৰ প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তিসকলৰ তালিকা
অসমৰ প্ৰসিদ্ধ ব্যক্তিসকলৰ তালিকা:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
ৡ
পূৰণি অসমীয়া স্বৰবৰ্ণত এই বৰ্ণটো আছিল । বৰ্তমান এই বৰ্ণটোৰ ব্যৱহাৰ উঠাই দিছে ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া স্বৰবৰ্ণ
জিন্তু গীতাৰ্থ
জিন্তু ঠাকুৰীয়া (Jintu Thakuria) একাধাৰে গল্পকাৰ, সম্পাদক তথা অধ্যাপক। কৰ্মসূত্ৰে বৰ্তমান তেওঁ গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষা বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক। তেখেতে ২০২৩ বৰ্ষৰ জুন মাহত 'মন মৰা তৰা’ শীৰ্ষক চুটিগল্প সংকলনৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমিৰ যুৱ বঁটা লাভ কৰে। ২০২০ চনত প্ৰকাশ কৰা গল্প সংকলন ছবিৰ ভ্ৰম ভ্ৰমৰ ছবি তেখেতৰ প্ৰথমখন প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৯৮ চনৰ ২৫ নৱেম্বৰ তাৰিখে গুৱাহাটীত জন্মগ্ৰহণ কৰা জিন্তু ঠাকুৰীয়াই টিহুৰ পিপলিবাৰী গাঁৱত তেওঁৰ শৈশৱ অতিবাহিত কৰে। তেওঁৰ মাতৃ শ্ৰী মণিকা ঠাকুৰীয়া আৰু পিতৃ শ্ৰী অনন্ত ঠাকুৰীয়া। জাতীয় বিদ্যালয়, হাৰিভাঙাত প্ৰাথমিক শিক্ষা অৰম্ভ কৰি তেওঁ হাৰিভাঙা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত হাইস্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। আৰ্যভট্ট একাডেমি, টিহুত উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা জিন্তু ঠাকুৰীয়াই উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত কলা শাখাৰ ৭ম স্থান লাভ কৰি পিছলৈ কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষা বিভাগত স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ পৰ্যায়তো তেওঁ কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলা শাখাৰ শ্ৰেষ্ঠ স্নাতক তথা স্বৰ্ণ পদকসহ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ (২০২০) আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষা বিষয়ত স্বৰ্ণ পদকসহ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰে (২০২২)।
২০২৩ চনৰ ১ জুন তাৰিখে গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ৰ শিক্ষা বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে।
সাহিত্য আৰু গৱেষণা
শৈশৱৰ পৰাই সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত খোজ দিয়া জিন্তু ঠাকুৰীয়াৰ লেখাসমূহ বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ হৈ আহিছে। ২০২০ চনত তেওঁ প্ৰথমখন গল্প সংকলন ছবিৰ ভ্ৰম ভ্ৰমৰ ছবি প্ৰকাশ হয়। তেওঁ ব্ৰিটিছ কাউন্সিল তথা Untold Narrativesৰ WriteAssam প্ৰকল্পৰ লেখক হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ইয়াৰোপৰি তেওঁ এপৰৰ শূন্যতা শীৰ্ষক গল্পৰ ইংৰাজী অনুবাদ আমেৰিকাৰ পৰা প্ৰকাশিত সাহিত্য আলোচনী