cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
দেৱকান্ত বৰুৱা
শিক্ষা
দেৱকান্ত বৰুৱাৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ হয় বৰপেটাৰ প্ৰাইমেৰী বিদ্যালয়ত। পাছত গুৱাহাটীৰ মাণিক চন্দ্ৰ মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। সপ্তম শ্ৰেণীত নাম ভৰ্তি কৰে কটন কলেজিয়েট হাইস্কুলত, কটন কলেজিয়েট হাইস্কুলত মাথোঁ এবছৰ পঢ়োঁতেই দেউতাকৰ চাকৰি সূত্ৰে নগাঁওলৈ বদলি হোৱাৰ বাবে নগাওঁ চৰকাৰী বিদ্যালয়ত দেৱকান্ত বৰুৱাই অষ্টম শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰিব লগা হয়। ১৯৩০ চনত প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীন হয়। প্ৰবেশিকা পৰীক্ষাত বহি স্বাধীনতা আন্দোলত ভাগ লোৱা বাবে তেওঁ ৬ মাহৰ কাৰাগাৰ আৰু ২০০ টকাৰ জৰিমণা ভৰিব লগা হয়। নগাঁও চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা ১৯৩১ চনত মেট্ৰিকুলেচন পাছ কৰি তেওঁ বেনাৰচলৈ গৈ তাত কাশী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৩৩ চনত আই এ, ১৯৩৫ চনত ইংৰাজীত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু ১৯৩৭ চনত এল এল বি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
দেৱকান্ত বৰুৱাই ১৯৩৮ চনত অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ দলত যোগদান কৰিছিল। ১৯৪৫ চনতে অসম প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটীৰ সহকাৰী সম্পাদকৰ দায়িত্বও গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৪৫ চনৰ পৰা ১৯৪৭ চনলৈ চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা নতুন অসমীয়া কাকতৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৪৮ চনৰ পৰা ১৯৪৯ চনলৈ তেওঁ দৈনিক অসমীয়া কাকতৰ সম্পাদক আছিল। ১৯৫০ চনত দেৱকান্ত বৰুৱা দেৱে সৰ্বভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটীৰ সদস্য হিচাপে মনোনীত হয়। সেই বছৰতে নিৰ্বাচন নোহোৱালৈকে কাম চলাই যাৱলৈ গঠিত সংসদৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৫২ চনত ভাৰতৰ প্ৰথমখন সাধাৰণ নিৰ্বাচনত লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। তাৰ পাছতেই কংগ্ৰেছ ৱৰ্কিং কমিটীৰ সদস্য হিচাপে মনোনীত হয়। ৩৯ বছৰীয়া দেৱকান্ত বৰুৱাই আছিল জৱাহৰলাল নেহেৰু নেতৃত্বাধীন কংগ্ৰেছ ৱৰ্কিং কমিটীৰ সৰ্বকনিষ্ঠ সদস্য। পাছত জৱাহৰলাল নেহেৰুৱে তেওঁক কংগ্ৰেছ সংসদীয় দলৰ ডেপুটী চীফ হুইপ হিচাপে নিযুক্তি দিছিল। ১৯৫৬ চনত য়ুনাইটেড নেচঞ্চৰ পৰা জেনেৰেল এছেম্বলীলৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৫৭ চনৰ নিৰ্বাচনত অসম বিধান সভালৈ দেৱকান্ত বৰুৱা নিৰ্বাচিত হয় আৰু বিধান সভাৰ অধ্যক্ষৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। ১৯৬০ চনত তেওঁ গুৱাহাটী তেল শোধনাগাৰৰ চেয়াৰমেন হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৬২ চনত পুনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত জয়লাভ কৰি বিমলা প্ৰসাদ চলিহা মন্ত্ৰীসভাত তেওঁ শিক্ষামন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। শিক্ষামন্ত্ৰীৰ কাৰ্যকালতেই তেওঁ অতি কম দৰমহা পোৱা শিক্ষক সকলৰ বেতন বৃদ্ধি কৰিলে আৰু সকলো সম্প্ৰদায়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে য়াতে বিভিন্ন বৃত্তিৰ সুবিধা পায়, তাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। ১৯৬৮ চনৰ পৰা ১৯৭০ চনলৈ তেওঁ অইল ইণ্ডিয়াৰ চেয়াৰমেন হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৭১ চনত বিহাৰৰ ৰাজ্যপাল হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৭৩ চনত দেৱকান্ত বৰুৱাই কেন্দ্ৰীয় কেবিনেটত পেট্ৰলিয়াম আৰু ৰসায়ন দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে আৰু ১৯৭৪ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। কংগ্ৰেছৰ সভাপতিৰ কাৰ্যকালতেই তেওঁ তেতিয়ালৈকে মুখ্যকাৰ্য্যলয় নথকা কংগ্ৰেছ দলৰ এক বিৰাট কাৰ্যালয় স্থাপন কৰি তাৰ নাম ৰাখিছিল জৱাহৰ ভৱন। ১৯৭৬ চনত তেওঁ অসমৰ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। পুনৰ তেওঁ ১৯৭৭ চনত লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু ১৯৭৯ চনত লোকসভা ভংগ হোৱাত তেওঁ সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
১৯৯৬ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে বৰুৱাই নতুন দিল্লীত শেষ নিঃশ্বাস ত্যাগ কৰে।
ভ্ৰমণ
১৯৫১ চনত দেৱকান্ত বৰুৱা নিউজিলেণ্ড আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াত হোৱা কমনৱেলথ সন্মিলনলৈ ভাৰতৰহৈ প্ৰতিনিধি হিচাপে যোগদান কৰিবলৈ গৈয়েই বিদেশ ভ্ৰমণ প্ৰথম আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৫৪-৫৫ চনত তেওঁ দুবাৰকৈ ৰাষ্ট্ৰসংঘলৈ ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি দলৰ সদস্য হিচাপে গৈছিল। ১৯৫৬ চনত কৃষি আয়োগৰ সদস্য হিচাপে জাভা, ভিয়েটনাম, চীন, থাইলেণ্ড, জাপান, কেম্বোদিয়া, ইন্দোনেছিয়া আদি বিভিন্ন দেশলৈ গৈছিল। ১৯৬৪ চনত তেওঁ ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক দলৰ নেতৃত্ব লৈ আফগানিস্থানলৈ গৈছিল। ১৯৭৪ চনত পেট্ৰলিয়াম মন্ত্ৰী হিচাপে আৰৱ, ইৰাণ, ইৰাক আদি মধ্যপ্ৰাচ্যৰ দেশ ভ্ৰমণ কৰিছিল। ১৯৭৫ চনত কংগ্ৰেছ সভাপতি হিচাপে এছিয়াৰ কুৱেইট, চিৰিয়া, ইৰাক আৰু ইউৰোপৰ ৰোমানিয়া, বুলগেৰিয়া, যুগোশ্লেভিয়া আদি দেশলৈ গৈছিল।
হৰেকৃষ্ণ ডেকা
হৰেকৃষ্ণ ডেকা (১৯৪৩ -) এগৰাকী কবি, চুটি গল্প লেখক, প্ৰবন্ধ লেখক, ঔপন্যাসিক, কবিতাৰ সমালোচক আৰু অধ্যাপক। ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰাই কবিতা আৰু গল্প লিখাত মনোনিবেশ কৰা ডেকাই ৰামধেনু যুগতে নিজৰ সাহিত্যিক প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিছিল। ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱাৰ বিষয়া হৰেকৃষ্ণ ডেকাই অসম আৰক্ষীৰ মহাপ্ৰধান (DGP) হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। সাহিত্য বিষয়ক আলোচনী 'গৰীয়সী' আৰু ইংৰাজী দৈনিক কাকত 'দ্যা ছেণ্টিনেল'ৰ সম্পাদকৰ দায়িত্বও বহন কৰিছিল। বৰ্তমানেও সাহিত্য জগতৰ লগত তেখেত জড়িত হৈ আছে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪৩ চনত। পৈতৃক ঘৰ আছিল বৰ্তমানৰ নলবাৰী জিলাৰ সৰ্থেবাৰী অঞ্চলত। কিন্তু তেখেতৰ শৈশৱ অতিবাহিত হৈছিল তিনিচুকীয়াত। তাতেই তেখেতে স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ১৯৫৯ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে প্ৰথমে কটন কলেজ আৰু পাছলৈ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষা লয়। ১৯৬৫ চনত ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৬৫ চনৰ মাজভাগৰপৰা ১৯৬৮ চনলৈ গুৱাহাটীৰ গুৱাহাটী বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৬৮ চনত 'ভাৰতীয় আৰক্ষী সেৱা'ৰ অসম-মেঘালয় কেডাৰত যোগ দিয়ে। আৰক্ষী সেৱাৰ পৰা অসম আৰক্ষীৰ মহাপ্ৰধান হিচাপে ২০০৫ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ২০০৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰপৰা ২০১০ চনৰ নৱেম্বৰ মাহলৈ ৰাষ্ট্ৰীয় সুৰক্ষা উপদেষ্টা সমিতিৰ (National Security Advisory Board) সদস্য ৰূপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে॥ চাকৰিৰ পৰা অৱসৰৰ পাছত ডেকাই 'The Sentinel' কাকতৰ সম্পাদক ৰূপে কম সময়ৰ বাবে যোগ দি পাছলৈ সাহিত্য আলোচনী 'গৰীয়সী'ৰ সম্পাদকৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:চৰকাৰী বিষয়া শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
ইমৰান শ্বাহ
ইমৰান শ্বাহ বা  নৱাব ইমৰান শ্বাহ (Imran Shah, জন্ম: ১৯৩৩) অসমৰ এজন কবি, ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, নাট্যকাৰ আৰু অনুবাদক। "ঈশান দত্ত", "অনামিকা বৰুৱা", "কুম্ভকৰ্ণ", "অনিমেষ বৰুৱা" আদি ছদ্মনামেৰে তেখেতে লিখামেলা কৰিছিল। তেখেতে ঘাইকৈ অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য ৰচনা কৰি আহিছে। ২০১২ চনৰ নৱেম্বৰত তেখেতক অসম সাহিত্য সভাৰ নতুন সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছে। তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে ২০২১ চনত চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
চমু জীৱনী
১৯৩৩ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰত শিৱসাগৰ জিলাত ইমৰান শ্বাহৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃৰ নাম মহম্মদ শ্বাহ আৰু মাতৃৰ নাম মৰিয়ম নিচা তেখেতৰ শিক্ষা জীৱনৰ আৰম্ভণি ১৯৬৩ চনত শিৱসাগৰৰ ২ নং ধাই আলি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত হৈছিল তেওঁ ১৯৫৮ চনত শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পাছত ১৯৬২ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া সাহিত্যক মুখ্য বিষয় হিচাপে লৈ স্নাতকোত্তৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। শিক্ষাৰ্থী জীৱনৰ অন্তত শ্বাহে গড়গাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ অস্থায়ী অধ্যাপক পদত যোগদান কৰি কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। পৰৱৰ্তী বৰ্ষত এই চাকৰি এৰি শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয়ত যোগদান কৰে আৰু অসমীয়া বিভাগৰ মুৰব্বী পদৰ পৰা ১৯৯৩ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। তেখেত বৰ্তমান শিৱসাগৰত অৱস্থিত অৰুণোদয় মহাবিদ্যালয়ত অধ্যক্ষ পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
