cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
চাহ : অসমৰ অন্যতম পৰিচয়
শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত চাহ
ইয়াৰোপৰি ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত “ চাহ আৰু কৃষি অধ্যয়ন কেন্দ্ৰ " (Center for Tea and Agro Studies) ই চাহ খেতিৰ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে।
কুমাঊঁ বিভাগ
স্বাধীন ভাৰতত
১৯৬৯ চনত পাহাড়ীয়া এই অঞ্চলত বৃহৎ প্ৰশাসনিক সালসলনি দেখা গ'ল। কুমাঊঁ বিভাগৰ টিহৰী গঢ়ৱাল আৰু গঢ়ৱাল জিলা আৰু উত্তৰাখণ্ড বিভাগৰ উত্তৰকাশী আৰু চমোলী জিলাৰে গঢ়ৱাল বিভাগ সৃষ্টি কৰা হ'ল, যাৰ মুখ্যালয় আছিল পৌড়ীত। উত্তৰাখণ্ড বিভাগত কেৱল পিথৌৰাগঢ় জিলাহে থাকিলগৈ। একে বছৰতে উত্তৰাখণ্ড বিভাগৰ সমাপ্তি ঘটায় পিথৌৰাগঢ় জিলাক কুমাঊঁ বিভাগত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ'ল। বৰ্তমানৰ কুমাঊঁ বিভাগত এই জিলাকেইখনেই আছে।
চাহ : অসমৰ অন্যতম পৰিচয়
চাহ সঞ্চালকালয়
চাহ সঞ্চালকালয় অসম চৰকাৰৰ এটা অনুষ্ঠান। অসমৰ ক্ষুদ্ৰ চাহ উদ্যোগৰ বিকাশ, সম্প্ৰসাৰণ আৰু ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিয়ক তথা শ্ৰমিকসকলৰ উন্নয়নৰ বাবে ১৯৯২ চনত চাহ সঞ্চালকালয় স্থাপন হয়। অসমৰ চাহৰ গুণগত মানদণ্ডৰ প্ৰতি চকু দিয়া আৰু পৰ্যবেক্ষণ কৰাই হৈছে চাহ সঞ্চালকালয়ৰ লক্ষ্য। চাহ সঞ্চালকালয়ে অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জৰিয়তে উচ্চ মানবিশিষ্ট আৰু অধিক উৎপাদনশীল কেঁচা চাহপাত উৎপাদন প্ৰযুক্তিৰ বিষয়ে ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিয়কসকলৰ মাজত ৰাজ্যজুৰি বিজ্ঞানসন্মত প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী ৰূপায়ন কৰে। ২০১০ চনৰ পৰা প্ৰচলিত এক কল্যাণকামী নীতিৰ অধীনত বিভিন্ন আঁচনিৰ জৰিয়তে ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিয়ক তথা শ্ৰমিকসকলৰ সামগ্ৰিক উন্নয়নৰ বাবে চাহ সঞ্চালকালয়ে সহায়ৰ হাত আগবঢ়ায় আহিছে।
কুমাঊঁ বিভাগ
স্বাধীন ভাৰতত
১৯৯০ৰ দশকত কুমাঊঁত তিনিখন নতুন জিলাৰ সৃষ্টি কৰা হ'ল, যাৰ সৈতে কুমাঊঁ বিভাগত জিলাৰ মুঠ সংখ্যা হ'লগৈ ছয়। ১৯৯৫ চনত নৈনীতাল জিলাৰ পৰা উধম সিংহ নগৰ পৃথক কৰা হ'ল। ১৯৯৭ চনত অল্মোড়াৰ পৰা বাগেশ্বৰ আৰু পিথৌৰাগঢ়ৰ পৰা চম্পাৱত পৃথক কৰা হ'ল।
চাহ : অসমৰ অন্যতম পৰিচয়
বায়’মেট্ৰিক কাৰ্ড
ভাৰতীয় চাহ ব'ৰ্ডে ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিয়কসকলৰ চিনাক্তকৰণৰ বাবে বায়'মেট্ৰিক কাৰ্ড (Biometric Card) প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। ইয়াৰ বাবে ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিয়কসকলে ওচৰৰ চাহ ব'ৰ্ডৰ‌‌‌ কাৰ্যালয়ৰ পৰা নিৰ্দিষ্ট প্ৰ-পত্ৰ সংগ্ৰহ কৰি প্ৰয়োজনীয় তথ্যপাতি দি আবেদন কৰিব লাগে। এই তথ্যপাতিৰ ভিত্তিত চাহ ব'ৰ্ডে খেতিয়কজনক বায়'মেট্ৰিক কাৰ্ড প্ৰদান কৰে। ক্ষুদ্ৰ চাহ খেতিয়কসকলে নিজৰ কেঁচাপাত ওচৰৰ বাগিচাৰ কলঘৰ বা বটলিফ ফেক্টৰীত বিক্ৰী কৰিবলৈ হ'লে এই বায়'মেট্ৰিক কাৰ্ড থকাটো অপৰিহাৰ্য।
কুমাঊঁ বিভাগ
স্বাধীন ভাৰতত
২০০০ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ পৰা উত্তৰাখণ্ড নামৰ এখন ৰাজ্য পৃথক কৰা হ'ল। এই ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত গঢ়ৱাল আৰু কুমাঊঁ বিভাগ।
পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰ
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d6/Boat-Man_at_Naini_Lake.jpg/220px-Boat-Man_at_Naini_Lake.jpg|thumb|নৈনী হৃদত নাওঁ চলাই থকা অৱস্থাত কুমাঊঁনী টোপী পৰিধান কৰি থকা এগৰাকী ব্যক্তি পিছোড়া এটি পৰম্পৰাগত সাজ যি বিবাহিত কুমাঊঁনী মহিলাই ধাৰ্মিক অনুষ্ঠান, বিয়া আৰু আন আন অনুষ্ঠানত পৰিধান কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে উদ্ভিজ্জৰে তৈয়াৰ কৰা পিছোড়া ৰঙা আৰু গেৰুৱা ৰঙৰ হয়। অল্মোড়া, হল্দ্বা‌নী আৰু আন আন ঠাইত পাত আৰু মুকুতাৰে এই বস্ত্ৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। বৰ্তমানে ই যন্ত্ৰৰেও নিৰ্মিত হয়। বিগত বৰ্ষত পিছোড়াৰ চাহিদা বৃদ্ধি পাইছে, বিশেষকৈ কুমাঊঁৰ বাহিৰত থকা প্ৰবাসী কুমাঊঁনী মহিলাৰ মাজত।
চাহ : অসমৰ অন্যতম পৰিচয়
বায়’মেট্ৰিক কাৰ্ড
আমাৰ অসমৰ অধিক সংখ্যক চাহ খেতিয়কে এই বায়'মেট্ৰিক কাৰ্ডৰ জৰিয়তে কলঘৰত নিজৰ কেঁচাপাত বিক্ৰী কৰে। আনহাতে যিসকলে এই কাৰ্ড সংগ্ৰহ কৰা নাই তেওঁলোকে কাৰ্ড থকা চাহ খেতিয়কসকলক নিজৰ কেঁচাপাত বিক্ৰী কৰে।
কুমাঊঁ বিভাগ
পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰ
কুমাঊঁনী পুৰুষে এটি কুমাঊঁনী টোপী পৰিধান কৰে, যাৰ ৰং সাধাৰণতে ক'লা। কিন্তু উৎসৱ পাৰ্বনত, বিশেষকৈ কুমাঊঁনী হোলীত এই টোপীৰ ৰং হৈ পৰে বগা।
চাহ : অসমৰ অন্যতম পৰিচয়
তথ্য সংগ্ৰহ
গ্ৰন্থ                                                           প্ৰকাশক
“ চাহখেতিৰ দিহা ”                   চাহ সঞ্চালকালয়, অসম চৰকাৰ
কুমাঊঁ বিভাগ
লোক কলা
এপণ হৈছে কুমাঊঁৰ আতাইতকৈ বিখ্যাত লোক কলা। শেহতীয়াকৈ ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে। এপণ কেৱল কুমাঊঁনী লোকৰেই নহয়, বৰং কুমাঊঁৰ অন্যান্য লোক যেনে শৌক আৰু ৰুঙৰ মাজতো জনপ্ৰিয়। সেয়েহে এই লোক কলাই কুমাঊঁৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এক সাংস্কৃতিক সম্বন্ধৰ কাম কৰে, আৰু ই সেইবাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ।
লোক নৃত্য
কেইবাটাও ধ্ৰুপদী আৰু লোক নৃত্য কুমাঊঁত জনপ্ৰিয়। তাৰে কিছু জনপ্ৰিয় নৃত্য হ'ল হুৰ্কিয়া বাউল, ঝোৰা-চাঞ্চৰি আৰু ছোলিয়া। সংগীত কুমাঊঁনী সংস্কৃতিৰ এক মহত্বপূৰ্ণ অংগ। জনপ্ৰিয় লোকগীতৰ মাজত মংগল আৰু ন্যোলী অন্যতম। এই লোকগীতসমূহৰ মাজত কেইবাবিধো বাদ্যযন্ত্ৰ পৰিৱেশন কৰা হয়, যাৰ মাজত ঢোল, দমৌ, তুৰ্ৰী, ৰণশিঙা, ঢোলকী, ডৌৰ, থালী, ভংকোৰা, মন্দন আৰু মশকবাজা আদি সন্নিৱিষ্ট। এটি বিখ্যাত কুমাঊঁনী লোকসংগীতৰ শৈলী হ'ল বেডু পাকো। সংগীত এটি মাধ্যম যাৰ ব্যৱহাৰ কুমাঊঁনী সংস্কৃতিত ঈশ্বৰৰ আহ্বানতো কৰা হয়। জাগৰ আত্মা-পূজাৰ এটি ৰূপ য'ত জাগৰীয়া নামেৰে অভিহিত গায়কগৰাকীয়ে দেৱতাসকলক লৈ গাথা পৰিৱেশন কৰে। মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণৰ দৰে মহাকাব্যৰ পৰা যি দেৱতাৰ গুণগান কৰা হৈছে, সেই দেৱতাৰ কাহিনী পৰিৱেশন কৰা হয়।
চাহ : অসমৰ অন্যতম পৰিচয়
তথ্য সংগ্ৰহ
দিশপুৰ, গুৱাহাটী ( অসম )
কুমাঊঁ বিভাগ
লোক নৃত্য
কুমাঊঁনী ৰাম লীলা পৃথিৱীতে আতাইতকৈ পুৰণি। এই ৰামলীলা ১৫০ বছৰ ধৰি নিৰন্তৰ চলি আহিছে, আৰু সেয়েহে ইউনেস্ক'ই ইয়াক বিশ্বৰ আতাইতকৈ দীঘলীয়া গীতিনাট্য আখ্যা দিছে, আৰু ইয়াক বিশ্বৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে। মানুহে সময়ৰ সৈতে এই নাট্যৰ সৈতে নতুন নতুন বস্তু পৰীক্ষা কৰিছে, কিন্তু ইয়াৰ মৌখিক পৰম্পৰা বৰ্তমানেও আগৰ ৰূপতেই অবিৰতভাৱে চলি আহিছে। কুমাঊঁনী ৰাম লীলা এটি মঞ্চৰ পৰিৱেশন নহয়, ই এক সাংগীতিক উৎসৱহে, য'ত হাৰ্ম'নিয়াম, ঢোলক আৰু তবলা আদিৰে পৰিৱেশ মনোৰঞ্জক কৰি তোলা হয়। অভিনয়ত নহয়, গীত গায়নতহে অধিক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা হয়।
চাহ : অসমৰ অন্যতম পৰিচয়
তথ্য সংগ্ৰহ
বাগ্ৰদিয়া ক্লনেল টি ফেক্টৰীৰ কৰ্মচাৰীৰ সহায় লোৱা হৈছে |
কুমাঊঁ বিভাগ
লোক নৃত্য
কুমাঊঁনী হোলী এই অঞ্চলত হিন্দু উৎসৱ হোলীৰ ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক উদ্‌যাপন। এই উৎসৱ কুমাঊঁনী লোকৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ, কাৰণ ই কেৱল বেয়াৰ ওপৰত ভালৰ জয়কে নুসূচায়, লগতে শীত কালৰ অন্ত আৰু ধান সিঁচাৰ বতৰৰ আগমনকো সূচায়। এই সময় উত্তৰ ভাৰতৰ হিমালয় পৰ্বতত বাস কৰা লোকৰ বাবে অন্ত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ। ই উত্তৰ ভাৰত আৰু কুমাঊঁ অঞ্চলৰ স্থানীয় পৰম্পৰাৰ সংমিশ্ৰণ। কুমাঊঁনী হোলী আন প্ৰান্তৰ হোলীতকৈ পৃথক কাৰণ ইয়াত মুখ্যতঃ গুৰুত্ব দিয়া হয় সংগীতক, সেই সংগীতৰ ৰূপ যিয়েই নহওক, যেনে বৈঠকী হোলী, খড়ী হোলী আৰু মহিলা হোলী, যাৰ আৰম্ভ হয় বসন্ত পঞ্চমীৰ দিনৰ পৰাই।
চাহ : অসমৰ অন্যতম পৰিচয়
তথ্য সংগ্ৰহ
( স্থান : কাছ গাওঁ, টেঙাখাত ; ডিব্ৰুগড় জিলা, অসম )
কুমাঊঁ বিভাগ
সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰসমূহ
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9a/Bal_mithai.jpg/220px-Bal_mithai.jpg|thumb|অল্মোড়াত উৎপত্তি হোৱা বাল মিঠাই বৰ্তমানে কুমাঊঁনী খাদ্যাভ্যাসৰ জনপ্ৰিয় প্ৰতীক
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/ff/Nainital_lake_in_the_morning.jpg/220px-Nainital_lake_in_the_morning.jpg|thumb|নৈনী হৃদত নাৱৰীয়া, ৰাতিপুৱাৰ সময়ত
জি আই টেগ
কুমাঊঁনী সংস্কৃতিক জি আই টেগেৰে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হৈছে। এপণৰ দৰে কেইবাটাও কলাক জি আই টেগ প্ৰদান কৰা হৈছে।
ধৰ্মীয় গুৰুত্ব
কুমাঊঁৰ প্ৰত্যেক শৃংগ, হৃদ আৰু পৰ্বতৰ সৈতে কোনো দেৱ বা দেৱীৰ নাম জড়িত হৈ আছে, বা ধাৰ্মিক কাহিনীৰে তাৰ মহত্ব প্ৰকাশ কৰা হৈছে। শৈৱ, বৈষ্ণৱ আৰু শাক্ত, তিনিও মুখ্য হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ উপৰিও স্থানীয় দেৱী-দেৱতা যেনে বম্বই নাথ স্বামী, হইম, সইম, গোলু, নন্দ, সুনন্দ, ছূৰমল, কৈল বিশ্ত, ভোলানাথ, গংগনাথ, ঐৰী আৰু ছৌমুৰ দৰে আৰাধ্যৰ কাহিনী কুমাঊঁৰ সৈতে জড়িত। ই টি এটকিন্সনে কুমাঊঁৰ ধাৰ্মিক মহত্ব মন কৰি কৈছিল: "প্ৰায় হিন্দুসকলৰ বিশ্বাসৰ বাবে, কুমাঊঁ সেয়া যি খ্ৰীষ্টানসকলৰ বাবে পেলেষ্টাইন"।
অৰ্থনীতি
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Terraced_farming%2C_paddy_cultivation_in_Kumaon%2C_Uttarakhand_-_1.jpeg/220px-Terraced_farming%2C_paddy_cultivation_in_Kumaon%2C_Uttarakhand_-_1.jpeg|thumb|পিথৌৰাগঢ় জিলাত ধানৰ খেতি কুমাঊঁতে উত্তৰাখণ্ড ৰাজ্যৰ বিত্তীয় ৰাজধানী হল্দ্বানী স্থিত। উত্তৰাখণ্ড ৰাজ্যত কুমাঊঁতেই প্ৰায়বোৰ বাণিজ্যিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ঔদ্যোগিক কাৰ্যকালাপ দেখা যায়, বিশেষকৈ ভৈয়ামৰ ভবৰ আৰু তৰাঈ অঞ্চলত। উদ্যোগৰ লগতে এক বৃহৎ পৰ্যটন খণ্ডও কুমাঊঁৰ অৰ্থনীতিত দেখা যায়। ই এক বৃহৎ সংখ্যক কুমাঊঁনী লোকৰ ৰোজগাৰৰ সাধন।
পৰ্যটন ক্ষেত্ৰ
হিমালয়ত স্থিত কুমাঊঁ অঞ্চলত এক বৃহৎ পৰ্যটন খণ্ড আছে। পৰ্যটনৰ বাবে মুখ্য কেন্দ্ৰ হ'ল:
কৃষি
বাসমতি চাওল, ৰঙা চাওল, ঘেঁহু, ৰাগি (কুমাঊঁনী ভাষাত মদুৱা), ছয়াবিন, মাটিমাহ, মাহজাতীয় শস্য, তৈলবীজ আৰু অন্যান্য শস্য কুমাঊঁত উৎপাদন কৰা হয়। আপেল, কমলা, নাচপতি, পীচ, লিচু, আৰু প্লাম কুমাঊঁত ভাল পৰিমাণত উৎপাদিত ফল। এই অঞ্চল এক বৃহৎ খাদ্য প্ৰক্ৰিয়াকৰণ উদ্যোগৰো স্থল হৈ পৰিছে। নৈনীতাল জিলাৰ ৰামগঢ় বিশেষভাৱে ফল-মূলৰ বাবে জনাজাত। এই ঠাইক 'কুমাঊঁৰ ফলৰ বাটি' বোলা হয়।
বেৰিনাগ, ভোৱালী, চম্পাৱত আৰু লোহাঘাটত চাহ উৎপাদন কৰা হয়। বেৰিবাগৰ চাহ নিজৰ সোৱাদৰ বাবে বিশেষভাৱে জনাজাত। চম্পাৱতৰ চাহক 'কুমাঊঁ ক'লা চাহ'ৰ নামেৰে বিক্ৰী কৰা হয়।
মুনিস্যাৰী বগা ৰাজমাৰ বাবে বিখ্যাত। এই সামগ্ৰীক জি আই টেগো প্ৰদান কৰা হৈছে। তদুপৰি, কুমাঊঁ চ্যুৰা তেলৰ (কুমাঊঁনী ভাষাত চ্যুৰেক তেল) বাবেও বিখ্যাত। এই সামগ্ৰীকো জি আই টেগ দিয়া হৈছে। এই দুই সামগ্ৰীৰ উপৰিও অল্মোড়াৰ তাম্ৰৰ জি আই টেগ আছে।
ভাষা
প্ৰশাসন আৰু শিক্ষাৰ মুখ্য ভাষা হ'ল হিন্দী, যি, ২০১১ চনৰ জনগণনাৰ মতে ১ নিযুততকৈও অধিক কুমাঊঁবাসীৰ মাতৃভাষা, বিশেষকৈ দক্ষিণ ভাগত। খিলঞ্জীয়া কুমাঊঁনীসকলৰ মুখ্য ভাষা পিচে হিন্দী নহয়, কুমাঊঁনীহে। কুমাঊঁনী ভাষা কুমাঊঁৰ প্ৰায় দুই নিযুত লোকে কয়। কুমাঊঁৰ দক্ষিণ অঞ্চলত বহু লোকে পাঞ্জাবী, বাংলা আৰু উৰ্দু ভাষাও কয়। কুমাঊঁনীৰ ভগ্নি ভাষা বোকসা আৰু ৰাণা থাৰু আতাইতকৈ দক্ষিণত অৱস্থিত উধম সিংহ নগৰ জিলাত কোৱা হয়। উত্তৰ কুমাঊঁৰ আতাইতকৈ উচ্চ পৰ্বতাঞ্চলত চীনা-তিব্বতী ভাষা যেনে ব্যাংছি, চৌডাংছি, দৰ্মিয়া, ৰাজি, ৰাৱত আৰু বিলুপ্ত ৰঙছ ভাষা কোৱা হয়।
২০১০ চনৰ পৰা সাম্প্ৰদায়িক অনাতাৰ কেন্দ্ৰ কুমাঊঁ বাণী এই অঞ্চলত সম্প্ৰচাৰিত হৈ আহিছে।
উম-ফা
ক্ষেক উম-ফা হৈছে আহোম সকলে পালন কৰা এক প্ৰকাৰৰ উৎসৱ । উৎসৱ ৰ প্ৰধান উপাস্য দেৱতা হ'ল ফা ন্যুৰু লেংদন। এই লেংদন স্বৰ্গদেৱে চীনৰ ম্যু-ফী ৰাজ্যৰ পৰা খুন্‌লুং আৰু খুন্‌লাইক ম্যুৰি-মুংৰামলৈ পঠাওঁতে যি উৎসৱ পালন কৰা হৈছিল সিয়েই কালক্ৰমত ওম্‌ফা উৎসৱ ৰ ৰূপ গ্ৰহণ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। আহোম সকলে ৰাজ্য,প্ৰজা,ধন-ধান ঐশ্বৰ্য তথা শত্ৰু জয়ৰ বাবে এই উৎসৱ কৰিছিল। ওম্‌ফা উৎসৱ ত ফৰিং,হাহ,কুকুৰা,গাহৰি,ছাগলী,ম'হ আনকি হাতীও বলি দিয়া হৈছিল। এই উৎসৱ ৰ বাবে এখন আঠকোণীয়া বেদী নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু তিনিশ্ৰেণী দেৱতাৰ বাবে তিনিখন চাং সজা হয়। কেন্দ্ৰিয় বেদীত আহোম সকলৰ প্ৰাকৃতিক শক্তিৰ আধাৰ দেৱতা লেংদন (স্বৰ্গাধিপতি),লাংদিন(পৃথিৱী) খামখাও(জলদেৱতা) প্ৰভুতি সাতজনক উৎসৱ কৰা হয়। এই প্ৰধান দেৱতাসকলৰ বাহিৰেও ছেং মুন,ছেংবান (চন্দ-সূৰ্য আৰু জ্যাছিংফা (বিদ্যাৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী) কো উপাসনা কৰা হয়। বেদীৰ সন্মুখত কল গছৰ খুটা এটা প্ৰতিষ্ঠা কৰি তাত একুৰি পাঁচ গছ চাকি দয় মা লং ফুৰা (প্ৰকৃতি দেৱতা) ৰ উদ্দেশ্যে প্ৰজ্বলিত কৰা হয়। অতীতক আহোম সকলে যুদ্ধ ক্ষেত্ৰত পৰিধান কৰা কৱচ ওম্‌ফা উৎসৱ ত বলি দান কৰা প্ৰাণীৰ তেজেৰে ব্যঞ্জিত কৰা হৈছিল আৰু এই উৎসৱ ৰ বলিৰ তেজেৰে স্বৰ্গদেউ প্ৰমুখ্যে আহোম সেনাপতি তথা সৈন্যসকলে কপালত তিলক পৰিধান কৰিছিল। । তেওঁলোকে দেশ আৰু জাতিৰ মংগলৰ অৰ্থে দেৱতাৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰি আৰু লগতে দেৱতাসকলৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে এই অনুষ্ঠান আয়োজন কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে এই অনুষ্ঠান সাধাৰণতে চ'ত মাহত অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
=অৰ্থ=
উম -ফা শব্দৰ অৰ্থ হৈছে-'ওম' মানে উছৰ্গা কৰা আৰু 'ফ্ৰা' বা 'ফা' মানে দেৱতা,অৰ্থাৎ লেঙডন প্ৰমুখ্যে স্বৰ্গৰ দেৱতাসকলৰ প্ৰতি বিশ্বাসেৰে ক্ষেক আগবঢ়োৱাকে বুজায়। উম -ফা উৎসৱ ৰ প্ৰধান উপাস্য দেৱতা হৈছে টাই চাওফা সকলৰ প্ৰধান উপাস্য পুৰুষ 'লেঙডন'। লেঙডনে টাইসকলৰ উপাস্য দেৱতা 'লাওখ্ৰী' আৰু 'জাছিংফা'ৰ সৈতে আলোচনা কৰি খুনলুঙ্ আৰু খুন্ লাইক ম্যুঙৰি ম্যুঙৰামলৈ নমাই পঠাওতে যি বাৰ্ষিক উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল সেই উৎসৱেই কালক্ৰমত 'উম -ফা উৎসৱ ' নামেৰে জনাজাত হ'ল। এই উৎসৱ ত সম্পূৰ্ণ বলি-বিধান পদ্ধতিৰে উপৰিপুৰুষ দেৱতাসকললৈ ক্ষেক আগবঢ়োৱা হয়।
উম -ফা ক্ষেক উপলক্ষ্যে এটা আঠকোণীয়া বেদী বা দেওঘৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। কেন্দ্ৰীয় বেদীত সাতজন প্ৰধান টাইসকলৰ উপৰিপুৰুষলৈ নৈবেদ্য আগবঢ়োৱা হয়। এই সাতোজন উপৰিপুৰুষ প্ৰাকৃতিক শক্তিৰ আধাৰস্বৰূপ। ইয়াৰ উপৰিও এই উৎসৱ ত চন্দ্ৰ,সূৰ্য আৰু জাছিংফাক ক্ষেক কৰা হয়।
=ৰু'এন চাও-ছেঙ= উম -ফা উৎসৱ ৰ থলী তিনি শাখাত বিভক্ত। পূবফালে কেন্দ্ৰীয় বেদীৰ সন্মুখত হ'-ফিত অন্তৰীক্ষৰ আঠজন প্ৰধান আহোমসকলৰ উপৰিপুৰুষ দেৱতাৰ পাঙ্ পতা হয়। মূল দেওশালৰ‌ দক্ষিণ দিশত থাকে স্থানীয় উপৰিপুৰুষসকল অৰ্থাৎ ৰু'এন চাও ছেঙ কুলা। পশ্চিমফালে পতা 'হাবিদেওশাল'ত লাংকুৰি প্ৰমুখ্যে পৃথিৱীৰ সীমান্তৱৰ্তী উপৰিপুৰুষ দেৱতাসকলক ক্ষেক দিয়া হয়। প্ৰতিখন দেওশালতে বহুজন দেৱ-দেৱীক বিভিন্ন বিধিৰে তৰ্পণ আগবঢ়োৱা হয়।
=ইতিহাস= অসমত চ্যুকাফাই ১২৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দত চৰাইদেউত ৰাজধানী পাতি  পোনপ্ৰথমে উম -ফা ক্ষেক আৰম্ভ কৰে। আৰু তেতিয়াৰ পৰাই এই ক্ষেক আহোমসকলে পালন কৰি আহিছে। নিয়ম অনুসৰি প্ৰতি বাৰ বছৰৰ মূৰে মূৰে এই ক্ষেক অনুষ্ঠিত কৰা হয়। শেহতীয়াকৈ ২০১৬ চনত লাকুৱাৰ ৰঙাগড় আমলখি দেওশালত উম -ফা ক্ষেক অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল।
=উৎসৱ ৰ সামগ্ৰিক বিধি= উম -ফা ক্ষেক আৰম্ভ হোৱাৰ প্ৰায় এক সপ্তাহৰ পূৰ্বে উৎসৱ ৰ দায়িত্বত থকা মলুঙ্ সকলৰ ঘৰত জ্ঞানৰ গুৰু জাছিংফালৈ ক্ষেক যাতে ভালদৰে পৰিচালনা কৰিব পাৰে তাৰ বাবে সেৱা আগবঢ়োৱা হয়। ইয়াৰ উপৰিও উৎসৱ ৰ প্ৰায় তিনিদিন পূৰ্বে পুনৰ উপৰিপুৰুষৰ পৰা ক্ষেক কৰিবৰ বাবে আশিস আৰু আজ্ঞা বিচাৰে। এই কাৰ্য মলুঙ্ সকলৰ ঘৰত অতি পবিত্ৰ বুলি জ্ঞান কৰা আৰু পূৰ্বাপৰ ৰীতি অনুসৰি উপৰিপুৰুষক পূজি অহা 'ডামচুক'ত সম্পন্ন কৰা হয়। অন্যহাতেদি প্ৰায় দহদিনমান আগৰে পৰা উম -ফা উৎসৱ লৈ নিমন্ত্ৰণ পোৱা মলুঙ্ সকলে আত্মস্থ হৈ ঘৰৰ ভিতৰতে সাধনাৰ মনোভাৱেৰে খোৱা-লোৱা আদি সকলো নিয়ম মানি এক সংযমীৰূপত সময় অতিবাহিত কৰাৰ নিয়ম। এই একেবোৰ নিয়মকে উম -ফা লৈ আমন্ত্ৰণ পোৱা দেউৰীসকলেও মানি চলিব লাগে। উম -ফা উৎসৱ ৰ তিনিওখন শালতে তিনিজন দেউৰী থাকে। ইয়াৰ লগতে এজন ঘাই পুৰোহিত বা বৰদেউৰী থাকে। বৰদেউৰীয়ে উৎসৱ ৰ সাতদিন আগৰ পৰা ব্ৰত পালন কৰে। বাকী তিনিজনে তিনিদিন আগৰপৰা ব্ৰত পালন কৰে। উৎসৱ স্থলীলৈ যাওঁতে তেওঁলোকে গাড়ী বা অন্য কোনো বাহনত যাব নোৱাৰে,খোজকাঢ়ি উৎসৱ স্থলীলৈ যায় আৰু যাওঁতে বাটত এক অস্বাভাৱিক উকি মাৰি মাৰি যায়। উল্লেখ্যযোগ্য যে বাটত নদী থাকিলেও নাৱেৰে পাৰ নহৈ সাঁতুৰি পাৰ হোৱাহে নিয়ম। পুৰোহিত বা দেউৰীয়ে এখন বগাঢাৰিৰ চুৰীয়া, মূৰত কলপটুৱাৰ টুপি আৰু হাতত কলপটূৱাৰে বনোৱা গামখাৰু পিন্ধে। উম -ফা উৎসৱ ত প্ৰতিটো কাৰ্যতে কলপাতৰ ব্যৱহাৰ অপৰিহাৰ্য। উৎসৱ ৰ থলীত কোনো ৰঙচঙীয়া কাপোৰ পৰিধান নকৰে আৰু মহিলাসকলে সেইকেইদিন শিৰত আৰু কপালত সেন্দূৰ নলয়।
উৎসৱ ৰ আগদিনা পুৰোহিত সকলে তিনিওখন দেওশালৰ বাবে মটঘৰ তৈয়াৰ কৰে। কলপটুৱা আৰু মধুনাৰে মটঘৰ সজা,পাত-পটুৱা কটা,তামোল-পাণ কটা,বাঁহৰ কাঠিৰে বিভিন্ন উপচাৰ দিবৰ বাবে মেহেঙা বা ফুন সজা আদি সকলো কাম প্ৰায় ৬০-৭০ গৰাকী মুলুঙে নিশাটোৰ ভিতৰতে শেষ কৰে। সকলো যাৱতীয় কাম কৰাৰ পূৰ্বে এটা ডাঙৰ মতা কুকুৰা মাৰি কৰাইগুড়ি আৰু পচলাৰ ভাজি 'খহনি খোৱা' বুলি নামলাও খায় আৰু উৎসৱ ৰ দিনটোৰ সৰ্বতোপ্ৰকাৰৰ মংগলৰ বাবে ফুৰা অৰ্থাৎ ইশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা জনায়। মলুঙ্ সকলে সভক্তিৰে দেৱতাসকলক পিছদিনাৰ সেৱাৰ থলীলৈ নামি আহিবলৈ আহ্বান জনায়। ইয়াক 'দেও নমুৱা' বোলা হয়।
বৰদেওশাল আৰু হিন্দুশাল স্থাপন‌ কৰোঁতে ওপৰত চালি দিয়া হয়,কিন্তু হাবিদেওশাল এজোপা ডাঙৰ বৰগছৰ তলত পতা‌ হয় আৰু ওপৰত চালি নাথাকে।
উৎসৱ ৰ দিনা দেউৰীয়ে কাহিলী পুৱাতে গা ধুই,ধূপ-ধূনা জ্বলাই আনুষ্ঠানিকভাৱে উৎসৱ ৰ শুভাৰম্ভ কৰে। বৰদেউৰীয়ে মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰাৰ লগে লগে মাদলিয়ালে মাদল বজায়। বৰদেউৰীয়ে বৰদেওশালত সম্পূৰ্ণ টাই আহোম ভাষাত মন্ত্ৰ মাতি উপৰিপুৰুষ দেৱতাসকলক আহ্বান জনোৱাৰ লগে লগে হিন্দুশাল আৰু হাবিদেওশালতো উপৰিপুৰুষ দেৱতাসকলক প্ৰাৰ্থনা জনাই ক্ষেক গ্ৰহণ কৰিবলৈ আহ্বান জনাই। মাদলিয়ালে মাদলি বজোৱাৰ লগে লগে তিনিখন দেওশালতে দেউৰীৰ গাত চেঙ্ উঠে (দেও লম্ভে)। উম -ফা উৎসৱ ত বিভিন্ন জীৱ-জন্তু বলি দিয়া হয়। আৰু সেই বলি দিয়া জীৱ-জন্তুৰ তেজ পান কৰি দেও উঠা দেউৰীকেইজনে অস্বাভাৱিক আচৰণ কৰে। দেউৰীৰ গাত দেও উঠি থকাৰ সময়ত ৰাইজে ব্যক্তিগত শুভাশুভ সম্পৰ্কে প্ৰশ্ন সুধি নিজৰ,সমাজৰ, দেশৰ মংগল অমংগলৰ কথা জানিব বিচাৰে। ইয়াৰ পাছত মন্ত্ৰ মাতি পানী ধৰা কাৰ্য শেষ কৰি ঞাপুলক পানী(শান্তিয়নী পানী) পুৰোহিতে বেদীসমূহত ছটিয়ায়। এই জৰা পানী পণ্ডিতসকলেও মূৰত লয় আৰু খায়। এজনে ৰাইজৰ মাজত গৈয়ো উক্ত জৰা পানী ছটিয়ায়। ইয়াকে টাই আহোম ভাষাত 'নাম-জাৰিও জাৰাই কৰা' বোলে। এই নাম জাৰিও জাৰাই কৰোঁতে টাই ভাষাৰ এক মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰা হয়।
সকলোৰে মংগলাৰ্থে অপায়-অমংগল,মহামাৰী আদিৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবৰ বাবে এই দেৱ-দেৱীসকলক ক্ষেক দি উম -ফা ক্ষেক সম্পন্ন কৰা হয়।
=তথ্য সংগ্ৰহ=
শ্ৰেণী:টাই আহোম
১৭ ছেপ্টেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ফাটিমা জাকাৰীয়া
ফাটিমা জাকাৰীয়া (Fatima Zakaria; ১৭ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৩৬ – ৬ এপ্ৰিল ২০২১) আছিল 'মুম্বাই টাইমছ্' কাকতৰ সম্পাদিকা। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে 'দ্য টাইমছ অৱ ইণ্ডিয়া'ৰ দেওবৰীয়া সংখ্যাৰ সম্পাদিকা হিচাপে কাম কৰে। তাজ হোটেলৰ 'তাজ আলোচনী'ৰ সম্পাদনাৰ লগতো তেখেত জড়িত হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৫৮ চনত ফাটিমা জাকাৰীয়াই মুম্বাইত শিশুসেৱা আৰু নাৰী উদ্যোগিক গৃহ এটা প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই প্ৰতিষ্ঠানটোৰ উদ্দেশ্য আছিল পাঁচশতাধিক দুৰ্ভগীয়া শিশুক শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যৰ সেৱা প্ৰদান কৰা।
১৯৬৩ চনত, জাকাৰীয়াই কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। তেখেতে 'দ্য ইলাছট্ৰেটেড ৱিকলি' সংবাদগোষ্ঠীত শিশুৰ স্তম্ভ-লেখক হিচাপে খুছৱন্ত সিংৰ সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। সেইটো প্ৰতিষ্ঠানত সাতটা বছৰ অতিবাহিত কৰি ফাটিমা জাকাৰীয়াই ১৯৭০ চনত 'দ্য টাইমছ্ অৱ ইণ্ডিয়া'ত যোগদান কৰে আৰু কালক্ৰমত দেওবৰীয়া সংখ্যাটোৰ সম্পাদকৰ পদত অধিষ্ঠিত হয়। সম্পাদক হিচাপে জাকাৰীয়াই ইন্দিৰা গান্ধী, মাৰ্গাৰেট থেচ্চাৰ, জে আৰ ডি টাটা, জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ, প্ৰধানমন্ত্ৰী মোৰাৰজী দেশাই, চৰণ সিং ৰ দৰে প্ৰখ্যাত আৰু প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ সাক্ষাৎকাৰ লৈছিল।
প্ৰথম শাৰীৰ পঞ্চতাৰকা হোটেল 'দ্য তাজ ৰেছিডেন্সি' প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ মানসেৰে পৰৱৰ্তী সময়ত জাকাৰীয়াই তাজ গ্ৰুপত যোগদান কৰে। হোটেলখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল ঔৰংগাবাদৰ 'মৌলানা আজাদ কলেজ অৱ আৰ্টছ এণ্ড ছায়েন্স'ৰ চৌহদত। তেখেত 'তাজ' নামৰ কফি-টেবুল আলোচনীখনৰ সম্পাদক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ফাটিমা জাকাৰীয়াৰ কাৰ্যালয়টো আছিল মুম্বাইৰ 'তাজ মহল পেলেচ এণ্ড টাৱাৰ'ত। ইয়াৰ পিছত তেখেতে ব্ৰিটিছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সহযোগিতাত হোটেল ব্যৱস্থাপনাৰ পাঠ্যক্ৰম এটা প্ৰৱৰ্তন কৰে। ঔৰংগাবাদৰ হোটেল ব্যৱস্থাপনা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰিষদতো তেখেত সন্নিৱিষ্ট হৈছিল। ইয়াৰোপৰি ফাটিমা জাকাৰীয়া 'মৌলানা আজাদ শিক্ষা সমাজ'ৰ সভাপতি আৰু 'মৌলানা আজাদ শৈক্ষিক ন্যাস'ৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। দুয়োটা অনুষ্ঠানেই ঔৰংগাবাদত আছে।
২০০৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে ফাটিমা জাকাৰীয়াক পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে। শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা মূল্যৱান বৰঙণিৰ বাবে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি এ পি জে আব্দুল কালামৰ পৰা তেখেতে উক্ত সন্মান লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
ফাটিমা জাকাৰীয়া হৈছে ৰফিক জাকাৰীয়াৰ দ্বিতীয়গৰাকী পত্নী। ৰফিক জাকাৰীয়া আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু ইছলাম ধৰ্মৰ পাদ্ৰী। ফাটিমা জাকাৰীয়া আছিল দুটি সন্তানৰ মাহীমাক। জ্যেষ্ঠগৰাকী সন্তান হৈছে কলা ইতিহাসবিদ আৰু লেখক। তেখেত মুম্বাইৰ নিবাসী। আনহাতে দ্বিতীয়গৰাকী সন্তান হৈছে মনছুৰ জাকাৰীয়া। তেখেতে ছিলিকন ভেলীৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন উদ্যোগী আৰু বৰ্তমানে তেখেত বিত্ত পৰিচালনা কোম্পানী এটাৰ অংশীদাৰ। ফাটিমা জাকাৰীয়াৰ জ্যেষ্ঠগৰাকী জৈৱিক পুত্ৰ হৈছে আৰ্শ্বাদ জাকাৰীয়া। তেখেত এটা হেডজ্ পুঁজি (hedge fund)-ৰ নিয়ন্ত্ৰক। আনহাতে কনিষ্ঠ পুত্ৰ হৈছে ফাৰিদ জাকাৰীয়া। ফাৰিড জাকাৰীয়া 'নিউজ ৱিক' নামৰ আলোচনীখনৰ সম্পাদক। ইয়াৰ লগতে তেখেত চিএনএন নিউজ চেনেলত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা 'ফাৰিড জাকাৰীয়া জিপিএছ' অনুষ্ঠানটোৰ পৰিৱেশক।
২০২১ চনৰ ৬ এপ্ৰিলত ঔৰঙ্গাবাদৰ কমলনয়ন বাজাজ চিকিৎসালয়ত ক'ভিড-১৯ ৰোগত জাকাৰীয়াৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ক'ভিড-১৯ বৈশ্বিক মহামাৰীত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাংবাদিক শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
অমৰকান্ত
অমৰকান্ত (Amarkant; জন্ম : ১৯২৫ – ১৭ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৪) হিন্দী ভাষাৰ এজন ভাৰতীয় সাহিত্যিক। তেওঁৰ উপন্যাস ইন্হি হথিয়াৰৌ চেৰ বাবে তেওঁ ২০০৭ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা আৰু ২০০৯ চনত ব্যাস পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। ২০০৯ চনত তেওঁক জ্ঞানপীঠ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। অমৰকান্তক প্ৰেমচন্দৰ উত্তৰসুৰী বুলি কোৱা হয় যদিও তেওঁ নিজা শৈলীৰে এই গল্পকথন প্ৰথাক এক সুকীয়া মাত্ৰা দিছে।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯২৫ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ বল্লিয়া জিলাত অমৰকান্তৰ জন্ম হৈছিল। ১৯৪২ চন্ৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনত তেওঁ সক্ৰিয় ভূমিকা লৈছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ কেইবা বছৰো পঢ়া-শুনাৰপৰা আঁতৰি আছিল। এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা তেওঁ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল আৰু স্থানীয় হিন্দী কাকতৰ সাংবাদিকৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ২০০০ চনৰ শেষৰফালে আশী বছৰীয়া অমৰকান্ত দৰিদ্ৰতাত ভুগিছিল।
২০১৪ চনৰ ১৭ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে, ৮৯ বছৰ বয়সত অমৰকান্তৰ মৃত্যু হয়। তেওঁ দুজন ল'ৰা আৰু এজনী ছোৱালীৰ পিতৃ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
নাশ্ব সাম্যাৱস্থা
খেল সূত্ৰত নাশ্ব সাম্যাৱস্থা জন ফ'ৰ্বছ্‌ নাশ্বৰ নামৰ এটি সমাধানৰ ধাৰণা যি অসহযোগিতামূলক খেলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য। এনে খেলত এই সাম্যাৱস্থাত ধৰি লোৱা হয় যে প্ৰত্যেকজন খেলুৱৈয়ে আন খেলুৱৈসকলৰ সাম্যাৱস্থাৰ কৌশল বা কাৰ্যনীতি জানে, আৰু যদি আন কোনো খেলুৱৈয়ে নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি নকৰে, কোনো খেলুৱৈৰে নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি কৰৰ কাৰণ নাই। খেল সূত্ৰৰ বিকাশৰ বাবে নাশ্বক অৰ্থনীতিৰ নোবেল বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।
খেল সূত্ৰৰ শব্দত, প্ৰত্যেকজন খেলুৱৈয়ে নিজৰ নিজৰ এটি কাৰ্যনীতি চয়ন কৰি লয় আৰু কোনো খেলুৱৈয়ে আন খেলুৱৈয়ে নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি নকৰিলে কেৱল নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি কৰি লাভান্বিত হ'ব নোৱাৰে- এই অৱস্থাই নাশ্ব সাম্যাৱস্থা।
কাকুটানি ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্য ব্যৱহাৰ কৰি
নাশ্বে পোণপ্ৰথমে নিজৰ থেচিচত ব্ৰাৱাৰৰ ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্য ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ১৯৫০ চনত তেওঁ আন এক গৱেষণাপত্ৰ প্ৰকাশ কৰি এক অন্য প্ৰমাণ প্ৰকাশ কৰিলে য'ত কাকুটানি ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্য ব্যৱহাৰ কৰা হ'ল। তেওঁ ডেভিড গে'লে এনে সৰলীকৰণ সম্ভৱ বুলি মন কৰা বুলি উল্লেখ কৰিছিল।
ইয়াত,, য'ত , এটি মিশ্ৰিত-কাৰ্যনীতি প্ৰ'ফাইল সকলো মিশ্ৰিত-কাৰ্যনীতিৰ চে'টত আৰু u_i খেলুৱৈ i ৰ প্ৰতিদান ফলন। এটি চে'ট-মানৰ ফলন সংজ্ঞায়িত কৰক যাতে । নাশ্ব সাম্যাৱস্থাৰ অস্তিত্ব আৰু r ৰ এটি ফিক্স্‌ড পইণ্টৰ অস্তিত্ব সমাৰ্থক।
কাকুটানিৰ ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্যই এনে এক ফিক্স্‌ড পইণ্টৰ অস্তিত্ব নিশ্চিত কৰে যদি এই চাৰি চৰ্ত পূৰ্ণ হয়:
চৰ্ত একঃ এই চৰ্ত পূৰ্ণ হয় এই কাৰণে যে \Sigma এটি চিম্প্লেক্স হয় আৰু সেয়েহে সঘন। উত্তলতা খেলুৱৈসকলে কাৰ্যনীতি মিশ্ৰণ কৰাৰ ক্ষমতাৰপৰা আহে।  \Sigma ৰ সদস্য আছে যদি খেলুৱৈসকলৰ কাৰ্যনীতি আছে।
চৰ্ত ২ আৰু ৩ পূৰ্ণ হয় বাৰ্জেৰ বৃহদায়িত উপপাদ্যৰ বাবে। যিহেতু u_i নিৰন্তৰ আৰু সঘন, r(\sigma_i) সদস্যহীন নহয় আৰু উচ্চ অৰ্ধ-নিৰন্তৰ।
চৰ্ত ৪ মিশ্ৰিত কৰ্যনীতিৰ বাবে পূৰ্ণ হয়। ধৰি লওক, তেন্তে  । অৰ্থাত্‌ যদি দুই কাৰ্যনীতিয়ে প্ৰতিদান বৃহদায়িত কৰে, দুয়োৰে মিশ্ৰণেও একেই প্ৰতিদান প্ৰদান কৰিব।
সেয়েহে r ৰ এটি ফিক্স্‌ড পইণ্ট আছে, অৰ্থাত্‌ এটি নাশ্ব সাম্যাৱস্থা আছে।
যেতিয়া নাশ্বে এই কথা জন ভন নয়মেনক ১৯৪৯ত কৈছিলে, ভন নয়মেনে বিখ্যাতভাৱে এনেদৰে কৈ এই কথা খাৰিজ কৰিছিল, "এয়া নগণ্য, তুমি জানা। ই মাথো এটি ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্য।" (See Nasar, 1998, p. 94.)
ব্ৰাৱাৰ ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্য ব্যৱহাৰ কৰি
আমাৰ ওচৰত আছে এটি খেল G=(N,A,u) য'ত N খেলুৱৈৰ সংখ্যা আৰু খেলুৱৈসকলৰ কাৰ্য-চে'ট। প্ৰত্যেক কাৰ্য-চে'ত A_i সসীম। ধৰি লওক খেলুৱৈসকলৰ মিশ্ৰিত কাৰ্যনীতিৰ চে'ট। যিহেতু A_i সসীম, সেয়ে \Delta সঘন।
এতিয়া আমি বৃদ্ধি ফলন সংজ্ঞায়িত কৰিব পাৰোঁ। কোনো মিশ্ৰিত কাৰ্যনীতি ৰ বাবে, আমি খেলুৱৈ i ৰ বৃদ্ধি কাৰ্য a \in A_i ত হ'বলৈ দিওঁ
ৰ বাবে। আমি দেখোঁ যে
তাৰ পাছত আমি সংজ্ঞায়িত কৰোঁ
এই কথা সহজতেই চাব পাৰি যে f_i হ'ল \Delta_i ত এটি বৈধ মিশ্ৰিত কাৰ্যনীতি। এই কথাও সহজে চাব পাৰি যে f_i হ'ল \sigma ৰ এটি নিৰন্তৰ ফলন, আৰু সেয়ে f এটি নিৰন্তৰ ফলন। এটি সসীম সংখ্যক সঘন উত্তল চে'টৰ পূৰণফল হিচাপে, \Delta ও সঘন আৰু উত্তল। ব্ৰাৱাৰৰ ফিক্স্‌ড পইণ্ট উপপাদ্য f আৰু \Delta ৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰি আমি পাওঁ যে f ৰ \Delta ত এটি ফিক্স্‌ড পইণ্ট আছে। এই ফিক্স্‌ড পইণ্টক \sigma^* বোলোঁ। আমি দাবী কৰোঁ যে \sigma^* হ'ল G ৰ এটি নাশ্ব সাম্যাৱস্থা। এই দাবী সত্য বুলি দেখুৱাবলৈ আমি এই কথা দেখুৱালেই হ'ল যে
ইয়াৰ অৰ্থ এয়াই যে কোনো খেলুৱৈয়ে একপক্ষীয়ভাৱে নিজৰ কাৰ্যনীতি সলনি কৰি উপকাৰিতা বৃদ্ধি কৰিব নোৱাৰে। এই চৰ্তই নাশ্ব সাম্যাৱস্থা।
ধৰি লওক প্ৰত্যেক বৃদ্ধি শূণ্য নহয়। অৰ্থাত্‌, আৰু a \in A_i যাতে । তেন্তে মন কৰক যে
আমি এৰে বুজাওঁ এটি বৃদ্ধি সদিশ A_i ৰ কাৰ্যসমূহেৰে অনুক্ৰমিত কৰা। যিহেতু \sigma^* ফিক্স্‌ড পইণ্ট, আমি পাওঁ:
যিহেতু C > 1 আমি জানো যে \sigma^*_i হ'ল সদিশ ৰ কোনো ধনাত্মক স্কেলিং। এতিয়া আমি দাবী কৰোঁ যে
কাৰণ জানিবলৈ, প্ৰথমে মন কৰক যে যদি tতেন্তে এই কথা বৃদ্ধি ফলনৰ সংজ্ঞাৰ ববেই সত্য হয়।  এতিয়া ধৰি লওক । আগৰ তৰ্কৰপৰা আমি জানোঁ যে
যাৰ বাবে এল এইচ এছ শূণ্য, সেয়ে সমগ্ৰ পদেই 0, যি আমি দেখুৱাব বিচাৰিছিলোঁ।
সেয়েহে আমি পাওঁ
য'ত শেষৰ অসমতা সত্য কাৰণ \sigma^*_i এটি শূণ্য নোহোৱা সদিশ। কিন্তু ই এক স্পষ্ট অন্তৰ্বিৰোধ, সেয়ে বৃদ্ধি শূণ্যই হ'ব লাগিব। সেয়েহে, \sigma^* হ'ল G ৰ এটি নাশ্ব সাম্যাৱস্থা, আমি দেখুৱাব বিচৰাৰ দৰেই।
উদাহৰণ
নাশ্ব সাম্যাৱস্থাৰ ধাৰণাৰ প্ৰয়োগ অৰ্থনীতি, জীৱবিজ্ঞান, কম্পিউটাৰ বিজ্ঞান আদি অনেক ক্ষেত্ৰত কৰা হয়। তলত Prisoner's Dilemma নামৰ এটি খেলৰ উদাহৰণ দিয়া হ'ল।
খেল আব্যুহ হ'ল: ইয়াত ২ খেলুৱৈ আছে আৰু দুয়োৰে ২ শুদ্ধ কাৰ্যনীতি ক আৰু খ আছে। এজন খেলুৱৈয়ে শাৰী চয়ন কৰে আৰু আনজন খেলুৱৈয়ে স্তম্ভ চয়ন কৰে। বাওঁফালৰ সংখ্যাই শাৰী চয়নকাৰীৰ প্ৰতিদান আৰু সোঁফালৰ সংখ্যাই স্তম্ভ চয়নকাৰীৰ প্ৰতিদান সূচাই। উদাহৰণ স্বৰূপে যদি খেলুৱৈ শাৰী-চয়নকাৰীয়ে খ আৰু খেলুৱৈ স্তম্ভ-চয়নকাৰীয়ে ক চয়ন কৰে, তেন্তে শাৰী চয়নকাৰীয়ে ০ আৰু স্তম্ভ চয়নকাৰীয়ে ৫ প্ৰতিদান পায়। যদি দুয়োৱে খ চয়ন কৰে, তেন্তে স্তম্ভ চয়নকাৰীয়ে নিজৰ কাৰ্যনীতি ক লৈ সলনি কৰি উপকৃত হ'ব পাৰে, কাৰণ তেওঁৰ প্ৰতিদান ৩ৰপৰা ৫লৈ বৃদ্ধি পাব। একেই যুক্তি শাৰী চয়নকাৰীৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰযোজ্য। ঠিক তেনেদৰে, এজন খেলুৱৈয়ে ক আৰু আনজনে খ চয়ন কৰিলে, ক চয়ন কৰ খেলুৱৈজন উপকৃত হ'ব পাৰে। কেৱল দুয়োজন খেলুৱৈয়ে ক চয়ন কৰা অৱস্থাতহে এনেদৰে কাৰ্যনীতি সলাই উপকৃত হোৱাৰ থল নাথাকে। সেয়ে (ক,ক) হ'ল শুদ্ধ কাৰ্যনীতি নাশ্ব সাম্যাৱস্থা।
এই খেল অনেক বাস্তৱ পৰিঘটনাৰ সৰলীকৃত প্ৰতিনিধিত্বৰ বাবে আৰু বুজিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা যাব পাৰি। যেনে, যদি খ হ'ল "সঁচা কথা কোৱা" আৰু ক হ'ল "মিছা কথা কোৱা" তেন্তে সকলোৱে মিছা কথা কোৱাই হ'ল নাশ্ব সাম্যাৱস্থা। ঠিক তেনেদৰে, যদি খ হ'ল "দাম উচ্চ ৰাখিবা" আৰু ক হ'ল "দাম কম ৰাখিবা" তেন্তে প্ৰেত্যেক ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানে দাম কমোৱাই হ'ল নাশ্ব সাম্যসাৱস্থা।
লগতে চাওক
শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি শ্ৰেণী:গণিত
ৱাজিদা তাবাচ্চুম
ৱাজিদা তাবাচ্চুম (১৬ মাৰ্চ ১৯৩৫ – ৭ ডিচেম্বৰ ২০১১) এগৰাকী ভাৰতীয় উৰ্দু ভাষাৰ লেখিকা, কবি আৰু গীতিকাৰ। তেওঁৰ জীৱনকালত তেখেতে ২৭খন কিতাপ লিখিছিল। এইসমূহৰ কিছুমান চলচ্চিত্ৰ আৰু ভাৰতীয় দূৰদৰ্শনত ধাৰাবাহিক হিচাপে প্ৰদৰ্শিত হৈছে। তেওঁৰ ১৯৭৫ চনৰ বিতৰ্কিত কাহিনী উতৰনৰ পৰা ১৯৮৮ চনত এখন জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। উতৰনৰ এক ইংৰাজী অনুবাদ ১৯৯৪ চনত ছাচ ডিভোটেড চিষ্টাৰ্জ নামৰ ২০টা চুটি গল্পৰ এখন কিতাপত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। মীৰা নায়াৰ আৰু হেলেনা ক্ৰীলৰে ১৯৯৬ চনৰ চলচ্চিত্ৰ কামসূত্ৰ: এ টেল অফ লাভত এই কাহিনীৰ আধাৰত চিত্ৰ-নাট্য ৰচনা কৰিছিল।
জীৱনী
ৱাজিদা তাবাচ্চুমৰ জন্ম মহাৰাষ্ট্ৰৰ অমৰাৱতীত হৈছিল। তেওঁ ওচমানিয়া বিশ্ৱবিদ্য়ালয়ৰ পৰা উৰ্দু ভাষাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে। স্নাতক ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ পৰিয়াল অমৰাৱতীৰ পৰা হাইদৰাবাদলৈ স্থানান্তৰিত হয়, য'ত তেওঁ এক অভিজাত সামাজিক জীৱনৰ পটভূমিত ১৯৪০-ৰ দশকৰ পৰা উৰ্দু ভাষাত গল্প লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ১৯৬০ চনত ভাৰতীয় ৰেল বিভাগত কাম কৰা তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় ভাই আছফাক আহমেদৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। অৱসৰৰ পিছত, তেওঁৰ স্বামীয়ে তেওঁৰ সকলো কাহিনী প্ৰকাশ কৰিছিল। ৱাজিদা তেওঁলোকৰ চাৰিজন পুত্ৰ আৰু এজনী ছোৱালীৰ সৈতে মুম্বাইত থিতাপি লৈছিল।
ৱাজিদা তাবাচ্চুমৰ কাহিনী বিচুই চাদীত প্ৰকাশ হৈছে। এই কাহিনীবোৰ তেতিয়াৰ হাইদৰাবাদী নৱাবসকলৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল যাক সুখী আৰু ৰোমাণ্টিক বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ১৯৬০ চনত ছহৰ-ই-মামনু নামেৰে প্ৰকাশিত গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁলোকে যথেষ্ট প্ৰশংসা আৰু ইতিবাচক সঁহাৰি লাভ কৰিছিল। সাহিত্য সমালোচক মুজতাবা হোছেইনৰ মতে চুগতাইৰ পিছত তেওঁ প্ৰথম গৰাকী লেখিকা যাক চাহেব-ই-আসলুব বুলি কোৱা হয়। আনহাতে তেওঁ তেওঁৰ কাহিনীত শালীনতাৰ অভাৱৰ বাবে দুখ প্ৰকাশ কৰিছে। উতৰন আছিল তাবাচ্চুমৰ সাহিত্যিক সাফল্য। নথ কা ব'ঝ, হৰ উপাৰ আৰু নথ উতৰৱাইৰ তেওঁৰ কাহিনীবোৰ যাদৃচ্ছিক আছিল বাবে বিতৰ্কিত হৈছিল। ১৯৬০ ৰ দশকৰ পৰা ১৯৭০ ৰ দশকলৈকে, তেওঁৰ ৰোমাণ্টিক কাহিনীবোৰ শ্বামা আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছিল। এয়া তেওঁৰ উপাৰ্জনৰ মুখ্য উৎস আছিল। অৱশ্যে, ৰিউমেটইড আৰ্থ্ৰাইটিছত আক্ৰান্ত হোৱাৰ পিছত, তেওঁ মুম্বাইৰ ঘৰত এক বিচ্ছিন্ন জীৱন যাপন কৰিছিল। ২০১১ চনৰ ৭ ডিচেম্বৰত মুম্বাইত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গীতিকাৰ
হিচাপবিদ্যা
হিচাপবিদ্যা বা হিচাপশাস্ত্ৰ (accounting বা accountancy) হ’ল অংশীদাৰ, পাওনাদাৰ, বেংক, চৰকাৰ আদিৰ সুবিধাৰ্থে বিত্তীয় তথ্যপাতি সংগ্ৰহ, তালিকাভুক্তি, শ্ৰেণীবিভাগ আৰু উপস্থাপন কৰা৷ ব্যৱসায়ৰ তথ্যপাতিসমূহ প্ৰকাশ কৰাৰ কিছুমান মাধ্যম থাকিলেও হিচাপবিদ্যাকে মুখ্য প্ৰচলিত নিয়ম হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। ইয়াক ব্যৱসায়ৰ ভাষা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। হিচাপবিদ্যাক কলা আৰু বিজ্ঞান দুয়োটাকে আখ্যা দিয়া হয়।
হিচাপবিদ্যাৰ ক্ৰমবিকাশ
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰায় ৪৫০০ বছৰৰ আগতেই বেবিলন আৰু এচিৰিয়া (Assyria) সভ্যতাৰ সময়ৰ পৰাই হিচাপবিদ্যাৰ প্ৰচলন হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয়৷ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০ বছৰৰ পৰা ৰোমানীয় চৰকাৰে ভাড়া আৰু সুত আদি নগদপ্ৰাপ্তি আৰু মজুৰী আদিৰ বাবদ কৰা খৰচ আদি লিখি ৰাখিবলৈ লয়৷ ত্ৰয়োদশ শতিকাত ইটালিত ব্যক্তিগত ব্যৱসায়ৰ হিচাপ আনতকৈ উন্নত হয়৷
এনেদৰে বেহাবেপাৰ, বাণিজ্য, শিল্প আদিৰ ক্ৰমান্বয়ে উন্নতি তথা প্ৰসাৰ হোৱাৰ লগে লগে হিচাপবিদ্যাৰো প্ৰসাৰ ঘটিবলৈ ধৰে৷
হিচাপবিদ্যাৰ বৈশিষ্টসমূহ
লেনদেন সংঘটিত হোৱাৰ পিছতহে ইয়াক হিচাপৰ বহীত লিপিবদ্ধ কৰা হয়৷ হিচাপৰ বিৱৰণীসমূহ নগদ ভিত্তিত বা উপাৰ্জন ভিত্তিত প্ৰস্তুত কৰা হয়৷
হিচাপবিদ্যাৰ শাখাসমূহ
মালিক, পৰিচালক গোষ্ঠী, পাওনাদাৰ, ঋণদাতা, কৰ সংগ্ৰাহক আদিৰ ব্যৱসায়ৰ লগত জড়িত বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰয়োজনীয় তথ্য যোগান ধৰিবলৈ হিচাপবিদ্যাৰ বিভিন্ন শাখাসমূহ উদ্ভাৱন কৰা হয়। এই শাখাসমূহ হ’ল ক্ৰমে-
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বাণিজ্য *
হাঁচতি
হাঁচতি বা হাঁচটি এখন ক্ষুদ্ৰ বস্ত্ৰ৷ হাঁচতি অসমীয়া গীতিসাহিত্যৰ সমল আৰু লোক-সংস্কৃতিৰ অংগ স্বৰূপ। আগৰ দিনত তামোল-পাণ বান্ধি নিবলৈ হাঁচতি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ সোণোৱাল জনগোষ্ঠীৰ লোকে পছন্দ হোৱা ছোৱালী খোজা-বঢ়া কৰিবলৈ দৰাৰ মাক-বাপেক আৰু গাঁৱৰ বয়সীয়াল লোক এজনে ডেৰফুট দৈৰ্ঘ আৰু একফুট বহল হাঁচতি(পৰখুটং)ত তামোল-পাণ, ৰূপৰ টেমী, ডাব কটাৰী আৰু চূণ আদি বান্ধি নিব লাগে৷ এই হাঁচতিখন ৰঙা ৰঙৰ আৰু পদুম ফুল বছা হ’ব লাগে৷ সোণোৱাৰ সমাজত পৰখুটঙৰ টোপোলা নহ’লে কন্যা খুজিবলৈ যোৱাত বাধা আছে৷ অসমীয়া সমাজত বোৱা-কটাত পাকৈত অসমীয়া শিপিনীয়ে তাঁতত নানা-বৰণীয়া হাঁচতি বৈ নিজৰ লগতে প্ৰিয়জনকো উপহাৰ দিছিল৷ হাঁচতিৰ নতুন নাম ৰুমাল৷ ৰুমাল মানে মুখ মচা সৰু কাপোৰ৷ সেয়ে, অনেকে হাঁচতি শব্দৰ সৈতে হাঁচি মৰা কাৰ্যক সঙুৰি ’হাঁচি মাৰোঁতে নাক-মুখত সোপা দিয়া কাপোৰ’ বুলি ক’ব খোজে৷ প্ৰকৃততে, হাঁচতি কৃষিজীৱী অসমীয়া পুৰুষ-মহিলাই কামৰ মাজে মাজে খাবলৈ তামোল-পাণ বান্ধি নিবলৈহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু তামোল দিয়াৰ চলেৰে ডেকা-গাভৰুৰ মাজত প্ৰেম-পীৰিতি চলাৰ ইঙ্গিতো লোকগীতিসমূহত পোৱা যায়৷ বিহুসুৰীয়া আধুনিক গীতত আছে-
...হাঁচটি হাঁচটি কৰ ডেকাটি হাঁচটি ৰাখিছোঁ বৈ ডেকাটি হাঁচটি পাবি তই মোকে নাপাৱ গামোচা পাবি তই মনটি নাপাৱ...
বিহুৰ সাজ
হাঁচতি বিহুৱা ডেকা-গাভৰুবোৰে এতিয়াও গুৰুত্বসহকাৰে লয়৷ কাৰণ, বিহুৱা ডেকা-গাভৰুৰ বিহু নাচিবলৈ পিন্ধা সাজযোৰত হাঁচতি এক অনবদ্য বস্ত্ৰ৷ নাচনীয়ে কঁকালত এখন তামোল কটাৰীৰে সৈতে হাঁচতিখন গুজি লয়৷ ডেকাসকলে দুই হাতৰ মণিবন্ধত দুখন হাঁচতি বান্ধি লয়৷ এই হাঁচতি দুখনে অলংকাৰৰ দৰে বিহুৱা ডেকাৰ হাত শুৱনী কৰে৷
হুঁচৰিত হাঁচতিৰ প্ৰয়োগ
ৰঙালী বিহুৰ গৰু বিহুৰ দিনা গধূলিৰ পৰাই ঘৰে ঘৰ হুঁচৰি গোৱা হয়৷ হুঁচৰি গোৱা বিহুৱা ৰাইজক তামোল-পাণৰ সৈতে ধনৰ মাননি আগবঢ়োৱাৰ পিছত শিপিনীয়ে নিজহাতে বোৱা গামোচাখনো উপহাৰ স্বৰূপে আগবঢ়ায়৷ হুঁচৰি দলত অহা কম বয়সীয়া ডেকা বিহুৱাই ন-গৃহিণীৰ হাতৰ পৰা নিজাববীয়াকৈ একোখন হাঁচতি আশা কৰি গায়, খুঁটিতে পৰিলে জিঞা দুৱাৰমুখত থিয় হৈ ভাবিব নালাগে হাঁচতি উলিয়াই দিয়া৷ আকৌ, ই বোলে শিপিনী সি বোলে শিপিনী শিপিনী কিমানৰ কাজী, ফুলামকৈ হাঁচতি উলিয়াই নিদিলে, শিপিনীক থেকেচিম আজি৷ ইমানতো শিপিনী গৃহিণীয়ে আদৰেৰে হাঁচতি উলিয়াই নিদিলে, হুঁচৰিৰ ডেকাই গায়, এক বাজিলেও বাজিব, দুই বাজিলেও বাজিব, হাঁচতি নিদিলে বিহু এৰা নহ’ব৷ বিহুত শিপিনীয়ে বৈ দিয়া ফুলাম ন-কাপোৰখনকে বিহুৱান বোলে৷ এইক্ষেত্ৰত হাঁচতিকো বিহুৱান বোলা হয়৷
অন্যান্য কামত হাঁচতি
হাঁচতি বা ৰুমাল অনেক কামত ব্যৱহাৰ হয়৷ ঘৰৰ মাংগলিক কামৰ আৰম্ভণিতে হাঁচতিত তামোল-পাণ আৰু অৰিহণা বান্ধি গোঁসাই ঘৰৰ থাপনাৰ আগত থৈ দিয়া হয়৷ গাভৰুসকলে বিহুত প্ৰিয়জনক দিবলৈ গামোচাৰ লগত হাঁচতি এখনো দিয়ে৷ বিয়াৰ দৰা-কইনাই হাঁচতিত তামোল আৰু কটাৰী বান্ধি হাতত বা কঁকালৰ খোচনি থোৱাটো অসমীয়া সমাজৰ ৰীতি৷ বিয়াৰ দিনা দৰাই কইনাঘৰত মুখত এখন হাঁচতি লৈ থাকিব লাগে৷ বিয়াৰ পিছত কইনাই দৰাঘৰৰ সৰুবোৰক আদৰ জনাবলৈ হাঁচতি দিয়া হয়৷ খেল-ধেমালিতো হাঁচতিৰ ব্যৱহাৰ হয়৷ ৰুমাল চুৰি খেল বোলা খেলাবিধত ৰুমাল বা হাঁচতিৰ বৰ দৰ্কাৰ৷
জ্যোতিষীৰ বিধানত হাঁচতি
জ্যোতিষীৰ বিধি-বিধানতো হাঁচতিৰ গুৰুত্ব আছে৷ কোনো ব্যক্তিৰ ওপৰত গ্ৰহ দোষ থাকিলে, গ্ৰহদোষ খণ্ডাবলৈ জ্যোতিষীয়ে গ্ৰহ অনুসৰি ৰঙা, নীলা, হালধীয়া আদি নানা ৰঙৰ ৰুমাল বা হাঁচতি দান দিয়াৰ বিধান দিয়ে৷ গ্ৰহদোষ খণ্ডাবলৈ নানা ৰঙৰ হাঁচতি ব্যক্তিগৰাকীক লৈ থকাৰো বিধান দিয়া হয়৷
হাঁচতি প্ৰস্তুতকৰণ
অসমীয়া শিপিনীয়ে তাঁতত বৈ নানা ৰঙৰ হাঁচতি প্ৰস্তুত কৰে৷ তদুপৰি, আজিকালি বজাৰৰ পৰা অনা মিহি কাপোৰতো নানাৰঙী সূতাৰে ফুল তুলি হাঁচতি তৈয়াৰ কৰা হয়৷ হাঁচতি সাধাৰণতে দীঘলে-বহলে এফুট জোখৰ হয় যদিও ইয়াতকৈ সৰুজোখৰো হাঁচতি থাকে৷ সৰুবোৰ সাধাৰণতে মহিলাই ব্যৱহাৰ কৰে৷
হাঁচতিৰ প্ৰকাৰ
হাঁচতি কেইবাপ্ৰকাৰৰ আছে৷ সোণৰ সূতা দিয়া হাঁচতি, মূৰ হাঁচতি, পখৰুতং, তামোল বন্ধা হাঁচতি, তালুত সেন্দূৰ ফুল দিয়া হাঁচতি আদি৷
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
পুলিৎজাৰ বঁটা
পুলিৎজাৰ বঁটা বাতৰিকাকত, আলোচনী, অনলাইন সাংবাদিকতা, সাহিত্য তথা সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনত দেখুওৱা পাৰদৰ্শিতাৰ বাবে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰই প্ৰদান কৰা এটি বহুল চৰ্চিত বঁটা। বাতৰি কাকতৰ প্ৰকাশক যোচেফ পুলিৎজাৰৰ স্মৃতিত তথা নিউয়ৰ্ক চহৰৰ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰিচালনাৰে ১৯১৭ চনৰ পৰা এই বঁটা প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। প্ৰতি বছৰে মুঠ ২১টা ভিন্ন শিতানত এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। এই ২১টা শিতানত প্ৰত্যেককেই একোখন মানপত্ৰৰ লগত ১৫,০০০ আমেৰিকান ডলাৰ প্ৰদান কৰা হয়। ২০১৭ চনৰ পৰা এই ধনৰাশি ১০,০০০ৰ পৰা ১৫,০০০ লৈ বৃদ্ধি কৰা হৈছে। সাংবাদিকতাৰ সাৰ্বজনীক সেৱা শ্ৰেণীত শ্ৰেষ্ঠত্ব লাভ কৰা জনক সোণৰ পদকৰে সন্মানিত কৰা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাসমূহ
লুৰিন জ্যোতি গগৈ
লুৰিন জ্যোতি গগৈ সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰাক্তন সাধাৰণ সম্পাদক(২০১৫-২০২০) তথা অসমৰ এগৰাকী ছাত্ৰ নেতা । বৰ্তমান তেওঁ অসমৰ ৰাজনৈতিক দল অসম জাতীয় পৰিষদৰ (চমুকৈ অজাপ) সভাপতি পদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে ।
জন্ম
তেওঁৰ জন্ম হয় ১৯৭৭ চনৰ ২৮ ডিচেম্বৰ তাৰিখে তিনিচুকীয়া জিলাত । পিতৃৰ নাম প্ৰবীন গগৈ আৰু মাতৃ প্ৰয়াত দুলু গগৈ । তেওঁ ঘৰৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ সন্তান ।
শিক্ষা
১ নং লাইপুলি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত তেওঁ শিক্ষা জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল । পৰবৰ্তী সময়ত লাইপুলি মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত পঢ়ে আৰু তিনিচুকীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (শ্ৰীপুৰীয়া), তিনিচুকীয়াৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। চেনাইৰাম উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, তিনিচুকীয়াৰ পৰা গগৈয়ে উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। তিনিচুকীয়া মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ,ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা গণিত বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ(২০০৪), বি এড আৰু এম এড ডিগ্ৰী ও সম্পন্ন কৰে।
=ৰাজনৈতিক জীৱন= তিনিচুকীয়া মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক পৰ্যায়ত অধ্যয়ন কৰি থাকোতে লুৰিণজ্যোতিয়ে আছু (সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থা)ত জড়িত হৈছিল। পিছত তেওঁ দীপংকৰ নাথৰ সভাপতিত্বত ২০১৫ চনত আছুৰ সাধাৰণ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হৈছিল। ২০২০ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত লুৰিণজ্যোতি গগৈয়ে সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ সাধাৰণ সম্পাদকৰ পদ ত্যাগ কৰে। পিছলৈ তেওঁ সক্ৰিয় ৰাজনীতিত ভৰি পেলায় আৰু ২০২১ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত দুলিয়াজান আৰু নাহৰকটীয়া সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰে।  দুয়োটা সমষ্টিতে অসম বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰথম পৰ্যায়ত ২৭ মাৰ্চ ২০২১ তাৰিখে ভোট গ্ৰহণ হয়। লুৰিণজ্যোতিয়ে দুলিয়াজান সমষ্টিত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ (বিজেপি) তেৰশ গোৱালা আৰু  নাহৰকটীয়াৰ বিজেপি প্ৰাৰ্থী তৰঙ্গ গগৈৰ হাতত পৰাস্ত হয় ।
=তথ্যসূত্ৰ= শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ সমাজকৰ্মী
ৰিপুনাথ বুঢ়াগোহাঞি
ৰিপুনাথ বুঢ়াগোহাঞি (RIPUNATH BURAGOHAIN) আছিল এগৰাকী অসমীয়া লেখক৷ ১৯২৪ চনত শিৱসাগৰত অনুষ্ঠিত ‌অসম সাহিত্যি সভাৰ বাষিৰ্ক অধিবেশনত তেখেতে এজন‌ স্বেচ্ছা সেৱক হিচাপে‌ যোগদান কৰিছিল । তেওঁ পূৰ্বাঞ্চল তাই সাহিত্যিসভাৰ এগৰাকী উপদেষ্টা স্বৰূপ কৰ্মী আছিল তথা ডিব্ৰুগড় জিলা তাই সাহিত্যি সভাৰ মূল সংগঠনৰ গুৰি ধৰোতা আছিল ।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
ৰিপুনাথ বুঢ়াগোহাঞিৰ জন্ম হয় শিৱসাগৰ জিলাত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম মুক্তানাথ বুঢ়াগোহাঞি আৰু মাতৃৰ নাম লীলাৱতী আইদেউ।
অন্যান্য পুথি
}}
১৮ ছেপ্টেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
ডেকা চাং
ডেকা চাং কিছুমান জনজাতিৰ বিয়া নকৰা ডেকাবিলাক থকা চাং-ঘৰ। পাহাৰীয়া আৰু বানপানীৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ থকা অঞ্চলৰ জনজাতি সকলে সাধাৰণতে মাটিৰ পৰা ওখকৈ চাং ঘৰত বাস কৰে। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইৰ জনজাতীয় গাওঁসমূহত ডেকা চাং দেখা যায়। ডেকা-গাভৰুসকলে গাঁৱৰ আকস্মিক দুৰ্ঘটনা, শত্ৰুৰ বিপক্ষে হ’ব পৰা যুদ্ধ, বনৰীয়া হিংস্ৰ জন্তুৰ আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰা আদি কামৰ বাবে প্ৰতিমুহূৰ্ততে সাজু হ’ব পৰাকৈ নিজৰ ঘৰত নাথাকি এটা উমৈহতীয়া ঘৰত থাকে৷ ডেকা চাং সমূহত গাঁৱৰ ডেকা সকলে পহৰা দিয়ে। ডেকা চাং বা গাভৰু চাংবোৰ আমোদ-প্ৰমোদ আৰু সামাজিক শিক্ষালাভৰ কেন্দ্ৰ৷ জনজাতিসকলৰ ডেকা চাঙে আধুনিক যুগৰ ক্লাৱঘৰৰ আংশিক কাম সম্পন্ন কৰে৷ ডেকা চাঙত পুৰণি চামে নতুন চামক জীৱন ধাৰণ সম্পৰ্কীয় শিক্ষা প্ৰদান কৰে। ডেকা চাং জীৱন যাপনত প্ৰয়োজনীয় সা-সামগ্ৰী নিৰ্মাণ, বিভিন্ন কৌশলৰ শিক্ষা ইত্যাদিৰ লগতে সাহিত্য-সংগীত চৰ্চাৰ ঠাই। ডেকা চাং যিদৰে ডেকাসকলৰ বাবে সাংসাৰিক শিক্ষাৰ আখৰাথলী ঠিক তেনেদৰে গাভৰু চাং গাভৰুসকলৰ বাবে শিক্ষা-দীক্ষা, হস্তশিল্প আৰু সাংসাৰিক জ্ঞানৰ পঢ়াশালিস্বৰূপ। উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ জনজাতি সকলৰ বাবে ডেকা চাং অতি পৱিত্ৰ অনুষ্ঠান।
নাম
অসমীয়া ভাষাৰ ডেকা চাং শব্দটো ডেকা আৰু চাং দুয়োটা শব্দ লগ হৈ হৈছে। উঠি অহা ল'ৰা সমূহক ডেকা বোলা হয়। সেইদৰে কাঠ বাঁহেৰে মাটিৰ পৰা ওখকৈ সজা সমতল পৃষ্ঠক চাং বোলে। জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজত চাং ঘৰৰ প্ৰচলন থকা বাবে জনজাতীয় ডেকা চাং সমূহো চাং ঘৰ। ইয়াত সাধৰণতে উঠি অহা শিশুৰ পৰা কিশোৰ সকলে জীৱনৰ পাঠ শিকে। পৃথিৱীৰ ভিন ভিন ঠাইত ডেকা চাং ভিন ভিন নামেৰে জনাজাত। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ জনজাতি সমূহৰ মাজতো ডেকা চাং নাম আছে। যেনে মিচিং সকলৰ 'মৰংঘৰ’ বা 'মুৰংঘৰ', ডিমাছা সকলৰ 'নড্ৰেং', নক্টে নগা সকলৰ 'মৰাং', মিজোসকলৰ 'জালবুক', গাৰোসকলৰ 'নোকপান্থে', কন্যাক নগাসকলৰ ‘আৰিজু’, লোঠাসকলৰ ‘চ্যাংলা’, অৰুণাচলৰ আওসকলৰ ‘য়েনচি’ বা ‘আজুঘু’, আদি সকলৰ 'মুচুপ', কাৰ্বিসকলৰ ‘ফাৰ্লা’ আদি উল্লেখযোগ্য ডেকা চাং। টাংচাসকলৰ ’লুপপং’, আদি বা আবৰসকলৰ ’মচুপ’, টাংখুল নগাসকলৰ ’লংনাই’, মণিপুৰীসকলৰ ’পাখানলা’, আটংসকলৰ ’লোকফাণ্ডে’ আদি বিভিন্ন ডেকা চাঙৰ নাম৷ মধ্যভাৰতৰ জনজাতিসকলৰ ডেকা চাংবোৰক ’ঘৌটাল’ বোলা হয়৷
বিৱৰণ
ডেকাচাং সমূহ গাঁৱৰ মাজত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ডেকাচাঙৰ ডেকাসকলে গাঁৱৰ সুৰক্ষাৰ দায়িত্ব পালন কৰে। সাধাৰণতে ৬ বছৰৰ পৰা ১৬ বছৰ মান বয়সলৈকে শিশুৰ পৰা কিশোৰসকল ডেকা চাঙত থাকে। ইয়াত তেওঁলোকে দৈনন্দিন জীৱনৰ আহিলা-পাতি নিৰ্মাণৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে। এই প্ৰশিক্ষণ ডেকাচাঙৰ বয়সিয়াল ডেকাসকলে তদাৰক কৰে। ইয়াৰ লগতে ডেকা চাঙত সংগীত, জনজাতীয় সাহিত্য আৰু বাদ্যযন্ত্ৰৰো প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়। পূজা আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানৰ নীতি-ৰীতি সমূহো ইয়াতেই শিকোৱা হয়। তদুপৰি ডেকা চাঙৰ ডেকা সকলে গাঁৱৰ ৰাজহুৱা কাম-কাজত সহায় কৰে। যেনে ঘৰসজা, খেতিৰ বাবে ঝুমতলি তৈয়াৰ কৰা, ধানদোৱা, মৰণামৰা আদি কামবোৰত ডেকা চাঙৰ ডেকা সকলে আগভাগ লয়।
কাৰ্বি সকলৰ ‘ফাৰ্লা’ৰ ডেকাসকলে সমবায় নিচিনা এটা অনুষ্ঠান আছে। তেওঁলোকে সমূহীয়াকৈ কাম কৰি ভঁৰালত ধান সাঁচি থয়। কাৰোবাৰ যদি ধানৰ নাটনি হয় তেতিয়া এই সমবায়ৰ পৰা ধান নিব পাৰে। কিন্তু যিজনে ধান ধাৰলৈ নিয়ে তেওঁ মূলৰ লগত শতকৰা পঞ্চাশ ভাগ ধান ঘূৰাই দিব লাগে।
তদুপৰি ডেকা চাং সমূহত জনজাতি সমাজত ডেকাসকলক যৌন শিক্ষাও দিয়া হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
ছেলা পাছ
ছে লা(লা মানে পাছ) অৰ্থাৎ ছেলা পাছ (Sela Pass) হৈছে ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টাৱাং আৰু পশ্চিম কামেং জিলাৰ সীমাত অৱস্থিত এক উচ্চতম পাহাৰীয়া পথ। ইয়াৰ উচ্চতা ৪১৭০ মিটাৰ (১৩,৭০০ ফুট) আৰু ই ভাৰতীয় বৌদ্ধ চহৰ টাৱাঙক দিৰাং আৰু গুৱাহাটীৰ সৈতে সংযোগ কৰে। এই পাহাৰীয়া পথটো ১৩ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ (আগতে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ২২৯) ৰ অংশ, যি টাৱাঙক ভাৰতৰ বাকী অংশৰ সৈতে সংযোগ কৰে। এই পথছোৱাত বহুতো দুৰ্লভ গছ-গছনি পোৱা যায় আৰু ই সাধাৰণতে বছৰটোৰ অক্টোবৰ মাহৰ মাজভাগৰ পৰা মাৰ্চ মাহলৈ বৰফৰে আবৃত্ত হৈ থাকে। ছেলা পাছত সোমাওঁতেই বাওঁহাতে ছেলা হ্ৰদ পোৱা যায়। তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্মমতে, এই হ্ৰদটো হৈছে প্ৰায় ১০১টা পবিত্ৰ হ্ৰদৰ ভিতৰত এটা। শীতকালত প্ৰচুৰ তুষাৰপাত হয় যদিও ছেলা পাছটো সাধাৰণতে বছৰটোৰ সকলো সময়তে খোলা থাকে। অৱশ্যে হঠাৎ হোৱা ভূমিস্খলন বা বৰফৰ বাবে পাছটো কেতিয়াবা অস্থায়ীভাৱে বন্ধ হ’ব পাৰে। ছেলা পাছ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পৰ্যটনস্থলী সমূহৰ মাজত অন্যতম আকৰ্ষণীয় স্থান।
ভৌগোলিক অৱস্থান
ছেলা পাছে হিমালয়ৰ এটা চাব-ৰেঞ্জ অতিক্ৰম কৰে যি টাৱাং জিলাক ভাৰতৰ বাকী অংশৰ পৰা পৃথক কৰে। পাছটো ৪১৭০ মিটাৰ (১৩,৭০০ ফুট) ওখ আৰু টাৱাং চহৰৰ পৰা ৭৮ কিলোমিটাৰ আৰু গুৱাহাটীৰ পৰা ৩৪০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। যদিও ভাৰতৰ সীমান্ত পথ সংস্থাই (বৰ্ডাৰ ৰ’ড অৰ্গেনাইজেছনে) গোটেই বছৰটো পাছটো খোলা ৰখাৰ বাবে কাম কৰে, ভূমিস্খলনৰ পিছত আৰু প্ৰচণ্ড বৰফৰ সময়ত ই অস্থায়ীভাৱে বন্ধ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। গ্ৰীষ্মকালত ছেলা পাছত বৰ ঠাণ্ডা নহয়, কিন্তু শীতকালত তাপমাত্ৰা -১০ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছলৈ হ্ৰাস পায়। ছেলা হ্ৰদ হৈছে ছেলা পাছৰ উত্তৰ ফালে অৱস্থিত এটা ডাঙৰ হ্ৰদ যাৰ উচ্চতা ৪১৭০ মিটাৰ। এই হ্ৰদটো প্ৰায়ে শীতকালত হিমায়িত হয় আৰু টাৱাং নদীৰ উপনদী নুৰানাঙত নিষ্কাশিত হয়। হ্ৰদটোৰ চাৰিওফালে সীমিত পৰিমাণৰ গছ-গছনি গজে আৰু গ্ৰীষ্মকালত খাদ্যৰ সন্ধানত ইয়াত য়াক সমূহে বিচৰণ কৰে।
সুৰংগ
বছৰটোৰ সকলো সময়তে যাতায়াত কৰিব পৰাকৈ, ভাৰত চৰকাৰে ছেলা টানেল বা ছেলা পথ পৰিবহণ সুৰংগ নিৰ্মাণৰ বাবে, ২০১৮-১৯ বৰ্ষৰ বাজেটত পুঁজি যোগান ধৰাৰ কথা ঘোষণা কৰে। ইয়াৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য ২০১৯ চনৰ জানুৱাৰীত আৰম্ভ হৈছিল। পৰিকল্পনাটোত দুটা সুৰংগ (৯৮০ মিটাৰ আৰু ১,৫৫৫ মিটাৰ দীঘল) আৰু এটা সংযোগী পথ (১,২০০ মিটাৰ দীঘল) অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে। ভাৰতীয় ৰে’লৱেই ভালুকপুং-টাৱাং ৰে'লৱেৰ জৰিয়তে টাৱাঙক ৰে'লমানচিত্ৰলৈ অনাৰ বাবে কৌশলগতভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰে'ল প্ৰকল্পৰ চূড়ান্ত অৱস্থান জৰীপ হাতত লৈছে, এই প্ৰকল্পটোৰ জৰীপ ২০২২ চনৰ ডিচেম্বৰৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ হ'ব বুলি আশা কৰা হৈছে।
ধৰ্মীয় বিশ্বাস
ছেলা পাছ তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এক পৱিত্ৰ স্থান। বৌদ্ধসকলে বিশ্বাস কৰে যে, পাছটোৰ ভিতৰত আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালে প্ৰায় ১০১টা পৱিত্ৰ হ্ৰদ আছে।
জনশ্ৰুতি
১৯৬২ চনত চীন-ভাৰত যুদ্ধৰ সময়ত, ব্ৰিগেডিয়াৰ হুছিয়াৰ সিং ৰাথি ভাৰতীয় সেনাৰ এটা ব্ৰিগেডৰ সৈতে ছেলা পাছৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ দায়িত্বত আছিল। এই বিগ্ৰেডটো বিভিন্ন ৰেজিমেণ্টৰ বেটেলিয়নৰ সৈনিকক লৈ গঠিত আছিল, য’ত ১শিখ, ২ শিখ এলআই, ৪ শিখ এলআই আৰু লগতে গাড়োৱাল ৰাইফলছৰ সৈনিক আছিল। ছেলা পাছৰ সুৰক্ষাৰ দায়িত্বত থকা এই বিগ্ৰেডটোক যেতিয়া চীনা সৈন্যই আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়াই, যুদ্ধাৱস্থাতে ১৯৬২ চনত, নেফা অঞ্চলত ব্ৰিগেডিয়াৰ হুছিয়াৰ সিঙৰ মৃত্যু হয়। ১৯৬২ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰৰ আবেলিলৈকে (যুদ্ধবিৰতিৰ ২ দিন পিছত) ১৫৪ ৰেজিমেণ্টৰ (৪১৯ ইউনিট) ২ নং কোম্পানীৰ চীনা সৈন্যই ব্ৰিগেড কমাণ্ডাৰ, তিনিজন বিষয়া আৰু আন ২৯জন বিষয়াক হত্যা কৰিছিল আৰু বাকীসকল বমডিলাৰ দক্ষিণ-পশ্চিমত ফিতাং দলঙৰ ওচৰৰ ফুডুঙত আহত বা বন্দী হৈছিল।
ব্ৰিগেডিয়াৰ হুছিয়াৰ সিঙৰ মৃতদেহ স্থানীয় মনপাসকলে ফুডুঙত সংৰক্ষণ কৰিছিল। বহু পিছত, ভাৰতীয় সেনা বিষয়াসকল ফুদুঙলৈ উভতি আহে আৰু সাহসী সৈনিকজনৰ অন্ত্যেষ্টক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰে, তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰই তেওঁৰ অন্তিম সংস্কাৰ সম্পন্ন কৰিছিল।
জনশ্ৰুতি মতে, যশৱন্ত সিং ৰাৱত নামৰ ভাৰতীয় সেনাৰ এজন চিপাহীয়ে ১৯৬২ চনৰ চীন-ভাৰত যুদ্ধৰ সময়ত পাছত চীনা সৈন্যৰ বিৰুদ্ধে অকলে যুঁজ দিছিল। এই যুদ্ধৰ সময়ত ছেলা নামৰ এগৰাকী পাহাৰীয়া গাভৰুৱে যশৱন্ত সিঙক বহুদূৰ বাটকুৰি বাই আহি খাদ্য আৰু পানীৰ যোগান ধৰিছিল আৰু যুঁজিবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল। এদিন যুদ্ধত যশৱন্ত সিঙৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ কথা শুনি ছেলাই আত্মহত্যা কৰে। সিঙক তেওঁৰ সাহস আৰু কৰ্তব্যৰ প্ৰতি নিষ্ঠাৰ বাবে মৰণোত্তৰভাৱে মহা বীৰ চক্ৰ বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। দুয়োজনৰ মৃত্যুৰ পিছত যি ঠাইৰ পৰা যশৱন্ত সিঙে চীনা সৈন্যৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল সেই গড়টো যশৱন্ত গড় আৰু যি ৰাস্তাৰে ছেলা অহা-যোৱা কৰিছিল সেই ৰাস্তা ছেলা পাছ নামে বিখ্যাত হৈ পৰে। যশৱন্ত গড়ত থকা যশৱন্ত গড় ৱাৰ মেম’ৰিয়েলত যশৱন্ত সিঙে যুদ্ধৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰা বিছনা পত্ৰ, টেলিফোন আদি সংৰক্ষণ কৰি তেওঁৰ যুদ্ধ-স্মৃতি ৰক্ষা কৰা হৈছে আৰু ই ছেলা পাছত অৱস্থিত এক অন্যতম পৰ্যটনস্থলী।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
সূৰ্য্য দাস
সূৰ্য্য দাস এগৰাকী প্ৰখ্যাত অসমীয়া গায়ক। তেখেত ‘গণশিল্পী’ নামেৰেও জনাজাত।
শোণিতপুৰ ৰাজ্য
অসুৰ ৰাজ্য বা শোণিতপুৰ ৰাজ্য বৈদিক যুগৰ এখন ৰাজ্য। কিংবদন্তি অনুসৰি মৰীচি হৈছে এই ৰাজ্যখনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। বৰ্তমান এই ঠাইখণ্ড অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত। এই ৰাজ্যখন প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ ৰাজ্যৰ সমসাময়িক বুলি ধাৰণা কৰা হয়। পুৰাণ, মহাভাৰত আৰু অন্যান্য ধৰ্মীয় কাব্যসমূহত শোণিতপুৰৰ উল্লেখ আছে। প্ৰবাদ আছে যে শোণিতপুৰৰ ৰজা বাণাসুৰে শত্ৰুৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিবলৈ সমগ্ৰ নগৰখনকে অগ্নিৰে বেৰি গড় বান্ধিছিল যাক অগ্নিগড় নামেৰে জনা গৈছিল। পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি বাণৰজাৰ একমাত্ৰ জীয়ৰি ঊষাই গোপনে দ্বাৰকাৰ শ্ৰীকৃষ্ণৰ নাতি অনিৰুদ্ধক গোপনে বিয়া কৰোৱাৰ পৰিণতিত শোণিতপুৰত হৰি-হৰ যুদ্ধ অৰ্থাৎ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু শিৱৰ ভয়ংকৰ যুদ্ধ সংঘটিত হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
মাদাগাস্কাৰ
প্ৰত্নতাত্ত্বিক প্ৰমাণৰ অনুসৰি মাদাগাস্কাৰত প্ৰাচীনতম মানুহৰ বিচৰণ ১০,০০০ বছৰ পূৰ্বে হয় বুলি অনুমান কৰা হয়। মাদাগাস্কাৰত মানুহ বসতি স্থাপন হয় খ্ৰিষ্টপূৰ্ব ৩৫০-ৰ পৰা ৫৫০ খ্ৰিষ্টাব্দৰ মাজত ইণ্ডোনেছিয়াৰ পৰা নাৱেৰে অহা অষ্ট্ৰোনেছিয়ান লোকৰ দ্বাৰা। সেই সময়ত ইণ্ডোনেছিয়াৰ সামাজিক তথা ধৰ্মীয় পৰিস্থিতি আছিল স্থানীয় ইণ্ডোনেছিয়ান সংস্কৃতি সহ হিন্দু ধৰ্ম আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ। এওঁলোকক খ্ৰিষ্টীয় নৱম শতিকাৰ আশেপাশে যোগদান কৰে পূব আফ্ৰিকাৰ পৰা মোজাম্বিক চেনেল অতিক্ৰম কৰি অহা বাণ্টু জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে। অন্যান্য জনগোষ্ঠীসমূহে সময়ে সময়ে মাদাগাস্কাৰত আহি বসতি স্থাপন কৰে আৰু এই সকলোবোৰ জনগোষ্ঠীৰ অৱদান আৰু প্ৰভাৱ মাদাগাস্কাৰৰ সাংস্কৃতিক জীৱনত দেখা যায়। মাদাগাস্কাৰৰ লোক মালাগাছি নৃগোষ্ঠীক প্ৰায় ১৮ বা ততোধিক উপগোষ্ঠীত বিভক্ত কৰা হয় যাৰ মাজত বৃহত্তম হ'ল কেন্দ্ৰীয় উচ্চভূমিৰ মেৰিনা জনগোষ্ঠী।
ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মতে মাদাগাস্কাৰ পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ কম উন্নত দেশসমূহৰ ভিতৰত এখন। মালাগাছি আৰু ফৰাছি দু্য়ো হৈছে ৰাষ্ট্ৰখনৰ চৰকাৰী ভাষা। দেশখনৰ নাগৰিকৰ বেছিভাগেই পৰম্পৰাগত ধৰ্মবিশ্বাস, খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম বা উভয়ৰ সমন্বয়ক মানি চলে। ইক'-টুৰিজম আৰু কৃষিৰ লগতে শিক্ষা, স্বাস্থ্য আৰু বেচৰকাৰী উদ্যোগত বৃহত্তৰ বিনিয়োগ হৈছে মাদাগাস্কাৰৰ উন্নয়নৰ কৌশলৰ মূল উপাদান। ৰভালোমনানাৰ অধীনত এই বিনিয়োগসমূহে যথেষ্ট পৰিমাণে অৰ্থনৈতিক বৃদ্ধি অৰ্জন কৰিছিল, কিন্তু সুবিধাসমূহ সমভাবে জনগণৰ মাজত বিতৰণ নোহোৱাৰ বাবে, দৰিদ্ৰ আৰু মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ কিছু অংশৰ মাজত জীৱন-যাপনৰ ব্যয় বৃদ্ধি আৰু হ্ৰাসমান জীবন-যাপনৰ মানদণ্ডৰ বাবে উদ্বিগ্নতাৰ সৃষ্টি হৈছে। ২০১৭ চনৰ তথ্য অনুসৰি, দেশখনৰ অৰ্থনীতি ২০০৯-২০১৩-ৰ ৰাজনৈতিক সংকটৰ ফলত দুৰ্বল হৈ পৰে আৰু বেছিভাগ মালাগাছি জনগোষ্ঠীৰ জীবন-যাপনৰ মানদণ্ড নিম্নমানৰে হৈ আছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ দেশ শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
১৯ ছেপ্টেম্বৰ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
টুৰুঙ জনগোষ্ঠী
টুৰুঙ জনগোষ্ঠী বা টাই টুৰুঙসকল অসমত বাস কৰা এক টাইমূলীয় জনগোষ্ঠী। জনসংখ্যাৰ ভিত্তিত ভাৰতত বাস কৰা টাইমূলীয় লোকৰ ভিতৰত টুৰুঙসকলেই ক্ষুদ্ৰতম গোট। অষ্টাদশ শতিকাত টুৰুঙসকলে ম্যানমাৰৰ পৰা উত্তৰ-পূব ভাৰতলৈ প্ৰব্ৰজন কৰি আহে। বৰ্তমান যোৰহাট জিলা, গোলাঘাট জিলা আৰু কাৰ্বি আংলং জিলাত টাই টুৰুঙসকলৰ বসতি আছে। তেওঁলোক ঘাইকৈ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অনুগামী।
প্ৰব্ৰজনৰ ইতিহাস
টুৰুঙসকল মূলতঃ পূৰ্বৰ বৃহত্তৰ চীনা সাম্ৰাজ্য বা বৰ্তমানৰ ম্যানমাৰৰ ম্যুঙ-মাও-খুন-চাঙ ৰাজ্যৰ বাসিন্দা আছিল। পিছলৈ তেওঁলোকে হোকাং উপত্যকাৰ টুৰুঙ নদীৰ পাৰত বসতি স্থাপন কৰে। ইয়াৰপৰাই তেওঁলোকে টুৰুঙ নাম পায়। সেই ঠাইত তেওঁলোক কিমান দিন আছিল সঠিককৈ জনা নাযায় যদিও তেওঁলোকে অসমলৈ আগেয়ে প্ৰব্ৰজন কৰি অহা নৰাসকলৰ পৰা আমন্ত্ৰণ লাভ কৰে। সেইমৰ্মে তেওঁলোক পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ অসমলৈ আহে। এই যাত্ৰাত টুৰুঙসকল পাটকাইৰ দুয়োপাৰে বাস কৰা চিংফৌসকলৰ হাতত পৰি দাসত্ত্ব স্বীকাৰ কৰিবলগা হয় আৰু পৰ্যায়ক্ৰমে নিজৰ মাতৃভাষা হেৰুৱাই পেলায়। চিংফৌসকলৰ সৈতে টুৰুঙসকলৰ বৈবাহিক সম্পৰ্কও স্থাপন হয় আৰু কালক্ৰমত তেওঁলোকৰ সমাজ-সংস্কৃতিত চিংফৌসকলৰ প্ৰভাৱ পৰে। ইয়াৰে বহুবছৰ পিছত ১৪৭৫ চনত টুৰুঙসকল পাটকাই পাৰ হৈ টফা নামৰ এখন ঠাইত উপস্থিত হয়। ইয়াতেই তেওঁলোকৰ এটা দল মূল গোটৰ পৰা ফালৰি কাটি শদিয়া পায়গৈ আৰু বাকী দলটো আহি যোৰহাটৰ টোকোলাইত বাহৰ পাতে। মানৰ অসম আক্ৰমণৰ সময়তে শদিয়াৰ দলটো আহি টোকলাইত মূল গোটৰ সৈতে লগ হয়হি আৰু স্থায়ী বসতি স্থাপন কৰে। পিছলৈ তেওঁলোক যোৰহাট, গোলাঘাট আৰু কাৰ্বি আংলংৰ কচুখাট, তিতাবৰ, বচাপথাৰ, কলিয়নি, পহুকটিয়া, গাহৰিচোৱা, ৰজাপুখুৰী আদি ঠাইলৈ সিঁ‌চৰতি হৈ পৰে।
জনসংখ্যা
১৮৯১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি অসমত টুৰুঙ লোকৰ সংখ্যা আছিল ৩০১ জন। কোনো কোনো সূত্ৰৰ মতে বৰ্তমান তেওঁলোকৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ১৪০০ জন।
সামাজিক গোট
টুৰুঙসকল মূলতঃ দুটা সামাজিক গোটত বিভক্ত: গাৱঁ‌ৰ (মেৰেং) মুৰব্বীজনক মেৰেংডিংলা বোলা হয়। গাৱঁ‌ৰ বয়োজ্যেষ্ঠ লোকসকলক লৈ এখন সমিতি থাকে আৰু মেৰেংডিংলাগৰাকীয়ে ইয়াৰ নেতৃত্ব লয়।
বিবাহ
টুৰুঙসকলৰ মাজত একবিবাহ প্ৰচলিত যদিও পত্নীৰ মৃত্যুৰ পিছত দ্বিতীয় বিবাহ গ্ৰহণযোগ্য। বাল্য বিবাহ নিষেধ। জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃৰ মৃত্যু হ'লে কনিষ্ঠজনে ভ্ৰাতৃৰ পত্নীক বিবাহ কৰাবলৈ অনুমোদন জনোৱা হয়।
সম্পত্তিৰ অধিকাৰ
পিতৃৰ পিছত ল'ৰা সন্তানৰ মাজত সম্পত্তিৰ সমানে ভাগ হয়। ল'ৰা সন্তান নাথাকিলে কন্যা সন্তানে সেই অধিকাৰ লাভ কৰে। পতিৰ মৃত্যুৰ পিছত পত্নীয়েও সম্পত্তিৰ অধিকাৰ লাভ কৰে।
বাসস্থান
টুৰুঙসকলে পৰম্পৰাগতভাৱে চাংঘৰত বাস কৰে। চাংঘৰলৈ উঠা জখলাৰ চিৰিৰ (খু-লাই) অমিল সংখ্যাৰ হয়। প্ৰতিটো ঘৰতে উপাস্য খিন-লিকৰ আৰাধনাৰ বাবে সুকীয়া কোঠা থাকে।
সাজ-পাৰ
টাই-টুৰুঙসকলৰ সাজ-পাৰসমূহ বহুৰঙী হয়। মহিলাসকলে উৰ্ধাংশত মাপাই আৰু নিম্নাংশত মাবু (মেখেলা) পৰিধান কৰে। মাবু সাধাৰণতে ক'লা ৰঙৰ কাপোৰত নানাৰঙী ফুলবছা হয়। গা-চোলাক প্ল'ঙ বোলা হয়। পুৰুষসকললে আঁ‌চটনা শৈলীৰ ব'কা (লুঙী), ফাওচিদ (গামোচা) আৰু ফুন-বাম (শিৰোবস্ত্ৰ) পৰিধান কৰে।
ৰাইমা সেন
ৰাইমা সেন (Raima Sen, জন্ম: ৭ নৱেম্বৰ ১৯৭৯) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ বঙালী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত তেওঁৰ কামৰ বাবে জনাজাত।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭৯ চনৰ ৭ নৱেম্বৰ তাৰিখে বোম্বেত (বৰ্তমানৰ মুম্বাই) ৰাইমা সেনৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ অভিনেত্ৰী মুন মুন সেন আৰু পিতৃ ভৰত দেৱ বৰ্মা। তেওঁ বঙালী চিনেমাৰ "মহানয়িকা" বুলি খ্যাত অভিনেত্ৰী সুচিত্ৰা সেনৰ নাতিনী। ৰাইমাৰ ভগ্নী ৰিয়া সেনও বলিউড উদ্যোগৰ লগত জড়িত। তেওঁলোকৰ পিতৃ ভৰত দেৱ বৰ্মা ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্য। তেওঁৰ পৈতৃক আইতা ইলা দেৱী কোচ বিহাৰৰ ৰাজকুমাৰী আছিল। তেওঁৰ সৰু ভগ্নী গায়ত্ৰী দেৱী জয়পুৰৰ মহাৰাণী আছিল। তেওঁৰ পৈতৃক আজু-আইতা ইন্দিৰা বৰোদাৰ মহাৰাজ সায়াজিৰাও গায়কৱাদ তৃতীয়ৰ একমাত্ৰ কন্যা আছিল।
ৰাইমাৰ মাতৃ প্ৰজন্মৰ আজু ককা আদিনাথ সেন কলকাতাৰ এজন বিশিষ্ট ব্যৱসায়ী আছিল। প্ৰাক্তন কেন্দ্ৰীয় আইন মন্ত্ৰী অশোক কুমাৰ সেনৰ আত্মীয় তেওঁৰ পুত্ৰ দীননাথ সেন ত্ৰিপুৰাৰ মহাৰাজৰ মন্ত্ৰী বা দিৱান আছিল। সেন ভগ্নীদ্বয়ে তেওঁলোকৰ মাতৃৰ উপাধিৰে সামাজিক জীৱনত জনাজাত যদিও তেওঁলোকৰ চৰকাৰী কাকতবোৰত পিতৃৰ উপাধি দেৱ বৰ্মা ব্যৱহাৰ কৰে।
কৰ্মজীৱন
ৰাইমা সেনে 'গডমাডাৰ' ছবিখনৰ জৰিয়তে চলচ্চিত্ৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। শাবানা আজমীয়ে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা ছবিখনত ৰাইমায়ে এক সৰু ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ ৰবিনা টণ্ডন জীয়েকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা কল্পনা লাজমীৰ 'দমন' ছবিখনত অভিনয় কৰিছিল।