cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
জেনিফাৰ ডাউডনা
বঁটা আৰু সন্মান
২০১৫ চনত, ইমানোৱেল চাৰপেনটিয়াৰৰ সৈতে, তেওঁ CRPR/Cs9 জিনম সম্পাদনা প্ৰযুক্তিলৈ তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে জীৱন বিজ্ঞানৰ Breakthrough পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ২০১৬ চনত চাৰপেনটিয়াৰ, ফেং জাং, লিপ হোৰ্ভাথ আৰু ৰোডলফে বাৰৰাংপুৰ সৈতে একেলগে তেওঁ কানাডা গইৰ্ডনাৰ আন্তৰ্জাতিক বঁটা লাভ কৰে। লগতে ২০১৬ চনত তেওঁ জৈৱ ৰসৰসায়ন আৰু জৈৱপদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ বাবে হিনেকেন পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। তাৰোপৰি তেওঁ যুটীয়াভাবে জেনেটিক্সত গ্ৰুবাৰ পুৰস্কাৰ (২০১৫), টাং পুৰস্কাৰ (২০১৬), জাপান পুৰস্কাৰ (২০১৭) আৰু এলবানি চিকিৎসা কেন্দ্ৰ পুৰস্কাৰ (২০১৭) লাভ কৰিছে।  ২০১৮ চনত, ডৌদানাক ৰাসায়নিক বিজ্ঞানত এনএএছ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়, ৰকফাৰল্ডাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পাৰ্ল মেইষ্টৰ গ্ৰীণগাৰ্ড পুৰস্কাৰ, আৰু আমেৰিকান কৰ্কট সমাজৰ পৰা মেডিল অফ অনাৰ প্ৰদান কৰা হয়। ২০১৯ চনত তেওঁ ২০১৮ বৰ্ষৰ বাবে টেকনিঅন/ইছৰালৰ হাৰ্ভে পুৰস্কাৰ (ইমানোৱেল চাৰ্পেনটিয়ৰ আৰু ফেং ঝংৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে) আৰু কল্যাণ উন্নতকৰণৰ শ্ৰেণীত এল.ও.আই. চে উ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। ২০২০ চনত তেওঁ ঔষধৰ ৱল্ফ প্ৰাইফ (ইমাণ্ডেলে চাৰপেনটিৰৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে) লাভ কৰে। লগতে ২০২০ চনত ডউডনা আৰু চাৰপেণ্টাৰক ৰসায়ন বিজ্ঞানত নোবেল পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হয়।
তেওঁ ২০০২ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় বিজ্ঞান একাডেমীলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল, ২০০৩ চনত আমেৰিকান কলা আৰু বিজ্ঞান একাডেমী, ২০১০ চনত নেচনেল একাডেমী অফ মেডিচিন আৰু ২০১৪ চনত নেচনেল একাডেমী অফ ইনভাৰ্কেটৰছলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। তেওঁ ২০১৬ চনত ৰয়েল ছ'চাইটি (ফৰমেমআৰএছ)ৰ বিদেশী সদস্য নিৰ্বাচিত হৈছিল। ২০১৭ চনত ডউদনাক আমেৰিকান একাডেমী অফ এচিভমেণ্টৰ গল্ডেন প্লেট এৱাৰ্ড প্ৰদান কৰা হয়। ২০২০ চনত তেওঁ এক Gggineme ফেলোচিপ প্ৰদান কৰে।
ৰোহিনী গোডবোলে
ৰোহিনী গোডবোলে হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী আৰু শিক্ষাবিদ। তেখেতে বাংগালোৰস্থিত ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ উচ্চ শক্তিৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত অধ্যাপনা কৰে। তেখেতে বিগত তিনিটা দশকত কণিকা প্ৰপঞ্চবিজ্ঞানৰ কেইবাটাও দিশত উল্লেখনীয় কাম কৰিছে। তেখেতে ভাৰতৰ তিনিওটা বিজ্ঞান একাডেমীৰে সভ্য। তাৰ লগতে তেখেত "Science Academy of the Developing World (TWAS)"ৰো সভ্য।
জেনিফাৰ ডাউডনা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জৈৱ ৰসায়নবিদ শ্ৰেণী:ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ৰোহিনী গোডবোলে
বিদ্যায়তনিক দিশত উল্লেখযোগ্য কামৰ কৰাৰ উপৰিও তেখেতে নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত বিজ্ঞান-শিক্ষাৰ জনপ্ৰিয়তাৰ হকে কাম কৰি আহিছে। নাৰীসমাজক বিজ্ঞানক্ষেত্ৰত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈকো তেখেতে উদগনি যোগাইছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী: ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী শ্ৰেণী: ভাৰতীয় মহিলা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী: ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ
কামধেনু
কামধেনু (कामधेनु) বা সুৰভি (सुरभि) হৈছে এক দৈৱিক গো-দেৱী আৰু হিন্দু ধৰ্মত তেওঁক গো-মাতা বা সকলো গৰুৰ মাতৃ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। কামধেনু "প্ৰাচুৰ্যৰ গাই" হিচাপে পৰিচিত যি নিজৰ গৰাকীয়ে কামনা কৰা সকলো সামগ্ৰী প্ৰদান কৰে। কামধেনুক প্ৰায়ে বাকী পোহনীয়া জীৱ-জন্তুৰো মাতৃ হিচাপে চিত্ৰায়িত কৰা হয়। সাধাৰণতে কামধেনুক চৰাইৰ পাখি, ম'ৰাৰ নেজ আৰু নাৰীৰ মূৰ তথা স্তনেৰে সৈতে এজনী শুকুলা গাইগৰুৰ ৰূপত অংকন কৰা হয়। তেওঁৰ শৰীৰৰ অংগত বিভিন্ন দেৱ-দেৱীৰ বাসস্থান। হিন্দু ধৰ্ম অনুসাৰে সকলোবোৰ গাইগৰু কামধেনুৰ পাৰ্থিৱ ৰূপ। সেএ কামধেনুক স্বকীয় দেৱী হিচাপে পূজা কৰা নহয় আৰু তেওঁৰ বাবে কোনো নিজস্ব উপাসনাস্থলী নাই। ধাৰ্মিক লোকসকলে গাইসমূহৰ যোগেদিয়েই কামধেনুৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰে।
হিন্দু ধৰ্মৰ পুথিসমূহত কামধেনুৰ জন্ম সম্পৰ্কে বিচিত্ৰ কাহিনী পোৱা যায়। কোনো ঠাইত সমুদ্ৰ মন্থনৰ পৰা কামধেনুৰ উৎপত্তি হ'ল বুলি কোৱাৰ বিপৰীতে কোনো কোনো সূত্ৰৰ মতে তেওঁক প্ৰজাপতি দক্ষৰ জীয়ৰী তথা ঋষি কাশ্যপৰ পত্নী। কিছুসংখ্যক পুথিৰ মতে কামধেনু ঋষি জমদগ্নি বা বশিষ্ঠৰ আশ্ৰয়ত আছিল আৰু যিসকল নৃপতিয়ে জোৰ কৰি তেওঁক হৰণ কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল তেওঁলোক নিজৰ কৃতকৰ্মৰ বাবে বিষম পৰিণতিৰ সন্মুখীন হৈছিল। ঋষিৰ উপাসনা কাৰ্যত ব্যাৱহাৰ কৰিবলৈ দুগ্ধ আৰু দুগ্ধজাত সামগ্ৰীৰ যোগান ধৰাত কামধেনুৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে ঋষিৰ ৰক্ষাৰ্থে কামধেনুৱে আগ্ৰাসী যোদ্ধাও উৎপন্ন কৰিব পাৰিছিল। ঋষিৰ আশ্ৰমৰ উপৰিও তেওঁ গোলোক আৰু পাতালতো নিবাস কৰা বুলি বৰ্ণনা পোৱা যায়।
ইতিহাস
কামধেনুক সুৰভি অৰ্থাৎ সাধাৰণ গাইগৰু হিচাপেও সম্বোধন কৰা হয়। জেকবি নামৰ এজন অধ্যাপকৰ মতে সুৰভি (সুগন্ধি) নামটো গাইগৰুৰ দেহৰ পৰা নিৰ্গত বিশেষ গোন্ধৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। মনিয়াৰ ৱিলিয়ামছৰ সংস্কৃত-ইংৰাজী অভিধানৰ (১৮৯৯) মতে সুৰভি শব্দৰ অৰ্থ সুগন্ধি, আকৰ্ষণীয়, আনন্দদায়ক হোৱাৰ উপৰিও এই শব্দই গৰু আৰু পৃথিৱীকো বুজায়। ই বিশেষভাৱে পশুধনৰ মাতৃকা ৰূপত সুৰভিকো সূচায়। কামধেনুক সবালা (ফুটফুটীয়া) আৰু কপিলা (ৰক্তবৰ্ণ) নামেৰেও জনা যায়।
আক্ষৰিক অৰ্থত "কামধেনু", "কামদূহ" আৰু "কামদূহা" মানে এনে এজনী গাই যাৰপৰা মনোবাঞ্ছা কৰা সকলোবোৰ সামগ্ৰী লাভ কৰিব পাৰি। মহাভাৰত আৰু দেৱী ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণিত পিতামহ ভীষ্মৰ জন্ম সম্পৰ্কীয় আখ্যানত নন্দিনী নামৰ এজনী গাইগৰুক কামধেনু আখ্যা দিয়া হৈছে।
চিত্ৰন
ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ বিদ্বান মেডেলিন বায়াৰ্ডিৰ মতে কামধেনু বা কামদূহৰ অৰ্থ হৈছে পবিত্ৰ গাইগৰু যাম হিন্দুধৰ্মত সকলোবোৰ প্ৰাচুৰ্যৰ উৎস বুলি গণ্য কৰা হয়। কামধেনু দেৱী বা হিন্দুসকলৰ দিব্যমাতৃৰ এক ৰূপ যি উৰ্বৰা বসুন্ধৰাৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত আৰু তেওঁক সংস্কৃতত সততে এক গাইগৰুৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
কামধেনুক কীৰিটি পৰিহিতা নাৰীৰ শিৰ, ৰঙীণ ঈগলৰ ডেউকা আৰু ময়ূৰৰ নেজৰ সৈতে এক শুকুলা গাইগৰুৰ ৰূপতো চিত্ৰিত কৰা হয়।
ভগৱান দত্তাত্ৰেয়ৰ সৈতে বা হাতত থকা গাইগৰুজনীকো কামধেনু হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয় যি বৈষ্ণৱসকলৰ সত্ত্বঃ গুণক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
জন্মৰ আখ্যান
মহাভাৰতৰ আদি পৰ্বত উল্লেখ আছে যে অমৃত বিচাৰি দেৱতা আৰু অসুৰে কৰা সমুদ্ৰ মন্থনতেই কামধেনু-সুৰভিৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়। সেয়ে তেওঁক দেৱতা আৰু অসুৰ উভয়ৰে সন্তান হিচাপে গণ্য কৰাৰ লগতে আৰু সপ্তৰ্ষিক প্ৰদান কৰা হয়।
অনুশাসন পৰ্বৰ মতে অমৃত পান কৰি প্ৰজাপতি দক্ষই মৰা উগাৰৰ পৰা সুৰভিৰ জন্ম হয়। পিছলৈ সুৰভিয়ে কপিলা নামে পৰিচিত কেইবাজনী গৰুৰ জন্ম দিয়ে আৰু তেওঁবিলাকক পৃথিৱীৰ মাতৃ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। শতপথ ব্ৰাহ্মণতো একেই আখ্যান পোৱা যায়। ৰামায়ণৰ আখ্যান অনুসৰি সুৰভি ঋষি কাশ্যপ আৰু দক্ষৰ জীয়ৰী ক্ৰোধবসাৰ সন্তান।
বিপত্তাৰিণী
