cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ভট্টিকাব্য
ভট্টিকাব্য হৈছে ভট্টিদেৱ বিৰচিত এক মহাকাব্য। এয়া সপ্তম শতিকাৰ সংস্কৃত ভাষাৰ কবিতা। ইয়াত ৰামায়ণ আৰু পাণিনিৰ ব্যাকৰণ শীৰ্ষক সংস্কৃত পৰম্পৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে, একে সময়তে আন অসংখ্য পৰম্পৰাক বিজ্ঞান আৰু শিল্পৰ সমৃদ্ধ মিশ্ৰণত সামৰি লোৱা হৈছে, ৰামৰ দুঃসাহসিক অভিযান আৰু ব্যাকৰণ আৰু অলংকাৰৰ উদাহৰণৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ কাব্যিকভাৱে ইয়াত উপস্থাপন কৰা হৈছে। সাহিত্যৰ দিশেৰে এই কাব্যক প্ৰায়ে সংস্কৃত কবিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ কবিতাৰ সৈতে তুলনামূলকভাৱে থিয় দিয়া বুলি গণ্য কৰা হয়।
ভট্টিকাব্যৰ বিকল্প নাম "ৰাৱণবধ" বুলি কোৱা হয় যদিও ৰাৱণৰ মৃত্যু গোটেই কাব্যৰ এটা চুটি খণ্ড হিচাপেহে উল্লেখ থকা বাবে এই "ৰাৱণবধ" শিৰোনাম মুখ্য শিৰোনাম হোৱাটো অসম্ভৱ বুলি পণ্ডিত সকলে মত প্ৰকাশ কৰিছে। ৰামৰ কৰ্মৰ সৈতে জড়িত অন্যান্য গ্ৰন্থৰ পৰা পৃথক কৰিবলৈকে হয়তো এই নাম লাভ কৰিছিল।
এই কাব্যক "নিৰ্দেশনামূলক কবিতা" বা শাস্ত্ৰ-কাব্যৰ আদিম উদাহৰণ হিচাপে জনা যায়। ভট্টিকাব্য পদ্যৰ আৰ্হিত লিখা গ্ৰন্থ নহয় বৰঞ্চ এক কল্পনাপ্ৰসূত সাহিত্য যিটো নিৰ্দিষ্ট বিষয়ত শিক্ষামূলক হোৱাৰ উদ্দেশ্যেও ৰচনা কৰা হৈছে। আধুনিক ৰুচিৰ বাবে অৱশ্যে এই কাব্যই এক কৃত্ৰিমতা সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ভাৰতৰ শেষৰ ধ্ৰুপদী সময়ৰ সমালোচকসকলৰ দ্বাৰা কাৰিকৰী গুণগত মানৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰশংসা লাভকৰা ভট্টিকাব্যৰ জনপ্ৰিয় সফলতাৰ বিভিন্ন কাৰণৰ ভিতৰত এইটোও ক’ব পাৰি যে এই গ্ৰন্থ নিশ্চিত ৰূপত পাঠ্যপুথি হিচাপে উপযোগী আছিল।
লেখক
লেখক ভট্টিয়ে গ্ৰন্থখনৰ শেষত বৰ্ণনা কৰিছে: আনকি এই প্ৰশংসাও অবিশ্বাস্য কাৰণ পদটোৰ ভিন্নতাপূৰ্ণ পঠনে এই কথা সূচাইছে যে তেওঁৰ পৃষ্ঠপোষক হয়তো শ্ৰী ধৰসেনহে আছিল। কবিতাটোৰ ৰচনা প্ৰায় ৬০০ খ্ৰীষ্টাব্দত বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
উদ্দেশ্য আৰু বিষয়বস্তু
“ভট্টিৰ কবিতা”ৰ দুটা উদ্দেশ্য: এই কাব্যই ৰামৰ দুঃসাহসিকতাৰ কাব্যিক পুনৰাবৃত্তি আৰু ছাত্ৰৰ বাবে ব্যাকৰণ আৰু অলংকাৰৰ উদাহৰণৰ সংক্ষিপ্ত বৰ্ণনা। সাহিত্য হিচাপে বিশেষকৈ ১, ২ আৰু ১০ নং সৰ্গই সংস্কৃত কবিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ কবিতাৰ সৈতে ফেৰ মাৰিব পৰাকৈ থিয় দিছে। ভট্টিকাব্যই ব্যৱহৃত সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ এক বিস্তৃত উদাহৰণ আৰু কাব্যিকতা বা অলংকাৰ (আলংকাৰ, আক্ষৰিক অলংকাৰ) বিজ্ঞান (শাস্ত্ৰ)ৰ ভাল পৰিচয় প্ৰদান কৰিছে। ইয়াৰোপৰি সহজলভ্য ৰূপত প্ৰাকৃত ভাষাৰ (প্ৰতিখন সংস্কৃত নাটকৰ এটা প্ৰধান উপাদান) সোৱাদ দিয়ে।
ভট্টিকাব্য আৰু পাণিনিৰ অষ্টাধ্যায়ী গ্ৰন্থ
ধ্ৰুপদী যুগৰ শেষৰ ফালে বিদ্বান ভাৰতীয় পাঠ্যক্ৰমৰ মূলতে আছিল ব্যাকৰণগত অধ্যয়ন আৰু ভাষিক বিশ্লেষণৰ ব্যৱস্থা। এই অধ্যয়নৰ বাবে মূল পাঠ্য আছিল পাণিনিৰ বিখ্যাত কঠিন “আঠটা অধ্যায়” (অষ্টাধ্যায়ী), খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৮ম শতিকাত ৰচিত। শিক্ষণ আৰু তৰ্কসাপেক্ষভাৱে ভাষাবিজ্ঞানৰ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য আৰু প্ৰকৃতপক্ষে এখন মূল গ্ৰন্থ। অষ্টাধ্যায়ী কেৱল ঊনবিংশ শতিকালৈকে যিকোনো ভাষাৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে অতুলনীয় ভাষাৰ বৰ্ণনাই নহয়, ইয়াক এটা বিশৃংখল আৰু অত্যাধুনিক ধাতুভাষাৰ ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে সম্ভৱপৰ আটাইতকৈ সংকুচিত ৰূপত উপস্থাপন কৰা হৈছে, যিটো আধুনিকতাৰ আগতে ভাষাবিজ্ঞানৰ উদাহৰণ স্বৰূপে আন ক’তো পোৱা নাযায়। “ভট্টিৰ কবিতা” ৰচনাৰ পূৰ্বে দহ শতিকা ধৰি পাণিনিৰ এই ব্যাকৰণ নহুলভাৱে অধ্যয়নৰ বিষয় হৈ আছিল। ৰামায়ণৰ আকৰ্ষণীয় আৰু নৈতিকভাৱে উন্নত কৰা কাহিনীৰ প্ৰসংগত বিদ্যমান ব্যাকৰণগত ধাৰাভাষ্যসমূহত ইতিমধ্যে প্ৰদান কৰা উদাহৰণসমূহ ব্যৱহাৰ কৰি পাণিনিৰ গ্ৰন্থখনক অধ্যয়ন সাহায্য প্ৰদান কৰাটো স্পষ্টভাৱে ভট্টিৰ উদ্দেশ্য আছিল। এই ব্যাকৰণৰ শুকান হাড়ডালত ভট্টিয়ে তেওঁৰ কবিতাৰ ৰসাল মঙহ থাপিত কৰে। কাব্যিকতা, গদ্য আৰু প্ৰাকৃতৰ ক্ষেত্ৰতো একেই কথা ক’ব পাৰি। লেখকৰ উদ্দেশ্য আছিল তুলনামূলকভাৱে সহজ আৰু সুখদায়ক মাধ্যমেৰে এই উন্নত বিজ্ঞানসমূহ শিকোৱা।
ভাৰতৰ বাহিৰত প্ৰভাৱ
"ভট্টিৰ কবিতা"ৰ প্ৰভাৱ জাভালৈকে বিস্তৃত হৈছে য'ত ই পুৰণি জাভানী ৰামায়ণৰ উৎস পাঠ্য হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। ধ্ৰুপদী জাভানী মহাকাব্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি উপলব্ধ সাহিত্যৰ উদাহৰণ (কাকৱিন)। জাভানী কাকৱিন ৰামায়ণে “ভট্টিকাব্যক”ক ১২ নং সৰ্গলৈকে নিবিড়ভাৱে অনুসৰণ কৰিছে, কোনো কোনো স্থানত এটা পদ্য প্ৰত্যক্ষভাৱে অনুবাদ কৰা বুলিও পণ্ডিত সকলে মত প্ৰকাশ কৰিছে। অৱশ্যে ইয়াৰ পিছতে কাকৱিন ৰামায়ণ ভট্টিকাব্যৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে। এনে লাগিব যে “ভট্টিৰ কবিতা”ৰ ৰূপটো মহাকাব্য হিচাপে জাভানী লেখকৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল কাৰণ তেওঁৰ বহুতো সংযোজনে দণ্ডিনে বৰ্ণনা কৰা ধৰণে পুৰণি-জাভানী ৰামায়ণৰ ধাৰাটোৰ সৈতে সামঞ্জস্যক অধিক সম্পূৰ্ণ কৰি তুলিছে, ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে তেওঁৰ “কবিতাৰ দাপোন” বা ইয়াৰ পূৰ্বসূৰী ৰূপত ভট্টি তেওঁৰ বাবে উপলব্ধ আছিল। তদুপৰি হুইকাছে এইটোও দেখুৱাইছে যে পুৰণি-জাভানী ৰামায়ণে ভট্টিৰ প্ৰভাৱত দুগুণ গুৰুত্ব লাভ কৰিছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ভাষাৰ কাব্য শ্ৰেণী:ৰামায়ণ
২৯ আগষ্ট
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আগষ্ট শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
হাৰ্ভি জে. অল্টাৰ
হেপাটাইটিছ চিৰ সৃষ্টি কৰা ভাইৰাছটো আৱিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে অল্টাৰে গৱেষণাৰ বাবে স্বীকৃতি লাভ কৰে। তেওঁ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চৰকাৰী ৰাজহুৱা স্বাস্থ্য সেৱাত প্ৰদান কৰা সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা বিশেষ সেৱা পদক আৰু ২০০০ চনত ক্লিনিকেল চিকিৎসা গৱেষণাৰ বাবে এলবাৰ্ট লাস্কাৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৩৫ চনৰ ১২ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ নিউয়ৰ্কৰ ইহুদী পৰিয়ালত হাৰ্ভি জেমছ অল্টাৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ নিউয়ৰ্কৰ ৰচেষ্টাৰত অৱস্থিত ৰছচেষ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ১৯৫৬ চনত কলাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৬০ চনত অল্টাৰে ৰচেষ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা চিকিৎসা শাস্ত্ৰত ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপিছত তেওঁ ষ্ট্ৰং মেমৰিয়েলত আৱাসিক চিকিৎসক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। অল্টাৰৰ স্নাতকোত্তৰ প্ৰশিক্ষণত ১৯৬১ চনৰ ডিচেম্বৰৰ পৰা ১৯৬৪ চনৰ জুন মাহলৈ মেৰিলেণ্ডৰ ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানত নিদানিক সহযোগী হিচাপে কাম কৰিছিল।  তাৰপিছত তেওঁ ১৯৬৪ চনৰ জুলাইৰ পৰা ১৯৬৫ চনৰ জুনলৈ ৱাছিংটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চিকিৎসালয় তন্ত্ৰত আৱাসিক চিকিৎসক হিচাপে কাম কৰে। তেওঁ ১৯৬৫ চনৰৰ জুলাই মাহৰ পৰা পৰা ১৯৬৬ চনৰ জুন মাহলৈ ৱাছিংটন ডি.চি.ত অৱস্থিত জৰ্জটাউন বিশ্ববিদ্যালয় চিকিৎসালয় হিমাট'লজি বিভাগৰ সহযোগী হিচাপে কাম কৰে।
কৰ্মজীৱন
অল্টাৰৰ ওচৰত কলম্বিয়া জিলায়ে জাৰী কৰা চিকিৎসা অনুজ্ঞাপত্ৰ আছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ আমেৰিকান ব'ৰ্ড অফ পেথ'লজিৰ পৰা ৰক্ত সঞ্চাৰণৰ প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰাপ্ত কৰে। তেওঁ আমেৰিকান কলেজ অফ ফিজিচিয়ানৰ এজন সভ্য। তেওঁৰ অন্যান্য নিযুক্তিসমূহ হ'ল: ১৯৬৬ চনৰ জুলাইৰ পৰা ১৯৬৯ চনৰ জুনলৈ জৰ্জটাউন বিশ্ববিদ্যালয় চিকিৎসালয়ৰ হিমাট'লজি গৱেষণাৰ সঞ্চালক, ১৯৬৯ চনৰ জুলাই মাহৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ ক্লিনিকেল চেণ্টাৰত সঞ্চাৰ ঔষধ বিভাগৰ সংক্ৰামক ৰোগ শাখাৰ জ্যেষ্ঠ অনুসন্ধানকাৰী, ১৯৭২ চনৰ ডিচেম্বৰৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ ক্লিনিকেল চেণ্টাৰত সঞ্চাৰ ঔষধ বিভাগৰ সংক্ৰামক ৰোগ শাখাৰ প্ৰধান আৰু ১৯৮৭ চনৰ জানুৱাৰীৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ ক্লিনিকেল চেণ্টাৰত সঞ্চাৰ ঔষধ বিভাগৰ সংক্ৰামক ৰোগ গৱেষণা শাখাৰ সহযোগী সঞ্চালক প্ৰধান।
তেওঁৰ শৈক্ষিক নিযুক্তি সমূহ হৈছে: জৰ্জটাউন বিশ্ববিদ্যালয় হস্পিটেলত ঔষধৰ নিদানিক সহযোগী অধ্যাপক, টেক্সাচৰ চান এণ্টেনিঅ'ৰ চাউথৱেষ্ট ফাউণ্ডেচন ফৰ বায়মেডিকেল ৰিচাৰ্ছত সহযোগী অধ্যাপক, জৰ্জটাউন বিশ্ববিদ্যালয় হস্পিটেলত ঔষধৰ নিদানিক অধ্যাপক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ নিদানিক গৱেষণা প্ৰশিক্ষণ কাৰ্য্যসূচীত শিক্ষক।
চিকিৎসা গৱেষণা
১৯৬৪ চনত এজন যুৱ গৱেষণা কৰ্মী হিচাপে, অল্টাৰে বাৰাউক ব্লুমবাৰ্গৰ সৈতে অষ্ট্ৰেলিয়ান এণ্টিজেন সহ-আৱিষ্কাৰ কৰে। হেপাটাইটিছ বি ভাইৰাছ পৃথক কৰাৰ বাবে এই গৱেষণা এক মুখ্য কাৰক হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। পিছত অল্টাৰে সঞ্চাৰ-সম্পৰ্কিত হেপাটাইটিছৰ বিপদাশংকা হ্ৰাস কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা তেজৰ নমুনা সংৰক্ষণ কৰিবলৈ এটা ক্লিনিকেল চেণ্টাৰ প্ৰকল্পৰ নেতৃত্ব দিছিল। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰয়ে তেওঁৰ কামৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি তেজ আৰু দাতাৰ পৰীক্ষণ কাৰ্য্যসূচী আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ ফলত হেপাটাইটিছৰ অৱস্থিতি ১৯৭০ চনত ৩০ শতাংশৰ পৰা প্ৰায় ০ লৈ হ্ৰাস হৈছিল।
১৯৭০ৰ মাজভাগত অল্টাৰ আৰু তেওঁৰ গৱেষণা দলে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যে বেছিভাগ সঞ্চাৰৰ পিছৰ হেপাটাইটিছ ৰোগ হেপাটাইটিছ এ আৰু হেপাটাইটিছ বি ভাইৰাছৰ বাবে হোৱা নাছিল। অল্টাৰে বব পাৰ্ছেলৰ সহযোগত আৰু আন এটা গৱেষণাগাৰৰ এৱাৰ্ড টাবৰ সৈতে একেলগে কাম কৰি চিমপাঞ্জীৰ দেহত সঞ্চাৰণ অধ্যয়নৰ যোগেৰে প্ৰমাণিত কৰে যে এয়া হেপাটাইটিছৰ এক নতুন প্ৰকাৰ। ইয়াক আৰম্ভণিতে "নন-এ, নন-বি হেপাটাইটিছ" বুলি কোৱা হৈছিল আৰু ই মানৱ দেহত সংক্ৰমণৰ সৃষ্টি কৰিছিল। এই গৱেষণাৰ ফলত শেষলৈ হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছ আৱিষ্কাৰ হৈছিল। ১৯৮৮ চনত অল্টাৰৰ গোটৰ দ্বাৰা এনএএনবিএচ নমুনাৰ সংৰক্ষিত পেনেলত ইয়াৰ উপস্থিতি নিৰূপণ কৰি নতুন হেপাটাইটিছ ভাইৰাছ নিশ্চিত কৰা হৈছিল। ১৯৮৯ চনৰ এপ্ৰিল মাহত নন-এ, নন-বি ভাইৰাছৰ নাম সলনি কৰি হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছৰ আৱিষ্কাৰ 'চাইন্স' আলোচনীৰ দুটা নিবন্ধত প্ৰকাশিত হৈছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
২০২০ চনত তেওঁক চাৰ্লছ এম. ৰাইচ আৰু মাইকেল হাউটনৰ সৈতে "হেপাটাইটিছ চি ভাইৰাছৰ আৱিষ্কাৰৰ বাবে" চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ নোবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী
ৰেৱকান্ত মহন্ত
ৰেৱকান্ত মহন্ত (Reba Kanta Mohanta, জন্ম: ১৯ এপ্ৰিল ১৯৩৫) এগৰাকী ভাৰতীয় অংকীয়া নাট আৰু মুখা শিল্পী। অসমৰ মুখা শিল্প জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁ ২০১৪ চনৰ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১৯ চনত অসম চৰকাৰে তেওঁক বিষ্ণু ৰাভা বঁটা প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৩৫ চনৰ ১৯ এপ্ৰিল তাৰিখে অসমৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ খাটপাৰ সত্ৰত ৰেৱকান্ত মহন্তৰ জন্ম হৈছিল। সত্ৰীয় মুখা নিৰ্মাণৰ কলাৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব দি তেওঁ পিতৃৰ পৰা সত্ৰ সংগীত, নৃত্য, খোল বাদন আৰু সঁজুলি নিৰ্মাণৰ জটিলতাসমূহ শিকিছিল।
কৰ্মজীৱন
ৰেৱকান্ত মহন্তয়ে সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়, অসম সত্ৰ মহাসভা আৰু শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰত আয়োজিত মুখা নিৰ্মাণ কৰ্মশালা আৰু প্ৰদৰ্শনত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ কলকাতাৰ ভাৰতীয় সংগ্ৰহালয়, ৱাশ্বিংটন ডি.চি.ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰাকৃতিক ইতিহাস সংগ্ৰহালয় আৰু নতুন দিল্লীৰ ইন্দিৰা গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় কলা কেন্দ্ৰৰ দৰে সন্মানীয় সংগ্ৰহালয়ৰ দ্বাৰা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে তেওঁৰ মুখা অধিগ্ৰহণ কৰা হৈছে। ২০০৩ চনৰ ভাৰতৰ গণৰাজ্য দিৱস পেৰেডত তেওঁৰ মুখায়ে অসম ৰাজ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। সেই বছৰ প্ৰতীকপটৰ মুখ্য বিষয় অসমৰ মুখা নিৰ্মাণ পৰম্পৰাৰ ওপৰত আধাৰিত আছিল।
এজন দক্ষ মুখাশিল্পী হিচাপেও তেওঁ ইতিমধ্যে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত খ্যাতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। তেওঁ কলকাতা, নতুন দিল্লী, ত্ৰিবান্দ্ৰম আদি বিভিন্ন স্থানত অনুষ্ঠিত মুখাশিল্পৰ কৰ্মশালা আৰু প্ৰদৰ্শনীত মুখ্য প্ৰশিক্ষক আৰু সমল ব্যক্তিৰূপেও অংশ গ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ সংগ্ৰহালয়ত প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ৭০খন মুখা দান কৰাৰ উপৰি শিল্পী মহন্তই নিৰ্মাণ কৰা এখন নৰসিংহৰ বৰমুখা তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত, ৭০খন মুখা ইণ্ডিয়ান মিউজিয়াম অব কলকাতাত, পাঁচখন মুখা নতুন দিল্লীৰ ইন্দিৰা গান্ধী ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালয়ত, সাতখন মুখা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৱাশ্বিংটন নেশ্যনেল মিউজিয়ামত, দুখন মুখা অষ্ট্ৰেলিয়াৰ সংগ্ৰহালয়ত আৰু পাঁচখন মুখা ৰাছিয়া আৰু জাপানৰ সংগ্ৰহালয়ত প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ৰখা হৈছে।
তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন স্থানৰ লগতে কলকাতা, দিল্লী, বৃন্দাবন আদি ঠাইত বৰগীত, সত্ৰীয়া নৃত্য আৰু ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে।
বঁটা আৰু সন্মান
২০০৮ চনত তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা শিল্পগুৰু বঁটা লাভ কৰিছিল। মুখাশিল্পৰ লগতে সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰতি জীৱনজোৰা সাধনাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁক ২০১৪ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। ২০১৯ চনত অসম চৰকাৰে তেওঁক বিষ্ণু ৰাভা বঁটা প্ৰদান কৰে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
মনোহৰ পাৰিকৰ
মনোহৰ পাৰিকৰ (১৩ ডিচেম্বৰ ১৯৫৫ - ১৭ মাৰ্চ ২০১৯) এজন ৰাজনীতিবিদ আৰু ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ নেতা আছিল। ২০১৭ চনৰ ১৭ মাৰ্চৰ পৰা মৃত্যু পৰ্যন্ত তেখেত গোৱাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ইয়াৰ আগতেও ২০০০ চনৰ পৰা ২০০৫ চনলৈ আৰু ২০১২ চনৰ পৰা ২০১৪ চনলৈ তেখেত গোৱাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল।
২০১৩ চনত গোৱাত অনুষ্ঠিত বিজেপিৰ নিৰ্বাচনী সভাত পাৰিকৰে নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ নাম প্ৰধানমন্ত্ৰী প্ৰাৰ্থীৰূপে প্ৰস্তাৱ কৰিছিল। পাছলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ মন্ত্ৰীসভাতে পাৰিকৰে ২০১৪ চনৰ পৰা ২০১৭ চনলৈ ভাৰতৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। উত্তৰ প্ৰদেশৰ পৰা তেখেত ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ ৰূপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ মুখ্যমন্ত্ৰী
মংগলা নাৰ্লিকাৰ
মংগলা নাৰ্লিকাৰ হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ। তেখেতে উচ্চ গণিত আৰু সাধাৰণ গণিত, দুয়োখনে ক্ষেত্ৰলৈকে অৱদান আগবঢ়াইছে। গণিতত স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেখেতে টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানত কৰ্মত নিয়োজিত হয়। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত তেখেতে মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয় আৰু পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ত কৰ্মৰত হয়। গণিত-সম্পৰ্কীয় বিষয়ত তেখেতে ইংৰাজী আৰু মাৰাঠী দুয়োটা বিষয়তে একাধিক গ্ৰন্থ আৰু নিবন্ধ ৰচনা কৰিছে। গাৰ্গী অজুন জিৱন্ত আহে (Gargi Ajun Jeevant Aahe) শীৰ্ষক মাৰাঠী গ্ৰন্থখনৰ বাবে তেখেতে ২০০২ চনত বিশ্বনাথ পাৰ্বতী গোখলে বঁটা লাভ কৰে।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
মংগলা নাৰ্লিকাৰে ১৯৬২ চনত মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিতত স্নাতক ডিগ্ৰীসহ উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৬৪ চনত একেটা বিষয়তে প্ৰথম স্থানসহ তেখেতে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু লগতে আচাৰ্যৰ সোণৰ পদকো লাভ কৰে। ১৯৬৬ চনত তেখেতে প্ৰখ্যাত মহাকাশবিদ আৰু পদাৰ্থবিজ্ঞানী জয়ন্ত বিষ্ণু নাৰ্লিকাৰৰ লগত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। গীতা, গিৰিজা আৰু লীলাৱতী নামেৰে তেওঁলোকৰ তিনিগৰাকী ছোৱালী আছে। আটাইকেইগৰাকীয়ে বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনতে কেৰিয়াৰ গঢ়িছে। গীতা হৈছে ছান ফ্ৰান্সিস্ক'ৰ কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জৈৱৰসায়ন বিভাগৰ অধ্যাপক আৰু বাকী দুগৰাকী কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰৰ লগত জড়িত। ১৯৬৪ চনৰ পৰা ১৯৬৬ চনলৈকে নাৰ্লিকাৰে টাটা মৌলিক গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ গণিত বিভাগত গৱেষক ছাত্ৰী আৰু সহকাৰী গৱেষক হিচাপে কাম কৰে। ১৯৬৭ চনৰ পৰা ১৯৬৯ চনলৈকে তেখেতে কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰাক-স্নাতক শ্ৰেণীত শিক্ষকতা কৰে। ১৯৭৪ চনৰ পৰা ১৯৮০লৈকে তেখেতে টাটাৰ প্ৰতিষ্ঠানখনতে পুনৰ গণিত বিভাগত কৰ্মৰত হয়। বিবাহৰ ১৬ বছৰৰ পিছত, ১৯৮১ চনত তেখেতে মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিশ্লেষণাত্মক সংখ্যা তত্ত্বত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰাৰ পাছত তেখেতে টাটাৰ প্ৰতিষ্ঠানটোতে ১৯৮২-১৯৮৫ চনলৈকে পুল অফিচাৰ হিচাপে কাম কৰি যায়। এই সময়ছোৱাত তেখেতে মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগৰ এম.ফিল শ্ৰেণীৰ শিক্ষাৰ্থীক শিক্ষাদান কৰিছিল। সময়বিশেষে তেখেতে পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগতো ১৯৮৯-২০০২ চন পৰ্যন্ত অধ্যাপনা কৰিছিল। ২০০৬ চনৰ পৰা ২০১০ চনলৈকে তেখেতে ভাস্কৰাচাৰ্য প্ৰতিষ্ঠানৰ কেন্দ্ৰত বিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীৰ শিক্ষাৰ্থীক শিক্ষাদান কৰিছিল। তেখেতৰ গৱেষণাৰ বিচৰণক্ষেত্ৰ হৈছে-বাস্তৱ আৰু জটিল বিশ্লেষণ, বিশ্লেষণাত্মক সংখ্যা তত্ত্ব, বিশ্লেষণাত্মক জ্যামিতি, সংখ্যা তত্ত্ব, আৰু বীজগণিত আদি।
গণিতৰ গ্ৰন্থ-ৰচনা সম্পৰ্কত তেখেতে লিখিছে: "গণিতক ৰসাল আৰু বোধগম্য কেনেকৈ কৰিব পাৰি,তাৰবিষয়ে কিতাপ লিখি মই আনন্দ পাওঁ। " ঘৰুৱা দায়িত্ব আৰু পেছাগত জীৱনৰ সমান্তৰালভাৱে চলাই যোৱা প্ৰসংগত তেখেতৰ মন্তব্য:"বোধহয় মোৰ জীৱন-কাহিনীটোৱে আজিৰ সময়ৰ বহুতো নাৰীকেই প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, যিসকল উচ্চশিক্ষিত হৈও ব্যক্তিগত কেৰিয়াৰতকৈ সাংসাৰিক দায়িত্বক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে।
প্ৰকাশন
নাৰ্লিকাৰে বহুকেইটা বৈজ্ঞানিক প্ৰবন্ধ আৰু একাধিক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। তাৰ ভিতৰত :
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা গণিতজ্ঞ
ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্ন
thumb|100px|গ্ৰাফিক ৰূপত ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্ন ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্ন ₹ (কোড: INR) হৈছে ভাৰতীয় টকাৰ মুদ্ৰা চিহ্ন, ভাৰতৰ চৰকাৰী মুদ্ৰা। উদয় কুমাৰৰ দ্বাৰা ডিজাইন কৰা, ইয়াক ভাৰত চৰকাৰে ১৫ জুলাই ২০১০ তাৰিখে জনসাধাৰণৰ আগত উপস্থাপন কৰিছিল, ভাৰতীয় বাসিন্দাসকলৰ মাজত মুকলি প্ৰতিযোগিতাৰ জৰিয়তে ইয়াৰ বাছনিৰ পিছত। ইয়াৰ গ্ৰহণৰ আগতে, টকাৰ বাবে আটাইতকৈ সচৰাচৰ ব্যৱহৃত চিহ্নবোৰ আছিল ভাৰতীয় ভাষাৰ গ্ৰন্থবোৰত Rs, Re বা, ব্যৱহৃত ভাষাৰ এক উপযুক্ত সংক্ষিপ্তৰূপ। ডিজাইনটো দেৱনাগৰী আখৰ "र" (ৰ)-ৰ ওপৰত আধাৰিত আৰু শীৰ্ষত এটা দ্বৈত পথালি ৰেখা আছে। ই লেটিন বৰফলা আখৰ "R"ৰ দৰে, বিশেষকৈ R ৰোটাণ্ডা (Ꝛ)-ৰ সৈতেও সাদৃশ্যপূৰ্ণ। ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্নৰ বাবে ইউনিকোড চৰিত্ৰটো হৈছে U+20B9 ₹ (ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্ন)। শ্ৰীলংকা, পাকিস্তান আৰু নেপালৰদৰে টকা ব্যৱহাৰ কৰা আন দেশবোৰে এতিয়াও জেনেৰিক চিহ্ন U+20A8 (Rs)-ৰ আখৰ ব্যৱহাৰ কৰে।
উৎপত্তি
২০০৯ চনৰ ৫ মাৰ্চ তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰে ভাৰতীয় টকাৰ বাবে এক চিহ্ন সৃষ্টি কৰিবলৈ প্ৰতিযোগিতাৰ ঘোষণা কৰে। ২০১০ চনৰ কেন্দ্ৰীয় বাজেটৰ সময়ত, তেতিয়াৰ কেন্দ্ৰীয় বিত্ত মন্ত্ৰী প্ৰণৱ মুখাৰ্জীয়ে কৈছিল যে প্ৰস্তাৱিত চিহ্নটোৱে ভাৰতীয় লোকাচাৰ আৰু সংস্কৃতিক প্ৰতিফলিত আৰু ধৰি ৰাখিব লাগে। প্ৰাপ্ত প্ৰায় ৩,৩৩১টা সঁহাৰিৰ পৰা, পাঁচটা চিহ্ন তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল। এইবোৰ আছিল নন্দিতা কোৰিয়া-মেহৰোত্ৰা, হিতেশ পদ্মশালী, শিবিন কেকে, শ্বাহৰুখ জে ইৰাণী, আৰু ডি. উদয় কুমাৰ আৰু তাৰে এটা ২৪ জুন ২০১০ তাৰিখে অনুষ্ঠিত কেন্দ্ৰীয় ভাৰতীয় মন্ত্ৰী পৰিষদৰ বৈঠকত নিৰ্বাচিত হোৱাৰ কথা আছিল। অৱশ্যে, বিত্ত মন্ত্ৰীৰ অনুৰোধত সিদ্ধান্তটো পিছুৱাই দিয়া হৈছিল, আৰু চূড়ান্ত সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল ১৫ জুলাই ২০১০ তাৰিখে, আৰু তেওঁলোকে উদয় কুমাৰ,সহযোগী অধ্যাপক আইআইটি গুৱাহাটীৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা চিহ্নটো বাছনি কৰিছিল।
ৰূপাঙ্কণ
নতুন চিহ্নটো হৈছে দেৱনাগৰী আখৰ "र" ("ৰ") আৰু লেটিন বৰফলাৰ আখৰ "R" ইয়াৰ উলম্ব দণ্ড অবিহনে (r rotunda "Ꝛ" ৰ দৰে)ৰ সংমিশ্ৰণ। শীৰ্ষত থকা সমান্তৰাল ৰেখাবোৰে ভাৰতীয় পতাকাৰ ত্ৰিৰংগাৰ এক ইঙ্গিত দিয়ে বুলি কোৱা হয়। আৰু লগতে এক সমতাৰ চিহ্ন দেখুওৱা হৈছে যি অৰ্থনৈতিক বৈষম্য হ্ৰাস কৰাৰ ৰাষ্ট্ৰৰ আকাংক্ষাৰ প্ৰতীক।
চূড়ান্ত নিৰ্বাচিত চিহ্নটো আইআইটি বোম্বেৰ ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল ডিজাইন চেণ্টাৰৰ স্থাপত্যবিদ্যাৰ স্নাতক আৰু ভিজুৱেল ডিজাইনৰ শিক্ষাৰ্থী ডি. উদয় কুমাৰেডিজাইন কৰিছিল।
অনুমোদন
ভাৰত চৰকাৰৰ বিত্ত মন্ত্ৰালয় আৰু অৰ্থনৈতিক পৰিক্ৰমা বিভাগে অৱশেষত ₹ এই চিহ্নটো অনুমোদন জনাইছিল। ভাৰত চৰকাৰৰ আণ্ডাৰ চেক্ৰেটেৰী সুশীল কুমাৰে এই অনুমোদন জনায়।
ব্যৱহাৰ
২০১০ চনৰ জুলাই মাহত প্ৰতীকটো গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত, ভাৰত চৰকাৰে কৈছিল যে তেওঁলোকে ১৮ ৰ পৰা ২৪ মাহৰ ভিতৰত দেশত আৰু বিশ্বব্যাপী ছয় মাহৰ ভিতৰত এই চিহ্নটো গ্ৰহণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব। মুখ্য বেঙ্কবোৰেও নতুন ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্নৰ সৈতে চেক প্ৰিণ্ট কৰা আৰম্ভ কৰিছিল, য'ত পৰম্পৰাগত টকাৰ চিহ্ন ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ভাৰতীয় ডাক বিভাগেও এই নতুন ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্নৰ সৈতে ডাক টিকট ছপা কৰা আৰম্ভ কৰিছিল, যেতিয়া ই ৩ অক্টোবৰ ২০১০ তাৰিখে কমনৱেলথ গেমছৰ স্মাৰক ডাকটিকট জাৰী কৰিছিল। ২০১১ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ বাজেট ভাষণত বিত্ত মন্ত্ৰী প্ৰণৱ মুখাৰ্জীয়ে ঘোষণা কৰে যে ভৱিষ্যতৰ মুদ্ৰা বিষয়ত এই চিহ্নটো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ'ব। নতুন টকাৰ চিহ্নৰ সৈতে ₹১, ₹২, ₹৫ আৰু ₹১০ মূল্যৰ মুদ্ৰা প্ৰচলন কৰা হৈছে। ২০১২ চনৰ জানুৱাৰী মাহলৈকে নতুন ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্নটো ₹ ১০,₹ ১০০, ₹ ৫০০ আৰু ₹ ১০০০    আৰু ১২ এপ্ৰিল ২০১২ তাৰিখলৈকে ইয়াক ₹ ২০ আৰু ₹ ৫০ সম্প্ৰসাৰিত কৰা হৈছিল।
ইউনিকোড
thumb|100px|পইছাৰ বাবে প্ৰস্তাৱিত চিহ্ন ১০ আগষ্ট ২০১০ তাৰিখে, ইউনিক'ড কাৰিকৰী সমিতিয়ে প্ৰস্তাৱিত কোড স্থিতি গ্ৰহণ কৰে U+20B9 ₹
ইউবাণ্টু ২০১০ চনত ডিফল্টভাৱে ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্ন সমৰ্থন কৰা প্ৰথম অপাৰেটিং চিষ্টেম হৈ পৰিছিল। ইয়াৰ ১০.১০ সংস্কৰণৰ পৰা ই চিহ্নটো বাকচৰ বাহিৰত সমৰ্থন কৰিছে,যিহেতু ইয়াক এজন অৱদানকাৰীয়ে ইউবাণ্টু ফণ্ট পৰিয়ালত যোগ দিছিল। তেতিয়াৰ পৰা ই বিভিন্ন জিএনইউ/লিনাক্স বিতৰণত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আহিছে। ইউবাণ্টু, বেছিভাগ লিনাক্স বিতৰণ আৰু ক্ৰ'ম অ'এছ চলি থকা চিষ্টেমত, চিহ্নটো ব্যৱহাৰ বাবে টাইপ কৰিব পাৰে  (বা সাধাৰণভাৱে  যদি 'ইংৰাজী (ভাৰত)' ভাষা ছেটিং ব্যৱহাৰ কৰা হয়)।
১৮ মে ২০১১ তাৰিখে, মাইক্ৰছফ্টে এই নতুন ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্নৰ বাবে সমৰ্থন অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ উইণ্ডোচ ভিষ্টা, উইণ্ডোচ চাৰ্ভাৰ ২০০৮, উইণ্ডোচ ৭ আৰু উইণ্ডোচ চাৰ্ভাৰ ২০০৮ আৰ-২ অপাৰেটিং চিষ্টেমলৈ KB2496898 আপডেট মুকলি কৰে। উইণ্ডোচ আপডেটৰ সৈতে, ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্ন প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ এতিয়া অল্ট কোড পাঠ প্ৰবিষ্টি ব্যৱহাৰ কৰা সম্ভৱ: Alt+8377. উইণ্ডোচ ৮ বা তাৰ পিছত চলি থকা চিষ্টেমবোৰত, চিহ্নটো মূল সংমিশ্ৰণৰ সৈতে ইংৰাজী (ভাৰত) কীবোৰ্ড লেআউট ব্যৱহাৰ কৰি টাইপ কৰিব পাৰি AltGr+4.
এপলে(Apple Inc.) ২০১৩ চনত আইঅএছ ৭ ৰ সৈতে ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্নৰ বাবে সমৰ্থন যোগ কৰিছে।. মেক অ'এছ এক্স লায়ন (১০.৭)ত নতুন ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্নও অন্তৰ্ভুক্ত আছে আৰু চৰিত্ৰ দৰ্শকত পোৱা যাব। মেক অ'এছ এক্স মাউণ্টেইন লায়ন (১০.৮) অনুসৰি, দেৱনাগৰী কীবৰ্ড ব্যৱহাৰ কৰা ব্যৱহাৰকাৰীসকলে Option-4 (এক মিশ্ৰণ যি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কীবৰ্ড লেআউটত চেণ্ট চিহ্ন প্ৰদান কৰে) টাইপ কৰি নতুন ভাৰতীয় টকাৰ চিহ্ন প্ৰবিষ্ট কৰিব পাৰে।
চেইলফিছ অ'এছে (Sailfish OS)ও ইয়াৰ ডিফল্ট কীবৰ্ডত ₹ চিহ্নটো প্ৰদান কৰে।
পইচাৰ বাবে প্ৰতীক
পইচাৰ চিহ্নটো টকাৰ চিহ্নৰ দৰে একে ধাৰণা ব্যৱহাৰ কৰি ডিজাইন কৰা হৈছিল। যিহেতু পইচাৰ মুদ্ৰা বোৰ আৰু প্ৰস্তুত কৰা নহয় আৰু, ২০১৯ চনলৈকে বেছিভাগ পইচা মুদ্ৰা বিমুদ্ৰাকৰণ কৰা হৈছে, আৰু সেইবোৰ প্ৰচলিত নহয়। আৰ.বি.আই.-য়ে ইয়াৰ প্ৰস্তাৱৰ আগতে যিকোনো পইচা মুদ্ৰা প্ৰস্তুত কৰা বন্ধ কৰিছিল, এই চিহ্নটো কেতিয়াও কোনো মুদ্ৰাত দেখা পোৱা নাছিল।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ অৰ্থনীতি
আখ্যান
আখ্যান (Akhyan) এক পৰম্পৰাগত সঙ্গীতিক থিয়েটাৰ তথা গুজৰাটী আৰু ৰাজস্থানী কবিতাৰ এক মধ্যযুগীয় শৈলী। ভাৰতৰ ৰাজস্থান আৰু গুজৰাটত এনে ধৰণৰ আখ্যান প্ৰচলিত আছিল।
ব্যুৎপত্তি
সংস্কৃত ভাষাত আখ্যান শব্দৰ অৰ্থ কোৱা বা বৰ্ণনা কৰা। বাৰ শতিকাৰ সৰ্বজ্ঞ পণ্ডিচ হেমচন্দ্ৰই তেওঁৰ কাব্যানুশাসন গ্ৰন্থত আখ্যান সম্পৰ্কে বৰ্ণনা কৰি কৈছে যে আখ্যান হ’ল গ্ৰন্থিকাৰে অৰ্থাৎ পেচাদাৰী কাহিনী কথকে বৰ্ণনা কৰা ধৰ্মীয় কাহিনীৰ পৰা পাৰ্শ্ব গল্প, যিবোৰ শ্ৰোতাৰ আগত গীত আৰু অভিনয়ৰ যোগেদি পৰিবেশন কৰা হয়। অৱশ্যে পোন্ধৰ শতিকাৰ সন্ত-কবি নৰসিংহ মেহতা আদি অপৌৰাণিক কাহিনীৰ কথকৰ বিবৃতি এই বিৱৰণৰ সৈতে নিমিলে। সাধাৰণভাবে আখ্যান হ’ল- ধৰ্মীয় নিৰ্দেশ অনুসৰণ কৰি দৰ্শক-শ্ৰোতাৰ সন্মুখত গীত আৰু অভিনয়ৰ মাজেদি কথকসকলে কৰা কাহিনী পৰিবেশন। সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী গুজৰাটী সাহিত্যিক দোলাৰায় মানকড়ে কৰা বৰ্ণনা মতে, ই বাদ্যযন্ত্ৰৰ সহায়ত উপস্থাপন কৰা কবিতা, য’ত অভিনয়ৰ সুবিধা থাকে।
পৰিবেশক
কাহিনী কথকে বৰ্ণনা কৰা আখ্যানক মনভাট বা গাগৰিয়া ভাট বোলা হয়। তেওঁলোকে সঙ্গীতৰ সুৰত কবিতা গায় আৰু একক অভিনয় কৰে। তেওঁলোকে আঙুলবোৰত ৰূপ বা তামৰ আঙুঠি পিন্ধে আৰু তামেৰে নিৰ্মিত কলহ বা ধাতুৰে নিৰ্মিত ঠেক মুখৰ ঘূৰণীয়া কলহত আঙুলিৰে টুকুৰিয়াই বজায়। গুজৰাটী ভাষাত মন(অ) বা গাগৰ মানে কলহ। এটা বাদ্যযন্ত্ৰীৰ দলে ঝাঝ, পাখৱাজ, তবলা আৰু হাৰমনিয়াম সংগত কৰে। অন্য সম্প্ৰদায়ৰ মানুহেও আখ্যানৰ ৰচনা কৰিব পাৰে যদিও মনভাটজন কেবল ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ৰহে হ’ব লাগিব। মধ্যযুগীয় গুজৰাটী সাহিত্যত নকৰ নামৰ এনে এজন বনিয়া সম্প্ৰদায়ৰ আখ্যান ৰচকৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
শৈলী
আখ্যানক বিভিন্ন স্তৱকত ভাগ কৰা হয় আৰু ইয়াক কোৱা হয় কড়বুন। কড়বুন অথবা আবৃত্তিৰ তিনিটা অংশ- মুখবন্ধ (ভূমিকা অথবা প্ৰস্তাৱনা), ধল (বিৱৰণ) আৰু বলন (সাৰাংশ)। মুখবন্ধ হ’ল প্ৰথম দুশাৰী, যিয়ে বক্তব্য বা ঘটনাৰ বিষয়ে পৰিচয় দিয়ে। ধল হ’ল ঘটনাৰ বিস্তৃত বিৱৰণ। বলন মানে হ’ল শেষৰ দুশাৰী, য’ত প্ৰথমে কথিত ঘটনাৰ সাৰাংশ আৰু দ্বিতীয়তে যি ঘটনা বিবৃত কৰা হ’ব, তাৰ বিষয়ে জ্ঞাত কৰা। সকলো আখ্যানৰে কথন এই তিনিভাগত বিভক্ত কৰা হয়। কেতিয়াবা যেতিয়া আৱেগ তীব্ৰ হয়, আখ্যানৰ মাজত পদ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
যিহেতু আখ্যান ধৰ্মীয় পদৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে সম্পৰ্কিত, ই গণেশ বন্দনাৰ সৈতে আৰম্ভ হয়, যি সকলো বাধা আঁতৰ কৰে। ইয়াৰ পিছত বিদ্যাৰ দেৱী সৰস্বতীৰ বন্দনা। ইয়াৰ পিছত কথকে পুৰাণ, মহাকাব্যৰ পৰা কাহিনীৰ বিৱৰণ দিয়ে। শেষত কথকে লেখকৰ বিৱৰণ, ৰচনাৰ সময় আৰু ৰচকৰ বাসস্থান, পিতৃৰ নাম, বংশ পৰিচয় আদি কিছুমান তথ্য দাঙি ধৰে। কবিতা বা পদবোৰ এটা বা দুটা ফলশ্ৰুতিৰে সমাপ্ত হয়। ফলশ্ৰুতি হ’ল আখ্যান শুনাৰ ফলত শ্ৰোতাৰ কি লাভ হয়, তাৰ বৰ্ণনা। আখ্যান শ্ৰৱণৰ ফলত যে শ্ৰোতাৰ পাপৰ প্ৰক্ষালন আৰু মোক্ষপ্ৰাপ্তি হয়, ৰোগ-ব্যাধি আঁতৰি যায়, সন্তানৰ মুখ দেখে, সম্পদশালী হয়- এইবোৰ বৰ্ণনাই ফলশ্ৰুতি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাট্যকলা শ্ৰেণী:গুজৰাট শ্ৰেণী:ৰাজস্থান
নিধানপুৰ তাম্ৰলিপি
নিধানপুৰ তাম্ৰলিপি বা নিধানপুৰ তাম্ৰশাসন (Nidhanpur copperplate inscription) সপ্তম শতিকাৰ কামৰূপ ৰাজ্যৰ ৰজা কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ ৰাজত্বকালত জাৰি কৰা তামৰ ফলিত খোদিত তাম্ৰলিপি বা তাম্ৰশাসন। এই তাম্ৰলিপি বা তাম্ৰশাসনত ৰজা ভাস্কৰবৰ্মণে ব্ৰাহ্মণসকলক নিষ্কৰ ভূমি প্ৰদান কৰাৰ বৰ্ণনাৰ সৈতে এই তামৰ ফলি জাৰি কৰিছিল। বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ ছিলেটৰ বিয়ানীবাজাৰৰ ওচৰত অৱস্থিত পঞ্চখণ্ড পৰগণাত এই তামৰ ফলি পোৱা গৈছিল। বুৰঞ্জীবিদসকলে বিশ্বাস কৰে যে ব্ৰাহ্মণসকলক প্ৰদান কৰা নিষ্কৰ ভূমিও এই অঞ্চলত অৱস্থিত। সংস্কৃত ভাষাত লিখা এই তাম্ৰশাসনত ৰজা ভাস্কৰবৰ্মণে দান কৰা ২০০ৰো অধিক ব্ৰাহ্মণৰ নাম উল্লেখ আছে।
অনুবাদ
পণ্ডিত পদ্মনাথ ভট্টাচাৰ্য বিদ্যাবিনোনে নিধানপুৰৰ তাম্ৰলিপি অনুবাদ কৰি 'কামৰূপশাসনাৱলী' গ্ৰন্থত প্ৰকাশ কৰিছিল। গ্ৰন্থখন ১৯৩১ চনত ৰংপুৰ সাহিত্য প্ৰতিষ্ঠানৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত হৈছিল। এই গ্ৰন্থখনত তেওঁ নিধানপুৰ তাম্ৰলিপিক নিধনপুৰ লিপি বুলি উল্লেখ কৰিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস শ্ৰেণী:বৰ্মণ ৰাজবংশ
উত্তৰ চাইপ্ৰাছৰ নাৰী
উত্তৰ চাইপ্ৰাছৰ মহিলাসকল (Women in Northern Cyprus) আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়ভাৱে স্বীকৃতি নোপোৱা উত্তৰ চাইপ্ৰাছৰ তুৰ্কী গণৰাজ্যৰ বাসিন্দা, য'ত তেওঁলোকে বিজ্ঞান, আইন আৰু ন্যায়ৰ ক্ষেত্ৰত অৰিহণা যোগাই আহিছে। কিন্তু কেইবাটাও কাৰকে ৰাজনীতিত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে আৰু গণৰাজ্যৰ বিধানসভাৰ মাত্ৰ ৮%হে মহিলা। ২০১৩ চনত ছিবেল চাইবাৰ উত্তৰ চাইপ্ৰাছৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে পৰিগণিত হয়।
উত্তৰ চাইপ্ৰাছত কোনো সক্ৰিয় মহিলা আশ্ৰয় শিবিৰ নাই। ২০১৪ চনত সংসদে সৰ্বসন্মতিক্ৰমে লিংগ সমতাক প্ৰসাৰিত কৰা এটা বিভাগ স্থাপনৰ বাবে ভোটদান কৰে, যিয়ে মহিলা কল্যাণৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰি আছে।
সমাজৰ মনোভাৱ
২০১০ চনত এছ’চিয়েশ্যন ফৰ চাপৰ্ট ফৰ লাইফ ফ্ৰম উইমেন (KAYAD)ৰ বাবে ৬০০ গৰাকী মহিলাৰ সম্পৰ্কে কৰা এক সমীক্ষাত ইংগিত পোৱা গৈছে যে ৫১% মহিলাই এই কথাত সন্মত হৈছে যে মহিলাসকলে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত লিংগ ভূমিকাৰ সৈতে খাপ খাব লাগিব, ৮৮% মহিলাই এই কথাত সন্মত যে সকলোৰে ঊৰ্দ্ধত মহিলাসকল ভাল হ’ব লাগে মাতৃ আৰু ঘৰৰ যত্ন ল'ব পাৰে, ৫৮% লোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে মহিলাসকলক স্বামীৰ আগতে ঘৰত উপস্থিত হ'বহি লাগে আৰু ৮০% লোকে ছোৱালীক "নাৰী" হ'বলৈ ডাঙৰ-দীঘল কৰিব লাগে বুলি বিশ্বাস কৰিছিল৷ ২০% লোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে বিধৱা বা বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা মহিলাসকলে অকলে থাকিব নালাগে। ৪০% লোকে সমাজৰ হেঁচাত নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হোৱাত অসুবিধা হোৱা বুলি উল্লেখ কৰাৰ বিপৰীতে ৩৮% লোকে বিশ্বাস কৰে যে পুৰুষৰ তুলনাত ৰাজহুৱা জীৱনত মহিলাৰ বাবে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা থকাটো ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়। ৫৫% লোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় নহ'লেও মহিলাসকলে পৰিয়ালৰ বাহিৰত কাম কৰিব পাৰিব লাগে।
ৰাজনীতি
উত্তৰ চাইপ্ৰাছত ৰাজনীতিত প্ৰৱেশ কৰা মহিলাসকলক প্ৰভাৱিত কৰা বাধাসমূহৰ ভিতৰত আছে ঘৰ, মাতৃত্ব, পৰিয়াল আৰু ৰাজনৈতিক জীৱনৰ বাবে সময় বিনিয়োগ কৰা। পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষৰ বাবে সংৰক্ষিত হৈ থকা সামাজিক স্থান কফিহাউচ আৰু মেইহানে (পৰম্পৰাগত পানীয়ৰ টেভাৰ্ণ) তুৰ্কী চাইপ্ৰ’ছৰ ৰাজনীতিৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয় হৈ থকাটো মহিলাসকলৰ বাবে অন্য এক কাৰক। আনকি ৰাজনৈতিক দলৰ কিছুমান আঞ্চলিক মুখ্য কাৰ্যালয়েও কফিহাউচ হিচাপে কাম কৰে।
নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসা
২০১৪ চনত ২০৪ গৰাকী মহিলাই তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে হোৱা হিংসাৰ খবৰ দি আৰক্ষীৰ সমুখত অভিযোগ দাখিল কৰিছিল। সেই সময়ৰ শ্ৰম আৰু সামাজিক সুৰক্ষা মন্ত্ৰী আজিজ গুৰ্পিনাৰে এই সংখ্যাটোক "ভয়ংকৰ" বুলি অভিহিত কৰিছিল। ২০১৩ চনৰ পৰা ২০১৫ চনৰ ভিতৰত মুঠ অভিযোগৰ সংখ্যা আছিল ৪৪২টা আৰু সেই সময়ৰ স্বৰাজ মন্ত্ৰী আছিম আকানছয়ৰ মতে, মাত্ৰ ১০% ভুক্তভোগীয়েহে হিংসাৰ ৰিপৰ্ট দিয়া বুলি অনুমান কৰা হৈছে। উত্তৰ চাইপ্ৰাছে ২০১১ চনত ইস্তানবুল সন্ধি অনুমোদন কৰে। ২০১২ চনত বেচৰকাৰী সংস্থা ফেমিনিষ্ট ৱৰ্কশ্বপে ১০০০ গৰাকী বিবাহিত মহিলাৰ সম্পৰ্কে কৰা এক সমীক্ষাত দেখা গৈছে যে ৩৩% বিবাহিত মহিলাই হিংসাৰ সন্মুখীন হৈছিল, আনহাতে অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে গড়ে ২.৫৮ গৰাকী মহিলাক নিজৰ সংগীৰ পৰা হিংসাৰ সন্মুখীন হোৱা বুলি জনাইছে। ১৪% মহিলাই বৈবাহিক ধৰ্ষণৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰা বুলি কয়।
কৰ্মসংস্থান
২০১৫ চনত ৰাজ্যিক পৰিকল্পনা সংস্থাৰ এক সমীক্ষা অনুসৰি ৩৯-৪০% মহিলাই কৰ্মশক্তিত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বিপৰীতে ৭১-৭২% পুৰুষে কৰ্মশক্তিত অংশগ্ৰহণ কৰে। মহিলা নিবনুৱাৰ হাৰ ৮.৯%, পুৰুষৰ ৬.৫%৷ আনহাতে আৰু সকলো কৰ্মচাৰীৰ ৩৬.৫% মহিলা। ইয়াৰ উপৰি দেখা গৈছে যে সেৱা-খণ্ডত ৮৫.৭% মহিলা নিয়োজিত আছিল, য'ত পুৰুষৰ হাৰ ৬৭.৮%। ২০০৮ চনৰ একেটা সমীক্ষাতে ইংগিত পোৱা গৈছে যে ৬৭.১% পুৰুষৰ বিপৰীতে মাত্ৰ ৩৬.২% মহিলাইহে কৰ্মশক্তিত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। মহিলা নিবনুৱাৰ হাৰ ১৪%, পুৰুষৰ ৭.৬% আৰু সকলো কৰ্মচাৰীৰ ৩২.৬% মহিলা।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
বাৱড়ী
বাৱড়ী বা বাওলী বা ষ্টেপৱেল(Stepwell) মানে হৈছে চিৰিযুক্ত কুঁৱা, পুখুৰী বা জলাশয় যʼৰ পৰা পানী তুলিবলৈ চিৰিৰে নামি প্ৰৱেশ কৰিব পাৰি। এইবোৰ পশ্চিম ভাৰতত সচৰাচৰ দেখা যায়। ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ আন অধিক শুকান অঞ্চলতো পোৱা যায়, যি পাকিস্তানলৈ বিস্তৃত। বাৱড়ী হৈছে ভাৰতত বিকশিত কৰা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ জলসিঞ্চন টেংক। মুখ্যতঃ পানীৰ উপলব্ধতাৰ ঋতুগত তাৰতম্যৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ বাৱড়ী নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। বাৱড়ী আৰু টেংক বা কুঁৱাৰ মাজত এক মৌলিক পাৰ্থক্য হৈছে যে বাৱড়ীৰ দ্বাৰা মানুহে ভূগৰ্ভস্থৰ পানী সহজে পাব পাৰে, ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু পৰিচালনা কৰিব পাৰে। বছৰজুৰি ভূগৰ্ভস্থ পানী নিৰ্ভৰযোগ্যভাৱে পাবলৈ পৃথিৱীত গভীৰ খাদ খনন কৰা হৈছিল। এই খাদবোৰৰ দেৱালবোৰত শিলৰ খণ্ডৰে শাৰী পাতি চিৰি বনোৱা হৈছিল, মৰ্টাৰ অবিহনে যাতে মানুহে সহজে চিৰিৰে তললৈ পানী আনিবলৈ নামি যাব পাৰে।
বেছিভাগ জীৱিত বাৱড়ী মূলতঃ এক অৱসৰৰ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰাৰ লগতে পানী যোগান ধৰাত সহায় কৰিছিল। কুঁৱাটোৰ আধাৰে দিনৰ গৰমৰ পৰা সকাহ প্ৰদান কৰিছিল। বাৱড়ীবোৰে সামাজিক সমাৱেশ আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে এক স্থান হিচাপেও ব্যৱহাৰ হৈছিল। সাধাৰণতে, মহিলাসকলৰ এই কুঁৱাবোৰৰ সৈতে অধিক সম্পৰ্ক আছিল কিয়নো তেওঁলোকেই পানী সংগ্ৰহ কৰিছিল। তদুপৰি, তেওঁলোকেই প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল আৰু কুঁৱাৰ দেৱীক আশীৰ্বাদৰ বাবে উপহাৰ আগবঢ়াইছিল। ইয়াৰ ফলত কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু স্থাপত্য বৈশিষ্ট্য নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যিবোৰ প্ৰায়ে বাসস্থান আৰু চহৰঅঞ্চলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল। এইবোৰ স্মাৰক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
ইতিহাস
নতুন দিল্লীত "অগ্ৰসেন কি বাওলী", চতুৰ্দশ শতিকাত খৰাঙৰ সময়ত পানীৰ উপলব্ধতা নিশ্চিত কৰিবলৈ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। কুঁৱাবোৰত উপনীত হ'বলৈ চিৰি প্ৰদান কৰা প্ৰাচীনতম পুৰাতাত্ত্বিক প্ৰমাণ ঢোলাভিৰাত পোৱা যায় আনহাতে ঠাইখনত পানীৰ টেংক বা জলাশয়ও আছে যিবোৰত পদক্ষেপৰ উৰণো বনোৱা দেখা যায়। মহেঞ্জোদাৰোৰ মহান স্নানানাগাৰতো এনে চিৰি দেখা যায়। অশোকৰ শিলালিপিত ভ্ৰমণকাৰীসকলৰ সুবিধাৰ বাবে প্ৰতি 8 কোষ দূৰত্বত মুখ্য ভাৰতীয় ঘাইপথবোৰৰ কাষত চিৰিযুক্ত কুঁৱা নিৰ্মাণৰ কথা উল্লেখিত আছে। ৰজা অশোকৰ মতে এইটো এটা সুপ্ৰতিষ্ঠিত প্ৰথা আছিল যি তেওঁৰ আগৰ প্ৰাক্তন ৰজাসকলেও কৰিছিল। ভাৰতৰ প্ৰথম শিল-কটা বাৱড়ী ২০০-৪০০ খৃষ্টাব্দৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল । জুনাগড়ৰ উপৰকোট গুহাসমূহত গা ধোৱাৰ দৰে পুখুৰীৰ প্ৰাচীনতম উদাহৰণ পোৱা যায়। এই গুহাবোৰ চতুৰ্থ শতিকাৰ। আন এটা উদাহৰণ হʼল নৱঘান কুভো, যʼত বৃত্তাকাৰ চিৰিৰ সৈতে এটা কুঁৱা দেখা যায়। ইয়াক সম্ভৱতঃ পশ্চিম সত্ৰপ (২০০-৪০০ খৃষ্টাব্দ) বা মৈত্ৰাকা (৬০০-৭০০ খৃষ্টাব্দ) সময়ত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যদিও কিছুমানে ইয়াক একাদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে নিৰ্মাণ হোৱা বুলিও কয়।। ওচৰৰ আদি কাদি ভাভ দশম শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত বা পঞ্চদশ শতিকাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:স্থাপত্য
কামদেৱ
কামদেৱ (कामदेव, কাম বা মন্মথ বা মদন হৈছে হিন্দুসকলৰ প্ৰেম আৰু বাসনাৰ দেৱতা। তেওঁক সততে সংগীনি ৰতিৰ সৈতে চিত্ৰায়িত কৰা হয়।  কামদেৱ হৈছে সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ। বিষ্ণুৰ অৱতাৰ কৃষ্ণৰ পুত্ৰ প্ৰদ্যুম্নৰ ৰূপত তেওঁ অৱতাৰ ধাৰণ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
নামৰ ব্যুৎপত্তি
কামদেৱৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে প্ৰেমৰ দেৱতা। কাম শব্দৰ অৰ্থ দৈহিক কামনা বা বাসনা। কামদেৱৰ নাম ঋকবেদত উল্লেখ আছে। বিষ্ণুপুৰাণ আৰু ভাগৱত পুৰাণত বিষ্ণু, কৃষ্ণ আৰু শিৱকো কামদেৱ আখ্যা দিয়া হৈছে। অথৰ্ববেদত অগ্নিকো কাম নামেৰে উল্লেখ কৰা হৈছে।
কামদেৱৰ অন্যান্য নামসমূহ হৈছে:
চিত্ৰায়ন
কুলি চৰাই, ভাটৌ, গুণগুণাই থকা মৌমাখি, বসন্ত ঋতু আৰু মৃদু বতাহ হৈছে কামদেৱৰ সঙ্গী।
সাহিত্যত উল্লেখ
কামদেৱ পুৰাণৰ কাহিনীসমূহৰ পৰা অধিক পৰিচিত যদিও তেওঁৰ বিষয়ে চিত্ৰ আৰু আখ্যানসমূহ ঋকবেদ আৰু অথৰ্ববেদৰ শ্লোকৰ পৰা পোৱা যায়।
শিৱ পুৰাণৰ মতে কামদেৱ ব্ৰহ্মাৰ এজন পুত্ৰ বা তেওঁৰ সৃষ্টি। স্কন্দ পুৰাণৰ দৰে অন্যান্য উৎসৰ মতে কামদেৱ হৈছে প্ৰসূতিৰ ভ্ৰাতৃ আৰু তেওঁলোক দুয়ো ব্ৰহ্মাই সৃষ্টি কৰা শতৰূপাৰ সন্তান। পৰৱৰ্তী কালৰ কাহিনীসমূহে তেওঁক বিষ্ণুৰ পুত্ৰ বুলিও বৰ্ণনা কৰিছে। মৎস্য পুৰাণৰ মতে, বিষ্ণু-কৃষ্ণ আৰু কামদেৱৰ এক ঐতিহাসিক সম্পৰ্ক আছে। হৰিবংশৰ মতে তেওঁৰ মাতৃ হৈছে লক্ষ্মী দেৱী।
দ্বাদশ শতিকাৰ জাভাদেশৰ কবিতা স্মৰদাহনতো কামদেৱৰ উল্লেখ আছে য'ত শিৱৰ দ্বাৰা কামদেৱ ভস্মীভূত হোৱা আৰু স্বৰ্গৰ পৰা পৃথিৱীলৈ পতিত পৌৰাণিক কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কাকাৱিন কবিতা আৰু পৰৱৰ্তী কালৰ ৱায়াং সাহিত্যত কামদেৱ আৰু তেওঁৰ সহধৰ্মিনী ৰতিক কামজায়া আৰু কামৰতি বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
আখ্যানসমূহ
কামদেৱে দক্ষৰ ঘামৰপৰা সৃষ্ট জীয়ৰী ৰতিৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। কামদেৱৰ সৈতে জড়িত বহুতো পৰম্পৰাগত নাটকত ৰতি হৈছে এক সৰু চৰিত্ৰ আৰু কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত তেওঁ মাত্ৰ এটা গুণকহে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। কামদেৱৰ সঙ্গী বসন্ত দেৱী তেওঁৰ হতাশাৰ নিশ্বাসৰ পৰা নিৰ্গত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কামদেৱে প্ৰায়ে তেওঁৰ সৈন্যসকলৰ সৈতে পুৰাণবৰ্ণিত যুদ্ধসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰে।
জন্ম
কামদেৱৰ জন্মৰ সম্পৰ্কে বিভিন্ন পুৰাণত কেইবাটাও আখ্যান আছে। মহাভাৰতৰ সংস্কৰণত ধৰ্ম নামৰ এজন প্ৰজাপতিয়ে ব্ৰহ্মাৰ সোঁ বক্ষৰ পৰা জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু তেওঁ তিনিজন পুত্ৰ ক্ৰমে সম, কাম আৰু হৰ্ষৰ জন্ম দিয়ে। কিছুমান সংস্কৰণৰ মতে কামদেৱ সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা ব্ৰহ্মাৰ মানসপুত্ৰ। কোনো কোনো সময়ত কামদেৱক ইন্দ্ৰৰ সেৱাত নিয়োজিত থকা বুলিও কোৱা হয় আৰু সেয়ে তেওঁৰ এটা নাম হৈছে "ইন্দ্ৰৰ আজ্ঞাকাৰী"। কামদেৱৰ সহধৰ্মিনীৰ নাম ৰতি যাৰ মূল হৈছে বাসনা। তেওঁ এক চক্ৰ বা মণ্ডল আৰু পদুম ফুল ধাৰণ কৰে। ৰতিৰ দুয়োবাহুক পদুমৰ ঠাঁ‌ৰিৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়।
শিৱৰদ্বাৰা ভস্মীভূত
কামদেৱ সম্পৰ্কীয় এটা মুখ্য পৌৰাণিক কাহিনী হৈছে মদন-ভস্ম (কাম দহন) অৰ্থাৎ শিৱৰ দ্বাৰা কামদেৱক ভস্মীভূত কৰা। মৎস্য পুৰাণত ইয়াৰ সবাতোকৈ বিস্তৃত বৰ্ণনা আছে (শ্লোক ২২৭-২৫৫)। অৱশ্যে শিৱ পুৰাণ আৰু অন্যান্য পুৰাণতো বিভিন্নধৰণে এই আখ্যানৰ পুনৰাবৃত্তি হৈছে।
এই আখ্যানমতে ইন্দ্ৰ আৰু দেৱতাসকলে তাৰকাসুৰ নামৰ অসুৰ হাতত লাঞ্ছিত হয় যাক শিৱৰ পুত্ৰৰ বাহিৰে আনে পৰাজিত কৰিব নোৱাৰে। ব্ৰহ্মাই পৰামৰ্শ দিয়ে যে পাৰ্বতীয়ে শিৱৰ সৈতে লগ হৈ এক পবিত্ৰ পূজা সম্পন্ন কৰিব লাগে কিয়নো তেওঁলোকৰ সন্তানেহে তাৰকাসুৰক পৰাজিত কৰিবলৈ সক্ষম হ'ব। ইন্দ্ৰই কামদেৱক শিৱৰ ধ্যান ভাঙিবলৈ আমন্ত্ৰণ কৰে। এক ৰমণীয় পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ কামদেৱে এক অকাল বসন্তৰ সৃষ্টি কৰে। তেওঁ সুগন্ধি দক্ষিণা-বতাহৰ ৰূপ লৈ শিৱৰ ৰক্ষী নন্দীৰ চকুৰ আঁ‌ৰ হৈ শিৱৰ বাসগৃহত প্ৰৱেশ কৰে।
তেওঁ পুষ্পবাণেৰ প্ৰহাৰেৰে শিৱৰ ধ্যান ভংগ কৰে আৰু শিৱ ক্ৰোধান্বিত হৈ তেওঁৰ তৃতীয় নয়নেৰে অগ্নিবৰ্ষণ কৰি মদন অৰ্থাৎ কামদেৱক তৎক্ষণাৎ ভস্মীভূত কৰে। ইয়াৰ পিছত শিৱই পাৰ্বতীলৈ লক্ষ্য কৰে আৰু তেওঁক সুধে যে শিৱই তেওঁক কেনেদৰে সহায় কৰিব পাৰে। পাৰ্বতীয়ে তেওঁক কামদেৱক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ কয়। শিৱ এই কথাত সন্মত হয় যদিও এক শৰীৰহীন ৰূপত কামদেৱক জীয়াই তোলে। সেয়েহে কামদেৱক অনঙ্গ (অন = অবিহনে; অঙ্গ = শৰীৰ), বা অতনু (অ = অবিহনে; তনু = শৰীৰ) বুলিও কোৱা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ পূজাৰ ফলস্বৰূপে কাৰ্তিকৰ জন্ম হয় আৰু তেওঁ তাৰকাসুৰক পৰাজিত কৰিবলৈ আগবাঢ়ে।
কৃষ্ণৰ পুত্ৰৰূপে অৱতাৰ
কৃষ্ণ আৰু কামদেৱৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ কথা প্ৰকাশ কৰিবলৈ কামদেৱ ভস্মীভূত হোৱাৰ পৌৰাণিক আখ্যান মৎস্য পুৰাণ আৰু ভাগৱত পুৰাণত উল্লেখ কৰা হৈছে। ইয়াৰ বৰ্ণনা অনুসৰি শিৱৰ দ্বাৰা ভস্মীভূত হোৱাৰ পিছত কৃষ্ণৰ পত্নী ৰুক্মিণীৰ গৰ্ভত প্ৰদ্যুম্ন হিচাপে কামদেৱৰ পুনৰ্জন্ম হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
৩০ আগষ্ট
এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:আগষ্ট শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
সৰোদ
সৰোদ (Sarod) হৈছে এক তাঁৰযুক্ত বাদ্যযন্ত্ৰ, যাক মুখ্যতঃ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ হিন্দুস্তানী সংগীতত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চিতাৰৰ সৈতে, ই আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু বিশিষ্ট বাদ্যযন্ত্ৰবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম। ই এক গভীৰ, ওজনযুক্ত, অন্তৰ্নিৰীক্ষণমূলক শব্দৰ বাবে বিখ্যাত। ইয়াৰ বিপৰীতে চিতাৰৰ মিঠা, অত্যধিক সুৰ সমৃদ্ধ গাঁথনি, সহানুভূতিশীল তাঁৰৰ সৈতে যি ইয়াক এক প্ৰতিধ্বনিত গুণ প্ৰদান কৰে। সৰোদৰ শব্দ টোকাবোৰৰ মাজত বিৰতি নোহোৱাকৈ অবিৰাম চলে, যি ভাৰতীয় সংগীতত গুৰুত্বপূৰ্ণ।
উৎপত্তি
ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ বহুপণ্ডিতে বিশ্বাস কৰে যে সৰোদ হৈছে প্ৰাচীন চিত্ৰবিনা, মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় ৰবাব (ওৰফে চেনিয়া ৰবাব ) আৰু আধুনিক সুৰচিংগাৰৰ সংমিশ্ৰণ। কিছুমান পণ্ডিতে আনকি দাবী কৰে যে গুপ্ত ৰাজবংশৰ যুগত প্ৰাচীন ভাৰতত প্ৰায় দুই হাজাৰ বছৰ আগতে একে ধৰণৰ সঁজুলি বিদ্যমান আছিল। দৰাচলতে, এটা গুপ্ত যুগৰ মুদ্ৰাত মহান ৰজা সমুদ্ৰগুপ্তক বীণা বজোৱা দেখা যায়, যাক বহুতে সৰোদৰ পূৰ্বসূৰী বুলি বিশ্বাস কৰে। একে ধৰণৰ ৰাবাব শৈলীৰ সঁজুলি বৰ্তমানৰ দক্ষিণ ভাৰততো পোৱা যায়, বিশেষকৈ তামিলনাডু, কেৰালা আৰু কৰ্ণাটক ৰাজ্যত, য'ত ইয়াক স্বৰবত বুলি জনা যায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰ
লেহ জিলা
১৯৭৯ চনৰ ১ জুলাইলৈকে সমগ্ৰ লাডাখ লেহৰ প্ৰশাসনৰ অধীনত আছিল, তেতিয়াই কাৰ্গিল আৰু লেহ প্ৰশাসনিক জিলাৰ সৃষ্টি হৈছিল। ধৰ্মই ২০ শতিকাৰ শেষৰ ফালৰ পৰা বৌদ্ধ আৰু মুছলমানৰ মাজত অভিযোগৰ উৎস হৈ আহিছে আৰু এই বিভাজনত অৰিহণা যোগাই আহিছে।
২০১৯ চনৰ আগষ্ট মাহত ভাৰতৰ সংসদে এই আইনখন গৃহীত কৰে য’ত লেহক ২০১৯ চনৰ ৩১ অক্টোবৰত গঠন হোৱা নতুন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল লাডাখৰ জিলা হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ বিধান আছিল।
সংস্কৃত সাহিত্য
সংস্কৃত সাহিত্যই (Sanskrit Literature, সংস্কৃত: संस्कृत साहित्य) ব্যাপকভাৱে সংস্কৃত ভাষাৰ সকলো সাহিত্যকে সামৰি লৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত বৈদিক সংস্কৃত নামেৰে জনাজাত আদি-ভাৰত-আৰ্য্য ভাষাৰ প্ৰাচীন প্ৰমাণিত বংশধৰত ৰচিত গ্ৰন্থ, ধ্ৰুপদী সংস্কৃতৰ গ্ৰন্থৰ লগতে সংস্কৃতৰ কিছুমান মিশ্ৰিত আৰু অমান্য ৰূপও অন্তৰ্ভুক্ত। পুৰণি ভাষাৰ সাহিত্য ১৫০০ আৰু ১০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ ভিতৰত ঋগবেদৰ ৰচনাৰ পৰা আৰম্ভ হয়, তাৰ পিছত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ বা চতুৰ্থ শতিকাৰ আশে-পাশে ব্যাকৰণবিদ পাণিনিৰ সময়লৈকে অন্যান্য বৈদিক গ্ৰন্থ (যাৰ পিছত ধ্ৰুপদী সংস্কৃত গ্ৰন্থসমূহ ক্ৰমান্বয়ে নিয়মত পৰিণত হয়) ৰচিত হয়।
বৈদিক সংস্কৃত বৈদিক ধৰ্মৰ বিস্তৃত লিটাৰ্জিকেল (ৰাজহুৱা উপাসনা) গ্ৰন্থৰ ভাষা, আনহাতে ধ্ৰুপদী সংস্কৃত হৈছে প্ৰধান ভাৰতীয় ধৰ্ম, বিশেষকৈ হিন্দু ধৰ্ম, কিন্তু বৌদ্ধ, জৈন ধৰ্মৰ সৈতে জড়িত বহুতো বিশিষ্ট গ্ৰন্থৰ ভাষা। }} কিছুমান সংস্কৃত বৌদ্ধ গ্ৰন্থ সংস্কৃতৰ এটা সংস্কৰণতো ৰচনা কৰা হয় যাক প্ৰায়ে বৌদ্ধ সংকৰ সংস্কৃত বা বৌদ্ধ সংস্কৃত বুলি কোৱা হয়, য'ত সংস্কৃতৰ অন্য ৰূপত পোৱা নোপোৱা বহুতো মধ্য ভাৰতীয় (প্ৰকৃত) উপাদান আছে।
সংস্কৃত সাহিত্যৰ প্ৰাৰম্ভিক ৰচনাসমূহ পাণ্ডুলিপি ৰূপত লিখাৰ আগতে শতিকাজুৰি মৌখিক পৰম্পৰাৰ জৰিয়তে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। ।
প্ৰায়বোৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থ প্ৰাচীন ভাৰতত ৰচনা কৰা হৈছিল যদিও আন কিছুমান গ্ৰন্থ মধ্য এছিয়া, পূব এছিয়া বা দক্ষিণ-পূব এছিয়াত ৰচনা কৰা হৈছিল।
কাৰ্লা ৱাকাৰৰ হত্যাকাণ্ড
কাৰ্লা জান ৱাকাৰ এগৰাকী আমেৰিকান ছোৱালী যাক টেক্সাছৰ ফোৰ্ট ৱৰ্থৰ বলিং এলি পাৰ্কিং লটৰ পৰা অপহৰণ কৰাৰ পিছত ১৭ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৭৪ তাৰিখে হত্যা কৰা হৈছিল। অপহৰণৰ তিনিদিন পিছত তেওঁৰ মৃতদেহ ফৰ্ট ৱৰ্থৰ পৰা মাত্ৰ ৩০ মিনিট দক্ষিণে এটা নৰ্দমা খাদত পোৱা গৈছিল।
সংস্কৃত সাহিত্য
সংস্কৃত সাহিত্য বিশাল আৰু এই সাহিত্যই ধৰ্মীয় শাস্ত্ৰ, বিভিন্ন ধৰণৰ কবিতা (যেনেঃ মহাকাব্য আৰু গীতি), নাটক আৰু আখ্যানমূলক গদ্য সামৰি লোৱা হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও ধৰ্মনিৰপেক্ষ আৰু কাৰিকৰী বিজ্ঞান আৰু কলাক সামৰি লোৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰচনাসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ইয়াৰে কিছুমান বিষয় হ’ল- আইন আৰু ৰীতি-নীতি, ব্যাকৰণ, ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, চিকিৎসা বিজ্ঞান, জ্যোতিষ-জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, গাণিতিক, জ্যামিতি, সংগীত, নৃত্য, নাটক, যাদু আৰু ভৱিষ্যদ্বাণী, যৌনতা।
কাৰ্লা ৱাকাৰৰ হত্যাকাণ্ড
অপহৰণ
১৯৭৪ চনৰ ১৭ ফেব্ৰুৱাৰীৰ সন্ধিয়া ৱাকাৰে তেওঁৰ প্ৰেমিক ৰডনি ৰায়ৰ সৈতে ৱেষ্টাৰ্ণ হিলছ হাই স্কুলত এক নৃত্য অনুষ্ঠানত অংশ গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ গাড়ীত বহিছিল। তেওঁলোকক দুজন অচিনাক্ত আক্ৰমণকাৰীয়ে আক্ৰমণ কৰিছিল যিয়ে হঠাতে গাড়ীখনৰ দুৱাৰ খুলিছিল। ৰডনি ৰয়ক পিষ্টলেৰে আঘাত কৰি অচেতন কৰি পেলোৱা হৈছিল। ঘটনাটোৰ তেওঁৰ অন্তিম স্মৃতি আছিল যে ৱাকাৰক এজন অজ্ঞাত ব্যক্তিয়ে ধৰি লৈছিল আৰু তেওঁ সহায়ৰ বাবে চিঞৰি আছিল। জ্ঞান ঘূৰাই পোৱাৰ পিছত তেওঁ ৱাকাৰক ক'তো দেখা নাপালে। ঘটনাটোৰ পিছত, ৰডনিয়ে লগে লগে কাৰ্লা ৱাকাৰৰ ঘৰলৈ তাইৰ মাক-দেউতাকক জনাবলৈ গৈছিল।
সংস্কৃত সাহিত্য
ধ্ৰুপদী সংস্কৃত সাহিত্য অধিক বৈচিত্ৰ্যময় আৰু ইয়াত তলত উল্লেখ কৰা ধাৰাসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে: শাস্ত্ৰ (হিন্দু, বৌদ্ধ আৰু জৈন), মহাকাব্য, দৰবাৰ কবিতা (কাব্য), গীতি, নাটক, ৰোমাঞ্চ, সাধুকথা, উপকথা, ব্যাকৰণ, নাগৰিক আৰু ধৰ্মীয় আইন (ধৰ্ম), ৰাজনীতি আৰু ব্যৱহাৰিক জীৱন বিজ্ঞান, প্ৰেম আৰু যৌন সম্পৰ্ক বিজ্ঞান (কাম), দৰ্শন, চিকিৎসা বিজ্ঞান, জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, জ্যোতিষ আৰু গণিত আৰু বিষয়-বস্তুৰ ক্ষেত্ৰত ই বহুলাংশে ধৰ্মনিৰপেক্ষ। আনহাতে,আংশিকভাৱে পাণিনিৰ দৰে সংস্কৃত ব্যাকৰণবিদ আৰু তেওঁৰ ধাৰাভাষ্যকাৰৰ প্ৰভাৱৰ বাবেই ধ্ৰুপদী সংস্কৃত ভাষা বহু বেছি আনুষ্ঠানিক আৰু সমজাতীয় আছিল।
মধ্যযুগীয় ভাৰতীয় ধৰ্মীয় সাহিত্যৰ বাবে সংস্কৃত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাষা আছিল। প্ৰাক্-আধুনিক হিন্দু সাহিত্য আৰু দৰ্শনৰ বেছিভাগেই সংস্কৃতত আছিল আৰু বৌদ্ধ সাহিত্যৰ এটা উল্লেখযোগ্য অংশ ধ্ৰুপদী সংস্কৃত বা বৌদ্ধ সংকৰ সংস্কৃততো লিখা হৈছিল। এই সংস্কৃত বৌদ্ধ গ্ৰন্থসমূহৰ বহুতো পিছলৈ চীনা বৌদ্ধ নীতি আৰু তিব্বতী নীতিলৈ অনুবাদৰ ভিত্তি আছিল। তত্বৰ্থসূত্ৰৰ দৰে বহুতো জৈন গ্ৰন্থও সংস্কৃতত ৰচিত হৈছিল।
ত্ৰয়োদশ শতিকাত উত্তৰ ভাৰতত ইছলাম শক্তিৰ আক্ৰমণে ভাৰতীয় সংস্কৃত পণ্ডিতসকলৰ যথেষ্ট ক্ষতিসাধন কৰে। ভাৰতৰ ওপৰত ইছলাম শক্তিৰ আধিপত্যই অৱশেষত এই পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ ভাষাৰ অৱক্ষয়ত অৰিহণা যোগাইছিল। কাৰণ মুছলমান শাসকসকলে মধ্যপ্ৰাচ্যৰ ভাষাসমূহক প্ৰচাৰ কৰিছিল।  কিন্তু সংস্কৃত ভাষা সমগ্ৰ ভাৰততে প্ৰচলিত হৈয়েই আছে। ৰীতি-নীতি, ধৰ্মীয় আচাৰ-ব্যৱহাৰ, পণ্ডিত, শিল্প, আৰু অন্যান্য ভাৰতীয় পৰম্পৰাত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
অসমীয়া–বঙালী লিপি
অসমীয়া–বঙালী লিপি হৈছে অসমীয়া আৰু বঙালী বৰ্ণমালাৰ ভেটি। ই প্ৰধানকৈ দুবিধ প্ৰধান ভাষাৰ বাবে ব্যৱহাৰ হয়: অসমীয়া আৰু বঙালী। এই দুবিধৰ বাহিৰেও ইয়াক বহুতো ভাষা যেনে বিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰী, মেইতেই মণিপুৰী, ককবৰক, চট্টগ্রামীয়া আৰু আন আন অসমীয়া-বঙালী ভাষাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। অতীতত ই খাছী, বড়ো, কাৰ্বি, মিছিং আদি ভাষাৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আধুনিক ছিলঠীয়া ভাষাৰ কাৰণেও মাজে মাজে এই লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সেইবাবে ই পৃথিৱীৰ ৫ম আটাইতকৈ বেছি ব্যৱহাৰ হোৱা লিপি।
বৰ্ণনা
পূৰ্বী নাগৰী লিপিৰ আখৰবিলাক খুব কম ব্লকী কিন্তু বহুত সৰ্পিলাকাৰ। ই সিদ্ধম লিপিৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। ১৭৭৮ চনত যেতিয়া চাৰ্লছ ৱিকিঞ্চ পূৰ্বী নাগৰী লিপিৰ প্ৰথম আখৰস্থাপক আছিল, তেতিয়া ইয়াৰ আধুনিক ৰূপ বিধিবদ্ধ কৰা হয়। বেলেগ বেলেগ ভাষাত বৰ্ণবিলাক কিদৰে উচ্চাৰণ কৰা হয় তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি অসমীয়া আৰু বঙালী ভাষাত পূৰ্বী নাগৰী লিপিৰ একে আখৰৰে বেলেগ বেলেগ ৰূপ দেখা যায়।
আগতে পূৰ্বী নাগৰী লিপি কোনো নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলৰ ভাষাৰ সৈতে যুক্ত নাছিল। তেও মধ্যযুগত ভাৰতবৰ্ষৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰধান লিপি হিচাপে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। এই লিপিৰে সংস্কৃত ভাষাও লিখা হৈছিল। হিন্দু ধৰ্মৰ মহাকাব্য যেনেঃ মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণ অতীজৰ পূৰ্বী নাগৰী লিপিত লিখা হৈছিল।
অসমীয়া লিপিৰ ইতিহাস
অসমীয়া লিপিৰ সকলোতকৈ পুৰণি প্ৰমাণ পোৱা যায় খ্ৰীষ্টিয় ৪ৰ্থ-৫ম শতিকাৰ ডুবৰণি শাসনত। খ্ৰী:পঞ্চম শতিকাৰ আগভাগৰ নগাজৰী খনিকৰ গাঁৱৰ প্ৰস্তৰ খণ্ড লিপি আৰু একে শতিকাৰ শেষভাগৰ উমাচলৰ লিপি অসমীয়া লিপিৰ প্ৰাচীনত্বৰ দুটা উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ। পৰৱৰ্তী কালত বৌদ্ধ ধৰ্ম সাধনাৰ গীত "চৰ্যাপদত অসমীয়া লিপিৰ বিকশিত ৰূপ দেখিবলৈ পোৱা যায় । চৰ্যাপদসমূহ ৮ম-১২ শতিকামানত ৰচনা কৰা হৈছিল। বঙালী ভাষা আৰু উড়িয়া ভাষাৰো পুৰণি ৰূপ চৰ্যাপদত দেখিবলৈ পোৱা যায়। ১৪ শতিকাত মাধৱ কন্দলীয়ে অসমীয়া লিপি ব্যৱহাৰ কৰি "ৰামায়ণ" লিখি উলিয়ায়। উল্লেখযোগ্য যে সংস্কৃত ভাষাৰ বাল্মীকিৰ ৰামায়ণৰ অনুবাদৰ ভিতৰত মাধৱ কন্দলীৰ ৰামায়ণখনেই হ'ল যিকোনো উত্তৰ ভাৰতীয় স্থানীয় ভাষালৈ অনূদিত প্ৰথম ৰামায়ণ। ১৫ আৰু ১৬ শতিকাত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে অসমীয়া আৰু মৈথিলী ভাষাৰ সংমিশ্ৰণ ব্ৰজাৱলী ভাষাৰে তেওঁৰ কাব্যসমূহ ৰচনা কৰে। আহোম সাম্ৰাজ্যত বুৰঞ্জী লিখিবৰ বাবে অসমীয়া ভাষা আৰু লিপিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। আহোম ৰজা চক্ৰধ্বজ সিংহই (১৬৬৩-১৬৭০ খ্ৰীষ্টাব্দ) তেওঁৰ শাসনকালত অসমীয়া মুদ্ৰাৰ প্ৰচলন আৰম্ভ কৰে।
ইউনিক’ডত বঙালী−অসমীয়া লিপি
পূৰ্বী নাগৰী লিপিৰ ইউনিক’ডত নাম হৈছে "Bengali।" ইয়াৰ ব্লকটো হ’ল U+0980– U+09FF:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:লিপি
ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞান
ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞান (Applied Psychology)হৈছে মানৱ আৰু প্ৰাণীৰ আচৰণ আৰু অভিজ্ঞতাৰ ব্যৱহাৰিক সমস্যা সমাধানৰ বাবে মানসিক পদ্ধতি আৰু বৈজ্ঞানিক মনোবিজ্ঞানৰ তথ্যৰ ব্যৱহাৰ। শৈক্ষিক আৰু সাংগঠনিক মনোবিজ্ঞান, ব্যৱসায়িক ব্যৱস্থাপনা, আইন, স্বাস্থ্য, পণ্যৰ ডিজাইন, এৰগ'নমিক্স, আচৰণ মনোবিজ্ঞান, প্ৰেৰণা মনোবিজ্ঞান, মনোবিশ্লেষণ, স্নায়ুমনোবিজ্ঞান আৰু মনোৰোগ চিকিৎসাত মানসিক স্বাস্থ্য, আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োগৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা কেইটামান ক্ষেত্ৰ মানসিক নীতি আৰু বৈজ্ঞানিক তথ্য।
ইতিহাস
ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞানৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল হুগো মুনষ্টাৰবাৰ্গ। উইলিয়াম জেমছৰ আমন্ত্ৰণত তেওঁ জাৰ্মানীৰ পৰা (বাৰ্লিন, লেবৰেটৰী অৱ ষ্টাৰন) আমেৰিকালৈ (হাৰ্ভাৰ্ড) আহিছিল আৰু ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে বহু উচ্চাকাংক্ষী মনোবিজ্ঞানীৰ দৰেই প্ৰথমে দৰ্শন অধ্যয়ন কৰিছিল। মনষ্টাৰবাৰ্গৰ মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনত বহুতো আগ্ৰহ আছিল; যেনে:উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত মনোবিজ্ঞান, সামাজিক মনোবিজ্ঞান আৰু ফৰেনছিক মনোবিজ্ঞান। হুগো মুনষ্টাৰবাৰ্গক ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনত গৱেষণা কৰা প্ৰথম ব্যক্তিসকলৰ ভিতৰত অন্যতম হোৱাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়। জাৰ্মানীৰ লাইপজেগ বিশ্ববিদ্যালয়ত গৈ তেওঁ চিকিৎসা বিজ্ঞানত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৮৯১ চনত তেওঁ জাৰ্মানীত দ্বিতীয়টো মনোবিজ্ঞান ক্লিনিক মুকলি কৰে য’ত তেওঁ গৱেষণা অব্যাহত ৰাখিছে। ১৯০৭ চনত তেওঁ সাক্ষ্য, স্বীকাৰোক্তি আৰু আদালতৰ কক্ষৰ পদ্ধতিৰ আইনী দিশ সম্পৰ্কে কেইবাটাও আলোচনীৰ প্ৰবন্ধ লিখিছিল, যিবোৰ অৱশেষত তেওঁৰ গ্ৰন্থ অন দ্য উইটনেছ ষ্টেণ্ডত বিকশিত হৈছিল। পিছৰ বছৰত ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞান বিভাগটো হাৰ্ভাৰ্ড মনোবিজ্ঞান পৰীক্ষাগাৰৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হয়। ৯ বছৰৰ ভিতৰতে তেওঁ ইংৰাজী ভাষাত আঠখন কিতাপৰ জৰিয়তে অৱদান আগবঢ়াইছিল। মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনৰ ভিতৰত প্ৰথম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পণ্ডিত সমাজ হিচাপে ১৯২০ চনত আন্তৰ্জাতিক ব্যৱহাৰিক মনোবিজ্ঞান সংস্থা (IAAP) প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।
আমেৰিকাৰ বেছিভাগ পেছাদাৰী মনোবিজ্ঞানীয়ে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধলৈকে একাডেমিক পৰিৱেশত কাম কৰিছিল। কিন্তু যুদ্ধৰ সময়ত সশস্ত্ৰ বাহিনী আৰু কৌশলগত সেৱাৰ কাৰ্যালয়ে সৈন্যৰ মনোবল আৰু অপপ্ৰচাৰৰ ডিজাইনৰ দৰে বিষয়ত কাম কৰিবলৈ ভিৰ কৰি মনোবিজ্ঞানী নিয়োগ কৰিছিল। যুদ্ধৰ পিছত মনোবিজ্ঞানীসকলে একাডেমীৰ বাহিৰত চাকৰিৰ এক সম্প্ৰসাৰিত পৰিসৰ পাইছিল। ১৯৭০ চনৰ পৰা মনোবিজ্ঞানত ডিগ্ৰী লাভ কৰা কলেজীয়া স্নাতকসকলৰ সংখ্যা দুগুণতকৈও অধিক বৃদ্ধি পাইছে। ২০০২ চনত ৩৩,৬৭৯ জনৰ পৰা ৭৬,৬৭১ জনলৈ বৃদ্ধি পাইছে।একে সময়ছোৱাতে বাৰ্ষিক স্নাতকোত্তৰ আৰু পি এইচ ডি ডিগ্ৰীৰ সংখ্যাও বহু পৰিমাণে বৃদ্ধি পাইছে।
বিজ্ঞাপন
ব্যৱসায়িক বিজ্ঞাপনদাতাসকলে দীৰ্ঘদিন ধৰি মনোবিজ্ঞানীৰ পৰামৰ্শ লৈ আহিছে যে কি ধৰণৰ বাৰ্তাই এজন ব্যক্তিক এটা বিশেষ সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰিবলৈ আটাইতকৈ ফলপ্ৰসূভাৱে প্ৰৰোচিত কৰিব। বিজ্ঞাপন সৃষ্টিত অংশগ্ৰহণ কৰা মূল তিনি প্ৰকাৰৰ মনোবিজ্ঞানী হ’ল জ্ঞানমূলক, সংবাদ মাধ্যম, আৰু সামাজিক মনোবিজ্ঞানী। এই মনোবিজ্ঞানীসকলে প্ৰায়ে একেলগে কাম কৰি বিজ্ঞাপনটো অধিক স্মৰণীয় কৰি তুলিবলৈ দৰ্শকৰ ওপৰত আৱেগিক প্ৰভাৱ সৃষ্টি কৰা বিজ্ঞাপন সৃষ্টি কৰে। মানসিক গৱেষণা পদ্ধতি আৰু মানুহৰ জ্ঞান, প্ৰেৰণা, মনোভাৱ আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ তথ্যসমূহ ব্যৱহাৰ কৰি সেইবোৰে অধিক ডিজাইন কৰাত সহায় কৰিব পাৰে বুজাব পৰা বিজ্ঞাপন। তেওঁলোকৰ গৱেষণাত অচেতন প্ৰভাৱ আৰু ব্ৰেণ্ড আনুগত্যৰ অধ্যয়ন অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। কিন্তু অচেতন প্ৰভাৱৰ প্ৰভাৱ বিতৰ্কিত।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মনোবিজ্ঞান
হিন্দ স্বৰাজ
মুখ্য যুক্তি
এই গ্ৰন্থ দুই চৰিত্ৰৰ কথোপকথন ৰূপে প্ৰকাশিত- পাঠক (সেই সময়ৰ গাঁৱলীয়া ভাৰতীয়) আৰু সম্পাদক (গান্ধী)। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ বিষয়ে সেই সময়ত সাধাৰণতে প্ৰচলিত বিচাৰধাৰাসমূহৰ বিষয়ে এই গ্ৰন্থত আলোচনা কৰা হৈছে।
চাৰি ধৰণৰ যুক্তি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে:
আলোচনা
দ্য আৰ্য়ান পাথত হিন্দ স্বৰাজ সম্পৰ্কীয় লেখা ১৯৩৮ত প্ৰকাশ হ'ল। ফ্ৰিড্ৰিখ চডি, ক্লড হাফটন, জি ডি এইচ ক'ল, চি ডেলিজল বাৰ্ণ্‌ছ, জন মিডলটন মাৰি, জে ডি বিয়েৰ্ছফ'ৰ্ড, হাফ ফচেট, জেৰাল্ড হাৰ্ড আদিয়ে বৰঙণি আগবঢ়াইছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:গুজৰাটী গ্ৰন্থ শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
দ্য বিটল্‌চ
দ্য বিটল্‌চ (The Beatles) আছিল এটা প্ৰসিদ্ধ আমেৰিকান ৰকবেণ্ড। ১৯৬০ চনত লিভাৰপুলত এই বেণ্ডটো গঠিত হৈছিল। বেণ্ডৰ গুৰি ধৰিছিল জন লেনন, প'ল মেককাৰ্টনি, জৰ্জ হেৰিছন আৰু ৰিংগো ষ্টাৰে। তেওঁলোকক প্ৰায়েই "সৰ্বকালৰ সবাতোকৈ প্ৰভাৱশালী বেণ্ড" হিচাপে আখ্যায়িত কৰা হয়। এই দলটোৱে পপ সংগীতৰ উত্থান আৰু বিৱৰ্তনত অসামান্য বৰঙনি আগবঢ়াইছিল আৰু পপ সংগীতক এক কলাৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰাত মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৬০ চনত উদ্ভৱ হোৱা বিপৰীত সংস্কৃতি (Counterculture)-ৰ বিকাশতো দ্য বিটল্‌চৰ অৰিহণা আছিল।
ইতিহাস
১৯৫৭ চনৰ মাৰ্চ মাহত ষোল্ল বছৰীয়া জন লেননে তেওঁ পঢ়া লিভাৰপুলৰ কোৱেৰি বেঙ্ক হাইস্কুলৰ কেইজনমান বন্ধু-বান্ধৱৰ লগত এটা স্কিফল গোট গঠন কৰে। তেওঁলোকে নিজকে "ব্লেকজেকেট" বুলি পৰিচয় দিয়ে। কিন্তু সেইটো নাম অইন এটা বেণ্ডে ইতিমধ্যেই ব্যৱহাৰ কৰি থকা বুলি জানি তেওঁলোকে নামটো সলাই "দ্য কোৱেৰিমেন" ৰাখে। জুলাই মাহত জন লেননে পোন্ধৰ বছৰীয়া প'ল মেককাৰ্টনিক লগ পায় আৰু তেওঁক ৰিদম গীটাৰিষ্ট হিচাপে বেণ্ডত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।  ১৯৫৮ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰিত মেককাৰ্টনিয়ে তেওঁৰ বন্ধু জৰ্জ হেৰিছনক বেণ্ডটো চাবলৈ মাতে। পোন্ধৰ বছৰীয়া হেৰিছনে লেননৰ আগ্ৰহত এটা অ'দিছ্যন দিয়ে। হেৰিছনৰ বাদনে লেননক বৰকৈ আনন্দিত কৰে কিন্তু কম বয়সৰ বাবে তেওঁ হেৰিছনক বেণ্ডত সুমুৱাবলৈ বৰকৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ নকৰিলে। পিছে হেৰিছনৰ নেৰানেপেৰা অনুৰোধে কেইমাহমানৰ পিছত লেননৰ মন গলাই পেলালে আৰু মেককাৰ্টনিৰ উদ্যোগত সম্পন্ন হোৱা দ্বিতীয়টো সাক্ষাতত লেননে হেৰিছনক বেণ্ডত চামিল কৰোৱালে। দ্বিতীয়টো সাক্ষাতত হেৰিছনে লিভাৰপুলৰ বাছৰ ওপৰতলাত "ৰৌঞ্চি" নামৰ গীতটোৰ এটা যন্ত্ৰকৃত সংগীত(Instrumental)ৰ লীড গীটাৰ অংশখিনি বজায়, আৰু এনেকৈয়ে জৰ্জ হেৰিছন বেণ্ডৰ লিড গীটাৰিষ্ট হিচাপে সংযুক্ত হয়।
১৯৫৯ চনৰ জানুৱাৰীত লেননে লিভাৰপুল কলেজ অৱ আৰ্টছত পঢ়িবলৈ আহে আৰু তেওঁৰ কুৱেৰি বেঙ্কৰ সংগীসকলেও দলটো এৰি যায়গৈ। লেননৰ চিত্ৰাংকন বিদ্যালয়ৰ বন্ধু ষ্টুৱাৰ্ট ছাটক্লিফ-এ ১৯৬০ চনৰ জানুৱাৰীত বেণ্ডটোত যোগদান কৰে। তেওঁৱেই পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে বেণ্ডৰ নামটো সলাই 'বিটলছ্' কৰিবলৈ পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। "বাডি হ'লি" আৰু "দ্য ক্ৰিকেটছ"ৰ বাবে নামটো উছৰ্গা কৰা হৈছিল।  তেওঁলোকে এই নামটো মে' মাহলৈকে ব্যৱহাৰ কৰে, তাৰপিছত তেওঁলোক "ছিলভাৰ বিটল্‌চ" হৈ পৰে। সেয়া আছিল পপ গায়ক তথা সতীৰ্থ জনি জেণ্টলৰ লগত এটা সৰু ট্যু'ৰ কৰাৰ আগতে। অৱশেষত জুলাইৰ মধ্যভাগত তেওঁলোকে বেণ্ডৰ নামটো "দ্য বিটল্‌চ" কৰি দিয়ে।
দ্য বিটল্‌চৰ মেনেজাৰ এলান উইলিয়ামছ্-এ, তেওঁলোকৰ কাৰণে হামবাৰ্গত এটা আৱাসগৃহৰ ব্যৱস্থা কৰে। সেইসময়ত তেওঁলোকৰ বেণ্ডত এজন পূৰ্ণ-কালীন ড্ৰামবাদক নথকাৰ বাবে ১৯৬০ চনৰ মধ্য-আগষ্টত তেওঁলোকে পেটি বেষ্টৰ অডিশ্যন লৈ বেণ্ডত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
হেমবাৰ্গত থকাৰ কালতে লিভাৰপুলত তেওঁলোকৰ জনপ্ৰিয়তা ক্ৰমাৎ ঊৰ্ধমুখী হ'বলৈ ধৰে। অৱশ্যে একেটা ক্লাৱতে ৰাতিৰ পিছত ৰাতি পৰিৱেশন কৰি তেওঁলোক কোনোবাপৰত অৱশো হৈ পৰিছিল। ১৯৬১ চনৰ নৱেম্বৰত কেভাৰ্ণ ক্লাৱত কোনোবা এটা পৰিৱেশনৰ সময়ত তেওঁলোকে ব্ৰায়ান এপষ্টেইন নামৰ স্থানীয় ৰেকৰ্ড-বিপনীৰ মালিক আৰু সংগীতৰ বিষয়ে কাকতত স্তম্ভ লিখা মানুহজনক লগ পায়।  সেই সাক্ষাৎপৰ্বৰ বিষয়ে তেওঁ পাছলৈ এইদৰে কয়-"শুনা মাত্ৰকে মোৰ সেইবোৰ ভাল লাগিছিল। তেওঁলোক আছিল সতেজ, সৰল আৰু তেওঁলোকৰ মাজত মই আশাকৰাধৰণে একধৰণৰ তাৰকাসদৃশ চিন আছিল।
১৯৬২ চনৰ জানুৱাৰীত এইজন এপষ্টেইনকে বিটল্‌চে নিজৰ মেনেজাৰ হিচাপে নিযুক্ত কৰে। সেইবছৰৰে এপ্ৰিলত জাৰ্মানীলৈ ওভতাৰ পথত তেওঁলোকে ছাটক্লিফৰ মগজুত ৰক্তক্ষৰণ হৈ মৃত্যু হোৱাৰ সংবাদটো লাভ কৰে।
কেইমাহমানৰ পিছত জৰ্জ মাৰ্টিন নামৰ এজন প্ৰযোজকে বিটল্‌চক ইএমআই ৰ পাৰ্লোফোনৰ বাবে চুক্তিবদ্ধ কৰে।
মাৰ্টিনৰ লগত তেওঁলোকৰ প্ৰথমটো বাণীবদ্ধ হয় ইএমআইৰ আব্বে ৰ'ড ষ্টুডিঅ'ত; ১৯৬২ চনৰ ৬ জুনত। ড্ৰামবাদক পেটি বেষ্টৰ প্ৰদৰ্শন দুৰ্বল আখ্যা দি মাৰ্টিনে মেনেজাৰ এপষ্টেইনৰ সমুখত নিজৰ অভিযোগ দাখিল কৰে আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে এগৰাকী দক্ষ ড্ৰামবাদকক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে। বিটল্‌চে ইতিমধ্যেই বেষ্টক বিদায় দিয়াৰ সিদ্ধান্তটো লৈ থৈছিল, সেয়ে তেওঁলোকে বেষ্টক মধ্য-আগষ্টত বিদায় জনাই ৰিংগো ষ্টাৰক বেণ্ডত সুমুৱাই লয়। ৰিংগো ষ্টাৰে ৰ'ৰি ষ্টৰ্ম আৰু হাৰিকেনছৰ দল ত্যাগ কৰি বিটল্‌চত প্ৰৱেশ কৰে।
আব্বাক্কা চৌটা
ৰাণী আব্বাক্কা চৌটা (Abbakka Chowta) উল্লালৰ প্ৰথম টুলুভা ৰাণী আছিল। তেওঁ ষোড়শ শতিকাৰ শেষাৰ্ধত পৰ্তুগীজসকলৰ সৈতে যুঁজিছিল। তেওঁ চৌটা ৰাজবংশৰ আছিল আৰু ভাৰতৰ উপকূলীয় কৰ্ণাটক (টুলুনাডু)ৰ কিছু অংশত শাসন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ ৰাজধানী আছিল পুট্টিগে। উল্লালৰ বন্দৰ চহৰখনে তেওঁলোকৰ সহায়ক ৰাজধানী হিচাপে কাম কৰিছিল। পৰ্তুগীজসকলে উল্লালক ইয়াৰ কৌশলগত অৱস্থানৰ বাবে নিজৰ অধীনলৈ আনিবলৈ কেইবাবাৰো প্ৰয়াস কৰিছিল। কিন্তু আব্বাক্কাই চাৰি দশকতকৈও অধিক সময় ধৰি তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো আক্ৰমণক প্ৰতিহত কৰিছিল। তেওঁৰ সাহসিকতাৰ বাবে তেওঁক অভয়া ৰাণী বা নিৰ্ভীক ৰাণী হিচাপে পৰিচিত হৈছিল। তেওঁ ঔপনিৱেশিকতাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া প্ৰাচীনতম ভাৰতীয়সকলৰ মাজৰ এগৰাকী আছিল আৰু সেয়ে কেতিয়াবা তেওঁক 'ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা স্বাধীনতা সংগ্ৰামী' বুলি গণ্য কৰা হয়।  কৰ্ণাটক ৰাজ্যত তেওঁক ৰাণী কিট্টুৰ চেন্নাম্মা, কেলাদি চেন্নাম্মা, ৰাণী চেন্নাভাইৰাদেৱী আৰু ওনাকে ওবাভাৰ সৈতে বীৰাংগনা, মহিলা যোদ্ধা আৰু দেশপ্ৰেমী হিচাপে স্মৰণ কৰা হয়।