cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ছৌ মুখা
ছৌ মুখা (Chhau mask) ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ পুৰুলিয়াৰ এক পৰম্পৰাগত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য। পুৰুলিয়া ছৌ নৃত্য আৰু ওড়িশা ছৌ নৃত্যৰ মাজৰ মুখ্য পাৰ্থক্য হৈছে মুখাৰ ব্যৱহাৰ। পুৰুলিয়া ছৌ নৃত্যত মুখাব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিন্তু ওড়িশাৰ ছৌ নৃত্যত মুখাৰ ব্যৱহাৰ নাই। ওড়িশাত মুখৰ অভিব্যক্তিক শৰীৰৰ চলাচল আৰু অংগী-ভংগীৰ সৈতে একত্ৰিত কৰা হয়। পুৰুলিয়াৰ ছৌ মুখা ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি তালিকাত পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে। পুৰুলিয়া ছৌ মুখাৰ মৌলিক পাৰ্থক্য হিচাপে মুখাটো অনন্য আৰু পৰম্পৰাগত।
ইতিহাস
বাঘমুণ্ডীৰ ৰজা মদন মোহন সিং দেৱৰ শাসনকালত ছৌ মুখা তৈয়াৰ কৰাৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ হৈছিল। ছৌ মুখাটো পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুলিয়া জিলাৰ পুৰণি নৃত্যপ্ৰকাৰৰ ছৌ নৃত্যৰ লগত জড়িত। ২০১০ চনত ছৌ নৃত্যক ইউনেস্কোৰ মানৱতাৰ অস্পৰ্শনীয় সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ প্ৰতিনিধি তালিকাত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছিল।
বিষয় আৰু শৈলী
পুৰুলীয়াৰ ছৌ নৃত্যত ব্যৱহৃত মুখা মুখ্যতঃ পৌৰাণিক চৰিত্ৰ যেনে মহিষাসুৰ-মৰ্দিনী, ৰাম-সীতা, ৰাম আৰু ৰাৱণ যুদ্ধ আদিক মূল বিষয়বস্তু হিচাপে নিৰ্মাণ কৰক হয়। কেতিয়াবা চাওঁতালি দম্পতীৰ মুখাও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মুখাটোৰ চাৰিওফালে পাখি আৰু অন্যান্য অলংকাৰেৰে অলংকৃত কৰা হয়। এই মুখাবোৰ প্ৰায় ২ ফুট সম্প্ৰসাৰিত অৱস্থাত থাকে। দেৱী দুৰ্গা, লক্ষ্মী] আৰু [[কাৰ্তিকৰ দৰে দেৱ-দেৱীসকলক চিত্ৰিত কৰিবলৈ মুখাবোৰ ৰঙীন ডাঠ হালধীয়া বা উজ্জ্বল কমলা ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বগা ৰং প্ৰায়ে ভগৱান শিৱ, গণেশ আৰু দেৱী সৰস্বতীৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মা কালীৰ বাবে ক'লা বা ডাঠ নীলা ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে কৃষ্ণ আৰু ৰামৰ কপালত তিলক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অসুৰবোৰ ক'লা বা ডাঠ সেউজীয়া ৰং কৰা হয় আৰু ডাঠ গোঁফ, ওলাই অহা দাঁত আৰু ডাঙৰ চকুৰ সৈতে ৰং কৰা হয়।
নিৰ্মাণ
ছৌ মুখাবোৰ সূত্ৰধাৰ সম্প্ৰদায়ৰ শিল্পীসকলে তৈয়াৰ কৰে। বিভিন্ন পৰ্যায়ৰ মাজেৰে যায় মুখা তৈয়াৰ কৰা হয়। কোমল কাগজৰ ৮–১০টা স্তৰ, পাতল আঠাত নিমজ্জিত, বোকাৰ ছাঁচটো সূক্ষ্ম ছাই পাউডাৰেৰে ধূলি দিয়াৰ আগতে সাঁচত এটাৰ পিছত এটা লগোৱা হয়। মুখৰ বিশেষত্ববোৰ মাটিৰে নিৰ্মিত। বোকা আৰু কাপোৰৰ এটা বিশেষ স্তৰ প্ৰয়োগ কৰা হয় আৰু মুখাবোৰ সূৰ্যৰ তাপত শুকুৱাই লোৱা হয়। ইয়াৰ পিছত, সাঁচটো পলিচ কৰা হয় আৰু সাঁচৰ পৰা কাপোৰ আৰু কাগজৰ স্তৰবোৰ পৃথক কৰাৰ আগতে দ্বিতীয় বাৰ সূৰ্যৰ তাপত শুকোৱা হয়। নাক আৰু চকুৰ বাবে ফুটা শেষ আৰু ড্ৰিলিং কৰাৰ পিছত প্ৰয়োজন অনুসৰি ৰং আৰু বিভিন্ন সামগ্ৰীৰে সজোৱা হয়।
স্বীকৃতি
ছৌ মুখা বাণিজ্য সম্পৰ্কীয় বৌদ্ধিক সম্পত্তি অধিকাৰ (ট্ৰিপছ) চুক্তিৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতিৰ অধীনত সুৰক্ষাৰ বাবে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে। ২০১৮ চনৰ ২৮ মাৰ্চ তাৰিখে ইয়াক ভাৰত চৰকাৰৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি আইন, ১৯৯৯ৰ অধীনত পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে। ভাৰত চৰকাৰে ২০১৭ চনত ছৌ মুখাক ডাক টিকটত প্ৰদৰ্শিত কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভৌগোলিক স্বীকৃতি শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ শ্ৰেণী:হস্তশিল্প
কিৰিত প্ৰদ্যুৎ দেৱ বৰ্মন
কিৰিত প্ৰদ্যুৎ মাণিক্য দেৱ বৰ্মন বাহাদুৰ (Kirit Pradyot Manikya Deb Barman Bahadur) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিক। বৰ্তমান তেওঁ ত্ৰিপুৰা ৰাজ পৰিয়ালৰ মুখীয়াল আৰু ১৮৬ তম ৰজা (নামধাৰী)। তেওঁ দিল্লীত জন্ম হৈছিল, আৰু বৰ্তমান তেওঁ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ আগৰতলাৰ বাসিন্দা। তেওঁ দ্য নৰ্থইষ্ট টুডে'  (TNT-The Northeast Today) নামৰ বাৰ্তালোচনীখনৰ সম্পাদক হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। বৰ্তমান তেওঁ দ্য ইণ্ডিজেনাছ প্ৰগ্ৰেছিভ ৰিজিয়'নেল এলায়েন্স (চমুকৈ TIPRA)-ৰ অধ্যক্ষ।
পদবী
প্ৰদ্যুৎ মাণিক্যই বৰ্তমান আৰু পূৰ্বতে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা পদবীসমূহ হৈছে:
ৰাজনীতি, সংবাদ মাধ্যম আৰু ক্ৰীড়া
প্ৰদ্যুৎ দেৱ বৰ্মনে দ্য নৰ্থইষ্ট টুডে'  নামৰ বাৰ্তালোচনীখন আৰম্ভ কৰিছিল। আলোচনীখন মূলতঃ উত্তৰ পূব ভাৰতৰ পাঠকসকলৰ উদ্দেশ্যে প্ৰচাৰিত হৈছিল। ইয়াৰ পাঠকৰ সংখ্যা প্ৰায় ১,০০০,০০০ আছিল বুলি জনা যায়। তেওঁ দ্য ইণ্ডিজেনাছ প্ৰগ্ৰেছিভ ৰিজিয়'নেল এলায়েন্স (TIPRA) নামৰ আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক মঞ্চত অধিক মনোনিৱেশ কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে ২০১৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত আলোচনীখনৰ সম্পাদক পদ ত্যাগ কৰাৰ লগ্গতে ইয়াৰ ব্যৱস্থাপনাও বিক্ৰী কৰে। তেওঁ সেনাবাহিনীৰ বিশেষ অধিকাৰ আইন (AFSPA)-ৰ এজন সৰৱ সমালোচক। তেওঁ এগৰাকী সুবক্তাও আৰু বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়ত নিজৰ বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ হাৰ্ভাৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰদান কৰা বক্তৃতা উল্লেখনীয়।
নাম্বি নাৰায়ণন
'''এছ. নাম্বি নাৰায়ণন''' (S. Nambi Narayanan; জন্ম: ১২ ডিচেম্বৰ, ১৯৪১) এগৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী তথা এৰ'স্পেছ অভিযন্তা। ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাত তেওঁ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ প্ৰাধিকাৰী হিচাপে ক্ৰায়'জেনিক্স বিভাগৰ দায়িত্বত আছিল। ১৯৯৪ চনত চোৰাংচোৱাগিৰিত মিছাকৈ তেওঁক অভিযুক্ত কৰা হৈছিল যাৰ বাবে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। ১৯৯৬ চনত চি বি আই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে থকা অভিযোগ বৰ্খাস্ত কৰে আৰু ১৯৯৮ চনত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে তেওঁ দোষী নহয় বুলি ঘোষণা কৰে। ২০১৯ চনত তেওঁক ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰা হয়।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিযন্তা শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহাকাশ গৱেষণা সংস্থাৰ লগত জড়িত ব্যক্তি
১১ ছেপ্টেম্বৰ
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ছেপ্টেম্বৰ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
নংশ্বাবা
নংশ্বাবা (Nongshaba) বা কংলাশ্বা পাৰম্পৰিক মণিপুৰী লোকধৰ্ম সনামহীৰ লগতে মণিপুৰী পৌৰাণিক কাহিনীত সিংহসদৃশ ড্ৰেগন ঈশ্বৰ।  তেওঁক নিংথৌজা ৰাজবংশৰ লগতে মইলাং ৰাজবংশ মানুহে উপাসনা কৰে। তেওঁক অনাদিকালৰ পৰা কংলেইপাকত (বৰ্তমানৰ মণিপুৰ) উমাং লাই বা পৱিত্ৰ বনাঞ্চলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত দেৱতাসকলৰ ভিতৰত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হিচাপে উপাসনা কৰা হয়। নংশ্বাবাৰ এযোৰ বিশাল মূৰ্তি এতিয়াও মণিপুৰৰ কংলা প্ৰাসাদৰ ভিতৰত আছে। নংশ্বাবা দেৱতাক মণ্টক গাওঁবাসীয়ে বিশেষকৈ গ্ৰীষ্মকালত দীৰ্ঘ জীৱনৰ আশিস বিচাৰি পূজা-উপাসনা কৰে।
নংশ্বাবাক মণিপুৰ চৰকাৰৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীকত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
ইতিহাস
নংশ্বাবাক দুজন মানুহে মইৰাঙৰ পৰা নিংথৌজা ৰাজবংশৰ ৰাজ্যলৈ আনিছিল। ৰজা খাগেম্বাই তেওঁৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত মন্দিৰ এটা নিৰ্মাণ কৰি পূজা কৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজত্বকালতেই ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতাত নংশ্বাবাৰ গুৰুত্ব আৰু জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছিল।
পৌৰাণিক কাহিনী
মণিপুৰী পৌৰাণিক কাহিনীত তেওঁ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ স্ৰষ্টা আটিংকোক মাৰু চিদাবাৰ তিনিজন পুত্ৰৰ ভিতৰত এজন। তেওঁ লাইনিংথৌ সনামাহী আৰু পাখংবৰ ভাতৃ।
নংশ্বাবা লাইহুই পুয়া বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ গৰাকীৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ নংশ্বাবা বা কংলাশ্বাৰ বিষয়ে লিখা এখন মেইতেই মণিপুৰী শাস্ত্ৰ। তেওঁক "থলবু চিংলেন নংদাই নিংথৌ" বুলিও জনা যায়। তেওঁক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টিত অৱদান আগবঢ়োৱা বা এক মহান ভূমিকা লোৱা বুলি কোৱা নহয়। এই বিশাল কামটো সম্পাদন কৰোঁতে তেওঁৰ ডাঙৰ ভায়েক আচিবাক সহায় কৰা বুলিও কোৱা নহয়।
তেওঁৰ দুয়োগৰাকী ভাতৃৰ দৰে তেওঁ মেইতেই মণিপুৰী পাৰম্পৰিক লোকধৰ্মত ওখ স্থান দখল নকৰে। অৱশ্যে পিছলৈ ক্ৰমান্বয়ে মণিপুৰী ৰজাসকলে ৰাজকীয় চৌহদত তেওঁৰ নামত মন্দিৰ উৎসৰ্গা কৰিছিল। তেওঁৰ সৰু ভায়েক পাখাংবৰ দৰে নংচাবাৰ কোনো মানৱ বংশধৰ নাই। পাখংব লাইহুই আৰু সনামাহী লাইহুই নামৰ মণিপুৰী শাস্ত্ৰৰ বৰ্ণনা অনুসৰি নংশ্বাবা তেওঁৰ ডাঙৰ ভায়েক সনামাহীৰ দৰে মানৱ ৰূপত প্ৰকাশ নকৰে।
ভাস্কৰ্য
মণিপুৰৰ কংলা প্ৰাসাদত কংলাশ্বা বা নংশ্বাবাৰ কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাস্কৰ্য পোৱা গৈছিল। দুৰ্ভাগ্যবশতঃ ১৮৯১ চনৰ ২০ জুন তাৰিখে কংলা প্ৰাসাদক নিজৰ অধীনলৈ অনা সময়ত ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলে ভাস্কৰ্যসমূহ ধ্বংস কৰিছিল। ১৯৪৭ চনত ভাৰতে স্বাধীনতা অৰ্জন কৰাৰ পিছত নংশ্বাবাৰ গাঁথনিসমূহ ইটা আৰু কংক্ৰিটৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।
নংশ্বাবা বা কংলাশ্বা মণিপুৰ চৰকাৰৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীকত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ১৯৮০ চনৰ ১৮ ডিচেম্বৰত মণিপুৰ ৰাজ্য চৰকাৰে ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে গ্ৰহণ কৰিছিল। ইম্ফলৰ কংলা প্ৰসাদত অৱস্থিত কংলাশ্বাৰ মূৰ্তিৰ পৰা ইয়াৰ আৰ্হি গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। প্ৰতীকৰ তলত মেইতেই ভাষাত কংলাশ্বা লিখা আছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ শ্ৰেণী:মণিপুৰ শ্ৰেণী:সনামহী ধৰ্ম
শোভা দে
শোভা ৰাজাধ্যাক্সা বা শোভা দে (জন্ম ৭ জানুৱাৰী ১৯৪৮) এগৰাকী ভাৰতীয় ঔপন্যাসিক আৰু প্ৰবন্ধকাৰ৷ তেওঁক প্ৰধানকৈ তেওঁৰ কাহিনীসমূহত অংকণ কৰা সমাজৰ ৰূপ আৰু যৌনতাৰ বাবে জনা যায়৷ সাহিত্যিক কৰ্মৰাজিত প্ৰাধান্য পোৱা এই মূল বিষয়-বস্তুৰ বাবে তেওঁক ’ভাৰতৰ জেকি কলিনছ (Jackie Collins of India) বুলিও অভিহিত কৰা হয়৷
শৈশৱ
শোভা দেৰ জন্ম হয় ১৯৪৮ চনৰ ৭ জানুৱাৰীত মহাৰাষ্ট্ৰৰ আহমেদনগৰত৷ তেওঁ শৈশৱৰ বেছিভাগ সময় মুম্বাইৰ গিৰগাওঁ (Girgaon)-ত অতিবাহিত কৰিছিল৷ তেওঁ এগৰাকী মডেল ৰূপে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷
কৰ্মজীৱন
মডেল ৰূপে সফলতা লাভ কৰাৰ পিছত শোভা দেই ১৯৭০ চনত সাংবাদিকৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে৷ এইসময়ত তেওঁ ষ্টাৰদাষ্ট, চ’ছাইটি আৰু চেলিব্ৰিটি নামেৰে তিনিখন জনপ্ৰিয় আলোচনীৰ সম্পাদকৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে৷  ১৯৮০ ৰ দশকত তেওঁ The Times of India  কাকতৰ দেওবৰীয়া আলোচনীতো নিয়মীয়াকৈ অৱদান আগবঢ়ায়৷ বৰ্তমান তেওঁ ভালেসংখ্যক কাকত আৰু আলোচনীত নিয়মীয়া লেখিকা৷
External links
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
দেৱসেনা
দেৱসেনা (देवसेना) এগৰাকী হিন্দু দেৱী৷ তেওঁ কাৰ্তিকৰ সহধৰ্মিনী আছিল। দক্ষিণ-ভাৰতীয় গ্ৰন্থবোৰত তেওঁক দেবানী, দিবানী বা দিব্যানী বুলি জনা যায়। তেওঁৰ নামটোক তেবানী বা তেব্যানী (Teyvāṉai) বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
ব্যুৎপত্তি
সংস্কৃতত দেৱসেনা দেৱীৰ নামৰ অৰ্থ হৈছে- “দেৱতাৰ সেনা” আৰু সেয়েহে তেওঁৰ স্বামীক দেৱসেনাপতি (অৰ্থ “দেৱসেনাৰ পতি বা অধিপতি”) বুলি জনা যায়। দেৱসেনাপতি শব্দটোৱে দেৱতাসকলৰ সেনাধ্যক্ষ বা সেনাপতিৰ অৰ্থও প্ৰকাশ কৰে।
তেওঁক দিবানী বা দিব্যানী (Deivanai or Deivayanai; তামিল ভাষাত ইয়াৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে- “ঐশ্বৰিক হাতী”) বুলি কোৱা হয়; যিহেতু তেওঁক ইন্দ্ৰৰ ঐশ্বৰিক হাতী ঐৰাৱতে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।
কিংবদন্তি
মহাভাৰতৰ তৃতীয় পৰ্বত কাৰ্তিকৰ জন্মৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে৷ য’ত দেৱসেনাৰ কথাও উল্লেখ কৰা হৈছে। দেৱসেনা আৰু দৈত্যসেনা (আক্ষৰিক অৰ্থত “ৰাক্ষসৰ সেনা”) প্ৰজাপতি দক্ষৰ কন্যা আছিল। এবাৰ, ভগ্নীসকলে মানস সৰবৰ পাৰত বিহাৰ কৰি থকাৰ সময়ত, অসুৰ (ৰাক্ষস) কেশীয়ে যাতে তেওঁলোকক বিয়া কৰাব পাৰে তাৰবাবে অপহৰণ কৰে৷ অসুৰৰ কথাত দৈত্যসেনা সন্মত হয়, যদিও দেৱসেনাই অস্বীকাৰ কৰে; যাৰ বাবে তেওঁক বন্দী কৰি ৰাখে। সেইসময়ত দেৱতাসকলে ৰাক্ষসসকলৰ সৈতে যুদ্ধ কৰি পৰাজিত হয়। ইন্দ্ৰই এগৰাকী আদৰ্শৱান দেৱসেনাপতি (দেৱতাৰ সৈন্যবাহিনীৰ সেনাপতি) বিচাৰি দেৱসেনাক বন্দী কৰি ৰখা ঠাইত উপস্থিত হয়গৈ। দেৱসেনাৰ অনুৰোধত ইন্দ্ৰই অসুৰটোক পৰাজিত কৰে আৰু তেওঁক তাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। ইন্দ্ৰক দেৱসেনাই যিয়ে তেওঁক সুৰক্ষা দিয়াৰ লগতে দেৱতা, ৰাক্ষস আৰু যক্ষসকলক পৰাজিত কৰিব পাৰিব তেনেকুৱা এগৰাকী স্বামী (পতি) বিচাৰিবলৈ কয়। ইন্দ্ৰই এই বিষয়টোক লৈ পৰমপিতা ব্ৰহ্মা দেৱৰ ওপৰলৈ গৈ আলোচনা কৰে আৰু তেওঁলোকে সন্মত হয় যে অগ্নিৰ পৰা জন্ম হোৱা পুত্ৰ দেৱসেনাপতি, দেৱসেনাৰ স্বামী আৰু দেৱতাৰ সেনাপতি হোৱাৰ বাবে উপযুক্ত হ’ব। সেই অনুসৰি, অগ্নিৰ পৰা কাৰ্তিকৰ জন্ম হয়। দেৱতাসকলৰ ওপৰত তেওঁৰ আধিপত্য যোগ্যতাৰ প্ৰমাণ স্বৰূপে বহুতো কাৰ্য্যকলাপ কৰাৰ পিছত, কাৰ্তিকক দেৱতাৰ সৈন্যবাহিনীৰ সেনাপতি পতা হয় আৰু ইন্দ্ৰৰ সহযোগত দেৱসেনাৰ কাৰ্তিকৰ সৈতে বিবাহ সম্পন্ন হয়। পাঠ্যত অগ্নিক শিৱৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়, যাক কাৰ্তিকৰ পিতৃ বুলি গণ্য কৰা হয়। অৱশেষত, দেৱতাসকলে দেৱসেনা আৰু কাৰ্তিকৰ সহায়ত ৰাক্ষসসকলক পৰাজিত কৰে৷ এই বৰ্ণনাত দেৱসেনাক ষষ্ঠী (Shashthi), শ্ৰী-লক্ষ্মী, কুহু-চিনিবালী (Kuhu-Sinivali) আদিৰ দৰে আন বহুতো দেৱীৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্মশান
শ্মশান হৈছে হিন্দু সকলৰ মৃতকৰ এক অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সমাপন স্থলী, য'ত মৃতদেহবোৰ চিতাত জ্বলাই দিয়া হয়। ই সাধাৰণতে এখন গাওঁ বা চহৰৰ একাষৰীয়া ঠাই, নদী বা যিকোনো পানীৰ উৎসৰ ওচৰত অৱস্থিত। শ্মশানবোৰ সাধাৰণতে নদীঘাটৰ ওচৰত অৱস্থিত হোৱা বাবে ইয়াক শ্মশান ঘাট বুলিও কোৱা হয়। শ্মশান শব্দটোৰ উৎপত্তি সংস্কৃত ভাষাৰ পৰা হৈছে: শ্মই শৱ ("মৃতদেহ") বুজায়, আনহাতে শান শব্দই চিতা("বিছনা")ক বুজায়। শিখ ধৰ্ম, জৈন আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ দৰে অন্যান্য ভাৰতীয় ধৰ্মসমূহেও মৃতকৰ অন্তিম সংস্কাৰৰ বাবে শ্মাশান ব্যৱহাৰ কৰে।
পৰম্পৰা
হিন্দু ৰীতি-নীতি অনুসৰি, মৃতদেহটোৰ অন্তিম সৎকাৰ (অন্তিম সংস্কাৰ)ৰ বাবে শ্মাশানালৈ অনা হয়। সাধাৰণতে শ্মশান ঘাট সমূহত, মুখ্য শোকসন্তপ্ত সকলে ডম জাতিৰ পৰা পবিত্ৰ জুই গ্ৰহণ কৰিব লাগে, এই সকল লোকে মাচুলৰ বিনিময়ত চিতা জ্বলাই দিয়ে। গাঁও অঞ্চল সমূহত সাধাৰণতে গাঁৱৰ লোক সকল তথা আত্মীয় স্বজন, বন্ধু-বৰ্গই এই কাৰ্যত আগ-ভাগ লয়।
বিভিন্ন হিন্দু লিপিত শ্মাচানাৰ স্থান কেনেদৰে বাছনি কৰিব লাগে তাৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছে: ই গাওঁখনৰ উত্তৰ ফালে হ'ব লাগে আৰু দক্ষিণফাললৈ মাটি হেলনীয়া হ'ব লাগে, ই নদী বা পানীৰ উৎসৰ ওচৰত হ'ব লাগে আৰু দূৰৰ পৰা দৃশ্যমান হ'ব নালাগে।
আধ্যাত্মিক ভূমিকা
শ্মশানক ভূত, অশুভ আত্মা, ভয়ংকৰ দেৱতা, তান্ত্ৰিকৰ বাসস্থান বুলি কোৱা হয়। সেয়েহে, সাধাৰণতে মানুহে নিশা শ্মাচানৰ ওচৰলৈ যোৱা অনুচিত বুলি নিয়ম প্ৰচলিত আছে। হিন্দু ৰীতি-নীতি অনুসৰি মহিলাসকলে শ্মাচানালৈ নাযায়, কেৱল পুৰুষেহে অন্তিম সংস্কাৰত অংশগ্ৰহণ কৰে। বৰ্তমান সময়ত এনে নিয়মৰ শিথিলতা দেখা যায়। কেৱল ডম আৰু চণ্ডাল সকলহে শ্মশানৰ ওচৰত বস-বাস কৰে।
শ্মশান হৈছে এনে এক ঠাই, য'ত অঘৰী, কাপালিকা, কাশ্মীৰী শৈৱধৰ্ম, বৰ্তমানৰ দুৰ্লভ ভাৰতীয় তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰ কৌলৰ দৰে বামামাৰ্গৰ অনুগামীসকলে কালী, তাৰা, ভৈৰৱ, ভৈৰৱী, দাকিনী, বেতাল আদিৰ উপাসনা কৰাৰ বাবে সধনা (উদাহৰণ স্বৰূপে শৱ সাধনা) আৰু বিভিন্ন নীতি নিয়মৰে পূজা পাঠ কৰে। তিব্বতীয় বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ অনুগামীসকলেও একে উদ্দেশ্যৰ বাবে শ্মশান ব্যৱহাৰ কৰে। শ্মশানৰ অধিপতি দেৱতাক সাধাৰণতে শ্মশানৰ প্ৰভু বুলি গণ্য কৰা হয়।
শ্মশান সাত্ত্বিক উপাসনাৰ বাবেও ব্যৱহাৰ হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, শৈলেন্দ্ৰ শৰ্মা নামৰ এজন যোগীয়ে ১৯৯৩ চনৰ পৰা গোবৰ্ধন পাহাৰৰ ওচৰৰ এখন শ্মশানত বাস কৰি আহিছে। তেওঁ তাত এটা প্ৰাকৃতিক শিৱলিঙ্গ বিচাৰি পাইছিল আৰু ইয়াক স্থাপন কৰি দৈনিক পূজা কৰিছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
মনোমতী
মনোমতী উপন্যাসখন ৰজনীকান্ত বৰদলৈয়ে বৰপেটাত চাকৰি কৰি থাকোঁতে ১৮৯৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ আগতে লিখি শেষ কৰে আৰু ১৯০০ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ইয়াক ছপাই উলিয়ায়। এয়া এখন সাৰ্থক বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস। মানৰ তৃতীয়বাৰ অসম আক্ৰমণৰ ঘটনাই ইয়াৰ মূল উপজীৱ্য। উপন্যাসখন দুটা ভাগত বিভক্ত। প্ৰথম খণ্ডত ঊনৈশটা অধ্যায় আৰু দ্বিতীয় খণ্ডত সামৰণি অধ্যায়কে ধৰি ছাব্বিশটা অধ্যায় আছে। দুটা সম্ভ্ৰান্ত ঘৰৰ পৰিয়ালৰ মাজত হৈ থকা বিবাদে কেনেকৈ নিজ দেশলৈ বিপদ মাতি আনিলে তাৰেই কথা এই উপন্যাসখনৰ মাজেৰে জানিব পাৰি। মানে অসম আৰু অসমীয়াক কেনেকৈ জৰুলা কৰিছিল তাৰে এটা কৰুণ চিত্ৰ উপন্যাসৰ কাহিনীভাগৰ মাজেদি চিত্ৰিত হৈছে। 'মনোমতী' উপন্যাসৰ পটভূমি ঐতিহাসিক, কিন্তু কাহিনী আংশিকভাৱে জনশ্ৰুতিমূলক, যদিও সৰহভাগ কথাই কাল্পনিক। চৰিত্ৰাৱলীৰো অধিক সংখ্যক কাল্পনিক।
মনোমতী
উপন্যাসৰ নায়িকা হ'ল মনোমতী। মনোমতী স্বভাৱত ধীৰ-স্থিৰ, গহীন। মনোমতী পিতৃ মাতৃ ভক্তা। নিজৰ আই বোপাইক সৰুকালতে হেৰুৱাই ধৰ্মীয় পিতৃ মাতৃ চণ্ডী বৰুৱা আৰু বৰুৱানীকে নিজৰ পিতৃ মাতৃ জ্ঞান কৰিছে। তেওঁলোকৰ বাবে কৰণীয়খিনি মনোমতীয়ে শ্ৰদ্ধা সহকাৰে কৰিছে। মনোমতীৰ আগ্ৰহ, ধৈৰ্য আৰু সহিষ্ণুতা মন কৰিবলগীয়া। মানৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত লক্ষ্মীকান্তই মনোমতীৰ শুশ্ৰূষাতে সোনকালে আৰোগ্য লাভ কৰিছে। মনোমতীয়ে লক্ষ্মীকান্তক প্ৰাণভৰি ভাল পাইছিল যদিও প্ৰেমৰ নামত আত্ম বিসৰ্জন দিয়া নাছিল। সৰলতা, সাধুতা আৰু মিঠা ব্যৱহাৰ তেওঁৰ ব্যক্তিত্বৰ অলঙ্কাৰ স্বৰূপ।
লক্ষ্মীকান্ত
লক্ষ্মীকান্ত উপন্যাসখনৰ নায়ক। তেওঁ অতি সহজ সৰল আৰু সাহসী ডেকা ল'ৰা আছিল। ঔপন্যাসিকে নিজেই উপন্যাসত লক্ষ্মীকান্তৰ বিষয়ে লিখিছে, "শৰীৰত বল আৰু হৃদয়ত সাহ আছিল। মন তেওঁৰ উন্নত, হৃদয়ত দ্বেষ, পৰশ্ৰীকাতৰতা, ইত্যাদি কু প্ৰবৃত্তিবিলাকে ঠাই নাপাইছিল। " স্বদেশক ভাল পাইছিল বাবেই মানক ভেটাৰ বাবেই সৈন্য গোটাবলৈ বৰনগৰলৈ গৈছিল। মনোমতীৰ লগত লক্ষ্মীকান্তৰ মনৰ সম্বন্ধ অতি নিবিড়ভাৱে জড়িত। লক্ষ্মীকান্তৰ বাবেই দুটি অহি নকুল সম্পৰ্কৰ পৰিয়াল বৈবাহিক সূত্ৰত আবদ্ধ হৈছে। মানৰ সৈতে লগা যুঁজঁখন উপন্যাসৰ ঘটনা বিকাশৰ পক্ষে বেছ গুৰুত্বপূৰ্ণ। সেই গুৰুত্বপূৰ্ণতাত লক্ষ্মীকান্তৰ অৰিহণা অধিক।
পমীলা
মনোমতী উপন্যাসখনৰ আন এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰ হ'ল 'পমীলা'। পমীলা ৰাংঢালী, বুদ্ধিমতী, সুচতুৰা,উপস্থিত বুদ্ধিসম্পন্না, ধৈৰ্যশীলা আৰু পৰোপকাৰিনী। পমীলা মনোমতীৰ ছাঁৰ দৰে লাগি থাকে। পমীলা নাথাকিলে মনোমতী নিষ্প্ৰাণ, লক্ষ্মীকান্ত সহায়হীন, শান্তিৰাম উদাসীন আৰু চণ্ডী বৰুৱাও নিমাত নিতাল। চণ্ডী বৰুৱাক মান অহাৰ খবৰ পমীলায়ে দিছে, দুৰ্যোগৰ ৰাতি মানৰ আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰাৰ উদ্দেশ্যে নিদ্ৰাৰত ঘৰৰ আটাইকে জগাই দিছে, বৰটোপত জুই লগাইছে। নিজৰ লগতে মনোমতীকো মিঙ্গিমাহাৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছে। মুঠতে কাহিনীৰ শেষলৈকে পমীলাৰ ভূমিকা অপৰিহাৰ্য হৈ পৰিছে। উপন্যাসত পমীলা চৰিত্ৰটো বেছি আকৰ্ষণীয়। দুটা বিৰোধ ভাৱাপন্ন পৰিয়ালৰ সন্তানৰ মাজত প্ৰেমৰ ভাৱ জগাই তোলা বহুত কঠিন। কিন্তু পমীলাই সেইটোকো সম্ভৱ কৰিছে। এগৰাকী কৰ্মকুশলী, লেখি লেখি খোজ দিব জনা বুদ্ধিমতী নাৰীৰ প্ৰতিচ্ছবি পমীলাৰ মাজত বিচাৰি পোৱা যায়। শাৰীৰিক সৌন্দৰ্যতকৈ যেনেকৈ পমীলা পিচ পৰা নহয়, তেনেকৈ হৃদয় বৃত্তি আৰু বুদ্ধিৰ ক্ষেত্ৰতো তাই সমানেই ভাস্বৰ।
চলচ্চিত্ৰ ৰূপান্তৰ
মনোমতী উপন্যাসখনৰ আধাৰত ৰোহিনী কুমাৰ বৰুৱাই নিৰ্মাণ কৰে একে নামৰ চলচ্চিত্ৰখন। ১৯৪১ চনত মুক্তি পোৱা এইখন আছিল তৃতীয়খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
মিত্ৰা ফুকন
মিত্ৰা ফুকন (Mitra Phukan : জন্ম- ১৯৫৩ চন, ১৬ মে')হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় লেখিকা,অনুবাদক আৰু স্তম্ভলেখক। লগতে তেওঁ এগৰাকী ধ্ৰুপদী কণ্ঠশিল্পী। তেওঁ ইংৰাজী ভাষাত সাহিত্য-চৰ্চা কৰা ভাৰতীয় লেখকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম। তেওঁ শিশু সাহিত্য, চুটি গল্প, উপন্যাস, অনুবাদ সাহিত্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি স্তম্ভলেখালৈকে লিখিছিল। গুৱাহাটী গেজ মিত্ৰা ফুকনৰ প্ৰকাশিত স্তম্ভলেখাৰ সংকলন। মননশীল সাহিত্য নিৰ্মাণৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে মিত্ৰা ফুকনে ইউনিচিফ-চিবিটি(UNICEF-CBT) বঁটা,কথা বঁটা, টেলিগ্ৰাফ ভিনেট গুপ্তা মেম'ৰিয়েল বঁটা আদিকে কৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছে।
ব্যক্তিগত জীৱন আৰু শিক্ষা
মিত্ৰা ফুকনৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫৩ চনৰ ১৬ মে'ত অসমত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম প্ৰমোদ চন্দ্ৰ গোস্বামী আৰু মাতৃৰ নাম গীতা গোস্বামী। তেওঁৰ পিতৃ এজন অৱসৰপ্ৰাপ্ত আই এফ এছ বিষয়া। মিত্ৰা ফুকনে ভাৰতৰ লগতে আফ্ৰিকাৰো বিভিন্ন বিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ শ্বিলঙৰ ল'ৰেট' কনভেণ্টৰ পৰা হাইস্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰিছিল। তেওঁ শ্বিলঙৰ ছেইণ্ট মেৰিজ কলেজৰ পৰা ১৯৭৩ চনত ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়তে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী পায়।
মিত্ৰা ফুকনৰ দিলীপ ফুকনৰ সৈতে বিবাহ হয়। তেওঁলোকৰ দুজন পুত্ৰ সন্তান আছে।
কৰ্মজীৱন
'দ্য আছাম ট্ৰিবিউন' কাকতত প্ৰকাশিত All Things Considered স্তম্ভলেখাটি মিত্ৰা ফুকনে লিখে। মিত্ৰা ফুকন নৰ্থ ইষ্ট ৰাইটাৰ্ছ ফ'ৰামৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য। তেওঁ ইয়াৰ সভাপতি হিচাপেও কাম কৰি গৈছে।
সৰস্বতী দেৱী (সঙ্গীত পৰিচালক)
সৰস্বতী দেৱী, (Saraswati Devi, জন্ম: খুৰচিদ মানেকশ্ব মিনোচেৰ হোমজী, ১৯১২ – ৯ আগষ্ট ১৯৮০) ১৯৩০ আৰু ১৯৪০ৰ দশকৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী সঙ্গীত পৰিচালক আৰু সুৰকাৰ আছিল। তেওঁৰ বোম্বে টকীজে নিৰ্মাণ কৰা, অশোক কুমাৰ আৰু দেৱিকা ৰাণী অভিনীত ব্লক-বাষ্টাৰ ছবি অছুৎ কন্যাত (১৯৩৬) ‘মেঁই বন কী চিড়িয়া বনকে বুন বুন বলুঁ ৰে’ শীৰ্ষক গীতটোৰ বাবে বিশেষ খ্যাতি আছে। তেওঁক নাৰ্গিচৰ মাতৃ জদ্দনবাঈৰ সৈতে একেলগে ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম মহিলা সঙ্গীত পৰিচালক বুলি গণ্য কৰা হয়।
মিত্ৰা ফুকন
কৰ্মজীৱন
মিত্ৰা ফুকনে লিখা দ্য কালেক্টৰছ ৱাইফ শীৰ্ষক উপন্যাসখনৰ পটভূমি অসম ভিত্তিক য'ত ১৯৭০ আৰু ৮০ ৰ দশকৰ অসম আন্দোলনৰ বিৰুদ্ধে অৱতাৰণা কৰা হৈছে। এগৰাকী অনুবাদক হিচাপে, মিত্ৰা ফুকনে "ব্লুছমছ ইন দ্য গ্ৰেভিয়াৰ্ড" নামেৰে জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ "কবৰ আৰু ফুল" গ্ৰন্থখন অনুবদ কৰিছে। সাহিত্য অকাডেমী বঁটা প্ৰাপ্ত হৰেকৃষ্ণ ডেকাৰ গল্প অনুবাদ কৰি মিত্ৰা ফুকনে গিল্‌ট এণ্ড আদাৰ ষ্টৰিজ নামেৰে এখন অনুবাদ গল্প সংকলন ৰচনা কৰে। ইয়াৰ উপৰিও কেইবাজনো অসম লেখকৰ ৰচনা তেওঁ ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে। মিত্ৰা ফুকনৰ প্ৰকাশিত স্তম্ভলেখাৰ সংকলন হৈছে 'গুৱাহাটী গেজ'। তেওঁ ২০০৮ চনত আৰ জি বৰুৱাঃ দ্য আৰ্কিটেক্ট অব মদাৰ্ণ আছাম নামেৰে এখন জীৱনী গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰে। গ্ৰন্থখন ৰাধাগোবিন্দ বৰুৱাক লৈ ৰচনা কৰা।
সৰস্বতী দেৱী (সঙ্গীত পৰিচালক)
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
এটা ফাৰ্চী পৰিয়ালত সৰস্বতী দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ সঙ্গীতৰ প্ৰতি আছিল গভীৰ অনুৰাগ। সেই কথাৰ উমান পাই দেউতাকে তেওঁক ধ্ৰুপদী আৰু ধামাৰ শৈলীৰ গায়কীত বিশেষজ্ঞ, বিষ্ণু নাৰায়ণ ভাটখাণ্ডেৰ অধীনত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত শিকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ মেৰিচ স্কুলত নাম লগায়, যিখন পিছলৈ ভাটখাণ্ডে সঙ্গীত প্ৰতিষ্ঠান (লক্ষ্ণৌ) বুলি জনাজাত হৈছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯২০ দশকৰ শেহৰ পিনে স্থাপিত হোৱা অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ মুম্বাই কেন্দ্ৰত সৰস্বতী দেৱী আৰু তেওঁৰ ভনীয়েক মানেক-এ নিয়মীয়াকৈ সঙ্গীত পৰিবেশন কৰিছিল। ‘হোমী চিষ্টাৰ্চ’ নামেৰ জনাজাত এই কাৰ্যসূচী শ্ৰোতাসকলৰ মাজত অতি জনপ্ৰিয় হৈছিল। চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰা কোম্পানী বোম্বে টকীজৰ প্ৰতিষ্ঠাতা হিমাংশু ৰয় তেওঁৰ ছবিৰ বাবে এগৰাকী দক্ষ শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ পাৰঙ্গম ব্যক্তি এগৰাকীৰ সন্ধানত আছিল। সৰস্বতী দেৱীৰ গীত ৰেডিঅ’ত শুনি তেওঁক হিমাংশু ৰয়ে মাতি পঠিয়ালে। ৰয়ে তেওঁক বোম্বে টকীজৰ সঙ্গীত বিভাগৰ দায়িত্ব লোৱাটো আৰু ছবিৰ সঙ্গীত নিৰ্মাণ কৰাটো বিচাৰিলে। সেই অনুসৰি তেওঁ বোম্বে টকীজৰ সৈতে প্ৰথম ছবি ‘জৱানী কী হাৱা’ৰ (১৯৩৫) বাবে চুক্তিবদ্ধ হ’ল, য’ত হিমাংশু ৰয়ৰ পত্নী দেৱিকা ৰাণীয়ে অভিনয় কৰিছিল। সেই সময়ত প্লেবেকৰ কোনো ব্যৱস্থা নাছিল। যথেষ্ট কঠিন পৰিস্থিতিৰ মাজেৰে সঙ্গীতৰ কাম কৰিবলগীয়া হৈছিল।
মিত্ৰা ফুকন
সাহিত্যৰাজি
শিশুগ্ৰন্থ জীৱনী উপন্যাস প্ৰকাশিত স্তম্ভলেখাৰ সংকলন চুটিগল্প অনূদিত চুটিগল্প
সৰস্বতী দেৱী (সঙ্গীত পৰিচালক)
কৰ্মজীৱন
‘জৱানী কী হাৱা’ৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰথম হিট ছবি অছুৎ কন্যা (১৯৩৬)। অশোক কুমাৰ আৰু দেৱিকা ৰাণী অভিনীত এই ছবিখনত গীতৰ চিত্ৰায়ণ কৰাৰ আগতে বহু ঘণ্টা আখৰাত ব্যয় হৈছিল। একে বছৰতে তেওঁ ‘জন্মভূমি’ৰ (১৯৩৬) বাবেও সঙ্গীত ৰচনা কৰে। এই ছবিখন প্ৰথমবাৰৰ বাবে জে.এচ. কাশ্যপে লিখা ‘জয় জয় জৱানী জন্মভূমি’ শীৰ্ষক এটা জাতীয়তাবাদী গীতৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
এজনী ফাৰ্চী ছোৱালীয়ে চলচ্চিত্ৰত গীত গোৱাত সেই সম্প্ৰদায়ে বিৰোধ কৰিছিল। হিমাংশু ৰায়ে ইয়াৰ বিৰোধ কৰি হোমজীৰ সমলি সৰস্বতী দেৱী আৰু বোম্বে টকীজতে অভিনয় কৰি থকা তেওঁৰ ভনীয়েকক চন্দ্ৰপ্ৰভা নাম দিয়ে।
মিত্ৰা ফুকন
সাহিত্যৰাজি
বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ 'কবৰ আৰু ফুল' উপন্যাসখন 'ব্লুছমছ ইন দ্য গ্ৰেভিয়াৰ্ড' নামেৰে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে।
বঁটা
শিশুৰ বাবে লিখা কল্পবিজ্ঞানমূলক গ্ৰন্থৰ বাবে মিত্ৰা ফুকনে ইউনিচিফ-চিবিটি(UNICEF-CBT) বঁটা লাভ কৰে। লগতে অনুবাদৰ বাবে তেওঁ কথা বঁটা, চুটি কল্পবিজ্ঞানৰ বাবে টেলিগ্ৰাফ ভিনেট গুপ্তা মেম'ৰিয়েল বঁটা লাভ কৰে।
সৰস্বতী দেৱী (সঙ্গীত পৰিচালক)
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ সংগীতকাৰ
মিত্ৰা ফুকন
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমৰ লেখিকা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
মৈথিলীচৰণ গুপ্ত
মৈথিলীচৰণ গুপ্ত (৩ আগষ্ট, ১৮৮৬ – ১২ ডিচেম্বৰ, ১৯৬৪) আছিল প্ৰসিদ্ধ আধুনিক হিন্দী কবি সকলৰ ভিতৰত অন্যতম। খড়িবোলী কাব্যৰ বাটকটীয়াসকলৰ ভিতৰত মৈথিলীচৰণ গুপ্তৰ নাম উল্লেখযোগ্য। যি সময়ছোৱাত প্ৰায়ভাগ হিন্দী কবিয়ে ব্ৰজ উপভাষাৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল, সেই সময়ছোৱাত মৈথিলীচৰণ গুপ্তই খড়িবোলী উপভাষাক নিজৰ ৰচনাৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। হিন্দী কবিতাৰ ইতিহাসত মৈথিলীচৰণ গুপ্তৰ যোগদান সকলোতকৈ উচ্চ। পৱিত্ৰতা, নৈতিকতা আৰু পৰম্পৰাগত মানৱীয় সম্বন্ধ ৰক্ষা তেওঁৰ ৰচনাৰ প্ৰথম গুণ যি ‘পঞ্চৱতী’ৰ পৰা ‘জয়দ্ৰথ বধ’, ‘যশোধৰা’ আৰু ‘সাকেত’লৈ প্ৰতিষ্ঠিত তথা প্ৰতিফলিত হৈছে। ‘সাকেত’ হ’ল তেওঁৰ সৰ্বোত্তম সৃষ্টি। ৰাষ্ট্ৰকবি মৈথিলীচৰণ গুপ্তৰ জন্মজয়ন্তী প্ৰত্যেক বছৰৰ ৩ আগষ্টত গোটেই ৰাজ্যত ‘কবি দিৱস’ হিচাপে পালন কৰা হয়। ১৯৫৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে মৈথিলী চৰণ গুপ্তক পদ্মভূষণেৰে সন্মানিত কৰে।
জীৱন পৰিচয়
১৮৮৬ চনৰ ৩ আগষ্টত উত্তৰ প্ৰদেশৰ ঝাঞ্চীৰ অন্তৰ্গত চিৰগাঁও নামে ঠাইত গাহৈ সম্প্ৰদায়ৰ কনকনে বংশৰ এটি পৰিয়ালত মৈথিলীচৰণ গুপ্তৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল সেঠ ৰামচৰণ গুপ্ত আৰু মাতৃৰ নাম আছিল কাশীবাঈ। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ বৈষ্ণৱ আছিল। তেওঁলোকে ‘কনকলতাদ্ধ’ নামেৰে কবিতা ৰচনা কৰিছিল। মৈথিলীচৰণ গুপ্তই শিশু অৱস্থাত বিদ্যালয়লৈ যাবলৈ ইচ্ছা কৰা নাছিল, সেয়েহে তেওঁৰ পিতৃয়ে ঘৰতে তেওঁৰ বাবে শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছিল। শিশু অৱস্থাতেই মৈথিলীচৰণ গুপ্তই সংস্কৃত, ইংৰাজী আৰু বঙালী ভাষা অধ্যয়ন কৰিছিল। মহাবীৰ প্ৰসাদ দ্বিবেদী আছিল মৈথিলীচৰণ গুপ্তৰ পৰামৰ্শদাতা। ১৮৯৫ চনত মৈথিলীচৰণ গুপ্তই বিয়া কৰায়। তেওঁ দেৱান শত্ৰুঘ্ন সিংৰ, যাক বুন্দেলখণ্ড কেশৰী বা বুন্দেলখণ্ড গান্ধী বুলি জনা যায়, শিক্ষক আছিল।
সাহিত্যিক কৰ্ম
১২ বছৰ বয়সতেই মৈথিলীচৰণ গুপ্তই ব্ৰজ ভাষাত কবিতা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে। পোনপ্ৰথমে তেওঁৰ কবিতাসমূহ খড়িবোলী ভাষাত মাহেকীয়া আলোচনী ‘সৰস্বতী’ত প্ৰকাশিত হৈছিল। ১৯১০ চনত তেওঁৰ প্ৰথম কাব্য সংকলন ‘ৰংগ মে ভংগ’ আৰু পাছলৈ ‘জয়দ্ৰথ বধ’ প্ৰকাশিত হৈছিল। মৈথিলীচৰণ গুপ্তই বঙালী কাব্যপুথি ‘মেঘনাথ বধ’, ‘ব্ৰজাংগনা’ৰ অনুবাদো কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেখেতে সংস্কৃতৰ প্ৰসিদ্ধ গ্ৰন্থ ‘স্বপ্ৰ বাসবদত্তা’ৰ অনুবাদ কৰিছিল। ১৯১৪ চনত তেখেতে ৰাষ্ট্ৰীয় ভাৱনাৰে ওতপ্ৰোত ‘ভাৰত-ভাৰতী’ নামৰ কাব্যপুথি প্ৰকাশ কৰিছিল। ‘ভাৰত-ভাৰতী’ৰ বাবে মৈথিলীচৰণ গুপ্তৰ জনপ্ৰিয়তা সৰ্বত্ৰে বিয়পি পৰিছিল। ১৯১৬-১৭ চনত তেখেতে মহাকাব্য ‘সাকেত’ৰ লেখন কাৰ্য আৰম্ভ কৰিছিল। মৈথিলীচৰণ গুপ্তই নিজেই ছপাশাল স্থাপন কৰি নিজৰ কিতাপ ছপাইছিল। ‘সাকেত’ তথা অন্য গ্ৰন্থ ‘পঞ্চৱতী’ আদি ১৯৩১ চনত সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। এই কালছোৱাতেই জাতিৰ পিতা মহাত্মা গান্ধীয়ে মৈথিলীচৰণ গুপ্তক ‘ভাৰত-ভাৰতী’ কাব্যপুথিখনৰ বাবে ‘ৰাষ্ট্ৰকবি’ আখ্যা দিছিল। ১৯৩২ চনত তেখেতে ‘যশোধৰা’ ৰচনা কৰিছিল।
চৰকাৰী কাৰ্যালয়
১৯৪৭ চনত ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত মৈথিলীচৰণ গুপ্ত ৰাজ্যসভাৰ সদস্য হিচাপে মনোনীত হয়। ১৯৬৪ চনলৈ অৰ্থাৎ তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়লৈ তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য হিচাপে আছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:হিন্দী কবি শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
ত্ৰিভূৱন মহাদেৱী প্ৰথম
পৰমবৈষ্ণৱী গোস্বামিনী দেৱী বা ত্ৰিভূৱন মহাদেৱী প্ৰথম(Tribhuvana Mahadevi I) প্ৰাচীন উৰিষ্যাৰ ভৌমকৰ সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰথম মহিলা শাসক আৰু ৰজা শান্তিকৰ প্ৰথমৰ বিধৱা পত্নী আছিল। শাসক পুত্ৰ তৃতীয় শুভকৰৰ অকাল মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ খ্ৰীষ্টাব্দ ৮৪৩-ৰ পৰা ৮৪৫-ৰ ভিতৰত তোশালী বা উৎকলৰ সিংহাসনত আৰোহন কৰিছিল আৰু ৮৫০ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ শাসন কৰিছিল।   কিছুমান ইতিহাসবিদৰ মতে তেওঁ হয়তো ৮৬৩ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে নাতি শান্তিকৰ দ্বিতীয়ই প্ৰশাসন চলাবলৈ যোগ্য হোৱালৈকে ৰাজপাট খাইছিল আৰু তাৰপিছত নাতিয়েকৰ হাতত শাসনভাৰ এৰি দিছিল। তেওঁ এগৰাকী অতি শক্তিশালী মহিলা শাসক আছিল আৰু আৰব আৰু পাৰ্চী ভূগোলবিদ ইবন খোৰদাদবেহ আৰু ভূ-পৰ্যটক আহমদ ইবন ৰুস্তাহৰ ৰচনাত তেওঁৰ ক্ষমতা আৰু প্ৰতিপত্তিৰ প্ৰশংসাসূচক উল্লেখ পোৱা গৈছে। পূৰ্বৰ ত্ৰি-কলিংগা অঞ্চলৰ উপকূলীয়-মধ্য অংশৰ সামন্তীয় ৰজাসকলৰ বিদ্ৰোহৰ পিছতো তেওঁৰ শক্তিশালী পিতৃৰ সহায়ত তেওঁ ক্ষমতালৈ আহে। তেওঁৰ ধেংকানল চনদত গুহেশ্বৰপাটকত সিংহাসনত আৰোহণ কৰাৰ সময়ত তেওঁ নিজকে শক্তিৰ এক ৰূপ- কাত্যয়নী দেৱীৰ সৈতে তুলনা কৰিছিল। পুৰণি ভুৱনেশ্বৰত আজিলৈকে ধ্বংসপ্ৰাপ্ত নোহোৱা আটাইতকৈ পুৰণি মন্দিৰৰ গঠন আৰু উৰিষ্যাৰ খাকৰ শৈলীত নিৰ্মিত কিছু মন্দিৰৰ ভিতৰত অন্যতম- বৈতল দেউল নিৰ্মাণৰ বাবেও তেওঁক কৃতিত্ব দিয়া হয়।
পৰিচিতি আৰু ব্যক্তিত্ব
প্ৰথম ত্ৰিভুৱন মহাদেৱীৰ বংশ পৰিচিতিৰ ক্ষেত্ৰত এতিয়াও ইতিহাসবিদৰ মাজত বিতৰ্কিত। কাৰণ একাংশই বিশ্বাস কৰে যে তেওঁ মহীশূৰৰ ৰজা ৰাজামল্লাৰ কন্যা আছিল। আনহাতে আন কিছুমান ইতিহাসিদে যুক্তি দিয়ে যে তেওঁ আৰম্ভণিৰ কালচোৱাৰ পূৰ্বীয় গংগা সাম্ৰাজ্যৰ এজন ৰজাৰ কন্যা আছিল, যিখন ভৌমকৰ সাম্ৰাজ্যৰ দক্ষিণ দিশৰ এখন প্ৰতিবেশী সাম্ৰাজ্য আছিল। ৰাণীৰ ধেংকানল চনদখনত এটা ইংগিত পোৱা যায় যে কেনেকৈ কলিংগৰ পূৰ্বীয় গংগাসকলক প্ৰথমে পূৰ্বৰ ভৌমকৰ ৰজা শিৱকৰ প্ৰথমৰ হাতত পৰাস্ত হৈছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকে শিৱকৰৰ আধিপত্য মানি লোৱাৰ পিছত পুনৰ ক্ষমতা ঘূৰাই পাইছিল। ইয়াৰ ফলত দুয়োটা ৰাজপৰিয়ালৰ মাজত সদ্বিশ্বাস আৰু বৈবাহিক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা হৈছিল। তেওঁৰ বংশধৰ শিৱকৰ তৃতীয়ই তেওঁৰ শিলালিপিত যে ত্ৰিভুৱন মহাদেৱী প্ৰথম মন্ত্ৰ শক্তি, প্ৰভু শক্তি (আধ্যাত্মিকতাবাদ) আৰু উৎসাহ শক্তি (শক্তিশালী)- তিনিটা শক্তিৰে ভৰি আছিল। পিতৃ-মাতৃৰ চৰণত ধ্যান কৰা পিতৃভক্ত বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। মহাদেৱী প্ৰথমৰ ধেংকানল চনদৰ মতে পৃথিৱীৰ এগৰাকী উচ্চ শাসক হ’বলৈ তেওঁক এগৰাকী ব্যক্তি হিচাপে শ শ শুভ চিনেৰে সজোৱা হৈছিল। তেওঁ এগৰাকী ভক্তিময়ী বৈষ্ণৱী আছিল আৰু হৰিক উপাসনা কৰিছিল আৰু এই পৰমবৈষ্ণৱী উপাধি গ্ৰহণ কৰিছিল।
প্ৰশাসন
তেওঁ আৰু উত্তৰাধিকাৰীসকলে জাৰী কৰা চনদ অনুসৰি তেওঁক ৰাজ্যৰ ফলপ্ৰসূ প্ৰশাসন আৰু জনসাধাৰণৰ সমৃদ্ধি নিশ্চিত কৰাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়। চতুৰ্থ শুভকৰৰ টালচেৰ ফলিত উল্লেখ আছে যে তেওঁৰ শাসনকালত দেশখন প্ৰশাসনৰ ক্ষেত্ৰত আগবাঢ়িছিল, শত্ৰুৰ ধ্বংস হৈছিল, ৰাজ্যৰ গৌৰৱ বিদেশলৈ বিয়পি পৰিছিল আৰু জনসাধাৰণে মিলাপ্ৰীতিৰে বাস কৰিছিল। দায়িত্বশীল আৰু সৎ ৰাজকীয় বিষয়া নিযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ বিশেষ গুৰুত্ব দিছিল আৰু ৰাজ্যৰ অধীনস্থসকলে তেওঁৰ আধিপত্যৰ প্ৰতি আনুগত্যশীল হৈ আছিল। তেওঁ জনসাধাৰণৰ ওপৰত ম্ৰুডুকৰ (মৃদুকৰ বা লঘু কৰ) আৰোপ কৰিছিল। তেওঁৰ ধেংকানল চনদত ভৌমসকলে নিজৰ সাম্ৰাজ্য আৰু আনক আলোকিত কৰিবলৈ ধৰ্মীয় কামৰ ওপৰত নিজৰ বিশাল সাম্ৰাজ্যৰ ধন-সম্পত্তি কেনেকৈ খৰচ কৰিছিল আৰু অখণ্ড ধাৰাবাহিকতাৰে বিভিন্ন মঠ, মঠ আৰু মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰি পৃথিৱীখনক সজাই তোলাৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। তেওঁৰ শাসন কালত অনুদান আৰু চনদ জাৰীৰ কৰাৰ তথ্য পোৱা যায়। তেওঁ বৈষ্ণৱ, শৈৱ আৰু শক্তি পন্থৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী শ্ৰেণী:উৰিষ্যা
নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ
নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ (Naseeruddin Shah) হৈছে এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা। তেওঁ‌ মূলসূঁ‌তিৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ লগতে ভাৰতীয় সমান্তৰাল চলচ্চিত্ৰৰ লগতো জড়িত। ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী অভিনেতাজন ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰে সন্মানিত হৈছে। ভেনিচ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত তেওঁ বিশেষভাৱে সন্মানিত হৈছে। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে নাছিৰুদ্দিন শ্বাহক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী আৰু পদ্মভূষণ বঁ‌টাৰে সন্মানিত কৰিছে।
জন্ম আৰু শৈশৱ
নাছিৰুদ্দিন শ্বাহৰ জন্ম ১৯৫০ চনত উত্তৰপ্ৰদেশত হৈছিল।
নাছিৰুদ্দিন শ্বাহে st. Anselm's Ajmer আৰু নাইনিতালৰ St Joseph's College ৰ পৰা শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ১৯৭১ চনত শ্বাহে আলিগড় মুছলিম ইউনিভাৰ্ছিতিৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে। তেখেতে ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ পৰা অভিনয়ৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে।
কেৰিয়াৰ
১৯৬৭ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত আমান নামৰ ছবিখনত এটা সৰু চৰিত্ৰ ৰূপায়ণেৰে শ্বাহে চলচ্চিত্ৰ জগতত খোজ পেলায়।
১৯৮০ চনত মুক্তিপোৱা হাম পাঁ‌চ নামৰ চলচ্চিত্ৰখনত অভিনয়ৰ পাছৰ পৰা তেওঁ মূলঃসূতিৰ বলিউদী চলচ্চিত্ৰৰ লগত সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হৈ পৰে। তেওঁৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ চলচ্চিত্ৰ মাচুম ১৯৮৩ চনত মুক্তি পায়। এই ছবিখন নাইনিতালৰ St. Joseph' s College তে শ্বুটিং কৰা হৈছিল।
পৰিচালকৰূপে
নতুন দিল্লী, মুম্বাই, বাংগালোৰ, লাহোৰৰ বিভিন্ন থিয়েটাৰ গ্ৰুপৰ লগত নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ জড়িত।
২০০৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত  য়ু হৌতা তৌ ক্যা হৌতা  নামৰ চলচ্চিত্ৰখনৰ জৰিয়তে শ্বাহে চলচ্চিত্ৰপৰিচালকৰূপে আত্মপ্ৰকাচ কৰে। পৰেচ ৰাৱাল, ইৰফান খান,কংকণা সেন শৰ্মা,আয়েছা টাকিয়াকে ধৰি বহু ন-পুৰণি অভিনেতাই চলচ্চিত্ৰখনত অভিনয় কৰিছে।
অন্যান্য কলা-মাধ্যমত
thumb|Naseeruddin Shah playing Pozzo in Motley's production of Waiting for Godot at The Doon School, 2009.
ব্যক্তিগত জীৱন
alt=|thumb|301x301px|পত্নী ৰত্না পাঠকৰ সৈতে ২০১২ চনত
আত্মজীৱনী
শ্বাহৰ আত্মজীৱনীখনৰ নাম হৈছে এণ্ড ডেন্ ওৱান দে (And Then One Day)
বিতৰ্ক
নাছিৰুদ্দিন শ্বাহক লৈ সততে বিতৰ্ক হোৱা দেখা যায়। শ্বাহে তেওঁতকৈ জেষ্ঠ্য অভিনেতা দিলীপ কুমাৰ, ৰাজেশ খান্না; তেওঁৰ সতীৰ্থ অভিনেতা অনুপম খেৰ; তেওঁ‌তকৈ কনিষ্ঠ অভিনেতা শ্বাহৰুখ খান, চলমান খান; ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰ বিৰাট কোহলী আৰু ৰাজনীতিবিদ তথা ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীক প্ৰায়ে সমালোচনা কৰা দেখা যায়। শ্বাহৰুখ খান আৰু চলমান খানৰ চিনেমাৰ দৰ্শকে তেওঁৰ চিনেমা চোৱা উচিত নহয় বুলিও নাছিৰুদ্দিন শ্বাহে মন্তব্য কৰে। ২০১৬ চনত শ্বাহে প্ৰসিদ্ধ অভিনেতা ৰাজেশ খান্নাকো সমালোচনা কৰা দেখা যায়। সত্তৰ দশকৰ চলচ্চিত্ৰবোৰত মজলীয়া গুণৰ দুৰ্বল অভিনয়ৰ বাবে ৰাজেশ খান্নাক দোষাৰোপ কৰি শ্বাহে কয়যে প্ৰসিদ্ধ অভিনেতাজন সৰ্তক অভিনেতা নাছিল। অৱশ্যে এই বক্তব্যৰ পাছত বিভিন্নজনৰ পৰা সমালোচিত হোৱাৰ পাছত শ্বাহে এই বিষয়ত ক্ষমা খোজে। ২০১৮ চনত শ্বাহে ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰ বিৰাট কোহলীক বিশ্বৰ আটাইতকৈ অশোভনীয় আচৰণৰ ক্ৰিকেটাৰ বুলি কৈ বিতৰ্কৰ সূত্ৰপাত ঘটাইছিল। ২০১৮ চনত সংঘটিত এক সাম্প্ৰদায়িক হিংসাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া দিবলৈ গৈ শ্বাহে কৈছিলযে তেওঁ আজিকালি ভাৰতত অসুৰক্ষিত অনুভৱ কৰে। তেওঁৰ সন্তানো কেতিয়াবা গণ উন্মাদনাৰ বলি হ'বলগীয়া হ'ব পাৰে বুলি শ্বাহে উদ্বিগ্নতা প্ৰকাশ কৰে। ২০২০ চনৰ জানুৱাৰীত শ্বাহে তেওঁৰ সতীৰ্থ অভিনেতা অনুপম খেৰক তীব্ৰ সমালোচনা কৰা দেখা যায়। নাগৰিকত্ব (সংশোধনী) আইন সম্পৰ্কে বলিউদৰ অভিনেতা অনুপম খেৰে গ্ৰহণ কৰা স্থিতিৰ বাবে অনুপম খেৰক ‘বহুৱা’ আৰু 'তোষামোদকাৰী' আখ্যা দিছিল নাছিৰুদ্দিন শ্বাহে।
নগাঁও চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়
নগাঁও চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় (Nagaon Medical College and Hospital অসমৰ নগাঁও জিলাৰ মহখুলিত অৱস্থিত এখন চৰকাৰী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়। মহাবিদ্যালয়খনে ২০২৩ চনৰ পৰা কাৰ্যক্ষমতা আৰম্ভ কৰাৰ অনুমতি লাভ কৰে।
নাছিৰুদ্দিন শ্বাহ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু দূৰদৰ্শন প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থী
নগাঁও চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়
ইতিহাস
ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ২০২৩ চনৰ ১৪ এপ্ৰিলত গুৱাহাটীৰ চাংসাৰিত নিৰ্মিত এইমছৰ লগতে চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়খনৰো আনুষ্ঠানিকভাৱে উদ্বোধন কৰে।
পাঠ্যক্ৰম
নগাঁও চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত পাঁচ বছৰীয়া চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক (এম বি বি এছ) ডিগ্ৰী আগবঢ়াব যিটো ভাৰতীয় চিকিৎসা পৰিষদে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিব। মহাবিদ্যালয়খনে নাৰ্চিং, ফাৰ্মাচী, আৰু মেডিকেল লেবৰেটৰী টেকন’লজিৰ বিভিন্ন ডিপ্লমা আৰু চাৰ্টিফিকেট পাঠ্যক্ৰম প্ৰদানৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় শ্ৰেণী:নগাঁও জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ চিকিৎসালয়
সুমিতা দেৱী
সুমিতা দেৱী (জন্ম: ২ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৩৬ - মৃত্যু: ৬ জানুৱাৰী, ২০০৪) বাংলাদেশৰ প্ৰথিতযশা চলচ্চিত্ৰ শিল্পী আৰু বাংলাদেশ টেলিভিচন জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰী আছিল। বৰ্তমান বাংলাদেশৰ (তৎকালীন ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ) মানিকগঞ্জ জিলাত তেওঁৰ জন্ম হয়। প্ৰকৃত নাম হেনা ভট্টাচাৰ্য্য। চলচ্চিত্ৰকাৰ ফতেহ লোহানী আছিয়া ছবিত হেনা নাম সলনি কৰি সুমিতা দেৱী ৰাখিছিল। ধৰ্মান্তৰিত হৈ তেওঁৰ নতুন নামকৰণ হয় নিলুফাৰ বেগম। খ্যাতিমান চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক জহিৰ ৰায়হান আছিল তেওঁৰ স্বামী।
ব্যক্তিগত জীৱন
সুমিতা দেৱী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেতিয়া তেওঁৰ নাম আছিল হেনা ভট্টাচাৰ্য্য। অমূল্য লাহিড়ী নামৰ এজন ব্যক্তিৰ লগত তেওঁৰ বিবাহ হ'লেও পৰবৰ্তীকালত সিহঁতৰ মাজত বিবাহ-বিচ্ছেদ ঘটে। পৰবৰ্তীত চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশৰ পিছত বাংলাদেশৰ চলচ্চিত্ৰ জগতৰ অন্যতম পথিকৃৎ আৰু প্ৰখ্যাত বুদ্ধিজীৱী জহিৰ ৰায়হানৰ লগত পৰিচিত হয়। সুমিতা দেৱী পৰবৰ্তীকালত ধৰ্মান্তৰিত হয় আৰু তেওঁৰ নতুন নামকৰণ হয় নিলুফাৰ বেগম। ১৯৬১ চনত তেওঁ জহিৰ ৰায়হানৰ লগত বিবাহ বন্ধনত আবদ্ধ হয়। সিহঁতৰ সংসাৰত দুজন পুত্ৰ সন্তান আছে। অনল ৰায়হান তাৰেই এজন। বিশিষ্ট চলচ্চিত্ৰকাৰ ফতেহ লোহানী কৰ্তৃক “আছিয়া” ছবিত নাম সলনি কৰি সুমিতা দেৱী ৰখা হৈছিল। বিবাহৰ পিছতো চলচ্চিত্ৰ শিল্পত আগৰ সুমিতা দেৱী নাম লৈয়েই পৰিচিত আছিল। সুমিতা দেৱী বাংলাদেশ মহান স্বাধীনতা যুদ্ধত স্বাধীন বঙালী বেতাৰ কেন্দ্ৰৰ একজন সক্ৰীয় কৰ্মী আছিল।
২০০০ চনত তেওঁ আশিক মোস্তফা পৰিচালিত স্বল্পদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ ফুলকুমাৰ ছবিত সৰ্বশেষ অভিনয় কৰিছিল।
চলচ্চিত্ৰত অংশগ্ৰহণ
১৯৫০ দশকৰ শেষ ভাগত সুমিতা দেৱী ঢাকাৰ চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগ বা ঢালিউডৰ অন্যতম নায়িকা আছিল। তেওঁৰ আছিয়া ছবিৰ মাধ্যমত চলচ্চিত্ৰ জীৱনৰ শুভ সূচনা ঘটে। তাৰ পিছৰ ছবি আছিল আকাশ আৰ মাটি। উভয় ছবিৰ পৰিচালক আছিল ফতেহ লোহানী। সুমিতা দেৱীৰ উক্ত ছবিৰ নাম ভূমিকায় অসামান্য অভিনয় কৰি চিৰস্মৰণীয় হৈ আছে। আছিয়া ছবিটো ১৯৬০ চনৰ শ্ৰেষ্ঠ বঙলা চলচ্চিত্ৰ হিচাপে প্ৰেচিডেণ্ট পদক লাভ কৰিছিল।
সুমিতা দেৱী তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ জীৱনত প্ৰায় চল্লিছ বছৰ সময় অতিবাহিত কৰিছিল। নায়িকাৰ প্ৰধান চৰিত্ৰত অভিনীত চলচ্চিত্ৰৰ সংখ্যা প্ৰায় পঞ্চাচটা। তেওঁ বঙালী ছবিৰ লগতে ভালেমান উৰ্দু ভাষাৰ ছবিতো অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও, শতাধিক চলচ্চিত্ৰত সহ-নায়িকা বা পাৰ্শ্ব চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। স্মৰণীয় চলচ্চিত্ৰ হিচাপে সুমিতা দেৱী এ দেশ তোমাৰ আমাৰ ছবিতত অভিনয় কৰিছে। ছবিটো ১৯৫৯ চনৰ যিটো আছিয়া ছবিৰ আগত মুক্তি পায়। তেওঁৰ অভিনীত উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰবোৰ কখনো আসেনি, সোনাৰ কাজল , কাঁচেৰ দেৱাল, এই তো জীৱন, দুই দিগন্ত, বেহুলা, আগুন নিয়ে খেলা, অভিশাপ, ওৰা ১১ জন, সুজন সখী, আমাৰ জন্মভূমি ইত্যাদি।
তেওঁৰ দীৰ্ঘ অভিনয় জীৱনত বাংলাদেশ বেতাৰ (সাবেক ৰেডিঅ বাংলাদেশ), বাংলাদেশ টেলিভিচন আৰু মঞ্চ নাটকো সমান অনুসাৰে অংশগ্ৰহণ কৰিছে। চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে সুমিতা দেৱী ৫টা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছে। সেইবিলাক হ'ল - আগুন নিয়ে খেলা, মোমেৰ আলো, মায়াৰ সংসাৰ, আদৰ্শ ছাপাখানা আৰু নতুন প্ৰভাত।
মৃত্যু
সুমিতা দেৱী ৬ জানুৱাৰী, ২০০৪ চনত মৃত্যুবৰণ কৰে। মিৰপুৰ শহীদ বুদ্ধজীবী কবৰস্থানত তেওঁক ৰাষ্ট্ৰীয় মৰ্যাদাত দাফন কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অভিনয় শিল্পী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
পশ্চিম ছিয়াং জিলা
পশ্চিম ছিয়াং জিলা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা৷ এই জিলাৰ সদৰ ঠাই আল' (পূৰ্বৰ আলং)৷ জিলাখনত ব্যৱহৃত মূল ভাষাসমূহ হৈছে আদি আৰু গাল’৷ এই জিলাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ অধিবাসী আদি, মেম্বা আৰু খাম্বা জনজাতিৰ৷
ইতিহাস
১৯৮৯ চনত পশ্চিম ছিয়াং জিলাৰ একাংশৰে পূব ছিয়াং জিলা গঠন হয়৷ ১৯৯৯ চনৰ পৰা এই অংশ উজনি ছিয়াং জিলাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়৷ এই জিলা ঐতিহাসিকভাৱে চুতীয়া ৰাজত্বৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল৷
ভৌগোলিক অৱস্থান
পশ্চিম ছিয়াং জিলাৰ সদৰ ঠাই হৈছে আল (Aalo, পূৰ্বৰ আলং)৷ এই জিলাৰ মুঠ মাটিকালি ৮৩২৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ৷
প্ৰশাসনিক বিভাগ
পশ্চিম ছিয়াং জিলাত অৰুণাচল প্ৰদেশ বিধানসভাৰ সাতটা সমষ্টি আছে- লিৰ’ম্বা (Liromoba), লিকাবালি (Likabali), বাচাৰ (Basar), পশ্চিম আলং (Along West), পূব আলং (Along East), ৰুমগং (Rumgong), আৰু মেচুকা (Mechuka)৷ ইয়াৰে প্ৰথম ছখন অঞ্চল পশ্চিম অৰুণাচল লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত আৰু মেচুকা পূব অৰুণাচল লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত৷
জনসংখ্যা
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি পশ্চিম ছিয়াং জিলাৰ মুঠ জনসংখ্যা ১১২,২৭২ জন৷ জনসংখ্যাৰ ফালৰ পৰা ভাৰতৰ মুঠ ৬৪০ খন জিলাৰ ভিতৰত এই জিলাৰ স্থান ৬১২৷ জিলাখনত জনবসতিৰ ঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ১৩ জন৷ ২০০১-২০১১ দশকত এই জিলাৰ জনবসতি বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ৮.০৪%৷ পশ্চিম ছিয়াং জিলাৰ প্ৰতি ১০০০ গৰাকী পুৰুষৰ বিপৰীতে মহিলাৰ সংখ্যা ৯১৬ গৰাকী আৰু সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৬৭.৬২%৷
ভাষা
এই জিলাত ব্যৱহৃত ভাষাসমূহৰ ভিতৰত মূল ভাষা হৈছে চীন-তিব্বতীয় মূলৰ আদি ভাষা আৰু গাল' ভাষা (Galo)৷
কামলে জিলা
কামলে জিলা বা খেলমে জিলা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা৷ এই জিলাৰ সদৰ ঠাই ৰাগা (Raga)৷ ২০১৭ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি এই জিলাৰ জনসংখ্যা ২২,২৫৬ জন৷
পশ্চিম ছিয়াং জিলা
জৈৱবৈচিত্ৰ্য
১৯৯১ চনত এই জিলাৰ ৫৫ বৰ্গ কিমি আগুৰি কানে বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য (Kane Wildlife Sanctuary) গঠন কৰা হয়৷
কামলে জিলা
ইতিহাস
২০১৩ ডিচেম্বৰৰ পৰাই ই জিলাৰ গঠনৰ বাবে দাবী উত্থাপন হৈ আহিছিল৷ ২০১৭ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰত জিলাখনৰ প্ৰতিষ্ঠাপন কৰা হয়।
পশ্চিম ছিয়াং জিলা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জিলা
কামলে জিলা
ভৌগোলিক অৱস্থান
কামলে জিলাখন নামনি সোৱণশিৰি জিলা আৰু উজনি সোৱণশিৰি জিলাৰ একাংশ লৈ গঠন কৰা হৈছে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশৰ জিলা
ৰাজেশ্বৰী চেটাৰ্জী
ৰাজেশ্বৰী চেটাৰ্জী (২৪ জানুৱাৰী ১৯২২– ৩ ছেপ্টেম্বৰ ২০১০) আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় বিজ্ঞানী আৰু শিক্ষাবিদ। তেখেত কৰ্ণাটকৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা অভিযন্তা। বেংগালুৰুস্থিত ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান কাৰ্যনিৰ্বাহৰ কালছোৱাত তেখেতে প্ৰথমে অধ্যাপক আৰু শেষলৈ বৈদ্যুতিক যোগাযোগ অভিযান্ত্ৰিকৰ অধ্যক্ষৰ পদ অলংকৃত কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
ৰাজেশ্বৰী চেটাৰ্জীৰ জন্ম হৈছিল ১৯২২ চনৰ কৰ্ণাটকত। তেখেতে প্ৰাথমিক শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল তেখেতে আইতাকে স্থাপন কৰা এখন বিশেষ ইংৰাজী বিদ্যালয়ত। প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ শেষত তেখেতে চেণ্ট্ৰেল কলেজ অৱ বাংগালোৰত নামভৰ্তি হয়। মায়ছোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ এইখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা তেখেতে বিজ্ঞানত স্নাতক আৰু গণিতত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
১৯৪৩ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত তেখেতে বাংগালোৰৰ আইআইএছচিৰ বৈদ্যুতিক যোগাযোগ বিভাগত এগৰাকী গৱেষক ছাত্ৰী হিচাপে যোগদান কৰে।
তেখেতে চি ভি ৰমনৰ অধীনত কাম কৰিবলৈ গৈছিল। এক সূত্ৰৰ মতে, চি ভি ৰমনে তেখেতক ছাত্ৰী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল। কাৰণ তেখেতৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞানত কোনো ডিগ্ৰী নাছিল। অন্যহাতে একাংশৰ মতে, তেখেতে নাৰীক ছাত্ৰী হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ ধাৰণাটো অপছন্দ কৰিছিল।
১৯৪৬ চনত দিল্লী চৰকাৰৰ দ্বাৰা তেখেতেক "উজ্জ্বল শিক্ষাৰ্থী" নিৰ্বাচিত কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে বিদেশলৈ গৈ শিক্ষালাভ কৰিবলৈ এক জলপানি প্ৰদান কৰা হয়। তেখেতে আমেৰিকালৈ যাবলৈ সিদ্ধান্ত ল'লে। সেই সময়ছোৱাত বিদেশলৈ গৈ নাৰী এগৰাকীয়ে শিক্ষাগ্ৰহণ কৰাটো বৰ প্ৰত্যাহ্বানপূৰ্ণ কাম আছিল যদিও ৰাজেশ্বৰী বদ্ধপৰিকৰ আছিল। ১৯৪৭ চনৰ জুলাইৰ মাহত তেখেতে শিক্ষালাভৰ বাবে জাহাজেৰে আমেৰিকালৈ গমন কৰে। আৰু ৩০ দিনৰ মূৰকত গৈ আমেৰিকাত উপস্থিত হয়। আমেৰিকাত তেখেতে মিচিগান বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰে আৰু বৈদ্যুতিক অভিযান্ত্ৰিকত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। তাৰপিছত ভাৰত চৰকাৰৰ সৈতে থকা চুক্তি মান চলি তেখেতে ৱাশ্বিংটন ডিচিৰ নেশ্যনেল ব্যুৰ' অৱ ষ্টেণ্ডাৰ্ছত ৰেডিঅ' ফ্ৰিকুৱেন্সি পৰিমাপনত আঠমহীয়া ব্যৱহাৰিক প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে। প্ৰশিক্ষণ শেষ কৰি তেখেতে পুনৰ মিচিগান বিশ্ববিদ্যালয়লৈ উভতি যায় আৰু শিক্ষা অব্যাহত ৰাখে। ১৯৫৩ চনৰ আগভাগত তেখেতে প্ৰফেচাৰ উইলিয়াম গোল্ড ডা'ৰ অধীনত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
কৰ্মজীৱন
১৯৫৩ চনত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰি অহাৰ পাছত তেখেতে আইআইএছচি বাংগালোৰত বৈদ্যুতিক যোগাযোগ বিভাগত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু বিদ্যুৎ-চুম্বকীয় তত্ত্ব, মাইক্ৰৱেভ প্ৰযুক্তিবিদ্যা আদি বিষয় শিকায়। একেটা বছৰতে তেখেতে শিশিৰ কুমাৰ চেটাৰ্জীৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়।
চেটাৰ্জী পাছলৈ গৈ সেই বিভাগৰ অধ্যক্ষৰ আসনত বহেগৈ। তেখেতে নিজৰ জীৱনত বিশজন গৱেষকৰ তত্ত্বাৱধান লয়, এশখনতকৈও অধিক গৱেষণাপত্ৰ লিখা আৰু সাতখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰে।
বঁটা
তেখেতে লাভ কৰা কেইটামান লেখত ল'বলগীয়া বঁটা-সন্মান হৈছে—
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় বিজ্ঞানী শ্ৰেণী: ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী শ্ৰেণী: ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী: ভাৰতীয় অভিযন্তা শ্ৰেণী: ভাৰতীয় মহিলা অভিযন্তা
কৰ্ণেলিয়া সৰাবজী
কৰ্ণেলিয়া সৰাবজি (১৫ নৱেম্বৰ ১৮৬৬ – ৬ জুলাই ১৯৫৪) এগৰাকী ভাৰতীয় বিদুষী মহিলা আছিল। তেওঁ বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা স্নাতক লগতে অক্সফোৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত আইন পঢ়িবলৈ যোৱা প্ৰথম মহিলা। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ব্ৰিটিছ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ পঢ়িবলৈ যোৱা প্ৰথম ভাৰতীয়। ) তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা অধিবক্তা আৰু ভাৰত আৰু ব্ৰিটেইনত আইনৰ অনুশীলন কৰা প্ৰথম মহিলা।
২০১২ চনত লিংকনছ ইন, লণ্ডনত তেওঁৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা হয়।
২০১৭ চনৰ ১৫ নৱেম্বৰত গুগলে তেওঁৰ ১৫১তম জন্মদিনৰ উপলক্ষে এক ডুদলৰ প্ৰদৰ্শন কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
দেৱলালিৰ এক পাৰ্চী পৰিয়ালত কৰ্ণেলিয়াৰ জন্ম হৈছিল। ৰেভাৰেণ্ড সৰাবজী কাৰ্ছেডজী আৰু তেওঁৰ পত্নী ফ্ৰান্সিনা ফৰ্ডৰ তুলি লোৱা ন গৰাকী সন্তানৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম আছিল। তেওঁৰ পিতৃ এগৰাকী মিচনাৰী আছিল আৰু তেওঁ কৰ্ণেলিয়াক বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতক পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তিৰ বাবে বিশ্ববিদ্যালয় কৃতপক্ষক মান্তি কৰাইছিল। তেওঁৰ মাতৃয়ে পুণেত কেইবাখনো বালিকা বিদ্যালয় স্থাপনত আগভাগ লৈছিল। সমাজত এক প্ৰভাৱশীল ব্যক্তি হিচাপে স্থানীয় মহিলা সকলে সম্পত্তি সম্পৰ্কীয় গোচৰ সমূহত সদায় তেওঁৰ পৰা পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰিছিল। পিছলৈ কৰ্ণেলিয়াৰ শিক্ষা আৰু কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কীয় সিদ্ধান্ত সমূহত তেওঁৰ মাতৃৰ অতুলনীয় প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
কৰ্ণেলিয়াৰ পাঁচ গৰাকী ভনীয়েক আৰু দুজন ভায়েক আছিল আৰু দুজন ভায়েক সৰুতে ঢুকাইছিল। তেওঁৰ শৈশৱ বেলগাউম আৰু পুণেত অতিবাহিত কৰিছিল। মিছন স্কুলত শিক্ষা লাভ কৰাৰ লগতে তেওঁ ঘৰুৱা শিক্ষাৰ জৰিয়তে প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষাৰ পাতনি মেলিছিল।
তাৰপিছত তেওঁ ডেক্কান কলেজত নামভৰ্তি কৰে আৰু শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত শীৰ্ষস্থান দখল কৰে। ইয়াৰ ফলত তেওঁ ইংলেণ্ডত পৰিবলৈ চৰকাৰী জলপানি লাভ কৰে। কিন্তু তেওঁ এই জলপানি গ্ৰহণ নকৰি গুজৰাটৰ মেনছ কলেজত অধ্যাপক হিচাপে যোগ দিয়ে। বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথম মহিলা স্নাতক হোৱাৰ পিছত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় ইণ্ডিয়ান এছচিয়েচনলৈ শিক্ষাৰ বাবে বিত্তীয় সহায় বিচাৰি চিঠি লিখে। কৰ্ণেলিয়া ১৮৮৯ চনত শিক্ষাগ্ৰহণৰ বাবে ইংলেণ্ডত উপস্থিত হয়। ১৮৯২ চনত অক্সফোৰ্ডৰ সোমেৰভিলে কলেজত অসামৰিক আইনৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিবলৈ প্ৰথম মহিলা হিচাপে তেওঁ বিশেষ অনুমতি লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
কৰ্ণেলিয়ায়ে ১৮৯৪ ত ইংলেণ্ডৰ পৰা ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে। সেই সময়ত মহিলা সকলে বাহিৰৰ পুৰুষৰ লগত যোগাযোগ কৰা নিষিদ্ধ আছিল। এই নীতিৰ বিৰুদ্ধে সেই সৰৱ যুজঁ দিছিল। কিন্তু শিক্ষা থকাৰ পিছতো তেওঁৰ ভাৰতীয় আইন ব্যৱস্থাত মাত মাতিবলৈ পেছাদাৰী স্থান লাভ কৰা নাছিল। এই ব্যৱস্থাৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ তেওঁ ১৮৯৭ চনত আকৌ বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এলএলবি পৰীক্ষা আৰু ১৮৯৯ এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। পৰীক্ষাত সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছতো তেওঁক বেৰিষ্টাৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হোৱা নাছিল। ১৯২৩ চনত মহিলা সকলে আইনৰ অনুশীলন কৰিবলৈ এক আইন প্ৰণয়ন কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত তেওঁক বেৰিষ্টাৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়।
১৯০২ চনত কৰ্ণেলিয়ায়ে ইণ্ডিয়া অফিচত মহিলা আইনী পৰামৰ্শ দাতা হিচাপে যোগ দিয়ে আৰু মহিলা আৰু নাবালকক ন্যায়ালয়ত প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ১৯০৪ চনত তেওঁক মহিলা সহায়ক হিচাপে কোৰ্ট অফ ৱাৰ্ড, বেংগলত নিযুক্তি দিয়া হয়। তাৰ পিছত তেওঁ বংগ, বিহাৰ, ওড়িশা আৰু অসম প্ৰভিডেন্সত মহিলা সহায়ক হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁৰ ২০ বছৰীয়া কৰ্মজীৱনত প্ৰায় ৬০০ মহিলা আৰু অনাথক আইনী সাহায্য প্ৰদান কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ এই গোচৰ সমূহ লিপিবদ্ধ কৰে আৰু Between the Twilights গ্ৰন্থ আৰু দুখন আত্মজীৱনী প্ৰকাশ কৰে।
১৯২৪ চনত ভাৰতত মহিলা সকলে আইনৰ অনুশীলন কৰিবলৈ অনুমতি পোৱাৰ পিছত তেওঁ কলকাতাত আইনৰ অনুশীলন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
গ্ৰন্থৰাজি
সমাজ সংস্কাৰক আৰু আইনী কাৰ্যৰ বাহিৰেও তেওঁ কেইবাখনো গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল
তেওঁৰ আত্মজীৱনী দুখন হল India Calling (1934) আৰু India Recalled (1936)।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
কমলা সাহানী
কমলা সাহানী (September 14, 1912 - June 28, 1998) এগৰাকী অগ্ৰণী ভাৰতীয় জীববিজ্ঞানী আছিল, তেওঁ ১৯৩৯ চনৰ বৈজ্ঞানিক শৃঙ্খলাৰ পিএইচডি অৰ্জনকাৰি প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা। বাংগালোৰত অৱস্থিত ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত তেওঁৰ এই স্বীকৃতিয়ে ইতিহাসত প্ৰথমবাৰলৈ এনে প্ৰতিষ্ঠানত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণৰ পথ মুকলি কৰিছিল।
তেওঁৰ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল ভিটামিনৰ প্ৰভাৱ তথা ভাৰতীয় দৰিদ্ৰ জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা উৎপাদিত বিভিন্ন খাদ্যজাত যেনে বিভিন্ন মাহ, ধান আদিৰ পৌষ্টিক মূল্যায়ন। তাল গছৰ পৰা নিষ্কাশিত "নীৰ"ৰ পৌষ্টিক মূল্যায়নৰ ওপৰত তেওঁ কৰা গবেষণা তেতিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদৰ অনুপ্ৰেৰণাৰ ফল আছিল।
জীৱনৰ আদিচোৱা
১৯১২ চনত মধ্যপ্ৰদেশৰ ইন্দোৰত কমলা সাহানীৰ জন্ম হয়। দেউতাক নাৰায়ণৰাও ভাগৱত আৰু খুৰাৱক মাধুভ্ৰো ভাগৱত, টাটা ইনষ্টিটিউট অফ চাইন্স (যি পিছলৈ ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান হয়)-ৰ ৰসায়নবিদ ও প্ৰাক্তন ছাত্ৰ আছিল। কমলাই 'পাৰিবাৰিক ঐতিহ্য' অনুসৰণ কৰি ১৯৩৩ চনত ব'ম্বে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰসায়ন বিজ্ঞান (প্ৰধান) আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞান (সাধাৰণ) বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰি অৰ্জন কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত গৱেষণাৰ বাবে আবেদন কৰে যদিও সেই সময়ত গৱেষণাৰ বাবে নাৰী উপযুক্ত নহয় বুলিয়ে তেওঁৰ এই আবেদন সেই সময়ৰ সঞ্চালক তথা ন'বেল বঁটা বিজয়ী অধ্যাপক চি.ভি. ৰমনৰ দ্বাৰা আগ্ৰাহ্য হয়। এই আগ্ৰাহ্যতাৰ প্ৰতিবাদত কমলাই অধ্যাপক চি.ভি. ৰমনৰ কাৰ্যালয়ৰ বাহিৰত সত্যাগ্ৰহ আন্দোলন কৰে। ফলত অধ্যাপকে তেওঁক কিছু চৰ্তৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত গৱেষণাৰ বাবে অনুমতি দিবলৈ বাধ্য হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বিজ্ঞানী
ভাৰতত বাঘৰ চোৰাং চিকাৰ
thumb|right|200px|চীনত বাঘৰ অংগৰ অবৈধ বজাৰ ভাৰতত বাঘৰ চোৰাং চিকাৰে দেশখনত বাঘসমূহৰ জীয়াই থকাৰ সম্ভাৱনাৰ ওপৰত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলাইছে। বৰ্তমান প্ৰায় ৩,০০০ বনৰীয়া বাঘ বৰ্তি থকাৰ বিপৰীতে বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে এই সংখ্যা আছিল ১,০০,০০০। ব্ৰিটিছৰ শাসনকাল আৰু ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত ঔপনিবেশিক আৰু ভাৰতীয় সম্ভ্ৰান্ত শ্ৰেণীৰ লোকসকলে বাঘসমূহ হত্যা কৰাৰ ফলত বাঘৰ জনসংখ্যা হ্ৰাস পাইছিল। বাকী থকা বাঘৰ প্ৰায় ১,৭০০ টা হ'ল বংগৰ ঢেকীয়াপতীয়া বাঘ। প্ৰজেক্ট টাইগাৰে ভাৰতত এক বৃহৎ সফলতা হিচাপে মৰ্যাদা পাইছিল যদিও এই ক্ষেত্ৰত বাঘৰ প্ৰাৰম্ভিক গণনা গুৰুতৰভাৱে ভুল আছিল বুলি জানিব পৰা হয়।
সমছাৰ চন্দ
আলৱাৰ জিলাৰ থানাগাজী অঞ্চলৰ সমছাৰ চন্দক "দেশৰ সৰ্ববৃহৎ বন্যপ্ৰাণী বেপাৰ ছিণ্ডিকেট পৰিচালনা কৰা কিংপিন" বুলি অভিহিত কৰা হয়। তেওঁ ৪০ বছৰ ধৰি গ্ৰেপ্তাৰ নোহোৱাকৈ ব্যৱসায় কৰি আছিল। তেওঁ দিল্লীৰ চাদৰ বাজাৰৰ পৰা এই ব্যৱসায় চলাইছিল। তেওঁক "উত্তৰৰ বীৰাপ্পান" আখ্যা দিয়া হৈছিল।
১৯৯১ চনত ৰাজস্থানৰ চাৱাই মাধপুৰ চহৰত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা এটা দলে স্বীকাৰ কৰে যে তেওঁলোকে মাত্ৰ দুবছৰত তেওঁৰ বাবে ১৫ৰ পৰা ১৮টা বাঘৰ চোৰাং চিকাৰ কৰিছিল। ২০০৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহত পেটেল নগৰ চণ্ডৰ গুদামৰ ওপৰত কৰা এক আক্ৰমণত দুখন বাঘৰ ছাল, ২৮খন নাহৰফুটুকীৰ ছাল, ৩ কিলো বাঘৰ নখ, ১০ কিলো বাঘৰ থুঁতৰিৰ হাড় আৰু ৬০ কিলো নাহৰফুটুকী বাঘ আৰু বাঘৰ হাতোঁৰা পোৱা যায়। ১৯৮৮ চনত আৰক্ষীয়ে তেওঁৰ পৰা ২৫,৮০০ খন সাপৰ ছাল জব্দ কৰিছিল। সমছাৰ চন্দৰ পত্নী ৰাণী আৰু পুত্ৰ আকাশকো বন্যপ্ৰাণী সৰবৰাহ কৰাৰ বাবে আটক কৰা হৈছে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:চিকাৰ
বেংগেট ৰবাৰ্ট হল্মষ্টৰ্ম
বেংগেট ৰবাৰ্ট হল্মষ্টৰ্ম (Bengt Robert Holmström; জন্ম: ১৮ এপ্ৰিল ১৯৪৯) এজন ফিনলেণ্ড দেশীয় অৰ্থনীতিবিদ। তেওঁ বৰ্তমান মাচেচুছেটতছ প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পল এ. চেমুৱেলচন আসনৰ অধ্যাপক। তেওঁ অৰ্থনীতিবিদ অলিভাৰ হাৰ্টৰ সৈতে যুটীয়া ভাবে ছুইডেনৰ কেন্দ্ৰীয় বেংকে আগবঢ়োৱা ২০১৬ বৰ্ষৰ অৰ্থনীতি বিজ্ঞানৰ নোবেল স্মৃতি বঁটা লাভ কৰে।
জীৱন আৰু কৰ্মজীৱন
হল্মষ্ট্ৰম ফিনলেণ্ডৰ হেলচিংকিত চুইডিছ ভাষী সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ত জন্ম হৈছিল। তেওঁ হেলচিংকি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিত বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত ষ্টেণ্ডফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৭৫ চনত তেওঁ অপেৰেচনাল গৱেষণাত স্নাতক আৰু পিছলৈ গ্ৰেজুৱেট স্কুল অফ বিছনেছৰ পৰা পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ১৯৯৪ চনৰ পৰা এমআইটিৰ অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে। তেওঁ কিছুদিন নৰ্থৱেষ্টাৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত কেলগজ গ্ৰেজুৱেট স্কুল অফ মেনেজমেণ্টত সহকাৰী অধ্যাপক (১৯৭৯-১৯৮২) আৰু য়ালে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ব্যৱস্থাপনা বিভাগৰ এডৱিন জে. বেইনেকে আসনৰ অধ্যাপক হিচাপে (১৯৮৩-১৯৯৪) হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ ২০১০ চনৰ হেলচিংকি বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰাপ্তন ছাত্ৰ সন্থাৰ বৰ্ষশ্ৰেষ্ঠ প্ৰাপ্তন ছাত্ৰ হিচাপে সন্মানিত হয়। হল্মষ্ট্ৰম সাধাৰণতে তেওঁৰ এজেণ্ট সূত্ৰৰ নীতিৰ বাবে জনাজাত। তেওঁ চুক্তিৰ নীতিসমূহ ঘাইকৈ ফাৰ্ম, সমবায় আদিত ব্যৱহাৰ কৰি অৰ্থনৈতিক সংকটৰ সময়ত ভাল ফল পোৱা গৈছে।
বঁটা আৰু সন্মান
তেওঁ নকীয়া কোম্পানীৰ বৰ্ড অফ ডাইৰেক্টৰ হিচাপে ১৯৯৯ চনৰ পৰা ২০১২ চনলৈ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ আলটো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰশাসনিক বৰ্ডৰ সদস্য।
২০১৬ চনত তেওঁ "চুক্তি সূত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে" অৰ্থনীতিবিদ অলিভাৰ হাৰ্টৰ সৈতে যুটীয়া ভাবে অৰ্থনীতি বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা লাভ কৰে।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ফিনলেণ্ডৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিবিদ শ্ৰেণী:অৰ্থনীতিৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
ইন্দ্ৰাণী ৰায়মেধি
ইন্দ্ৰাণী ৰায়মেধি (Indrani Raimedhi) (জন্ম ১৯৬৫,১৩ ফেব্ৰুৱাৰী-) হৈছে এগৰাকী অসমৰ লেখিকা। ইংৰাজী ভাষাত সাহিত্য-চৰ্চা কৰা ভাৰতীয় লেখকসকলৰ ভিতৰত ইন্দ্ৰাণী ৰায়মেধি অন্যতম। তেওঁ একাধাৰে এগৰাকী লেখক, সাংবাদিক আৰু স্তম্ভলেখক। ইন্দ্ৰাণী ৰায়মেধিয়ে বাৰখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। ইয়াৰ লগতে আশীটা চুটিগল্প, পাঁচশৰো অধিক স্তম্ভলেখা, কবিতা আদিৰে ইন্দ্ৰাণী ৰায়মেধিয়ে অনেক অৱদান আগবঢ়াইছে। তেওঁ বহুকেইগৰাকী খ্যাতনামা ব্যক্তিৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁৰ সংকলন এলিচ ইন ৱণ্ডাৰলেণ্ড আৰু দ্য ইনভিজিবল মেনৰ সংক্ষিপ্তৰূপ অসমৰ বিভিন্ন বিদ্যালয়ত দ্ৰুতপাঠ হিচাপে প্ৰচলিত। এই দুখন শিস্গুৰ বাবে লিখা। ইন্দ্ৰাণী ৰায়মেধিয়ে ১৯৮৯ চনত দ্য আছাম ট্ৰিবিউন কাকতত সাংবাদিক হিচাপে যোগদান কৰে। দ্য আছাম ট্ৰিবিউন কাকতৰ সম্পাদনা ক্ষেত্ৰত কাম কৰা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী মহিলা সাংবাদিক।
জন্ম পৰিচয়
ইন্দ্ৰাণী ৰায়মেধিৰ ১৯৬৫ চনৰ ১৩ ফেব্ৰুৱাৰীত শ্বিলঙত জন্ম হৈছিল।
শিক্ষা জীৱন
ইন্দ্ৰাণী ৰায়মেধিয়ে ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
কৰ্মজীৱন
ইন্দ্ৰাণী ৰায়মেধিয়ে ১৯৮৯ চনত দ্য আছাম ট্ৰিবিউন কাকতত সাংবাদিক হিচাপে যোগদান কৰে। ২০২১ চনত তেওঁ সেই কাকতৰে নিবন্ধ সম্পাদকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। দ্য আছাম ট্ৰিবিউন কাকতৰ সম্পাদনা ক্ষেত্ৰত কাম কৰা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী মহিলা সাংবাদিক।