cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
তীজান বাঈ
তীজান বাঈ (জন্ম ২৪ এপ্ৰিল ১৯৫৬) এগৰাকী ভাৰতীয় লোক-সংগীতৰ শিল্পী। তেওঁ ছত্তীছগঢ়ৰ বিখ্যাত পৰিবেশ্য কলা পাণ্ডৱনীৰ লগত জড়িত। পাণ্ডৱনীত মহাভাৰতৰ কাহিনী গীত আৰু বাদ্যযন্ত্ৰৰ মাধ্যমৰে পৰিবেশন কৰা হয়। তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে ১৯৮৭ চনত পদ্মশ্ৰী, ২০০৩ চনত পদ্মভূষণ আৰু ২০১৯ চনত পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰিছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ১৯৯৫ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ২০১৮ চনত জাপানৰ ফুকুওয়া প্ৰাইজ লাভ কৰিছিল। ২০০৩ চনত তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে বিলাসপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ে সন্মানীয় ডি.লিট. ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৬ চনৰ ২৪ এপ্ৰিল তাৰিখে ছত্তীছগঢ়ৰ ভিলাই চহৰ পৰা ১৪ কিঃমিঃ নিলগৰ গনীয়াৰী গাঁৱত তীজান বাঈৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ চুনুক লাল পাৰ্দ্ধি আৰু মাতৃ সুখৱতী। তেওঁলোক ছত্তীছগঢ়ৰৰ পাৰ্দ্ধি অনুসূচীত জনজাতি সম্প্ৰদায়ৰ। তীজান বাঈ তেওঁলোকৰ পাঁচ গৰাকী সন্তানৰ জ্যেষ্ঠ সন্তান।
তেওঁ শিশুকালত তেওঁৰ মাতৃফালৰ ককাকে ছত্তীছগঢ়ী হিন্দীত সবল সিং চৌহানে লিখা মহাভাৰতৰ আবৃত্তি শুনি ইয়াৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈছিল। অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে তেওঁ এই মহাভাৰতৰ অধিক অংশ মুখস্থ কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ উমেদ সিং দেশমুখৰ ওচৰত অনানুষ্ঠানিক ভাবে প্ৰশিক্ষিত হৈছিল।
তেওঁৰ ১২ বছৰ বয়সতে বিবাহ হৈছিল। তেওঁ মহিলা হোৱাৰ পিছতো পাণ্ডৱনী পৰিবেশন কৰাৰ বাবে পাৰ্দ্ধি সমাজৰ পৰা তেওঁক বহিষ্কৃত কৰা হৈছিল। তেওঁ নিজে এক সৰু কুটিৰ সাজি তাতে বসবাস কৰিছিল কিন্তু তেওঁ পৰিবেশন কেতিয়াও নেৰিল। তেওঁৰ প্ৰথম স্বামীৰ ওচৰত তেওঁ ঘূৰি নগল আৰু পিছলৈ বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিলে। পিছলৈ তেওঁ টুক্কা ৰামৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
কৰ্মজীৱন
১৩ বছৰ বয়সত তেওঁ চন্দ্ৰখুৰী নামৰ ওচৰৰ গাঁও এখনত প্ৰথম বাৰৰ ৰাজহুৱা মঞ্চত পৰিবেশন কৰিছিল। ইয়াত ১০ টকাৰ মাননিৰে প্ৰথম বাৰৰ বাবে পাণ্ডৱনী লোকসংগীতৰ কপালিক শৈলী পৰিবেশন কৰিছিল। সেই সময়ৰ প্ৰচলিত ৰীতি অনুসৰি মহিলা সকলে কেৱল বহি থকা বেদমতী শৈলী মতেহে পাণ্ডৱনী পৰিবেশন কৰিছিল। কিন্তু তীজান বাঈয়ে এই প্ৰচলিত ৰীতি ভংগ কৰি আগতে কেৱল পুৰুষ সকলে কৰা থিয় হৈ উচ্চস্বৰত পাণ্ডৱনী পৰিবেশন কৰিছিল।
অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে তেওঁ চুবুৰীয়া গাঁও সমূহত জনাজাত হল আৰু বিশেষ অনুষ্ঠান আৰু উৎসৱত পৰিবেশন বাবে নিমন্ত্ৰণ লাভ কৰিবলৈ ধৰিলে। মধ্য প্ৰদেশৰ এজন বিখ্যাত থিয়েটাৰ শিল্পী হাবিব তনবীৰে তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ উমান পায়। তাৰ ফলশ্ৰুতিত তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীৰ সন্মুখত পৰিবেশন কৰিবলৈ সুযোগ লাভ কৰে।
১৯৮০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ পৰা তেওঁ দেশ-বিদেশৰ বিভিন্ন ঠাইত পাণ্ডৱনী পৰিবেশন কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ লাভ কৰিছিল। তেওঁ যুক্তৰাজ্য, ফ্ৰান্স, ছুইজাৰলেণ্ড, জাৰ্মানী, তুৰ্কী, টুনিছিয়া, মাল্টা, চাইপ্ৰাছ, ৰোমানিয়া আৰু মৰিছাছ দেশত পৰিবেশনৰ সুবিধা লাভ কৰিছে। তেওঁ জৱাহৰলাল নেহৰুৰ কিতাপৰ ওপৰত শ্যাম বেনেগালে নিৰ্মাণ কৰা দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক ভাৰত এক খোজৰ এটা খণ্ডত মহাভাৰত পৰিবেশন কৰিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
তীজান বাঈয়ে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সমূহ হ'ল:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকশিল্পী
ভাৰতৰ ৰাজনৈতিক দলসমূহৰ তালিকা
ভাৰতত বহুদলীয় ব্যৱস্থা আছে। ভাৰতীয় নিৰ্বাচন আয়োগে বস্তুনিষ্ঠ মাপকাঠীৰ ভিত্তিত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায় আৰু ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ ৰাজনৈতিক দলসমূহক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে। এটা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ৰাজনৈতিক দলে সংৰক্ষিত দলৰ প্ৰতীক, চৰকাৰী টেলিভিছন আৰু ৰেডিঅ'ত বিনামূলীয়া সম্প্ৰচাৰৰ সময়, নিৰ্বাচনৰ তাৰিখ নিৰ্ধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত পৰামৰ্শ আৰু নিৰ্বাচনী নিয়ম আৰু বিধি নিৰ্ধাৰণৰ ক্ষেত্ৰত ইনপুট দিয়াৰ দৰে বিশেষাধিকাৰ লাভ কৰে। স্থানীয়, ৰাজ্যিক বা ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিব বিচৰা আন ৰাজনৈতিক দলসমূহ ভাৰতৰ নিৰ্বাচন আয়োগৰ দ্বাৰা পঞ্জীয়ন হোৱাটো বাধ্যতামূলক। পঞ্জীয়নভুক্ত দলসমূহক ইচিআইৰ দ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ৰাষ্ট্ৰীয় দল বা ৰাজ্যিক পক্ষ হিচাপে উন্নীত কৰা হয় যদিহে তেওঁলোকে লোকসভা বা ৰাজ্যিক বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ পিছত প্ৰাসংগিক মাপকাঠী পূৰণ কৰে।  স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত পক্ষৰ মৰ্যাদা ইচিআইয়ে সময়ে সময়ে পৰ্যালোচনা কৰে।
ৰাষ্ট্ৰীয় দল
পঞ্জীয়নভুক্ত দল এটাক ৰাষ্ট্ৰীয় দল হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয় যদিহে ই তলত উল্লেখ কৰা তিনিটা চৰ্তৰ যিকোনো এটা পূৰণ কৰে:
৮ টা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ৰাষ্ট্ৰীয় দল হৈছে:
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজনীতি
ৰাষ্ট্ৰীয় মতদাতা দিৱস
ৰাষ্ট্ৰীয় মতদাতা দিৱস ভাৰতত প্ৰতি বছৰে ২৫ জানুৱাৰী তাৰিখে পালন কৰা হয়। ২০১১ চনৰ ২৫ জানুৱাৰী তাৰিখে ভাৰতৰ নিৰ্বাচনী আয়োগৰ ৬১তম প্ৰতিষ্ঠা দিৱসৰ লগত সংগতি ৰাখি তেতিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰতিভা পাটিলে এই দিৱসৰ আনুষ্ঠানিক পাতনি কৰিছিল।
প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিঙে সভাপতিত্ব কৰা কেবিনেট মন্ত্ৰীৰ এক মিটিংত ৰাষ্ট্ৰীয় মতদাতা দিৱস উদযাপনৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল। ভাৰতৰ আইন মন্ত্ৰণালয়ে এই দিৱস উদযাপন কৰা প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল।
উদযাপন
ৰাষ্ট্ৰীয় মতদাতা দিৱস ভাৰতৰ সকলো নিৰ্বাচনী কেন্দ্ৰত পালন কৰা হয়। প্ৰতিটো নিৰ্বাচনী কেন্দ্ৰত ১৮ বছৰ সম্পূৰ্ণ কৰা ব্যক্তি চিনাক্ত কৰি তেওঁলোকক ভোটদানৰ বিষয়ে সজাগ কৰা এই দিৱসৰ মূল উদ্দেশ্য। ভোটাধিকাৰ লাভ কৰা ব্যক্তিক চিনাক্ত কৰি ভোটাৰ পৰিচয় পত্ৰ প্ৰদান কৰা এই দিৱসৰ অন্যতম উদেশ্য।
প্ৰতি বছৰে ১ জানুৱাৰীত এই চিনাক্তকৰণ প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ কৰা হয় আৰু ২৫ জানুৱাৰীত তেওঁলোকক ফটোযুক্ত ভোটাৰ কাৰ্ড প্ৰদান কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
কাছুটি
কাছুটি (Kasuti) ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যত অনুশীলন কৰা লোক এম্ব্ৰইডাৰীৰ এক পৰম্পৰাগত ৰূপ। কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীৰ কাম অতি জটিল হয়। কেতিয়াবা হাতেৰে ৫,০০০টা লৈকে চিলাই কৰি ইয়াক প্ৰস্তুত কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে ইল্কাল শাৰী, ৰবিকে আৰু আংগী বা কুৰ্তাৰ দৰে পোছাকৰ ওপৰত কাছুটি কৰা হয়। কৰ্ণাটক হস্তশিল্প উন্নয়ন নিগমে কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীৰ বাবে ভৌগোলিক স্বীকৃতি সুৰক্ষা বহন কৰে আৰু ই কাছুটিৰ ওপৰত বৌদ্ধিক সম্পত্তিৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰে।
ইতিহাস
চালুক্যসকলৰ শাসনকালৰ পৰা কাছুটি কলা প্ৰচলিত। কাছুটি নাম কাই অৰ্থাৎ হাত আৰু ছুটি অৰ্থাৎ কপাহৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। অৰ্থাৎ আক্ষৰিকভাবে ই কপাহ ব্যৱহাৰ কৰি হাতেৰে কৰা এক কাৰ্যকলাপ সূচায়। ১৭ শতিকাৰ মহীশূৰ ৰাজ্যৰ মহিলা ৰাজগণিকাসকল ৬৪টা কলাত দক্ষ হব লাগিছিল আৰু কাছুটি এইবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীত কৰ্ণাটকৰ ৰংগোলী প্ৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত লোক ডিজাইন, আইনা ব্যৱহাৰ কৰা এম্ব্ৰইডাৰী আৰু সোণ আৰু ৰূপৰ সূতা এম্ব্ৰইডাৰী বেছিভাগ বিবাহৰ দৰে বিশেষ অনুষ্ঠানৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। কৰ্ণাটকত কাছুটিৰ সৈতে এম্ব্ৰইডাৰী কৰা শাৰীবোৰ কইনাৰ পাৰম্পৰিক সাজৰ অংশ। উদাহৰণ স্বৰূপে চন্দ্ৰকালী শাৰী নামৰ কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীৰ সৈতে ক'লা ৰেচমেৰে তৈয়াৰ কৰা একপ্ৰকাৰৰ শাৰী মুখ্য গুৰুত্বপূৰ্ণ কইনাৰ সাজ আছিল।
