cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
গণেশ
বাংলাত গণেশ পূজা
বাংলাত গণেশ এক অত্যন্ত জনপ্ৰিয় দেৱতা। এওঁ ঘৰে ঘৰে পূজিত হয়। তথাপি কেৱলমাত্ৰ গণেশৰ নামত উৎসৰ্গিত কোনো উৎসৱ বাংলাত পালিত নহয়। এই অঞ্চলত গণেশৰ সবাতোকৈ ডাঙৰ উৎসৱ প্ৰথম বহাগৰ তাৰিখে বাংলা নববৰ্ষৰ দিন পালিত হয়। প্ৰত্যেক বাঙালীয়ে ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানত এইদিনটোত গণেশ পূজিত হয়। কলকাতাৰ কালীঘাট আৰু দক্ষিণেশ্বৰ মন্দিৰত গণেশ আৰু লক্ষ্মীৰ প্ৰতিমা আৰু হালখাতা লৈ অনেকে এই দিনটোত ৰাতিপুৱা পূজা প্ৰদান কৰিবলৈ যায়। পূজা হয় গঙ্গাতীৰত আৰু পশ্চিমবঙ্গৰ অন্যান্য মন্দিৰতো। দুৰ্গাপূজাৰ সময়ত গণেশ বিশেষভাবে পূজিত হয়। দুৰ্গামূৰ্তিৰ সোঁফাল অথবা কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত বাওঁফালে গণেশৰ মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰি পূজা কৰা হয়। ইয়াৰ বাদেও ভাদ্ৰ আৰু মাঘ মাহৰ শুক্লাচতুৰ্থী তিথিতো ঘৰোৱা গণেশ পূজা বাংলাত প্ৰচলিত। কোনো কোনো প্ৰতিষ্ঠানে এই সময়ত সৰ্বজনীন গণেশ পূজাৰো আয়োজন কৰেন। ইয়াৰ বাদেও কোনোৱে কোনোৱে কালীপূজাৰ দিনা লক্ষ্মী আৰু গণেশৰ পূজা কৰে।
মহাৰাষ্ট্ৰত গণেশ মহোৎসৱ
ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যত অনুষ্ঠিত গণেশ চতুৰ্থী গণেশৰ নামত উৎসৰ্গিত বৃহত্তম উৎসৱ। প্ৰতিবছৰে আগষ্ট মাহৰ শেষত বা ছেপ্টেম্বৰৰ আৰম্ভণিতে হিন্দু পঞ্জিকা অনুসৰি ভাদ্ৰমাহৰ শুক্লাচতুৰ্থী তিথিত এই পূজা অনুষ্ঠিত হয়। দহদিন ধৰি মহাৰাষ্ট্ৰত এই উৎসৱ চলে। তাৰপাছত অনন্ত চতুৰ্দশীৰ দিনা প্ৰতিমা নিৰঞ্জনৰ মাধ্যমত উৎসৱৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে। মহাৰাষ্ট্ৰত এই উৎসৱ পূৰ্বতে আছিল পাৰিবাৰিক গণ্ডীত সীমাবদ্ধ এক ক্ষুদ্ৰ পৰ্বমাত্ৰ। ১৮৯৩ চনত লোকমান্য বাল গঙ্গাধৰ তিলকে এই উৎসৱক মহাৰাষ্ট্ৰৰ এক জাতীয় উৎসৱত পৰিণত কৰে। তেখেতৰ উদ্দেশ্য আছিল হিন্দুধৰ্মৰ জাতিভেসকলৰ সংকীৰ্ণতা দূৰ কৰি ব্ৰিটিছ বিৰোধী জাতীয় আন্দোলনক সুসংবদ্ধ আৰু সংগঠিত কৰা। তিলকেই প্ৰথম বাৰোয়াৰী মণ্ডপত গণেশ প্ৰতিমা স্থাপন কৰে আৰু দহদিনৰ পাছত গণেশ বিসৰ্জনৰ প্ৰথাৰ সূচনা কৰে। আজিও মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু সন্নিহিত অঞ্চলৰ লোকসকলে পৰম শ্ৰদ্ধাৰে এই উৎসৱ পালন কৰে। মুম্বাই মহানগৰীত এই উৎসৱ সৰ্বাধিক জাকজমকেৰে পালিত হয়।
শাস্ত্ৰ
thumb|left|200px|১৭৩০ চনত অঙ্কিত বাসহ’লি গণেশচিত্ৰ, নতুনদিল্লীৰ জাতীয় সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষিত ব্ৰাহ্মণ্য হিন্দুধৰ্মৰ প্ৰধান পাঁচজন দেৱতা ৰ এজন ৰূপে স্বীকৃতি পোৱাৰ পাছত কিছু ব্ৰাহ্মণে গণেশকেই তেওঁলোকৰ প্ৰধান দেৱতা ৰূপে পূজা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। এইভাবে গঠিত হ’ল গাণপত্য সম্প্ৰদায় আৰু তাৰ লগে লগেই গণপতিকে কেন্দ্ৰ কৰি ৰচিত হ’ল দুটি উপপুৰাণ – গণেশ পুৰাণ আৰু মুদ্গল পুৰাণ।
গণেশ পুৰাণ আৰু মুদ্গল পুৰাণ গ্ৰন্থদুখনৰ ৰচনাকাল প্ৰসঙ্গত মতভেদ আছে। সাধাৰণভাবে এই দুই পুৰাণৰ ৰচনাকাল ১১০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ১৪০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ মধ্যবৰ্তী কোনো সময় বুলি ধৰা হয়। সাধাৰণভাবে গণেশ পুৰাণ-ক পূৰ্ববৰ্তী বুলি ধৰা হ’লেও কোনো কোনো গৱেষকে এইখনক মুদ্গল পুৰাণ-ৰ পৰৱৰ্তী বুলি ধৰে। আন এক লোকমান্য শাস্ত্ৰগ্ৰন্থ গণপতি অথৰ্বশীৰ্ষ খ্ৰীষ্টিয় ষোড়শৰ পৰা সপ্তদশ শতিকাৰ মধ্যৱৰ্তী কোনো সময়ত ৰচিত হৈছিল।
মন্দিৰ
thumb|right|150px|পুষ্পিত গণেশমূৰ্তি হিন্দু মন্দিৰত গণেশৰ উপস্থিতি দুইভাবে থাকে – প্ৰথমতে ‘পৰিয়ালৰ-দেৱতা ’ৰ ‘পাৰ্শ্বদেৱতা ’ ৰূপে; অথবা মন্দিৰৰ প্ৰধান দেৱতা ৰূপে। পুৰাণত কথিত পাৰ্বতীৰ দ্বাৰৰক্ষক গণেশৰ স্মৰণত, পূজাসিদ্ধিৰ দেৱতা ৰূপে মন্দিৰদ্বাৰৰ ওপৰত তেখেতৰ মূৰ্তিও খোদিত হৈ থাকে। ইয়াৰ বাদেও কেৱলমাত্ৰ গণেশৰ বাবেও অনেক মন্দিৰ নিৰ্মিত হৈছে। এইবোৰৰ মাজত মহাৰাষ্ট্ৰৰ অষ্টবিনায়ক মন্দিৰ বিশেষভাবে উল্লেখনীয়। পুণে চহৰৰ ১০০ কিলোমিটাৰৰ মাজত এই আঠোটি মন্দিৰৰ এটা ‘মণ্ডল’ গণপতিৰ পবিত্ৰ জগতৰ প্ৰতীক। ইয়াৰ বাদেও উত্তৰ ভাৰতৰ যি বহুকেইটা অঞ্চলত উল্লেখযোগ্য গণেশ মন্দিৰ আছে সেইবোৰ হ’লঃ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ ওয়াই; মধ্যপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ উজ্জয়িনী; ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ যোধপুৰ, নাগপুৰ আৰু ৰায়পুৰ; বিহাৰ ৰাজ্যৰ বৈদ্যনাথ; গুজৰাট ৰাজ্যৰ বৰোদা, ধোলাকা আৰু ভালসাদ; উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ বাৰাণসী চহৰৰ ধূণ্ডিৰাজ মন্দিৰ। দক্ষিণ ভাৰতৰ গণেশ মন্দিৰসমূহ হ’লঃ তামিল নাড়ু ৰাজ্যৰ তিৰুচিৰাপল্লীত জম্বুকেশ্বৰ মন্দিৰ, সেই ৰাজ্যৰ ৰামেশ্বৰম আৰু সুচিন্দ্ৰমৰ মন্দিৰ; কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ হাম্পি, কাসাৰগোড় আৰু ইডাগুঞ্জি আৰু অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ ভদ্ৰাচলমৰ মন্দিৰ। পশ্চিমবঙ্গ বা বাংলাদেশত কোনো উল্লেখযোগ্য গণেশ মন্দিৰ নাই। তথাপি ভাৰতৰ বাহিৰত নেপাল আৰু দক্ষিণপূব এছিয়াৰ নানান দেশত গণেশ মন্দিৰ দেখা পোৱা যায়।
বাংলা সাহিত্যত গণেশ
মধ্যযুগীয় আৰু আধুনিক কালৰ বাংলা সাহিত্যত গণেশৰ উপস্থিতি অনেকাংশই উজ্জ্বল। মধ্যযুগীয় সাহিত্যত গণেশ বিঘ্ননাশক দেৱতা আৰু সেই সূত্ৰে কাব্যৰ প্ৰাৰম্ভতে তেখেতৰ বন্দনা আৱশ্যকীয় কৰ্তব্য। ইয়াৰ বাদেও কৃত্তিবাস ওঝাই তেখেতৰ ৰামায়ণ পদ্যানুবাদত গণেশৰ জন্মকাহিনীটো অন্তৰ্গত কৰিছিল। অন্যহাতে আধুনিক সাহিত্যত গণেশৰ সেই দেবভূমিকা অনেকদূৰ খৰ্ব কৰা হৈছে। আজিও বিভিন্ন পূজাবাৰ্ষিকীত ব্যঙ্গকৌতুকমূলক ৰচনাত গণেশৰ উপস্থিতি উজ্জ্বল।
কৃত্তিবাসী ৰামায়ণত গণেশ
thumb|left|300px|ইন্দোনেছিয়াৰ প্ৰামবানানত প্ৰাপ্ত গণেশ মূৰ্তি বাল্মীকি ৰচিত মূল ৰামায়ণত গণেশৰ জন্মোপাখ্যানৰ সলনি স্থান পাইছিল কাৰ্তিকৰ জন্মকথাই। কৃত্তিবাসে সেই কাহিনী পৰিহাৰ কৰি ব্ৰহ্মবৈবৰ্ত পুৰাণ আৰু বৃহদ্ধৰ্ম পুৰাণে-ত উল্লিখিত কাহিনীৰ মিহলি কৰি গণেশৰ জন্মবিষয়ক এটা উপাখ্যান তেখেতৰ ৰামায়ণত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। কাহিনীটো এইধৰণৰ – ৰজা দশৰথে শনিৰ ভৱনলৈ গমন কৰাত শনি আপ্লুত হ’লে। কিন্তু তেওঁ ৰজাৰ ফালে দৃষ্টিপাত নকৰাকেই বাক্যালাপ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। দশৰথে ইয়াৰ কাৰণ জানিবলৈ বিচৰাত শনি ক’লে: <poem style="margin-left: 2em"> কোপদৃষ্টে সুদৃষ্টে যাহা পানে চাই। দেব দৈত্য নাগ নৰ হৈয়া যায় ছাই॥ পূৰ্ব্ব কথা কহি ৰাজা তাহে দেহ মন। যেমতে শিৱৰ পুত্ৰ হৈল গজানন॥ গৌৰীৰ সন্তান হোৱাত সকলো দেৱগণেই তেওঁক চাবলৈ গ’ল। কিন্তু শনি নগ’ল। ইয়াতে গৌৰীয়ে দূত পঠিয়াই তেওঁক মাতি পঠালে। গৌৰীৰ ইচ্ছাত শনিয়ে শুভদৃষ্টিৰেই নবজাতকৰ ফালে দৃষ্টিপাত কৰিলে। কিন্তু সেই শিশুৰ মুণ্ড তাতেই ছাই হৈ গ’ল। গৌৰী ব্যথিত হ’লে। জানিব খুজিলে, কোনে মোৰ পুত্ৰৰ মূৰ নিলে? তেতিয়া দেবগণে তেওঁক শনিৰ কুদৃষ্টিৰ কথা বুজাই ক’লে। তাতে ক্ৰুদ্ধ হৈ দেৱীয়ে শূল হস্তে শনিক বধ কৰিবলৈ উদ্যত হ’ল। দেবগণে অনেক স্তুতি কৰি শান্ত কৰিলে তেওঁক। গৌৰীৰ বৰতেই শনিয়ে যাৰ ফালে চাই তাৰ মুণ্ডহানি হয়। গতিকে বিনা কাৰণত শনিক বধ কৰাৰ যৌক্তিকতা ক’ত! দেবগণে গৌৰীক প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে যে তেখেতৰ পুত্ৰক তেখেতসকলে জীবিত কৰি দিব। ব্ৰহ্মাই তেতিয়া পবনদেবক আদেশ কৰে উত্তৰ দিশে মূৰ কৰি শুই থকা কাৰোবাক দেখা পালে তাৰ মূৰটো কাটি আনিবলৈ। গঙ্গাজল পান কৰি ইন্দ্ৰৰ ঐৰাবতে উত্তৰদিশে মূৰ কৰি শুই আছিল। তাৰেই মূৰটো কাটি আনিলে পবনে। গৌৰীপুত্ৰ গজানন হ’ল। এইখিনিতে গৌৰী কিছু দুঃখিত হ’ল। ক’লে, সকলো দেৱতা ৰ পুত্ৰ সুদৰ্শন। সেইবিলাকৰ মাজত গজাননৰ স্থান ক’ত হ’ব! ব্ৰহ্মাই তেতিয়া গণেশক বৰ দিয়ে যে তেওঁ সকলো দেৱতা ৰ আগেয়ে পূজাধিকাৰ পাব। তেওঁক বাদ দি অন্য দেৱতা ৰ পূজা কৰিলে পূজা বা কাৰ্য কোনোটোৰেই সিদ্ধি নহ’ব। অন্যহাতে ঐৰাৱতৰ অবিহনে ইন্দ্ৰই কান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰাত ব্ৰহ্মাই পবনক পুনৰায় আদেশ কৰে যে পশ্চিম দিশে মূৰ কৰি শুই থকা কাৰোবাৰ মাথা কাটি আনি ঐৰাৱতৰ মস্তকত জোৰা লগাই দিবলৈ। পশ্চিম দিশত শুই আছিল এটা বগা হাতী। তাৰেই মাথা কাটি অনি জোৰা দিয়া হ’ল ঐৰাবতৰ দেহত।
মঙ্গলকাব্যত গণেশ
thumb|right|350px|ওড়িশাৰ মন্দিৰৰগাত খোদিত গণেশমূৰ্তি মঙ্গলকাব্যৰ আৰম্ভণিতেই গণেশ বন্দনাৰ ৰেৱাজ দেখা যায়। শাস্ত্ৰীয় কাৰণত কোন ঠাইতে এই নিয়মৰ হীনদেড়ি ঘটা নাই। কবিকঙ্কণ মুকুন্দ চক্ৰৱৰ্তীৰ চণ্ডীমঙ্গল কাব্যৰ আদিলৈ চালে দেখা যায়ঃ <poem style="margin-left: 2em"> গণপতি দেবেৰ প্ৰধান ব্যাস আদি জত কবি	তোমাৰ চৰণ সেবি প্ৰকাশিলা আগম পুৰাণ। অপেক্ষাকৃত আধুনিক কালৰ কবি ভাৰতচন্দ্ৰ ৰায়গুণাকৰ মাৰ্জিত ৰুচিৰ ভাষাত ৰচিত অন্নদামঙ্গল কাব্যও গণেশ বন্দনাৰ দ্বাৰা আৰম্ভ কৰিছেঃ <poem style="margin-left: 2em"> গণেশায় নমো নমঃ আদি ব্ৰহ্ম নিৰুপম পৰমপুৰুষ পৰাৎপৰ। খৰ্ব্বস্থূল কলেবৰ	গজমুখ লম্বোদৰ মহাযোগী পৰম সুন্দৰ॥... আমি চাহি এই বৰ শুন প্ৰভু গণেশ্বৰ অন্নপূৰ্ণামঙ্গল ৰচিব। কৃপাবলোকন কৰ	বিঘ্নৰাজ বিঘ্ন হৰ ইথে পাৰ তবে যে পাইব॥... আৰু সেই কাব্যৰ ‘হৰগৌৰীৰ কোন্দল’ অংশত গণেশক লৈ ৰঙ্গ-ধেমালি কৰিবলৈ এৰা নাই কবিয়ে, <poem style="margin-left: 2em"> বড় পুত্ৰ গজমুখে চাৰি হাতে খান। সব গুণ সিদ্ধি খেতে বাপেৰ সমান॥ ভিক্ষা মাগি খুদ কণা যা পান ঠাকুৰ। তাহাৰ ইন্দুৰে কৰে কাটুৰ-কুটুৰ॥
শাক্ত পদাৱলীত গণেশ
শাক্ত পদাৱলীৰ আগমনী অংশত গণেশৰ চিত্ৰখন ঘৰৰ আদৰৰ সন্তানৰ ছবি। গণেশ-জননীৰূপী দুৰ্গা বাঙালীৰ বিশেষ প্ৰিয়। দাশৰথি ৰায়ৰ গানত পোৱা যায়ঃ thumb|right|250px|দুৰ্গাৰ কোলাত গণেশ, ২০০৭ চনত কলকাতাৰ এক থিম পূজামণ্ডপত <poem style="margin-left: 2em"> বসিলেন মা হেমবৰণী, হেৰম্বে ল’য়ে কোলে। হেৰি গণেশ-জননী-ৰূপ, ৰাণী ভাসেন নয়ন-জলে। ব্ৰহ্মাদি বালক যাৰ, গিৰি-বালিকা সেই তাৰা। পদতলে বালক ভানু, বালক চন্দ্ৰধৰা। বালক ভানু জিনি তনু, বালক কোলে দোলে॥ ৰাণী মনে ভাবেন- উমাৰে দেখি, কি উমাৰ কুমাৰে দেখি, কোন্ ৰূপে সঁপিয়ে ৰাখি নয়নযুগলে। দাশৰথি কহিছে, ৰাণী, দুই তুল্য দৰশন হেৰ, ব্ৰহ্মময়ী আৰ ঐ ব্ৰহ্ম-ৰূপ গজানন, ব্ৰহ্ম-কোলে ব্ৰহ্ম-ছেলে বসেছে মা বলে॥
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
ভাৰত চৰকাৰ
ভাৰত চৰকাৰক সাধাৰণ ভাষাত "কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ" বুলি কোৱা হয়। ২৮খন ৰাজ্য আৰু ৭খন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰে গঠিত যাক "ভাৰত গণৰাজ্য" বুলি কোৱা হয়, ইয়াৰেই নিয়ন্ত্ৰণকৰ্তা হৈছে ভাৰত চৰকাৰ। ভাৰত চৰকাৰৰ মুখ্য আসন বুলি দিল্লীক বুজায়, যিহেতু চৰকাৰৰ মুখ্য কাম কাজসমূহ ইয়াৰ পৰাই পৰিচালিত হয়।
ভাৰত দেশৰ নাগৰিকসকলৰ লগত সম্পৰ্কীত বুনিয়াদী দেৱানী আৰু ফৌজদাৰী আইন, যেনে নাগৰিক প্ৰক্ৰিয়া সংহিতা, ভাৰতীয় দণ্ড সংহিতা, অপৰাধ প্ৰক্ৰিয়া সংহিতা, আদি সংসদৰ দ্বাৰা নিৰ্মাণ হয়। সংঘ আৰু প্ৰতিখন ৰাজ্যৰে চৰকাৰক তিনি অংশ, কাৰ্যপালিকা, বিধায়িকা আৰু ন্যায়পালিকাৰ অন্তৰ্গত কাম কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী: ভাৰত শ্ৰেণী:পোখালি (ভাৰত) শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰ
ৰাভেন পখিলা
ৰাভেন পখিলা (Common Raven, বৈজ্ঞানিক নাম-Papilio castor) দক্ষিণ-পূব এছিয়াত বিস্তৃত হৈ থকা এবিধ চাতকনেজীয়া পখিলা (Swallowtail butterfly)ৰ প্ৰজাতি৷
বিৱৰণ
মতা ৰাভেন পখিলাৰ পাখিৰ ওপৰফালৰ বৰণ ক'লা৷ পাখিত হালধীয়া-মটিয়া বৰণৰ দাগ (scale) থকা দেখা যায়৷ তাৰোপৰি পাতলীয়াকৈ দীঘলীয়া আঁচ কিছুমানো থকা দেখা যায়৷ ইয়াৰ পিছফালৰ পাখি ( hind wing) ত ক্ৰীমবৰণীয়া দাগ কিছুমান থাকে, তাতে ডিম্বাকৃতিৰ এটা দাগ থাকে৷৷ আগফালৰ পাখি ( fore wing) ত তললৈ সৰু সৰূ বগা দাগ থকা দেখা যায়৷
মাইকী ৰাভেন পখিলাৰ পাখিৰ ওপৰৰ অংশ (upperside) মতা ৰাভেন পখিলাতকৈ শেঁতা বৰণীয়া হয়৷ কিন্তু ইয়াৰ পাখিত থকা হালধীয়া বা ৰঙচুৱা দাগবোৰ বেছি ঘন হয়৷ ইয়াৰ আগফালৰ পাখিৰ দাগবোৰ মতা ৰাভেন পখিলাটোৰ দৰেই হয়৷ কেৱল উপৰিঞ্চিকৈ ইয়াৰ পিছফালৰ পাখিত বিয়পি যোৱা ধূসৰ বগা দাগ কিছুমান থাকে৷ ইয়াৰ এন্টানাডাল ক'লা বৰণৰ, মূৰ, থ'ৰাক্স আৰু পেট অংশ ধূসৰ মটীয়া আৰু বগা ফুটুকীয়া হোৱা দেখা যায়৷
শ্ৰেণীবিভাজন
ৰাভেন পখিলাৰ মূল প্ৰজাতি (nominate ) হৈছে Papilio castor৷ ইয়াৰে অন্যান্য  ওচৰ সম্পৰ্কীয় প্ৰজাতিবোৰ হ'ল
বিস্তৃতি
উত্তৰ-পূব ভাৰত, ম্যানমাৰ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত ৰাভেন পখিলা দেখিবলৈ পোৱা যায় আৰু কিছুমান সময়ত অসমটো দেখিবলৈ পোৱা যায়‌‌।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পখিলা
সৰণ
সৰণ হৈছে এক ভেক্টৰ যিয়ে কোনো বস্তুৰ প্ৰাৰম্ভিক স্থান আৰু অন্তিম স্থানৰ মাজৰ সৰ্বনিম্ন দূৰত্বক সূচায় । ইয়াৰ লগত দিশ জড়িত হৈ থাকে আৰু প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থানৰ পৰা অন্তিম অৱস্থানলৈ এডাল কাল্পনিক সৰলৰেখাৰ দূৰত্বক নিৰ্দেশ কৰে। কোনো বস্তুৰ সৰণ হৈছে কোনো এক নিৰ্দিষ্ট দিশত বস্তুটোৱে অতিক্ৰম কৰা দূৰত্ব : প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থান (Si)ৰ সাপেক্ষে অন্তিম অৱস্থান(Sf) যদি হয়, তেন্তে গাণিতীকভাৱে সৰণ ভেক্টৰ হৈছে অন্তিম আৰু প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থান ভেক্টৰৰ পাৰ্থক্য: কোনো বস্তুৰ তাৎক্ষণিক বেগ হৈছে সময়ৰ ফলন সাপেক্ষে সৰণৰ সলনিৰ হাৰ। বেগক অৱস্থান ভেক্টৰৰ( position vector) সময় সাপেক্ষে হোৱা সলনিৰ হাৰ বুলিও সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিব পাৰি। গড় বেগ হৈছে সৰণক মুঠ সময়সীমাৰে হৰণ কৰি পোৱা ৰাশি।
অনমনীয় পদাৰ্থ(Rigid body)
অনমনীয় বস্তুৰ সৰণৰ ক্ষেত্ৰত ই কেতিয়াবা বস্তুৰ ঘূৰ্ণনকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰায়। এইক্ষেত্ৰত, বস্তুৰ সৰণ বুলি কওঁতে ৰৈখিক সৰণ আৰু ঘূৰ্ণনৰ ক্ষেত্ৰত কৌণিক সৰণ বোলা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গতি শ্ৰেণী:দৈৰ্ঘ্য শ্ৰেণী:ভেক্টৰ
সাধাৰণ মৰমন
সাধাৰণ মৰমন (Common Mormon, বৈজ্ঞানিক নাম-Papilio polytes) এবিধ এছিয়া মহাদেশত বহুলভাৱে বিস্তৃত হৈ থকা চাতকনেজীয়া পখিলা (Swallowtail butterfly)ৰ প্ৰজাতি৷ এই পখিলাবিধক অন্য পখিলা বিশেষকৈ ৰঙা দেহৰ চাতকনেজী পখিলা (Red-bodied Swallowtails) যেনে সাধাৰণ গোলাপী পখিলা (Common Rose) আৰু 'Crimson Rose' আদিৰ সৈতে কৰা অনুকৰণধৰ্মিতাৰ(mimicry)ৰ বাবে জনা যায়৷
বিৱৰণ
সাধাৰণ মৰমনৰ পাখিৰ বৰণ গাঢ় ক'লা আৰু পিছফালৰ পাখি (hindwing) বগা দাগ থাকে৷ বগা দাগবোৰৰ আকাৰ তললৈ কমি আহে৷ ইয়াৰ দেহৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৯০-১০০ মিমি হয়৷ মতা সাধাৰণ মৰমন মাইকীতকৈ আকাৰত সৰু হয়৷অৱশ্যে ঠাই বিশেষে ইয়াৰ আকাৰৰো পৰিৱৰ্ত্তন হোৱা দেখা যায়৷
বিস্তৃতি
সাধাৰণ মৰমন পখিলা ঘাইকৈ পাকিস্তান, ভাৰত, নেপাল, শ্ৰীলংকা, ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম চীন, টাইৱান, হংকং, জাপান, ভিয়েটনাম, লাওছ, আন্দামান, নিকোবৰ, মালয়েছিয়া, ব্ৰুণেই, ইন্দোনেছিয়া, ফিলিপাইনছ আদি দেশত বিস্তৃত হৈ আছে৷
বাসস্থান
সাধাৰণ মৰমন পখিলাই সাধাৰণতে কিছু পৰিমাণে গছ-গছনি থকা অঞ্চল পছন্দ কৰে যদিও ইয়াক প্ৰায় সকলোতে দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ বিশেষকৈ খেতি-পথাৰ, ফলৰ বাগিচা আদিত এই পখিলাবিধে খাদ্যৰ সন্ধানত উৰি ফুৰা দেখা যায়৷ বাৰিষাকালত এি পখিলাৰ আবাদী বৃদ্ধি পায়৷
আচৰণ
সাধাৰণ মৰমন পখিলাই ফুলৰ মৌ খাই জীয়াই থাকে৷ ই প্ৰধানকৈ নগৰৰ বাগিচাৰ Lantana, Jatropha, Ixora, আৰু Mussaenda আদি উদ্ভিদৰ বিভিন্ন অংশ খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰে৷ বনাঞ্চলত ইয়াক সাধাৰণতে. Asystasia, Peristrophe, আৰু Jasminum উদ্ভিদৰ ফুলৰ পৰা মৌ গ্ৰহণ কৰা দেখা যায়৷ এই পখিলাবিধৰ কেৱল মতা পখিলাই মুকলি ঠাইৰ ছাঁ পৰা অঞ্চলত বোকাত খাদ্যৰ সন্ধান কৰে ( mud puddling)৷ তাৰোপৰি লুণীয়া মাটিৰ পৰা ইহঁতে বিভিন্ন লৱণ গ্ৰহণ কৰাৰো তথ্য পোৱা গৈছে৷
পোষক উদ্ভিদ
সাধাৰণ মৰমনৰ পলুৱে সাধাৰণতে তলত উল্লেখ কৰা 'Rutaceae' পৰিয়ালৰ উদ্ভিদক পোষক উদ্ভিদ (host plants) হিচাপে গ্ৰহণ কৰে-
কণী
সাধাৰণ মৰমনৰ কণী পাতৰ ওপৰভাগত পাৰে৷ ইয়াৰ আকাৰ ঘুৰণীয়া আৰু বৰণ হালধীয়া বা পাতল কমলা হোৱা দেখা যায়৷
লেটা
ইয়াৰ লেটা পাত ডালৰ তলৰভাগত থাকে৷ লেটাৰ বৰণ পাতল সেউজীয়া হোৱা দেখা যায়৷
আলোকচিত্ৰ ভঁৰাল
শ্ৰেণী:পখিলা
তেত্ৰিশ কৌটি দেৱ মন্দিৰ
শ্ৰী শ্ৰী তেত্ৰিশ কৌটি দেৱ মন্দিৰ অসমৰ কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ গুৱাহাটী মহানগৰীত অৱস্থিত। ১৯৭৩ চনত এই মন্দিৰ স্থাপিত হয়। বহুবছৰ ধৰি এই মন্দিৰটোৱে হিন্দু ধৰ্মৰ ভক্তসমাজৰ মাজত বিশেষ গুৰুত্ব বহন কৰি আহিছে।
উৎপত্তিৰ ইতিহাস
উৎপত্তিৰ কাহিনী ওদালবাক্ৰা গাঁৱৰ পৰা আৰম্ভ হয়। এই ওদালবাক্ৰা গাঁও গুৱাহাটিৰ কাহিলীপাৰা অঞ্চলত অৱস্থিত। গাঁৱৰ বাসিন্দাবোৰ মূলত: ৰাভা-কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ। ১৯৬৪ চনত এই গাঁওখন ডাঠ হাবি আৰু ডাঙৰ ওখ শিলেৰে ভৰা আছিল। সেই সময়ত ৰেংথং ৰাভা আৰু সূৰ্য ৰাভা নামৰ দুজন লোকে এদিন চিকাৰৰ উদ্দেশ্যে সেই শিলবোৰৰ ওপৰত (নৰকাসুৰ পাহাৰ এলেকা) বিচৰণ কৰি আছিল। তেনে সময়তে হাবিৰ ক’ৰবাৰ পৰা বিশাল বাদুলি এটা তেওঁলোকৰ সন্মুখেৰে উৰি আহি সেই ওখ শিলবোৰৰ ফাঁকত সোমাই গ’ল। তেওঁলোকে বাদুলিটোক ধৰাৰ উদ্দেশ্যে তাক অনুসৰণ কৰি এটা অন্ধকাৰ শিলৰ গুহাৰ মাজত সোমাই গ’ল। তেতিয়া সেই গুহাৰ মাজেৰে গৈ থাকোতে তেওঁলোকে কিবা বস্তু আন্ধাৰত জিলিকি থকা দেখা পালে। তেতিয়া তেওঁলোকে সেই বস্তুটো বাহিৰলৈ আনি ধুই-পখালি চাই যে সেইটো এটা শংখ। এইদৰে তেওঁলোকে আকৌ পিছদিনাখন সেই একেটা গুহাৰ পৰা আৱিস্কাৰ কৰিলে ২৩ টা মূৰ্তি। এনেদৰে আন এদিনাখন আকৌ ১০ টা মূৰ্তি আৰু টিলিঙা কিছুমান ওলাল এই মূৰ্তিবোৰ ঘাইকৈ ব্ৰঞ্জেৰে নিৰ্মিত বিভিন্ন হিন্দু দেৱ-দেৱতাৰ মূৰ্তি আছিল। সেই মূৰ্তিবোৰকে লৈ সেই ঠাইতে এই মন্দিৰৰ স্থাপন হৈছিল। হিন্দু ধৰ্মৰ মতে হিন্দু দেৱ-দেৱীৰ মুঠ সংখ্যা হ’ল ৩৩ কোটি। সেই উদ্ধাৰ হোৱা মূৰ্তিসমূহৰ মুঠ সংখ্যা আছিল ৩৩ টা। গতিকে এই ৩৩ টা মূৰ্তিয়ে ৩৩ কোটি ভগৱানৰ অস্তিত্ব বহন কৰিছে বুলি বিশ্বাস কৰি মন্দিৰৰ নাম "শ্ৰী শ্ৰী তেত্ৰিশ কৌটি দেৱ মন্দিৰ" হিচাপে নামাকৰণ কৰা হয়। বৰ্তমান এই মন্দিৰৰ লগতে চতুৰ্থ অসম আৰক্ষী বাহিনীৰ চকী আছে। ইয়াৰে বেটেলিয়ান সকলেই ১৯৭৩ চনত এই মন্দিৰ স্থাপন কৰি দিছিল।
উদ্ধাৰ হোৱা বস্তুসমূহ
উদ্ধাৰিত বস্তুবোৰৰ মুঠতে ৩৩ টা মূৰ্তি আৰু কিছুমান অন্য বস্তু আছিল। ইয়াৰে বৰ্তমান কিছুমান অসম ৰাজ্যিক সংগ্ৰহালয়ত আৰু বাকীখিনি এই মন্দিৰত আছে। এইবোৰ হ’ল- চাৰিটা বিষ্ণুৰ মূৰ্তি, দুটা সূৰ্যদেৱতাৰ মূৰ্তি, এটা মনসাদেৱীৰ মূৰ্তি, এটা গণেশৰ মূৰ্তি, এটা ইন্দ্ৰদেৱতাৰ মূৰ্তি, শিৱৰ মূৰ্তি, বুদ্ধদেৱৰ মূৰ্তি, ৰাধাৰ মূৰ্তি, নটৰাজৰ মূৰ্তি, কিছুমান অচিনাক্ত মূৰ্তি (টুকুৰা আকাৰত), এটা মুখালিংগ, এটা শংখ আৰু দুটা টিলিঙা। ইয়াৰে ভিতৰত বৃহত্তম মূৰ্তিটো হৈছে ইন্দ্ৰদেৱতাৰ। এই মূৰ্তিটোৰ আকাৰ ৩২ x ১৬ ছে: মি:। এই মূৰ্তিটো গোটেই ভাৰতৰ ভিতৰতে অদ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ। মূৰ্তিবোৰ ঘাইকৈ ব্ৰঞ্জেৰে নিৰ্মিত। বৰ্তমান পুৰাতত্বৰ জগতত সেই মূৰ্তিসমূহ ‘নৰকাসুৰ পাহাৰত আৱিষ্কৃত সমল’ অথবা ইংৰাজীত “আৰ্কিঅ’লজিকেল ফাইণ্ডছ এট নৰকাসুৰ হিলছ” নামেৰে অতিকৈ প্ৰখ্যাত। অসমৰ প্ৰখ্যাত পুৰাতাত্বিক পণ্ডিতদ্বয় ড0ৰবীন্দ্ৰ নাথ চৌধুৰী আৰু ধৰ্মেশ্বৰ চুতিয়াই অসম অনুসন্ধান সমিতিৰ বুলেটিনত (২৯ সংখ্যক) লিখা "এ নোট অন দ্য আৰ্কিঅ’লজিকেল ফাইণ্ডছ এট নৰকাসুৰ হিলছ"  শীৰ্ষক বিস্তৃত নিবন্ধত নৰকাসুৰ পাহাৰ অঞ্চলত আৱিষ্কৃত হোৱা এই মূৰ্তিসমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে৷
দৈনিক পূজা-অৰ্চনা
প্ৰথম অৱস্থাত মন্দিৰৰ পূজাৰী আছিল কমল তাঁতী। ইয়াৰ পিছত বহুতো পূজাৰী সলনি হ’ল। মন্দিৰৰ বৰ্তমানৰ পূজাৰী হ’ল ত্ৰিভূৱন পোদ্দৰ। পূজাৰীয়ে মন্দিৰত থকা দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্তিবোৰ নিতৌ গাখীৰেৰে ধোঁৱে। পুৱাৰ ভাগত হিন্দুৰ ২৩ কোটি মূৰ্তিক ২৩ খন কাঁহীত আৰু সন্ধিয়া ১০ কোটি মূৰ্তিক ১০ খন কাঁহীত প্ৰসাদ আগবঢ়োৱা হয়। কিন্তু সোমবাৰ আৰু বৃহস্পতিবাৰেহে বিশেষকৈ পূজাৰ দিন। সেয়েহে সেই দুটা দিনত অসমৰ চাৰিওফালৰ পৰা অহা ভক্তসকলে ধূপ, চাকি, নৈবেদ্য আদি লৈ পূজা কৰিব আহি ভিৰ কৰা দেখা যায়। তথাপিও দৈনিকেই ভক্তৰ সমাগম পৰিলক্ষিত হয়। তাৰোপৰি বিভিন্ন উৎসৱ, পূৰ্ণিমা, অমাৱস্যা আদিত ওদালবাক্ৰা গাওঁখনৰে বাসিন্দাসকলে কাম-কাজ চলাই নিয়াত প্ৰত্যক্ষভাবে অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু আইসকলে নাম-কীৰ্তন ধৰে।
মন্দিৰৰ পৰিচালনা আৰু বৰ্তমান পৰিস্থিতি
ওপৰত কোৱা হৈছে যে চতুৰ্থ অসম আৰক্ষী বাহিনীয়ে মন্দিৰটো পোন-প্ৰথমে স্থাপন কৰি দিছিল; কিন্তু তথাপিও বৰ্তমান গাওঁখনৰ ৰাইজেই ইয়াৰ সমস্ত পৰিচালনা কৰে। গাওঁখনৰ যুবসংঘ আৰু মহিলা সমিতিয়ে মন্দিৰৰ বাবে বৰ্তমান ডাঙৰকৈ গণেশৰ মূৰ্তি, শিৱৰ মূৰ্তি, হনুমানৰ মূৰ্তি আদি বহুতো মূৰ্তি তৈয়াৰ কৰি আৰু লগতে কুঁৱা, অন্যান্য বস্তু আদি বান্ধি দিছে। মন্দিৰৰ চাৰিওফালৰ প্ৰাকৃতিক পৰিবেশ অতি মনোমোহা। অজস্ৰ পাৰ চৰায়ে মন্দিৰৰ পৰিবেশ শান্তিময় কৰি তুলিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
মানৱ বিষ্ঠা
মানৱ বিষ্ঠা (Human faeces; fæx), বা মল) হৈছে মানুহৰ পাচন তন্ত্ৰৰ পেলনীয়া দ্ৰব্য। পাচন তন্ত্ৰৰ অৱস্থা, খাদ্য আৰু স্বাস্থ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ইয়াৰ গুণাগুণ বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে। সাধাৰণতে বিষ্ঠা এখন শ্লেষ্মা আৱৰণেৰে অৰ্ধকঠিন হয়। অলপ কঠিন, বাষ্প কম থকা বিষ্ঠা খাদ্যনলীৰ সিটো মূৰত থাকিব পাৰে। পাচন গতি নোহোৱা হোৱাৰ পিছত মলভাণ্ডৰ পৰা বিষ্ঠা অন্ত্ৰলৈ উভতি গ'লে পানীখিনিৰ শোষণ হৈ সাধাৰণতে এনে হয়। নৱজাতকৰ প্ৰথম বিষ্ঠাক মেক'নিয়াম বুলি কোৱা হয়।
বিষ্ঠাৰ ৰঙৰ বিভিন্নতা
খাদ্যবস্তু আৰু স্বাস্থ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি মানুহৰ বিষ্ঠাৰ বং বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে।
গোন্ধ
মানৱ বিষ্ঠাৰ এটা গোন্ধ থাকে যিটো খাদ্য (বিশেষকৈ মাংসৰ প্ৰ'টিন যেনে- মিথিয়'নিন) আৰু স্বাস্থ্য অনুসাৰে সলনি হ'ব পাৰে।    মানৱ বিষ্ঠাৰ গোন্ধ তলত দিয়া উদ্বায়ী পদাৰ্থসমূহৰ পৰা উৎপন্ন হয় বুলি কোৱা হয়:
(H2S) হৈছে বিষ্ঠাত সকলোতকৈ বেছি থকা চালফাৰ যৌগ। বিষ্ঠাৰ গোন্ধ কিছুমান ৰোগতো বাঢ়িব পাৰে, যেনে:
বিষ্ঠা আৰু পাদৰ দুৰ্গন্ধ কমাবলৈ কিছুমান চেষ্টা কৰা হৈছে; বেছিভাগেই ঔদ্যোগিক প্ৰয়োগৰ সৈতে জন্তুৰ ওপৰত কৰা গৱেষণা, যেনে- গাহৰিৰ পালনৰ পৰিবেশৰ প্ৰভাৱ কমোৱা। কিছুমান খাদ্যৰ পৰিৱৰ্তন/পৰিপূৰিকা গৱেষণা কৰা হৈছে, যেনে:
ব্যক্তিগত চিকুণতা
বেলেগ বেলেগ সমাজত মলত্যাগ কৰাৰ পিছত মলদ্বাৰ পৰিষ্কাৰ কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়া ভিন ভিন।
ব্ৰিষ্টল মল স্কে'ল
চিকিৎসা বিজ্ঞানত মানৱ বিষ্ঠাক প্ৰকৃতি অনুসৰি শ্ৰেণীকৰণ কৰিবৰ বাবে এই স্কে'ল (Bristol Stool Scale) ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সংযুক্ত ৰাজ্যত "Meyers Scale" বুলিও কোৱা এই পদ্ধতিটো K.W.Heatonএ ব্ৰিষ্টল বিশ্ববিদ্যালয়ত উদ্ভাৱন কৰিছিল আৰু প্ৰথমে ১৯৯৭ চনত Scandinavian Journal of Gastroenterologyত প্ৰকাশিত হৈছিল। ক'ল'নত বিষ্ঠা থকা সময়ৰ ওপৰতে তাৰ প্ৰকৃতি নিৰ্ভৰ কৰে।
মানৱ বিষ্ঠাৰ সাতটা প্ৰকাৰ হ'ল:
প্ৰথম আৰু দ্বিতীয়টো প্ৰকাৰে বিশেষকৈ দ্বিতীয়টোৱে কন্‌ষ্টিপেছন বুজায় কাৰণ সেইবোৰ মলদ্বাৰেদি ওলাই যাবলৈ টান হয়। ৫-৭ নং প্ৰকাৰে গ্ৰহণী বা বেছিকৈ মলত্যাগৰ অনুভূতিক বুজায়।.
বিষ্ঠাৰ মাৰ্কাৰ
বিষ্ঠাত পোৱা কেতবোৰ মাৰ্কাৰে শৰীৰত চলি থকা বিভিন্ন ৰোগ আৰু পৰিঘটনাৰ উমান দিয়ে। উদাহৰণস্বৰূপে- ফিকেল কেল্‌প্ৰটেক্টিনৰ উচ্চ মাত্ৰাই প্ৰদাহ প্ৰক্ৰিয়া যেনে ক্ৰ'নৰ ৰোগ, আলচাৰেটিভ ক'লাইটিছ আৰু কৰ্কট ৰোগলৈ আঙুলিয়াব পাৰে। তাৰ উপৰিও বিষ্ঠা অ'কাল্ট তেজৰ বাবে বিশ্লেষণ কৰিব পাৰি যিয়ে পেটৰ ভিতৰৰ ৰক্তক্ষৰণ সূচায়।
বিষ্ঠা বিশ্লেষণ (বিষ্ঠাৰ নমুনা)
বিষ্ঠাত বিচৰা প্ৰধান অণুজীৱসমূহ হৈছে:
অন্ত্ৰৰ পৰজীৱী আৰু সেইবোৰৰ কণী কেতিয়াবা সুদা চকুৰেও দেখা পোৱা যাব পাৰে।
অজীৰ্ণ খাদ্যৰ কণা
হজম নোহোৱা খাদ্যৰ অৱশিষ্ট যেনে গুটিয়ে মানুহৰ পাচন তন্ত্ৰইদি পাৰ হৈ পিছত গজালি মেলিব পাৰে। এটা উদাহৰণ হৈছে বিষ্ঠাৰ অংশক সাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিলে বিলাহীৰ গছ গজাটো।
হাগনি
হাগনি হৈছে দিনত তিনি বা ততোধিকবাৰ ঢিলা বা পনীয়া পায়খানা হোৱা, বা ব্যক্তি এজনৰ স্বাভাৱিক অৱস্থাতকৈ বেছিকৈ হোৱা। ই কোনো আঘাত, ৰোগ বা খাদ্যৰ পৰা হোৱা বেমাৰৰ লক্ষণ হ'ব পাৰে। হাগণিত প্ৰায়েই পেটৰ বিষ, বমিৰ ভাৱ, বমি আদি হ'ব পাৰে। আন কিছুমান অৱস্থাতো হাগনিৰ আটাইবোৰ বা কিছুমান লক্ষণ থাকিব পাৰে। গতিকে চিকিৎসা বিজ্ঞানত হাগনিৰ সংজ্ঞা দিওঁতে প্ৰতি দিনে ২০০ গ্ৰামতকৈ বেছি শৌচ হোৱাক বুজোৱা হয় (যদিও প্ৰকৃততে শৌচৰ ওজন কৰি ৰোগ নিৰূপণ কৰা নহয়)।
ক'ল'নে পানী কমকৈ শোষণ কৰিলে শৌচ ঢিলা হয়। পাচন প্ৰক্ৰিয়াৰ অংশ হিচাপে বা জুলীয়া পদাৰ্থ গ্ৰহণ কৰিলে খাদ্যৰ লহত যথেষ্ট পৰিমাণৰ পানী মিহলি হয়। ক'ল'ন পোৱাৰ আগতে খাদ্য তেনেই জুলীয়া হৈ থাকে। ক'ল'নে পানীখিনি শোষণ কৰাৰ ফলত বাকী থকা বস্তুখিনিয়ে অৰ্ধকঠিন বিষ্ঠাৰ ৰূপ লয়। ক'ল'নৰ এই কাৰ্যত বাধাৰ সৃষ্টি হ'লে শোষণ নোহোৱাৰ ফলত পনীয়া শৌচ হয়।
সাধাৰণতে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণৰ ফলত হাগনি হয় যদিও বেক্টেৰিয়াৰ টক্সিন বা সংক্ৰমণতো হাগনি হ'ব পাৰে। স্বাস্থ্যসন্মত পৰিবেশত আৰু সঠিক খাদ্য-পানীৰ যোগান থাকিলে মানুহ এজনে সাধাৰণ ভাইৰেল সংক্ৰমণৰ পৰা এসপ্তাহৰ ভিতৰত আৰোগ্য লাভ কৰে। কিন্তু আন ৰোগ বা অপুষ্টিত ভোগা মানুহৰ তীব্ৰ ডিহাইড্ৰেছন হৈ চিকিৎসাৰ অভাৱত মৃত্যুমুখতো পৰিব পাৰে।
সাৰ হিচাপে
বহু আগৰ পৰাই মানৱ বিষ্ঠা সাৰ হিচাপে ব্যৱহৃত হৈ আহিছে। শুদ্ধ নকৰাকৈ খেতিপথাৰত ব্যৱহাৰ কৰিলে স্বাস্থ্যৰ হানি হোৱাৰ আশংকা থাকে। বিশ্বজুৰি উন্নয়নশীল দেশবোৰত হোৱা ১৫০ কোটি helminthiasis নামৰ পেলুৰ ৰোগৰ ইয়ো এক কাৰণ।
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ নিৰ্দেশ মতে মানুহৰ বিষ্ঠাৰ পৰা বীজাণু আঁতৰ কৰিহে এইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মানৱ বিষ্ঠা আৰু খেতিৰ এই সম্পৰ্কক ecosan (ইক'ল'জিকেল ছেনিটেচন) নাম দিয়া হৈছে। মলক ব্যৱহাৰ উপযোগী কৰি তোলা টইলেটৰ প্ৰকাৰৰ ভিতৰত আছে ইউৰিন ডাইভাৰ্টিং ড্ৰাই টইলেট আৰু কম্প'ষ্টিং টইলেট।
মল সংস্থাপন
স্বাস্থ্যবান লোকৰ মলৰ বেক্টেৰিয়া নি ইৰিটেবল বাৱেল ছীন্‌ড্ৰমৰ দৰে ৰোগত ভোগা মানুহৰ গাত সংস্থাপন কৰাক "মল সংস্থাপন" বা "মল বেক্টেৰিয়থেৰাপী" (Fecal bacteriotherapy) বোলে। ইয়াৰ ফলত গ্ৰহণকাৰীৰ অন্ত্ৰৰ উন্নতি হয় বুলি ধাৰণা কৰা হয়। শেহতীয়া গৱেষণাই দেখুৱাইছে যে প্ৰতিজৈৱিক বা অন্য চিকিৎসাৰ ফলত ধ্বংস হোৱা অন্ত্ৰৰ প্ৰয়োজনীয় বেক্টেৰিয়া গঢ়ি তোলাত ই সহায়ক।
জৈৱিক গেছ উৎপাদন
নৰ্দমাত মল ৰাখি অবাত শ্বসন পদ্ধতিৰে জৈৱিক গেছ উৎপাদন কৰাক লৈ ৯৫০ কোটি ডলাৰৰ ব্যৱসায় হ'ব পাৰে।
ৱাশ্বিংটন ডিচিয়ে এনেকৈ জৈৱিক গেছ উৎপাদন কৰি বছৰি ১.৩ কোটি ডলাৰ ৰাহিৰ পৰিকল্পনা কৰিছে।
ধাতুৰ সন্ধান
জাপানৰ কৰ্মীসকলে মলৰ নৰ্দমাত ধাতুৰ সন্ধান কৰিছিল। US Geological Survey-ই হিচাপ কৰে যে ১০ লাখ মানুহৰ মলত ১.৩ কোটি ডলাৰ মূল্যৰ ধাতু থাকে।
বিষ্ঠা কলুষণ
পানীৰ উৎসক বিষ্ঠাই কলুষিত কৰা পৰীক্ষা কৰিবলৈ মেক্কংকী অগৰ বা পেট্ৰি ডিছৰ সহায়ত "ই ক'লাই" বেক্টেৰিয়াৰ উপস্থিতি পৰীক্ষা কৰা হয়। ই ক'লাই বেক্টেৰিয়াই সাধাৰণতে ৪৩0 cত ৰাতিটোৰ ভিতৰত ৰঙা ক'ল'নী সৃষ্টি কৰে। ই ক'লাই বেক্টেৰিয়াৰ বেছিভাগ প্ৰকাৰেই অনিষ্ঠ নকৰে যদিও ইয়াৰ উপস্থিতিয়ে পানীত বিষ্ঠাৰ দূষণ আৰু গতিকে আন অনিষ্ঠকৰ বীজাণুৰ উপস্থিতিৰ সম্ভাৱনালৈ আঙুলিয়াই দিয়ে।
গোতেই বিশ্বতে পানীৰ উৎসক বিষ্ঠাই কলুষিত কৰে আৰু খোৱা পানীক অসুৰক্ষিত কৰি তোলে। উন্নয়নশীল দেশসমূহত শৌচাগাৰৰ পেলনীয়া পানী কোনো ৰাসায়নিক দ্ৰব্য নিমিহলোৱাকৈ ওলাই যাবলৈ দিয়া হয়। আনকি উন্নত দেশসমূহতো এনে নলাৰ আৱৰ্জনা বেছিকৈ ওলাই পানীৰ উৎসক দূষিত কৰে, যেনে- ফ্ৰান্সৰ ছেইন নদী আৰু ইংলেণ্ডৰ টেম্‌ছ নদী।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মানৱ বিজ্ঞান
জুল
জুল (ইংৰাজী: Joule) হৈছে আন্তৰ্জাতিক একক প্ৰণালীত শক্তিৰ একক। এক নিউটন বল প্ৰয়োগ কৰি কোনো বস্তু বলৰ দিশত এক মিটাৰ সৰণ ঘটালে হোৱা কাৰ্য্যৰ পৰিমাণ অথবা শক্তি হৈছে এক জুল (এক নিউটন মিটাৰ)। এক ওম বাধাৰ মাজেদি এক ছেকেণ্ডৰ বাবে এক এম্পিয়াৰ প্ৰৱাহ পাৰ হৈ গ'লে তাপ হিচাপে ওলোৱা শক্তিকো এক জুল হিচাপে সংজ্ঞাবদ্ধ কৰিব পাৰি। ইংৰাজ পদাৰ্থবিজ্ঞানী জেমছ প্ৰেছকট জুলৰ সন্মানাৰ্থে জুল নাম ৰখা হৈছে  । য'ত kg হৈছে কিলোগ্ৰাম, m হৈছে মিটাৰ, s হৈছে ছেকেণ্ড, N হৈছে নিউটন, Pa হৈছে পাস্কেল,W হৈছে ৱাট, C হৈছে কুলম্ব আৰু V হৈছে ভল্ট।
নামকৰণ
জেমছ প্ৰেছকট জুলৰ নামেৰে আন্তৰ্জাতিক একক প্ৰণালীত এই এককৰ নাম ৰখা হৈছে। ইয়াৰ চিহ্ন হৈছে J।
দৈনন্দিন জীৱনৰ উদাহৰণ
এক জুল হৈছে
যেপ্টজুল
এক যেপ্টজুল (zJ) হৈছে এক জুলৰ 10−21 ভাগৰ সমান। ১৬০ যেপ্টজুল ১ ইলেক্ট্ৰন ভল্টৰ সমান।
নেনজুল
এক নেন'জুল(nJ) হৈছে এক জুলৰ 10−9 ৰ সমান। উৰি থকা মহ এটাৰ গতিশক্তিৰ ১/১৬০ ভাগ হৈছে এক নেন'জুল।
মাইক্ৰ'জুল
এক মাইক্ৰ'জুল(μJ) হৈছে এক জুলৰ 10−6ৰ সমান।
মিলিজুল
এক মিলিজুল(mJ) হৈছে এক জুলৰ 10−3 ৰ সমান।
কিল'জুল
এক কিল'জুল(kJ) হৈছে এক হাজাৰ জুলৰ সমান। পৃথিৱীৰ ১ বৰ্গমিটাৰে প্ৰতি ছেকেণ্ডত সূৰ্যৰ ১.৪ কিল'জুল শক্তি লাভ কৰে ( দিনৰ ভাগত)।
মেগাজুল
এক মেগাজুল(MJ) ১ মিলিয়ন জুলৰ সমান।
গিগাজুল
এক গিগাজুল(GJ) হৈছে ১ বিলিয়ন জুলৰ সমান।
টেৰাজুল
এক টেৰাজুল(TJ) ১ ট্ৰিলিয়ন জুলৰ সমান। হিৰ'শ্বিমাত পেলোৱা পৰমাণু বোমা পৰা ৬৩ টেৰাজুল শক্তি নিৰ্গমণ হৈছিল।
পেটাজুল
এক পেটাজুল(PJ) হৈছে ১ কোৱাড্ৰিলিয়ন(1015) জুলৰ সমান। মানুহে সজা বৃহত্তম নিউক্লিয়েৰ বিস্ফোৰণ চাৰ বম্বাৰ(Tsar Bomba) দ্বাৰা এই শক্তি নিৰ্গমণ হৈছিল।
এক্সাজুল
এক এক্সাজুল(EJ) হৈছে এক কুইণ্টিলিয়ন(1018) জুলৰ সমান।
যেট্টাজুল
এক যেট্টাজুল হৈছে (ZJ) এক ছেক্সটিলিয়ন (1021)জুলৰ সমান।
য়'ট্টাজুল
এক য়'ট্টাজুল(YJ) হৈছে এক ছেপ্টিলিয়ন(1024) জুলৰ সমান। পৃথিৱীৰ সমগ্ৰ পানী ১ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ ঊষ্ণতালৈ নিবলৈ লগা শক্তি প্ৰায় এক য'ট্টাজুলৰ সমান হ'ব। সূৰ্যৰ প্ৰতি ছেকেণ্ডৰ তাপীয় নিৰ্গমণ প্ৰায় ৪০০YJ।
ৰূপান্তৰণ
১ জুলৰ সমান হৈছে:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:শক্তিৰ একক শ্ৰেণী:এছ আই একক শ্ৰেণী:জোখ-মাখৰ একক
সত্যেন্দ্ৰনাথ বসু
সত্যেন্দ্ৰনাথ বসু (Satyendra Nath Bose; ১ জানুৱাৰী, ১৮৯৪ - ৪ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৭৪) আছিল এগৰাকী তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত বিশেষত্ব থকা ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ তথা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী। ১৯২০-ৰ দশকত কোৱাণ্টাম বলবিজ্ঞানৰ ওপৰত কৰা কাম, বসু-আইনষ্টাইন পৰিসংখ্যাৰ ভিত্তি আৰু বসু-আইনষ্টাইন ঘনীভৱন তত্ত্ব বিকাশত এলবাৰ্ট আইনষ্টাইনৰ সৈতে সহযোগৰ বাবে তেওঁক জনা যায়। তেওঁ ৰয়েল ছ'ছাইটি এগৰাকী ফেল' আছিল। তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে ১৯৫৪ চনত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰে।
জন্ম
জ্ঞান-বিজ্ঞান আৰু শিল্প-বাণিজ্যৰ কেন্দ্ৰ, ভাৰতৰ অন্যতম প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মহানগৰ কলিকতা। এই কলিকতা মহানগৰৰ পৰা প্ৰায় ৪৮ মাইল দূৰত অৱস্থিত নদীয় জিলাৰ এখন সমৃদ্ধ গাঁও, বাড়াজুলী। এই গাঁৱতেই ১৮৯৪ চনৰ পহিলা জানুৱাৰীত সত্যেন্দ্ৰনাথ বসুৰ জন্ম হয়। তেখেতৰ দেউতাকৰ নাম আছিল সুৰেন্দ্ৰনাথ বসু আৰু মাকৰ নাম আছিল আমোদিনী ৰায় চৌধুৰী। সত্যেন্দ্ৰনাথ আছিল সুৰেন্দ্ৰনাথৰ অতি মৰমৰ সন্তান। কাৰণ সাতোটা সন্তানৰ ভিতৰত সত্যেন্দ্ৰনাথেই আছিল একমাত্ৰ পুত্ৰ বাকী ছয় গৰাকীয়েই আছিল কণ্যা। ছয় গৰাকী জীয়েকৰ উপৰিও সুৰেন্দ্ৰনাথৰ ঘৰত তেওঁৰ চাৰিগৰাকী কুমাৰী ভনীয়েকো আছিল। এইসকলৰ কাৰণেও সত্যেন্দ্ৰনাথ আছিল আলাসৰ লাড়ু।
শৈশৱ আৰু শিক্ষা
সত্যেন্দ্ৰ নাথৰ পাঁচ বছৰ বয়সতে দেউতাকে জোৰাবাগানৰ নৰ্মাল স্কুলত নাম লগাই দিয়ে। কিছুদিনৰ পিছত সুৰেন্দ্ৰনাথে গোৱাবাগানৰ নতুন ঘৰলৈ উঠি যায় আৰু সত্যেন্দ্ৰনাথকো নৰ্মাল স্কুলৰ পৰা লৈ গৈ নিউ ইণ্ডিযান স্কুলত নাম লগাই দিয়ে। তাৰ অলপ দিনৰ পিছত সেই স্কুলৰ পৰা নি হিন্দু স্কুলত নাম লগাই দিয়ে। সৰুৰে পৰাই সত্যেন্দ্ৰনাথৰ দৃষ্টিশক্তি কম আছিল সেয়েহে তেওঁ কোনো খেল-ধেমালিতে অংশগ্ৰহণ নকৰিছিল। সকলো সময়তে তেওঁ কিতাপৰ মাজত মচগুল হৈ আছিল।
১৯০৯ চনত সত্যেন্দ্ৰনাথে সুখ্যাতিৰে এণ্ট্ৰেন্স পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ কলিকতাৰ প্ৰেচিডেন্সী কলেজত ইণ্টাৰ মিডিযেট (এফ.এ.) মহলাৰ বিজ্ঞান শাখাত নামভৰ্তি কৰে। ছাত্ৰ অৱস্থাত সত্যেন্দ্ৰনাথ যিদৰে পঢ়া-শুনাত চোকা আছিল ঠিক সেইদৰে উতপতীযাও আছিল। ধেমালিৰ চলেৰে সত্যেন্দ্ৰনাথে কৰা উতপাতৰ বাবে অধ্যাপকসকল বহুসময়ত বিমোৰত পৰিছিল।
১৯১১ চনত সত্যেন্দ্ৰনাথে বিজ্ঞান বিভাগত ইণ্টাৰ মিডিযেট পৰীক্ষাত সমগ্ৰ বঙ্গদেশৰ ভিতৰত প্ৰথম হৈ উত্তীৰ্ণ হয়। তাৰ পিছত বি.এছ.চি. আৰু এম.এছ.চি. পৰীক্ষাতো সত্যেন্দ্ৰনাথে আগৰ দৰেই প্ৰথম স্থান লাভ কৰে। সত্যেন্দ্ৰনাথে এম.এছ.চি. মহলাত পঢ়ি থকাৰ সময়তে মাক আমোদিনী দেৱীয়ে ডাক্তৰ যোগেন্দ্ৰনাথ ঘোষৰ জীয়েক ঊষাৱতীৰ সৈতে তেওঁৰ বিয়া পাতি দিয়ে। বিয়াৰ সময়ত ঊষাৱতীৰ বয়স আছিল মাত্ৰ দহবছৰ ।
কৰ্মজীৱন
১৯১৬ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য, মহান ভাৰতীয় মনীষী ছাৰ আশুতোষ মুখাৰ্জীয়ে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত ইউনিভাৰচিটি কলেজ অব্ চায়েঞ্চৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰি সত্যেন্দ্ৰনাথ বসু আৰু মেঘনাদ সাহাক ব॥ৱহাৰিক গণিত বিষয়ত পাঠদান কৰিবলৈ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে। কিন্তু মুৰব্বী অধ্যাপকৰ লগত মনোমানিল্য ঘটাত, ছাৰ আশুতোষ মুখাৰ্জীয়ে দুয়োকে গণিত বিষয়ৰ সলনি পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ মহলাত অধ্যাপনা কৰিবলৈ পুনৰ নিযুক্তি দিয়ে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:তাত্ত্বিক পদাৰ্থ বিজ্ঞানী শ্ৰেণী:ৰয়েল ছ'ছাইটিৰ সদস্য শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
ৰজাগাঁও
ৰজাগাঁও (Rajagaon) নগাঁও জিলাৰ দক্ষিণ প্ৰান্তৰ এখনি সৰু ঠাই যদিওবা ই শিক্ষা দীক্ষাত আগবঢ়া। ইয়াত এখন ছোৱালী হাইস্কুল, এখন উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়, এখন ডিগ্ৰী কলেজ (কাজিৰঙা মহাবিদ্যালয়, ) আছে।
ৰজাগাঁও, শিঙিমাৰী পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত। বৃহত্তৰ শিঙিমাৰী এলেকাৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ ৰজাগাঁও হোৱা হেতুকে ৰজাগাঁৱত থকা অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানবোৰৰ নাম শিঙিমাৰী বুলি জনা যায়; গতিকে প্ৰাথমিক বিদ্যলয় বা মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয় বা উচ্চ মাধ্যমিক বা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়সমূহক শিঙিমাৰী বুলিহে উল্লেখ কৰে।
কিন্বদন্তী মতে, অতীতত ইয়াত গাৰোসকলৰ ৰজাৰ বাসস্থান আছিল। ইয়াৰ সাক্ষীস্বৰূপে এতিয়াও ৰজাপুখুৰী; গাৰোপাহাৰ; কমাৰফা গাঁৱৰ মেগালিথিক শিলাসমূহ বিৰাজমান।
ইতিহাস
আনুমানিক আধুনিক ৰজাগাঁৱৰ সৃষ্টি ১৮৫৫ খৃষ্টাব্দ। কাষতে বৰপানী চাহ বাগিছা। বিভিন্ন পৰিঘটনা হেতু চাহ বাগিছাৰ কৰ্মচাৰীসকল বাগানৰ পৰা আহি এই ঠাইত বসতি আৰম্ভ কৰে। বাগানৰ কমৰ্চাৰী নিশিকান্ত ৰায়, মহিমল ভূঞা আদি ব্যক্তিসকল আহি বসবাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। প্ৰাক্ স্বাধীনতা কালত বৰপানী চাহ বাগানৰ আলমত গঢ়ি উঠা গাঁও কেইখন হ'ল শিঙিমাৰী, ঘাচি বস্তি (বৰ্তমানৰ উত্তৰ আমেৰীৰ কিছু অংশ), মাখন বস্তি (আজিকালি বস্তিক গাঁও বোলা হয়)। ব্ৰিটিছ ৰ দিনত তেতিয়াৰ কুষ্ঠ ( leprocy ) ৰোগী সকলক বেলেগে ৰাখিবৰ কাৰণে এখন গাওঁ পাতিছিল, গাওঁ খন লেপ্ৰচি কলনী আৰু স্বাধীনতা ৰ পিছত পাকিস্তান বিভাজন ৰ সময়ত ভাৰতবৰ্ষলৈ অহা ৰিফাউজী সকলক থবলৈ এখন গাওঁ জন্ম হল , গাওঁখনি হল কলনী , বৰপানী কলনী ।
শিক্ষানুষ্ঠান
এই এলেকাৰ বিভিন্ন শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানসমূহ‌ হ'ল—
অৰ্থনীতি
ইয়াত বসবাস কৰা গৰিষ্ঠ সংখ্যাক লোকেই খেতি বাতিৰ লগত জড়িত।
ভৌগোলিক স্থিতি
ৰজাগাঁৱৰ অক্ষাংশ 26.041341 N, আৰু দ্ৰাঘিমাংশ 92.601790 E
যোগাযোগ
ওচৰৰ ট্ৰেন ষ্টেচন কামপুৰ (kwm)। কামপুৰৰ পৰা সন্ধ্যা ৬ বজালৈকে সুন্দৰ যোগাযোগ ব্যৱস্থা আছে। তাৰ উপৰি জিলা সদৰ নগাঁও ৰ পৰা বিয়লি ৩ বজালৈকে যাতায়তৰ সুবিধা আছে।
আলহীঘৰ
ৰজাগাঁও সৰু ঠাই স্থানীয়ভাৱে যদিওবা ইয়াত কোনো ধৰণৰ গেষ্ট হাউচ নাই ওচৰৰ বৈঠালাংছ আৰু কামপুৰত PWD আৰু আমট্ৰেং ৰ লঙৰেত ASEB ৰ গেষ্ট হাউচ আছে। চিকিৎসা প্ৰদানৰ বাৱে একমাত্ৰ শিঙিমাৰী ৰাজ্যিক চিকিৎসালয় এখন আছে।
প্ৰধান উৎসৱ
গৌৰাঙ্গ মহাপ্ৰভুৰ জন্মোৎসৱ চ'ত মাহৰ ২য় পষেকত খুব উলহ মালহেৰে উদযাপন কৰা হয়। ব’হাগ বিহুৰ দিনা লেপ্ৰচি কলনীত চৰক পূঁজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। ওচৰৰ মাধব থানত অশোক অষ্টমীৰ দিনা মেলা অনুষ্ঠিত হয়।
নিউটন
এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। নিউটন শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে।
ৰঙা হেলেন
ৰঙা হেলেন (Red Helen, বৈজ্ঞানিক নাম-Papilio helenus) এটা ডাঙৰ আকাৰৰ চাতকনেজীয়া পখিলা (Swallowtail Butterfly)ৰ প্ৰজাতি৷ ইয়াক সাধাৰণতে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ কিছু কিছু অংশত আৰু দক্ষিণ ভাৰতত দেখিবলৈ পোৱা যায়৷
টেক্স'নমি
ৰঙা হেলেন পখিলাৰ তেৰটা পৰ্যন্ত উপ-প্ৰজাতিৰ বিষয়ে বৰ্তমানলৈকে তথ্য পোৱা গৈছে৷ ইয়াৰে দুটা উপ-প্ৰজাতি ভাৰতত দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ ইয়াৰে উল্লেখযোগ্য উপ-প্ৰজাতিসমূহ হ'ল-
Papilio helenus helenus গোটৰ মূল (nominate) সদস্য৷ ইয়াৰ ওচৰ সম্পৰ্কীয় অন্যান্য পখিলাবোৰ হ'ল-
জীৱন-চক্ৰ
এই পখিলাবিধে সমগ্ৰ বছৰ জুৰি সক্ৰিয় হৈ থাকে৷ অন্য সকলো পখিলাৰ প্ৰজাতিৰ দৰেই ইয়াৰো এটা নিৰ্দিষ্ট জীৱন-চক্ৰৰে জীৱন অতিবাহিত হয়৷
কণী
ইয়াৰ কণীৰ বৰণ হালধীয়া, আকাৰ ঘুৰণীয়া আৰু বাহিৰৰ খোলাতো কিছু খহটা৷ অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ তলত পৰীক্ষা কৰিলে বাহিৰৰ এই খোলাটো দেখাত কমলাৰ ছালৰ দৰে দেখা যায়৷ কণীৰ ব্যাস প্ৰায় ১.২ মিলিমিটাৰ হয়৷ ৰঙা হেলেন পখিলাই গছৰ পাতৰ কাণ্ডৰ জোঙা মূৰটোত ছাঁ পৰা অংশত কণী পাৰে৷ কণী ফুটাৰ আগেয়ে চকলেট ৰঙৰ আঁচেৰে পূৰ্ণ হৈ থাকে৷ কণী পৰাৰ ৪-৭ দিনৰ ভিতৰত ফুটে৷
স্থিতি
ইয়াৰ আবাদী বৰ্তমানলৈখে সংকটৰ পৰা মুক্ত বুলি তথ্য পোৱা গৈছে৷ ইয়াক কেৰেলাৰ মহাৰাষ্ট্ৰ পৰ্যন্ত সততে দেখা যায়৷ তাৰোপৰি উত্তৰ -পূব ভাৰতত বিশেষকৈ অসমত ই খুবেই চিনাকি পখিলাৰ প্ৰজাতি৷
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:পখিলা
অসমৰ ৱেবছাইটসমূহৰ তালিকা
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
List of Assamese periodicals
সাৰিকা
সাৰিকা ঠাকুৰ (Sarika Thakur) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু বেশভূষা ডিজাইনাৰ। ২০০৫ চনত ইংৰাজী ভাষাৰ পাৰজানিয়া ছবিৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। হে ৰাম (২০০১) ছবিখনৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ বেশভূষাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাও লাভ কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
নতুন দিল্লীৰ এটা মাৰাঠী ৰাজপুত বংশৰ পৰিয়ালত সাৰিকাৰ জন্ম হৈছিল। দেউতাকে তেওঁৰ কম বয়সতে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো ত্যাগ কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁৰ ওপৰত পৰিয়ালটোৰ ভাত-কাপোৰ যোগাৰ কৰাৰ দায়িত্ব আহি পৰিল। যিহেতু তেওঁ জীৱিকাৰ দায়িত্ব লবলগীয়া হৈছিল, সেয়েহে তেওঁ স্কুলীয়া শিক্ষা আহৰণ কৰিব নোৱাৰিলে।
কৰ্মজীৱন
১৯৬০ৰ দশকত ৫ বছৰ বয়সত সাৰিকাই শিশুশিল্পী হিচাপে মাষ্টাৰ সুৰজ নামেৰে ল’ৰাৰ ভূমিকাত নিজৰ চলচ্চিত্ৰ জীৱন আৰম্ভ কৰে। শিশু শিল্পী হিচাপে তেওঁৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য আৰু জনপ্ৰিয় ভূমিকা আছিল ১৯৬৭ চনত ছুপাৰহিট সংগীত প্ৰধান ছবি হামৰাজত। ইয়াত তেওঁ বেবী সাৰিকা নামেৰে অভিনেত্ৰী বিমীৰ কন্যাৰ ভূমিকাত দেখা যায়। বহু শিশু চলচ্চিত্ৰতো তেওঁ অভিনয় কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ শচীনৰ সৈতে ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনৰ গীত গাতা চলত নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। শশীনৰ সৈতে তেওঁ বহু হিন্দী আৰু মাৰাঠী ছবিত যুটী বান্ধিছিল।
২০০০ চনত সাৰিকাই হে ৰাম ছবিখনৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ বেশভূষাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ইংৰাজী ছবি পাৰজানিয়াত ২০০২ চনৰ ভাৰতৰ সংঘৰ্ষৰ সময়ত নিজৰ সন্তানক হেৰুওৱা এগৰাকী জোৰোষ্ট্ৰিয়ান মহিলাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আজুৰি আনিবলৈ সক্ষম হয়। খালিদ মহম্মদে তেওঁৰ অভিনয়ৰ বিষয়ে হিন্দুস্তান টাইমছৰ বাবে লিখিছিল, “সাৰিকা আচৰিত ধৰণে সংযত আৰু জীৱন্ত, যাৰ বাবে আপুনি পাৰ্জানিয়াক অন্তৰৰ পৰা ভাল পাব।”
অমিতাভ বচ্চনে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা চ’নী টিভিৰ যুধ ধাৰাবাহিকখনৰ যোগে তেওঁ টেলিভিছনৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। অভিনয়ৰ উপৰিও ৰাজ কমল ফিল্মছ ইণ্টাৰনেশ্যনেলৰ কুৰুতিপুনাল (১৯৯৫) ছবিখনত সাজ-পোছাক ডিজাইনাৰ, শব্দ ডিজাইনাৰ আৰু সহযোগী পৰিচালক হিচাপেও কাম কৰিছিল।
বঁটা আৰু স্বীকৃতি
২০০০: শ্ৰেষ্ঠ বেশভূষাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (হে ৰাম ছবিৰ বাবে)।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ বেশভূষাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
মাজুলী
মাজুলী (ইংৰাজী: Majuli) অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ মাজত থকা এটা বৃহৎ নদীদ্বীপ আৰু অসমৰ এখন জিলা। ২৭ জুন ২০১৬ চনত মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে মাজুলীক জিলা ঘোষণা কৰাত মাজুলী ভাৰতৰ প্ৰথমখন নদীদ্বীপ জিলা হৈ পৰে আৰু সেই সময়ৰ অসমৰ মুঠ জিলাৰ সংখ্যা ৩৩খন হয়। পূৰ্বতে ই যোৰহাট জিলাৰ এটা মহকুমা আছিল। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ উদ্যোগৰ সত্ৰসমূহ লৈ ই মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আৰু সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ পীঠ কেন্দ্ৰ। সেয়েহে মাজুলীক 'সত্ৰ নগৰী' বুলিও কোৱা হয়। পূৰ্বে মাজুলীৰ মাটিকালি ১২৫০ বৰ্গকিলোমিটাৰ (৪৮৩ বৰ্গমাইল) আছিল, কিন্তু খহনীয়াৰ ফলত ২০০১ চনত ইয়াৰ মাটিকালি হয়গৈ ৮৮০ বৰ্গকিলোমিটাৰ (১৬৩ বৰ্গমাইল)। ইয়াক আৱৰি থকা নদীৰ বিস্তৃতি বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে মাজুলীৰ ভূমি সংকোচন হৈছে।
দক্ষিণে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সুঁতি খেৰকুটীয়াৰ লগত সোৱণশিৰি নদী লগ লাগি নদীদ্বীপটোৰ গঠন কৰিছে। যোৰহাট নগৰৰ পৰা ফেৰীৰে মাজুলীলৈ অহা-যোৱাৰ সুবিধা আছে। অসমৰ ৰাজধানী গুৱাহাটীৰ পৰা ই পূবে প্ৰায় ২০০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।
অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ বুকুত অবস্থিত মাজুলী হ'ল পৃথিৱীৰ বৃহত্তম নদীদ্বীপ।গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডত মাজুলীক বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ জনবসতিপূৰ্ণ নদীৰ পাৰৰ দ্বীপ হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। বৃহত্তম নদীদ্বীপ হোৱাৰ লগতে মাজুলীখন অসমৰ বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰো প্ৰাণকেন্দ্ৰ।মাজুলী আগেয়ে যোৰহাট জিলাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। যদিও ২০১৬ চনৰ পৰা মাজুলী এখন সুকীয়া জিলা হিচাপে স্বীকৃত হৈছে।
মাজুলী নামটোৰ অৰ্থ হ'ল নৈৰ মাজৰ ডাঙৰ চাপৰি বা দ্বীপ, অৰ্থাৎ বৈ যোৱা নদীৰ মাজৰ ভূখণ্ড। কথিত আছে যে দিহিং আৰু ব্ৰহ্মাপুত্ৰৰ গতি সলনি হোৱাৰ ফলত এই নদীদ্বীপটোৰ সৃষ্টি হৈছিল। ইতিহাস অনুসৰি ১৬৬১-১৬৯৬ ৰ সময়ত হোৱা কেইবাটাও ডাঙৰ ভূমিকম্প আৰু ১৭৫০ চনত হোৱা প্ৰলয়ংকৰী বানপানীৰ বাবে ব্ৰহ্মপুত্ৰ দুটি সুঁতিত বিভক্ত হৈ পৰে। ইয়াৰে এটা সুঁতি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মূলপথেৰে আৰু আনটো বুঢ়ীদিহিং নদীৰ সুঁতিৰে বৈ যাবলৈ ধৰাত মাজুলী নদীদ্বীপৰ উৎপত্তি হয়। মাজুলীৰ চাৰিওফালে মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদে আগুবি আছে। ইয়াৰ পূৰ্বে শিৱসাগৰ জিলা, উত্তৰে লখিমপুৰ জিলা, দক্ষিণে যোৰহাট চহৰ আৰু দক্ষিণ পশ্চিমাংশত গোলাঘাট জিলা অবস্থিত।
মাজুলীৰ লগত যোগাযোগৰ একমাত্ৰ ব্যৱস্থা হ'ল ফেৰী সেৱা। যোৰহাটৰ পৰা নিমাতীঘাটলৈ বাছ বা টেক্সীৰে আৰু তাৰ পৰা মাজুলীলৈ ফেৰীৰে যাত্ৰা কৰিব লাগে। নিমাতীঘাটৰ পৰা মাজুলীৰ বিভিন্ন স্থানলৈ থকা ফেৰীঘাটসমূহ হ'ল—কমলাবাৰী, অফলামুখ, শালমৰা, ফুলনি, দক্ষিণপাট, চুমৈবাৰী আদি। যোৰহাট চহৰৰ পৰা ফ্ৰেীৰে মাজুলীত উপস্থিত হ'বলৈ প্ৰায় ৩ ঘণ্টা সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়। বৰ্তমান গুৱাহাটীৰ পৰা মাজুলীলৈ লখিমপুৰ-ঢকুৱাখনা পথ হৈ পোনপটীয়া নৈশ বাছসেৱাৰ ব্যৱস্থা আছে।
সত্ৰসমূহ
মাজুলীক সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ পীঠস্থান বুলি কোৱা হয়, কাৰণ মাজুলীত থকা সত্ৰসমূহৰ জৰিয়তে এক সাংস্কৃতিক পৰিবেশ বিৰাজমান হৈ আছে। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ধৰ্ম তথা সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰৰ বাবে বেলগুৰিত প্ৰতিষ্ঠা কৰা সত্ৰত ১৫২২ চনত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সৈতে মাধৱদেৱৰ প্ৰথম সাক্ষাৎ হৈছিল। শংকৰ-মাধৱৰ এই মিলনক অসমীয়া সাহিত্যত ‘মণি কাঞ্চন সংযোগ' আখ্যা দিয়া হৈছে।
বৰ্তমান মাজুলীত থকা মূল সত্ৰকেইখন হ'ল :
দক্ষিণপাট সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বনমালীদেৱে। এই সত্ৰত বিশেষকৈ বৰগীত, মাটি আখৰা, সূত্ৰধাৰ, ওজাপালি, সত্ৰীয়া নৃত্য, অথবা নৃত্য আদি চৰ্চা কৰা হয়।
গড়মূৰ সত্ৰত শৰৎ ঋতুৰ শেষৰ ভাগত ৰাস উৎসৱ পালন কৰা হয়। এই সত্ৰত সংৰক্ষিত অবস্থাত বৰতোপ পোৱা যায়। লক্ষ্মীকান্তদেৱে এই সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। আউনীআটী সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি ছিল নিৰঞ্জন পাঠকদেৱে। ইয়াত পুৰণি শিল্প, পাত্ৰ, অলংকাৰ, হস্তশিল্প আদি সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হৈছে। আউনীআটী সত্ৰ পালনাম আৰু অপ্সৰা নৃত্যৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ। কমলাবাৰী সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বদুলা পদ্ম আতাই। কমলাবাৰী সত্ৰৰ নাও শিল্প পৰ্যটকৰ বাবে আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু।
বেঙেনাআটী সত্ৰ শংকৰদেৱৰ মাহীমাকৰ নাতি মুৰাৰীদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। আহোম স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ সোণৰ ৰাজকীয় বস্ত্ৰ, সোণৰ ছাতি এই সত্ৰত সংৰক্ষিত হৈ আছে।
চামগুৰি সত্ৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে সৃষ্টি কৰা বৰগীত, মাটি আখৰা সত্ৰীয়া নৃত্য, নতুবা নৃত্য, নন্দী তুংগী সূত্ৰধাৰী, ওজাপালি, অপ্সৰা নৃতা, কৃষ্ণ নৃত্য আৰু দশাৱতাৰ নৃত্য আদিৰ বাবে প্ৰখ্যাত। চামগুৰি সূত্ৰ মুখাশিল্পৰ বাবে বিখ্যাত। মাজুলীৰ লোকসকল প্ৰধানকৈ কৃষি নিৰ্ভৰশীল। মাজুলীত উৎপাদন হোৱা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ধান, মৎস্য-পালন, দুগ্ধ উৎপাদন, মৃৎশিল্প, হস্ততাঁত, নাওশিল্প ইত্যাদি হৈছে মাজুলীবাসীৰ অৰ্থব্যৱস্থাৰ মূলভেটি। হস্ততাঁত গাঁও অঞ্চলৰ লোকৰবাবে অন্যতম জীৱিকাৰ উপায়। মাজুলীৰ অধিবাসীসকল নাও বোৱাত পাকৈত। মাজুলীৰ প্ৰতিখন গাঁৱৰে প্ৰাণকেন্দ্ৰস্বৰূপ নামঘৰত নাম-কীৰ্তন কৰাৰ উপৰি বিভিন্ন সামাজিক আলোচনা, মেল-মিটিং আদি কৰে। মাজুলীৰ অন্যতম প্ৰধান আকৰ্ষণ প্ৰকৃতিৰ ৰূপ লাৱণ্য। শীতকালৰ পৰিভ্ৰমী চৰাইৰ বাবে মাজুলী এক আশ্ৰয়স্থল। পৰিভ্ৰমী চৰাইসমূহৰ ভিতৰত বৰীয়া হাঁহ, চাইবেৰিয়ান ক্ৰেন, পেলিকান আদিয়েই প্ৰধান। প্ৰতিবছৰে নৱেম্বৰ মাহত মাজুলীত ৰাস মহোৎসৱ পালন কৰা হয়। মাজুলীৰ সত্ৰসমূহত অনুষ্ঠিত কৰা ৰাস মহোৎসৱত জাতি, ধৰ্ম, বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহ জড়িত হৈ পৰে। চামগুৰি সত্ৰ, ভোগপুৰ, বিহিমপুৰ, কমলাবাৰী, দক্ষিণপাট সত্ৰ, আউনীআটী সত্ৰ, গড়মূৰ সত্ৰ, উত্তৰ কমলাবাৰী আদি সত্ৰসমূহৰ লগতে ৬০খনৰো অধিক মঞ্চত ৰাসলীলা উদযাপন কৰা হয়। মাজুলীৰ ৰাস মহোৎসৱ দেশী-বিদেশী পৰ্যটক, গবেষক, পণ্ডিত, কলাকাৰসকলৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু। এই উৎসৱত উজনি-নামনিৰ উপৰি দেশী-বিদেশী পৰ্যটকৰ আগমন হয়। মাজুলীত উদযাপিত পালনাম এক সাত্ত্বিক আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান। এক প্ৰণালীবদ্ধ ৰীতিৰে পালে পালে এই নাম গোৱা হয় কাৰণে ইয়াক পালনাম আখ্যা দিয়া হৈছে। দক্ষিণপাট সত্ৰত উদয়াস্ত পালনাম, গড়মূৰ সত্ৰত সম্পূৰ্ণ নামঘোষা'ৰ এহেজাৰ ঘোষা পাঠেৰে এদিনীয়াকৈ, কমলাবাৰী সত্ৰত উদয়াস্ত এদিনীয়া পালনাম, আউনীআটী সত্ৰত পাঁচদিনীয়াকৈ আৰু কুৰুৱাবাহী সত্ৰত উদয়াস্ত পালনাম অনুষ্ঠিত কৰা হয়। পালনামৰ উপৰি মিচিং, কছাৰী, দেউৰীসকলৰ উৎসৱ, পূজা-পাৰ্বণৰ লগতে আন আন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানবোৰো উদযাপন কৰা হয়।
মাজুলীত প্ৰতিবছৰে চাৰিদিনীয়াকৈ মাজুলী মহোৎসৱ উদ্‌যাপন কৰা হয়। এই মহোৎসৱত পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশৰ পৰা অহা লোকসকলৰ সমুখত মাজুলীৰ লগতে অসমৰ কলা-সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। এই উৎসৱত থলুৱা খাদ্যমেলা আৰু বিভিন্ন কুটিৰ শিল্পৰ সা-সামগ্ৰী প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
ইতিহাস
মাজুলীয়ে নদীদ্বীপৰ আকাৰ লোৱাৰ আগতেই দিহিং আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজৰ ঠাইখণ্ডক মজালি বা মাজালি বোলা হৈছিল। "মাজুলী" নামৰ উৎপত্তিৰ দিশৰ পৰা সাহিত্যচাৰ্য অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকা দেৱে সন্ধি ভাঙি দেখুওৱাইছে যে "মা"+"জুলী"= মাজুলী হৈছে। য'ত "মা= মা লক্ষ্মী" আৰু "জুলী= জোলোঙা/ভঁৰাল। " এসময়ত শস্যে- মৎস্যে নদন-বদন অৱস্থাৰ হোৱাৰ বাবেই মাজুলীক মা লক্ষ্মীৰ জোলোঙা বা ভঁৰাল বুলি অভিহিত কৰা যেন ধাৰণা হয়। নকুল চন্দ্ৰ ভূঞাই বাৰ ভূঞাৰ চমু বুৰঞ্জীত স্বৰ্গদউ জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনতেই উপদ্বীপ মাজুলীয়ে নদী দ্বীপৰ আকাৰ লয় বুলি উল্লেখ কৰিছে। ড॰ জে পি ৱেডে অষ্টাদশ শতিকাতে মাজুলী শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ দীঘ ১৬০ আৰু প্ৰস্থ ৬০ ব্ৰিটিছ মাইল বুলিও ৱেডে উল্লেখ কৰি গৈছে। Gazetter of Bengal and North East India ৰ তথ্য মতে ১৯০১ খ্ৰীষ্টাব্দত মাজুলীৰ আয়তন আছিল ৪৮৫ বৰ্গমাইল। অসমৰ ব্ৰহ্মুত্ৰৰ নদীৰ বুকুত মাজুলী অৱস্থিত। মাজুলী নামটোৰ অৰ্থ হল নৈৰ মাজৰ ডাঙৰ চাপৰি বা দ্বীপ অৰ্থাৎ বৈ যোৱা নদীৰ মাজৰ ভূখণ্ড।
ভৌগোলিক তথ্য
মাজুলী ২৬° ৪৮′ ৰ পৰা ২৭° ১২′ উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯৩° ৩৯′ ৰ পৰা ৯৪° ৩৫′ দ্ৰাঘিমাংশত অৱিস্থত অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ উত্তৰ দিশত মাজুলী অৱস্থিত। মাজুলীৰ সমতলভূমিৰ আকাৰ এটা শিলিখা ফলৰ দৰে। এসময়ত মাজুলীৰ ভৌগোলিক মাটিকালি ১২৫০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ আছিল যদিও ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ খহনীয়াত এই মাজুলীৰ ভূখণ্ড সংকীৰ্ণ হৈ ২০১২ চনত ৫০৮°১৩ বৰ্গ কিলোমিটাৰ হৈ পৰিছে। ইয়াৰ উত্তৰ দিশত লখিমপুৰ জিলা আৰু ধেমাজি জিলা, দক্ষিণে যোৰহাট, পূবে শিৱসাগৰ জিলা আৰু পশ্চিমে গোলাঘাট জিলা আৰু শোণিতপুৰ জিলা।
জলবায়ু
মাজুলীৰ জলবায়ু বলিলে মৌচুমী জলবায়ু বুলিয়ে কোৱা যায়। জলবায়ু বিজ্ঞানৰ ফালৰ পৰা মাজুলীৰ জলবায়ুক উপক্ৰান্তীয় মৌচুমী জলবায়ু বোলা হয়। ঋতু অনুসৰি উত্তাপ পৰিবৰ্তন হোৱাৰ ফলত চাপৰ সালসলনি হৈ এই মৌচিমী বায়ু প্ৰৱাহৰ সৃষ্টি হয়। মাজুলীৰ জলবায়ু সাধাৰণতে গৰম আৰু সেমেকা। শীতকালত বৰষুণ আৰু তাপৰ মাত্ৰা কম হৈ ঠাণ্ডাৰ প্ৰকোপ বৃদ্ধি হয়। গৰমকালি মাজুলীৰ তাপমাত্ৰা ২২° ৰ পৰা ৩৪° চেলচিয়াছ হোৱাৰ লগতে শীতকালত ১০° ৰ পৰা ১২° চেলিচয়াছ হয়। নিয়মীয়া মৌচুমী বায়ুৰ প্ৰৱাহ থাকিলে মাজুলীত ২০০ ৰ পৰা ৩০০ ছেণ্টিমিটাৰ বৰষুণ হয়।
জন-গাঁথনি
মাজুলীৰ বৰ্তমান জনসংখ্যা ১৪০,০০০। মাজুলীৰ জনগাথনি মিশ্ৰিত, ইয়াত বিভিন্ন জাতি জনজাতিৰ লোকে বাস কৰে। মিচিং জনগোষ্ঠীৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠটা থাকিলেও যথেষ্ট সাধাৰণ শ্ৰেণী, অনুসুচীত জাতি, সোণোৱাল কছাৰী আৰু দেউৰী সম্প্ৰদায়ৰ লগতে আৰু কিছুসংখ্যক বঙালী হিন্দু আৰু নেপালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকে বাস কৰে।
সংস্কৃতি
লোক-সংস্কৃতিৰ দিশৰ পৰা মাজুলী অতিকে চহকী। মাজুলী সত্ৰীয়া পৰম্পৰাৰ কেন্দ্ৰস্থল। অসমৰ শংকৰী কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰস্থল। বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মিলনে মাজুলীক বাৰে ৰহণীয়া কৰি তুলিছে। অনবৰেত সত্ৰীয়া গীত-মাত, খোল-তাল, নাচ-গান, ভাওনা-সবাহ, অদূৰৰ মিচিং গাঁৱৰ পৰা ভাহি অহা মিচিং গাভৰুৰ ঐনিতমৰ সুৰ আদিয়ে মাজুলীৰ জন-জীৱন মুখৰিত কৰি ৰাখে। সত্ৰীয়া সংস্কৃতি মাজুলীৰ মূল দিশ। মৃৎশিল্প,মুখাশিল্প,বাঁহ-বেতৰ শিল্প,গোগোল গছ আৰু কুঁহিলা গছৰ পৰা নিৰ্মিত বিভিন্ন সামগ্ৰীৰ বাবেও মাজুলী জনাজাত।
যাতায়াত
মাজুলীলৈ যোৰহাট আৰু লখিমপুৰ দুয়ো দিশৰ পৰা যাব পৰা যায়। যোৰহাটৰ পৰা যাবৰ বাবে নগৰখনৰ উপকণ্ঠৰ নিমাতী ঘাটৰ পৰা ফেৰীৰে মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৱেদি এক আমোদজনক যাত্ৰা কৰিব লগা হয়। নিমাতীৰ পৰা মাজুলীৰ কমলাবাৰী, দক্ষিণপাট, চুমৈমাৰী, অফলামুখ, শালমৰা, ফুলনি (বগৰীগুৰি) আদি পাৰ ঘাটলৈ যাব পৰা যায়। যাত্ৰীৰ উপৰিও লঘু যান-বাহন পাৰাপাৰ কৰাৰ ব্যৱস্থাও ফেৰী সমূহত আছে। আন্যহাতে, লখিমপুৰৰ পৰা লুইত আৰু খাবলু নামৰ দুবাৰকৈ দুটা ঘাট পাৰ হ'ব লগা হয়। লখিমপুৰ জিলাৰ বিহপুৰীয়া হৈ মাজুলীলৈ যাব পৰা আন এটা বাট আছে। ই তুলনামুলকভাবে সুচল। বালিচাপৰীৰ পৰা ধূনাগুৰি ঘাট পাৰ হৈ লখিমপুৰ জিলালৈ নিয়মীয়া ভাবে যান বাহনৰ অহা যোৱা হয়। বগীবিল দলং সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ধেমাজী ঢকুৱাখনা হৈ সকলো বতৰৰ উপযোগী এটা বিকল্প পথো বৰ্তমান ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান
অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান বুলিলে মাজুলীৰ সত্ৰ সমূহৰ কথাই প্ৰথমেত উল্লেখ কৰিব লাগিব। পঞ্চদশ শতিকাতে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে মাজুলীৰ ধূঁৱাহাট-বেলগুৰিত প্ৰথম সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি অসমীয়া সংস্কৃতি তথা ভক্তিধৰ্মক সুকীয়া মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছিল। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে কছাৰীসকলৰ লগত বাৰভূঞাসকলৰ সংঘৰ্ষ হোৱাত বৰদোৱা এৰি আহি বিশ্বনাথত কিছুদিন আশ্ৰয় লয়। তাৰপিছত বিশ্বনাথৰ পৰা উজাই আহি কেইবাঠাইতো ৰৈ অৱশেষত মাজুলীৰ ধূঁৱাহাট-বেলগুৰিত সত্ৰ স্থাপন কৰে। ১৮৩৭ শকৰ বাৰিষা ব্ৰহ্মপুত্ৰই মহাপুৰুষজনাৰ ঐতিহাসিক বেলগুৰি সত্ৰ খহাই নিয়াত পিছত এই সত্ৰখন লখিমপুৰ কাচিকটালৈ উঠি যায়। অসমৰ বৈষ্ণৱ সংস্কৃতিৰ বিকাশৰ থলীস্বৰূপ সত্ৰসমূহ অসমীয়া সমাজৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ। অসমৰ সত্ৰসমূহ ভক্তি আন্দোলনৰ বাহক। সত্ৰ শব্দটো বিভিন্ন অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিলেও মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে ভিক্তধৰ্ম প্ৰৱৰ্তন, ইয়াৰ প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এইক্ষেত্ৰতমাজুলীৰ চাৰি সত্ৰৰ ভূমিকাক বিশেষভাবে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। চাৰিসত্ৰ আউনীআটী, কমলাবাৰী, গড়মূৰ আৰু দক্ষিণপাট সত্ৰই অসমীয়া সমাজত উচ্চ আসন অধিকাৰ কৰি আছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ জিলা শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী শ্ৰেণী:নদী দ্বীপ *
এঞ্জেলো মৰিঅণ্ডো
এঞ্জেলো মৰিঅণ্ডো (Angelo Moriondo ; টুৰিন, ৬ জুন ১৮৫১ – মাৰেণ্টিনো, ৩১ মে' ১৯১৪) আছিল এজন উদ্ভাৱক। সাধাৰণতে ১৮৮৪ চনত আটাইতকৈ প্ৰাচীন এস্প্ৰেছ' মেচিনটোৰ পেটেণ্টৰ বাবে এঞ্জেলো মৰিঅণ্ডোক কৃতিত্ব দিয়া হৈছিল। তেওঁৰ মেচিনত ভাপ আৰু উতলা পানীৰ সংমিশ্ৰণ ব্যৱহাৰ কৰি কফি দক্ষতাৰে প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।
এঞ্জেলো মৰিঅণ্ডো এটা উদ্যোগী পৰিয়ালত জন্মিছিল। তেওঁৰ ককাকে এটা পানীয় প্ৰস্তুতকৰণ কোম্পানী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল যাৰ ধাৰা তেওঁৰ পিতৃ জিয়াকোমোৱেও অব্যাহত ৰাখিছিল। পিছলৈ তেওঁ তেওঁৰ ভাতৃ আগষ্টিনো আৰু খুলশালীয়েক গাৰিগ্লিঅ'ৰ সৈতে সুপৰিচিত চকলেট কোম্পানী "মৰিঅণ্ডো এণ্ড গাৰিগ্লিঅ'" প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এঞ্জেলোৱে চহৰৰ মাজমজিয়াত থকা পিয়াজা কাৰ্লো ফেলিচৰ গ্ৰেণ্ড-হোটেল লিগুৰে আৰু ভিয়া ৰোমাৰ গেলেৰিয়া নেচনেলত থকা আমেৰিকান বাৰ ক্ৰয় কৰিছিল।
প্ৰথম এস্প্ৰেছ’ মেচিন
১৮৮৪ চনত টুৰিনৰ জেনেৰেল এক্সপ’ত মৰিঅণ্ডোৱে তেওঁৰ উদ্ভাৱন উপস্থাপন কৰে, য’ত তেওঁক ব্ৰঞ্জৰ পদক প্ৰদান কৰা হয়। ১৮৮৪ চনৰ ১৬ মে'ত ছয় বছৰৰ বাবে এই পেটেণ্টটো "কফি পানীয়ৰ অৰ্থনৈতিক আৰু তৎক্ষণাত মিঠাই প্ৰস্তুত কৰাৰ নতুন ভাপ যন্ত্ৰ, পদ্ধতি ‘এ. মৰিঅণ্ডো’" শীৰ্ষক শিৰোনামেৰে প্ৰদান কৰা হয়। এই মেচিনটো নিৰ্মাণ কৰিছিল মাৰ্টিনা নামৰ এগৰাকী মিস্ত্ৰীয়ে, যিয়ে উদ্ভাৱকজনৰ প্ৰত্যক্ষ তত্বাৱধানত কাম কৰিছিল।
মৰিঅণ্ডোৱে এই উদ্ভাৱনক কেতিয়াও ঔদ্যোগিক পৰিসৰৰ উৎপাদনলৈ লৈ যোৱা নাছিল। তেওঁ হস্তনিৰ্মিত কেইটামান যন্ত্ৰৰ নিৰ্মাণত নিজকে সীমাবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল। এইবোৰ তেওঁ নিজৰ প্ৰতিষ্ঠানত সংৰক্ষণ কৰিছিল, আৰু নিশ্চিত হৈছিল যে এইটো তেওঁলোকৰ বাবে এক উল্লেখযোগ্য বিজ্ঞাপন।
কফিৰ ইতিহাসৰ বুৰঞ্জী লিখা ইয়ান বাৰ্ষ্টেনে এই যন্ত্ৰটোক "কফিৰ জৰিয়তে পৃথকে পৃথকে ভাপ আৰু পানীৰ যোগান নিয়ন্ত্ৰণ কৰা প্ৰথমটো ইটালীৰ বাৰ মেচিন" বুলি অভিহিত কৰিছে আৰু মৰিঅণ্ডোক "এস্প্ৰেছ' মেচিনৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন আৱিষ্কাৰকাৰীসকলৰ ভিতৰত "অন্যতম" বুলি আখ্যায়িত কৰিছে। দৰাচলতে এই মেচিনটো প্ৰকৃত এস্প্ৰেছ’ মেচিনৰ দৰে নহয়। ই আছিল এটা বৃহৎ ব্ৰুয়াৰ, আৰু ব্যক্তিগত গ্ৰাহকৰ বাবে ইয়াত কফি প্ৰস্তুত কৰা নহৈছিল।
উত্তৰাধিকাৰ
২০২২ চনৰ ৬ জুনত চাৰ্চ ইঞ্জিন গুগলে মৰিঅণ্ডোক ১৭১ সংখ্যক জন্ম জয়ন্তীত ডুডলৰ জৰিয়তে স্মৰণ কৰে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:উদ্ভাৱক শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
তথ্য
তথ্য বা ইনফৰমেশ্যন হৈছে বিশেষ সজ্জাত সজ্জিত চিহ্নৰ (symbol) দ্বাৰা প্ৰকাশিত বাৰ্তা message)। বিভিন্ন চিহ্ন আৰু পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি ইয়াক সংৰক্ষিত বা এঠাইৰ পৰা আনঠাইলৈ কোনো যোগাযোগ ব্যৱস্থা ব্যৱহাৰ কৰি সৰবৰাহ কৰিব পৰা যায়। যিকোনো গতিশীল (ডাইনামিক) নিকায়ত (চিষ্টেম) সংঘটিত ঘটনাৰাজী (ইভেণ্ট) তথ্য বুলিব পৰা যায়। ভিন ভিন প্ৰসংগত তথ্যক ভিন ভিন ৰূপত প্ৰকাশ আৰু ব্যৱহাৰ কৰা যায়। তদুপৰি ইনফৰ্মেশ্যন চিষ্টেমত "কনষ্ট্ৰেইণ্ট", শিক্ষাত "ইন্ষ্ট্ৰাকশ্যন", জ্ঞান (নলেজ), ভাষাতত্ত্বত "অৰ্থ", এণ্ট্ৰপী আদি বিভিন্ন ধাৰণাৰ লগতো তথ্যৰ ধাৰণা ওতপ্ৰোত ভাৱে জড়িত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:তথ্য প্ৰযুক্তি শ্ৰেণী:বিজ্ঞান
সুপ্ৰভা দেৱী
সুপ্ৰভা দেৱী (ইংৰাজী: Suprabha Devi) আছিল এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজিকা আৰু অসমৰ প্ৰথম মহিলা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালিকা। ১৯৮৪ চনত তেখেতে “নয়নমণি” আৰু ১৯৮৬ চনত “সৰবজান” বোলছবি পৰিচালনা কৰে। ১৯৮৫ চনত তেখেতে “শিল্পী দিৱস বঁটা” লাভ কৰিছিল।
জন্ম
সুপ্ৰভা দেৱীয়ে ১৯৩৮ চনৰ ২৪ ডিচেম্বৰত অসমৰ তৈলনগৰী হিচাপে খ্যাত ডিগবৈত জন্মলাভ কৰিছিল। তেখেতৰ পিতৃ আছিল প্ৰয়াত যোগেন্দ্ৰ কুমাৰ ৰাজখোৱা আৰু মাতৃ প্ৰয়াত স্বৰ্ণপ্ৰভা ৰাজখোৱা। পঢ়াশলীয়া কালত তেখেতে সঙ্গীত আৰু ক্ৰীড়াৰ ক্ষেত্ৰত পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাইছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৮৫ চনত তেওঁক অসম চৰকাৰে শিল্পী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ “সৰবজান” নামৰ সাধুকথাৰ আধাৰত ১৯৮৬ চনত সৰবজান নামে এখন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই ছবিখনত তেজপুৰৰ প্ৰয়াত হীৰেন চৌধুৰীদেৱে তেখেতৰ সৈতে পৰিচালক হিচাপে কাম কৰিছিল। আনহাতে তেওঁ এজন গীতিকাৰ হিচাপেও খ্যাত আছিল।
সুপ্ৰভা দেৱীয়ে ভালেসংখ্যক তথ্যচিত্ৰ আৰু ধাৰাবাহিক প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰিছে আৰু এইবোৰ গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰযোগে সম্প্ৰচাৰিত হৈছে। ২০০৩ চনত গুৱাহাটী দূৰদৰ্শন কেন্দ্ৰৰ বাবে “জিলিকাব লুইতৰে পাৰ” নামৰ এখন ধাৰাবাহিক নিৰ্মাণ কৰিছিল।
মৃত্যু
সূদীৰ্ঘ প্ৰায় ৫ বছৰ কাল ধৰি বৃক্কৰোগত আক্ৰান্ত হৈ থকা সুপ্ৰভা দেৱীয়ে ২০১১ চনৰ ১৪ জুন তাৰিখে পুৱা ৭:৪০ বজাত গুৱাহাটীৰ ইণ্টাৰনেছনেল হাস্পতালত মৃত্যু বৰণ কৰে৷  মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৭৩ বছৰ৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ শ্ৰেণী:অসমৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
ভল্ট
ভল্ট(V) হৈছে বৈদ্যুতিক বিভৱ, বিভৱভেদ আৰু বিদ্য়ুৎবাহক বলৰ একক ।
সংজ্ঞা
এডাল বিদ্য়ুৎ পৰিবাহীৰ মাজেৰে দুটা বিন্দুৰ মাজেৰে এক এম্পিয়াৰ প্ৰৱাহ যাওঁতে যদি এক ৱাট শক্তি ওলায়(dissipates), তেন্তে সেই বিন্দু দুটাৰ মাজৰ বৈদ্য়ুতিক বিভৱৰ পাৰ্থক্যই হৈছে এক ভল্ট । এক মিটাৰ দূৰত্বত থকা দুখন সমান্তৰাল সমতলৰ মাজত যদি এক নিউটন প্ৰতি কুলম্ব জোখৰ বৈদ্য়ুতিক ক্ষেত্ৰ থাকে, সমতল দুখনৰ বিভৱভেদো হৈছে এক ভল্ট। তাৰোপৰি, দুটা বিন্দুৰ মাজেৰে এক জুল শক্তি প্ৰতি কুলম্ব আধানক প্ৰয়োগ কৰি বিন্দু দুটাৰ মাজেৰে পাৰ কৰিলে সেই বিভৱভেদকো এক ভল্ট বুলি কোৱা হয়। ইয়াক এম্পিয়াৰ ওম, ৱাট প্ৰতি এম্পিয়াৰ বা জুল প্ৰতি কুলম্ব হিচাপেও প্ৰকাশ কৰিব পাৰি
পানীৰ প্ৰৱাহৰ সৈতে সাদৃশ্য
এডাল পাইপৰ মাজেৰে পানীৰ প্ৰৱাহৰ সৈতে কেতিয়াবা বিদ্য়ুৎ বৰ্তনীৰ তুলনা কৰি বৰ্তনীৰ উপাংশবোৰ বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে বিভৱভেদৰ সৈতে পানীৰ চাপৰ পাৰ্থক্য, বৈদ্যুতিক প্ৰৱাহৰ সৈতে সেই পাইপডালৰ ব্যাসে যিমান চাপ দিছে, সেই পানীৰ চাপত কিমান পানী পাৰ হৈ গৈছে, তাক তুলনা কৰা হয়। ৰোধক হ'ব পাইপডালৰ কোনো অংশত কমি যোৱা ব্যাস আৰু ধাৰক/আৱেশক হ'ব পাইপডালৰ "U" আকৃতি য'ত কোনো এফালে সাময়িকভাৱে কিছু পানী জমা হ'ব।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:এছ আই একক শ্ৰেণী:বৈদ্যুতিক বিভৱৰ একক শ্ৰেণী:আলছেন্দ্ৰা ভল্টা শ্ৰেণী:জোখ-মাখৰ একক