cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
১৯৬৭ৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন
১৯৬৭ চনৰ ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন ৪ৰ্থ লোকসভাৰ সদস্যসকলক নিৰ্বাচন কৰিবলৈ অনুষ্ঠিত হৈছিল। ১৭ৰ পৰা ২১ ফেব্ৰুৱাৰীলৈ ভোটদান হোৱা এই নিৰ্বাচনটোত ৫২০খন এজনীয়া সদস্যৰ আসনে ভাৰতৰ ২৭খন ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। বিগত নিৰ্বাচনটোতকৈ আসনৰ সংখ্যা ২খন বৃদ্ধি পাইছিল। ইন্দিৰা গান্ধীৰ নেতৃত্বত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ ৫৪% আসন লাভ কৰি একেৰাহে চতুৰ্থবাৰৰ বাবে ক্ষমতালৈ আহিছিল; আনহাতে অন্য ৰাজনৈতিক দলবোৰে ১০%তকৈ বেছি আসন বা ভোট লাভ কৰা নাছিল। জৱাহৰলাল নেহৰুৰ নেতৃত্বত পূৰ্বৰ তিনিটা লোকসভাৰ নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে লাভ কৰা ফলৰ তুলনাত এই নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে লাভ কৰা ফল লক্ষণীয়ভাবে নিম্নস্তৰৰ আছিল। ১৯৬৭ত ভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ হাৰ নিম্ন আছিল। ৩য় পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাত (১৯৬১-৬৬) বাৰ্ষিক বিকাশৰ লক্ষ্য আছিল ৫.৬%। কিন্তু প্ৰকৃত বিকাশৰ হাৰ আছিল মাত্ৰ ২.৪%হে। ১৯৬৫ৰ ভাৰত-পাক যুদ্ধই লালবাহাদুৰ শাস্ত্ৰী চৰকাৰৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰিছিল। কিন্তু ইয়াৰ আগৰ ১৯৬২ৰ ভাৰত-চীন যুদ্ধকে ধৰি এই যুদ্ধই অৰ্থনীতিত বেয়া প্ৰভাৱ পেলাইছিল। কংগ্ৰেছৰ মাজত অভ্যন্তৰীণ বিবাদে দেখা দিছিল। নেহৰু আৰু শাস্ত্ৰীৰ দৰে দুগৰাকী জনপ্ৰিয় নেতাৰ মৃত্যু হৈছিল। শাস্ত্ৰীৰ মৃত্যুৰ পাছত ইন্দিৰা গান্ধীয়ে চৰকাৰৰ নেতৃত্ব লাভ কৰিছিল যদিও আন এজন প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ পদ প্ৰয়াসী মোৰাৰজী দেশাইৰ সৈতে সংঘাত তুঙ্গত উঠিছিল।
কংগ্ৰেছৰ ক্ৰমহ্ৰাসমান জনপ্ৰিয়তা ৰাজ্যৰ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনতো প্ৰতিফলিত হৈছিল। ১৯৬৭ চনত কংগ্ৰেছে ৬খন ৰাজ্যত ক্ষমতা হেৰুৱাবলগীয়া হৈছিল। গান্ধীৰ সৈতে কংগ্ৰেছৰ দলীয় নেতৃবৃন্দৰ মতবিৰোধ হৈছিল আৰু ইয়াৰ ফলত ১৯৬৯ত কংগেছ দল দুইভাগত বিভক্ত হৈছিল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন
গাজৰৰ হালোৱা
গজৰৰ হালোৱা (Gajar Ka Halwa)  হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ এটা গাজৰ-আধাৰিত মিঠা পুডিং। ইয়াক এক নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ পানী, গাখীৰ, চেনী, ৰুকা গাজৰ আৰু ইলাচী পাত্ৰ এটাত আৰু তাৰ পিছত নিয়মীয়াকৈ লৰাই ৰন্ধাৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াক প্ৰায়ে কাঠবাদাম আৰু পিস্তাৰ সজ্জাৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। ব্যৱহৃত বাদাম আৰু অন্যান্য সামগ্ৰীবোৰ প্ৰথমে ঘিউত ভজা হয়। ঘিউ হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ এক প্ৰকাৰৰ মাখন। এই মিঠাই পৰম্পৰাগতভাৱে ভাৰতৰ সকলো উৎসৱৰ সময়ত খোৱা হয়, মুখ্যতঃ দেৱালী, হোলী, ঈদ-আল-ফিতৰ আৰু ৰক্ষা বন্ধন উপলক্ষে।
বিৱৰণ
গাজৰৰ হালোৱা হৈছে বাদাম, গাখীৰ, চেনী, খোয়া আৰু ঘিউৰ সৈতে ৰুকা গাজৰৰ সংমিশ্ৰণ। ই হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ আন বহুতো সাধাৰণ মিঠাইতকৈ কম চৰ্বিৰ (নিম্নতম ১০.০৩% আৰু গড় ১২.১৯%) সৈতে এক পাতল পুষ্টিকৰ মিঠাই। গাজৰ হালোৱাৰ এটা মধ্যমীয়া চেল্ফ জীৱন আছে সেয়েহে এতিয়া কেতিয়াবা ৰপ্তানিও কৰা হয়।
উৎসৱৰ সময়ত বহুলোকে তেওঁলোকৰ থালিত নিৰামিষ ব্যঞ্জনৰ লগতে মিঠাই পছন্দ কৰে। ইয়াৰ কম চৰ্বিযুক্ত পৰিমাণ, নিৰামিষ বৈশিষ্ট, সহজ নিৰ্মাণ, মজলীয়া চেল্ফ-লাইফ আৰু সোৱাদৰ বাবে গাজৰৰ হালোৱা সমগ্ৰ ভাৰততে এক জনপ্ৰিয় মিঠাই আৰু প্ৰায়ে বেছিভাগ উৎসৱত পৰিৱেশন কৰা হয়। ব্যঞ্জনটো প্ৰাপ্তবয়স্ক সকলৰ লগতে শিশুসকলৰ মাজতো জনপ্ৰিয়। ৩০০ গ্ৰাম গাজৰ হালোৱাত ২৬৮ কেলৰি থাকে (৭৬ চৰ্বিৰ পৰা, ১৮০ কাৰ্বোহাইড্ৰেটৰ পৰা আৰু ১৬ প্ৰ'টিনৰ পৰা আহে)।
উৎপত্তি
গাজৰৰ হালোৱা প্ৰথমে মোগল যুগত প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল আৰু নামটো আৰবী শব্দ "হালৱা"ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছিল, যাৰ অৰ্থ হৈছে "মিঠা"  ই পঞ্জাৱত জনপ্ৰিয় যদিও ইয়াৰ উৎপত্তি তাত হৈছিল নে নাই সেয়া স্পষ্ট নহয়। এইটো আন প্ৰকাৰৰ পাঞ্জাৱী হালৱাৰ সৈতে একে। এই পুৰণি পৰম্পৰাগত ৰেচিপিটো বহু বছৰ ধৰি পাঞ্জাৱী ৰন্ধন কিতাপত পোৱা যায়। গাখীৰ আৰু গাজৰৰ সংমিশ্ৰণ হোৱাৰ বাবে ইয়াক গাখীৰ ৰসযুক্ত পাঞ্জাৱী ভাষাত ʼগাজাৰ কা হালৱাʼ বুলি কোৱা হয়। কিন্তু আন ক্ষেত্ৰত, ক্ৰীম বা মাৱা (খোয়া) আৰু গাজৰৰ সংমিশ্ৰণ বুলি এই হালোৱা বৰ্ণনা কৰা হয়।
ভিন্নতা
গাজৰ-অমিতা হালোৱাত, সমান পৰিমাণৰ গাজৰ আৰু অমিতা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰথমে, গাজৰ আৰু অমিতা চুৰুকি মিশ্ৰণ প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই মিশ্ৰণটো প্ৰায় ৫ মিনিটৰ বাবে কেৰাহি বা কুকাৰত ঘিউ দি ভজা হয়। বাকী প্ৰক্ৰিয়াটো গাজৰৰ ৰন্ধন প্ৰণালীৰ দৰে একে। এই ৰেচিপিটো শেহতীয়াকৈ জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে কিয়নো ইয়াত অমিতা যোগ কৰা হয় যি নিয়মীয়া গাজৰ হালোৱাৰ তুলনাত এক পৃথক সোৱাদ প্ৰদান কৰে।  ৰঙা মখমল গাজৰ হালৱা হৈছে গাজৰ হালোৱাত আন এক বিখ্যাত ভিন্নতা। ইয়াক তুলনামূলকভাৱে বৃহৎ পৰিমাণৰ গাখীৰ ক্ৰীমৰ লগতে গাজৰ, চেনী, গোলাপ পানী আৰু কম জুইত কেশৰ গৰম কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়।  ৰঙা মখমল গাজৰ হালৱা ভিটামিন এ আৰু কেলচিয়ামৰ অতি ভাল উৎস।
অন্যান্য কম পৰিচিত তাৰতম্যবোৰৰ ভিতৰত আছে গাজৰ আৰু বীটৰুট হালোৱা, চীজ গাজাৰ হালোৱা, খেজুৰ গাজাৰ হালোৱা আৰু গাজৰৰ মিঠাই। এই তাৰতম্যবোৰ আঞ্চলিক/ব্যক্তিগত পছন্দৰ দ্বাৰা জনপ্ৰিয়তাৰ পৃথক হয়, পৰম্পৰাগত গাজাৰ হালোৱা আটাইতকৈ জনপ্ৰিয়। গাজৰ আৰু বীটৰুট হালোৱা, ৰুকা বীটৰুট আৰু গাজৰ মিলোৱা হয় আৰু এই মিশ্ৰণটো কম জুইত কেৰাহিত পছন্দমতে এক নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ মাৱা আৰু চেনী যোগ দিয়া হয়। ৩০ মিনিট ৰন্ধা হয় আৰু ৰন্ধাৰ পিছত, গাজৰ আৰু বীটৰুট হালোৱা পৰিৱেশন কৰিবলৈ সাজু হয়। চীজ গাজৰ হালোৱা বেঙুনীয়া গাজৰ আৰু ৰিকোটা চিজৰ সংমিশ্ৰণেৰে প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই ব্যঞ্জনটো উত্তৰ ভাৰতত জনপ্ৰিয় কিয়নো বেঙুনীয়া গাজৰ বেছিভাগ তাত খেতি কৰা হয়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:খাদ্য
সঞ্জনা কাপুৰ
সঞ্জনা কাপুৰ (Sanjana Kapoor; জন্ম: ২৭ নৱেম্বৰ ১৯৬৭) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় থিয়েটাৰ কৰ্মী আৰু প্ৰাক্তন অভিনেত্ৰী। তেখেতে ভাৰতীয় প্ৰসিদ্ধ অভিনেতা শশী কাপুৰৰ জীয়ৰী। আনহাতে মাতৃ হৈছ জেনিফাৰ কাপুৰ। ১৯৯৩ চনৰ পৰা ২০১২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে তেখেতে পৃথ্বী থিয়েটাৰ পৰিচালনা কৰিছিল।
জীৱনী
১৯৮১ চনত মুক্তি লাভ কৰা ছবি '36 Chowringhee Lane' আছিল সঞ্জনা কাপুৰে অভিনয় কৰা প্ৰথমখন বোলছবি। ছবিখনৰ প্ৰযোজক আছিল তেখেতৰ দেউতাক। ছবিখনৰ এটি শীৰ্ষ চৰিত্ৰত জেনিফাৰ কেণ্ডালেও অভিনয় কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে 'উৎসৱ' (১৯৮৪)ত অভিনয় কৰে। এইখন ছবিও তেখেতৰ পিতৃয়ে প্ৰযোজনা কৰিছিল। ১৯৮৯ চনৰ ছবি 'হিৰো হীৰালাল'ত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে সঞ্জনা কাপুৰে জীৱনৰ প্ৰথমটো শীৰ্ষ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ছবিখনে বক্স অফিচত সফলতা লাভ কৰিছিল।
পৰৱৰ্তী সময়ত মীৰা নায়াৰৰ বহুল সমাদৃত ছবি 'ছালাম বোম্বে' (১৯৮৮) ত সঞ্জনাই অভিনয় কৰে। তাৰ পিছৰপৰা তেখেতে ছবিত অভিনয় কৰিবলৈ বাদ দিয়ে আৰু নবৈৰ দশকত থিয়েটাৰত মনোনিৱেশ কৰে। ১৯৯১ চনত তেখেতে আকিৰা কুৰুশ্বাৱাৰ থিয়েটাৰী প্ৰযোজনা 'ৰশ্বোমন'ত এগৰাকী জাপানী পত্নীৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে। এ. কে. বীৰৰ 'অৰণ্যক' (১৯৯৪)-ত সঞ্জনাই অভিনয় কৰিছিল।
২০১১ চনলৈকে মুম্বাইৰ জুহুত থকা পৃথ্বী থিয়েটাৰ তেখেতে পৰিচালনা কৰি থাকে। তেওঁলোকে শিশুৰ বাবে একাধিক কৰ্মশালাৰ আয়োজন কৰিছিল।
২০১১ চনত তেখেতে পৃথ্বী থিয়েটাৰ ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ২০১২ চনত তেখেতে 'জুনুন থিয়েটাৰ'ৰ জন্ম দিয়ে। কলাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল এইটো বিশেষ অনুষ্ঠানে ভ্ৰমণকাৰী দলৰ লগত কাম কৰিব আৰু ভাৰতত থকা সৰু-সুৰা ঠাইত নাটক পৰিৱেশন কৰিব।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
গান্ধী বজাৰ
গান্ধী বজাৰ (Gandhi Bazaar) বেংগালুৰুৰ বচৱানগুড়িৰ এক ব্যস্ত বজাৰ অঞ্চল, যাক মুখ্যতঃ ইয়াৰ ফুল আৰু কনডিমেণ্ট হকাৰ দোকানৰ বাবে জনা যায়।
বিৱৰণ
চহৰৰ আটাইতকৈ পুৰণি অঞ্চলবোৰৰ ভিতৰত গান্ধী বজাৰক পাৰম্পৰিক আৰু ৰক্ষণশীল বুলি কোৱা হয়। অঞ্চলটোত বহুতো মন্দিৰ; ফল, পাচলি আৰু কাপোৰৰ দোকানৰ লগতে ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু ১৯৪৩ চনত আৰম্ভ হোৱা বিদ্যাৰ্থী ভৱনো আছে। বজাৰখন সাধাৰণতে ৬ বজাৰ পৰা ৯ বজালৈ খোলা থাকে, পূজাৰ সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰাৰ বাবে মহোৎসৱৰ সময়ত বৰ্ধিত ভীৰ দেখা যায়। চহৰৰ কিছুমান পুৰণি ব্যৱসায়িক দোকান থকা ডিভিজি পথ, গান্ধী বজাৰৰ কেন্দ্ৰইদি গৈছে আৰু ই বচৱানগুড়িৰ বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ।
কন্নড়ৰ লেখক মাস্তি ভেংকটশ্বা আয়েংগাৰ এই অঞ্চলৰ এজন আৱাসী আছিল।
তথ্যউৎস
শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধী
নগাঁও জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা
নগাঁও জিলা অসম ৰাজ্যৰ এখন প্ৰশাসনিক জিলা। জিলাখনৰ সদৰ ঠাই নগাঁও। নগাঁও জিলা প্ৰাকৃতিকভাৱে অতি সুন্দৰ এখন জিলা আৰু বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ মিলনভূমি। নগাঁও জিলা বিভিন্ন ঐতিহাসিক সমলেৰে চহকী।
পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা
এশিঙীয়া গড়ৰ বাবে পৃথিৱীবিখ্যাত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ কিছু অংশই নগাঁও জিলাক স্পৰ্শ কৰি আছে। বহুতো বন্যপ্ৰাণী আৰু পশু-পক্ষীৰ আশ্ৰয়স্থলী কাজিৰঙা অসম তথা ভাৰতৰ এক জনপ্ৰিয় পৰ্যটনস্থলী। উদ্যানখন চাবলৈ অহা দেশী-বিদেশী পৰ্যটকৰ ভিৰ বাৰুকৈয়ে পৰিলক্ষিত হয়। ঐতিহ্যমণ্ডিত বৰদোৱা থান বা বটদ্ৰৱা থান নগাঁও চহৰৰপৰা প্ৰায় ওঠৰ(১৮)কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত। অসমীয়া জাতিৰ প্ৰাণ-প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মগুৰু মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্মভূমি হিচাপে খ্যাত। মহাপুৰুষজনাৰ আদৰ্শ আৰু নীতিত বিশ্বাস ৰখা বহুতো ভক্তৰ এই থানলৈ ভিন্ ভিন্ সময়ত আগমন ঘটে। বটদ্ৰৱা থানৰ আন এক বিশেষত্ব হৈছে যে এইখন মহাপুৰুষজনাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা সৰ্বপ্ৰথম থান আৰু ইয়াত তেওঁ আৰম্ভ কৰা একশৰণ নাম ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল নগাঁও চহৰৰ পৰা প্ৰায় ষোল্ল(১৬) কিলোমিটাৰ পূবত অৱস্থিত চামগুৰি বিল বা পখীতীৰ্থ। বিভিন্ন সময়ত ইয়ালৈ পৰিভ্ৰমী পখীৰ আগমন ঘটে বাবে এই বিলখনক পখীতীৰ্থ বুলি কোৱা হয়। চাপানালা নামে ঠাইত থকা চম্পাৱতী কুণ্ড বা চম্পাৱতী জলপ্ৰপাত নগাঁও জিলাৰ এক আকৰ্ষণীয় পৰ্যটনস্থলী। জলপ্ৰপাতটোলৈ যাবলৈ নগাঁও চহৰৰপৰা প্ৰায় একঘণ্টা সময় লাগে। ওচৰে-পাজৰে থকা চাহ-বাগানৰ সৌন্দৰ্য আৰু বিভিন্ন পখীৰ আগমনে জলপ্ৰপাতটোৰ প্ৰতি মানুহৰ আকৰ্ষণ বঢ়াই আহিছে। বাদুলি খুৰুং এখন ঐতিহাসিক গুহা। এই গুহাটোত বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ হাজাৰ হাজাৰ বাদুলিয়ে বাস কৰে। দুঃসাহসিক পৰ্যটন ভাল পোৱা যিকোনো ব্যক্তিৰ বাবে ঠাইখন ভ্ৰমণৰ বাবে এক আকৰ্ষণীয় স্থান। কোৱা হয় যে ইয়াত পবিত্ৰ মনেৰে মাটিৰ দীপ জ্বলালে ভক্তসকলৰ প্ৰাৰ্থনা পূৰ্ণ হয়। গুহাটোত থকা বাদুলিবোৰৰ ওপৰত ইয়াৰ বিভিন্ন স্থানীয় জনশ্ৰুতি আছে। বিখ্যাত বাদুলী মেলা প্ৰতি বছৰে মহা শিৱৰাত্ৰিৰ দুদিন পিছত অনুষ্ঠিত হয় আৰু মেলাৰ সময়ত দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে গুহাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ মুকলি কৰা হয়। গুহাটো নগাঁও চহৰৰ পৰা ননৈ হৈ প্ৰায় ২১ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। ঐতিহ্যমণ্ডিত ভঁৰালী নামঘৰ, নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰ মহকুমাৰ পূব প্ৰান্তৰ প্ৰাচীন ঐতিহ্যৰে ভৰপূৰ ইতিহাসৰ এক উল্লেখযোগ্য স্থান। ভঁৰালী নামঘৰটি আগতে ভঁৰালী গাঁৱৰ পূব-দক্ষিণৰ বামগাঁৱত (দৌল পূখূৰী) আছিল। নামঘৰত ভাগৱত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বাপূৰামদেউৱে। এটা সময়ত ব্ৰহ্মপূত্ৰৰ বাঢ়নী পানীযে চটাই আলিৰ কাষৰ ঠাইবোৰ বূৰাই পেলোৱাত ওখ ঠাইত গাঁও পাতিছিল। মান সেনাই বামগাঁৱৰ নামঘৰ পূৰি পেলোৱাত তেওঁলোকে ভঁৰালী ৰাজবিষয়াৰ ওচৰত গাঁও পাতি নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। ভঁৰালী ৰাজবিষয়াৰ নাম অনূসৰি নামঘৰটিৰ নাম হ’ল ভঁৰালী নামঘৰ।
প্ৰতিবছৰে ভঁৰালী নামঘৰত মকৰ সংক্ৰান্তি বা মাঘী পূৰ্ণিমা তিথি দূদিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে উদ্যাপন কৰি আহিছে। আকৌ ব’হাগৰ বা জেঠৰ পূৰ্ণিমাটো গাঁৱৰ ৰাইজে ভাওনা অনূস্থিত কৰে। জোঙাল বলহু আছিল তিৱা ৰজা আৰিমত্তৰ পুত্ৰ। তেওঁ আছিল এজন সাহসী যোদ্ধা আৰু জোঙাল বলহুৰ নামত বহুতো কিংবদন্তি প্ৰচলিত আছে। জোঙাল বলহুয়ে শত্ৰুৰ সৈতে যুঁজিবলৈ এৰাতিৰ ভিতৰতে ওখ মথাউৰি নিৰ্মাণ কৰি নিজৰ অস্থায়ী ৰাজধানী স্থাপন কৰিছিল। এই ঠাইখনেই জোঙাল বলহু গড় নামেৰে জনাজাত। একাধিক পুখুৰী থকা ঠাইখন বৰ্তমান মীন পালনৰ কাৰণে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
শেহতীয়াকৈ জোঙাল বলহু গড়ত মহান তিৱা ৰজা জোঙাল বলহুৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰা হৈছে। এই প্ৰতিমূৰ্তিটো এতিয়া পৰ্যটকৰ বাবে আন এক আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু। জোঙাল বলহু গড় নগাঁও চহৰৰ পৰা প্ৰায় ২৫ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে অৱস্থিত। কেৱল ৰাজ্যতে নহয় দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্ততো অসমীয়া গহনা ব্যৱসায়ৰ বাবে বিখ্যাত ৰণথলী গাঁও। এই গাঁওখন দেৱধৰ পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত পাখিমৰীয়া উন্নয়ন খণ্ডৰ ওচৰৰ নগাঁও চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৮ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। মুঠ পৰিয়ালৰ প্ৰায় ৯০ শতাংশই অসমীয়া গহনা ব্যৱসায়ত নিয়োজিত। ইয়াত বিভিন্ন ধৰণৰ ৰঙীন অসমীয়া গহনা তৈয়াৰ কৰা হয়। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ নদীৰ পাৰত পাহাৰেৰে ভৰা প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰে ভৰা এখন অতি সুন্দৰ ঠাই হৈছে হাতীমুৰা। নগাঁও চহৰৰ পৰা জখলাবন্ধা হৈ প্ৰায় ৬০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত এই ঠাইখন অৱস্থিত। ১৭৪৫ খ্ৰীষ্টাব্দত আহোম ৰজা প্ৰমত্ত সিংহৰ ৰাজত্বকালত নিৰ্মিত "শক্তিপিঠ" (দেৱী মহিষমৰ্দিনী) মন্দিৰৰ বাবে ই বিখ্যাত। এই মন্দিৰৰ পৰা আহোম ৰাজ্য আৰু ইয়াৰ উত্তৰাধিকাৰৰ এক বিৰল আভাস পোৱা যায়। মহা মৃত্যুঞ্জয় মন্দিৰ, অসমৰ নগাঁও জিলাৰ পুৰণিগুদামত অৱস্থিত ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত হিন্দু মন্দিৰ। ২০২১ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত এই মন্দিৰৰ নিৰ্মাণকাৰ্য সম্পূৰ্ণ হৈছিল। স্থাপত্যশৈলীৰ ফালৰ পৰা মন্দিৰটো এটা বিশাল শিৱ লিংগৰ আৰ্হিত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ১২৬ ফুট ওখ শিৱ লিংগ আকাৰত নিৰ্মিত এই মন্দিৰ পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহ শিৱ লিংগ।
মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ কাম ২০০৩ চনত আচাৰ্য ভৃগু গিৰি মহাৰাজে আৰম্ভ কৰিছিল। এই ঠাইত তেওঁ ধ্যান কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ মতে দৈত্য গুৰু শুক্ৰাচাৰ্যয়ে প্ৰাচীন কালত পৌৰাণিক বিশ্বাস অনুসৰি ইয়াত মহা মৃত্যুঞ্জয় মন্ত্ৰৰ ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি পালন কৰিছিল। এই চিন্তাৰ আধাৰত আচাৰ্য ভৃগু গিৰি মহাৰাজে মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ বাবে এই ঠাইখন বাছনি কৰিছিল। এটা প্ৰবাদ মতে এসময়ত এই কন্দলিতে এখন নাৰী ৰাজ্য আছিল। ইয়াত গুপ্তচৰৰ পৰা আদি কৰি সৈন্যবাহিনীলৈকে সকলোতে নাৰীয়েই বিষয়বাব লৈ আছিল। পুৰুষৰ প্ৰৱেশ আছিল নিষিদ্ধ। লাওখোৱা অভয়াৰণ্য হৈছে অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ দক্ষিণপাৰে নগাওঁ জিলাত অৱস্থিত এখন বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য। ই এশিঙীয়া গঁড় তথা বনৰীয়া ম'হৰ বাবে এক উত্তম বাসস্থান বুলি পৰিগণিত হৈছে। ই লাওখোৱা-বুঢ়াচাপৰি পৰিস্থিতি তন্ত্ৰৰ অন্তৰ্গত। এই বনাঞ্চলক ১৯৭২ চনত বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যৰ স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হৈছিল। লাওখোৱা অভয়াৰণ্যৰ মাটিকালি প্ৰায় ৭০.১৩ বৰ্গকিলোমিটাৰ।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:নগাঁও জিলা
তাল (বাদ্যযন্ত্ৰ)
তাল এবিধ ঘূৰণীয়া আৰু চেপেটা কাঁহ বা পিতলৰে নিৰ্মিত এবিধ বাদ্যযন্ত্ৰ। এইবিধ বাদ্য নৃত্য-গীতত তাল ৰাখিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই বাদ্য দুখন সমান বৃত্তাকাৰ কাঁহেৰে সজা হয় য'ত মাজ অংশ অৱতল কৰি ক্ষূদ্ৰ আকাৰৰ এডাল ৰছী লগোৱোৰ সুবিধা থাকে। এইবিধ বাদ্য বিহুগীত, লোকগীত আৰু কিছুমান আধ্যাত্মিক নাম-কীৰ্তনত ব্যৱহাৰ হয়।
তাল শব্দটো সংস্কৃত শব্দ "তাল"ৰ পৰা আহিছে। তাল ভাৰতীয় সংগীত আৰু সংস্কৃতিৰ অভিন্ন অংগ। ই একপ্ৰকাৰৰ ঘনবাদ্য। হিন্দু ধৰ্মীয় শাস্ত্ৰ সমূহত "কৰতাল"ৰ উল্লেখ পোৱা যায়।
গঠন
তাল সাধাৰণতে কাঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। কিছুমান ঠাইত ব্ৰঞ্জ, পিতল, দস্তা আৰু তামৰো তাল দেখা যায়। তাল দুখন ঘূৰণীয়া চেপেটা ধাতুৰ পাতৰ মাজ অংশ অলপ উঠি অহা। ইয়াৰ মাজ অংশ অৱতল কৰি ক্ষূদ্ৰ আকাৰৰ এডাল ৰছী লগোৱোৰ সুবিধা থাকে। এই ৰছীৰ সহায়ত দুয়ো তাল সংযোজিত কৰা হয়। বিভিন্ন তালৰ শব্দ ইয়াৰ আকাৰ, ওজন আৰু ব্যৱহৃত ধাতুৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ভিন ভিন। তালবাদক জনে নিজৰ ইচ্ছামতে মাজৰ ৰছীডাল চুটি দীঘল কৰিব পাৰে।
মঞ্জিৰা বা কৰতালৰ কিছুমান বাদ্যত কাঠৰ ফ্ৰেমৰ ভিতৰত কেইবাটাও সৰু সৰু তাল থাকে।
প্ৰকাৰ
তালৰ আকাৰ, আকৃতি আৰু ওজনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কেইবাটাও প্ৰকাৰত ভাগ কৰা হৈছে।
ভোৰতাল বা বৰতাল
ভোৰতালৰ ওজন সাধাৰণতে ২.৫ কিলোগ্ৰামৰ পৰা ৬.৫ কিলোগ্ৰাম পৰ্যন্ত হয় আৰু বহলে প্ৰায় ৪৫ ছেমিৰ পৰা ৬০ ছেমিলৈ থাকে। বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ তাল যেনে খঞ্জৰী বা খঞ্জৰীকা, খুটি তাল, পাতি তাল, মঞ্জিৰা তাল, ৰামতাল আদিৰ মাজত ভোৰতালৰ আকাৰেই সকলোতকৈ ডাঙৰ আকৃতিৰ হয়। এই তালক সেয়ে বৰতাল বা ব্ৰহ্মতাল বুলিও জনা যায়। ভূট তাল ভোৰতালৰ আন এক নাম। ভূটান, তিব্বত আদিত বৌদ্ধসংগীতত ভোৰতালৰ লেখীয়া বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ দেখি অনুমান কৰা হয় যে এই বাদ্য ভূটানৰ পৰা আমদানি কৰা হৈছিল।
বৈষ্ণৱৰ নাম-কীৰ্তন, ওজাপালি, থিয় নাম, পাল নাম, চেওঁ চাপৰি নাম প্ৰভৃতি পৰিৱেশনত ভোৰ তাল আৱশ্যকীয় অংগ। থিয় অথবা পাল নামত একোজনা বাদকে কেইবাজোৰো ভোৰ তাল একেলগে বজায়।
মাজোতাল
মধ্যমীয়া আকাৰৰ তাল বিধক মাজোতাল বোলা হয়।
খুটি তাল বা সৰু তাল
ই আটাইতকৈ সৰু তাল। ইয়াক মঞ্জিৰা নামেৰেও জনা যায়। ই ঘাইকৈ পাৰম্পৰিক, লোকগীত আৰু শাস্ত্ৰীয় সংগীতত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সেইদৰে ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্য সমূহতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়। ইয়াৰ অন্যান্য নাম সমূহ হল: তালিজ, তালম, তাল, গিনি, জালৰা ইত্যাদি।
ৰাম তাল বা খৰিতাল
দুই কাঠৰ ফ্ৰেমৰ মাজত সৰু সৰু তালেৰে ইয়াক তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াক কৰতাল হিচাপেও জনা যায়। ইয়াক ঘাইকৈ ভজন-কীৰ্তনত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বিহু তাল
বিহুত ব্যৱহাৰ কৰা এবিধ বাদ্য হ'ল তাল। নৃত্যগীতত তাল ৰাখিবৰ বাবে এই বিধ বাদ্য ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিহুৰ বাবে তাল এবিধ অতি অপৰিহাৰ্য্য বাদ্য। ঢোলৰ লগত তালযোৰ ব্যৱহাৰ নকৰিলে ঢোলৰ চেওবোৰ উকা উকা লাগে। বিহুত সাধাৰণতে তাল অকলে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। ইয়াক সদায় ঢোলৰ লগতহে বজোৱা হয়। তালযোৰে ঢোলৰ চেওবোৰক অধিক স্পষ্ট কৰাৰ লগতে শ্ৰুতিমধুৰ কৰে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ বাদ্যযন্ত্ৰ
মকৰ
মকৰ (मकर) হিন্দুধৰ্মৰ আখ্যানসমূহৰ এক কিংবদন্তিমূলক সামুদ্ৰিক প্ৰাণী। হিন্দু জ্যোতিষশাস্ত্ৰৰ মতে মকৰ হৈছে মকৰ ৰাশিৰ চিহ্ন। ই গংগা দেৱী, নৰ্মদা দেৱী আৰু জলভাগৰ অধিপতি দেৱতা বৰুণৰো বাহন। মকৰক তোৰণ আৰু দুৱাৰদলিৰ ৰক্ষক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। সিংহাসনৰ কোঠালিৰ লগতে মন্দিৰসমূহত প্ৰৱেশপথ সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে আৰু পানীৰ ফোঁৱাৰাৰ নিৰ্গমন নলী হিচাপে হিন্দু আৰু বৌদ্ধ মন্দিৰৰ ভাস্কৰ্যসমূহৰ ভিতৰত সঘনাই মকৰৰ মূৰ্তি ব্যৱহাৰ হয়। মকৰৰ আকৃতিৰ মকৰকুণ্ডল নামৰ কাণফুলি হিন্দু দেৱতাসকলে পিন্ধা দেখা যায়। উদাহৰণ স্বৰূপে শিৱ, বিষ্ণু, সূৰ্য আৰু চণ্ডীয়ে মকৰকুণ্ডল পৰিধান কৰে। মকৰ প্ৰেমৰ দেৱতা কামদেৱৰ প্ৰতীক। তেওঁক মকৰধ্বজ নামেৰেও জনা যায়। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "যাৰ পতাকাত মকৰ অৱস্থিত।"
দ্য জাপানীজ ৱাইফ
ছবিখনৰ কাহিনীভাগ এগৰাকী গাঁৱলীয়া বঙালী ডেকা স্কুল শিক্ষক আৰু তেওঁৰ জাপানী পত্ৰ-বান্ধৱীৰ প্ৰেম-কাহিনীক লৈ আৱৰ্তিত হৈছে। ৰাহুল বসুৰ দ্বাৰা ৰূপায়িত ডেকা শিক্ষকজনে চিগুছা তাকাকুৰ দ্বাৰা ৰূপায়িত জাপানী গাভৰুগৰাকীক চিঠিৰ যোগেদিয়েই বিয়া কৰায় আৰু বাস্তৱত তেওঁক কাহিনীও লগ নোপোৱাকৈ আজীৱন তেওঁৰ প্ৰতি প্ৰকৃত আৰু বিশ্বস্ত হৈ ৰোৱাৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে।
মকৰ
ব্যুৎপত্তি
মকৰ হৈছে এক সংস্কৃত শব্দ যাৰ অৰ্থ হৈছে সাগৰীয় জন্তু বা ঘঁ‌ৰিয়াল। ইয়াৰপৰাই ঘঁ‌ৰিয়ালৰ হিন্দী প্ৰতিশব্দ মগৰৰ (मगर) উৎপত্তি হৈছে আৰু ইংৰাজী ভাষালৈও ইয়াৰ আমদানি ঘটিছে।
দ্য জাপানীজ ৱাইফ
কাহিনীভাগ
স্নেহময় চেটাৰ্জী (ৰাহুল বসুৰ দ্বাৰা ৰূপায়িত চৰিত্ৰ) আৰু মিয়াগি (চিগুছা তাকাকুৰ দ্বাৰা ৰূপায়িত চৰিত্ৰ) পত্ৰবন্ধু আৰু পত্ৰৰ মাধ্যেমেৰেই তেওঁলোকৰ মাজত এক গভীৰ আৰু আৱেগিক সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে। মূৰকত এইদৰে চিঠিৰ যোগেদিয়েই তেওঁলোকে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হোৱাৰ অঙ্গীকাৰ লয়। বাস্তৱ জীৱনত দীৰ্ঘ ১৭ বছৰ কাল ধৰি কাহিনীও লগ নোপোৱাকৈ এইদৰেই পাৰহৈ যায়, কিন্তু তেওঁলোকৰ মাজৰ আৱেগিক সম্পৰ্ক অটুট হৈয়ে ৰয়। তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক এক পৰীক্ষা সম্মুখীন হয় যেতিয়া সন্ধ্যা (ৰাইমা সেনৰ দ্বাৰা ৰূপায়িত চৰিত্ৰ) তেওঁৰ ৮ বছৰীয়া পুত্ৰ পল্টুৰ সৈতে এদিন স্নেহময়ৰ ঘৰত থাকিবলৈ আহে। স্নেহময় আৰু কণমানি ল'ৰা পল্টুৰ মাজত এক বান্ধোন গঢ় লৈ উঠে আৰু গণিতৰ শিক্ষক স্নেহময়ে পল্টুৰ যেগেদি স্পৰ্শনীয় সম্পৰ্ক আৰু পিতৃত্বৰ অনুভূতি অনুভৱ কৰে। পল্টুৰ যোগেদিয়েই তাৰ মাতৃ সন্ধ্যাৰ প্ৰতিও এক ব্যাখ্যাতীত বুজাপৰাৰ যোগসূত্ৰ গঢ়ি উঠে।
মকৰ
ব্যুৎপত্তি
ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে জৈন ধৰ্মগ্ৰন্থ সূৰ্যপ্ৰজাপতি পঢ়ি ৱুৰ্জবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জোচেফ ফ্ৰিডৰিখ কোহল আৰু কেইবাগৰাকী জাৰ্মান বিজ্ঞানীয়ে দাবী কৰিছিল যে মকৰৰ ধাৰণাটো ডুগঙৰ ওপৰত আধাৰিত।  দক্ষিণ এছিয়াৰ শিহুৱেও মকৰৰ ধাৰণাটোলৈ অৱদান আগবঢ়াইছিল। তিব্বতীয় ক্ষেত্ৰত ইয়াক চু-শ্ৰীন বুলি কোৱা হয় আৰু লগতে এক বৰ্ণসংকৰ জীৱকো বুজায়।
দ্য জাপানীজ ৱাইফ
কাহিনীভাগ
এই সকলোবোৰ স্বত্বেও স্নেহময় তেওঁৰ অদেখা পত্নী মিয়াগিৰ প্ৰতি সৎ আৰু বিশ্বস্ত হৈ ৰয়। ঘটনাক্ৰমত মিয়াগি কৰ্কটৰোগত আক্ৰান্ত বুলি নিৰ্ণিত হয় আৰু অসুস্থ হৈ পৰে। যন্ত্ৰণাত বিব্ৰত স্নেহময়ে তেওঁৰ বিদ্যালয়ৰ পৰা দীঘলীয়া ছুটী লৈ মিয়াগিৰ ৰোগৰ চিকিৎসা আৰু উপশমৰ সন্ধান বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। এইদৰেই এদিন কোবাল ধুমুহাৰ মাজতেই কলিকতাৰ এজন ঘনিষ্ঠ কেন্সাৰ বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকৰ সৈতে আলোচনা কৰিবলৈ স্নেহময় যায় কিন্ত পিছতহে তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে মিয়াগি সো-শৰীৰে উপস্থিত নাথাকিলে চিকিৎসকজনে সাহায্য আগবঢ়াব নোৱাৰিব। এইদৰে আহি থাকোঁতেই ধুমুহাজাক অধিক কোৱাল আৰু ভয়াবহ হৈ উঠে, আৰু ইয়াৰ লগতে দূৰ্বাৰ বৃষ্টিপাত হয়। ঘৰলৈ ওভতাৰ ওৰে বাটত বৰষুণত তিতি বুৰি স্নেহময় নিউম'নিয়া ৰোগত আক্ৰান্ত হয়। আনহাতে, স্নেহময়ৰ গাঁও‌ পাবলৈ বহুদুৰ বাটকুৰি বোৱাৰ পিছত নৈৰ কোবাল সোঁতৰ মাজেৰে নাৱতো যাবলগা হয়। সেইকেদিনৰ নেৰানেপেৰা বৰষুণৰ ফলস্বৰূপে কোনো ক'লৈকো যাৱ নোৱৰা পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হয়। ক্ৰমান্বয়ে নিউম'নিয়া ৰোগে স্নেহময়ৰ স্বাস্থ্য শোচনীয় কৰি তোলে। কিন্তু বৃষ্টিৰ বাবেই তেওঁৰ ওচৰ চুবুৰীয়া কোনেও সামান্য দৰৱ-পাতি আনি দিবলৈও যাব নোৱাৰা হয়, আৰু কেইদিনমানৰ পিছত স্নেহময় মৃত্যুৰ মুখত পৰে। তাৰ দিনচেৰেক পিছত বৰষুণ শাম কটাত সাগৰ শান্ত হয়, আৰু মিয়াগি কেন্সাৰৰ ৰুগীয়া দেহাৰেই আহি স্নেহময়ৰ ঘৰত উপস্থিত হয়। এখন শুভ্ৰ শাৰী পৰিহিত আৰু চূড়াকৰণকৰা শিৰেৰে (হিন্দু আচাৰ মতে বিধৱাসকলে মূৰৰ চুলি খুৰাই পেলায়) উপস্থিত হোৱা মিয়াগিক সন্ধ্যাই আগবঢ়ায় নিয়ে।
মকৰ
শাৰীৰিক গঠন
মকৰক সাধাৰণতে সন্মুখভাগ স্থলচৰ প্ৰাণী যেনে শৰপহু, হৰিণ বা হাতী আৰু পিছৰ অংশ জলচৰ প্ৰাণী যেনে মাছ, ছীল বা সৰ্প হিচাপে দেখুওৱা হয়। অৱশ্যে কেতিয়াবা ময়ূৰ বা আনকি ফুলাম নেজেৰেও মকৰক চিত্ৰায়িত কৰা হয়। সমগ্ৰ হিন্দু সংস্কৃতিত মকৰক বিভিন্ন ৰূপত উপস্থাপন কৰা হয় যদিও আধুনিক পৃথিৱীত ইয়াৰ ৰূপ সদায় ঘঁ‌ৰিয়াল বা জলজ জীৱৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা।
দ্য জাপানীজ ৱাইফ
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
মকৰ
শাৰীৰিক গঠন
সিংহলৰ প্ৰাচীন শিল্পকৰ্মত মকৰ ছয় বা সাতটা বিভিন্ন প্ৰাণীৰ শৰীৰৰ অংশৰে গঠিত। ইয়াৰ ভিতৰত আছে হাতীৰ শুঁ‌ৰ, ঘঁ‌ৰিয়ালৰ কোৱাৰি, নিগনি বা বান্দৰজাতীয় জীৱৰ কাণ, বনৰীয়া গাহৰিৰ দাঁত, ময়ূৰৰ নেজ আৰু সিংহৰ ভৰি।.
বৈদিক যুগ
বৈদিক যুগত যেতিয়া ইন্দ্ৰ আছিল স্বৰ্গৰ অধিপতি আৰু বৰুণ আছিল সমুদ্ৰৰ দেৱতা। তেওঁৰ বাহন আছিল মকৰ। বিষ্ণুৰ কুণ্ডলো মকৰৰ ৰূপত দেখুওৱা হয়। কিন্তু মকৰকুণ্ডল শিৱয়ো ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। ইয়াৰ সমসাময়িক ব্যৱহাৰ হৈছিল চকু আৰু কাণৰ বাবে অলংকাৰ হিচাপে আৰু ইয়াক কইনাক বিবাহৰ উপহাৰ হিচাপে দিয়া হৈছিল। কিছুসংখ্যক পাৰম্পৰিক বিৱৰণে মকৰক জলভাগৰ গুঁ‌ইসাপৰ সৈতে সংযোগ কৰিছে, কিয়নো দুয়োবিধ জীৱৰ শৰীৰৰ অংশ যেনে কোৱাৰি, মাংস ইত্যাদিৰ সাদৃশ্য আছে আৰু ইয়াৰ কামোদ্দীপক গুণাগুণ আছে বুলি কোৱা হয়।
মকৰক সাধাৰণতে আংশিক স্তন্যপায়ী আৰু আংশিক মৎস্য হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। বহুতো মন্দিৰত হাতীৰ শিৰৰ সৈতে অৰ্ধাংশ মৎস্য বা ছীলৰ ৰূপত ইয়াক চিত্ৰিত কৰা হয়। ইয়াক ঘঁ‌ৰিয়ালৰ শিৰ আৰু কোৱাৰি, মাছৰ বাকলি আৰু ময়ূৰৰ নেজ আৰু হাতীৰ শুৰেৰে সৈতেও দেখুওৱা হয়। পদুম ফুলৰ ওপৰত বহি থকা লক্ষ্মীক হাতীৰ আকৃতিৰ মকৰৰ জিভাখন টানি অনা ৰূপতো অংকন কৰা হয়। ইয়াৰ উদ্দেশ্য এয়াই যে এই দৃশ্যই দেৱী লক্ষ্মীক সমৃদ্ধি, সম্পদ আৰু কল্যাণৰ দেৱী হিচাপে প্ৰদৰ্শন কৰে।  ই নতুন এক শৃংখলাৰ উদ্ভৱ হোৱাৰ আগতে প্ৰয়োজন হোৱা বিশৃংখল অৱস্থা এটাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
মকৰ হৈছে প্ৰেম আৰু বাসনাৰ দেৱতা কামদেৱৰ প্ৰতীক। কামদেৱক 'মকৰ-কেতু' বুলিও কোৱা হয়। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে "মকৰৰ প্ৰতীকযুক্ত।" ই হৈছে ৰাশিসমূহৰ দশম চিহ্ন।
মধ্যযুগ
খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ পৰা মকৰ বাসুদেৱ কৃষ্ণৰ পুত্ৰ প্ৰদ্যুম্নৰ প্ৰতীকৰূপে চিহ্নিত হৈছিল। হৰিবংশ প্ৰভৃতি সাহিত্যত প্ৰদ্যুম্নক "মকৰধ্বজ" অৰ্থাৎ "মকৰৰ ধ্বজা সম্বলিত" বুলি আখ্যা দিয়া হৈছে। বাসুদেৱৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত হেলিঅ'ডোৰাছ স্তম্ভৰ ওচৰৰ বেচনগৰত পোৱা এটা মকৰ সদৃশ ঘঁ‌ৰিয়ালৰ সৈতে প্ৰদ্যুম্নৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা হয়। মহাভাৰততো মকৰ কৃষ্ণৰ পুত্ৰ তথা প্ৰেমৰ দেৱতা কামদেৱৰ সৈতে জড়িত।
পৰৱৰ্ত্তী হিন্দু প্ৰতীকচিহ্ন
হিন্দু মন্দিৰৰ আগশাৰীৰ স্থপতিবিদ (বাস্তুশাস্ত্ৰ) গণপতি স্থপতিয়ে মকৰক মাছৰ শৰীৰ, হাতীৰ শুড়, সিংহৰ ঠেং, বান্দৰৰ চকু, বৰাহৰ কাণ আৰু ময়ূৰৰ নেজৰ সৈতে এক কিংবদন্তিমূলক জীৱ বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। এক সংক্ষিপ্ত ব্যাখ্যা অনুসৰি: "এক প্ৰাচীন কিংবদন্তিমূলক প্ৰতীক, সংকৰ জীৱবিধ কেইবাটাও প্ৰাণীৰ পৰা সৃষ্ট যি সমূহীয়াভাৱে ঘঁৰিয়ালৰ প্ৰকৃতিযুক্ত। ইয়াত ঘঁৰিয়ালৰ তলভাগৰ হনু, হাতীৰ নাক বা শুড়, বনৰীয়া গাহৰিৰ দাঁত আৰু কাণ, বান্দৰৰ তীক্ষ্ণ চকু, মাছৰ বাকলি আৰু নমনীয় শৰীৰ, আৰু ময়ূৰৰ ঘূৰ্ণীয়মান নেজৰ বৈশিষ্ট্য আছে।"
বহুতো মন্দিৰত হাতীৰ শিৰৰ সৈতে অৰ্ধাংশ মাছ বা ছীলৰ ৰূপত মকৰৰ চিত্ৰায়ন দেখা যায়। ঘঁৰিয়ালৰ শিৰ আৰু হাঁতোৰা, মাছৰ বাকলি, ময়ূৰৰ নেজ আৰু হাতীৰ শুড়ৰ সৈতেও মকৰৰ চিত্ৰন দেখা পোৱা যায়। অন্যান্য কিছু বিৱৰণত ইয়াক গাঙ্গেয় ডলফিনৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হৈছে আৰু অন্যান্য কিছু বিৱৰণত ইয়াক হাতীৰ শিৰ আৰু মাছৰ শৰীৰৰ সৈতে চিত্ৰিত কৰিছে। এই পৰম্পৰাই মকৰক সকলো অস্তিত্ব আৰু উৰ্বৰতাৰ উৎস পানীৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। হিন্দু মন্দিৰসমূহত প্ৰায়ে মকৰে একোজন দেৱতাৰ চাৰিওফালে বা তোৰণৰ গাঁথনি হিচাপে কাম কৰে। বৰুণক এক বিৰাটাকায় মকৰত বহি থকা এজন শুক্লবৰ্ণৰ মানুহ হিচাপেও দেখুওৱা হৈছে। সামুদ্ৰিক প্ৰাণী হিচাপে ইয়াক শিঙধাৰী প্ৰাণীৰ শিৰ আৰু ভৰি, আৰু মাছৰ শৰীৰ আৰু নেজৰ সৈতেও দেখুওৱা হয়। লোৰে নিৰ্মিত মকৰৰ অৰ্ধাংশ হৰিণ আৰু অৰ্ধাংশ মাছৰ ৰূপতো দেখুওৱা হৈছে।
অপভ্ৰংশ
অপভ্ৰংশ (अपभ्रंश) হৈছে পতঞ্জলিৰ সময়ৰেপৰা বৈয়াকৰণা অৰ্থাৎ স্থানীয় ব্যাকৰণবিদসকলে আধুনিক ভাষাসমূহৰ উত্থানৰ পূৰ্বে উত্তৰ ভাৰতৰ কথিত ভাষাসমূহ বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এক শব্দ। ইণ্ড'লজীত (দক্ষিণ এছিয়া বা ভাৰতৰ বিষয়ে অধ্যয়ন) ইয়াক মধ্যকালৰ শেষৰ ফালৰ আৰু আৰম্ভণিৰ আধুনিক ইণ্ডো-আৰ্য ভাষাৰ মাজত পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা কৰা উপভাষাসমূহক একগোট কৰা এক শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই কালছোৱাই খ্ৰীষ্টীয় ষষ্ঠ আৰু ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ মাজৰ সময়ছোৱাক সামৰি লৈছিল। কিন্তু এই উপভাষাসমূহ গতানুগতিকভাৱে মধ্য ইণ্ডো-আৰ্য যুগত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। সংস্কৃতত অপভ্ৰংশৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "বিকৃত" বা "অব্যাকৰণগত ভাষা" আৰু ই সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ নিয়মৰ আওতাৰ বাহিৰত।
খ্ৰীষ্টীয় দ্বাদশৰ পৰা ষোড়শ শতিকাৰ সময়ছোৱাৰ বাবে উত্তৰ ভাৰতৰ ইতিহাসৰ ক্ষেত্ৰত অপভ্ৰংশ সাহিত্য এক মূল্যৱান উৎস।
ইতিহাস
পালি ভাষাক সামৰি লোৱা প্ৰাকৃত শব্দটো উত্তৰ ভাৰতৰ স্থানীয় ভাষাৰ বাবেও এক প্ৰতিশব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই ভাষাসমূহ সম্ভৱতঃ চতুৰ্থৰ পৰা অষ্টম শতিকাৰ শেষৰ ফালে কোৱা হৈছিল। কিন্তু কিছুসংখ্যক পণ্ডিতে সমগ্ৰ মধ্য ইণ্ডো-আৰ্য যুগৰ বাবে এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে। মধ্য ইণ্ডো-আৰ্য ভাষাসমূহ ক্ৰমান্বয়ে অপভ্ৰংশ উপভাষালৈ ৰূপান্তৰিত হয়। এইসমূহ প্ৰায় ত্ৰয়োদশ শতিকালৈকে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। অপভ্ৰংশসমূহে পৰৱৰ্তী সময়ত আধুনিক ইণ্ডো-আৰ্য ভাষালৈ বিকাশ লাভ কৰে। এই সময়ছোৱাৰ সীমা কিছু পৰিমাণে ধূসৰ। ই স্পষ্ট ৰূপত কালক্ৰমিক নহয়। আধুনিক উত্তৰ ভাৰতীয় ভাষাসমূহে প্ৰায় একাদশ শতিকাৰ আশে-পাশে এক সুকীয়া পৰিচয় গঢ়ি তুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ইয়াৰ বিপৰীতে অপভ্ৰংশসমূহ তেতিয়াও ব্যৱহৃত হৈ আছিল। দ্বাদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে এইসমূহে সম্পূৰ্ণ সুকীয়া ৰূপ একোটা লাভ কৰিছিল।
জৈন পুথিভঁৰালসমূহত যথেষ্ট পৰিমাণৰ অপভ্ৰংশ সাহিত্য পোৱা গৈছে। আমিৰ খুছৰো আৰু কবীৰে আধুনিক হিন্দী ভাষাৰ সৈতে প্ৰায় মিল থকা ভাষাত লিখি থকাৰ সময়তে বহু কবিয়ে বিশেষকৈ হিন্দু ৰজাৰ শাসনত থকা অঞ্চলবোৰত অপভ্ৰংশত সাহিত্য ৰচনা কৰি আছিল। এই লেখকসকলৰ ভিতৰত কামৰূপৰ চাৰাহা, তিলোপা আৰু কান্‌হা (চৰ্যাপদৰ ৰচয়িতাসকলৰ অন্যতম); ধৰ অঞ্চলৰ (বৰ্তমানৰ মধ্যপ্ৰদেশ) দেৱসেন (খ্ৰীষ্টীয় নৱম শতিকা); মান্যাখেতৰ (বৰ্তমান কৰ্ণাটক) পুষ্পদন্ত (খ্ৰীষ্টীয় নৱম শতিকা); ধনপাল; মুনি ৰামসিংহ; পাটানৰ (বৰ্তমানৰ গুজৰাট) হেমাচন্দ্ৰ; আৰু গোৱালিয়ৰৰ ৰাইঘু (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৫ শতিকা)।
আপভ্ৰংশৰ ব্যৱহাৰৰ এটা প্ৰাচীন উদাহৰণ হ’ল কালিদাসৰ বিক্ৰমোৰ্বশীয়ম নামৰ নাট্য। ইয়াত পুৰুৰৱে অৰণ্যত থকা জীৱ-জন্তুবোৰক তেওঁৰ নিৰুদ্দেশ হোৱা প্ৰিয়জনৰ বিষয়ে অপভ্ৰংশত সুধিছিল। অপভ্ৰংশত কৰা সাহিত্য ৰচনা অষ্টাদশ শতিকালৈকে চলি আছিল। সেই সময়ত ভগৱতীদাসে মিগনকলহ চাৰিউ ৰচনা কৰিছিল।
এজন মুছলমান সাহিত্যিকে ৰচনা কৰা অপভ্ৰংশ গ্ৰন্থৰ একমাত্ৰ জনাজাত উদাহৰণ হ'ল মুলতানৰ আব্দুৰ ৰহমানৰ দ্বাৰা ৰচিত সন্দেশৰাসক। ই সম্ভৱতঃ প্ৰায় ১০০০ খ্ৰীষ্টাব্দত ৰচিত।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাষা
১২ মাৰ্চ
১২ মাৰ্চ দিনটো গ্ৰেগৰিয়ান বৰ্ষপঞ্জী অনুসাৰে বছৰৰ ৭১তম দিন। বছৰটো শেষ হ’বলৈ এই দিনৰ পৰা মুঠ ২৯৪টা দিন (অধিবৰ্ষত ২৯৫ দিন) বাকী থাকে। এইদিনটোত ঘটা কেইটামান উল্লেখযোগ্য ঘটনা-
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:মাৰ্চ শ্ৰেণী:ইংৰাজী বৰ্ষপঞ্জীৰ দিন
নোভাক জʼকোভিচ
নোভাক জʼকোভিচ (Novak Djokovic)(জন্ম ২২ মে ১৯৮৭) ছাৰ্বিয়া দেশৰ এজন পেছাদাৰী টেনিছ খেলুৱৈ। জকোভিচে সামগ্ৰিকভাৱে ২০ টা গ্ৰেণ্ড স্লেম পুৰুষৰ একক খিতাপ আৰু ৮৪ টা এটিপি একক খিতাপ জিকিছে, যাৰ ভিতৰত আছে অভিলেখ নটা অষ্ট্ৰেলিয়ান অপেন খিতাপ আৰু যুটীয়া অভিলেখ ৩৬ টা মাষ্টাৰ্ছ ইভেণ্ট (ৰাফেল নাডালৰ সৈতে)। আধুনিক এটিপি ট্যুৰত সকলোবোৰ "বিগ টাইটেল" জয় কৰা তেওঁ একমাত্ৰ খেলুৱৈ – অৰ্থাৎ চাৰিওটা গ্ৰেণ্ড শ্লাম টুৰ্ণামেণ্ট, নটা এটিপি মাষ্টাৰ্ছ ইভেণ্ট, আৰু এটিপি ফাইনেল। বিশেষকৈ, তেওঁ অপেন এৰাৰ একমাত্ৰ খেলুৱৈ যিয়ে দ্বৈত কেৰিয়াৰ গ্ৰেণ্ড শ্লাম অৰ্জন কৰে, লগতে কেৰিয়াৰ গোল্ডেন মাষ্টাৰ্ছ সম্পূৰ্ণ কৰা একমাত্ৰ খেলুৱৈ।
শ্ৰেণী:টেনিছ খেলুৱৈ
জʼকোভিচে ২০০৩ চনত তেওঁৰ পেছাদাৰী কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। ২০ বছৰ বয়সত, তেওঁ ৰ'জাৰ ফেডেৰাৰৰ আৰু ৰাফেল নাদালৰ একেৰাহে ১১ টা মেজৰৰ ধাৰাত বাধা দি ২০০৮ চনত অষ্ট্ৰেলিয়ান অপেনত তেওঁৰ প্ৰথম গ্ৰেণ্ড শ্লেম খিতাপ জয় কৰে। ২০১০ চনৰ ভিতৰত, জʼকোভিচে পুৰুষৰ টেনিছত ফেডাৰেৰ আৰু ৰাফেল নাডালৰ সৈতে বিগ থ্ৰীত যোগদান কৰে, যি তিনিজন খেলুৱৈৰ গোট এক দশকৰো অধিক সময় ধৰি পুৰুষৰ টেনিছত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। ২০১১ চনত জকোভিচে প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১ নম্বৰ স্থান লাভ কৰে আৰু চাৰিটা মেজৰৰ ভিতৰত তিনিটাত জয়লাভ কৰে আৰু পাঁচটা মাষ্টাৰ্ছ ইভেণ্টৰ তেতিয়াৰ ছিজন ৰেকৰ্ড লাভ কৰে। তেওঁ তাৰ পিছত এক দশকধৰি পুৰুষ টেনিছৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈ হৈ আছিল, মেজৰ আৰু মাষ্টাৰ্ছ খিতাপত ভ্ৰমণত নেতৃত্ব দিছিল, আৰু ২০১২ চনৰ পৰা ২০১৫ চনলৈ একেৰাহে এটিপি ফাইনেলত তেওঁ পাঁচটা খিতাপৰ ভিতৰত চাৰিটা জিকিছিল। জকোভিচে চাৰিবাৰ লৰিয়াছ ৱৰ্ল্ড স্পৰ্টছমেন অফ দা ইয়েৰ বঁটা লাভ কৰিছে। তেওঁ অৰ্ডাৰ অফ ছেইণ্ট চাভা, অৰ্ডাৰ অফ Karađorđe ষ্টাৰ, আৰু অৰ্ডাৰ অফ দ্য ৰিপাব্লিকা স্প্ৰস্কাৰ খিতাপ লাভ কৰিছিল।। প্ৰতিযোগিতাৰ বাহিৰেও, জʼকোভিচ এ.টি.পি খেলুৱৈ পৰিষদৰ প্ৰাক্তন সভাপতি আছিল আৰু লগতে তেওঁএজন সক্ৰিয় সমাজসেৱকও।
প্ৰাৰম্ভিক আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
নোভাক জʼকোভিচৰ জন্ম হৈছিল ১৯৮৭ চনৰ ২২ মে তাৰিখে বেলগ্ৰেড, এছ আৰ ছাৰ্বিয়া, এছএফআৰ যুগোশ্লাভিয়াত। তেওৰ পিতৃ(চৰডন)Srđan আৰু মাতৃ ডিজানা নোভাক জকোভিচ। তেওঁৰ পিতৃ ছাৰ্বিয়াৰ আৰু মাতৃৰ ক্ৰোৱেচিয়াৰ আছিল। তেওঁৰ দুই সৰু ভাতৃ মাৰ্কো আৰু ডজৰ্ডজেও পেছাদাৰী টেনিছ খেলুৱৈ।
সৰুতে জʼকোভিচক তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে এটা মিনি ৰেকেট আৰু কোমল ফোমৰ সামগ্ৰীৰে বনোৱা বল এটা দিছিল, যিটো তেওঁৰ দেউতাকে দাবী কৰিছিল, "তেওঁৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় পুতলা" হৈ পৰিছিল। । জʼকোভিচে চাৰি বছৰ বয়সত টেনিছ খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল । তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁক নভি চাদৰ এটা টেনিছ শিবিৰলৈ পঠিয়াইছিল, কিয়নো তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে অতীতত কোনো টেনিছ খেলা নাছিল । ১৯৯৩ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়াৰ পূৰ্বে ছয় বছৰীয়া শিশুটোক টেনিস্কি ক্লাব পাৰ্টিজানৰ দ্বাৰা আয়োজিত টেনিছ শিবিৰলৈ পঠোৱা হৈছিল আৰু ইউগোস্লাভ টেনিছ খেলুৱৈ জেলেনা Genčić তত্বাৱধানত মাউণ্ট কোপাওনিকত তেওঁ টেনিছ খেলিছিল। জʼকোভিচৰ পিতৃ-মাতৃয়ে ফাষ্ট ফুড পাৰ্লাৰ  আৰু এটা ক্ৰীড়া ব্যৱসায়িক সঁজুলি চলাইছিল। শিশু জকোভিচক টেনিছ খেলি থকা দেখি জেলেনাই  এইদৰে কৈছিল: "মনিকা চেলেছৰ পিছত মই দেখা এইটোৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰতিভা।"
আল-ফাতিহা
ছূৰা আল ফাতিহা (سورة الفاتحة) মুছলিমসকলৰ ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ কোৰআনৰ ১ নম্বৰ ছূৰা(অধ্যায়), ইয়াৰ আয়াতৰ সংখ্যা ৭ আৰু ৰুকুৰ সংখ্যা ১। ফাতিহা শব্দটো আৰবী "ফাতহুন" শব্দজাত; যাৰ অৰ্থ "উন্মুক্তকৰণ।" ই আল্লাহ'ৰ তৰপৰ পৰা বিশেষ উপহাৰ। ছূৰা আল ফাতিহা অন্যান্য ছূৰাৰ নিচিনা বিছমিল্লাহিৰ ৰাহমানিৰ ৰাহীম দি আৰম্ভ। আল ফাতিহা ছূৰাটো মক্কাত অৱতীৰ্ণ হৈছে। সেয়েহে ই মক্কী ছূৰা হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ।
সাৰাংশ
হাদীছত ছূৰা আল-ফাতিহা আল্লাহ আৰু তেওঁৰ বান্দা (পাঠ কৰা ব্যক্তি)ৰ মাজত দুটা অৰ্ধত ভাগ কৰা হৈছে বুলি বৰ্ণিত হৈছে, প্ৰথম তিনিটা আয়াত তেওঁৰ আধা আৰু শেষৰ তিনিটা আয়াত বান্দাৰ। বিছমিল্লাহ ছূৰাৰ প্ৰথম আয়াত নেকি, আনকি প্ৰথমতে এটা আয়াত নেকি সেই সম্পৰ্কে মতানৈক্য আছে। অধ্যায়টোৰ আৰম্ভণিতে আলহামদুলিল্লাহ বাক্যাংশৰে আল্লাহৰ প্ৰশংসা কৰি, আৰু কোৱা হৈছে যে সকলো সৃষ্টিৰ ওপৰত আল্লাহৰ সম্পূৰ্ণ কৰ্তৃত্ব আছে (১/২), যে তেওঁ আৰ-ৰহমান আৰ-ৰহিম বা পৰম কৃপাময় আৰু দয়ালু (২/৩ আয়াত), আৰু যে তেওঁ বিচাৰৰ দিনত সকলো আৰু সকলোৰে প্ৰকৃত মালিক আৰু হ'ব (৩/৪ আয়াত)।
বান্দাৰ অৰ্ধেক অংশক সামৰি লোৱা শেষৰ তিনিটা আয়াতৰ আৰম্ভণিতে বান্দৰ দ্বাৰা কোৱা হৈছে যে তেওঁলোকে কেৱল আল্লাহৰ ইবাদত কৰে আৰু সহায় বিচাৰে (আয়াত ৪/৫), তেওঁক চিৰাত আল-মুস্তাকিমলৈ পথ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। (সৰল পথ) যিসকলৰ প্ৰতি আল্লাহে প্ৰচুৰতা প্ৰদান কৰিছে, আৰু যিসকলে তেওঁৰ ক্ৰোধ অৰ্জন কৰিছে তেওঁলোকৰ নহয় (৫-৬/৬-৭ আয়াত)।
কিছুমান মুছলমান ধাৰাভাষ্যকাৰে বিশ্বাস কৰে যে ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টান ক্ৰমে আল্লাহৰ ক্ৰোধ উদগনি দিয়া আৰু বিপথে পৰিচালিত হোৱাসকলৰ উদাহৰণ. আন কিছুমানে ইয়াক সকলো সময়ৰ সকলো ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টানৰ একচেটিয়া নিন্দা হিচাপে লয়।  নবেল কোৰআন (হিলালি–খান), যিটো সমগ্ৰ ইংৰাজী ভাষী বিশ্বৰ বেছিভাগ ইছলামিক কিতাপৰ দোকান আৰু চুন্নী মছজিদত আটাইতকৈ বেছি প্ৰচাৰিত কোৰআন বুলি কোৱা হয়, ই দুয়োটা গোটক ক্ৰমে ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টান বুলি সংজ্ঞায়িত কৰে।
আন মুছলমান ধাৰাভাষ্যকাৰসকলে এই আয়াতবোৰক কেৱল এটা নিৰ্দিষ্ট গোটৰ লোকৰ কথা কোৱা বুলি ব্যাখ্যা কৰা নাই, বৰঞ্চ এইবোৰক অধিক সাধাৰণ অৰ্থত ব্যাখ্যা কৰা হৈছে।
আয়াতসমূহৰ অসমীয়া অনুবাদঃ
১:১■ (আৰম্ভ কৰিছোঁ) পৰম কৰুণাময় পৰম দয়ালু আল্লাহৰ নামত।
১:২■ সকলো ধৰণৰ হামদ (প্ৰশংসা) বিশ্বজগতৰ ৰব আল্লাহৰ বাবে
১:৩■ যিজন পৰম কৰুণাময়, পৰম দয়ালু
১:৪■ বিচাৰ দিৱসৰ মালিক
১:৫■ আমি কেৱল তোমাৰেই ইবাদত কৰোঁ, আৰু তোমাৰ ওচৰতেই সাহায্য প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ
১:৬■ আমাক সৰল পথৰ হিদায়ত দিয়া
১:৭■ তেওঁলোকৰ পথ, যিসকলক তুমি নিয়ামত (অনুগ্ৰহ) প্ৰদান কৰিছা, যিসকলৰ ওপৰত তোমাৰ ক্ৰোধ অহা নাই আৰু যিসকল পথভ্ৰষ্টও নহয়।
বিষয়বস্তু
ছূৰাৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে আটাইতকৈ বেছি গ্ৰহণযোগ্য মতামত হৈছে ইবনে আব্বাছৰ মতামত, অন্যান্যৰ লগতে, যে আল-ফাতিহা এটা মক্কান ছূৰা, যদিও... কিছুমানে বিশ্বাস কৰে যে ই হয় মদিনা ছূৰা নহয় মক্কা আৰু মদিনা দুয়োখনতে অৱতীৰ্ণ হৈছে। বেছিভাগ ৰাবীয়ে লিপিবদ্ধ কৰিছে যে আল-ফাতিহা হৈছে মুহাম্মাদৰ ওচৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা প্ৰথম সম্পূৰ্ণ ছূৰা।
আল-ফাতিহা (উপোলনকাৰী) নামটোৱে ছূৰাক মুছহাফত প্ৰথম হোৱা, প্ৰতিটো ৰকাতত প্ৰথম পঢ়া বুলি বুজাব পাৰে। ছালাহৰ, বা বহুতো ইছলামিক পৰম্পৰাত ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ ধৰণক আৰম্ভণিৰ নামাজ হিচাপে। শব্দটো নিজেই root ৰ পৰা আহিছে। যাৰ অৰ্থ "খোলা, বুজাই দিয়া, প্ৰকাশ কৰা, জয় কৰা", ইত্যাদি। আল-ফাতিহাক আন কেইবাটাও নামেৰেও জনা যায়, যেনে- আল-হামদ (প্ৰশংসা), আছ-ছালাহ (নামাজ), উম্ম আল-কিতাব (কিতাপৰ মাতৃ), উম্ম আল-কুৰাণ (কোৰআনৰ মাতৃ) ৷, ছাব'আ মিন আল-মাথানী (সাতটা পুনৰাবৃত্তি, কোৰআন ১৫:৮৭ৰ পৰা), আৰু এছ-শ্বিফা' (নিৰাময়)।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ইছলাম ধৰ্ম শ্ৰেণী:কোৰআন শ্ৰেণী:ছূৰা শ্ৰেণী:আল-কোৰআনৰ ছূৰাসমূহ শ্ৰেণী:মক্কান ছূৰা
নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰী
নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰী অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট শিল্পী, সাংবাদিক, স্থপতিবিদ, নাট্যকাৰ আৰু সমাজকৰ্মী৷ নাটক, বোলছবি, সাহিত্য, সাংবাদিকতা আৰু সামাজিক কামত তেওঁৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য৷ নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে ভালেসংখ্যক নাটক, অনাতাঁৰ  ধাৰাবাহিক আৰু বোলছবিত অভিনয় কৰি প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ তেওঁ  ইংৰাজী, হিন্দী আৰু অসমীয়া ভাষাত কেইবাখনো গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছিল৷ তেওঁ উত্তৰ লখিমপুৰ প্ৰেছ ক্লাবৰ সভাপতি হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তাৰোপৰি তেওঁ লখিমপুৰ চহৰত কেইবাটাও উল্লেখযোগ্য মন্দিৰ, নামঘৰ আৰু বিদ্যালয় নিৰ্মাণ কৰে৷
চমু জীৱনী
নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীৰ পিতৃ লখিমপুৰ চহৰৰ ব্যৱসায়ী ৰামপ্ৰসাদ মহেশ্বৰী আৰু মাতৃ গোমতি দেৱী৷ তেওঁ বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল৷
২০১৭ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰত লখিমপুৰৰ সূৰ্য চিনেমা হলৰ চৌহদত অৱস্থিত নিজ বাসগৃহত নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীৰ দেহাবসান ঘটে৷
অভিনয়
নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে অভিনয় কৰা নাটসমূহৰ ভিতৰত নাট্যকাৰ ফণী শৰ্মাৰ ’কিয়？’, ’চিৰাজ’, মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰৰ ’শৰাগুৰি চাপৰি’, অৰুণ শৰ্মাৰ ’অন্য এক অধ্যায়’, ’বুৰঞ্জীৰ সাধু’, মুনীন ভূঞাৰ ’হাতী আৰু ফান্দি’, ’জৰৌৰোৱা প্ৰজা’, আলি হাইদৰৰ ’ধুমুহা পক্ষীৰ নীড়’, ’যুগ’, ড৹ ৰিপুন বৰপূজাৰীৰ ’আস্থা ৰাগ’, জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ’কাৰেঙৰ লিগিৰি’, ’লভিতা’, ’নিমাতী কন্যা’, ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱচৌধুৰীৰ ’জ্যোতিপ্ৰসাদৰ জন্ম শতবৰ্ষ’, হৰেন ভূঞাৰ ’দুই পক্ষী’, অতুলানন্দ হাজৰিকাৰ ’নন্দ দুলাল’ আদি উল্লেখযোগ্য৷
অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ দ্বাৰা প্ৰচাৰিত অৰুণ শৰ্মা আৰু আলি হাইদৰৰ আশীৰ্বাদৰ ৰং, ’খবৰ’ আদিত তেওঁ অভিনয় কৰিছিল৷
তাৰোপৰি সুধাকণ্ঠ ভূপেন হাজৰিকাৰ সংগীত পৰিচালনা আৰু জীৱন বৰাৰ পৰিচালিত ’পলাশৰ ৰং’ বোলছবিত অভিনয় কৰি সমাদৰ লাভ কৰে৷ তাৰোপৰি তেওঁ 'ওপজা সোণৰ মাটি', 'পলাশৰ ৰং', 'দৌৰ' আদি বোলছবিতো অভিনয় কৰে৷
সাহিত্যকৰ্ম
নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে ইংৰাজী, হিন্দী আৰু অসমীয়া ভাষাত ভালে সংখ্যক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল৷
সাংবাদিকতা
নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে জীৱনকালত দীৰ্ঘদিন ধৰি সাংবাদিকতা কৰে৷ তেওঁ উত্তৰ লখিমপুৰ প্ৰেছ ক্লাবৰ সভাপতি হিচাপেও কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷
সমাজসেৱা
নন্দ কিশোৰ মহেশ্বৰীয়ে লখিমপুৰ চহৰৰ হিন্দু কৱৰস্থান, লীলাৱতী বৰদলৈ হিন্দী হাইস্কুল, নীলকন্ঠেশ্বৰ মন্দিৰ (শিৱ মন্দিৰ), কুলিমালি নামঘৰ, গণেশ মন্দিৰ, দুৰ্গা মন্দিৰ আদি নিৰ্মাণ কৰে৷
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা শ্ৰেণী:স্থপতিবিদ
কৃত্তিবাসী ৰামায়ণ
কৃত্তিবাসী ৰামায়ণ বা শ্ৰীৰামপাঁচালী হৈছে পোন্ধৰ শতিকাৰ বাংলা কবি কৃত্তিবাস ওঝাই ৰচনা কৰা ৰামায়ণৰ এক সংস্কৰণ। লেখকৰ নামেৰেই এই সংস্কৰণৰ নাম ৰখা হৈছে। এই গ্ৰন্থত ৰামায়ণক বাংলা ভাষালৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে। মধ্য বাংলা সাহিত্যৰ পৰম্পৰাগত ৰামায়ণ পাঁচালী ৰূপত ৰচিত কৃতীবাসী ৰামায়ণ কেৱল মূল ভাৰতীয় মহাকাব্যৰ পুনৰ শব্দায়ন নহয়, ইয়াৰ প্ৰচলনৰ সময়ছোৱাত, মধ্যযুগৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বংগৰ সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ এক প্ৰতিফলনো ইয়াত দেখা যায়। ১৯১১ চনত দীনেশ চন্দ্ৰ সেনে ইয়াক ‘বংগৰ বহু দূৰলৈকে আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থ’ আৰু ‘গংগা উপত্যকাৰ মানুহৰ বাইবেল’ হিচাপে চিহ্নিত কৰিছিল।
পাণ্ডুলিপি আৰু উৎপত্তি
বৰ্তমান পশ্চিমবংগৰ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়, বিশ্বভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়, ৰবীন্দ্ৰ ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়, জাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, বুঢ়ৱান বিশ্ববিদ্যালয়, উত্তৰবংগ বিশ্ববিদ্যালয় আদি বিশ্ববিদ্যালয়ত বৰ্তমানে বিদ্যমান পাণ্ডুলিপিসমূহ সংৰক্ষিত হৈ আছে। অসমৰ ছিলচৰ নৰ্মেল স্কুল লাইব্ৰেৰী, জাহাংগীৰনগৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু বাংলাদেশৰ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়; ব্ৰিটিছ লাইব্ৰেৰী আৰু যুক্তৰাজ্যৰ স্কুল অৱ অৰিয়েণ্টেল এণ্ড আফ্ৰিকান ষ্টাডিজ; আৰু বিবলিওথেক নেচনেল ডি ফ্ৰান্স ইত্যাদিটো সংৰক্ষিত হৈ আছে।
সূচী
মূল বাল্মিকীৰ ৰামায়ণৰ দৰেই এই গ্ৰন্থখনো সাতটা খণ্ডত ভাগ কৰা হৈছে, এই ক্ষেত্ৰত আদিকাণ্ড, অযোধ্যাকাণ্ড, অৰণ্যকাণ্ড, কিষ্কিন্ধাকাণ্ড, সুন্দৰকাণ্ড, লংকাকাণ্ড, আৰু উত্তৰাকাণ্ড। ই ইয়াৰ উৎসৰ গঠন বা সামগ্ৰিক প্লটৰ বিশেষ পৰিৱৰ্তন কৰা নাই যদিও, যদিও ইয়াত স্থানীয় পৰিৱৰ্তন হোৱা দেখা যায়।
চৰী নৃত্য
চৰী নৃত্য (Chari Dance) ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ এক পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। ৰাজস্থানৰ বাঞ্জাৰা জনগোষ্ঠীৰ মাজত এই নৃত্য প্ৰচলিত। চৰী নৃত্য একপ্ৰকাৰৰ মহিলাসকলৰ দলীয় নৃত্য। এই নৃত্য ঘাইকৈ ৰাজস্থানৰ আজমেৰ আৰু কিষাণগড়ৰ অঞ্চলত অধিক প্ৰচলিত। কিষাণগড় আৰু আজমেৰৰ গুজ্জৰ আৰু চাইনী সম্প্ৰদায় সকলৰ চৰী নৃত্য সমগ্ৰ ৰাজস্থানত জনাজাত। এই নৃত্য সাধাৰণতে বিবাহ উদযাপন, পুত্ৰ সন্তানৰ জন্ম আৰু মঙ্গলময় উৎসৱত পৰিৱেশন কৰা হয়। ফালকু বাঈ চৰী নৃত্যৰ এগৰাকী বিখ্যাত নৃত্যশিল্পী।
উৎপত্তি
ৰাজস্থানৰ এক বৃহৎ অংশ থৰ মৰুভূমিৰে আৱৰা। মৰুভূমি অঞ্চলৰ বাবে ইয়াত পানীৰ নাটনি দেখা যায়। প্ৰত্যেকদিনা মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় পানী সংগ্ৰহ কৰিবলৈ বহু মাইল খোজ কাঢ়ে। তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ দৈনিক পানী চৰী নামৰ এক গধুৰ পাত্ৰত সংগ্ৰহ কৰে। চৰী নৃত্যৱে পানী সংগ্ৰহৰ এই জীৱনজোৰা ৰীতি-নীতি উদযাপন কৰে। প্ৰথমতে এই নৃত্য কেৱল অঘৰী বাঞ্জাৰা জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত আছিল।
পোছাক আৰু অলংকাৰ
চৰী নৃত্যত মহিলা সকলে পৰম্পৰাগত সাজ-পৰা আৰু অলংকাৰ পৰিধান কৰে। সাধাৰণতে উজ্জ্বল ৰং যেনে ৰঙা, কমলা, হালধীয়া, নীলা আদি ৰঙৰ ব্লাউজ, ঘাগ্ৰা বা লেহেংগা আৰু ওৰণি বা চুৰ্ণী ইয়াৰ মুখ্য সাজ। ইয়াৰ লগতে পোছাকৰ কাপোৰত পৰম্পৰাগত এম্ব্ৰইডাৰী দেখা যায়। এম্ব্ৰইডাৰী সমূহত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মণি, শামুকৰ খোলা আৰু আইনা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। নৃত্যশিল্পীসকলে হান্সলি, টিমনিয়া, মগৰী, পুঞ্চি, বাংদি, গজৰা, বাজুবন্ধ, কাৰ্লি, কংকা আৰু নৱৰ নামৰ পৰম্পৰাগত ৰাজস্থানী অলংকাৰ পিন্ধে।
বাদ্যযন্ত্ৰ
নাগাৰা, ঢোলক, ঢোল, হাৰমনিয়াম, থালি আৰু বাংকীয়া সাধাৰণতে চৰী নৃত্যৰ সময়ত বজোৱা হয়। বাংকীয়া চাৰী নৃত্যৰ মূল বাদ্য। ই নিপুণ হাতত এক শক্তিশালী, ভয়ংকৰ শব্দ প্ৰস্তুত কৰে।
প্ৰদৰ্শন
চৰী নৃত্যৰ সময়ত ৰঙীন পোছাক পিন্ধা আৰু অলংকাৰেৰে আভুষিত মহিলাসকলে মাটিৰ বা পিতলৰ চাৰী নামৰ পাত্ৰ মূৰত ধৰি ৰাখে। প্ৰায়ে চৰী নামৰ পাত্ৰটোৰ মুখত তেলৰ চাকি বা তেলত নিমজ্জিত কপাহৰ গুটিৰে জুই জ্বলোৱা হয়। নৃত্যশিল্পীসকলে হাত-ভৰিৰ সুন্দৰ ভংগীমাৰে চলাচল আৰু আঁঠুৰ গভীৰ ঘূৰ্ণী প্ৰদৰ্শন কৰাৰ সময়ত ইয়াক স্পৰ্শ নকৰাকৈ তেওঁলোকৰ মূৰত জ্বলন্ত পাত্ৰটো কঢ়িয়াই ৰাখে। ইয়াৰ বাবে শৈশৱৰ পৰা কঠিন অনুশীলনৰ প্ৰয়োজন। এই নৃত্য নিশাৰ অন্ধকাৰত অতি সুন্দৰ দৃশ্য হিচাপে দেখা যায় কৰে। নৃত্য মঞ্চৰ চাৰিওফালে শাৰীবদ্ধ লাইটবোৰে ইয়াক অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তোলে। নৃত্যক অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিবলৈ নৃত্যশিল্পীসকলে মজিয়াৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰাৰ লগে লগে জুইৰ পোহৰৰ আৰ্হিৰ ৰেখা সৃষ্টি কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নৃত্য
ট্ৰিকোটিলোমেনিয়া
ট্ৰিকোটিলোমেনিয়া (Trichotillomania) হৈছে এক মানসিক বিকাৰ। এই ৰোগত আক্ৰান্ত লোকসকলে নিৰন্তৰ নিজৰ চুলি উঘালী থাকে। এই বিকাৰৰ ফলত মূৰৰ চুলি বহু পৰিমাণে কমি যায়। ৰোগীয়ে এনেধৰণে নিজৰ চুলি উঘালী মনত এক সন্তুষ্টি লাভ কৰে। চুলি উঘালীবলৈ বন্ধ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা সাধাৰণতে বিফল হয়। চুলি উঘালা প্ৰক্ৰিয়াটো শৰীৰৰ যিকোনো অংশত হ'ব পাৰে; অৱশ্যে, মুৰ আৰু চকুৰ চাৰিওফালে আটাইতকৈ বেছি হোৱা দেখা যায়। চুলি উঘালা এই অভ্যাসটো ইমানেই চৰম হৈ পৰে যে ইয়াৰ ফলত বহুতো সংকটে দেখা দিয়ে।
ৰোগৰ কাৰণ আৰু ৰোগ নিৰ্ণয়
বিকাৰটো পৰিয়ালত আনুবংশিকভাৱে হ'ব পাৰে। এই ৰোগ সচৰাচৰ অবচেছিভ কম্পালচিভ ডিচঅৰ্ডাৰ থকা লোকসকলৰ ক্ষেত্ৰত হয়। এই কাৰ্য মানসিক উদ্বেগৰ ফলত আৰম্ভ হ'ব পাৰে। ৰোগীসকলে সাধাৰণতে স্বীকাৰ কৰে যে তেওঁলোকে চুলি উঘালে। চিঙা চুলিবোৰ পৰীক্ষা কৰিলে এই কাৰ্য ধৰা পৰে। কিছুমান লোকে নিজকে ভাল নেদেখাৰ সমস্যা সমাধান কৰিবলৈও এনে কাৰ্যত লিপ্ত হয়।
চিহ্ন আৰু লক্ষণসমূহ
ট্ৰিকোটিলোমেনিয়া সাধাৰণতে দেহৰ এটা বা দুটা স্থানত সীমাবদ্ধ থাকে, কিন্তু ই একাধিক স্থানত হʼব পাৰে। সচৰাচৰ মূৰৰ চুলি চিঙা দেখা যায় যদিও আন অংশ যেনে ভ্ৰূ, চকুৰ পতা, মুখ, বাহু আৰু ভৰিতো দেখা যায়।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মানসিক ৰোগ
গোদাৱৰী নদী
গোদাৱৰী দক্ষিণ ভাৰতৰ এখন মুখ্য নদী। ইয়াৰ উৎপত্তি পশ্চিমঘাট পৰ্বত শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্গত ত্ৰিম্বক পৰ্বতৰ পৰা হৈছে। ইয়াৰ দীঘ প্ৰায় ১৪৬৫ কিলোমিটাৰ। গোদাৱৰী নদীৰ মুখ্য উপনদীসমূহ হ'ল ক্ৰমে প্ৰাণহিতা, ইন্দ্ৰাৱতী, মঞ্জিৰা। এই নদীখন মহাৰাষ্ট্ৰ, তেলেংগানা আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশেৰে বৈ গৈ ৰাজহমুন্দী চহৰৰ সমীপ বংগোপসাগৰত মিলিত হয়।
জগদ্ধাত্ৰী
জগদ্ধাত্ৰী বা জগতধাত্ৰী বা জগধত্ৰী (Jagadhatri) (জগত ধাৰণ কৰ্তা) হৈছে হিন্দু দেৱী পাৰ্বতীৰ এটা ৰূপ। এই গৰাকী দেৱীৰ জনপ্ৰিয়তা বিশেষকৈ ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ আৰু উৰিষ্যাত বেছি। দুয়োখন ৰাজ্যত দেৱীৰ পূজা কৰা হয়। তেখেতৰ উপাসনা আৰু ইয়াৰ ৰীতি-নীতি সমূহ পোনপটীয়াকৈ তন্ত্ৰ শাস্ত্ৰৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে য'ত তেওঁ সত্ত্বৰ প্ৰতীক বিপৰীতে দুৰ্গা আৰু কালী ৰজো আৰু তমো গুণৰ প্ৰতীক। পুৰাণৰ মতে জগদ্ধাত্ৰী হৈছে সিদ্ধিধাত্ৰীৰ অৱতাৰ।
গোদাৱৰী নদী
মুখ্য ধাৰাসমূহ
গোদাৱৰীক সাতটা শাখাত বিবেচনা কৰা হয়-
জগদ্ধাত্ৰী
ব্যুৎপত্তি
জগদ্ধাত্ৰী শব্দৰ আভিধানিক অৰ্থ “জগৎ+ধাত্ৰী অৰ্থাৎ জগতৰ (ত্ৰিভুবনৰ) ধাত্ৰী (ধাৰণকৰ্ত্ৰী, পালিকা)।”
গোদাৱৰী নদী
নামকৰণ
কিছু বিদ্বানৰ মতে ইয়াৰ নামকৰণ তেলেগু শব্দ "গোদ"ৰ পৰা হৈছিল যাৰ অৰ্থ মৰ্যাদা।
জগদ্ধাত্ৰী
আখ্যান
দেৱী দুৰ্গাক সৃষ্টি কৰাৰ পিছত ইন্দ্ৰ, বৰুণ, বায়ু (দেৱতা)|বায়ু]] আৰু অন্যান্য সকলো দেৱতাই নিজকে অতি শক্তিশালী বুলি ভাবিছিল। তেওঁলোকে ভাবিছিল যে তেওঁলোক সৰ্বশক্তিমান আৰু তেওঁলোকে নিজৰ শক্তিৰে যিকোনো কাম কৰিব পাৰে। তেওঁলোকে পাহৰি যায় তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত শক্তি কোন। গতিকে আদি শক্তি মা পাৰ্বতীয়ে তেওঁলোকৰ পৰীক্ষা লয়। তেওঁ মায়াৰূপে তেওঁলোকৰ সন্মুখলৈ আহি এডাল ঘাঁহৰ সৃষ্টি কৰে। দেৱতাসকলক আহ্বান কৰি দেৱীয়ে ক'লে, "হে শক্তিশালী দেৱগণ, অনুগ্ৰহ কৰি এই ঘাঁহডাল উভালি পেলাওক।" এই কথাত তেওঁলোকে হাঁ‌হে আৰু ইন্দ্ৰই বায়ুক সেই ঘাঁহটো বাহিৰলৈ উলিয়াবলৈ পঠিয়ায়। বায়ুৱে বাৰে বাৰে চেষ্টা কৰিও এই কাৰ্যত বিফল হয়। ইয়াৰ পিছত প্ৰত্যেক দেৱতাই একোবাৰকৈ চেষ্টা কৰে যদিও প্ৰত্যেকেই বিফল হয়। তেতিয়া দেৱী পাৰ্বতী দেৱতাসকলৰ আগত প্ৰকট হয় আৰু তেওঁলোকক কয় যে এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ প্ৰতিটো শক্তি তেওঁৰ। দেৱী গোটেই পৃথিৱীৰ শক্তি। তেতিয়া সকলো দেৱতাই তেওঁলোকৰ দোষ উপলব্ধি কৰে। সিংহৰ ওপৰত আৰোহণ কৰি দেৱী দেৱতাসকলৰ সন্মুখলৈ আহিছিল আৰু তেওঁলোকৰ অহংকাৰে এটা হাতীৰ ৰূপ লৈছিল। সেয়ে দেৱী জগদ্ধাত্ৰীক সিংহৰ ওপৰত আৰোহিত অৱস্থাত আৰু তেওঁৰ তলত হাতীৰ অৱস্থিতি দেখা যায়।
গোদাৱৰী নদী
চিত্ৰ সম্ভাৰ
thumb thumb| ৰাজহমুন্দী চহৰৰ সমীপ গোদাৱৰী নদী
জগদ্ধাত্ৰী
জগদ্ধাত্ৰী পূজা
জগদ্ধাত্ৰী পূজা প্ৰথমে বংগৰ নদিয়াৰ কৃষ্ণনগৰৰ ৰাজা কৃষ্ণচন্দ্ৰই আৰম্ভ কৰিছিল। কৃষ্ণনগৰ, তেহট্টা, ৰিশ্ৰা, চন্দননগৰ, ভদ্ৰেশ্বৰ, হুগলী, বোইঞ্চি, অশোকনগৰ-কল্যাণগড়ত জগদ্ধাত্ৰী পূজা অতিশয় জনপ্ৰিয়। নদিয়াৰ কৃষ্ণনগৰৰ ৰাজ ৰাজেশ্বৰী জগদ্ধাত্ৰী পূজা হৈছে বংগৰ আটাইতকৈ পুৰণি জগদ্ধাত্ৰী পূজা। জনশ্ৰুতি অনুসৰি এবাৰ বংগত নৱাবসকলৰ শাসনকালত মহাৰাজ কৃষ্ণচন্দ্ৰক নৱাব চিৰাজ-উদ-দৌল্লাই সময়মতে কৰ পৰিশোধ নকৰাৰ বাবে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল। বিজয়া দশমীৰ দিনত তেওঁক কাৰাগাৰৰ পৰা মুকলি কৰা হৈছিল যাৰ বাবে তেওঁৰ ৰাজ্যত সেইবাৰৰ দুৰ্গা পূজাৰ গোটেই উৎসৱটো বিনষ্ট হৈছিল। সেয়েহে পৰিৱেশটো পুনৰ আনন্দমুখৰ কৰিবতুলিবলৈ মহাৰাজে এই জগদ্ধাত্ৰী পূজাৰ ৰীতি-নীতি আৰম্ভ কৰিছিল। এই সন্দৰ্ভত পালপাৰাৰ বসু পৰিয়ালৰ জগদ্ধাত্ৰী পূজা বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। পৰিয়ালটোৰ এই পূজাভাগ প্ৰথমতে মুৰ্শিদাবাদত তেওঁলোকৰ পৈতৃক গৃহত অনুষ্ঠিত হৈছিল। লোককথা অনুসৰি এই পূজা ১৭৮৮ চনত আৰম্ভ হৈছিল। পূজাভাগ পিছত চন্দননগৰৰ ইয়াৰ বৰ্তমানৰ স্থানলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল। এই দেৱীৰ সঠিক ইতিহাস অজ্ঞাত যদিও পাৰিবাৰিক তথ্যসমূহে ইয়াক ১৬৪০ চনৰ বুলি সূচায়।
ধ্যানমন্ত্ৰ
জগদ্ধাত্ৰীৰ ধ্যানমন্ত্ৰত দেবীৰ তলত দিয়া ধৰণে ৰূপকল্পনা কৰা হৈছে-
গোদাৱৰী নদী
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নদী
জগদ্ধাত্ৰী
ধ্যানমন্ত্ৰ
ওঁ দুঁ সিংহস্কন্ধসমাৰূঢ়াং নানালঙ্কাৰভূষিতাম্। চতুৰ্ভূজাং মহাদেবীং নাগযজ্ঞোপবীতিনীম্॥ শঙ্খশাৰ্ঙ্গসমাযুক্তাম্ বামপাণিদ্বয়ান্বিতাম্। চক্ৰঞ্চ পঞ্চবাণাংশ্চ ধাৰয়েত্তঞ্চ দক্ষিণে॥ ৰক্তবস্ত্ৰাপৰিধানাং বালাৰ্কসদৃশীতনুম্। নাৰদাদ্যৈৰ্মুনিগণৈঃ সেবিতাং ভবসুন্দৰীম্॥ ত্ৰিবলীবলয়োপেত নাভিনালমৃণালিনীম্। ঈষৎসহাস্যবদনাম্ কাঞ্চনাভাম্ বৰপ্ৰদাম্॥ নবযৌবন সম্পন্নাম সৰ্বাভৰণ ভূষিতাম্। কৰুণামৃত বৰ্ষিন্যা পশ্যন্তীম্ সাধকম্ দৃশা॥ ৰত্নদ্বীপে মহাদ্বীপে সিংহাসনসমন্বিতে। প্ৰফুল্লকমলাৰূঢ়াং ধ্যায়েত্তাং ভবগেহিনীম্॥ বিচিন্তয়েৎ জগতাম্ ধাত্ৰীম্ ধৰ্মকামাৰ্থ মোক্ষদাম্॥
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
প্ৰক্ষেপ্য গতি
ভূপৃষ্ঠৰ পৰা কোনো এটা বস্তু অথবা কণা (প্ৰক্ষেপ্য) বায়ুমণ্ডললৈ প্ৰক্ষেপ কৰিলে কেৱল মহাকৰ্ষণৰ প্ৰভাৱত (বায়ুৰ ৰোধৰ প্ৰভাৱ নগণ্য বুলি ধৰা হৈছে) প্ৰক্ষেপ্যটোৱে বক্ৰৰেখাৰ পথেৰে গতি কৰে আৰু এই গতিকেই প্ৰক্ষেপ্য গতি (ইংৰাজী: Projectile motion) বুলি কোৱা হয়।
প্ৰাৰম্ভিক বেগ
ধৰা হ'ল, এটা প্ৰক্ষেপ্য প্ৰাৰম্ভিক বেগেৰে বায়ুমণ্ডললৈ প্ৰক্ষেপ কৰা হৈছে যাক অনুভূমিক উপাংশ আৰু উলম্ব উপাংশৰ যোগফল হিচাপে প্ৰকাশ কৰিব পাৰি, অৰ্থাৎ
প্ৰক্ষেপ্য গতিৰ গতিবিজ্ঞান ৰাশি
প্ৰক্ষেপ্য গতিত অনুভূমিক গতি আৰু উলম্ব গতি পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ স্বাধীন অৰ্থাৎ এটাৰ প্ৰভাৱৰ পৰা আনটো মুক্ত। এইটোৱেই ১৯৩৮ চনত গেলিলিঅ’ গেলিলিয়ে স্থাপন কৰা সংযুক্ত গতিৰ নীতি। প্ৰক্ষেপ্য গতিৰ গতিপথ অধিবৃত্তাকাৰ বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ গেলিলিয়ে এই নীতি ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ত্বৰণ
যিহেতু উলম্ব দিশতহে কেৱল ত্বৰণ আছে, গতিকে অনুভূমিক দিশত বেগ ধ্ৰুৱক হ’ব আৰু ইয়াৰ মান হ'ব  । এটা বস্তু অথবা কণা মহাকৰ্ষণৰ প্ৰভাৱত তললৈ মুক্তভাবে যি গতিৰে নামি আহে তাক প্ৰক্ষেপ্যটোৰ উলম্ব গতি বুলি কোৱা হয়। ইয়াত ত্বৰণ ধ্ৰুৱক আৰু ইয়াক g ৰে সূচোৱা হয়। a_{x}=0 আৰু a_{y}=-g হ’ল ত্বৰণৰ উপাংশ।
বেগ
প্ৰক্ষেপ্যটো গতি কৰোঁতে ইয়াৰ বেগৰ অনুভূমিক উপাংশৰ কোনো সলনি নহয়। কিন্তু ইয়াৰ বেগৰ উলম্ব উপাংশ ৰৈখিকভাবে সলনি হয় কিয়নো মাধ্যাকৰ্ষণিক ত্বৰণ ধ্ৰুৱক।
যিকোনো সময় t ত x আৰু y দিশত বেগৰ উপাংশসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল:
,
বেগৰ মান (পাইথাগোৰাছৰ উপপাদ্য অনুসৰি):
সৰণ
যিকোনো সময় t ত প্ৰক্ষেপ্যটোৰ অনুভূমিক আৰু উলম্ব সৰণ হ'ব:
,
প্ৰক্ষেপ্যটোৰ লব্ধ সৰণৰ মান হ'ব:
যদি ওপৰোক্ত দুয়োটা সমীকৰণৰ পৰা t আঁতৰোৱা হয়, তেন্তে নিম্নোক্ত সমীকৰণটো পোৱা যাব:
উক্ত সমীকৰণটোত g, \theta আৰু v_{0} ধ্ৰুৱক, গতিকে ইয়াক তলত দিয়া ধৰণেও লিখিব পাৰি:
y=ax+bx^{2}, য’ত a আৰু b ধ্ৰুৱক। এইটোৱেই অধিবৃত্তৰ সমীকৰণ, এতেকে প্ৰক্ষেপ্যটো গতি কৰা বক্ৰৰেখাৰ পথটো অধিবৃত্তাকাৰ। অধিবৃত্তটোৰ অক্ষদাল উলম্ব।
যদি প্ৰক্ষেপ্যটোৰ অৱস্থান (x, y) আৰু প্ৰক্ষেপ কোণ (\theta বা \alpha) জনা থাকে, তেন্তে ওপৰত উল্লেখিত অধিবৃত্তৰ সমীকৰণটোৰ পৰা v_{0} সমাধান কৰি প্ৰাৰম্ভিক বেগ নিৰ্ণয় কৰিব পৰা যাব।
অধিবৃত্তৰ সমীকৰণটো সমাধান কৰি পোৱা প্ৰাৰম্ভিক বেগৰ সমীকৰণটো তলত উল্লেখ কৰা হ'ল:
উৰণ সময়
প্ৰক্ষেপ্য এটাই বায়ুমণ্ডলত বিচৰণ কৰা মুঠ সময়ক প্ৰক্ষেপ্যটোৰ উৰণ কাল বুলি কোৱা হয়।
উৰণৰ পাছত প্ৰক্ষেপ্যটো অনুভূমিক অক্ষলৈ (x-axis) ঘূৰি আহে, গতিকে y=0
[টোকা: ইয়াত বায়ুৰ ৰোধ উপেক্ষা কৰা হৈছে।]
প্ৰক্ষেপ্যৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতা
প্ৰক্ষেপ্য এটাই ভূপৃষ্ঠৰ পৰা সৰ্বোচ্চ যিমান ওপৰলৈ যাব পাৰে, তাক প্ৰক্ষেপ্য গতিৰ শিখৰ হিচাপে জনা যায়। ইয়াক প্ৰক্ষেপ্যৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতা বুলিও কোৱা হয়। v_{y}=0 হোৱালৈকে উচ্চতা বৃদ্ধি টিকি থাকিব, অৰ্থাৎ
সৰ্বোচ্চ উচ্চতা h পাবলৈ লগা সময়:
প্ৰক্ষেপ্যৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতাৰ উলম্ব সৰণৰ পৰা:
অনুভূমিক পৰিসৰ আৰু সৰ্বোচ্চ উচ্চতাৰ মাজৰ সম্পৰ্ক
অনুভূমিক পৰিসৰ R আৰু সৰ্বোচ্চ উচ্চতাৰ h মাজৰ সম্পৰ্কটো হ'ল:
প্ৰমাণ
প্ৰক্ষেপ্য এটাৰ সৰ্বোচ্চ উচ্চতা: (প্ৰথম সমীকৰণ)
প্ৰক্ষেপ্য এটাৰ অনুভূমিক পৰিসৰ: (দ্বিতীয় সমীকৰণ)
এতিয়া প্ৰথম সমীকৰণক দ্বিতীয় সমীকৰণেৰে হৰণ কৰিলে পোৱা যাব: ×
প্ৰক্ষেপ্য এটাৰ সৰ্বোচ্চ দূৰত্ব
প্ৰক্ষেপ্য এটাৰ পৰিসৰ আৰু সৰ্বোচ্চ উচ্চতা ইয়াৰ ভৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল নহয়। এতেকে একে বেগ আৰু দিশ বিশিষ্ট সকলোবোৰ প্ৰক্ষেপ্যৰ পৰিসৰ আৰু সৰ্বোচ্চ উচ্চতা সমান হয়।
তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:গতি
বীণা দাস মান্না
বীণা দাস বা বিবাহসূত্ৰে বীণা দাস মান্না (Bina Das Manna, ১৯৩৪- ১ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১০ ) অসমৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰী আছিল। সতী বেউলা ছবিৰে চলচ্চিত্ৰ জগতত ভৰি দিয়া মান্নাই প্ৰায় দেৰকুৰি অসমীয়া ছবিত অভিনয় কৰিছে। তেওঁ অভিনয় কৰা শেষ মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছবি আছিল অ’ মোৰ মনে তৰা। তেওঁ আকাশবাণীৰ এগৰাকী নিয়মীয়া অভিনেত্ৰী আছিল আৰু তেওঁ অভিনয়, পৰিচালনা বা প্ৰযোজনা কৰা অঁনাতাৰ নাটৰ সংখ্যা প্ৰায় ১৫০০খন। তেওঁ বিশেষকৈ কৌতুকধৰ্মী অভিনয়ৰ বাবে জনাজাত আছিল। মান্নাক বিষ্ণু ৰাভা বঁটা আৰু আইদেউ সন্দিকৈ বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছে।
জীৱনী
১৯৩৪ চনত গুৱাহাটীৰ বামুনীমৈদামত মান্নাৰ জন্ম হয়। সৰ্বেশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তী পৰিচালিত মঞ্চনাটক কাৰাগাৰৰ যোগেদি তেওঁৰ অভিনয় জীৱন আৰম্ভ হয়। ফণী শৰ্মাৰ ভোগজৰা নাটকত তেওঁ ৰূপা পাগলীৰ চৰিত্ৰত অবিস্মৰণীয় অভিনয় কৰিছিল। ১৯৫২ চনত অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ যোগে তেওঁৰ প্ৰথম নাটক মণিৰাম দেৱান সম্প্ৰচাৰিত হয়। ইয়াৰ পিছতে তেওঁ অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ নিয়মীয়া অভিনেত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ১৯৫২ চনৰ পৰা ১৯৯৪ চনলৈ এক সুদীৰ্ঘ সময় তেওঁ আকাশবাণীত তেওঁ সেৱা আগ বঢ়াইছিল। তেওঁ অভিনয়, পৰিচালনা বা প্ৰযোজনা কৰা অঁনাতাৰ নাটৰ সংখ্যা প্ৰায় ১৫০০খন। ১৯৫৪ চনত মুক্তি পোৱা সতী বেউলাৰ যোগেদি মান্নাই চলচ্চিত্ৰাভিনয়ৰ পাতনি মেলে। তেওঁ প্ৰায় দেৰকুৰি অসমীয়া চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে। তেওঁ অভিনয় কৰা শেষ মুক্তিপ্ৰাপ্ত ছবিখন আছিল অ’ মোৰ মনে তৰা।
তেওঁ কলকাতাৰ বিমল চন্দ্ৰ মান্নাক বিয়া কৰাইছিল। ১ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১০-ত গুৱাহাটীত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ এজন পুত্ৰ সন্তানক এৰি থৈ যায়।
সন্মান আৰু স্বীকৃতি
সাংস্কৃতিক জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে মান্নাই অসম চৰকাৰৰ শিল্পী পেনচন লাভ কৰে। তাৰোপৰি শিল্পী দিৱস উদযাপন সমিতিৰ দ্বাৰা তেওঁক বিষ্ণু ৰাভা বঁটা আৰু ২০০৮ চনত যোৰহাটত আইদেউ সন্দিকৈ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
কেৰিয়াৰ নাৰী
কেৰিয়াৰ নাৰী (Career Woman) হৈছে এটা পৰিভাষা যাৰ জৰিয়তে এনে এগৰাকী মহিলাক বুজোৱা হয়, যাৰ জীৱনৰ লক্ষ্য হৈছে নিজৰ বাবে এটা কেৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰা। ১৯৩০ চনৰ আমেৰিকাৰ প্ৰেক্ষাপটত নিৰ্দিষ্ট শব্দটো সেই সময়ত ঘৰত কাম কৰা মহিলা অথবা ঘৰৰ বাহিৰত কাম কৰি নিম্ন পৰ্যায়ৰ চাকৰিত অৰ্থনৈতিক প্ৰয়োজনীয়তা হিচাপে কাম কৰা মহিলাৰ লগত কাম কৰিবলৈ বিচৰা আৰু কেৰিয়াৰ হিচাপে চাকৰি কৰিবলৈ বিচৰাসকলৰ মাজত পাৰ্থক্যৰ সূচনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ অৰ্থ আছিল পেছাদাৰী বা ব্যৱসায়িক বৃত্তিত চাকৰি, সৃষ্টিশীলতা, বৃদ্ধি আৰু সাংগঠনিক বিশেষজ্ঞতাৰ বাবে ঠাই উলিওৱা। অৱশ্যে এই বৈশিষ্ট্যসমূহৰ অবিহনে চাকৰি লোৱা মহিলাসকলকো 'কেৰিয়াৰ মহিলা' বুলি ধৰিব পাৰি৷ উদাহৰণস্বৰূপে যিসকল মহিলাই "কেৱল পৰিয়াল পোহপাল দিবলৈ নহয়, ব্যক্তিগত অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতাৰ কিছু পৰিমাণে কাম কৰিব বিচাৰে, বা পলায়নৰ উপজাত হিচাপে কাম কৰিব বিচাৰে বা নিস্তেজ দেশীয় জীৱনৰ পৰা, বা কেৱল আন মহিলাৰ সৈতে কাম কৰাৰ সামাজিকতাৰ বাবে।"
আমেৰিকাত
স্বামী আৰু পৰিয়ালতকৈ কেৰিয়াৰৰ গুৰুত্ব বেছি হ’ব নালাগে বুলি নাৰীক সোঁৱৰাই দিয়াৰ নীতি হিচাপে ১৯৩০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ‘কেৰিয়াৰ মহিলা’ বাক্যাংশৰ উদ্ভাৱন হৈছিল। এই শব্দটো বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু একবিংশ শতিকাতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ অব্যাহত আছে।