cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
বাম্বোল পিটা উৎসৱ ভাদ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত নামনি অসমৰ দৰং জিলাৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ লগতে বাক্সা, তামুলপুৰ আদি এক বিস্তীৰ্ণ অঞ্চলত মহখেদা উৎসৱৰ শাৰীৰ এটা জনপ্ৰিয় উৎসৱ হ’ল বাম্বোল পিটা। মহোহোৰ দৰে এই উৎসৱতো উক্ত অঞ্চলৰ ডেকাহঁতে হাতত টোকোন, টকা পেঁপা আৰু হুলাবাৰি লৈ ঘৰে ঘৰে গৈ গীত গাই নৃত্য কৰে আৰু হাতত নিয়া টোকোন আৰু হুলাবাৰিৰে চোতালত খুন্দিয়াই গৃহস্থৰ পৰা পা-পইচা আদায় কৰে। এই উৎসৱ গোটেই শুক্লপক্ষ জুৰি চলে। অৱশেষত সংগৃহীত ধনেৰে প্ৰীতিভোজ খায়। এই উৎসৱৰ মাজেদি গাঁৱলীয়া চহা জীৱনৰ মুকলিমূৰীয়া ছবি এখন প্ৰকাশিত হয়। ভাদ মাহত ৰাইজৰ ধান খেতিৰ ৰোৱা শেষ হয়। ৰবি শস্যৰ কাম আৰম্ভ হ’বলৈও সময় থাকে। গতিকে খেতিয়কসকলে মুকলি মনেৰে কেইটামান দিন আনন্দ উৎসৱ কৰাৰ সুযোগ পায়।
বাম্বোল পিটা উৎসৱটোৰ নামকৰণক লৈ বিভিন্ন মত প্ৰচলিত হৈ থকা দেখা পোৱা যায়। কোনো কোনোৰ মতে এই শব্দটোৱে ১৮৬৪-১৮৬৬ চনত সংঘটিত ব্ৰিটিছ আৰু ভূটীয়া ৰজাৰ মাজত হোৱা ৰণৰ স্মৃতি বহন কৰে। এই ৰণত ব্ৰিটিছৰ সেনাধ্যক্ষ আছিল কৰ্ণেল কেম্ববেল। তেওঁৰ নিৰ্দেশত ভূটান আৰু বৰ্তমানৰ বাক্সা অঞ্চলৰ বহুলোকৰ প্ৰাণ লোৱা হৈছিল। এই ঘটনাই স্থানীয় লোকক বিদ্ৰোহী কৰি তুলিছিল। ভূটীয়া ৰজাৰ লগতে স্থানীয় লোকেও কেম্পবেল চাহাবক পিটিবলৈ টাঙোন বা টোকোন লৈ যুদ্ধত যোগ দিছিল। কেম্পবেল চাহাবৰ নামটো স্থানীয় লোকৰ মুখত পৰি ভুলকৈ "বাম্বেল" বা "বাম্বোল" বুলি উচ্চাৰিত হোৱাত সিয়েই পিছলৈ "বাম্বোলপিটা" নামে পৰিচিত হয় বুলি জনশ্ৰুতিয়ে কয়। এনে পৰিস্থিতিৰ পৰাই বাম্বোল পিটা উৎসৱ আৰু বাম্বোল পিটা গীতৰ জন্ম হোৱা বুলি জনশ্ৰুতিৰ প্ৰচলন আছে। কিন্তু প্ৰকৃততে বাম্বোলৰ অৰ্থ হ’ল "বাম্" মানে বাঁহ আৰু "বোল" মানে টুকুৰাই কোৱা বা গোৱা। অৰ্থাৎ দীঘল বাঁহ এডালত সৰু বাঁহৰ টুকুৰাৰে কোবাই কোবাই গোৱা গীতকেই বাম্বোল পিটা গীত বুলি কোৱা হয়।
অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত দেখিবলৈ পোৱা বিভিন্ন উৎসৱৰদৰে বাক্সা জিলাৰ তামুলপুৰতো এই 'বাম্বোলপিটা' বা 'হেপৰপিটা' উৎসৱ এসময়ত বহুল প্রচলিত আছিল। এই উৎসৱ তামুলপুৰত প্ৰতিবছৰে ভাদ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত অনুষ্ঠিত হয় আৰু ৫ দিন ধৰি চলে। বাম্বোলপিটিব অহা ল’ৰাবোৰে নিশা চিনিব নোৱাৰাকৈ মূৰত মথুৰা পাগ মাৰি বাম্বোলপিটা গীতৰ তালে তালে ছেও ধৰি নাচে। দলটোৰ এজনে ওজা হৈ গীত লগাই দি থাকে আৰু বাকীবোৰে তেওঁৰ পিছে পিছে মাটিত টোকোনেৰে তাল ৰাখি ঘূৰি ঘূৰি গায়। এনেদৰে গীতৰ শেষত দলৰ আটায়ে এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ মূৰত টোকোনেৰে তিনিবাৰ মাটিত গুৰিয়াই গীতৰ সামৰণি মাৰে। ভাদ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিৰ দিনা আৰম্ভ কৰি পঞ্চমী তিথিৰ দিনা এই উছৱৰ সামৰণি মাৰে। সামৰণিৰ দিনা ল'ৰাবোৰে ঘৰে ঘৰে গীত-পদ গাই তোলা চাউল-পইচাৰে পথাৰত ‘লগ ভাত' খায়। মূলতঃ এই উৎসৱ পালন কৰা হয় আনন্দৰ বাবে।
বাম্বোলপিটা গীত
বাম্বোলপিটা গীতবোৰ বাম্বোলপিটা উৎসৱৰ সময়ত গোৱা হয়। তামুলপুৰত প্ৰচলিত বাম্বোলপিটা গীতবোৰ প্ৰধানকৈ তিনিটা ভাগত ভগাব পাৰি। নিচুকনি গীত, বিহুগীত আৰু বিয়াগীতৰ পৰ্যায়ৰ গীত । বাম্বোলপিটা গীতবোৰ কেনেদৰে গাব লাগে তলত এটি গীতৰ উদাহৰণেৰে বুজাই দিয়া হ'ল-
মনিয়া  বেহাৰৰ  তেল হৰি হৰি
মনিয়া  বেহাৰৰ  তেল
কবন্ধ
হিন্দু ধৰ্মত, কবন্ধ (कबन्ध), "মুণ্ডহীন শৰীৰ") হৈছে এজন ৰাক্ষস, যাক ৰাম (বিষ্ণুৰ অৱতাৰ) আৰু তেওঁৰ ভাতৃ লক্ষ্মণৰ দ্বাৰা হত্যা কৰা হয় আৰু অভিশাপৰ পৰা মুক্ত কৰা হয়। হিন্দু মহাকাব্য ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতত কবন্ধৰ কিংবদন্তীৰ উল্লেখ আছে, লগতে পিছৰ ৰামায়ণৰ অভিযোজন সমূহতো কবন্ধৰ উপস্থিতি দেখা যায়। কবন্ধ বিশ্ববাসু বা দানু নামৰ এজন গন্ধৰ্ব (মহাকাশীয় সংগীতজ্ঞ) আছিল, যি স্বৰ্গৰ ৰজা ইন্দ্ৰ (আৰু/বা) অষ্টবক্ৰ নামৰ ঋষিৰ দ্বাৰা অভিশপ্ত আছিল। অভিশাপৰ বাবে তেওঁ এক কুৎসিত, মাংসভোজী ৰাক্ষসলৈ পৰিৱৰ্তন হৈছিল। ৰাম আৰু লক্ষ্মণৰ সৈতে হোৱা এক সংঘৰ্ষত, দুই ভাতৃয়ে তেওঁৰ বাহু কাটি তেওঁৰ মৃতদেহ সৎকাৰ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি যায়। মৃত্যুৰ পিছত, কবন্ধই তেওঁৰ গন্ধৰ্ব ৰূপ পুনৰ ঘূৰাই পায় আৰু ৰামক ৰিশ্যামুখ পৰ্বতৰ দিশে যাবলৈ উপদেশ দিয়ে, য'ত নিৰ্বাসিত বান্দৰ-প্ৰধান সুগ্ৰীৱ লুকাই আছে। কবন্ধই ৰামক সুগ্ৰীৱৰ সৈতে মিত্ৰতা গঢ়ি তুলিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়ে, যি ৰামৰ পত্নী সীতাৰ সন্ধানত সহায় কৰিব। কবন্ধৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ কৰি, ৰামে সুগ্ৰীৱৰ সৈতে বন্ধুত্ব কৰে আৰু সীতাক তেওঁৰ সহায়ত উদ্ধাৰ কৰে।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
মনিয়া  বেহাৰৰ  তেল।               (মূলগীত)
কবন্ধ
সাহিত্যিক উৎস
কবন্ধৰ বিতং বিৱৰণ ৰামায়ণৰ তৃতীয় খণ্ড, অৰণ্যকাণ্ডৰ ৬৯-৭৩ সৰ্গত দেখা যায়। অৱশ্যে, ৰামায়ণৰ প্ৰথম খণ্ড বালকাণ্ডত কবন্ধৰ প্ৰথম উল্লেখ দেখা যায়, য'ত গোটেই কাহিনীটো সংক্ষিপ্ত ৰূপত উল্লেখ কৰা হৈছে।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
ওহো, ভাঙিও  নপৰে
কবন্ধ
সাহিত্যিক উৎস
কবন্ধৰ বিৱৰণ ৰামোপাখ্যানতো দেখা যায় – অৰণ্যপৰ্বৰ ৰামৰ কাহিনীৰ পুনৰাবৃত্তি – মহাভাৰতৰ তৃতীয় খণ্ড,! আৰু ইয়াৰ পৰিশিষ্ট হৰিবংশ, লগতে ৰামায়ণৰ পৰৱৰ্তী অভিযোজন যেনে কালিদাসৰ ৰঘুবংশ (চতুৰ্থৰ পৰা ষষ্ঠ শতিকাৰ মাজত ৰচিত), ভাট্টিৰ সপ্তম শতিকাৰ ৰচনা ভট্টিকাব্য, ভৱভূতিৰ অষ্টম শতিকাৰ নাটক মহাবীৰচৰিত, মুৰাৰী মিশ্ৰৰ দশম শতিকাৰ নাটক অনৰ্গৰাঘৱ, কামবানৰ দ্বাদশ শতিকাৰ কিতাপ কাম্ব ৰামায়ণ, অধ্যাত্ম ৰামায়ণ (অৰণ্যকাণ্ডৰ নৱম অধ্যায়, চতুৰ্দশ শতিকাৰ শেষৰ পৰা পঞ্চদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিলৈকে) ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ আৰু তুলসীদাসৰ ষোড়শ শতিকাৰ ৰামচৰিতমানস আদিটো কবন্ধৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
ওহো, ছিঙিও নপৰে
কবন্ধ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু অভিশাপ
ৰামায়ণত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি কবন্ধৰ জন্ম বিশ্ববাসু নামৰ গন্ধৰ্ব (মহাকাশীয় সংগীতজ্ঞ) হিচাপে হৈছিল। তেওঁ গন্ধৰ্ব শ্ৰী বিশ্ববাসু বা শ্ৰীৰ পুত্ৰ আছিল আৰু তেওঁক দনু বুলিও জনা গৈছিল। বিশ্ববসুৱে তপস্যা কৰি সৃষ্টিকৰ্তা-দেৱতা ব্ৰহ্মাৰ পৰা অমৰত্বৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ আশীৰ্বাদৰ বাবে অহংকাৰী হৈ পৰিছিল আৰু স্বৰ্গৰ দেৱ-ৰজা ইন্দ্ৰক আক্ৰমণ কৰিছিল। ইন্দ্ৰই তেওঁৰ মহাকাশীয় অস্ত্ৰ বজ্ৰ (বজ্ৰপাত) ব্যৱহাৰ কৰি বিশ্ববাসুৰ মূৰ আৰু উৰুবোৰ তেওঁৰ মূল শৰীৰলৈ লৈ যায়। বিশ্ববাসুৰ অনুৰোধত ইন্দ্ৰই তেওঁক খাদ্য খাব পৰাকৈ দুটা দীঘল বাহু আৰু পেটত এখন মুখ দিছিল। ইন্দ্ৰই লগতে এইটোও ব্যক্ত কৰিছিল যে যেতিয়া ৰামে তেওঁৰ বাহু কাটি পেলাব তেতিয়াই কবন্ধই তেওঁৰ মূল ৰূপ ঘূৰাই পাব।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
এনেহে তামুলপুৰীয়া  মেল কি
কবন্ধ
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু অভিশাপ
ৰামায়ণত লগতে কোৱা হৈছে যে- কবন্ধয় ক্ৰোঞ্চা অৰণ্যৰ ঋষি মাতঙ্গৰ আশ্ৰমৰ ওচৰত ঋষিবোৰক ভয় খুৱাই সময় অতিবাহিত কৰিছিল। এবাৰ, কবন্ধই ঋষি স্থূল শিৰাক আক্ৰমণ কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক অনন্তকালৰ বাবে তেওঁৰ ঘৃণনীয় ৰূপত থাকিব বুলি অভিশাপ দিছিল। কবন্ধৰ অনুৰোধৰ পিছত, ঋষিয়ে তেওঁৰ অভিশাপ হ্ৰাস কৰে আৰু কয় যে ৰাম আৰু লক্ষ্মণে তেওঁৰ বাহু ছিন্ন কৰাৰ পিছত কবন্ধ তেওঁৰ ৰূপৰ পৰা মুক্ত হ'ব। গতিকে কবন্ধই ৰামৰ আগমনৰ বাবে সেই অৰণ্যত অপেক্ষা কৰিছিল। এই কাহিনীটোক পৰৱৰ্তী সময়ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা বুলি সন্দেহ কৰা হয় কাৰণ ইয়াৰ উপস্থিতি মূল ৰামায়ণৰ সকলো সংস্কৰণ/অনুবাদত দেখা নাযায়।