সাহিত্য কৰ্ম
ইমৰান শ্বাহে অতি সৰু কালৰে পৰাই সাহিত্য চৰ্চা কৰি আহিছিল, তেওঁৰ প্ৰথম কবিতা "বনবাসী" নৱম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা সময়তে প্ৰকাশ পাইছিল। পৰৱৰ্তী বছৰটোত তেখেতৰ প্ৰথম উপন্যাস "সংগীতৰ সিপাৰে" প্ৰকাশ পাইছিল।
তেখেতৰ আন কিছুমান প্ৰসিদ্ধ ৰচনা হৈছে "ঈশান দত্তৰ নিৰ্বাচিত কবিতা", নিসংগ ধূসৰ, ঢৌ ভাগি ঢৌ, বন্দী বিহংগমে কান্দে, পিয়ামুখচন্দা, ইত্যাদি, পোৰা মাটিৰ মালিতা, হিয়াৰ ফুলনিৰ ফুল, জোনাকৰ ছবি, ক্ৰান্তিৰেখা, কবি পুলিছ, জবানবন্দী আদি।
তেখেতৰ এখন উপন্যাস "ৰজনীগন্ধা"ৰ আধাৰত ১৯৭৩ চনত ৰশ্মিৰেখা নামৰ এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
বঁটা আৰু স্বীকৃতি
২০১০ চনত তেখেতক অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। শিৱসাগৰ নাট্য মন্দিৰত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে আজান পীৰ বঁটা প্ৰদান কৰে। ২০১২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহৰ ১৮ তাৰিখে তেখেত অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে ২০২১ চনত সাহিত্য আৰু শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি শ্ৰেণী:অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
ফেই ডিছ'জা
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ডিছ'জাৰ জন্ম হৈছিল কৰ্ণাটকৰ মাংগাল'ৰত।
বাংগালুৰুৰ মাউণ্ট কাৰ্মেল কলেজত তেওঁ সাংবাদিকতা অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু সাংবাদিকতা আৰু ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু গণসংযোগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁ বেংগালুৰুৰ কমিটছৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰে।
মিৰ’ৰ নাও আৰু দ্য আৰ্বান ডিবেট
টাইমছ নেটৱৰ্কে ২০১৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ইংৰাজী নিউজ চেনেল মিৰ’ৰ নাও আৰম্ভ কৰিছিল। ডিছ'জাক এই চেনেলৰ জ্যেষ্ঠ সম্পাদক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। মিৰ'ৰ নাওত গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান দ্য আৰ্বান ডিবেট ডিছ'জাৰ পৰিৱেশন আৰু উপস্থাপনৰ জৰিয়তে আৰম্ভ কৰা হৈছিল। সাংবাদিকগৰাকীৰ মতে, "(it)shines an uncomfortable spotlight on apathy, inefficiency and corruption which is the root cause of most problems that we face as Indians today." ২০১৮ চনত ফেই ডিছ'জাক ‘বছৰৰ সাংবাদিক’ৰ ৰেডইংক বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন স্পৰ্শ কৰা বিষয়সমূহৰ সম্প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে। ২০১৭ চনত দুৰ্নীতি, ৰাজনৈতিক সুবিধাবাদ, মূল্যবৃদ্ধি আৰু সাম্প্ৰদায়িকতাৰ দৰে বিষয়সমূহৰ উপস্থাপন-শৈলীয়ে তেওঁক আৰু তেওঁৰ অনুষ্ঠান দ্য আৰ্বান ডিবেটক জনসাধাৰণৰ মাজত অত্যন্ত জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। ২০১৯ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত মিৰ'ৰ নাওৰ পৰা তেওঁ পদত্যাগ কৰে। তেওঁৰ ঠাইত বিনয় তিৱাৰীক নিউজ চেনেলটোৰ নতুন পৰিচালন সম্পাদক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়। তেওঁৰ পদত্যাগক বহতেই ৰাজনৈতিক হেঁচাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত বুলিধাৰণা কৰিব খোজে।
নতুন উদ্যোগ
২০২০ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ফেই ডিছ'জাই ফায়াৰৱৰ্ক নামৰ এটা অনলাইন ভিডিঅ' প্লেটফৰ্মৰ সৈতে মিলি চুটি ভিডিঅ' ক্লিপ প্ৰস্তুত আৰু মুকলি কৰে য'ত তেওঁ বৰ্তমানৰ খবৰবোৰ প্ৰকাশ কৰে।
ধৰ্ম
ডিছ'জা কেথলিক গীৰ্জাৰ সদস্য যদিও গৰ্ভপাত আৰু সমলিংগ বিবাহৰ প্ৰতি তেওঁ আগবঢ়োৱা সমৰ্থনৰ বাবে গীৰ্জাৰ লগত সম্পূৰ্ণ সংযোগ নাই।
গীৰ্জাৰ মতে, ৰাজহুৱা কেলেংকাৰীৰ বাবে ডিছ'জাই পবিত্ৰ ইউখাৰিষ্ট লাভ কৰিব নালাগে যেতিয়ালৈকে তেওঁ সেইবোৰৰ পৰা সমৰ্থন প্ৰত্যাহাৰ নকৰে।
কেশদা মহন্ত
কেশদা মহন্ত (১৭ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৩৭ – ২৬ মাৰ্চ, ২০১৮) এগৰাকী অসমীয়া লেখিকা, গৱেষক আৰু সমালোচক। তেখেতৰ ৰচনা অসমীয়া ৰামায়ণী সাহিত্য: কথাবস্তুৰ আঁতিগুৰিৰ বাবে তেখেতে ২০১০ চনৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। অসমীয়া, সংস্কৃত আৰু হিন্দী ভাষাত সমান ব্যুৎপত্তিৰে লিখিব পৰা কেশদা মহন্তক মুখ্যতঃ এগৰাকী সমালোচক আৰু ৰচনাকাৰ।
তেখেতৰ কেইবাখনো ৰচনাকৃতি "পাঞ্চজন্য", "হিন্দু বিশ্ব পৰিষদ পত্ৰিকা" (পাটনা), "ৰাষ্ট্ৰ সেৱক" (গুৱাহাটী) আদি পত্ৰিকাত প্ৰকাশিত। তেখেতৰ ৰচনাসমূহ গম্ভীৰ আৰু গৱেষণা আধাৰিত। তেখেতৰ অনুবাদ গ্ৰন্থ "ৰামচৰিত মানস" তেখেতৰ স্বামী বাপচন্দ্ৰ মহন্তৰ লগত যুটিয়াভাৱে বিৰচিত। দীৰ্ঘদিনীয়া ৰোগত ভুগি থাকি ২০১৮ চনৰ ২৬ মাৰ্চত যোৰহাটত তেখেতে মৃত্যুবৰণ কৰে।
শৈশৱ আৰু শিক্ষা
১৯৩৯ চনৰ ১৭ ছেপ্টেম্বৰত যোৰহাটৰ কৰঙাৰ তেলপানী সত্ৰত কেশদা মহন্তই জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেখেতৰ পিতৃ আছিল অধিবক্তা আৰু সাংবাদিক মোহন চন্দ্ৰ মহন্ত আৰু মাতৃ দীনপ্ৰভা মহন্ত। কৰঙাৰ ৫ নং কাটনী নিম্ন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাৰ পাতনি মেলা মহন্তই ১৯৫৬ চনত যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চ মাধ্যমিক বালিকা বিদ্যালয়ৰ পৰা সুখ্যাতিৰে মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। দশম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতেই ১৯৫৫ চনত যোৰহাট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক বাপচন্দ্ৰ মহন্তৰ লগত তেখেতৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। ১৯৫৮ চনত জগন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে আই এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয় আৰু ১৯৬০ চনত সংস্কৃতত সন্মানসহ প্ৰথম স্থানেৰে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৬৪ চনত তেখেতে সংস্কৃত বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থানেৰে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
ষ্টিফেন হকিং
ষ্টিৱেন ৱিলিয়াম হকিং (Stephen William Hawking; ৮ জানুৱাৰী ১৯৪২ – ১৪ মাৰ্চ ২০১৮) হৈছে এজন তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিদ, ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞানী আৰু লেখক। তেওঁৰ বৈজ্ঞানিক তথ্যসমৃদ্ধ গ্ৰন্থসমূহে তেওঁক জীৱনকালতেই এক অনন্য কিংবদন্তীত পৰিণত কৰিছিল। তেওঁ মৃত্যুৰ আগতে কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ 'চেণ্টাৰ ফৰ থিওৰেটিকেল কজমলজি'ৰ গৱেষণা পৰিচালক আছিল আৰু ১৯৭৯ চনৰপৰা ২০০৯ চন পৰ্যন্ত কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত গণিতৰ লুকাচীয় অধ্যাপক আছিল। তেওঁ 'ৰয়েল ছ’ছাইটি অৱ আৰ্টছ'ৰ সন্মানীয় ফেল’, 'পণ্টিফিকেল একাডেমী'ৰ আজীৱন সদস্য, আৰু ২০০৯ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান 'প্ৰেচিডেন্সিয়েল মেডেল অৱ ফ্ৰীডম' সন্মানেৰে ভূষিত কৰা হৈছিল। মটৰ নিউৰন ৰোগৰ (Motor neuron disease) দৰে এক মাৰাত্মক ব্যাধিৰ সৈতে সহবাস কৰিও নিজস্ব ইচ্ছাশক্তি আৰু অধ্যৱসায়েৰে বিজ্ঞান জগতত এক চমৎকাৰী সত্তা হিচাপে নিজকে তেওঁ উপস্থাপন কৰিব পাৰিছিল। ২০১৮ চনৰ ১৪ মাৰ্চ তাৰিখে যুক্তৰাজ্যৰ কেমব্ৰিজত অৱস্থিত নিজা বাসভৱনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
জন্ম
১৯৪২ চনৰ ৮ জানুৱাৰীত ইংলেণ্ডৰ অ'ক্সফ'ৰ্ডত হকিঙৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ আৰু মাতৃ আছিল ক্ৰমে ড॰ ফ্ৰেংক হকিং আৰু ইছাবেল হকিং।
শিক্ষা
ছেণ্ট এলবান হাইস্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ। ১৯৬২ চনত অক্সফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি এ ডিগ্ৰী পোৱাৰ পিছত তাতে তেওঁ মহাকাশ বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে। তেওঁ ক্ৰমে ট্ৰিনিটি হল আৰু কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত সিদ্ধান্তগত মহাকাশ বিজ্ঞান আৰু অন্তৰীক্ষ বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে।
কৰ্মজীৱন
ষ্টিৱেন হকিঙে প্ৰধানকৈ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মৌলিক সূত্ৰসমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। ৰ'জাৰ পেনৰ'জৰ সৈতে তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাইছিল যে আইনষ্টাইনৰ আপেক্ষিকতাবাদৰ সূত্ৰই দৰ্শায় যে মহাকাশ আৰু সময়ৰ আৰম্ভণি বিগ বেঙৰ জৰিয়তে আৰু সমাপ্তি হয় কৃষ্ণগহ্বৰত। তেওঁ চেণ্টাৰ ফৰ থিয়ৰিটিকেল কচম’ল’জি, কেমব্ৰিজত গৱেষণা সঞ্চালক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানী
বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায়
বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায় (১২ ছেপ্তেম্বৰ, ১৮৯৪ - ১ নৱেম্বৰ, ১৯৫০ ) আছিল এজন জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় বঙালী লেখক তথা আধুনিক বঙালী সাহিত্যিক। তেওঁ মূলতঃ উপন্যাস তথা চুটিগল্প লিখি খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁৰ আত্মজীৱনীমূলক উপন্যাস 'পথেৰ পাঁচালী' আৰু 'অপৰাজিত' আছিল সকলোতকৈ বেছি পৰিচিত। অন্যান্য উপন্যাসসমূহৰ মাজত 'আৰণ্যক', 'আদৰ্শ হিন্দু হোটেল', 'ইছামতী' তথা 'অশনি সংকেত' বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। উপন্যাসৰ লগতে বিভূতিভূষণে প্ৰায় ২০খন গল্পগ্ৰন্থ, কিছু শিশু উপন্যাস তথা কিছু ভ্ৰমণকাহিনী আৰু কিছু দিনলিপি ৰচনা কৰিছিল। বিভূতিভূষণৰ 'পথেৰ পাঁচালী'ৰ আধাৰত সত্যজিৎ ৰায়ে পৰিচালনা কৰা চলচ্চিত্ৰই আন্তৰ্জাতিক খ্যাতি লাভ কৰিছিল। ১৯৫১ চনত 'ইছামতী' উপন্যাসৰ বাবে বিভূতিভূষণে পশ্চিমবঙ্গৰ সৰ্বোচ্চ সাহিত্য সন্মান"ৰবীন্দ্ৰ পুৰস্কাৰ" মৰণোত্তৰভাৱে লাভ কৰিছিল।
জন্ম তথা পৰিয়াল
১৮৯৪ চনৰ ১২ ছেপ্তেম্বৰত পশ্চিমবঙ্গৰ ঘোষপাৰা-মুৰাতিপুৰ গাঁওত বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ মহানন্দ বন্দ্যোপাধ্যায় আছিল এজন প্ৰখ্যাত সংস্কৃত পণ্ডিত। বিভূতিভূষণৰ মাতৃ আছিল মৃণালিনী দেৱী।
শিক্ষা
বিভূতিভূষণে বনগাওঁ হাইস্কুলত পঢ়া-শুনা কৰিছিল। ১৯১৪ চনত প্ৰথম বিভাগত এন্ট্ৰেন্স তথা ১৯১৬ চনত কলিকতাৰ ৰিপণ কলেজৰ (বৰ্তমানৰ সুৰেন্দ্ৰনাথ কলেজ) পৰা প্ৰথম বিভাগত আই.এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯১৮ চনত একেখন কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতি, ইতিহাস আৰু সংস্কৃতত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপাছত তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী তথা আইন পঢ়িবলৈ লৈছিল যদিও ১৯১৯ চনত পঢ়া-শুনা বাদ দিয়ে।
মৃত্যু
১৯৫০ চনৰ ১ নৱেম্বৰত বিহাৰৰ ঘাটশিলা নামে ঠাইত বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায়ে নশ্বৰ দেহ ত্যাগ কৰে।
বাঁকৰ পুতেক
কাহিনী
বাঁক অসমীয়া জনবিশ্বাসত পানীত বাস কৰা এবিধ অপদেৱতা বুলি কোৱা হয়। এই অপদেৱতাই মাছ খায় ভাল পায়, আৰু সুযোগ বুজি কোনো ব্যক্তিক হত্যা কৰি তেখেতৰ ৰূপ ল'ব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ছবিৰ নায়ক পোৱালক বাঁকে হত্যা কৰি পোৱালৰ ৰূপ লৈ নায়িকা পদ্মাৰ লগত যুগ্মজীৱন পতা বুলি ৰাইজে সন্দেহ কৰে। সেই সন্দেহৰ ভিত্তিতে পোৱাল আৰু পদ্মাৰ সন্তানক সকলোৱে বাঁকৰ পুতেক বুলি কয়। পদ্মা আৰু পোৱালে সমাজৰ পৰা লাঞ্ছনা সহ্য কৰিবলগীয়া হয়। সমাজৰ অন্ধবিশ্বাস, অপবাদ আৰু ঘৃণাৰ নায়িকাৰ যুঁজ ছবিৰ কাহিনীৰ সাৰ।
নিৰ্মাণ
অমল বৰুৱাৰ প্ৰযোজনাত নিৰ্মিত 'বাঁকৰ পুতেক'ৰ কাহিনী, চিত্ৰনাট্য আৰু পৰিচালনা চন্দ্ৰ মুদৈৰ। ছবিখনত যথেষ্ট পৰিমাণে স্পেছিয়েল এফেক্ট ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। মৰিগাঁও আৰু আশ-পাশৰ ভিতৰুৱা অঞ্চলত ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা হৈছিল। চিত্ৰগ্ৰহণৰ বাবে দুটাকৈ কেমেৰা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এটা 'ৰেড কেমেৰা' আৰু এটা 'ষ্টেডি কেম'। ৰেড কেমেৰা নিয়ন্ত্ৰণত আছিল মুম্বাইৰ সত্য প্ৰকাশ ৰাউথ, আৰু 'ষ্টেডি কেম'ৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল মুম্বাই স্থিত অসমীয়া যুৱক বেদান্ত চমুৱাই। এইখন ছবিতে প্ৰথম বাৰৰ বাবে অসমীয়া ছবিত 'ষ্টেডি কেম' ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
মুক্তি
২০১২ চনৰ ১ মাৰ্চ তাৰিখত ছবিখনৰ প্ৰিমিয়াৰ শ্ব' কৰা হয় গুৱাহাটীৰ অনুৰাধা প্ৰেক্ষাগৃহত। পাছদিনা ২ মাৰ্চ তাৰিখে সমগ্ৰ অসমতে ছবিখন মুক্তি দিয়া হয়। ছবিখনৰ তিনিটা প্ৰিণ্ট প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ বাহিৰেও ইউ এফ ও-ৰ যোগেদি ৩০টা ছবিগৃহত ছবিখন মুক্তি দিয়া হয়।
ৰাইজৰ সঁহাৰি
'বাঁকৰ পুতেক'-এ দৰ্শকৰ পৰা মিশ্ৰিত সঁহাৰি লাভ কৰিছে। চলচ্চিত্ৰ জগতৰ লগত জড়িত ব্যক্তিয়ে ছবিখন সম্বন্ধে ঋণাত্মক মন্তব্য আগবঢ়ায়।
বিতৰ্ক
২০১২ চনৰ ২০ মাৰ্চ তাৰিখে 'আমাৰ অসম' বাতৰিকাকতলৈ দিয়া এটা বিবৃতিত গল্পকাৰ ইমৰান হুছেইন-এ 'বাঁকৰ পুতেক'ৰ কাহিনীভাগ তেখেতৰ দ্বাৰা ১৯৯৯ চনত ৰচিত গল্প 'বাঁক'ৰপৰা আহৰিত বুলি দাবী কৰে। এই বিবৃতিত তেখেতে ২৪-টা মিল আৰু ৩-টা অমিল দেখুৱাই, বাঁকৰ পুতেকৰ কাহিনী শতকৰা ৮০%-ই 'বাঁক' গল্পটোৰপৰা লোৱা বুলি কয়। এই বিবৃতি সমৰ্থন কৰি ২২ মাৰ্চ তাৰিখে ডাঃ সান্ত্বনা বৰদলৈয়ে 'আমাৰ অসম' বাতৰিকাকততে আন এখন পত্ৰ প্ৰকাশ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:২০১২ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
মোপিন উত্‍সৱ
গালো লোকসকলে এই উৎসৱটোত তেওঁলোকৰ উৎকৃষ্ট বগা পৰম্পৰাগত পোছাক পিন্ধে। 'আপং/পোকা' নামৰ স্থানীয়ভাৱে তৈয়াৰী পানীয়(চাউল কিণ্বন পদ্ধতিৰে পচাই প্ৰস্তুত কৰা এক সুৰাযুক্ত পানীয়) সাধাৰণতে বাঁহৰ কাপত লোকসকলৰ মাজত বিতৰণ কৰা হয় আৰু চাউলেৰে তৈয়াৰী বিভিন্ন ধৰণৰ আহাৰ পৰিবেশন কৰা হয়, যাক 'আমিন' বুলি কোৱা হয়, য'ত মাংস আৰু বাঁহৰ গাঁজো থাকে।
উদযাপন
মাৰ্চ-এপ্ৰিল মাহত ছিয়াং সীমান্তৰ গালংসকলে এন্দিশ্বিকা গছত ফুলে বসন্তৰ পোহাৰ মেলাৰ লগে লগে এই কৃষি উৎসৱ মপিন পালন কৰে। এই উৎসৱ পাঁচ-ছয় দিন জুৰি চলে। অৱশ্যে উৎসৱৰ যোগাৰ এপষমান আগতে আৰম্ভ হয়। সাধাৰণতে সপোন আৰু মঙল চোৱাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এই উৎসৱ পালন কৰা দেখা যায়। মপিনদেৱী গাঁৱলৈ আহিব নে নাহে তাক মাইকী মানুহে সপোনত দেখে। সপোনৰ কথাৰ সত্যাসত্য নিৰূপনৰ অৰ্থে গাঁৱৰ ডেকা-বুঢ়া নিৰ্বিশেষে গোট খাই কুকুৰা আৰু কুকুৰাৰ কণীৰে মঙল চায়। এই সমস্ত কাৰ্য সম্পাদিত হয় ৰাজহুৱা ঘৰ ডেৰেত। মঙলৰ ফলাফলৰ ওপৰত(মপিন কক্ নাম)মপিনৰ নহ'লেবা মাৰি উৎসৱ পতা হয়। উৎসৱৰ বাবে গাঁৱৰ তিৰোতাসকলে অপ বা আপ্ প্ৰস্তুত কৰাত ব্যস্ত হৈ পৰে। পুৰুষসকল ব্যস্ত হৈ পৰে -মাইকী মেথোন, কুকুৰা, গাহৰি আদি সংগ্ৰহত। ডেকাহঁতে মপিন আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া দেৱ-দেৱীসকলৰ মূৰ্তি গঢ়িবলৈ বাঁহ,কাঠ আৰু গছৰ পাত গোটায়। ইয়াত চলতি ভাষাত কোৱা হয় মপিন ডিগে গেনাম। সাধাৰণতে ডেৰেৰ সমুখত মপিনদেৱীক এন্দিশ্বিকা গছৰ পাতেৰে ড'লিক তাপিয়েৰে আৰু ডনিক কৌপাতৰে সজায়। [1] মূৰ্তি সাজি থাকোঁতে গাঁৱৰ প্ৰতিগৰাকী গৃহিনীয়ে মপিনদেৱীৰ নামত কাৰিকৰলৈ খাদ্য যোগান কৰে আৰু এই প্ৰক্ৰিয়াক শ্বিকানাম বোলে। মপিন দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্তি সজা আৰম্ভৰ লগে লগে দণ্ডায়ে (পুৰোহিতে) মন্ত্ৰৰ সুৰত মপিনৰ ইতিবৃত্ত গায় আৰু দণ্ডায়ে মূৰ্তিৰ বেদী পৰিষ্কাৰ কৰায়,পিঠাগুড়ি চটিয়াই আৰু মাটিত খুচি মূৰ্তিসমূহ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠাৰ পিছত মাইকী মেথোন এজনী দেৱীৰ আগত কাঠ পুতি বান্ধে আৰু আন আন গাহৰি,কুকুৰা আদিও মেথোনৰ দুইফালে বান্ধে। জয়জয়তে সোঁফালৰ পৰা আহুতি দি আহি মপিনদেৱীৰ সমুখৰ মেথোনত আহুতি বন্ধ কৰি আকৌ বাওঁফালৰ পৰা আহুতি দি আহে আৰু অৱশেষত মেথোনজনী কাটে। লগে লগে নাৰীসকলে ভঁৰালৰ পৰা খাবলৈ অনা ধান(দহিগিঞ্চি)আদাৰে সৈতে মপিনদেৱীৰ সমুখত সজায়। দহিগিঞ্চি মেথোনৰ তেজেৰে বোলাই মপিনদেৱীৰ গাৰ অংশ বিশেষ এৰুৱাই দহিগিঞ্চিত সুমুৱাই কাপোৰেৰে ঢাকি ঘৰলৈ লৈ আহে। সেইদিনাই গাঁৱৰ পৰা গধূলি সকলোৱে আপং গোটায়। দ্বিতীয় দিনা ঘৰে ঘৰে পাত পিঠা কৰি ডেৰেৰে সমুখত ঢাৰি পাতি জমা কৰে। সকলোবোৰ পিঠা মিহলি কৰি ঘৰে ঘৰে তাক ভাগ কৰি বিলায় আৰু লগে লগে আৰম্ভ হয় মেথোনৰ মাংস ভাগ কৰি বিলোৱা কাম(হৰি টেঙনাম)। এই দিনা ডেকা-গাভৰুৱে গালত পিঠাগুড়ি সানি আনন্দ উপভোগ কৰে। তৃতীয়দিনাৰ পৰা পাঁচদিনলৈকে দণ্ডায়ে গাঁৱৰ প্ৰতি ঘৰতে পৰ্দাপন কৰে। অৱশ্যে কাৰোবাৰ ঘৰত যদি মানুহ মৰে নাইবা সাপে দংশন কৰে,তেনেহলে তেনে ঘৰত পদূলিৰ পৰাই দণ্ডায়ে আশীৰ্বাদ দি গুচি যায়। দণ্ডাইৰ সৈতে ডেকা-গাভৰুহঁতে ঘৰে ঘৰে নাচি বাগি যায় আৰু ইয়াক কোৱা হয় মপিন শ্বনাম। দণ্ডাই আৰু লগত যোৱা দলটোক লোকে পাৰ্যমানে অভ্যৰ্থনা কৰাৰ নিয়ম। এনেদৰে পাঁচদিন অতিবাহিত হয় আৰু দণ্ডায়ে বাঁহৰ চুঙাত অপ ভৰাই লৈ দেৱ-দেৱীৰ মূৰত ঢালি তেওঁলোকে লগত অনা সা-সম্পত্তিবোৰ গঞালৈ এৰি দিমি জামেৰলৈ উভতি যাবলৈ অনুৰোধ জনায়। লগে লগে মপিন উৎসৱৰ সামৰণি পৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
থানে
ভৌগোলিক তথ্য
It is located to the northeast of Mumbai (it shares that island with the Mumbai City District, with Mumbai Suburban District and with Mira-Bhayandar Municipal Corporation), and partly on the mainland across Thane Creek. Spanning an area of about 147 km², the city is located at an elevation of 7 meters above sea level. It is surrounded by hills, including the hill of Yeoor and Parsik Hill. It is divided politically into two parts by the Thane Creek, a stream that courses from the Ulhas River to the Arabian Sea that for Masunda Lake Talao Pali an estuary. Two road bridges and one rail bridge connect the two parts of the city. It is one of the oldest cities of India, with its history dating back to about 2,000 years. Thane Municipal Corporation City's limits includes Kopri to the south, Wagle estate Naupada, Pachpakhadi to the west, Kalwa, Mumbra and Diva to the east and Manpada, Bramand, Kasarwadavli, Kapurbawdi to the north.