বিপত্তাৰিণী বা বিপদতাৰিণী এগৰাকী হিন্দু দেৱী। এইগৰাকী দেৱী বাংলাদেশ, পশ্চিম বংগ, উৰিষ্যা, অসম আৰু ইয়াৰ সমীপৱৰ্তী অঞ্চল সমূহত পূজিত। তেওঁ দেৱী সংকটতাৰিণীৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। এইগৰাকী দেৱীক দুৰ্গা দেৱীৰ ১০৮টা অৱতাৰৰ মাজৰ এটা স্বৰূপ বুলি কোৱা হয়। বিপদ মুক্ত হ'বৰ বাবে ভক্তই এইগৰাকী দেৱীৰ পূজা কৰে। দেৱীৰ সৈতে সংযুক্ত বিভিন্ন আখ্যান আদি তেওঁৰ বাৰ্ষিক পূজাৰ সময়ত পাঠ কৰা হয়। মহিলা সকলে দেৱীৰ নামত দ্বিতীয়া আৰু দশমী, আষাড় মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ দ্বিতীয়ৰ পৰা দশম দিনৰ ভিতৰত বিশেষকৈ মংগল আৰু শনিবাৰে বিপদতাৰিণী ব্ৰত পালন কৰে। তেওঁৰ আখ্যান সমূহে দেৱীৰ নামক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। বিপদ-তাৰিণী শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে বিপদৰ ত্ৰাণ কৰ্তা বা বিপদ মুক্ত কৰোঁতা।
কিংবদন্তি
নিৰ্দিষ্ট সংকটৰ সময়ত আহ্বান কৰা দুৰ্গাৰ আন কিছুমান ৰূপৰ দৰে, বা পৰিয়ালৰ এজন ৰুগীয়া সদস্যক সহায় কৰিবলৈ দেৱী বিপদতৰিণীকো "আৰোগ্যতাৰ দেৱী" বুলি প্ৰাৰ্থনা কৰা হয়। এই অঞ্চলটোৰ বেছিভাগ মন্দিৰৰ ধৰ্মীয় বৰ্ষপঞ্জিৰ বাৰ্ষিক বিপদতৰিণী-পূজা এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান।
পূঁজন
দেৱী পূজাৰ উদযাপন স্থান বিশেষে চাৰি দিনধৰি চলে। প্ৰথম দিনটো দেৱীৰ আৰাধনা("উপাসনা")ৰ দিন। অন্যান্য দিন সমূহত পূজা অনুষ্ঠানত বিভিন্ন শিল্পী আদিয়ে পৰম্পৰাগত বাংলা লোকগীত, ভজন আৰু কীৰ্তন পৰিবেশন কৰে। চতুৰ্থ দিনা পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে দেৱীৰ বিসৰ্জন কাৰ্য সমাপন কৰি দেৱীক পানীত নিমজ্জিত কৰা হয়।
বিপদতাৰিণী পূজাত পূজাৰ দিনা বেছিভাগ মহিলাই পালন কৰা উপবাসৰ দৰে বহুতো ৰীতি-নীতি অন্তৰ্ভুক্ত আছে। মণিবন্ধত ৰঙা ৰঙৰ সূতা বা ধাগা বান্ধি দিয়াটোও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰীতি। এই ধাগা হৈছে পূজাৰ অনুষ্ঠানত বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰ জৰিয়তে পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা এক প্ৰকাৰৰ সূতা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
এধানী মাহীৰ হাঁহি
এধানী মাহীৰ হাঁহি হৈছে অসমৰ সাহিত্যিক মহিম বৰা ৰচিত এখন উপন্যাস। কুৰি শতিকাৰ অসমীয়া সমাজখনৰ বৰ্ণনাৰে সমৃদ্ধ উপন্যাসখনে ২০০১ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে।
লেখকৰ পৰিচয়
পদ্মশ্ৰী মহিম বৰা (১৯২৪ - ২০১৬) অসমৰ এজন গল্পকাৰ, কবি আৰু সাহিত্যিক তথা শিক্ষাবিদ। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া সাহিত্যত এম.এ পাছ কৰে আৰু নগাঁও মহাবিদ্যালয়ত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। তেওঁ জীৱনৰ বেছিভাগ সময় নগাঁৱতে পাৰ কৰে। তেওঁক ১৯৮৯ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি পদত অধিষ্ঠিত কৰা হয়।
কাহিনী
জ্ঞানেন্দ্ৰ বায়ন ওৰফে এধানী মাহীৰ মৰমৰ দেউকণ হৈছে উপন্যাসখনৰ কাহিনীৰ কথক। এধানী মাহী দেউকণৰ বুঢ়ীমাকৰ ভনীয়েকৰ জীয়েক। এধানী মাহীৰ মাক-দেউতাক ঢুকোৱাত ককায়েক-নবৌৱেকৰ লগত মিলি থাকিব নোৱাৰি তেখেতে অকলশৰীয়া হোৱা দেউকণৰ ককাদেউতা-বুঢ়ীমাকৰ লগত থাকিবলৈ লয়হি। এল পি স্কুল পাছ কৰাৰ পিছত দেউকণক মাক-দেউতাকে ককাদেউতা-বুঢ়ীমাকৰ ঘৰত মাইনৰ স্কুলত ইংৰাজী চাৰিটা শ্ৰেণী পঢ়িবলৈ পঠিয়ায়। এই সম্পূৰ্ণ চাৰিটা বছৰ দেউকণে এধানী মাহীৰ মৰম-আদৰ তথা আপডালত অতিবাহিত কৰে। এনেদৰে উপন্যাসখনৰ কাহিনীটো খৰস্ৰোতা নৈৰ গতিৰ দৰে আগবাঢ়ে। এধানী মাহীৰ ভোলানাথ কলিতা নামৰ এগৰাকী গান্ধীবাদী লোকৰ সৈতে বিয়া হয়। এখেত স্বদেশী আন্দোলনৰ প্ৰচাৰ চলোৱা তথা নিৰাশ্ৰয় বিধৱা-তিৰোতা আৰু ভকতসকলক আশ্ৰয় প্ৰদান কৰা এখন আশ্ৰমৰ ভলণ্টিয়াৰ আছিল। এধানী মাহীৰ বিয়াৰ বৰ্ণনাই সেই সময়ৰ সামাজিক ৰীতি-নীতিসমূহ পৰিস্ফূট কৰি তুলিছে। বিয়াৰ পিছত এধানী মাহীয়ে ভোলানাথৰ সহধৰ্মিনী হিচাপে আশ্ৰমত সূতা কটা, কাপোৰ বোৱা, পলু পোহা, বামখেতি কৰা ইত্যাদি কামত সহায়-সহযোগিতা কৰি তাতে থাকিবলৈ লয়। দেউকণেও সেই সময়তে চাহ বাগানৰ চাকৰি পায়। গতিকে ককাদেউতা-বুঢ়ীমাকৰ ঘৰত থকা চাৰিবছৰীয়া জীৱনৰ সমাপ্তি ঘটাই সি চাহ বাগানত থাকিবলৈ লয়। কেইবছৰমান পাছত ভোলানাথ কলিতাৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত এধানী মাহীয়ে পত্নীধৰ্ম পালন কৰি আশ্ৰমতেই থাকে। সেই সময়ত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ প্ৰভাৱ অসমতো পৰাৰ কথা উপন্যাসখনত বৰ্ণিত হৈছে। এইখিনিতে নিত্য ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰীসমূহৰ দৰ বৃদ্ধি পোৱাকে আদি কৰি বিভিন্ন সামাজিক পৰিৱৰ্তনৰ দৃশ্য ভাহি আহে। এধানী মাহী এবাৰ বাগানলৈ আহি দেউকণৰ বিয়া ঠিক কৰি থৈ যায়। ইয়াৰ এমাহৰ পিছতেই মুখেৰে নকʼলেও দেউকণৰ মনৰ কথা বুজি পোৱা এধানী মাহীৰ মৃত্যু হয়। সংক্ৰামক ৰোগ কলেৰাই আশ্ৰমৰ ওচৰৰ গাঁও উছন কৰি পেলোৱাৰ সময়ত এধানী মাহীয়ে সেই  ৰোগাক্ৰান্ত লোকসকলক শুশ্ৰূষা কৰি নিজেও সেই ৰোগত আক্ৰান্ত হয় আৰু জীৱন বৈতৰণী পাৰ কৰে। লেখকে আমৃত্যু এধানী মাহীৰ ওঁঠত লাগি থকা বিশেষ, বিৰল হাঁহিটিৰ বৰ্ণনা দিছে এনেদৰে - "প্ৰথমে ওঁঠৰ মাজ দুটা লগলগাই, লগে লগে ওঁঠ দুখন টিপা মাৰি ধৰি, লাহে লাহে ওঁঠ আতৰাই দিয়াৰ লগে লগে নীৰৱ মিচিকি হাঁহিটোৰে মুখমণ্ডলত, চকুৰ মণি দুটাত, ডাঠ কʼলা চেলাউৰি দুটাত কঁঠালগুটীয়া নিগনি এটাৰ দৰে দৌৰা-দৌৰি কৰিবলৈও ধৰে। শেষ মুহূৰ্ত্তত ওঁঠ দুখন টিপা মাৰি ধৰাৰ লগে লগে হাঁহিটো দুভাগ হৈ চকুৰ মণি দুটাত থিৰ হৈ পৰে, লাটুম এটা কোঁ-কোৱাই ঘূৰি থিৰ হৈ পৰাৰ দৰে।"
ভাৰতীয় অৰ্থনীতিৰ বৈশিষ্ট্য
ৰাষ্ট্ৰসংঘ পৃথিৱীৰ দেশ সমূহক দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে। উন্নত ৰাষ্ট্ৰ আৰু উন্নয়নশীল ৰাষ্ট্ৰ। ভাৰত এখন উন্নয়নশীল ৰাষ্ট্ৰ। ভাৰতীয় অৰ্থনীতিৰ বৈশিষ্ট্য বিষয় তলত বহলে আলোচনা কৰা হল।
কম জনমুৰি আয়:
ভাৰতত জাতীয় আয়ৰ লগতে জনমুৰি আয়ৰ মাত্ৰাও খুবেই কম। বিশ্ব বেংকৰ প্ৰতিবেদন মতে, ২০০৫ চনত ভাৰতৰ জনমুৰি আয় আছিল $৭২০। কেবল কিছুমান দেশক বাদ দি ভাৰত পৃথিবীৰ সবাতোকৈ কম জনমুৰি আয় থকা দেশ। ২০০৫ চনত চুইজাৰলেণ্ডৰ জনমুৰি আয় ভাৰতৰ জনমুৰি আয়তকৈ ৫৪ গুণ বেছি আছিল, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ৬১ গুণ, জাৰ্মানীত ৪৮ গুণ আৰু জাপান ৫৪ গুণ বেছি ভাৰতৰ জনমুৰি আয়তকৈ। যদিও বিনিময় হাৰত গণনা কৰা জনমুৰি আয়, পৃথিবীৰ বিভিন্ন দেশৰ জনমুৰি আয়ৰ তুলনাত অত্যুক্তি কৰিছে, ক্ৰয় শক্তি ক্ষমতা হিচাপত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ জনমুৰি আয় ভাৰততকে ১২ গুণ বেছি।
কৃষিক্ষেত্ৰত অত্যধিক নিৰ্ভৰতা :
ভাৰতীয় অৰ্থনীতিক কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল অৰ্থনীতি বুলি কোৱা হয়। বিশ্ব বেংকৰ প্ৰতিবেদন মতে, ২০০৪ চনত ভাৰতত মুঠ কৰ্মৰত মানুহৰ ৫৮ শতাংশ মানুহ কৃষি ক্ষেত্ৰৰ লগত প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষ ভাৱে জড়িত থাকে যদিও কৃষিবিভাগে মুঠ জাতীয় আয় ৰ ২১ শতাংশ হে প্ৰদান কৰে। কিন্তু অধিক উন্নত ৰাষ্ট্ৰ যেনে জাপান, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ মুঠ কৰ্মৰত মানুহৰ ১-৫ শতাংশ মানুহ নিযুক্ত থাকে কৃষি ক্ষেত্ৰত।
অতিমাত্ৰাত জনসংখ্যা বৃদ্ধি :
স্বাধীনতাৰ পিছৰ পৰাই ভাৰতৰ জনসংখ্যা দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি হৈ আহিছে। ভাৰতত বাৰ্ষিক জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ১.৩১ শতাংশ ১৯৪১-৫০ চনত, ২.৫ শতাংশ ১৯৭১-৮১চনত, ২.১১ শতাংশ ১৯৮১-৯১চনত। জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ অন্যতম এটা কাৰণ হল মৃত্যুৰ সংখ্যা কমি অহা। ১৯১১-২০ চনৰ ভিতৰত মৃত্যুৰ হাৰ আছিল ৪৯জন প্ৰতি হেজাৰত আৰু এই মৃত্যুৰ হাৰ কমি ৭.১ জনমুৰি হয় প্ৰতি হেজাৰত, ২০১১ চনত। অতিমাত্ৰা জনসংখ্যায়ে ভাৰতত উপলব্ধ থকা দ্ৰব্য আৰু সেৱাৰ নাটনিৰ সৃষ্টি কৰিছে।
নিবনুৱা সমস্যা:
পৃথিবীৰ বিভিন্ন উন্নয়নশীল ৰাষ্ট্ৰ নিচিনা ভাৰততো নিবনুৱা সমস্যাই অৰ্থনৈতিক উন্নতিৰ পথত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে। ভাৰতত কৃষিক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনতকৈ অধিক মানুহ নিযুক্ত হৈ আছে যাৰ ফলত শ্ৰমিকৰ প্ৰান্তিক উৎপাদনৰ হাৰ ও কমি আহিছে। এন.এছ.এছ(National Sample Survey) ৰ তথ্য অনুসৰি ১৯৯০ চন লৈকে ভাৰতত নিবনুৱাৰ সংখ্যা আছিল ২৪ মিলিয়ন(২.৮ কোটি)। ১৯৯০-১৯৯৫ চনত নতুনকৈ আৰু ৩৭ মিলিয়ন নিবনুৱা শ্ৰমিকৰ সৃষ্টি হয়। অষ্টম পঞ্চবাৰ্ষিকী পৰিকল্পনা লৈকে অৰ্থাৎ ১৯৯৫ লৈকে ভাৰতত নিবনুৱা সংখ্যা বাঢ়ি গৈ হৈছিল ৬৫ মিলিয়ন (৬.৫ কোটি)। ভাৰত চৰকাৰৰ ২০১৮ চনৰ তথ্য অনুসৰি ভাৰতত নিবনুৱা সংখ্যা প্ৰায় ৩১ মিলিয়ন(৩.১ কোটি)। কিন্তু এইটো এখন বিতৰ্কিত তথ্য।