বৰ্ণনা
কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীত গোপুৰা, ৰথ, পালকি, চাকি আৰু শংখৰ দৰে অতি জটিল আৰ্হিৰ এম্ব্ৰইডাৰী অন্তৰ্ভুক্ত। স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ সামগ্ৰী বোৰ কাছুটিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এম্ব্ৰইডাৰী কৰিব বিচৰা আৰ্হি প্ৰথমে কয়লা বা পেঞ্চিলেৰে চিহ্নিত কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত সঠিক বেজী আৰু সূতা বাছনি কৰা হয়। এই কাম অতি কঠিন আৰু কাপোৰত প্ৰতিটো সূতাৰ গণনা পৰ্যন্ত অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। কাপোৰৰ দুয়োফালে একে দেখাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ গাঁঠি ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ পেটাৰ্ণবোৰ চিলাই কৰা হয়। আকাংক্ষিত আৰ্হি প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ চিলাই নিয়োগ কৰা হয়। ব্যৱহাৰ কৰা কিছুমান চিলাই হৈছে গাভন্তী, মুৰ্গী, নেগি আৰু মেনথি। গাভন্তী হৈছে উলম্ব, অনুভূমিক আৰু কৰ্ণ ৰেখা চিহ্নিত কৰাৰ বাবে ব্যৱহৃত এটা দুবাৰ চলি থকা চিলাই, মুৰ্গী হৈছে একপ্ৰকাৰৰ বেঁকা চিলাই, নেগী হৈছে এটা চলি থকা চিলাই আৰু মেনথি হৈছে মেথিৰ বীজৰ দৰে এটা ক্ৰছ চিলাই।
বৰ্তমান স্থিতি
বৰ্তমান মহীশূৰ ৰেচম শাৰীৰ দৰে অন্যান্য পোছাক সামগ্ৰীত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ কাছুটিৰ কাম ইয়াৰ পৰম্পৰাগত সীমাৰ বাহিৰত জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে। কাছুটি সংস্কৃতিক উৎসাহিত কৰিবলৈ আৰু গ্ৰাম্য মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ শিল্প প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ এক মঞ্চ প্ৰদান কৰিবলৈ কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ সমাজ কল্যাণ বিভাগৰ দ্বাৰা কৰ্ণাটকৰ হুবলিত এটা কাছুটি কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। অৱশ্যে কাছুটিৰ কাম দুৰ্বল পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবে ক্ৰমে হ্ৰাস পাইছে আৰু বহুলোকে শিল্পটো গুৰুত্বসহকাৰে ল'বলৈ ইচ্ছুক নহয়। উদাহৰণ স্বৰূপে ধাৰৱাদৰ জেএছএছ মহাবিদ্যালয়ৰ কৰ্ণাটক কাছুটি পাঠ্যক্ৰম বন্ধ কৰিবলগীয়া হৈছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:হস্তশিল্প শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ শ্ৰেণী:কৰ্ণাটক শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
ঝ
ঝ অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ ৯ম আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে। 'ঝ'ও এটি ব্যঞ্জন বৰ্ণ, সেয়ে 'ঝ' উচ্চাৰণ কৰোঁতেও বায়ু মুখৰ ভিতৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়।
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
অৰ্ধেন্দু কুমাৰ দে
অৰ্ধেন্দু কুমাৰ দে (Ardhendu Kumar Dey ; ২৪ মাৰ্চ ১৯৩৮ – ২৭ জুলাই ২০২২) এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ তথা অসম চৰকাৰৰ জলসিঞ্চন আৰু ভূমি সংৰক্ষণ বিভাগৰ প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী । ১৯৯১ চনৰ পৰা ২০০৬ চনলৈ হোজাই সমষ্টিৰ পৰা আইএনচিৰ সদস্য হিচাপে অসম বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পিছত ২০১১ চনৰ পৰা ২০১৬ চনলৈ হোজাইৰ পৰা পুনৰ বিধায়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।২০২১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীত যোগদান কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
অৰ্ধেন্দু কুমাৰ দেই ১৯৩৮ চনৰ ২৪ মাৰ্চত অশ্বিনী কুমাৰ দে আৰু হেমলতা দেৱৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ হোজাইৰ বাসিন্দা আছিল। ১৯৬৬ চনত তেওঁ মায়া দেৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু তেওঁৰ এজন পুত্ৰ সন্তান জন্ম হয়।
যোগেন তামুলী
যোগেন তামুলী (১৯৬৯-২০১৯) তেখেত মাধৱদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপক। এতিয়ালৈকে ভালেকেইখন গ্ৰন্থ সম্পাদনা কৰাৰ লগেত নিজেও গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছে। তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। সেইখন বিশ্ববিদ্যালয়তে তেওঁ আলোচনী শাখাৰ সম্পাদক আছিল। তেখেতে ১৯৮৮ চনৰ পৰা আলোচনী, বাতৰি-কাকত, স্মৃতিগ্ৰন্থ, ভাওনাৰ নাটৰ পাণ্ডুলিপি সংগ্ৰহ কৰি আহিছে আৰু সেইবোৰ মেগাজিয়াম নামেৰে এটা সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষণ কৰিছে। মেগাজিয়ামত বৰ্তমান প্ৰায় ১৮০০ বিধমান আলোচনী, বাতৰি-কাকত, স্মৃতিগ্ৰন্থ আদি সংগ্ৰহ আৰু সংৰক্ষণ কৰা হৈছে।
জন্ম
যোগেন তামুলীৰ জন্ম হয় ১৯৬৯ চনত পুলিনাহৰণি গাঁৱত, লখিমপুৰত। পিতৃৰ নাম বোধেশ্বৰ তামুলী আৰু মাতৃৰ নাম সাৰদা তামুলী।
শিক্ষা
১৯৯৩ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ।
কৰ্মজীৱন
লখিমপুৰ জিলাৰ নাৰায়ণপুৰস্থিত মাধৱদেৱ মহাবিদ্যালয়ত অসমীয়া বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা যোগেন তামূলী মহাবিদ্যালয়খনৰ উন্নীতকৰণৰ পিছত মাধৱদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপক হিচাপে মৃত্যুৰ দিনলৈকে কৰ্মৰত আছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
কেলিগোলা
কেলিগোলা (সম্পূৰ্ণ নাম: গেয়াচ জুলিয়াছ চিজাৰ আগষ্টাচ জাৰমানিকাচ; ৩১ আগষ্ট, ১২ খ্ৰীষ্টাব্দ-২৪ জানুৱাৰী, ৪১ খ্ৰীষ্টাব্দ) ৩৭ ৰপৰা ৪১ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ সম্ৰাট আছিল। তেওঁ বিখ্যাত ৰোমান সেনাধক্ষ্য জাৰমানিকাচ আৰু আগষ্টাচৰ নাতিনী এগ্ৰীপিনা দা এলডাৰৰ পুত্ৰ আছিল আৰু জনশ্ৰুতি অনুসৰি ৰোমান সাম্ৰাজ্যত শাসন কৰা প্ৰথম ৰাজবংশ জুলিঅ'-ক্লডিয়ান বংশত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। জাৰমানিকাচৰ খুড়াক তথা সতীয়া পিতৃ টাইবেৰিয়াচে ১৪ খ্ৰীষ্টাব্দত আগষ্টাচক ৰোমৰ সম্ৰাট হিচাবে উত্তৰাধিকাৰী পাতে।
জুলিয়াছ চিজাৰৰ পাছত জন্ম লাভ কৰা, যদিও তেওঁৰ নাম গেয়াচ চিজাৰ আছিল, উপনাম আছিল কেলিগোলা (যাৰ অৰ্থ হৈছে "সৈনিকৰ সৰু জোতা"), তেওঁৰ দেউতাকৰ সৈনিকসকলে জাৰ্মানিয়া যুদ্ধৰ সময়ত দিছিল। ১৯ খ্ৰীষ্টাব্দত এন্টিয়কত জাৰমানিকাচৰ মৃত্যু হোৱাৰ পাছত এগ্ৰীপিনিয়াই ছয় সন্তানৰ সৈতে ৰোমলৈ উভটি আহে আৰু টাইবেৰিয়াচৰ লগত এক তিক্ত মতানৈক্যত অৱতীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ ফলত এগ্ৰীপিনিয়াৰ সংসাৰ ধ্বংস হয় আৰু কোনোমতে পুৰুষৰ ভিতৰত কেৱলমাত্ৰ কেলিগোলাই বাচি থাকে। ৩১ খ্ৰীষ্টাব্দত কেলিগোলাই কেপ্ৰি দ্বীপৰপৰা আমন্ত্ৰণ পায়, য'ত টাইবেৰিয়াচক পাঁচ বছৰৰ আগেয়ে বিতাৰিত কৰা হৈছিল। টাইবেৰিয়াচৰ মৃত্যুৰ পাছত ৩৭ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ সতীয়া ককাকৰ ঠাইত সম্ৰাট হিচাপে অভিষিক্ত হয়।
৪১ খ্ৰীষ্টাব্দৰ আগভাগত প্ৰেট'ৰিয়ান গাৰ্ড, চিনেটৰ আৰু আদালতৰ বিষয়ববীয়াৰ ষঢ়যন্ত্ৰৰ ফলত তেওঁক হত্যা কৰা হৈছিল। অৱশ্যে ষঢ়যন্ত্ৰকাৰী সকলৰ ৰোমান সম্ৰাজ্য অধিকাৰ সুযোগৰ চেষ্টা চেদেলি-ভেদেলি হৈ পৰিছিল। কেলিগোলাৰ হত্যাৰ দিনাই প্ৰেট'ৰিয়ান সকলে তেওঁৰ খুড়াক ক্লডিয়াচক সম্ৰাট বুলি ঘোষণা কৰিছিল। যিকি নহওক ৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁৰ ভাগিনীয়েক নেৰু অৱদমিত হোৱালৈকে জুলিঅ'-ক্লডিয়ান বংশই সম্ৰাজ্য পৰিচালনা কৰিছিল, ক্লডিয়াচৰ মৃত্যুয়েই প্ৰকৃততে জুলী চিজাৰ ক্ৰমৰ শেষ পুৰুষ বুলি পৰিগণিত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ইটালীৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:শাসক
ৰাঘৱ চন্দ্ৰ ডেকা
ৰাঘৱ চন্দ্ৰ ডেকা এগৰাকী ভাৰতীয় ভূ-চুম্বকীয় বিজ্ঞানী তথা দক্ষিণ মেৰুত বা এণ্টাৰ্কটিকাত খোজ পেলোৱা প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া ব্যক্তি। ১৯৮৭ চনৰ ২৫ নৱেম্বৰত কুমেৰু অভিমুখে যাত্ৰা কৰা সপ্তম ভাৰতীয় কুমেৰু অভিযাত্ৰী দলৰ তেওঁ এজন সদস্য আছিল। তেওঁ এণ্টাৰ্কটিকাত অৱস্থিত ভাৰতীয় গৱেষণা কেন্দ্ৰ "দক্ষিণ গংগোত্ৰী"ত ১৬ মাহ থাকি দক্ষিণ মেৰুৰ চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৪৮ চনত বৰপেটা জিলাৰ কাৰাকুছি গাঁৱত ৰাঘৱ চন্দ্ৰ ডেকাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম দীননাথ কলিতা। ১৯৬৪ চনত তেওঁ সৰ্থেবাৰী বালক উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৬৮ চনত গুৱাহাটীৰ প্ৰাগজ্যোতিষ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক আৰু ১৯৭০ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিত বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছলৈ তেওঁ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল পাৰ্বত্য বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰীও লাভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