Thane is also known as the City of Lakes. The city has around 35 lakes. The most beautiful of them is the Masunda Talao, also known as Talao Pali. The lake offers boating and water scooter facilities. The Upvan Lake is located at the foot-hills of the Yeoor hills and is a scenic spot. It is flanked by the Yeoor hills on one side and the tall Neelkanth Heights on one side, and is a common spot for recreation. Other lakes include:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নগৰ মহানগৰ
বগীবিল দলং
বগীবিল দলং অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ বগীবিল নামৰ ঠাইত অৱস্থিত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰৰ চতুৰ্থখন দলং। ১৯৯৭ চনৰ ২২ জানুৱাৰীত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ চিচিবৰগাওঁৰ কুলাজানত তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী এইচ ডি দেৱেগৌড়াই এই দলঙৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে। ইয়াৰ পিছত ২০০২ চনত সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী অটল বিহাৰী বাজপেয়ীয়ে দলং নিৰ্মাণৰ শুভাৰম্ভ কৰে আৰু ২৫ ডিচেম্বৰ ২০১৮ চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদি ডাঙৰীয়াই শুভাৰম্ভ কৰে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰৰ এই চতুৰ্থখন দলং ৰে'ল আৰু পথ যোগাযোগ ব্যৱস্থা থকা ভাৰতৰ যিকোনো নদীৰ ওপৰত নিৰ্মিত দলঙৰ ভিতৰত আটাইতকৈ দীৰ্ঘতম দলং। দুখলপীয়া দলংখনত ওপৰৰ খাপত তিনিটা লেনযুক্ত পথ আছে ।
নিৰ্মাণৰ অগ্ৰগতি
২০০০ চনত মেছাৰ্ছ ৰে'ল ইণ্ডিয়া টেকনিকেল এণ্ড ইক'নমিক ছাৰ্ভিচেজে দাখিল কৰা চূড়ান্ত প্ৰতিবেদন অনুসৰি আনুমানিক ১৭৬৭ কোটি টকাৰ বাজেটেৰে ইয়াৰ কাম-কাজ আৰম্ভ কৰা হয়। পৰিকল্পনা অনুসৰি ২০১৮ চনত প্ৰকল্পটোৰ সকলো কাম শেষ কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ২৫ ডিচেম্বৰ ২০১৮ ত দলং ৰ শুভ উদ্বোধন কৰে।
দলঙৰ নাম বিতৰ্ক
বৰ্তমান দলংখনৰ নাম 'বগীবিল দলং' বুলিয়েই পৰিচিত যদিও এই দলংখনৰ নামকলৈ বিভিন্ন বিতৰ্কৰো সৃষ্টি হৈছে। অসমৰ বহুকেইটা জনগোষ্ঠীয়ে তেওঁলোকৰ স্মৃতিবিজড়িত উপৰিপুৰুষৰ নামেৰে দলংখনৰ নামকৰণ কৰিবলৈ দাবী জনাইছে। এই ক্ষেত্ৰত চুতীয়াসকলে বীৰাংগনা নাৰী সতী সাধনীৰ স্মৃতিত 'সতী সাধনী সেতু', আহোমসকলে চাওলুং ছুকাফাৰ স্মৃতিত 'ছুকাফা সেতু', মিচিং জনগোষ্ঠীয়ে 'ছহিদ কমলা মিৰি সেতু' বা 'মিৰি জিয়ৰী সেতু', দেউৰীসকলে 'ভীমবৰ দেউৰী সেতু', সোণোৱাল কছাৰীসকলে 'সলালী সেতু', মুছলমানসকলে 'আজান পীৰ সেতু', আদি অনেক নামেৰে নামকৰণ কৰাৰ দাবী তুলিছে। আনহাতে নিৰপেক্ষভাৱে বহুতে 'শংকৰ-মাধৱ সেতু', 'কুলাজান-বগীবিল সেতু', 'বৰলুইত সেতু' আদি নামেৰে নামকৰণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছে।
টুলুনী উৎসৱ
টুলুনী উৎসৱ (Tuluni Festival) নাগালেণ্ডৰ চুমী বা ছেমা উপজাতিৰ লোকসকলে জুলাই মাহত অনুষ্ঠিত কৰা এক উৎসৱ৷ ই এক কৃষিভিত্তিক উৎসৱ৷ কৃষিক্ষেত্ৰত শস্যৰে নদন-বদন হোৱাৰ কামনাৰে জুলাই মাহত এই উৎসৱ ৪-৫ দিন ধৰি পালন কৰা হয়৷
গাঁৱৰ পুৰোহিত (আউৱৌ)জনে উৎসৱৰ দিন (আছিঘেনী) ঘোষণা কৰে৷ প্ৰথম দিনাই ঘৰৰ পোহনীয়া জন্তু বধ কৰি কাটি তাৰ মাংস ইঘৰ সিঘৰৰ লগত বিনিময় কৰে৷ দ্বিতীয় দিনা উৎসৱৰ দিন বা আনিঘিনি৷ সেইদিনা গাঁৱৰ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিজনে চাউলৰ মদিৰা তৈয়াৰ কৰে৷ গাঁৱৰ পুৰোহিতে পৃথিৱী শস্য-শ্যামলা হ’বলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে৷ তৃতীয় দিনা মুখ্য উৎসৱৰ দিন৷ সেইদিনা গাঁৱৰ সকলোৱে মিলি প্ৰাৰ্থনা কৰে৷ চতুৰ্থ দিনা শস্য দেৱতাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ পূজা-অৰ্চনা কৰে৷ পঞ্চম দিনা গাঁৱৰ পুৰুষসকলে খেতিপথাৰ তথা পানী অনা পুখুৰীলৈ অহা-যোৱা কৰা পথসমূহ পৰিদৰ্শন আৰু মেৰামতি কৰে৷
খেতিয়কসকলে সাধাৰণতে একোটা গোটত কাম কৰে আৰু বিশেষকৈ আন্নি (উৎসৱ)ৰ বাবে তেওঁলোকে ধন সাঁচি ৰাখে যাৰ সহায়ত গাহৰি বা গৰু ক্ৰয় কৰা হয় আৰু কটা জীৱ-জন্তুৰ মাংস বন্ধু-বান্ধৱৰ মাজত ভাগ কৰা হয়। সংৰক্ষিত মাংস গোটৰ ভোজৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভোজৰ মাজত গোটৰ নেতাসকলে আনৰ দ্বাৰা খুৱাই মাংসৰ অতিৰিক্ত প্ৰস্তাৱ পায়। প্ৰতিটো কৰ্মগোটত সংখ্যাত ২০ৰ পৰা ৩০ জন থাকে য'ত কেইবাগৰাকীও মহিলাও অন্তৰ্ভুক্ত। এই বৃহৎ ভোজত নতুন নিযুক্তিপ্ৰাপ্তসকলকো গোটত যোগ দিবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা হয়। ভোজৰ উত্সাহ লোকগীত আৰু বেলাডৰ টুংগত উঠে৷ নাগালেণ্ডৰ চুমিৰ দুটা পৃথক ফৈদ আছে; চুমি আৰু টুকুমি৷ সেয়ে, এই দুই ফৈদৰ টুলুনীৰ মাজত গেনা আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ পাৰ্থক্য আছে। আন সকলো উৎসৱ আৰু গেনাৰ ভিতৰত সাধাৰণতে চুমিসকলে তুলুনিৰ উৎসৱক আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা
অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা হৈছে ড॰ হীৰেন গোহাঁইৰ দ্বাৰা ৰচিত গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থখন ১৯৮৭ চনৰ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ পাইছিল। এই গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৮৯ চনত ড॰ হীৰেন গোহাঁইক সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
লিখকৰ পৰিচয়
ড॰ হীৰেন গোহাঁই অসমীয়া আৰু ইংৰাজী সাহিত্যৰ এজন সাহিত্যিক আৰু সমালোচক। ইয়াৰ উপৰিও তেখেত এজন কবি, সাংবাদিক, শিক্ষাবিদ আৰু শিক্ষক। তেখেত ১৯৩৯ চনত অসমৰ গোলাঘাট চহৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ পূৰ্বে গুৱাহাটী আৰু বৰপেটা জিলাৰ বিদ্যালয়সমূহৰ পৰিদৰ্শক আছিল আৰু অৱসৰৰ পাছত আৰ্য বিদ্যাপীঠত অধ্যক্ষৰূপে কাম কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
নৰনাৰায়ণ
মহাৰাজ নৰনাৰায়ণ অবিভক্ত কোচ ৰাজ্য কমতাপুৰৰ তৃতীয় আৰু অন্তিম ৰজা আছিল। তেওঁৰ আগৰজন ৰজা আছিল দেউতাক বিশ্বসিংহ। নৰনাৰায়ণৰ শাসনকালত কোচ ৰাজ্যই ইয়াৰ ৰাজনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰৰ উচ্চ শিখৰত আৰোহণ কৰিছিল। তেওঁ নাৰায়ণী নামেৰে এবিধ ৰূপৰ মুদ্ৰাৰ প্ৰচলন আৰম্ভ কৰাইছিল। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মলৈ তেৱেঁই প্ৰথম ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁ সাহিত্য -সংস্কৃতিৰো এজন উল্লেখযোগ্য পৃষ্ঠপোষক আছিল। তেওঁৰ শাসনকালতে পুৰুষোত্তম বিদ্যাবাগীশে প্ৰয়োগ ৰত্নমালা নামৰ সংস্কৃত ব্যাকৰণ লিখি উলিয়াইছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:কোচ ৰাজবংশ
চন্দনা গোস্বামী
চন্দনা গোস্বামী (Chandana Goswami, জন্ম: ১৮ নৱেম্বৰ, ১৯৬৯ চন) অসমীয়া ভাষাৰ এগৰাকী ঔপন্যাসিক। উদীয়মান ঔপন্যাসিক হিচাপে চন্দনা গোস্বামী অসমৰ সাহিত্য জগত‍ত বিশেষভাৱে পৰিচিত। তেওঁৰ প্ৰথম সাহিত্য সৃষ্টি ‘পাটকাইৰ ইপাৰে মোৰ দেশ’ নামৰ বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাসখনৰ বাবে ২০১‍২ চনত ভাৰত চৰকাৰ‍ প্ৰদত্ত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। জীৱনৰ প্ৰথমখন প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ‍তে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰা চন্দনা গোস্বামী অসমৰ প্ৰথমগৰাকী সাহিত্যিক।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৯৬৯ চনৰ ১৮ নৱেম্বৰত গুৱাহাটীত চন্দনা গোস্বামীৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ‍ৰ নাম আছিল ভৰত চন্দ্ৰ মিশ্ৰ ভাগৱতী, মাতৃৰ নাম আছিল বাসন্তী দেৱী। তেওঁৰ পিতৃ গহপুৰ‍ৰ ছয়দুৱাৰ মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ আৰু মাতৃ ছয়দুৱাৰ মহাবিদ্যালয়ৰে শিক্ষা বিভাগৰ প্ৰবক্তা আছিল।
শৈক্ষিক জীৱন
