cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
নৱনীতা দেৱ সেন
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:বঙালী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:কমল কুমাৰী ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী
নৃপেন ফুকন
নৃপেন ফুকন হৈছে এগৰাকী অসমীয়া কবি, প্ৰবন্ধকাৰ,তথ্যচিত্ৰ পৰিচালক,অসম সাহিত্য সভাৰ আজীৱন সদস্য,সমাজ কৰ্মী।
জন্ম
নৃপেন ফুকনৰ জন্মস্থান লখিমপুৰ। দেউতাকৰ নাম ৰামেশ্বৰ ফুকন আৰু মাকৰ নাম পাটেশ্বৰী ফুকন।
শৈক্ষিক জীৱন
নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজৰ পৰা প্ৰি-ডিগ্ৰী আৰু Advance Training Institute Kolkata ৰ পৰা কাৰিকৰী শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি অভিযান্ত্ৰিক অংকন DMMech বিষয়ত National Trade certificate লাভ কৰে।
কৰ্ম জীৱন
ইঞ্জিনীয়াৰিং-ড্ৰইং প্ৰশিক্ষক হিচাপে গভৰ্ণমেণ্ট আই.টি.আই ধেমাজিত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
৪. নক্সা ৫. কল্পবিজ্ঞান আৰু স্থান চৰ্চা ডঃ দীপক কুমাৰ বৰা। পৃষ্ঠা ১৪৮ ৬. লখিমপুৰ জিলাৰ সাহিত্যচৰ্চা বিলোকন-অৱলোকন দিপক বৰা পৃষ্ঠা ৪১
অগস্ত্য
অগস্ত্য (अगस्त्य) হৈছে প্ৰাচীন ভাৰতৰ এগৰাকী ঋষি। ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ মতে তেওঁ এজন প্ৰখ্যাত আৰু প্ৰভাৱশালী বহু ভাষাৰ জ্ঞান থকা বিদগ্ধ পণ্ডিত। অগস্ত্য আৰু তেওঁৰ সহধৰ্মিণী লোপামুদ্ৰাই সংস্কৃত ভাষাত ঋকবেদৰ শ্লোক ১.১৬৫ ৰ পৰা ১.১৯১ আৰু অন্যান্য বৈদিক সাহিত্যৰ ৰচনা কৰিছিল।
পৰম্পৰাগতভাৱে ঋষি অগস্ত্যক বিভিন্ন সংস্কৃত পুথি যেনে বৰাহ পুৰাণৰ অগস্ত্য গীতা, স্কন্দ পুৰাণত সংলগ্ন অগস্ত্য সংহিতা আৰু দ্বৈধ-নিৰ্ণয় তন্ত্ৰ আদিৰ ৰচয়িতা ৰূপে জনা যায়। তেওঁক মন, কলসজ, কুম্ভজ, কুম্ভযোনি আৰু মৈত্ৰবৰুণী নামেৰেও জনা যায়।
জীৱনী
অগস্ত্য হৈছে এজন ব্ৰাহ্মণ যি য়ে তপস্বী জীৱন যাপন কৰি নিজকে শিক্ষিত কৰে আৰু এজন প্ৰসিদ্ধ ঋষি হৈ পৰে। তেওঁৰ অজ্ঞাত মূলৰ বাবে পণ্ডিতসকলে মত প্ৰকাশ কৰে যে বৈদিক যুগৰ অগস্ত্য হয়তো এজন প্ৰব্ৰজনকাৰী যাৰ ধাৰণাবোৰে দক্ষিণ ভাৰতক প্ৰভাৱিত কৰিছিল৷
অগস্ত্য আৰু লোপামুদ্ৰাৰ দ্ৰধস্যু নামৰ এজন পুত্ৰ আছে, যাক কেতিয়াবা ইধমাৱহা বুলি কোৱা হয়। মহাভাৰতত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে তেওঁ গৰ্ভত থাকোঁ‌তে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ কথা শুনি বেদৰ জ্ঞান লাভ কৰে আৰু ভজন গাই পৃথিৱীত জন্ম গ্ৰহণ কৰে।
অগস্ত্য আশ্ৰম
অগস্ত্যৰ এখন আশ্ৰম আছিল। কিন্তু প্ৰাচীন আৰু মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় গ্ৰন্থসমূহত উল্লিখিত এই আশ্ৰমৰ কাহিনী আৰু অৱস্থানৰ মিল নাই। দুটা কিংবদন্তিত ইয়াক উত্তৰ-পশ্চিম মহাৰাষ্ট্ৰত, গোদাৱৰী নদীৰ পাৰত, নাছিকৰ ওচৰত অগস্ত্যপুৰী আৰু আকোলে নামৰ সৰু চহৰবোৰত বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। উত্তৰ আৰু পূৱ ভাৰতীয় উৎসত উল্লেখ কৰা অন্যান্য স্থানবোৰ হৈছে আইনৱাড়ী (অগস্তিনগৰ) (তাল-খানাপুৰ) গাঁৱৰ চাংলি (মহাৰাষ্ট্ৰৰ পশ্চিম ঘাট), বা কনৌজ (উত্তৰ প্ৰদেশ), বা ৰুদ্ৰপ্ৰয়াগ (উত্তৰাখণ্ড), বা সাতপুৰা ৰেঞ্জৰ (মধ্য প্ৰদেশ) ওচৰত আছে। দক্ষিণৰ উৎস আৰু উত্তৰ ভাৰতীয় দেৱী-ভাগৱত পুৰাণৰ মতে তেওঁৰ আশ্ৰম তামিলনাডুৰ তিৰুনেলভেলি, পোথিয়াল পাহাৰ বা থাঞ্জাভুৰত অৱস্থিত৷
বেদসমূহ
হিন্দু ধৰ্মৰ চাৰিওখন বেদ আৰু ব্ৰাহ্মণ, অৰণ্যক, উপনিষদ, মহাকাব্য, পুৰাণ আদিত অগস্ত্যৰ উল্লেখ পোৱা যায়।  তেওঁ ঋকবেদৰ (প্ৰায় ১২০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) ১.১৬৫ ৰ পৰা ১.১৯১ নং শ্লোকৰ ৰচক।  তেওঁ এখন বৈদিক বিদ্যালয় বা গুৰুকুল পৰিচালনা কৰিছিল।  ঋকবেদৰ ১.১৭৯ নং শ্লোকত তেওঁৰ পত্নী লোপামুদ্ৰা আৰু তেওঁৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক ইয়াৰ ৰচক বুলি কৃতিত্ব প্ৰদান কৰিছে।  বৈদিক যুগত তেওঁ এজন সন্মানীয় ঋষি আছিল কিয়নো আন ঋষিসকলে ৰচনা কৰা ঋকবেদৰ আন বহুতো শ্লোকত অগস্ত্যৰ উল্লেখ আছে। অগস্ত্যৰ দ্বাৰা ৰচিত শ্লোক বা স্তোত্ৰসমূহ তেওঁৰ আধ্যাত্মিক বাৰ্তাৰ ভিতৰত নিহিত মৌখিক নাটক আৰু উপমা, সাঁথৰ আৰু শ্লেষ, আৰু আকৰ্ষণীয় চিত্ৰকল্পৰ বাবে জনাজাত।
তেওঁৰ বৈদিক কাব্যসমূহ দুটা বিষয়বস্তুৰ বাবে বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য।  এটা স্তৱকত অগস্ত্যই দেৱতা ইন্দ্ৰ আৰু মাৰুতৰ নেতৃত্বত দুদল সৈন্যৰ মাজত সংঘৰ্ষৰ বৰ্ণনা কৰিছে, যাক জিএছ ঘূৰিৰ দৰে পণ্ডিতসকলে আৰ্য (ইন্দ্ৰ) আৰু দাসসকলৰ (ৰুদ্ৰ) মাজত সংঘৰ্ষৰ ৰূপক হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিছে।  অগস্ত্যই সফলতাৰে তেওঁলোকৰ বিবাদৰ মীমাংসা কৰি তেওঁ দুয়োপক্ষৰে মাজত বুজাবুজি আৰু প্ৰেম-দয়াৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছে।  ঋকবেদৰ প্ৰথম মণ্ডলত তেওঁ ৰচনা কৰা সাতাশটা শ্লোকৰ ভিতৰত ২১ টা তেওঁৰ অনন্য শৈলীৰে পৰিসমাপ্তি হৈছে, য'ত তেওঁ আহ্বান কৰিছে, "প্ৰতিটো সম্প্ৰদায়ে যাতে সতেজতা (খাদ্য) আৰু জলক জানিব পাৰে।"  এই ধাৰণাবোৰে তেওঁক আৰ্য আৰু দাস দুয়োৰে ৰক্ষক হিচাপে পৰিগণিত কৰিছে।  অৱশ্যে, কিছুমান পণ্ডিতে একেটা শ্লোকক যিকোনো দুটা বিৰোধী মতাদৰ্শ বা জীৱনশৈলীৰ ৰূপক বুলি ব্যাখ্যা কৰে, কিয়নো অগস্ত্যই কেতিয়াও আৰ্য বা দাস শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা নাই, আৰু কেৱল ’’উভউ বৰ্নাভ’’ (আক্ষৰিক ভাৱে, "দুয়োটা ৰং") বাক্যাংশহে ব্যৱহাৰ কৰিছে।  স্থায়ী মীমাংসাৰ উপায় হিচাপে "পাৰস্পৰিক বুজাবুজি"ৰ বিষয়বস্তু আৰু ধাৰণাটোৰ সৈতে অগস্ত্যৰ নাম ঐতৰীয় অৰণ্যকৰ ধাৰা ১.২.২-ত পুনৰ দেখা যায়।
হিন্দু ধৰ্মৰ সাহিত্যসমূহৰ দ্বিতীয় বিষয়টো হৈছে লোপামুদ্ৰা আৰু অগস্ত্যৰ মাজত সন্ন্যাসী জীৱন বনাম মানৱীয় উত্তেজনা, গৃহস্থৰ জীৱনৰ দায়িত্ব আৰু পৰিয়াল প্ৰতিপালনৰ চিন্তা ভাৱনাৰ বিষয়ে আলোচনা। অগস্ত্যই যুক্তি দিয়ে যে সুখ আৰু মুক্তিৰ বহুতো উপায় আছে। আনহাতে লোপামুদ্ৰাই জীৱনৰ প্ৰকৃতি, সময় আৰু দুয়োটাৰে সম্ভাৱনা সম্পৰ্কে তেওঁৰ যুক্তি দৰ্শায়। তেওঁ সফলতাৰে অগস্ত্যক উপমাৰে ভৰা ঋকবেদৰ স্তৱক ১.১৭৯-ত পতিয়ন নিয়ায়।
ঋকবেদৰ আটাইতকৈ পুৰণি আৰু কনিষ্ঠ (গ. 1500-1200 খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) উভয় স্তৰতে অগস্ত্যৰ উল্লেখ আছে। তেওঁক আন তিনিখন বেদ আৰু বেদাঙ্গসাহিত্য যেনে নিৰুক্তৰ ৫.১৩-১৪ পদত উল্লেখ কৰা হৈছে।  অগস্ত্য আৰু তেওঁৰ ধাৰণাবোৰ আন বহুতো বৈদিক গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰা হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে তৈত্তৰীয় সংহিতাৰ ধাৰা ৭.৫.৫, কথক সংহিতাৰ ১০.১১, মৈত্ৰায়নী সংহিতাৰ ২.১, ঐতৰীয় ব্ৰাহ্মণৰ ৫.১৬, তৈত্তিৰীয় ব্ৰাহ্মণৰ ২.৭.১১, আৰু পঞ্চবিংশতি ব্ৰাহ্মণৰ ২১.১৪ ধাৰাৰ কথা ক'ব পাৰি।
ৰামায়ণ
ঋষি অগস্ত্যক হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণত কেইবাটাও অধ্যায়ত উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু তেওঁৰ আশ্ৰম গোদাৱৰী নদীৰ পাৰত থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ৰামায়ণত, অগস্ত্য আৰু লোপামুদ্ৰাক বিন্ধ্য পৰ্বতমালাৰ দক্ষিণ ঢালত দণ্ডকাৰণ্যত বাস কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ৰামে অগস্ত্যক দেৱতাসকলৰ বাবেও অসম্ভৱ কাম কৰিব পাৰে বুলি প্ৰশংসা কৰিছে। তেওঁক ৰামে ঋষি বুলি বৰ্ণনা কৰিছে যি সূৰ্য, চন্দ্ৰ আৰু জীৱ-জন্তু ইয়াৰ ওপৰেৰে সহজে পাৰ হ'ব পৰাকৈ বিন্ধ্য পৰ্বতমালাক নিজকে শিৰোনত দিবলৈ কৈছিল। তেওঁ নিজৰ তপোবলেৰে ৯,০০০ লোকক হত্যা কৰা ৰাক্ষস বাতাপী আৰু ইল্বলক বধ কৰিছিল
ৰামায়ণৰ মতে, অগস্ত্য হৈছে এক অনন্য ঋষি যি শাৰীৰিক গঠনৰ ফালৰ পৰা চাপৰ আৰু ভাৰী। তেওঁ দক্ষিণত বাস কৰি শিৱৰ শক্তি তথা কৈলাস আৰু মেৰু পৰ্বতৰ ওজনক সন্তুলিত কৰে। অগস্ত্য আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে ৰাম, সীতা আৰু লক্ষ্মণক লগ পায়। অগস্ত্যই তেওঁলোকক এক ঐশ্বৰিক ধনু আৰু শৰ প্ৰদান কৰি ৰাৱণৰ দুষ্ট প্ৰকৃতি বৰ্ণনা কৰে। উইলিয়াম বাক, বি. এ. ভান নুটেন আৰু শ্বাৰ্লি ট্ৰিয়েষ্টৰ মতে, অগস্ত্যই তেওঁলোকক এই পৰামৰ্শৰে বিদায় দিয়ে, "ৰাম, ৰাক্ষসসকলে মানুহক ভাল নাপায়, সেয়েহে মানুহে ইজনে সিজনক ভাল পাব লাগিব।"
