cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
সোণোৱাল কছাৰী
সোণোৱাল কছাৰীসকলৰ ভাষা
নৃতত্ত্বৰ ফালৰ পৰা সোণোৱাল কছাৰীসকল মঙ্গোলীয় গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত আৰু ভাষাতত্ত্বৰ বিচাৰত চীন-তিব্বতীয় ঠালৰ তিব্বত-বৰ্মী শাখাৰ উপশাখা অসম-বৰ্মীৰ অন্তৰ্গত। বৰ্তমান সোণোৱালসকলৰ বসতি প্ৰধান ঠাই সমূহ হ’ল উজনি অসমৰ তিনিচুকীয়া, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ, যোৰহাট, গোলাঘাট, মাজুলী, লখিমপুৰ আৰু ধেমাজি জিলা কেইখন। এওঁলোকৰ আদি বাসস্থান হৈছে দক্ষিণ-পশ্চিম চীন দেশ। তাৰ পৰা তেওঁলোকে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ঠাইলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। ইয়াৰে এটা দলে দক্ষিণলৈ প্ৰব্ৰজন কৰি বাৰ্মাদেশৰ উত্তৰ-পূৱ অঞ্চলত উপনীত হয় আৰু তাৰ পৰা তেওঁলোকৰ এটা ঠালে দক্ষিণ-পশ্চিমলৈ গতি কৰি হিমালয়ৰ পাদদেশৰ বিভিন্ন ঠাইত বসতি কৰিবলৈ লয়। পাছত তেওঁলোকে সেই ঠাই সমূহৰ পৰা দক্ষিণলৈ গতি কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা আৰু তাৰ দাঁতি কাষৰীয়া অঞ্চলত থিতাপি লয়। এই নৃগোষ্ঠীটোৰেই অন্তৰ্গত এক গোষ্ঠী হ’ল অসমৰ সোণোৱাল কছাৰীসকল।
আনহাতে সোণোৱালসকলক বড়োমূলীয় বুলি অভিহিত কৰিলেও 'বড়ো' নামটো অসমৰ মেছ তথা কছাৰী ভাষিক গোষ্ঠীটোক সামগ্ৰিকভাৱে বুজাবলৈকে পোন প্ৰথমে ব্যৱহাৰ কৰিছিল B H Hodgson-চাহাবে। অসমৰ পশ্চিমে বাস কৰা মেছ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলক ব'ৰ' নামেৰে জনা গৈছিল। কালক্ৰমত অসমলৈ আহি থিতাপি লোৱা এই মেছসকলকে তেওঁ বড়ো (Bodo) নামেৰে অভিহিত কৰে। জনশ্ৰুতি অনুসৰি, ব্ৰহ্ম বা বাৰ্মী জনগোষ্ঠীৰ ঠাল এটা তিব্বতত সোমাই তাত তিষ্ঠিব নোৱাৰি দাৰ্জিলিঙৰ ঘন অৰণ্যত সোমাইহি আৰু তাতে কিছুদিন থাকি দুটা গোটত বিভক্ত হৈ এটা নামনিৰ মেছি নদীৰ পাৰত থাকিবলৈ লয় আৰু আনটো ওপৰলৈ পাহাৰৰ ফালে গুছি যায়। মেছি নদীৰ পাৰত বাস কৰাসকল পিছত মেছ নামেৰে আৰু নেপালৰ ফালে গুছি যোৱা গোটটো লিম্বু নামেৰে জনাজাত হয়। এই মেছসকলেই লাহে লাহে বিস্তাৰ হৈ অসম, ত্ৰিপুৰা, উত্তৰ-বংগ আৰু বাংলাদেশৰ অঞ্চলবিশেষে বিয়পি পৰে আৰু অসমত তেওঁলোক বড়ো নামে জনাজাত হৈ পৰে। অসমৰ পূৱ অঞ্চলৰ হিন্দু অধিবাসীসকলে এই ব'ৰ' তথা মেছসকলক কছাৰী নাম দিয়ে। Grierson- চাহাবে উল্লেখ কৰা মতে, কছাৰী নামটো প্ৰথমতে উত্তৰ কাছাৰত বসবাস কৰা ডিমাচাসকলৰ মাজতে আৱদ্ধ আছিল। কালৰ সোঁতত এই নামে আন আন ঠাইত থকা একে মূলৰ ব'ৰ' তথা মেছসকলক সাঙুৰি লোৱাত বড়ো-কছাৰী নামটো জনপ্ৰিয় হৈ উঠে। মেছ তথা ব'ৰ'সকলৰ ভাষাৰ লগতে ৰাভা, লালুং, ডিমাচা, গাৰো, ত্ৰিপুৰা আৰু চুতীয়া এই তিব্বত-বাৰ্মী ভাষাক ভিত্তি কৰি গঢ়ি উঠা গোষ্ঠীটোকে Hodgson- চাহাবে ১৮৪৭ চনত বড়ো নামেৰে নামাংকিত কৰে।
সোণোৱাল কছাৰীসকলৰ সমাজ-জীৱন, পাৰিবাৰিক জীৱন, ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি, সাজপাৰ, ৰন্ধন-প্ৰকৰণ, উৎসৱ-অনুষ্ঠান, জন্ম-মৃত্যু-বিবাহ, লোকাচাৰ পদ্ধতি, ভাষা আদিত স্বকীয়তা পৰিলক্ষিত হয়। বৰ্তমান দৈনন্দিন জীৱনত তেওঁলোকে ভাৱৰ আদান প্ৰদানত অসমীয়া ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিলেও সেই ভাষা মান্য অসমীয়া ভাষাৰ সৈতে পাৰ্থক্য দেখা যায়। কথিত ৰূপত সোণোৱালসকলৰ ভাষা ধ্বনিগত, ৰূপগত, শব্দগত আৰু বাক্য গাঁথনি আদিৰ দিশত মান্য অসমীয়া ভাষাতকৈ এক সুকীয়া ৰূপত প্ৰকাশ পায়। সোণোৱালসকলে তেওঁলোকৰ কথোপকথনত ভালেমান অসমীয়া ভাষাৰ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিলেও ধ্বনি উচ্চাৰণৰ ক্ষেত্ৰত সৰল উচ্চাৰণে সোণোৱালৰ ভাষাটোক এক সুকীয়া বৈশিষ্ট্য প্ৰদান কৰিছে। সোণোৱালসকলে তেওঁলোকৰ কথিত ভাষাত এনে কিছুমান শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে যি বিলাক মান্য অসমীয়া ভাষাত প্ৰয়োগ হোৱা দেখা নেযায় আৰু সেই শব্দ বিলাকৰ মূল নিৰ্দ্ধাৰণ কৰাটোও সম্ভৱ নহয়। সেই শব্দ বিলাকক সোণোৱালসকলে তেওঁলোকৰ স্বকীয় শব্দ বুলি দাবি কৰাৰ থল আছে।
উপাদানৰ ক্ষেত্ৰত বিচাৰ কৰিবলৈ হ’লে সোণোৱালসকলৰ কথিত ভাষাটোত ভালেমান বড়োমূলজ উপাদানৰ প্ৰৱেশ ঘটিলেও সি যৎসামান্য। বড়ো-কছাৰী হৈছে অসমৰ তিব্বত-বাৰ্মী ভাষা কোৱা কেইবাটাও জনগোষ্ঠীক সামগ্ৰিকভাৱে বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা নাম। পূৰ্বতে এই জনগোষ্ঠী সমূহৰ মাজত যথেষ্ট ভাষিক পাৰ্থক্য আছিল।
সেইদৰে সোণোৱালৰ কথিত ভাষাটোত মান্য অসমীয়া ভাষাৰ উপাদানৰ প্ৰৱেশ ঘটিছে নে মান্য অসমীয়া ভাষাত সোণোৱালৰ উপাদানৰ প্ৰৱেশ ঘটিছে তাক ঠাৱৰ কৰাটোও দু:সাধ্য বিষয়। সেয়েহে “সোণোৱাল সকলৰ কথিত অসমীয়া ভাষাই মান্য অসমীয়া ভাষাতকৈ সুকীয়া ৰূপত গঢ় লৈ উঠিছে” বোলা বাক্য শাৰীৰ যথাৰ্থতা সহজতে মানি লব নোৱাৰি।
বৰ্তমান সোণোৱালসকলৰ নতুন চামে সোণোৱালৰ ভাষাটোক ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট অৱহেলা কৰা দেখা যায়। পুৰণিচাম মানুহেহে তেওঁলোকৰ নিজা ভাষাত কথোপকথন কৰিবলৈ সুখ পায়। ভিতৰুৱা গাঁও বিলাকত অৱশ্যে সৰুৰ পৰা ডাঙৰলৈকে সকলোৱে তেওঁলোকৰ নিজা ভাষাতেই ভাৱৰ আদান প্ৰদান কৰে। আনহাতে নগৰ বা নগৰৰ কাষৰীয়া গাঁও সমূহত সোণোৱালসকলে তেওঁলোকৰ নিজা ভাষাটো পাহৰিয়ে গৈছে বুলি ক’ব পাৰি। সোণোৱালসকলৰ কথিত ভাষাই নিৰ্দ্দিষ্ট এক নৃগোষ্ঠীয় ভাষা হিচাবে মৰ্য্যদা পোৱাৰ সম্পূৰ্ণ যোগ্যতা আছে। তাৰ বাবে সোণোৱাল কছাৰী সকলৰ কথিত ভাষাৰ ধ্বনিতত্ত্বক বৰ্ণনাত্মক অধ্যয়ন আৰু বিশ্লেষণৰ প্ৰয়োজন আছে।
সমাজ নেতৃত্ব
উত্তৰ পূব ভাৰতৰ অনান্য গাঁৱলীয়া জনসমাজ গাঁথনিৰ সৈতে সোণোৱালকছাৰীসকলৰ জনসমাজ গাঁথনিও প্ৰায় একে। গাওঁ একোখনৰ প্ৰসাশনিক মোক্ষ হিচাবে গাওঁবুঢ়াকে ধৰি আন কিছুমান বিষয় ববীয়াক লৈ গাওঁখনৰ প্ৰসাশন যন্ত্ৰ গঠিত হয়। অন্যান্য বিষয়-ববীয়াসকল এনে ধৰণৰ – ৰাজাগুৰু, পূজাৰী, দেউৰী, টিকাধৰা, মূৰাধৰা, মজিন্দাৰ, বাৰিক, ভৰালী, তামোলী, বিলনীয়া, ৰান্ধনী, বাঢ়নী, গীতঘাই, মেধী, বায়ন, পাঠেকি, আশীৰ্বদীয়া ইত্যাদি। ইজনে সিজনৰ প্ৰতি থ’কা পাৰস্পৰিক সহায় আৰু সহযোগিতাৰ বাবে কোনো পাৰিশ্ৰমিক নোলোৱাকৈ শ্ৰমদান কৰা অনুষ্ঠান ‘হাৰি’ বা ‘হাউৰি’ সোণোৱাল কছাৰীসকলৰ সমাজত মিলাপ্ৰিতিৰ এক উৎকৃষ্ট নমুনা। এই অনুষ্ঠানত গৃহস্থই অৱশ্যে আমন্ত্ৰিতসকলক খাদ্য আৰু পানীয়ৰ যোগান ধৰিব লগা হয়।
মেমং নাৰাঙ
মেমং নাৰাঙ (Indian Wild Orange) হ'ল টেঙাবিধৰ গাৰো নাম৷ স্পেনিজত কোৱা হয় Naranja Salvaje de India ৷ <ref name="গ্ৰন্থ ১"
উৎপত্তিস্থল
গাৰো পাহাৰত থকা নকৰেক সংৰক্ষিত বনাঞ্চলত এই দুষ্প্ৰাপ্য আৰু বিপন্ন প্ৰজাতিৰ সুমথিৰাবিধ পোৱা যায়৷ এই বনাঞ্চলক ভাৰত চৰকাৰে ১৯৮৪ চনত প্ৰথম টেঙাফলৰ জিন অভয়াৰণ্য বুলি ঘোষণা কৰে৷
বিৱৰণ
এই টেঙা ফলবিধৰ গছজোপা ৩ৰপৰা ৬ ফুট পৰ্যন্ত ওখ হয় আৰু গছৰ ডালবোৰ গা-গছৰ লগত প্ৰায় ৯০ ডিগ্ৰি কোণীয়াকৈ ওলায়৷ গছৰ ডালবোৰ কাঁইটযুক্ত আৰু কাঁইটবোৰ ২ৰপৰা ৪ছেণ্টিমিটাৰ দীঘল হয়৷ গছজোপাৰ পাতবোৰ দুইৰপৰা তিনি ছেণ্টিমিটাৰমান দীঘল আৰু দুইৰপৰা চাৰি ছেণ্টিমিটাৰমান বহল হয়,পাতৰ আগ আৰু গুৰি ক্ৰমান্বয়ে জোঙা হৈ আহে৷ পাতবোৰৰ ওপৰফালতো তলৰফালতকৈ গাঢ় সেউজীয়া হয়৷ ফুলবোৰ সৰু সৰু বগা ৰঙৰ পাঁচটা পাহিযুক্ত হয়৷ সুমথিৰাবোৰ এটা বগৰীৰ সমান ডাঙৰ হয় (২৫ - ৩৪ মিলিমিটাৰ ব্যাসৰ),কেঁচা অৱস্থাত গাঢ় সেউজীয়া আৰু পকিলে সুমথিৰা ৰঙৰ হয়৷ এই সুমথিৰাবিধৰ বাকলিৰ ওপৰভাগ মিহি আৰু তৈলগ্ৰন্থি যুক্ত হয়৷
ঔষধি গুণ
পৰম্পৰাগতভাৱে এই ফলবিধ গাৰোসকলে মানুহৰ লগতে ঘৰচীয়া জন্তুৰ পেটৰ অসুখ আৰু জণ্ডিছত বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে৷ পকা ফলবোৰ শুকুৱাই গুৰি কৰি সংৰক্ষণ কৰা হয় আৰু বসন্ত বেমাৰৰ প্ৰতিষেধক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:গুল্ম শ্ৰেণী:ফল
উৎপাদন (অৰ্থনীতি)
অৰ্থবিজ্ঞান বা অৰ্থনীতিত উপযোগিতা সৃষ্টি কৰাকে উৎপাদন (Production) বোলে। সাধাৰণতে উৎপাদন বুলিলে কোনো বস্তু তৈয়াৰ কৰা বুজায়। কিন্তু মানুহে কোনো পদাৰ্থ নিজে তৈয়াৰ বা সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে। প্ৰকৃতি প্ৰদত্ত্ব সকলো বস্তুৱেই মানুহে নিজৰ বুদ্ধি, শ্ৰম আৰু কৌশল প্ৰয়োগ কৰি নিজৰ উপযোগী কৰি লয়। অৰ্থাৎ মানুহে প্ৰকৃতিয়ে দিয়া বস্তু সমূহ নিজৰ শ্ৰম, বুদ্ধি আৰু কৌশল খটুৱাই উপযোগীতা বৃদ্ধি কৰি লয়। ইয়াকে অৰ্থবিজ্ঞানত "উৎপাদন" বোলে। মানুহে কোনো বস্তু কৰিব বা ধংসও কৰিব নোৱাৰে, মাত্ৰ উপযোগিতাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।
উদাহৰণ
হাবিত থকা গছ এডালৰ উপযোগিতা আছে কাৰণ তাৰ পৰা কাঠ পোৱা যায়। সেই কাঠৰ স্থান পৰিবৰ্তন কৰি চহৰলৈ নিলে তাৰ উপযোগিতা আৰু বাঢ়িব। সেই কেঁচা কাঠখিনি কিছুদিন থৈ শুকাবলৈ দিলে তাৰ উপযোগিতা আৰু বৃদ্ধি হ'ব। কাৰণ শুকান কাঠৰ আচবাব মানুহৰ বাবে বেছি উপযোগী। উপযোগিতা তিনি ধৰণে বৃদ্ধি কৰা হয়। স্থান উপযোগিতা (Place Utility), সময় বা কাল উপযোগিতা (Time Utility) আৰু গঠন উপযোগিতা(Form Utility)।
উৎপাদনৰ উপাদান
উৎপাদন কাৰ্য সম্পাদন কৰিবৰ বাবে কিছুমান উপাদান বা সম্পদৰ প্ৰয়োজন হয়। এই আহিলা সমূহক অধ্যয়নৰ সুবিধাৰ বাবে চাৰিটা ভাগত ভগোৱা হয়। সেই সমূহ হ'ল:-
ভূমি
প্ৰকৃতিৰ পৰা পোৱা সকলো ধৰণৰ সম্পদকে অৰ্থবিজ্ঞানত 'ভূমি' (Land) বুলি কোৱা হয়।
মূলধন
মুলধন (Capital) হ’ল ভূমিৰ ওপৰত শ্ৰম খটুৱাই উৎপাদন কৰা যি বিলাক বস্তু আকৌ উৎপাদন কাৰ্য্যত খটুৱা হয়,সেই বোৰকে অৰ্থবিজ্ঞানত মুলধন বোলা হয়।
সংগঠন
সংগঠন (Organisation) বুলিলে কিছুমান বিশেষজ্ঞ বা বিশেষ পাৰদৰ্শিতা থকা লোকক বুজায় যেয়ে ভূমি, শ্ৰম আৰু মুলধন একেলগ কৰি উৎপাদন কাৰ্য্য সম্ভৱ কৰি তোলে আৰু উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত সম্ভাব্য ক্ষতিৰ দায়িত্ত্ব গ্ৰহণ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী: অৰ্থনীতি
আশীৰ্বাদৰ ৰং
আশীৰ্বাদৰ ৰং অৰুণ শৰ্মাৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন সামাজিক উপন্যাস। ১৯৯৮ চনত এই উপন্যাসখনে সাহিত্য অকাডেমিৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। উপন্যাসখন প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ১৯৯৬ চনত। প্ৰকাশক আছিল জাৰ্ণাল এম্প’ৰিয়াম। 'তাৰপাছত ক্ৰমে ১৯৯৮, ১৯৯৯, ২০০৬ আৰু ২০১০ চনত উপন্যাসখনৰ পুনৰ সংস্কৰণ প্ৰকাশ হৈছিল। অসমৰ এখন পষেকীয়া আলোচনী প্ৰান্তিকত এই উপন্যাসখন ধাৰাবাহিককৈ মুঠ সাতাইছটা খণ্ডত প্ৰকাশ পাইছিল। উপন্যাসখন ধাৰাবাহিক ৰূপে তেৰটা খণ্ডত আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় আৰু গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ পৰা প্ৰচাৰিত কৰা হৈছিল।
লিখকৰ চমু পৰিচয়
thumb|100px|left|অৰুণ শৰ্মা অৰুণ শৰ্মা (জন্ম:১৯৩১ চন) একাধাৰে এজন নাট্যকাৰ, ঔপন্যাসিক, প্ৰবন্ধ লিখক, কবি তথা অনাতাঁৰ শিল্পী আছিল। শ্ৰী নিবাৰণ ভট্টাচাৰ্য নাটকৰ বাবে তেওঁ খ্যাত। অৰুণ শৰ্মাদেৱ আশীৰ্বাদৰ ৰং শীৰ্ষক উপন্যাস খনৰ বাবে ১৯৯৭ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। গুৱাহাটীৰ কটন মহাবিদ্যালয়ত তেওঁ কলেজীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁ দ্যা আছাম ট্ৰিবিউন কাকতত উপ-সম্পাদক, আকাশবাণীৰ গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত জ্যেষ্ঠ অনুষ্ঠান প্ৰযোজক, আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ সঞ্চালক আৰু শেষত আকাশবাণীৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চল সেৱাৰ সঞ্চালক ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছত জি এল পাব্লিকেশ্যনৰ সাপ্তাহিক পত্ৰিকা পূৰ্বাচলৰ সম্পাদক আৰু চাৰেছবছৰ কাল ভাৰতীয় চাহ সন্থাৰ প্ৰচাৰ কেন্দ্ৰৰ (টী চেণ্টাৰৰ) সঞ্চালক আছিল। তেওঁ ৰচনা সমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য পঞ্চলিছখন অনাঁতাৰ নাটক, পঞ্চাশখনৰো ওপৰ অনাঁতাৰ তথ্য-আলেখ্য, ভালেকেইখন টিভি ধাৰাবাহিকৰ কাহিনী, সোতৰখন মঞ্চনাটক, ছখন উপন্যাস, এঘাৰখন উপন্যাস আৰু নাটকৰ অসমীয়া অনুবাদ, দুখন বৃহৎ সংকলন গ্ৰন্থৰ সম্পাদনা আৰু বিভিন্ন পত্ৰিকা আলোচনী আদিত প্ৰকাশিত এশৰো ওপৰ প্ৰবন্ধ। তেওঁ অসম নাট্য সন্মিলনৰ পাঁচ বছৰকাল সভাপতি আছিল। ২০১০ চনত শ্ৰীশৰ্মাই ভাৰত চৰকাৰৰ পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰে।
গ্ৰন্থ পৰ্যালোচনা
আশীৰ্বাদৰ ৰং এখন সফল উপন্যাস। লিখক অৰুণ শৰ্মাৰ নিজৰ ভাষাত ১৯৩৫ চনৰ পৰা ১৯৪৮ চনলৈকে এছোৱা দীঘল সময়ৰ মানুহৰ জীবন্ত দলিল এয়া। যদিওবা গ্ৰাম্য জীৱনকে আধাৰ কৰি লিখকে উপন্যাসখনত পৰিবেশ সৃষ্টি কৰিছে কিন্তু মানৱীয় অনুভূতিবোৰৰ সূক্ষ্ম পৰ্য্যবেক্ষণে উপন্যাসখনক এক অন্য মাত্ৰা দাঙি ধৰিছে। মূল চৰিত্ৰ গজেনৰ স্কুলীয়া শিক্ষা বেছি নাই যদিও নীতি, বিবেক, মানৱীয় স্নেহ-প্ৰেমৰ দাবীত অকাতৰে নিজৰ ধৰ্ম আৰু সমাজ পৰিত্যাগ কৰি এক অভাৱনীয় মহত্ত্বৰ পৰিচয় দিছে। এক ব্যতিক্ৰমী চৰিত্ৰ গজেন। পিতৃ-মাতৃহীন গজেন ডাঙৰ হৈছিল আইতাকৰ তত্ত্বাৱধানত। বাহ্যিক দৃষ্টিত মদ আৰু জুৱাৰ নিচা এৰিব নোৱাৰা গজেনৰ কোনো সামাজিক মান মৰ্য্যদা নাছিল। সাধাৰণ খাটি খোৱা শ্ৰেণীৰ এজন সাধাৰণ ডেকা গজেন কিন্তু অন্যায় অত্যাচাৰৰ বিৰুদ্ধে নিৰ্ভয়ে আৰু নিঃসংকোচে যুঁজাৰ প্ৰবৃতি আৰু ক্ষমতা আছিল।
ভাৰতীয় সমাজত মুক্ত মনুষ্যত্বৰ ওপৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ হেঁচা আহে জাত-পাতৰ অলংঘনীয় গণ্ডীৰ পৰা। এনে কেতবোৰ আচাৰ আৰু বিশ্বাসে ভাৰতীয় মানুহৰ মন আচ্ছন্ন কৰি ৰাখে যে তেওঁলোকৰ অনুভূতিত আন সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ যেন মানুহতকৈ বেলেগ প্ৰজাতিৰ জীৱ হৈ পৰে। এনে ক্ষেত্ৰত বংগভাষী মুছলমানৰ প্ৰতি ৰক্ষণশীল অসমীয়া মানুহৰ প্ৰতিক্ৰিয়া কি হ’ব সেয়া সহজেই অনুমেয়। উপন্যাসখনত সাম্প্ৰদায়িকতা আৰু তাৰ লগত সংঘাত, মানুহৰ স্বাৰ্থপৰতা আৰু ক্ৰুৰতা সাৱলীল ভাষাত বৰ্ণনা কৰিছে। আনহাতে ৰক্ষণশীলতাক প্ৰত্যাহ্বান জনাই গজেন, মদন, জবাই এখন নতুন সমাজ গঢ়িবলৈ ওলায় আহিছে। ঘটনাৰ পাকচক্ৰত পৰি হাচিনা আৰু গজেনৰ আইতাকেও জীৱনৰ পৰিবৰ্তনশীলতাক স্বীকাৰ কৰি লৈছে। ধ্বংসৰ বুকুতেই সৃষ্টিৰ বীজ লুকাই থাকে। সমাজৰ বিৰুদ্ধে গজেনৰ প্ৰত্যাহ্বান এচাম স্বাৰ্থলোভী মানুহে সহ্য কৰিব নোৱাৰি কুটাঘাটেৰে গজেনক হত্যা কৰে যদিও গজেনৰ সন্তান ৰহিম জী উঠিল এটা নতুন যুগৰ প্ৰতিনিধি হৈ। অৰুণ শৰ্মাৰ উপন্যাসখনে এক সুপ্ৰচীন সংস্কাৰ জয় কৰি সামাজিক উত্তৰণ আৰু প্ৰগতিৰ ফালে গতি কৰিছে। বোধ আৰু কল্পনা দুয়োটা দিশ সামৰি এক যুগান্তকাৰী ভূমিকা লৈছে। মানুহৰ মৌলিক মানৱীয় মৰ্য্যদাক স্বীকৃতি দি স্পষ্ট ভাষাৰে প্ৰতিবাদ কৰি কৌতিকলীয়া সংস্কাৰৰ জড়তা ভাঙি এক নতুন সোঁত বোৱাই দিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি বঁটা প্ৰাপ্ত অসমীয়া গ্ৰন্থ
জোনবিৰি (গল্প সংকলন)
জোনবিৰি হ'ল অসমৰ প্ৰসিদ্ধ লেখক সৌৰভ কুমাৰ চলিহাৰ এমুঠি ডিটেকটিভ গল্পৰ এক সংকলন। ২০০৩ৰ পৰা ২০০৬ লৈ বিভিন্ন আলোচনী তথা বাতৰি কাকতত প্ৰকাশ হোৱা ছয়টা গল্প এই সংকলনটিত সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। বনলতাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই গল্প সংকলনটিৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০৬ চনৰ ডিচেম্বৰত।
বিষয়বস্তু
অসমীয়া ভাষাত উংকৃষ্টমানৰ ডিটেকটিভ গল্প লিখকৰ সংখ্যা আঙুলিমূৰত লেখিবলগীয়া। তদুপৰি থকাসমূহৰো অধিকাংশ হত্যা, হিংসা, যৌনতা আদিৰে ভৰপূৰ। লিখকৰ মতে, "বাতৰি কাকতখন মেলিলেই বা টিভিটো চলাই দিলেই ভাঁহি আহে হিংস্ৰতা আৰু যৌন অপৰাধৰ ছবি। কিন্তু সেইবোৰৰ পৰা অলপ সকাহ পাবলৈকে তো মানুহে চিনেমা চায়, গল্প-উপন্যাস পঢ়ে, সংগীত শুনে? কিন্তু সেইবোৰতো যদি পায় মাথোঁ চমক (gimmicks), জিঘাংসা আৰু মনোবিকৃতি, আমাৰ ক্লান্ত, বিভ্ৰান্ত মনে বিৰাম পাব ক'ত?" সেয়েহে তেওঁ সকলো পৰ্যায়ৰ হিংস্ৰতা বাদ দি কেৱল মাত্ৰ ঘটনাৰ প্ৰতিটো ক্ষুদ্ৰাতিক্ষুত্ৰ চিদ্ৰ বাদ দিব নোঁৱাৰা দিশটোত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি এই গল্পকেইটা লিখি উলিয়াইছে য'ত তেওঁ চৰিত্ৰৰ মুখেৰেই কোৱাইছে "ঘাই কথা হ'ল হুবহু খুতি-নাটিৰ প্ৰতি মনোযো, এগজেক্ট ডিটেইল্ছৰ ওপৰত তীক্ষ্ণ নজৰ, নিতান্ত সামান্য বা অদৰকাৰী যেন লগা ক্ষুদ্ৰ ডিটেইল এটাও যাতে উপেক্ষা কৰা নহয়।"
খুটিনাটি
কিতাপখনৰ প্ৰকাশক অসমৰ আগশাৰীৰ প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠান বনলতা। ইয়াৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হয় ২০০৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত। বেটুপাতৰ শিল্পী পদ্ম সিংহ। কিতাপখনৰ পৃষ্ঠা সংখ্যা ৯৮। মুদ্ৰক হ'ল শৰাইঘাট ফটোটাইপ্ছ আৰু ডিটিপি কৰা হৈছে লোকনাথ এণ্টাৰপ্ৰাইজত। thumb|right|চিত্ৰত গ্ৰন্থখনৰ ৰচিয়তা "সুৰেন্দ্ৰ নাথ মেধি" ওৰফে "সৌৰভ কুমাৰ চলিহা"
মোৰ গাড়ীৰ ৰেডিঅ'
এইটো কিতাপখনৰ প্ৰথম গল্প। এই গল্পটি ফেব্ৰুৱাৰী, ২০০৩ চনত প্ৰান্তশ্ৰী আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছিল। ইয়াত লেখকে প্ৰথম পুৰুষত ঘটনাৰ বিৱৰণ দিছে আৰু প্ৰথমভাগতেই গোটেইকেইটা গল্পৰ নায়ক অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতি বা চমুকৈ অকুপৰ লগত চিনাকি কৰি দিছে। তদুপৰি তেওঁক ছাৰ্লক হ'ম্‌ছ বুলি মাতি অনুসন্ধানমূলক কাম কাজত থকা তেওঁৰ ৰাপৰ কথা পাঠকক জনাই দিছে। এটা গেৰাজত অকুপ আৰু লেখক লগ হৈছে। কথা প্ৰসংগত লেখকৰ ঘৰৰ গেৰাজৰ পৰা এটা ৰেডিঅ' চুৰি হোৱা কথাটো প্ৰকাশ হৈছে আৰু কোনে চুৰি কৰিছে তাৰ উৱাদিহ দিবলৈ লেখকে অকুপক অনুৰোধ কৰিছে। এবাৰ যে লেখকৰ পুত্ৰই গাড়ীখনৰ কাৰ্ব'ৰেটৰ ভাল কৰিবলৈ দেউতাকৰ পৰা পইচা নিছিল সেয়াও প্ৰকাশ হৈছে। শেষত ঘটনাস্থলী দৰ্শনৰ বাবে অকুপই লেখকৰ ঘৰ অভিমুখে যাত্ৰা কৰোঁতে বাটতে গম পাইছে যে লেখকৰ গাড়ীখন ডিজেলত চলা গাড়ীহে। তেতিয়াই অকুপই ঘটনাৰ আঁত বিচাৰি পাইছে আৰু লেখকক কৈছে যে ডিজেল গাড়ীত কাৰ্ব'ৰেটৰ নাথাকে। অৰ্থাৎ কিবা প্ৰয়োজনত লেখকৰ পুত্ৰই ৰেডিঅ'টো বিক্ৰী কৰি দিছে।
হেৰোৱা চাবি
এইটো সংকলনখনিৰ দ্বিতীয়টো গল্প। এই গল্পটি ২০০৫ চনৰ দৈনিক জনসাধাৰণৰ ১ম বৰ্ষপুৰ্তি বিশেষ সংখ্যাত প্ৰকাশিত। অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতিয়ে তেওঁৰ পুৰণা অষ্টিন গাড়ীখন চলাই যাওঁতে ৰমেন শইকীয়াৰ ঘৰৰ সন্মুখত শইকীয়াক দেখি কিছুপৰ ৰয় আৰু তেওঁ গম পাই যে শইকীয়াৰ পত্নী ৰুমীৰ অলংকাৰৰ বাকচটোৰ চাবি পাত হেৰাইছে। তেতিয়া অকুপক ৰুমীয়ে তেওঁৰ চাবিপাতো বিচাৰি উলিয়াই দিবলৈ অনুৰোধ কৰে। অকুপই চাবি হেৰোৱা কাহিনীটো শুনিব খোজে। ৰুমীয়ে কয় যে চাবি হেৰোৱাৰ দিনা তেওঁলোকে ওচৰৰ বিয়া এখনলৈ গৈছিল। বিয়াৰ পৰা আহি ৰমেন শইকীয়াই হাত ভৰি মেলি চোফাতে বহিল আৰু ৰুমীয়ে অলংকাৰৰ বাকচটো খুলি চাবিপাত নোচোৱাকৈ তলৰ টেবুলত দলি মাৰি দিলে কিন্তু বাকচটো বন্ধ কৰিবৰ সময়ত চাবিপাত নোহোৱা হয়। তেতিয়া চাবিপাত বিচাৰি উলিয়াবলৈ এই সমস্ত কাৰ্যকলাপ খিনিৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিবলৈঅকুপই শইকীয়া পৰিয়ালক অনুৰোধ জনায়। সেইমতে তেওঁলোকেও বিয়াৰ দিনা পিন্ধা কাপোৰ কানিসমূহ পিন্ধি একেই কামবোৰ কৰে। তেতিয়া অকুপই সন্দেহ কৰে যে শইকীয়াৰ লংপেণ্টৰ তলৰ কোঁচাই থোৱা জাপৰ ভিতৰতেই চাবিপাত সোমাইছে। আনহাতে শইকীয়াই সেই পেণ্টটো ধোবাক ধুবলৈ দিছিল। লগেলগে শইকীয়া আৰু অকুপই ধোবাৰ ওচৰলৈ যায় আৰু সন্দেহমতেই চাবিপাত বিচাৰি পায়।
সাবিত্ৰীৰ মানী-অৰ্ডাৰ
তৃতীয় গল্পটিত অফিচৰ বীয়াৰাৰ মদন কলিতাৰ পত্নী সাবিত্ৰী কলিতাই অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতিক তাইৰ মানী অৰ্ডাৰ এখনৰ সন্ধান দিবলৈ অনুৰোধ কৰে। আচলতে মদনে অত্যধিক মদ্যপান কৰে। সেয়েহে সাবিত্ৰীয়ে বাতৰিত দিয়া মদ নিবাৰণী ক্লিনিক এখনৰ বিজ্ঞাপন অনুসৰি ইংৰাজী Dr. Chitra Borua ৰ ঠিকনাত ১০০১ টকা পঠিয়াই দিয়ে। কিন্তু সেইফালৰ পৰা একো সঁহাৰি নোপোৱাত তাই সেই ঠিকনালৈ যাওঁতে তেওঁলোকে মানী অৰ্ডাৰ পোৱা বুলি অস্বীকাৰ কৰে। সেয়েহে উপাই নাপাই তাই অকুপৰ কাষ চাপে। অকুপই সহকৰ্মী এজনৰ লগত কথাটি আলোচনা কৰি থাকোঁতে এনেয়ে টেলিফ'ন ডিৰেক্টৰীত বিচাৰি চাওঁতে Borua,Dr.Chitraৰ ফোন নং পায়। তেওঁ তালৈ ফোন কৰি গম পাই যে এটা চৌহদতে ডাঃ চিত্ৰা বড়ুয়া আৰু ড॰ চিত্ৰ বৰুৱা থাকে আৰু ইংৰাজী নামটো একে হোৱাৰ বাবে মানী অৰ্ডাৰখন ডাঃ চিত্ৰাৰ সলনি ড॰ চিত্ৰৰ ঘৰ পাইগৈ। আৰু শেষত সাবিত্ৰীয়ে নিজৰ টকাখিনি ঘূৰাই পায়। এই গল্পটি এপ্ৰিল,২০০৫ত সাদিনৰ বিহু সংখ্যাত প্ৰকাশিত।
জোনবিৰি
এইটো চতুৰ্থ গল্প। অপৰ্ণা কুমাৰ পদ্মপতিয়ে পুৰণা অষ্টিন গাড়ীখন চলাই যাওঁতে খগেন কলিতাৰ ঘৰৰ সন্মুখতে গাড়ীখন বেয়া হয়। পানী অলপ আনিবলৈ যাওঁতে তেওঁক কলিতাৰ পত্নী অৰূপাই তেওঁৰ মাকৰ একমাত্ৰ স্মৃতিচিহ্ন তেওঁৰ জোনবিৰি পাত চুৰি হোৱা বুলি কয় আৰু অকুপক তাৰ সন্ধান দিবলৈ অনুৰোধ কৰে। অৰূপাই অকুপক ঘৰটোৰ ভিতৰ-বাহিৰ দেখুৱাই দিয়ে। অকুপই লক্ষ্য কৰে যে যিখন দুৱাৰ চুৰি কাণ্ডৰ পিছদিনা খোল খাই আছিল সেইখন চোৰে মেলিলে বাহিৰত থকা ফুলৰ টাবকেইটা ভাগি থাকিল হয়। পিছত অকুপই সহকৰ্মী বৰুৱাৰ সৈতে ঘটনাটো আলোচনা কৰে আৰু নিশ্চিত হয় যে কলিতাই জোনবিৰি পাত কলিতাৰ লগত প্ৰেমজনিত সম্পৰ্ক থকা তনুজাক দি দিছে। পোনপটীয়াকৈ কলিতাক সুধিব নোৱাৰি বাবে দুয়ো এক পৰিকল্পনা কৰে যে বৰুৱাই কলিতাক অন্য এক অজুহাতত মাতি আনিব আৰু সেই সুযোগতে কলিতাক তেওঁৰ ঘৰৰ নক্সাখন দেখুৱাই ক'ব যে পুলিচে সন্দেহ কৰিছে যে দুৱাৰখন হয়তো ভিতৰৰ কোনোবাই খুলি দিছে কাৰণ চোৰে দুৱাৰ খুলিলে টাব দুটা ভাগি থাকিল হয়। আৰু অকুপই আশা কৰিছে যে তেতিয়া কলিতাই নিজেই জোনবিৰি পাত ঘূৰাই আনিব।
২০০৬,এপ্ৰিলৰ বিহু সংখ্যা সাদিনত এই গল্পটি প্ৰকাশ হয়।
দহ হাজাৰ টকা
৪ বছৰমান আগতে অকুপৰ সহকৰ্মী অজিতেশ বৰুৱাৰ পেহীয়েকৰ পৰা পেহীয়েকৰ ভায়েক হিৰণ্যই দহ হাজাৰ টকা লৈ ঘূৰাই নিদিয়া হ'ল। এতিয়া পেহীয়েকে কেছ দিব খোজাত হিৰণ্যই টকা নিয়া তাৰিখটো বিচাৰি নোপোৱাত পয়মাল হয়। হিৰণ্য পেহীয়েকৰ আপোন ভায়েক বাবে কোনো লেখাও নল'লে। অকুপ আৰু বৰুৱাই তাৰিখটো বিচাৰি উলিওৱাৰ ভাৰ লয়। পেহীয়েকে কয় যে হিৰণ্য যাবৰ আগদিনা বৰষুণ দিছিল আৰু সি ৰাতি জিডিং জিডাং,চিলি আদি শব্দ কৈছিল। দুয়ো আলোচনা কৰ সিদ্ধান্ত কৰে যে সেইখিনি সময় নিশ্চয় বাৰিষা আছিল। কিছু চেষ্টাৰ মূৰত এয়াও উদ্ধাৰ হয় যে জিডিং জিডাংটো প্ৰকৃততে ফ্ৰান্সৰ খেলুৱৈ জিনেডিন জিডান হে আৰু চিলি হ'ল ফুটবল খেলা দেশ চিলি। আকৌ ২০০৩ চনৰ বিশ্বকাপ ফুটবলত থকা চিলি তথা ফ্ৰান্সৰ খেল আৰু হিৰণ্যই মালদহলৈ যাম বুলি কোৱা বাবে ৰে'লৰ সময়সূচী চাই তেওঁলোক দুয়োৱে সম্ভৱতঃ তাৰিখ এটা উলিয়াই দিয়ে যাতে পেহীয়েকে হিৰণ্যক জাননী এখন দিব পাৰে।
জাপানত
এই গল্পটি ছেপ্তেম্বৰ ,২০০৬ৰ দৈনিক অসম ,শাৰদীয়ত প্ৰকাশিত হয়।
মন্তব্য
যুক্তি-চিন্তা তথা বিচক্ষণতা গুণৰ পূৰ্ণ প্ৰয়োগেৰে এই গল্পসমূহ আৰ্থাৰ কনান ডয়ল বা আগাথা ক্ৰিষ্টিৰ ডিটেকটিভ গল্পসমূহতকৈ কোনো গুণে কম নহয়। মাইনী মহন্তই কৈছে-"কলমত যাদু আছে বাবেই চাগৈ 'অশান্ত ইলেকট্ৰন'ৰ সৌৰভ কুমাৰ চলিহাই জোনবিৰিও লিখি উলিয়াব পাৰে। কিতাপখন সম্পৰ্কে জানিব পাৰিছিলো এজন চৈধ্য বছৰীয়া কিশোৰৰ পৰা। দিনে-নিশাই ইংৰাজী ডিটেকটিভ গল্প পঢ়ি নিজকে ছাৰ্লক হ'ম্‌ছ বুলি ভাবি ঘৰুৱা প্ৰতিটো খেলিমেলিতে ক্লু বিচাৰি ফুৰা সেই কিশোৰজন এখন ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ৰ নৱম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ। তেওঁ কৈছিল-"বাঃ অসমীয়াতো ইমান বঢ়িয়া ডিটেকটিভ গল্প আছে। '....এনেকুৱা ভাল কিতাপ আমাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়। " লেখকেও কৈছে "ধাৰণা হৈছে,হয়তো হিংস্ৰতা বৰ্জিত ডিটেকটিভ কাহিনী পঢ়িব খুজিলে আজি আমি নিজেই তেনেকুৱা গল্প লিখিব লাগিব। এই গল্পকেইটা তেনেকুৱাই এটা প্ৰয়াস। " সঁচাকৈয়ে গুলীয়াগুলি ঘুচিয়া ঘুচি খুন খাৰাপি নোহোৱাকৈ এখন পঢ়ি খুব ভাল লগা ভাল ডিটেকটিভ গল্পৰ কিতাপ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:সংকলন
কাজিনেমু
কাজিনেমু হৈছে অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত উৎপাদিত হোৱা এক প্ৰকাৰৰ বিশেষ প্ৰজাতিৰ নেমু। ইয়াৰ বৈজ্ঞানিক নাম হৈছে Citrus limon। ই Rutaceae পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত Citrus গণৰ এটা প্ৰজাতি। কাজিনেমুৰ কিছুমান বৈশিষ্ট্য আছে যাৰ বাবে ই আন নেমুতকৈ পৃথক। বিশেষকৈ ইয়াৰ গোন্ধ আন নেমুতকৈ বেলেগ আৰু আকৃতি তুলনামূলক ভাবে ডাঙৰ। কাজিনেমু পকি যোৱাৰ পিছতো বহু দিন গছত লাগি থাকি সৰি নাযায়। সচৰাচৰ কাজিনেমুত গোটেই বছৰৰ জুৰি ফল লাগে। ২০১৯ চনত কাজিনেমুয়ে ভৌগোলিক স্বীকৃতি লাভ কৰে।
বিৱৰণ
কাজি নেমু এবিধ বহু বৰ্ষজীৱী কাঁইটীয়া জোপোহা গুল্মজাতীয় গছ। ইয়াৰ পাতৰ ৰং ডাঠ সেউজীয়া। ছিঙিলে সুগন্ধি ওলায়। গছবোৰ সাধাৰণতে ২-৩.৫ মিটাৰ উচ্চতালৈ হয়। পাতসমূহৰ দীঘ ৭-১০ ছেণ্টিমিটাৰ আৰু প্ৰস্থ ৩-৫ ছেণ্টিমিটাৰ হয়। কাজিনেমু প্ৰায় ২০ৰ পৰা ২৫ বছৰ পৰ্যন্ত জীয়াই থাকে। গছসমূহত পাতল বেঙুনীয়াৰ পোৱা ৰঙা ৰঙৰ ফুল ফুলে আৰু উপযুক্ত বয়সত ৩০০ৰ পৰা ৫০০ ফল লাগে। এটা ফলৰ ভৰ প্ৰায় ৬০-১০০ গ্ৰাম আৰু প্ৰতি হেক্টৰ মাটিত বছৰি ২০ৰ পৰা ৩০ টন উৎপাদন হয়। কাজিনেমুৰ বাকলি পাতল। পুৰঠ নেমুত প্ৰচুৰ পৰিমাণে ৰস থাকে। ফলৰ বৰণ ডাঠ সেউজীয়াৰ পৰা পাতল সেউজীয়া-হালধীয়া হলে ছিঙাৰ উপযুক্ত হয়। কাজি নেমুৰ উৎপাদন গোটেই বছৰ জুৰি হয় যদিও নৱেম্বৰৰ পৰা জানুৱাৰী মাহত উৎপাদন কম হয়।
কৃষি
পানী জমা নোহোৱা পলসুৱা মাটিত কাজিনেমুৰ খেতি ভাল হয়। সেমেকা উপক্ৰান্তীয় জলবায়ু কাজিনেমুৰ বাবে উত্তম। কাজি নেমুৰ খেতি ঘাইকৈ কলম পদ্ধতিৰে কৰা হয় যদিও গুটিৰ পৰায়ো পুলি উৎপন্ন হয়। অধিক উৎপাদনৰ বাবে উপযুক্ত পৰিমাণৰ সাৰ-পানী প্ৰয়োগ কৰাৰ লগতে কীট-পতংগ আৰু বেমাৰৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ কীটনাশক আদিও ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।
ব্যৱহাৰ
অসমীয়া খাদ্যত কাজিনেমুৰ এক সুকীয়া স্থান আছে। সাধাৰণতে ভাত আৰু আঞ্জাৰ সৈতে কেঁচা নেমুৰ টুকুৰা পৰিবেশন কৰা হয়। নেমুৰ টুকুৰা চেপি ভাত প্ৰয়োজন অনুসৰি টেঙা কৰি থোৱা হয়। বিয়া-সবাহ আদিতো নেমু খাদ্যৰ লগত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিছুমানে টেঙা আঞ্জা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ নেমুৰ ৰস ব্যৱহাৰ কৰে। কাজিনেমুৰ কিছুমান ঔষধি গুণ আছে। ঘৰুৱা চিকিৎসাত কাজিনেমু ব্যৱহাৰ কৰাহয়। কাজিনেমুৰ পৰা সুগন্ধি নিষ্কাষণ কৰি বিভিন্ন প্ৰকাৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ফল শ্ৰেণী:গুল্ম শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি
নামদাঙৰ শিলৰ সাঁকো
নামদাঙৰ শিলৰ সাঁকো (Namdang Stone Bridge) অসমৰ এখন বুৰঞ্জীপ্ৰসিদ্ধ দলং। এই দলংখন শিৱসাগৰ জিলাত অৱস্থিত।
ইতিহাস
এই দলংখন ১৭০৩ চনত আহোম ৰজা ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনত বংগদেশৰ কাৰিকৰৰ হতুৱাই সজোৱা হৈছিল। পিছত তাৰপৰা এইখন কঢ়িয়াই ইয়ালৈ আনি স্থাপন কৰা হৈছিল।
অৱস্থিতি
দলংখন শিৱসাগৰ জিলাৰ দিখৌনৈৰ উপনৈ নামদাঙৰ ওপৰত অৱস্থিত।
বিশেষত্ব
দলংখন ৬০ মিটাৰ দীঘল, ৬.৫ মিটাৰ বহল আৰু ১.৭ মিটাৰ ওখ। ইয়াৰ প্ৰধান বিশেষত্ব হ’ল – দলংখন এটা মাথো শিলকেই কাটি কাটি তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। বৰ্তমানৰ ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ইয়াৰ ওপৰেৰে গৈছে। আহোম ৰজাৰ দিনত তৈয়াৰ কৰা বিভিন্ন স্থাপত্য-ভাস্কৰ্য্যৰ ভিতৰত এই সাঁকো উল্লেখযোগ্য।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ দলং শ্ৰেণী:শিৱসাগৰ জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
পঞ্চায়ত (দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক)
পঞ্চায়ত হৈছে ২০২০ চনৰ ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ হাস্যৰস আৰু নাটকীয় উপাদানেৰে সমৃদ্ধ ৱেবছিৰিজ ।ৱেবছিৰিজখন The Viral Fever ৰ দ্বাৰা Amazon Prime Video ৰ বাবে তৈয়াৰ কৰা হৈছে। চন্দন কুমাৰৰ চিত্ৰনাট্যত নিৰ্মিত এই ধাৰাবাহিকখনৰ পৰিচালনা কৰিছিল দীপক কুমাৰ মিশ্ৰ, য’ত অভিনয় কৰিছে জিতেন্দ্ৰ কুমাৰ, ৰঘুবীৰ যাদৱ, নীনা গুপ্তা, বিশ্বপতি সৰকাৰ আৰু চন্দন ৰায়। ইয়াত উন্নত চাকৰিৰ বিকল্পৰ অভাৱত উত্তৰ প্ৰদেশৰ এখন দুৰ্গম গাঁও ফুলেৰাত গাঁও পঞ্চায়ত সচিব হিচাপে যোগদান কৰা এজন অভিযান্ত্ৰিক স্নাতকৰ জীৱন প্রতিফলিত হৈছে।
অমাৱস্যা
thumb|আমাৱস্যা আৰু প্ৰতিপদ তিথি অমাৱস্যা (अमावस्या) হৈছে কৃষ্ণ পক্ষ অনুসৰি ন জোনৰ দিন। হিন্দু কেলেণ্ডাৰৰ দুই পক্ষ ক্ৰমে শুক্ল আৰু কৃষ্ণ পক্ষৰ মুঠ ৩০টা দিনৰ ভিতৰত কৃষ্ণ পক্ষৰ অন্তিমটো দিন। সেই দিনা আকাশত চন্দ্ৰ দৃশ্যমান নহয়। আমাৱস্যাৰ সময়ত চন্দ্ৰটো চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্যৰ মাজত ১২° কোণৰ দৈঘ্যত অৱস্থান কৰে। আমাৱস্যাৰ পিছতেই প্ৰতিপদ আৰম্ভ হয়।
পিতৃপক্ষ
হিন্দু বিশ্বাস অনুযায়ী, পিতৃপক্ষত প্ৰেতকৰ্ম (শ্ৰাদ্ধ), তৰ্পণ ইত্যাদি মৃত্যু-সংক্ৰান্ত আচাৰ-অনুষ্ঠান পালিত হোৱা হেতুকে এই পক্ষ শুভকাৰ্যৰ বাবে প্ৰশস্ত নহয়। ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি প্ৰতিমাহৰ অমাৱস্যা তিথি পূৰ্বপুৰুষৰ শ্ৰাদ্ধ আয়োজনৰ বাবে উপযুক্ত দিন। দক্ষিণ আৰু পশ্চিম ভাৰতত গণেশ উৎসৱৰ পৰৱৰ্তী পূৰ্ণিমা (ভাদ মাহৰ পূৰ্ণিমা) তিথিত এই পক্ষ আৰম্ভ হৈ সৰ্বপিতৃ অমাৱস্যা, মহালয়া অমাৱস্যা বা মহালয়াৰ দিনা সমাপ্ত হয়। উত্তৰ ভাৰত আৰু নেপালত ভাদৰ পৰিবৰ্তে আহিন মাহৰ কৃষ্ণপক্ষক পিতৃপক্ষ বোলে।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:তিথি
সোণাৰি
সোণাৰি (Sonari) অসমৰ চৰাইদেউ জিলাৰ অন্তৰ্গত, চাহ বাগানেৰে পৰিৱেষ্টিত এখন সৰু নগৰ আৰু চৰাইদেউ মহকুমাৰ সদৰ। ৱাৰ্ডৰ সংখ্যা ১৩ টা।
জন-গাঁথনি
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি সোণাৰি নগৰৰ জনসংখ্যা ১৯,৬৭৩ জন। অধিবাসীসকলৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যক হিন্দু ধৰ্মীয় অসমীয়াভাষী। যথেষ্ঠ সংখ্যক বাঙালী, হিন্দীভাষী, মাৰোৱাৰী, পঞ্জাবী আদি লোকেও নগৰখনত বসবাস কৰি আছে।
যাতায়ত
সোণাৰিৰ সৈতে নামৰূপ, নাহৰকটীয়া, তিনিচুকীয়া, শিৱসাগৰ, যোৰহাট, মৰাণ, ডিব্ৰুগড় আদি নগৰৰ সৈতে পোনপটীয়া বাছৰ সংযোগ আছে। সোণাৰিৰ পৰা আন এটা পথ অসম- নাগালেণ্ড সীমান্তৰ নামতোলালৈ গৈছে, যিটো পথে নাগালেণ্ডৰ মন জিলাক সংযোগ কৰিছে। ডিৱ্ৰুগড়- তিনিচুকীয়া- গুৱাহাটী প্ৰধান ৰেলপথ সোণাৰি নগৰৰ দক্ষিণ দিশেৰে পাৰ হৈ গৈছে। সমীপৱৰ্তী ভজো ৰেল ষ্টেচনলৈ দূৰত্ব ৪ কিঃ মিঃ। এই ষ্টেচনত মাত্ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ মেইল, কামৰূপ এক্সপ্ৰেছ আৰু লিডু- গুৱাহাটী ইণ্টাৰচিটি এক্সপ্ৰেছ ৰেলহে ৰয়। অন্যান্য দূৰণিবতীয়া ৰেলসমূহ শিমলুগুৰি ষ্টেচনত ৰয়, যলৈ সোণাৰি নগৰৰ পৰা দূৰত্ব ৩২ কিঃ মিঃ।
অমৰ্ত্য সেন
অমৰ্ত্য সেন (Amartya Sen; ১৯৩৩ - বৰ্তমান) এগৰকী বিশিষ্ট ভাৰতীয় অৰ্থনীতিবিদ। ১৯৯৮ চনত অৰ্থনীতি বিষয়ত পৃথিৱীৰ সৰ্ব্বোচ্চ সন্মান ন'বেল বঁটা লাভ কৰে। তেওঁৰ জীৱন জোৰা সাধনা আৰু গৱেষণাই অৰ্থনীতিৰ প্ৰচলিত ধাৰণাৰে কুঁৱলি ফালি বিশ্বৰ কল্যাণকামী অৰ্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰত এক নতুন তত্ত্ব দাঙি ধৰিবলৈ সক্ষম হয়। তেওঁৰ এই তত্ত্বত পৃথিৱীৰ দৰিদ্ৰ আৰু দুৰ্ভিক্ষসকলৰ কল্যাণ উন্নয়নৰ সুগম পথৰ সন্ধান পোৱা যায়। ১৯৯৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ভাৰতৰ শ্ৰেষ্ঠ সন্মান ভাৰত-ৰত্ন সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ মহলানবিশ বঁটা, দেশীকোত্তম সন্মান, জিন মায়েৰ গ্ল'বেল চিটিজেনশ্বিপ এৱাৰ্ড, এছিয়াটিক ছ'চাইটিৰ ইন্দিৰা গান্ধী সোণৰ পদক, এডিনবাৰ্গ পদক, নৱম কাটালোনিয়া ইণ্টাৰনেশ্যনেল প্ৰাইজ, ৰাজনীতি আৰু অৰ্থনীতিৰ চেইডমান বঁটা, ই ৰেংক, ডিউভেলী এগনেলী ইণ্টাৰনেশ্যনেল প্ৰাইজ, আলান শ্বন ফেইনষ্টেইন ৱল্ড হাংগাৰ এৱাৰ্ড আদি সন্মান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
অমৰ্ত্য সেনৰ জন্ম হয় ১৯৩৩ চনৰ ১১ নৱেম্বৰত, প্ৰথম ভাৰতীয় ন'বেল বঁটা বিজয়ী বিশ্বকবি ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ মানসকুঞ্জ পশ্চিমবংগৰ শান্তিনিকেতনত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আশুতোষ সেন আৰু মাতৃ অমৃতা সেন। অমৰ্ত্য সেন এই নামটো ৰাখিছিল কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে। এই নামটো ৰাখি তেওঁ পৰিয়ালৰ লোকক কৈছিল এইটো এটা অসাধাৰণ নাম। সৰুতে তেওঁৰ ঘৰত মতা নাম আছিলবাবলু। তেওঁৰ দাম্পত্য জীৱনত তিনি গৰাকী নাৰীক জীৱন সঙ্গী হিচাপে পাইছিল, তেওঁলোক যথাক্ৰমে নৱনীতা দেৱ সেন, ইভা ক'লোৰণিআৰুএমা ৰ'থশ্বিল্ড। প্ৰথমা গৰাকী পত্নীৰ ফালৰ সন্তান আছিল অন্তৰা আৰু নন্দিনী। দ্বিতীয় গৰাকীৰ ফালৰ সন্তান আছিল ইন্দ্ৰাণী আৰু কবীৰ।
শিক্ষা
অমৰ্ত্য সেনে তেওঁৰ শৈশৱ আৰু কৈশোৰ শান্তিনিকেতনতে অতি সাধাৰণভাবে অতিবাহিত কৰে। তেওঁ আছিল মাকৰ প্ৰথম সন্তান। শৈশৱতে ন'বেল বঁটা বিজয়ী ৰবীন্দ্ৰনাথৰ আদৰ্শ আৰু সান্নিধ্যই জীৱনত তেওঁক বিশেষ ৰেখাপাত কৰিছিল। অমৰ্ত্য সেন মেধাশক্তি সম্পন্ন আছিল, সেয়ে যিকোনো কথা এবাৰ শুনি বা পঢ়ি আয়ত্ত কৰিব পাৰিছিল। তদুপৰি যিকোনো কথাতে আছিল তেওঁৰ একাগ্ৰতা আৰু নিষ্ঠা। তেওঁৰ পৰ্যবেক্ষণ ক্ষমতাও প্ৰখৰ আছিল। লগৰীয়াৰ লগতো সমানে মিলিব পাৰিছিল, বন্ধুবৰ্গৰ লগত তেওঁ আলাপ কৰাৰ উদ্দেশ্য আছিল যাতে তেওঁলোকৰ পৰা নতুন কিবা কথা শিকিব পাৰে। সৰুতে অমৰ্ত্য সেন বন্দুক চলাই মেলাত দৰ্শকক স্তম্ভিত কৰিব পাৰিছিল। স্কুলীয়া জীৱনত তেওঁ এজন ভাল তাৰ্কিক ৰূপেও প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছিল। অমৰ্ত্য সেনে ইণ্টাৰমিডিয়েট স্তৰলৈকে শান্তিনিকেতনতেই পঢ়িছিল। কিশোৰ অমৰ্ত্য সেনে শান্তিনিকেতনৰ দাঁতি-কাষৰীয়া অঞ্চললৈ চাওঁতাল গাঁওবোৰলৈ গৈ গাঁৱৰ দুখীয়া লোকসকলক এমুঠি অন্ন দান কৰিবলৈ ঘৰে ঘৰে ঘূৰি মুষ্ঠি ভিক্ষা কৰিছিল।
১৯৫১ চনত তেওঁ শান্তিনিকেতনত বিজ্ঞান বিষয়ত ইণ্টাৰমিডিয়েট পৰীক্ষাত পাছ কৰে। আই এছ চি পঢ়ালৈকে, তেওঁ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৱ নে নাই সেই বিষয়ে পৰিয়ালৰ লোকৰ চিন্তাৰ কাৰণ হৈছিল। কিন্তু ভবাতকৈ তেওঁৰ পৰীক্ষাৰ খৱৰ বহু ভাল হৈছিল। তেওঁ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম হৈ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তথাপি পৰিয়ালৰ চিন্তাই লগ এৰা দিয়া নাছিল, সেয়ে এইবাৰ তেওঁক বিজ্ঞান শাখাৰ সলনি কলা শাখাত নাম ভৰ্তি কৰিবলৈ দিহা দিলে। তাৰ পিছত তেওঁ কলকাতাৰ প্ৰেছিডেন্সি কলেজত ভৰ্তি হয়। তেওঁ কলেজত অৰ্থনীতি বিষয়ত মনোযোগেৰে পঢ়িবলৈ ধৰিলে। প্ৰেছিডেন্সি কলেজৰ অধ্যাপক ভৱতোষ দত্তৰ তেওঁ বিশেষ সান্নিধ্য লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হল। ১৯৫৩ চনত তেওঁ অৰ্থনীতি বিষয়ৰ অনাৰ্ছত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি স্নাতক উপাধি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। স্নাতক উপাধি লাভ কৰাৰ সময়ত তেওঁ মাত্ৰ ১৯ বছৰীয়া আছিল আৰু এই সময়ছোৱাতেই তেওঁ কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হয়। পৰিয়ালে তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিয়েই তেওঁক ইংলেণ্ডত পঢ়ুৱাবলৈকে ঠিক কৰিলে যাতে পঢ়া আৰু চিকিৎসা দুয়োটা সমানে চলাব পাৰে। সেয়ে তেওঁক ইংলেণ্ডৰ কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত ট্ৰিনিটি কলেজত নাম লগাই দিলে। কিছুদিন পিছত তেওঁ আৰোগ্য হল। ১৯৫৯ চনত তেওঁ এই কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ উপাধি লাভ কৰে। তেওঁ এই পৰীক্ষাত কৃতিত্ব দেখুওৱাৰ বাবে আডাম স্মিথ বঁটা লাভ কৰিবলৈও সক্ষম হয়। তাৰ পিছত তেওঁ পি. এইচ. ডি উপাধি লাভ কৰে। পি. এইচ.ডিত তেওঁৰ গৱেষণাৰ বিষয় বস্তু আছিল The Choice of Technique.
কৰ্মজীৱন
১৯৫৬ চনত অমৰ্ত্য সেন ইংলেণ্ডৰ পৰা ভাৰতলৈ উভতি আহে আৰু কৰ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলে। তেওঁ কৰ্মজীৱনত অধ্যাপনা আৰু গৱেষণাকে জীৱনৰ ব্ৰত হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ পোনতে যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিবলৈ লয়। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ২৪ বছৰ। যাদৱপুৰৰ পিছত তেওঁ কলকাতা আৰু দিল্লীৰ স্কুলছ অব ইকনমিক্সত অধ্যাপনা কৰে। তেওঁ সুদীৰ্ঘ দিন ধৰি ইংলেণ্ড আৰু আমেৰিকাৰ বিভিন্ন উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ লগতো জড়িত হৈ পৰে। এগৰাকী শিক্ষক হিচাপে তেওঁ ছাত্ৰ সমাজৰ মাজত বিশেষ সুনাম অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। অৰ্থনীতিৰ দৰে এটি জটিল আৰু নীৰস বিষয়কো ছাত্ৰ সমাজৰ হৃদয় চুই যোৱাকৈ তেওঁ ব্যাখ্যা কৰিব পাৰিছিল। কেণ্টিনত বহি টিচু কাগজত অৰ্থনীতিৰ লেখচিত্ৰ অংকন কৰি থকা সময়তো যিকোনো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তেওঁক লগ পাব পাৰিছিল। তেওঁ ছাত্ৰ সমাজৰ লগত এনেদৰে সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছিল যে কেতিয়াবা খোৱাৰ মেজৰ পৰাও ছাত্ৰৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিছিল।
এই বিশ্ব বৰেণ্য শিক্ষকগৰাকী ১৯৫৭ চনত কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ফেল নিৰ্বাচন হয়। ষাঠিৰ দশকত তেওঁ আমেৰিকাৰ কেইবাখনো বিখ্যাত বিশ্ববিদ্যালয় আৰু এম. আই. টিত ভিজিটিং প্ৰফেছাৰ নিযুক্ত হয়। ১৯৭১ চনত তেওঁ লণ্ডন স্কুল অব্ ইকনমিক্সত অধ্যাপনা কৰে। তাৰ পিছত ১৯৭৭চনৰ পৰা তিনি বছৰ ধৰি অক্সফ'ৰ্ডৰ নাফিল্ড কলেজত আৰু ১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৮৭ চনলৈ অক্সফ'ৰ্ডত অধ্যপনা কৰে। ১৯৮৭ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনলৈ হাৰ্ভাৰ্ডত তেওঁ অৰ্থনীতি কলেজত মাষ্টাৰ (আচাৰ্য্য) পদ লাভ কৰে। তদুপৰি আমেৰিকাৰ হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত লেমণ্ট এমেৰিটাছ প্ৰফেছাৰ ৰূপেও কাৰ্য-নিৰ্বাহ কৰে। তেওঁ বিশ্ব বেংক উপদেষ্টা পৰিষদৰো এগৰাকী সদস্য আছিল।
১৯৪৩ চনত বংগত দুৰ্ভিক্ষত প্ৰায় ৩০ লাখ মানুহৰ মৃত্যু ঘটিছিল। ইয়াৰ পিছত ৭০ৰ দশকত বংগদেশত দেখা দিয়া দুৰ্ভিক্ষ আৰু পুষ্টিহীনতাৰ মূল কাৰণবোৰ অমৰ্ত্য সেনে নিজে গৈ ওচৰৰ পৰা অধ্যয়ন কৰিছিল। একে সময়তে ব্ৰাজিল আৰু আফ্ৰিকা আদিৰ উপৰি আন কেইখনমান দেশত দেখা দিয়া দুৰ্ভিক্ষ আৰু পুষ্টিহীনতাৰ কাৰণবোৰ প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল। এই গৰীৱ জনসাধাৰণক কেনেকৈ এমুঠি ভাত দিব পৰা যায় আৰু লিংগ-বৈষম্য আঁতৰ কৰিব পৰা যায়, সেয়ে হল তেওঁৰ জীৱনৰ সাধনা, গৱেষণা। পিছত ইয়াক উত্তৰণ ঘটাই তেওঁৰ চিন্তা-চৰ্চা হল, কল্যাণ অৰ্থনীতি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিবিদ শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰত ৰত্ন বঁটা বিজয়ী
অসমীয়া জাতীয় অভিধান
অসমীয়া জাতীয় অভিধান এখন সামুদায়িক অভিধান । ইয়াত গোৱালপৰীয়া, কামৰূপী, দৰঙী আদি অসমীয়া ভাষাৰ সকলোবোৰ উপভাষা আৰু সিবোৰৰ ঠাল-ঠেঙুলিবোৰৰ শব্দবোৰো সংকলিত হৈছে। ইয়াত চৰ অঞ্চল অৰু চাহ বাগিচাৰ (চাদ্ৰী) ভাষাৰো বহু শব্দ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। এই অভিধানত জনজাতীয়, অনা-সংস্কৃতমূলৰ পৰা অহা শব্দবোৰও যথোচিত গুৰুত্ব পাইছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ‎ শ্ৰেণী:অভিধান
ভৃগুমুনি কাগয়ুং
ভৃগুমুনি কাগয়ুং (১৯৩৪-২০১১) এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক। তেখেতৰ জন্ম হয় ১৯৩৪ চনত শিৱসাগৰ জিলাৰ দিখৌমুখৰ আলিমুৰ মিচিং গাঁৱত।
আৰু চাওক
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:মিচিং জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি
ভৱানী জামাক্কালাম
ভৱানী জামাক্কালাম ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰাজ্যৰ এৰোড জিলাৰ ভৱানীত উৎপাদিত কম্বল আৰু দলিচাজাতীয় পণ্য। এই শিল্পয়ে ২০০৫-২০০৬ চনত ভাৰতৰ ভৌগোলিক নিদৰ্শন চিহ্ন হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
ইতিহাস
১৯ শতিকাৰ ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ লগত  প্ৰতিযোগিতাত বৰ্তি থাকিবলৈ ভাৰতীয় শিল্পী সকলে এক প্ৰকাৰৰ  নতুন ধৰণৰ পোছাক উদ্ভাৱন কৰে। ভৱানীৰ দৰ্জী সম্প্ৰদায়ৰ লোক  সকলে ৰঙীন  শকত সূতাৰ মাধ্যমত এই কম্বল তৈয়াৰ  কৰে। উৎপাদিত জামাক্কালামৰ  জনপ্ৰিয়তা  অন্যান্য ঐতিহ্যগত  শাড়ী আৰু পোছাকৰ সলনি এই জামাক্কালাম উৎপাদনে নেতৃত্ব বহন কৰে।
প্ৰকাৰ
ভৱানীত দুই ধৰণৰ জামাক্কালাম উৎপাদিত হয়। ভৱানী জামাক্কালামত বাকপাক চাদৰো উৎপাদিত হয়।
বিৱৰণ
পৰম্পৰাগত ভাবে জামাক্কালাম আত্মনিৰ্ভৰশীল শিল্পীসকলৰ ঘৰতে উৎপাদিত হয়। তাৰপিছত এই কম্বল প্ৰধান দৰ্জীৰ কাষত পঠিয়াই দিয়া। প্ৰধান দৰ্জীয়ে কম্বল পৰীক্ষা কৰি অন্যান্য কাৰিগৰৰ লগত যোগাযোগ কৰে। এই হস্ত নিৰ্মিত তাঁত বিক্ৰী কৰিবলৈ ব্যৱসায়ী সকলৰ কাষত পঠিয়াই দিয়া হয়। তাৰ পিছত ব্যৱসায়ী সকলে উৎপাদিত পণ্য নিকটবৰ্তী এলাকাসমুহত পঠিয়াই দিয়ে। প্ৰায় ১৫০০ শ্ৰমিক এই জামাক্কালামৰ উৎপাদনৰ লগত জড়িত তাৰে ভিতৰত দুই-তৃতীয়াংশ হল মহিলা ।
ভৌগোলিক অস্তিত্ব
২০০৫ চনত তামিলনাডু চৰকাৰে এই শিল্পক ভৌগোলিক অস্তিত্বৰ ইংগিত বহনকাৰী হিচাপে উপস্থাপন কৰে। ফলশ্ৰুতিত ২০০৫-০৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে জামাক্কালামক ভৌগোলিক অস্তিত্বৰ ইংগিত হিচাপে আনুষ্ঠানিক ভাবে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি শ্ৰেণী:বয়ন শিল্প
শিৱসাগৰ পুখুৰী
thumb|শিৱসাগৰ পুখুৰী আৰু [[শিৱসাগৰৰ শিৱদৌল|শিৱদৌল]] স্বৰ্গদেও শিৱসিংহৰ ৰাজত্ব কালত তেওৰ দ্বিতীয় গৰাকী কুৱৰীয়ে বৰৰজাৰ ৰাজদণ্ড হাতত লৈ সাগৰ সদৃশ শিৱসাগৰ পুখুৰী খন্দোৱাৰ কাৰ্য আৰম্ভ কৰিছিল৷ ১৬৫৫ শকৰ ১৮ জেঠত খনন আৰম্ভ হোৱা এই পুখুৰীৰ খনন সম্পূৰ্ণ হৈছিল একেটা বৰ্ষৰ ৬ বহাগত৷ পুখুৰীটোৰ সম্পূৰ্ণ মাটিকালি ১৯৪ পুৰা ২ বিঘা ২ কঠা ৬ লেচা৷ পুখুৰীটো আয়তকাৰ৷ গভীৰতা ২০ কিউবিক৷ চাং ৰুং ফুকনৰ বুৰঞ্জীমতে পুখুৰীটো দীঘে ২৯৭ বেও আৰু পথালিয়ে ১৮০ বেও৷
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য শ্ৰেণী:শিৱসাগৰ জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী শিৱসাগৰ পুখুৰী স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহৰ ৰাজত্বকালত বৰকুঁৱৰী বৰৰজা অম্বিকা কুঁৱৰীয়ে কলঞ্চু নামৰ সৰু জান এটাৰ পাৰতে বসবাস কৰি থকা কলঞ্চুপৰীয়া গোহাঁই সকলৰ গাঁৱত অৰ্থাৎ কলঞ্চুপৰীয়া বুঢ়াগোহাঁঞি বাৰীত স্বামী শিৱসিংহৰ নাম যুগমীয়া কৰিবৰ বাবে  এই পুখুৰী খন্দুৱাইছিল। (১৭৩৪  খ্ৰীষ্টাব্দ) ১৬৫৫ শকৰ  ১৮ জেঠত শিৱসাগৰ পুখুৰীৰ খনন কাৰ্য আৰম্ভ কৰা হৈছিল আৰু সম্পূৰ্ণ কৰা হৈছিল ১৬৫৬ শকৰ ব'হাগ মাহৰ ৬ তাৰিখে। (১৭৩৫ খ্ৰীষ্টাব্দত) এই শিৱসাগৰ পুখুৰী ৰাইজৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰে।বৰকুঁৱৰী বৰৰজা অম্বিকা কুঁৱৰী  স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহৰ দ্বিতীয় পত্নী আছিল। ১৭৩১ খ্ৰীষ্টাব্দত বৰৰজা ফুলেশ্বৰী  কুৱঁৰীৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ ভগ্নী অম্বিকাক বৰৰজা পাতিছিল। শিৱসাগৰ পুখুৰীটো পাৰৰে সৈতে মুঠ মাটিকালি ১৯৪ পুৰা ২ বিঘা ২ কঠা ৫ লোচা আৰু পানী ভাগৰ মাটিকালি ৯৭ পুৰা ২ বিঘা ২ কঠা । শিৱসাগৰ পুখুৰীৰ গভীৰতা ২০  কিউবিক। ৰাজকীয়ভাৱে  খন্দোৱা যিবিলাক  পুখুৰী ১০০(এশ)জন বৈদিক পুৰোহিতক আনি ধন-সোণ, দান-দক্ষিণা দি উৎসৰ্গা কৰোৱাইছিল সেই পুখুৰীবিলাকে সাগৰ আখ্যা পাইছিল। যিবিলাক পুখুৰী এশতকৈ কম বৈদিক ব্ৰাহ্মণ আনি উৎসৰ্গা কৰোৱাইছিল সেইবিলাকে পুখুৰী আখ্যা পাইছিল। শিৱসাগৰ পুখুৰীৰ চাৰিওটা পাৰক চাৰিওটা  নামেৰে নামাকৰণ  কৰা হৈছিল। সেইকেইটা হ'ল:- পূব পাৰৰ নাম চেৰেকাপাৰ, পশ্চিম পাৰৰ নাম কাঠপাৰ, উত্তৰ পাৰৰ নাম জয়াপাৰ, আৰু দক্ষিণ পাৰৰ নাম ঢুলীয়াপাৰ।
ভোডাফ'ন ভাৰত
পূৰ্বতে ভোডাফ'ন এছাৰ আৰু হাটচিছন এছাৰ নামেৰে প্ৰখ্যাত বৰ্তমানৰ ভোডাফ'ন ভাৰত দেশৰ তৃতীয় বৃহত্তম ম'বাইল সেৱা যোগানকাৰী প্ৰতিষ্ঠান। গ্ৰাহকৰ পৰিসংখ্যাৰ তথ্যৰ পৰা এয়াৰটে'ল আৰু ৰিলায়েন্স কমিউনিকেছনছৰ পিছতেই ভোডাফ'ন ভাৰতৰ স্থান। মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা প্ৰতিষ্ঠানটোৱে প্ৰায় সমগ্ৰ দেশতেই ম'বাইল দূৰসংযোগ সেৱা আগবঢ়ায়। নৱেম্বৰ ২০১১ ৰ তথ্য অনুসৰি দেশত বৰ্তমান ভোডাফ'নৰ গ্ৰাহকৰ সংখ্যা প্ৰায় ১৪৬.৮৪ মিলিয়ন (১৪.৬৮৪ কোটি)।
গ্ৰাহক ভুক্তিৰ পৰিসংখ্যা
ভ'ডাফন ভাৰতৰ মুঠ গ্ৰাহকৰ সংখ্যা : ১৪১,৫১৯,৮৪০, অৰ্থাৎ ই সমগ্ৰ দেশৰ মুঠ ম'বাইল গ্ৰাহক সংখ্যা ৬৫৭,১৫৮,০১৩ৰ ২২.৪৪%।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:দূৰসংযোগ শ্ৰেণী:কোম্পানী
যোৰহাট (লোকসভা সমষ্টি)
বিধানসভাৰ সমষ্টিসমূহ
যোৰহাট লোক সভা সমষ্টিত তলত উল্লিখিত বিধান সভা সমষ্টিসমূহ আছে :
আৰু চাওক
শ্ৰেণী:অসমৰ লোক সভাৰ সমষ্টি শ্ৰেণী:যোৰহাট জিলা
গজেন বৰুৱা
গজেন বৰুৱা এজন অসমীয়া নৃত্যশিল্পী আৰু সাংস্কৃতিক কৰ্মী। ১৯১৫ চনত শোণিতপুৰ জিলাৰ তেজপুৰ মহকুমাৰ জামুগুৰিহাটৰ ডেকাসুন্দৰ গাঁৱত গজেন বৰুৱাৰ জন্ম হয়। নৃত্যশিল্পীৰূপে তেখেত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত সমাদৰ লাভ কৰিছিল। জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ সান্নিধ্য লাভ কৰাৰ লগতে তেখেতে প্ৰথম অসমীয়া কথাছবি "জয়মতী"ত অভিনয় কৰিছিল। বিশাল সাংস্কৃতিক অৱদানৰ বাবে তেখেতক 'শোণিতকোঁৱৰ' উপাধিৰে অলংকৃত কৰা হৈছিল।
কৰ্ম জীৱন
১৯৩৫ চনৰ শেষৰফালে নিজৰ পৰিয়াল আৰু বন্ধু-বান্ধৱৰ অজ্ঞাতে ঘৰৰ পৰা হঠাৎ ওলাই গৈ গজেন বৰুৱাই কলিকতাৰ শান্তিনিকেতনত উপস্থিত হৈ চিত্ৰাংকনৰ শিক্ষা লয়। তাৰপিছত কলিকতা এৰি লাহোৰৰ 'কেপিটেল চিনে ষ্টুডিঅ'ত সহকাৰী শিল্পী হিচাপে বৰুৱাই যোগদান কৰে আৰু সেই প্ৰতিষ্ঠানতে চিত্ৰকলাৰ এটা বিশেষ পাঠ্যক্ৰমো সম্পূৰ্ণ কৰে। পিছত লাহোৰ এৰি দিল্লীলৈ আহি বিখ্যাত নৃত্যবিদ গোপালকৃষ্ণনৰ লগত কাম কৰে। সত্ৰীয়া নৃত্যৰ লাস্যময়তাত সন্মোহিত হৈ গোপালকৃষ্ণনে বৰুৱাক তেওঁৰ "অৰিয়েণ্টেল বেলেট" নামৰ নৃত্য দলত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে আৰু এই নৃত্যদলৰ পৰাই তেওঁ এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয় মানবিশিষ্ট নৃত্যশিল্পী হিচাপে সমাদৃত হয়। দিল্লীত থকা সময়ছোৱাৰ ভিতৰত বিশ্ববিশ্ৰুত ফৰাচী নৃত্যপটীয়সী লা মেৰীৰ সৈতে বৰুৱাৰ সংযোগ ঘটে। পিছত মেৰীয়ে তেওঁৰ নৃত্যদলৰ লগত বৰুৱাক আদৰি লয় আৰু লাহোৰ, কৰাচী, বোম্বে, বৰোডা, ভূপাল, দিল্লী, কলিকতা, ঢাকা আদি ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
লা মেৰী ফ্ৰান্সলৈ যোৱাৰ পিছত বৰুৱাই মাদ্ৰাজলৈ গৈ বিশ্বনাথন আৰু মাধৱ মেননৰ দৰে প্ৰসিদ্ধ নৃত্যবিদৰ ওচৰত কথাকলি আৰু অন্যান্য দক্ষিণ ভাৰতীয় নৃত্যধাৰাৰ চৰ্চা কৰে। ইয়াৰ পিছত চল্লিশৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে "নটৰাজৱসী" নৃত্যদলত যোগদান কৰি অসমীয়া লোকনৃত্য আৰু সত্ৰীয়া নৃত্য পৰম্পৰাক ভাৰতৰ বাহিৰলৈ লৈ যোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে। এই অনুষ্ঠানৰ মাধ্যমেৰে তেওঁ ৰেংগুন, থাইলেণ্ড, ছিংগাপুৰ, হানয়, বলিভিয়া আৰু ভূটানৰ নানান ঠাইত নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। বিদেশ ভ্ৰমণৰ পিছত জব্বলপুৰত নিজাববীয়াকৈ এখন সংগীত বিদ্যালয় খুলি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সহযোগত এটা নতুন নাট্যদলৰ গঠন কৰে।
সাংস্কৃতিক জীৱন
সৰু কালৰে পৰা জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ শিল্প-চেতনা আৰু কৰ্ম আঁচনিয়ে বৰুৱাক গভীৰভাৱে আকৃষ্ট কৰে আৰু তেওঁলোকৰ সান্নিধ্য আৰু সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ লগে লগে বৰুৱাৰ সন্মুখত সৃষ্টিশীল প্ৰতিভা প্ৰকাশৰ পথ উন্মোচিত হৈ পৰে। তেওঁৰ সুন্দৰ চেহেৰা আৰু মধুৰ আচৰণৰ বাবে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক মুগ্ধ কৰে। সেয়ে প্ৰথম অসমীয়া কথাছবি জয়মতীৰ "ৰাজকোঁৱৰ"ৰ চৰিত্ৰাভিনয়ৰ বাবে বৰুৱাক নিৰ্বাচন কৰে। বৰুৱাৰ সফল চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ আৰু তেওঁৰ জাপি নৃত্যই জয়মতীৰ জয়যাত্ৰাত এক যোগাত্মক মাত্ৰা প্ৰদান কৰে। ১৯৪৪ চনত বৰুৱাদেৱে কলিকতাত 'কামৰূপ কলা ভৱন' নামেৰে এটি নৃত্য-চৰ্চা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰি কামৰূপী, সত্ৰীয়া আৰু অন্যান্য জনগোষ্ঠীয় নৃত্য-শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰে। ১৯৪৬-৪৭ চনত তেওঁ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভালেমান ঠাইত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰাৰ উপৰিও জনগোষ্ঠীয় নৃত্য-কলাৰ পৰম্পৰাও আয়ত্ত কৰে।
৪০ৰ দশকৰ শেষৰফালে তেখেতে নিজৰ জন্মস্থান জামুগুৰি আৰু ইয়াৰ শ্ৰমজীৱী জনগণৰ গ্ৰাম্য চিন্তা-চেতনা, সমাজিক আচৰণ, ৰীতি-নীতি, পৰম্পৰাগত কৰ্মকাণ্ডৰ প্ৰতি আগ্ৰহাম্বিত হয়। ঘৰলৈ আহিয়েই "কৃষ্টি বিকাশ কেন্দ্ৰ" নামৰ অনুষ্ঠান খুলি ভালেসংখ্যক যুৱক-যুৱতীক অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ উপৰিও ৰাজ্যৰ বিভিন্ন ঠাইত নৃত্য-গীত পৰিৱেশন কৰে। জামুগুৰীহাটত "বাপুজী ভৱন ৰংগমঞ্চ"ৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰি থৈ যোৱা ব্যক্তিজনে জীৱনৰ শেষত ১৮-২০ বছৰ বৰুৱাদেৱে শংকৰী নাট-ভাওনা সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰা বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰিবলৈ সমস্ত চিন্তা-ভাৱনা আৰু কৰ্ম নিয়োজিত কৰে। তেওঁ বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ বাবে থলী নিৰ্মাণৰ লগতে সুন্দৰ পট আঁকি উলিওৱাৰ লগতে বাৰেচহৰীয়া ভাওনাৰ আধ্যাত্মিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক, নন্দনতাত্তিক মূল্যায়ন সম্পৰ্কীয় ভালেমান তথ্যগধূৰ নিবন্ধ লিখি ইংৰাজী আৰু হিন্দী ভাষাত সৰ্বভাৰতীয় শীৰ্ষস্থানীয় সংবাদ-পত্ৰত প্ৰকাশ কৰি ভাৰতৰ ভিতৰে-বাহিৰে বিশ্বৰ এই সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাক জনাজাত কৰি তুলিলে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া নৃত্যশিল্পী
চ্যু-কা-ফা
চাও-লুং চ্যু-কা-ফা (Chao-Lüng Siu-Ka-Fa, ৰাজত্বকাল: ১২২৮-১২৬৮) অসম ৰাজ্য বা মুঙ দুন চুন খামৰ প্ৰথমজন চাওফা তথা চীনৰ  দেহঙৰ(ᥖᥬᥳ ᥑᥨᥒᥰ/德宏州) ৰাজকোঁৱৰ আছিল, আৰু আহোম সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। বৃহৎ মুং মাও-লুংৰ দেহ'ঙ ৰ টাই নুৱা বংশৰ ৰাজকোঁৱৰ চ্যু-কা-ফাই পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ আহি ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত সৌমাৰ পীঠত অসম ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু ১২৫৩ চনত চে ৰাই দ'য়ত স্থায়ীকৈ ৰাজধানী পাতে। চ্যু-কা-ফাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা সাম্ৰাজ্যই ৬১০ বছৰ ধৰি সমগ্ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যাকাজোৰা আহোম সাম্ৰাজ্যৰ ভেটি প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই সময়ছোৱাত অসমত বাস কৰা সকলো জাতি-জনজাতিকে তেওঁ একত্ৰিত কৰে। সেয়ে বৰ অসম গঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত অসম তথা অসমীয়া জাতিৰ বাবে চ্যু-কা-ফাৰ অৱদান সৰ্বস্ব। এনে কাৰণতে তেওঁৰ নামৰ আগত চাও-লুং  (চাও: ঈশ্বৰ, লুং: মহান) ব্যৱহাৰ হ'বলৈ ধৰে।
মং মাওত থকাৰ সময়
খ্ৰীষ্টীয় অষ্টম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে টাই যুৱৰাজ পি-লকুৱে ছখন ক্ষুদ্ৰ ৰাজ্য জয় কৰি একত্ৰিত কৰে। ফলত টাই ৰাজ্য মূঙ নান-চাও (南詔) বৃহৎ সাম্ৰাজ্যত পৰিণত হয়। এই সাম্ৰাজ্যৰ পৰিধি ভাৰতৰ মগধ পৰ্যন্ত বিস্তৃত আছিল। লগতে ব্ৰহ্মদেশৰ উত্তৰ ভাগ আৰু কামৰূপৰ কিছু অংশত এই সাম্ৰাজ্য অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। এই সাম্ৰাজ্য কালক্ৰমত ভাগি পুনগঠিত হৈ মুঙ-ৰি-মুং-ৰামৰাজ্যত পৰিণত হয়। চীনদেশৰ য়ুন্নান প্ৰদেশৰ দক্ষিণ-পশ্চিমৰ কিছু অংশ, ওপৰৰ ব্ৰহ্মদেশ আৰু থাইলেণ্ডৰ কিছু অংশ সামৰি এই ৰাজ্য গঠিত হৈছিল। পূৰ্বতে এই ঠাই জনশূন্য আছিল। এই জনশূন্য ঠাইলৈ প্ৰব্ৰজন কৰি অহা টাই মংগোলীয়সকলৰ নায়ক আছিল খুনলুং আৰু খুনলাই নামৰ দুজন ভাই-ককাই। খুনলুঙে ভায়েকক মুঙ-খু-মঙ্-য়াও নামৰ পৃথক ৰাজ্য এখন প্ৰতিষ্ঠা কৰি দি নিজে মুঙ-ৰি-মুং-ৰামৰ ৰজা হয়।
খুনলাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা মুঙ-ৰি-মুং-ৰাম ৰাজ্যৰে চাও চাং-মুনৰ পুত্ৰ চাও-চাং-ন্যেউৱে দক্ষিণ দিশৰ ৰাজ্য মাও-লুং জয় কৰিবলৈ যুদ্ধ যাত্ৰা কৰে। কিন্তু যুদ্ধৰ বাবে প্ৰস্তুত নথকাত মাও-লুঙৰ ৰজা খুন-পাং-খামে নিজ ভনীয়েক নাং-ম'ঙ ব্ল'ক-খাম-ছেনক চাও-চাং-ন্যেউলৈ বিয়া দি সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়। পিছত চাও-চাং-ন্যেউক মাও-লুঙৰ কৰতলীয়া ৰজা পাতি চাও-ফা (ৰজা) উপাধি দিয়ে। নাং-ম'ঙ ব্লক-খাম-ছেনক গৰ্ভত চাও-চাং-ন্যেউৰ তিনি সন্তানৰ জন্ম হয়। চ্যু-জৎ-ফা, চ্যু-খাম-ফা আৰু কনিষ্ঠ চ্যু-কা-ফা। চ্যু-কা-ফাৰ জন্মৰ আগতে মাক আহি পিতৃগৃহত আছিল বাবে প'-থাওয়েকৰ ঘৰতে চ্যু-কা-ফাৰ জন্ম হৈছিল। চ্যু-কা-ফাই ১৯ বছৰ কাল নিছায়েক খুন-পাং-খামৰ ঘৰত আছিল আৰু জন্মৰ পৰা চফল ডেকা বয়সলৈকে পিতৃৰ ৰাজ্যলৈ যোৱা নাছিল। ১২২০ চনত খুন-পাং-খামৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁৰ দুই পুত্ৰই পেহাক চাও-চাং-ন্যেউৰ ৰাজ্য অধিকাৰ কৰে। এই যুদ্ধত চ্যু-কা-ফাৰ ডাঙৰ ককায়েক ছুজৎ ফাক বধ কৰা হয়। পিছত মাও-লুংৰ ৰজাই চ্যু-কা-ফাক ম'ঙ-মিৎ-কুপ-ক্লি-নয়ৰ ৰজা নিয়োগ কৰে। এনেদৰে তলতীয়া ৰজা হিচাপে ১৮ বছৰ কাল থকাৰ পিছত এখন স্বাধীন ৰাজ্যৰ কথা ভাবি চ্যু-কা-ফাই গোপনে জা-যোগাৰ আৰম্ভ কৰে। এই সময়তে জুন-লুং নামৰ আন এখন ৰাজ্য জয় কৰিবৰ বাবে মাও-লুঙৰ ৰজা ছু-খান-ফাই চ্যু-কা-ফাক সহায় কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনালে। কিন্তু চ্যু-কা-ফাই সহায় নকৰাত তেওঁক বন্দী কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল। কিন্তু চ্যু-কা-ফাই নিজৰ মাতুল পক্ষীয় ভাইৰ লগত যুদ্ধ নকৰি ৰাজ্য ম'ঙ-মিৎ-কুপ-ক্লি-নয় পৰিত্যাগ কৰে আৰু নতুন ঠাইৰ সন্ধানত যাত্ৰা কৰে।
অসমলৈ আগমন
চ্যু-কা-ফাই নতুন ৰাজ্যৰ সন্ধানত যাত্ৰা কৰাৰ সময়ত প্ৰথম অৱস্থাত সৰু ককায়েক ছু-খাম-ফাৰ নৰা ৰাজ্যত কিছুদিন আশ্ৰয় লয়। স্বৰাজ্য এৰি অহাৰ সময়ত চ্যু-কা-ফাই লগত ইষ্টদেৱতা চুমদেউ, মংগল চোৱাত ব্যৱহাৰ কৰা কুকুৰা চৰাই, তিনিগৰাকী ৰাণী- আই মে চাও লো, নাংচেন-চুম-ফা আৰু য়িলো-কে-চি-চুম-ফা, দুজন পাত্ৰ মন্ত্ৰী, পাঁচজন কোঁৱৰ,, চাৰিজন ৰাজপুৰোহিত, দুজন বাইলুং আহিছিল। লগতে ১০৮০ সৈনিক, ৩০০ ঘোঁৰা, খাম, পেং নামৰ এটা দঁতাল হাতী আৰু এজনী মাখুন্দী হাতী। ককায়েক ছু-খাম-ফাই চ্যু-কা-ফাক নৰা ৰাজ্যৰ দক্ষিণ-পশ্চিম দিশে থকা দেশখন জয় কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। চ্যু-কা-ফাই মাকৰ লগত নিছায়েকৰ ৰাজ্যত থাকোঁতেই নিছায়েকৰ পুত্ৰ কোঁৱৰ চাম-লুং-ফাই সৌমৰপীঠলৈ যুদ্ধাভিযান চলাই ১২১৫ খ্ৰীষ্টাব্দত মণিপুৰ আৰু কাছাৰৰ কিছু অংশ অধিকাৰ কৰিছিল। এই অভিযানৰ বিষয়ে চ্যু-কা-ফাই সকলোখিনি জানিছিল। সেয়ে তেওঁ সৌমাৰ বা মুহ-দুন-চুন-খাম জয় কৰাটোকে নিশ্চিত কৰে। সেয়ে চ্যু-কা-ফাই নৰা ৰাজ্যৰ পৰা হংকং উপত্যাকাৰে পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ আহে।
১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দৰ আঘোণ মাহৰ ১৬ তাৰিখে চ্যু-কা-ফাই সৌমাৰপীঠৰ টি-পাম (টি-ঠাই, পাম-চাপৰি)ত বুঢ়ীদিহিঙেৰে উজাই আহি উপস্থিত হয় আৰু ইয়াতেই তেওঁ নতুন এখন স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰৰ সোপান ৰচনা কৰে। আহোম সকলৰ প্ৰথম ৰাজধানী খামজাং নামৰ ঠাইত পাতিছিল। আহোম গণনা অনুসৰি লাকনি তে কাও চন্দ্ৰবৰ্ষত (Lunaryear) উক্ত ঠাইত ৰাজধানী পাতিছিল। দ্বিতীয় ৰাজধানী নামৰূপত পাতিছিল আৰু দাপ ৰাও চন্দ্ৰবৰ্ষত (Lunaryear) নামৰূপ এৰিছিল। মৌঙ ক্লাঙ খ্ৰূ (অসমীয়াত অভয়পুৰত) প্ৰায় পাঁচবছৰ ৰাজধানী পাতি আছিল। তাত খুঁত চি ঙা, ৰাংমুত , তাওছা , কা ৰাও , কাপ মিত মুঠ পাঁচটা চন্দ্ৰবৰ্ষ (Lunaryear) ৰাজধানী হিচাপে থাকে। পঞ্চমখন ৰাজধানী আছিল হা-বুঙ, তাতে দাপ কাও, ৰাই-ছেও , মুঙ প্লাও আদি চন্দ্ৰবৰ্ষ (Lunaryear) ৰাজধানী হৈ থাকে। হাবুঙত বানপানীয়ে আমনি দিয়াত দিহিং নৈৰে ভটিয়াই গৈ দিখৌমুখ পায় আৰু ইয়াৰ পৰা দিখৌ নৈৰে উজাই দৰিকা আৰু নামদাং নৈ অতিক্ৰম কৰি চন্তকত উপস্থিত হয়। চন্তকত দুবছৰ থাকি পুনৰ দিখৌৰে ভটিয়াই শিমলুগুৰি পালেগৈ। ইয়াত কিছু দিন থাকি চ্যু-কা-ফাই কাষৰীয়া অঞ্চলবোৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰে আৰু তেওঁলোকৰ লগত সহৃদয়তা স্থাপন কৰি নিজৰ ৰাজ্যৰ সীমা বহলাই নিয়ে। পিছত শিমলুগুৰিৰ পৰা অলপ দূৰত থকা পাহাৰীয়া ওখ ঠাইত ৰাজধানী পাতি থিতাপি লয়। এই ওখ ৰাজধানীখনৰ নাম দিয়ে চে-ৰাই-দয় (চে- নগৰ, ৰাই- জিলিকি থকা, দয়- পৰ্বত) অৰ্থাত পৰ্বতৰ ওপৰত জিলিকি থকা নগৰ। পিছলৈ মুখ বাগৰি চে-ৰাই-দয় চৰাইদেউত পৰিণত হয়। অতি বীৰত্ব আৰু বিচক্ষণতাৰে চ্যু-কা-ফাই ৩৯ বছৰ ৪ মাহ ১৪ দিন ৰাজত্ব কৰি বিশাল আহোম সাম্ৰাজ্যৰ পাতনি মেলে।
তি-পাম
দৈ-কাও-ৰাং বা পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ আহি সৌমাৰপীঠত ছৗ-কা-ফাই আহোম ৰাজত্বৰ প্ৰথম ৰাজকাৰ্য আৰম্ভ কৰিছিল। প্ৰথমে ছৗ-কা-ফাই তি-পামত তিনিবছৰ কটালে। তেখেতে তি-পামত খেতি কৰি ভঁৰাল বান্ধিলে।
উল্লেখযোগ্য যে সেই সময়ত এই মুলুকৰ মানুহে কেৱল আহু খেতি হে কৰিব জানিছিল। ছৗ-কা-ফাই উন্নত কৃষি পদ্ধতিৰে বিপ্লৱ সূচনা কৰিলে। এই ঠাইৰ বাসিন্দা সকলে কঠীয়া নপৰাকৈ বাম মাটিত আহু কৰিছিল। ছৗ-কা-ফাই সাপ- বেঙৰ ৰাজ্য হৈ পৰি থকা পিটনি গেৰেকণি চাফা কৰি দ মাটিত শালি খেতি কৰিলে। দ পিটনি গুচাই কৰা শালি খেতি নদন বদন হৈছিল। তাকে দেখি বাকী মানুহবোৰে তবধ মানিলে। ছৗ-কা-ফাই সূচনা কৰা এই কৃষি পদ্ধতিয়ে অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰত ব্যাপক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিলে। তাই সকলৰ এই 'কৃষি অৰ্থনীতি'য়ে এখন ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰাত তাইসকলক ব্যাপকভাবে সহায় কৰিলে। কাৰণ তাইসকলৰ এই চমৎকাৰ কাৰ্যই সেই সময়ৰ খিলঞ্জীয়া মানুহখিনিক বাৰুকৈয়ে আকৃষ্ট কৰিলে আৰু কালক্ৰমত তেওঁলোকে তাই মানুহৰ 'তলত' কাম কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰিলে। এইবোৰৰ লগতে ছৗ-কা-ফাৰ 'সাম্য আৰু মৈত্ৰী নীতি'য়েও বহু পৰিমাণে প্ৰভুত্ব স্বীকাৰ কৰি লোৱাত বিশেষভাৱে অৰিহণা যোগালে। বৰাহীসকলৰ বহুতেই এনেদৰে কোৱা-মেলা কৰিলে যে " এই ৰজা প্ৰজাখন আহি আমাক ছলেৰে ৰণুৱা কৰি লোৱা স্বতেও আমাৰ বেয়া লগা নাই বৰং এইদৰে খাটি-লুটি অহা যোৱাকৈ থাকিবৰহে মন যায়। "
ছৗ-কা-ফাৰ  আগৰ অভিযানকাৰী ছাম-লুং-ফাই এই মুলুকত জয় কৰি যোৱা অঞ্চলসমূহৰ প্ৰজাসকলৰ পৰা কৰ কাটল সংগ্ৰহ কৰিছিল। নগা, মৰাণ, বৰাহী,  চুতীয়া আদি প্ৰজাসকলৰ পৰা কৰ আদায় কৰিবলৈ ছাম-লুং-ফাই ইয়াত তিনিজন কৰতোলা বিষয়া পাতি থৈ গৈছিল। তেওঁলোকে নিয়মিয়াকৈ মাওছান ৰাজ্যলৈ কৰ পঠিয়াই আছিল। কিন্তু ছৗ-কা-ফা অহাত বিষয়া সকলে ছৗ-কা-ফাকে কৰ শোধাবলৈ ল'লে। ছৗ-কা-ফাই তেতিয়া তেওঁলোকক যথাযোগ্য উপাধি প্ৰদান কৰিলে। পুৰণি বিষয়াই ছৗ-কা-ফাই সহায় কৰিলত তেখেতে বিষয়া কৰ্মচাৰী নিয়োগ কৰি অসমত আহোম ৰাজত্বৰ সূচনা কৰিলে।
অভয়াপুৰ-হাবুং
তিপামত তিনি বছৰ কাল থকাৰ পাছত দিহিং নৈৰ বানপানীয়ে আমনি কৰাত ছৗ-কা-ফা অভয়াপুৰলৈ ভটিয়াই গ'ল। অভয়াপুৰত তিনি বছৰ  থাকি সুচল নাপাই শালগুৰিলৈ ভটিয়ালে। ইয়াৰ পিছতে ভটিয়ালে হাবুঙলৈ। তেতিয়া দিহিং আৰু লুইতৰ মাজৰ অঞ্চলটোৱেই আছিল হাবুং। বৰ্তমান সোৱণশিৰি আৰু লোহিত নদীৰ ঠাইখিনিয়েই হাবুং। বৰ্তমান সোৱণশিৰি আৰু লোহিত নদীৰ ঠাইখিনিয়েই হাবুং। হাবুঙত চাৰি পাচঁ বছৰ থাকি লুইতৰ বানপানীৰ অত্যাচাৰত ছৗ-কা-ফা দিখৌ নদী পালেহি। তেখেতে দিখৌ নাম দিলে খে-নাম-চাউ অৰ্থাৎ নিৰ্মল পানীৰ নৈ। সেই সময়ত দিখৌ লুইতত পৰাৰ সলনি দিহিঙতহে পৰিছিল। দিখৌৰ পাৰতো সুচল নেদেখি ছৗ-কা-ফাই দিখৌৱেদি উজাই দিলিহ নৈৰ মুখ পালেহি
শিমলুগুৰত থাকোঁতে ছৗ-কা-ফাই মৰাণ আৰু বৰাহী জাতিৰ মানুহক লগ পাইছিল।
চৰাইদেউ বা চে-ৰাই-দৈ
এওঁলোকৰ পৰা কোনোধৰণৰ আসৈ নাপাই শিমলুগুৰিৰ ভিতৰুৱা অঞ্চলবোৰলৈ সোমাই গৈ পৰ্যবেক্ষন কৰিলে। তাতে এটা পাহাৰ দেখি আগুৱাই গৈ পাহাৰটোত ১২৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দত নুনি গছৰ তলত দুটা ঘোঁৰা বলি দি দেওধাই পণ্ডিতৰ হতুৱাই পূজা কৰোৱাই স্থায়ী ৰাজধানী পাতিলে। এই ৰাজধানীয়েই চৰাইদেউ অৰ্থাৎ পৰ্বতত জিলিকি থকা নগৰ। এই চৰাইদেউ বা চে-ৰাই-দৈ হৈছে আহোমৰ প্ৰথম ৰাজধানী। অসম আৰু অসমীয়া জাতিৰ প্ৰথমজন অসমীয়াই স্থাপন কৰা ইতিহাসৰ জীয়া সাক্ষী।
চ্যু-কা-ফাৰ অৱদান
স্বৰ্গদেউ চ্যু-কা-ফাই টাই মংগোলীয় ভাষা-কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ লগত থলুৱা ভাষা-কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ সমন্বয় ঘ্টাত উৎসাহ যোগাইছিল। এই দূৰদৰ্শী বদান্যতাৰ ফলতেই টাই ভাষাৰ ঠাইত এক নতুন সমন্বয়ৰ ভাষা অসমীয়া ভাষা ৰাজকীয় ভাষা হৈ পৰিছিল। চ্যু-কা-ফাৰ আন এক বৃহৎ অৱদান হ'ল বুৰঞ্জী ৰচনা। স্বৰ্গদেউ চ্যু-কা-ফাই তেওঁৰ যাত্ৰা-পথত হোৱা সকলো ঘ্টনা আৰু দেউধাই-মহন-বাইলুং পণ্ডিতসকলক লিখিবলৈ কোৱাৰ পৰাই অসম বুৰঞ্জীৰ আৰম্ভণি বুলিব পাৰি। তেওঁ সমসাময়িক অসমত বসবাস কৰা আৰু ৰাজ্য শাসন কৰা মৰাণ, বৰাহী, কছাৰী, নগা, চুতীয়া আদি সকলো জাতি-জনগোষ্ঠীকে একত্ৰিত কৰি পৰস্পৰৰ মাজত বিবাহ আৰু খোৱা-বোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছিল। লগতে বিভিন্ন উপাধি প্ৰদান কৰি সকলো প্ৰজাকে ৰাজ্যশাসনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰি দিছিল। যাৰ ফলত অসমত শইকীয়া, বৰা, হাজৰিকা, বৰুৱা, ফুকন আদি নানান উপাধিৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু বামুণ, কলিতা, লালুং, কোচ সকলোৱে এই উপাধি লাভ কৰিছিল। সাতৰাজ মাৰি একৰাজ কৰা চাও-লুং চ্যু-কা-ফাই হ'ল যথাৰ্থভাৱে অসম আৰু অসমীয়াৰ পিতৃপুৰুষ আৰু বৃহত্তৰ অসমীয়া জাতিৰ জনক।
মৃত্যু
১২৬৮ চনত চ্যু-কা-ফাৰ মৃত্যু হয়।
চ্যু-কা-ফা দিৱস
বৰ-অসম গঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত চ্যু-কা-ফাৰ অৱদানলৈ শ্ৰদ্ধা জনাই ২ ডিচেম্বৰ তাৰিখটো সমগ্ৰ অসমবাসীয়ে ১৯৮৭ চনৰ পৰা 'অসম দিৱস' বা 'চ্যু-কা-ফা দিৱস' হিচাপে পালন কৰি আহিছে। ১২২৮ চনৰ ২ ডিচেম্বৰ (১৬ আঘোণ) তাৰিখে চাও-লুং চ্যুকাফাই পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ সৌমাৰ খণ্ডত ভৰি থোৱা ঐতিহাসিক দিনটোক চিৰস্মৰণীয় কৰি ৰখাৰ মানসেৰে ছৈখোৱা অঞ্চলৰ ভীমকান্ত বুঢ়াগোহাঁই নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে ১৯৭২ চনত আৰম্ভ কৰা এক প্ৰচেষ্টাৰ ফলত এই দিৱসৰ আৰম্ভণি হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:আহোম ৰাজবংশ শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
অসমৰ ৰাজনীতি
The political structure of Assam in India is headed by the ceremonial post of the Governor. He is assisted by a council of ministers, headed by the Chief Minister, who are members of the Assam Assembly. In recent years the Governor has become more powerful, especially because the last two Governors have been ex-Army generals and the Army is entrusted with anti-insurgency operations against ULFA and other armed groups.
The Assam legislative structure is unicameral and consists of the 126-member Assam Assembly. Members are elected for a period of 5 years. The Assam Assembly is presided over by the Speaker, who is generally a member of the ruling party.
লোকসভা
Assam sends 14 Member of Parliament(s) to the Lok Sabha.
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতি শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
নেফা
উত্তৰ-পূব সীমান্ত অঞ্চল বা নৰ্থ ইষ্ট ফ্ৰন্টিয়াৰ এজেন্সী (চমুকৈ নেফা) আছিল ব্ৰিটিছ শাসিত ভাৰতবৰ্ষৰ এক ৰাজনৈতিক সমষ্টি। ১৯৭২ চনলৈ ই সংযুক্ত ভাৰতবৰ্ষৰ অংশ হিচাপে থাকে আৰু পিছত অৰুণাচল প্ৰদেশৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ১৯৭৪ চনলৈ ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় শ্বিলঙত আছিল আৰু পিছত ইটানগৰলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল।
ইতিহাস
১৯১৪ চনত পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অবিভক্ত দৰং আৰু লখিমপুৰ জিলাৰ কিছু জনজাতি-প্ৰধান অঞ্চল পৃথক কৰি নৰ্থ-ইষ্ট ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট (এনইএফটি) গঠন কৰা হয়। প্ৰথমতে ইয়াক দুটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছিল: মধ্য আৰু পুব অংশ (১৮৮২ চনত গঠিত ডিব্ৰুগড় ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট আৰু দক্ষিণৰ কিছু অংশ সামৰি) আৰু পশ্চিম অংশ। প্ৰতিটো অংশ একোজন ৰাজনৈতিক বিষয়াৰ অধীনত আছিল। ১৯১৯ চনত মধ্য আৰু পুব অংশক শদিয়া ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট আৰু পশ্চিম অংশটোক বালিপাৰা ফ্ৰণ্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট হিচাপে নামাকৰণ কৰা হয়। ১৯৩৭ চনত ১৯৩৫ চনৰ ভাৰত চৰকাৰ আইনৰ অধীনত শদিয়া আৰু বালিপাৰা ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট আৰু লগতে অসমৰ লখিমপুৰ ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট (১৯১৯ চনতে গঠিত)-ক লগ লগাই অসম প্ৰদেশৰ বহিৰ্ভূত অঞ্চল নাম দিয়া হয়। ১৯৪৩ চনৰ এক নং অধিনিয়ম মতে (নৰ্থ-ইষ্ট ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট (আভ্যন্তৰীণ শাসন) অধিনিয়ম ১৯৪৩) শদিয়া আৰু লখিমপুৰ ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্টৰ কিছু অংশ থুপ খুৱাই টিৰাপ ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্ট গঠন কৰা হয়। ১৯৪৬ চনত বালিপাৰা ফ্ৰন্টিয়াৰ ট্ৰেক্টক আকৌ দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়: ছেলা উপ-অঞ্চল আৰু সুৱণশিৰি অঞ্চল।