পিতৃ-মাতৃ‍ৰ কৰ্মভূমি গহপুৰত অৱস্থিত গহপুৰ আদৰ্শ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ১৯৭৩ চনত চন্দনা গোস্বামীয়ে  শৈক্ষিক জীৱনৰ পাতনি মেলে। ইয়াৰ পাছত গহপুৰ ছোৱালী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৮৩ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীৰ্ণ হয়। সেই বছৰ‍তে কটন কলেজত উচ্চতৰ মাধ্যমিক কলা শাখাত নামভৰ্তি কৰি ১৯৮‍৫ চনত উৰ্ত্তীৰ্ণ হয়। কটন কলেজৰ পৰাই অৰ্থনীতি মূল বিষয় হিচপে লৈ ১৯৮‍৮ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পাছত গুৱাহাটী বিশ্ব‍বিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯‍৯২ চনত অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯‍৯২ চনত গুৱাহাটীৰ চেনিকুঠীৰ বাসিন্দা ৰাজীৱ গোস্বামীৰ লগত চন্দনা গোস্বামী বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ৰাজীৱ গোস্বামী পেছাত এগৰাকী উদ্যোগী ত‍থা ব্যৱসায়ী। তেওঁলোকৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান চিত্ৰালী গোস্বামী (জন্ম: ১৯‍৯৮)।
নৰনাৰায়ণ (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)
নৰনাৰায়ণ য়ে তলৰ প্ৰৱন্ধসমূহ বুজাব পাৰে:
শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
চন্দনা গোস্বামী
চাকৰি কাল
চন্দনা গোস্বামীয়ে পোনপ্ৰথমে গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তাৰূপে যোগদান কৰে। পাচলৈ তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অৰ্থনীতি বিভাগৰ প্ৰবক্তা হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে যদিও ব্যক্তিগত কাৰণত ২০‍০৪ চনত চাকৰি‍ৰ পৰা অব্যাহতি লয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
বৌদ্ধ আধুনিকতাবাদ
বৌদ্ধ আধুনিকতাবাদ, আধুনিক বৌদ্ধ ধৰ্ম, বৌদ্ধ ধৰ্ম, নব্য বৌদ্ধ ধৰ্ম বা নৱযানে বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আধুনিক পুনৰ্ব্যাখ্যাৰ ওপৰত আধাৰিত আন্দোলনসমূহক বুজায়। ডেভিড মেকমাহানৰ মতে, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ আধুনিকতাবাদ আন ধৰ্মৰ আধুনকতাবাদৰ দৰেই। এই আধুনিকতাবাদৰ উৎস বৌদ্ধ ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায় আৰু গুৰুসমূহৰ নতুন সংস্কৃতি আৰু চিন্তাধাৰাৰ সৈতে পৰিচয়, যেনে পশ্চিমীয়া একেশ্বৰবাদ, যুক্তিবাদ আৰু বৈজ্ঞানিক প্ৰকৃতিবাদ তথা ৰোমাণ্টিক প্ৰকাশবাদ। পশ্চিমীয়া একেশ্বৰবাদৰ প্ৰভাৱেৰে বৌদ্ধ দেৱতাসকল পশ্চিমীয়া সমাজত স্বীকৃত হৈছে। বৈজ্ঞানিক প্ৰকৃতিবাদ আৰু ৰোমাণ্টিকতাবাদৰ ফলত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পৰলোকৰ সলনি ইহলোকৰ সৈতে সম্বন্ধিত লাভালাভৰ ওপৰত গুৰুত্ব বৃদ্ধি পাইছে: যেনে ব্যৱহাৰিক যুক্তি, তৰ্ক, মানসিক আৰু স্বাস্থ্য-সম্বন্ধীয় লাভ আদি।
পৰম্পৰাগত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ সৈতে সম্পৰ্ক
নব্য-বৌদ্ধ ধৰ্মৰ ঐতিহাসিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ থেৰবাদ, মহাযান, বজ্ৰযান আদিৰ সৈতে পাৰ্থক্য আছে। পশ্চিমীয়া প্ৰাচ্যবাদী আৰু সংস্কাৰমনা এছিয়ান বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বীৰ একেলগে হোৱা উদয়ৰ ফলত বৌদ্ধ আধুনিকতাবাদত বৌদ্ধ ধাৰণাসমূহৰ নতুন ব্যাখ্যা প্ৰদান কৰা হৈছে, আৰু পৰম্পৰাগত তত্ত্ব, ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান, ৰীতি-নীতি, সত্ৰবাদ, লিপিক শ্ৰেণীবিন্যাস তথা মূৰ্তি পূজাক কম গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা হৈছে। কুই ডে লা ভালি পুচিনৰ ১৯১০ চনৰ লেখত পোৱা এই সংজ্ঞা এছিয়ান ধৰ্মৰ ঔপনিৱেশিক আৰু উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক অধ্যয়নত ব্যৱহৃত।
উদাহৰণ
নব্য বৌদ্ধ ধৰ্মীয় আন্দোলনৰ উদাহৰণ মানৱবাদী বৌদ্ধ ধৰ্ম, ধৰ্মনিৰপেক্ষ বৌদ্ধ ধৰ্ম, নিযুক্ত বৌদ্ধ ধৰ্ম, নৱযান, নিৰিচেন বৌদ্ধ ধৰ্ম যেনে চকা গাক্কাই, গিৰ' চেন'অ'ৰ য়ুথ লীগ ফৰ ৰিভাইটেলাইজিং বুদ্ধিজম, ডবকাই আন্দোলন আৰু ইয়াৰ উত্তৰসূৰী, নতুন কাডাম্পা পৰম্পৰা আৰু তিব্বতী বৌদ্ধ গুৰুসকলৰ পশ্চিমত মিছনাৰী কাৰ্যকালাপ (যেনে ফ্ৰাঞ্চৰ বৌদ্ধ আন্দোলন), বিপশ্যনা আন্দোলন, ত্ৰিৰত্ন বৌদ্ধ সম্প্ৰদায়, ধৰ্ম ডবা পৰ্বত, ফ' গুৱাং শ্বান, ৱন বৌদ্ধ ধৰ্ম, মহান পশ্চিমীয়া যান, জু চি আৰু জুনিপাৰ ফাউণ্ডেচন।
অতিৰিক্ত পঠনসামগ্ৰী
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
গ্ৰেইজ এনাটমী
গ্ৰেইজ এনাটমী (Gray's Anatomy) এখন ইংৰাজী ভাষাত লিখা মানৱ শৰীৰস্থান সম্পৰ্কীয় পাঠ্যপুথি। শৰীৰস্থানবিদ হেনৰী গ্ৰেই (Henry Gray) নামৰ ব্যক্তিজনে প্ৰথমে এই গ্ৰন্থখন লিখিছিল। আগৰ সংস্কৰণসমূহৰ নাম এনাটমী: ডেছ্‌‍ক্ৰিপ্‌‍টিভ এণ্ড চাৰ্জিকেল আছিল, কিন্তু পিছলৈ নামটো চুটি কৰি "গ্ৰেইজ এনাটমী" ৰখা হয়। গ্ৰন্থখনক শৰীৰস্থান সম্পৰ্কে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰ্ম বুলি বিবেচনা কৰা হয় আৰু ১৮৫৮ চনত প্ৰথম প্ৰকাশৰ পৰা ইয়াক সংশোধিত আৰু পৰিবৰ্ধিত ৰূপত প্ৰকাশ কৰি অহা হৈছে। কিতাপখনৰ ৪০তম (১৫০ বছৰীয়া) সংস্কৰণ ২০০৮ চনত প্ৰকাশ পায়।
আঁৰৰ কথা
১৮২৭ চনত ইংৰাজ শৰীৰস্থানবিদ হেনৰী গ্ৰেইৰ জন্ম হয়। তেওঁ অন্তঃস্ৰাৱী তন্ত্ৰ আৰু প্লীহাৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰে আৰু ১৮৫৩ চনত লণ্ডনৰ ছেইণ্ট জৰ্জেজ হস্পিটেল মেডিকেল স্কুলত শৰীৰস্থানৰ বক্তা হিচাপে নিযুক্ত হয়। ১৮৫৫ চনত তেওঁ সহকৰ্মী হেনৰী ভেন্‌ডাইক কাৰ্টাৰৰ কাষ চাপি চিকিৎ‍সা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰসকলৰ বাবে এখন কমমূল্যৰ আৰু সহজ শৰীৰস্থানৰ পাঠ্যপুথি লিখাৰ পৰিকল্পনা প্ৰকাশ কৰে। তাৰপিছত ১৮৩২ চনৰ এনাটমী এক্ট মানি চলি তেওঁলোকে ১৮ মাহ ধৰি চিকিৎ‍সালয়ত কোনেও নিনিয়া মৃতদেহবোৰৰ ব্যৱচ্ছেদন কৰাত ব্যস্ত থাকে। ১৮৫৮ চনত প্ৰকাশক পাৰ্কাৰে ইংলেণ্ডত তেওঁলোকৰ কৰ্ম প্ৰকাশ কৰে। প্ৰথম সংস্কৰণ হেনৰীয়ে ছাৰ বেঞ্জামিন কলিন্স ব্ৰ'ডিলৈ উছৰ্গা কৰে। ১৮৫৯ চনত সামান্য সালসলনিৰে এই সংস্কৰণৰ প্ৰতিলিপি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত প্ৰকাশ হয়। ১৮৬০ চনত সংযুক্ত ৰাজ্যত কিতাপখনৰ সংশোধিত সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায়। কিন্তু তাৰ পিছৰ বৰ্ষতে ৩৪ বছৰ বয়সত সৰুআই ৰোগত হেনৰী গ্ৰেইৰ মৃত্যু হয়। "এনাটমী: ডেছ্‌‍ক্ৰিপ্‌‍টিভ এণ্ড চাৰ্জিকেল" গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পোৱা তেতিয়া মাত্ৰ তিনি বছৰহে হৈছিল। কিন্তু আন আন ব্যক্তিৰ প্ৰচেষ্টাত তেওঁৰ কিতাপখনৰ প্ৰকাশ অব্যাহত থাকে। ১৮৬৩ চনত পাৰ্কাৰৰ প্ৰকাশন গোষ্টী কিনি লোৱাৰ পিছত লংমেন প্ৰকাশনে এই কিতাপখন ছপা কৰি উলিয়ায়। ইযাৰ পিছত বহুবছৰ ধৰি লংমেনে কিতাপখন প্ৰকাশ কৰাৰ পিছত শেহতীয়াকৈ চাৰ্চিল লিভিংষ্ট'ন/এল্‌ছেভিয়াৰ গোষ্ঠীৰ সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে। ২০০৪ চনত এইখন গ্ৰন্থৰ শৈলী অনুসৰণ কৰি "গ্ৰেইজ এনাটমী ফ'ৰ ষ্টুডেণ্ট্‌‍ছ" নামৰ এখন কিতাপ প্ৰকাশ পায়।
আমেৰিকান সংস্কৰণ
ব্লান্‌চাৰ্ড আৰু লীয়ে গ্ৰেইজ এনাটমীৰ সম্পূৰ্ণ আমেৰিকান কপিৰাইট কিনি লয় আৰু ১৯০৮ চনৰ ১৮ জুনত নিজাকৈ প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকৰ আৰু চৌবিশটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায়। লী আৰু ফেবিজাৰে ১৯৯০ চনত কোম্পানীটো বিক্ৰী হোৱা পৰ্যন্ত কিতাপখনৰ প্ৰকাশ অব্যাহত ৰাখে।
ইয়াৰ আগতে ১৮৫৯ চনত প্ৰকাশ পোৱা ব্ৰিটিছ সংস্কৰণৰ আমেৰিকান প্ৰতিলিপিখন ৰিচাৰ্ড জেম্‌ছ ডাংলিজনে (Richard James Dunglison) সম্পাদনা কৰে। তেওঁৰ দেউতাক ৰব্‌‍লী ডাংলিজন আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি থমাছ জেফাৰছনৰ চিকিৎ‍সক আছিল। ডাংলিজনে পৰৱৰ্তী চাৰিটা সংস্কৰণো সম্পাদনা কৰে। সেইকেইটা হ'ল: দ্বিতীয় আমেৰিকান সংস্কৰণ (ফেব্ৰুৱাৰী ১৮৬২); পঞ্চম ব্ৰিটিছ সংস্কৰণৰ পৰা তৃতীয় আমেৰিকান সংস্কৰণ (মে' ১৮৭০); অষ্টম ব্ৰিটিছ সংস্কৰণৰ আমেৰিকান সংস্কৰণ (জুলাই ১৮৭৮); আৰু দশম ব্ৰিটিছ সংস্কৰণৰ আমেৰিকান সংস্কৰণ (আগষ্ট ১৮৮৩)। ৱিলিয়াম্‌‍ছ কীনে পৰৱৰ্তী সুটা সংস্কৰণ সম্পাদনা কৰে। সেইকেইটা হ'ল: একাদশ ব্ৰিটিছ সংস্কৰণৰ আমেৰিকান সংস্কৰণ (চেপ্টেম্বৰ ১৮৮৭); আৰু ত্ৰয়োদশ ব্ৰিটিছ সংস্কৰণৰ আমেৰিকান সংস্কৰণ (চেপ্টেম্বৰ ১৮৯৩)।