নিম্নমানৰ প্ৰযুক্তিবিদ্যা:
নিম্নমানৰ প্ৰযুক্তি বিদ্যা ভাৰতীয় অৰ্থনীতিৰ এটা মুল বৈশিষ্ট্য। মুলধনৰ অভাৱৰ বাবে ভাৰতে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ক্ষেত্ৰতো বিশেষ অগ্ৰগতি লাভ কৰিব পৰা নাই। ভাৰতত নতুন প্ৰযুক্তিবিদ্যা ব্যবহাৰ নকৰা বা কৰিব নোৱাৰাৰ ক্ষেত্ৰত বহুত কাৰণ আছে যেনে মূলধনৰ অভাৱ, শিক্ষাৰ অভাৱ, কুসংস্কাৰ ইত্যাদি।
নিম্নমানৰ মানব সম্পদ:
মানব সম্পদৰ নিম্নমানৰ বাবে ভাৰতীয় অৰ্থনীতি ভুগিয়াছে। ব্যাপক নিৰক্ষৰতা ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ পথত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে। ২০১১ ৰ গণনা অনুযায়ী, ভাৰতত স্বাক্ষৰ মানুহৰ সংখ্যা আছিল ৭৭,৮৪,৫৪,১২০জন যিটো ভাৰতৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৭৫শতাংশ আছিল। যাৰ ভিতৰত মহিলাৰ সংখ্যা আছিল ৩৩,৪২,৫০,৩৫৮জন আৰু পুৰুষৰ সংখ্যা আছিল ৪৪,৪২,০৩,৭৬২জন। আৰু বাকী ২৫ শতাংশ মানুহই আছিল নিৰক্ষৰ। কিন্তু উন্নত দেশ যেনে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ব্ৰিটেইন, অষ্ট্ৰেলিয়াৰ নিচিনা দেশত নিৰক্ষৰতাৰ হাৰ ৩ শতাংশ তকৈও কম। নিৰক্ষৰতাই ৰক্ষণশীলতাক পুহি ৰাখে যিটো এখন দেশৰ অৰ্থনীতিৰ উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত বাধাৰ সৃষ্টি কৰে।
অনুন্নত জীৱনৰ মানদণ্ড:
ভাৰতত মানুহৰ জীৱনৰ মানদণ্ড খুবেই নিম্নমানৰ। ইয়াৰ এক অন্যতম কাৰণ হল কম জনমুৰি আয় আৰু কম জাতীয় আয়। International Food Policy Research Institute(IFPRI) এ প্ৰকাশ কৰা গ্লোবেল হাঙ্গাৰ ইনডেস্ক(Global Hunger Index), ২০১৯ ৰ তথ্য অনুসৰি ভাৰতৰ স্থান আছে ১০২ নম্বৰত ১১৭খন দেশৰ ভিতৰত আৰু ভাৰতে স্কোৰ পাইছে ৩০.৩, যিটো এটা বিৰাট ভয়ংকৰ অৱস্থা ভাৰতৰ বাবে।
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ অৰ্থনীতি
সাহিত্যত ৰবট
মানৱ সংস্কৃতিত কৃত্ৰিম মানুহ আৰু স্বায়ত্তশাসিত কৃত্ৰিম সেৱকৰ এক দীঘলীয়া ইতিহাস আছে যদিও ৰবট শব্দটো আৰু উন্নত কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰে সজ্জিত চলন্ত যন্ত্ৰ হিচাপে ইয়াৰ আধুনিক সাহিত্যিক ধাৰণাটো মোটামুটি শেহতীয়া। কৃত্ৰিম জীৱনৰ সাহিত্যিক ভূমিকা সময়ৰ লগে লগে বিকশিত হৈছে: আদিম কল্পকথাবোৰে সজীৱ বস্তুবোৰক ঐশ্বৰিক ইচ্ছাৰ যন্ত্ৰ হিচাপে উপস্থাপন কৰে। পিছৰ গল্পবোৰে ইয়াৰ সৃষ্টিৰ প্ৰচেষ্টাক অনিবাৰ্য পৰিণতিৰ সৈতে নিন্দা হিচাপে গণ্য কৰে। আনহাতে আধুনিক কাহিনীবোৰত অন্ধ প্ৰযুক্তিগত প্ৰগতিৰ বিৰুদ্ধে এপ’কেলিপ্টিক সতৰ্কবাণীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বস্তুনিষ্ঠ অন্বেষণলৈকে এনেজাতীয় মেচিনৰ সম্ভাৱনাই উত্থাপন কৰা নৈতিক প্ৰশ্নসমূহ বিস্তৃত হৈ আছে।
শেহতীয়াকৈ, প্ৰাচীন কালৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে এণ্ড্ৰইড, ৰবট, চাইবৰ্গ আৰু প্ৰতিলিপিকাৰীৰ ইতিহাসৰ জনপ্ৰিয় আভাস প্ৰকাশ কৰা হৈছে। জ্ঞানৰ অন্বেষণৰ থলী হিচাপে ঘোষিত হোৱা বিষয়সমূহ হ’ল: প্ৰযুক্তিৰ ইতিহাস, চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ইতিহাস, দৰ্শন, সাহিত্য, চলচ্চিত্ৰ আৰু শিল্প ইতিহাস। এই বিষয়সমূহৰ পৰিসৰ বিশ্বব্যাপী।
প্ৰাৰম্ভিক ব্যৱহাৰ
মানুহৰ উল্লেখযোগ্য যান্ত্ৰিক উপস্থাপনসমূহৰ ভিতৰত আছে ১৮১৬ চনত ই.টি.এ.হফমেনৰ চুটিগল্প "দ্য ছেণ্ডমেন"ত জীৱন্ত আকাৰৰ গায়ক পুতলা অলিম্পিয়া আৰু ১৮৬৮ চনত এডৱাৰ্ড এছ.এলিছৰ দ্য ষ্টিম মেন অৱ দ্য প্ৰেৰিজত এটা দ্বিপদযুক্ত নৃতাত্ত্বিক ব্যৱস্থা। এই উদাহৰণবোৰ হৈছে স্বায়ত্তশাসন বা আত্মসচেতনতা নোহোৱা মানৱ নিয়ন্ত্ৰিত ব্যৱস্থাৰ কাহিনী।
আধুনিক "ৰবট"
ৰবট শব্দটোৰ প্ৰথম ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল কাৰেল চাপেকৰ নাটক R.U.R.ত। (Rossum's Universal Robots) এই নাটকখন  ১৯২০ চনত লিখা হয় আৰু ১৯২১ চনত চেকোস্লোভাকিয়াত প্ৰথমবাৰৰ বাবে পৰিৱেশন কৰা হয়। ১৯২২ চনত নিউয়ৰ্ক চহৰত পৰিৱেশন হয় আৰু ১৯২৩ চনত ইয়াৰ প্ৰথমটো ইংৰাজী সংস্কৰণ ওলায়। কৃত্ৰিম জীৱবিজ্ঞানে এটা পুৰুষ আৰু মহিলা ৰবটক প্ৰেমত পৰি পৃথিৱীৰ উত্তৰাধিকাৰী হ’বলৈ বাধ্য কৰাই দিয়াৰ দৰে নাটকখনৰ শেষত আশাবাদী, আনকি আধ্যাত্মিক টোকাও দৃশ্যমান হয়।
কেৰেল চাপেকৰ নাটকখনে "ৰবট" শব্দটো সমগ্ৰ বিশ্বৰ ভাষাসমূহত প্ৰৱৰ্তন কৰিলেও পিছলৈ তেওঁ অক্সফৰ্ড ইংৰাজী ডিকচনেৰী অৱ ইটিমলজিলৈ এখন পত্ৰ লিখিছিল য'ত তেওঁ নিজৰ ভাতৃ, চিত্ৰশিল্পী আৰু লেখক জোচেফ চাপেকক ইয়াৰ প্ৰকৃত উদ্ভাৱক হিচাপে নামকৰণ কৰিছিল। ১৯৩৩ চনত চেক ভাষাৰ লিডোভে নভিনীত প্ৰকাশিত এটা প্ৰবন্ধত তেওঁ এইটোও ব্যাখ্যা কৰিছে যে তেওঁ প্ৰথমে জীৱবোৰক লেটিন শব্দৰ পৰা "labori" বুলি ক'ব বিচাৰিছিল। কেৰেলে এই শব্দটো কিতাপৰ দৰে বুলি বিবেচনা কৰিলে আৰু জোচেফৰ পৰা পৰামৰ্শ বিচাৰিলে যিয়ে তেওঁলোকক "ৰবট" বুলি ক'বলৈ পৰামৰ্শ দিলে। Čapek ৰ নাটকত সদায় ডাঙৰ ডাঙৰ শব্দটো ৰবোটাৰ পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ চেক ভাষাত "drudgery" আৰু শ্লোভাক ভাষাত অৰ্থ "কাম"।
ৰবটৰ বিষয়বস্তু কল্পবিজ্ঞান লেখকসকলে ব্যৱহাৰ কৰিছে আৰু বহুতো খণ্ডত ৰবট আৰু মানৱ প্ৰজাতিৰ সৈতে ইয়াৰ পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীভূত হৈছে। বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য হ’ল আইজাক আছিমোভৰ কামৰ এটা বৃহৎ অংশ ৰবটবিষয়ক। আছিমভ বিশেষভাৱে তেওঁৰ ৰবটিক্সৰ তিনিটা নিয়মৰ সৃষ্টিৰ বাবে পৰিচিত যিবোৰ তেওঁ তেওঁৰ গল্পত থকা ৰবটসমূহৰ সংজ্ঞা নিৰূপণ আৰু তেওঁ সৃষ্টি কৰা জগতত ব্যৱহাৰ কৰে।
অসমীয়া সাহিত্যত ৰবট
অসমৰ বিজ্ঞানধৰ্মী লেখক আৰু শিশু-আলোচনী মৌচাকৰ সম্পাদক শান্তনু তামূলীয়ে ইলেকট্ৰনিক নামৰ ল'ৰাটো শীৰ্ষক অনুবাদ গ্ৰন্থখনিত এজন মানৱ-কিশোৰৰ লগত অবিকল চেহেৰাৰ ৰবটৰ হোৱা বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্বন্ধৰ কথা লিখিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
বাহাই ধৰ্ম
বাহাউল্লাহে এই ধৰ্ম ১৯ শতিকাৰ পাৰ্ছিয়াত প্ৰবৰ্তন কৰিছিল। সেই বাবেই তেওঁক পাৰ্ছিয়াৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰি অট্ট'মান সাম্ৰাজ্যলৈ খেদি দিয়া হয়, য'ত তেওঁৰ 'দোষী' ৰূপেই মৃত্যু হ'ল। বাহাউল্লাহৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ আব্দুল-বাহাৰ দ্বাৰা এই ধৰ্মই পাৰ্ছিয়া আৰু অট্ট'মান সাম্ৰাজ্য পাৰ কৰি ইউৰোপ, আমেৰিকা পালেগৈ। বাহাই ধৰ্মই ইৰাণতো স্থান পালে, য'ত পিছ বাহাইসকলে প্ৰতিকূল পৰিস্থিতি সহ্য কৰিব লগা হ'ল। আব্দুল বাহাৰ মৃত্যুৰ পিছত বাহাই ধৰ্মৰ নেতৃত্ব নিৰ্বাচিত তথা চয়নিত মণ্ডলীৰ হাতলৈ গ'ল।  পৃথিৱীৰ ২০০তকৈও অধিক দেশত বৰ্তমান প্ৰায় ৫০ লাখ বাহাই ধৰ্মাৱলম্বী লোক আছে।
বাহাই বিশ্বাস অনুসৰি ধৰ্মৰ ইতিহাসত কেইবাজনো ঐশ্বৰিক গুৰু আহিছে, যিসকলে স্থান আৰু মানুহৰ ক্ষমতা অনুসৰি ন-ন ধৰ্ম স্থাপন কৰিছে। বাহাই ঐশ্বৰিক গুৰুসকলৰ ভিতৰত আব্ৰাহমীয় ধৰ্মসমূহৰ মচেচ, যীশু খ্ৰীষ্ট, মহম্মদ, ধাৰ্মিক ধৰ্মসমূহৰ কৃষ্ণ, গৌতম বুদ্ধ আদিক গণ্য কৰা হয়। বাহাই ধৰ্মৰ শেহতীয়া ঐশ্বৰিক গুৰু বাব আৰু বাহাউল্লাহ। বিশ্বাস অনুযায়ী, প্ৰতিজন গুৰুৱে ঈশ্বৰৰ এক নিৰ্দেশক বিয়পালে, আৰু বাহাউল্লাহৰ জীৱন আৰু কৰ্ময়ো পূৰ্বৰ গুৰুসকলৰ শেষৰ আশ্বাসসমূহ ৰক্ষা কৰে। মানৱতা এটি ঐক্যবদ্ধ সৃষ্টি আৰু সকলোৰে উদ্দেশ্য সমগ্ৰ বিশ্বতে শান্তি, ন্যায় আৰু ঐক্য স্থাপন কৰা হোৱা উচিত।
বিশ্বাস
বাহাই ধৰ্মৰ তিনিটা মূল নীতি আছে-- ঈশ্বৰৰ ঐক্য, ধৰ্মৰ ঐক্য আৰু মানুহৰ ঐক্য। এই তিনি নীতিৰ পৰাই এই বিশ্বাসৰ উদ্ভৱ হ'ল যে ঈশ্বৰে সময়ে সময়ে ঐশ্বৰিক বাৰ্তাবাহক পঠিয়াই যাৰ উদ্দেশ্য মানৱৰ চৰিত্ৰ সলনি কৰা আৰু 'যিসকলে শুনে', তেওঁলোকৰ নৈতিক আৰু আধ্যত্মিক উন্নতি সাধন কৰা। ধৰ্ম সেয়েহে ক্ৰমাগত, ঐক্যবদ্ধ আৰু কাল অনুসৰি উন্নত।
ঈশ্বৰ
বাহাই ধৰ্মই এজন, ব্যক্তিগত, নিষ্প্ৰাপ্য, সৰ্বজ্ঞ, সৰ্বত্ৰে বিৰাজমান, অক্ষয় আৰু সৰ্ব-শক্তিমান ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰে, যি ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো বস্তুৰেই স্ৰষ্টা। ঈশ্বৰ আৰু ব্ৰহ্মাণ্ড সনাতন-- যাৰ কোনো আৰম্ভণি বা শেষ নাই।  যদিও প্ৰত্যক্ষভাৱে নিষ্প্ৰাপ্য, ঈশ্বৰ সৃষ্টিৰ বিষয়ে সাৱধান, আৰু সময়ে সময়ে নিজৰ ইচ্ছা বাৰ্তাবাহকৰ দ্বাৰা মানুহক জনায়।
