cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
এলিফেণ্টা গুহাসমূহ
অৱলোকন
The island has two groups of caves in the rock cut architectural style. The caves are hewn from solid basalt rock. All caves were painted in the past, but only traces remain. The larger group of caves, which consists of five caves on the western hill of the island, is well known for its Hindu sculptures. The primary cave numbered as Cave 1, is situated about 1 mi up a hillside, facing the ocean. It is a rock cut temple complex that covers an area of 60000 sqft, and consists of a main chamber, two lateral chambers, courtyards, and subsidiary shrines. It is 39 m deep from the front entrance to the back. The temple complex is the abode of Shiva, depicted in widely celebrated carvings which reveal his several forms and acts.
On the eastern part of the island, on the Stupa Hill, there is a small group of caves that house Buddhist monuments. This hill is named after the religious Stupa monument that they display. One of the two caves is incomplete, while the other contains a Stupa made in brick.
মুখ্য গুহা
The main cave, also called the Shiva cave, Cave 1, or the Great Cave, is 27 m square in plan with a hall (mandapa). At the entrance are four doors, with three open porticoes and an aisle at the back. Pillars, six in each row, divide the hall into a series of smaller chambers. The roof of the hall has concealed beams supported by stone columns joined together by capitals. The cave entrance is aligned with the north-south axis, unusual for a Shiva shrine (normally east-west). The northern entrance to the cave, which has 1,000 steep steps, is flanked by two panels of Shiva dated to the Gupta period. The left panel depicts Yogishvara (The Lord of Yoga) and the right shows Nataraja (Shiva as the Lord of Dance). The central Shiva shrine (see 16 in plan below) is a free-standing square cell with four entrances, located in the right section of the main hall. Smaller shrines are located at the east and west ends of the caves. The eastern sanctuary serves as a ceremonial entrance.
Each wall has large carvings of Shiva, each more than 5 m in height. The central Shiva relief Trimurti is located on the south wall and is flanked by Ardhanarisvara (a half-man, half-woman representation of Shiva) on its left and Gangadhara to its right, which denotes river Ganges's descent from Shiva's matted locks. Other carvings related to the legend of Shiva are also seen in the main hall at strategic locations in exclusive cubicles; these include Kalyanasundaramurti, depicting Shiva's marriage to the goddess Parvati, Andhakasuravadamurti or Andhakasuramardana, the slaying of the demon Andhaka by Shiva, Shiva-Parvati on Mount Kailash (the abode of Shiva), and Ravananugraha, depicting the demon-king Ravana shaking Kailash.
The main cave blends Chalukyan architectural features such as massive figures of the divinities, guardians, and square pillars with custom capitals with Gupta artistic characteristics, like the depiction of mountains and clouds and female hairstyles.
Layout:
Main Hall 1. Ravana lifting Kailash 2. Shiva-Parvati on Kailash 3. Ardhanarishvara 4. Trimurti 5. Gangadhara 6. Wedding of Shiva 7. Shiva slaying Andhaka 8. Nataraja 9. Yogishvara 16. Linga
East Wing Shrine 10. Kartikeya 11. Matrikas 12. Ganesha 13. Dvarapala
West Wing Shrine 14. Yogishvara 15. Nataraja
কৈলাসত শিৱ পাবতী আৰু ৰাৱণৰ কৈলাস উত্তোলন
The carving on the south wall to the east of the portico depicts Shiva and Parvati seated on their abode Mount Kailash. The four-armed Shiva is seen with a crown and a disc behind it (all damaged), the sacred thread across his chest, and a dressing gown covering up to the knee. Parvati, dressed in her finery with her hair falling to the front, looks away. Behind her at the right is a woman attendant holding the child, identified with her son Kartikeya, the war-god. Many male and female attendants are seen behind the main figures. Shiva's attendant, the skeleton-like Bhringi is seated at his feet. Other figures, not distinct, depict, among others, a royal-looking tall person, ascetics, a fat figure, a dwarf, a bull (the mount of Shiva), features of a Garuda, and two monkeys. The scenic beauty of the mountain is sculpted with the sky background amidst heavenly beings showering flowers on Shiva-Parvati. This scene is interpreted as a gambling scene, where Parvati is angry as Shiva cheats in a game of dice.
A legend relates to both these panels. Once, Parvati was annoyed with Shiva. At this moment, Ravana, who was passing by Mount Kailash, found it as an obstruction to his movement. Upset, Ravana shook it vigorously and as a result, Parvati got scared and hugged Shiva. Enraged by Ravana's arrogance, Shiva stamped down on Ravana, who sang praises of Shiva to free him of his misery and turned into an ardent devotee of Shiva. Another version states that Shiva was pleased with Ravana for restoring Parvati's composure and blessed him.
ৰিমুত্তি, গংগাধৰ, আৰাধনা্ৠশভ
The Gangadhara image to the right of the Trimurti, is an ensemble of divinities assembled around the central figures of Shiva and Parvati, the former bearing river Ganges as she descends from the heaven. The carving is 13 ft wide and 17.083 ft high. The image is highly damaged, particularly the lower half of Shiva seen seated with Parvati, who is shown with four arms, two of which are broken. From the crown, a cup with a triple-headed female figure (with broken arms), representing the three sacred rivers Ganges, Yamuna, and Sarasvati, is depicted. Shiva is sculpted and bedecked with ornaments. The arms hold a coiling serpent whose hood is seen above his left shoulder. Another hand (partly broken) gives the semblance of Shiva hugging Parvati, with a head of matted hair. There is a small snake on the right hand, a tortoise close to the neck, with a bundle is tied to the back. An ornamented drapery covers his lower torso, below the waist. Parvati is carved to the left of Shiva with a coiffured hair dress, fully bedecked with ornaments and jewellery, also fully draped, with her right hand touching the head of a female attendant who carries Parvati's dress case. The gods Brahma and Indra, with their mystic regalia and mounts, are shown to the right of Shiva; Vishnu riding his mount Garuda, is shown to the left of Parvati. Many other details are defaced but a kneeling figure in the front is inferred to be the king who ordered the image to be carved. There are many divinities and attendant females at the back. The whole setting is under the sky and cloud scenes, with men and women, all dressed, are shown showering flowers on the deities.
In the chamber to the east of Trimurti, is the four-armed Ardhanarishvara carving. This image, which is 16.75 ft in height, has a head dress (double-folded) with two pleats draped towards the female head (Parvati) and the right side (Shiva) depicting curled hair and a crescent. The female figure has all the ornamentation (broad armlets and long bracelets, a large ring in the ear, jewelled rings on the fingers) but the right male figure has drooping hair, armlets and wrist-lets. One of his hands rests on Nandi’s left horn, Shiva's mount, which is fairly well preserved. The pair of hands at the back is also bejewelled; the right hand of the male holds a serpent, while the left hand of the female holds a mirror. The front left hand is broken but conjectured as holding the robe of the goddess. The central figure is surrounded by divinities.
শিৱৰ অন্ধকা বধ আৰু শিৱৰ বিবাহ
The engraved panel in considered to be a unique sculpture in the north end of the aisle, and shows Bhairava, or Virabhadra, a frightful form of Shiva. In the carved panel Shiva's consort is seen sitting next to him, looking terrified. A female attendant is next to her. The central figure, which is much ruined below the waist, is measured at 11.5 ft high, is posed as if running. His headgear has a ruff on the back, a skull and cobra over the forehead, and the crescent high on the right. His facial expression is of intense anger discerned from his furrowed brow, swollen eyes, and tusks. The legs and five of the eight arms are broken, attributed to Portuguese vandalism. The smaller broken image Andhaka is seen below Bhairava's image. It is interpreted that Shiva is spearing him with the front right hand, as conjectured by the spear seen hanging without any hold. Also seen is the back hand lifted up and holding an elephant's skin as a cover; the elephant's head, carved tusk, and trunk are seen hanging from the left hand. The second left hand depicts a snake coiled round it. The hand holds a bowl to collect the blood dripping from the slain Andhaka. Furthermore, pieces of a male and two female forms, figures of two ascetics, a small figure in front, a female figure, and two dwarfs are also seen in the carved panel. An unusual sculpture seen above the head of the main figure of Shiva is of a "very wide bottle with a curved groove in the middle of it", which can interpreted variously as: the aum or the linga or a Shiva shrine.
The niche image carved on the south wall is an ensemble of divinities assembled around the central figures of Shiva and Parvati shown getting married. Parvati is seen standing to Shiva's right, the ordained place for a Hindu bride at the wedding. The carvings are damaged substantially; only one of Shiva's four hands is fully seen and the right leg is missing. Shiva has a head dress with a shining disc attached to it. His garments are well-draped, and well-tied at the waist. The sacred thread is seen across his chest. Parvati is carved as a perfect figure with coiffured hair dress, well adorned with jewellery and is draped tightly to display depressions below the waist only. She is seen with a coy expression and is led by her father who has his right hand on her shoulder. Even though both her hands are damaged, it is inferred that her left hand clasped Shiva's right hand as a mark of holy alliance. Brahma is sitting as the officiating priest for the marriage. Vishnu is witness to the marriage. Mena, the mother of Parvati is seen standing next to Vishnu. The moon-god Chandra, seen with a wig and a crescent, is standing behind Parvati holding a circular pot with nectar for the marriage ceremony. Just above the main images, a galaxy of divinities, bearded sages, apsaras (nymphs), Vidyadharas, Yakshis, Gandharvas, Bhringi, and other male and female attendants are seen as witness to the marriage ceremony showering flowers on the divine couple.