Words Without Bordersত প্ৰকাশ হৈছে। তেওঁ সমন্বয় গোটৰ উদ্যোগত প্ৰকাশিত প্ৰথমখন অসমীয়া কুইয়াৰ গল্প সংকলন "নিৰ্বাচিত অসমীয়া কুইয়াৰ গল্প"ৰো সহঃসম্পাদক। তেওঁ বৰ্তমান কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা "শিক্ষাত সমাজ-লৈংগিক সংবেদনশীলতা" বিষয়ত গৱেষণা কৰি আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:গল্পকাৰ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ
সোমদেৱ দেৱবৰ্মন
সোমদেৱ কিশোৰ দেৱবৰ্মন (Somdev Kishore Devvarman; জন্ম:১৩ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৮৫) ভাৰতবৰ্ষৰ এজন পেচাদাৰী টেনিছ খেলুৱৈ। সোমদেৱৰ মহাবিদ্যালয়ৰ বিজয়ীসকলৰ তিনিজন খেলুৱৈ, জন ইজনাৰ, কেভিন এণ্ডাৰছন আৰু জেছে লেভিনে, হৈছে পেচাদাৰী টেনিছ খেলুৱৈ হিচাপে সফলতা অৰ্জন কৰিছে।  এন চি এ এ টেনিছ চেম্পিয়নশ্বীপত প্ৰথমবাৰৰ বাবে একেৰাহে তিনিবাৰকৈ ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰি সোমদেৱ দেৱবৰ্মন বাতৰিৰ শিৰোনামলৈ আহিছিল। সোমদেৱ এই প্ৰতিযোগিতাৰ জুনিয়ৰ আৰু ছিনিয়ৰ বৰ্ষত একেৰাহে ফাইনেলত জয়ী হৈছিল। ১৯৫০ চনলৈকে মাত্ৰ তিনিজন খেলুৱৈহে এই লক্ষ্যত উপনীত হ'ব পাৰিছিল। "এন চি এ এ টেনিছ চেম্পিয়নশ্বীপ"ত সোমদেৱৰ ৪৪-১ ব্যৱধানৰ জয়-পৰাজয়ৰ অভিলেখ অভূতপূৰ্ব আছিল।
২০০৯ চনৰ "চেন্নাই অপেন"ত তেওঁ এজন ৱাইল্ড কাৰ্ড এণ্ট্ৰি হিচাপে যোগদান কৰিছিল। এই প্ৰতিযোগিতাৰ ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰি তেওঁ "এ টি পি ৱৰ্ল্ড টুৰ"ত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰদৰ্শন দাঙি ধৰিছিল। ২০১০ চনত, সোমদেৱে নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত হোৱা ১৯তম কমনৱেলথ গেমছৰ টেনিছৰ পুৰুষৰ ছিংগলছ শাখাত স্বৰ্ণপদক দখল কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত চীনৰ গোৱাংজুত অনুষ্ঠিত হোৱা এছিয়ান গেমছত টেনিছৰ পুৰুষৰ ছিংগলছ আৰু ডাবলছ শাখাত স্বৰ্ণপদক দখল কৰিছিল। সোমদেৱৰ প্ৰশিক্ষক হৈছে স্কট মেককেইন।
২০১১ চনত, ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ টেনিছৰ পোৱা সফলতাৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা সোমদেৱে অৰ্জুন বঁটা লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮৫ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীত ভাৰতবৰ্ষৰ অসম ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত গুৱাহাটীত সোমদেৱ দেৱবৰ্মনৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম প্ৰবাঞ্জন দেৱবৰ্মন আৰু মাতৃৰ নাম ৰঞ্জনা দেৱবৰ্মন। তেওঁৰ পিতৃ এজন আয়কৰ বিভাগৰ এজন অৱসৰপ্ৰাপ্ত কমিছনাৰ। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যত। ৩-৪ মাহৰ কেঁচুৱা কালতে সোমদেৱৰ পৰিয়াল কলিকতালৈ যায় আৰু তাত ৮ বছৰ বয়সলৈকে থাকে। পিতৃৰ চাকৰিৰ বাবে পৰিয়ালটো তামিলনাডুৰ চেন্নাইলৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল আৰু তাতেই ৯ বছৰ বয়সৰপৰা টেনিছ খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৭ বছৰ বয়সৰপৰা সোমদেৱে "ফিউছাৰ টুৰ্ণামেণ্ট"ত অংশগ্ৰহণ কৰিবিলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ২০০৪ চনত তেওঁ কলকাতাৰ এফ 2 চেম্পিয়নশ্বিপত খিতাপ দখল কৰাৰ ফলত তেওঁ বিশ্ব ৬৬৬তম বাছনিলৈ উন্নীত হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ভাৰ্জিনিয়া বিশ্বিবিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰিবলৈ গৈছিল। কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে, ২০০৭ চনত এন চি এ এ টেনিছ চেম্পিয়নশ্বীপৰ খিতাপ দখল কৰিছিল। সোমদেৱ এই প্ৰতিযোগিতাৰ জুনিয়ৰ আৰু ছিনিয়ৰ বৰ্ষত একেৰাহে দুবাৰকৈ ফাইনেলত জয়ী হৈছিল। এই প্ৰতিযোগিতাত একেৰাহে খিতাপ দখল কৰা ১৩তম খেলুৱৈ আছিল। "এন চি এ এ টেনিছ চেম্পিয়নশ্বীপ"ত সোমদেৱৰ ৪৪-১ ব্যৱধানৰ জয়-পৰাজয়ৰ অভিলেখ অভূতপূৰ্ব আছিল। ১৯৫০ চনলৈকে মাত্ৰ তিনিজন খেলুৱৈহে এই লক্ষ্যত উপনীত হ'ব পাৰিছিল।
সোমদেৱে সমাজবিজ্ঞান বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে আৰু ২০০৮ চনৰপৰা পেছাদাৰী টেনিছ খেলিবলৈ লয়। নিউয়ৰ্কৰ ৰ'চেষ্টাৰত অনুষ্ঠিত "ফিউছাৰ টুৰ্ণামেণ্ট"ত কেৰিয়াৰৰ প্ৰথমটো খিতাপ দখল কৰিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
সোমদেৱৰ পিতৃ-মাতৃ ভাৰতবৰ্ষৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ। তেওঁ হৈছে ত্ৰিপুৰাৰ পূৰ্বৰ ৰাজকীয় পৰিয়ালৰ বংশধৰ। সোমদেৱ ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজবংশৰ স্বৰ্গীয় বিক্ৰমেন্দ্ৰ দেৱবৰ্মনৰ নাতি। তেওঁ ৰ'জাৰ ফেডেৰাৰৰ অনুগামী। সোমদেৱে কৃনছ, লিয়েণ্ডাৰ পেজ আৰু মহেশ ভূপতিৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ক্ৰীড়াবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ টেনিছ খেলুৱৈ শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী‎ শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
মুখাগ্নি
মুখাগ্নি হৈছে এগৰাকী হিন্দুৰ মৃতদেহ সৎকাৰ কৰা সময়ত পোন প্ৰথম অগ্নি সংযোগ কৰা এক নিয়ম। প্ৰাচীন কালৰে পৰা হিন্দু সমাজত এই ৰীতি প্ৰচলন হৈ আহিছে। যথাবিহিত নিয়মেৰে মৃতদেহ শ্মশানলৈ নিয়াৰ পিছত চিতাত তোলা হয়। তাৰ পিছত মৃতকৰ পুত্ৰ অথবা নিকট আত্মীয়ই হাতত জ্বলন্ত জোৰ লৈ পুৰোহিতৰ নিৰ্দেশ আৰু মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ অনুসাৰে মৃতদেহটোৰ মুখত প্ৰথম অগ্নি সংযোগ কৰি চিতাৰ চৌকাষে ঘূৰাৰ নিয়ম। এই মুখাগ্নি কৰোঁতাজনেই অশৌচৰ কালচোৱাত কঠোৰ নিয়ম-নীতি পালন কৰিব লাগে। যিহেতু শৰীৰৰ এক মুখ্য অংগ হ'ল মুখ। সেয়ে পোন প্ৰথম মুখত অগ্নি সংযোগ কৰি মৃতদেহ সৎকাৰ কৰাৰ নিয়ম প্ৰাচীন কালৰে পৰা অধুনাপৰ্যন্ত চলি আহিছে।
সহায়ক গ্ৰন্থ
''অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কণিকা" সম্পাদক -ড° নাৰায়ণ দাস আৰু ড° পৰমানন্দ ৰাজবংশী
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
সাৰমালা
সাৰমালা,সৰু মালা বা বাটমালা হৈছে বিয়াৰ সময়ত পদূলিমুখত দুটা কলপুলি ৰুই তাত আঁৰি দিয়া এডাল বিশেষ মালা। উজনি অসমত কপাহী সূতাৰে আমপাতৰ মালা গাঁঠি পদূলি মুখত কলপুলি দুটাত জোৰণৰ দিনাই আঁৰি থয়। আমপাতত সিন্দূৰৰ ফোট দিয়া প্ৰয়োজন। নামনিৰ ফালে সৰমালাডালি প্ৰস্তুত কৰা হয়-উলুখেৰেৰে। তাত কপালৰ পাঁজী খুচি দিয়াৰ উপৰি আমপাত আৰু তিনি বা পাঁচটা সৰ চাকিও (ফুটা থকা চাকি) গাঁঠি দিয়া নিয়ম। তিনিটা বা পাঁচটা সৰ চাকিৰ সোঁ মাজৰটোত এজোৰ চাকি মুখা-মুখিকৈ ৰাখি ভিতৰত এটা গোটা বান্ধি দিয়া বঞ্ছনীয়। এই জোৰ চাকিক বহুতে জাপ চাকিও বোলে। উজনিৰ দৰে নামনিতো আমপাতত সেন্দূৰৰ ফোট দিয়া হয়।
নীতি-নিয়ম
জোৰণৰ দিনা দৰে-কইনা উভয়ৰে পদূলিমুখত সৰমালা বান্ধি দিয়ে। তাৰ তলেদি জোৰণৰ দল অহা-যোৱা কৰে-অধিবাসৰ পানী তোলা আয়তী যায়। কোনো কোনো ঠাইত বিয়া শেষ নোহোৱালৈকে সৰমালা বন্ধা থাকে। আন কোনো কোনো ঠাইত জোৰণ অথবা অধিবাস শেষ হোৱাৰ পিছত ইয়াক খুলি ঘৰত ভালকৈ থয়। বিয়াৰ দিনা পিণ্ড উটোৱা আৰু আয়তীয়ে পানী তোলা কালত সাময়িকভাৱে সেইডাল পদূলি মুখত বান্ধি দি আবেলিৰে পৰা বিয়া পৰ্ব শেষ নোহোৱালৈকে তাক স্থায়ীভাৱে বান্ধি থয়। দৰাই বিয়া কৰাবলৈ যাওঁতে সৰমালাৰ তলেদি গৈ কইনা ঘৰ পায়; বিয়াৰ শেষত দৰা-কইনা উভয়ে একেলগে সৰমালাৰ তলেদি আহি দৰা ঘৰত প্ৰৱেশ কৰা নিয়ম। কিবা কাৰণত কইনাক এৰি থৈ আহিব লাগিলে দৰাই মালাৰ বাহিৰত ৰৈ থাকি কইনালৈ অপেক্ষা কৰে। কইনা আহি পোৱাৰ পিছত দম্পতীক পদূলি মুখৰ পৰা ঘৰলৈ বৰণ কৰি লৈ যায়।
স্বৰ্ণলতা বৰুৱা
স্বৰ্ণলতা দেৱী বা স্বৰ্ণলতা বৰুৱা(Swarnalata Barua; ১৮৭১ – ১৯৩২) জোনাকী যুগৰ এগৰাকী প্ৰধান লেখিকা আছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল গুণাভিৰাম বৰুৱা আৰু মাতৃৰ নাম আছিল বিষ্ণুপ্ৰিয়া দেৱী। তেওঁ পিতৃ-মাতৃৰ একমাত্ৰ কন্যা আছিল। যি সময়ত অসমৰ এশ শতাংশ মহিলাই নিৰক্ষৰ আছিল, সেই সময়তে কলিকতাৰ দৰে চহৰত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈ তেওঁ নিজৰ প্ৰগতিশীল মনৰ পৰিচয় দিছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ আদৰ্শৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ তেখেতে ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ বাবে অসহযোগ আন্দোলন, সত্যাগ্ৰহ আন্দোলন, ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন আদিত যোগদান কৰিছিল। বিদ্ৰোহৰ অভিযোগত তেখেতেক কাৰাগাৰালৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। ১৪ বছৰ বয়সত তেওঁ  আদৰ্শ তিৰোতাৰ বিৱৰণ দি তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ গ্ৰন্থ আৰ্হি তিৰোতা ৰচনা কৰিছিল। অসমীয়া মহিলা লেখকে লিখা এইখনেই প্ৰথম জীৱনীগ্ৰন্থ। অসমৰপৰা কলিকতালৈ গৈ শিক্ষা লাভ কৰা প্ৰথম দুগৰাকী ছোৱালী আছিল স্বৰ্ণলতা আৰু সৰলা। সৰলা দেৱী লোকনায়ক অমিয় কুমাৰ দাসৰ মাতৃ।