অধ্যাত্ম ৰামায়ণে কয় যে কবন্ধ এজন গন্ধৰ্ব প্ৰধান আছিল, যাক ব্ৰহ্মাই অমৰত্বৰে আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁ "যৌৱন আৰু সৌন্দৰ্যৰ সুৰা পান কৰিছিল" আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আকৰ্ষণীয় ধুনীয়া ছোৱালীবোৰৰ সৈতে ঘূৰি ফুৰিছিল। এবাৰ, তেওঁ ঋষি অষ্টবক্ৰক দেখি হঁহাৰ বাবে অষ্টবক্ৰই তেওঁক ৰাক্ষস হ'বলৈ অভিশাপ দিছিল, অৱশ্যে ঋষিয়ে তেওঁক আশ্বাস দিছিল যে ৰামে তেওঁক অভিশাপৰ পৰা মুক্ত কৰিব। তাৰপিছটো অহংকাৰী, কবন্ধই এবাৰ ইন্দ্ৰক খেদি গৈছিল। ইন্দ্ৰখণ্ডৰ বাকী অংশবোৰে ৰামায়ণৰ কথাকে প্ৰতিফলিত কৰে।
মহাভাৰতত কোৱা হৈছে যে কবন্ধ তেওঁৰ পূৰ্বজীৱনত বিশ্ববাসু নামৰ গন্ধৰ্ব আছিল আৰু ব্ৰহ্মাই "ৰাক্ষস গৰ্ভৰ পৰা" জন্ম হোৱাৰ বাবে অভিশাপ দিছিল। মহাবীৰ-চৰিতে কবন্ধ প্ৰকৃততে শ্ৰীৰ পুত্ৰ দানু বুলি কৈছে। ভাট্টিকাব্যই স্পষ্টভাৱে কবন্ধৰ নাম উল্লেখ কৰা নাই। তেওঁক "এক ভয়ংকৰ ৰাক্ষস" হিচাপে পৰিচয় দিছে যি সদায় ভোকত আছিল আৰু দীঘল বাহুৰে সমৃদ্ধ আছিল।" পিছত, তেওঁক শ্ৰীৰ পুত্ৰ বুলি চিনাক্ত কৰা হয়, যাক এজন তপস্বীৰ দ্বাৰা অভিশাপ দিয়া হৈছিল। ৰামচৰীতমানসত কোৱা হৈছে যে হিন্দু পুৰাণত গৰম মেজাজৰ বাবে জনাজাত ঋষি দুৰ্বাসাই কবন্ধক অভিশাপ দিছিল।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
বাইহাঁত ও বোলে
কবন্ধ
অভিধা আৰু দৈত্য ৰূপ
মহাভাৰতত তেওঁক বৰ্ণনা কৰিছে: কবন্ধ "পৰ্বতৰ দৰে বিশাল, ক'লা ডাৱৰৰ দৰে বৰণ, তেওঁৰ গোটেই শৰীৰত জোঙাকৈ চুলি আছিল আৰু বজ্ৰপাতৰ দৰে ডাঙৰ কণ্ঠেৰে ভয়ংকৰ দেখাগৈছিল। তেওঁৰ পেট ঘূৰণীয়া আৰু হালধীয়া ৰঙৰ চকু আছিল, চকুৰে জুইৰ দৰে এক দৃষ্টি নিক্ষেপ হৈছিল। তেওঁ নিজৰ ডাঙৰ জিভাখন প্ৰকাণ্ড মুখৰ পৰা উলিয়াই কাষবোৰ চেলেকিলে এক অদ্ভুত ৰূপ প্ৰতিফলিত হয়।" ৰাময়ণটো কবন্ধৰ একেই বৰ্ণনা উপস্থাপন কৰা হৈছে। কবন্ধৰ বুকু বহল তথা মূৰ বা ডিঙি নাছিল। তেওঁৰ বুকুত মাত্ৰ এটা চকু আৰু পেটত এখন মুখ আছিল। তেওঁ তেওঁৰ চিকাৰক ওচৰলৈ টানি নিবলৈ তেওঁৰ দীঘল বাহুদুটা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। কবন্ধক প্ৰায়ে প্ৰকাণ্ড গছৰ ৰূপত দেখুওৱা হয়।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
ও হুৰে, ও হুৰে, ও হুৰে।
প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ
এটা প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ (Natural satellite) হৈছে এক জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক বস্তু যি গ্ৰহ বা বাওনা গ্ৰহ এটাক প্ৰদক্ষিণ কৰে (বা কেতিয়াবা আন এটা সৰু সৌৰজগতৰ বস্তুৰ)। ইংৰাজিত ইয়াক মুন (moon) বুলিও কয়।
কবন্ধ
অভিধা আৰু দৈত্য ৰূপ
অধ্যাত্মা ৰামায়ণত কোৱা হৈছে যে কবন্ধ এজন ভয়ংকৰ নৰখাদক আছিল আৰু তেওঁৰ বাহু আঠ মাইল দীঘল আছিল। তেওঁৰ বিশাল কান আৰু চকু বিহীন মুখখন তেওঁৰ পেটত আছিল – তেওঁৰ মূৰ বা ভৰি নাছিল।
প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ
সৌৰজগতত, ২০৫টা জ্ঞাত প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ থকা ছটা গ্ৰহউপগ্ৰহ প্ৰণালী আছে। আই.এ.ইউ.-তালিকাভুক্ত বাওনা গ্ৰহবোৰতো প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ আছে বুলি জনা গৈছে : প্লুটো, হাউমিয়া, মেকমেক, আৰু এৰিছ। ছেপ্টেম্বৰ ২০১৮ লৈকে, আন ৩৩৪টা সৰু গ্ৰহ আছে যাৰ প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ আছে বুলি জনা গৈছে। এটা গ্ৰহৰ ভৰ সাধাৰণতে ইয়াক প্ৰদক্ষিণ কৰা যিকোনো প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহৰ ভৰৰ কমেও ১০০০০ গুণ থাকে, একেদৰে ইয়াৰ ব্যাসো যথেষ্ট ডাঙৰ থাকে। পৃথিৱী-চন্দ্ৰ প্ৰণালী হৈছে সৌৰজগতৰ এক অনন্য ব্যতিক্ৰম; ৩,৪৭৪ কিমি (২,১৫৮ মাইল) ব্যাসৰ চন্দ্ৰ পৃথিৱীৰ ব্যাসৰ ০.২৭৩ গুণ। পৰৱৰ্তী সৰ্ববৃহৎ অনুপাত হৈছে ০.০৫৫ ত নেপচুন, ০.০৪৪ ত শনি, ০.০৩৮ ত বৃহস্পতি, আৰু ০.০৩১ ত ইউৰেনাচ। প্লেনেটইডৰ শ্ৰেণীৰ বাবে, সৌৰজগতত জনা জাত পাঁচটাৰ ভিতৰত, চাৰোনৰ অনুপাত সৰ্বাধিক, প্লুটোৰ ব্যাসৰ ০.৫২।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
প্ৰতিটো গীতৰ অন্তত আনুষংগিকভাৱে উক্ত গীতটোৰ শেষৰছোৱা জোৰা লগাই সমস্বৰে গাব লাগে। গোৱাৰ সময়ত কথাখিনি সকলোৱে মনত ৰাখিব লাগে।
কবন্ধ
কবন্ধ বধ
ৰাৱণে হৰণ কৰি নিয়া সীতাৰ সন্ধানত, ৰাম আৰু লক্ষ্মণ ক্ৰোঞ্চা অৰণ্যত উপস্থিত হৈছিল, য'ত কবন্ধ বাস কৰিছিল।
প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ
পৰিভাষা
প্ৰথম জ্ঞাত প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ আছিল চন্দ্ৰ, কিন্তু ১৫৪৩ চনত কোপাৰনিকছে ডি ৰিভলিউচনিবাছ অৰ্বিলিয়াম কোলেষ্টিয়াম প্ৰৱৰ্তন নকৰালৈকে ইয়াক "গ্ৰহ" বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ১৬১০ চনত গালীলীয় উপগ্ৰহ আৱিষ্কাৰ নোহোৱালৈকে এনে বস্তুবোৰক শ্ৰেণী বুলি উল্লেখ কৰাৰ কোনো সুযোগ নাছিল। গেলিলিঅ'ই তেওঁৰ আৱিষ্কাৰবোৰক Planetæ ("গ্ৰহ") বুলি উল্লেখ কৰিছিল, কিন্তু পিছলৈ আৱিষ্কাৰকাৰক সকলে প্ৰদক্ষিণ কৰা বস্তুবোৰৰ পৰা পৃথক কৰিবলৈ আন শব্দ বাছনি কৰিছিল।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
প্ৰতিটো গীতৰে দ্বিতীয় ফাকিৰ শাৰী দুটাৰ আৰম্ভণিত থকা ‘ওহো' শব্দটো সুৰব্যঞ্জক ধ্বনি মাথোন। তেনেদৰে প্ৰতিটো গীতৰ শেষতেই “আইহাঁত ও বোলে, বাইহাঁত ও বোলে, বাম্বোল, বাম্বোল পিটিব যাং। ও হুৰে, ও হুৰে, ও হুৰে” ফাকিটো সংযোজিত হয়। এই ফাকিটো মূল গীতৰ অংশ নহয়, সুৰব্যঞ্জক ধ্বনি মাথোন। তলত দুটিমান তামুলপুৰীয়া বাম্বোলপিটা গীত আগবঢ়ালো–
প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ
পৰিভাষা
কক্ষপথত থকা বস্তুবোৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ উপগ্ৰহ বা চেটেলাইট (satellite) শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰথমজন আছিল জাৰ্মান জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী জহান্স কেপলাৰ। তেখেতে তেখেতৰ পত্ৰিকা "নাৰাটিঅ ডি অবজাৰ্ভেটিছ এ চে কোৱাটুৰ আইঅ'ইছ চেটেলিটিবাছ এৰোনিবাছ" (Narratio de Observatis a se quatuor Iouis satellitibus erronibus; বৃহস্পতি পৰ্যবেক্ষণৰ চাৰিটা উপগ্ৰহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা)-ত ইয়াৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল। তেওঁ লেটিন শব্দ চেটেলৰ পৰা এই শব্দটো আহৰণ কৰিছিল, যাৰ অৰ্থ হৈছে "গাৰ্ড", "পৰিচাৰক", বা "সঙ্গী", কিয়নো উপগ্ৰহবোৰে তেওঁলোকৰ প্ৰাথমিক গ্ৰহৰ সৈতে যাত্ৰা কৰে।
হিলিয়াৰ হ্ৰদ
হিলিয়াৰ হ্ৰদ (Lake Hillier) হৈছে পশ্চিম অষ্ট্ৰেলিয়াৰ দক্ষিণ উপকূলত থকা এটা নিমখীয়া পানীৰ হ্ৰদ। গুলপীয়া ৰঙৰ বাবে ই বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। গোল্ডফিল্ড-এস্পেৰেন্স অঞ্চলৰ ৰেচাৰ্চে দ্বীপপুঞ্জ গঠন কৰা দ্বীপ আৰু আইলেটবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ মধ্য দ্বীপৰ কাষত এই হ্ৰদটো অৱস্থিত। এটা পাতল দীঘলীয়া পাৰে হ্ৰদটোক ভাৰত মহাসাগৰৰপৰা বিভাজন কৰিছে।
বিৱৰণ
হিলিয়াৰ হ্ৰদৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ৬০০ মিটাৰ (২,০০০ ফুট) আৰু প্ৰস্থ প্ৰায় ২৫০ মিটাৰ (৮২০ ফুট)। হ্ৰদটো এটা বালিৰ পাৰে, লগতে পেপাৰবাৰ্কৰ এক ঘন বনভূমি আৰু ইউকেলিপ্টাছ গছে আগুৰি আছে। গছ-গছনিৰে আবৃত বালিৰ টিলাৰ এটা ঠেক পটিয়ে ইয়াৰ উত্তৰ প্ৰান্তক মধ্য দ্বীপৰ উত্তৰ উপকূলৰ পৰা পৃথক কৰে। হ্ৰদটোৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য হৈছে ইয়াৰ গুলপীয়া, জীৱন্ত ৰং। এই জীৱন্ত ৰং স্থায়ী, আৰু পাত্ৰ এটাত পানী তুলি আনিলেও এই ৰং সলনি নহয়। ডুনালিলা চেলিনা নামৰ জীৱৰ উপস্থিতিৰ বাবে পানীৰ এই গুলপীয়া ৰংটো হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বায়’মলিকিউলাৰ ৰিচৰ্চ ফেচিলিটিজ (এ বি আৰ এফ) সংগঠনৰ অংশ দ্য এক্সট্ৰিম মাইক্ৰোবিয়ম প্ৰকল্পৰ অন্তৰ্গত মেটাজিনোমিক্স ৰিচাৰ্চ গ্ৰুপে (এম জি আৰ জি) ডুনালিলাৰ লগতে চেলিনিবেক্টৰ ৰুবাৰ, ডেক্লোৰোমোনাছ এৰোমেটা আৰু আৰ্কিয়াৰ কেইটামান প্ৰজাতি বিচাৰিবলৈ হ্ৰদটোৰ ওপৰত এটা মেটাজিনোমিক পৰীক্ষা কৰিছে।
প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ
পৰিভাষা