যোগীশ্ৰৱ আৰু নটৰাজ
The panel to the east of the north portico is Shiva in a Yogic position called Yogisvara, Mahayogi, Dharmaraja and Lakulish. Resembling a Buddha, Shiva is in a dilapidated condition with only two broken arms. Shiva is seated in padmasana yogic posture (cross legged) on a lotus carried by two Nāgas. His crown is carved with details adorned by a crescent, a round frill at the back, and hair curls dropping on either side of the shoulders. His face is calm in mediation, his eyes half-closed. This represents Shiva in penance sitting amidst the Himalayan mountains after the death of his first wife Sati, who was later reborn as Parvati. He is surrounded by divinities in the sky and attendants below. Also seen is a plantain with three leaves already open and one opening, as well as a sunflower blossom. These are flanked by two attendants. Other figures discerned from a study of the broken images are: Vishnu riding Garuda on a plantain leaf; the Sun-god Surya riding a fully saddled horse (head missing); a saint with a rosary; two female figures in the sky draped up to their thighs; a faceless figure of the moon with a water container; three identical figures of a male flanked by two females; the skeleton of a sage; Brahma (without one arm) riding a swan; and Indra without his mount (elephant missing).
The panel carving in the west niche opposite Yogishvara depicts Shiva as Nataraja performing the Tandava (cosmic dance). The niche is 13 ft wide and 11 ft in height and set low on the wall. He wears well-decorated headgear. The Shiva image displays a dance pose and had ten arms, but the first right and third left hands are missing. The remaining first right arm is held across the breast and touches the left side, the second right hand that is seen damaged with an out-flaying pose is broken at the elbow. The third arm is damaged at the elbow, and the fourth is also broken but inferred to have held a Khatvanga (skull-club). The left arms, seen hanging, are damaged near the wrists. The third hand is bent (but broken) towards Parvati standing on the side and the fourth hand is raised up. The right thigh (broken) is lifted up, and the left leg is not seen at all, the elaborate armlets are well-preserved and a skirt round the waist is tied by a ribbon. A tall figurine of Parvati stands to the left of Shiva, which is also seen partly broken but well bejewelled. An airborne female figure is seen behind Parvati. Other figures seen in the relief are: Vishnu riding a Garuda; Indra riding his elephant; the elephant-headed Ganesha; Kartikeya; Bhrngi; sages and attendants.
মুখ্য গুহাৰ মন্দিৰ
The central shrine is a free-standing square cell, with entrances on each of its sides. Each door is flanked by two dvarapalas (gate keepers). The Linga, the symbol of Shiva in union with the Yoni, and the symbol of Parvati together symbolise the supreme unity that is deified by the shrine. The Linga is set on a raised platform above the floor of the shrine by 6 ft. Six steps lead to this level from the floor level. The height of the eight dvarapalas varies from 14.833 - 15.167 ft. All are in a damaged condition except those at the southern door to the shrine. The southern gate statue has many unusual features – an unusual headgear; a large skull above the forehead; lips parted with protruding teeth; statues adorned with a single bead necklace, earrings, plain twisted armlets and thick wrist-lets; a stooped right shoulder; a globe held at navel level; the robe is held at the right thigh by the left hand, and the legs are shapeless.
পূৱ অক্ষ
Several courtyards to the east and west of the main cave are blocked, though there is a 55 ft-wide courtyard that is accessible by entering the eastern part and climbing nine steps. A temple on the southern wall of the court depicts a well-preserved fresco. The circular pedestal seen in the courtyard in front of the Shiva's shrine near the east end, in the open area, is said to be the seat of Nandi, Shiva's mount.
On each side of the steps leading to the temple-cave portico is a winged lion, or leogriff, each seated with a raised forepaw. The portico has chambers at each end and a Linga-shrine at the back. Five low steps and a threshold lead into the central Linga-shrine which is 13.833 ft wide and 16.0833 ft deep and has a circumambulatory path (Pradakshina-path) around it. At the back of the portico, near the east end, is a gigantic statue of a four-armed doorkeeper with two attendant demons. At the north end is a standing figure holding a trident. His left hand rests on a defaced demon-figure. The west wall depicts the Ashta-Matrikas (eight mother goddesses), flanked by Kartikeya and Ganesha, the sons of Shiva. Some of Matrikas are depicted with children, but all of them are shown by their respective mounts (bull, swan, peacock, a Garuda, etc.) which identify them. At the east end of the portico is another chapel with a plain interior and sunken floor. Water drips in this chapel.
পশ্চিম অক্ষ
The west wing, entered through the main cave, is in a semi-ruined state. It has a small chapel and a cistern enclosed within the pillared cave, which is believed to be Buddhist. Another shrine to the west of the courtyard, with a portico, has carvings of Shiva in a yogic pose seated on a lotus carried by “two fat, heavy, wigged figures”. This carving also depicts a three-faced bearded Bramha and several other figurines. Entering through the back door of the portico is a cave enshrined with a multifaceted Shiva Linga erected over roughly hewn salunkhs. At the door entrance on both flanks, statues of gatekeepers standing over demons and two fat, poised figures are seen. On the southern side of the door, is an ensemble of a number of statues. Prominent among these is the Shiva carving, which is depicted with six arms and the third eye in the forehead. Though in a partly ruined state, the carving shows Shiva with an ornamented crown fixed with a crescent, seen carrying a cobra in the left hand, a club in another hand, and discerned to be in a dancing pose. Next to this image are a figure under a plantain tree and a Shiva image (Yogishvara) seated on a lotus. Also seen in the panel are a male figure riding a bull with a bell fastened to its neck, a female figure and another carving to left of Shiva, a female figure with a jewel on her forehead with neatly looped head-dress, Indra riding an elephant, Vishnu with four arms, holding a discus in one of his left hands and riding on Garuda flanked by a small flying figure, and a male figure with crescent in his hair.
অনান্য প্ৰসিদ্ধ গুহাসমূহ
To the south-east of the Great Cave, is the second excavation which faces east-northeast. It includes a chapel at the north end. The front of this cave is completely destroyed, only fragments of some semi-columns remain. The interior has suffered water damage. The portico is 85 ft long and 35 ft deep. The chapel is supported by eight eight-cornered columns and two demi-columns and is irregular-shaped. At the back of the portico are three chambers; the central one has an altar and a water channel (pranalika), though the Linga is lost. The shrine door has some traces of sculpture (a boy, a fat figure, alligators on the frieze, and broken animal figures at the head of a door jamb). The door-keepers of the shrine are now in fragments.
A little to the south of the last cave, is another cave in worse condition, with water damage. It is a portico in which each end probably had a chapel or room with pillars in front. Two of them have cells at the back. The central door at the back of the portico leads to a damaged shrine. The shrine door has door-keepers at each side, leaning on dwarfs with flying figures over the head, with door-keepers and demons on the jamb and architrave. The shrine is a 19.833 ft deep by 18.833 ft wide plain room with a low altar, holding a Linga. South of this cave is a cavern, which may be used as a cistern.
Above these caves is a tiger sculpture, which was worshipped as the tiger goddess Vaghesheri. This sculpture may be a guardian of the north entrance of Cave 1. A Linga is also found near a small pond at top of the hill. Sculptures depicting a stone with a sun and a moon and a mother sucking a child (now moved) were also found nearby.
Across the top of the ravine from Cave 1 is large hall known as Sitabai's Temple (cave). The portico has four pillars and two pilasters. The hall has 3 chambers at the back, the central one a shrine and the rest for priests (both are plain rooms). The door of the central shrine has pilasters and a frieze, with the threshold having lion figures at the end. The shrine has an altar, a water channel, and hole in the center, in which a statue of Parvati may have been worshipped. A 17th century record states that "this cave [has] a beautiful gate with a porch of exquisitely wrought marble" and two idols, one of goddess Vetal Candi and a head being in a large square seat.
Passing along the face of the eastern hill to the north of Sitabai's cave is a small Hindu excavation with a veranda, which was probably to be three cells, but was abandoned following the discovery of a flaw in the rock. Towards the east of hill is a dry pond, with large artificial boulders and Buddhist cisterns along its banks. At the end of the north spur of the main hill is a mound that resembles a Buddhist stupa.
সংৰক্ষণ
The threats to Elephanta Caves have been identified as the following: developmental pressures (mainly due to its location within the Mumbai harbour), anthropogenic pressure due to growth of population of the communities residing on the island, industrial growth of the port facilities close to the island, no risk preparedness plan to address natural calamities such as earthquake, cyclones and terrorist attacks, unsustainable tourism and tourist facilities on the island, and poor management of the heritage monument.