১৮৯৬ চনৰ চেপ্টেম্বৰৰ পৰা ব্ৰিটিছ সংস্কৰণ উল্লেখ কৰাটো বন্ধ হয় আৰু ইয়াক বাৰ্ণ গেলাডেট, ব্ৰ'কৱে আৰু মেকমৰিছৰ সম্পাদনাৰে "চতুৰ্দশ সংস্কৰণ" বুলি প্ৰকাশ কৰা হয়। পঞ্চদশ সংস্কৰণো (অক্টোবৰ ১৯০১) তেওঁলোকেই সম্পাদনা কৰে। জে চি ডা কষ্টাই ষোড়শ সংস্কৰণ (অক্টোবৰ ১৯০৫) আৰু ডা কষ্টা আৰু এডৱাৰ্ড এন্থনী স্পিট্‌‍জাই সপ্তদশ সংস্কৰণ (চেপ্টেম্বৰ ১৯০৮) সম্পাদনা কৰে। স্পিজ্‌কাই ১৮তম (অক্টোবৰ ১৯১০) আৰু ১৯তম সংস্কৰণ (জুলাই ১৯১৩) সম্পাদনা কৰে। আৰ হাউদেনে অক্টোবৰ ১৯১৩ চনত প্ৰকাশিত অষ্টাদশ ব্ৰিটিছ সংস্কৰণ নতুন আমেৰিকান সংস্কৰণ সম্পাদনা কৰে। ইয়াৰ পিছত প্ৰকাশ পোৱা সম্পূৰ্ণ আমেৰিকান সংস্কৰণসমূহৰ ক্ৰমিক সংখ্যা আগৰমতেই ৰখা হয় আৰু এইচ্ছ লিৱিছে ২০তম (চেপ্টেম্বৰ ১৯১৮), ২১তম (আগষ্ট ১৯২৪), ২২তম (আগষ্ট ১৯৩০), ২৩তম (জুলাই ১৯৩৬) আৰু ২৪তম (মে' ১৯৪২) সংস্কৰণ সম্পাদনা কৰে। ২৫ৰ (আগষ্ট ১৯৪৮) পৰা ২৯তম (আগষ্ট ১৯৬৬) সংস্কৰণসমূহ চি এম গ্ৰছে সম্পাদনা কৰে। কাৰ্মিন ক্লেমেণ্টে বহুলভাৱে সংশোধিত ৩০তম সংস্কৰণ (অক্টোবৰ ১৯৮৪) সম্পাদনা কৰি উলিয়ায়। ১৯৯০ চনত লী আৰু ফেবিজাৰ প্ৰকাশন গোষ্ঠী বিক্ৰী হোৱা বাবে ৩০তম সংস্কৰণেই আছিল শেষ আমেৰিকান সংস্কৰণ।
আমেৰিকান আৰু ব্ৰিটিছ সংস্কৰণ প্ৰকাশৰ খেলিমেলি
বেলেগ বেলেগ সম্পাদকীয় প্ৰচেষ্টাৰ বাবে বহুবছৰলৈ গ্ৰেইজ এনাটমীৰ ব্ৰিটিছ আৰু আমেৰিকান সংস্কৰণৰ ক্ৰমিক সংখ্যাৰ খেলিমেলি আছিল। ইয়াৰ বাবে প্ৰায়েই কিতাপখন কিনোতে বা উদ্ধৃতি দিওঁতে অসুবিধা হৈছিল। ১৯০৫ চনৰ ১৬তম সংস্কৰণলৈকে আমেৰিকান সংস্কৰণসমূহ ব্ৰিটিছ সংস্কৰণসমূহৰ লগত সমানে সমানে ছপা হৈছিল; আমেৰিকান সংস্কৰণে ব্ৰিটিছ সংস্কৰণৰ সংখ্যা উল্লেখ কৰিছিল বা ১৪, ১৫ আৰু ১৬তম সংস্কৰণত একে ক্ৰমিক সংখ্যা ৰাখিছিল। ইয়াৰ পিছত আমেৰিকান সংস্কৰণৰ গতি বাঢ়ে আৰু ১৯০৮ চনত ১৭তম আমেৰিকান সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায় কিন্তু ১৯০৯ চনতহে ১৭তম ব্ৰিটিছ সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায়। ১৮ আৰু ১৯তম সংস্কৰণত এই পাৰ্থক্য ৩ বছৰলৈ বৃদ্ধি পায়। ১৯১৩ চনত "অষ্টাদশ ব্ৰিটিছ সংস্কৰণৰ পৰা নতুন আমেৰিকান সংস্কৰণ" প্ৰকাশ হওঁতে এই সংখ্যা মিলি যায়। ১৯১৮ চনত দুয়োখন দেশতে ২০তম সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ পিছত ব্ৰিটিছ সংস্কৰণ আগবাঢ়ি যায় আৰু ১৯২০ চনত ২১তম আৰু ১৯২৪ চনত ২২তম সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায়। ১৯৪৯ চনত ৩০তম ব্ৰিটিছ সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায় কিন্তু আমেৰিকান ৩০তম সংস্কৰণ ১৯৮৪ চনতহে প্ৰকাশ পায়।
বৰ্তমানৰ ৰূপ
"গ্ৰেইজ এনাটমী"ৰ নতুন ৪০তম সংস্কৰণ ২০০৮ চনৰ ২৬ ছেপ্টেম্বৰত এল্‌ছেভিয়াৰ প্ৰকাশন গোষ্ঠীয়ে ছপা আৰু অনলাইন ৰূপত প্ৰকাশ কৰে। গ্ৰন্থখনৰ জেষ্ঠ্য সম্পাদক হৈছে লণ্ডনৰ কিংছ কলেজৰ অধ্যাপক চুজান ষ্টেণ্ড্ৰিং। শেহতীয়া দুটা সংস্কৰণৰ আগৰবোৰৰ লগত এটা প্ৰধান পাৰ্থক্য আছে: শেহতীয়া দুখনত অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গবোৰ স্থান হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে (অৰ্থাৎ‍ বস্তুবোৰ কোন ঠাইত অৱস্থিত সেই হিচাপে- যেনে হাতৰ হাড়ৰ গঠন, ৰক্তনলী, স্নায়ু আদি একে ঠাইতে বৰ্ণনা কৰা হৈছে)। গ্ৰেইজ এনাটমীৰ আগৰ সংস্কৰণবোৰ প্ৰণালীবদ্ধ শৰীৰস্থান হিচাপে সজোৱা হৈছে (অৰ্থাৎ‍ গোটেই শৰীৰৰ অস্থি তন্ত্ৰ, সংবহন তন্ত্ৰ, স্নায়ু তন্ত্ৰ আদি একে ঠাইতে বৰ্ণনা কৰা হৈছে)। ৩৯ তম সংস্কৰণৰ সম্পাদকে দুয়োটা পদ্ধতিৰ শুদ্ধতা মানি লৈছে কিন্তু ৰাইজৰ দাবীত স্থানীয় এনাটমীৰ পদ্ধতি অৱলম্বন কৰিলে।
গ্ৰন্থখনৰ পুৰণা, কপিৰাইট মুক্ত সংস্কৰণ এতিয়াও ছপা ৰূপত বিক্ৰী হৈ আছে। ৱৰ্ল্ড ৱাইড ৱেবতো পুৰণা সংস্কৰণৰ বহুতো বিজ্ঞাপন দেখা যায়। বেছিভাগেই কোনটো সংস্কৰণৰ পৰা ছপা কৰা হৈছে সেয়া স্পষ্ট নহ'লেও ১৯০১ (আমেৰিকান) সংস্কৰণ বুলি ধাৰণা কৰা হয়। কিছুমান ৱেবছাইটত পুৰণা সংস্কৰণবোৰ অনলাইন পঢ়াৰ সুবিধা আছে। যদিও পুৰণা সংস্কৰণসমূহৰ ছবিসমূহৰ শৈল্পিক আৰু ঐতিহাসিক মূল্য আছে, শৰীৰস্থানৰ শেহতীয়া জ্ঞানৰ বাবে সেয়া পৰ্যাপ্ত নহয়।
হেনৰী গ্ৰেইয়ে "গ্ৰেইজ এনাটমী" লিখোঁতে চিকিৎ‍সা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ আৰু বিশেষকৈ শল্য চিকিৎ‍সকৰ কথা মনত ৰাখি যুগুত কৰিছিল। কিন্তু কিতাপখনৰ জনপ্ৰিয়তাৰ লগে লগে পিছৰ সম্পাদকসকলে কিতাপখনক ইংৰাজী ভাষাত উপলব্ধ এনাটমীৰ সকলোতকৈ তথ্যপূৰ্ণ কিতাপ হিচাপে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। বিংশ শতিকাত চিকিৎ‍সা বিজ্ঞানৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে কিতাপখনৰ কলেৱৰ বেছিকৈ বাঢ়ি আহিল। ৩৫ তম সংস্কৰণৰ পৰা কিতাপখনৰ কলেৱৰ অলপ কমাই ছাত্ৰসকলৰ উপযোগী কৰি ৰখা প্ৰয়াস কৰা হ'ল। তথাপিও ৩৮তম সংস্কৰণ ছপা হওঁতে সেইখনত ২,০৯২ পৃষ্ঠা আছিল যিটো গ্ৰেইজ এনাটমীৰ যিকোনো সংস্কৰণৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক। বৰ্তমানৰ ৪০তম সংস্কৰণত ১,৫৭৬ পৃষ্ঠা আছে। "গ্ৰেইজ এনাটমী"ৰ নতুন সংস্কৰণ বা কেইবাটাও পুৰণা সংস্কৰণক এই বিষয়ৰ সকলোতকৈ ব্যাপক আৰু তথ্যপূৰ্ণ কিতাপ বুলি বিবেচনা কৰা হয়। গ্ৰেইজ এনাটমীক ছাত্ৰসকলৰ উপযোগী কৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰা সত্ত্বেও ৩৯তম সংস্কৰণ প্ৰকাশ হওঁতে ছাত্ৰসকলক কিতাপখনৰ প্ৰধান বজাৰ হিচাপে চিনাক্ত কৰা হোৱা নাছিল। যোৱা কেইবছৰমানত সহযোগী প্ৰকাশন যেনে "গ্ৰেইজ এনাটমী ফ'ৰ ষ্টুডেণ্ট্‌‍ছ, গ্ৰেইজ এট্‌‍লাছ অৱ এনাটমী আৰু গ্ৰেইজ এনাটমী ৰিভিউ'' আদিও বজাৰত ওলাইছে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞান শ্ৰেণী:ইংৰাজী গ্ৰন্থ
কেওলাদেও ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
সোণাৰ বৰণ পাখি (চলচ্চিত্ৰ)
সোণাৰ বৰণ পাখি হ’ল গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ শিল্পী প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডেৰ ওপৰত আধাৰিত ২০১৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া ছবি। ছবিখনৰ পৰিচালক হ’ল ববী শৰ্মা বৰুৱা।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১৭ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
জুমণি নেওগ
জুমণি নেওগ বা 'নন্দিনী জুমণি' বলিউডৰ এগৰাকী অসমীয়া মডেল আৰু অভিনেত্ৰী। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল জন্ম বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ লেহু গাঁৱত। পুণা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ নন্দিনী  এগৰাকী IPS বিষয়া হোৱাৰ মন আছিল। কিন্তু বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা কালতে তেওঁ গ্লেমাৰৰ জগতত নামি পৰে । বলিউডত তেওঁ "ক্ৰেজী কেট" নামেৰেও পৰিচিত ।
কৰ্মৰাজী
'কলগেট জেল' আৰু 'চানচুই টিভি'ৰ মডেল হিছাপে মডেলিংৰে কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰা নন্দিনী বৰ্তমান মুম্বাই চলচিত্ৰ জগতৰ চিনাকি নাম।
অসমীয়া চলচিত্ৰ
তুমিয়ে মোৰ কল্পনাৰ
হিন্দী চলচিত্ৰ
ইতিমধ্যে নন্দিনীয়ে বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত পাঁছশৰো অধিক মঞ্চ অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিছে। তেওঁ 'হিন্দুস্তান টাইমচ কাফেৰ' এগৰাকী স্তম্ভ লেখিকা আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
অৰবিন্দ কেজৰিৱাল
অৰবিন্দ কেজৰিৱাল(হিন্দী:अरविंद केजरीवाल) দিল্লীৰ সপ্তম আৰু বৰ্তমানৰ মুখ্যমন্ত্ৰী, তেওঁ ভাৰতবৰ্ষৰ এজন সমাজ সংস্কাৰক।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৬৮ চনৰ ১৬ জুনত ভাৰতবৰ্ষৰ হাৰিয়ানাৰ হিচাৰত অৰবিন্দ কেজৰিৱালৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃ এজন অভিযন্তা আছিল। গোটেই শৈশৱকালটো তখেতে উত্তৰ ভাৰতৰ সৰু নগৰ যেনে সোনেপত, মথুৰা, হিচাৰ আদিতেই অতিবাহিত কৰে।
১৯৮৯ চনত কেজৰিৱালে ইন্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ টেকনল'জি, খড়গপুৰ (IIT Kharagpur)ৰ পৰা মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিং বিভাগত বি.টেক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
জীৱিকা
টাটা ষ্টীল(TATA Steel)ৰ এগৰাকী কৰ্মচাৰী হিচাপে কেজৰিৱালে তেখেতৰ চাকৰি জীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯৯২ চনত কেজৰিৱালে চাকৰীত ইস্তফা দি, কলিকতাত থকা মাদাৰ টেৰেছাৰ মিশ্যনেৰীজ অফ চ্যাৰিটি, উত্তৰ-পূৱ ভাৰতৰ ৰামকৃষ্ণ মিচন, নেহৰু যোগ কেন্দ্ৰ আদিৰ সৈতে ভালেখিনি সময় জড়িত থাকে।
১৯৯৫ চনত এখেতে ভাৰতৰ ৰাজহ সেৱা (Indian Revenue Service (IRS)) বিভাগত আয়কৰ শাখাৰ অতিৰিক্ত আয়ুক্ত হিচাপে কাৰ্য্যভাৰ গ্ৰহন কৰে।
২০০০চনত এখেতে চাকৰীৰ পৰা সাময়িক বিৰতি লৈ দিল্লীত পৰিৱৰ্তন নামেৰে এটা সংস্থাৰ জন্ম দিয়ে। ২০০৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত কেজৰিৱালে চাকৰীৰ পৰা অব্যাহতি গ্ৰহন কৰে।
২০০৬ চনৰ ডিচেম্বৰত কেজৰিৱালে মনিষ শিষোদিয়া আৰু অভিনন্দন শেখ্ৰীৰ সৈতে লগ হৈ পাব্লিক ক'জ ৰিচাৰ্ছ ফান্ডেচন নামেৰে আন এটি সংস্থা প্ৰতিস্থা কৰে।
তথ্যৰ অধিকাৰ
জন লোকপাল বিল
সমালোচনাত কেজৰিৱাল
জন লোকপাল বিল সম্বন্ধে চৰকাৰৰ সৈতে হোৱা আলোচনাত নমনীয় নহোৱা বুলি কোনো কোনোৱে সমালোচনা কৰে।
বহিঃ সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰেণী:ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী
দল-হৰিণা
বিৱৰণ
দল-হৰিণা মধ্যমীয়া আকাৰৰ পহুৰ প্ৰজাতি ৷ ইয়াৰ দেহৰ উচ্চতা প্ৰায় ১৩০ ছে: মি: আৰু ওজন প্ৰায় ১৮০ কি:গ্ৰা: হয় ৷ দেহৰ বৰণ মটীয়া ৷ প্ৰজননৰ সময়ত দেহৰ বৰণ গাঢ় হৈ পৰে ৷ মতা দল-হৰিণাৰ দীঘল শিং থাকে ৷
বিতৰণ তথা বসতিস্থল
এসময়ত দল-হৰিণা ভাৰত-বৰ্ষৰ প্ৰায়বোৰ অঞ্চলতে দেখা পোৱা গৈছিল ৷ কিন্তু বৰ্তমান নানা কাৰণত ইয়াক কেৱল উত্তৰ-প্ৰদেশ, অসম আৰু মধ্যপ্ৰদেশৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চলত দেখা যায়৷ উত্তৰ-পূব ভাৰতত এই প্ৰাণীবিধ প্ৰধানকৈ অসমত দেখা পোৱা যায়৷ অসমৰ কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান এই প্ৰজাতিৰ মূখ্য বসতিস্হল৷  অৰুণাচল প্ৰদেশত ইয়াক  ইতিমধ্যে লুপ্তপ্ৰায় বুলি গণ্য কৰা হয়৷
দল-হৰিণাই প্ৰধানতঃ নৈ বা জলাহ অঞ্চলৰ কাষৰ ওখ ঘাঁহনিত চৰিবলৈ ভাল পায়৷
আচৰণ
দল-হৰিণাই সাধাৰণতে দল বান্ধি বাস কৰে ৷ একোটা দলত ৮-২০ টাকৈ প্ৰাণী থাকে ৷ প্ৰজননৰ সময় সাধাৰণতে ছেপ্টেম্বৰৰ পৰা এপ্ৰিল পৰ্য্যন্ত ৷ ২৪০-২৫০ দিন ধৰি গৰ্ভধাৰণ কৰাৰ পিছত পোৱালিৰ জন্ম দিয়ে৷
দল-হৰিণা সাধাৰণতে তৃণভোজী৷ মূলত: গছৰ পাত আৰু ঘাঁহ খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে৷
স্থিতি তথা সংৰক্ষণ
দল-হৰিণাক আই.ইউ. চি. এন (IUCN) ৰ তালিকাত অসুৰক্ষিত (Vulnerable) প্ৰাণী বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে৷ বনাঞ্চল ধ্বংস, জলাহ ভূমিৰ খেতিৰ বাবে ৰূপান্তৰণ আদিৰ বাবে এই প্ৰাণী বিধৰ প্ৰাকৃতিক বসতিস্হল ক্ৰমান্বয়ে লোপ পাই আহিবলৈ ধৰিছে৷ তাৰোপৰি দল-হৰিণাক ইয়াৰ শিঙৰ বাবেও চিকাৰ কৰা হয় বুলি জনা যায়৷
বহি:সংযোগ
শ্ৰেণী:স্তন্যপায়ী প্ৰাণী শ্ৰেণী:তৃণভোজী প্ৰাণী শ্ৰেণী:পহু
কেলেণ্ডাৰ (চলচ্চিত্ৰ)
কেলেণ্ডাৰ (calendar) ২০১৮ৰ ৯ ফেব্ৰুৱাৰীত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। এনাজৰী টকীজৰ বেনাৰত হিমজ্যোতি তালুকদাৰে ছবিখনৰ পৰিচালনা কৰিছে। ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে হিমজ্যোতি তালুকদাৰ আৰু দিক্ষিত দাসে। ছবিখনত চৰিত্ৰসমূহত মলয়া গোস্বামী, অৰুণ নাথ, গুঞ্জন ভৰদ্বাজ আৰু ৰিমঝিম ডেকাই অভিনয় কৰিছে।
কাহিনীৰ সাৰাংশ
অৱসৰপ্ৰাপ্ত শিক্ষক হিতেশ কাকতিয়ে তেখেতৰ পত্নী মনোৰমা ককতিৰ সৈতে সৰু চহৰ এখনত সুখেৰে বসবাস কৰে। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ অৰুণাভ অনা-অসমীয়া পত্নীৰ সৈতে দিল্লীত থাকে। মৰমৰ পুতেক-বোৱাৰীয়েকৰ মাক-দেউতাকলৈও অগাধ ভক্তি। এবাৰ বিহুৰ সময়ত অৰুণাভ ঘৰলৈ আহি কামত হোৱা গুৰুতৰ সমস্যাৰ কথা মাকক কয়। এই কথা শুনি মাকে পুতেকক সাধ্য অনুসৰি সহায় কৰিবলৈ মন মেলে। মৰোৰমা কাকতিয়ে কেলেণ্ডাৰত তেখেতৰ মাহেকীয়া কাম-কাজবোৰ টুকি ৰাখে আৰু প্ৰতিটো ঘটনা নামৰে সৈতে গোল কৰি থয়। কিন্তু আচৰিতভাৱে তেখেতে কেইটামান দিনত একো উল্লেখ নকৰি মাত্ৰ গোল কৰি থয়। ইয়াৰ নেপথ্যৰ কাহিনীয়ে হিতেশ কাকতিৰ জীৱনলৈ ধুমুহা নমাই আনে।
প্ৰযোজনা আৰু বিকাশ
ছবিখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ দেৰগাঁও, গোলাঘাট আৰু জলখাবন্ধাত কৰা হৈছে। ২০১৭ৰ ২৭ ফেব্ৰুৱাৰীত ছবিখনৰ টীজাৰ মুক্তি দিয়া হৈছে। ছবিগৃহত কেলেণ্ডাৰে মুক্তি পায় ২০১৮ৰ ১৬ ফেব্ৰুৱাৰীত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:২০১৮ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
জাপানী ভাষা
জাপানী (日本語, Nihongo) থলুৱা ভাষা হিচাপে প্ৰায় ১২.৮ কোটি লোকে কয়, মূলতঃ জাপানী লোকে আৰু প্ৰধানকৈ জাপানত, একমাত্ৰ দেশ য'ত ই জাতীয় ভাষা। জাপানী ভাষা জাপনিক বা জাপানী-ৰ্যুকিউয়ান ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত। জাপনিক ভাষাসমূহক আইনু, অষ্ট্ৰিয়াটিক, কোৰিয়ানিক, আৰু এতিয়া বদনাম হোৱা আলটাইক আদি পৰিয়ালৰ সৈতে গোট খোৱাৰ বহু চেষ্টা কৰা হৈছে যদিও এই প্ৰস্তাৱসমূহৰ কোনোটোৱেই ব্যাপক গ্ৰহণযোগ্যতা লাভ কৰা নাই।
ভাষাটোৰ প্ৰাগঐতিহাসিক কালৰ বিষয়ে, বা জাপানত ইয়াৰ প্ৰথম আবিৰ্ভাৱ কেতিয়াৰ বিষয়ে বহুত কমেইহে জনা যায়। খ্ৰীষ্টীয় তৃতীয় শতিকাৰ চীনা নথিপত্ৰত কেইটামান জাপানী শব্দ লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল যদিও অষ্টম শতিকালৈকে যথেষ্ট পৰিমাণৰ পুৰণি জাপানী গ্ৰন্থৰ প্ৰকাশ নাছিল। হেইয়ান যুগৰ পৰা (৭৯৪–১১৮৫) চীন-জাপানী শব্দভাণ্ডাৰৰ বিস্তৃত ঢৌৱে ভাষাটোত প্ৰৱেশ কৰে, যাৰ ফলত আৰম্ভণিৰ মধ্য জাপানী ভাষাৰ ধ্বনিবিজ্ঞানত প্ৰভাৱ পৰে। মধ্য জাপানী ভাষাৰ শেষৰ ফালে (১১৮৫–১৬০০) ব্যাকৰণগত ব্যাপক পৰিৱৰ্তন আৰু ইউৰোপীয় ঋণ শব্দৰ প্ৰথম আবিৰ্ভাৱ দেখা যায়। প্ৰামাণিক উপভাষাৰ ভিত্তি কানছাই অঞ্চলৰ পৰা এডো অঞ্চললৈ (আধুনিক টকিঅ' ) আৰম্ভণি আধুনিক জাপানী যুগত (১৭ শতিকাৰ আৰম্ভণি–১৯ শতিকাৰ মাজভাগ) স্থানান্তৰিত হয়। ১৮৫৩ চনত জাপানৰ স্ব-আৰোপিত বিচ্ছিন্নতাৰ অন্ত পৰাৰ পিছত ইউৰোপীয় ভাষাৰ পৰা ঋণ লোৱা শব্দৰ প্ৰবাহ যথেষ্ট বৃদ্ধি পায় আৰু ইংৰাজী মূলৰ শব্দৰ প্ৰসাৰ ঘটিছে।
জাপানী ভাষা হৈছে তুলনামূলকভাৱে সৰল ধ্বনিবিজ্ঞান, বিশুদ্ধ স্বৰবৰ্ণ ব্যৱস্থা, ধ্বনিগত স্বৰবৰ্ণ আৰু ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু আভিধানিকভাৱে উল্লেখযোগ্য পিচ-উচ্চাৰৰ সৈতে। শব্দৰ ক্ৰম সাধাৰণতে বিষয়বস্তু–বস্তু–ক্ৰিয়া য'ত শব্দৰ ব্যাকৰণগত কাৰ্য্যক চিহ্নিত কৰা কণা থাকে, আৰু বাক্যৰ গঠন হৈছে বিষয়–মন্তব্য । বাক্য-চূড়ান্ত কণাবোৰ আৱেগিক বা জোৰদাৰ প্ৰভাৱ যোগ কৰিবলৈ, বা প্ৰশ্ন গঠন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিশেষ্যৰ ব্যাকৰণগত সংখ্যা বা লিংগ নাই, আৰু প্ৰবন্ধও নাই ৷ ক্ৰিয়াবোৰ সংযুক্ত হয়, মূলতঃ কাল আৰু কণ্ঠৰ বাবে, কিন্তু ব্যক্তি নহয় ৷ জাপানী বিশেষণবোৰো সংযুক্ত। জাপানী ভাষাত সন্মানীয়তাৰ এক জটিল ব্যৱস্থা আছে, য'ত বক্তা, শ্ৰোতা আৰু উল্লেখ কৰা ব্যক্তিসকলৰ আপেক্ষিক অৱস্থা সূচাবলৈ ক্ৰিয়াৰ ৰূপ আৰু শব্দভাণ্ডাৰ থাকে। শ্ৰেণী:Articles containing Japanese language text শ্ৰেণী:Webarchive template wayback links শ্ৰেণী:Articles containing Chinese language text শ্ৰেণী:Articles with hAudio microformats