এনেদৰে গ্ৰহ এটাক প্ৰদক্ষিণ কৰা বস্তু এটাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰাৰ বাবে উপগ্ৰহ বা চেটেলাইট (satellite) শব্দটো স্বাভাৱিক হৈ পৰিছিল, কিয়নো ই "চন্দ্ৰ" বা moon শব্দটোৰ বিভ্ৰন্তি শেষ কৰিছিল। ১৯৫৭ চনত স্পুটনিক নামৰ কৃত্ৰিম বস্তুটোৰ উৎক্ষেপণে নতুন পৰিভাষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা সৃষ্টি কৰে। মানৱ-নিৰ্মিত উপগ্ৰহ (man-made satellite) আৰু কৃত্ৰিম চন্দ্ৰ (artificial moon) শব্দবোৰ অতি সোনকালে পৰিত্যাগ কৰি মাত্ৰ উপগ্ৰহ বা চেটেলাইট (satellite) বুলি কোৱা হৈছিল, আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে, শব্দটো মুখ্যতঃ মহাকাশত উৰি থকা কৃত্ৰিম বস্তুৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হৈ পৰিল – কেতিয়াবা, আনকি গ্ৰহ এটাৰ চাৰিওফালে কক্ষপথত নথকা বস্তুবোৰোকো চেটেলাইট (satellite) বুলি কোৱা হ’ল।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
(১)
হিলিয়াৰ হ্ৰদ
বুৰঞ্জী
সূত্ৰ অনুসৰি ফ্লিণ্ডাৰ্ছে পৰৱৰ্তী সময়ত মধ্য দ্বীপৰ পৰা অভিযানৰ প্ৰস্থানৰ আগতে ২০ মে’, ১৮০৩ তাৰিখে গ্ৰহণী বেমাৰত মৃত্যু হোৱা অনুসন্ধানকাৰী দলৰ এজন ক্ৰু সদস্য উইলিয়াম হিলিয়াৰৰ নামেৰে হ্ৰদটোৰ নামাকৰণ কৰে।
প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ
পৰিভাষা
অৰ্থৰ এই পৰিৱৰ্তনৰ বাবে, জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান আৰু কল্পকাহিনীৰ কামত সাধাৰণ অৰ্থত ব্যৱহাৰ হৈ থকা চন্দ্ৰ বা মুন (moon) শব্দটোৱে সন্মান ঘূৰাই পালে আৰু আনকি বৈজ্ঞানিক প্ৰবন্ধতো এতিয়া প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহৰ সৈতে মুন (moon) শব্দটো সাল-সলনি কৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেতিয়া পৃথিৱীৰ প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ চন্দ্ৰ আৰু এফালে আন গ্ৰহবোৰৰ প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ, আৰু আনফালে কৃত্ৰিম উপগ্ৰহৰ সৈতে বিভ্ৰান্তিৰ অস্পষ্টতা দুয়োটা আঁতৰ কৰাৰ প্ৰয়োজন হয়, তেতিয়া প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ ("কৃত্ৰিম"ৰ বিপৰীত অৰ্থ ৰূপে "প্ৰাকৃতিক") শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিভ্ৰান্তি এৰাই চলিবলৈ, পৃথিৱীৰ প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহৰ কথা উল্লেখ কৰোঁতে মুন (Moon) শব্দটোৰ প্ৰথম আখৰটো বৰফলাত লিখা হয়, আৰু আন প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহৰ কথা উল্লেখ কৰোঁতে সৰুফলাত মানে moon বুলি লিখা হয়।
হিলিয়াৰ হ্ৰদ
বুৰঞ্জী
উনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে হ্ৰদটো নিমখ খননৰ অধীনত আছিল। নিমখ খনন উদ্যোগটো "ব্যৱহাৰৰ বাবে সংগ্ৰহ কৰা নিমখ বিষাক্ত" বুলি ধৰা পৰা আদিকে ধৰি কেইবাটাও কাৰণত বিফল হোৱা বুলি জানিব পৰা গৈছে।
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
নিগনি এ কি আধাৰ খোৱা
প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ
উপগ্ৰহৰ সংজ্ঞা
"উপগ্ৰহ" বুলি গণ্য কৰাৰ বাবে আকাৰৰ সৰ্বনিম্ন সীমা নাই। সৌৰজগতৰ এটা গ্ৰহৰ চাৰিওফালে চিনাক্ত কৰিব পৰা নিৰ্দিষ্ট কক্ষপথ থকা প্ৰতিটো প্ৰাকৃতিক মহাকাশীয় বস্তু, কিছুমান মাত্ৰ এক-দুই কিলোমিটাৰ ব্যাসৰ সৰু বস্তুকো উপগ্ৰহ বুলি গণ্য কৰা হৈছে। কিন্তু শনিৰ আঙুঠিৰ ভিতৰত থকা আকাৰৰ এক দশমাংশ বস্তুবোৰক, যাক পোনপটীয়াকৈ পৰ্যবেক্ষণ কৰা হোৱা নাই, চন্দ্ৰবিন্দু (moonlets) বুলি কোৱা হৈছে। সৰু গ্ৰহাণু উপগ্ৰহ (গ্ৰহাণুৰ প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ), যেনে ডেক্টাইল, ইয়াকো চন্দ্ৰবিন্দু (moonlets) বুলি কোৱা হৈছে।
হিলিয়াৰ হ্ৰদ
পৰ্যটন
মৃত সাগৰৰ তুলনাত উচ্চ হাৰত নিমখ থকা স্বত্বেও, হিলিয়াৰ হ্ৰদ সাঁতুৰিব পৰাকৈ সুৰক্ষিত। অৱশ্যে, পশ্চিম অষ্ট্ৰেলিয়া পৰিৱেশ সংৰক্ষণ বিভাগৰ পূৰ্বৰ অনুমোদন অবিহনে ইয়াত সাঁতুৰিবলৈ অনুমতি দিয়া নহয়।
প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ
উপগ্ৰহৰ সংজ্ঞা
আকাৰৰ ওপৰৰ সীমাও অস্পষ্ট। দুটা কক্ষপথত থকা বস্তুক কেতিয়াবা প্ৰাথমিক আৰু উপগ্ৰহৰ সলনি দ্বৈত গ্ৰহ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। ৯০ এণ্টিঅ'পৰ দৰে গ্ৰহাণুবোৰক দ্বৈত গ্ৰহাণু বুলি গণ্য কৰা হৈছে।
কিছুমান লেখকে প্লুটো-চাৰন প্ৰণালীক এটা দ্বৈত (বাওনা) গ্ৰহ বুলি গণ্য কৰে। সাধাৰণতে প্ৰাকৃতিক উপগ্ৰহ বুলিলে এক জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক বস্তু বুলি ক’ব পাৰি যি আন এটা ডাঙৰ জ্যোতিৰ্বৈজ্ঞানিক বস্তু যি নক্ষত্ৰৰ সংজ্ঞাত নপৰে, তাৰ পৃষ্ঠৰ ওপৰত নিৰ্দিষ্ট কক্ষপথত মধ্যাকৰ্ষণ শক্তিৰে পৰস্পৰে বান্ধ খাই থাকি আবৰ্তন কৰি থাকে।
তথ্য সংগ্ৰহ
* শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
শহুৰে আইভা লাগছে
মূৰ দাঙি চোৱা ।
হিলিয়াৰ হ্ৰদ
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:পৰ্যটন
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
আহক বা নাহক নকৰং ভয়
লেটুং দাঙি দাঙি নাচিম মই ।
এক চৰিয়া কাৰে গুৰা
দুই চৰিয়া পানী
কি সুখে খাবি তই
বাপেৰ গোসাঁনী।
একবেলা কান্দে
মায়েকৰ ঘৰত যাবা নাপাই
টালি-টপলা বান্ধে কি
কবন্ধ
কবন্ধ বধ
হঠাতে, কবন্ধ তেওঁলোকৰ সন্মুখত উপস্থিত হয়। ৰাক্ষসটোৱে দুই ভাতৃৰ পথ অৱৰোধ কৰিছিল, তেওঁলোক বেলেগ পথ লৈ পলাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু অৱশেষত কবন্ধৰ দ্বাৰা ধৰা পৰে। কবন্ধৰ কবলত নিজকে অসহায় অনুভৱ কৰি লক্ষ্মণে ৰামক পলাই যাবলৈ আৰু সীতাক বিচাৰি উলিয়াবলৈ কয় আৰু তেওঁক ৰাক্ষসৰ প্ৰতি বলি হিচাপে এৰি যাবলৈ অনুৰোধ কৰে। ৰামে তেওঁক সান্ত্বনা দিয়ে। কবন্ধই ঘোষণা কৰিছিল যে তেওঁ অত্যন্ত ভোকত আছিল আৰু তেওঁলোকৰ পৰিচয় সুধিছিল যিয়ে তেওঁৰ ভোক দূৰ কৰাবলৈ বলি হিচাপে ধৰা দিছে। এই সময়ত, লক্ষ্মণে উপলব্ধি কৰিছিল যে ৰাক্ষসটোৰ শক্তি তেওঁৰ হাতত আছিল আৰু তেওঁলোকে ৰাক্ষসটোৰ হাত কাটি পেলাবলৈ পৰিকল্পনা কৰে। দুই ভাতৃৰ কথোপকথনত বিৰক্ত হৈ কবন্ধই দুয়োকে একেলগে খোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল আৰু তেওঁলোকক তেওঁৰ মুখৰ ওচৰলৈ টানি আনিছিল। ৰাম-লক্ষ্মণে তেওঁলোকৰ তৰোৱালৰে লগে লগে ৰাক্ষসটোৰ বাহু কাটি পেলালে, আৰু এক শক্তিশালী গৰ্জনৰে পৰি যায়।
পতিত কবন্ধই পুনৰ তেওঁক পৰাজিত কৰা দুই ভাতৃৰ পৰিচয় বিচাৰে। লক্ষ্মণে নিজৰ আৰু ৰামৰ পৰিচয় দিয়ে ৰাক্ষসটোকো তেওঁৰ পৰিচয় দিবলৈ কয়। কবন্ধই তেওঁৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰি ৰামাক তেওঁৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে আৰু তেওঁ সীতাৰ সন্ধানৰ বাবে যি পাৰে সহায় আগবঢ়াই, আৰু মৃত্যুবৰণ কৰে।
যদিও অন্যান্য অভিযোজনে ৰামায়ণৰ দৰে একেই কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে, এই ক্ষেত্ৰত মহাবীৰ-চৰিত এক উল্লেখযোগ্য ব্যতিক্ৰম। শ্ৰমনা নামৰ এগৰাকী মহিলা কবন্ধৰ কবলত ৰে আৰু তেওঁ সহায়ৰ আহ্বান জনাই চিঞৰিবলৈ ধৰে। দণ্ডকা অৰণ্যত ঘূৰি ফুৰাৰ সময়ত, ৰামে তেওঁৰ আহ্বান শুনে আৰু লক্ষ্মণক অনুসন্ধানৰ বাবে পঠিয়াই, লক্ষ্মণে কবন্ধক হত্যা কৰে আৰু শ্ৰমনাক ৰামৰ ওচৰলৈ লৈ যায়। শ্ৰমনাই ৰাৱণৰ ভাতৃ বিভীষণৰ বাৰ্তাবাহক হিচাপে পৰিচয় দিয়ে - যি ৰাৱণৰ বিৰুদ্ধে সুগ্ৰীৱৰ সৈতে মিলিত হৈছে। অনৰ্ঘৰাঘৱই মহাবীৰ-চৰিতৰ এই কাহিনীটোকে প্ৰতিফলিত কৰে, অৱশ্যে ইয়াত শ্ৰমনাৰ সলনি গুহ নামৰ এজন বন প্ৰধানক উল্লেখ কৰা হৈছে যি ৰাম-লক্ষ্মণক সুগ্ৰীৱৰ ওচৰলৈ লৈ যায়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ ৰাক্ষস
বাম্বোল পিটা উৎসৱ
বাম্বোল বাম্বোল পিটিব যাং (যাওঁ)
(২)
সিং জাতি কোকৰা
ছাগল জাতি ভোবৰা
বাৰী বাৰী চুৱাপাত খায়
বাৰী বাৰী চুৱাপাত খায়।
ওহো, ছাগাল বুলি নাজানলু
ওহো, মই ফৰমত মাৰিলো
লোকৰ ছাগাল খোৰাই খোৰাই যায় কি
আইহাঁত ও বোলে
তথ্য সংগ্ৰহ
২. সাহিত্যিক ত্ৰিদশ পাঠকৰ 'দৈনিক অসম' কাকতৰ ৮ ডিচেম্বৰ, ১৯৬৮ চন, সংখ্যাৰ দেওবৰীয়া আলোচনীত প্ৰকাশিত 'তামুলপুৰীয়া
চহাগীত বাম্বোলপিটা' শীৰ্ষক প্ৰবন্ধ লগতে ‘ত্ৰিদশ পাঠক ৰচনা সমগ্র’ গ্ৰন্থখনত সন্নিবিষ্ট বাম্বোলপিটা বিষয়ক প্ৰবন্ধসমূহ । শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
সাৰথি (চলচ্চিত্ৰ)
সাৰথি (Sarothi) ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া পৰিচালিত আৰু প্ৰযোজিত এখন অসমীয়া বোলছবি। ড॰ শইকীয়াই ছবিখন কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্যও লিখিছিল। ১৯৯১ চনত মুক্তি পোৱা ছবিখনে ৩৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া কাহিনীচিত্ৰ শিতানত ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰিছিল।
কাহিনী