ৰবীন দে
ৰবীন দে (Robin Dey; ১৮ মাৰ্চ ১৯২২ – ২২ জুলাই ১৯৮০) অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ থ্ৰিলাৰ ঔপন্যাসিক আৰু অভিনেতা। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ পঢ়ুৱৈৰ বাবে ৰংমন ছদ্মনামেৰেহে বেছিকৈ পৰিচিত। ৰংমন ছদ্মনামত তেওঁ ৰচনা কৰা দস্যু ভাস্কৰ শৃংখলা অত্যন্ত জনপ্ৰিয় হৈছিল। তেওঁ পৱন চিৰিজো ৰংমন নামেৰে ৰচনা কৰিছিল।  দস্যু ভাস্কৰ ৬১ খন উপন্যাসৰ সমষ্টি আছিল আৰু ইয়াৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থৰ শিৰোনাম আছিল "দস্যু ভাস্কৰৰ আবিৰ্ভাৱ"। এই চিৰিজটোৱে ৭০ আৰু ৮০ৰ দশকৰ পঢ়ুৱৈৰ মাজত প্ৰভূত জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। মূলতঃ ৰহস্য সাহিত্যৰ ৰচক ৰংমনৰ প্ৰথমখন ৰহস্য উপন্যাস আছিল কুঁৱলীৰ আঁৰে আঁৰে।
কৰ্মজীৱন
শিৱসাগৰ জিলাৰ নাজিৰা নগৰৰ এটা বাঙালী পৰিয়ালত ১৯২২ চনৰ ২২ মাৰ্চত ৰবীন দেৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ ১৯৪৩ চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ উচ্চশিক্ষাৰ বাবে কলকাতালৈ যায় আৰু তাত কলকাতা বিশ্ববিদ্যায়ৰ অন্তৰ্গত স্কটিছ চাৰ্চ কলেজত অধ্যয়ন কৰে। পিছলৈ তেওঁ তাতেই "ছোভিয়েট দেশ" আলোচনীৰ অসমীয়া শাখাৰ প্ৰুফ ৰিডাৰৰ কামত অংশগ্ৰহণ কৰে। ১৯৮০ চনৰ ২২ জুলাইত দেৰ মৃত্যু হয়।
এলিফেণ্টা গুহাসমূহ
সংৰক্ষণ
The Archaeological Survey of India (ASI), Aurangabad Circle, on the basis of the above legislation and rules maintain and manage the monuments. The physical measures undertaken for conservation cover include stabilisation of the rock face, construction of supports to the cave structures where pillars have collapsed, and consolidation of cave floors and construction of a parapet wall surrounding the site. In addition, visitor facilities at the site have been upgraded (such as toilet facilities, railing construction, pathways, and a flight of steps from the jetty to the caves). An on-site museum has been established and a conservation plan has been put in place. Overall, conservation of the property is stated to be good. The site receives approximately 25,000 visitors per month. Public information brochures are also available at the venue of the monuments. During the World Heritage Day on 18 April and World Heritage Week between 19–25 November there are special events held at the caves. Another popular event organised is an annual traditional dance festival that attracts many visitors.
ৰবীন দে
সাহিত্য-কৰ্ম
ভাস্কৰ চিৰিজৰ উপৰিও ৰংমনে কেইখনমান শিশু উপন্যাস লিখিছিল। সেইবোৰ আছিল- "ডাকু", "পবন কোৱৰ" আৰু "পৰ্বতৰ ৰিঙনি"। তেওঁৰ সামাজিক উপন্যাস "নিপাতৰ পাত" অসমীয়া আলোচনী "আমাৰ প্ৰতিনিধি"ত ধাৰাবাহিক ৰূপে প্ৰকাশ পাইছিল যদিও ই আধৰুৱা হৈ থাকিল।
এলিফেণ্টা গুহাসমূহ
সংৰক্ষণ
After declaring the caves a World Heritage Site, UNESCO granted $100,000 to document the site's history and draw up a site plan. A part of the grant was utilised for conservation of the caves. Based on assessments by UNESCO, management plans include: better communication and collaboration between the ASI, on-site staff, and other responsible government departments; improved public information and awareness programs; monitoring environmental impact of tourists on the cave and island environment; greater attention to the maintenance of the rocks to address water leakages into the caves; and daily monitoring of both structural and chemical conservation measures.
ৰবীন দে
সাহিত্য-কৰ্ম
ভাস্কৰ চিৰিজ ৰংমনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অৱদান। ই আছিল অসমৰ সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় থ্ৰিলাৰ চিৰিজ। দস্যু ভাস্কৰ অসমৰ ৰবীন হুড। ভাস্কৰৰ আচল নাম আছিল কমল বৰা। তেওঁ আছিল শিৱসাগৰ জিলাৰ এজন দুখীয়া খেতিয়কৰ পুত্ৰ। দাৰিদ্ৰৰ কবলত পৰি পিতৃ-মাতৃৰ মৃত্যু হোৱাত কমল বৰা দস্যুলৈ ৰূপান্তৰ হয় আৰু শোষণৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়ে। উপন্যাসৰ ভাষা আৰু প্লটৰ ক্ষেত্ৰত ৰংমনে বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া নাছিল আৰু চৰিত্ৰ অংকন কৰোঁতে অন্যান্য জনপ্ৰিয় ৰচনাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে লি ফকৰ ফেণ্টমৰ দৰে ভাস্কৰেও অ’ভাৰকোট আৰু হেট পৰিধান কৰিছিল। ফেণ্টমৰ বিখ্যাত লাওখোলাৰ চিহ্নৰ দৰে ভাস্কৰেও তেওঁৰ আক্ৰমণৰ লক্ষ্য হোৱা ব্যক্তিজনৰ গাত "কটা হাতৰ ৰঙা চাপ" ৰাখি গৈছিল।
ৰংমন ৰচিত গ্ৰন্থাৱলী:-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া ঔপন্যাসিক
এলিফেণ্টা গুহাসমূহ
See also
-->
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান
চহৰাই পৰৱ