মাতৃভাষা
মাতৃভাষা বা প্ৰথম ভাষা (First language; Mother tongue বা Mother language) হৈছে সমাজৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে শিশু অৱস্থাতে পিতৃ-মাতৃৰ মুখৰ পৰা আহৰণ কৰা ভাষা। কিছুমান দেশত, স্থানীয় ভাষা বা মাতৃভাষা শব্দটোৱে নিজৰ প্ৰথম ভাষাৰ সলনি নিজৰ জাতিগোষ্ঠীৰ ভাষা বা উপভাষাক বুজায়।
শিশুৰ প্ৰথম ভাষাটোৱে ব্যক্তিত্ব, সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচায়ক। প্ৰথম ভাষাৰ আন এটা প্ৰভাৱ হ’ল এই যে, ই অভিনয় আৰু কথন আয়ত্ব কৰাত সফল সামাজিক আৰ্হিৰ প্ৰতিফলন ঘটায়। গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে, এগৰাকী অনা-স্থানীয় ভাষী শিশু কোনো এটা ভাষা প্ৰায় দুবছৰত সাৱলীলতা গঢ়ি তুলিব পাৰে যদিও সেই শিশুটিয়ে তেওঁলোকৰ স্থানীয় ভাষী সমকক্ষসকলৰ সৈতে একে কৰ্মৰত স্তৰ পাবলৈ পাঁচৰ পৰা সাত বছৰ সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়।
১৯৯৯ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰত ইউনেস্কোই ২১ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো আন্তৰ্জাতিক মাতৃভাষা দিৱস হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰে।
অৰ্থ
অসমত এটা বৃহৎ সম্প্ৰদায়ৰ লোকে অসমীয়া ভাষাক মাতৃভাষা ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰে। অসমৰ বড়ো, কছাৰী, ৰাভা, তিৱা, মিছিং আদি ভাষাও সেই সেই জনজাতীয় লোকৰ মাতৃভাষা।
ভাষাবিদ ড° ৰমেশ পাঠকে “ভাষা-বিজ্ঞানৰ ভূমিকা”ত মাতৃভাষাৰ সম্বন্ধে লিখিছে যে,
মাক-দেউতাকৰ ভাষাটোকে স্বাভাৱিকতে শিশুৱে শিকে। এই ক্ষেত্ৰত মাকৰ ভূমিকা সৰ্বাধিক বাবে মাতৃভাষা নাম দিয়া হৈছে। আচলতে মাতৃভাষা মানে সেইটো ভাষা, যি ভাষাৰে এজন মানুহে চিন্তা কৰে, সপোন দেখে আৰু নিজৰ মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিবলৈ আটাইতকৈ সহজ পায়।
ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান
২০১২ চনৰ তথ্য অনুযায়ী, ভাৰতত ইউনেস্কোৰ দ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ সংখ্যা হ'ল ২৯ টা। ১৯৭২ চনৰ ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্যৰ বৰ্ণনা অনুযায়ী এই স্থানসমূহ সাংস্কৃতিক অথবা প্ৰাকৃতিক ঐতিহ্যৰ দিশ থকা বিশেষ গুৰুত্বসম্পন্ন স্থান। ১৯৭২ চনৰ ১৭ অক্টোবৰ পৰা ২২ নবেম্বৰ পৰ্যন্ত ইউনেস্কোৰ এটি সাধাৰণ সম্মিলনৰ পাছত ১৯৯৭ চনৰ ১৭ নবেম্বৰত বিশ্বৰ সাংস্কৃতিক আৰু প্ৰাকৃতিক ঐতিহ্যবাহী স্থানসমূহ সংৰক্ষণাৰ্থে উক্ত চনদটো গৃহীত হৈছিল। চনদত মুঠ ২৮টা অনুচ্ছেদ আছে। সাধাৰণভাবে স্মাৰক, স্মাৰকস্থল আৰু স্মাৰক স্তম্ভ বা কেন্দ্ৰসমূহ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যবাহী স্থান হিচাপে প্ৰথম অনুচ্ছেদত বৰ্ণিত হৈছে। দ্বিতীয় অনুচ্ছেদত প্ৰাকৃতিক বিশেষত্ব, ভূতাত্বিক আৰু প্ৰাকৃতিক ভূগোল সংক্ৰান্ত স্থান আৰু প্ৰাকৃতিক স্থলসমূহক প্ৰাকৃতিক ঐতিহ্যবাহী স্থান আখ্যা দিয়া হৈছে। এই পৰ্যন্ত বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাত মুঠ ৯১১টা সম্পত্তি আছে। তৰে ৭১১টা সাংস্কৃতিক স্থান, ১৮০টা প্ৰাকৃতিক স্থান আৰু ২৭টা মিশ্ৰ সম্পত্তি। ভাৰত সহ ১৫২খন দেশ লৈ আছে এই স্থান সমূহ আছে। ভাৰত সহ ১৮৭খন দেশে এই চনদত সাক্ষৰ কৰিছে। ভাৰতে এই চনদত সাক্ষৰ কৰে ১৯৭৭ চনৰ ১৪ নবেম্বৰত।
আগ্ৰা কিল্লা আৰু অজন্তা গুহা সৰ্বপ্ৰথম ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানৰ মৰ্যাদা পায়। ১৯৮৩ চনত সপ্তম বিশ্ব ঐতিহ্য অধিবেশনত উক্ত স্থানদুটা বিশ্ব ঐতিহ্যৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী বছৰসমূহত আৰু ২৬টা কেন্দ্ৰৰ নাম এই তালিকাত যুক্ত হয়। ২০১০ চনত বিশ্ব ঐতিহ্য স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত জয়পুৰৰ যন্তৰ মন্তৰ দেশৰ সাম্প্ৰতিক বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান। ভাৰতৰ ২৯টা বিশ্ব ঐতিহ্য কেন্দ্ৰৰ মাজত ২৩টা সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ আৰু অৱশিষ্ট ৬টা প্ৰাকৃতিক কেন্দ্ৰ। ইয়াৰোপৰি ৩৩টা কেন্দ্ৰ বা সম্পত্তিৰ নাম ভাৰতৰ সম্ভাব্য বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।
ঐতিহ্যবাহী স্থানসমূহৰ তালিকা
নিম্নলিখিত সাৰণিত প্ৰতিটো বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান সম্পৰ্কে সংক্ষিপ্ত বিৱৰণ দিয়া হল: ইউনেস্কোৱে ভাৰতৰ কোনো বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থানকে "বিপন্ন" ঘোষণা কৰা নাই।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান শ্ৰেণী:দেশ অনুসৰি বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান
টিহু-দেখাটা
টিহু-দেখাটা (Tihu-dekhata) হৈছে ইতিহাসৰ পাতত নাম নথকা ঐতিহ্যমণ্ডিত এখনি সৰু গাঁও। এই গাঁওখন বৰপেটা জিলাৰ বজালী মহকুমাৰ অন্তৰ্গত সৰিহ মৌজাৰ দক্ষিণ দিশত অৱস্থিত। গাঁওখনৰ আন এটা নাম হৈছে হেলনা, যিটো নামেৰে গাঁওখন জনাজাত; টিহু-দেখাটা গাঁওখনৰ বিভাগীয় নাম। টিহু-দেখাটা নামটো প্ৰকৃততে বড়োমূলীয় ভাষাৰ পৰা অহা। টিহু-দেখাটা > দিহু-দেই-খাট, ’দিহু’ মানে ’জলাহ’, ’দেই’ মানে ’পানী’ আৰু ’খাট’ মানে ’জমা হৈ থকা’ অৰ্থাৎ গাঁওখন পানী জমা হৈ থকা দ জলাহ ঠাই আছিল। গাঁওখনৰ মাজেৰে বৈ যোৱা কালদিয়া নৈৰ বানে ইয়াক কিছুপৰিমাণে পুতি বসবাসৰ উপযোগী কৰি তোলে। গাঁওখনৰ মাটি দক্ষিণ দিশলৈ ক্ৰমে হেলনীয়া। হেলনা নামটোৰ ক্ষেত্ৰত বহুতৰ মতে কালদিয়া নৈখন উত্তৰ পূব পিনৰ পৰা দক্ষিণ পিনে মাগুৰী আৰু পানাৰা বিললৈ এই অঞ্চলটো ক্ৰমে হেলনীয়া হোৱা বাবে গাঁওখনৰ নাম হেলনা হোৱা বুলি কোৱা হয়। কিন্তু নামটোৰ কেতিয়া সৃষ্টি হৈছিল সঠিককৈ কোৱা টান।
চাৰিসীমা
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
পট্টডাকাল স্মাৰকসমূহ
পট্টডাকাল স্মাৰকসমূহ (Group of Monuments at Pattadakal) ১৯৮৭ চনত ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয় । ইয়াত নটা গুৰুত্বপূৰ্ণ হিন্দু মন্দিৰ আৰু এটা জৈন মঠ বিদ্যমান। ইয়াৰ মাজত বিৰুপক্ষ মন্দিৰটো ৭৪০ খ্ৰীষ্টাব্দত ৰাণী লোকমহাদেবীয়ে স্বামীৰ দক্ষিণ ভাৰত বিজয় উপলক্ষে নিৰ্মাণ কৰিছিল। ই এটি অনবদ্য স্থাপত্য নিদৰ্শন। এই মন্দিৰৰ উপৰিও ইয়াত আইহোল, বাদামি, পট্টডাকাল আৰু ষষ্ঠ শতাব্দীৰ চালুক্য ৰাজবংশৰ নিৰ্মিত একাধিক মন্দিৰ বিদ্যমান। সপ্তম শতাব্দীত পল্লবসকলে বাদামী অধিকাৰ কৰি কিছুকালৰ বাবে ইয়াত চালুক্য ৰাজ্যৰ ৰাজধানী পাতিছিল। এই মন্দিৰসমূহ হ'ল উত্তৰ আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থাপত্যৰীতিৰ এক অনবদ্য মিশ্ৰণ। পট্টডাকাল এটি হিন্দু তীৰ্থস্থল। ইয়াত আঠটি শিৱ মন্দিৰ আৰু এটি শৈব মঠ বিদ্যমান। প্ৰাংগনৰ মাজত পাপনাথ মন্দিৰ আৰু এটি জৈন মন্দিৰ অবস্থিত ।
লাৱনী
লাৱনী (लावणी, Lavani) হৈছে ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ এক জনপ্ৰিয় লোকগীত আৰু নৃত্যৰ ধাৰা। ই হৈছে এক পাৰম্পৰিক গান আৰু নৃত্যৰ সংমিশ্ৰণ, যি বিশেষকৈ ঢ’ল্কি নামৰ এক বিশেষ বাদ্যৰ লগত পৰিৱেশন কৰা হয়। লাৱনী ইয়াৰ শক্তিশালী ছন্দৰ বাবে উল্লেখযোগ্য। মাৰাঠী লোক-থিয়েটাৰ বিকাশত লাৱনীৰ যথেষ্ট অৱদান আছে। মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু দক্ষিণ মধ্য প্ৰদেশত, ইয়াক ন গজ দীঘল শাৰী পিন্ধি মহিলা প্ৰদৰ্শনকাৰীসকলে পৰিৱেশন কৰে। গানবোৰ দ্ৰুত লয়ত পৰিৱেশন কৰা হয়।
ব্যুৎপত্তি
এক ঐতিহ্য অনুসৰি, লাভনী শব্দটো লাৱণ্য শব্দৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে সৌন্দৰ্য। অন্য এক ঐতিহ্য অনুসৰি, ই মাৰাঠী শব্দ লাভেনেৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে।