cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
একাদশী তিথি
একাদশী তিথি বা একাদশী, চন্দ্ৰকলাৰ একাদশ দিন। হিন্দু দিনপঞ্জীমতে একাদশী দুবিধ, শুক্লপক্ষৰ শুক্লা একাদশী আৰু কৃষ্ণপক্ষৰ কৃষ্ণা একাদশী। শুক্লা একাদশীৰ তিনিদিন পিছত পূৰ্ণিমা আৰু কৃষ্ণা একাদশীৰ তিনিদিন পিছত অমাবস্যা হয়।
হিন্দু আৰু জৈন ধৰ্মাৱলম্বী সকলে একাদশীক পৱিত্ৰ তিথি হিচাপে গণ্য কৰে। এইদিনা সাধাৰণতে ব্ৰত পালন আৰু ভগৱানক উপাসনা কৰা হয়। একাদশীৰ সময়ত বহুতে কোনো ধৰণৰ শস্য খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ নকৰে। একাদশী ব্ৰতত কেৱল ফল-মূল, শাক-পাচলি আৰু গাখীৰৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা বস্তু খোৱা নিয়ম। একাদশীৰ সূৰ্য উদয় হোৱাৰ পৰা পিছৰ দিনা সূৰ্য অস্ত যোৱালৈকে এই ব্ৰত পালন কৰা হয়।
চন্দ্ৰৰ অৱস্থানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি প্ৰতিটো একাদশীৰ সময় নিৰূপণ কৰা হয়। চন্দ্ৰকলাৰ প্ৰথম দিনৰ পৰা পূৰ্ণিমালৈকে সময়খিনিক ১৫টা সমান ভাগ কৰা হয়। ইয়াৰ প্ৰতিটো ভাগক তিথি বোলে। চন্দ্ৰয়ে এক নিৰ্দিষ্ট দূৰত্ব অতিকে8 কৰিবলৈ নিৰ্দিষ্ট সময় লয় আৰু সেইমতে তিথিৰ দৈৰ্ঘ্য উলিওৱা হয়। এই তিথিৰ একাদশ দিনায়ে হৈছে একাদশী তিথি। শুক্লা একাদশীৰ চন্দ্ৰ পূৰ্ণিমাতকৈ ৩/৪ অংশ উজ্জ্বল আৰু সেইদৰে কৃষ্ণা একাদশী অমাবস্যাতকৈ ৩/৪ অংশ আন্ধাৰ।
সাধাৰণতে গোটেই বৰ্ষত ২৪টা একাদশী তিথি পৰে। কিন্তু অধিবৰ্ষত দুটা অতিৰিক্ত একাদশী তিথি পৰে। ধৰ্মীয় বিশ্বাস মতে প্ৰতিটো একাদশীৰ সুকীয়া মহত্ত্ব আৰু বিশেষ নীতি-নিয়ম আছে।
ভাগৱত পুৰাণৰ চতুৰ্থ অধ্যায়ৰ নৱম শ্লোকত ভগৱান বিষ্ণুৰ ভক্ত অম্বৰীশে একাদশী ব্ৰত পালনৰ কথা উল্লেখ আছে।
একাদশীৰ তালিকা
ভাৰতীয় দিনপঞ্জী অনুসৰি একাদশী তিথিৰ তালিকা উল্লেখ কৰা হ'ল,
গণনা
বৈষ্ণৱ আৰু স্মাৰ্টা সম্প্ৰদায়ৰ মাজত একাদশী তিথি গণনা কৰা হয়। জ্যোতিষ শাস্ত্ৰৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ "কাল প্ৰকাশিকা"ৰ মতে দশমী তিথিয়ে প্ৰভাৱ নেপেলোৱা দিনটোত একাদশী ব্ৰত পালন কৰা হয়। সূৰ্যোদয়ৰ ৯৬ মিনিট পূৰ্বে ইয়াৰ আৰম্ভ হয়। যদি দশমী তিথি সূৰ্যোদয়ৰ ৯৬ মিনিট আগতে শেষ হয় তেন্তে সেই তিথিত একাদশী বুলি গণ্য কৰা হয়। যদি দশমী তিথি অসম্পূৰ্ণ হয় বা কেতিয়াবা সূৰ্যোদয়ৰ পিছতো দশমী তিথি চলি থাকে তেন্তে একাদশী ব্ৰত তাৰ পিছদিনা পালন কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে ধৰ্ম সিন্ধু আৰু নিৰ্ণয় সিন্ধুৰ পঞ্চাংগ কৰ্তা মতে বেলেগ বেলেগ ধৰণে একাদশী গণনা কৰা হয়।
গুৰুত্ব
একাদশী তিথি ভগৱান বিষ্ণুৰ নামত উৎসৰ্গিত। এইদিনা ব্ৰত-উপাসনা কৰা নিয়ম। একাদশী ব্ৰত পালন কৰা সকলে সংসাৰৰ মোহ-মায়াৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
মন্ত্ৰ
একাদশীৰ দিনা বিষ্ণুমন্ত্ৰ জপ কৰা হয়, "ওঁ নমো ভাগৱতে বাসুদেৱায়"
ইয়াৰ লগতে হৰে কৃষ্ণ মহামন্ত্ৰ ১০৮ বাৰ জপ কৰা হয়, "হৰে কৃষ্ণ হৰে কৃষ্ণ কৃষ্ণ কৃষ্ণ হৰে হৰে, হৰে ৰাম হৰে ৰাম ৰাম ৰাম হৰে হৰে"
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:তিথি
ৰঞ্জন বেজবৰুৱা
ৰঞ্জন বেজবৰুৱা (Ranjan Bezbaruah) অসমৰ এগৰাকী শিল্পী, গীতিকাৰ, অনুবাদক, শিক্ষক, প্ৰবন্ধকাৰ। ২০১৪ চনৰ ৫ নৱেম্বৰত 'সুধাকণ্ঠ ড॰ ভূপেন হাজৰিকা সোঁৱৰণী সমন্বয়' বঁটা লাভ কৰা উপৰিও এটি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অনুষ্ঠানৰ তৰফৰ পৰা ২০২০ চনত 'ৰাষ্ট্ৰীয় সংস্কৃত গীতিকবি' সন্মান লাভ কৰে।
জন্ম পৰিচয়
ৰঞ্জন বেজবৰুৱাৰ ১৯৭১ চনত অসমৰ নগাঁৱৰ হাতীচোঙত জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক প্ৰয়াত ৰোহিত চন্দ্ৰ বেজবৰুৱা আৰু মাতৃ শিক্ষয়িত্ৰী, শিল্পী শ্ৰীসুভদ্ৰা বেজবৰুৱা। ২০০২ চনত তেজপুৰ-জামুগুৰিহাটৰ বৰ্ণালী পৰাশৰৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁৰ সন্তান দুটি ক্ৰমে- ময়ূখী আৰু জিষ্ণু।
শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱন
তেওঁ নগাঁৱৰ এ. ডি. পি. কলেজ আৰু কটন কলেজত কলেজীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ১৯৯৭ চনত সংস্কৃত সাহিত্যত এম. এ. কৰে।
১৯৯৯ চনত নগাঁৱৰ এ. ডি. পি. কলেজত অস্থায়ী শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে। কলেজত শিক্ষকতা কৰি থাকোঁতেই বেজবৰুৱাই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ‘জানো জানো জানো, বিফলে নাযায়, মোৰ গানো’ শীৰ্ষক গীতটো সংস্কৃতলৈ অনুবাদ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে, এইটোৱে তেওঁৰ প্ৰথমটো অনূদিত গীত। গীতটো তেওঁ শিক্ষক-সভা এখনত প্ৰথম গায় আৰু শিক্ষাগুৰুসকলৰ পৰা যথেষ্ট প্ৰশংসা লাভ কৰে। পাছত ‘নগাঁও চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বালিকা বিদ্যালয়’ত সংস্কৃত বিষয়ৰ স্থায়ী শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে।
তেওঁ জ্যোতিপ্ৰসাদ, বিষ্ণু ৰাভা, ভূপেন হাজৰিকা, ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, ইকবাল, কবি প্ৰদীপ, এ আৰ ৰহমান আদিৰ গীত যেনে- ‘অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ’, ‘শুন শুন ৰে সুৰ’, ‘বৈষ্ণৱজন তো’ ‘একলা চলো ৰে’, ‘চাৰে জাহা চে আচ্ছা’ আদি সংস্কৃত ভাষালৈ অনুবাদ কৰি স্বকণ্ঠে গাইছে।
তেওঁ ২০১৭ চনৰ জানুৱাৰী মাহত উত্তৰ-পূৱ ভাৰতৰ প্ৰথম আৰু দেশৰ দ্বিতীয়টো সংস্কৃত বেণ্ড ‘প্ৰাচ্যা’ গুৱাহাটীৰ বালাজী মন্দিৰৰ মঞ্চত মুকলি কৰে। তেওঁ কণ্ঠদান কৰা কেইখনমান কথাছবি হ’ল- ‘মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্তশঙ্কৰদেৱ’ (২০১২), ‘যুগদ্ৰষ্টা’ (২০১৫); ‘সৰ্বগুণাকৰ শ্ৰীমন্তশঙ্কৰদেৱ’ (২০১৬); ‘মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ’ (২০২০) আদি।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ
ভ্ৰান্তি
অনুমানতান্ত্ৰিক বিভ্ৰাটসমূহ
Syllogistic fallacies
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:তথ্য শ্ৰেণী:তৰ্কশাস্ত্ৰ
ৰাভা ভাষা
ৰাভা ভাৰতৰ চীনা-তিব্বতীয় ভাষা পৰিয়ালৰ ভাষা। ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ লোকে এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। ৰাভা জনগোষ্ঠী অসমৰ ভৈয়ামৰ জনজাতিসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। অসমৰ গোৱালপাৰা জিলা, কামৰূপ জিলা আৰু দৰং জিলাত মূলতঃ এওঁলোকৰ বসতি। তদুপৰি ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ আৰু মেঘালয় ৰাজ্যতো ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ লোকে ৰাভা ভাষা কয়। মাইতুৰী আৰু ৰংদানী ৰাভা ভাষাৰ দুটা মুখ্য উপভাষা। কিন্তু এই দুই উপভাষা অপসাৰী হোৱাৰ বাবে এই দুই উপভাষা কোৱা লোকে পৰস্পৰে যোগাযোগ কৰিবলৈ অসুবিধা পায়। ইউ.ভি জোচেফৰ মতে ৰাভা ভাষাৰ তিনিটা উপভাষা আছে। সেইকেইটা হ'ল : ৰংদানীয়া বা ৰংদানী, মাইতুৰীয়া বা মাইতুৰী আৰু চংগা বা কোচা। তেওঁ আৰু কয় যে কোচা উপভাষা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ উত্তৰপাৰে কোৱা হয়। কিন্তু ই অত্যন্ত অপসাৰী হোৱাৰ বাবে ৰংদানী বা মাইতুৰী ভাষীসকলে কোচা ভাষা বুজি নাপায়। ৰংদানী আৰু মাইতুৰী ভাষা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰে কোৱা হয় আৰু ইহঁতৰ মাজত ভিন্নতা তুলনামূলকভাৱে কম। এই ভাষা দুটা ঘাইকৈ অসমৰ গোৱালপাৰা জিলা আৰু মেঘালয়ৰ উত্তৰৰ ঢালত কোৱা হয়। ৰংদানী আৰু মাইতুৰীৰ মাজত পাৰ্থক্য যিমানে পশ্চিমলৈ যোৱা যায় সিমানেই বিদ্যমান হয়। ২০০৭ চনত তেওঁ ৰাভা ভাষাৰ ব্যাকৰণ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ ৰাভা ভাষা মূলত চীনা-তিব্বতীয় ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত। ই ব্ৰহ্মপুত্ৰণ উপপৰিয়ালৰ বড়ো-গাৰো ঠাঁলৰ ভাষা। ৰাভা ভাষাৰ নিজা লিপি নাই। এই ভাষা লিখিবলৈ অসমীয়া লিপি আৰু বাংলা লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ৰাভা ভাষা ৰাভা হাচং স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদৰ চৰকাৰী ভাষা।
বৈশিষ্ট্য
ৰাভা ব্যাকৰণসন্মত ভাষা আৰু ইয়াৰ নিজা গাণিতিক সংখ্যাও আছে। ৰাভা ভাষায়ে ব্যাকৰণৰ পদ, শব্দৰূপ, ধাতুৰূপ ইত্যাদি নিয়ম মানি চলে। তদুপৰি ৰাভা ভাষাৰ খণ্ড বাক্য আৰু জতুৱা ঠাঁচেৰে নিজা প্ৰকাশভংগী আছে।
হেনৰী ফৰ্ড
হেনৰী ফৰ্ড ( ৩০ জুলাই, ১৮৬৩ - ৭ এপ্ৰিল ১৯৪৭) আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ এগৰাকী উদ্যোগপতি আৰু আগশাৰীৰ ব্যৱসায়ী আছিল। যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ লোকেও ক্ৰয় কৰিব পৰাকৈ মটৰগাড়ী সমূহক নিৰ্মাণ আৰু মেৰামতি কৰা ফৰ্ডে, ফৰ্ড মটৰ কোম্পানীৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
জন্ম আৰু শৈশৱকাল
হেনৰী ফৰ্ডৰ জন্ম ১৮৬৩ চনৰ ৩০ জুলাইত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ মিচিগানত হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম ৱিলিয়াম ফৰ্ড আৰু মাতৃ আছিল মেৰী ফৰ্ড। তেওঁ ১৬ বছৰ বয়সতেই মেকানিক হিচাপে কাম কৰিবলৈ ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিছিল।
উৎস
শ্ৰেণী:আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ব্যক্তি
অৱন্তীবাই
অৱন্তীবাই লোধী (Avantibai lodhi; মৃত্যু ২০ মাৰ্চ ১৮৫৮) এগৰাকী মুক্তি যুঁজাৰু আৰু বৰ্তমান দিনদোৰী, মধ্যপ্ৰদেশৰ অন্তৰ্গত ৰামগড়ৰ ৰাণী আছিল। ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ সময়ত তেওঁ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিছিল। তেওঁৰ বিষয়ে সিমান তথ্য পোৱা নাযায় আৰু যিখিনি পোৱা গৈছে সেইখিনিও বেছি অংশ লোক-সাহিত্যৰ পৰা সংগ্ৰীহিত। ইয়াৰ আধাৰতে তেওঁক এগৰাকী লোধী ৰাজপুত সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি বুলি থাৱৰ কৰা গৈছে আৰু বৰ্তমান তেওঁ লোধী ৰাজনীতিৰ এক ‘আইকন’ ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহ
১৮৫৭ চনত যেতিয়া ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে সমগ্ৰ ভাৰততে বিদ্ৰোহ বিয়পি পৰিল, অৱন্তীবায়ে ৪০০০ সৈন্যৰ দল এটা গঠন কৰি ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰিলে। ব্ৰিটিছৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰথম যুদ্ধখন হৈছিল বৰ্তমানৰ মান্দলা জিলাৰ ওচৰৰ খেৰীত। ইয়াত তেওঁ ব্ৰিটিছ সেনাক পৰাভূত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল যদিও ব্ৰিটিছসকল পুনৰ উভতি আহিল আৰু ৰামগড়ৰ ওচৰত অৱন্তীবাইৰ ওপৰত আক্ৰমণ চলালে। ৰাণী সুৰক্ষাৰ বাবে দেৱহৰগড়ৰ পাহাৰলৈ পলাই গ’ল। ব্ৰিটিছ সেনাই ৰামগড়ত জুই লগাই দি ৰাণীক কৰায়ত্ব কৰিবলৈ দেৱহৰগড়লৈ খেদি গ’ল। ব্ৰিটিছক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ অৱন্তীবায়ে গেৰিলা যুদ্ধ কৰে। যদিও অৱশেষত যুদ্ধত পৰাজয় নিশ্চিত হোৱাত তেওঁ ১৮৫৮ চনৰ ২০ মাৰ্চৰ দিনা দেহৰক্ষীৰ খাপৰৰ পৰা তৰোৱাল উলিয়াই লৈ আত্মহত্যা কৰে।
উত্তৰাধিকাৰ
স্বাধীনতাৰ পৰৱৰ্তী সময়ত অৱন্তীবাইক বিভিন্ন অনুষ্ঠান আৰু লোকগীতৰ মাধ্যমেৰে সোঁৱৰণ কৰা হৈছে।
যদিও অৱন্তীবাইৰ বিষয়ে লোক সাহিত্যৰ মাধ্যমেৰে সামান্য কিছুহে জনা যায়, ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু বহুজন সমাজ পাৰ্টিয়ে সংসদত জনোৱা দাবীৰ পিছত তেওঁৰ বিষয়ে ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ অংশগ্ৰহণকাৰী হিচাপে ২০১২ চনৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰীয় শৈক্ষিক অনুসন্ধান আৰু প্ৰশিক্ষণ পৰিষদৰ (NCET) ইতিহাসৰ  পাঠ্যপুথিত তেওঁৰ বিষয়ে চমুকৈ উল্লেখ কৰা হৈছে।  বিশেষকৈ বহুজন সমাজ পাৰ্টিয়ে মায়াৱতীৰ ভাৱমূৰ্তি উজ্বল কৰিবলৈ অৱন্তীবাইৰ সৈতে আৰু বহুতো দলিত লোক বীৰঙ্গনাক ব্যৱহাৰ কৰিছে আৰু নিজকে এই সকলৰ আধুনিক অৱতাৰ ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে।
নৰ্মদা ভেলী ডেভেলপমেণ্ট অথৰিটিয়ে জব্বলপুৰৰ বাগৰী বান্ধ প্ৰকল্পৰ এটা অংশৰ নামকৰণ ৰাণীগৰাকীৰ নামেৰে কৰিছে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাণী
ফিনলেণ্ডৰ মহিলা
ফিনলেণ্ডৰ নাৰীসকলে পুৰুষ সমাজত "উচ্চ মানৰ সমতা" আৰু "পৰম্পৰাগত সৌজন্যতা" আহৰণ কৰে। ১৯০৬ চনত ফিনলেণ্ডৰ নাৰীসমাজে ইউৰোপৰ প্ৰথম নাৰী হিচাপে ভোটাধিকাৰ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ফিনলেণ্ডৰ বহু নাৰীয়ে ফিনলেণ্ডৰ সমাজত, শিক্ষা-বিদ্যাত, ব্যৱসায়ৰ ক্ষেত্ৰত যথোপযুক্ত গুৰুত্ব লাভ কৰে৷ ইয়াৰ উপৰি তেওঁলোকে ফিনলেণ্ডৰ চৰকাৰত বিশিষ্ট পদবী লাভ কৰিছে। ফিনলেণ্ডৰ ৰাজনীতিত বিদ্যমান প্ৰভাৱশালী নাৰীৰ ভিতৰত এটা উদাহৰণ হ’ল টাৰ্জা হাল’নেন, যি দেশৰ প্ৰথম মহিলা ৰাষ্ট্ৰপতি হৈছিল৷ তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতি হোৱাৰ আগতে ফিনলেণ্ডৰ বৈদেশিক মন্ত্ৰীৰ পদত আছিল। ধৰ্মৰ দিশত ফিনলেণ্ডৰ বেছিভাগ লোকেই ইভানজেলিকেল লুথাৰিয়ান চাৰ্চ অৱ ফিনলেণ্ডৰ সদস্য ৷ আনহাতে ফিনলেণ্ডৰ আনটো প্ৰধান খ্ৰীষ্টান ধৰ্মগোষ্ঠী হৈছে ইষ্টাৰ্ন অৰ্থডক্স চাৰ্চ৷ তেনে এক প্ৰেক্ষাপটত ফিনলেণ্ডৰ নাৰীসকলক পুৰোহিত হিচাপে নিযুক্তি দিব পাৰি। অৰ্থনীতিৰ ক্ষেত্ৰত ফিনলেণ্ডৰ নাৰীসকলক "সাধাৰণতে আৰ্থিকভাৱে স্বাধীন" বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। ২০০৬ চনত টেলিগ্ৰাফে লিখিছিল যে:"ফিনলেণ্ডৰ মহিলাসকল পুৰুষতকৈ অধিক বৰ্হিমুখী আৰু তেওঁলোকৰ লগত সহজে সংযোজিত হ'ব পাৰি৷ তেওঁলোকৰ প্ৰায়ে তিনি-চাৰিটা ভাষাৰ ওপৰত দখল আছে। সমাজ আৰু ব্যৱসায়ত তেওঁলোকৰ স্থান আন বেছিভাগ সংস্কৃতিৰ নাৰীতকৈ সন্মানজনক আৰু উচ্চ।"১৮৮০ৰ দশকত ফিনলেণ্ডৰ নাৰী আন্দোলন ছুওমেন নাইচিহডিষ্টীছত সংগঠিত হৈছিল। ই প্ৰথমটো ঢৌৰ নাৰীবাদক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ১৯০৬ চনত ভোটাধিকাৰৰ সৈতে নাৰীসকলক তেওঁলোকৰ মৌলিক সম অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
১৯৭০ চনত দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদৰ পৃষ্ঠপোষকতাত এক সংক্ষিপ্ত অথচ শক্তিশালী নাৰী আন্দোলন আৰম্ভ হয়। বৈবাহিক জীৱনত সংঘটিত হোৱা ধৰ্ষণক সেই সময়ত অপৰাধ বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল আৰু ঘৰুৱা হিংসাৰ বলি হোৱা লোকসকলেও সকলো ঠাইলৈ সহজে যাব পৰা নাছিল৷ নাৰীবাদীসকলে জনসাধাৰণৰ বাবে মুকলি হোৱা ডে-কেয়াৰ ব্যৱস্থাৰ বাবে যুঁজ কৰিছিল, আৰু কেৱল দৰমহা পোৱা প্ৰসূতিকালীন ছুটীৰ বাবেই নহয়, পিতৃত্বৰ ছুটীৰ অধিকাৰৰ বাবেও যুঁজিছিল। সম্প্ৰতি ফিনলেণ্ডত ২৬৩ দিনৰ বাবে পিতৃ-মাতৃক ছুটী দিয়াৰ নিয়ম আছে। কৰ্মক্ষেত্ৰত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য প্ৰদৰ্শন কৰাটো ফিনলেণ্ডত বেআইনী। বিশেষ আন্দোলনটোক সহায় কৰিবলৈ দুটা নাৰীবাদী গোট গঠন কৰা হৈছিল৷ মাৰ্ক্সবাদী-নাৰীবাদী (মাৰ্ক্সবাদী-নাৰীবাদী) আৰু ৰঙা নাৰী (ৰডকাৰিংগাৰ্না, পুনা-আকত)। ফিনলেণ্ডৰ নাৰীবাদীসকল ইউৰোপৰ অন্যান্য দেশ যেনে- ছুইডেন আৰু ছুইজাৰলেণ্ডৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। ১৯৭০ চনত ফিনলেণ্ডৰ নাৰীসকলৰ বাবে আন গুৰুত্বপূৰ্ণ গোটসমূহৰ ভিতৰত ইউনিয়নি আৰু দ্য ফেমিনিষ্টছ (ফেমিনিষ্ট-ফেমিনিষ্টৰ্না) অন্যতম।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
চিন্ময় বাৰ্মা
চিন্ময় বাৰ্মা (Chinmoy Barma) ভাৰতৰ অসমৰ এজন চিত্ৰকৰ আৰু পৰিচালক। ১৯৯৩ চনৰ ৭ আগষ্ট তাৰিখে তেওঁ নলবাৰীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেতে শিল্পৰ প্ৰতি আকৰ্ষণেৰে ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।
প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা
চিন্ময় বাৰ্মাই কম বয়সতে শৈক্ষিক দিশত যথেষ্ট সফলতা লাভ কৰিছিল। ২০১০ চনত অসমৰ মাধ্যমিক শিক্ষা ব’ৰ্ড (SEBA)ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত HSLC (High School Leaving Certificate) পৰীক্ষাত ৭ম স্থান লাভ কৰে। এই প্ৰাৰম্ভিক কৃতিত্বই তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ সাধনাৰ ভেটি স্থাপন কৰিছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ কটন কলেজত উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে, যিটো শিক্ষানুষ্ঠান শৈক্ষিক কঠোৰতা আৰু উৎকৃষ্টতাৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতাৰ বাবে পৰিচিত। তেওঁ অভিযান্ত্ৰিকতাৰ প্ৰতি তীব্ৰ আগ্ৰহ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু ৰয়েল গ্ল’বেল ইউনিভাৰ্চিটিৰ পৰা অভিযান্ত্ৰিক ডিগ্ৰী সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ কৰিছিল, নিজৰ নিৰ্বাচিত ক্ষেত্ৰখনত উৎকৃষ্ট হ’বলৈ প্ৰয়োজনীয় দক্ষতা আহৰণ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
পঢ়া-শুনা সমাপ্ত হোৱাৰ পিছত চিন্ময় বাৰ্মাই এবছৰ দিল্লীত কাম কৰি পেছাদাৰী অভিজ্ঞতা লাভ কৰে। এই সময়ছোৱাত তেওঁ সমাজত বিশেষকৈ অসুবিধাগ্ৰস্ত শিশুৰ জীৱনত ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ প্ৰকৃত আবেগক উপলব্ধি কৰিছিল। এই ইচ্ছাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ বাৰ্মাই চহৰৰ নেতৃত্ব হিচাপে এটা বেচৰকাৰী সংস্থা (এন জি অ’)ত যোগদান কৰে, য’ত তেওঁ আৰ্তজনৰ শিশুসকলক সহায় আৰু সম্পদ প্ৰদানৰ বাবে নিজকে উৎসৰ্গা কৰে। তেওঁলোকৰ অধিকাৰ আৰু মংগলৰ পোষক হিচাপে তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাক বহুলভাৱে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল। তেওঁৰ চুটি ছবিসমূহত অসমৰ ভূতক চিত্ৰিত কৰা হৈছে।
সম্প্ৰতি তেওঁ অসমৰ কোকৰাঝাৰ স্থিত অসম আৰক্ষীৰ অধীনস্থ গৃহ আৰু ৰাজনৈতিক বিভাগৰ অপৰাধ শাখাত কৰ্মৰত।
তেত্ৰিশ কৌটি দেৱতা
তেত্ৰিশ দেৱতা বা তেত্ৰিশ কৌটি দেৱতা (त्रिदश) হৈছে হিন্দুধৰ্মৰ দেৱতাসকলৰ প্ৰকাৰভেদ অনুযায়ী সমষ্টিবদ্ধ সংখ্যা। সংস্কৃত ভাষাত ত্ৰয়োত্ৰিংশ কৌটি বুলি কওতে "তেত্ৰিশ গুণ সম্পন্ন বা তেত্ৰিশ প্ৰকাৰ"-ক বুজায়। প্ৰকৃতপক্ষে তেত্ৰিশ কৌটি দেৱতা বুলিলে তেত্ৰিশ প্ৰকাৰৰ গুণ সম্পন্ন বৈদিক দেৱতাক বুজোৱা হয়। হিন্দুসকলৰ প্ৰধান ধৰ্মগ্ৰন্থ বেদ, শতপথ ব্ৰাহ্মণ সহ অন্যান্য ধৰ্মগ্ৰন্থত এই বিষয়ে ধাৰণা পোৱা যায়। পৰৱৰ্তীকালত মানুহৰ মুখে মুখে "তেত্ৰিশ কোটি দেৱতা" অৰ্থাৎ ৩৩,০০,০০,০০০ দেৱতা বুলি প্ৰচলিত হয়। হিন্দুধৰ্মত কোনো নিৰ্দিষ্ট সংখ্যক দেৱতাৰ ধাৰণাৰ পৰিৱৰ্তে এজন দেৱতাৰে একাধিক ৰূপ প্ৰচলিত।
তেত্ৰিশ প্ৰকাৰৰ দেৱতাৰ তালিকা
হিন্দু শাস্ত্ৰত তেত্ৰিশ প্ৰকাৰৰ দেৱতাৰ নাম বিভিন্ন ধৰণৰ। এইবোৰৰ ভিতৰত ভাগৱত পুৰাণ অনুসৰি দ্বাদশ আদিত্য, একাদশ ৰুদ্ৰ (প্ৰথম স্তম্ভ), মহাভাৰত অনুসৰি অষ্ট বসু, আৰু দুজন অশ্বিন।
তাওহিদ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম তাওহিদ শব্দটো আৰবী ‘ওয়াহাদা’ ক্ৰিয়া মূলৰ পৰা গৃহীত, যাৰ অৰ্থ ‘এক হোৱা’, ‘একক হোৱা’ বা ‘অতুলনীয় হোৱা’, তাওহিদৰ অৰ্থ ‘এক কৰা’, ‘একত্বৰ ঘোষণা দিয়া’ বা ‘একত্বত বিশ্বাস কৰা’।
তাওহিদ বা তাওহীদে (আৰবী ভাষাত توحيد) ইছলাম ধৰ্মত এক আল্লাহৰ ধাৰণাক বুজায়। । তাওহিদ শব্দৰ অৰ্থ একত্ববাদ। ব্যৱহাৰিক অৰ্থত আল্লাহৰ একত্ববাদ স্বীকাৰ কৰি লোৱাকেই তাওহিদ বোলে। শ্বৰিয়তৰ পৰিভাষাত আল্লাহ তাআলাক এক আৰু অদ্বিতীয় হিচাপে স্বীকাৰ কৰি লোৱাক তাওহিদ বোলে। তাওহিদৰ মূল কথা হ'ল — আল্লাহ তাআলা এক আৰু অদ্বিতীয়। তেখেতেই শ্ৰসংশা আৰু ইবাদতৰ একমাত্ৰ মালিক। তেখেতৰ তুলনীয় কোনো নাই। আল্লাহ তা'আলায়ে কৈছে — ""কোনো বস্তুৱেই তেওঁৰ সদৃশ নহয়" (কোৰআনঃছুৰা শ্বোৰা,আয়াত ১১)
তাওহিদৰ সংজ্ঞাঃ
তৌহিদ/তাওহিদৰ সকলো প্ৰকাৰৰ সমন্বিত পূৰ্ণাঙ্গ সংজ্ঞা হৈছেঃ পৰিপূৰ্ণ গুণৰ সমন্বয়ত ৰব বা প্ৰতিপালকৰ একত্বতা সম্পৰ্কে বান্দাৰ জ্ঞান, বিশ্বাস, স্বীকৃতি আৰু ঈমান আৰু ইয়াত ৰবক (প্ৰতিপালকক) একক হিচাপে মানা, এই বিশ্বাস স্থাপন কৰা যে, তেওঁৰ কোনো অংশীদাৰ নাই, তেওঁৰ পূৰ্ণতাৰ কোনো উপমা নাই, তেওঁ সকলো বান্দাৰ বাবে ইলাহ আৰু মা‘বুদ (ইবাদতৰ একমাত্ৰ যোগ্য), আনকি সকলো ধৰণৰ ইবাদতৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁক একক বুলি স্বীকাৰ কৰা (আন কাকো অংশীদাৰ স্থাপন নকৰা)।
তৌহিদৰ প্ৰকাৰঃ
তৌহিদক তিনিটা প্ৰকাৰত ভাগ কৰা দেখা যায়।
প্ৰথমঃ তাওহীদুৰ ৰুবুবিয়্যাহঃ আল্লাহক একমাত্ৰ সৃষ্টিকৰ্তা, ৰিযিকদাতা (জীৱিকাদাতা), পৰিচালনাকাৰী আৰু লালন-পালনকাৰী হিচাপে স্বীকাৰ কৰা।
দ্বিতীয়ঃ তাওহীদুল আছমা ওৱাচ্ ছিফাতঃ আল্লাহে নিজৰ বাবে যিবোৰ নাম আৰু গুণাৱলী সাব্যস্ত কৰিছে অথবা ৰাছুল মুহাম্মাদে(ছাঃ) আল্লাহৰ বাবে যিবোৰ নাম আৰু গুণাৱলী সাব্যস্ত কৰিছে সেইবোৰৰ কোনো সাদৃশ্য আৰু উপমা, বিকৃতি আৰু পৰিৱৰ্তন নকৰি আল্লাহৰ বাবে সাব্যস্ত কৰা।
তৃতীয়ঃ তাওহীদুল ইবাদাহঃ সকলো ধৰণৰ ইবাদতৰ বাবে আল্লাহক এক ও একক বুলি স্বীকাৰ কৰা আৰু তেওঁৰ লগত শ্বিৰ্ক নকৰি ইবাদতত একনিষ্ঠ হোৱা। এতেকে, তাওহীদৰ ওপৰোক্ত প্ৰকাৰসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে ধাৰণ নকৰিলে আৰু এইবোৰক প্ৰতিষ্ঠা নকৰিলে বান্দাহে মুআহহিদ তথা একত্ববাদী হ’ব নোৱাৰিব।
শ্বীৰ্ক
তাওহিদৰ বিপৰীত ধাৰণা হ'ল শ্বীৰ্ক।
মাম্প্‌ছ
মাম্প্‌ছ বা পিঠা খোৱা মাম্প্‌ছ ভাইৰাছে কৰা এক ভাইৰেল ৰোগ। ৰোগৰ আৰম্ভণিতে জ্বৰ, পেশীৰ বিষ, মূৰৰ বিষ, আভোক, গা বেয়া লগা আদি হয়। ইয়াৰ পাছত এটা বা দুয়োটা লালটী গ্ৰন্থি বিষেৰে ফুলি উঠে। ভাইৰাছ সংষ্পৰ্শৰ ১৬-১৮ দিনৰ পাছত লক্ষণে দেখা দিয়ে আৰু ৭-১০ দিনৰ পাছত আঁতৰি যায়। শিশুতকৈ বয়স্ক লোকৰ ক্ষেত্ৰত লক্ষণৰ প্ৰাবল্য বেছি। প্ৰায় এক-তৃতীয়াংশ লোকৰ একেবাৰে সামান্য লক্ষণ থাকে বা নাথাকেই। জটিলতাৰ ভিতৰত মেনিঞ্জাইটিছ (১৫%), পেন্‌ক্ৰিয়াটাইটিছ (৪%), মায়'কাৰ্ডাইটিছ, স্থায়ী বধিৰতা, আৰু অৰ্কাইটিছ মুখ্য,- শেহৰটোৰ ফলত কেতিয়াবা অনুৰ্বৰতাই দেখা দিয়ে। ম্হিলাৰ ক্ষেত্ৰতো ডিম্বাশয় ফুলিব পাৰে, কিন্তু ই অনুৰ্বৰতাৰ আশংকা নবঢ়ায়।
মাম্প্‌ছক মাম্প্‌ছ প্ৰতিষেধকৰ দুটা বেজীৰে প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি। ভাৰততো সৰুআই আৰু ৰুবেলাৰ লগত একেলগে মাম্প্‌ছৰ প্ৰতিষেধক (MMR) দিয় হয়। টীকাকৰণ কমকৈ হোৱা দেশত বয়স্ক লোকৰ ক্ষেত্ৰত ৰোগৰ হাৰ বেছি হ'ব পাৰে। ইয়াৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট চিকিৎসা নাই। পেৰাচিতামলৰ দৰে জ্বৰ আৰু বিষৰ ঔষধেৰে সমৰ্থক চিকিৎসা প্ৰদান কৰা হয়। কোনো কোনো জটিলতাত ইন্‌ট্ৰাভেনাছ ইম্যুন'গ্ল'বুলিনে কাম দিব পাৰে। মেনিঞ্জাইটিছ আৰু পেন্‌ক্ৰিয়াটাইটিছে দেখা দিলে চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা আৱশ্যক। সংক্ৰমণ হোৱা প্ৰতি ১০,০০০ জন লোকৰ প্ৰায় এজনৰ মৃত্যু ঘটে।
ছীটা নল'লে প্ৰতি বছৰে সমূহ লোকৰ প্ৰায় ০.১ৰ পৰা ১% লোক ৰোগত ভুগে। বহুল প্ৰতিষেধকৰ ব্যৱহাৰে ৰোগৰ হাৰ ৯০%তকৈও অধিক কম কৰিছে। ছীটাকৰণ কম হোৱা উন্নয়নশীল দেশত ৰোগৰ হাৰ বেছি। প্ৰতিষেধক লোৱা অঞ্চলতো ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ হ'ব পাৰে। টীকাকৰণৰ প্ৰচলনৰ আগতে গোটেই পৃথিৱীতে শিশুকালত প্ৰায়েই মাম্প্‌ছ হৈছিল। আগতে প্ৰতি ২ বছৰৰ পৰা ৫ বছৰৰ পাছত ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ হৈছিল। ৫ৰ পৰা ৯ বছৰীয়া শিশু অধিক আক্ৰান্ত হৈছিল। প্ৰতিষেধক লোৱাসকলৰ মাজতো কুৰি বছৰৰ আগছোৱাৰ লোক অধিক আক্ৰান্ত হয়। বিষুব ৰেখাৰ ওচৰে-পাজৰে প্ৰায় গোটেই বছৰ জুৰি ৰোগ দেখা যায়, আনহাতে উত্তৰ বা দক্ষিণৰ অঞ্চলসমূহত শীত আৰু বসন্তকালি ৰোগ বেছিকৈ দেখা যায়। [হিপ'ক্ৰেটিছ|হিপ'ক্ৰেটিছে]] খী:পূ: পঞ্চম শতিকাতে লালটী গ্ৰন্থি আৰু অণ্ডাশয়ৰ বিষজনক ফুলা বৰ্ণনা কৰিছিল।
আৰ.এফ.এ.চুলিপ্ৰুধোম
আৰ.এফ.এ.চুলি প্ৰুধোম (René François Armand (Sully) Prudhomme) হৈছে এগৰাকী দাৰ্শনিক কবি। ১৯০১ চনত তেওঁ প্ৰথম নোবেল বটা বিজয়ী লেখক। তেখেতৰ প্ৰকৃত নাম আছিল ফ্ৰাংকোইজ আৰ্মান চুলিপ্ৰুধোম।
জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়
১৮৩৯ চনত পেৰিচত চুলি প্ৰুধোমৰ জন্ম হয়। দুই বছৰ বয়সতে তেওঁ দেউতাকক হেৰুৱাই আৰু মাক আৰু ককাকৰ তত্ত্বাৱধানত ডাঙৰ দীঘল হয়।
শিক্ষা
ছাত্ৰ হিছাপে চুলি বেছ মেধাৱী আছিলে। অংক আছিলে তেওঁৰ প্ৰিয় বিষয়। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ গণিতত স্নাতক ডিগ্ৰীৰ লোৱাৰ পিছত তেওঁ ইঞ্জিনীয়াৰিং পঢ়িবলৈ যায়। হঠাত তেওঁ ৰ ৰোগগ্ৰস্থ হৈ পৰাত পঢ়া শুনা বাদ দিব লগা হয়। সেইবাবে ইঞ্জিনীয়াৰিং ৰ চূড়ান্ত ডিগ্ৰী লব নোৱাৰিলে।
কৰ্ম জীৱন
তেওঁ নোটাৰী অফিচত চাকৰি কৰি নিজৰ কৰ্ম জীৱনৰ পাতনি মেলিছিল।
বঁটা আৰু সন্মান
১৯০১ চনত তেখেতে নোবেল বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়।
মৃত্যু
১৯০১ চনত ৭ ছেপ্টেম্বৰত চুলিপ্ৰুধোমৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ফৰাচী কবি শ্ৰেণী:সাহিত্যৰ ন'বেল বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
জেঠুৱা কপৌ
জেঠুৱা কপৌ হৈছে এক পৰাশ্ৰয়ী অৰ্কিড প্ৰজাতি। অসমৰ লগতে চীনৰ গুৱেনজি, গুইঝও আৰু য়ুনান, ভূটান, কম্বোডিয়া, লাওচ, ম্যানমাৰ, থাইলেণ্ড আৰু ভিয়েটনামত এই অৰ্কিডবিধ থলুৱাভাৱে পোৱা যায়। ইংৰাজীত অৰ্কিডবিধক ফক্স ব্ৰাছ অৰ্কিড (Fox Brush Orchid) বুলি জনা যায়।
বিৱৰণ
জেঠুৱা কপৌৰ ফুলসমূহ ইষৎ বেঙুনীয়া বা গোলাপী-বগা ৰঙৰ। এপ্ৰিল-মে' মাহত ফুলসমূহ ফুলে।
ইন্দ্ৰানী হালদাৰ
ইন্দ্ৰানী হালদাৰ (Indrani Haldar; জন্ম: ৬ জানুৱাৰী ১৯৭১) বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে জড়িত এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ এটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, তিনিটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা আৰু তিনিটা ‘বেঙ্গল ফিল্ম জাৰ্ণেলিষ্টছ্ এছোচিয়েচন (BFJA) বঁটা’ আৰু দুটা ‘আনন্দলোক বঁটা’ৰে সন্মানিত হৈছে। হালদাৰে জচন দস্তিদাৰ পৰিচালিত ১৯৮৬ চনত ‘তেৰ পাৰ্বন’ শীৰ্ষক বঙালী টেলিভিচন ধাৰাবাহিকেৰে অভিনয় জগতত পদাৰ্পন কৰিছে। প্ৰসেনজিৎ চট্টোপাধ্যায়ৰ ১৯৯০ চনত মুক্তি পোৱা ছবি ‘মন্দিৰা’ৰ যোগে তেওঁ ৰূপালী পৰ্দাত প্ৰবেশ কৰে। তেওঁ বহুতো চলচ্চিত্ৰ, দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক আৰু টেলিফিল্মত অভিনয় কৰিছে আৰু বঙালী ধাৰাবাহিক ‘গোয়েন্দা গিন্নি’ৰে খ্যাতিৰ শিখৰ চুইছে। হালদাৰ অভিনীত চলচ্চিত্ৰ সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত কেইখনমান চলচ্চিত্ৰ হ’ল- ‘চৰাচৰ’, ‘দহন’, ‘অনু’, ‘সাঝবাটিৰ ৰূপকথৰা’, ‘ফাল্টু’, ‘তখন তেইশ’, ‘ময়ূৰাক্ষী’ আদি।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ইন্দ্ৰানী হালৰৰ জন্ম কলকাতাত। দেউতাৰ নাম সঞ্জয় হালদাৰ। মাল্টিপাৰ্পোজ গাৰ্লচ্ স্কুলৰ পৰা বিদ্যালয় পৰ্যায়ৰ শিক্ষাগ্ৰহণ কৰে। কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ যোগমায়া দেৱী কলেদৰ পৰা তেওঁ স্নাতক উপাধি লয়। গুৰু থঙ্কমণি কুট্টীৰ ওচৰত শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে।
কৰ্মজীৱন
টেলিভিচন ধাৰাবাহিক ‘তেৰ পাৰ্বন’ত ইন্দ্ৰানীয়ে এজনী শিশুশিল্পীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে আৰু অভিনয় জীৱনৰ পাতনি মেলে। তেওঁ ২০০৮ চনৰ পৰা ২০১৩ চনলৈ হিন্দী ধাৰাবাহিকত অভিনয় কৰিবলৈ মুম্বাইত আছিল।
তেওঁৰ উল্লেখনীয় কৰ্মৰাজিৰ ভিতৰত আছে- ‘বিয়েৰ ফুল’, যিখন ছবিত তেওঁ ৰাণী মুখাৰ্জীৰ সৈতে একেলগে অভিনয় কৰিছিল। অঞ্জন দাস পৰিচালিত ‘যাৰা বৃষ্টিতে ভিজেছিল’ আৰু ‘ফাল্টু’, শতৰূপা সান্যাল পৰিচালিত ‘অনু’, অতনু ঘোষ পৰিচালিত ‘তখন তেইশ’, গৌতম ঘোষ পৰিচালিত ‘দেখা’, শক্তি সামন্ত পৰিচালিত ‘দেৱদাস’, বুদ্ধদেৱ দাশগুপ্ত পৰিচালিত ‘লাল দৰ্জা’, বীৰেশ চট্টোপাধ্যায় পৰিচালিত ‘নিলীময় নীল’, প্ৰভাত ৰায় পৰিচালিত ‘শ্বেত পাথৰেৰ থালা’ আদি ছবিৰ অভিনয়ৰ দ্বাৰা তেওঁক জনা যায়, তেওঁৰ ‘বিয়েৰ ফুল’, প্ৰেম সংঘাত’, ‘অন্তৰতম’, ‘বৰ কনে’, ‘চৌধুৰী পৰিবাৰ’, ‘জয়-বিজয়’, ‘আপোন হল পৰ’, ‘ঘৰেৰ লক্ষ্মী’, ‘নয়নেৰ আলো’, ‘সত্যম শিৱম সুন্দৰ’, ‘মন্দিৰা’, ‘বিশ্বাস অবিশ্বাস’, ‘চৈকত সঙ্গীত’, ‘সাগৰ বন্যা’, ‘জামাইবাবু’, ‘শেষ আশ্ৰয়’ আদি ছবি ব্যৱসায়িকভাবে সফল হৈছে। তেওঁ প্ৰধানকৈ প্ৰসেনজিত চেতাৰ্জী, তাপস পাল, চিৰঞ্জীত চক্ৰৱৰ্তী, অভিষেক চেতাৰ্জী, ভাস্কৰ বেনাৰ্জী, সঞ্জীৱ দাশগুপ্ত আদি অভিনেতাৰ বিপৰীতে দেখা যায়। তেওঁ মিথনু চক্ৰৱৰ্তীৰ সৈতে হিন্দী ছবি ‘ভৈৰৱ’তো অভিনয় কৰিছে।
তেওঁ ‘ষ্টাৰ জলচা’ত সম্প্ৰচাৰিত ধাৰাবহিক ‘শ্ৰীময়ী’ত মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
ব্ৰিটিছ
ব্ৰিটিছ শব্দই তলৰ প্ৰবন্ধসমূহ বুজাব পাৰে:
ধিং
ধিং ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ নগাঁও জিলাৰ এখন চহৰ। ই ধিং ৰাজহ চক্ৰৰ অন্তৰ্গত। ই ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ দক্ষিন পাৰৰ ঠাই।
ভূগোল
ধিং অসমৰ নগাঁও জিলাৰ উত্তৰ পশ্চিমে থকা এখন সৰু চহৰ। ধিং নগাঁও চহৰৰ পৰা প্ৰায় ২৫ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত। নগাঁও চহৰৰ পৰা মুখ্য বাটেৰে ধিং সংযোগ কৰা হৈছে। ধিং চহৰক গুৱাহাটীৰ পৰা ৰেল লাইনেৰে সংযোগ কৰা হৈছে। গুৱাহাটীৰ পৰা মৰিগাওঁ হৈ অহা বাট সবাতোকৈ সৰু বাট,এই বাটে দি অতি কম সময়ৰ ভিতৰত গুৱাহাটীৰ পৰা ধিং পোৱা যায়। ঐতিহাঁহিক মহত্ত্বপূৰ্ণ ঠাই বৰদোৱা (বটদ্ৰবা) মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্মস্থান নগাঁও চহৰৰ পৰা ধিং যোৱাৰ বাটত পৰে। ধিংৰ বেছিভাগ মানুহৰ জীৱিকা হ'ল কৃষি। এই ঠাইত ধান,মৰাপাট,ঘেহু, মটৰমাহ আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ শাক পাছলিৰ খেতি কৰা হয়।
জনসংখ্যাৰ হাৰ
২০০১চনৰ লোকপিয়ল মতে ধিংৰ জনসংখ্যা আছিল ১৭,৮৪১জন। পুৰুষ ৫১% আৰু মহিলা ৪৯%।
ৰাজনীতি
ধিং বিধানসভা সমষ্টি কলিয়াবৰ লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।
ধিং বিধানসভা সমষ্টিৰ বৰ্তমান বিধায়ক হ'ল আমিনুল ইছলাম।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ-মহানগৰ শ্ৰেণী:নগাঁও জিলা
তামিল ভাষা
তামিল ভাষা (தமிழ்) ভাষাত ভাৰতৰ ছয় কোটিৰো বেছি মানুহে কথা পাতে। এই ভাষাটো দক্ষিণ ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰাজ্যৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু উত্তৰ আৰু উত্তৰ-পূৱ শ্ৰীলঙ্কাৰ প্ৰধান ভাষা। ইয়াৰ উপৰিও চিঙ্গাপুৰ, মালয়েচিয়া, মৰিচাছ আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকাত বহুতো তামিলভাষী মানুহ আছে। সমগ্ৰ বিশ্বত প্ৰায় চাৰে সাত কোটি লোকে তামিল ভাষাত কথা পাতে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা
ড° প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা (Dr Prahlaad Kumar Baruah; ১৯৪৪,২৮ ফেব্ৰুৱাৰী-২০১১,২৪ আগষ্ট) হৈছে অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক, সমালোচক। ১৯৪৪ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত শিৱসাগৰ জিলাত জন্মলাভ কৰা বৰুৱা পিছলৈ ১৯৭১ চনৰ পৰা ডিব্ৰুগড়ৰ ৰূপনগৰৰ বাসিন্দা হয়। স্নাতক পৰীক্ষা দিয়েই তিনিখনকৈ শিক্ষানুষ্ঠানত দুবছৰ শিক্ষকতা কৰি পিছত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ আৰু ডক্টৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল। বিদ্যালয়,মহাবিদ্যালয়,বিশ্ববিদ্যালয় সকলো পৰ্যায়ৰ শিক্ষানুষ্ঠানতে শিক্ষকতা কৰা প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ প্ৰাধ্যাপকৰূপে ২০০৭ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
প্ৰহ্লাদ বৰুৱা এজন প্ৰচাৰবিমুখ ব্যক্তি আছিল। শিক্ষকতাৰ সমান্তৰালকৈ নীৰলে সাহিত্য-চৰ্চা কৰা বৰুৱাই কেইবাখনো আলোচনা-সমালোচনামূলক গ্ৰন্থ, জীৱন-বিষয়ক গ্ৰন্থ, শিশু গ্ৰন্থ আদি ৰচনা কৰি গৈছে। তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ লগতো জড়িত এজন ব্যক্তি। দেশ, জাতি, সমাজ, ভাষা-সাহিত্যৰ হকে কাম কৰা বৰুৱাই অসম আন্দোলনতো সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। মৃত্যুৰ আগলৈকে সাহিত্য চৰ্চা অব্যাহত ৰখা সাহিত্যিক গৰাকীয়ে অসম ৰাজ্যৰ ভাষা-সাহিত্য আৰু সামাজিক ক্ষেত্ৰত অৱদান যোগাই গৈছে।
জন্ম আৰু শিক্ষা
১৯৪৪ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাই শিৱসাগৰ জিলাৰ নিতাইপুখুৰী মৌজাৰ দেওডুবী গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম বুদুকান্ত বৰুৱা আৰু মাতৃৰ নাম পেচন্দা বৰুৱা।
৮৬ নং দেওডুবী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰা বৰুৱাই ১৯৬২ চনত নিতাইপুখুৰী হাইস্কুলৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়।
১৯৬৮ চনত শিৱসাগৰ কলেজৰ পৰা কলা শাখাত অসমীয়া বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। ইয়াৰ পিছত মাজত প্ৰায় দুবছৰ শিক্ষকতা কৰি ১৯৭১ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিভাগত নাম-ভৰ্তি কৰে। এই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৭৩ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰা বৰুৱাই ড° মহেন্দ্ৰ বৰাৰ তত্ত্বাৱধানত ১৯৮৩ চনত পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
শিক্ষক জীৱন
১৯৬৮ চনত শিৱসাগৰ কলেজত বি. এ. ফাইনেল পৰীক্ষা দি অহাদিনাই ওচৰৰ শুকান পুখুৰী এম.ই. স্কুলৰ কৰ্তৃপক্ষই প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰিবলৈ প্ৰহ্লাদ বৰুৱাক আহ্বান জনায়। ফলস্বৰূপে পিছদিনাই স্কুলখনত বৰুৱাই প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে। তাত প্ৰধান শিক্ষকতা কৰি থাকোঁতেই বি.এ. পৰীক্ষাৰ ফলাফল ওলায়। ফলাফলৰ দুমাহমানৰ পাছত,অক্টোবৰ মাহত তেতিয়াৰ নিতাইপুখুৰী হাইস্কুল,বৰ্তমানৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। নিতাইপুখুৰী হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰি থাকোঁতেই নিতাইপুখুৰী হেমচন্দ্ৰ দেৱগোস্বামী কলেজৰ কৰ্তৃপক্ষ আৰু নিতাইপুখুৰী হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক এই দুই পক্ষই আলোচনা কৰি কলেজতো ক্লাছ ল’বলৈ অনুৰোধ কৰে। সেয়ে একে সময়তে বৰুৱাই কলেজতো পাঠদান কৰে। ইয়াৰোপৰি নিতাইপুখুৰী হাইস্কুলৰ ওচৰতে থকা নিতাইপুখুৰী ছোৱালী হাইস্কুলতো সেই একে সময়তে অংশকালীন শিক্ষক হিচাপে পাঠদান কৰে। এইদৰে বি.এ. পাছ কৰিয়ে বৰুৱাই নিতাইপুখুৰী হাইস্কুলত পূৰ্ণপৰ্যায়ৰ শিক্ষক, নিতাইপুখুৰী ছোৱালী হাইস্কুলত আৰু নিতাইপুখুৰী হেমচন্দ্ৰ দেৱগোস্বামী কলেজত অংশকালীন শিক্ষক হিচাপে দুবছৰ চাকৰি কৰে। তাৰ পিছতহে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ শাখাত নাম-ভৰ্তি কৰে।
১৯৭৩ চনৰ আগষ্ট মাহৰ প্ৰথম ভাগত এম.এ. পৰীক্ষা দি বৰুৱাই লগে লগে ১৮ আগষ্টত নিতাইপুখুৰী হেমচন্দ্ৰ দেৱগোস্বামী কলেজত যোগদান কৰে। তাত চাকৰি কৰি থাকোঁতেই এম.এ. পৰীক্ষাৰ ফলাফল ঘোষণা কৰাত ইউ.জি.চি.ৰ ফেলশ্বিপ লাভ কৰি তেওঁ ১৯৭৪ চনৰ ১৮ আগষ্টত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত গৱেষক ছাত্ৰ হিচাপে যোগদান কৰে। গৱেষণাৰ কাম কৰি থকা অৱস্থাতেই তেওঁ এম.এ. মহলাত পাঠদান কৰে। ১৯৭৭ চনত অসমীয়া বিভাগতে অস্থায়ীভাৱে অধ্যাপক ৰূপে নিযুক্তি লাভ কৰে। অসমৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ আন্দোলনত সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰা বাবেই এটা চক্ৰৰ ৰোষৰ বলি হৈ তেওঁ ছয়বছৰ অস্থায়ী অধ্যাপক হিচাপে কটায়। পিছত ১৯৮৩ চনৰ ১ আগষ্টৰ পৰাহে তেওঁৰ স্থায়ী অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি হয়। ১৯৮৯ চনৰ ১৩ মে’ত বৰুৱাই ৰীডাৰ হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৯৬ চনৰ ২২ নৱেম্বৰত তেওঁ প্ৰাধ্যাপক হয়। ২০০৭ চনত তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।
অসম সাহিত্য সভাৰ বিষয়বাব
প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা অসম সাহিত্য সভাৰ লগতো জড়িত আছিল। ১৯৬৭ চনত বি এ পাছ কৰাৰ পিছত ১৯৬৯ চনৰ পৰা ১৯৭০ চনলৈকে তেওঁ নিতাইপুখুৰী শাখা সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক পদত আছিল। ১৯৮৬ আৰু ১৯৮৭ চনত তেওঁ আছিল ডিব্ৰুগড় সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক। তাৰ পিছতে ১৯৮৭ চনৰ পৰা ১৯৮৮ চনলৈকে ডিব্ৰুগড়(ডিব্ৰুগড়-তিনিচুকীয়া অবিভক্ত) জিলা সাহিত্য সভাৰ সভাপতি হৈছিল। ১৯৮৬-৮৭ বৰ্ষ আৰু ২০০১-২০০২ বৰ্ষ, এই দুইবাৰ অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা সম্পাদক আছিল প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা।
সাহিত্যিক জীৱন
লেখকৰ নিজৰ ভাষাত “মোৰ লেখক জীৱনৰ turning point হিচাপে চতুৰ্থমান শ্ৰেণী আৰু অষ্টমমান শ্ৰেণী বৰ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ।“ চতুৰ্থ শ্ৰেণীত থাকোঁতে বৰুৱাই এটা কবিতা লিখিছিল আৰু সেইটো স্কুলৰ সভা এখনত আবৃত্তি কৰোঁতে তেওঁ শিক্ষাগুৰুৰ পৰা প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল যিয়ে লিখিব পৰাক লৈ তেওঁৰ আত্মপ্ৰত্যয় জগাইছিল। তাৰ পিছত চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ পৰা সপ্তমমানলৈকে বিশেষ লিখা-মেলা কৰা নাছিল। অষ্টম শ্ৰেণীত এটা গল্প লিখিছিল তেওঁ আৰু তেওঁ পঢ়া শিৱসাগৰ জিলাৰ নিতাইপুখুৰী হাইস্কুলৰ আলোচনী ‘’নিৰ্মালী’’ত গল্পটো প্ৰকাশ হৈছিল। একে বছৰতে ৩টা অংকৰ পূৰ্ণাঙ্গ নাটক এখনো তেওঁ লিখিছিল। সেই নাটকখন গাঁৱত অভিনয়ো হৈ উঠে আৰু দৰ্শকৰ প্ৰভুত সহাঁৰি লাভ কৰে। সেই প্ৰশংসাৰ অনুপ্ৰেৰণাত পিছলৈ বহুকেইখন একাংকিকা নাট, কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে বহু কেইখন নাট লিখে। ইয়াৰে প্ৰায়বোৰেই বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাত পুৰস্কৃত হৈছিল। বৰুৱাৰ গদ্যত ছন্দোময় কাব্যৰীতি বিৰাজমান। ল’ৰালি কালৰ পৰাই বৰুৱাই serious গ্ৰন্থবোৰ পঢ়িছিল। অষ্টম,নৱম আৰু দশম মানতে সাংখ্য দৰ্শন, বেদান্ত দৰ্শন আৰু জ্যোতিষ চৰ্চা কৰিবলৈ লৈছিল। তাৰ ফলত কবিতাৰ পৰা আঁতৰি আহি গদ্যৰ জগতত সোমাই পৰে। কিন্তু কবিতা লিখিবলৈ এৰিলেও তেওঁৰ মনৰ মাজৰ কবিজন জীৱন্ত আৰু সক্ৰিয় হৈ থাকিল। যাৰ বাবে পাঠকে তেওঁৰ গদ্যত কাব্যিকতা অনুভৱ কৰে। এই বিষয়ে তেওঁৰ ভাষ্য এনেধৰণৰ, “মই কিন্তু বিশ্বাস কৰোঁ- গদ্য অথবা যিকোনো সাহিত্যতে কাব্যিকতা থাকিবই লাগিব। আৰু বিশ্বাস কৰোঁ – গদ্য সাহিত্য কাব্যৰে এটা ভিন্ন ৰূপ। মই কিন্তু সচেতনভাৱে মোৰ গদ্যক কাব্যিক নকৰোঁ। স্বতঃস্ফূৰ্ত্ভাৱে হয়। মই গদ্য কেৱল মগজুৰে নিলিখোঁ। হৃদয়ানুভূতিৰেও লিখোঁ। আচলতে লিখাৰ পৰত মোৰ মগজু আৰু হৃদয়ৰ মিশ্ৰণ ঘটে। নাই নাই মিশ্ৰণ নঘটে; দ্ৰৱণ ঘটে। এনে কাৰণতে লিখি থাকোঁতে মই ইমানেই আৱেগিক হওঁ যে, লিখি থকাৰ সময়ত মাজে মাজে বুকুখনৰ ভিতৰত ঘোট ঘোটকৈ কঁপে, চকুলো বাগৰি আহে। মোৰ গদ্য কাব্যিক হোৱাৰ ইয়ো এটা কাৰণ হ’ব পাৰে।" বৰুৱাৰ সমগ্ৰ সাহিত্য-সম্ভাৰৰ এক অন্যতম বৈশিষ্ট্য হৈছে গভীৰ আশাবাদ। এই বিষয়ে তেওঁৰ নিজৰ ভাষাত, ”সমস্যা বা সংঘাত জীৱনৰ অনিবাৰ্য সত্য। এতেকে এই সত্যটোক আমি অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ। মই ভাবোঁ – সমস্যা বা সংঘাতে জীৱনৰ জড়তা ভাঙে; জীৱন নিঃশেষ কৰিব নোৱাৰে। এনে মনোভাবেৰেই মই আশাৰে জীয়াই আছোঁ। হয়তো এনে কাৰণতে মোৰ লেখাত আশাবাদ প্ৰধান হ’ব পাৰে।"
প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাই তেওঁৰ জীৱনকালত প্ৰায় ৬০ খনৰো অধিক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। সাহিত্যিকগৰাকীৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত হৈছিল আৱাহন যুগৰ সাহিত্য,ভক্তি তত্ত্বৰ দৰ্শন, ভাওনা সমীক্ষা, বৰগীত সমীক্ষা, অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিকে ধৰি কেইবাখনো গ্ৰন্থ। ইয়াৰ উপৰি মৌলিক চিন্তাপ্ৰসূত কেইবাখনো জীৱন সম্বন্ধীয় অতি জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। জীৱন সম্বন্ধীয় ৰচনাৰাজিৰ বাবে ৰাজ্যত পৰিচিতি লাভ কৰা সাহিত্যিকগৰাকীয়ে ৰাজ্যৰ প্ৰান্তিক, সাতসৰীকে ধৰি বিভিন্ন আলোচনী আৰু বাতৰি কাকতত জীৱন সম্পৰ্কে প্ৰচুৰ ৰচনা লিখিছে। আবেগ-বৰ্জিত মননশীল চিন্তা পুষ্ট বৃত্তৰে ৰচিত তেখেতৰ গল্পসমূহে অসমীয়া চুটি গল্পৰ নতুন দিশ উন্মোচন কৰিছে বুলি বহুতে কয়। প্ৰায় এহেজাৰ সংখ্যক গল্প, প্ৰবন্ধৰ ৰচক ড° বৰুৱা অসমীয়া চুটি গল্প আৰু উপন্যাসৰ সমালোচক।
ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৭৬ চনৰ ২২ নৱেম্বৰত প্ৰহ্লাদ বৰুৱাই উষাৰাণী বৰুৱা ৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ সন্তান শ্ৰী মৌচুম বৰুৱা। ইংৰাজী বিষয়ত সুখ্যাতিৰে শিক্ষা সাং কৰা মৌচুম বৰুৱাই ২০০৮ চনৰ পৰা ডিব্ৰুগড়ৰ ছল্ট ব্ৰুক একাডেমীত শিক্ষকতা কৰি আছে। তাৰ আগতে পাৰিজাত একাডেমীত ২০০৪-০৫ চনত আৰু ডিব্ৰু কলেজত অস্থায়ী শিক্ষকৰূপে ২০০৫ চনৰ পৰা ২০০৮ চনলৈকে শিক্ষকতা কৰিছিল।
ঘটনা-পৰিঘটনা
প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা এজন প্ৰচাৰবিমুখ ব্যক্তি হ'লেও ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অভিভাৱক-অভিভাৱিকালৈকে সকলোৰে লগত এক বন্ধুসুলভ সম্পৰ্ক বৰ্তাই ৰাখিছিল। লিখা-মেলা কৰা মানুহক ভাল পোৱা বৰুৱাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক প্ৰায়ে উপদেশ দিছিল, "কেৱল পঢ়িলেই নহয়, চিন্তা কৰিবলৈও শিকিবাঁ। জীৱনটোক চাবলৈ শিকিবাঁ আৰু লিখা-মেলাৰ যোগেদি আত্মপৰিচয় দিবলৈ যত্ন কৰিবাঁ।" মানুহক ভাল পোৱা প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ ঘৰত আলহী-অতিথিৰ ভীৰ যথেষ্ট বেছি হয়। বৰুৱাৰ পত্নীৰ ভাষ্য অনুসৰি “গভীৰ অধ্যয়নত মনোনিৱেশ কৰি থকা সময়ত কোনোবা অবাঞ্ছিত অতিথি আহিলেও অলপো বিৰক্ত নোহোৱাকৈ আলহীক আন্তৰিকতাৰে আদৰ-সাদৰ কৰি সোধ-পোছ কৰে। সৰু-বৰ, ধনী-দুখীয়া সকলোৰে প্ৰতি সম ব্যৱহাৰ। সকলোৰে প্ৰতি সমান আন্তৰিকতা। “ এবাৰ তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ হোমেন বৰগোহাঞি আহি ঘৰত আলহীৰ ভিৰ দেখি আচৰিত হৈ প্ৰহ্লাদ বৰুৱাক কৈছিল,”দিনটোত ইমান মানুহ আহি থাকিলে আপুনি লিখা-মেলা কৰিব কেনেকৈ? আপুনি সপ্তাহটোত এদিন বা দুদিনহে মানুহক লগ দিয়ক। “ সেইবুলি কৈ তেওঁ বৰুৱাৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ মৌচুমক কৈছিল,”তুমি এখন ফলক লিখাই আনাঁ। তাত অমুক অমুক বাৰেহে বৰুৱাক লগ কৰিব পাৰিব বুলি লিখি দিবাঁ। “ বৰগোহাঞিৰ কথা শেষ হ’বলৈ নাপাওঁতেই প্ৰহ্লাদ বৰুৱাই প্ৰতিবাদ কৰি কৈছিল,”মই এই কাম কেতিয়াও কৰিব নোৱাৰোঁ। মানুহৰ বাবেই মই লিখোঁ। মানুহেই মোৰ প্ৰেৰণা। মানুহেই মোৰ লেখাৰ সমল। মই মানুহৰ পৰা আঁতৰি থাকিব নোৱাৰোঁ। “
দেশ, জাতি, সমাজ, ভাষা-সাহিত্যৰ হকে কাম কৰি ঘূৰি ফুৰা বৰুৱাই যৌৱনৰ সময়ত আপোন-পাহৰা হৈ দিন-ৰাতি কাম কৰোঁতে ঘৰ-সংসাৰৰ কথাকো পাহৰে বুলি পত্নী উষাৰাণী বৰুৱাই কয়। অসম আন্দোলনৰ সময়তো দেহে-কেহে কাম কৰিছিল বৰুৱাই। পিছলৈ ঘূৰা-ঘূৰি কমিলেও অধ্যয়ন, অধ্যাপনা আৰু লিখা-মেলাত নিজকে নিয়োজিত কৰি ৰাখিছিল। বন্ধ আৰু আলহী-অতিথি নথকা দিনত প্ৰাত্যহিক কামখিনিৰ বাদে দিনে ১৫/১৬ ঘণ্টাকৈ লিখা-পঢ়াত ব্যস্ত থাকিছিল। স্বাস্থ্যজনিত কাৰণত চিকিৎসকে ৰাতি বেছি সময়লৈকে উজাগৰে নাথাকিবলৈ দিয়া পৰামৰ্শকো তেওঁ নামানিছিল। কিতাপ লিখাৰ পৰত ঘড়ীলৈ নোচোৱা বৰুৱাক বেছিকৈ সকীয়াই থাকিলে পত্নীক কয়,"কাম নকৰি বেছি দিন জীয়াই থকাতকৈ কাম কৰি সোনকালে মৰাই ভাল বুজিছা।"
বৰুৱাৰ ঘৰটোৰ নাম জ্যোতিবন।'তপোবন' নামৰ পুথিভঁৰাল এটিৰ সৈতে অধ্যয়ন কক্ষটো দুতৰপীয়া। ওপৰৰ মহলাটোৰ নাম'শান্তিবন'। তপোবনত বৰুৱাই ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা ধৰি অধ্যয়ন আৰু লিখা-মেলাত জড়িত হৈ থাকে। শান্তিবনত স্থানীয় অথবা ডিব্ৰুগড়লৈ ফুৰিবলৈ অহা গুণী-জ্ঞানী ব্যক্তিক আমন্ত্ৰণ কৰি অনানুষ্ঠানিকভাৱে নানা সৰু-বৰ অনুষ্ঠান পাতে। বৰুৱাৰ প্ৰেৰণাতে তেওঁৰ পত্নী আৰু পুত্ৰইও কলমৰ চৰ্চা কৰিবলৈ ধৰে। পত্নীক লিখিবলৈ সকীয়াই থকা বৰুৱাই এনেদৰে কয়,"তুমি ইমান পঢ়ি মেলিও যদি একো এটা নিলিখা তোমাৰ জ্ঞানবোৰ কৃপণৰ ধনৰ দৰেহে হ'ব।"
মৃত্যু
২০১১ চনৰ ২৪ আগষ্টত ৬৭ বছৰ বয়সত প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাই শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। দীৰ্ঘদিন ধৰি কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ থকা বৰুৱাৰ সেইদিনা নিশা প্ৰায় ১০ঃ১০ বজাত ডিব্ৰুগড়ৰ ৰূপনগৰস্থিত বাসভৱনত দেহাৱসান ঘটে। তেওঁৰ অকাল মৃত্যুৰ সময়ত পত্নী উষাৰাণী বৰুৱাই কানৈ মহাবিদ্যালয়ত মুৰব্বী অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল।
প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ প্ৰথম মৃত্যুবাৰ্ষিকী, ২০১২ চনৰ ২৪ আগষ্ট, মাজুলী মহাবিদ্যালয়ৰ সাহিত্য চ'ৰাৰ উদ্যোগত আৰু মাজুলীৰ সাহিত্যসেৱী সংগঠন ৰামধেনু শাখা সাহিত্য সভা, কমলাবাৰীৰ সহযোগত জীৱনৰ দিন হিচাপে উদযাপিত হয়। আনহাতে একেটা দিনকে বৰবৰুৱা প্ৰেছ ক্লাৱে বৰবৰুৱা জামিৰা মহাবিদ্যালয়ত জীৱন-কলা দিৱস আয়োজন কৰে। এই দিৱসত প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ জীৱন-দৰ্শন, সাহিত্য কৃতী আৰু বিশেষকৈ জীৱনবিষয়ক ৰচনাৰাজিৰ সম্পৰ্কত বিস্তৃত আলোচনাৰ ব্যৱস্থা কৰে।
সাহিত্যিক অৱদান
প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাই ৰচনা কৰা সাহিত্য, সংস্কৃতি, ধৰ্ম, দৰ্শন আৰু বিবিধ বিষয়ক এহেজাৰতকৈ অধিক প্ৰবন্ধ আৰু বহু সংখ্যক গল্প প্ৰকাশ হৈছে।
বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ অভিমত
"ড° নগেন শইকীয়াই জনসাধাৰণ কাকতত লিখিছিল, '১৯৭১ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়াত এম এ পঢ়িবলৈ অহা প্ৰহ্লাদক মই ছাত্ৰ হিচাপে পাওঁতে প্ৰথম দৰ্শনতে তেওঁৰ মাজত অন্যান্য দহজন ছাত্ৰতকৈ ভিন্ন এটি চৰিত্ৰ দেখা পাইছিলো। কথা-বতৰা, ব্যৱহাৰ তথা আচৰণ এই সকলোতে এটা মাৰ্জিত ৰুচি তেওঁৰ মাজত প্ৰকাশিত হৈছিল। তেতিয়াই খবৰ লৈ গম পালো যে শিক্ষকতাৰ অভিজ্ঞতাৰে কিছু পুষ্ট হৈ তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ হ'বলৈ ওলাই আহিছে। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকক্ষতো তেওঁৰ মাজত সেই ডেকা বয়সতে এটি স্বাভাৱিক সৰল গাম্ভীৰ্য লক্ষ্য কৰিছিলো। ... প্ৰহ্লাদ বৰুৱাৰ মাজত এহাতে বৈষ্ণৱ সংস্কৃতি আৰু আনহাতে ঊনবিংশ শতিকাত গঢ় লৈ উঠা অসমীয়া জাতীয় চেতনা এই- দুয়োটাই সমানে সক্ৰিয় হৈ আছিল। সেইবাবে অসম, অসমীয়া ভাষা, সাহিত্য, সংস্কৃতি আৰু জাতীয় জীৱনৰ যিকোনো সমস্যাৰ সময়ত তেওঁ দৃঢ়ভাৱে নিজৰ স্থিতি গ্ৰহণ কৰিছিল। ... শিক্ষক হিচাপেও প্ৰহ্লাদ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় আছিল। যিকোনো বিষয় তেওঁ প্ৰত্যয়েৰে শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মনত সাঁচ বহি যোৱাকৈ ক'ব পাৰিছিল বাবেই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে শিক্ষক হিচাপে তেওঁক ভাল পাইছিল বুলি জানিছিলো।'"
"ড° প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা অতি উচ্চস্তৰৰ বৌদ্ধিক চিন্তা-চৰ্চাৰে সমৃদ্ধ এগৰাকী বিদ্বান আৰু অসাধাৰণ ব্যক্তিত্বসম্পন্ন লোক। – নবীন চন্দ্ৰ লহকৰ"
"'প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা এগৰাকী আপাত দৃষ্টিত সৰল ব্যক্তি। এই সৰলতাৰ মাজতেই আমি দুগৰাকী প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাক বিচাৰি পাওঁ। এগৰাকী প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ হৃদয় ফুলৰ দৰেই কোমল; কিন্তু আনগৰাকী প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ মানসিক দৃঢ়তা তীখাতকৈও কঠিন যেন লাগে। ইয়েই প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট্য আৰু এই ধাৰাটোৱে সাহিত্য জগতত তেওঁক অনন্য ৰূপত দাঙি ধৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। তেওঁৰ এই সৰলতা ন্যায়ৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। এষাৰতে ক’বলৈ গ’লে তেওঁ মানুহক ভাল পায়।' -কনকসেন ডেকা"
"'গভীৰ জীৱনবোধেৰে জ্যোতিষ্মান হোৱা বৰুৱাই নিজেও এক পৰিশীলিত, পৰিমাৰ্জিত, ৰুচিশীল আৰু সৌন্দৰ্যপিয়াসী ব্যক্তিগত জীৱন-যাপন কৰিছিল। সেইবাবে দুৰাৰোগ্য ৰোগে জুৰুলা কৰা সময়তো তেওঁ জীৱনটোক সজাই তুলিব জানিছিল। … ড° প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা আছিল শিশুৰ দৰেই নিষ্পাপ অন্তৰৰ এগৰাকী অজাতশত্ৰু ব্যক্তি।' -সত্যকাম বৰঠাকুৰ"
"'ড° প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ কেবাটাও পৰিচয় অসমৰ বৌদ্ধিক জগতত বৰ্তমান। যথা- সাহিত্য সমালোচক প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা, গৱেষক প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা, গল্পকাৰ প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা আৰু জীৱন বিষয়ক গ্ৰন্থৰ গ্ৰন্থাকাৰ প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা। কিন্তু ইয়াৰ কোনোটোৱেই আমাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা নাছিল। সাহিত্য সমালোচক অথবা গল্পকাৰ হিচাপে পৰিচিত ভালেকেইজন ব্যক্তিৰ সান্নিধ্য আমি পাইছো। কোনো আত্মীয়তা অনুভৱ কৰা নাই। প্ৰতিভাধৰ অথবা প্ৰখ্যাত হ’লেই কোনোবা ব্যক্তি কাৰোবাৰ প্ৰিয় ব্যক্তিৰ শাৰীলৈ উঠিব নিশ্চয় নোৱাৰে। সেয়ে প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা ছাৰক আমি প্ৰথমেই শ্ৰদ্ধা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ এজন মানুহ হিচাপে। তাৰ পিছত এজন সফল শিক্ষক হিচাপে। আন অৰ্থত এজন প্ৰিয় শিক্ষক হিচাপে। সঁচাকৈয়ে প্ৰিয় শিক্ষক। আটাইতকৈ প্ৰিয়।' -অৰবিন্দ ৰাজখোৱা"
উল্লেখযোগ্য বঁটা আৰু স্বীকৃতি
বিশিষ্ট শ্ৰমিক নেতা সৰ্বেশ্বৰ বৰদলৈৰ স্মৃতিত অসম সাহিত্য সভাই প্ৰদান কৰা শ্ৰমিকপ্ৰাণ সৰ্বেশ্বৰ বৰদলৈ বঁটাৰ বাবে ২০০৮ চনত প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাক নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল। কিন্তু সসন্মানে প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাই এই বঁটা প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। সাহিত্য সভালৈ দিয়া এখন পত্ৰৰ জৰিয়তে তেওঁ আনুষ্ঠানিকভাৱে বঁটা প্ৰত্যাখ্যানৰ কথা অৱগত কৰে।
ড° প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা সোঁৱৰণী উপশমী সেৱা বঁটা
২০১৮ চনৰ পৰা প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ পৰিয়ালে তেখেতৰ স্মৃতিত ‘’’ ড° প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা সোঁৱৰণী উপশমী সেৱা বঁটা’’’ নামেৰে এটি বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে। ত্যাগ আৰু একাগ্ৰতাৰে কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসা, সামাজিক সহায়, উপশমী চিকিৎসা আৰু শ্ৰেষ্ঠ স্বেচ্ছাসেৱকৰ ক্ষেত্ৰত অন্যতম অৱদান আগবঢ়োৱা আদি চাৰিটা শিতানত ডিব্ৰুগড়ৰ ‘প্ৰতিশ্ৰুতি’ নামৰ স্বেচ্ছাসেৱী অনুষ্ঠানটোৱে চাৰিটা বঁটা আগবঢ়ায়। ইয়াৰে উপশমী সেৱা বঁটাটি প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ সোঁৱৰণত আগবঢ়োৱা হয়। এই বঁটাৰ সৈতে ফুলাম গামোছা, এখন মানপত্ৰ, গলবস্ত্ৰ, ট্ৰফী আৰু প্ৰতিশ্ৰুতিৰ স্মাৰক প্ৰদান কৰা হয়। ২০১৮ চনৰ ১৫ ডিচেম্বৰত ‘প্ৰতিশ্ৰুতি’ৰ বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত এই উপশমী চিকিৎসা সেৱা প্ৰকল্পটো উদ্বোধন কৰে অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু হস্পিটেলৰ তেতিয়াৰ অধ্যক্ষ ডাঃ হিৰণ্য কুমাৰ গোস্বামীয়ে। এই বঁটা লাভ কৰা স্বেচ্ছাসেৱকসকল হৈছে –
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ শ্ৰেণী:অসমীয়া গল্পকাৰ শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:অসমীয়া সমালোচক
পৰুৱা (ভূত)
পৰুৱা (Porua) এবিধ খৰতকীয়া স্ত্ৰী জাতীয় অপদেৱতা। তিনি আলি বা চাৰি আলিৰ মূৰত হে পৰুৱাক লগ পোৱা যায়। অকলশৰীয়া ৰাতি পৰুৱাই লগ পালে যাত্ৰীক ডাঠ আন্ধাৰে আৱৰি ধৰে আৰু আচল বাটটো পাহৰাই দিয়ে। তেনেদৰে বাট হেৰুওৱা মানুহক ক্ৰমে মূল বাটৰ পৰা দূৰলৈ লৈ যায়। ৰাতিৰ ৰাতিটো একে ঠাইত ঘূৰাই ফুৰে। অন্যলোকে পোহৰ দেখুৱাই লৈ গ'লেহে পৰুৱাই এৰা দিয়ে।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:লোককথাৰ জীৱ শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
কিৰণ দেশাই
কিৰণ দেশাই (Kiran Desai; জন্ম: ৩ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৭১) এগৰাকী ভাৰতীয় লেখিকা। তেওঁ ইংৰাজী ভাষাত ৰচনা কৰা উপন্যাস 'দা ইনহেৰিটেন্স অফ লষ্ট'ৰ বাবে ২০০৬ চনত মেন বুকাৰ বঁটা লাভ কৰে। একেখন উপন্যাসৰ বাবে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰন্থ সমালোচক চক্ৰৰ ফিক্সন বঁটাও লাভ কৰিছিল। ২০১৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ভাৰতৰ আগশাৰীৰ বাণিজ্য আলোচনী "দা ইকনমিক টাইমছ"য়ে তেওঁক বিশ্বৰ প্ৰভাৱশালী ভাৰতৰ ২০ গৰাকী মহিলাৰ তালিকাত স্থান দিয়ে। তেওঁৰ মাতৃ বিখ্যাত লেখিকা অনিতা দেশাই।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৭১ চনৰ ৩ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতৰ ৰাজধানী নতুন দিল্লীত কিৰণ দেশাইৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ অনিতা দেশাই এগৰাকী বিখ্যাত ভাৰতীয় লেখিকা আৰু তেওঁ তিনিবাৰ মেন বুকাৰ বঁটালৈ মনোনীত হৈছিল। কিৰণে তেওঁৰ বাল্যকাল পুনেত অতিবাহিত কৰে আৰু পিছলৈ তেওঁলোক মুম্বাইলৈ যায়। তেওঁ কেথেড্ৰেল এণ্ড জন কেনন স্কুলত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ১৪ বছৰ বয়সত কিৰণ তেওঁৰ মাতৃৰ সৈতে ইংলেণ্ডলৈ যায়। তাত এবছৰ থকাৰ পিছত তেওঁলোক আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ যায়। তাত তেওঁ হলিন্স বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত বেনিংটন কলেজ আৰু কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত সৃজনশীল সাহিত্য অধ্যয়ন কৰে।
কৰ্মৰাজি
তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস হল 'হুল্লাবালু ইন দা গুৱাভা অৰ্কাৰ্ড'। এই উপন্যাসখন ১৯৯৮ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ চালমান ৰুশ্বদিৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত হৈছিল। এই উপন্যাসখনে বেটি ট্ৰাক্স বঁটা লাভ কৰিছিল। এই বঁটা কমনৱেলথ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ ৩৫ বছৰ অনুৰ্ধ নাগৰিকক শ্ৰেষ্ঠ উপন্যাসৰ বাবে ছচাইটি অফ অথাৰ নামৰ সংগঠনে প্ৰদান কৰে।
তেওঁৰ দ্বিতীয় উপন্যাস 'দা ইনহেৰিটেন্স অফ লষ্ট' ২০০৬ চনত প্ৰকাশিত হয়। এই উপন্যাসখনে গোটেই এছিয়া, ইউৰোপ আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত বিশেষভাৱে সমাদৃত হয় আৰু সমালোচক সকলৰ পৰা প্ৰশংসা বুটলিব সক্ষম হয়। ইয়াৰ বাবে তেওঁ ২০০৬ চনত মেন বুকাৰ বঁটা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰন্থ সমালোচক চক্ৰৰ ফিক্সন বঁটা লাভ কৰিছিল।
২০০৮ চনৰ আগষ্ট মাহত কিৰণ দেশাইয়ে বিবিচি ৰেডিঅ' ৩ৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত প্ৰাইভেট পেছন নামৰ সংগীতিক-জীৱনী আলোচনাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰ সূত্ৰধাৰ আছিল মাইকেল বাৰ্কলে। ২০০৭ চনৰ মে মাহত অনুষ্ঠিত এছিয়া হাউচ ফেষ্টিভেল অফ কল্ড লিটাৰেছাৰত তেওঁক মুখ্য সাহিত্যিক হিচাপে সন্মানিত কৰা হয়।
২০১৩ চনত তেওঁ আমেৰিকান একাডেমী ইন বাৰ্লিনৰ বাৰ্লিন বঁটা লাভ কৰে। ২০১৫ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ভাৰতৰ আগশাৰীৰ বাণিজ্য আলোচনী "দা ইকনমিক টাইমছ"য়ে তেওঁক বিশ্বৰ প্ৰভাৱশালী ভাৰতৰ ২০ গৰাকী মহিলাৰ তালিকাত স্থান দিয়ে।
ৰাজেন্দ্ৰ কেশৱলাল শ্বাহ
ৰাজেন্দ্ৰ কেশৱলাল শ্বাহ  ((Rajendra Keshavlal Shah; জন্ম: ২৮ জানুৱাৰী, ১৯১৩ – ২ জানুৱাৰী, ২০১০) এগৰাকী গুজৰাটী ভাষাৰ ভাৰতীয় গীতিকবি। কাপৰৱাণিত জন্ম হোৱা এই কবিগৰাকীয়ে ২০খনতকৈও অধিক কবিতা আৰু গীতৰ পুথি ৰচনা কৰিছে। ঘাইকৈ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য, দেশৰ মানুহ আৰু মাছুৱৈ সম্প্ৰদায়ৰ ব্যৱহাৰিক জীৱনেই হৈছে তেওঁৰ গীত আৰু কবিতাৰ মূল বিষয়। তেওঁ কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ লিখন শৈলীৰে প্ৰভাৱিত হৈছিল। ৰাজেন্দ্ৰ শ্বাহক গুজৰাটী সাহিত্যৰ উত্তৰ গান্ধীয়ান যুগৰ পণ্ডিতসকলৰ এজন বুলি গণ্য কৰা হয়।
সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৩০ চনত, লোণ আইন অমান্য আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰি ফাটেকলৈ যোৱাৰ বাবে ৰাজেন্দ্ৰ শ্বাহৰ পঢ়া-শুনা অনিয়মীয়া হয় আৰু ১৯৩১ চনত তেওঁ মঞ্জুলা আগৰৱালৰ পাণি গ্ৰহণ কৰে। পিছত, ১৯৩৪ চনত, তেওঁ বৰোডাৰ মহাৰাজা শিৱাজীৰাও বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা দৰ্শন বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু আহমেদাবাদত শিক্ষকৰূপে স্কুলীয়া ছাত্ৰসকলক পাঠদান কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
২০১০ চনৰ ২ জানুৱাৰী মুম্বাইত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক শ্ৰেণী:জ্ঞানপীঠ বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:গুজৰাটী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমিৰ ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক
মোৱামাৰী
মোৱামাৰী (Muwamari) নগাঁও জিলাৰ ধিংৰ উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ কাষত থকা এখন সৰু গাঁও। ইয়াত মুঠ ১৫৬টা পৰিয়ালৰ লোকে বাস কৰে। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি মোৱামাৰী গাঁৱৰ জনসংখ্যা ৮২৬জন, ইয়াৰ ভিতৰত ৪২৮জন পুৰুষ আৰু ৩৯৮জন মহিলা।
মোৱামাৰী গাঁৱৰ ০-৬ বছৰ বয়সৰ শিশু ১৮০জন, মুঠ জনসংখ্যাৰ ২১.৭৯% । মোৱামাৰী গাঁৱৰ গড় যৌন অনুপাত ৯৩০, অসমৰ ৯৫৮ গড় যৌন অনুপাতৰ কম। মোৱামাৰীৰ শিশু গড় যৌন অনুপাত ৯৭৮ যি অসমৰ ৯৬২তকৈ বেছি।
অসমৰ তুলনাত মোৱামাৰী গাঁৱৰ শিক্ষাৰ হাড় কম। ২০১১ মতে, অসমৰ ৭২.১৯% শিক্ষাৰ হাড়ৰ তুলনাত মোৱামাৰী গাঁৱৰ শিক্ষাৰ হাড় ৪৪.৭৫% । মোৱামাৰীত পুৰুষৰ শিক্ষাৰ হাড় ৪৬.২৯% আৰু মহিলাৰ শিক্ষাৰ হাড় ৪৩.০৪% ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
কন্নড় ভাষা
কন্নড় (Kannada, ಕನ್ನಡ কন্নড) ভাৰতৰ ২২টা চৰকাৰী ভাষাৰ এটা। এই ভাষা কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ চৰকাৰী ভাষা আৰু এই ৰাজ্যৰ প্ৰায় চাৰে তিনি কোটি লোকে এই ভাষাত কথা পাতে। তদুপৰি ই অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ, তামিলনাডু আৰু মহাৰাষ্ট্ৰত প্ৰচলিত। মাতৃভাষী আৰু দ্বিতীয় ভাষাভাষীৰ সংখ্যা মিলাই কন্নড়-ভাষীৰ সংখ্যা প্ৰায় ৫ কোটি।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাষা
আল-আম্বিয়া
আল-আম্বিয়াʼ, (الأنبياء, ’al-’anbiyā’; অৰ্থ: "নবীসকল") হৈছে কোৰআনৰ ২১তম ছূৰা ইয়াৰ ১১২টা আয়াত আছে। বিশ্বাস কৰা প্ৰকাশৰ সময় আৰু প্ৰাসংগিক পৃষ্ঠভূমিসম্পৰ্কে (আচবাব আল-নুজুল), ই হৈছে পূৰ্বৰ "মক্কান ছূৰা", যাৰ অৰ্থ হৈছে ইয়াক মদিনাত পিছলৈ প্ৰকাশ কৰাৰ সলনি মক্কাত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ইয়াৰ মুখ্য বিষয় হৈছে অতীতৰ ভৱিষ্যতবক্তা, যিয়ে মুহাম্মাদৰ দৰে একে বিশ্বাসৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল।
ঐতিহাসিক প্ৰসংগ
মুছলমানসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই ছূৰাটো দ্বিতীয় মক্কান যুগত প্ৰকাশ পাইছিল আৰু নোলড'ক কালক্ৰম অনুসৰি ৬৫ নম্বৰ হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে। ইয়াৰ আয়াতসমূহৰ ভিতৰত পূৰ্বৰ ইহুদী-খ্ৰীষ্টান ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ অজস্ৰ আহ্বান পোৱা গৈছে। এই উদাহৰণবোৰে কোৰআনৰ প্ৰেক্ষাপটৰ ভিতৰত মুহাম্মাদৰ ভূমিকাক বাৰ্তাবাহক হিচাপে গুৰুত্ব দিয়া আৰু সংজ্ঞায়িত কৰাত সহায় কৰে। ইয়াৰ উপৰিও, পূৰ্ব-বিদ্যমান বাইবেল আৰু জুদাইক শাস্ত্ৰৰ অন্তৰ্ভুক্তিয়ে মুহাম্মাদৰ ভৱিষ্যতবাণী মূলক অভিযানক এক বৃহত্তৰ ধৰ্মীয় পৰিকাঠামোত একত্ৰিত কৰে, আৰু এনেদৰে কোৰআন দুয়োটাৰ দিগন্তক এক ধৰ্মীয় আন্দোলন হিচাপে পাঠ আৰু ইছলাম দুয়োটাৰ দিগন্ত বহল কৰে। ছূৰাটো দ্বিতীয় মক্কান যুগৰ বিষয়গত আৰু শৈলীগতভাৱে বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ। আয়াতসমূহে মুহাম্মাদ (ছাঃ)ৰ ধৰ্মীয় সংস্থাক আগৰে পৰা থকা ইহুদী-খ্ৰীষ্টান ব্যক্তিসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰি চিনাক্ত কৰে, আৰু তাৰ পৰা সাধাৰণ ধাৰণামূলক মতবাদবোৰ বৰ্ণনা কৰে, যেনে: বিচাৰৰ দিনত মূৰ্ত হোৱা ইছলামিক এস্কেটোলজী, অবিশ্বাসী আৰু বিশ্বাসীসকলৰ ভাগ্য আৰু আল্লাহহৰ দয়া। অৰ্ডাৰ আৰু ডেলিভাৰীৰ ক্ষেত্ৰত, ছূৰা ২১-ত ত্ৰিপাক্ষিক ৰচনা আৰু অনুসৰণযোগ্য "ৰিং গাঁথনি" থাকে, য'ত তিনিটা পৃথক অংশৰ ক্ৰমৰ মাজেৰে প্ৰকাশৰ পথ সম্পূৰ্ণ বৃত্তলৈ আহে। মুঠ ১১২টা আয়াতৰে গঠিত, নবীসকলে কোৰআনৰ স্বকীয় কণ্ঠস্বৰ বজাই ৰাখে, য'ত আয়াতবোৰ তেওঁলোকৰ নিজৰ প্ৰকাশৰ বিষয়ে সচেতন যেন লাগে আৰু নিৰ্দিষ্ট বাৰ্তাবোৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ আন ছূৰাৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে। এই স্পষ্ট আত্ম-প্ৰসংগ, বা "আত্ম-ঘোষণা", আৰু আন্তঃপাঠ্যতা কোৰআনৰ বাবে অতুলনীয় আৰু আন ধৰ্মীয় গ্ৰন্থৰ পৰা পৃথক চেতনাথকা কিতাপখনৰ অধিকাৰী।
১-৪০ আল্লাহৰ একতা
প্ৰকাশটো নিশ্চিত কৰক আৰু মুহাম্মাদক নিৰ্বাচিত ভৱিষ্যতবক্তা হিচাপে তেওঁৰ ভূমিকাৰ প্ৰতি প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ক। ই আল্লাহৰ সৃষ্টিত একতা ঘোষণা কৰে।
৪১-৪৯ পূৰ্বৰ ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ বৰ্ণনা
পূৰ্বৰ ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ বৰ্ণনাৰ জৰিয়তে বিশ্বাস আৰু ধাৰ্ম্মিকতাৰ উদাহৰণ আঁকিবলৈ চেষ্টা কৰক। প্ৰকাশৰ এই পদ্ধতিটোৱে একেসময়তে কোৰআনক ওপৰলৈ ঠেলি দিয়ে আৰু ইছলামৰ ধৰ্মীয় পৰিচয়ক এক বহল বিদ্যমান প্ৰেক্ষাপটত একত্ৰিত কৰে।
৭৩ ভাল কাম কৰা, প্ৰাৰ্থনা স্থাপন কৰা আৰু জাকাহ দিয়া
জাফাৰ আল-ছাদিক তেওঁৰ সঙ্গীসকললৈ লিখা এখন পত্ৰত আল্লাহৰ ভৱিষ্যতবক্তাসকলৰ প্ৰতি আজ্ঞাকাৰী হোৱাৰ গুৰুত্বৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে আৰু ইয়াৰ সমৰ্থনত নিম্নলিখিতবোৰ উল্লেখ কৰিছে: "আৰু আমি তেওঁলোকক আমাৰ আদেশৰ দ্বাৰা পথ প্ৰদৰ্শন কৰাইছিলোঁ। আৰু আমি তেওঁলোকক ভাল কাম কৰা, প্ৰাৰ্থনা স্থাপন কৰা আৰু জাকাহ দিয়াৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত কৰিছিলোঁ; আৰু তেওঁলোক আমাৰ উপাসক আছিল।" (২১:৭৩)
৯২-১১২ বিশ্বাসী আৰু অবিশ্বাসী সকলৰ বিভিন্ন ভাগ্য
এইবাৰ বিচাৰৰ দিনা বিশ্বাসী আৰু অবিশ্বাসী সকলৰ বিভিন্ন ভাগ্য চিনাক্ত কৰাৰ জৰিয়তে প্ৰকাশৰ আন এক প্ৰতিশ্ৰুতিৰে ছূৰাটো সমাপ্ত কৰিবলৈ কাম কৰক। অধ্যায়টো আল্লাহৰ দয়ালু প্ৰকৃতিৰ অন্তিম উচ্চতাৰ সৈতে সমাপ্ত হয়।
বাহ্যিক সংযোগসমূহ
শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:কোৰআন শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম
অন্তৰীয়
thumb|250px|পুৰুষে পৰিধান কৰা অন্তৰীয় আৰু [[উত্তৰীয় বস্ত্ৰ, খ্ৰীষ্টীয় প্ৰথম শতিকা]]
অন্তৰীয় (Antariya) শৰীৰৰ তলৰ অংশত পৰিধান কৰা এখন ঢিলা কাপোৰ। ই ভৰিৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা কপাহৰ এখন দীঘল বগা বা ৰঙীন পটি আৰু ভৰিবোৰ ঢিলাকৈ ঢাকি ৰাখে। ইয়াৰ লগতে ভৰিৰ সন্মুখত দীঘল কোঁচ হিচাপে প্ৰবাহিত হয়। অন্তৰীয় বস্ত্ৰ বৈদিক যুগৰ পৰায়ে প্ৰচলিত আৰু ই ধুতিৰ পূৰ্বসূৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। অন্তৰীয় শব্দটো সংস্কৃত ভাষাৰ পৰা আহিছে। অন্তৰীয় শব্দটো 'অন্তৰ' আৰু প্ৰত্যয় 'ঈয়'ৰ সংমিশ্ৰণৰ পৰা সৃষ্টি হৈছে।
ইতিহাস
খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় চতুৰ্থ শতিকাৰ মাজত সংকলিত মহাভাৰত মহাকাব্যত অন্তৰীয়ক পোছাক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা উল্লেখ আছে। তদুপৰি ৰামায়ণতো ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়। হিন্দু দেৱতাসকলক ভাৰতীয় উপমহাদেশত ভাস্কৰ্যসমূহত উত্তৰীয় আৰু অন্তৰীয় পৰিধান কৰা দেখুৱা হয়। বিশেষকৈ হিন্দু মন্দিৰত আৰু দেশীয় দিনপঞ্জী সমূহৰৰ ছবিত দেৱতা সমূহক অন্তৰীয় পৰিধান কৰা দেখুৱা সয়।
খ্ৰীষ্ট পূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ বৌদ্ধ পালি সাহিত্যত উল্লেখ অনুসৰি শাৰী শটিকা হৈছে স্তনপট্ট, উত্তৰীয় আৰু আন্তৰীয়ক একত্ৰিত কৰাৰ এক বিকশিত ৰূপ। এই পোছাক প্ৰাচীন কালত মহিলাসকলে পিন্ধা তিনি টুকুৰা পোছাকৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। thumb|চোলি আৰু অন্তৰীয়ৰ সৈতে গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ কালৰ মহিলা, ৩২০ খ্ৰীষ্টাব্দ, অজন্তা গুহা চিত্ৰ এই সময়ৰ মহিলাসকলৰ নিম্নঅংশত পৰিহিত পোছাকক বিভিন্ন গ্ৰন্থত বিভিন্ন নামৰে জনাজাত আছিল। সেইসমূহ হৈছে অম্বৰা, আমসুক, অন্তৰীয়, নিবসন, পৰিধান, বসন, বস্ত্ৰম, বাস আৰু চৌলি ইত্যাদি।
এই পোছাকক কাৰু কাৰ্যসমূহ অতি পুৰণি কালৰে পৰা প্ৰচলিত হৈ আছে। অতীতৰ ভাস্কৰ্য আৰু মূৰ্তিসমূহত ইয়াৰ কেইটামান উদাহৰণ পোৱা যায়। সেয়েহে বস্ত্ৰ ইতিহাসবিদসকলে এইবোৰ অধ্যয়ন কৰে।
ব্যৱহাৰ
অন্তৰীয় সাধাৰণতে পাতল কপাহ বা ৰেচমৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। ইয়াক সাধাৰণতে উত্তৰীয়ৰ সৈতে একেলগে পৰিধান কৰা হৈছিল। ধুতি, লুংগী আদি ইয়াৰে পৰা উদ্ভৱ হৈছে বুলি গণ্য কৰা হয়। হিন্দু মন্দিৰ সমূহত দেৱতা সকললৈ আগবঢ়োৱা বিশেষ বেশত অন্তৰীয় অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। বৌদ্ধ সম্প্ৰদায়ৰ ভিক্ষুসকলে সাধাৰণতে অন্তৰীয়ৰ সৈতে এখন উত্তৰীয় আৰু ডাঙৰ চাদৰ পিন্ধে। এই সকলো কাপোৰ গেৰুৱা ৰঙৰ থাকে।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
মালিতা
'মালিতা' শব্দটোৰ সৰ্মাথক ইংৰাজী প্ৰতিশব্দ হ'ল বেলাড। অসমীয়া মালিতা শব্দটো মাল শব্দৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা। ফুলৰ মালাৰ দৰে ধাৰাবাহিকভাৱে গাঁঠি থোৱা গীতিব্যঞ্জক কাহিনীয়েই হ'ল মালিতা। মালিতাক গীতিবেঞ্জক কাহিনী বা কাহিনী জড়িত গীত দুয়োটাই আখ্যা দিব পাৰি। মালিতাৰ প্ৰাথমিক লক্ষণ গীতিধৰ্মিতা। মালিতাৰ বিষয়বস্তুৰ ধাৰাবাহিকতা ৰক্ষা কৰা হয়। গীতিধৰ্মিতাই মালিতাৰ মুখ্য লক্ষণ হ'লেও কাহিনী অবিহনে মালিতা হ'ব নোৱাৰে। বেলাড শব্দটো মূলত: নৃত্যছন্দী গীতৰে সম্পৰ্ক আছিল।
নৈৰ্ব্যক্তিকতা মালিতাৰ প্ৰধান লক্ষণ। মূল মালিতাটো কোনে ক'ত কেতিয়া ৰচনা কৰিছিল কোৱা টান; কিন্তু ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তাই আটাইকে সামৰি লয়। এইদৰে ঠাই আৰু মুখ বাগৰি এটা নতুন ৰূপ লয় আৰু শেষত জনসাধাৰণৰ সামূহিক উচ্ছ্বাসৰ পৰিণতি হিচাপে পৰিগণিত হয়। অসমীয়া মালিতাসমূক ঘাইকৈ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি-
১/বুৰঞ্জীমূলক মালিতা আৰু
২/পৌৰাণিক কাহিনীমূলক মালিতা।
ইয়াৰ ভিতৰত বুৰঞ্জীমূলক মালিতাৰ সংখ্যা সৰহ।
উদাহৰণ
মালিতা-বেলাডৰ উদাহৰণ:
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
ৰোহিনী ভাটে
ৰোহিনী ভাটে (रोहिणी भाटे; ১৪ নৱেম্বৰ ১৯২৪ – ১০ অক্টোবৰ ২০০৮) ভাৰতৰ এগৰাকী অভিজ্ঞ কথক নৃত্যশিল্পী। তেখেতে কথক নৃত্যৰ পৰিবেশন, শিক্ষাদান, গৱেষণা তথা সমালোচনা কৰিছিল। কেৰিয়াৰৰ সময়ত, তেখেত সংগীত নাটক একাদেমী বঁটা আৰু কালিদাস সম্মানৰ আদি সন্মানেৰে ভূষিত কৰা হয়।
ৰোহিনী জয়পুৰ তথা লক্ষ্ণৌ ঘৰানাৰ পৰা কথক প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। তেখেতৰ নৃত্য ৰচনাবোৰৰ এটা বৃহৎ ভাণ্ডাৰ সৃষ্টি কৰিছিল, য'ত তেখেত অভিনয়া-ৰ বাবে বিশ্লেষণাত্মক আৰু উদ্ভাৱনী পদ্ধতিৰ প্ৰয়োগ কৰিছিল। হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতত তেওঁৰ জ্ঞান থকাৰ বাবে, তেখেত তেওঁৰ বেছিভাগ নৃত্য সৃষ্টিৰ বাবে সংগীত ৰচনা কৰিছিল। সমালোচক সুনীল কোঠাৰীৰ মতে বিজয় মেহতা পৰিচালিত 'শকুন্তলা' চলচ্চিত্ৰত তেখেতে কৰা ক'ৰিয়'গ্ৰাফী উল্লেখযোগ্য। ঋকবেদৰ পৰা কালিদাসৰ ঋতুসংহাৰ তথা উছবা সুক্ত সম্পৰ্কত তেওঁৰ ক'ৰিয়'গ্ৰাফী প্ৰশংসিত হৈছিল।
শিক্ষা
ৰোহিনী প্ৰথমত গুৰু পাৰ্বতী কুমাৰৰ তেওঁ ভাৰতনাট্যমৰ শিক্ষা লৈছিল। ১৯৪৬ চনত তেখেত ফাৰ্গুছন কলেজৰ পৰা চাৰুকলাত ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। সেই বছৰতে তেখেত জয়পুৰ ঘৰানাত সোহনলালৰ পৰা কথক শিকিবলৈ লৈছিল।