অসমৰ চাহ জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজৰ অন্যতম চাওতাল জনগোষ্ঠী৷ এই জনগোষ্ঠীৰ অন্যতম জাতীয় উৎসৱ চহৰাই পৰৱ৷ ই শৰতকালৰ অন্যতম কৃষিভিত্তিক উৎসৱ৷ কাতি মাহক চাওতাল জনগোষ্ঠীয়ে চহৰাই চান্দু বোলে আৰু এই মাহতে খেতিপথাৰ সোণবৰণীয়া হোৱাৰ পৰত মহা-আড়ম্বৰেৰে চহৰাই উৎসৱ পাতে৷ এই উৎসৱক ব’হাগ বিহুৰ গৰু বিহুৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি৷ আগৰ দিনত গৰু ম’হেই আছিল কৃষি কাৰ্যৰ প্ৰধান সম্বল৷ সেয়ে চহৰাই পৰৱত গৰু আৰু গোৱালসকলক বিশেষভাবে মান-সৎকাৰ কৰা হয়৷ সেই দিনা গোহালী পৰিস্কাৰ কৰি মাহ-প্ৰসাদ দি ছাগলী হাঁহ কুকুৰা আদি ’গৰইয়া বাবা’ৰ নামত বলি দিয়ে৷ এই পৰৱক দেৱালী পৰৱো বোলে৷ লোক বিশ্বাস মতে এই ৰাতি কেউফালে আলোকেৰে উজ্জল কৰি পূৰ্বপুৰুষৰ নামত বন্তি প্ৰজ্জলন কৰে আৰু নিশা ফুলজাৰি, ফটকা আদি ফুটায়৷ ফটকাৰ শব্দত ভূত-প্ৰেত আদি পলায় আৰু অপায় অমঙ্গল দূৰ কৰে বুলি বিশ্বাস৷ এই উৎসৱ চাওতাল জনগোষ্ঠীয়ে একেটা দিনতে সমগ্ৰ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত অনুষ্ঠিত কৰে৷ ই লখিমী আদৰাৰ উৎসৱ৷ পৰম্পৰাগত নৃত্য-গীত পৰিৱেশনেৰে এই জনগোষ্ঠী অধ্যুষিত এলেকাসমূহ উৎসৱমুখৰ হৈ পৰে৷ পৰৱৰ দিনা পুৱাই গড় টান্দি নামে পূজাথলীত নাইকেই(পুৰোহিত) পূজা-পাতল কৰে আৰু ৰাইজে আশীৰ্বাদ লয়৷ গাঁৱৰ বয়োজ্যোষ্ঠ লোকসকলে জাহোলী গীত বা চহৰাই গীত গাই গাঁৱৰ ঘৰে ঘৰে আনন্দ উৎসৱ কৰে৷ বলিৰ মাংসৰে সন্ধ্যা লগে ভাগে ভোজ খায় আৰু তাৰপিছত সমূহীয়াকৈ গীত নৃত্য কৰে৷ চহৰাই পৰৱৰ শেষ হোৱাৰ লগে লগে শীত বেছি হয়৷ ঠাণ্ডাত জুই জ্বলাই বহুতে জুইৰ সেক লয় আৰু ’ঘেৰ’ নামৰ এবিধ বাদ্য বজায়৷ এইবিধ বাদ্য ঘূৰণীয়া কাঁহীৰ দৰে৷ ইয়াৰ এটা ফাল ছাগলীৰ ছালেৰে ছেওৱা হয়৷ ঠাইভেদে ইয়াৰ নাম বেলেগ বেলেগ, যেনে, ঘেৰ, ডাফা, দাম্ফি, ডাফলি আদি৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
ৰাজাবালা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
ৰাজাবালা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (Rajabala Higher Secondary School) খন হৈছে মেঘালয় ৰাজ্যৰ পশ্চিম প্ৰান্তত অৱস্থিত এখন উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান। এই প্ৰতিষ্ঠানখন ১৯৫২ চনত স্থাপিত হৈছিল। ই মেঘালয় স্কুল শিক্ষা পৰিষদৰ লগত যুক্ত আৰু ব্যক্তিগত স
ইতিহাস
প্ৰতিষ্ঠানখন ১৯৫২ চনত স্থাপিত হৈছিল ঠিকেই কিন্তু সেই সময়ত কেৱল মাধ্যমিক আৰু উচ্চ মাধ্যমিক পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰম পঢ়ুৱা হৈছিল। শেষত স্থানীয় শিক্ষা অনুৰাগিসকলৰ ইচ্ছাত ২০০৩ চনত উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰ্যায়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ পাঠদান আৰম্ভ হয়।
শৰ্মা মন্ত্ৰীসভা
হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা ২০২১ চনৰ ১০ মে' তাৰিখে অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ লগতে আন তেৰগৰাকী বিধায়কে কেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে শপত গ্ৰহণ কৰে।
শশীকলা
শশীকলা চাইগল (বিবাহৰ পূৰ্বে: জাৱালকৰ; Shashikala Saigal; ৪ আগষ্ট ১৯৩২-৪ এপ্ৰিল ২০২১) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শনৰ অভিনেত্ৰী আছিল, যাক বেছিকৈ প্ৰথম নামটোৰে জনা যায়।১৯৪০ৰ দশকৰ পৰা শতাধিক বলিউডী চলচ্চিত্ৰত তেওঁ সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
শৰ্মা মন্ত্ৰীসভা
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসম চৰকাৰ
ৰাজাবালা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:শিক্ষা
শশীকলা
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
শশীকলা মাক-দেউতাকৰ ছয়টা সন্তানৰ অন্যতম আছিল। তেওঁৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ চোলাপুৰত এটা হিন্দু মাৰাঠীভাষী পৰিয়ালত জন্ম হয়। শশীকলা যেতিয়া এজনী কিশোৰী, তেতিয়াই তেওঁৰ দেউতাক দেৱলীয়া হৈ চোলাপুৰৰ পৰা পৰিয়াল সহ বোম্বেলৈ (বৰ্তমানৰ মুম্বাই) গুছি আহিছিল। আশা কৰা হৈছিল, নাচে-গান পাকৈত আৰু দেখাত শুৱনী শশীকলাই মুম্বাইৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত মূৰ গুজিব পাৰিব।শশীকলাই এটা ষ্টুডিঅ’ৰ পৰা আন এটা ষ্টুডিঅ’লৈ  কামৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰিছিল। শুভাকাংক্ষী বন্ধুৰ সহযোগত ঘৰখন কোনোমতে চলি আছিল। ৰূপালী পৰ্দাৰ সম্ৰাজ্ঞী নুৰ জাহানক লগ নোপোৱালৈকে শশীকলাই টুকটাককৈ উপাৰ্জন কৰি আছিল। নুৰ জাহানৰ স্বামী চৌকত হুছেইন ৰিজৱিয়ে জীন্নত (১৯৫৫) নামেৰে ছবি এখন নিৰ্মাণ কৰি আছিল। তাত শশীকলাই এটা কাৱালীৰ দৃশ্যত অভিনয় সুযোগ পায়।   তেওঁ সংগ্ৰাম চলাই যায় আৰু  পি.এন. আৰোৰা, অমিয় চক্ৰৱৰ্তী আৰু দুজনমান অন্য প্ৰযোজকৰ ছবিত সৰু-সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। বয়স বিছ বছৰ পাৰ হৈ য়োৱাক পিছত তেওঁ কুন্দনলান চাইলগৰ সম্পৰ্কীয় ওম প্ৰকাশ চাইগলক লগ পায় আৰু দুয়ো বিবাহ বন্ধনত আবদ্ধ হয়।যুগ্মজীৱনৰ স্বাক্ষৰ স্বৰূপে তেওঁলোকৰ দুজনী ছোৱালী জন্মে।
কৰ্মজীৱন
শশীকলাই ভাৰত বিভাজনৰ পূৰ্বে পি.এন. আৰোৰা, অমিয় চক্ৰৱৰ্তী আৰু অন্যান্য চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ সৈতে মাহিলী ৪০০ টকা দৰমহাত কাম কৰে। এই সময়ছোৱাত তেওঁ অশোক কুমাৰ আৰু কৰণ দেৱানৰ বিপৰীতে নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৫৩ চনত তেওঁ ভি শান্তাৰামৰ তিন বাট্টি চাৰ ৰাষ্টাত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ পায়। তেওঁ শাম্মী কাপুৰৰ সৈতে ডাকুত (১৯৫৫) কাম কৰিছিল। ১৯৫৯ চনত সুজাতাত অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন পায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মাৰাঠী ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
চালমা আগা
চালমা আগা (Salma Agha; ; জন্ম ২৫ অক্টোবৰ ১৯৫৬) এগৰাকী পাকিস্তানী কণ্ঠশিল্পী আৰু অভিনেত্ৰী। তেওঁ ১৯৮০ আৰু ১৯৯০ৰ দশকত বহু কেইখন ভাৰতীয় আৰু পাকিস্তানী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় আৰু কণ্ঠদান কৰিছে। বহু কেইজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকৰ পৰা ছবিত কাম কৰাৰ বাবে আমন্ত্ৰণ পোৱা চালমাৰ জন্ম পাকিস্তানৰ কৰাচী চহৰত আৰু ডাঙৰ-দীঘল হৈছে লণ্ডনত। তেওঁৰ প্ৰথম ছবি নিকাহ (১৯৮২), য’ত তেওঁ মূল নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও ছবিখনৰ কেইটামান গীতত কণ্ঠদানো কৰিছে। তেওঁ নিকাহৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে, যদিও তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী আৰু শ্ৰেষ্ঠ কণ্ঠশিল্পী- দুয়োটা শিতানতে মনোনয়ন পাইছিল। মিথুন চক্ৰৱৰ্তীৰ সৈতে কৰা কচম পেইদা কৰনে ৱালে কী ছবিৰ অভিনয় আৰু সেইখন ছবিৰে কাম ক্লোজাৰ গীতটোৰ বাবে তেওঁক জনা যায়।
জীৱন আৰু কৰ্ম
পাকিস্তানৰ সিন্ধ প্ৰদেশৰ কৰাচী চহৰত ১৯৫৬ চনৰ ২৫ ডিচেম্বৰত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম আছিল ক্ৰমে লিয়াকত গুল আগা আৰু নাচৰিন আগা। অমৃতসৰৰ এটা উৰ্দুভাষী মুছলমান পাঠান পৰিয়ালৰ সন্তান লিয়াকত আগাই কাৰ্পেটৰ ব্যৱয়াসত জড়িত আছিল। তেওঁৰ মাক নাচৰিন (জন্মৰ নাম জাৰিনা গজনবী) সঙ্গীত শিল্পী ৰফিক গজনবী আৰু ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰাৰম্ভিক কালৰ হীৰ ৰাঞ্জাৰ (১৯৩২) অভিনেত্ৰী আনোৱাৰী বাই বেগমৰ সন্তান আছিল। নাচৰিনৰ জন্মৰ পিছতে ৰফিক গজনবী আৰু আনোৱাৰীৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়। ইয়াৰ পিছত আনোৱাৰীয়ে এজন হিন্দু যুৱক যুগল কিশোৰ মেহৰাক বিয়া কৰায়। আনোৱাৰীক বিয়া কৰাবলৈ যুগল কিশোৰে পৰিয়াল ত্যাগ কৰাৰ উপৰিও ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি আহমেদ চলমন নাম লয়।
১৯৮০ৰ দশকতে আগাৰ লণ্ডন ভিত্তিক ব্যৱসায়ী আয়াজ শীপ্ৰা সৈতে সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠিছিল। বহু দিন ধৰি চলা এই সম্পৰ্কটো অৱশেষত বিবাহলৈ পৰিবৰ্তন নহ’ল। চালমাৰ মুঠতে তিনিবাৰ বিয়া হৈছিল। তেওঁৰ প্ৰথম স্বামী জাভেদ শেখ। ১৯৮০ৰ দশকত হোৱা এই বিয়া খুব কম সময়ৰ বাবেহে স্থায়ী হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ কোনো সন্তান ওপজা নাছিল। ১৯৮৯ চনত তেওঁ বিখ্যাত স্কোৱাচ খেলুৱৈ ৰহমত খানক বিয়া কৰায়। এই দম্পত্তিহালৰ দুটা সন্তান ওপজে- চাচা আগা আৰু লিয়াকত আলি খান। ২০১০ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ-বিচ্ছেদ হয়। ২০১১ চনত চালমাৰ ডুবাইৰ এজন ব্যৱসায়ী মনজৰ শাহৰ  সৈতে তৃতীয়বাৰৰ বাবে বিয়া হয়। তেওঁ বৰ্তমান মুম্বাইত বাস কৰে, য’ত তেওঁৰ জীয়ৰী চাচাই বলীউদী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত প্ৰতিষ্ঠা পাবৰ বাবে চেষ্টা চলাই আছে। আগাৰ মতে দেশ বিভাজনৰ পূৰ্বে তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ সৈতে জড়িত আছিল আৰু দেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁলোক পাকিস্তানত বসতি স্থাপন কৰিছিল আৰু সেইবাবে তেওঁৰ জন্ম পাকিস্তানৰ কৰাচী চহৰত হৈছিল। কিন্তু তেওঁৰ জীয়ৰী চাচা আগাৰ জন্ম ভাৰতত আৰু বসবাসো ভাৰততে কৰি আছে।  ২০১৭ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ভাৰতৰ গৃহমন্ত্ৰী ৰাজনাথ সিঙে ঘোষণা কৰে যে চালমা আগাক অভাৰচীজ চিটিজেনশ্বিপ অফ ইণ্ডিয়া (OCI) অনুমোদন কৰা হ’ব।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
বড়ে গুলাম আলি খাঁ
বড়ে গুলাম আলি খাঁ (Bade Ghulam Ali Khan) হৈছে পাটিয়ালা ঘৰানাৰ এগৰাকী ভাৰতীয় হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ কণ্ঠশিল্পী।
জন্ম
বড়ে গুলাম আলি খাঁ চাহাবে ১৯০৩ ত পঞ্জাবৰ কছুৰ জিলাত জন্ম গ্ৰহণ কৰে।
বংশ পৰিচয়
তেওঁৰ পিতৃ নাম আছিল আলি বক্স। আলি বক্স এজন সু গায়ক আছিল। ঘৰানৰ প্ৰবৰ্তক বড়ে মিঞা কালে খাঁ ৰ ওচৰত সংগীত শিক্ষা লাভ কৰে। খাঁ চাহাবে চিন্ধী খাঁ পৰাও শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁ বিশেষকৈ খেয়াল আৰু ঠুঙৰী গানত পাৰদৰ্শী আছিল।
মৃত্যু
বড়ে গুলাম আলি খাঁ চাহাবৰ ১৯৬৮ চনৰ ২৩ এপ্ৰিল ত মৃত্যু হয়।
ঈদ-উল-জুহা
ঈদ-উল-জুহা বা ঈদ-উল আজহা (আৰৱী:عيد الأضحى) ইছলাম ধৰ্মালম্বী সকলৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় উৎসৱ দুটাৰ ভিতৰত অন্যতম। এই উৎসৱৰ আন দুটা নাম হ’ল বকৰ-ঈদ আৰু কোৰবাণী ঈদ। ঈদ-উল-জুহা মূলত আৰৱী বাক্যাংশ। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল ত্যাগৰ উৎসৱ। এই উৎসৱৰ মূল প্ৰতিপাদ্য বিষয় হৈছে ত্যাগ কৰা। এই দিনটোত মুছলিম সকলে তেওঁলোকৰ সাধ্য মতে ধৰ্মীয় নিয়মানুযায়ী উট, গৰু, দুম্বা বা ছাগলী কোৰবাণী দিয়ে বা জবেহ কৰে।
কোৰআনৰ ভিত্তিত কোৰবাণীৰ প্ৰাৰম্ভিক ইতিহাস
কুৰবাণীৰ ইতিহাস খুবেই প্ৰাচীন। ইছলামিক ইতিহাস অধ্যয়ন কৰিলে গম পোৱা যায় যে সেই আদি পিতা আদম (আলাইহিছ ছালাম)ৰ যুগৰ পৰাই কুৰবাণীৰ বিধান চলি আহিছে। আদম (আলাইহিছ ছালাম)ৰ দুই ল'ৰা হাবীল আৰু কাবীলৰ কুৰবাণী উপস্থাপন কৰাৰ কথা আমি ইছলামৰ মহাগ্ৰন্থ আল-কুৰআনৰ পৰা জানিব পাৰোঁ। আল্লাহে কোৰআনত কৈছে,
আদমৰ দুই পুত্ৰৰ (হাবিল আৰু কাবিলৰ) প্ৰকৃত কাহিনীটো সিহঁতক যথাযথভাৱে শুনাই দিয়া, যেতিয়া দুয়োজনে কুৰবাণী কৰিছিল, তেতিয়া এজনৰ কুৰবাণী গৃহীত(কবুল) হ'ল আৰু অন্য জনৰ কুৰবাণী গৃহীত(কবুল) নহ'ল। সি ক'লে (কোৰবাণী গৃহীত নোহোৱাজনে), মই তোমাক অৱশ্যেই হত্যা কৰিম। অন্যজনে ক'লে, আল্লাহে তো সংযমীসকলৰ কুৰবাণীকেই গ্ৰহণ(কবুল) কৰি থাকে। তুমি মোক হত্যা কৰিবলৈ হাত উঠালেও মই তোমাক হত্যা কৰিবলৈ হাত নুঠাওঁ। মই বিশ্বজগতৰ প্ৰভুক ভয় কৰোঁ;
ইছলাম ধৰ্মগ্ৰন্থ কোৰআনৰ মতে কুৰবাণীৰ বিধান প্ৰত্যেক জাতিৰ বাবেই আছিল। আল্লাহে কৈছে,
'''প্ৰত্যেক সম্প্ৰদায়ৰ(উম্মদ-ধৰ্ম) বাবে আমি কুৰবাণীৰ বিধান দিছো; যাতে মই সিহঁতক জীৱনোপকৰণৰ বাবে যিসকলো চতুষ্পদ জন্তু দিছো সেইবোৰৰ ওপৰত আল্লাহৰ নাম উচ্চাৰণ কৰে। (এই বিভিন্ন প্ৰথাসমূহৰ উদ্দেশ্যে একেই,) তোমালোকৰ উপাস্য একেজন উপাস্যই, তেওঁৰেই আনুগত্য প্ৰকাশ কৰা আৰু(হে নবী) নম্ৰতা অৱলম্বনকাৰী সকলক সুসংবাদ দিয়া; যিসকলৰ হূদয় আল্লাহৰ নাম শুনাৰ লগে লগে ভয়ত কপি উঠে, যি বিপদেই তেওঁলোকৰ ওপৰত আপতিত নহওক কিয় তাৰ বাবে ধৰ্যধাৰণ কৰে, নামাজ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু আমি তেওঁলোকক যি জীৱিকা দিছো তাৰ পৰা(সৎকামত) ব্যয় কৰে।
নবী ইব্ৰাহীম (আলাইহিছ ছালাম)ৰ কুৰবাণীৰ আদৰ্শ হোৱাৰ ব্যাপাৰত কোৰআনত আল্লাহে কৈছে,
''' সেই ল'ৰাজনে(ঈছমাইল) যেতিয়া তেওঁৰ(ইব্ৰাহীমৰ) লগত লৰাঢপৰা কৰিব পৰা বয়সত উপনীত হ'ল, তেতিয়া(এদিন ইব্ৰাহীমে) তেওঁক(ঈছমাইলক) ক'লে- 'হে মোৰ চেনেহৰ পুত্ৰ, মই সপোনত এই বুলি দেখিছো যে মই তোমাক জবেহ কৰিছো। এতিয়া কি কৰিব লাগে কোৱা। তেওঁ উত্তৰ দিলে- আব্বাজান, আপোনাক যি আদেশ দিয়া হৈছে তাকে কৰক। আল্লাহে কৰিলে আপুনি দেখিব মই এজন ধৈৰ্যশীল দৃঢ়মনা লৰা। যেতিয়া তেওঁলোক দুয়ো আল্লাহৰ শৰণাপন্ন হ'ল আৰু ইব্ৰাহীমে পুতেকক (জবেহ কৰিবৰ বাবে) তলমূৰ কৰি মাটিত বগৰাই ল'লে, তেতিয়া আমি তেওঁক মাত দি ক'লোঁ- হে ইব্ৰাহীম, তুমি তোমাৰ সপোন সিদ্ধি কৰিলা। এনেদৰেই আমি সৎকৰ্মীসকলক প্ৰতিদান দিওঁ। বাস্তৱিকতে এইটো এটা জটিল পৰীক্ষা আছিল। আৰু এটা মহাকুৰবাণীৰ বিনিময়ত আমি শিশুটিক বচাই ৰাখিলোঁ, আৰু তেওঁৰ প্ৰশংসা আৰু গুণ-গৰীমাৰ কথা পৰৱৰ্তী জনগণৰ মাজত বৰ্তাই ৰাখিলোঁ।
কোৰআনৰ এন্য আয়াতত আল্লাহে কৈছে,
' ‘এইবোৰৰ (কুৰবাণীৰ পশুৰ) তেজ, মাংস একোৱেই আল্লাহৰ ওচৰত গৈ নাপায়, গৈ পায় কেৱল তোমালোকৰ মনৰ তাক্বওয়া বা আল্লাহ ভীতি। এনেকৱেই তেখেতে এইবোৰক তোমালোকৰ অধীন কৰি দিছে'' যাৰ বাবে তোমালোকে আল্লাহৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব ঘোষণা কৰা এই যে, তেখেতে তোমালোকক পথ-প্ৰদৰ্শন কৰিছে; সৎকৰ্মশীল সকলক সুসংবাদ শুনাই দিয়ক। ’
পশু কোৰবাণী
ইছলামৰ মতে যাৰ জাকাত দিয়াৰ সামৰ্থ আছে তেওঁক ঈদ-উল-জুহা উপলক্ষে পশু কোৰবাণী দিয়াৰ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। ঈদ-উল-জুহাৰ দিনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পৰৱৰ্তী দুদিন পশু কোৰবাণীৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত। ভাৰতৰ মুছলিম সকলে সাধাৰণতে গৰু, খাহি, ছাগলী কোৰবাণী দিয়ে। এজন ব্যক্তিয়ে এটা গৰু বা এটা ছাগলী কোৰবাণী দিব পাৰে। তদুপৰি গৰুৰ ক্ষেত্ৰত কেইবাজনো ব্যক্তি মিলি কোৰবাণী দিয়াও দেখা যায়। কোৰবাণীৰ মাংস তিনি ভাগে ভাগ কৰি ১ ভাগ দুখীয়া-নিছলাৰ মাজত আৰু ১ ভাগ আত্মীয় স্বজনৰ মাজত বিতৰণ কৰাৰ পিছত তৃতীয় ১ ভাগ নিজৰ বাবে ৰখা হয়। কোৰবাণী পশুৰ চামৰা বিক্ৰীৰ বাবে দান কৰাৰ নিৰ্দেশ আছে।  মোছাফিৰ বা যাত্ৰী ওপৰত কুৰবাণী দিয়া বাধ্যতামূলক নহয়।
মাহ প্ৰসাদ
মাহ-প্ৰসাদ অসমৰ মহাপুৰুষীয়া নামধৰ্মৰ নামঘৰ আৰু আৰু আন কীৰ্তন-প্ৰসংগসমূহত ভগৱানক উদ্দেশ্যি নিবেদন কৰা নৈবেদ্য৷ প্ৰসাদ মানে অনুগ্ৰহ, কৃপা, প্ৰসন্নতা আদি৷ বিষ্ণু নিৱেদিত দ্ৰব্য বা গুৰুজনাৰ ভুক্তাৱশিষ্টকে প্ৰসাদ বোলে৷ ভগৱন্তৰ প্ৰীতিৰ উদ্দেশ্যে তেওঁৰ গ্ৰহণযোগ্য ফল-মূলাদি বা আঞ্চলিকভাৱে উৎপন্ন নিবেদনযোগ্য দ্ৰব্য নিবেদন কৰিলে সিয়েই প্ৰসাদত পৰিণত হয়৷ অসমৰ সত্ৰসমূহত স্থানীয়ভাৱে উৎপন্ন মগুমাহ, চাউল, বুটমাহ, নাৰিকল, আদা, কল আদি একত্ৰিকৰণ কৰি নিবেদন কৰিলে সিয়েই নৈবেদ্য বা প্ৰসাদ হয়৷ ভাৰতৰ আন ঠাইত নৈবেদ্যৰ সামগ্ৰী বেলেগ বেলেগ৷ অসমত স্থানীয়ভাৱে মগুমাহ উৎপন্ন হয়৷ সেয়ে, প্ৰসাদত মগুমাহক মুখ্য উপকৰণ হিচাপে লোৱা হয় আৰু সেয়ে ইয়াৰ নাম মাহ-প্ৰসাদ বা ঠাইভেদে মাহ-চাউল৷ শংকৰদেৱে স্থাপন কৰা সত্ৰত স্থানীয়ভাৱে উৎপন্ন হোৱা মাহ-কল আদি প্ৰসাদৰূপে শিষ্যক যোগান ধৰি ইয়াক পুষ্টিকাৰক দ্ৰব্যলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল৷ ফলা বা গোটা মগুমাহ পানীত তিয়াই কোমল কৰি, ভালদৰে ধুই, প্ৰায়ে সেইধৰণে কোমল কৰা কেঁচা বুটৰ লগত মিহলাই মাহ-প্ৰসাদ তৈয়াৰ কৰা হয়। নৈবেদ্য হিচাপে উৎসৰ্গা কৰাৰ সময়ত অলপ ভিজোৱা চাউলো কাষত দিয়াৰ নিয়ম আছে যদিও নিমখ মিহলোৱা নহয়। পাচত প্ৰসাদ হিচাপে ভকতৰ মাজত বিতৰণ কৰাৰ সময়ত জুঁতিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় নিমখ, সৰু সৰু টুকুৰা কৰা আদা আৰু নাৰিকল মিহলাই দিয়া হয়। সাধাৰণতে কলপাতত এই মাহ প্ৰসাদৰ লগত কল, কুঁহিয়াৰ,কমলা, আপেল, ৰবাব টেঙা আদি বিভিন্ন ঋতুফলো দিয়া দেখা যায়।
প্ৰেমা গোপালন
প্ৰেমা গোপালন (Prema Gopalan) এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী। ১৯৮৪ চনত স্থাপন হোৱা ‘ছ’চাইটী ফ’ৰ দ্য প্ৰ’ম’চন অৱ এৰিয়া ৰিছ’ৰ্চ চেণ্টাৰচ্‌’ (SPARC) সংস্থাৰ তেওঁ সহ প্ৰতিষ্ঠাপক। তাৰ পিছত তেওঁ স্বয়ম শিক্ষা প্ৰয়োগ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু বিশ বছৰ সংস্থাটোৰ কাৰ্যবাহী পৰিচালক ৰূপে কাম কৰে। এই অনুষ্ঠানটিয়ে আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল গাঁৱলীয়া মহিলাসকলক বিভিন্ন উদ্যোগী আঁচনিত সহায়ৰ হাত আগবঢ়ায়। প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়ত কৰা জনকল্যাণ মূলক কামৰ বাবে তেওঁ বিহাৰ, গুজৰাট, কেৰালা, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু তামিলনাডুত বিশেষভাৱে জনাজাত। তেওঁ কৰা কামৰ বাবে গোপালন ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ফ্ৰেমৱৰ্ক কনভেনচন অন ক্লাইমেট চেইঞ্জ’ আৰু ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ডেভেল’পমেণ্ট প্ৰগেম’ৰ দ্বাৰা পুৰস্কৃত হৈছে।
মাহ প্ৰসাদ
পুষ্টিগুণ
মাহ-প্ৰসাদত যথেষ্ট পুষ্টিগুণ আছে৷ মাহপ্ৰসাদৰ প্ৰধান উপকৰণ বুট, মগু আৰু নাৰিকলত প্ৰোটিন, কেলচিয়াম, আইৰণ, ফচফৰাচ আৰু ভিটামিন ’এ’ থাকে৷ এই আটাইকেইবিধ উপকৰণৰ পৰা পোৱা এইবোৰ পুষ্টি দ্ৰব্যই শৰীৰ সুস্থ কৰি ৰাখে৷ আন আন উপকৰণ, যেনে, কল, আপেল, টিঁয়হ, মধুৰীআম, কুঁহিয়াৰ আদিত থকা পানী আৰু ভিটামিন ’চি’য়ে শৰীৰৰ আইৰণ আহৰণত সহায় কৰাৰ উপৰি শৰীৰৰ ’কলাজেন’ কোষৰ বাবেও ই উপকাৰী৷ প্ৰসাদৰ সকলো উপাদানত বিভিন্ন মাত্ৰাত ভিটামিন ’বি’ পোৱা যায়; যাক শৰীৰে খাদ্যৰ জৰিয়তে সংগ্ৰহ কৰি লয়৷ অন্যান্য ফল-মূলবোৰতো বিভিন্ন খাদ্যপ্ৰাণ মজুত থকাত ই উপভোক্তাৰ বাবে যথেষ্ট উপকাৰী হিচাপে পৰিগণিত হৈছে৷ আনকি, প্ৰসাদত ব্যৱহৃত নিমখো মানৱ শৰীৰৰ বাবে অতি আৱশ্যকীয় উপাদান৷
প্ৰেমা গোপালন
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভাৰতৰ পুনাত প্ৰেমা গোপালনৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ সামাজিক কামত স্নাতকোত্তৰ আৰু ‘ছ’চিঅ’লজি’ আৰু ‘ৰিচাৰ্ছ মেথড’লজি’ত এম ফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
ঈদ-উল-জুহা
পশু কোৰবাণী
ঈদ-উল-জুহাৰ নামাজৰ আগত কোৰবাণী দিয়া উচিত নহয়। সাধাৰণতে গৰু আৰু মহৰ ক্ষেত্ৰত ১ ৰ পৰা ৭ জন পৰ্যন্ত অংশীদাৰ হৈ কোৰবাণী কৰা যায়।
প্ৰেমা গোপালন
কৰ্মজীৱন
১৯৮৪ত প্ৰেমা গোপালনে শীলা পেটেলৰ সৈতে এছ.পি.এ.আৰ.চি. (SPARC) প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯৯৩ চনত, গাঁৱলীয়া দৰিদ্ৰ মহিলাসকলক আত্ম-ব্যৱস্থাপনাৰ বিকেন্দ্ৰীকৃত আৰু গণতান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰ কেন্দ্ৰত ৰখাৰ উদ্দেশ্যেৰে তেওঁ এছ.এছ.পি./SSP (স্বয়ম শিক্ষা প্ৰয়োগ/Swayam Shikshan Prayog) নামেৰে এটি বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰিছিল। মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰৰ সহযোগত, লাতুৰ আৰু ওচমানাবাদৰ ভূমিকম্প পীড়িত জিলাবোৰৰ ১২০০ খন গাঁৱত এক ব্যাপক সম্প্ৰদায়ৰ অংশগ্ৰহণ ৰণনীতি পুনৰ নিৰ্মাণ আৰু ৰূপায়ণ নকৰালৈকে এছ.এছ.পি.-য়ে এছ.পি.এ.আৰ.চি.-ৰ ভিতৰত এক স্ব-শিক্ষা নেটৱৰ্ক হিচাপে কাম কৰিছিল। ২০০১ চনৰ গুজৰাট ভূমিকম্প, ২০০৪ চনৰ ভাৰত মহাসাগৰৰ ভূমিকম্প আৰু ছুনামি আৰু বিহাৰ আৰু কেৰালাৰ বানপানী আদি প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়তো গোপালনে দুৰ্দশাগ্ৰস্ত সকলক সহায়ৰ প্ৰচেষ্টাৰে কাম কৰিছিল। পুনৰুদ্ধাৰ কৰা অঞ্চল সমূহত এছ.এছ.পি.-য়ে মহিলা উদ্যোগীসকলক ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিবলৈ আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াইছিল।
মাহ প্ৰসাদ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
ঈদ-উল-জুহা
পশু কোৰবাণী
কোৰবাণীৰ ছাগলীৰ বয়স কমপক্ষে ১ বছৰ হোৱা উচিত। গৰু আৰু মহৰ বয়স কমপক্ষে ২ বছৰ হোৱা উচিত। নিজ হাতে কোৰবাণী দিয়া ভাল। কোৰবাণী প্ৰাণী দক্ষিণ দিশত ৰাখি কিবলামুখী কৰি, ধাৰ থকা অস্ত্ৰৰে 'বিস্মিল্লাহি আল্লাহু আকবৰ' কৈ জবাই কৰা হয়।
প্ৰেমা গোপালন
বঁটা আৰু স্বীকৃতি
গোপালনক অশোক ফেলো আৰু চিনাৰ্গ’ছ ফেলো ৰূপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হৈছে। তেওঁ ২০০৩ চনত অশোক ফেলোশ্বিপলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ফ্ৰেমৱৰ্ক কনভেনচন অন ক্লাইমেট চেইঞ্জে’ ২০১৬ চনত গোপলনক মমেন্টাম ফ’ৰ চেইঞ্জ বঁটা প্ৰদন কৰিছে। ইয়াৰ পিছৰ বছৰত তেওঁ ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ডেভেল’পমেণ্ট প্ৰগেম’ৰ ইকুৱেটৰ প্ৰাইজ লাভ কৰে। ২০১৮ চনত, গোপালনক ‘শ্বাব ফাউণ্ডেচন ফ’ৰ ছ’চিয়েল এণ্টাৰপ্ৰিনিয়ৰশ্বিপ’ৰ দ্বাৰা ছ’চিয়েল এণ্টাৰপ্ৰেনিয়ৰ অৱ দ্য ইয়েৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। প্ৰেমা গোপালনে মহিলাসকলক চৰকাৰী পৰ্যায়ত নীতিৰ সুবিধা আৰু স্থানীয় পৰ্যায়ত মালিকীস্বত্ব লোৱাৰ মাজত সেঁতু নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ক্ষমতা প্ৰদান কৰিছে। এই কামৰ উদ্দেশ্য হৈছে গ্ৰাম্য দৰিদ্ৰ মহিলাসকলক বিকেন্দ্ৰীকৃত, গণতান্ত্ৰিক, মৌলিক-সেৱা ব্যৱস্থাপনাৰ কেন্দ্ৰত ৰখা।
ঈদ-উল-জুহা
পশু জবেহ বা নাহৰ কৰাৰ দুআ
আল্লাহৰ নামত, আৰু আল্লাহ সকলোতকৈ মহান। [হে আল্লাহ! এইটো আপোনাৰ ওচৰৰ পৰা প্ৰাপ্ত আৰু আপোনাৰ কাৰণেই] হে আল্লাহ! আপুনি মোৰ পক্ষৰ পৰা ইয়াক কবুল কৰা।
প্ৰেমা গোপালন
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ঈদ-উল-জুহা
পশু জবেহ বা নাহৰ কৰাৰ দুআ
বিছমিল্লা-হি ওৱাল্লা-হু আকবাৰ, [আল্লা-হুম্মা মিনকা ওৱালাকা], আল্লা-হুম্মা তাকাব্বাল মিন্নী।
কোৰবাণী শুদ্ধ হোৱাৰ চৰ্ত
পশু কোৰবাণী দিয়াৰ কিছু চৰ্ত ইছলামিক কিতাপবোৰৰ পৰা উল্লেখ কৰা হ'ল-
(১) কুৰবাণীৰ পশু যাতে শ্বৰীয়ত নিৰ্ধাৰিত শ্ৰেণী আৰু বয়সৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। নিৰ্ধাৰিত শ্ৰেণীৰ পশু চাৰি প্ৰকাৰ- উট, গৰু, ভেড়া আৰু দুম্বা বা ছাগলী। অধিকাংশ উলামাৰ মতে সকলোতকৈ উৎকৃষ্ট কুৰবাণী হ’ল উট, ইয়াৰ পিছত গৰু, তাৰ পিছত ভেড়া আৰু তাৰ পিছত ছাগলী। আকৌ মতা ভেড়া মাইকী ভেড়াতকৈ উত্তম। যিহেতু এই প্ৰসঙ্গত দলিল বৰ্ণিত হৈছে।
এটি উট অথবা এটি গৰুত সাতজন ব্যক্তি কুৰবাণীৰ কাৰণে শ্বৰীক হ’ব পাৰে।
অন্য এক বৰ্ণনামতে উট কুৰবাণীত দহজন ব্যক্তি শ্বৰীক হ’ব পাৰে। ইমাম শাওকানী (ৰহঃ)য়ে কৈছে, হজ্জৰ কুৰবাণীত দহ আৰু সাধাৰণ কুৰবাণীত সাত ব্যক্তি শ্বৰীক হোৱাটোৱেই সঠিক।
কিন্তু ভেড়া বা ছাগলীত ভাগাভাগি বৈধ নহয়। কিন্তু তাৰ ছওৱাবত একাধিক ব্যক্তিক শ্বৰীক কৰিব পাৰি। গতিকে এটি পৰিয়ালৰ তৰফৰ পৰা মাত্ৰ এটি ভেড়া বা ছাগলীয়েই যথেষ্ট হ’ব। তাত সেই পৰিয়ালৰ সদস্য-সংখ্যা যিমানেই নহওক কিয়। কিন্তু উট বা গৰুৰ এক সপ্তমাংশ এটি পৰিয়ালৰ তৰফৰ পৰা যথেষ্ট হ’বনে? এই সম্পৰ্কে উলামাসকলৰ মাজত মতভেদ আছে। কিছুমানৰ মতে, যথেষ্ট নহয়। কাৰণ, তাতে ৭ জনৰ অধিক ব্যক্তি শ্বৰীক হোৱা বৈধ নহয়। তদুপৰি পৰিয়ালৰ তৰফৰ পৰা এটি পূৰ্ণ ‘দম’ (জান) যথেষ্ট হ’ব। আনহাতে ৭ ভাগৰ ১ ভাগ পূৰ্ণ দম নহয়।
বহুতৰ মতে এটি ভেড়া বা ছাগলীৰ দৰেই এক সপ্তমাংশ উট বা গৰু যথেষ্ট হ’ব।
উল্লেখ্য, এটি পৰিয়ালৰ তৰফৰ পৰা এক বা দুই ভাগ গৰু কুৰবাণী দিয়াতকৈ এটি ছাগলী বা ভেড়া দিয়াটোৱেই অধিক উত্তম। কুৰবাণীৰ সৈতে এটি ভাগ আকিকাৰ উদ্দেশ্যে দিয়া যথেষ্ট নহয়। যেনেকৈ যথেষ্ট নহয় এটি পশু কুৰবাণী আৰু আকিকা নিয়তত যবেহ কৰা। কুৰবাণী আৰু আকিকাৰ কাৰণে পৃথক পৃথক পশু হ’ব লাগিব। অৱশ্যে যদি কোনো শিশুৰ আকিকাৰ দিনা কুৰবাণীৰ দিন পৰে আৰু আকিকা যবেহ কৰে, তেনেহ’লে আকৌ কুৰবাণী নিদিলেও হয়। যেনে, দুটি গোছলৰ কাৰণ উপস্থিত হ’লে এটি গোছল কৰিলেই যথেষ্ট, জুমআৰ দিনা ঈদৰ নামায পৰিলে আকৌ জুমআহ নপঢ়িলেও হয়, বিদায়ৰ সময়ত হজ্জৰ তওৱাফ কৰিলে আকৌ বিদায়ী তওৱাফ নকৰিলেও হয়, যোহৰৰ সময়ত মছজিদত প্ৰৱেশ কৰি যোহৰৰ ছুন্নাত পঢ়িলে পৃথক কৰি আকৌ তাহিয়্যাতুল মছজিদ নপঢ়িলেও হয় আৰু তামাত্তু হজ্জৰ কুৰবাণী দিলে আকৌ পৃথকভাৱে কুৰবাণী নিদিলেও হয়।
বয়সৰ ফালৰ পৰা উটৰ পাঁচ বছৰ, গৰুৰ দুই বছৰ আৰু ভেড়া ও ছাগলীৰ এক বছৰ হোৱা জৰুৰী। অৱশ্যে অসুবিধা বশতঃ ছয় মহীয়া ভেড়া কুৰবাণী কৰিব পাৰি। প্ৰিয় নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, ‘‘দাঁত নোলোৱালৈকে যবেহ নকৰিবা। কিন্তু সেইটো দুৰ্লভ হ’লে ছয় মাহৰ ভেড়া যবেহ কৰা। ’’
কিন্তু উলামাসকল এই বিষয়ে একমত যে, ছয় মাহ বয়সীয়া ভেড়াৰ কুৰবাণী সিদ্ধ হ’ব; তদুপৰি অন্য পশু পোৱা যাওক অথবা নাযাওক। অধিকাংশ উলামাই সেই হাদীছৰ আদেশক ‘ইস্তিহবাব’ (উত্তম) বুলি গ্ৰহণ কৰিছে আৰু কৈছে যে, সেই হাদীছৰ মৰ্মাৰ্থ এই নহয় যে, অন্য কুৰবাণীৰ পশু নাপালেহে ছমহীয়া বয়সৰ ভেড়া জাতৰ কুৰবাণী বৈধ। যিহেতু এনেকুৱা অন্যান্য দলিলও আছে যাৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হয় যে, সেই বয়সীয়া ভেড়াৰও কুৰবাণী বৈধ; প্ৰকাশতঃ যদিও কুৰবাণীদাতা অন্য দাঁতালো পশু পাইও থাকে। যেনে¸ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, ‘‘ছমাহ বয়সীয়া ভেড়াৰ জাত উত্তম কুৰবাণী। ’’
২। পশু যেন নিম্নোক্ত ত্ৰুটিসমূহৰ পৰা মুক্ত হয়; (ক) এটা চকু স্পষ্ট কণা। (খ) স্পষ্ট ব্যাধি। (গ) স্পষ্ট খোৰা। (ঘ) অন্তিম বাৰ্ধক্য।
এই ক্ষেত্ৰত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, ‘‘চাৰি প্ৰকাৰৰ পশু কুৰবাণী কৰা বৈধ বা সিদ্ধ নহয়; (এটা চকু) স্পষ্ট কণা, স্পষ্ট ৰোগীয়া, স্পষ্ট খোৰা আৰু দুৰাৰোগ্য ভগ্নপদ। ’’
এতেকে এই চাৰিৰ কোনো এক ত্ৰুটিযুক্ত পশুৰ দ্বাৰা কুৰবাণী সিদ্ধ নহয়। ইবনে কুদামাহ (ৰহ.)য়ে কৈছে, ‘এই বিষয়ে কোনো মতভেদ আমি নাজানো। ’
কাৰ ওপৰত কোৰবাণী ওৱাজিব
প্ৰাপ্তবয়স্ক, সুস্থমস্তিষ্কসম্পন্ন প্ৰত্যেক মুছলিম নৰ-নাৰী, যিয়ে ১০ যিলহজ্ব ফজৰৰ পৰা ১২ যিলহজ্ব সূৰ্যাস্ত পৰ্যন্ত সময়ৰ ভিতৰত প্ৰয়োজনৰ অতিৰিক্ত নিছাব পৰিমাণ সম্পদৰ মালিক হ’ব তাৰ ওপৰত কুৰবাণী কৰা ওৱাজিব।
টকা-পইচা, সোণ-ৰূপ, অলঙ্কাৰ, বসবাস ও খোৰাকিৰ প্ৰয়োজন নহোৱা এনেকুৱা ভূমি, প্ৰয়োজনৰ অতিৰিক্ত ঘৰ, ব্যৱসায়িক পণ্য ও অপ্ৰয়োজনীয় সকলো আচবাব-পত্ৰ কুৰবাণীৰ নিছাবৰ ক্ষেত্ৰত হিচাবযোগ্য।
আৰু নিছাব হ’ল স্বৰ্ণৰ ক্ষেত্ৰত ৭.৫ টোলা, ৰূপৰ ক্ষেত্ৰত ৫২.৫ টোলা, টকা-পইচা ও অন্যান্য বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত নিছাব হ’ল ইয়াৰ মূল্য ৫২.৫ ৰূপৰ মূল্যৰ সমপৰিমাণ হোৱা। আনহাতে সোণ বা ৰূপ নাইবা টকা-পইচা এইবোৰৰ কোনো এটি যদি পৃথকভাৱে নিছাব পৰিমাণ নাথাকে, কিন্তু প্ৰয়োজনৰ অতিৰিক্ত একাধিক বস্তু মিলি ৫২.৫ টোলা ৰূপৰ মূল্যৰ সমপৰিমাণ হৈ যায় তেনেহ’লেও তাৰ ওপৰত কুৰবাণী কৰা ওৱাজিব।
কোৰবাণী সম্বন্ধীয় কেইটিমান জাল-জঈফ হাদীছ
মুছলিমসকলৰ হাদিছৰ ওপৰত থকা কিতাপত কোৰবাণী সম্বন্ধীয় কিছু জাল হাদিছ (মিছা হাদিছ) ইয়াত উল্লেখ কৰা হ'ল-
(১) কুৰবাণীৰ জন্তু কিয়ামতৰ দিনা তাৰ শিং, নোম আৰু খুৰাসহ হাজিৰ হ’ব---।
(২) কুৰবাণী তোমালোকৰ পিতা ইব্ৰাহিমৰ ছুন্নত। তাৰ প্ৰত্যেকডাল নোমৰ পৰিবৰ্তে আছে এটিকৈ নেকী।
(৩) কুৰবাণীৰ প্ৰথম বিন্দু ৰক্তৰ সৈতে পূৰ্বৰ সমস্ত গুনাহ মাফ হৈ যায়। পশুটিক তাৰ ৰক্ত আৰু গোস্তসহ তুলাচনীত ৭০ গুণ ওজন কৰি দিয়া হ’ব।
(৪) শুদ্ধ মনে ছওৱাবৰ উদ্দেশ্যত কুৰবাণী কৰিলে সেইটো জাহান্নামৰ পৰা পৰ্দাৰ দৰে হ’ব।
(৫) তোমালোকে তোমালোকৰ কুৰবাণীক মোটা-তাজা কৰা। কাৰণ সেইটো তোমালোকৰ পুল-ছিৰাত পাৰ কৰাৰ কাৰণে বাহন হ’ব।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:উৎসৱ শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
স্মিতা মাধৱ
স্মিতা মাধৱ (Smitha Madhav) এগৰাকী কৰ্ণাটিক ধ্ৰুপদী গায়িকা আৰু ভাৰতনাট্যম নৃত্যশিল্পী। কৰ্ণাটিক সংগীত হৈছে সাধাৰণতে ভাৰতৰ দক্ষিণ অংশৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সংগীতৰ এক প্ৰণালী আৰু ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ দুটা মুখ্য শ্ৰেণীবিভাজনৰ ভিতৰত এটা (আনটো হৈছে হিন্দুস্তানী ধ্ৰুপদী সংগীত)।
সংগীত জীৱন
স্মিতা "শ্ৰুতি লয় কেন্দ্ৰ নটৰাজলয়"ৰ পৰিচালক গুৰু নৃত্য চহুদামণি শ্ৰীমতি ৰাজেশ্বৰী সৈনাথৰ পৰা ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ লয়। এই প্ৰতিষ্ঠানটো মৰুদাংগম মায়েষ্ট্ৰো কৰৈকুডি মণিৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। তেওঁ হাইদৰাবাদ চিষ্টাৰ বুলি জনাজাত ললিতা আৰু সুপ্ৰিয়াৰ পৰা কৰ্ণাটিক ধ্ৰুপদী সংগীতৰ উন্নত প্ৰশিক্ষণ লৈ আছে। স্মিতা তেলেগু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংগীত আৰু নৃত্য বিষয়ত ডিজটিংশ্যনসহ ডিপ্লমা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তেওঁ বৰ্তমান ইন্দিৰাকলা সংগীত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা নৃত্যত মাষ্টাৰছ প্ৰগ্ৰাম আৰু মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংগীতত মাষ্টাৰছ প্ৰগ্ৰাম কৰি আছে। তেওঁ "ইণ্ডিয়ান কাউঞ্চিল ফৰ কালচাৰেল ৰিলেশ্যনচ" (চমুকৈ আই. চি. চি. আৰ.) -ৰ এগৰাকী ইমপেনেল শিল্পী।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
অসমৰ নদীসমূহৰ তালিকা
অসমৰ বুকুত নদী, উপনৈ, জান, জুৰি, লুইতৰ পৰা বৰাকলৈ, দিখৌৰ পৰা সোৱণশিৰিলৈ এই নদ-নদী বোৰ অসমৰ মানুহৰ সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ বাবে বৰ মূল্যবান। অসমৰ সৰু-বৰ বহুত নৈত পানীৰদ্বাৰা ভালে মান জলসিঞ্চন আৰু খোৱা পানী যোগান আঁচনি কাৰ্য্যকৰি কৰা হৈছে। বৰ্ত্তমান বহুত নদ-নদী অতি অৱহেলিত অৱস্থাত আছে। বৰ্ত্তমান নদীৰ কাম যেন সমস্ত আৱৰ্জনা কাঢ়িওৱাটোহে। ঘৰ-বাৰী সঁজা, বাট-পদূলি বন্ধাৰ উপৰিও খেতিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰি বহুত সৰুসুৰা নৈ-বিল নিচিহ্ন কৰাত প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য হেৰাই গৈছে ফলত পৰিবেশৰ ওপৰত হেঁচা পৰিছে। অসমত সকলো প্ৰকাৰৰ নৈ পোৱা যায়। নদীসমূহৰ কাৰিকৰী তথা বিজ্ঞানভিত্তিক গৱেষণাৰ বাবে অসমখন সৰ্বো্‍তকৃষ্ট প্ৰাকৃতিক কৰ্মশালা। মীন পালন, নৌ পৰিবহণ, প্ৰমোদ ভ্ৰমণ আদি কাৰ্যত অসমৰ নদ নদী সমূহক ব্যৱহাৰ কৰাৰ থল আছে। অসমৰ নদ-নদীসমূহৰ সুসংগত অধ্যয়ন আৰম্ভ হ’লে নদী সমন্ধে লাগতিয়াল আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ নতুন সূত্ৰ আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা নথকা নহয়। সেয়েহে নৈসমূহৰ গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰি ইহঁতক আদৰ কৰাটো সকলোৰে বাবে বাঞ্ছনীয় হৈ পৰিছে।