বাহাই ধৰ্মৰ মতে ঈশ্বৰৰ ইমানেই মহান যে মানুহে কেতিয়াও ঈশ্বৰক সম্পূৰ্ণকৈ বুজিব নোৱাৰে, বা নিজেই ঈশ্বৰৰ প্ৰকৃত ছবি নিৰ্মাণ কৰিব নোৱাৰে। সেয়ে, ঈশ্বৰে ইচ্ছা কৰি যি জানিবলৈ দিছে, সেয়াহে জানিব পৰা যায়। এই ধৰ্মত ঈশ্বৰক প্ৰায়েই 'সৰ্ব-শক্তিমান' বা 'সকলোকে প্ৰেম কৰাজন' আদিৰে সম্বোধিত কৰা হয়। একেশ্বৰবাদতো বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হয়। খণ্ডনীয় নহ'লেও 'ত্ৰিমূৰ্তি'ৰ বিশ্বাসক বুজা-বুজি কৰিব পৰা বুলিহে ধৰা হয়। বাহাই ধৰ্মত সেই এজন ঈশ্বৰৰ সমকক্ষ কোনো নহয়।  বাহাই শিক্ষাই কয় যে ঈশ্বৰৰ বৰ্ণিত গুণসমূহে ঐশ্বৰিকতাক মানৱীয় বস্তুৰ সৈতে তুলনাহে কৰে, সেইবোৰক ঈশ্বৰৰ পূজাত ব্যৱহাৰ কৰি মানুহে ঈশ্বৰৰ জৰিয়তে নিজৰ ইচ্ছিত গুণাগুণ উপলব্ধি কৰিব পাৰে।  বাহাই ধৰ্মৰ শিক্ষাৰ মতে মানুহৰ উদ্দেশ্য প্ৰাৰ্থনা, মানৱ সেৱা, আত্মজ্ঞান সন্ধান আদিৰে ঈশ্বৰৰ বিষয়ে জনা আৰু ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰা।
ধৰ্ম
বাহাই ধৰ্মৰ 'ক্ৰমাগত উজাগৰ'ৰ বিশ্বাসে বাহাই ধৰ্মত বিশ্বৰ বিভিন্ন ধৰ্মক স্বীকৃতি দিছে, যাৰ প্ৰবৰ্তক বা মুখ্য চৰিত্ৰ বাহাই ধৰ্মত ঈশ্বৰৰ বাৰ্তাবাহক ৰূপে স্বীকৃত। এই বিশ্বাসৰ মতে, প্ৰতিটো উজাগৰে পূৰ্বৰ উজাৰতকৈ এটি বহল দৃষ্টিভংগী দিয়ে। পিচে বিশ্বাসযোগ্যতা কম বা অধিকো হ'ব পাৰে-- কিন্তু প্ৰতিটোতে এটা সত্য লুকাই থাকে, যি উজাগৰৰ স্থান আৰু সময় অনুযায়ী উপযুক্ত। বিশেষ ধৰ্মীয় নিয়ম, যেনে পূজা কৰাৰ দিশ, খাদ্যাভ্যাস আদি পিচলৈ সময় অনুযায়ী বেলেগো হ'ব পাৰে। পিচে, আন কিছু নিয়ম যেনে দয়া, কাষৰীয়াক সহায় কৰা আদি সদায় উপযুক্ত আৰু সলনি কৰিব নোৱাৰি। এই ক্ৰমাগত উজাগৰৰ প্ৰক্ৰিয়া কেতিয়াও শেষ নহয়, পিচে, ই চক্ৰৰ দৰে। বাহাইসকলে বাহাউল্লাহৰ উজাগৰৰ পিছত ১০০০ বছৰৰ ভিতৰত আন কোনো উজাগৰ হ'ব বুলি বিশ্বাস নকৰে।
বাহাই বিশ্বাসসমূহ কেতিয়াবা পূৰ্বৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাসসমূহৰ সংমিশ্ৰণ বুলি কোৱা হয়। পিচে বাহাই ধৰ্মাৱলম্বীসকলে কয় যে তেওঁলোকৰ ধৰ্ম আন ধৰ্মৰ পৰা পৃথক আৰু তেওঁলোকৰ পৃথক শাস্ত্ৰ, শিক্ষা, নিয়ম আৰু ইতিহাস আছে।  যদিও আগতে বাহাই ধৰ্মক ইছলাম ধৰ্মৰে এটি অংগ বুলি কোৱা হৈছিল, বৰ্তমানৰ বিশেষজ্ঞসকলে বাহাই ধৰ্মক এটি স্বাধীন ধৰ্ম হিচাপে গ্ৰহণ কৰে যাৰ উৎস শ্বিয়া ইছলাম, যিদৰে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ উৎস জিউ ধৰ্ম।  ছুন্নি আৰু শ্বিয়া, দুয়ো ফৈদৰ মুছলমান প্ৰশাসনেই বাহাইসকলক ধাৰ্মিক পক্ষত্যাগী বা নিজা ধৰ্মত্যাগী বুলি গণ্য কৰে, আৰু সেইবাবেই কোনো কোনো ঠাইত বাহাইসকলে নিৰ্যাতন ভোগ কৰিব লগীয়া হৈছে।  বাহাইসকলে নিজৰ ধৰ্মক নিজৰ সময়ৰ আন কোনো ধৰ্মতকৈ পৃথক আখ্যা দিয়ে, আৰু বাহাউল্লাহৰ বাণীৰ বৰ্তমান যুগৰ সৈতে খাপ খোৱা দৰ্শাই।  বাহাউল্লাহে পূৰ্বৰ বাৰ্তাবাহকসকলৰ প্ৰত্যাশা পূৰণ কৰা বুলি কোৱা হয়।
মানুহ
বাহাই ধৰ্মৰ মতে মানুহৰ তৰ্ক কৰিব পৰা আত্মা আছে, যিয়ে মানুহক আন জীৱৰ পৰা পৃথক কৰে আৰু মানুহে ঈশ্বৰ তথা নিজৰ আৰু ঈশ্বৰৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো বুজিব পাৰে। প্ৰতিজন মানুহৰে এইটো এটি কৰ্তব্য যে তেওঁ তেওঁৰ বাৰ্তাবাহকৰ দ্বাৰা ঈশ্বসসক চিনি পায় আৰু তেওঁৰ আদেশ মানে। চিনাক্তকৰণ আৰু বাধ্যতা, মানৱ সেৱা, দৈনিক প্ৰাৰ্থনা আৰু আধ্যাত্মিক কৰ্মৰে মানুহৰ আত্মা ঈশ্বৰৰ অধিক ওচৰলৈ যায়, যি বাহাই ধৰ্মৰ আদৰ্শ। মানুহৰ মৃত্যুৰ পিছত আত্মা অন্য জগতলৈ যায়, য'ত তেওঁক শাৰীৰিক পৃথিৱীৰ আধ্যাত্মিক উন্নতিৰ আধাৰত বিচাৰ কৰা হয় আৰু আধ্যাত্মিকভাৱে আগবঢ়োৱা হয়। স্বৰ্গ আৰু নৰক কোনো শাৰীৰিক পুৰস্কাৰ বা দণ্ডৰ ঠাই নহয়, ই মানৱ আত্মাৰ ঈশ্বৰৰ পৰা দূৰত্বকহে সূচাই।
সংক্ষিপ্ত
তলত ১৯২১ৰ পৰা ১৯৫৭ চনলৈ নিৰ্বাচিত বাহাই নেতা শ্বঘি এফেণ্ডিয়ে লিখা সংক্ষিপ্ত বিৱৰণি দিয়া হ'ল, যি তেওঁৰ মতে বাহাউল্লাহৰ বাণীৰ বিশেষত্ব দৰ্শাই, আৰু কিতাব-ই-আকদাছৰ সৈতে বাহাই ধৰ্মৰ মূল:
"সত্যৰ স্বতন্ত্ৰ সন্ধান, কুসংস্কাৰ বা পৰম্পৰাৰ পৰা মুক্ত; সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ ঐক্য, বিশ্বাসৰ নিৰ্ণায়ক আৰু মৌলিক সিদ্ধান্ত; সকলো ধৰ্মৰ প্ৰাথমিক ঐক্য; সকলো ভেদভাৱৰ নিন্দা, ধাৰ্মিক, বৰ্ণগত, শ্ৰেণীগত বা ৰাষ্ট্ৰীয়ই হওক; ধৰ্ম আৰু বিজ্ঞানৰ মাজত থাকিব লগীয়া সামঞ্জস্য; পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সমতা, যি দুই পাখীৰ সহায়ত মানৱ জাতি বাঢ়ি আছে; বাধ্যতামূলক শিক্ষাৰ পৰিচয়; ব্ৰহ্মাণ্ডীয় সহায়ক ভাষাৰ ব্যৱহাৰ; ধন আৰু দাৰিদ্ৰ্যৰ অতি দূৰ কৰা; সেৱা ভাৱেৰে কৰা কৰ্মৰ পূজা-অৰ্চনাসম উচ্চপদ; ন্যায়ক মানৱ সমাজৰ ৰাজনীতি হিচাপে গৰিমান্বিত কৰা, ধৰ্মক সকলো মানুহ আৰু দেশৰ সুৰক্ষাৰ উপায় কৰা; স্থায়ী বিশ্ব শান্তিৰ স্থাপনাক সৰ্বোচ্চ লক্ষ্য জ্ঞান কৰা--এয়া [বাহাউল্লাহে কোৱা] দৰকাৰী তত্ত্ব।"
সামাজিক নীতি
তলত উল্লিখিত নীতিসমূহ প্ৰায় বাহাই শিক্ষাৰ সংক্ষেপ বোলা হয়। এই তালিকাখন আব্দুল বাহাৰ ১৯১২ৰ ইউৰোপ আৰু আমেৰিকা ভ্ৰমণৰ বক্তৃতাৰ পৰা লোৱা হৈছে। তালিকাখন প্ৰশাসনিক নহয়, এনেধৰণৰ কেইবাখনো তালিকাৰ প্ৰচলন আছে।
বিশ্ব শান্তিৰ ধাৰণাক বিশেষ গুৰুত্ব দি বাহাউল্লাহে উমৈহতীয়া সুৰক্ষাৰ ব্যৱস্থাৰ কথা কৈছিল যি স্থায়ী শান্তিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়।
চুক্তি
বাহাই শিক্ষাই "বৃহত্তৰ চুক্তি"ৰ, যি ব্ৰহ্মাণ্ডীয় আৰু অশেষ, আৰু "ক্ষুদ্ৰতৰ চুক্তি"ৰ, যি প্ৰতিটো ধৰ্মৰ বাবে বেলেগ, কথা কয়। ক্ষুদ্ৰতৰ চুক্তি ঈশ্বৰৰ বাৰ্তাবাহক আৰু বিশ্ববাসীসকলৰ মাজৰ, ই সামাজিক নীতি, ধাৰ্মিক প্ৰশাসন আদি সামৰে। বাহাইসকলে বাহাউল্লাহৰ উজাগৰক তেওঁলোকৰ ক্ষুদ্ৰতৰ চুক্তি বুলি বিশ্বাস কৰে। বৃহত্তৰ চুক্তি ঈশ্বৰ আৰু ঈশ্বৰ আৰু মানুহৰ মাজৰ চুক্তি। ঈশ্বৰৰ বাৰ্তাবাহক প্ৰায় প্ৰতি ১০০০ বছৰৰ পিছত পৃথিৱীলৈ আহে, সংকটৰ সময়ত।
ঐক্য বাহাই ধৰ্মৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ, সেয়েহে বাহাইসকলে এটি প্ৰশাসনক মানে, যি তেওঁলোকৰ মতে ঐশ্বৰিকভাৱে প্ৰাপ্ত, বিভাজন কৰা ঐক্যক বাধিত কৰাৰ অপচেষ্টা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যি বাহাউল্লাহৰ শিক্ষাৰ বিপৰীত। বাহাই প্ৰশাসনৰ উত্তৰাধিকাৰীক লৈ বিবাদৰ সৃষ্টি হৈছিল, কিন্তু কোনো বিভাগেই বিশেষ সাফল্য লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ'ল। তেনে বিভাগৰ বাশ্বাসীক "চুক্তি ভংগকাৰী" আখ্যা দিয়া হয় আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে যিকোনো প্ৰকাৰৰ যোগাযোগ বন্ধ কৰি দিয়া হয়।
ধৰ্মবৈধানিক লেখ
বাব, বাহাউল্লাহ, আব্দুল বাহা, শ্বগি এফেণ্ডি আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডীয় ন্যায় ঘৰৰ লেখাসমূহ, আৰু আব্দুল বাহাৰ বক্তৃতাসমূহক একেলগে ধৰ্মবৈধানিক লেখ বোলা হয়। বাব আৰু বাহাউল্লাহৰ লেখাসমূহক ঐশ্বৰিক বাৰ্তা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, আব্দুল বাহা আৰু শ্বঘি এফেণ্ডিৰ ক্ৰমে বক্তৃতা আৰু লেখাসমূহক আধিকাৰিক ব্যাখ্যা আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডীয় ন্যায় ঘৰৰ লেখাসমূহক প্ৰশাসনিক বিধান আৰু ব্যাখ্যা বোলা হয়। সকলো লেখাতেই অলপ হ'লেও ঐশ্বৰিক তত্ত্ব থকাৰ কথা কোৱা হয়। বাহাউল্লাহৰ কিছু গুৰুত্বপূৰ্ণ লেখ হ'ল কিতাব-ই-আকদাছ (আতাইতকৈ ঐশ্বৰিক গ্ৰন্থ), যি নিয়মৰ কিতাপ, কিতাব-ইকান, যি বাহাই বিশ্বাসৰ মান্য গ্ৰন্থ, জেম্ছ অৱ দিভাইন মিষ্ট্ৰি, চেভেন ভেলিজ, ফ'ৰ ভেলিজ আদি।
সাধাৰণ তথ্য
এটি বাহাই উৎসৰ মতে ১৯৮৬ চনত বাহাই ধৰ্মাৱলম্বীৰ সংখ্যা পৃথিৱীত ৪.৭৪ মিলিয়ন, যি ৪.৪ %ৰ হাৰত বৃদ্ধি পাইছে। ১৯৯১ৰ পিছৰ বাহাই উৎসসমূহে সাধাৰণতে বাহাইসকলৰ সংখ্যা ৫ মিলিয়নতকৈ অধিক বুলি গণ্য কৰে।  ৱৰ্ল্ড খ্ৰিষ্টিয়ান এন্সাইক্ল'পিডিয়া"ৰ মতে ২০০০ চনত প্ৰায় ৭.১ মিলিয়ন বাহাই ২১৮ দেশত বিয়পি আছিল, আৰু ২০১০ চনত ৭.৩ মিলিয়ন।  তেওঁলোক আৰু ক'লে যে: "বাহাই ধৰ্মই একমাত্ৰ এটি ধৰ্ম যাৰ বিশ্বাসীৰ সংখ্যাৰ বৃদ্ধিৰ হাৰ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ প্ৰতিটো প্ৰান্ততে মুঠ জনসংখ্যাৰ বৃদ্ধিৰ হাৰতকৈ অধিক; অৰ্থাৎ ১৯২০ৰ পৰা ২০১০ৰ ভিতৰত বাহাই ধৰ্ম পৃথিৱীৰ আতাইতকৈ দ্ৰুত গতিত বৃদ্ধি পোৱা ধৰ্ম। " এই উৎসৰ একমাত্ৰ সমস্যাটো হ'ল যে এই উৎসই আনতকৈ খ্ৰীষ্টিয় ধৰ্মীয়সকলৰ জনসংখ্যাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে।
পাৰ্চিয়া আৰু অট্টমান সাম্ৰাজ্যত আৰম্ভ হোৱাৰ পিছৰে পৰাই দক্ষিণ এচিয়া, দক্ষিণ পূব এচিয়া, ইউৰোপ, উত্তৰ আমেৰিকা আদিত অনেকে এই ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছে। ১৯৫০ আৰু ১৯৬০ৰ দশকৰ ভ্ৰমণ আৰু শিক্ষাদানে এই ধৰ্মক বিশ্বৰ প্ৰতিখন দেশ পোৱালেগৈ। ২১ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা এই ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা মানুহৰ সংখ্যা অতিকৈ বৃদ্ধি পাইছে। বাহাই ধৰ্ম বৰ্তমান ইৰান, পানামা আৰু বেলাইজৰ সৰ্ববৃহৎ ধৰ্মীয় সংখ্যালঘু গোষ্ঠী। বলিভিয়া, জাম্বিয়া আৰু পাপুৱা নিউ গুয়ানাৰ ২য় সৰ্ববৃহৎ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ধৰ্ম।  ই কেনিয়া, চাদ আদিতো জনপ্ৰিয়।
"ব্ৰিটেনিকা বুক অৱ দা ইয়েৰ"ৰ মতে বাহাই ধৰ্ম বিশ্বৰ আতাইতকৈ বিস্তৃত ধৰ্ম, বিশ্বাসীসকলে বাস কৰা দেশৰ সংখ্যা অনুসৰি। ব্ৰিটেনিকাৰ মতে ২০০২ চনত ২৪৭খন দেশৰ ২১০০তকৈও অধিক ভিন ভিন সংস্কৃতিৰ লোকে বাহাই ধৰ্মত বিশ্বাস কৰিছিলে। বাহাই গ্ৰন্থসমূহ পৃথিৱীৰ প্ৰায় ৮০০ ভাষাত অনুবাদ কৰা হয়।
২০০৭ চনত ফৰে'ন পলিচি আলোচনীৰ এক সমীক্ষামতে বাহাই ধৰ্ম পৃথিৱীৰ আতাইতকৈ খৰকৈ বৃদ্ধি পোৱা ধৰ্ম (১.৭%)।
বাহাইসকলৰ নিপীড়ন
বিভিন্ন ইছলামিক দেশত এতিয়াও বাহাইসকলে নিপীড়ন ভোগ কৰিবলগীয়া হয়, কাৰণ ইছলামিক নেতাসকলে বাহাই ধৰ্মক এটি স্বতন্ত্ৰ ধৰ্ম জ্ঞান নকৰে আৰু কেৱল ইছলাম বিৰোধী এক ফৈদ বুলি ভাবে। আতাইতকৈ নিকৃষ্ট উদাহৰণ ইৰানৰ, য'ত ১৯৭৮ৰ পৰা ১৯৯৮ৰ ভিতৰত ২০০জন বাহাইক মৃত্যুদণ্ড বিহা হৈছিল আৰু ইজিপ্টৰ। বাহাইসকলৰ অধিকাৰ কম বেছি পৰিমাণে বিভিন্ন দেশত খৰ্ব কৰা হৈছে, যেনে আফঘানিস্তানত, ইণ্ডোনেচিয়াত, ইৰাকত, ম'ৰ'ক'ত আৰু আফ্ৰিকাৰ কিছু অংশত।
ইৰান
ইৰানৰ বৰ্তমানৰ চৰকাৰসমূহে বাহাইসকলৰ লগত কৰা ব্যৱহাৰৰ লগত ইতিহাসত মুছলমান নেতাসকলে ধাৰ্মিক সংখ্যালঘুক উৎপীড়ন দিয়াৰ চেষ্টা জড়িত। যেতিয়া বাবে বৃহৎ সংখ্যক বিশ্বাসী গোটাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, তেতিয়াৰ নেতাসকলে ভাবিলে বাবৰ বিশ্বাসীসকলক ঈশ্বৰৰ শত্ৰু ঘোষণা কৰি তেওঁলোকে ধৰ্মটো প্ৰসাৰিত হোৱাৰ পৰা ৰখাব পাৰিব। ইয়াৰ ফল স্বৰূপে ভিৰৰ দ্বাৰা আক্ৰমণ আৰু ৰাজহুৱা দণ্ড আদি দেখা গ'ল। ২০ শতিকাত বাহাইসকলক ব্যক্তিগত আক্ৰমণ কৰাৰ লগতে সমগ্ৰ বাহাই গোষ্ঠীক আক্ৰমণ কৰা সংগঠনো গঠিত হ'ল।  এবাৰ য়াজ্ডত শতাধিক বাহাইৰ হত্যা কৰা হ'ল।  তেহৰানত তাৰবিয়াত বইজ এণ্ড গাৰ্লছ স্কুলৰ দৰে বিভিন্ন বাহাই শিক্ষানুষ্ঠান ১৯৩০ আৰু ৪০ৰ দশকত বন্ধ কৰি দিয়া হ'ল। বাহাই বিবাহকো স্বীকৃতি দিয়া বন্ধ কৰি দিয়া হ'ল। বাহাই লেখাসমূহৰ ওপৰত তীক্ষ্ণ নজৰ ৰখা হৈছিল।
মহম্মদ ৰেজা পাহ্লাভিৰ ৰাজত্ব কালত অৰ্থনীতিৰ পতন আৰু ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদী আন্দোলনৰ পৰা সকলোৰে ধ্যান আতৰাবলৈ বাহাইসকলক উৎপীড়ন কৰাৰ এক প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰা হ'ল। ১৯৫৫ চনত এটি সিদ্ধ আৰু সমন্বিত বাহাই বিৰোধী প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰা হ'ল, যাৰ প্ৰভাৱত ৰাষ্ট্ৰীয় অনাতাৰ কেন্দ্ৰ আৰু চৰকাৰী বাতৰি কাকতসমূহৰ বাহাই ধৰ্ম বিৰোধী পৰিভেশৰ সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ১৯৭০ৰ দশকত শ্বাহৰ ৰাজত্বৰ ওৰ পৰিল, বিশেষকৈ পশ্চিমীয়া আদৰ্শ প্ৰচাৰ কৰাৰ বাবে। শ্বাহৰ বিৰুদ্ধে হোৱা আন্দোলনৰ এটা মুখ্য বিষয় আছিল যে শ্বাহৰ কিছু সংখ্যক পৰামৰ্শদাতা আছিল 'বাহাই'।  বাহাইসকলক অৰ্থনৈতিক সংকটৰ চিন, ইজৰাইল আৰু পাশ্চাত্যৰ সমৰ্থকৰ ৰূপত চোৱা হৈছিল, সেয়েহে বাহাইসকলৰ বিৰুদ্ধে অধিক লোক আগ বাঢ়ি আহিল।
১৯৭৯ চনৰ ইৰানীয় বিপ্লৱৰ পিছৰে পৰা ইৰানত নিতৌ বাহাইসকলৰ ঘৰত আক্ৰমণ হ'বলৈ ল'লে, আৰু তেওঁলোকে চৰকাৰী চাকৰি কৰা আদিত বাধাৰ সৃষ্টি হ'ল। শেহতীয়াকৈ বাহাই ষ্টাডি চাৰ্কালত যোগদান কৰাৰ বাবে অনেকে মৃত্যুৰ ভাবুকি লাভ কৰিছিল। বাহাই শ্মশান আদি অপবিত্ৰ কৰা হয়, সম্পত্তি কাঢ়ি লোৱা হয়, আৰু কেতিয়াবা ধ্বংসও কৰা হয়, যাৰ ভিতৰত বাহাউল্লাহৰ পিতৃ মিৰ্জা বুজুৰ্গৰ ঘৰো আছে।  শ্বিৰাজৰ বাবৰ ঘৰ ২বাৰকৈ ভঙা হৈছিল।
য়ু এছ পেনেলৰ মতে, মহমুদ আহমদিনেজাদৰ ৰাষ্ট্ৰপতিত্বৰ কালত বাহাইসকলৰ ওপৰত আক্ৰমণ বৃদ্ধি পালে। য়ুনাইটেড নেচন্স কমিচন অন হিউমেন ৰাইৎছে ২০০৫ চনৰ ইৰানৰ সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ কামাণ্ড হেডকুৱাৰ্টাৰ্ছৰ পৰা অহা এখন গোপন চিঠি প্ৰকাশ কৰিলে যিয়ে সদস্যসকলক বাহাইসকলক চিনাক্ত কৰি তীব্ৰ নজৰ ৰখাৰ আদেশ দিয়া আছিল। এই চিঠিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি য়ুনাইটেড নেচন্স কমিচন অন হিউমেন ৰাইৎছৰ স্পেচিয়েল ৰাপৰ্টিয়ুৰে ক'লে যে "এনে ধৰণে নজৰ ৰখাৰ পৰা সংগ্ৰহিত তথ্য বাহাইসকলৰ উৎপীড়ন আৰু বাহাইসকলৰ বিৰুদ্ধে হোৱা পক্ষপাতিত্বক বৃদ্ধি কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ হওৱাৰ সম্ভাৱনা আছে, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানক আধাৰ কৰি"। স্পেচিয়েল ৰিপৰ্টিয়ুৰৰ মতে ইৰানত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুসকলৰ অৱস্থা অৱনমিত হৈছে।
১৪ মে', ২০০৮ চনত বাহাইসকলৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল অনানুষ্ঠানিক সংগঠন "ফ্ৰেণ্ডছ"ৰ সদস্যসকলক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি এভিন প্ৰিজনলৈ লৈ যোৱা হ'ল। ফ্ৰেণ্ডছৰ কোৰ্টৰ কেছ কেইববাৰো বাতিল কৰা হৈছিল, পিচে অন্তত ১২ জানুৱাৰী ২০১০ত ব্যৱস্থা লোৱা হ'ল।  অন্য লোকক ন্যায়ালয়ত প্ৰবেশ কৰাৰ অনুমতি প্ৰদান কৰা হোৱা নাছিল। ২ বছৰে অত্যন্ত কষ্টৰে আচামীৰ লগত যোগাযোগ কৰা দিফেঞ্চ লয়াৰসকলেও অত্যন্ত কষ্টৰ পিছতহে কোৰ্টত প্ৰবেশৰ অনুমতি লাভ কৰিলে। য়ু এছ কমিচন অন ইণ্টাৰ্নেচনেল ৰিলিজিয়াছ ফ্ৰিদমে ক'লে যে এনে লাগিছিল যেন চৰকাৰে ফলাফল পূৰ্বেই নিৰ্ধাৰিত কৰি থৈছিল, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰ আইন ভংগ কৰি। পিছলৈ ৭ ফেব্ৰুৱাৰি, ১২ এপ্ৰিল আৰু ১২ জুনত কোৰ্ট বহি ১১ আগষ্ট ২০১০ত আতাইকেইটা আচামীক ২০ বছৰৰ কাৰাদণ্ড বিহিলে যাক পিছলৈ ১০ বছৰলৈকে কমোৱা হ'ল।
ইজিপ্ত
১৯৬০ৰ পৰা ইজিপ্তত বাহাই সংগঠন আৰু সামাজিক কৰ্ম নিষিদ্ধ। সকলো বাহাই সামাজিক সম্পত্তি, যেনে বাহাই কেন্দ্ৰ, শ্মশান, গ্ৰন্থাগাৰ আদি আৰু বাহাইসকলক ধৰ্ম বিৰোধী বুলি ফাটৱা বাহিৰ কৰা হয়।
১৯৯০ত ইজিপ্তৰ "আইডেণ্টিফিকেচন কাৰ্ড কণ্ট্ৰভাৰ্চি" আৰম্ভ হ'ল, যেতিয়া চৰকাৰে সকলো পৰিচয় পত্ৰৰ বৈদ্যুতিক চিনাক্তকৰণ আধুনীকৃত কৰিলে। সমস্যাটো হ'ল যে পৰিচয় পত্ৰত এজন ব্যক্তিৰ ধৰ্ম কেৱল ইছলাম, খ্ৰীষ্টান বা জিউহে হ'ব পাৰে, যি ৩ ধৰ্মক চৰকাৰে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিছিল। ফল স্বৰূপে বাহাইসকলে জন্মৰ প্ৰমাণ পত্ৰ, পৰিচয় পত্ৰ, মৃত্যুৰ প্ৰমাণ পত্ৰ, বিবাহ বা বিচ্ছেদৰ প্ৰমাণপত্ৰ আদি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ'ল, যদিহে তেওঁলোকে নিজৰ ধৰ্মৰ বিষয়ে অসত্য নক'লে, যি বাহাই ধৰ্মৰ নীতিৰ বিৰুদ্ধে। সেয়েহে তেওঁলোকে ভোট দিয়া, শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা, স্বাস্থ্য সেৱা লাভ কৰা আদিত বাধাৰ সৃষ্টি হ'ল। ১৪ এপ্ৰিল ২০০৯ত আইন সলোৱা হ'ল, আৰু বাহাইসকলৰ দশা উন্নীত হ'ল। পৰিচয় পত্ৰত পূৰ্বে উল্লিখিত ৩ ধৰ্মৰ লগতে অন্য ধৰ্মৰ বাবে 'ডেচ' বা '-' দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হ'ল।
Further reading
শ্ৰেণী:ধৰ্ম
হৰপ্ৰিয়া বাৰুকিয়াল বৰগোহাঞি
হৰপ্ৰিয়া বাৰুকিয়াল বৰগোহাঞি (Harapriya Barukial Borgohain) এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক আৰু শিক্ষয়িত্ৰী। বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত লিখিছে যদিও তেওঁ শিশু সাহিত্যৰ বাবে বিশেষভাবে জনাজাত। শিশু সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা বৰঙণিৰ বাবে তেওঁ অসমীয়া ভাষা শিতানত সাহিত্য অকাডেমীৰ শিশু সাহিত্য বঁটা লাভ কৰিছে।
প্ৰাৰম্ভিক আৰু কৰ্ম জীৱন
বৰগোহাঞি গোলাঘাট জিলাৰ কমাৰ গাঁৱত যদিও পঞ্চাচৰ দশকৰ একেবাৰে আৰম্ভণিতে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল একেখন জিলাৰে বৰপথাৰৰ ওচৰৰ ভোলাগুৰি গাঁৱত। তেওঁৰ জন্ম তাৰিখ ২৮ আগষ্ট। তেওঁৰ দেউতাকে ভোলাগুৰি হাইস্কুলখন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। সেই সূত্ৰে দেউতাকে সপৰিয়ালে তাতে বাস কৰিছিল। হৰপ্ৰিয়া বাৰুকিয়াল বৰগোহাঞিয়ে শিক্ষাৰম্ভ ভোলাগুৰিৰ ১ নং লিকচন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত কৰিছিল। তাৰপৰা তেওঁ নামভৰ্তি কৰে পিতৃয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ভোলাগুৰি হাইস্কুলত। যোৰহাটৰ দেৱীচৰণ বৰুৱা ছাত্ৰী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ ইংৰাজী বিষয়ত সন্মান-সহ স্নাতক উপাধি লয়। বিয়া হৈ চাৰিটা সন্তানৰ মাতৃ হোৱাৰ পিছত তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম সমাপ্ত কৰে।
স্নাতক উপাধি লোৱাৰ পিছত কিছুদিনৰ বাবে ভোলাগুৰি হাইস্কুলত শিক্ষয়িত্ৰীৰ কামত সোমায়। তাৰ পিছত ৰঙামাটি ছোৱালী হাইস্কুলত যোগদান কৰে। বিয়াৰ পিছত দেৱীচৰণ বৰুৱা হাইস্কুল আৰু তৰাজান হাইস্কুলত অস্থায়ী ভিত্তিত কামত সোমায়। তেওঁৰ স্বামী গুৱাহাটীলৈ স্থানান্তৰ হোৱা সূত্ৰে ১৯৯৫ চনত তেওঁ গুৱাহাটী, ভৰলুমুখৰ সোণাৰাম উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত অসমীয়াৰ বিষয় শিক্ষয়িত্ৰী পদত যোগদান কৰে। সেই একেই পদবীত তেওঁ ২০১৪ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। ২০১৩ চনতে তেওঁ অৱসৰ ল’বলগীয়া আছিল যদিও ‘কৃতি শিক্ষক’ৰ বঁটা পোৱাত চাকৰিৰ কাৰ্যকাল এবছৰ বৃদ্ধি হয়।কৰে।
বঁটা আৰু সন্মান
শিশু সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা সামগ্ৰিক অৱদানৰ বাবে বৰগোহাঞিক সাহিত্য অকাডেমীৰ অসমীয়া ভাষা শিতানত ২০১৬ চনৰ শিশু সাহিত্য বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। তাৰোপৰি তেওঁ ধৰ্মেশ্বৰ কাকতি শিশু সাহিত্য বঁটা, কৃতি শিক্ষকৰ বঁটা, আদৰ্শ মাতৃ বটাঁ আদিও লাভ কৰিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিশু সাহিত্যিক শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি শিশু সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
গৌহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়
গৌহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় (Gauhati Medical College) গুৱাহাটীৰ নৰকাসুৰ পাহাৰত অৱস্থিত অসমৰ দ্বিতীয়খন চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়। ১৯৬০ চনত অসম চৰকাৰে ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰে। জন্মলগ্নৰে পৰা ই সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত স্বাস্থ্য সেৱা আগবঢ়াই আহিছে। চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক, স্নাতকোত্তৰ তথা বিশেষজ্ঞ পৰ্যায়ৰ শিক্ষা আগবঢ়োৱা এইখন মহাবিদ্যালয় সমগ্ৰ ভাৰততে বিখ্যাত।
পাঠ্যক্ৰম
মহাবিদ্যালয় খনে ৫বছৰ আৰু ছয়মহীয়া চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী, তিনিবছৰীয়া স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু দুবছৰীয়া ডিপ্লোমাও আগবঢ়ায়। লগতে ডক্টৰ অফ মেডিচিন আৰু ডক্টৰ অফ চাৰ্জাৰী পাঠ্যক্ৰমো ইয়াত আছে। তদুপৰি মহাবিদ্যালয় খনৰ লগতে ইনষ্টিটিউট অফ ফাৰ্মাচি আৰু নাৰ্ছিং আছে। ইয়াত ফাৰ্মাচিৰ ডিপ্লোমা আৰু নাৰ্ছিংৰ স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আছে। বিভিন্ন ধৰণৰ পেৰামেডিকেল পাঠ্যক্ৰমো ইয়াত উপলব্ধ।
এই সকলোবোৰ পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি বিভিন্ন সৰ্বভাৰতীয় আৰু ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা কৰা হয়।
বিভিন্ন বিভাগ
গৌহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ বিভাগসমূহ হ'ল:
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ চিকিৎসালয় শ্ৰেণী:গুৱাহাটী শ্ৰেণী:অসমৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় শ্ৰেণী:কামৰূপ মহানগৰ জিলা
আজাদ কাশ্মীৰ দিৱস
প্ৰত্যেক বছৰে ২৪ অক্টোবৰত আজাদ কাশ্মীৰ দিৱস পালন কৰা হয়। ১৯৪৭ চনত ৰাজ্যখন স্থাপন হোৱা দিনটো আজাদ কাশ্মীৰ দিৱস হিচাপে স্মৰণ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
কমলালয়া কাকতি
কমলালয়া কাকতি(Kamalalaya Kakoti) হৈছে প্ৰথম অসমীয়া মহিলা আলোচনী 'ঘৰ জেউতি'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক।
জন্ম পৰিচয়
১৮৯৪ চনত শিৱসাগৰত কমলালয়া কাকতিৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম কালীপ্ৰসাদ চলিহা আৰু মাতৃৰ নাম নিকুঞ্জলতা চলিহা।
বিবাহ
কমলালয়াৰ ১৯০৮ চনত মাত্ৰ চৈধ্য বছৰ বয়সত কমলচন্দ্ৰ কাকতিৰ লগত বিবাহ হয়। কালক্ৰমত তেওঁলোকৰ এটি পুত্ৰ সন্তান জন্ম হয়। কিন্তু স্বামীয়ে পিছত দ্বিতীয় বিবাহৰ প্ৰস্তুতি চলায়। সেইদেখি কমলালয়াই পুত্ৰসহিতে পিতৃগৃহলৈ গুচি আহে।
কৰ্মজীৱন
কমলালয়া কাকতিয়ে শিৱসাগৰত সক্ৰিয়ভাৱে বিভিন্ন সামাজিক কাম-কাজত আত্মনিয়োগ কৰে। কমলালয়াই বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা কৰাত মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। তাৰ ভিতৰত শিৱসাগৰত গঠিত শিল্পী-ভাৰত, মহিলা সন্মিলনী আদি প্ৰধান। তেওঁৰ নবৌয়েক কনকলতা চলিহাৰ সৈতে লগলাগি ১৯২৮ চনত যুটীয়াভাৱে প্ৰকাশ কৰে 'ঘৰ জেউতি' নামৰ এখন আলোচনী। এইখনেই অসমৰ প্ৰথমখন মহিলা আলোচনী। ১৯৩৫ চনত 'ঘৰ জেউতি'ৰ প্ৰকাশ বন্ধ হৈ যায়।
মৃত্যু
১৯৪৬ চনৰ ২৪ জুনত কমলালয়া কাকতিৰ মৃত্যু হয়।
পচাম্পলী শাড়ি
পচাম্পলী শাড়ি (Pochampally sari) বা পচাম্পল্লী ইক্কাত হৈছে ভাৰতৰ তেলঙ্গানা ৰাজ্যৰ যদাদৰী ভুৱনাগিৰি জিলাৰ ভুদান পচাম্পলীত তৈয়াৰ কৰা শাড়ি। এই শাড়ি ইক্কাট শৈলী ৰং আৰু পৰম্পৰাগত জ্যামিতি ডিজাইনৰ বাবে জনপ্ৰিয়। এই শাড়িত জটিল জ্যামিতি ডিজাইনবোৰ শিপিনীসকলৰ দক্ষ হাতত এক নতুন দিশ লাভ কৰি বজাৰত সুন্দৰ শাড়ি আৰু বস্ত্ৰ উপাদানলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। ভাৰত চৰকাৰৰ চৰকাৰী বিমান বাহক এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ বিমান সেৱকসকলে বিশেষভাৱে এই ইক্কাত বয়নৰ পচাম্পলী শাড়ি পিন্ধে।
ইতিহাস
প্ৰাচীন ইক্কাত বয়নৰ অন্যতম কেন্দ্ৰ আছিল চুবুৰীয়া উৰিষ্যা আৰু গুজৰাটৰ সৈতে ভাৰতৰ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু তেলঙ্গানাত। তেলঙ্গানাত পচাম্পলী ইক্কাত নিৰ্মাণ কৰা ঠাইবোৰত ইয়াক পাগুডুবান্ধু, চিটকী আৰু বুদ্দাৱশী বুলি জনা যায়। ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্ততহে পচাম্পলী শাৰী বুলি কোৱা হয়। পচাম্পলী নামটো এখন গাঁৱৰ নামৰ পৰা আহিছে য'ত এই শাৰীখন তৈয়াৰ কৰা হয়। ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তত নিৰ্মিত ইক্কাতৰ পৰা পাচমপালি ইক্কাতৰ নক্সাৰ নিজা অনন্য বৈশিষ্ট্য আছে। প্ৰাচীন কালত বয়ন কেন্দ্ৰবোৰ বিজয়গদা আৰু চেন্নাইৰ মাজৰ চিৰালা আৰু জেনট্ৰেপেটা চহৰত অৱস্থিত আছিল। কিন্তু পিছত ই বিভিন্ন কাৰণত বন্ধ হৈ গৈছিল। বৰ্তমান বেছিভাগ বয়ন পাচমপালি গাঁৱত হয়, য'ত ৫০০০ৰো অধিক বস্ত্ৰ নিৰ্মাণকাৰী বাস কৰে। ই ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্যক্ষেত্ৰসমূহৰ পৰীক্ষাৰ তালিকাত ভাৰতৰ কিংবদন্তি শাড়ি বয়ন গোট হিচাপে স্থান লাভ কৰিছে।
ভৌগোলিক সংকেত বিশেষাধিকাৰসমূহ
পচাম্পলী শাড়িয়ে ২০০৫ চনত যোগ্যতাৰ অধিকাৰ সুৰক্ষা বা ভৌগোলিক ইণ্ডিকেচনৰ স্থিতি লাভ কৰিছিল। পচাম্পলী ইক্কত পচাম্পলী হস্ততাঁত শিপিনী সমবায় সমিতি লিমিটেড আৰু পচাম্পলী হস্ততাঁত টাই আৰু ডাই চিল্ক শাৰী নিৰ্মাণ সংস্থাৰ পঞ্জীভুক্ত সম্পত্তি।
নামিবিয়া
নামিবিয়া (Namibia) দক্ষিণ-পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ এখন ৰাষ্ট্ৰ। আটলাণ্টিক সাগৰৰ তীৰবৰ্তী নামিবিয়াৰ উত্তৰত আংগলা আৰু জাম্বিয়া পূৱত বৎচোৱানা দক্ষিণ আৰু পূৱত দক্ষিণ আফ্ৰিকা। ১৫ শতকত পৰ্তুগীজ সকলে নামিবিয়াত প্ৰৱেশ কৰে। ১৮৮৪ চনত দেশখন জাৰ্মানসকৰ অধীনলৈ গুচি যায়। প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত দক্ষিণ-পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ জাৰ্মান উপনিবেশ দক্ষিণ আফ্ৰিকা কৰ্তৃক অধিকৃত হয়। ১৯৬০ চনত দক্ষিণ-পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ নাম পৰিৱৰ্তন কৰি নামিবিয়া নামকৰণ কৰা হয়। দেশখনৰ মাৰ্ক্সবাদী সংগঠন সোৱাপোৰ নেতৃত্বত স্বাধীনতাৰ বাবে গেৰিলা যুদ্ধ আৰম্ভ হয়। পিছলৈ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ শান্তি প্ৰক্ৰিয়াৰ মাধ্যমেৰে ১৯৯০ চনৰ ২১ মাৰ্চত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰে নামিবিয়া।
প্ৰশাসনিক অঞ্চলসমূহ
উইণ্ডহোক:-প্ৰশাসনিক কাৰ্য্যালয় আৰু ৰাজধানী।
ভূগোল
দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ দেশ নামিবিয়া। দেশখনৰ পশ্চিমত আটলাণ্টিক মহাসাগৰ, উত্তৰত জাম্বিয়া আৰু আংগলা, পূৱত বৎচোৱানা আৰু দক্ষিণ আৰু পূৱত দক্ষিণ আফ্ৰিকা।
জনসংখ্যা
দেশখনৰ জনসংখ্যা ২৪ লাখ। জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ ১.৭ শতাংশ। উল্লেখযোগ্য জনগোষ্ঠী : ওভাম্বো (৪৯.৫%), কাভাঙ্গো (৯.২%), কলৰ্ড (৮%), হেৰেৰো (৭%), ডামাৰা (৭%), নামিবিয়ান শ্বেতাংগ (৭%)।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
কিণ্টচুগি
কিণ্টচুগি বা কিণ্টচুকুৰই (Kintsugi) ভঙা মৃৎশিল্প লাৰে জোৰা লগাই সোণ, ৰূপ বা প্লেটিনামৰ দৰে মূল্যবান ধাতুৰ গুৰি মিহলি কৰি মেৰামতি কৰা একপ্ৰকাৰৰ জাপানী কলা। মেৰামতি কৰা এই পদ্ধতিটো লা ব্যৱহাৰ কৰা জাপানী মাকি-ই পদ্ধতিৰ দৰে একে। দৰ্শন হিচাপে ই ভঙা আৰু মেৰামতি কৰা কোনো বস্তুৰ ইতিহাসৰ অংশ হিচাপে গণ্য কৰে।
ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ মুদ্ৰা
ভাৰতত ব্ৰিটিছ ট্ৰেডিং পোষ্টবোৰ প্ৰথমে সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে (ইআইচি) স্থাপন কৰিছিল, যি দ্ৰুততাৰে উপমহাদেশৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ সামৰি ডাঙৰ উপনিবেশলৈ বিকশিত হৈছিল। প্ৰাৰম্ভিক বসতি বা কাৰখানাবোৰৰ ভিতৰত আছিল দক্ষিণৰ মাচুলিপত্তনম (১৬১১) আৰু মাদ্ৰাজ (১৬৪০), পশ্চিমে চুৰাট (১৬১২) আৰু পূবত কলকাতা (১৬৯৮-৯৯)। এই উপনিবেশ সমূহে মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সি, বোম্বাই প্ৰেচিডেন্সি আৰু বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ জন্ম দিয়ে, আৰু প্ৰতিটো প্ৰেচিডেন্সিৰ এটা পৃথক মুদ্ৰা আৰু মুদ্ৰা ব্যৱস্থা আছিল। সময়ৰ লগে লগে, ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে ভাৰতৰ সকলো ব্ৰিটিছ সম্পত্তিত মুদ্ৰাৰ এক একত্ৰিত প্ৰণালী গ্ৰহণ কৰে আৰু পুৰণি প্ৰেচিডেন্সি প্ৰণালী বন্ধ কৰা হয়। ১৮৫৭ চনৰ ভাৰতীয় বিদ্ৰোহৰ পিছত, ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী অঞ্চলৰ নিয়ন্ত্ৰণ ব্ৰিটিছ মুকুটলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। ভাৰত ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যৰ অংশ হোৱাৰ বাবে ১৮৫৭ চনৰ পিছত জাৰী কৰা মুদ্ৰা ৰাজতন্ত্ৰৰ অধীনত আছিল। ৰয়েল টাইটেলছ এক্ট ১৮৭৬-ৰসৈতে, ভিক্টোৰিয়াই "ভাৰতৰ সম্ৰাজ্ঞী" উপাধি গ্ৰহণ কৰে, সেয়েহে ১৮৭৭ চনত মুদ্ৰা শিলালিপিৰ পৰা সলনি হয় "ভিক্টোৰিয়া কুইন"ৰ পৰা "ভিক্টোৰিয়া সম্ৰাজ্ঞী।" ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত এক পৰিৱৰ্তনকাল আছিল, আৰু ১৯৫০ চনত গণৰাজ্য ভাৰতৰ মুদ্ৰাৰ প্ৰথম সংহতি জাৰী কৰা হৈছিল।
ব্ৰিটিছৰ অধীনৰ মুদ্ৰাক দুটা সময়ত বিভক্ত কৰিব পাৰি: ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী (ইআইচি) মুদ্ৰা স্ংস্কৰণ আৰু ১৮৩৫ চনৰ আগৰ; আৰু সাম্ৰাজ্যিক মুদ্ৰা। ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী বিষয়বোৰক আৰু দুটা উপশ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিব পাৰি: প্ৰেচিডেন্সি বিষয়বোৰ, য'ত পৃথক মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সি, বোম্বাই প্ৰেচিডেন্সি,আৰু বেংগল প্ৰেচিডেন্সি বিষয় অন্তৰ্ভুক্ত থাকে; আৰু ১৮৩৫ চনৰ পৰা ১৮৫৮ চনলৈ সকলো ব্ৰিটিছ অঞ্চলৰ বাবে অভিন্ন মুদ্ৰা। সাম্ৰাজ্যিক বিষয়বোৰত ৰাণী ভিক্টোৰিয়া (১৮৬২-১৯০১), এডৱাৰ্ড সপ্তম (১৯০৩-১৯১০), জৰ্জ পঞ্চম (১৯১১-১৯৩৬), আৰু ষষ্ঠ জৰ্জ (১৯৩৮-১৯৪৭)ৰ বিপৰীত প্ৰতিকৃতি আছে। অষ্টম এডৱাৰ্ডৰ চমু ৰাজত্বকালত কোনো ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ মুদ্ৰা জাৰী কৰা হোৱা নাছিল।
ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী (ইআইচি)
right|thumb|275x275px|1835 ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ কোৱাৰ্টাৰ আন্না, সেই বছৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা একত্ৰিত মুদ্ৰাৰ অংশ। right|thumb|275x275px|ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানিৰ ৰুপি, 1840। ইংলিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীক ৰাণী প্ৰথম এলিজাবেথৰ দ্বাৰা ৰাজকীয় চনদ প্ৰদান কৰা হৈছিল যিয়ে সুমাত্ৰা, জাভা আৰু ভাৰতকে ধৰি পূৱ দেশসমূহৰ সৈতে বাণিজ্যিক একচেটিয়া আধিপত্যৰ অনুমতি দিছিল। ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত অঞ্চলসমূহক তিনিটা মুখ্য প্ৰশাসনিক অঞ্চলত বিভক্ত কৰা হৈছিল: দক্ষিণত মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সি, পশ্চিমত বোম্বাই প্ৰেচিডেন্সি, আৰু পূবত বেংগল প্ৰেচিডেন্সি। অৱশ্যে উত্তৰৰ বেছিভাগ অংশ ই দীৰ্ঘদিন ধৰি মোগল সম্ৰাট আৰু পিছলৈ মাৰাঠা আৰু ৰাজপুতকে ধৰি স্থানীয় শাসকসকলৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল। ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনৰ অধীনত তিনিওটা প্ৰেচিডেন্সিৰ প্ৰত্যেকেই ১৮৩৫ চনত সকলো অঞ্চলতে এক একত্ৰিত মুদ্ৰা প্ৰৱৰ্তন নোহোৱালৈকে তেওঁলোকৰ নিজা মুদ্ৰা জাৰী কৰিছিল।
মাদ্ৰাজ প্ৰেচিডেন্সি
ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বাবে মুদ্ৰা জাৰী কৰাৰ বাবে দায়বদ্ধ পশ্চিমৰ মুখ্য মিণ্টবোৰৰ ভিতৰত আছিল চুৰাট, বোম্বাই (বা মুম্বাই), আৰু আহমেদাবাদ।
১৬৭২ চনৰ ডিচেম্বৰত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে বোম্বাইত এটা মিণ্ট আৰম্ভ কৰে আৰু ইউৰোপীয় শৈলীৰ সোণ, ৰূপ, তাম আৰু টিনৰ মুদ্ৰা আঘাত কৰা হয়। সোণৰ মুদ্ৰাটোৰ নাম আছিল কেৰোলিনা, ৰূপৰ মুদ্ৰা এংলিনা, তামৰ কপাৰ আৰু টিনি নামৰ টিনৰ মুদ্ৰা।
কেইবা বছৰ ধৰি ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বাবে মুদ্ৰা জাৰী কৰাৰ পিছত, চুৰাট মিণ্ট অৱশেষত 1800 চনত কোম্পানীৰ পোনপটীয়া নিয়ন্ত্ৰণলৈ আহে। মোগল সম্ৰাট শ্বাহ আলম দ্বিতীয়ৰ নামত সোণৰ মহুৰ, ৰূপৰ টকা আৰু ভগ্নাংশৰ মূল্য বোধ কৰা হৈছিল যাৰ শাসনকাল আছিল ৪৬ বছৰ। চুৰাট মিণ্টটো অৱশেষত ১৮১৫ চনত বন্ধ কৰা হৈছিল।
বেংগল প্ৰেচিডেন্সি
thumb|275x275px|ডাবল মহুৰ যেতিয়া ব্ৰিটিছে ফৰ্ট উইলিয়ামত (কলকাতাত) এটা ব্যৱসায়িক পদ স্থাপন কৰিছিল, বেংগল প্ৰেচিডেন্সিয়ে ১৭৬৪ চনত বাক্সাৰ যুদ্ধৰ পিছত ইয়াৰ সঠিক ৰূপ লাভ কৰিছিল। ভাৰতীয় পৰাজয়ৰ ফলাফল হিচাপে, উধৰ "শুজা-উদ-দৌলা" আৰু মোগল সম্ৰাট শ্বাহ আলম দ্বিতীয়ই এলাহাবাদ চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰে, আৰু পূৱ ভাৰতৰ বৃহৎ অংশৰ পৰা ৰাজহ সংগ্ৰহ কৰাৰ বাবে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰে। প্ৰাৰম্ভিক বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ বিষয়বোৰ মোগল সম্ৰাট আলমগীৰ দ্বিতীয় আৰু পিছত শ্বাহ আলম দ্বিতীয়ৰ নামত আবদ্ধ হৈ আছিল। অনুসৰণ কৰা মুদ্ৰা প্ৰণালীটো আছিল-
সাম্ৰাজ্যিক মুদ্ৰা
১৮৫৭-৫৮ চনৰ ভাৰতীয় বিদ্ৰোহৰ পিছত, ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰশাসন ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ পৰা ব্ৰিটিছ মুকুটলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়। ১৮৬২ চনৰ পৰা ১৯৪৭ চনত ভাৰতীয় স্বাধীনতালৈকে, মুকুটৰ প্ৰত্যক্ষ কৰ্তৃত্বৰ অধীনত প্ৰচলন মুদ্ৰা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। প্ৰাৰম্ভিক সাম্ৰাজ্যিক জাৰী কৰা মুদ্ৰাবোৰে এক নিৰ্ধাৰিত তাৰিখ বহন কৰি আছিল, উদাহৰণ স্বৰূপে, ১৮৬২ চনৰ সৈতে টকাৰ মুদ্ৰা। এই প্ৰথাৰ উদ্দেশ্য আছিল প্ৰচলিত 'বাট্টা' প্ৰণালীক নিৰুৎসাহিত কৰা, অৰ্থাৎ মুদ্ৰাটোৰ প্ৰকৃত অৱস্থা নিৰ্বিশেষে, ক্ষয় আৰু ওজন হ্ৰাসৰ বাবে পুৰণি তাৰিখ থকা মুদ্ৰাবোৰৰ ওপৰত ধন পৰিৱৰ্তনকাৰীৰ দ্বাৰা আৰোপ কৰা এক গধুৰ জৰিমনা বা 'শ্ৰফ'।
সোণৰ মুদ্ৰা
thumb|275x275px|ভিক্টোৰিয়া কুইন ৱান মহুৰ,তাৰিখ 1862, কলিকতা মিণ্ট। ৰাণী ভিক্টোৰিয়াৰ মুকুট পিন্ধা আবক্ষ মূৰ্তিৰ সৈতে প্ৰাৰম্ভিক সোণৰ মুদ্ৰাত ১৮৬২ তাৰিখৰ এটা মহুৰ মুদ্ৰা আছিল। এই মুদ্ৰাবোৰ একে ওজনৰ (১১.৬৬ গ্ৰাম = এক তোলা) আৰু সূক্ষ্মতা (০.১৯৬৭) আছিল যিহেতু ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে মহুৰ জাৰী কৰিছিল। সম্ভৱতঃ ১৮৬৬ আৰু ১৮৬৯ চনৰ ভিতৰত প্ৰস্তুত কৰা এই মুদ্ৰাবোৰ বাণিজ্য মুদ্ৰা আছিল আৰু আইনী নিবিদা হিচাপে স্বীকৃত নহয়। কেইবাটাও প্ৰকাৰ (প্ৰমাণ সহ) বিপৰীত আৰু বিপৰীত সজ্জাৰ বিৱৰণত সামান্য তাৰতম্যৰ সৈতে জনা যায়। ১৮৭৫ চনত 'ভিক্টোৰিয়া কুইন' মহুৰবোৰো আঘাত প্ৰাপ্ত হৈছিল।