নিৰঞ্জন দত্ত এজন চৰকাৰী কৰ্মচাৰী। দত্তৰ পৰিয়ালত পত্নী, ডেকা পুত্ৰ আৰু গাভৰু জীয়ৰী। বহু বছৰ চাকৰি কৰাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালটোৰ বাবে এটা ঘৰ নিৰ্মাণ কৰি আছে। ঘৰৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগেলগে দত্তৰ মূৰত নিজৰ বৈবাহিক জীৱন, বিশেষকৈ ঘৰটোৰ নক্সা সম্পৰ্কে পত্নী ল'ৰা-ছোৱালীহালৰ বিভিন্ন ইচ্ছা সংক্ৰান্তিয় চিন্তাবোৰ পাঘূৰণি খাবলৈ ধৰে। ঘৰটো তেওঁ পৰিয়ালৰ আটাইকেইজনৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰি আছে, অথচ তাৰ প্ৰতি কাৰো গুৰুত্ব নাই। নিজৰ নিজৰ কামত ব্যস্ত পৰিয়ালৰ কাৰোপৰা এই কঠিন সময়চোৱাত বিশেষ সহযোগিতা লাভ নকৰি তেওঁ অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰে। অতীতৰ বান্ধৱী নিৰ্মলাৰ কথা তেওঁৰ মনত পৰে। তেওঁৰ ভাব হয়, নিৰ্মলা যদি তেওঁৰ জীৱনসঙ্গী হ'লহেঁতেন, তেওঁক কিজানি বৰ্তমানৰ পত্নীতকৈ বেছি বুজি পালেহেঁতেন, বেছি সহযোগিতা আগবঢ়ালেহেঁতেন। এদিন সন্ধিয়া নিৰ্মাণস্থলীৰ পৰা উভতি গৈ ঘৰত জনালে যে আজি দিনটো তেওঁৰ একো নোখোৱাকৈ গ'ল। কাৰণ ঘৰৰ পৰা তেওঁলৈ দুপৰীয়াৰ আহাৰ নপঠিয়ালেই। তেতিয়া পত্নী, পুত্ৰ আৰু জীয়ৰীৰ মাজত আহাৰ পঠিয়াবলৈ পাহৰি যোৱা বাবে ইজনে সিজনৰ গালৈ দোষ থেলি তৰ্কত লিপ্ত হ'ল। কিন্তু দত্তই এইটো তেনেই সাধাৰণ কথা আৰু ইয়াৰ বাবে হূলস্থূল কৰিব নালাগে বুলি সামৰি থলে।
অভিনয় শিল্পী
সাৰথি ছবিখনৰ মূল ভূমিকা নিৰঞ্জন দত্তৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে অৰুণ নাথে। আন আন ভাওত আছিল মৃদুলা বৰুৱা (নিৰ্মালি), বিদ্যা ৰাও (দত্তৰ পত্নী), ডা° হেমেন বৰ্মণ, জয়ন্ত দাস, মিণ্টু বৰুৱা, মৌচুমী কাঠকটীয়া আদি।
বঁটা আৰু সন্মান
ছবিখনে ৩৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত (১৯৯২) আঞ্চলিক ভাষাৰ কথাছবি শিতানত অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি হিচাপে ৰজতকমল বঁটা লাভ কৰিছিল। ৰজতকমলৰ লগতে ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়ালৈ প্ৰযোজক ৰূপে বিশহাজাৰ টকা আৰু পৰিচালক ৰূপে দহহাজাৰ টকা নগদ ধন আগবঢ়োৱা হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পেনোৰামালৈ নিৰ্বাচিত অসমীয়া ছবি শ্ৰেণী:১৯৯০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
প্ৰভাস চন্দ্ৰ গোস্বামী
প্ৰভাস চন্দ্ৰ গোস্বামী (Prabhas Chandra Goswami) এগৰাকী অৰ্থনৈতিক বুৰঞ্জী সাহিত্যৰ লেখক হোৱাৰ লগতে এজন অধ্যাপক আছিল।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১১ডিচেম্বৰ, ১৯২২ চনত তেখেতৰ জন্ম হয়।
মৃত্যু
প্ৰভাস চন্দ্ৰ গোস্বামী ১৯৯২ চনৰ ৬ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰীত মৃত্যু হয়।
মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱস
মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱস (महाराष्ट्र दिन; Maharashtra Day) মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ এটা চৰকাৰী বন্ধৰ দিন। ১৯৬০ চনৰ ১ মে’ত বোম্বে প্ৰদেশ বিভাজন হৈ মাৰাঠাভাষী ৰাজ্য মহাৰাষ্ট্ৰ গঠন কৰা হৈছিল। এই দিনটোৰ সোঁৱৰণত মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱস পালন কৰা হয়। কুছকাৱাজ, বক্তৃতা বা অন্যান্য অনুষ্ঠানৰ যোদেগি এই দিৱস পালন কৰা হয়। ২০১১ চনত মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱসৰ সোণালী জয়ন্তী উদযাপন কৰা হৈছিল।
পৃষ্ঠভূমি
'ৰাজ্য পুনৰ্গঠন আইন, ১৯৫৬'ৰ আধাৰত ভাষাৰ ভিত্তিত ৰাজ্যসমূহৰ পুনৰ্গঠন হৈছিল। এই আইনৰ ভিত্তিতে মাৰাঠী, গুজৰাটী, কচ্চ আৰু কোংকণী ভাষাভাষী লোকৰ ৰাজ্য বোম্বে প্ৰদেশক বিভাজন কৰা দাবী উঠিছিল। সেই মৰ্মে ভাৰতৰ সংসদত ১৯৬০ৰ ২৫ এপ্ৰিলত 'বোম্বে পুনৰ্গঠন আইন, ১৯৬০' গৃহীত হয়। তাৰ মাত্ৰ কেইদিনমান পিছতে ১ মে’ত বোম্বে প্ৰদেশক বিভাজন কৰি মাৰাঠী আৰু কোংকণীভাষীৰ লোক সংখ্যাগৰিষ্ঠতা থকা অংশক লৈ মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু গুজৰাটী আৰু কচ্চভাষীৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা থকা অংশক লৈ গুজৰাট গঠন কৰা হয়।
=উদযাপন= প্ৰতি বছৰে মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে অধিসূচনা যোগে ১ মে’ৰ দিনটোক মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱস উপলক্ষে চৰকাৰী বন্ধৰ দিন হিচাপে ঘোষণা কৰে। এই অধিসূচনা সকলো ৰাজ্যিক আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এক্টিয়াৰভূক্ত শিক্ষানুষ্ঠান, কাৰ্যালয়, কোম্পানীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য। চৰকাৰীবাবে বিভিন্ন কাৰ্যক্ৰমৰ আয়োজন কৰা হয়। শিৱাজী পাৰ্কত এই উপলক্ষে এটা পেৰেড অনুষ্ঠিত হয়। এই দিনটোত ৰাজ্যখনত বিদেশীসকলক বাদ দি কোনো ভাৰতীয়কে সুৰা বিক্ৰি নিষিদ্ধ।
২০০৩ চনৰ ১ মে’ৰ দিনটোতে মাৰাঠী ৱিকিপিডিয়াৰ জন্ম হৈছিল।
২০১১ চনৰ ১ মে'ত মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱসৰ সোণালী জয়ন্তী পালন কৰা হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ শ্ৰেণী:মহাৰাষ্ট্ৰ
শ্ৰী মহিলা গৃহ উদ্যোগ লিজ্জত পাপড়
শ্ৰী মহিলা গৃহ উদ্যোগ লিজ্জত পাপড় (Shri Mahila Griha Udyog Lijjat Papad) দ্ৰুতগতিত সম্প্ৰসাৰিত বিভিন্ন উপভোক্তা সামগ্ৰীৰ উৎপাদনৰ সৈতে জড়িত মহিলা সমবায়; যাৰ জনপ্ৰিয় নাম লিজ্জত। সংস্থাটোৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে মহিলাসকলক কৰ্মসংস্থাপনৰ সুবিধা প্ৰদান কৰি সবলীকৰণ কৰা। ১৯৫৯ চনত মুম্বাইৰ সাতগৰাকী গুজৰাটী মহিলাৰ দ্বাৰা ৮০টকা মূলধনেৰে (আজিৰ হিচাপত ৮০ আমেৰিকান ডলাৰ)  আৰম্ভ কৰা এই সংস্থাটোৰ বাৰ্ষিক ব্যৱসায় ২০১৯ চনত ১৬০০ কোটি টকাতকৈ অধিক। ই সমগ্ৰ দেশৰ ৪৫,০০০ (২০২১ চনৰ হিচাপ মতে) মহিলাক কৰ্মসংস্থাপন প্ৰদান কৰে।
চহৰ অঞ্চলত কুটিৰ উদ্যোগ হিচাপে লিজ্জতৰ আৰম্ভণি হৈছিল যদিও পিছলৈ ই গ্ৰাম্য অঞ্চললৈ বিয়পি পৰে। নাৰী সবলীকৰণৰ সৈতে চিহ্নিত কৰা এই সংস্থাটোক মহিলাসকলৰ উদ্যোগীকৰণৰ এক উল্লেখযোগ্য পদক্ষেপ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। সমগ্ৰ ভাৰতত ৪৫,০০০ লিজ্জতৰ ভগ্নী প্ৰকল্পই একে সোৱাদ আৰু মানদণ্ডৰ ৪.৫ বিলিয়ন পাপড় তৈয়াৰ কৰে।
ইতিহাস
মুম্বাইৰ সাতগৰাকী গুজৰাটী মহিলাই লিজ্জত আৰম্ভ কৰিছিল। এই মহিলা কেইগৰাকী গিৰগাওঁৰ পাঁচটা অট্টালিকাৰ লোহানা নিবাসত বাস কৰিছিল। তেওঁলোকে নিজৰ একমাত্ৰ দক্ষতা অৰ্থাৎ ৰন্ধনবিদ্যাৰ সু-ব্যৱহাৰ কৰি এক বহনক্ষম জীৱিকা সৃষ্টিৰ বাবে এটা উদ্যোগ আৰম্ভ কৰিব বিচাৰিছিল। এই সাতগৰাকী মহিলা হৈছে যশৱন্তীবেন যমনাদাস পোপট,পাৰ্বতীবেন ৰামদাস থোদানি, উজামবেন নৰনদাস কুন্দলিয়া, ভানুবেন এন. টান্না, লাগুবেন অমৃতলাল গোকানি, জয়াবেন ভি. বিথালনী আৰু দিৱালীবেন লুক্কা।
মহিলাসকলে চাৰ্ভেণ্টছ অফ ইণ্ডিয়া ছ’চাইটিৰ সদস্য তথা সমাজকৰ্মী ছগনলাল কৰমসী পাৰেখৰ পৰা ৮০ টকা ঋণ লৈছিল। তেওঁলোকে এজন লক্ষ্মীদাস ভাই নামৰ লোকচানত চলি থকা পাপড় নিৰ্মাণৰ উদ্যোগ এটা ক্ৰয় কৰি লয়। ১৯৫৯ চনৰ ১৫ মাৰ্চত তেওঁলোকে নিজৰ অট্টালিকাৰ টেৰেচত গোট খাই ৪টা পেকেট পাপড়েৰে উৎপাদন আৰম্ভ কৰে। ভূলেশ্বৰৰ এজন চিনাকি বেপাৰীৰ যোগেদি তেওঁলোকৰ উৎপাদিত সামগ্ৰীখিনি বিক্ৰী কৰিবলৈ ধৰিলে। আৰম্ভণিৰে পৰাই মহিলাসকলে সিদ্ধান্ত লৈছিল যে সংস্থাটোৱে লোকচান হ'লেও তেওঁলোকে অনুদান বা সহায় বিচাৰি কাৰো ওচৰলৈ নাযায়।
ছগনলাল পাৰেখ, যাৰ জনপ্ৰিয়ভাবে চাগনবাপা নামেৰে পৰিচিত আছিল, তেওঁ এই উদ্যোগী মহিলাসকলৰ পথ প্ৰদৰ্শক হৈ পৰিছিল। প্ৰথম অৱস্থাত মহিলাসকলে দুটা ভিন্ন মানৰ পাপড় বনাইছিল; কম গুণমানৰটো কম দামত বিক্ৰী কৰিবলৈ। চাগনবাপাই তেওঁলোকক এটা মানকৰ পাপড় বনাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল আৰু গুণগত মানৰ ক্ষেত্ৰত কেতিয়াও আপোচ কৰিবলৈ হাক দিছিল। তেওঁ ব্যৱসায়িক উদ্যোগ হিচাপে চলোৱা আৰু সঠিক হিচাপ ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।
লিজ্জতৰ সমবায় সংস্থা হিচাপে সম্প্ৰসাৰণ ঘটিল। প্ৰথম অৱস্থাত তাত কম বয়সীয়া ছোৱালীয়েও যোগদান কৰিব পাৰিছিল যদিও পিছলৈ ওঠৰ বছৰ প্ৰৱেশৰ নূন্যতম বয়স হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল। তিনিমাহৰ ভিতৰতে পাপড় তৈয়াৰ কৰা মহিলাৰ সংখ্যা প্ৰায় ২৫ গৰাকী হয়গৈ। কম সময়ৰ ভিতৰত মহিলাসকলে ব্যৱসায়ৰ বাবে আৰু বাচন-বৰ্তন, আলমাৰী, চৌকা আদি কিছুমান সঁজুলি কিনে। প্ৰথম বছৰত সংস্থাটোৰ বাৰ্ষিক বিক্ৰী আছিল ৬১৯৬ টকা। ভঙা পাপড়বোৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ মাজত বিতৰণ কৰি দিছিল।
ৰপ্তানি
ভাৰতৰ ১৭খন ৰাজ্যৰ ৮২টা শাখাৰ যোগেদি সমগ্ৰ দেশতে লিজ্জত পাপড়ৰ ব্যৱসায় চলি আছে। বৰ্তমান লিজ্জতে মাৰ্চেণ্ট এক্সপ’ৰ্টাৰৰ সহায়ত নিজৰ সামগ্ৰী ৰপ্তানি কৰে। তেওঁলোকে নিজৰ সামগ্ৰী আমেৰিকা, যুক্তৰাজ্য, ফ্ৰান্স, জাৰ্মানী, ইটালী, মধ্যপ্ৰাচ্যৰ দেশ, থাইলেণ্ড, ছিংগাপুৰ, হংকং (চীন), নেদাৰলেণ্ড, জাপান, কানাডা, অষ্ট্ৰেলিয়া, দক্ষিণ আফ্ৰিকাকে ধৰি ২৫খনৰো অধিক দেশলৈ ৰপ্তানি কৰে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সংগঠন শ্ৰেণী:উদ্যোগ
সোণকোষ নদী
সোণকোষ বা গদাধৰ বা স্বৰ্ণকোষ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ উত্তৰবাহিনী উপনৈ। ইয়াৰ উদ্ভৱ উত্তৰ ভূটানত। ই ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদত লগ লাগিছে। ভূটানত ইয়াৰ নাম পুনাৎসাংগ ছ্যূ। ইয়াৰ দুটা মুখ্য উপনৈ ফ ছ্যু আৰু ম ছ্যু ভূটানৰ পোনাখাত মিলিত হৈছে। এই দুই নদী লগ হোৱা পোনাখা ভুটানৰ অন্যতম ধুনীয়া ভূটানী স্থাপত্যশৈলীৰ জং। এই জং ভুটানৰ ড্ৰাটচাং লেহেটচঙৰ শীতকালৰ বাসগৃহ। ভূটানৰ পৰা ভাৰতত সোমাই ই অসম আৰু পশ্চিম বংগ ৰাজ্যৰ প্ৰাকৃতিক সীমা সৃষ্টি কৰিছে।
বৰ্হি সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ নদী
তথ্য প্ৰযুক্তি আইন ২০০০
তথ্য প্ৰযুক্তি আইন, ২০০০ (Information Technology Act, 2000; চমু নাম ITA-2000, বা the IT Act) হ’ল ভাৰতীয় সংসদৰ এখন আইন (২০২০ চনৰ ২১ নং নথি) যিখনে ২০০০ চনৰ ১৭ অক্টোবৰৰ পৰা কাৰ্যকৰী হয়। ই চাইবাৰ ক্ৰাইম আৰু ইলেকট্ৰনিক বাণিজ্যৰ লেনদেনৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা ভাৰতৰ প্ৰাথমিক আইন।
পটভূমি
আন্তৰ্জাতিক বাণিজ্য আইন সম্পৰ্কীয় যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ আয়োগটোৱে ১৯৯৬ চনত ইলেক্ট্ৰনিক বাণিজ্যৰ ওপৰত এখন আদৰ্শ আইন (Model Law) যুগুত কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সাধাৰণ পৰিষদে ১৯৯৭ চনৰ ৩০ জানুৱাৰী তাৰিখে প্ৰস্তাৱ (Resolution) নং ৫১/১৬২ ৰ জৰিয়তে ইয়াৰ সদস্যভুক্ত ৰাষ্ট্ৰসমূহে তথাকথিত আদৰ্শ আইনখনক সংশোধিত আকাৰত বলবৎকৰণত অনুকূল বিবেচনা কৰে। আদৰ্শ আইনখনে ইলেক্ট্ৰনিক যোগাযোগ ব্যৱস্থা লগতে কাগজ সৰ্বস্ব যোগাযোগ পদ্ধতি প্ৰয়োগকাৰীসকলক সুষম আইনী প্ৰতিৰক্ষা প্ৰদানত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। ভাৰত চৰকাৰেও ইয়াৰ আন্তৰ্জাতিক দায়বদ্ধতা ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়াৰ উদ্দেশ্যে ২০০০ চনত প্ৰযুক্তি সম্পৰ্কীয় এখন আইন বলবৎ কৰে, যাক তথ্য প্ৰযুক্তি আইন ২০০০ বুলি জনা যায়।
এই তথ্য প্ৰযুক্তি বিলখন ২০০০ চনৰ বাজেট অধিবেশনত সন্মতি পাইছিল আৰু ৰাষ্ট্ৰপতি কে.আৰ. নাৰায়ণনৰ দ্বাৰা ২০০০ চনৰ ৯ মেত স্বাক্ষৰিত হৈছিল। বিলখন তৎকালীন তথ্য প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰী প্ৰমোদ মহাজনৰ নেতৃত্বত এটি দলৰ কৰ্মকৰ্তাৰ দ্বাৰা চূড়ান্ত কৰা হৈছিল।
সংক্ষেপ
তথ্য প্ৰযুক্তি আইনত ৪টা অনুচ্ছেদ, ১৩টা অধ্যায় আৰু ৯৪টা ধাৰা সন্নিৱিষ্ট হৈ আছে। এই আইনখন সমগ্ৰ ভাৰততে প্ৰযোজ্য। কোনো অপৰাধ যদি ভাৰতৰ অৱস্থিতত কোনো কম্পিউটাৰ বা নেটৱৰ্কৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে, তেন্তে অন্যান্য জাতীয়তাৰ ব্যক্তিকো এই আইনৰ জৰিয়তে আটক কৰিব পাৰিব।
এই আইনত বিভিন্ন সংশোধনেৰে ৪টা অনুচ্ছেদ সংযোজিত কৰা হৈছে-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ আইন
তাৰকাৰাজ্য
তাৰকাৰাজ্য (Galaxy) হৈছে মহাকৰ্ষণ শক্তিৰ দ্বাৰা আবদ্ধ এটি অতি বৃহৎ সুশৃঙ্খল ব্যৱস্থা যি তৰা, আন্তঃনাক্ষত্ৰিক গেছ আৰু ধূলিকণা, প্লাজমা তথা প্ৰচুৰ পৰিমাণে অদৃশ্য বস্তুৰ (কৃষ্ণ পদাৰ্থ) দ্বাৰা গঠিত। এক আদৰ্শ তাৰকাৰাজ্যত ১০ নিযুতৰ পৰা ১০ লাখ নিযুত পৰ্যন্ত তৰা থাকে যিবোৰ সকলো এক সাধাৰণ মহাকৰ্ষণীয় কেন্দ্ৰৰ চাৰিওফালে ঘূৰ্ণীয়মান। একক তৰাৰ উপৰিও তাৰকাৰাজ্যত বহুতৰা ব্যৱস্থা, তাৰকামণ্ডল আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ নীহাৰিকা থাকে। অধিকাংশ তাৰকাৰাজ্যৰ ব্যাস কেইবাশ আলোকবৰ্ষৰ পৰা কেইবা হাজাৰ আলোকবৰ্ষ পৰ্যন্ত আৰু ইহঁতৰ মধ্যবৰ্তী দূৰত্ব নিযুত আলোকবৰ্ষ পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে।
তাৰকাৰাজ্যৰ শতকৰা ৯০ ভাগ ভৰৰ বাবে কৃষ্ণ পদাৰ্থক দায়ী কৰা হয় যদিও ইয়াৰ অস্তিত্ব আৰু গঠন সম্পৰ্কে অনেক অনিশ্চয়তা আছে। তাৰকাৰাজ্যৰ অভ্যন্তৰত অতিবৃহৎ কৃষ্ণগহ্বৰৰ অস্তিত্বৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। আন্তঃতাৰকাৰাজ্যৰ স্থান পাতল প্লাজমাৰ দ্বাৰা পূৰ্ণ। বৰ্তমানলৈকে প্ৰায় ১০ হেজাৰ নিযুততকৈও অধিক তাৰকাৰাজ্য পৰ্যবেক্ষণ কৰা হৈছে।
শ্ৰেণীবিভাজন
উপবৃত্তাকাৰ তাৰকাৰাজ্যসমূহ প্ৰায় গোলাকাৰ নাইবা ৰাগ্‌বী বলৰ দলে উপবৃত্তাকাৰ। নক্ষত্ৰবোৰৰ সৰহভাগ ৰঙা আৰু সৰ্পিল তাৰকাৰাজ্যৰ নক্ষত্ৰসমূহতকৈ পুৰণি। গোটেই তাৰকাৰাজ্যখন একেলগে আৱৰ্তন নকৰে যদিও, নক্ষত্ৰবোৰ ইয়াৰ কেন্দ্ৰৰ চাৰিওফালে দীৰ্ঘাকৃতি কক্ষপথত আৱৰ্তন কৰি থাকে।
সৰ্পিল তাৰকাৰাজ্যৰ কেন্দ্ৰীয় অংশ ঘূৰণীয়া থালিৰ দৰে। যিবোৰৰ কেন্দ্ৰীয় অংশ বেলুনৰ দৰে বা সৰু দণ্ডৰ দৰে সেইবোৰক দণ্ডযুক্ত সৰ্পিল তাৰকাৰাজ্য (Barred spiral galaxy) বুলি কোৱা হয়। হাতীপটি এক দণ্ডযুক্ত সৰ্পিল তাৰকাৰাজ্য। সৰ্পিল তাৰকাৰাজ্যৰ কেন্দ্ৰৰ পৰা পকোৱা স্প্ৰীঙৰ দৰে কেইবাটাও গেছ, ধূলিকণ আৰু নক্ষত্ৰৰে গঠিত বাহু ওলাই অহা যেন দেখিবলৈ পোৱা যায়। গতিকে সৰ্পিল তাৰকাৰাজ্য দেখাত কেইবাটাও উজ্জ্বল বাহুযুক্ত সমতল চকাৰ দৰে। ইয়াৰ নক্ষত্ৰবোৰও উজ্জ্বল। বাহুবোৰত থকা গেছ আৰু ধূলিকণ গোট খাই নতুন নতুন নক্ষত্ৰৰ জন্ম হয়। এইবোৰ তাৰকাৰাজ্য ইয়াৰ অক্ষদণ্ডৰ চাৰিওফালে আৱৰ্তন কৰে। দূৰৱৰ্তী নক্ষত্ৰবোৰৰ তুলনাত কেন্দ্ৰীয় অক্ষৰ ওচৰৰ নক্ষত্ৰবোৰৰ ঘূৰ্ণনবেগ বেছি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান
মোৰ ঘোঁ‌ৰাৰ দুৰন্ত গতি
মোৰ ঘোঁ‌ৰাৰ দুৰন্ত গতি (The Horse from Heaven) ১৫ মিনিটৰ এখন অসমীয়া চুটি ছবি। ছবিখনৰ পৰিচালনা আৰু চিত্ৰনাট্য মহৰ্ষি তুহিন কাশ্যপৰ। ছবিখন বেংগালুৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ ভাৰতীয় ছবিৰ প্ৰতিযোগিতাত শ্ৰেষ্ঠ চুটি ছবি হিচাপে বিবেচিত হয়। ইয়াৰ পিছতেই ই অস্কাৰলৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰে। অতুল পাচনীয়ে ছবিখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। এই ছবিখনেই অস্কাৰত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলগীয়া প্ৰথমখন অসমীয়া চুটি ছবি।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ শ্ৰেণী:চুটি ছবি
জুহি চাওলা
জুহি চাওলা (Juhi Chawla; জন্ম: ১৩ নৱেম্বৰ, ১৯৬৭) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, ছবি প্ৰযোজক আৰু উদ্যোগী৷ ১৯৮৪ চনত অনুষ্ঠিত হোৱা ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াৰ খিতাপ দখল কৰি জুহি চাওলাই আশীৰ দশকৰ শেষৰফালে হিন্দী ছবিজগতৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত তাৰকা হিচাপে স্ব-প্ৰতিষ্ঠিত হয়৷ কমিক-টাইমিং আৰু প্ৰাণোচ্চল চিনেমেটিক উপস্থিতিৰ বাবে জনাজাত জুহি চাওলাই এঘাৰটা ফিল্মফেয়াৰ মনোনয়ন লাভ কৰিছে আৰু দুটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ জয় কৰিছে৷
১৯৮৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত হিন্দী ছবি "ছুলটানত"ৰ জৰিয়তে চাওলাই হিন্দী ছবিৰ জগতত পদাৰ্পণ কৰে৷ তাৰ ঠিক দুবছৰৰ পাছতেই জুহী চাওলাই অভিনয় কৰা উল্লেখযোগ্য ছবি কয়ামট সে কয়ামট টক মুক্তি হয়৷ এইখন ছবি জুহি চাওলাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ টাৰ্ণি পইণ্ট হিচাপে বিবেচিত হয়৷ ছবিখনৰ জৰিয়তে তেখেতে ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতাৰ সন্মান লাভ কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত জুহিয়ে লুটেৰে (১৯৯৩), আইনা (১৯৯৩), ডৰ (১৯৯৩), হাম হ্যেয় ৰাহী প্যাৰ কে (১৯৯৩) আদিৰ দৰে জনপ্ৰিয় ছবিত অভিনয় কৰি দৰ্শকৰ পৰা প্ৰশংসা আৰু সমাদৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ হাম হ্যে ৰাহী প্যাৰ কেৰ জৰিয়তে জুহিয়ে ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান লাভ কৰে৷ ইয়েছ বছ, মিষ্টাৰ এণ্ড মিছেছ খিলাড়ী, ইশ্বক জুহি চাওলাই অভিনয় কৰা আন দুখনমান উল্লেখনীয় ছবি৷
২০০৫ চনত জুহি চাওলাই স্বতন্ত্ৰভাৱে নিৰ্মাণ কৰা কলাত্মক ছবিৰ অভিনয়ত গুৰুত্ব দিয়ে৷ ঝংকাৰ বিটছ (২০০৩), তিন দিৱাৰে (২০০৩), মাই ব্ৰাডাৰ নিখিল (২০০৫), গোলাব গেং (২০১৪) তাৰে মাজৰ কেইখনমান৷ ইয়াৰ উপৰি জুহিয়ে পাঞ্জাৱী ভাষাৰ একাধিক ছবিতো অভিনয় কৰে৷ তাৰে ভিতৰত শ্বহীদ উধাম সিং (২০০০) নামৰ আত্মজীৱনীমূলক ছবিখন অন্যতম৷
স্বামী জয় মেহতা, আৰু তাৰকা অভিনেতা শ্বাহৰুখ খানৰ লগত লগ হৈ জুহিয়ে ইণ্ডিয়ান প্ৰিমিয়াৰ লীগত কলকাতা নাইট ৰাইডাৰ্ছ নামৰ দলটোৰ স্বত্বাধিকাৰী হয়৷ খানৰ লগত তেখেতে "ড্ৰিমছ আনলিমিটেড" নামৰ প্ৰযোজনা গোষ্ঠীটোও আৰম্ভণি কৰিছে৷ তেওঁলোকে এতিয়ালৈকে তিনিখন ছবি প্ৰযোজনা কৰিছে৷
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৬৭ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত হাৰিয়ানাৰ আম্বালাৰ জুহি চাওলাৰ জন্ম হয়৷ তেখেতৰ পিতৃ ভাৰতীয় ৰাজহ সেৱাৰ বিষয়া আছিল৷ মু্ম্বাইস্থিত ফৰ্ট কনভেণ্ট স্কুলৰ পৰা জুহি চাওলাই স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে মুম্বাইৰ ছাইডেনহাম কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লয়৷ ১৯৮৪ চনত, জুহি চাওলা ফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়াৰ বিজয়ী হিচাপে ঘোষিত হয়৷ সেই বছৰতে অনুষ্ঠিত হোৱা ব্ৰহ্মাণ্ডসুন্দৰীৰ প্ৰতিযোগিতাতো জুহিয়ে শ্ৰেষ্ঠ সাজসজ্জাৰ বাবে বঁটা লাভ কৰে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
মীৰাবেন
মীৰাবেন (Mirabehn; জন্ম:মেডেলিন শ্লেড; ২২ নৱেম্বৰ ১৮৯২ - ২০ জুলাই ১৯৮২) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সমাজকৰ্মী আৰু পৰিৱেশবিদ। তেওঁ ১৯২০ৰ দশকত মহাত্মা গান্ধীৰ সৈতে থাকিবলৈ আৰু কাম কৰিবলৈ ইংলেণ্ডৰ গৃহ ত্যাগ কৰিছিল। তেওঁ নিজৰ জীৱন মানৱ বিকাশ আৰু গান্ধীৰ নীতিৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে উৎসৰ্গিত কৰিছিল। তেওঁ ব্ৰিটিছ বিষয়া ৰিয়াৰ-এডমিৰেল ছাৰ এডমণ্ডশ্লেডৰ কন্যা আছিল। তেওঁ চিপকো আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত আছিল। ১৯৮১ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে দেশৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মবিভূষণ প্ৰদান কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৯২ চনৰ ২২ নৱেম্বৰ তাৰিখে এক ব্ৰিটিছ পৰিয়ালত মীৰাবেনৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ ছাৰ এডমণ্ড শ্লেড ব্ৰিটিছ নৌবাহিনী ৰয়েল নেভিৰ এজন বিষয়া আছিল। তেওঁক প্ৰথমতে ইষ্ট ইণ্ডিজ স্কোয়াড্ৰনৰ কমাণ্ডাৰ-ইন-চীফ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল আৰু পিছলৈ নেভেল ইণ্টেলিজেঞ্চ ডিভিজনৰ সঞ্চালক পদ লাভ কৰিছিল। মীৰাবেন শৈশৱৰ বেছিভাগ সময় তেওঁৰ ককাদেউতাকৰ সৈতে অতিবাহিত কৰিছিল। মীৰাৰ ককাদেউতাক এজন সমৃদ্ধশালী ব্যক্তি আছিল। মীৰা সৰুৰে পৰাই এজন প্ৰকৃতি আৰু পশুপ্ৰেমী আছিল।
তেওঁ ভিয়েনা আৰু জাৰ্মানী ভ্ৰমণ কৰি বিথোভেন বাস কৰা আৰু সংগীত ৰচনা কৰা ঠাইবোৰ চাবলৈ গৈছিল। মীৰাবেনে তেওঁৰ ওপৰত বিস্তৃতভাৱে অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ বিথোভেনৰ ওপৰত ৰোমেন ৰোলাণ্ডৰ কিতাপ পঢ়িছিল আৰু পিছত ভিলেনিউভত তেওঁক লগ পাইছিল। এই বৈঠকত ৰোলাণ্ডে তেওঁৰ 'মহাত্মা গান্ধী' নামৰ এখন নতুন কিতাপৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰে যিখন তেওঁ তেতিয়া পঢ়া নাছিল। ৰোলেণ্ডে গান্ধীক আন এজন যীচু খ্ৰীষ্ট আৰু বিংশ শতিকাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তি হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছিল। ইংলেণ্ডলৈ উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ ৰোলাণ্ডৰ গান্ধীৰ জীৱনী পঢ়িছিল আৰু কিতাপখনে তেওঁক মহাত্মাৰ শিষ্য হ'বলৈ সৈমান কৰিছিল। তেওঁ গান্ধীক চিঠি লিখিছিল আৰু তেওঁৰ সৈতে সাবৰমতী আশ্ৰমত থাকিব পাৰিবনে নে নাই সুধিছিল। গান্ধীয়ে উত্তৰত তেওঁক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল কিন্তু লগতে আশ্ৰমৰ আৱাসীসকলৰ অনুশাসনৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিছিল। সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পিছত তেওঁ নিৰামিষভোজন, যঁতৰত সূতা কটা আৰু তীক্ষ্ণতাবাদকে ধৰি ভাৰতত এজন তপস্বীৰ জীৱনৰ সকলো প্ৰয়োজনীয় শিক্ষাৰে নিজকে প্ৰশিক্ষণ দিছিল। একে বছৰে তেওঁ ইংলেণ্ডত ইয়ং ইণ্ডিয়াৰ সদস্যতা লৈছিল আৰু পেৰিছত তেওঁৰ কিছু সময় শ্ৰীমদ্ভগৱতগীতা আৰু ফৰাচী ভাষাৰ ঋকবেদ পঢ়ি সময় অতিবাহিত কৰিছিল।
ভাৰতত জীৱন আৰু স্বাধীনতা আন্দোলনত ভূমিকা
মীৰাবেন গান্ধী আৰু আনসকলৰ সৈতে ১৯৩১ চনত লণ্ডনত ৰাউণ্ড টেবল কনফাৰেন্স বা ঘূৰণীয়া মেজমেললৈ গৈছিল। লণ্ডনৰ পৰা উভতি আহোঁতে মীৰাবেন আৰু গান্ধীয়ে এসপ্তাহৰ বাবে ৰোলাণ্ড ভ্ৰমণ কৰিছিল। ৰোলাণ্ডে মীৰাবেনক বিথোভেনৰ ওপৰত এখন কিতাপ দিছিল যিখন তেওঁ ভাৰতত থাকোঁতে লিখিছিল। ১৯৬০ চনত কিতাপখন তেওঁ পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগে লগে অষ্ট্ৰিয়ালৈ যাবলৈ আৰু বিথোভেনৰ সংগীতৰ দেশত তেওঁৰ জীৱনৰ বাকীছোৱা দিনবোৰ কটাবলৈ সৈমান হয়। ১৯৩১ চনত অসহযোগ আন্দোলন আৰম্ভ হোৱাৰ ফলত তেওঁ আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰে। ইয়াৰ বাবে তেওঁ ১৯৩২-৩৩ চনত কাৰাবাস খাটিব লগীয়া হৈছিল।
ভাৰতৰ গোচৰত অনুৰোধ কৰিবলৈ তেওঁ ডেভিদ লয়ড জৰ্জ, জেনেৰেল স্মাটছ আৰু উইনষ্টন চাৰ্চিলৰ সৈতে বিদেশলৈ গৈছিল আৰু আমেৰিকা ভ্ৰমণ কৰিছিল। ইয়াত তেওঁ শ্ৰীমতী ৰুজভেল্টক হোৱাইট হাউচত লগ পাইছিল। মীৰাবেনে সেৱাগ্ৰাম আশ্ৰম স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰতো সক্ৰিয় আগ্ৰহ লৈছিল আৰু ১৯৪২ চনৰ আৰম্ভণিতে যিকোনো সম্ভাৱ্য জাপানী আক্ৰমণ অহিংসভাৱে প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ উৰিষ্যাৰ লোকসকলৰ মাজত কাম কৰিছিল। ১৯৪২ চনৰ আগষ্টৰ পৰা ১৯৪৪ চনৰ মে' মাহলৈ পুনেৰ আগা খান প্ৰাসাদত তেওঁক গান্ধীৰ সৈতে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল আৰু আটক কৰা হৈছিল য'ত তেওঁ মহাদেৱ দেশাই আৰু কস্তুৰবা গান্ধীৰ মৃত্যু হৈছিল। তেওঁ চিমলা সন্মিলন আৰু কেবিনেট মিছন, অন্তৱৰ্তীকালীন চৰকাৰ আৰু সংবিধান সভা, ভাৰত বিভাজন আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাৰ সাক্ষী আছিল।
ভাৰতত স্বাধীনতাৰ পিছৰ জীৱন
আগা খান প্ৰাসাদৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ পিছত গান্ধীৰ অনুমতিত তেওঁ ৰুৰকীৰ ওচৰৰ এটা স্থান মৌলদাসপুৰ মাজৰা নামৰ এখন গাঁৱত কিষাণ আশ্ৰম স্থাপন কৰে। মাটিখিনি স্থানীয় গাওঁবাসীয়ে তেওঁক দান কৰিছিল। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত তেওঁ ঋষিকেশৰ ওচৰত পশুলোক আশ্ৰম আৰু ১৯৫২ চনত ভিলাঙ্গানাত বাপু গ্ৰাম আৰু গোপাল আশ্ৰম নামৰ এটা বসতি স্থাপন কৰে। তেওঁ এই আশ্ৰমসমূহত দুগ্ধজাত আৰু খেতিৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিছিল আৰু কাশ্মীৰত অলপ সময় অতিবাহিত কৰিছিল। তেওঁ কুমাও আৰু গড়ৱালত কটোৱা সময়ছোৱাত তেওঁ তাত থকা অৰণ্যধ্বংস আৰু সমভূমিত বানপানীৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ লক্ষ্য কৰিছিল। তেওঁ 'চামথিং ৰং ইন হিমালয়' শীৰ্ষক এখন প্ৰবন্ধত এই বিষয়ে লিখিছিল কিন্তু তাইৰ পৰামৰ্শ বন বিভাগে উপেক্ষা কৰিছিল। ১৯৮০ৰ দশকত এই অঞ্চলবোৰত চিপকো আন্দোলন নামৰ অৰণ্য ৰক্ষা কৰিবলৈ এক বৃহৎ গান্ধীবাদী পৰিৱেশ অভিযান প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছিল।
তেওঁ ১৯৫৯ চনত ইংলেণ্ডলৈ উভতি আহিছিল। ১৯৬০ চনত তেওঁ অষ্ট্ৰিয়ালৈ স্থানান্তৰিত হয় আৰু ভিয়েনা উডছৰ সৰু গাঁওসমূহত ২২ বছৰ অতিবাহিত কৰিছিল। ১৯৮২ চনৰ ২০ জুলাই তাৰিখে অষ্ট্ৰিয়াৰ ভিয়েনাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
সাহিত্য কৰ্ম
মীৰাবেনৰ আত্মজীৱনীৰ শিৰোনাম হৈছে 'স্পিৰিছুৱেল পিলগ্ৰীমেজ' অৰ্থাৎ 'আধ্যাত্মিক তীৰ্থযাত্ৰা'। তেওঁ 'বাপুছ লেটাৰ্ছ টু মীৰা' আৰু 'নিউ এণ্ড অল্ড গ্লিনিংছ' প্ৰকাশ কৰিছিল। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ 'দা স্পিৰিট অফ বিথোভেন' নামৰ এখন অপ্ৰকাশিত জীৱনীও এৰি গৈছিল।
জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত
অভিনেত্ৰী গেৰাল্ডিন জেমছে ৰিচাৰ্ড এটেনবৰোৰ ছবি 'গান্ধী'ত মীৰাবেনৰ চৰিত্ৰক চিত্ৰিত কৰিছিল। ছবিখন ১৯৮২ চনত মেডেলিন শ্লেডৰ মৃত্যুৰ কেইবামাহ পিছত মুক্তি লাভ কৰিছিল। সুধীৰ ককাৰৰ 'মীৰা এণ্ড মহাত্মা' তেওঁৰ শিষ্য মীৰাবেন হিচাপে গান্ধী আৰু মেডেলিনৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ এক কাল্পনিক বিৱৰণ।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্যৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:গান্ধীবাদী শ্ৰেণী:পৰিৱেশ কৰ্মী শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰৰ নাট্য তালিকা (২০১৫-১৬)
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ শ্ৰেণী:অসম সম্পৰ্কীয় তালিকা
বান্দৰ টুপী
বান্দৰ টুপী, বালাক্লাভা বা স্কি মাস্ক হৈছে মূৰত পিন্ধা এক প্ৰকাৰৰ পোছাক। এই টুপীটো সাধাৰণতে চকু আৰু মুখ অংশহে উন্মুক্ত কৰি ৰখাকৈ ডিজাইন কৰা হৈছে। ষ্টাইল আৰু ইয়াক পিন্ধাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি কেৱল চকু, মুখ আৰু নাক বা কেৱল মুখৰ সন্মুখভাগহে অসুৰক্ষিত হৈ থাকে। মূৰৰ শীৰ্ষ অংশ আৰু দুয়োখন কান সম্পূৰ্ণকৈ ঢাকি ৰখাৰ উপৰি, ইয়াক ডিঙিত কলাৰ হিচাপে তললৈ ভাঁজ কৰিব পাৰি।
ইতিহাস
১৯ শতিকাত একে ধৰণৰ মূৰত পিন্ধা পোছাক হিচাপে পোলেণ্ড আৰু প্ৰুছিয়ান সৈন্যই পিন্ধা উহলান কেপ আৰু ক্ৰীড়াপ্ৰেমীসকলে পিন্ধা টেম্পলাৰ কেপৰ তথ্য পোৱা যায়। ১৮৫৪ চনৰ ক্ৰিমিয়া যুদ্ধৰ সময়ত বালাক্লাভাৰ যুদ্ধত ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ পৰাই এই টুপীৰ নামটো আহিছে, ইয়াৰ দ্বাৰা ক্ৰিমিয়াৰ চেভাষ্টোপলৰ ওচৰৰ চহৰখনক বুজোৱা হৈছে। তাত থকা ব্ৰিটিছ সৈন্যই ঠাণ্ডাৰ পৰা হাতসাৰিবলৈ হাতেৰে গোঠা উমাল টুপী পিন্ধিছিল। তিক্ত ঠাণ্ডাৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ হাতেৰে বনোৱা বালাক্লাভা ব্ৰিটিছ সৈন্যলৈ পঠিওৱা হৈছিল। ৰিচাৰ্ড ৰুটে তেওঁৰ হিষ্ট্ৰী অৱ হেণ্ডনিটিং-ত উল্লেখ কৰা অনুসৰি যুদ্ধৰ সময়ত "বালাক্লাভা হেলমেট" নামটো ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাছিল যদিও বহু পিছত, ১৮৮১ চনত এই নামটো প্ৰকাশ পায়।
ব্যৱহাৰ
শীতকালীন পৰিস্থিতিত উষ্ণতাৰ বাবে মটৰ চাইকেল বা স্নোমোবাইল হেলমেটৰ তলত পাতল বালাক্লাভা ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰত বহুতো স্কিয়ৰ, স্নোবৰ্ডাৰ, চাইকেল আৰোহী আৰু দৌৰবিদে ঠাণ্ডা বতৰত উষ্ণতাৰ বাবে বালাক্লাভা পিন্ধে। ই বতাহ আৰু কম উষ্ণতাৰ পৰা মূৰ, মুখ আৰু ডিঙি ৰক্ষা কৰে আৰু হেলমেটৰ তলত সহজে সোমাবলৈ সক্ষম। এই স্প’ৰ্টছ বালাক্লাভাবোৰ সাধাৰণ বালাক্লাভাতকৈ কিছু বেলেগ, ই কেৱল চকুকেইটাৰ বাদে গোটেই মূৰটো ঢাকি ৰাখে। কিছুমানে কপালখন মুক্ত কৰি ৰাখে, কিন্তু মূৰৰ বেছিভাগ অংশ ঢাকি ৰাখে। ক্ৰীড়া বালাক্লাভাছৰ মূল উপাদানসমূহ হ'ল ই উষ্ণ, বতাহ প্ৰতিৰোধী আৰু আৰ্দ্ৰতা সমৰ্থক।
ৰেচিং
ৰেচিং ছুট আৰু এণ্টি-ফ্লেছ গিয়াৰ ফেডাৰেচন ইণ্টাৰনেশ্যনেল ডি ল অটোম’বাইলৰ অনুমোদিত ইভেণ্টত ৰেছ চালকসকলে ক্ৰেচ হেলমেটৰ তলত অগ্নিনিৰ্বাপক সামগ্ৰীৰে নিৰ্মিত বালাক্লাভা পিন্ধিব লাগে। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া কেলেণ্ডাৰত প্ৰৱেশ কৰা ৰেচিং ইভেণ্ট, হিল-ক্লাইম্ব, ৰেলীৰ বিশেষ পৰ্যায় আৰু ক্ৰছ কাণ্টি ইভেণ্টৰ নিৰ্বাচিত অংশত সকলো চালক আৰু সহ-চালকেই অভাৰঅলৰ লগতে গ্ল’ভছ (সহ-চালকৰ বাবে ঐচ্ছিক), দীঘল আণ্ডাৰৱেৰ, এটা বালাক্লাভা, আৰু FIA 8856-2000 মানদণ্ডৰ সৈতে মিল থকা জোতা পিন্ধিব লাগে।
ফেশ্বন
২০১৮ চনৰ নিউয়ৰ্ক ফেশ্বন সপ্তাহৰ কিছুমান সংগ্ৰহত গোঠা বান্দৰ টুপী প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
লাই হাৰাওবা
লাই হাৰাওবা (Lai Haraoba) মণিপুৰৰ মেইতেই জনগোষ্ঠীৰ ধৰ্মীয় উৎসৱ। মণিপুৰৰ পাৰম্পৰিক লোক-ধৰ্ম সনমাহীৰ উমং লাই গোটৰ দেৱতা সকলৰ উদ্দেশ্য এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। উমং লাই হৈছে স্থানীয় মণিপুৰী ধৰ্মৰ পৱিত্ৰ বন দেৱতা। মেইতেই ভাষাত লাই হাৰাওবাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে দেৱতা সকলৰ আনন্দৰ উৎসৱ। লাই হাৰাওবা উৎসৱত লাই হাৰাওবা নৃত্য কৰা হয়। ই মানৱতা আৰু সভ্যতাৰ সৃষ্টিৰ বৰ্ণনা কৰে।
বৰ্ণনা
লাই হাৰাওবা মণিপুৰৰ মেইতেই সকলৰ এক প্ৰাচীন পাৰম্পৰিক ধৰ্মীয় উৎসৱ। পুৰণি কালৰ পৰা এই উৎসৱ উদযাপিত হৈ আহিছে। ই হৈছে সৃষ্টি আৰু বিৱৰ্তনৰ লগতে মানৱতাৰ আদিম কাহিনী বৰ্ণিত লোক উৎসৱ। এই উৎসৱ ধৰ্মীয় পাঠ, পাৰম্পৰিক সংগীত আৰু নৃত্য, পাৰম্পৰিক সামাজিক মূল্যবোধ আৰু প্ৰাচীন সাংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ।
লাই হাৰাওবা উৎসৱৰ নীতি-নিয়ম প্ৰায় একে। ঠাইভেদে এই উৎসৱৰ স্তুতিমূলক গীতৰ অলপ পাৰ্থক্য দেখা যায়। এই উৎসৱৰ আৰম্ভণিতে ইকৌবা, ইকৌৰল আৰু য়াকাইৰল আৰু শেষত মিকন থাংনবা আৰু ঙাপ্ৰোম টানবা স্তুতিমূলক গীত বা প্ৰাৰ্থনা গোৱা হয়। লাই হাৰাওবা উৎসৱত মণিপুৰী লোক দেৱতা উত্তৰ দিশৰ দিকপাল নংপক নিংথৌ আৰু শক্তি আৰু যুদ্ধৰ দেৱী পানথৈবিৰ প্ৰেম কাহিনী বৰ্ণিত নৃত্য-নাটিকা প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে ইয়াত খাম্বা থৈবী জাগৈ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।
লাই হাৰাওবা ইশৈ
লাই হাৰাওবা ইশৈ হৈছে মুখ্যতঃ লাই হাৰাওবা উৎসৱৰ সময়ত গোৱা লোকগীত। এই গীতৰ মাজেৰে প্ৰাচীন উৰ্বৰা শক্তিৰ বৰ্ণনা কৰা হয়। এই গীতৰ কথা যৌনগন্ধী ৰহস্যবাদৰ অৱতাৰণা দেখা যায়। গীত সমূহ প্ৰায়ে যৌন মিলন সম্পৰ্কীয়। ইয়াৰ মুখ্য বৈশিষ্ট্য হৈছে সুৰ আৰু ছন্দ।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ শ্ৰেণী:মণিপুৰ
শ্বিয়া ৰাজবংশ
সাক্ষ্য
শ্বিয়া ৰাজবংশৰ সমকালীন কোনো উৎসতে এই ৰাজবংশৰ উল্লেখ পোৱা নাযায়। শ্বিয়া ৰাজবংশৰ উল্লেখ থকা আতাইতকৈ পুৰণি লেখ হ'ল শ্বাং ৰাজবংশৰ কালৰ অৰেকল ব'ন শিলালিপি, যি খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ। ই পোৱা যায় নতিপত্ৰৰ কিতাপৰ আতাইতকৈ পুৰণি অধ্যায়সমূহত। তাত পশ্চিম ঝৌ কালৰ বাণী লিপিবদ্ধ। পণ্ডিতসকলে মানি লয়, সাধাৰণতে, যে ই সেই কালৰে। বাণীসমূহে শ্বাং ৰাজবংশক ঝৌ বংশই ক্ষমতাচ্যুত কৰাক মান্যতা প্ৰদান কৰে, এই বুলি দাবী কৰি যে শ্বাংসকলেও শ্বিয়াসকলৰ পৰাহে শাসন লাভ কৰিছিল আৰু অনাদি কালৰ পৰা শাসন কৰি থকা নাছিল। ঝৌ ৰাজবংশৰ শাসনৰ আৰম্ভণিক স্বৰ্গৰ আদেশত হোৱা বুলি সেই বাণীত লিখা আছে। এই ৰাজনৈতিক দৰ্শন কনফুচিয়ানবাদত পোৱা যায়। ৰাজপৰিয়ালৰ এই ক্ৰম বাঁহৰ বুৰঞ্জী তথা মহা বিৰঞ্জীবিদৰ নথিত অন্তৰ্ভুক্ত আৰু ই ঔপনিৱেশিক ইতিহাস লিখন আৰু মতাদৰ্শত স্বীকৃত।
কিছু পণ্ডিতে শ্বিয়াসকলক কাল্পনিক জ্ঞান কৰে, কিন্তু আন কিছু পণ্ডিতে ইয়েই এৰ্লিটৌ সংস্কৃতি বুলি দাবী কৰে।
কাল
পৰম্পৰাগত কালক্ৰমৰ আধাৰত কৰা গণনাৰে লিউ শ্বিনে দাবী কৰিছে যে শ্বিয়াসকলে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২২০৫ চনৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৭৬৬ চনলৈ শাসন কৰিছিল। "বৰ্তমানৰ" বাঁহৰ বুৰঞ্জীৰ মতে, ই খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৯৮৯ৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৫৫৮লৈকে শাসন কৰিছিল। এই গ্ৰন্থ আৰু মহাজাগতিক পৰিঘটনাৰ সময়ৰ গণনাৰ আধাৰত ডেভিড নিভিছনে দাবী কৰিছে যে শ্বিয়াসকলে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৯৫৩ৰ পৰা ১৫৫৫লৈকে শাসন কৰিছিল। চীন চৰকাৰৰ শ্বিয়া-শ্বাং-ঝৌ প্ৰকল্পত (১৯৯৬ চনৰ) দাবী কৰা হৈছে যে এই ৰাজবংশই খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০৭০ৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৬০০লৈকে শাসন কৰিছিল।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:Articles containing Chinese language text শ্ৰেণী:চীনৰ ইতিহাস
বানু জাহাংগীৰ কয়াজী
বানু জাহাংগীৰ কয়াজী (Banoo Jehangir Coyaji, ৭ ছেপ্টেম্বৰ ১৯১৭ – ১৫ জুলাই ২০০৪) পৰিয়াল পৰিকল্পনা আৰু জনসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণত এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসক তথা সমাজকৰ্মী। তেওঁ পুনেৰ কিং এডৱাৰ্ড মেমৰিয়েল হস্পিটেলৰ পৰিচালক আছিল আৰু ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্ববৃহৎ ৰাজ্য মহাৰাষ্ট্ৰৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত স্বাস্থ্য কৰ্মীসকলৰ কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ উপদেষ্টা আছিল। তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ১৯৮৯ চনত দেশৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে। ১৯৯৩ চনত তেওঁ ৰাজহুৱা সেৱা শিতানত ৰমন মেগছেছে বঁটা লাভ কৰিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯১৭ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখেত মুম্বাইৰ এক পাৰ্চী পৰিয়ালত বানু পেষ্টঞ্জী কপাডিয়াৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক পেষ্টঞ্জী কপাডিয়া এজন পৰিচিত চিভিল অভিযন্তা আছিল। কম বয়সতে বানুক পুনেত তেওঁৰ ককা-আইতাৰ সৈতে থাকিবলৈ পঠিওৱা হৈছিল য'ত তেওঁ ধন আৰু বিলাসী জীৱনৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ নিৰন্তৰ সাক্ষাৎ আৰু তাইৰ ককা-আইতাৰ সৈতে তাইৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্কে তেওঁক এক সুন্দৰ শৈশৱ প্ৰদান কৰিছিল।
ককা-আইতাৰ সৈতে বাস কৰোঁতে বানুয়ে পুনেৰ চেণ্ট ভিনচেণ্টৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হোৱা প্ৰথম গৰাকী ছোৱালী হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। তাৰপিছত তেওঁ যীছাছ এণ্ড মেৰী কনভেণ্ট স্কুলত নামভৰ্তি কৰিছিল আৰু শ্ৰেণীত প্ৰায়ে প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল। কনভেণ্ট স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁ চিনিয়ৰ কেমব্ৰিজলৈ গৈছিল আৰু পাঁচটা শ্ৰেণীত ডিষ্টিংচনৰ সৈতে উত্তীৰ্ণ হয়। তেওঁ চেণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজত প্ৰি-মেডিকেল পাঠ্যক্ৰম অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত গ্ৰাণ্ট মেডিকেল কলেজত চিকিৎসা বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ ১৯৪০ চনত গ্ৰাণ্ট মেডিকেল কলেজৰ পৰা এম.ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। বানুৱে প্ৰসিদ্ধ ড॰ ভি.এন. শিৰোদকাৰৰ সৈতে আৱাসিক চিকিৎসক হিচাপে থকা কালছোৱাত এগৰাকী স্ত্ৰী আৰু প্ৰসূতি ৰোগ বিশেষজ্ঞ হোৱাৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিল। কিন্তু ১৯৪৩ চনত পুনেলৈ উভতি অহাৰ সময়ত ডাঃ এডুলজী কয়াজীৰ অধীনত সাধাৰণ অনুশীলন আৰম্ভ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
১৯৪৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত চৰ্দাৰ মুডলিয়াৰে ডাঃ এডুলজী কয়াজীক পুনেত অৱস্থিত এক সৰু মেটাৰনেল কেয়াৰ চিকিৎসালয় কিং এডৱাৰ্ড মেমৰিয়েল হস্পিটেলত যোগদান কৰিবলৈ সক্ষম এজন উচ্চ প্ৰশিক্ষিত চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ দিবলৈ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায়। ডাঃ এডুলজী কয়াজীয়ে ডাঃ বানু জাহাংগীৰ কয়াজীক নিযুক্তিৰ বাবে পৰামৰ্শ দিছিল আৰু তাৰ ছয় মাহ পিছত তেওঁ মুখ্য চিকিৎসা বিষয়াৰ পদ গ্ৰহণ কৰে। এই ভূমিকাত তেওঁ ৫৫ বছৰকাল অধিষ্ঠিত থাকে আৰু চিকিৎসালয়খন ১৯৪৪ চনত ৪০খন বিছনাৰ পৰা ১৯৯৯ চনত ৫৫০খন বিছনালৈ উপনীত হোৱা সহায় কৰে। তেওঁ কিং এডৱাৰ্ড মেমৰীয়েল হস্পিটেলক এখন শিক্ষণ চিকিৎসালয় আৰু গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল আৰু বি.জে. মেডিকেল কলেজৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিছিল।
বানুয়ে ১৯৭২ চনত ভাডুত এখন প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ বিকশিত কৰিছিল যি অৱশেষত ওচৰৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলবোৰক সেৱা আগবঢ়োৱা এখন চিকিৎসালয়লৈ পৰিগণিত হৈছিল। ১৯৭৭ চনত তেওঁ গ্ৰাম্য স্বাস্থ্যকৰ্মীসকলক স্বাস্থ্যসেৱা উন্নত কৰাৰ বাবে নিৰ্দেশিত এক কাৰ্যসূচী সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ পৰিচ্ছন্নতা, পৰিয়াল পৰিকল্পনা আৰু পুষ্টিৰ বিষয়ত প্ৰায় ৬০০ ছোৱালীক প্ৰশিক্ষণ দিছিল যাতে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সম্প্ৰদায়ক সহায় কৰিব পাৰে। সময়ৰ সৈতে বানুৰ এই আৰ্হি সমগ্ৰ দেশত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। তদুপৰি বানুয়ে বহুতো যুৱতী আৰু মাতৃৰ ক্ষেত্ৰত শিক্ষা আৰু কৰ্মশক্তিৰ দক্ষতাৰ অভাৱ অনুভৱ কৰিছিল। এই সংকটৰ সঁহাৰি হিচাপে তেওঁ ১৯৮৮ চনত যুৱ মহিলা স্বাস্থ্য আৰু উন্নয়ন প্ৰকল্প স্থাপন কৰে। এই প্ৰকল্পটোৰ উদ্দেশ্য আছিল যুৱতীসকলক শিক্ষা আৰু এম্ব্ৰইডাৰীৰ দৰে প্ৰয়োজনীয় দক্ষতা শিকোৱা আৰু জাতি আৰু লিংগ ভূমিকাৰ বিষয়ে বাৰ্তালাপৰ সৈতে এই দক্ষতাবোৰ পৰিপূৰক কৰা।
বানুয়ে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মানৱ প্ৰজননৰ বৈজ্ঞানিক আৰু কাৰিকৰী গোট, মহিলা স্বাস্থ্য আৰু বিকাশ, আৰু স্বাস্থ্য, জনশক্তি আৰু উন্নয়নৰ সদস্য আছিল। তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰ, ভাৰত চৰকাৰ, বিশ্ব বেংক, ফৰ্ড ফাউণ্ডেচন, ইউএনএফএ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰ্জাতিক গুৰুত্বৰ আন বহুতো সংস্থাৰ উপদেষ্টা আছিল। তেওঁ পুনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক এমিৰিটাছ আৰু পৰিচালনা পৰিষদৰ সদস্য আছিল। পৰিয়াল পৰিকল্পনা, নগৰ আৰু গ্ৰাম্য স্বাস্থ্য আৰু শিশুৰ স্বাস্থ্যৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াইছিল।
অন্যান্য
বানুৰ সাহিত্যৰ প্ৰতি নিৰন্তৰ আগ্ৰহ আছিল আৰু তেওঁ ৩০ বছৰৰ বাবে পৰিচালক হিচাপে সকাল গ্ৰুপ অফ নিউজপেপাৰছৰ লগত জড়িত আছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ১৯৯৪ চনত পুনে বিশ্ববিদ্যালয় আৰু এছএনডিটি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সাহিত্যত সন্মানসূচক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
ব্যক্তিগত জীৱন
বানুৱে ১৯৩৭ চনত মহাবালেশ্বৰ ভ্ৰমণ কৰা সময়ত তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ স্বামী জাহাংগীৰ কয়াজীৰ সৈতে তেওঁৰ পৰামৰ্শদাতা আৰু জাহাংগীৰ ভায়েক এডুলজী কয়াজীৰ দ্বাৰা পৰিচয় লাভ কৰিছিল। জাহাংগীৰ এজন অভিযন্তা আছিল আৰু শেহতীয়াকৈ পুৰ্ডিউ বিশ্ববিদ্যালয়ত ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। বানু আৰু জাহাংগীৰ ১৯৪১ চনৰ ২৪ ফেব্ৰুৱাৰীত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। ১৯৪২ চনৰ ৭ আগষ্টত দম্পতীহালৰ প্ৰথম সন্তান কুৰুছৰ জন্ম হয়। ১৯৪৩ চনত তেওঁলোকে পুনেত এখন ঘৰ নিৰ্মাণ কৰে আৰু তাত বসতি স্থাপন কৰে। ২০০৪ চনৰ ১৫ তাৰিখে ৮৬ বছৰ বয়সত বানু জাহাংগীৰ কয়াজীৰ মৃত্যু হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:ৰমন মেগছেছে বঁটা বিজয়ী
ভোলানাথ দাস
ভোলানাথ দাস (১৮৫৮-১৯২৯) এগৰাকী অসমীয়া কবি। তেখেতে ১৮৫৮ চনত নগাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰে। ১৮৭৯ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত ঊত্তীৰ্ণ হৈ জলপানি লাভ কৰে আৰু কলিকতাৰ মেট্ৰ'পলিটান কলেজলৈ পঢ়িবলৈ যায়। কিন্তু মাতৃৰ অসুস্থতাৰ বাবে তেখেতে পঢ়া বাদ দি ঘৰলৈ ঘূৰি আহে। ১৮৮০ চনত তেখেতৰ নগাঁৱৰ ডিচ্‌ট্ৰিক্ট চাৰ্ভেয়াৰ পদত নিযুক্ত হয় যদিও স্বাস্থ্য বেয়া হোৱাত চাকৰি ত্যাগ কৰে। তাৰ পাছত তেখেতে নগাঁৱৰ শিক্ষা বিভাগৰ কেৰাণী পদত অস্থায়ীভাৱে সেৱা আগবঢ়োৱাৰ লগতে নগাঁও হাইস্কুল, নগাঁও আৰু শিৱসাগৰৰ চাৰ্ভে স্কুলত কিছুকাল শিক্ষকতা কৰে। ১৮৮৮ চনত তেখেত চাব্‌ ডেপুটী কলেক্টৰ পদত নিযুক্ত হয়। ১৯১২ চনত তেখেতে গুৱাহাটীত চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৯২৯ চনত গুৱাহাটীতে মৃত্যু বৰণ কৰে।
তেখেতে তিনিবাৰ বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল। প্ৰথম আৰু দ্বিতীয়া পত্নীৰ মৃত্যুৰ পাছত ১৮৮৭ চনত গোলাঘাটৰ ৰাজখোৱা বংশৰ যজ্ঞেশ্বৰী আইদেউৰ লগত তেখেতৰ বিয়া হয়। ১৮৯৩ চনত তেওঁলোকৰ পুত্ৰ লক্ষ্মীনাথ দাসৰ জন্ম হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
দক্ষিণ গাৰো পাৰ্বত্য জিলা
দক্ষিণ গাৰো পাৰ্বত্য (South Garo Hills) ভাৰতৰ মেঘালয় ৰাজ্যৰ এটি প্ৰশাসনিক জিলা। জিলাৰ সদৰ বাঘমৰাত অৱস্থিত। ২০০১ চন অনুসৰি ই মেঘালয়ৰ সকলোতকৈ কম জনবহুলৰ জিলা (out of 7)। জিলাখন ১৯৯২ চনত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল।
ভূগোল
বাঘমৰা দক্ষিণ গাৰো পাৰ্বত্য জিলাৰ জিলা সদৰ। এই জিলাখনৰ আয়তন ১৮৫০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। দক্ষিণ গাৰো পাৰ্বত্য জিলাত তেতিয়া ৫টা বিধানসভা কেন্দ্ৰ আছিল যদিও বৰ্তমানে ইয়াৰ সংখ্যা হ’ল ৩টা।
প্ৰশাসনিক বিভাগসমূহ
দক্ষিণ গাৰো পাৰ্বত্য জিলাখন চাৰিটা ব্লকত বিভক্ত:
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ জিলা