সাৰমালা
নীতি-নিয়ম
দৰা গৈ কইনা ঘৰ পোৱাৰ লগে লগে দৰা পক্ষৰ লোকে সৰমালাৰ জাপ চাকিৰ ভিতৰত থকা গোটা তামোলটো সংগ্ৰহ কৰাত গুৰুত্ব দিয়ে। জনবিশ্বাস মতে, দৰাপক্ষই কইনাঘৰৰ মালাৰ তামোলটো সংগ্ৰহ কৰিব পাৰিলে কইনাই দৰাৰ ওপৰত কথা ক'ব নোৱাৰে; কিন্তু যদি দৰা কইনা চোতাল সোমোৱাৰ লগে লগে কইনাপক্ষই সেই তামোলটো হাতলৈ আনিব পাৰে, তেনেহলে কইনাই দৰাক বশ কৰি ৰাখিবলৈ সমৰ্থ হয়। বিয়াৰ পিছত কইনা দৰাঘৰলৈ যাত্ৰা কৰাৰ লগে লগে পদূলিৰ সৰমালা ডালি খুলি ভঁৰাল অথবা গোহালি ঘৰত ভালদৰে সংৰক্ষণ কৰে।
স্বৰ্ণলতা বৰুৱা
সাহিত্য-চৰ্চা
লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ দ্বাৰা সম্পাদিত জোনাকীত প্ৰকাশ পোৱা তেওঁৰ এটি উল্লেখযোগ্য ৰচনা হ’ল 'যতোধৰ্মস্ততোজয়'। ধৰ্মক জীৱনৰ পথ প্ৰদৰ্শক হিচাবে এই ৰচনাত কোৱা হৈছে। আখ্যানমূলক ৰচনা 'কৰেমতি বাই' তেওঁৰ আন এক উল্লেখযোগ্য সাহিত্য কৃতি। ১৮৮৫ চনৰ ফাগুন মাহৰ আসাম বন্ধুত এই ৰচনাখন প্ৰকাশ পাইছিল। 'আৰ্হি তিৰোতা' স্বৰ্ণলতা বৰুৱাৰ একমাত্ৰ গ্ৰন্থ, য’ত সেই যুগৰ মানসিকতাৰে এগৰাকী আৰ্হি তিৰোতা হ’বলৈ কি কি গুণৰ প্ৰয়োজন তাক সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। প্ৰায় একে ধৰণৰ বিষয়বস্তুৰে ১৮৮৬ চনত 'আসাম বন্ধু' কাকতত প্ৰকাশ পোৱা তেখেতৰ আন এক উল্লেখযোগ্য ৰচনা হ’ল 'প্ৰকৃত লাজ কি?' তেখেতৰ লিখনিত অসমীয়া গদ্য শৈলীৰ সমসাময়িক নিদৰ্শন পোৱা যায়।
ব্যক্তিগত জীৱন
স্বৰ্ণলতা বৰুৱা এগৰাকী বঙালী চিকিৎসক ডাঃ নন্দকুমাৰ ৰায়ৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। কিন্তু, স্বামীৰ অকাল মৃত্যুৰ পিছত সেই সময়ৰ হুগলী কলেজৰ অধ্যক্ষ সাহিত্যিক ক্ষিৰোদ চন্দ্ৰ ৰায়চৌধুৰী সৈতে স্বৰ্ণলতা বৰুৱা দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল। উৰিষ্যাৰ কটক চহৰত স্থায়ী ভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লোৱাৰ সময়ত 'মৃন্ময়ী' নামৰ পত্ৰিকা এখনৰ সম্পাদনা কৰিছিল ক্ষিৰোদ চন্দ্ৰ ৰায়চৌধুৰীয়ে।
বিবাহসূত্ৰে স্বৰ্ণলতাই ৰায় উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু স্বৰ্ণলতা ৰায় নামেৰে পৰিচিত হৈছিল।
মৃত্যু
স্বৰ্ণলতা বৰুৱাৰ ১৯৩২ চনত ৬২ বছৰ বয়সত মৃত্যু হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসমৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:অসমৰ পাব্লিক ডমেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখক
যমুনেশ্বৰী খাটনিয়াৰ
যমুনেশ্বৰী খাটনিয়াৰক (Jamuneswari Khatoniyar) (১৮৯৯-১৯২৪) অসমীয়া সাহিত্যৰ ৰমন্যাসিক যুগৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা কবি হিচাবে আখ্যা দিয়া হয় ।