মহাভাৰত
অগস্ত্যৰ কাহিনী মহাভাৰততো পোৱা যায়। অৱশ্যে, ৰামৰ পৰিৱৰ্তে এই কাহিনীটো যুধিষ্ঠিৰ আৰু লোমশৰ মাজত হোৱা কথোপকথন হিচাপে বন পৰ্বত উল্লেখ কৰা হৈছে।
মহাকাব্যখনত তেওঁক এক ঋষি হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে যাৰ সেৱন আৰু হজম কৰাৰ প্ৰচুৰ শক্তি আছে। অগস্ত্যই মহাভাৰততো বিন্ধ্য পৰ্বতক বাঢ়ি যোৱাত বাধা দিয়ে আৰু তেওঁ ৰাক্ষস বাতাপী আৰু ইল্বলক ৰামায়ণত বৰ্ণিত আখ্যানৰ দৰেই বধ কৰে। বন পৰ্বত লোপামুদ্ৰা আৰু অগস্ত্যৰ বাগদান আৰু বিবাহৰ কাহিনীও বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত ইন্দ্ৰ আৰু বৃত্ৰৰ মাজত হোৱা যুদ্ধৰ পৌৰাণিক কাহিনীও আছে, য'ত সকলো ৰাক্ষস সাগৰত লুকাই থাকে আৰু দেৱতাসকলে অগস্ত্যক সহায়ৰ বাবে অনুৰোধ কৰে। তেওঁ গৈ সমগ্ৰ সাগৰ পান কৰে আৰু এনেদৰে সকলো ৰাক্ষসক দেৱতাৰ আগত উন্মোচিত কৰে।
পুৰাণসমূহ
হিন্দু ধৰ্মৰ পুৰাণ সাহিত্যত অগস্ত্যৰ বিষয়ে অসংখ্য কাহিনী আছে যিসমূহ ভাৰতৰ বৈদিক আৰু মহাকাব্য সাহিত্যত পোৱা পৌৰাণিক কাহিনীতকৈ অধিক বিস্তৃত, অধিক চমৎকাৰী আৰু ইটো-সিটোৰ সৈতে অমিল। উদাহৰণ স্বৰূপে, মৎস্য পুৰাণৰ অধ্যায় ৬১, পদ্ম পুৰাণৰ ২২ অধ্যায় আৰু আন সাতখন মহাপুৰাণে অগস্ত্যৰ সমগ্ৰ জীৱনীৰ বিষয়ে কয়। কিছুমানে তেওঁক সপ্তৰ্ষিৰ (সাতগৰাকী মহান ঋষি) এজন হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰে। আনহাতে আন কিছুমানত তেওঁ হিন্দু পৰম্পৰাৰ আঠ বা বাৰজন অসাধাৰণ ঋষিৰ ভিতৰত এজন। তেওঁৰ নাম আৰু বিৱৰণ বিভিন্ন পুৰাণত সামঞ্জস্যপূৰ্ণ নহয়, বা একে পুৰাণৰ বিভিন্ন পাণ্ডুলিপি সংস্কৰণতো এয়া একে নহয়। তেওঁ অংগীৰা, অত্ৰি, ভৃগু, ভাৰ্গৱ, ভৰদ্বাজ, বিশ্বামিত্ৰ, বশিষ্ঠ, কাশ্যপ, গৌতম, জমদগ্নি আৰু অন্যান্য ঋষিৰ সৈতে বিভিন্নধৰণে তালিকাভুক্ত হৈছে।
তামিল সাহিত্য
অগস্ত্যৰ বিষয়ে উত্তৰ আৰু দক্ষিণ (তামিল) পৰম্পৰাৰ মাজত কিছু সাদৃশ্য আৰু পাৰ্থক্য আছে। ইৰাৱতম মহাদেৱনৰ মতে দুয়োটা পৰম্পৰাৰ মতেই অগস্ত্যি উত্তৰৰ পৰা দক্ষিণলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। সাধাৰণ যুগৰ আৰম্ভণি বা সম্ভৱতঃ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় ২য় শতিকাৰ তামিল গ্ৰন্থ পুৰাণুৰুৰ ২০১ নং শ্লোকত দক্ষিণলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা বহুলোকৰ সৈতে অগস্ত্যৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।
উত্তৰ অংশৰ আখ্যানসমূহত বৈদিক পৰম্পৰা আৰু সংস্কৃতৰ প্ৰসাৰত অগস্ত্যৰ ভূমিকাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়। আনহাতে দক্ষিণৰ পৰম্পৰাত জলসিঞ্চন, কৃষি আৰু তামিল ভাষাৰ উত্তৰণত তেওঁৰ ভূমিকাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়। উত্তৰত তেওঁৰ বংশধৰ অজ্ঞাত আৰু পৌৰাণিক আখ্যানসমূহত অগস্ত্যৰ জন্ম মাটিৰ কলহৰ পৰা হোৱা বুলি উল্লেখ আছে। দক্ষিণৰ পৰম্পৰাঅ নুসৰি, কলহৰ পৰা তেওঁৰ অৱতৰণ এক সাধাৰণ প্ৰসংগ, কিন্তু দক্ষিণৰ দুটা কিংবদন্তি অনুসৰি বশিষ্ঠই দ্বাৰকাৰপৰা দক্ষিণলৈ ওঠৰটা ভেলিৰ জনজাতিৰ প্ৰব্ৰজনৰ নেতৃত্ব দিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ভাৰতীয় ঋষি-মুনি
শ্বাহাদাহ
ইছলামৰ মূল বিশ্বাস হ’ল আল্লাহৰ একত্ব বা তৌহিদ/কলিমা। আল্লাহৰ একত্ব ইছলামৰ পাঁচটি মূল স্তম্ভৰ মাজৰ প্ৰথম, যাক শ্বাহাদাহ বোলা হয়। ইয়াৰ আসমীয়ানুবাদ হ'ল- ''মই সাক্ষ্য দি আছোঁ যে, আল্লাহৰ বাহিৰে উপাসনাৰ যোগ্য আন একো নাই, আনহাতে মই সাক্ষি দি আছোঁ যে, মুহাম্মাদ(ছঃ) আল্লাহৰ বাৰ্তাবাহক।" এইটো পাঠৰ মাধ্যমত এজনে স্বীকাৰ কৰে যে, (এক) আল্লাহ ব্যতীত অন্য কোনো উপাস্য নাই আৰু (দুই) মুহাম্মাদ(ছাঃ) তেওঁৰ প্ৰেৰিত বাণীবাহক।
লাইফ ইন এ পাপেট
লাইফ ইন এ পাপেট (Life in a Puppet) হৈছে অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত আৰু ৰাজেন দাসৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এখন সামাজিক ড্ৰামাভিত্তিক চলচ্চিত্ৰ৷ ২০২১ চনৰ ২২ অক্টোবৰত অসমৰ দহটা চিত্ৰগৃহত ছবিখনে মুক্তিলাভ কৰে৷ ছবিখনৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে পুতলা নাচক বিশ্বজনীন কৰা আৰু ইয়াৰ লগত জড়িত শিল্পীসকলৰ সংগ্ৰামক চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে উপস্থাপন কৰা ৷ উল্লেখ্য যে, ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা অসমৰ ছবিগৃহত প্ৰায় ১৮ মাহৰ পিছত মুক্তিলাভ কৰা এইখন হৈছে প্ৰথমখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ৷  ২০২১ চনৰ ২২ অক্টোবৰ পৰ্যন্ত ছবিখন বিশ্বজুৰি ২০খন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছে ৷ ইয়াৰ লগতে প্ৰায় ৩০টা ভিন্ন শিতানত বঁটা লাভ কৰিবলৈও সক্ষম হৈছে ৷
শ্বাহাদাহ
ছূৰা এখলাছত আল্লাহৰ একত্ববাদৰ বৰ্ণনা এনেদৰে দিয়া হৈছে, "কওক, তেওঁ আল্লাহ, এক, একক আল্লাহ অমুখাপেক্ষী, তেওঁ কাকো জন্ম দিয়া নাই আৰু কোনেও তেওঁক জন্ম দিয়া নাই আৰু তেওঁৰ সমতুল্য একোৱেই নাই।
লাইফ ইন এ পাপেট
ছবিৰ কাহিনী
অসমৰ জনসমাজৰ পৰিচিত পুতলা নাচে আধুনিক সময়ৰ উত্তৰণৰ লগে লগে অৱহেলিত আৰু অনাদৃত হ'বলৈ ধৰে ৷ অথচ পুতলা নাচ প্ৰাচীন লোককলা ৰূপে পৰিচিত ৷ পুতলা নাচৰ লগত জড়িত হৈ থকা অসম, ভাৰতৰ এমুঠিমান শিল্পীয়ে এতিয়াও এই কলাবিধক জীয়াই ৰখাৰ প্ৰয়াস কৰি আহিছে ৷ সেইসকল শিল্পীৰ পৰিশ্ৰম, শিল্পবোধ আৰু সংগ্ৰামী সত্তাক পৰ্দাত তুলি ধৰাটোৱেই হৈছে 'লাইফ ইন এ পাপেট' ছবিখনৰ কাহিনীৰ মূল উদ্দেশ্য ৷
শ্বাহাদাহ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
লাইফ ইন এ পাপেট
স্বীকৃতি
'লাইফ ইন এ পাপেট'-এ দেশ-বিদেশৰ বিশখন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত অংশ লৈ প্ৰায় ৩০টা শিতানত শ্ৰেষ্ঠত্ব অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইয়াৰ ভিতৰত ফ্ৰান্স, ইটালী, চিলি, গ্ৰেট ব্ৰিটেইন, চেক্ ৰিপাব্লিক, শ্লোভাকিয়া, ছুইডেন, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, ভাৰত আদি প্ৰধান। উল্লেখ্য যে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সংস্থা ইউনেস্ক'ৰ নতুন দিল্লী কাৰ্যালয়ে আয়োজন কৰা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱতো ছবিখনে মনোনয়ন লাভ কৰে।
মুক্তি
২০২০ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ছবিখনে কেন্দ্ৰীয় ফিল্ম চেন্সৰ ব'ৰ্ডৰ পৰা প্ৰমাণপত্ৰ লাভ কৰে। ২০২১ চনৰ ২২ অক্টোবৰত ছবিখনক অসমৰ দহটা চিত্ৰগৃহত মুক্তি দিয়া হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:২০২১ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰশ্ৰেণী:২০২১ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱে
ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱে (Dibru Sadiya Railway, চমুকৈ DSR) ব্ৰিটিছ অসমৰ প্ৰথম ৰেল প্ৰতিষ্ঠান। মূলতঃ চাহ আৰু কয়লা, লগতে যাত্ৰী পৰিবহণৰ উদ্দ্যেশে এই মিটাৰগজ ৰেলপথটো জন বেৰী হোৱাইটৰ প্ৰচেষ্টাত গঠন হোৱা "আসাম ৰেলৱে এণ্ড ট্ৰেডিং কোম্পানী"য়ে নিৰ্মাণ কৰিছিল। ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলপথত ১৮৮২ চনৰ ১ মে'ত ডিব্ৰুগড়ৰ মোহনামুখৰ পৰা জয়পুৰলৈ প্ৰথমখন ৰেল চলে। ১৮৮৩ চনৰ ১৬ জুলাইত ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা মাকুমলৈ নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হোৱা ৪০ মাইল পথত ৰেলৰ চলাচল আৰম্ভ হয়। ১৯৪৫ চনত চনত ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱেক 'বেংগল আসাম ৰেলৱে'ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
ইতিহাস
১৮৭০ৰ দশকত অবিভক্ত ডিব্ৰুগড় জিলাৰ ৬০খন চাহবাগিছাৰ উত্পাদিত সামগ্ৰী, চাহবাগিছাৰ বিভিন্ন যন্ত্ৰ-পাতি, ৰচদ, কয়লা আদি কঢ়িয়াবলৈ এজন চাহ খেতিয়ক আৰু অৱসৰপ্ৰাপ্ত সৈন্যবাহিনীৰ বিষয়াজন বেৰী হোৱাইটে নেৰ'গজ ৰেলপথ খোলাৰ বাবে চৰকাৰৰ ওচৰত অনুমতি বিচাৰে। ভাৰত চৰকাৰে অনুমতি দিয়াত বেৰী হোৱাইটে লণ্ডনলৈ গৈ এটা কোম্পানী পঞ্জীভুক্ত কৰে। কিন্তু কোম্পানীৰ শ্বেয়াৰ কিনাত ৰাইজৰ আশানুৰূপ সঁহাৰি নোপোৱাত লোকচান ভৰি এই প্ৰচেষ্টা বন্ধ কৰি দিয়া হয়।
ৰেলপথ নিৰ্মাণ কৰা বিখ্যাত অভিযন্তা বেঞ্জামিন পিয়াৰ্চিয়ে ভায়েক ৰবাৰ্ট' পিয়াৰ্চি আৰু এডোৱাৰ্ড উইলচনক চৰ-জমিন তদন্ত কৰিবলৈ উজনী অসমলৈ পঠিয়ায়। তেওঁলোকৰ প্ৰতিবেদনৰ ভিত্তিত চৰকাৰে ৰেলপথটো ১ মিটাৰ বহলকৈ নিৰ্মাণ কৰাৰ আৰু কয়লা উত্পাদনৰ অনুমতি দিলে বেঞ্জামিন পিয়াৰ্চিয়ে এই পৰিকল্পনাত সঁহাৰি দিবলৈ মান্তি হয়। সেইমতে ৩০ জুলাই ১৮৮১ত 'আসাম ৰেলৱে এণ্ড ট্ৰেডিং কোম্পানী' গঠন কৰি ৰেলপথ নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ কৰি দিয়া হয়। ১ মে' ১৮৮২ৰ দিনা ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা জয়পুৰ ৰোডলৈ প্ৰথম ৰেল ইঞ্জিন চলোৱা হয়। ইতিমধ্যে মাকুমলৈ ৰেলপথচোৱা নিৰ্মাণৰ কাম সমাপ্ত হোৱাত ১৬ জুলাই ১৮৮৩ৰ পৰা ডিব্ৰুগড় আৰু মাকুমৰ মাজত ৰেল চলাচল আৰম্ভ হয়।
ৰবাৰ্ট পিয়াৰ্চিৰ বিচাৰত লিডু কয়লাখনিৰ গুৰুত্ব অধিক হোৱাত ৰেলপথটো মাকুমৰ পৰা বুঢ়ীদিহিঙলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰাত বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হয়। ১৮ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী ১৮৮৪ত দিহিং নৈত নিৰ্মাণ কৰা কাঠৰ দলঙৰ ওপৰেৰে এখন বিশেষ ৰেল ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা লিডুলৈ যাত্ৰা কৰে।
ইফালে মাকুমৰ পৰা চৈখোৱাঘাটলৈও শাখাপথচোৱাৰ নিৰ্মাণৰ কাম দ্ৰুতগতিত চলি থাকে। একেটা বছৰৰে ২ মে'ৰ দিনা ডুমডুমালৈ ৰেলপথ মুকলি কৰা হয়। এই পথটো ১৮৮৫ চনত তালাপলৈ আৰু ১৯০৯ চনত অন্তিম ষ্টেচন চৈখোৱাঘাটলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰা হয়।
লামডিঙৰ দিশৰ পৰা নিৰ্মাণ কৰি অহা আসাম বেংগল ৰেলৱেৰ লাইন ১৯০৩ চনত তিনিচুকীয়াত ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱেৰ সৈতে সংযোগ হয় আৰু তিনিচুকীয়া এটা জংচন ষ্টেচনলৈ ৰূপান্তৰ হয়।
উত্তৰসূৰী
ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱে এটা সফল বাণিজ্যিক প্ৰতিষ্ঠান আছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত সামৰিক প্ৰয়োজনত চৰকাৰৰ দ্বাৰা যথেষ্ট পূঁজি বিনিয়োগ কৰি ইয়াৰ উন্নয়ন সাধন কৰা হয়। ১৯৪২ চন ১ জানুৱাৰীত আসাম বেংগল ৰেলৱে আৰু ইষ্টাৰ্ণ বেংগল ৰেলৱে লগ লগাই চৰকাৰে বেংগল আসাম ৰেলৱে গঠন কৰে। ১৯৪৫ চনত  "লিডু এণ্ড টিকক মাৰ্ঘেৰিটা কলিয়েৰী ৰেলৱে"ৰ ৰেলপথখিনিৰ লগতে ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱেকো চৰকাৰে কিনি লয় আৰু 'বেংগল-আসাম ৰেলৱে'ত ইয়াক চামিল কৰে। এই ঐতিহাসিক ৰেলপথটো বৰ্তমান উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱেৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
ৰেলপথ
১৯৪২ চনৰ ৰেল মানচিত্ৰ অনুসৰি ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱেৰ মুখ্য পথটো ডিবৰুমুখৰ পৰা আৰম্ভ হৈ লিডুত শেষ হৈছিল। এইচোৱা পথৰ মুখ্য ষ্টেচনবোৰ আছিল- ডিব্ৰুগড় টাউন, চাবুৱা, তিনিচুকীয়া, মাকুম, ডিগব, মাৰ্ঘেৰিটা আৰু লিডু। মাকুম জংচনৰ পৰা আন এটা শাখা গৈছিল চৈখোৱাঘাটলৈ। শাখাপথৰ মুখ্য ষ্টেচনবোৰ আছিল- বৰা-হাপজান, ডুমডুমা, তালাপ, ডাঙৰী আৰু চৈখোৱাঘাট। ১৯০৩ চনত আসাম বেংগল ৰেলৱে তিনিচুকীয়ালৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰাত এই ষ্টেচনটো ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱে আৰু আসাম বেংগল ৰেলৱেৰ জংচন ষ্টেচনলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল। মাৰ্ঘেৰিটাৰ পৰা এটা ৰেলপথ নামদাং আৰু লিডুৰ পৰা এটা ৰেলপথ টিপংপানী কয়লাক্ষেত্ৰলৈ গৈছিল।
বৰ্তমান
ৰাজ্যখনৰ প্ৰথমটো ৰেলপথ ডিব্ৰু-শদিয়া ৰেলৱে বৰ্তমান উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱে অন্তৰ্গত আৰু ইয়াক ব্ৰডগজলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে। ১৯৫০ চনৰ প্ৰলয়ংকৰী ভূমিকম্পত ডাঙৰী আৰু চৈখোৱাঘাটৰ মাজৰ ৰেলপথৰ বিস্তৰ ক্ষতি হয়, যাৰবাবে ডাঙৰী ষ্টেচনৰ পৰা চৈখোৱাঘাটলৈ ৰেলপথটো বন্ধ কৰি দিয়া হৈছিল। কুৰি শতিকাৰ শেষটো দশকত তিনিচুকীয়া-ডাঙৰী শাখাটো উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেলৱেই বন্ধ কৰি দিয়াৰ যো-জা চলাইছিল যদিও ৰাইজৰ প্ৰবল দাবীত ইয়াক ব্ৰডগজলৈ পৰিবৰ্তন কৰে। বৰ্তমান এখন যাত্ৰীবাহী ৰেল মাকুম আৰু ডাঙৰীৰ মাজত চলাচল কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰেল পৰিবহণ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিলুপ্ত ৰেল কোম্পানী
প্ৰাচীন মণিপুৰী ভাষা
প্ৰাচীন মনিপুৰী ভাষা বৰ্তমানৰ মণিপুৰী ভাষা (ꯑꯂꯤꯄ ꯃꯤꯇꯩꯂꯣꯟ) প্ৰাৰম্ভিক ৰুপ আছিল আৰু প্ৰাচীন মনিপুৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা আছিল।  ভাষাটো প্ৰাচীন মনিপুৰত সম্ৰাট "তাঙজা লিলা পাখঙবা"ৰ ৰাজত্বকালৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৪৪৫ চনৰ পৰা আৰু মধ্যযুগীয় মনিপুৰৰ আৰম্ভণিলৈকে কোৱা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাষা
শ্ৰীহৰি বৰিকৰ
শ্ৰীহৰি বৰিকৰ (Shreehari Borikar) অখিল ভাৰতীয় বিদ্যাৰ্থী পৰিষদৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সম্পাদক৷ তেওঁ গুৱাহাটীৰ পৰা এই দায়িত্ব পালন কৰিছিল৷ তেওঁ বৰ্তমান অখিল ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰমুখ।
জন্ম আৰু শিক্ষা
শ্ৰীহৰি বৰিকৰৰ জন্ম হৈছিল ১৯৭৪ চনৰ ২২ আগষ্ট তাৰিখে মহাৰাষ্ট্ৰৰ নাগপুৰ চহৰত৷ ছাত্ৰ অৱস্থাৰ পৰাই সক্ৰিয়ভাৱে অখিল ভাৰতীয় বিদ্যাৰ্থী পৰিষদৰ লগত জড়িত হৈ পৰা বৰিকৰে বাণিজ্যত স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰি ডিবিএম (ডিপ্লমা ইন বিজনেছ মেনেজমেন্ট) সম্পূৰ্ণ কৰে৷
টু কিল এ মকিংবাৰ্ড
উপন্যাসখনত তৎকালীন সময়ৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বৰ্ণ বৈষম্য আৰু ধৰ্ষণৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় উপস্থাপন কৰাৰ সত্ত্বেও ই এক উষ্ম তথা হাস্যৰসাত্মক ৰচনাৰ ৰূপেও স্মৰণীয় হৈ ৰৈছে। উপন্যাসখনৰ কাহিনী ছয়-বছৰীয়া জঁ-লুই ফিঞ্চৰ কথাৰে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। জঁ-লুই ফিঞ্চৰ দেউতাক এটিকাচ ফিঞ্চক বহু পাঠকে এজন নীতিবান নায়ক আৰু উকিলসকলে চাৰিত্ৰিক দৃঢ়তাৰ এক আদৰ্শ ৰূপে গণ্য কৰে। ইতিহাসবিদ জে ক্ৰেচপিন'ৰ মতে, "বিংশ শতাব্দীত টু কিল এ মকিংবাৰ্ড সম্ভৱতঃ হৈছে আমেৰিকাত জাতি সম্পৰ্কিত লেখাসমূহৰ ভিতৰত সকলোতকৈ বহুল পঠিত গ্ৰন্থ আৰু ইয়াৰ প্ৰধান চৰিত্ৰ এটিকাচ ফিঞ্চ বৰ্ণবাদ বিৰোধী বীৰত্বৰ সকলোতকৈ স্মৰণীয় কাল্পনিক চৰিত্ৰ। "
শ্ৰীহৰি বৰিকৰ
বিদ্যাৰ্থী পৰিষদত
ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰা বিদ্যাৰ্থী পৰিষদৰ কাৰ্যকৰ্তা হিচাপে কৰ্মৰত বৰিকৰ সেই সময়ৰ বহুতো ছাত্ৰ আন্দোলনৰ সক্ৰিয় যোগদান কৰিছিল৷ মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিদৰ্ভ বিভাগৰ সাংগঠনিক সম্পাদক হিচাপে বিভাগটোত বিদ্যাৰ্থী পৰিষদ তথা ছাত্ৰ সমাজক সামাজিক দায়িত্ববোধেৰে আগুৱাই নিয়াত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল৷ তেওঁ ছবছৰ ধৰি জম্মু কাশ্মীৰত সাংগঠনিক সম্পাদক হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰিছিল৷ সেই সময়চোৱাত ৰাজ্যখনৰ ছাত্ৰ সমাজৰ বিঘ্নিত অধিকাৰৰ হকে মাত মাতি আহিছে৷ বৰিকৰ ২০১৪-১৬ চনলৈ দুটা বছৰ বিদ্যাৰ্থী পৰিষদৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সম্পাদকৰ দায়িত্বত আছিল। যোৱা ৬ বছৰ ধৰি শ্ৰীহৰি বৰিকৰ গুৱাহাটীৰ পৰা কৰ্মৰত আৰু বৰ্তমানে তেওঁৰ দায়িত্ব হ'ল ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পাদক তথা উত্তৰ পূবৰ ক্ষেত্ৰীয় সাংগঠনিক সম্পাদক৷ অসম তথা সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ বিভিন্ন সংঘৰ্ষ তথা সমস্যাত তেওঁ ঘটনাস্থানত গৈ অধ্যয়ন কৰি তাৰ ওপৰত কাম কৰি আহিছে৷ তদুপৰি উত্তৰ পূবৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ অন্য ৰাজ্যত সুৰক্ষাৰ বাবে বিভিন্ন ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰি আহিছে৷
টু কিল এ মকিংবাৰ্ড
টু কিল এ মকিংবাৰ্ড বহু বছৰ ধৰি হাৰ্পাৰ লীৰ একমাত্ৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ আছিল। তাইৰ মৃত্যুৰ এবছৰ পূৰ্বে ২০১৫ চনত গ্ৰন্থখনৰ এখন খচৰা সংস্কৰণ গ' চেট এ বাটচ্‌মেন (Go Set a Watchman) নামেৰে প্ৰকাশিত পায়।
শ্ৰীহৰি বৰিকৰ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছাত্ৰনেতা শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
টু কিল এ মকিংবাৰ্ড
সমালোচনা
লেখিকাৰ সম্পাদকে প্ৰকাশকৰ পূৰ্বে গ্ৰন্থখনে ভাল ব্যৱসায় নকৰিব বুলি সতৰ্কতা কৰি দিয়া সত্ত্বেও গ্ৰন্থখন অতি সোনকালে জনপ্ৰয়তা লাভ কৰে আৰু হাৰ্পাৰ লী সাহিত্যিক সমাজ, তাইৰ জন্মচহৰ মনৰোভিল আৰু সমগ্ৰ আলাবামাৰ ৰাইজৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিবৰ সক্ষম হয়। পৰবৰ্তীকালত গ্ৰন্থখনৰ কেইবাটাও পুনৰমুদ্ৰণ কৰা হৈছিল লগতে বুক অফ দ্যা মান্থ ক্লাব-ত অন্তৰ্ভুক্তিৰ মাধ্যমেৰে আৰু ৰিডাৰ ডাইজেষ্ট কনডেন্সড্ বুক সংস্কৰণৰ মাধ্যমেৰে ব্যাপক সফলতা লাভ কৰে।
উপন্যাখনৰ প্ৰাথমিক প্ৰতিক্ৰিয়া আছিল মিশ্ৰ। দ্যা নিউয়ৰ্কাৰ-এ হাৰ্পাৰ লীক "দক্ষ, বিনয়ী আৰু সম্পূৰ্ণ অকৃত্ৰিম লেখিকা" হিচাবে মত পোষণ কৰিছিল। দ্যা আটলাণ্টিক মান্থলি-ৰ সমালোচকে গ্ৰন্থখনক "আনন্দদায়ক, উদাৰ পাঠ" বুলিছিল, কিন্তু ছয় বছৰীয়া এক শিশুৰ বৰ্ণনা এক সুশিক্ষিত প্ৰাপ্তবয়স্কৰ দৰে হোৱাৰ কথাতো অলপ অভাবনীয় বুলি মন্তব্য কৰিছিল। গ্ৰন্থখনৰ টাইম আলোচনীয়ে ১৯৬০ চনত কৰা সমালোচনাত কৈছে যে উপন্যাসখনে "এজনী সৰু ছোৱালী আৰু [আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ] দক্ষিণ প্ৰান্তৰ জীৱন সম্পৰ্কে পাঠকক বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ লাগটিয়াল কথাৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰে"। চিকাগো চানডে ট্ৰিবিউন-এ উপন্যাসখনৰ ঘটনাৱলীৰ বৰ্ণনাৰ স্পষ্ট আৰু নিৰপেক্ষ হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰি লিখিছিল: "এয়া কোন সমাজতাত্ত্বিক উপন্যাস নহয়, ই কোন উদ্দেশ্যকো আখ্যায়িত নকৰে ... টু কিল এ মকিংবাৰ্ড এক শক্তিশালী সমসাময়িক ৰাষ্ট্ৰীয় তাৎপৰ্যপূৰ্ণ উপন্যাস। "
ব্ৰাহ্মী শাক
ব্ৰাহ্মী হৈছে পূৱ ভাৰত, অষ্ট্ৰেলিয়া, ইউৰোপ, আফ্ৰিকা, এছিয়া, আৰু উত্তৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ সেমেকা অঞ্চলত পোৱা এবিধ অধিবৰ্ষজীৱি, লতাজাতীয় শাক। ইয়াৰ সাধাৰণ নামসমূহ হৈছে ৱাটাৰ হাইছপ (water hyssop), ৱাটাৰহাইছপ (waterhyssop), থেমি−লিফ্‌ড গ্ৰেচলা (thyme-leafed gratiola), হাৰ্ব অৱ গ্ৰীছ (herb of grace), আৰু ইণ্ডিয়ান পেনীৱৰ্ট (Indian pennywort)।
আয়ুৰ্বেদত ব্ৰাহ্মী শাক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ২০১৯ চনত “ফুড এণ্ড ড্ৰাগ এডমিনিষ্ট্ৰেছন” (FDA) নামৰ সংস্থাই ব্ৰাহ্মী শাকযুক্ত খাদ্য সামগ্ৰীয়ে বিভিন্ন ৰোগ প্ৰতিৰোধ আৰু উপশম কৰে বুলি দাবী কৰি এনে সামগ্ৰী উৎপাদন আৰু বিক্ৰী কৰা অসত্যাপিত আৰু অবৈধ বুলি সতৰ্ক পত্ৰ জাৰি কৰে।
বিৱৰণ
ব্ৰাহ্মী হৈছে এবিধ শাকজাতীয় উদ্ভিদ। এই উদ্ভিদৰ পাতবোৰ succulent, oblong, আৰু প্ৰায় ৪−৬ মিলিমিটাৰ ডাঠ। চাৰিৰ পৰা পাঁচটা পাহীৰ সৈতে ইয়াৰ সৰু ফুলবোৰৰ বৰণ বগা। সামান্য জেকা ঠাইত ব্ৰাহ্মী শাকৰ বৃদ্ধি ভাল হয়। ইহঁতৰ চিঙা আগৰ পৰা বংশ বিস্তাৰ কৰিব পাৰি।
বোকাজান
বোকাজান (Bokajan)(IPA: ˈbəʊkəˌdʒɑːn)অসমৰ কাৰ্বি আংলং জিলাত অৱস্থিত এখন ঠাই৷
ব্ৰাহ্মী শাক
ভৌগোলিক বিতৰণ
ব্ৰাহ্মী বা Bacopa monnieri হৈছে Bacopa গণৰ এবিধ প্ৰায় সমগ্ৰ পৃথিৱীজুৰি বিস্তৃতি লাভ কৰা উদ্ভিদ। ভাৰত, নেপাল, শ্ৰীলংকা, চীন, পাকিস্তান,টাইৱান, ভিযেটনাম, আফ্ৰিকাৰ ভূমধ্য সাগৰীয় আৰু দক্ষিণ অঞ্চল, মাডাগাস্কাৰ, অষ্ট্ৰেলিয়া, কেৰিবিয়ান, লগতে মধ্য আৰু দক্ষিণা আমেৰিকাৰ কিছু সেমেকা অঞ্চলত পোৱা যায়। ইয়াক ফ্ল’ৰিডা, টেক্সাচ আৰু হাৱাইতো ইয়াক পোৱা যায়। I
বোকাজান
ভৌগোলিক অৱস্থান
বোকাজানৰ ভৌগোলিক অৱস্থান 26.02°N, 93.78°W. ৷ এই অঞ্চলৰ সাগৰ-পৃষ্ঠৰ পৰা উচ্চতা প্ৰায় ১৩৮ মিটাৰ অৰ্থাৎ ৪৫২ ফুট৷ এই অঞ্চল নাগালেণ্ডৰ ডিমাপুৰৰ পৰা প্ৰায় ১৫ কি:মি দুৰত্বত অৱস্থিত৷
জনসংখ্যা
২০০১ চনৰ বাৰ্ষিক লোকপিয়ল অনুসৰি বোকাজানৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৪,৯৩৮ জন৷ ইয়াৰে ৫৬% পুৰুষ আৰু ৪৪% মহিলা৷ বোকাজানৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৫৯.৫%, পুৰুষ আৰু মহিলাৰ পৃথককৈ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ক্ৰমান্বয়ে ৮০% আৰু ৬৮%৷ ইয়াৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ১২% ছয় বছৰৰ অনুৰ্ধৰ৷
ব্ৰাহ্মী শাক
পথ্য
স্মৃতি শক্তি বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে অন্য বহুত চালৰ ৰোগৰ আয়ুৰ্বেদক ঔষধ হিচাপে ব্ৰাহ্মীৰ ব্যৱহাৰ পৰা হয়। প্ৰাথমিক গৱেষণাত ব্ৰাহ্মী শাকে বোধ ক্ষমতাৰ উন্নতি কৰিব পাৰে বুলি পোৱা গৈছে।
পাৰ্শ ক্ৰিয়া
ব্ৰাহ্মী শাক খোৱাৰ ফলত মানুহৰ বমি বমি লগা, increased intestinal motility, আৰু gastrointestinal upset হোৱা দেখা যায়।
বোকাজান
শিক্ষা
বোকাজানৰ প্ৰধান শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহ হ'ল-
ব্ৰাহ্মী শাক
অবৈধ বাণিজ্যিক দাবী
২০১৯ চনত FDA নামৰ সংস্থাটোৱে পেটৰ ৰোগ, আলজেইমাৰ ৰোগ, হাইপ’গ্লাইচেমিয়া, ৰক্ত চাপ, আৰু anxiety ৰোগৰ উপশম বা প্ৰতিৰোধ কৰে বুলি দাবী কৰা বিজ্ঞাপনেৰে ব্ৰাহ্মীযুক্ত খাদ্য উৎপাদন কৰা অসত্যাপিত আৰু অবৈধ বুলি সতৰ্ক পত্ৰ প্ৰকাশ কৰে। FDAৰ মতে Bacopa monnieriৰ উৎপাদসমূহ এই ৰোগসমূহ বা অন্য কোনো ৰোগৰ ঔষধ হিচাপে অনুমোদন জনোৱা হোৱা নাই।
বোকাজান
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:কাৰ্বি আংলং জিলা
ব্ৰাহ্মী শাক
অলংকাৰ
পানীত জীয়াই থাকিব পাৰে বাবে ব্ৰাহ্মী শাকক আলংকাৰিক উদ্ভিদ হিচাপে একুৱেৰিয়ামত ৰোপণ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শাক শ্ৰেণী:লতা
বৰালি মাছ
বৰালি মাছ হৈছে চিলুৰিডে পৰিয়ালৰ এবিধ সতেজ পানীৰ কেটফিছজাতীয় মাছ। এই মাছবিধ দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত থলুৱাভাৱে পোৱা যায়। ইয়াক ইংৰাজীত হেলিকপ্টাৰ কেটফিছ (Helicopter Catfish) বা ৱালাগো কেটফিছ (Wallago catfish) নামেৰে জনা যায়। বৰালি মাছক তামিলনাডুত আত্থও ভালাই, মণিপুৰত সৰেং, ওড়িশাত বালিয়া, বংগত ব'ল, চিলেটত গুৱাল বোলা হয়। মাছবিধ দুটা ভৌগোলিকভাৱে বিচ্ছিন্ন অঞ্চলৰ বৃহৎ নদী আৰু হ্ৰদত (বিল) সিঁচৰতি হৈ আছে। ইয়াৰে এটা অঞ্চল হৈছে ভাৰত উপমহাদেশ আৰু আনটো হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ কিছু অংশ। প্ৰজাতিটোৰ সৰ্বোচ্চ দৈৰ্ঘ্য ২ মিটাৰ (৬ ফুট ৭ ইঞ্চি) হ’ব পাৰে।
প্ৰাচীন কালৰে পৰা দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বিভিন্ন দেশত খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা মাছৰ প্ৰজাতিসমূহৰ ভিতৰত এই বৰালি মাছ অন্যতম। ডাকৰ বচনত বা অন্যান্য প্ৰবচনত বৰালি মাছৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
বিতৰণ
thumb| ভাৰতৰ কেৰালাৰ বৰালি মাছ। বৰালি মাছ দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত থলুৱাভাৱে পোৱা যায়। অৱশ্যে ভাৰতীয় উপমহাদেশত বাস কৰা গোট আৰু মূল ভূখণ্ড তথা দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ দ্বীপপুঞ্জত পোৱা গোটৰ মাজত যথেষ্ট ব্যৱধানৰ সৈতে বিচ্ছিন্ন যেন লাগে। এইদৰে বৰালি মাছ বিচ্ছিন্ন বিতৰণ (disjunct distribution) থকা এটা প্ৰজাতিৰ অন্যতম উদাহৰণ।
ভাৰত উপমহাদেশত ইয়াৰ পৰিসৰ ভাৰত, পাকিস্তান, ভূটান, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ সকলোবোৰ প্ৰধান নদী যেনে গংগা, সিন্ধু, নৰ্মদা, গোদাৱৰী, কৃষ্ণা আৰু মহানদীৰ লগতে শ্ৰীলংকা জুৰি বিস্তৃত। উত্তৰ-পশ্চিম দিশত ইয়াৰ পৰিসৰ পাকিস্তানৰ পৰা ইৰাণ আৰু আফগানিস্তানলৈকে দেখা যায়। পূবৰ ফালে ইয়াক ম্যানমাৰৰ ইৰাৱাডী নদীৰ অৱবাহিকালৈকে পোৱা যায়।
দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ গোটটো থাইলেণ্ড, লাওছ, কম্বোডিয়া, ভিয়েটনাম, মালয়েছিয়া আৰু ইণ্ডোনেছিয়াত পোৱা যায়।
বৰালি মাছৰ খাদ্যৰ বহুলাংশই মাংস। ভাৰতৰ গোদাবৰী নদীৰ নমুনাৰ ওপৰত কৰা আন্ত্ৰিক পৰিমাণ বিশ্লেষণত দেখা গৈছে যে ইহঁতে খোৱা খাদ্যৰ প্ৰায় ৯০ৰ পৰা ৯৫% প্ৰাণীজ পদাৰ্থৰে গঠিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকাৰ অসুৰক্ষিত প্ৰজাতি শ্ৰেণী:মাছ
হৰি বৰকাকতি
হৰি বৰকাকতি (Hari Borkataki) আধুনিক অসমীয়া কবিসকলৰ ভিতৰত হৰি বৰকাকতি এগৰাকী আগশাৰী কবি। তেওঁ পঞ্চম আৰু ষাঠি দশকৰ এগৰাকী উল্লেখনীয় কবি আছিল।
জন্ম
হৰি বৰকাকতিৰ জন্ম হৈছিল ১৯২৯ খ্ৰীষ্টাব্দত।
মৃত্যু
হৰি বৰকাকতিৰ মৃত্যু হৈছিল ২০০৬ চনৰ ২২ জুলাইত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
জেব-উন-নিছা
জেব-উন-নিছা (Zeb-un-Nissa; ১৫ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী ১৬৩৮- ২৬ মে ১৭০২) এগৰাকী মোগল ৰাজকুমাৰী৷ তেওঁ সম্ৰাট ঔৰংগজেৱ আৰু দিলৰস বানু বেগমৰ জ্যেষ্ঠ সন্তান আছিল। তেওঁ এগৰাকী কবি আছিল আৰু  মাখফি ছদ্মনামেৰে লিখিছিল। জীৱনৰ শেষ বিশ বছৰ সম্ৰাট পিতৃয়ে তেওঁক দিল্লীৰ শালিমাৰগড় দুৰ্গত বন্দী কৰি থৈছিল।
এগৰাকী কবি ৰূপে ৰাজকুমাৰীগৰাকীক স্মৰণ কৰা হয় আৰু মৰণোত্তৰ ভাবে ১৯২৯ চনত তেওঁৰ সমগ্ৰ কবিতা "দিৱান-ই-মাখফি" নামেৰে প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ পাণ্ডুলিপি পেৰিচৰ জাতীয় পুথিভঁৰালত সংৰক্ষিত হৈ আছে।
জন্ম
জেব-উন-নিছা ৰাজকুমাৰ মুহি-উদ-দীনৰ (ভৱিষ্যতৰ সম্ৰাট ঔৰংগজেৱ) জ্যেষ্ঠ সন্তান আছিল। ১৬৩৮ চনৰ ১৫ ফেব্ৰুৱাৰীত দাক্ষিণাত্যৰ দৌলতাবাদত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। দিলৰস বানু সম্ৰাটৰ প্ৰথম পত্নী, মুখ্য বেগম আছিল আৰু পাৰস্যৰ সাফৱী সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজকুমাৰী আছিল। জেব-উন-নিছা সম্ৰাটৰ প্ৰিয় জীয়ৰী আছিল, যাৰ বাবে দোষীক ক্ষমা কৰি দিবৰ বাবে তেওঁ পিতৃক বাৰ্তা দিব পাৰিছিল।
বন্দীত্ব আৰু শেষ জীৱন
জেব-উন-নিছাক শালিমাৰ দুৰ্গত বন্দী কৰি ৰখা সম্পৰ্কত বহু কেইটা বাখ্যা দেখা যায়।১৬৬২ চনত ঔৰংগজেৱ বেমাৰত পৰে। চিকিৎসকে বায়ু-পানী সলনিৰ পৰামৰ্শ দিয়াত তেওঁ পৰিয়াল আৰু ৰাজ দৰবাৰ লাহোৰলৈ লৈ যায়। সেই সময়ত লাহোৰৰ শাসক আছিল ঔৰংগজেৱৰ এজন উজীৰৰ পুত্ৰ অকিল খান। লাহোৰত থকা অৱস্থাতে জেব-উন-নিছাৰ সৈতে অকিল খানৰ চমু সময়ৰ বাবে এক ব্যৰ্থ প্ৰণয় সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠে। ইয়াৰ পিছতে সম্ৰাটে জেব-উন-নিছাক অবিশ্বাস কৰিবলৈ লয় আৰু বন্দী কৰি থয়। অন্য এক  তত্ত্বমতে তেওঁ যিহেতু এগৰাকী কবি আৰু সঙ্গীতজ্ঞ আছিল, সেইটোও তেওঁৰ বন্দীত্বৰ কাৰণ হ’ব পাৰে; যিহেতু ঔৰংগজেৱ এজন গোড়া মুছলমান সম্ৰাট আছিল। বন্দীত্বৰ বিশ বছৰ পাছত সাদিন বেমাৰত ভূগি তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল। সেই সময়ত ঔৰংগজেৱ দাক্ষিণাত্যৰ অভিযানত গৈছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
যদিও জেব-উন-নিছাৰ অনেক প্ৰণয়প্ৰাৰ্থী আছিল, তেওঁ আজীৱন অবিবাহিতা হৈয়ে ৰৈছিল। তেওঁৰ বহুতো গোপন প্ৰণয়প্ৰাৰ্থী থকাৰো গুজৱ ওলাইছিল। তেওঁৰ চাৰিজনী ভনীয়েক আছিল- জিন্নত উন-নিছা, জুবদা ইন-নিছা, বদৰ-উন-নিছা আৰু মেহেৰ উন-নিচা।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজকুমাৰী শ্ৰেণী:মোগল সাম্ৰাজ্য
ৰাজা ৰবি বৰ্মা
ৰাজা ৰবি বৰ্মা (২৯ এপ্ৰিল, ১৮৪৮- ২ অক্টোবৰ, ১৯০৬) ভাৰতৰ ট্ৰেভানক'ৰ (Travancore) নামৰ দেশীয় ৰাজ্য(princely state) (বৰ্তমান দক্ষিণ কেৰালা আৰু তামিলনাডুৰ কিছু অংশ) এখনৰ এজন বিখ্যাত চিত্ৰশিল্পী আৰু কলাকাৰ আছিল। মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণ মহাকাব্য দুখনকে ধৰি ভাৰতীয় সংস্কৃতি আৰু পৌৰাণিক কথা বিষয়ৰ চিত্ৰকৰ্মবোৰৰ বাবে তেওঁ খ্যাতি লভিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ভাৰতীয় কলাৰ ইতিহাসত তেওঁক এজন অন্যতম মহান চিত্ৰশিল্পী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ চিত্ৰকৰ্মবোৰক ভাৰতীয় পৰম্পৰা আৰু ইউৰোপীয় (একাডেমিক আৰ্টৰ) ৰীতিৰ সংমিশ্ৰণৰ শ্ৰেষ্ঠ উদাহৰণ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। বৰ্মাৰ চিত্ৰকৰ্মবোৰত শাৰী পৰিহিত নাৰীক এক সৌষ্ঠৱপূৰ্ণ ৰূপত অংকিত কৰা হৈছিল আৰু ই সেইসময়ৰ এক ধাৰালৈ পৰিণত হৈছিল যিবোৰৰ প্ৰতিলিপি বহু ঘৰত দেখিবলৈ পোৱা যায়। <!--
Personal life
Raja Ravi Varma was born Ravi Varma Coil Thampuran on 29th April, 1848 in Kilimanoor palace in the erstwhile Thiruvithankur in Kerala. His father Ezhumavil Neelakanthan Bhattatiripad was an accomplished scholar, who hailed from the Ernakulam district in Kerala. His mother Umayamba Thamburatty was a poet and writer whose work Parvati Swayamvaram was published by Varma after her death. Ravi Varma had 3 siblings namely Goda Varma (born 1854), Raja Varma (born 1860) and Mangala Bayi, who was also a painter. As per the Marumakkathayam tradition, the name of the maternal uncle (Raja Raja Varma) was prefixed to his name and later he was referred to as Raja Ravi Varma.
Varma was married to Puratathi thirunal Bhageerathi Thamburatty of the royal house of Mavelikkara and they had two sons and three daughters. Their elder son, Kerala Varma, born in 1876 went missing in 1912 and was never heard of again. Their second son Rama Varma (born 1879), an artist who studied at the JJ School of Arts, Mumbai, married to Gowri Kunjamma, sister of Dewan PGN Unnithan. Varma's eldest daughter, Ayilyam Nal Mahaprabha, appears in two of his prominent paintings and was mother of Maharani Pooradam thirunal Sethu Lakshmi Bayi, the Regent of Travancore. Their second daughter, Thiruvadira Nal Kochukunji was the mother of Amma Maharani Moolam Thirunal Sethu Parvathi Bayi and the grandmother of Maharajah Chithira Thirunal Balarama Varma. Their third daughter, born in 1882, was Ayilyam Nal Cheria Kochamma.
His descendants comprise the Mavelikara Royal house while two of his grand daughters, including the said Sethu Lakshmi Bayi and Sethu Parvathi Bayi, were adopted to the Travancore Royal Family, the cousin family of the Mavelikara House, to which lineage the present Travancore Maharajah (Titular), Uthradom Thirunal Marthanda Varma, belonged. Well known among his descendants are writers Aswathi Thirunal Gowri Lakshmi Bayi, Shreekumar Varma, artist Rukmini Varma and classical musician Aswathi Thirunal Rama Varma among others.
Art career
Varma was patronized by Ayilyam Thirunal, the then Maharajah of Travancore and began formal training thereafter. He learned the basics of painting in Madurai. Later, he was trained in water painting by Rama Swami Naidu and in oil painting by Dutch portraitist Theodor Jenson.
The British administrator Edgar Thurston was significant in promoting the careers of Varma and his brother. Varma received widespread acclaim after he won an award for an exhibition of his paintings at Vienna in 1873. Varma's paintings were also sent to the World's Columbian Exposition held in Chicago in 1893 and he was awarded three gold medals. He travelled throughout India in search of subjects. He often modelled Hindu Goddesses on South Indian women, whom he considered beautiful. Ravi Varma is particularly noted for his paintings depicting episodes from the story of Dushyanta and Shakuntala, and Nala and Damayanti, from the Mahabharata. Ravi Varma's representation of mythological characters has become a part of the Indian imagination of the epics. He is often criticized for being too showy and sentimental in his style but his work remains very popular in India. Many of his fabulous paintings are housed at Laxmi Vilas Palace, Vadodara.
প্ৰধান কলাকৰ্ম
ৰবি বৰ্মা শীৰ্ষস্থানীয় কলাকৰ্মৰ তালিকা এখন তলত দিয়া হ'ল:
মাৰাঠী ভাষাত
raja ravi verma national gallery of Art new delhi
ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তি
ৰাজপথত হাৰাশাস্তি (Street Harassment)হৈছে এনে এক প্ৰকাৰৰ হাৰাশাস্তি যাক অবাঞ্চিত যৌন উৎপীড়ন, উচটনিমূলক ইংগিত, হৰ্ণ বজোৱা, সুহুৰি বজোৱা, অশ্লীল উন্মোচন, অনুসৰণ,ৰাজহুৱা স্থানঃ যেনে ৰাজপথ, শ্বপিং মল আৰু ৰাজহুৱা পৰিবহণ অচিনাকি মানুহৰ স্পৰ্শ আদিৰে চিহ্নিত কৰা হয়।
ৰাজপথত হাৰাশাস্তি কেৱল যৌন অৰ্থ সম্বলিত কাৰ্য্য বা মন্তব্যত সীমাবদ্ধ নহয়। ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তিৰ ভিতৰত প্ৰায়ে সমকামী আৰু ট্ৰেন্সফ'বিক নিন্দা, জাতি, ধৰ্ম, শ্ৰেণী, জাতি আৰু অক্ষমতাৰ উল্লেখ কৰি ঘৃণনীয় মন্তব্য আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। এই প্ৰথা ক্ষমতা আৰু নিয়ন্ত্ৰণত শিপাই আছে আৰু ই প্ৰায়ে সমাজৰ বৈষম্যৰ প্ৰতিফলন। এনে কাৰ্য কেতিয়াবা আগ্ৰহ বা মৰম প্ৰকাশৰ সুযোগৰ অভাৱ (যেনেঃ সামাজিক পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপ কৰিব নোৱাৰা)ৰ ফলত হোৱা বুলি যুক্তি দিয়া হৈছে।
হাৰাশাস্তিৰ ভিতৰত সকলো লিংগৰ লোক অন্তৰ্ভুক্ত যদিও মহিলাসকল পুৰুষতকৈ অধিক হাৰাশাস্তিৰ বলি হয়। হাৰ্ভাৰ্ড ল ৰিভিউ (১৯৯৩)ৰ মতে, ৰাজপথত হাৰাশাস্তি কৰাটোক প্ৰধানকৈ ৰাজহুৱা স্থানত মহিলাৰ প্ৰতি অচিনাকি পুৰুষে কৰা হাৰাশাস্তি বুলি গণ্য কৰা হয়।
ষ্টপ ষ্ট্ৰীট হাৰাচমেণ্টৰ প্ৰতিষ্ঠাপকৰ মতে, ই শাৰীৰিকভাৱে নিৰাপদ আচৰণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি "চুমা খোৱাৰ শব্দ", "তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে চাই থকা", আৰু "যৌনতাহীন মন্তব্য"ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি "অধিক ভাবুকিপূৰ্ণ আচৰণ" যেনেঃ অনুসৰণ, সাবটি ধৰা, যৌন নিৰ্যাতন আৰু ধৰ্ষণ আদিৰে চিহ্নিত।
২০১৭ চনৰ এনপিআৰৰ এটা প্ৰবন্ধ এইটো প্ৰসংগত প্ৰণিধানযোগ্য। ইজিপ্ত, লেবানন, মৰক্কো আৰু পেলেষ্টাইনৰ ৰাজপথত হাৰাশাস্তিৰ প্ৰসংগত কৰা এক অধ্যয়ন অনুসৰি অধিক শিক্ষিত পুৰুষসকলে ৰাজপথত হাৰাশাস্তি কৰাৰ সম্ভাৱনা বেছি। গৱেষকসকলে ব্যাখ্যা কৰিছে যে "মাধ্যম পৰ্যায়ৰ শিক্ষা লাভ কৰা যুৱকসকলে তেওঁলোকতকৈ বয়সস্থ, কম শিক্ষিত সমনীয়াতকৈ আন মহিলাক যৌন নিৰ্যাতন চলোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি"। এই অধ্যয়নৰ গৱেষকসকলে ব্যাখ্যা কৰে যে পুৰুষে ৰাজপথত হাৰাশাস্তি কৰাৰ মূল কাৰণ হ’ল নিজৰ ক্ষমতাক দাবী কৰা। তেওঁলোকে এনে কৰে কাৰণ তেওঁলোকৰ জীৱনত মানসিক চাপ বেছি-যেনেঃ পৰিয়াল পোহপাল দিয়া, নিবনুৱাৰ হাৰ অধিক, দেশত ৰাজনৈতিক অস্থিৰতা।
ইতিহাস
ৰাজপথত হাৰাশাস্তিৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট আৰম্ভণিমূলক ইতিহাস নাই।
ইতিহাসত ৰাজপথত হাৰাশাস্তি
১৯ শতিকাৰ লণ্ডনত ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তি সামাজিক বিষয় হিচাপে চৰ্চালৈ আহিছিল। ৱেষ্ট এণ্ডৰ ওচৰত নতুন বজাৰ জিলাৰ উত্থানৰ ফলত বহু মধ্যবিত্তীয় মহিলাই পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষ প্ৰধান চুবুৰীৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি শেহতীয়া বজাৰলৈ অহা সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰিবলৈ বাধ্য হয়। মহিলাসকলক সেই অঞ্চলত কাম কৰা পুৰুষসকলে কেতিয়াবা অনুসৰণ কৰিছিল। পুৰুষসকলৰ আচৰণ সমসাময়িক শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ প্ৰেমৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সৈতে মিল আছিল। এনে আচাৰ-অনুষ্ঠানত এজন যুৱকে ৰাস্তাত এগৰাকী মহিলাক "পুলকিত চকু" ৰাখি নিজৰ পছন্দ ইংগিতৰে দেখুৱাইছিল আৰু মহিলাগৰাকীয়ে তেওঁৰ গতি লেহেমীয়া কৰি সঁহাৰি জনাইছিল।
অমৃতা শ্বেৰগিল
অমৃতা শ্বেৰগিল (৩০ জানুৱাৰী ১৯১৩ – ৫ ডিচেম্বৰ ১৯৪১) এগৰাকী বিখ্যাত হাংগেৰীয়ান ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী আছিল। তেওঁক "বিংশ শতিকাৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ মহিলা চিত্ৰশিল্পী" আৰু "ভাৰতীয় শিল্পৰ অগ্ৰগামী" বুলি অভিহিত কৰা হয়। সৰু কালৰ পৰায়ে তেওঁৰ চিত্ৰকলাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল।৮ বছৰ বয়সতে তেওঁ আনুষ্ঠানিক ভাৱে চিত্ৰশিল্পৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৯ বছৰত তেওঁৰ "ইয়ং গাৰ্লছ" (১৯৩২) নামৰ তৈলচিত্ৰ খনৰ বাবে বিখ্যাত হৈ পৰিছিল।
ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তি
ইতিহাসত ৰাজপথত হাৰাশাস্তি
ৱালকোটিজৰ মতে, ৰাজপথত হাৰাশাস্তিৰ বিষয়ে জনসাধাৰণৰ ধাৰণা গঢ় লৈ উঠিছিল মধ্যবিত্তীয় মহিলাসকলৰ জৰিয়তে- যিসকল এই প্ৰেমৰ প্ৰথাৰ নতুন বিষয় আছিল, যাক বিসদৃশ গণ্য কৰি বহু বেছি আকস্মিক আৰু অনানুষ্ঠানিক বুলি ধৰা হৈছিল। শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ মহিলাতকৈ তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতাক সমাজে অধিক গুৰুত্ব দিয়ে। সেই যুগৰ আগশাৰীৰ মহিলা পত্ৰিকাত ব্যৱসায় কৰিবলৈ যোৱাৰ সময়ত পুৰুষে কেনেকৈ "কথা ক'ব নালাগে" তাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছিল।
অমৃতা শ্বেৰগিল
অমৃতায়ে বিশ্বৰ দেশ যেনে তুৰ্কী, ফ্ৰান্স আৰু ভাৰত ভ্ৰমণ কৰিছিল। ভ্ৰমণ কৰা দেশৰ স্থানীয় শিল্প আৰু সংস্কৃতিৰ পৰা তেওঁ অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। তেওঁক বিংশ শতিকাৰ এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ চিত্ৰশিল্পী হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ বংগ নৱজাগৰণৰৰ অগ্ৰগামী সকলৰ সমপৰ্যায়ৰ বুলি ধৰা হয়। তেওঁ এগৰাকী উদাসীন পাঠক আৰু পিয়ান'বাদক আছিল। বৰ্তমান তেওঁৰ ছবি সমূহ ভাৰতীয় মহিলা চিত্ৰশিল্পী সকলৰ ভিতৰত সবাতোকৈ বেছি চৰ্চিত আৰু ব্যয়বহুল। তেওঁক ভাৰতৰ ফ্ৰিদা কাল' বুলি কোৱা হয়।
ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তি
আধুনিক ৰাজপথত হাৰাশাস্তি বিৰোধী আন্দোলন
এই বিষয়টোক লৈ আধুনিক আলোচনা আৰম্ভ হৈছিল ১৯৪৪ চনত ৰেচি টেইলৰৰ ধৰ্ষণৰ পৰা। আলাবামাৰ এবেভিলত টেইলৰ নামৰ এগৰাকী কৃষ্ণাংগ মহিলাক অপহৰণ কৰি দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কৰা অপৰাধৰ তদন্তৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল ৰোজা পাৰ্কছক। পাৰ্কছে ইয়াৰ উত্তৰত কাম আৰম্ভ কৰে যাক পিছলৈ "এটা দশকত দৃষ্টিগোচৰ হোৱা সমন্যায়ৰ সবাতোকৈ শক্তিশালী অভিযান" বুলি অভিহিত কৰা হয়।
অমৃতা শ্বেৰগিল
চমু জীৱনী
১৯১৩ চনৰ ৩০ জানুৱাৰী তাৰিখে হাংগেৰীৰ বুদাপেষ্টত অমৃতা শ্বেৰগিলৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ জাট শিখ সম্প্ৰদায়ৰ উমৰাও সিং শ্বেৰগিল সংস্কৃত আৰু পাৰ্চী ভাষাৰ পণ্ডিত আৰু মাতৃ হাংগেৰীৰ ইহুদী সম্প্ৰদায়ৰ মেৰী এণ্টনীয়েট গোটছমেন এগৰাকী অপেৰা গায়িকা আছিল। তেওঁৰ মাক দেউতাক ১৯২১ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে লাহোৰত লগ পাইছিল। তেওঁৰ মাতৃ মহাৰাজ ৰঞ্জিত সিঙৰ নাতিনী ৰাজকুমাৰী বাম্বা সুদাৰলেণ্ডৰ সৈতে আহিছিল। অমৃতা তেওঁলোকৰ প্ৰথম সন্তান। তেওঁৰ সৰু ভগ্নী ইন্দিৰা সুন্দৰমৰ ১৯১৪ চনৰ মাৰ্চ মাহত জন্ম হৈছিল। অমৃতায়ে বাল্যকালৰ বেছিভাগ সময় বুদাপেষ্টত অতিবাহিত কৰে। তেওঁ বিখ্যাত দক্ষিণ এছিয়াৰ বিশেষজ্ঞ আৰৱিন বাকটেৰ ভতিজী আছিল। ১৯২৬ চনত আৰৱিন বাকটে চিমলালৈ আহোঁতে অমৃতাৰ কলাত্মক প্ৰতিভাৰ উমান পায় আৰু তেওঁ অমৃতাক কলা শিক্ষাৰ বাবে প্ৰেৰণা যোগায়। সৰুতে তেওঁ প্ৰথমে নিজৰ ঘৰৰ লগুৱা সকলৰ ছবি আঁকিবলৈ লয় আৰু তেওঁলোকক ছবিৰ মাধ্যম হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। এই স্মৃতি সমূহৰ বাবেই তেওঁ ভাৰতলৈ ঘূৰি আহিছিল।
তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে হাংগেৰীত অৰ্থনৈতিক অভাৱত ভুগিছিল। ১৯২১ চনত তেওঁলোক চিমলাৰ চামাৰ হিললৈ ঘূৰি আহে। তেওঁ তাত পিয়ান' আৰু বেহেলা শিকিবলৈ লয়। ন বছৰ বয়সলৈ তেওঁ আৰু তেওঁৰ ভগ্নী চিমলাৰ গেইটি থিয়েটাৰত নাটক আদিত অভিনয় কৰিবলৈ লয়। পাঁচ বছৰ বয়সৰ পৰায়ে তেওঁ ছবি আঁকি আহিছিল যদিও চিত্ৰকলাৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা তেওঁ আঠ বছৰ বয়সত আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰথমে তেওঁ চিত্ৰবিদ মেজৰ হুইটমাৰ্চৰ পৰা চিত্ৰবিদ্যা শিকিছিল আৰু পিছলৈ তেওঁ বেভেন পিটাৰমেনৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰে। শিশু অৱস্থাত নিজকে নাস্তিক বুলি কোৱাৰ বাবে তেওঁক কনভেণ্ট স্কুলৰ পৰা বৰ্খাস্ত কৰা হৈছিল।
ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তি
আধুনিক ৰাজপথত হাৰাশাস্তি বিৰোধী আন্দোলন
১৯৬০ আৰু ১৯৭০ চনত টেক বেক দ্য নাইট নামৰ এটা আন্দোলনে গুৰুত্ব লাভ কৰিছিল। আজিও শক্তিশালীভাৱে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা এই আন্দোলন নাৰীৰ ওপৰত হোৱা যৌন হিংসাৰ বিৰুদ্ধে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিবাদ। টেক বেক দ্য নাইট এটা অলাভজনক সংস্থাত পৰিণত হৈছে যিয়ে ৰাজপথত হাৰাশাস্তিকে ধৰি সকলো ধৰণৰ যৌন হিংসাৰ অন্ত পেলোৱাৰ লক্ষ্য ৰাখে।
অমৃতা শ্বেৰগিল
চমু জীৱনী
১৯২৩ চনত তেওঁৰ মাতৃ মেৰীয়ে চিমলাত বাস কৰা এজন ইটালীয়ান ভাস্কৰ্যবিদৰ কথা গম পায়। ১৯২৪ চনত ভাস্কৰ্যবিদ জনে অমৃতাক লগত লৈ ইটালীলৈ ঘূৰি যায়। তেওঁ তাত ছাণ্টা অন্নুজাইটা নামৰ ইটালীৰ ফ্লোৰেন্সত অৱস্থিত কলা বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। কিন্তু তাত তেওঁ বেছিদিন নাথাকিল আৰু একেবছৰে ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে।
কৌটিল্য পণ্ডিত
জীৱন
কৌটিল্য পণ্ডিতৰ ২০০৭ চনৰ ডিচেম্বৰৰ ২৪ তাৰিখে জন্ম হয়।  ২য় শ্ৰেণীত পঢ়া কৌটিল্যই দেউতাকে চলোৱা এচ-ডি হৰিত মডাৰ্ণ স্কুলত পঢ়িছিল। বৰ্তমান তেওঁ পঞ্চকুলাৰ ভাৰতীয় বিদ্যা ভৱনত পঢ়ে।
অমৃতা শ্বেৰগিল
চমু জীৱনী
ষোল্লবছৰ বয়সত তেওঁ মাতৃৰ সৈতে ইউৰোপলৈ যায়। তাৰ পিছত তেওঁ পেৰিছত গ্ৰাণ্ডে চৌমিয়াৰ আৰু ইকল ডেছ বিআস্ক আৰ্টছত চিত্ৰবিদ্যাৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে।
কৌটিল্য পণ্ডিত
স্মৃতি শক্তি
২০১৪ত ৬ বছৰ বয়সৰ কৌটিল্যই সাময়িকী, সাধাৰণ জ্ঞান আৰু ভৌগোলিক পৰিসংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত ভাল স্মৃতি শক্তি প্ৰদৰ্শন কৰে। তেওঁ ২১৩ দেশৰ ভূগোল, জনমূৰি আয়, মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন আদিৰ বিষয়ে সহজে ক'ব পাৰে। কুৰুক্ষেত্ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মনোবিজ্ঞানীসকলে শিশুটিৰ গুণ উপলব্ধি কৰিছে, আৰু তেওঁলোকে বালকটিৰ স্মৰণশক্তি পৰীক্ষা কৰিবলৈ বিচাৰিছে। মনোবিজ্ঞান শাখাৰ অধ্যক্ষৰ মতে "ল'ৰাটো এক বিস্ময় বালক আৰু তেওঁৰ বুধ্যংক প্ৰায় ১৩০, যি সেই বয়সত অতিকৈ দুৰ্লভ। শিশুটিৰ গুণ দৰ্শোৱা কিছু দূৰদৰ্শনৰ অনুষ্ঠানৰ বাবে তেওঁ হাৰিয়ানা আৰু চুবুৰীয়া ৰাজ্যত "বিস্ময় বালক"ৰূপে জনাজাত হ'ল। তেওঁক "গুগল বয়" বুলিও জনা যায়।
ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তি
আধুনিক ৰাজপথত হাৰাশাস্তি বিৰোধী আন্দোলন
১৯৭০ চনত "ৱাল ষ্ট্ৰীট অগল-ইন" অনুষ্ঠিত হয়। কাৰ্লা জেৰ নেতৃত্বত মহিলাসকলে ৱাল ষ্ট্ৰীটত ৰাজপথত হাৰাশাস্তিৰ বিষয়ে লিখা ফলক লৈ সমদল উলিয়ায়।
বাধকানুনিষ্ক্ৰিয়কাৰী পদাৰ্থ
বাধকানুনিষ্ক্ৰিয়কাৰী পদাৰ্থ (Checkpoint inhibitor)-বোৰ কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসাত ব্যৱহৃত হবলৈ ধৰা নতুন ঔষধিয় গুণাগুণ সমৃদ্ধ পদাৰ্থ যি বৰ্তমানেও ব্যৱহাৰ হৈ থকা শৰীৰৰ ভাল কোষ সমূহকো আক্ৰান্ত কৰা ৰাসায়ণিক আৰু তেজস্ক্ৰীয় চিকিৎসা পদ্ধতিৰ বিকল্প। পলমকৈ ধৰা পৰা কৰ্কট ৰোগৰ তৃতীয় মাৰকাৱস্থাতো তাৰ বিলম্বিত চিকিৎসাৰ বাবে এই ঔষধবোৰ ৰোগীক দিব পৰা যায়।
ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তি
সক্ৰিয়তা
২০০০ চনৰ শেষৰ ফালৰ পৰা ৰাজপথত হাৰাশাস্তিৰ বিৰুদ্ধে ৰাজহুৱা সক্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে। ষ্টপ ষ্ট্ৰীট হাৰাচমেণ্ট নামৰ এটা গোট ২০০৮ চনত ব্লগ হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল আৰু ২০১২ চনত এটা অলাভজনক সংস্থা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। সংস্থাটোৱে ৰাজপথত হোৱা হাৰাশাস্তিৰ নিৰাপদ আৰু আত্মবিশ্বাসেৰে মোকাবিলা কৰাৰ বাবে টিপছ প্ৰদান কৰে। লগতে "সম্প্ৰদায়ৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ" কৰাৰ সুযোগো প্ৰদান কৰে। ২০১০ চনত ষ্টপ ষ্ট্ৰীট হাৰাচমেণ্টে বাৰ্ষিক "আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তি বিৰোধী সপ্তাহ" আৰম্ভ কৰে। এপ্ৰিল মাহৰ তৃতীয় সপ্তাহত সমগ্ৰ বিশ্বৰ লোকসকলে এই বিষয়টোৰ প্ৰতি মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰাৰ প্ৰয়াসত "মাৰ্চ, ৰেলী, কৰ্মশালা আৰু ফুটপাথৰ চকিং"ত অংশগ্ৰহণ কৰে। আন এটা গোটৰ নাম হ’লাবেক! ২০১০ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।
অমৃতা শ্বেৰগিল
চমু জীৱনী
১৯৩১ চনত তেওঁ ইউচুফ আলি খানক আঙঠি পিন্ধায় যদিও পিছলৈ তেওঁ নিজৰ সম্পৰ্কীয় ভাই ভিক্টৰ এগানৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ চিঠি সমূহৰ পৰা তেওঁ সমকামী আছিল বুলিও গম পোৱা যায়। দীৰ্ঘদিনীয়া অসুস্থতাৰ পিছত ১৯৪১ চনৰ ৫ ডিচেম্বৰ তাৰিখে মাত্ৰ ২৮ বছৰ বয়সতে তেওঁ মৃত্যু বৰণ কৰে। তেওঁক ৭ ডিচেম্বৰত লাহোৰত সমাধিস্থ কৰা হয়।
কৌটিল্য পণ্ডিত
চিনাকি
হাৰিয়ানা চৰকাৰে শিশুটিক ১০লাখ টকাৰ পুৰস্কাৰ দিছে আৰু ভৱিষ্যতে সকলো প্ৰকাৰে সহায় কৰাৰ আশ্বাসো দিছে। বাৰানসীৰ কাশী বিদ্বান পৰিষদে তেওঁক "বাল মনীষী"ৰ পুৰস্কাৰ দিছে। তেওঁ ২০১৩ চনৰ ১৪ নৱেম্বৰত তেওঁ "কৌন বনেগা কড়'ৰপতি"লৈ যায়, য'ত অমিতাভ বচ্চন তেওঁৰ প্ৰতিভাৰে প্ৰভাৱিত হয়।
ৰাজপথৰ হাৰাশাস্তি
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ শ্ৰেণী:যৌন নিৰ্যাতন
বাধকানুনিষ্ক্ৰিয়কাৰী পদাৰ্থ
প্ৰতিৰোধ ষড়যন্ত্ৰ
কৰ্কটৰ টেমুনাবোৰত মানবীয় ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পৰা ক্ষমতাক বাধা (Check) দিয়াৰ বাবে এক ব্যৱস্থা থাকে। এই টেমুনাবোৰক জীৱিত মানব দেহৰ ভিতৰতে কোনো অংশত সৃষ্টি হোৱা অসম্পূৰ্ণ জীৱিত পদাৰ্থ বুলিব পাৰি। কৰ্কট ৰোগত মূল আক্ৰান্ত ৰোগী জনৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতাৰে সৃষ্ট দুষ্টকোষবিনাশী-বিষানু (CD8+ T cells) সমূহক টেমুনাৰ কোষ সমূহৰ পৰা নিঃসৃত বাধক-অনু (Checkpoint) বোৰে নিষ্ক্ৰিয় কৰি পেলায় যাৰ ফলত ৰোগী জনৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা টেমুনাবোৰৰ আগত নিঃসহায় হৈ পৰে। সাধাৰণ ৰোগ সৃষ্টিকাৰী ভাইৰাছ বা বেক্টেৰিয়াসমূহক ধংস কৰাৰ দৰে টেমুনাৰ কোষ সমূহক ধংস কৰিবলৈ অপাৰগ হোৱা মানুহৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতা-সৃষ্ট দুষ্টকোষবিনাশী-বিষানু সমূহৰ সাহায্যাৰ্থে টেমুনা-কোষৰ বাধক-অনু বোৰকে এই বাধকানুনিষ্ক্ৰিয়কাৰী পদাৰ্থবোৰেৰে নিষ্ক্ৰিয় কৰি পেলোৱা হয়।
কৌটিল্য পণ্ডিত
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
অমৃতা শ্বেৰগিল
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী‎
বাধকানুনিষ্ক্ৰিয়কাৰী পদাৰ্থ
প্ৰতিৰোধ ষড়যন্ত্ৰ
শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতায়ে কৰ্কটৰ দৰে অস্বাভাবিক অৱস্থা নিৰ্মূল কৰিব নোৱাৰে। এই ৰোগ হলে প্ৰথমাৱস্থাত শৰীৰৰ কোনো এক বিশেষ ধৰণৰ কোষৰ অস্বাভাৱিক ভাৱে কোষ-বিভাজন ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু যাৰ ফলত সেই কোষৰ দ্বাৰা গঠিত কলাৰ আকাৰ, আয়তন বা পৰিমাণ বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰে। এটা সময়ত সেই কলা সমূহৰ পৰা কিছুমান কোষ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে আৰু শৰীৰৰ ভিতৰত থকা সঞ্চালন মাধ্যমৰ দ্বাৰা প্ৰৱাহিত হৈ দেহৰ আন কিছুমান অংশ পাইগৈ। বিচ্ছিন্ন হোৱা কোষ বোৰে নিজৰ লগতে বিভাজন হব পৰা অস্বাভাবিক ক্ষমতাও কঢিয়াই লৈ যায় আৰু দেহৰ আন কোনো ঠাইত নতুন কোষৰ লগত মিলি সেই সমূহকো বিভাজন হবলৈ উত্তেজিত কৰে আৰু যাৰ ফলত সেই কোষসমূহৰ দ্বাৰা গঠিত কলা সমূহৰো আকাৰ, আয়তন, পৰিমাণ বৃদ্ধি পায়। এনে অৱস্থাত দেহৰ বিভিন্ন আক্ৰান্ত অংশবোৰত বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰে আৰু আক্ৰান্ত লোক জনে বিষ-বেদনাৰ দৰে নানা সমস্যাত পৰি মৃত্যুবৰণ কৰিবলগীয়া হয়। বাধকানুনিষ্ক্ৰিয়কাৰী ঔষধবোৰে শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশলৈ গৈ তাৰ কৰ্কটৰ টেমুনাবোৰৰ কোষবোৰক মানব দেহৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতা-সৃষ্ট দুষ্টকোষবিনাশী-বিষানু (CD8+ T cells) বোৰৰ আগত দুৰ্বল কৰি পেলাই দিয়ে।
বাধক-অনু সমূহ দৰাচলতে মানৱ দেহৰ বাবে অপ্ৰয়োজনীয় নহয়। সাধাৰণ অৱস্থাত এইবোৰে মানৱীয় ৰোগপ্ৰতিৰোধী ক্ষমতাক আত্মঘাতী হোৱাতোত বাধা দিয়ে। সুস্থ কোষত প্ৰটিন-সংকেত গ্ৰহণকাৰী (Protein Receptor) হিচাপে এইবোৰে দুষ্টকোষবিনাশী-বিষানুবোৰ নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখি সাধাৰণ বা আগতে সহ্য কৰিবলৈ সক্ষমিত হোৱা বাহ্যিক উত্তেজক পদাৰ্থসমূহৰ বিপক্ষে দেহৰ অনাকাংখিত অত্যধিক প্ৰতিক্ৰিয়া ৰোধ কৰি থাকে। গতিকে বাধক-অনু সমূহ নিষ্ক্ৰিয় কৰি পেলোৱাতোতো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ক্ষতিসাম্ভাৱ্যতা আছে। কৰ্কট ৰোগৰ উচ্চ মাৰকাৱস্থাত বাধকানুনিষ্ক্ৰিয়কাৰী পদাৰ্থ বোৰৰ বহল প্ৰয়োগ কৰিলে (যেনে তেজত বেজী দি সুমুৱাই দিলে) এইবোৰে সুস্থ কোষবোৰতো প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। গতিকে প্ৰয়োজন অনুসৰি কৰ্কটৰ টেমুনাবোৰে নিজৰ সুবিধাৰ্থে সৃষ্টি কৰা স্থানীয় বাধকানু কৱচৰ ওচৰে-পাজৰে স্থানীয় ভাৱে প্ৰয়োগ কৰিলেই সুফল পোৱাৰ লগতে মানৱ দেহৰ সুস্থাংশবোৰত (যিবোৰ সাধাৰণতে প্ৰাকৃতিক আৰু বিবৰ্তনলব্ধভাৱেই ৰূঢ় আৰু কষ্টসহিষ্ণু) ৰোগপ্ৰতিৰোধী ক্ষমতাৰ বিৰূপ আত্মঘাতী প্ৰতিক্ৰিয়া এৰাই চলিব পাৰি বুলি জনা গৈছে।
চিকিৎসা বিজ্ঞানত নোবেল বঁটাৰ যোগ্য উদ্ভাৱন
২০১৮ চনত বিজ্ঞানী জেমছ পি. এলিচনে আন এজন বিজ্ঞানী টাচুকু হঞ্জ'ৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে কৰ্কট ৰোগৰ এই নতুন চিকিৎসা পদ্ধতিৰ ক্ষেত্ৰত কৰা উদ্ভাৱন আৰু অধ্যয়নৰ বাবে চিকিৎসা আৰু শৰীৰতত্ত্ব বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞান
টংলা
টংলা (Tangla)(IPA: ˈtæŋglə or ˈtæŋlə) অসমৰ ওদালগুৰি জিলাত অৱস্থিত এখন ঠাই।
জনসংখ্যা
২০০১ চনৰ বাৰ্ষিক লোকপিয়ল অনুসৰি টংলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ১৭,৩১৩ জন। ইয়াৰে ৫৪% পুৰুষ আৰু ৪৬% মহিলা। টংলাৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৬%, পুৰুষ আৰু মহিলাৰ পৃথককৈ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ক্ৰমান্বয়ে ৮১% আৰু ৭০%। ইয়াৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ১০% ছয় বছৰৰ অনুৰ্ধৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:ওদালগুৰি জিলা
বড়ো কছাৰী কল্যাণ স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ
বড়ো কছাৰী কল্যাণ স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ (Bodo Kachari Welfare Autonomous Council) বড়োলেণ্ড টেৰিটৰিয়েল ৰিজিঅ’নৰ বাহিৰত বসবাস কৰা বড়ো জনগোষ্ঠীয় লোকৰ উন্নয়ন আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে গঠন কৰা অসমৰ এক স্বায়ত্বশাসিত প্ৰশাসনীয় বিভাগ। ইয়াৰ স্থাপনা হৈছে ২০২০ চনত।
বিৱৰণ
বড়োলেণ্ডৰ বাহিৰত বসবাস কৰা বড়ো জনগোষ্ঠীয় লোকসকলৰ কল্যাণৰ বাবে এখন বড়ো কছাৰী কল্যাণ স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদৰ গঠনৰ বাবে দীৰ্ঘদিন ধৰি দাবী উত্থাপন কৰি অহা হৈছিল। এই সংক্ৰান্তত বিভিন্ন বড়ো সংগঠনে বিৰোধ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। সেই দাবীৰ প্ৰতি সহাৰি দি অসম বিধানসভাত ভৈয়াম জনজাতি আৰু পিছপৰা জাতি কল্যাণ মন্ত্ৰী চন্দন ব্ৰহ্মই বড়ো কছাৰী কল্যাণ স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ বিল, ২০২০ দাখিল কৰে। এক চমু আলোচনাৰ পিচত বিলখন বিধানসভাত গৃহীত হয়।
প্ৰশাসন
২০২১ চনৰ জানুৱাৰীত অসম চৰকাৰে ঘোষণা কৰে যে অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন, ২০২১ৰ পূৰ্বে পৰিষদৰ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰা সম্ভৱ নহয় বাবে এখন অন্তৰ্ৱৰ্তীকালীন পৰিষদ গঠন কৰা হ’ব।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ প্ৰশাসন শ্ৰেণী:অসমৰ স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদ
ভবানন্দ দত্ত
ভবানন্দ দত্ত (Bhabanonda Dutta) অসমৰ এগৰাকী বাস্তৱবাদী কবি আছিল। তেখেতৰ ছদ্মনাম নচিকেতা।
জন্ম
ভবানন্দ দত্তৰ জন্ম হয় ১৯১৮ চনৰ যোৰহাটত।
শিক্ষা
তেওঁৰ শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ হয় কামৰূপৰ ৰতনপুৰ গাঁৱৰ চৌখুটি ছাত্ৰ বৃত্তি স্কুলত। কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আই এ আৰু দৰ্শন বিষয়ত প্ৰথম শ্ৰেণীসহ বি এড পৰীক্ষাত তেখেতে উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৪৪ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
চাকৰি জীৱন
তেওঁ নলবাৰী মহাবিদ্যালয়ত কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। পৰৱৰ্তী সময়ত কটন মহাবিদ্যালয় আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়।
সাহিত্যৰাজি
ভবানন্দ দত্তৰ দ্বাৰা ৰচিত কেইখনমান উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হ'ল
বঁটা আৰু সন্মান
ভবানন্দ দত্তই মঙ্গলদৈত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ কবি সন্মিলনৰ সভাপতি পদ অলংকৃত কৰিছিল।
মৃত্যু
দত্তই ১৯৫৯ চনত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
জাকাত
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম জাকাত (زكاة zakāt, "যিটোয়ে পৰিশুদ্ধ কৰে", আৰু زكاة ألمال, "সম্পদৰ জাকাত" ) হ'ল ইছলাম ধৰ্মৰ পঞ্চস্তম্ভৰ এটা। প্ৰত্যেক স্বাধীন, পূৰ্ণবয়স্ক মুছলিম নৰ-নাৰীক প্ৰতি বছৰে স্বীয় আয় আৰু সম্পত্তিৰ এটা নিৰ্দিষ্ট অংশ, যদি সেয়া ইছলামী শ্বৰীয়ত নিৰ্ধাৰিত সীমা (নিছাব পৰিমাণ) অতিক্ৰম কৰে তেন্তে, গৰীব-দুঃস্থদৰ মাজত বিতৰণৰ নিয়মক জাকাত বুলা হয়।  সাধাৰণতে নিৰ্ধাৰিত সীমাতিক্ৰমকাৰী সম্পত্তিৰ ২.৫ শতাংশ (২.৫%) বা (১/৪০). অংশ বছৰৰ শেষত বিতৰণ কৰিবলগীয়া হয়। ইছলামৰ পঞ্চস্তম্ভৰ মাজত হজ্জ আৰু জাকাতেই একমাত্ৰ চৰ্তসাপেক্ষ যে, সেয়া সম্পদশালীসকলৰ বাবে ফৰজ বা আৱশ্যিক হয়। উল্লেখ্য, নিছাব পৰিমাণ হ'লেই জাকাত কোনো ব্যক্তিৰ উপৰত ওয়াজিব হয় আৰু তেতিয়া তাৰ উপৰত 'জাকাত' নাম ফৰজ হৈ পৰে। পৱিত্ৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ আল কোৰআনত "জাকাত" শব্দৰ উল্লেখ আহিছে ৩২ বাৰ। কোৰআনত নামাজৰ পাছতেই আটাইতকৈ বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হিচাপে উল্লেখ আছে জাকাতৰ।
প্ৰভাবেন শ্বাহ
প্ৰভাবেন শ্বাহ (Prabhaben Shah) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু সমাজ কৰ্মী।  ১৯৪২ চনত মহাত্মা গান্ধীয়ে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন আৰম্ভ কৰোঁতে প্ৰভাবেনৰ বয়স আছিল বাৰ বছৰ। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ বিদেশী বস্ত্ৰ ত্যাগ কৰাৰ অৰ্থে যঁতৰত সূতা কাটি খাদী কাপোৰ বৈ উলিয়াইছিল আৰু একেৰাহে ছমাহ মৰাপাটৰ বস্তাত শুই আন্দোলনৰ প্ৰতি সমৰ্থন জাহিৰ কৰিছিল। শিক্ষা, স্বাস্থ্য, মহিলা কল্যাণ, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়ত সহায় আদি বিভিন্ন জনকল্যাণ মুখী কামেৰে সমাজলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ একনিষ্ঠ অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে প্ৰভাবেনক বিৰানব্বৈ বছৰ বয়সত পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে বিভূষিত কৰে।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
স্কুলীয়া জীৱনতে মহাত্মা গান্ধীৰ আদৰ্শৰে প্ৰভাবেন উদ্বুদ্ধ হৈছিল আৰু যঁতৰত সূতা কাটি কপাহী কাপোৰ বৈ উলিয়াই স্বদেশী আন্দোলনৰ সপক্ষে প্ৰতীকী সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল। বৰডোলিৰ স্বৰাজ আশ্ৰমত থকাৰ সময়ত ছমাহতকৈও অধিক কাল মৰাপাটৰ বস্তাত শুই প্ৰভাবেনে এগৰাকী একনিষ্ঠ স্বাধীনতা সেনানীৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছিল। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছৰে পৰা তেওঁ স্বদেশৰ মানুহৰ সেৱাৰ অৰ্থে জীৱন উৎসৰ্গা কৰিছিল। শিক্ষা, স্বাস্থ্য, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত তেওঁ কাম কৰিছিল।
সপ্তম শ্ৰেণীতে পঢ়া সামৰি প্ৰভাবেন বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁ স্বামী সুভাষ আছিল বিদ্যুৎ বিভাগৰ কৰ্মচাৰী। বিবাহসূত্ৰে প্ৰভাবেনৰ এটি সন্তানৰ মাতৃ। ১৯৬০ চনত স্বামীৰ চাকৰি সূত্ৰে বৰডোলিলৈ থাকিবলৈ আহি প্ৰভাবেনে তাত এখন বিদ্যালয়ৰ অভাৱ অনুভৱ কৰে আৰু শিশুৰ বাবে এখন গুজৰাটী মাধ্যমৰ প্ৰাইমেৰী স্কুল আৰম্ভ কৰে। তেওঁ স্কুলখনৰ নাম দিছিল বাল মন্দিৰ। বিদ্যালয়ত তেওঁ নিজৰ কন্যাৰ সৈতে কেইটিমান শিশুক পঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰি পিছত লাহে লাহে শিক্ষাদানৰ বাবে কেইবাগৰাকীও শিক্ষক নিয়োগ কৰে। শিক্ষক সকলক বেতন দিবলৈ তেওঁ এখন খাদী আশ্ৰমত কেৰাণীৰ কাম কৰি টকা সংগ্ৰহ কৰিছিল। একেদৰে পৰিয়ালটো যেতিয়া দমনলৈ বদলি হৈ আহে, তাতো তেওঁলোক একে পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হয়। কিন্তু ইয়াত প্ৰভাবেনে স্কুল নুখুলি এটি মহিলা মণ্ডল খোলে, যি তেওঁক স্কুল এখন আৰম্ভ কৰিবলৈ সহায় কৰে। দমন মহিলা মণ্ডল নামৰ এই মহিলা সংগঠনটো ১৯৬৩ চনত গঠিত হৈছিল। ৰক্ষণশীল গাঁৱলীয়া পৰিৱেশত, যি সময়ত ‘পৰ্দা প্ৰথা’ বিৰাজ কৰিছিল সেই সময়ত এই সংগঠনে এক বিপ্লৱ সূচনা কৰিছিল আৰু মহিলা সকলক নিজৰ মনৰ কথা ৰাখিবলৈ এখন মঞ্চ দিছিল। ৰাজহুৱা অনুদানেৰে এই নাৰী সংগঠনটিয়ে দুখন গুজৰাটী আৰু ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
সদস্য সংখ্যা বাঢ়ি মহিলা মণ্ডল ক্ৰমে শক্তিশালী হয় আৰু প্ৰভাবেন আৰু তেওঁৰ দলটিয়ে পাপড় তৈয়াৰ কৰা, চিলাই, গেলামলৰ দোকান চলোৱা আদি ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় চলাবলৈ মহিলা সকলক আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াবৰ বাবে এটি ক্ৰেডিট সংস্থা প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
১৯৬৫ চনৰপৰা ১৯৭১ চনলৈ সৈনিক আৰু শ্বহীদ সকলৰ পৰিয়াললৈ ধন সংগ্ৰহৰ ক্ষেত্ৰতো মহিলা মণ্ডলে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল আৰু দুয়োখন যুদ্ধৰ সময়ত সীমান্তত থাকি যুদ্ধ কৰা সৈনিকসকললৈ প্ৰভাবেন আৰু তেওঁৰ দলে নিজ হাতে চুৱেটাৰ গুঁঠি পঠাইছিল। ১৯৮৪ চনৰ ভূপালৰ গেছ দুৰ্ঘটনা, ২০০১ৰ কচ্ছৰ বিনাশকাৰী ভূমিকম্প আৰু ২০১৮ চনৰ কেৰেলাৰ দুৰ্দান্ত বানৰ সময়তো দুৰ্দশাগ্ৰস্ত সকলৰ বাবে এই দলটিয়ে কাপোৰ সংগ্ৰহৰ কাৰ্যক্ৰম হাতত লৈছিল।
কেইবা দশক জুৰি বিপদগ্ৰস্ত সকলৰ বাবে নিৰলস ভাৱে কাম কৰি প্ৰভাবেনে সমাজ কৰ্মী অভিধা লাভ কৰিছে আৰু ২০২২ চনত ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদানেৰে তেওঁৰ কৰ্মক ৰাজহুৱা স্বীকৃতি দিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
আয়েশা জুল্কা
আয়েশা জুল্কা (Ayesha Jhulka জন্ম: ২৮ জুলাই ১৯৭২) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী যিয়ে মূলতঃ হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে৷ তেওঁ ওড়িয়া, কন্নড়, আৰু তেলেগু ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰিছে৷