তেওঁ ১৯৭৩ ভাৰতীয় ভূ-চুম্বকীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান, শ্বিলঙত যোগদানেৰে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। ১৯৮১ চনত তেওঁ শ্বিলঙৰ "চৌম্বকীয় নিৰীক্ষণ কেন্দ্ৰ" স্থাপন কৰিছিল। ১৯৮৭ চনৰ ২৫ নৱেম্বৰত কুমেৰু অভিমুখে যাত্ৰা কৰা সপ্তম ভাৰতীয় কুমেৰু অভিযাত্ৰী দলৰ তেওঁ এজন সদস্য আছিল। তেওঁ এণ্টাৰ্কটিকাত অৱস্থিত ভাৰতীয় গৱেষণা কেন্দ্ৰ "দক্ষিণ গংগোত্ৰী"ত ১৬ মাহ থাকি দক্ষিণ মেৰুৰ চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছিল। ১৯৮৯ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ দক্ষিণ মেৰুৰ পৰা ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে। ১৯৮৯ চনতে তেওঁ মুম্বাইৰ অলিবাগত অৱস্থিত ভাৰতীয় ভূ-চুম্বকীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ মুৰব্বী হিচাপে নিযুক্ত হয়। তেওঁ চুম্বকীয় বিজ্ঞানৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি উচ্চমানৰ চুম্বকীয় তথ্য লিপিবদ্ধ কৰা কেইবাটাও পদ্ধতি উদ্ভাৱন কৰিছিল। তেওঁ শিলাস্তৰৰ চুম্বকত্ব জোখৰ বাবে ইণ্টাৰমেগনেট নামৰ এক নতুন পদ্ধতি উলিয়াইছিল। তেওঁ অলিবাগ কেন্দ্ৰত ভূ-চুম্বকীয় যাদুঘৰ স্থাপন কৰিছিল। তেওঁ পুডুচেৰী, বিশাখাপত্তনম আৰু শিলচৰত চৌম্বকীয় নিৰীক্ষণ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল। ২০০৮ চনত ভাৰতীয় ভূ-চুম্বকীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ বিজ্ঞানী
হামিদাবাদ মহাবিদ্যালয়, সাতশিয়া
হামিদাবাদ মহাবিদ্যালয়, সাতশিয়া (Hamidabad College, Satsia) খন ১৯৭৯ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰ তাৰিখত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। অসমৰ ধুবুৰী জিলাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ দক্ষিণ পাৰৰ জামাদাৰহাট নামৰ ঠাইখনত এই মহাবিদ্যালয়খন অৱস্থিত। মহাবিদ্যালয়খন পোৰাভিটা বজাৰৰ পৰা আধা কিলোমিটাৰ দূৰৈত সাতশিয়া গাঁৱত অৱস্থিত। ফকিৰগঞ্জ থানাৰ পৰা প্ৰায় ১০ কিলোমিটা দূৰৈত (উত্তৰ-পশ্চিম মেৰুত) অৱস্থিত, টিক্ৰিকিল্লা বজাৰ (মেঘালয়)ৰ পৰা প্ৰায় ১২ কিলোমিটাৰ দূৰত, লক্ষিপুৰ নগৰৰ পৰা পশ্চিম-উত্তৰ মেৰুত প্ৰায় ২৫ কিলোমিটাৰ দূৰত। হামিদাবাদ মহাবিদ্যালয়ৰ মুঠ আসনৰ সংখ্যা ৯০০ খন। মহাবিদ্যালয়খনত আৰ্টচ ষ্ট্ৰিম (কলা শাখা) কোৰ্চবোৰ পঢ়ুৱা হয়। লগতে এটা মেজৰ বিষয়ো বাছি ল’ব পাৰে। আৰ্টচৰ বাহিৰে এই মহাবিদ্যালয়খনত বিজ্ঞান তথা বাণিজ্য শাখাৰ বিষয়সমূহ লোৱাৰ সুবিধা নাই। এই মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীন।
ইতিহাস
thumb|হামিদাবাদ মহাবিদ্যলয়ৰ প্ৰৱেশপথ এই মহাবিদ্যালয়খন ১৯৭৯ চনৰ ১৬ নৱেম্বৰ তাৰিখত মৰহুম মৌলনা পীৰ আব্দুল হামিদ খাঁন ভাষানী চাহাবে এই অঞ্চলৰ শিক্ষাৰ উন্নতিৰ হকে স্থাপন কৰিছিল। কলেজখন স্থাপন হোৱাৰ পিছৰ পৰাই দীৰ্ঘদিন ধৰি চৰকাৰীকৰণ হোৱা নাছিল। অৱশেষত দীৰ্ঘদিন পিছত মহাবিদ্যালয়খন ০১/০১/২০১৩ চনৰ পৰা অসম চৰকাৰৰ কৰ্তৃক প্ৰৱৰ্তিত হৈছে, এয়া মহাবিদ্যালয়ৰ শুভাকাংক্ষীৰ বাবে অপৰিসীম আনন্দ আৰু গৌৰৱৰ কথা।
তথ্য উৎস্য
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
চ্যু-জিন-ফা
উত্তৰাধিকাৰ আৰু প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
চুজিন্‌ফা নামৰূপীয়া ৰজা টাইলাইৰ পুত্ৰ আৰু পূৰ্বৰ ৰজা চুচেংফা ওৰফে প্ৰতাপ সিংহৰ নাতি আছিল। তেওঁ আহোম ৰাজবংশৰ নামৰূপীয়া ফৈদৰ কোঁৱৰ আছিল। ৰজা হোৱাৰ আগতে তেওঁৰ নাম আছিল অৰ্জুন কোঁৱৰ। তেওঁৰ কুঁৱৰী আছিল সম্ভ্ৰান্ত সন্দিকৈ পৰিয়ালৰ জীয়ৰি আৰু তেওঁৰ ফালৰ পৰা চুজিন্‌ফাৰ চেংমুং, দীঘলা, চুত্যাং আৰু চুন্নাং নামৰ চাৰিজন পুত্ৰ আছিল। তেওঁলোকক যথাক্ৰমে কলীয়া গোহাঁই, দীঘলা গোহাঁই, ধলা গোহাঁই আৰু সৰু গোহাঁই নামেৰে জনা গৈছিল। চুজিন্‌ফাই সপৰিয়ালে দিহিংত নিজা ঘৰ-বাৰী তদাৰক কৰি আছিল।
সিংহাসনত আৰোহণ
১৬৭২ চনত চুন্যৎফা ওৰফে উদয়াদিত্য সিংহৰ ক্ষমতাচ্যুতি আৰু প্ৰাণনাশৰ পিছত ৰাজ্যৰ শাসনভাৰ দুৰ্বল ৰজাৰ হাতত ন্যস্ত হয়। সেই সময়ছোৱাত তিনিজন শীৰ্ষ ৰাজবিষয়া ক্ৰমে ডেবেৰা বৰবৰুৱা, আতন বুঢ়াগোহাঁই আৰু লালুকসোলা বৰফুকনৰ মাজত ক্ষমতাক লৈ অঁৰিয়াঅঁৰি চলে। যি সময়ত অসমৰ বহুসংখ্যক ক্ষমতাশালী বিষয়া (তেওঁলোকক শৰাইঘটীয়া হিচাপে জনা যায়) শৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ পিছত নতুনকৈ দখল কৰা গুৱাহাটীৰ পহৰাদাৰী কৰা কাৰ্যত ব্যস্ত আছিল এই যুঁজখনত প্ৰথমে গড়গাঁৱৰ প্ৰশাসনিক ক্ষেত্ৰখনৰ হৰ্তা-কৰ্তা বিধতা ৰূপত ডেবেৰা বৰবৰুৱাৰ উত্থান ঘটে। ডেবেৰা ক্ষমতাত থকা কালছোৱাত তিনি বছৰৰ ভিতৰতে তিনিজনকৈ ৰজাক ক্ষমতাচ্যুত কৰি বধ কৰা হয়। চুন্যাৎফাৰ পিছত বৰবৰুৱাই চুক্লমফা আৰু চুহুংক ৰাজপাটত বহোৱাই পিছলৈ বধ কৰে। ইয়াৰ পিছত তুংখুঙীয়া ফৈদৰ কোঁৱৰ গোবৰ ৰজাক সিংহাসনত উঠোৱা হয়। ইফালে শৰাইঘটীয়াসকলে ডেবেৰাৰ স্বেচ্ছাচাৰৰ অন্ত পেলাবলৈ সিদ্ধান্ত লয় আৰু সেয়ে প্ৰধান মন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ নেতৃত্বত ৰাজধানী গড়গাঁৱলৈ অগ্ৰসৰ হয়। ডেবেৰা বৰবৰুৱা আৰু গোবৰ ৰজাক বন্দী কৰি মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। বিষয়াসকলে আতন বুঢ়াগোহাঁইক সিংহাসনত বহিবলৈ কয় যদিও তেওঁ এই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰে। বুঢ়াগোহাঁয়ে ৰাজপাটৰ উপযুক্ত ৰাজকোঁৱৰৰ সন্ধান কৰে আৰু অৰ্জুন কোঁৱৰক পাই তেওঁক ৰজা হিচাপে মনোনীত কৰে।
১৬৭৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ নৱেম্বৰ মাহত নতুনকৈ সজা শিঙৰিঘৰ বৰনাওশালত অৰ্জুন কোঁৱৰৰ ৰাজ-অভিষেক সম্পন্ন হয় আৰু তেওঁ আহোমমতে চুজিন্‌ফা আৰু হিন্দুমতে সুৰ সিংহ নাম লয়। দিহিংত ঘৰ হোৱাৰ বাবে তেওঁ দিহিঙীয়া ৰজা নামেৰেও পৰিচিত আছিল। চুজিন্‌ফা মহা আড়ম্বৰৰে সৈতে ৰাজপাটত উঠে। জনসাধাৰণৰ মাজত যথেষ্টসংখ্যক টকা বিতৰণ কৰা হয় আৰু সাদিনীয়াকৈ উৎসৱ চলে।
ৰাজত্বকাল
চুজিনফা আৰু আতন বুঢ়াগোহাঁয়ে ডেবেৰা বৰবৰুৱাৰ স্বৈৰাচাৰী মন্ত্ৰিত্বত অস্থিৰ হৈ পৰা ৰাজধানী গড়গাঁৱৰ প্ৰশাসনিক দিশটোৰ ঠান-থিত লগাবলৈ তৎপৰ হয়। ডেবেৰাই নিযুক্তি দিয়া বিষয়াসমূহ ভাঙি নতুন বিষয়া পতা হয়। এওঁলোক হৈছে কেন্দুগুৰীয়া ছেং-ক্লঙ (বৰপাত্ৰগোহাঁই), গুইমেলা বৰগোহাঁইৰ পুত্ৰ লালুক (বৰগোহাঁই) আৰু ৰঙাচিলাৰ পুত্ৰ লানচিং-ছৈকন (বৰবৰুৱা)। ডেবেৰাই হত্যা কৰা ফুকন আৰু বৰুৱাসকলৰ পুত্ৰ আৰু ভতিজাকসকলক ফুকন আৰু বৰুৱাৰ পদত অধিষ্ঠিত কৰা হয়।
প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ সৈতে বিৰোধ
আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ জ্ঞান আৰু দূৰদৰ্শীতাৰ সহায়ত চুজিন্‌ফাৰ ৰাজত্বকাল প্ৰাচুৰ্য আৰু শান্তিপূৰ্ণ হোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দেখা গৈছিল। কিন্তু কিছুসংখ্যক বিষয়া আৰু সম্ভ্ৰান্ত লোকে বুঢ়াগোহাঁইৰ বৰ্দ্ধিত ক্ষমতালৈ মন কৰি এই কথা ভাল পোৱা নাছিল। গতিকে এই বিষয়াসকলে বুঢ়াগোহাঁই আৰু ৰজাৰ মাজত বিবাদ ঘটাবলৈ পাঙ পাতে। লাও বৰচেতিয়া নামৰ এজন বিষয়াই তেওঁলোকৰ মাজত কন্দল লগাবলৈ গাত লয়। ৰাজমাওৰ ওচৰ সম্পৰ্কীয় লোক হিচাপে ৰাজকাৰেঙলৈ বৰচেতিয়াৰ অবাধ আহ-যাহ আছিল। তেওঁ বৰকুঁৱৰীৰ মনত এক ভয় ওপজাবলৈ সক্ষম হয় যে বুঢ়াগোহাঁয়ে বৰ্তমানৰ দৰেই ক্ষমতাত অধিষ্ঠিত হৈ থাকিলে কুঁৱৰীৰ চাৰিওজন পুত্ৰলৈ বিপদ আহিব পাৰে। বৰকুঁৱৰীয়ে বৰচেতিয়াই আঙুলিয়াই দিয়াৰ দৰেই স্বৰ্গদেউক কয় যে বুঢ়াগোহাঁই আৰু ফুকনসকলে চুজিৰ্ন্‌ফাৰ পুত্ৰসকলৰ প্ৰতি কোনো ভাল ভাৱ পোষণ নকৰে আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত পুতেককেইজনৰ জীৱন সুৰক্ষিত হৈ নাথাকিবও পাৰে। ৰাজকোঁৱৰকেইজনে এই কথা সমৰ্থন কৰি কয় যে তেওঁলোক নামতহে; বুঢ়াগোহাঁয়ে সকলো ক্ষমতা নিজৰ হাতত ৰাখিছে। এনেকৈয়ে ৰজাৰ মনত আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ প্ৰতি বিদ্বেষৰ ভাৱে গঢ় লৈ উঠে।
ইফালে এদিন চিকাৰলৈ যোৱাৰ উত্তেজনাত মতলীয়া চুজিনফাৰ দুজন পুত্ৰই বুঢ়াগোহাঁইৰ বাট আগচি ধৰে। লাও বৰচেতিয়াই অসন্মান প্ৰদৰ্শনৰ এই ঘটনাটোৰ পৰিণতি গুৰুতৰ কৰি তোলে আৰু বুঢ়াগোহাঁয়ে ৰাজকোঁৱৰ কেইজনৰ ওপৰত কঠোৰ ব্যৱস্থা ল’বলৈ গুনা-গঁঠা কৰিছে বুলি অভিযোগ দিয়া হয়। তেতিয়া দুয়ো কোঁৱৰে প্ৰধানমন্ত্ৰীজনক ওচৰৰ ছাউনীত শুই থকা অৱস্থাতে হত্যা কৰিবলৈ পৰিকল্পনা কৰে। ঈফালে বৰ্চেতিয়াই এই পৰিকল্পনাৰ কথা বুঢ়াগোহাঁইক অৱগত কৰাৰ তেওঁ ঘৰলৈ পলাই সাৰে। এইদৰেই দুমুখীয়া নীতিৰে বৰচেতিয়াই ৰাজপৰিয়াল আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ সম্পৰ্ক অধিক জটিল কৰি তোলে। ইয়াৰ পিছত বৰচেতিয়াই ৰজাৰ পৰা দৈনিক বুঢ়াগোহাঁইলৈ উপহাৰ অনা-নিয়া কৰা লিগিৰী এজনীৰ হতুৱাই বুঢ়াগোহাঁইক খবৰ দিয়াই যে ৰজাই তেওঁক বন্দী কৰাৰ আয়োজন চলাইছে। বুঢ়াগোহাঁয়ে লিগিৰীজনীক ওপৰখাপৰ পদবী দিয়াৰ আশ্বাস দি এই বিষয়ে অধিক বাতৰি বিচাৰে। আনহাতে লিগিৰীয়ে ৰজাক গৈ কয় যে বুঢ়াগোহাঁয়ে ৰজাক আক্ৰমণ কৰাৰ যো-জা কৰিছে। এই কথাকেই বিশ্বাস কৰি ৰজাই কাৰেঙৰ দুৱাৰত অতিৰিক্ত প্ৰহৰী নিয়োগ কৰে আৰু বুঢ়াগোহাঁইৰ লগতে তেওঁৰ সহযোগীসকলৰ কাম-কাজত নজৰ দিবলৈ চৰ পঠিয়ায়। ইফালে ফুকনসকলে ৰজাৰ এই আয়োজনৰ ভু পাই এয়া সমাপ্ত কৰাৰ আগেয়েই ৰজাক আক্ৰমণ কৰাৰ পক্ষে বুঢ়াগোহাঁইক পৰামৰ্শ দিয়ে। বুঢ়াগোহাঁয়ে এই কথা সমৰ্থন নকৰি সন্দেহবোৰৰ স্পষ্টীকৰণ বিচাৰি ৰজাক লগ কৰাৰ সপক্ষে মত দিয়ে। লাও বৰচেতিয়াই এই কথাত ভয় খাই বৰকুঁৱৰীক পতিয়ন নিয়ায় যে ৰাজবিষয়াসকলৰ সৈতে বৈঠকত বহিলে তেওঁলোকে ৰজাক পূৰ্ব-পৰিকল্পনা মতে ধ্বংস কৰাৰ সুযোগ পাব। সেইমতে বৰকুঁৱৰীয়ে ৰজাক এই বিষয়ে সাৱধান কৰি দিয়ে। সেয়ে আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ নেতৃত্বত ৰাজবিষয়াসকল ৰজাক সাক্ষাত কৰিবলৈ আহোঁতে নৰীয়াত পৰাৰ অজুহাতত ৰজাই তেওঁলোকক ঘৰলৈ ঘূৰি যাবলৈ কয়। এই ঘটনাৰ পিছত বিষয়াসকলে চুজিন্‌ফাৰ দ্বেষপূৰ্ণ মনোভাৱৰ উমান পায়।
বুঢ়াগোহাঁইৰ দ্বাৰা সিংহাসনচ্যুত কৰাৰ ব্যৰ্থ প্ৰয়াস
স্বৰ্গদেউ চুজিনফাই আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ সহযোগীসকলক ধৰিবলৈ কৰা আয়োজন অব্যাহত ৰাখে। ৰাজকাৰেঙৰ লোকসকলক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰে সুসজ্জিত কৰি তোলাৰ লগতে প্ৰৱেশ পথসমূহত হিলৈ-বৰটোপ স্থাপন কৰা হয়। চাৰিওজন কোঁৱৰে এই সমস্ত প্ৰস্তুতিৰ তদাৰক কৰে। আনহাতে বুঢ়াগোহাঁইৰ বিশ্বাসী টেপৰতলীয়া ৰাম ফুকন, দিলিহিয়াল লাঙি ফুকন, কলঞ্চু ফুকন গোবিন্দ আৰু ভিতৰুৱাল ফুকন বেতমেলাই এই কথাৰ সম্ভেদ পাই ৰজাৰ অভিসন্ধিৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ তাৎক্ষণিক ব্যৱস্থা ল’বলৈ জোৰ দিয়ে আৰু পিছদিনাই সেয়া কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ লোৱা হয়। ফুকনসকলে বুঢ়াগোহাঁইক নেতৃত্ব ল’বলৈ কোৱাত থেৰোগেঁৰো কৰিলেও এই বুঢ়াগোহাঁই এই কথাত সন্মত হয়।
১৬৭৬ চনৰ ২৫ জুনত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰে সুসজ্জিত হৈ বুঢ়াগোহাঁইৰ বাহিনী কাৰেঙৰ ফালে আগবাঢ়ে। বুঢ়াগোহাঁয়ে তেওঁৰ জোঁৱায়েক ৰামচৰণ বৰপাত্ৰগোহাঁইক দলটোত যোগদান কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। বৰপাত্ৰগোহাঁয়ে গা-ধুবলৈ যোৱাৰ চলেৰে দলত তাৎক্ষণিকভাৱে যোগদান নকৰি তেওঁৰ আধাসংখ্যক মানুহ লগত দি পঠায় যদিও বাকী আধা নিজৰ লগত ৰাখে। মাজৰাতি পাৰ হওঁতেই সৈন্য-সামন্তৰে সৈতে দলটো ৰাজকাৰেঙৰ চৌহদত প্ৰৱেশ কৰে। হুৱাদুৱা লগাত চুজিন্‌ফা সাৰ পাই তৎক্ষণাত হাতত হেংদাং লৈ চন্তৰীৰে সৈতে ওলাই আহে আৰু বাৰজন আক্ৰমণকাৰীৰ প্ৰাণনাশ কৰে। ক্ৰোধান্বিত ৰজাক দেখি বুঢ়াগোহাঁই দোলাৰ পৰা নামি যায় আৰু বৰচ’ৰাৰ খালী ঠাইত আশ্ৰয় লয়। দোলাৰ ভিতৰত ডাঙৰীয়া বহি থকা বুলি ৰজাই তাতো হেংদাঙেৰে আঘাত হানে। পৰাজিত হৈ বুঢ়াগোহাঁই ৰাজধানী এৰি পলাই যায় আৰু দেৰগাঁৱত ছাউনী পাতে।
পিছদিনা পুৱা ৰজাই আগশাৰীৰ বিষয়াসকলক মাতি আনি বুঢ়াগোহাঁইৰ এই আক্ৰমণৰ কথা অত্যুক্তি কৰি কয় আৰু বুঢ়াগোহাঁয়ে যিহেতু নিজেই কোঁৱৰক পৈতৃক গৃহৰ পৰা আনি ৰজা পাতিছিল সেয়ে ইয়াক অবন্ধুত্বসুলভ তথা অপ্ৰৰোচিত আখ্যা দিয়ে। এই বৈঠকত চুজিনফাই বিষয়াসকলক হিন্দু আৰু আহোম ধৰ্ম উভয়ৰ নিয়মমতে শপত লৈ তেওঁলোকৰ আনুগত্য পুনৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ কয়। সেইমতে শপত গ্ৰহণৰ অনুষ্ঠান ধৰ্মীয় নিয়ম অনুসৰি সম্পন্ন কৰি বিষয়াসকল নিজ নিজ বাসগৃহলৈ উলটি যায়।
বুঢ়াগোহাঁইৰ সৈতে বুজাবুজিৰ প্ৰয়াস
আতন বুঢ়াগোহাঁয়ে গুৱাহাটীৰ ফুকন আৰু ৰাজখোৱাসকললৈ দিলিহীয়াল গোহাঁই ফুকন আৰু ৰাম তামূলীৰ হতুৱাই অনুৰোধ পঠায় যে জৰুৰীকালীন সময়ত ইজনে-সিজনৰ কাষত থিয় দিবলৈ কৰা পূৰ্বৰ অংগীকাৰ মতে ডা-ডাঙৰীয়াসকল তেওঁৰ সহায়ৰ বাবে আহিব লাগে। গুৱাহাটীৰ বিষয়াসকলে তাৎক্ষণিকভাৱে এই কথাৰ সঁহাৰি দিয়ে আৰু লালুকসোলা বৰফুকনৰ নেতৃত্বত এক বিশাল বাহিনী বুঢ়াগোহাঁইৰ ছাউনীলৈ আগবাঢ়ে।
ইফালে চুজিন্‌ফাই বুঢ়াগোহাঁইৰ লগত মিত-মাত কৰিবলৈ ব্যগ্ৰ হৈ পৰে আৰু তেওঁৰ ছাউনীলৈ কটকী প্ৰেৰণ কৰে। বুঢ়াগোহাঁয়ে চতুৰতাৰে কটকীসকলৰ পৰা আঁতৰি থাকে আৰু ৰজাক লগ কৰিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰদৰ্শন কৰে। প্ৰথমাৱস্থাত ৰজাই শাক্ত পুৰোহিত কাত্যায়ন ভট্টাচাৰ্যৰ পুত্ৰক বন্ধুত্ব আৰু সদ্ভাৱৰ বতৰা দি জকাইচুকলৈ প্ৰেৰণ কৰে কিন্তু বুঢ়াগোহাঁয়ে ইতিমধ্যেই জকাইচুক এৰি যায়। পিছত পাঠক চন্দ্ৰ নামৰ কটকী পঠোৱা হয় যদিও তেওঁক প্ৰৱেশদ্বাৰত সোমাবলৈ অনুমতি দিয়া নহয়। তেতিয়া ৰজাই বৰপাত্ৰগোহাঁই, বৰগোহাঁই, সলাল গোহাঁই, লাও বৰচেতিয়া আৰু মূৰামৰাৰ মহন্তক বুজা-পৰাৰ বাবে বুঢ়াগোহাঁইৰ শিবিৰলৈ পঠায় কিন্তু তেওঁলোককো শিবিৰৰ চৌহদত সোমোৱাৰ অনুমতি দিয়া নহয়। একেদৰে দক্ষিণপাট সত্ৰৰ বনমালী গোসাঁই আৰু বেঙেনআটি সত্ৰৰ ৰামকৃষ্ণ বাপুৰ আগমনো ফলপ্ৰসূ নহয়। প্ৰধানমন্ত্ৰীজনৰ এনে নেতিবাচক আচৰণত চুজিন্‌ফা বাৰুকৈ চিন্তিত হয়। সম্পূৰ্ণ ক্ষমাদানৰ চৰ্ত বান্ধি বৰচেতিয়াৰ সৈতে গোহাঁইকেইজনক বুজা-পৰাৰ বাবে পুনৰ পঠিওৱা হয়। এইবাৰ বুঢ়াগোহাঁয়ে তেওঁলোকক সাক্ষাত কৰি ৰজাৰ বাৰ্তাটো শুনে যদিও এই আশ্বাসত পতিয়ন নগৈ আত্মসমৰ্পণ কৰিবলৈ অপাৰগ হয়। তেওঁ বৰগোহাঁইক কথাৰে সৈমান কৰাই নিজৰ ফলীয়া কৰে যদিও ৰামচৰণ বৰপাত্ৰগোহাঁই সৈমান কৰোৱাত ব্যৰ্থ হয়। ইফালে বৰপাত্ৰগোহাঁই তেওঁৰ জোঁৱায়েক হোৱাৰ বাবে ৰখীয়াৰে সৈতে তেওঁক কলিয়াবৰলৈ প্ৰেৰণ কৰে। লাও বৰচেতিয়াক বন্দী কৰি ৰখা হয়।
চিনাতলীৰ যুদ্ধ
দেৰগাঁৱৰ বাতৰি পাই চুজিন্‌ফাই চিনাতলীৰ দুৰ্গ মেৰামতি কৰোৱায় আৰু সৈন্য-সামন্তৰে সৈতে তাতেই ৰয়। গজপুৰতো এজন ৰাজকীয় দুৰ্গৰক্ষক নিয়োগ কৰা হয়। সেই সময়তে লালুকসোলা বৰফুকন আৰু গুৱাহাটীৰ প্ৰধান প্ৰধান সেনাপতিসকল দেৰগাঁৱৰ বুঢ়াগোহাঁইৰ শিবিৰ আহি পায়। তেওঁলোকে গজপুৰ আৰু চিনাতলীত ৰাজকীয় সৈন্যক আক্ৰমণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ২৯ আহাৰৰ দিনা (১৫৯৮ শক, ১৬৭৬ চন) বুঢ়াগোহাঁইৰ বাহিনীয়ে নাৱেৰে দেৰগাঁৱৰ পৰা গজপুৰ অভিমুখে আগবাঢ়ে। ৰজাৰ সৈন্যই গজপুৰৰ দুৰ্গ এৰি গৈ চিনাতলীৰ দুৰ্গৰ বাহিনীৰ লগ লাগে। বুঢ়াগোহাঁই আৰু বৰফুকনৰ যুটীয়া আক্ৰমণত ৰজাৰ ফালৰ বহুসংখ্যক সৈন্যই প্ৰাণ হেৰুৱায়। এজন মানুহক ৰক্ষা কৰিবলৈ ইমানবোৰ মানুহৰ প্ৰাণ হানি হোৱাত চুজিন্‌ফাই অনুতাপ কৰি ৰাজধানীৰ মুখ্য প্ৰৱেশদ্বাৰ সিংহদুৱাৰলৈ পিছুৱাই যায় আৰু তাতে ডাণজ্ঞৰীয়াকেইজনৰ সৈতে নৌযুদ্ধত লিপ্ত হয়। সন্ধিয়ালৈকে চলা যুঁজত ৰাজকীয় বাহিনী সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাস্ত হয়। কিৰকিৰিয়া বৰবৰুৱা আৰু চুজিনফাৰ পুত্ৰ কলীয়া গোহাঁয়ে শেষপৰ্যন্ত প্ৰৱেশদ্বাৰ ৰক্ষা কৰাৰ চেষ্টা কৰিও ব্যৰ্থ হোৱাত কোঁৱৰ পলাই যায়।
বন্দীত্ব আৰু ক্ষমতাচ্যুত
চুজিন্‌ফাই যুদ্ধক্ষেত্ৰ এৰি নাৱেৰে উজাই গৈ ছাউনী এটাত ৰয় আৰু নিজৰ ব্যক্তিগত তামূলী লিগিৰাৰ সৈতে ঘোঁৰাত উঠি ছাউনী এৰে। ঘোঁৰাৰ পৰা নামি তেওঁ তামূলীক চাৰিমুঠি চিকাৰূপ আৰু তামূলীৰ প্ৰতি থকা ৰজাৰ স্নেহৰ চিনস্বৰূপে নিজে পিন্ধা গাৰ কাপোৰৰ এপদ দি কয় যে তামূলীৰ জীৱনকালৰ এতিয়াও কিছুবছৰ বাকী আছে। গতিকে ৰজাৰ লগতে তেওঁ মৰিব নালাগে। ইয়াকে কৈ তামূলীক তেওঁৰ লগ এৰি যাবলৈ কয়। ক্ৰন্দনৰত তামূলীক বিদায় দি চুজিনফাই তেওঁৰ কুঁৱৰী আৰু সন্তানকেইজনৰ সৈতে শেষ মুহূৰ্তকেইটা কটাবৰ বাবে গড়গাঁৱৰ কাৰেংঘৰত আশ্ৰয় লয়। ভাতধৰা ফুকনৰ তত্ত্বাৱধানত ৰজাক কাৰেঙতে নজৰবন্দী কৰি পহৰা দি ৰখা হয়।
ফুকন আৰু অন্যান্য বিষয়াসকলে আতন বুঢ়াগোহাঁইকে সিংহাসনত বহিবলৈ কয় যদিও তেওঁ মান্তি নহৈ চুহুন্মুংৰ নাতি চৰাইদেউৰ পৰ্বতীয়া কোঁৱৰ চুদৈফাক স্বৰ্গদেৱ পাতে।
মৃত্যু
সিংহাসনত আৰোহণ কৰি চুদৈফা আৰু বিষয়াসকলে ভৱিষ্যতে হ’ব পৰা বিপদৰ কথা চিন্তা কৰি চুজিন্‌ফাৰ চকু কাঢ়ি ৰজা হোৱাৰ যোগ্যতা নোহোৱা কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। ভাতধৰা ফুকন আৰু বেতমেলা ফুকনক এই দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হয় যদিও ভাতধৰা ফুকনে নিৰ্মমভাৱে চুজিন্‌ফাক হত্যা কৰি তেওঁৰ কুঁৱৰীক বলাৎকাৰ কৰে। আতন বুঢ়াগোহাঁয়ে এই কাৰ্যৰ বিৰোধিতা কৰি পিছদিনাই ভাতধৰাক ৰাজসভাৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰি বাহিৰত স্থান দিয়ে।
আন এক প্ৰবাদ মতে চুজিৰ্ন্‌ফাই ৰত্নাৱলী বুকুত বান্ধি বিহ খাই আত্মহত্যা কৰে।
কিছু লোকৰ মতে দৃষ্টিশক্তি হেৰুৱাই ১৬৭৭ চনৰ জুলাইত চুজিন্‌ফাই শিলত মূৰ খুন্দিয়াই আত্মহত্যা কৰে। বৰকোঁৱৰ দীঘলা পলাই সৰাৰ বিপৰীতে মাজু কোঁৱৰ কলীয়া গোহাঁইৰ চকু কাঢ়ি নামৰূপলৈ পঠোৱা হয়। সৰু কোঁৱৰ দুজনক প্ৰাণে মৰা হয়। চুজিন্‌ফাৰ দেহ চৰাইদেউত সমাধিস্থ কৰা হয়।
চৰিত্ৰ
চুজিন্‌ফাক বুৰঞ্জীসমূহে শান্তিপ্ৰিয় ব্যক্তি আখ্যা দিছে। তেওঁ কঠোৰতা আৰু নিষ্ঠুৰতাৰ পৰা পাৰ্যমানে দূৰত থাকিছিল আৰু পৰিস্থিতিত পৰি তেনে কোনো কাম কৰিলেও অনুতপ্ত হৈছিল। তেওঁক স্বভাৱতে কৃতজ্ঞ আৰু পৃষ্ঠপোষক আখ্যা দিয়া হৈছে। তেওঁ নিজৰ নিকট সহযোগীসকলে আঘাত পাই বুলি তেওঁলোকৰ পৰামৰ্শ অস্বীকাৰ বা অবিশ্বাস কৰিবলৈ নিবিচাৰিছিল। কিন্তু তেওঁ খৰখেদাকৈ কোনো সিদ্ধান্ত ল’ব বা ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰিছিল। ৪০ বছৰ বয়সত ৰজা হোৱালৈকে এজন কোঁৱৰে লাভ কৰা পৰিৱেশ এটাৰ বাদে তেওঁৰ কোনো আনুষ্ঠানিক প্ৰশিক্ষণ নাছিল। সেই সময়ৰ ৰাজ্যৰ প্ৰতিকূল পৰিস্থিতি তেওঁৰ বাবে অতিশয় জটিল হৈ পৰিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজবংশ
ৰশ্মিকা মন্দান্না
ৰশ্মিকা মন্দান্না (ರಶ್ಮಿಕಾ ಮಂದಣ್ಣ; জন্ম ৫ এপ্ৰিল ১৯৯৬) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আৰু মডেল যিয়ে মূলতঃ তেলেগু আৰু কন্নড় চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে। তেওঁ মিডিয়া আৰু কান্নাডা ফিল্ম ইণ্ডাষ্ট্ৰিত ‘কৰ্ণাটক ক্ৰাচ’ হিচাবে জনপ্ৰিয়। ৰশ্মিকা কম সময়ৰ ভিতৰতে এখন চলচ্চিত্ৰৰ ১ বিলিয়ন আয় কৰা খুব কম অভিনেত্ৰীৰ মাজৰ অন্যতম। তেওঁ তেলেগু আৰু কান্নাডা চলচ্চিত্ৰ জগতৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় আৰু সৰ্বাধিক বেতনৰ অভিনেত্ৰী।
ৰশ্মিকা কন্নড় ভাষাৰ ২০১৬ চনৰ চলচ্চিত্ৰ 'কিৰিক পাৰ্টি' যোগেদি অভিনয় জগতলৈ আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ২০১৭ চনত তেওঁ 'অঞ্জানী পুত্ৰ' আৰু 'চমক' নামৰ দুখন বাণিজ্যিকভাৱে সফল ছবিত অভিনয় কৰিছিল। পিছত তেওঁ ২০১৮ চনত ৰোমাণ্টিক নাটক 'চলো'ৰ যোগেদি তেলেগুত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। একে বছৰতে, তেওঁ 'গীতা গোবিন্দম' ৰমকম ছবিত অভিনয় কৰিছিল, যি তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্বাধিক মুনাফা অৰ্জনকাৰীসকলোৰ মাজলৈ পৰিণত হৈছিল আৰু ব্যাপক পৰিচিতি অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁৰ তৃতীয় তেলেগু ইণ্ডাষ্ট্ৰিৰ বহু-তাৰকাযুক্ত বিগ বাজেটৰ চলচ্চিত্ৰ আছিল 'দেবদাস'। কান্নাডা ফিল্ম ইণ্ডাষ্ট্ৰিত প্ৰথম হেট ট্ৰিক হিট অৰ্জনৰ পিছত তেলেগু ফিল্ম ইণ্ডাষ্ট্ৰিত একে বছৰতে তেওঁৰ ই তৃতীয় সফল চলচ্চিত্ৰ হিচাবে চিহ্নিত হৈছে, তেওঁ তেলেগু আৰু কান্নাডা চলচ্চিত্ৰৰ শীৰ্ষস্থানীয় অভিনেত্ৰী হিচাবে নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছে।
কৰ্মৰাজি
ৰশ্মিকা ২০১২ চনত মডেলিং আৰম্ভ কৰিছিল। একে বছৰতে তেওঁ ক্লিন এণ্ড ক্লিয়াৰ ফ্ৰেচ ফেচ অফ ইণ্ডিয়া খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল আৰু ক্লিন এণ্ড ক্লিয়াৰ ব্ৰেণ্ড এম্বাচেডৰ হৈছিল। ইয়াৰ পিছত লেমোড বেঙ্গালুৰুৰ শীৰ্ষ মডেল হাণ্ট ২০১৩ চনত তেওঁ টিভিচিৰ খিতাপ পাইছিল। প্ৰতিযোগিতাত তেওঁৰ ছবি 'কিৰিক পাৰ্টি'য়ে নিৰ্মাতাক মুগ্ধ কৰিছিল, যিয়ে ২০১৪ৰ প্ৰথমৰ পিনে ছবিখনৰ মহিলা নেতৃত্ব হিচাবে অভিনয় কৰিছিল।
টাইমচ্‌ অফ ইণ্ডিয়াৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কয়: “The makers of Kirik Party saw a picture of mine from the Clean & Clear Fresh Face of India 2012 competition — one in which I was dancing during the college round — and approached me to act in the film. So, it really got things going. I always wanted to be in films.” তাত তেওঁ চানভী জোচেফ, এগৰাকী কলেজ-যাত্ৰী আৰু কৰ্ণৰ প্ৰেমৰ প্ৰতি আগ্ৰহীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল (ৰক্ষিত চেত্তী অভিনয় কৰিছিল)।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ৰশ্মিকা মন্দান্না কৰ্ণাটকৰ কোডাগু জিলাৰ এখন চহৰৰ বিৰাজপেতত সুমন আৰু মদন মন্দান্নাৰ জেষ্ঠ্য ছোৱালী হিচাপে ১৯৯৬ চনৰ ৫ এপ্ৰিলত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। মাইচুৰ ইনষ্টিটিউট অফ কমাৰ্চ এণ্ড আৰ্টচ্‌ত প্ৰাক্-বিশ্ববিদ্যালয়ত কোৰ্চ কৰাৰ আগত তেওঁ কোডাগুৰ কোৰ্গ পাব্লিক স্কুল (চিয়োপিএছ) -ত স্কুলিং কৰিছিল। পিছত তেওঁ ৰামাইয়া কলেজ অফ আৰ্টচ্‌, চায়েঞ্চ এণ্ড কমাৰ্চৰ পৰা মনোবিজ্ঞান, সাংবাদিকতা আৰু ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল। পঢ়াশুনাৰ কৰাৰ সময়ত, তেওঁ মডেলিং অনুসৰণ কৰিছিল আৰু কেইবাটাও বিজ্ঞাপনত উপস্থিত হৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
ৰশ্মিকাৰ অভিনেতা ৰক্ষিত চেত্তীৰ সৈতে ইংগেজ্‌ হয়। তেওঁলোক 'কিৰিক পাৰ্টি' প্ৰস্তুতিৰ সময়ত ডেটিং আৰম্ভ কৰে আৰু ২০১৭ চনৰ ৩ জুলাই তাৰিখে তেওঁৰ নিজ চহৰৰ বিৰাজপেতৰ এখন ব্যক্তিগত অনুষ্ঠানত ইংগেজ্‌ হয়। যুগল পাৰস্পৰিকভাৱে সামঞ্জস্য সমস্যাৰ কথা উল্লেখ কৰি ২০১৮ চনৰ চেপ্তেম্বৰত সিহঁতে ইংগেজ্‌ বিছিন্ন কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
উৰাজাহাজ
thumb|প্ৰথম নিয়ন্ত্ৰিত উৰাজাহাজৰ উৰণ ১৯০৩, ১৭ ডিচেম্বৰ।
উৰাজাহাজ (aeroplane বা airplane) হ'ল আকাশীপথেৰে যাত্ৰী কঢ়িয়াই নিব পৰা বাহন। ১৯০৩ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰ দিনা আমেৰিকাৰ অবভিল আৰু উইলবাৰ ৰাইট নামৰ দুজন ভাতৃয়ে কিটিহক নামৰ ঠাইত প্ৰথম বাৰৰ বাবে এখন উৰা যান আকাশত নিয়ন্ত্ৰিতভাৱে উৰাইছিল৷ এই সফলতাৰ পাছতেই প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধত ইয়াৰ অলপ ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ প্ৰযুক্তিৰ দ্ৰুত বিকাশ ঘটে। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত ইয়াৰ প্ৰয়োগ ব্যাপক হাৰত হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বায়ুযান
জাহাজ
thumb|মালবাহী জাহাজ জাহাজ (Ship) হৈছে পানীৰ ওপৰেদি যাত্ৰী বা বস্তু লৈ যাব পৰা এক বৃহৎ যান। ব্যৱসায়, প্ৰব্ৰজন আদিত জাহাজে মানুহলৈ বহুত অৱদান আগবঢ়াইছে। যেতিয়া উৰাজাহাজ নাছিলে তেতিয়া পানীয়ে পৃথক কৰা ভূ-খণ্ডৰ মাজত সংযোগ জাহাজৰ মাধ্যমেৰেই হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নৌযান
শংকৰ-আজান শিক্ষা নিকেতন, কমলপুৰ
alt=শংকৰ-আজান শিক্ষা নিকেতন কমলপুৰৰ পতাকা উত্তোলনৰ মূহূৰ্তত অধ্যক্ষ সমন্বিতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ একাংশক দেখা গৈছে !|thumb|শংকৰ-আজান শিক্ষা নিকেতন কমলপুৰৰ পতাকা উত্তোলনৰ মূহূৰ্তত অধ্যক্ষ সমন্বিতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ একাংশক দেখা গৈছে ! শংকৰ আজান শিক্ষা নিকেতন, কমলপুৰ (English: Sankar Ajan Shiksha Niketan, Kamalpur) হৈছে কমলপুৰ অঞ্চলৰ এখন লেখত ল'বলগীয়া বিদ্যালয়। ২০০১ চনৰ ১ জানুৱাৰী তাৰিখে বৃহত্তৰ কমলপুৰ অঞ্চলত  কেইগৰাকীমান স্থানীয় ব্যক্তিৰ সহযোগিতাত এই বিদ্যালয়খন স্থাপন কৰা হয়।
ইতিহাস
শিক্ষাৰ প্ৰসাৰতাৰ উদ্দেশ্য আগত ৰাখি একবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমটো বছৰতে কমলপুৰ, বৰদৈপখিয়া, লেজা, বৰুৱাজানী, বাইহাটা, বৰমাৰৈ, আল্টা, দিনকৰ, সৰিকট, কোকেৰীয়া আদি অঞ্চলৰ অৰ্ধ শতাধিক ৰাইজৰ স্বাক্ষৰেৰে গৃহীত কৰা হয় বৃহত্তৰ কমলপুৰ এলেকাক সামৰি কমলপুৰত অসম জাতীয় বিদ্যালয়ৰ আৰ্হিত এখন বিদ্যালয় স্থাপন কৰাৰ প্ৰস্তাৱ। সেইমৰ্মে ২০০১ চনৰ ১ জানুৱাৰীত এই বিদ্যালয়খনৰ শুভাৰম্ভ কৰা হয়। বিদ্যালয়খন প্ৰথমতে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ সমীপত আছিল যদিও কেইবছৰমান পাছত বিদ্যালয়খন বৰ্তমানৰ ৰেলপথৰ সমীপৰ মুকলি অঞ্চলটিলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। প্ৰথম বৰ্ষত প্ৰায় ডেৰকুৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰে আৰম্ভ কৰা বিদ্যালয়খনত বছৰ বাগৰি যোৱাৰ লগে লগে শ্ৰেণী সমূহো বঢ়াই যোৱা হয় আৰু ২০১২ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই বিদ্যালয়ৰ পৰা ১২ গৰাকী শিক্ষাৰ্থীয়ে হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু ১০০% উত্তীৰ্ণৰে তেওঁলোকে বিদ্যালয়খনলৈ পৰিপূৰ্ণতা তথা গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনে।
বৰ্তমান
বিদ্যালয়খনত অংকুৰ,প্ৰাক্ - প্ৰাথমিক প্ৰথম বৰ্ষৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈকে মুঠ ১২টা শ্ৰেণী আছে। বিদ্যালয়খনে এটা বিস্তৃত অঞ্চলত শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অৱদান আগবঢ়াই আছে। যিহেতু নামভৰ্তি মাচুল  আৰু মাহেকীয়া মাচুল নূন্যতম সেয়ে বহু দূৰ দূৰণিৰ শিক্ষাৰ্থীসকল ইয়ালৈ আহে। ইয়াত সকলোধৰণৰ আনুষংগিক শিক্ষা যেনে  চিত্ৰাংকন,সংগীত,কম্পিউটাৰ, ব্যৱহাৰিক বিজ্ঞান, ইংৰাজী কথন আদি শিক্ষা প্ৰদান কৰাৰ লগতে বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণৰ প্ৰয়াস হিচাপে প্ৰতিবছৰে নিয়মীয়াকৈ বিজ্ঞানৰ লগত জড়িত একোগৰাকীকৈ বিশিষ্ট ব্যক্তিক আমন্ত্ৰণ কৰি এখন বিজ্ঞান প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত কৰা হয়। সমগ্ৰ অঞ্চলটোৰ ভিতৰতে প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ নিয়মীয়া বিজ্ঞান প্ৰদৰ্শনীখনে প্ৰতিবাৰেই ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু অভিভাৱকসকলৰ লগতে স্থানীয় ৰাইজৰো বিপুল সঁহাৰি লাভ কৰা দেখা যায়। ২০১৬ বৰ্ষৰ এই বিদ্যালয়ৰ পৰাই এটা শিশু বিজ্ঞানীৰ দল ৰাষ্ট্ৰীয় শিশু বিজ্ঞান মহোৎসৱলৈ নিৰ্বাচিত হৈ সমগ্ৰ অঞ্চলটোলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনে। উল্লেখনীয় যে প্ৰতিবছৰেই বিদ্যালয় সপ্তাহৰ লগত সংগতি ৰাখি অনুষ্ঠিত সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আৰু বঁটা বিতৰণী সভাত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ ভিন্নৰঙী পৰিৱেশনৰ লগতে কেইবাগৰাকীও বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ উপস্থিতি আৰু সাৰুৱা ভাষণে সোণত সুৱগা চৰায়। তদুপৰি সময়ে সময়ে একোগৰাকীকৈ বিশিষ্ট তথা বিখ্যাত ব্যক্তিৰ লগত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক ব্যক্তিগত পৰ্যায়ত মত বিনিময় কৰাৰ বাবে 'অন্তৰংগ আলাপ' নামে এটা কথোপকথন অনুষ্ঠানৰো আয়োজন কৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বোধশক্তি আৰু সুপ্ত প্ৰতিভা বিকাশৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ‎
বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱা
বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱা (Malayan giant squirrel, Ratufa bicolor)) ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত দেখা পোৱা এবিধ কেৰ্কেটুৱাৰ প্ৰজাতি৷ এই কেৰ্কেটুৱাবিধ বাংলাদেশ, নেপাল, ভূটান, চীন, ম্যানমাৰ, লাওছ, থাইলেণ্ড, মালয়েছিয়া, কম্বোডিয়া, ভিয়েটনাম আৰু পশ্চিম ইণ্ডোনেছিয়ালৈকে বহুলভাৱে বিস্তৃত হৈ আছে৷
বিৱৰণ
left|thumb|An individual from [[Namdapha Tiger Reserve, Arunachal Pradesh, India]] বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱাৰ মূৰ আৰু নেজৰ নোমবোৰ গাঢ়-মুগা বৰণীয়া৷ ঠেঙৰ আগবোৰত হালধীয়া বৰণ দেখা যায়৷ ইয়াৰ নেজ দীঘল আৰু জোপোহা৷অন্য বহুতো কেৰ্কেটুৱাৰ দৰে ইহঁতৰ নেজৰ আগটো ওপৰলৈ ঘোৰ খাই নাথাকে৷ তাৰ সলনি ইয়াৰ নেজডাল পিছফালে তললৈ পৰিহে থাকে৷ অন্য কেৰ্কেটুৱাৰ দৰে ইহঁতৰ মতা আৰু মাইকী কেৰ্কেটুৱাৰ মাজত বাহ্যিক কোনো পাৰ্থক্যও নাই৷ ই কেৰ্কেটুৱাৰ প্ৰজাতিবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বৃহৎ প্ৰজাতিসমূহৰ এটা৷
বাসস্থান
এই কেৰ্কেটুৱাবিধ নেপালৰ পৰা ভিয়েটনামলৈকে বহুলভাৱে বিয়পি আছে৷ অসমত ইয়াক প্ৰধানকৈ মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, নামেৰী ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, হোলোঙাপাৰ গিবন অভয়াৰণ্য আদি বনাঞ্চলত পোৱা যায়৷
বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱাই উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ঘন অৰ্ধ চিৰসেউজীয়া, চিৰসেউজীয়া আৰু পৰ্ণপাতী অৰণ্যৰ গছত বাস কৰে (arboreal)৷ গতিকে ধ্বংসপ্ৰায় অৰণ্যত ইহঁত বিৰল৷ এই কেৰ্কেটুৱাবিধ প্ৰধানকৈ সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ১৯০০ মিটাৰৰ পৰা ২০০০ মিটাৰ উচ্চতাৰ অৰণ্যত পোৱা যায়৷
আল-আন'আম
আল-আন'আম (ٱلأنعام, al-ʾanʿām; অৰ্থ: গৰু) কোৰআনৰ ষষ্ঠ অধ্যায় (ছূৰা), যাৰ ১৬৫টা শ্লোক (আয়াত) আছে। আল-বাক্বাৰা, আল-ইমৰান, আন-নিশা আৰু আল-মা'ইদাৰ পিছত কোৰআনত আহি এই ছূৰা আল্লাহৰ অধিৰাজ্য আৰু ক্ষমতাৰ স্পষ্ট চিহ্ন, বহুবিশ্বাস আৰু অবিশ্বাস, তাওহিদ (বিশুদ্ধ একধৰ্মবাদ), প্ৰকাশ, বাৰ্তাবাহকত্ব আৰু পুনৰুত্থানৰ দৰে বিষয়বস্তুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ই এক "মক্কান ছূৰা", আৰু ইছলামৰ মক্কান যুগৰ অন্তিম বছৰত ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ই বিশ্বাস কৰা প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমি ব্যাখ্যা কৰে (আছব আল-নুজুল)। ছূৰাটোৱে পয়গম্বৰ ইব্ৰাহিমৰ কাহিনীও প্ৰকাশ কৰিছে, যিয়ে আনক মহাকাশীয় বস্তুৰ উপাসনা বন্ধ কৰিবলৈ আহ্বান জনায় আৰু আল্লাহৰ ফালে ঘূৰি যায়।
বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱা
আচৰণ
ই প্ৰধানকৈ দিনৰ ভাগত সক্ৰিয়৷ এই কেৰ্কেটুৱা বিধে ওখ গছৰ ডালত পাত আৰু ঠাৰিৰে বাহ সাজে৷ বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱাই প্ৰায়েই অকলশৰীয়াকৈ চৰে আৰু ফল-মূল, পাত আৰু ডাল আদি খাই জীয়াই থাকে৷ এই প্ৰক্ৰিয়াৰে কেৰ্কেটুৱাবিধে গছৰ বীজৰ বিতৰণ (seed dispersal)ত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে৷ ইহঁতৰ জীৱনকাল ওঠৰ বছৰ পৰ্য্যন্ত হ’ব পাৰে বুলি জনা যায়৷
আল-আন'আম
বাহ্যিক সংযোগ
An'am শ্ৰেণী:কোৰআন শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা
বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱা
আচৰণ
বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱাৰ প্ৰজননৰ সময় মাৰ্চৰ পৰা এপ্ৰিল আৰু জুলাইৰ পৰা আগষ্ট মাহলৈকে৷ মাইকী কেৰ্কেটুৱাই বছৰত দুয়োবাৰে গৰ্ভধাৰণ কৰিব পাৰে আৰু গৰ্ভধাৰণৰ সময় ২৮ ৰ পৰা ৩৫ দিন পৰ্য্যন্ত৷ ইহঁতে এবাৰত এটা বা দুটা পোৱালিৰ জন্ম দিয়ে৷ পোৱালি কেৰ্কেটুৱাক মাকে পাঁচসপ্তাহ মানলৈ যত্ন লয়৷ মতা কেৰ্কেটুৱাই পোৱালিৰ কোনো যত্ন লোৱা দেখা নাযায়৷ alt=Black giant squirrel, Nameri National Park|left|thumb|A specimen from [[Nameri National Park, Arunachal Pradesh, India]]
শ্ৰেণীবিভাজন
বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱাৰ বৰ্তমানলৈকে দহবিধ উপপ্ৰজাতি চিনাক্ত হৈছে৷
সংৰক্ষণ
বৃহৎ মালয় কেৰ্কেটুৱাক আই ইউ চি এনৰ ৰঙা তালিকাত ’সংকটাসন্ন’ (Near Threatened) বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছে৷ বনাঞ্চল ধ্বংস আৰু বন্য মাংসৰ বাবে চিকাৰ এই কেৰ্কেটুৱাৰ জনসংখ্যা হ্ৰাসৰ মূল কাৰণ বুলি জনা যায়৷
বাহ্যিক উৎস
শ্ৰেণী:জীৱবিজ্ঞান
ঞ
ঞ অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ মালাৰ দশম আখৰ। ব্যঞ্জনবৰ্ণৰ উচ্চাৰণত হাওঁফাওঁৰ পৰা ওলাই অহা বায়ু মুখৰ ভিতৰত ক’ৰবাত অকণমান হ’লেও বাধাপ্ৰাপ্ত হয়; স্বৰতন্ত্ৰী সঞ্চালিত হ’বও পাৰে বা নহ’বও পাৰে।
যুক্তবৰ্ণ (ঞ যোগ)
ঞ্ + চ = ঞ্চ = অঞ্চল ঞ্ + ছ = ঞ্ছ = বাঞ্ছা ঞ্ + জ = ঞ্জ = আঞ্জা ঞ্ + ঝ = ঞ্ঝ = ঝঞ্ঝা ঞ্ + ব = ঞ্ব = আঞ্বান্ব ঞ্ + য = ঞ্য = কুঞ্যপাসুন
তথ্যসংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ব্যঞ্জনবৰ্ণ
মেৰী ৰবিনচন
মেৰী থেৰেছ ৱিনিফ্ৰেড ৰবিনছন (Máire Mhic Róibín ) এগৰাকী আইৰিছ স্বতন্ত্ৰ ৰাজনীতিবিদ যি ১৯৯০ চনৰ ডিচেম্বৰৰ পৰা ১৯৯৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ লৈকে আয়াৰলেণ্ডৰ সপ্তম ৰাষ্ট্ৰপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু এই পদত অধিষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম গৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। তেওঁ ১৯৯৭ চনৰ পৰা ২০০২ চনলৈ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ উচ্চায়ুক্ত আৰু ১৯৬৯ চনৰ পৰা ১৯৮৯ চনলৈ ডাবলিন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চিনেটৰ হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰথমে এগৰাকী শিক্ষাবিদ, বেৰিষ্টাৰ আৰু প্ৰচাৰক হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰিছিল। তেওঁ ১৯৯০ চনৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনত ফিয়ানা ফেইল দলৰ ব্ৰায়ান লেনিহান আৰু ফাইন গেল দলৰ অষ্টিন কুৰীক পৰাস্ত কৰে আৰু লেবাৰ পাৰ্টি, ৱৰ্কৰ্ছ পাৰ্টি আৰু স্বতন্ত্ৰ চিনেটৰৰ দ্বাৰা মনোনীত প্ৰথম স্বতন্ত্ৰ প্ৰাৰ্থী হয়। তেওঁ কাৰ্যালয়ৰ ইতিহাসত প্ৰথম নিৰ্বাচিত ৰাষ্ট্ৰপতি আছিল যিয়ে ফিয়ানা ফেইলৰ সমৰ্থন লাভ কৰা নাছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
মণিৰাম দেৱানৰ গীত
মণিৰাম দেৱানৰ গীতটো বুৰঞ্জীমূলক মালিতাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। অসমত ১৮৫৭ চনত চিপাহী বিদ্ৰোহৰ গুৰি ধৰোঁতা মণিৰাম দেৱানক ইংৰাজে ১৮৫৮ চনত দোষী সাব্যস্ত কৰি ফাঁচীকাঠত ওলোমালে। তেখেতৰ মৃত্যু হোৱাত অসমৰ জনসাধাৰণ শোকত ম্ৰিয়মান হৈ পৰে। এই সামূহিক শোকানুভূতিয়েই 'মণিৰাম দেৱান' গীতটিৰ মূল বিষয়বস্তু।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
আশাপুৰা মাতা
আশাপুৰা মাতা দেৱীৰ এটা স্বৰূপ আৰু কচ্ছৰৰ অন্যতম মুখ্য দেৱী। দেৱীৰ নাম অনুসৰি তেওঁ তেওঁৰ ভক্তৰ ইচ্ছা আৰু আকাংক্ষা পূৰণ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এটা বিশিষ্ট বৈশিষ্ট্য হ'ল এই যে আশাপুৰা মাতাৰ বেছিভাগ মূৰ্তিত দেৱীৰ ৭যোৰ চকু থাকে।
তেওঁৰ মন্দিৰসমূহ মুখ্যতঃ গুজৰাটত পোৱা যায়। ৰাজস্থান আৰু গুজৰাটৰ কিছুমান লোকে তেওঁক অন্নপূৰ্ণা দেৱীৰ অৱতাৰ বুলি গণ্য কৰে।
কুলদেৱী
খিচদা গোটৰ দৰে সিন্ধি সম্প্ৰদায়েও আশাপুৰা মাতাক তেওঁলোকৰ কুলদেৱী হিচাপে উপাসনা কৰে। গুজৰাটৰ জুনাঘদত দেৱচন্দানী পৰিয়ালে তেওঁক কুলদেৱী বুলি উপাসনা কৰে। ইয়াত দেৱী গৰাকীৰ নামত উৎসৰ্গিত এটা মন্দিৰ আছে।
গুজৰাটত আনকি বহুতো চৌহান, পুৰবিয়া চৌহানৰ দৰে বাৰিয়া ৰাজপুত সকলেও তেওঁক কুলদেৱী বুলি উপাসনা কৰে। দেওৰা ৰাজপুতসকলেও তেওঁক কুলদেৱী হিচাপে বিশ্বাস কৰে। বিলোৰ, গৌৰ থাংকি, পণ্ডিত আৰু ডেভ পুষ্কৰ্ণ, সোমপুৰা ছালাতৰ দৰে ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়েও তেওঁক কুলদেৱী হিচাপে উপাসনা কৰে। আনকি বৈশ্য সম্প্ৰদায় যেনে বিজয়বৰ্গীয়ে দেৱীৰ উপাসনা কৰে। ব্ৰহ্মা ক্ষত্ৰী জাতি, ৰাজকোটৰ ধ্ৰাফা, চুৰাটৰ ৰঘুবংশী লোহানা সম্প্ৰদায়ৰ সোধাই তেওঁক তেওঁলোকৰ কুলদেৱী হিচাপে উপাসনা কৰে।
মন্দিৰসমূহ
আশাপুৰা মাতাৰ মুখ্য আৰু মূল মন্দিৰটো কচ্ছৰৰ মাতা নো মধত অৱস্থিত, য'ত তেওঁক কচ্ছৰ জাদেজা শাসকৰ কুলদেৱী আৰু অঞ্চলটোৰ মুখ্য দেৱী হিচাপে উপাসনা কৰা হয়। ভুজৰ পৰা ৮০ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত মূল মন্দিৰটো হাজাৰ হাজাৰ বছৰ পুৰণি। কাৰাদ ভানিয়াছে প্ৰায় ১৩০০ খ্ৰীঃপূঃত পুনৰ নিৰ্মাণ কৰাইছিল। এই গৰাকী দেৱীক পৰৱৰ্তী সময়ত জাদেজা শাসকসকলে কুলদেৱী হিচাপে অভিযোজিত কৰে। তেওঁলোকে দেৱীৰ আশীৰ্বাদত যুদ্ধত জয়ী হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। প্ৰতি বছৰে মাতা নো মধত নৱৰাত্ৰি বাৰ্ষিক মেলাত, লাখ লাখ ভক্তই দেৱী ৰূপৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জ্ঞাপন কৰিবলৈ ইয়ালৈ আহে। দেৱীৰ আন এটা মন্দিৰো এই ভুজ অঞ্চলতে আছে, এই মন্দিৰটো সুৰক্ষিত চহৰৰ ভিতৰত অৱস্থিত, যি মূলতঃ পূৰ্বতে কচ্ছ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল।
দেৱীৰ আন আন মন্দিৰ সমূহ ৰাজকোট, জচদানৰ অন্যান্য জাদেজা সকলৰ বসতি অঞ্চলটো পোৱা যায়, মৰবি, গোণ্ডাল, জামনগৰ,  ঘুমলি, য'ত কচ্ছৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰা জাদেজাসকলে তেওঁৰ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু তেওঁক গোত্ৰ দেৱতা হিচাপে স্থাপন কৰিছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
উমাশশী
উমাশশী (Umasashi; ১৯১৫-২০০০) এগৰাকী ভাৰতীয় বঙালী চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আছিল। তেওঁ ১৯২৯-ৰ পৰা ১৯৫১ চনলৈ বিভিন্ন ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। কুন্দনলাল চাইগল, পাহাড়ী সান্যাল আৰু পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ আদিৰ সৈতে তেওঁৰ যুটি সেই সময়ত যথেষ্ঠ জনপ্ৰিয় আছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
উমাশশী ১৯১৫ চনত কলকাতাৰ এটা দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ দেউতাক নীলমণি চট্টোপাধ্যায়ৰ পুৰণি ঘৰ ঢাকাত আছিল যদিও পিছত তেওঁ কলকাতাত বসতি স্থাপন কৰে। তেওঁ এজন কীৰ্তন শিল্পী আছিল। কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁ স্থানীয় যাত্ৰাদলতো যাত্ৰা শিল্পী হিচাপে কাম কৰিছিল। দাৰিদ্ৰৰ কাৰণে উমাৰ পঢ়া-শুনা সামান্যহে হৈছিল। চাৰি বছৰৰ পৰা তেওঁ নাচ-গানৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। সাতকড়ি গাংগুলি আছিল তেওঁৰ প্ৰথম সংগীত আৰু নাচৰ শিক্ষয়িত্ৰী। সাতকড়ি গাংগুলি এগৰাকী অভিনেত্ৰী আছিল আৰু তেৱেঁই উমোকো নাটকৰ মঞ্চলৈ নিয়ে। উমাই মিনাৰ্ভা, আলফ্ৰেড আৰু ৰুচাৰ দৰে থিয়েটাৰ দলত তেওঁ নৃত্যশিল্পী হিচাপে কাম আৰম্ভ কৰে। অতি সোনকালে তেওঁ সৰু-সুৰা ভূমিকাতো অভিনয় কৰিবলৈ লয়। নাট্যদলৰ অংশ স্বৰূপে তেওঁ কলকাতাৰ পৰা চট্টগ্ৰাম, কক্সবজাৰ সহ অবিভক্ত বংগৰ বিভিন্ন ঠাইত অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰে। তেওঁ তেওঁৰ সময়ৰ এগৰাকী পাৰফেকচনিষ্ট অভিনেত্ৰী আছিল। হিন্দী, উৰ্দু আৰু ইংৰাজী ভাষাত নিখুঁট উচ্চাৰণ শিকিবলৈ টিউটৰ নিয়োগ কৰিছিল। বংগবালা চলচ্চিত্ৰত আত্মপ্ৰকাশৰ পাছত নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ বাবে তেওঁ মঞ্চ এৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। কাৰণ চলচ্চিত্ৰ কোম্পানীবোৰে তেওঁলোকৰ বেতনভোগী শিল্পীসকলক মঞ্চত কাম কৰাৰ অনুমতি দিয়া নাছিল।
কৰ্মজীৱন
বংগবালাত সুবৰ্ণা নামৰ এটা সৰু চৰিত্ৰৰ অভিনয়ৰ যোগে তেওঁ নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰত পদাৰ্পন কৰে। তেওঁ অভিনীত অন্য নিৰ্বাক ছবিবোৰ হ’ল- বিগ্ৰহ (১৯৩০) আৰু অভিষেক (১৯৩১)। তেওঁ তিনিখনতকৈও অধিক নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। এই সময়চোৱাতে তেওঁ প্ৰথম কলম্বিয়াৰ বাবে আৰু তাৰপিছত হিন্দুস্তান মিউজিকেল প্ৰডাকছ্ কোম্পানীৰ বাবে শ্ৰীমতী উমাদেৱী নামেৰে গীত বাণীবদ্ধ কৰে। ১৯৩১ চনত তেওঁ প্ৰথম বঙালী সবাক চলচ্চিত্ৰ দেনা পাওনাত অভিনয় কৰে, যিখন বেছ জনপ্ৰিয় ছবি আছিল। দেনা পাওনা ছবিখনত তেওঁ গাজনৰ এটা ভীৰৰ দৃশ্যত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও মিছ আভাৱতীৰ সৈতে "বাবা আপন ভোলা, মোদেৰ পাগল ছেলে"  শীৰ্ষক গীত এটি গাইছিল। তেওঁ কিংবদন্তি সংগীত পৰিচালক পংকজ মল্লিকৰ ওচৰত সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। উমাৱতীয়ে নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা প্ৰথম ছবিখন হ’ল নিউ থিয়েটাৰ্ছৰ চণ্ডীদাস (১৯৩২), য’ত তেওঁ ৰামী ধুবুনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
পাৰিবাৰিক জীৱন
৬ ডিচেম্বৰ ২০০০-ত উমাৰ মৃত্যু হয়। প্ৰচাৰ মাধ্যমে তেওঁৰ মৃত্যুৰ বিষয়ে কিছুদিন পাছতহে জানিব পাৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
অসাম্প্ৰদায়িক
অ-সম্প্ৰদায়িক প্ৰতিষ্ঠান হ’ল ধৰ্মনিৰপেক্ষ প্ৰতিষ্ঠান বা অন্যান্য সংগঠন যিবোৰ কোনো বিশেষ ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত বা বাধাপ্ৰাপ্ত নহয়। অসাম্প্ৰদায়িক বুলিলে কোনো বিশেষ সম্প্ৰদায়কো বুজোৱা হয় যিটো পক্ষপাতিত্বৰ পৰা মুক্ত; ধৰ্মীয় বিষয়ত নিৰপেক্ষ আৰু উদাৰবাদী।
শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান
নিজকে অসাম্প্ৰদায়িক বুলি পৰিচয় দিয়া কিছুমান ব্যক্তিগত বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ উদাহৰণ হ’ল বেৰিয়াট কলেজ, ব্ৰেডলি বিশ্ববিদ্যালয়, বষ্টন বিশ্ববিদ্যালয়, ব্ৰেণ্ডেইছ বিশ্ববিদ্যালয়, মিছৌৰীৰ কলম্বিয়া কলেজ,কৰ্নেল বিশ্ববিদ্যালয়, ডেনিছন বিশ্ববিদ্যালয়, ফেয়াৰলি ডিকিনছন বিশ্ববিদ্যালয়, ফ্ৰেংকলিন আৰু মাৰ্শ্বেল কলেজ, জৰ্জ ৱাশ্বিংটন বিশ্ববিদ্যালয়, হাৱাই পেচিফিক বিশ্ববিদ্যালয়, হিলছডেল কলেজ, হাফষ্ট্ৰা বিশ্ববিদ্যালয়, হাৱাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়, ওনেচি গাকউইন বিশ্ববিদ্যালয়, লং আইলেণ্ড বিশ্ববিদ্যালয়, নেচনেল ইউনিভাৰ্চিটি, নিউয়ৰ্ক ইউনিভাৰ্চিটি, নৰ্থৱেষ্টাৰ্ণ ইউনিভাৰ্চিটি, অহাইঅ' ৱেছলিয়ান ইউনিভাৰ্চিটি, অৰেগনৰ ৰিড কলেজ, ৱাশ্বিংটনৰ হুইটমেন কলেজ, ৰাইচ ইউনিভাৰ্চিটি, ৰিচমণ্ড বিশ্ববিদ্যালয় চাইৰাকিউজ বিশ্ববিদ্যালয়, টুলেন বিশ্ববিদ্যালয়, চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়, দক্ষিণ কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, টেনেচি বিশ্ববিদ্যালয়, ৱাশ্বিংটন চেণ্ট লুইছত বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কেলিফৰ্ণিয়াৰ উডবেৰী বিশ্ববিদ্যালয় ইত্যাদি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:শিক্ষা শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শ
লোকচিকিৎসা
লোকচিকিৎসা বা পৰম্পৰাগত চিকিৎসা (Folk medicine বা Ethnomedicime)ত পৰম্পৰাগত জ্ঞানৰ চিকিৎসাগত দিশবোৰ অন্তৰ্ভুক্ত থাকে যি সমূহ আধুনিক ঔষধৰ যুগৰ আগতে বিভিন্ন সমাজৰ লোক বিশ্বাসৰ মাজত প্ৰজন্মজুৰি বিকশিত হৈছিল। লোকচিকিৎসা বুলিলে ৰোগ সম্পৰ্কিত সকলো বিশ্বাস, ৰীতি-নীতি, ধ্যান-ধাৰণা তথা ৰোগ নিৰাময় আৰু আৰোগ্য বা প্ৰতিকাৰৰ অৰ্থে গ্ৰহণ কৰা বিবিধ ব্যৱস্থা আৰু দ্ৰব্যৰ সমস্ত দিশ সামৰি লোৱা হয়।
লোক-চিকিৎসা বিধিৰ পোনপটীয়াভাৱে আধুনিক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ধ্যান ধাৰণাৰ সৈতে সম্পৰ্ক নাই; ই পৰম্পৰাগত বা থলুৱা চিকিৎসা। মানৱ জীৱন আৰু সমাজৰ আৰম্ভণিৰেপৰা মানুহে নিজৰ আৰু পোহনীয়া জীৱ জন্তুৰ ৰোগ নিৰায়মৰ ব্যৱস্থা কৰিবলগীয়া হৈছিল আৰু এইদৰে লোক ঔষধ বা লোক চিকিৎসা আৰম্ভ হৈছিল। প্ৰত্যেক মানৱ সমাজতে বিভিন্ন ব্যাধিৰ চিকিৎসাৰ বাবে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ উপায় অবলম্বন কৰি আহিছে। এনেদৰে নিজ নিজ ধৰণে সমাজ ভেদে একোটা চিকিৎসা পদ্ধতি ঠন ধৰি উঠে।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই পৰম্পৰাগত ঔষধক "বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ থলুৱা তত্ত্ব, বিশ্বাস আৰু অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত আধাৰিত জ্ঞান, দক্ষতা আৰু অনুশীলনৰ মুঠ যোগফল" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰে। স্বাস্থ্য ৰক্ষণাবেক্ষণৰ লগতে শাৰীৰিক আৰু মানসিক ৰোগ প্ৰতিৰোধ, ৰোগ নিৰ্ণয়, স্বাস্থ্যৰ উন্নতি বা চিকিৎসাত এই চিকিৎসা পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পৰম্পৰাগত ঔষধ প্ৰায়ে বৈজ্ঞানিক ঔষধৰ বিপৰীত।
কিছুমান এছিয়ান আৰু আফ্ৰিকান দেশত, জনসংখ্যাৰ ৮০% পৰ্যন্ত লোকে তেওঁলোকৰ প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য সেৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে পৰম্পৰাগত ঔষধৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। পৰম্পৰাগত ঔষধক প্ৰায়ে এক প্ৰকাৰৰ বৈকল্পিক ঔষধ বুলি গণ্য কৰা হয়।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই উল্লেখ কৰিছে যে "পৰম্পৰাগত ঔষধ বা পদ্ধতিৰ অনুপযুক্ত ব্যৱহাৰে নেতিবাচক বা বিপদজনক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে" আৰু পৰম্পৰাগত ঔষধ প্ৰণালীৰ দ্বাৰা ব্যৱহৃত এনে পদ্ধতি আৰু ঔষধি উদ্ভিদৰ কাৰ্যকাৰীতা আৰু সুৰক্ষা নিৰ্ণয় কৰিবলৈ অধিক গৱেষণাৰ প্ৰয়োজন। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে, বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহক সক্ৰিয় নীতি বিকশিত কৰাত আৰু কাৰ্য পৰিকল্পনা ৰূপায়ণত সহায় কৰিবলৈ ন বছৰীয়া ৰণনীতি ৰূপায়ণ কৰিছে যি জনসাধাৰণক স্বাস্থ্যৱান কৰি ৰখাত পৰম্পৰাগত ঔষধৰ ভূমিকা শক্তিশালী কৰিব।
ভাগ সমূহ
লোকচিকিৎসা পদ্ধতিক প্ৰধানকৈ দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়-
প্ৰাকৃতিক লোকচিকিৎসা
প্ৰাকৃতিক লোক চিকিৎসা বনৌষধিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। বিভিন্ন উদ্ভিদৰ বিভিন্ন অংশ এই চিকিৎসাৰ প্ৰধান ঔষধ। এই সমূহক যুক্তিপূৰ্ণ বা ভেষজ ঔষধ আখ্যা দিয়া হয়। সাধাৰণ জ্বৰ-কাঁহ, পেটৰ অসুখ, পানী লগা, বিষ আদি ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰকৃতি প্ৰদত্ত সামগ্ৰী যেনে মৌ, তুলসী, আমলখি, আদা, শিলিখা, ভোমোৰা, অশ্বগন্ধা, তেঁতেলী, মানিমুনি, মধুৰীআমৰ কোঁহ, চিৰতা, নানান তৃণ, কেঁচা হালধি আদি ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা ৰোগ নিৰাময় সম্ভৱ। মানুহৰ বাদেও পোহনীয়া জীৱ-জন্তুৰ চিকিৎসাৰ বাবেও বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বনৌষধি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ আৰু ঘোঁৰা নিদান নামৰ পৌৰাণিক গ্ৰন্থ দুখনত ক্ৰমে হাতী আৰু ঘোঁৰাৰ বিভিন্ন ৰোগৰ লক্ষণ আৰু তাৰ প্ৰতিকাৰ বা আৰোগ্যৰ উপায় দিয়া আছে।হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ, সুকুমাৰ বৰকাইথে ৰচনা কৰা এখন হাতীৰ বিষয়ক পুথি। ইয়াৰ মূল সংস্কৃত গজেন্দ্ৰ চিন্তামণি। আহোম স্বৰ্গদেউ শিৱ সিংহ (১৭১৩-১৭৪৫) আৰু বৰৰজা ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীৰ ৰাজ অনুগ্ৰহত হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ ৰচনা কৰা হৈছিল। ইয়াত হাতীৰ ব্যৱস্থাপনা, ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু চিকিৎসাৰ বিষয়ে বিস্তৃত সচিত্ৰ বৰ্ণনা আছে। ইয়াৰ চিত্ৰ সমূহৰ বাবে হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ বিশেষভাৱে জনাজাত।
যাদুবিদ্যাগত ধৰ্মীয় লোকচিকিৎসা
যাদুবিদ্যাগত ধৰ্মীয় লোক চিকিৎসা বিশ্বাসৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। বিভিন্ন সমাজত কোনো ৰোগ ব্যাধিৰ উৎপত্তিৰ কাৰণ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ গৈ পোনতে গনকৰ দ্বাৰা মঙল বা ঠিকনা চোওৱা, বেজৰ দ্বাৰা জৰা-ফুঁকা কৰা, মুখলগা আদিৰ কাৰণে পানী জাৰি দিয়া আদি বিভিন্ন বিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আছে। মঙল বা ঠিকনা চোওৱা মঙলতী বা সৰবজানে কড়ি বা ৰেখা আদিৰ সহায়ত যাদুমূলক আচৰণৰদ্বাৰা কোনজন দেৱতা বা কোনজনী দেৱীৰ, অথবা কোন অপদেৱতা বা অপদেৱীৰ যোগত ৰোগ-ব্যাধি হৈছে তাৰ নিৰ্ণয় কৰি সেই দেৱতাক বা দেৱীক বা অপদেৱতাক বা অপৱেৱীক পূজা-উপাসনা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। ৰোগ, অপায়-অমংগল নাইকিয়া কৰিবলৈ স্থানীয় দেৱ-দেৱী যেনে মনসা বা বিষহৰি, শীতলা কালী, দুৰ্গা, শিৱ, বাথৌ, বিষ্ণু আদি দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰা হয়। তেনেদৰে ৰোগৰ নিৰাময় কামনা কৰি বিভিন্ন অপদেৱতাক আৰু অপদেৱীক (দেও-ভূত-বীৰা) পূজা কৰাৰ পৰম্পৰা পৃথিৱীৰ বিভিন্ন জাতি জনজাতিৰ মাজত প্ৰচলিত হৈ আছে। এই অপদেৱতা আৰু অপদেৱীৰ ভিতৰত কুবেৰ, জলকুবেৰ, থলকুবেৰ, খেতৰ, খেতৰী, মুৰাকণ, যথ, যখিনী আদি উল্লেখযোগ্য।
লোকচিকিৎসা আৰু লোকঔষধ হিচাপে মন্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰা হয়। ৰোগ-ব্যাধি নিৰায়মৰ বাবে বেজ বা কবিৰাজে স্তুতিমূলক আৰু ধম্‌কিসূচক মন্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰি যাদুমুলক ক্ৰিয়া সম্পাদন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। কিছুমান মন্ত্ৰৰ দ্বাৰা কল্যাণ কামনা কৰাৰ উপৰি আনলোকৰ অকল্যাণ অপায়-অমংগল কামনাৰে মন্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰি, তাবিজ আদিৰ সহায়ত ৰোগীৰ ৰোগ-ব্যাধি নিৰোগী মানুহৰ গালৈ প্ৰেৰণ কৰিব পাৰি বুলিও জনসমাজত বিশ্বাস প্ৰচলিত। ডাইনী, যখিনী, শাকিনী আদিৰ ধাৰণা এইদৰে প্ৰচলিত হৈছে। অসমৰ জনজাতীয় লোক সকলে খেতিপথাৰত ছোঁ আৰি খেতিদৰা মানুহৰ নজৰৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিব পাৰি বুলি বিশ্বাস কৰে। এইদৰে ছোঁৰ ব্যৱহাৰ এক যাদুমূলক ধৰ্মীয় লোক চিকিৎসা।
ইতিহাস
লিখিত তথ্যৰ ভিতৰত, বনৌষধিৰ অধ্যয়ন প্ৰাচীন চুমেৰিয়ানসকলৰ ৫০০০ বছৰ পুৰণি, যিয়ে উদ্ভিদৰ বাবে সুপ্ৰতিষ্ঠিত ঔষধি ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছিল। প্ৰাচীন ইজিপ্তীয় ঔষধত ১৫৫২ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ এবাৰচ পেপাইৰাছে লোক প্ৰতিকাৰ আৰু যাদুকৰী চিকিৎসা পদ্ধতিৰ এখন তালিকা লিপিবদ্ধ কৰিছিল। পুৰণি নিয়মত স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় উপবাসৰ সন্দৰ্ভত ভেষজ ব্যৱহাৰ আৰু এই ভেষজৰ খেতিৰ কথাও উল্লেখ কৰা হৈছে। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম সহস্ৰাব্দত প্ৰাচীন ভাৰতীয় ভেষজ বিশেষজ্ঞ যেনে চৰক আৰু সুশ্ৰুতৰ দ্বাৰা আয়ুৰ্বেদত ব্যৱহৃত বহুতো বনৌষধি আৰু খনিজ পদাৰ্থৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। প্ৰথম চীনা ভেষজ গ্ৰন্থ আছিল হান ৰাজবংশৰ সময়ত সংকলিত শেননং বেনকাও জিং।