১৮৭৬ চনত, ভিক্টোৰিয়াই 'ভাৰতৰ সম্ৰাজ্ঞী' উপাধি গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৮৭৭ চনৰ পৰা, সকলো মুদ্ৰাৰ বিপৰীত কিংবদন্তী 'ভিক্টোৰিয়া সম্ৰাজ্ঞী' লৈ পৰিৱৰ্তন কৰা হয়। ১৮৭৭ চনৰ পৰা ১৮৯১ চনৰ ভিতৰত নতুন ওলোটা কিংবদন্তিৰ সৈতে সোণৰ মহুৰ জাৰী কৰা হৈছিল। যিকোনো তাৰিখৰ বাবে এই মহুৰবোৰৰ ব্যয়ৰ পৰিমাণ তুলনামূলকভাৱে কম, যাৰ ফলত সেইবোৰ যথেষ্ট দুৰ্লভ হৈ পৰে।
ৰূপৰ মুদ্ৰা
thumb|360x360px|ৰাণী ভিক্টোৰিয়াৰ মুদ্ৰা, ৰূপ আৰু তামৰ টাইপ-ছেট, সকলোবোৰ ১৮৬২ তাৰিখৰ। বোম্বাই মিণ্টত আঘাত কৰা এক টকাৰ মুদ্ৰাটোৰ ওপৰৰ ফুলৰ তলত ২টা বিন্দু আৰু তলৰ ফুলৰ ওপৰত 0 বিন্দু আছে (2/0)। আন সকলো ভিক্টোৰিয়া মুদ্ৰাৰ দৰে ৰূপৰ মুদ্ৰাটো, ১৮৭৭ চনত ওলোটা শিৰোনামটো 'ভিক্টোৰিয়া কুইন'ৰ পৰা 'ভিক্টোৰিয়া সম্ৰাজ্ঞী'লৈ সলনি কৰা হৈছিল। কলিকতা মিণ্টৰ মুদ্ৰাবোৰত সাধাৰণতে কোনো মিণ্টৰ চিহ্ন বা ওলোটা অংশৰ তলত কোনো ধৰণৰ 'C' নাথাকে। বোম্বাই মিণ্টৰ সমস্যাবোৰ সাধাৰণতে তাৰিখৰ তলত উঠা মালা, বা ওপৰ বা তলৰ ফুলত উত্থাপিত/কটা 'B' ৰ দ্বাৰা চিহ্নিত কৰা হয়, কিছুমান ব্যতিক্ৰমৰ বাহিৰে। ১৯০১ চনত তেওঁৰ মৃত্যুলৈকে ভিক্টোৰিয়াৰ আবক্ষ মূৰ্তিৰ সৈতে টকাৰ মুদ্ৰা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
এডৱাৰ্ড অষ্টম
অষ্টম এডৱাৰ্ডৰ চমু ৰাজত্বকালত, ভাৰতত তেওঁৰ প্ৰতিকৃতি থকা কোনো মুদ্ৰা জাৰী কৰা হোৱা নাছিল। কিছুমান ভাৰতীয় ৰাজকীয় ৰাজ্য, যেনে কচ্ছ আৰু যোধুৰে ভাৰতীয় লিপিত তেওঁৰ নাম থকা মুদ্ৰা জাৰী কৰিছিল। এডৱাৰ্ড অষ্টমৰ প্ৰতিকৃতি থকা কেইবাটাও মুদ্ৰা কেতিয়াবা অনলাইন নিলাম স্থানত বিক্ৰীৰ বাবে আগবঢ়োৱা হয়, কিন্তু এই মুদ্ৰাবোৰ প্ৰায় নিশ্চিতভাৱে আধুনিক প্ৰযোজনা আৰু কেতিয়াও আনুষ্ঠানিকভাৱে জাৰী কৰা হোৱা নাছিল।
ষষ্ঠ জৰ্জ
ৰূপালী সমলযুদ্ধকালীন ব্যৱস্থাত ১৯৩৯ টকাৰ পৰিৱৰ্তন
নিম্নলিখিত মূল্যৰ মুদ্ৰাবোৰ জাৰী কৰা হৈছিল:-
এই সময়ৰ বহুতো বিৰল মুদ্ৰা আছে যিয়ে মুদ্ৰা সংগ্ৰাহক সকলক আগ্ৰহী কৰে। ১৯৩৯ চনৰ টকাৰ মুদ্ৰাবোৰ হৈছে আটাইতকৈ ব্যয়বহুল টকাৰ মুদ্ৰা, কিয়নো ১৯৩৯ চনৰ পিছত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত ৰূপৰ অভাৱৰ বাবে সকলো ৰূপৰ মুদ্ৰা কাৰ্যকৰীভাৱে কম বিশুদ্ধ হৈ পৰিছিল। ১৯৪৭ চনৰ টকা, আধা টকা, চতুৰ্থাংশ টকা আৰু আন্না মুদ্ৰাও সংগ্ৰাহক সকলৰ বাবে বিশেষ আগ্ৰহৰ, কিয়নো সেইটো শেষ বছৰ আছিল ব্ৰিটিছ জাৰী কৰা মুদ্ৰা ভাৰতত প্ৰচাৰ কৰা।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰত শ্ৰেণী:ভাৰতৰ অৰ্থনীতি
নীলাচল স্থাপত্যশৈলী
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:স্থাপত্য
কেঞাবন
বিস্তৃতি
কেঞাবন মূলত উত্তৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ থলুৱা উদ্ভিদ যদিও বৰ্তমান বিশ্বৰ সকলো ঠাইতে এই বন দেখা পোৱা যায়৷
বিৱৰণ
কেঞাবনৰ পাতৰ আকৃতি তৰোৱাল একোখনৰ নিচিনা চেপেটা আৰু দীঘলীয়া হয়৷ পাতখিলাৰ মাজভাগত থকা অষ্পষ্ট ঠাৰিৰ বাহিৰে পাতবোৰত কোনো ধৰণৰ সিৰৰ বিকাশ হোৱা দেখা নাযায়৷ পাতবোৰৰ গুৰিভাগত থকা ঠাৰিয়ে বৌখাৰ দৰে মূল ঘাঁহডালত মেৰিয়াই ধৰে৷
কেঞাবনৰ শিপাবোৰ চুলিৰ দৰে ঘন আৰু পাতল৷ এইবোৰে মাটিৰ তলত সৰু আলুৰ সৃষ্টি কৰে আৰু এই আলুৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা পুখা একোডাল মাটিৰ উপৰিভাগলৈ উঠি আহি একো একোজোপা নতুন কেঞাবন সৃষ্টি কৰে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:উদ্ভিদজগত
নেইনা দেৱী
নেইনা দেৱী (Naina Devi; ২৭ ছেপ্টেম্বৰ ১৯১৭ – ১ নৱেম্বৰ ১৯৯৩) হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী। নেইনা ৰিপজিৎ সিং নামেৰেও তেওঁক জনা যায়। থুমৰি পৰিবেশনৰ বাবে তেওঁ অধিক পৰিচিত যদিও তেওঁ দাদৰা আৰু গজলও গাইছিল। তাৰোপৰি তেওঁ প্ৰথমে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ত আৰু পিছলৈ দূৰদৰ্শনত সংগীত প্ৰযোজনা কৰিছিল। কিশোৰী বয়সতে গিৰিজা শংকৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ অধীনত সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৫০ৰ দশকত তেওঁ ৰামপুৰ-সাহাছৱান ঘৰৰ ওস্তাদ মুস্তাক হুছেইন খান আৰু বেনাৰস ঘৰানাৰ ৰছুলন বাঈৰ প্ৰশিক্ষণ লয়। কলকাতাৰ এটা অভিজাত পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা দেৱীয়ে ১৬ বছৰ বয়সত কাপুৰথালা ৰাজ্যৰ ৰাজকীয় পৰিয়ালত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু ১৯৪৯ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছতহে কনচাৰ্টত গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু দিল্লীলৈ স্থানান্তৰিত হয়।
১৯৭৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে প্ৰদান কৰা চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
নিলীনা সেন নামেৰ কলকাতাৰ এটা অভিজাত বঙালী পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ ককাক কেশৱ চন্দ্ৰ সেন ব্ৰহ্ম সমাজ আন্দোলনৰ জাতীয়তাবাদী নেতা আৰু সমাজ সংস্কাৰক আছিল। তেওঁ চাৰিজন ভায়েক-ভনীয়েক আছিল- সুনীত, বিনীতা, সাধনা, আৰু প্ৰদীপ। দেউতাক সৰল চন্দ্ৰ সেন এজন বেৰিষ্টাৰ আছিল। মাকৰ নাম আছিল নিৰ্মলা (নেলী)। খুৰাক পঞ্চুৱে স্থানীয় থিয়েটাৰ এখনত অনুষ্ঠিত আংগুৰবালাৰ কনচাৰ্টলৈ লৈ যোৱাৰ পিছত তেওঁ সংগীতৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ উঠে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ মছজিদ বাৰী ষ্ট্ৰীটৰ নিজগৃহত আগুৰবালাৰ গীত শুনিবলৈ যায়। অৱশেষত তেওঁ বংগৰ খয়াল পৰম্পৰাক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে পৰিচিত বিখ্যাত কণ্ঠশিল্পী আৰু শিক্ষক গিৰিজা শংকৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ (১৮৮৫–১৯৪৮) অধীনত ৯ বছৰ সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ লয়।
১৯৩৪ চনত ১৬ বছৰ বয়সত ৰাজকীয় প্ৰদেশ কাপুৰথালাৰ ৰাজা চৰণজিৎ সিঙৰ তৃতীয় পুত্ৰ ৰিপজিৎ সিঙৰ (১৯০৬- ১৯৫৩) সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। বিয়াৰ পিছত তেওঁ পঞ্জাৱৰ কাপুৰথালালৈ গুচি যায়। স্বামী জীয়াই থকালৈকে তেওঁক গাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল যদিও ১৯৫৩ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছতহে তেওঁ গীত গাবলৈ লয়। স্বামীৰ মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৩২ বছৰ।
কৰ্মজীৱন
১৯৫৩ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত দিল্লীলৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু তাতেই জীৱনৰ বাকী সময়খিনি কটায়। ইয়াত তেওঁ ডিচিএম শ্ৰীৰাম গ্ৰুপৰ কলা পৃষ্ঠপোষক তথা লালা চৰত ৰামৰ পত্নী সুমিত্ৰা চৰত ৰামৰ সৈতে যোগাযোগ কৰে। সুমিত্ৰা চৰত ৰামে দিল্লীৰ এটা সৰু পৰিবেশ্য কলা সংস্থা ‘ঝংকাৰ’ গঠন কৰিছিল আৰু ১৯৫২ চনত শ্ৰীৰাম ভাৰতীয় কলা কেন্দ্ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ পথ প্ৰশস্ত কৰিছিল। দেৱীক ইয়াৰ আৰ্টিষ্টিক ডিৰেক্টৰ হিচাপে নিয়োগ কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ দিল্লীৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ' আৰু চৰকাৰী টিভি চেনেল দূৰদৰ্শনৰ প্ৰযোজক হয়। ইফালে দিল্লীলৈ অহাৰ পিছত পিছত প্ৰথমে তেতিয়াৰ ভাৰতীয় কলা কেন্দ্ৰত শিক্ষক, ৰামপুৰ-সাহাসৱান ঘৰানাৰ গুৰু ওস্তাদ মুস্তাক হুছেইন খান (মৃত্যু ১৯৬৪) আৰু পিছলৈ বেনাৰচ ঘৰানাৰ ৰছুলন বাঈৰ অধীনত সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ পুনৰ আৰম্ভ কৰে। তেওঁ থুমৰীৰ ‘পূৰব অংগ’ শিকি নেইনা দেৱী নামেৰে অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিবলৈ লয়।
থুমৰীক ফলপ্ৰসূভাৱে পৰিবেশন কৰাৰ বাবে তেওঁ নাট্য শাস্ত্ৰত অন্তৰ্ভূক্ত আঠ ধৰণৰ নায়িকাৰ বিৱৰণ থকা নায়িকা ভেদ (অষ্ট নায়িকা) অধ্যয়ন কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। তেওঁ কাৱালী বা গজল আদি অন্যান্য ধাৰাৰো গীত গাইছিল।
শুভা মুদগল, মধুমিতা সত্যজিৎ আৰু বিদ্যা ৰাওৰ দৰে উল্লেখযোগ্য শিষ্যকো তেওঁ প্ৰশিক্ষণ দিছিল। ২০১১ চনত তেওঁৰ অন্যতম শিষ্য বিদ্যা ৰাৱে তেওঁৰ বিষয়ে এখন স্মৃতিগ্ৰন্থ লিখে, যাৰ নাম আছিল, হাৰ্ট টু হাৰ্ট: ৰিমেম্বাৰিং নেইনা দেৱী।
গ্ৰন্থপঞ্জী
শ্ৰেণী:কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী