cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
প্ৰাক-ইতিহাস
মধ্যপ্ৰস্তৰ
বেছিভাগ অঞ্চলতে আৱিষ্কৃত হোৱা মেজ'লিথিক যুগৰ সঁজুলিসমূহ আছিল--কেবাটাও সৰু সৰু অংশ থকা সঁজুলি, 'মাইক্ৰ'লিথ' বা 'মাইক্ৰবুৰিন'। মাছ ধৰা যতন, কাঠ কাটিবলে ব্যৱহাৰ কৰা শিলৰ সঁজুলি (stone adze), বা কাঠৰ আহিলা যেনে, নাও, ধনু আদি কিছুমান স্থান কিছুমান স্থানত পোৱা গৈছে। এই প্ৰযুক্তিসমূহৃ প্ৰথম বিকাশৰ স্থান আছিল আফ্ৰিকাৰ এজিলিয়ান সংস্কৃতিৰ মাজত। পাছলৈ উত্তৰ আফ্ৰিকাৰ 'আইবেৰ'-মেৰুছিয়ান সংস্কৃতি' (Ibero-Maurusian Culture), আৰু লেভাণ্ট-ৰ 'কেবাৰান সংস্কৃতি'ৰ (Kebaran culture of the Levant) দ্বাৰা ইউৰোপলৈ বিয়পি পৰে। অৱশ্যে থলুৱা ভাৱে বিকশিত হোৱাটোও নুই কৰিব নোৱাৰি।
নৱপ্ৰস্তৰ
'নিঅ'লিথিক'ৰ আক্ষৰিক অৰ্থ নৱপ্ৰস্তৰ যুগ। এই যুগতে প্ৰাচীন প্ৰযুক্তিগত আৰু সামাজিক বিকাশ সাধন হৈ প্ৰস্তৰ যুগৰ অন্ত পৰিছিল। নিঅ'লিথিক যুগতে প্ৰথম গাঁৱৰ বিকাশ, কৃষি-কাৰ্যৰ আৰম্ভণি, বনৰীয়া পশুক ঘৰচীয়া কৰা আৰু বিভিন্ন সঁজুলিৰ বিকাশ হৈছিল। এই যুগতে প্ৰথম যুদ্ধ-কৌশলো আৱিষ্কৃত হোৱাৰ চিন পোৱা যায়। নিঅ'লিথিক শব্দটোৰ ব্যৱহাৰৰ এটা সমস্যা হৈছে যে আমেৰিকা আৰু অ'চেনিয়া-ত ধাতুৰ ব্যৱহাৰ বহু পাছলৈ হোৱা নাছিল। সেয়ে, নিঅ'লিথিক শব্দটো ঘাইকৈ এই দুখন মহাদেশক বাদ দিহে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
কৃষি
হাবিৰ মাজতে খাদ্যদায়ী বৃক্ষৰোপণ আৰু প্ৰতিপালনকে (Forest Gardening) প্ৰাচীনতম কৃষি-পদ্ধতি বুলি ধৰা হয়। ভিয়েৰ গৰ্ডন চিল্ড-ৰ (Vere Gordon Childe) বৰ্ণনা অনুসৰি খ্ৰী.পূ দহ হেজাৰ বছৰ আগতে হাবিৰ গছ আৰু পশুৰ ঘৰচীয়াকৰণেৰে এক বিপ্লৱ সদৃশ পৰিস্থিতিৰ সূচনা হৈছিল। ইয়াক তেখেতে নিঅ'লিথিক বিপ্লৱ বা কৃষি বিপ্লৱ আখ্যা দিছে। ছুমেৰীয় সভ্যতা খ্ৰী.পূ. ৯৫০০ বছৰ আগতে খেতি-ৰ আৰম্ভণি হৈছিল। খ্ৰী.পূ. ৭০০০ বছৰ আগতে ভাৰত আৰু পেৰু বেলেগে বেলেগে কৃষি-কাৰ্যৰ সূচনা হৈছিল। ইজিপ্টত খ্ৰী.পূ. ৬০০০ আৰু চীনত খ্ৰী.পূ. ৫০০০ বছৰত কৃষিৰ বিকাশ হৈছিল। খ্ৰীষ্ট জন্মৰ ২৭০০ বছৰ আগতে 'মেজ'আমেৰিকা' (Mesoamerica)-ত কৃষিৰ কাম আৰম্ভ হৈছিল।
আমৰিকাত ধাতুৰ প্ৰয়োগ ঘাইকৈ গহনা আৰু সজোৱা বস্তুৰ বাবেহে কৰা হৈছিল। কামৰ সঁজুলিৰ বাবে অকল ধাতুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা হোৱা নাছিল। ধাতু গলোৱা, খনিজৰপৰা আহৰণ কৰা বা সাঁচ-প্ৰয়োগ আদিৰ কোনো সাক্ষ্য প্ৰাকঐতিহাসিক আমেৰিকাত পোৱা হোৱা নাই। অৱশ্যে পেৰু আদি দেশত এইবিষয়ৰ গৱেষণা এতিয়াও চালুকীয়া অৱস্থাতে আছে। ২০০৪ চনতো প্ৰাচীন চহৰৰ আগতে নোপোৱা ভগ্নাৱশেষ আৱিষ্কৃত হৈছে।
প্ৰাচীন সভ্যতাৰ ধাৰক আছিল নৈৰ উপত্যকাসমূহ। সেয়ে মেছ'প'টেমিয়া-ৰ টাইগ্ৰিছ আৰু ইউফ্ৰেটিছ নদীৰ উপত্যকা, ইজিপ্টৰ নীল নদৰ উপত্যকা, ভাৰতৰ সিন্ধু নদীৰ উপত্যকা, চীনৰ য়াংজে আৰু য়েল' নদীৰ উপত্যকা আদিত সভ্যতাৰ বিকাশ হোৱা দেখিবলৈ পোৱা যায়। অঘৰী জনগোষ্ঠী, যেনে অষ্ট্ৰেলিয়াৰ মূল অধিবাসী, দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বুশ্বমেন আদিৰ মাজত সৌ সিদিনালৈ কৃষিৰ প্ৰচলন নাছিল।
কৃষিৰ বাবেই সমাজ ব্যৱস্থা জটিল হৈ পৰিছিল আৰু তাৰ পৰিণতিতে 'সভ্যতা' গঢ়ি উঠিছিল। ধীৰে ধীৰে ৰাষ্ট্ৰ আৰু বজাৰৰ ধাৰণা গঢ় লৈ উঠিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। প্ৰযুক্তিয়ে মানুহৰ হাতত প্ৰকৃতিৰ শক্তিক বশ কৰাৰ উপায় তুলি দিছিল আৰু লগতে জন্ম দিছিল পৰিবহণ আৰু যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ। ধীৰে ধীৰে চহৰ গঢ়ি উঠিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, য'ত মানুহৰ বসতি ঘন হৈছিল আৰু বসতি স্থাপনক নতুন ৰূপ দিছিল। চহৰসমূহে খেতিৰ দ্বাৰা উৎপন্ন হোৱা উৎবৃত্ত ফচলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল আছিল, কাৰণ চহৰবাসীয়ে নিজে খেতি কৰিব নোৱাৰিছিল। সেয়ে চহৰসমূহ খাদ্যৰ বাবে আত্মনিৰ্ভৰশীল নাছিল। যদি খেতিৰ ফচল প্ৰয়োজনতকৈ বেছিকৈ উৎপন্ন কৰিব পৰা ব্যৱস্থা গঢ়ি উঠিছিল তেতিয়াহে চহৰৰ বিকাশ হোৱাটো সম্ভৱ আছিল।
কেলক'লিথিক (Chalcolithic)
প্ৰত্নতত্ত্বৰ পুৰণি ধাৰা অনুযায়ী কেলক'লিথিক বা ইনিঅ'লিথিক বা তাম্ৰযুগ প্ৰথমকালৰ তাম-ৰ ব্যৱহাৰৰ সময়। তাম-ৰ ব্যৱহাৰ শিলৰ ব্যৱহাৰৰ লগে লগেই ধীৰে ধীৰে আৰম্ভ হৈছিল।
ব্ৰঞ্জ যুগ (Bronze Age)
মানৱ সভ্যতাৰ বিকাশত খনিজৰপৰা তাম আৰু টিন আহৰণ কৰি তাৰ সংকৰ ধাতু ব্ৰঞ্জ প্ৰস্তুত কৰি বিভিন্ন সঁজুলি নিৰ্মাণ কৰা সময়ছোৱাকে ব্ৰঞ্জ যুগ বোলা হয়। তাম আৰু টিনৰ খনি সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ সকলো স্থানতে সমানে পোৱা নাযায়, সেয়ে খ্ৰী.পূ. ৩০০০-লৈ পশ্চিম আফ্ৰিকাত ব্ৰঞ্জৰ ব্যৱহাৰ নাছিল। নিঅ'লিথিক বা নৱ্য প্ৰস্তৰ যুগৰ পাছতেই আহে ব্ৰঞ্জ যুগ। কিছুমান অংশত ব্ৰঞ্জ যুগতে লিখন পদ্ধতিৰ আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে।
লৌহ যুগ
লো-ৰ ব্যৱহাৰৰ কালছোৱাকে লৌহ যুগ বুলি কোৱা হয়। লোহাৰ ব্যৱহাৰৰ লগে লগে কৃষি-ৰ সঁজুলিৰ বিকাশ আৰু খৰতকীয়া হৈ উঠে, লগতে ধাৰ্মিক ৰীতি-নীতি আৰু কলা-ৰ বিকাশো হয়। এই বাবে লোহ যুগৰ লগতে 'দৰ্শনৰ যুগো' (Axial Age) আৰম্ভ হৈছিল বুলি কোৱা হয়।
সময়ৰেখা
সময়ৰ উল্লেখ ওচা-উচিৰহে, আৰু সেয়া আন তথ্যৰ আধাৰত নিৰ্ণয় কৰা। সততে হৈ থকা নতুন গৱেষণাৰ বাবে এই তথ্য সলনি হ’ব পাৰে। বছৰ পূৰ্বে (বৰ্তমানৰপৰা)
বাহ্যিক লিংক
*
ভাংৰা নৃত্য
ভাংৰা (Bhangra) বা ভাংড়া পঞ্জাৱৰ এক প্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত লোক নৃত্য। এই নৃত্যৰ উৎপত্তি পঞ্জাৱৰ ছিয়ালকোট অঞ্চলত হৈছিল। ভাংৰা নৃত্য শস্য চপোৱাৰ বতৰত কৰা হয়। ভাংৰা নৃত্য বিশেষকৈ বসন্তকালীন বৈশাখী উৎসৱৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। ভাংৰাৰ এক সাধাৰণ প্ৰদৰ্শনত কেইবাজনো নৃত্যশিল্পীয়ে শৰীৰৰ জোৰদাৰ পদচালনা কৰে, জাঁপ মাৰে আৰু শৰীৰ বেঁকা কৰে। ইয়াৰ লগতে প্ৰায়ে ওপৰলৈ উঠা বাহু বা কান্ধৰ চলাচলৰ সৈতে এক সুকীয়া নৃত্যভংগীমাৰে নৃত্য কৰে। ভাংৰা নৃত্য বলিয়ান নামৰ চুটি গীতৰ সৈতে আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে ঢোলৰ তালে তালে নৃত্য কৰা হয়। ভাংৰাৰ সৈতে জড়িত ঢোলৰ এটা মূৰত জোৰেৰে আঘাত কৰে আৰু আনটো মূৰত লাহেকৈ আঘাত কৰি এক বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ সংগীতক তালৰ ছন্দময় ধ্বনি প্ৰস্তুত কৰা হয়। ভাংৰাৰ উৎপত্তি পঞ্জাৱৰ কৃষকসকলৰ সৈতে এক সাংস্কৃতিক আৰু সাম্প্ৰদায়িক উদযাপন হিচাপে হৈছিল। আধুনিক যুগৰ বিৱৰ্তনে ভাংৰাক ইয়াৰ পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় শিপা বজাই ৰাখিবলৈ সহায় কৰিছে। আনহাতে জনপ্ৰিয় সংগীত আৰু ডিজেইং, দল আধাৰিত প্ৰতিযোগিতা আৰু আনকি ব্যায়াম আৰু বিদ্যালয় আৰু ষ্টুডিঅ'ত নৃত্য কাৰ্যসূচীত একত্ৰীকৰণত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ ইয়াৰ প্ৰসাৰ বিশ্বব্যাপী কৰিছে।
তাৎপৰ্য
ভাংৰা নৃত্য মুখ্যতঃ শস্য চপোৱাৰ সময়ত পাঞ্জাৱী খেতিয়কসকলৰ দ্বাৰা কৰা হৈছিল। কৃষকসকলে কৃষিৰ কাম কৰি থকা অৱস্থাত সাধাৰণতে ভাংৰা পৰিৱেশন কৰিছিল। তেওঁলোকে কৃষি কৰা ঠাইতে ভাংৰা নৃত্য কৰিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে আনন্দদায়ক ভাৱে তেওঁলোকৰ কাম শেষ কৰিব পৰিছিল। বৈশাখীৰ সময়ত তেওঁলোকৰ ঘেঁহুৰ শস্য চপোৱাৰ পিছত মানুহে ভাংৰা নাচি থাকোঁতে পিছলৈ ই সাংস্কৃতিক উৎসৱ হিচাপে পৰিগণিত হয়। বহু বছৰ ধৰি কৃষকসকলে সফলতাৰ অনুভূতি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰু শস্য চপোৱা ঋতুক আদৰণি জনোৱাৰ বাবে ভাংৰা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।
উৎপত্তি
পৰম্পৰাগত ভাংৰাৰ উৎপত্তি অনুমানমূলক। ধিলন (১৯৯৮)ৰ মতে ভাংৰা পাঞ্জাৱী নৃত্য 'বাগা'ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। বাগা নৃত্য হৈছে পঞ্জাৱৰ এক সমৰ নৃত্য। অৱশ্যে ভাংৰা লোক নৃত্যৰ উৎপত্তি মাঝা অঞ্চলৰ ছিয়ালকোট জিলাত হৈছিল। ছিয়ালকোট জিলাৰ গাওঁসমূহত নৃত্যৰত ভাংৰাৰ পৰম্পৰাগত ৰূপক মানদণ্ড হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। ভাৰতৰ গুৰদাসপুৰ জিলাত পৰম্পৰাগত ভাংৰাৰ সামূহিক ৰূপ বজাই ৰখা হৈছে আৰু ভাৰতৰ পঞ্জাৱৰ হোচিয়াৰপুৰত বসতি স্থাপন কৰা লোকসকলে ইয়াৰ তত্ত্বাৱধান কৰিছে। পৰম্পৰাগত ভাংৰা এটা বৃত্তত পৰিৱেশন কৰা হয় আৰু পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ ভংগী ব্যৱহাৰ কৰি পৰিৱেশন কৰা হয়। পৰম্পৰাগত ভাংৰা এতিয়া শস্য চপোৱাৰ বতৰৰ বাহিৰে আন অনুষ্ঠানতো কৰা হয়। গানহাৰ (১৯৭৫)ৰ মতে, ভাংৰা মাঝা অঞ্চলৰ ছিয়ালকোটত উদ্ভৱ হৈছিল। ই জম্মু অঞ্চলৰ ঐতিহ্যৰ অংশ হিচাপে বৈশাখীত নৃত্য কৰা হয়। গিদ্ধা আৰু লুড্ডিৰ দৰে অন্যান্য পাঞ্জাৱী লোক নৃত্যও জম্মুৰ ঐতিহ্য বহন কৰিছে।    মানুহে এনে নৃত্য কৰিলে পাঞ্জাৱী ভাষাৰ প্ৰভাৱ দেখা যায়। জম্মু পঞ্জাৱ অঞ্চলৰ ভিতৰত পৰে আৰু পঞ্জাৱৰ সৈতে এক ঐতিহাসিক সম্পৰ্ক বজাই ৰাখে।
বিৱৰ্তন
১৯৫০-ৰ দশকত পঞ্জাৱত মুক্ত ৰূপৰ পৰম্পৰাগত ভাংৰাৰ বিকাশ দেখা গৈছিল। ভাংৰা নৃত্যক পাটিয়ালাৰ মহাৰাজই পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল আৰু তেওঁ ১৯৫৩ চনত ভাংৰাক মঞ্চত প্ৰদৰ্শনৰ বাবে অনুৰোধ কৰিছিল। এই শৈলীৰ প্ৰথম গুৰুত্বপূৰ্ণ বিকাশক আছিল সুনামৰ দীপক পৰিয়ালৰ (মনোহৰ, অৱতাৰ আৰু গুৰবচন) ভাতৃসকলৰ নেতৃত্বত এটা নৃত্য দল আৰু ঢোল বাদক ভানা ৰাম সুনামী। মঞ্চ প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত মুক্ত ৰূপৰ পৰম্পৰাগত ভাংৰা বিকশিত হয়। এই নতুন ৰূপত পৰম্পৰাগত ভাংৰা ভংগীমা অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ লগতে লগতে অন্যান্য পাঞ্জাৱী নৃত্যৰ ক্ৰম অন্তৰ্ভুক্ত থাকে, যেনে লুড্ডি, ঝুম্মাৰ, ধামাল, আৰু ঘাম লুড্ডি। পাঞ্জাৱী লোকগীত, বলিয়ান আদি মালৱাই গিদ্ধা পৰা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ১৯৫০ৰ দশকত পাটিয়ালাৰ মহিন্দ্ৰ মহাবিদ্যালয় জড়িত হৈ থকাৰ দৰে বহু দশক ধৰি ভাৰতৰ পঞ্জাৱত ভাংৰা নৃত্যৰ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে।
বৰ্তমান স্থিতি
ভাংৰা পুৰুষীয় মূল্যবোধৰ এক গভীৰ সংহতিৰ সৈতে সংযোজিত। ইয়াৰে বেছিভাগ মূল্যবোধ শ্ৰম, উদ্যোগ আৰু কৃষি, আনুগত্য, স্বাধীনতা আৰু ব্যক্তিগত, ৰাজনৈতিক আৰু সামৰিক প্ৰচেষ্টাত সাহসিকতাৰ জৰিয়তে নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে পুৰুষত্ব, শক্তি আৰু সন্মানৰ বিকাশ আৰু অভিব্যক্তি ভাংৰাৰ সাধাৰণ বিষয়বস্তু। ভাংৰাই পুৰুষৰ আনুষ্ঠানিক প্ৰদৰ্শন আৰু পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িক নৃত্য দুয়োটাৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল। শেহতীয়া সময়ত সমগ্ৰ বিশ্বতে ভাংৰা নৃত্যয়ে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছে। হিপ হপ, হাউচ আৰু ৰেগে শৈলীৰ সংগীতৰ সৈতে মিশ্ৰিত হোৱাৰ পিছত ই জনপ্ৰিয় এছিয়ান সংস্কৃতিক চিহ্ন হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। সময়ৰ লগে লগে কিছুমান ভাংৰা ভংগীমা অভিযোজিত আৰু পৰিৱৰ্তন কৰা হৈছে কিন্তু ইয়াৰ মূলত সাংস্কৃতিক পৰিচয় আৰু পৰম্পৰাৰ অনুভূতি হৈ আছে। ভাংৰা মুখ্যতঃ পাঞ্জাৱী সংস্কৃতিত অভিন্ন অংগ। বহুলোকে বিবাহ, পাৰ্টি আৰু সকলো ধৰণৰ উদযাপনত আনন্দ আৰু মনোৰঞ্জনৰ উৎস হিচাপে ভাংৰা প্ৰদৰ্শন কৰে।
বহুলোকে ব্যায়ামৰ উৎস হিচাপে ভাংৰাও কৰে। ই ব্যায়ামাগাৰ বা জিমৰ বাবে এক উৎকৃষ্ট প্ৰতিষ্ঠাপন। পৰম্পৰাগতভাৱে, ভাংৰা পুৰুষৰ দ্বাৰা নৃত্য কৰা হয় কিন্তু বৰ্তমান পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ে এই নৃত্যত অংশগ্ৰহণ কৰে।
ভাংৰাত মহিলা
বৰ্তমান সময়ত বহুতো নৱপ্ৰজন্মৰ পাঞ্জাৱী মহিলাসকলে ভাংৰাৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ সংস্কৃতিৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিছে। ডি জে ৰেখা দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰথম মহিলা সকলৰ মাজৰ এগৰাকী যিয়ে বেচমেণ্ট ভাংৰা পাৰ্টিৰ পৰিচয় দি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ভাংৰালৈ জনপ্ৰিয়তা আনিছিল। বহুতো বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কমিউনিটি ক্লাবে তেওঁলোকৰ নিজা ভাংৰা দল গঠন কৰিছে। ইয়াৰে বেছিভাগ দলতে বিভিন্ন পৃষ্ঠভূমিৰ পৰা অহা বিভিন্ন ধৰণৰ পুৰুষ আৰু মহিলা অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। বহুতে সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক ভাংৰা শিকোৱাৰ মানসিকতাৰ সৈতে ভাংৰা ক্লাব সৃষ্টি কৰিছে লগতে এই কাৰ্যসূচীবোৰে সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক স্বাস্থ্যৱান হৈ থকাত আৰু ভাংৰা সংস্কৃতিৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থকাত সহায় কৰিছে। চাৰিনা জৈন ভাংৰা ফিটনেছ ৱৰ্কআউট বা ব্যায়ামৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু ইয়াক এতিয়া মচলা ভাংৰা ৱৰ্কআউট বুলি জনা যায়। এই ব্যায়ামে সমগ্ৰ বিশ্বৰ বহু লোকক ভাংৰাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মৌলিক ভংগীমা শিকাইছে আৰু ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকে নিজৰ ঘৰৰ আৰামত ভাংৰা শিকিব পাৰিছে।
ৰাণীয়ান দি ৰৌনাক
'ৰাণীয়ান দি ৰৌনাক' ভাৰতৰ প্ৰথম সৰ্ব-মহিলা ভাংৰা প্ৰতিযোগিতা। মহিলা ভাংৰা প্ৰদৰ্শনকাৰীৰ প্ৰাচুৰ্যৰ সৈতেও বহুতে এই নৃত্যৰূপক কেৱল পুৰুষসুলভ বুলি বিবেচনা কৰে। ঐতিহাসিকভাৱে মহিলাসকলে ভাংৰা কৰাৰ অধিকাৰৰ বাবে যুঁজ দি আহিছে। ভাংৰা অনুষ্ঠানত প্ৰতিযোগিতা কৰা বহুতো মহিলাক পুৰুষ প্ৰদৰ্শনকাৰীসকলৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা মানদণ্ড অনুসৰি বিচাৰ কৰা হয়। ৰাণীয়ান দি ৰৌনাকে কেৱল মহিলাৰ বাবে বা ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ বা ননবাইনেৰী হিচাপে পৰিচয় দিয়া সকলৰ বাবে এটা ভাংৰা প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰিছে। এই প্ৰতিযোগিতাখনে মহিলাসকলৰ প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ আৰু সমানে বিচাৰ কৰাৰ ক্ষমতা থকাৰ বাবে এক সুৰক্ষিত স্থান প্ৰদান কৰিছে।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
বেগম আখটাৰ
আখটাৰীবাঈ ফৈজাবাদী জনপ্ৰিয়ভাবে বেগম আখটাৰ (Begum Akhtar, ১০ জানুৱাৰী ১৯১৪ – ৩০ অক্টোবৰ ১৯৭৪) এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী তথা অভিনেত্ৰী। তেওঁক হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ গজল, দাদৰা আৰু থুমৰি ধাৰাৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।  তেওঁক 'মল্লিকা-এ-গজল' বুলি অভিহিত কৰা হয়। ১৯৭২ চনত কণ্ঠসংগীতৰ বাবে বেগম আখটাৰে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। ১৯৬৮ চনত ভাৰত চৰকাৰে দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী আৰু ১৯৭৫ চনত মৰণোত্তৰভাৱে তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মভূষণ প্ৰদান কৰে।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯১৪ চনৰ ৭ অক্টোবৰ তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্গত ইউনাইটেড প্ৰভিঞ্চ (বৰ্তমান উত্তৰ প্ৰদেশ) ফৈজাবাদত আখটাৰীবাঈ ফৈজাবাদীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ উকীল আচগৰ হুছেইন আৰু তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী মুস্তাৰীৰ কন্যা আছিল। আচগৰ হুছেইনে পৰৱৰ্তী সময়ত মুস্তাৰী আৰু তেওঁৰ যমজ কন্যাদ্বয় জোহৰা আৰু বিব্বিক (পিছত বেগম আখতাৰ বুলি জনাজাত) অস্বীকাৰ কৰিছিল।
কৰ্মজীৱন
মাত্ৰ সাত বছৰ বয়সত তেওঁ ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰ গোটৰ সৈতে সংলগ্ন এগৰাকী শিল্পী চন্দ্ৰা বাঈৰ সংগীতৰ দ্বাৰা মোহিত হৈছিল। অৱশ্যে তেওঁৰ খুড়াৰ প্ৰচেষ্টাত তেওঁক পাটনাৰ মহান সাৰংগী বাদক ওস্তাদ ইমদাদ খানৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ লবলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল। পিছত পাটিয়ালাৰ আতা মহম্মদ খানৰ অধীনতো তেওঁ সংগীত শিক্ষা লাভ কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ মাকৰ সৈতে কলিকতা ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু মহম্মদ খান, লাহোৰৰ আব্দুল ৱাহিদ খানৰ দৰে ধ্ৰুপদী সংগীতৰ বিখ্যাত সংগীতজ্ঞসকলৰ পৰা সংগীত শিকিছিল। অৱশেষত তেওঁ ওস্তাদ ঝাণ্ডে খানৰ শিষ্য হয়।
পোন্ধৰ বছৰ বয়সত তেওঁ প্ৰথম ৰাজহুৱাকৈ নিজৰ কলা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। বিখ্যাত কবি সৰোজিনী নাইডুৱে ১৯৩৪ চনৰ নেপাল-বিহাৰ ভূমিকম্পৰ ভুক্তভোগীসকলৰ সহায়ত আয়োজিত এক কনচাৰ্টৰ সময়ত তেওঁৰ গীতৰ প্ৰশংসা কৰিছিল। এই প্ৰশংসায়ে তেওঁক অধিক উৎসাহেৰে গজল গোৱা অব্যাহত ৰাখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল। তেওঁ সেই সময়ত মেগাফোন ৰেকৰ্ড কোম্পানীৰ বাবে প্ৰথম ডিস্ক মুকলি কৰিছিল। তেওঁৰ গজল, দাদৰা, থুমৰী আদিৰে কেইবাটাও গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ড মুকলি কৰা হৈছিল। তেওঁ ৰাজহুৱা সংগীতানুষ্ঠান প্ৰদান কৰা প্ৰাৰম্ভিক মহিলা গায়কসকলৰ ভিতৰত আছিল আৰু মেহফিল বা ব্যক্তিগত সমাবেশত গান গোৱাৰ পৰা বিৰত থাকিছিল। পিছলৈ তেওঁ মল্লিকা-এ-গজল (গজলৰ ৰাণী) বুলি জনা গৈছিল।
বেগুম আখতাৰৰ সুন্দৰ চেহেৰা আৰু সংবেদনশীল কণ্ঠই তেওঁক তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক বছৰবোৰত চলচ্চিত্ৰ কেৰিয়াৰৰ বাবে আদৰ্শ প্ৰাৰ্থী কৰি পেলাইছিল। গৌহৰ জান আৰু মালাক জানৰ দৰে মহান সংগীতজ্ঞসকলৰ কথা শুনি তেওঁ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতত কেৰিয়াৰৰ বাবে চলচ্চিত্ৰ বিশ্বৰ গ্লেমাৰ এৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। ধ্ৰুপদী সংগীতৰ দাদৰা, থুমৰী আদিত তেওঁ সৰ্বোচ্চ শিল্পীতাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছিল। মুখ্যতঃ শাস্ত্ৰীয় সংগীতত তেওঁৰ প্ৰদৰ্শনী বাছনি কৰিছিল আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ ৰাগ সৰলৰ পৰা জটিললৈকে আয়ত্ত কৰিছিল। ভাৰতত টকি যুগৰ আগমনৰ পিছত ১৯৩০ ৰ দশকত বেগুম আখটাৰে কেইখনমান হিন্দী চিনেমাত অভিনয় কৰিছিল। কলিকতাৰ ইষ্ট ইণ্ডিয়া ফিল্ম কোম্পানীয়ে ১৯৩৩ চনত 'কিং ফৰ এ ডে' (ওৰফে এক দিন কা বাদশ্বাহ) আৰু 'নল দময়ন্তী' অভিনয় কৰিবলৈ তেওঁক প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল।
সেই যুগৰ আনৰ দৰে তেওঁ নিজৰ সকলো ছবিত নিজেই গান গাইছিল। পৰৱৰ্তী বছৰসমূহত তেওঁ অভিনয় অব্যাহত ৰাখিছিল। তাৰ পিছত বেগম আখটাৰ লক্ষ্ণৌলৈ উভতি আহে আৰু বিখ্যাত প্ৰযোজক-পৰিচালক মেহবুব খানৰ ১৯৪২ চনত মুক্তি পোৱা 'ৰটি'ত অভিনয় কৰিছিল। ইয়াত সংগীত অনিল বিশ্বাসে ৰচনা কৰিছিল। 'ৰটি'ত তেওঁৰ ছয়টা গজল আছিল কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ প্ৰযোজকৰ সৈতে কিছু সমস্যাৰ বাবে মেহবুব খানে পৰৱৰ্তী সময়ত ছবিখনৰ পৰা তিনি বা চাৰিটা গজল বিলোপ কৰে। সকলো গজল মেগফোন গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ডত উপলব্ধ কৰোৱা হৈছিল। ইতিমধ্যে বেগম আখটাৰে বোম্বাই এৰি লক্ষ্ণৌলৈ উভতি আহিছিল। আখটাৰীবাঈ ফৈজাবাদী, আখটাৰী বেগম আখটাৰ হিচাপে বহুতো চলচ্চিত্ৰৰ ক্ৰেডিটত তেওঁৰ নাম বেলেগভাৱে দেখা গৈছিল।
১৯৪৫ চনত আখটাৰী বাঈয়ে লক্ষ্ণৌৰ এজন বেৰিষ্টাৰ ইষ্টিয়াক আহমেদ আব্বাচীক বিয়া কৰায় আৰু বেগম আখটাৰ বুলি জনাজাত হয়। অৱশ্যে বিবাহৰ পিছত তেওঁৰ স্বামীৰ নিষেধাজ্ঞাৰ বাবে প্ৰায় পাঁচ বছৰ ধৰি গান গাব পৰা নাছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ অসুস্থ আৰু আৱেগিকভাৱে হতাশাগ্ৰস্ত হৈ পৰিছিল। তেতিয়াযেতিয়া তাইৰ সংগীতলৈ ঘূৰি অহাটো এক উপযুক্ত প্ৰতিকাৰ হিচাপে নিৰ্ধাৰিত কৰা হয় আৰু ১৯৪৯ চনত তেওঁ ৰেকৰ্ডিং ষ্টুডিঅ'লৈ উভতি আহিছিল। তেওঁ লক্ষ্ণৌ আকাশবাণী কেন্দ্ৰত তিনিটা গজল আৰু এটা দাদৰা গাইছিল। তাৰপিছত তেওঁ কান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু সংগীতানুষ্ঠানত গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। এই ধাৰা তেওঁ মৃত্যুৰ আগলৈ অব্যাহত ৰাখিছিল। ১৯৬২ চনত চীনৰ সৈতে ভাৰতৰ যুদ্ধৰ সহায়তাৰ উদ্দেশ্যেৰে আয়োজিত মহিলাৰ একমাত্ৰ কনচাৰ্টতত তেওঁ লক্ষ্ণৌত ৰাজহুৱাভাৱে গান গাইছিল।
তেওঁৰ কণ্ঠস্বৰ সময়ৰ সৈতে পৰিপক্ব হৈছিল লগতে সমৃদ্ধি আৰু গভীৰতা অৰ্জন কৰিছিল। তাই গজল আৰু অন্যান্য কোমল ধ্ৰুপদী গীত গাইছিল। তেওঁৰ এক সুকীয়া অমিয় শৈলী আছিল। তেওঁৰ কৃতিত্বত প্ৰায় চাৰিশ গান আছে। তেওঁ আকাশবাণীৰ এগৰাকী নিয়মীয়া প্ৰদৰ্শক আছিল। তাই সাধাৰণতে নিজৰ গজল নিজেই ৰচনা কৰিছিল আৰু তাইৰ বেছিভাগ ৰচনা ৰাগ আধাৰিত আছিল। তেওঁ কালজয়ী বঙালী শাস্ত্ৰীয় গান 'জোচোনা কোৰেচে আৰি' গীতটো গাইছিল।
২০১৭ চনৰ ৭ অক্টোবৰ তাৰিখে গুগলে তেওঁৰ ১০৩ তম জন্মদিনৰ উদযাপনত এটা ডুডাল প্ৰফাইল উৎসৰ্গা কৰে।
মৃত্যু
১৯৭৪ চনত তিৰুবনন্তপুৰমৰ ওচৰৰ বলৰামাপুৰমত তেওঁৰ অন্তিম কনচাৰ্টৰ সময়ত তেওঁ তেওঁৰ কণ্ঠস্বৰ বহু উচ্চলৈ উত্থাপন কৰিছিল। কিয়নো তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁৰ গীতটো সিমান ভাল হোৱা নাই যিমান তেওঁ বিচাৰিছিল আৰু অসুস্থ অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁ নিজকে দিয়া চাপৰ ফলত অসুস্থ হৈ পৰিছিল আৰু ততাতৈয়াকৈ তেওঁক চিকিৎসালয়লৈ লৈ যোৱা হৈছিল।
১৯৭৪ চনৰ ৩০ অক্টোবৰ তাৰিখে তেওঁৰ বন্ধু নীলম গামাডিয়াৰ বাহুত মৃত্যু হৈছিল। নীলম গামাডিয়াই তেওঁক আহমেদাবাদলৈ আমন্ত্ৰণ কৰিছিল। এয়া তেওঁৰ অন্তিম ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শন হৈ পৰিছিল।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠশিল্পী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
পশ্চিম গুৱাহাটী মহাবিদ্যালয়
পশ্চিম গুৱাহাটী মহাবিদ্যালয় (Paschim Guwahati Mahavidyalaya) খন অসমৰ গুৱাহাটীৰ ধাৰাপুৰ চাৰিআলিত অৱস্থিত এক মুখ্য স্নাতক, সহশিক্ষামূলক মহাবিদ্যালয়। এই মহাবিদ্যালয়খন ১৯৭৮ চনত স্থাপিত হয়, যাক পিজিএম বুলিও কোৱা হয়, মহাবিদ্যালয়খন গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ শ্ৰেণী:গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ মহাবিদ্যালয়সমূহ
যুক্তৰাজ্য
যুক্তৰাজ্য (United Kingdom ইউনাইটেড্‌ কিংডম্‌) ইউৰোপীয় মূল ভূখণ্ডৰ উত্তৰ-পশ্চিম উপকূলৰ কাষতে অৱস্থিত এখন স্বাধীন দ্বীপৰাষ্ট্ৰ। ৰাষ্ট্ৰখনৰ চৰকাৰী নাম হ'ল গ্ৰেইট ব্ৰিটেন আৰু উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডৰ যুক্তৰাজ্য (The United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland)। ৰাষ্ট্ৰখন চাৰিখন সাংবিধানিক ৰাষ্ট্ৰ: ইংলেণ্ড, স্কটলেণ্ড, ৱেল্ছ আৰু উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডৰ সমন্বয়ত গঠিত।
যুক্তৰাজ্য বহুতো দ্বীপ লৈ গঠিত। দ্বীপসমূহক একেলগে ব্ৰিটিছ দ্বীপপুঞ্জ নামেৰে অভিহিত কৰা হয়। ইয়াৰে সৰ্ববৃহৎ দ্বীপটৌৰ নাম বৃহৎ ব্ৰিটেন বা গ্ৰেইট ব্ৰিটেন। গ্ৰেট ব্ৰিটেনৰ সকলোতকৈ বৃহৎ আৰু জনবহুল অংশটিৰ নাম ইংলেণ্ড, যি দ্বীপটোৰ দক্ষিণ আৰু পূব অংশ গঠন কৰিছে। পশ্চিমে আছে ৱেল্ছ আৰু উত্তৰ অংশত আছে স্কটলেণ্ড। আনহাতে আয়াৰলেণ্ড দ্বীপৰ উত্তৰ-পূব প্ৰান্তত উত্তৰ আয়াৰলেণ্ড অৱস্থিত। আয়াৰলেণ্ড দ্বীপ ব্ৰিটিছ দ্বীপপুঞ্জৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম দ্বীপ। এই দ্বীপৰ অধিকাংশ তথা দক্ষিণ ভাগ জুৰি অৱস্থিত প্ৰজাতন্ত্ৰী আয়াৰলেণ্ড। যুক্তৰাজ্যৰ বাকী অংশক আটলাণ্টিক মহাসাগৰ, উত্তৰ সাগৰ, ইংলিছ চেনেল আৰু আইৰিছ সাগৰে আৱৰি ৰাখিছে। ইয়াৰোপৰি ব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যকালৰ সময়ত হস্তগত ১৪টি বহিঃস্থ অঞ্চল এতিয়াও যুক্তৰাজ্যৰ অধীনত আছে। গ্ৰেইট ব্ৰিটেন দ্বীপ চেনেল টানেলৰ মাধ্যমেৰে ফ্ৰান্সৰ সৈতেও সংযুক্ত।
যুক্তৰাজ্য এখন সাংবিধানিক গণতন্ত্ৰ। ৰাণী দ্বিতীয় এলিজাবেথ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান। ইয়াত এখন সংসদীয় গণতন্ত্ৰ ব্যৱস্থা বিদ্যমান হৈ আছে। লণ্ডন যুক্তৰাজ্যৰ ৰাজধানী আৰু বৃহত্তম চহৰ; ই ইংলেণ্ডৰ দক্ষিণ-পূব প্ৰান্তত অৱস্থিত।
ভূগোল
ভৌগোলিক আকাৰৰ দিশৰ পৰা যুক্তৰাজ্য এখন ক্ষুদ্ৰ ৰাষ্ট্ৰ। উষ্ণ উপসাগৰীয় স্ৰোতৰ প্ৰভাৱৰ ফলত ইয়াৰ জলবায়ু মৃদু আৰু আৰ্দ্ৰ। উত্তৰ অংশত যথেষ্ট শীতৰ প্ৰভাৱ পৰে। বছৰৰ অধিকাংশ সময়তে ইয়াৰ আকাশ মেঘাচ্ছন্ন হৈ থাকে বাবে বৃষ্টিপাতৰ পৰিমাণ অধিক। ইয়াৰ দক্ষিণ আৰু পূবে আছে বিস্তীৰ্ণ সমভূমি; পশ্চিম আৰু উত্তৰে আছে সুউচ্চ পাহাৰ আৰু পৰ্বত।
আকাৰত সৰু হ'লেও ব্ৰিটেইনৰ জনবসতি ঘন। ইয়াত প্ৰতি বৰ্গকিলোমিটাৰত প্ৰায় ২৫০ লোকে বাস কৰে। ব্ৰিটেইন অৰ্থনৈতিকভাবে অত্যন্ত সমৃদ্ধ, শিল্প আৰু বিজ্ঞানত উন্নত, প্ৰযুক্তিত আধুনিক এখন শান্তিপূৰ্ণ ৰাষ্ট্ৰ। ব্ৰিটেইন ইউৰোপৰ ধনী দেশসমূহৰ এখন আৰু ইয়াৰ জনসাধাৰণৰ জীৱনযাত্ৰাৰ মান বিশ্বৰ অন্যান্য দেশৰ তুলনাত উন্নত।
বহিঃসংযোগ
শ্ৰেণী:ইউৰোপৰ দেশ শ্ৰেণী:যুক্তৰাজ্য শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
মাৰ্চেল প্ৰুষ্ট
ভেলেণ্টিন লুইছ হৰ্হেছ ইউজিন মাৰ্চেল প্ৰুষ্ট (Marcel Proust; ১০ জুলাই ১৮৭১ – ১৮ নৱেম্বৰ ১৯২২) এজন ফৰাচী ঔপন্যাসিক, সমালোচক আৰু ৰচনাবিদ। সুবৃহৎ উপন্যাস 'ইন্‌ ছাৰ্চ অৱ লষ্ট টাইম্‌' (À la recherche du temps perdu) ('In Search of Lost Time'; পূৰ্বে 'Remembrance of Things Past' নামৰে অনূদিত)-ৰ বাবে তেওঁ বিখ্যাত। উপন্যাসখন ১৯১৩ আৰু ১৯২৭ চনৰ ভিতৰত চোৱা চোৱাকৈ প্ৰকাশ পাইছিল।
চমু জীৱনী
ফ্ৰেঙ্কফুৰ্টৰ সন্ধি (১৮৭১)ৰ জৰিয়েতে ফ্ৰাঙ্ক'-প্ৰুচিয়ান যুদ্ধৰ সামৰণি পৰাৰ ঠিক দুমাহৰ পিছতে উটেইত (পেৰিছৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশত) বৰদেউতাকৰ ঘৰত প্ৰুষ্টৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ জন্মৰ কালছোৱা আছিল হিংসাত্মক ঘটনাৱলীৰে আৱৰা যি ফ্ৰান্সৰ ৰাইজক অৱদমিত কৰি ৰাখিছিল। তেওঁ শৈশৱৰ কালছোৱাত ফ্ৰেঞ্চ তৃতীয় গণতন্ত্ৰই খোপনি পোতা দেখিবলৈ পাইছিল। "ইন্‌ ছাৰ্চ অৱ লষ্ট টাইম্‌"ৰ বহু অংশ‌ই এই বৃহৎ পৰিৱৰ্তন- বিশেষকৈ তৃতীয় গণতন্ত্ৰৰ সময়ত ৰাজতন্ত্ৰৰ ধীৰ পতন আৰু মধ্যবিত্ত জনতাৰ উত্থানৰ দৃশ্য ধৰি ৰাখিছে।
প্ৰুষ্টৰ দেউতাক একিলি এড্ৰিয়েন প্ৰুষ্ট এজন নামকৰা ৰোগতত্ত্ববিদ আৰু এপিডেমিঅ'ল'জিষ্ট আছিল। ইউৰোপ আৰু এছিয়াত বিয়পি পৰা কলেৰা ৰোগৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি তেওঁ নিৰাময়ৰ চেষ্টা চলাইছিল। তেওঁ চিকিৎসা বিজ্ঞান আৰু অনাময় সম্পৰ্কীয় কেইবাখনো কিতাপো লিখিছিল। প্ৰুষ্টৰ মাক জিন ক্লেমেঞ্চ ৱেইল আল্‌ছাচৰ এক আধ্যৱন্ত আৰু সংস্কৃতিবান ইহুদী পৰিয়ালৰ জীয়ৰী আছিল। তেৱোঁ ভালদৰে শিক্ষিতা আছিল আৰু তেওঁ লিখা চিঠি-পত্ৰবোৰত হাস্যৰসৰ উমান পোৱা যায়। ইংৰাজী ভাষাত থকা দখলৰ বাবে তেওঁ পুতেকক জন ৰাস্কিনৰ লেখা অনুবাদ কৰাতো সহায় কৰিছিল। দেউতাকৰ কেথলিক বিশ্বাসৰ মাজেৰে প্ৰুষ্টক ডাঙৰ-দীঘল কৰা হৈছিল। ১৮৭১ চনৰ ৫ আগষ্টত তেওঁক বাপ্টাইজ কৰি পিছলৈ কেথলিক বুলি নিশ্চিত কৰা হৈছিল যদিও তেওঁ নিজে কেতিয়াও আনুষ্ঠানিকভাৱে ই ৰীতি-নীতিবোৰ পালন কৰা নাছিল।
১৮৮২ চনত এঘাৰ বছৰ বয়সত প্ৰুষ্টে লীচ কণ্ডৰচে'টত শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। কিন্তু অসুখৰ বাবে তেওঁৰ শিক্ষাত সঘনাই বিঘিনি ঘটিছিল। ইয়াৰ পিছতো তেওঁ চূড়ান্ত বৰ্ষত সাহিত্যত ব্যুৎপত্তিৰ বাবে এটা বঁটা লাভ কৰে। সহাপাঠীসকলৰ সহায়ত তেওঁ উচ্চ মধ্যবিত্তসকলৰ (bourgeoisie) ভোজলৈ যাবলৈ সুযোগ পাইছিল যাৰ অভিজ্ঞতা তেওঁ "ইন্‌ ছাৰ্চ অৱ লষ্ট টাইম্‌" উপন্যাসত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
১৮৯২ চনত 'Le Banquet'ত প্ৰকাশিত "L'Irréligion d'État" নামৰ প্ৰবন্ধটোত আৰু পুনৰ ১৯০৪ চনত 'Le Figaro'ত প্ৰকাশিত প্ৰবন্ধত প্ৰুষ্টে গীৰ্জা আৰু ৰাজ্যৰ পৃথকতাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। তেওঁ কৈছিল যে গীৰ্জাতকৈ সমাজবাদহে সমাজৰ বাবে অধিক ক্ষতিকাৰক; সাংস্কৃতিক আৰু শৈক্ষিক পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰাত গীৰ্জাৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম।
মাকৰ সৈতে প্ৰুষ্টৰ নিবিৰ সম্পৰ্ক আছিল। দেউতাকক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ প্ৰুষ্টে কেৰিয়াৰ হিচাপে Bibliothèque Mazarineত স্বেচ্ছাসেৱীৰ কাম এটা লৈছিল। পিছে বেমাৰৰ অজুহাতত ছুটী লৈ কেইবাবছৰ হোৱাৰ পিছতহে তেওঁক সেই কামৰ পৰা আঁতৰোৱা হৈছিল। তেওঁ কৰ্মক্ষেত্ৰত কাহিনীও আগ্ৰহ দেখুওৱা নাছিল। মাক-দেউতাকৰ মৃত্যু পৰ্যন্ত তেওঁ পৈতৃক ঘৰতে বাস কৰিছিল।
প্ৰুষ্ট গোপনে এজন সমকামী আছিল। সমকামিতাক সাহিত্যৰ মাজেৰে প্ৰকাশ কৰা প্ৰথম ইউৰোপীয় লেখকসকলৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল অন্যতম। লুচিয়েন ডুডে আৰু ৰে'নাল্ড' হানক তেওঁৰ প্ৰেমিক বুলি ভবা হৈছিল।
১৯০০ আৰু ১৯০৫ চনৰ ভিতৰত তেওঁৰ জীৱন আৰু পৰিয়াললৈ ব্যাপক পৰিৱৰ্তন আহে। ১৯০৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত প্ৰুষ্টৰ ভাতৃ ৰবাৰ্টে বিয়া কৰাই পৰিয়ালৰ ঘৰ ত্যাগ কৰে। একে বছৰৰে নৱেম্বৰত তেওঁৰ দেউতাকৰ মৃত্যু হয়। ১৯০৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰত তেওঁৰ মাকেও মৃত্যুবৰণ কৰে। মাকে প্ৰুষ্টলৈ যথেষ্ট সম্পত্তি এৰি গৈছিল। এই গোটেই সময়ছোৱাত প্ৰুষ্টৰ স্বাস্থ্য লাহে লাহে বেয়া হৈ আহে।
প্ৰুষ্টে জীৱনৰ শেষ তিনিটা বছৰ দিনত শুই আৰু ৰাতি কাম কৰি তেওঁ উপন্যাসখন শেষ কৰে। ১৯২২ চনত নিউম'নিয়া আৰু হাওঁফাওঁৰ ফোঁহা হৈ তেওম্ৰ মৃত্যু ঘটে। পেৰিছৰ Père Lachaise Cemetery-ত তেওঁক সমাধি দিয়া হয়।
অনলাইন পাঠ্যসমূহ
শ্ৰেণী:ফ্ৰান্সৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি শ্ৰেণী:সাহিত্যিক শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি
অশোক ফুল
অতিৰিক্ত পঠন
Phillips, Daisy Spectrochimica Acta Part A Molecular and Biomolecular Spectroscopy:Spectroscopic, microscopic and catalytic properties of silver nanoparticles synthesized using Saraca indica flower; http://apps.webofknowledge.com/full_record.do?product=BIOSIS&search_mode=GeneralSearch&qid=9&SID=3Afvw61MmZClqb3VNJ4&page=1&doc=3
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ফুল
শাৰী
শাৰী ভাৰত, বাংলাদেশ সহ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ নাৰী সকলৰ ঐতিহ্যবাহী তথা নিত্যনৈমিত্তিক পৰিধেয় বস্ত্ৰ। শাৰী কোনো আকাৰ নোহোৱাকৈ নিছিলোৱা এক দীঘলীয়া কাপোৰ। সাধাৰণতে শাৰী এখনৰ দৈঘ্য ১৮ ফুট (৫.৫ মি) ৰ পৰা ২১ ফুট (৬.৪ মি) আৰু প্ৰস্থ ৬০ৰ পৰা ১২০ চেণ্টিমিটাৰ (২ৰ পৰা ৪ ফুট)। শাৰী এখন দীঘলীয়াকৈ ভাঁজ দি জাপি জাপি পিন্ধা হয়। ইয়াৰে এটা অংশ কঁকালত মেৰিয়াই কোচ দি খোচনী মৰা হয় আৰু আন এটা অংশ বাওঁ কান্ধত ওলমাই ৰখা হয়। ওলমাই ৰখা অংশক আচল বুলি কোৱা হয়। শাৰী সাধাৰণতে পেটিকোটৰ (উত্তৰ ভাৰতত লেহেঙ্গা/ঘাগৰা আৰু বাংলাদেশ সহ পূব ভাৰতত চায়া নামেও পৰিচিত) ওপৰত পিন্ধা হয়। ওপৰৰ অংশৰ পোচাক হিচাপে ব্লাউজ পিন্ধা হয়।
ভাৰতীয় ইতিহাসত শাৰীৰ স্থান অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ। ঠাই ভেদে শাৰী পৰিধানৰ কৌশল বেলেগ বেলেগ। সংস্কৃতিৰ গোলকীয় সমাহাৰৰ ফলত শাৰী পিন্ধাৰ কৌশল পৰিৱৰ্তন হৈ আহিছে। ভাৰত, বাংলাদেশ, নেপাল আৰু শ্ৰীলংকাৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানত সাধাৰণত‍ শাৰীক সকলোতকৈ সাধাৰণ আৰু উপযোগী মহিলাৰ বস্ত্ৰ হিচাপে ধৰা হয়।
ব্যুৎপত্তি
শাৰী শব্দটি সংস্কৃতৰ শাটী शाटी śāṭī ৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা। যাৰ অৰ্থ হৈছে কাপোৰৰ টুকুৰা। অৰ্থাৎ শাৰী তথা পালি শব্দটো शाडी śāḍī বা साडी sāḍī, আৰু আধুনিক ভাৰতীয় ভাষাত sāṛī হিচাপে পৰিণত হৈছে। 'সাত্ত্বিক' শব্দটোক সংস্কৃত সাহিত্য আৰু জাতক নামৰ বৌদ্ধ সাহিত্যত প্ৰাচীন ভাৰতৰ মহিলাৰ বস্ত্ৰ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে ই আধুনিক সময়ত 'শাৰী'ৰ সমাৰ্থক বা সমতুল্য হ'ব পাৰে। নাৰীৰ ঊৰ্ধাঙ্গৰ পোচাকৰ বৰ্ণনাত প্ৰাচীন স্তনপাট্টা শব্দটি ব্যবহৃত হৈছে আৰু ইয়াৰ পৰাই চোলি শব্দটোৰ উদ্ভৱ হৈছিল।  কলহনাৰ দশম শতাব্দীৰ সাহিত্যকৰ্ম ৰজনাঙ্গিনী (অৰ্থ 'ৰজাসকলৰ নদী')ৰ মতে কাশ্মীৰত ৰাজকীয় আদেশ অনুসৰি ডেকান (দক্ষিণাপথ)ৰ পৰা অহা চোলিৰ প্ৰচলন হৈছিল।
মাৰাঠীত পেটিকোটক পাৰ্কাৰ (परकर) বুলি কোৱা হয়, হিন্দু-উৰ্দুত sari (साड़ी, ساڑی), তামিল ভাষাত উলপাবাৰাই (உள்பாவாடை) (দক্ষিণ ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তত যেনে মালায়ালম: പാവാട, তেলুগু: పావడ,pāvāḍai, কন্নড়: ಪಾವುಡೆ,pāvuḍe)আৰু পূব ভাৰতত বাংলাত সায়া বোলা হয়। কঁকালত পিন্ধা পেটিকোটক পেটিকোটৰ বাদেও "ভিতৰৰ স্কাৰ্ট" বুলিও কোৱা হয়।
ইতিহাস
শাৰী উৎপত্তিৰ ইতিহাস স্পষ্ট নহয়। শাৰী বস্ত্ৰৰ ধাৰণাটিৰ উৎপত্তি চিলাইবিহীন বস্ত্ৰখণ্ডৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা। নীহাৰৰঞ্জন ৰায়ৰ মতে, আদিতে পূৰ্ব, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম ভাৰতত চিলাই কৰা কাপোৰ পৰিধানৰ প্ৰচলন নাছিল। চিলাই নকৰাকৈ বহল আৰু দীঘল কাপোৰ পুৰুষে ধুতি আৰু মহিলা সকলে শাৰী হিচাপে পৰিধান কৰিছিল। মূলত বয়নশিল্পৰ প্ৰচলন ঘটাৰ পৰাই শাৰীৰ প্ৰচলন ঘটা বুলি ধাৰণা কৰা হয়। শাৰীৰ দৰে কাপোৰৰ বিষয়ে সিন্ধু সভ্যতাৰ ইতিহাসত পোৱা যায়। যাৰ প্ৰতিষ্ঠা ভাৰত উপমহাদেশেৰ উত্তৰ-পশ্চিম অংশত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৮০০-১৮০০ সময়ত হোৱা বুলি ধৰা হয়।  খ্ৰীষ্টাব্দ ৫ম শতিকাৰ ওচৰে পাজৰে ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰথম কপাহৰ খেতি কৰা হৈছিল। সেই সময়ত ব্যৱহৃত ৰঞ্জক পদাৰ্থ সমূহ বৰ্তমানো ব্যৱহাৰ হয়। বিশেষলৈ নীল, লাহ, ৰুবিয়া কৰ্ডিফোলিয়া আৰু হালধি। ৰেচম শিল্পৰ প্ৰচলন হৈছিল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৪৫০ৰ পৰা ২০০০ ৰ ভিতৰত।
'শাৰী' শব্দটো পৌৰাণিক হিন্দু সাহিত্যত মহিলাৰ বস্ত্ৰ হিচাপে উল্লিখিত 'সাত্ত্বিক' শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। শাৰী বা সাত্ত্বিক বুলিলে ত্ৰিখণ্ডিত কাপোৰ হিচাপে কঁকালৰ তলৰ অংশত পৰিধান কৰা, কান্ধ বা মূৰত লোৱা উত্তৰীয় আৰু স্তনপাট্টা বা বুকবন্ধনীৰ সমন্বয়ক বুজা যায়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬ষ্ঠ শতাব্দীৰ সংস্কৃত আৰু বৌদ্ধ পালি সাহিত্যত শাৰীৰ উল্লেখ আছে। এই সম্পূৰ্ণ তিনি টুকুৰা কাপোৰ এক পূৰ্ণাঙ্গ পৰিধেয় পোচাক হিচাপে পৰিচিত। পুৰণি কালত ধুতি সদৃশ এবিধ কাপোৰ কঁকালৰ তলত মাছৰ ফিচাৰ দৰে ভাঁজ দি পৰিধান কৰা হৈছিল। ইয়াক দুই ভৰিত ধিলাকৈ পাক খুৱাই সন্মুখৰ ফালে আলংকাৰিক পৰিধান শৈলীত পিন্ধা হয়। কালক্ৰমে ই ভৈৰনিবাসানী স্কাৰ্টলৈ বিৱৰ্তিত হয়, যি বৰ্তমান যুগত ঘাগড়া তথা লেহেঙ্গা নামে পৰিচিত। উত্তৰিয়, কান্ধ বা মূৰৰ ওপৰত লোৱা পৰ্দাৰ দৰে কাপোৰবিধ বৰ্তমান ওৰণি বা উৰ্ণালৈ পৰিৱৰ্তন হয়। একেদৰে স্তনপাট্টা প্ৰথম শতাব্দীত ব্লাউজলৈ বিৱৰ্তিত হয়।   খ্ৰিষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতাব্দী আৰু প্ৰথম শতাব্দীৰ মধ্যত, অন্ত্ৰিয় আৰু উত্তৰিয় কাপোৰ দুবিধ একীভূত হৈ পালি সাহিত্যত উল্লিখিত শাৰী নামৰ এবিধ বস্ত্ৰলৈ পৰিৱৰ্তন হয় যিয়ে দুবিধ বস্ত্ৰৰ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰে।
পৰিধানশৈলী
শাৰী পিন্ধাৰ প্ৰায় ৮০ টাৰো অধিক নথিভুক্ত উপায় প্ৰচলিত আছে। কঁকালৰ চাৰিওফালে শাৰী মেৰিয়াই পিন্ধাৰ আটাইতকৈ সহজ উপয়াটো হ'ল শাৰীৰ এটা আগ কঁকালত কেইবাবাৰো মেৰিয়াই আনটো আগ বাওঁ কান্ধত ওলমাই ৰখা হয়। ওলোমাই ৰখা এই অংশটোক আচল বুলি কোৱা হয়। কিছুমান বিশেষ শৈলীৰ বাবে শাৰীৰ দীঘ আৰু প্ৰস্থ নিৰ্দিষ্ট দৈঘ্যৰ হয়। শাৰীৰ ইতিহাসবিদ তথা স্বীকৃত বস্ত্ৰশিল্প পণ্ডিত ৰতা কাপুৰে তেওঁ ৰচনা শাৰীছ: ট্ৰেডিচন এণ্ড বিয়ণ্ড গ্ৰন্থত শাৰী পৰিধানৰ ১০৮টি পদ্ধতি নথিভুক্ত কৰিছে। এই গ্ৰন্থত গুজৰাত, মহাৰাষ্ট্ৰ, গোৱা কৰ্ণাটক, কেৰেলা, তামিলনাডু, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, উৰিষ্যা, পশ্চিমবঙ্গ, ঝাড়খণ্ড, বিহাৰ, ছত্তীচগঢ়, মধ্যপ্ৰদেশ, আৰু উত্তৰপ্ৰদেশ মুঠ ১৪খন ৰাজ্যৰ শাৰী পৰিধানৰ পদ্ধতিৰ উল্লেখ আছে। ফৰাছী সাংস্কৃতিক নৃতাত্ত্বিক তথা শাৰী গৱেষক চ্যাণ্টাল বোলঞ্জাৰে তলৰ পৰিধান পদ্ধতি সমূহ শ্ৰেণিবদ্ধ কৰিছে:
নিভি – মূলত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত এই পৰিধান শৈলীত শাৰী পিন্ধা হয়; আধুনিক নিভি শৈলীৰ দৰে কেঁচা নিভি নামে আন এটি শৈলী উদ্ভৱ হৈছে, য'ত শাৰীৰ এটা আগ দুই ভৰিৰ মাজেৰে পোন্ধ মৰাৰ দৰে পিছফালে নি কঁকালত গুজি দিয়া হয়। এইদৰে পৰিধান কৰিলে খোজ কঢ়াত সুবিধা হয়।
তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ৰেচম শিল্প
ৰামশৰণ দৰ্নাল
ৰামশৰণ দৰ্নাল (रामशरण दर्नाल; ১০ জুলাই ১৯৩৭ – ১৮ ছেপ্টেম্বৰ ২০১১) নেপালৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ সংগীতৰ অধ্যয়ন আৰম্ভ আৰু প্ৰচাৰৰ বাবে বেছিকৈ পৰিচিত আছিল এগৰাকী নেপালী নৃতাত্তিক সংগীতবিজ্ঞানী। নেপালত কেইটামান পশ্চিমীয়া বাদ্যৰ জনপ্ৰিয়কৰণতো তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা
নোৱাৰানত দণ্ডকুমাৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা ৰামশৰণ দৰ্নালৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩৭ চনৰ ১০ জুলাইত কাঠমাণ্ডুৰ ধোবীচৌৰত তেতিয়াৰ ড্ৰাম মেজৰ সত্যকুমাৰ দৰ্নাল আৰু তেওঁৰ পত্নী দিলকুমাৰী দৰ্নালৰ ঘৰত। ৰাণা শাসনকালত অস্পৃশ্য বুলি গণ্য কৰা নিম্নবৰ্ণৰ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা দৰ্নাল কষ্টৰ বাবে কোনো অচিনাকি নাছিল। মাক-দেউতাকৰ পৰা জন্ম হোৱা দ্বিতীয় সন্তান হোৱাৰ পিছতো তেওঁ প্ৰথম বাচিছিল। পিতৃৰ সংগীতৰ পটভূমিৰ বাবে তেওঁ সৰুতেই সংগীতৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল।
কাঠমাণ্ডুৰ দৰবাৰ হাইস্কুলৰ প্ৰাক্তন ছাত্ৰ দৰ্নাল মাধ্যমিক শিক্ষাৰ বাবে ভাৰতৰ দাৰ্জিলিংস্থিত ছেইণ্ট ৰবাৰ্ট স্কুললৈ পঠিওৱা হৈছিল, য’ত তেওঁ মেণ্ডোলিন আৰু গীটাৰ বজাবলৈ শিকিছিল।
ব্যক্তিগত জীৱন
জন্মৰ পৰাই দৰ্নালৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা দুৰ্বল আছিল আৰু সময়ে সময়ে স্বাস্থ্য চিকিৎসক আৰু বিশ্বাস নিৰাময়কাৰীৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা হৈছিল। ১৯৪৮ চনত এজন এঘাৰ বছৰীয়া ৰামশৰণে তেওঁৰ নিৰাময়ৰ বহু আশাত কাভ্ৰেপলাঞ্চোকৰ মহাদেৱস্থান মণ্ডনৰ ৯ বছৰীয়া হৰিমায়াৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ১৯৫১ চনত তেওঁ শিক্ষা সমাপ্ত কৰিবলৈ দাৰ্জিলিঙলৈ ৰাওনা হয়। তেওঁ মুঠ ১২ বছৰ বহিঃৰাজ্যত কটায়। বন্ধুত্বপূৰ্ণ আৰু আৰ্টিকুলেট দৰ্নালে তিনিজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যাৰ জন্ম দিছিল।
কৰ্মজীৱন
ভাৰতত স্কুলীয়া শিক্ষাৰ মাজতে দৰ্নালে কলিকতাৰ এটা ৰেকৰ্ডিং কোম্পানীত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল য’ত তেওঁ ধৰ্মৰাজ থাপা, নাতিকাজী, শিৱশংকৰ মানন্ধৰ, তাৰা দেৱীকে ধৰি সতীৰ্থ নেপালী সংগীতজ্ঞ আৰু গায়কসকলৰ সৈতে চিনাকি হৈছিল। ১৯৫৮ চনত দৰ্নালে নেপাললৈ মেণ্ডোলিন আৰু গীটাৰ আনিছিল আৰু দেশত এনে পশ্চিমীয়া বাদ্যযন্ত্ৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা প্ৰথমজন ব্যক্তি হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কৰ্মৰ যোগাযোগ সম্প্ৰসাৰণৰ ফলত তেওঁ ১৯৫৯ চনত নেপাল প্ৰজ্ঞা প্ৰতিষ্ঠানত মেণ্ডোলিনিষ্ট হিচাপে চাকৰি লাভ কৰে। পাঁচ বছৰৰ পাছত নেপালৰ তেতিয়াৰ ৰজা মহেন্দ্ৰই অনা তিনি বছৰীয়া পৰিকল্পনাৰ অংশ হিচাপে তেওঁ নেপাল সংগীত আৰু নৃত্য একাডেমীৰ সম্পাদক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ১৯৬৬ চনত কেদাৰমান ব্যথিতে তেওঁক পদৰ পৰা বৰ্খাস্ত কৰিছিল যদিও অতি সোনকালেই সূৰ্য্যবিক্ৰম জ্ঞৱালীৰ হিচাপত তেওঁক পুনৰ নিযুক্তি দিয়া হৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁ ২০০৪ চনলৈকে প্ৰতিষ্ঠানখনত কাম কৰিছিল। নৃতাত্ত্বিক সংগীতবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত দৰ্নালৰ অৱদান, ক’বলৈ গ’লে, প্ৰশংসনীয়। তদুপৰি পুষ্কল বুঢ়াপৃথীৰ নিৰ্দেশনাত তেওঁ নিজৰ গৱেষণাক সম্প্ৰসাৰিত কৰি পশ্চিমীয়া পৰম্পৰা আৰু বাদ্যযন্ত্ৰকো সামৰি লৈছিল। গীতিকাৰ, সংগীত আৰু বাদ্যযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ প্ৰশংসনীয় অৱদানে তেওঁক এক সাংস্কৃতিক আইকন কৰি তুলিছে।
সংগীত শিৰোমণি যজ্ঞৰাজ শৰ্মাই মাহে ১৫০ টকাত কলা বিভাগলৈ অনা দৰ্নালে প্ৰতিষ্ঠানত ৫০ বছৰ কটায়, ২০০৯ চনলৈকে। ২০০৪ চনৰ পৰা ২০০৯ চনলৈ প্ৰজ্ঞা পৰিষদৰ সদস্য আছিল অৱসৰৰ পিছত। তেওঁ পৃষ্ঠপোষক আছিল আৰু ত্ৰিভুৱন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংগীত বিভাগ, নেপালৰ লোক বাদ্যযন্ত্ৰ সংগ্ৰহালয়, নেপাল দলিত সাহিত্য আৰু সাংস্কৃতিক একাডেমীকে ধৰি কেইবাটাও সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ উপদেষ্টা হিচাপে কাম কৰিছিল।
সংগীত ৰচনা
দাৰ্জিলিঙত থকা গোটেই সময়ছোৱাত দৰ্নালে সংগীতবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট অগ্ৰগতি লাভ কৰিছিল আৰু লক্ষ্মীদেৱী ছুন্দাছ আৰু শিৱকুমাৰ ৰায়ৰ দৰে সাহিত্যিক হাইব্ৰ’ৰ সৈতে চিনাকি হৈছিল। পিয়ানো, ঢোল আৰু গীটাৰ বজোৱাত তেওঁ পাকৈত আছিল। কলকাতাৰ পৰা কাঠমাণ্ডুলৈ উভতি আহোঁতে তেওঁ মেণ্ডোলিন, গীটাৰকে ধৰি কেইবাটাও বাদ্যযন্ত্ৰ লৈ আহিছিল।
নেপালত গীটাৰ আৰু মেণ্ডোলিনৰ প্ৰচলন কৰা প্ৰথমজন ব্যক্তি আছিল ৰামশৰণ। তেওঁ সংগীতজ্ঞ প্ৰেমধ্ৱজ প্ৰধানক গীটাৰৰ পাঠদান কৰা বুলি জনা যায়। ঈশ্ৱৰবল্লভৰ কেইবাটাও গীতৰ সংগীত ৰচনাৰ কৃতিত্ব তেওঁক লাভ কৰিছে। তেওঁ মাধৱপ্ৰসাদ ঘিমিৰেৰ "গাওঁছ গীত নেপালী"ৰ সংগীত ৰচনা কৰিছিল। এমবীবী শাহৰ "উচকা লাগি ৰ ফেৰি উচৈকা লাগি"ৰ বাবে নোটেচনটো তেওঁ লিখিছিল। কিন্তু "হে বীৰ হিঁড় অঘি চৰী"ত দৰ্নালৰ জন্মগত সংগীতময়তাক ব্যতিক্ৰমীভাৱে ভালদৰে ৰেণ্ডাৰ কৰা হৈছে।
নৃতাত্ত্বিক সংগীতবিজ্ঞান আৰু লেখা
নৃতাত্ত্বিক সংগীত বিজ্ঞানৰ প্ৰতি নিজকে নিয়োজিত দৰ্নালে সুদূৰপশ্চিম প্ৰদেশৰ কেইবাখনো জিলাকে ধৰি সমগ্ৰ নেপাল ভ্ৰমণ কৰি পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু লোকসংগীতৰ সন্ধান কৰিছিল। তেওঁ হুড়কাকে ধৰি ৩৬৫ বিধতকৈও অধিক বাদ্যযন্ত্ৰ সংগ্ৰহ কৰিছিল বুলি অনুমান কৰা হৈছে। চৰকাৰী ৰেকৰ্ডত বাদ্যযন্ত্ৰ পঞ্জীয়নৰ সূচনা কৰা প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে তেওঁ জনাজাত।
বঁটা আৰু সন্মান
নৃতাত্ত্বিক সংগীতবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অপৰিহাৰ্য অৱদানৰ বাবে দৰ্নালে কেইবাটাও বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে।
নেপালৰ শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ে প্ৰস্তুত কৰা পাঠ্যক্ৰমত নৱম শ্ৰেণীৰ বাবে নেপালী পাঠ্যপুথিৰ অংশ হিচাপে "সংগীতজ্ঞ ৰামশৰণ দৰ্নাল" শীৰ্ষক দৰ্নালৰ জীৱনী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
মৃত্যু
নিজৰ অধিকাৰত এজন বিপ্লৱী দৰ্নালে ২০১১ চনৰ ১৮ ছেপ্টেম্বৰত ৭৪ বছৰ বয়সত মৃত্যু হোৱালৈকে দীৰ্ঘদিন ধৰি পাৰ্কিনছন ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সংগীতজ্ঞ শ্ৰেণী:লেখক
যোগ দৰ্শন
যোগ দৰ্শন ৬ মুখ্য আস্তিক হিন্দু দৰ্শনৰ অন্যতম। প্ৰাচীন, মধ্যযুগীয় আৰু আধুনিক সাহিত্যত ই প্ৰায় কেৱল 'যোগ' শব্দৰে অভিহিত। যোগ দৰ্শন সাংখ্য দৰ্শনৰ সৈতে সম্বন্ধিত। যোগ দৰ্শনৰ নিজক শাৰীৰিক, মানসিক আৰু আধ্যাত্মিকভাৱে উন্নতিৰ দিশে নিয়াৰ অধ্যয়নে আন সকলো ভাৰতীয় দৰ্শনকো প্ৰভাৱিত কৰিছে। পতঞ্জলীৰ যোগ সূত্ৰসমূহ এই দাৰ্শনিক ধাৰাৰ মূল লেখৰ অন্যতম।
অধিবিদ্যা আৰু জ্ঞানতত্ত্ব
সাংখ্য দৰ্শনৰ দৰেই যোগ দৰ্শনতো ৬ প্ৰমাণ গ্ৰহণযোগ্য। প্ৰত্যক্ষ, অনুমান আৰু শব্দ এই প্ৰমাণসমূহৰ অন্যতম। যোগ দৰ্শনৰ অধিবিদ্যা সাংখ্য দৰ্শনৰ দৰেই দ্বৈতবাদী। সাংখ্য আৰু যোগ দৰ্শনত ব্ৰহ্মাণ্ড দুই বাস্তৱতাৰে গঠিত- পুৰুষ (চেতনা) আৰু প্ৰকৃতি। জীৱ এনে এক অৱস্থা য'ত পৰুষ কোনো ৰূপত প্ৰকৃতিৰে বান্ধ খাই থাকে, ভিন্ন তত্ত্ব, অনুভৱ, কৰ্ম, মন আদিৰ মিশ্ৰণ ৰূপে। ভাৰসাম্যহীন অৱস্থাত, কোনো এক অংশ আন অংশসমূহতকৈ অধিক প্ৰভাৱশালী হৈ পৰে, এক বান্ধোনৰ সৃষ্টি হয়। এই বান্ধোনৰ অন্তই মোক্ষ। যোগ দৰ্শনৰ নীতিশাস্ত্ৰ সাংখ্য দৰ্শনৰ গুণৰ ধাৰণাৰ লগতে যম আৰু নিয়মৰ ওপৰত আধাৰিত।
উদ্ধৃতি
শ্ৰেণী:দৰ্শন শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
কোৰীয় ভাষা
কোৰীয় ভাষা পূব এছিয়াৰ কোৰীয় উপদ্বীপ অঞ্চলত প্ৰায় ৭.৭২ কোটি লোকৰ মাজত প্ৰচলিত এক ভাষা। এই ভাষা দক্ষিণ কোৰিয়া আৰু উত্তৰ কোৰিয়াৰ আধিকাৰীক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা। দুয়োখন দেশতে ভাষাটোৰ ভিন্ন ভিন্ন মান্য ৰূপ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চীন আৰু ৰাছিয়াৰ কিছু অঞ্চলটো কোৰীয় ভাষাক গৌণ ভাষা ৰূপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। ভাষাবিদ সকলে কোৰীয় ভাষাক বিচ্ছিন্ন ভাষা (isolate language) ৰূপে শ্ৰেণীবিভাজিত কৰিছে। অৰ্থাৎ কোৰীয় ভাষাৰ পৃথিৱীৰ আন কোনো ভাষাৰ লগত সামঞ্জস্য নাই, ই এক স্বতন্ত্ৰ ভাষা।
উপভাষা
কোৰীয় ভাষাৰ বহুতো উপভাষা আছে। অঞ্চলভেদে লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত কোৰীয় ভাষাৰ মাজত কিছু ভিন্নতা দেখা যায়। সাধাৰণতে ভিন্ন উপভাষাৰ ভাষিকসকলে ইজনে সিজনৰ কথা বুজিব পাৰে যদিও জেজু দ্বীপৰ লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত উপভাষাটো আন উপভাষাবোৰৰ পৰা যথেষ্ট পৃথক। এই উপভাষাটোক জেজু ভাষা নামৰে জনা যায় আৰু কিছুলোকে ইয়াক এক পৃথক ভাষাৰো মৰ্যাদা দিয়ে।  ছিউল আৰু ইয়াৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলত প্ৰচলিত উপভাষাটোক দুয়োখন কোৰিয়া দেশে ভাষাটোৰ মান্য ৰূপ হিচাপে স্বীকৃতি দিছে। উত্তৰ কোৰিয়াৰ মান্য ভাষাটোত ছিউলৰ উপৰিও পিয়ং ইয়াঙত প্ৰচলিত উপভাষাৰো প্ৰভাৱ দেখা যায়।
লিপি
১৫ শতিকাৰ পূৰ্বে কোৰীয় ভাষা চীনা চিহ্ন লিপিৰে লিখা হৈছিল। চীনা ভাষা আৰু কোৰীয় ভাষাৰ মাজত থকা প্ৰভেদৰ বাবে চীনা লিপিৰে কোৰীয় ভাষা লিখাটো জঁটিল আছিল, বিশেষকৈ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়তে শিক্ষাৰ্থীক বৃহৎ সংখ্যক চীনা লিপিৰ চিহ্ন শিকিব লগা হৈছিল। এই সমস্যাৰ ওৰ পেলাবলৈ আৰু সাধাৰণ জনতাৰ মাজত শিক্ষাৰ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ চেজোং নামৰ ৰজাজনে তেওঁৰ ৰাজত্ব কালত (১৪১৮-১৪৫০ খ্ৰীষ্টাব্দ) এক নতুন লিপিৰ প্ৰচলন কৰে। এই লিপিটোক হানগুল নামেৰে জনা যায় আৰু বৰ্তমান কোৰীয় ভাষা লিখিবলৈ এই লিপিৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। হানগুল লিপি তুলনামূলকভাৱে এক সৰল লিপি, ইয়াত ১০টা স্বৰবৰ্ণ আৰু ১৪টা ব্যঞ্জনবৰ্ণ আছে।
পৰম্পৰাগতভাৱে কোৰীয় ভাষাক থিয়কৈ ওপৰৰ পৰা তললৈ সোঁফালৰ পৰা বাওঁফাললৈ লিখা হৈছিল, কিন্তু বৰ্তমানে সাধাৰণতে ইয়াক পথালিকৈ বাওঁফালৰ পৰা সোঁফাললৈ ওপৰৰ পৰা তললৈ লিখা হয়। আধুনিক কোৰীয় লেখাত শব্দবোৰৰ মাজত খালি ঠাইৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
বাহ্যিক সংযোগ
শ্ৰেণী:ভাষা শ্ৰেণী:এছিয়াৰ ভাষা
চাউল ভোজনি
ৱিৱৰণ
এই উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰিবৰ বাবে এখন গাঁৱৰ ভকতনীসকলে নিৰ্দিষ্ট দিনটোত ওচৰ-পাঁজৰৰ গাঁওবোৰৰ আইসকলক নিমন্ত্ৰণ কৰে। অনুষ্ঠানটি পৰিচালনা কৰিবলৈ এগৰাকী গোসাঁই বা অধিকাৰক মতা হয়। ওচৰ-পাঁজৰৰ গাঁৱৰ আইসকলে প্ৰত্যেকেই চাউল, দালি, আলু, কোমোৰা, পুৰৈ শাক, নিমখ, হালধি, জলকীয়া, তেজপাত আদি বিভিন্ন দ্ৰব্য লৈ নামঘৰলৈ আহে। যিখন গাঁৱৰ আইসকলে ভোজনি পাতে, তেওঁলোকেও বিভিন্ন বস্তু যোগাৰ কৰে। বুট, মুগ, বিবিধ ফল-মূল, সহিতে ধূপ-ধূনা, চাকি জ্বলাই নামঘৰত এখন ঠগী দিয়ে। বিভিন্ন ঠাইৰ আইসকল আহি নামঘৰত উপস্থিত হোৱাৰ পাছত নাম-কীৰ্তন আৰম্ভ কৰা হয়। নাম-কীৰ্তনৰ অন্তত অধিকাৰ বা গোসাঁয়ে চৰিত পুথিৰ আঁত ধৰি চাউল ভোজনিৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰে। ব্যাখ্যা শেষ হোৱাৰ পাছত ভাগৱত পাঠ কৰা হয়। ভকত-ভকতনীসকলে ভক্তিত গদ্ গদ্ হৈ ভাগৱত-কথা শ্ৰৱণ কৰে আৰু ভক্তিসত অৱগাহন কৰি আধ্যাত্মিক আনন্দত আপ্লুত হৈ পৰে। শেষত ঠগী ভাঙি সকলোৰে মাজত গাজী বিতৰণ কৰা হয়। গাজীৰ লগতে চাউল, দালি আদি বিভিন্ন বস্তুবোৰো প্ৰসাদৰূপে সকলোৰে মাজত ভগাই দিয়ে। কোনো কোনো নামঘৰত আকৌ ভকত ভকতনীসকলে বস্তুবোৰ ৰান্ধি-বাঢ়ি নামঘৰতে ভগাই খায়। বৰপেটা জিলাৰ কোনো কোনো অঞ্চলত চাউল ভোজনিৰ প্ৰচলন আছে যদিও বৰপেটাৰ আয়তীসকলে চাউল ভোজনি বুলি কোনো অনুষ্ঠান কীৰ্তন ঘৰত নাপাতে। কেৱল অন্য ঠাইৰ লোকসকলে বৰপেটা সত্ৰ দৰ্শন কৰিবলৈ আহোঁতে লগত চাউল, দালি আদি বস্তু লৈ আহে। নাম-প্ৰসংগৰ পাছত সেইবোৰ ভকত-ভকতনীয়ে ভগাই লয়। তদুপৰি বৰপেটা অঞ্চলত কোনো গণ্যমান্য ব্যক্তিৰ মৃত্যু হ'লে শ্ৰাদ্ধৰ পাছত গৃহস্থই চাউল, দালি, নিমখ, আদি কীৰ্তন ঘৰত দান কৰে। পাছত সেইবোৰ হাটীৰ মানুহে ভগাই মেলি লৈ যায়। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱ প্ৰচাৰিত অসমৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মীয় পৰম্পৰা অনুযায়ী চাউল ভোজনি অনুষ্ঠান পালন কৰা হয় বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। মহাপুৰুষ দুগৰাকীয়েও বিভিন্ন ঠাইৰ ভক্তসকলে সত্ৰ নামঘৰলৈ লৈ অহা দ্ৰব্যবোৰ তেওঁলোকৰ মাজতে বিতৰণ কৰিছিল বুলি বিভিন্ন চৰিত পুথিত উল্লেখ পোৱা যায়। হয়তো শংকৰ-মাধৱৰ এই পৰম্পৰাৰ অনুগামী হৈয়ে আজিও কোনো অঞ্চলৰ বৈষ্ণৱ সমাজে চাউল ভোজনিৰ দৰে ধৰ্মীয় উৎসৱ পালন কৰি আহিছে।
দৈত্যাৰি ঠাকুৰে সম্পাদনা কৰা ‘মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশঙ্কৰদেৱ-মাধৱদেৱ চৰিত’ পুথিটো চাউল ভোজনিৰ প্ৰসংগ আছে। ঠাকুৰে উল্লেখ কৰিছে এনেদৰে: দুই টকা আপোনাৰ আনিয়া দিলন্ত। জানা ৰামচৰণে সে দেই বুলিলান্ত॥ সমস্ত ভক্তক দিল চাউল ভোজনি; এতিক্ষণে চাউল মাছ লোণ তেল কিনি॥১৪॥ গোধূলি সমস্ত ভক্তে কৰিবা ভোজন। এবে ৰামচৰণে ৰান্ধোক মোৰ অন্ন॥ এহি মতে তাঙ্ক অন্ন ৰান্ধিবাক দিলা। শুনি সমস্তৰে মনে বিস্ময় মিলিলা॥১৫॥ এত দিন কেন বোল বুলি আছিলন্ত। নুবুজিলো আজি আমি কেন কৰিলন্ত॥ নাৰায়ণ ঠাকুৰে পুছিলন্ত অনন্তৰে। আজি কেন কৰিলন্ত কহিয়ো সত্ত্বৰে॥১৬॥
কৌশিকী
মা কৌশিকী (অম্বিকা বা চণ্ডিকা নামেৰেও প্ৰসিদ্ধ) এগৰাকী হিন্দু দেৱী। তেওঁ দেৱী পাৰ্বতীৰ কুমাৰী আৰু যোদ্ধা স্বৰূপ। দেৱী মাহাত্ম্যত কৰা বৰ্ণনা অনুসৰি তেওঁ ৰাক্ষস ভাতৃদ্বয় ক্ৰমে শুম্ভ আৰু নিশুম্ভক বধ কৰিবলৈ গৈছিল। তেওঁৰ বাবেই পাৰ্বতীৰ শৰীৰৰ পৰা মাতৃকা সকলৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি কোৱা হয়।
দেৱী মাহাত্ম্য
দেৱী কৌশিকীৰ কাহিনী দেৱী মাহাতম্যত পোৱা যায়, য'ত তেওঁ অসুৰ সুম্ভ আৰু নিসুম্ভক হত্যা কৰাৰ বাবে দেৱী পাৰ্বতীৰ শৰীৰৰ আৱৰণৰ পৰা সৃষ্টি হৈছিল। যিহেতু পাৰ্বতীৰ ছালৰ পৰা কৌশিকীৰ বিকিৰণ হৈছিল সেয়ে তেওঁ কালিকাৰ দৰে গাঢ় বৰণৰ হৈ পৰিছিল আৰু হিমালয় পৰ্বতমালাত বহি ৰাক্ষসবোৰ তেওঁৰ ওচৰলৈ অহাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিছিল। তেওঁ মাতৃকা শিৱদূতী আৰু চামুণ্ডাৰ সহায়ত ৰাক্ষস ভাতৃদ্বয়ৰ লগতে তেওঁলোকৰ সঙ্গী ৰাক্ষসবোৰক হত্যা কৰিছিল।
কালিকা পুৰাণ
কালিকা পুৰাণত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি দেৱী কৌশিকীৰ জন্ম দেৱী মাতংগীৰ শৰীৰৰ পৰা হৈছে।
শিৱ পুৰাণ
শিৱই দেৱী পাৰ্বতীক তেওঁৰ গাঢ় ছালৰ বাবে উপহাস কৰাৰ পিছত, দেৱীয়ে তেওঁৰ চালৰ বগা বৰণ প্ৰাপ্ত কৰাৰ উদ্দেশ্যে গভীৰ তপস্যা আৰম্ভ কৰে। অৱশেষত তেওঁ নিজৰ ক'লা ছালখন ত্যাগ কৰে আৰু ইয়াৰ পৰায়ে দেৱী কৌশিকী অন্ধকাৰৰ দেৱী হিচাপে পুনৰ আবিৰ্ভাৱ হয় আৰু শুম্ভ-নিশুম্ভ সহিত ৰাক্ষসবোৰক হত্যা কৰে। শেষত দেৱী কৌশিকী পুনৰ শুভ্ৰ হৈ শিৱৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহে।
দেৱী ভাগৱত পুৰাণ
দেৱী ভাগৱত পুৰাণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি কৌশিকী দেৱীয়ে দেৱী পাৰ্বতীৰ শৰীৰৰ পৰা জন্ম গ্ৰহণ কৰে। ইয়াত আৰম্ভণিতে তেওঁক 'কৌশিকী' বুলি কোৱা হৈছে যদিও কিতাপখনত পিছলৈ তেওঁক দেৱী অম্বিকা বুলি উল্লেখ কৰিছে।
অন্যান্য স্বৰূপ
কৌশিকী বিভিন্ন দেৱীৰ পৰিচয়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ হোৱা এটা সমজুৱা নাম। অসুৰ বধৰ বিভিন্ন ক্ষণত পাৰ্বতীৰ শৰীৰৰ পৰা এই সকল দেৱীৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছিল। তেওঁক বিষ্ণুৰ যোগমায়া বুলিও কোৱা হয়। যিয়ে তেওঁক নন্দ আৰু যশোদাৰ জীয়ৰী হিচাপে অৱতাৰ লাভ কৰি শ্ৰী কৃষ্ণক তেওঁৰ মোমায়েক কংসৰ হাতত বধ হোৱাৰপৰা ৰক্ষা কৰিছিল। কংসই তেওঁৰ কাল স্বৰূপ বাসুদেৱ-দৈৱকীৰ সন্তান বুলি যোগমায়াক বধ কৰিবলৈ লওঁতেই তেওঁ অন্তৰ্ধান হৈ পৰে আৰু কংসৰ পুতৌ জনক অৱস্থাক অপলুঙা কৰি তেওঁ কাল ইতিমধ্যে জন্ম হোৱা বুলি সচকিত কৰে। কৌশিকীক মহাসৰস্বতী আৰু অম্বিকা বুলিও জনা যায়, দেৱী পাৰ্বতীয়ে দেৱতাৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ শুভ্ৰ বৰণৰ পৰা মহাসৰস্বতীক সৃষ্টি কৰিছিল। আনহাতে অম্বিকা মাতংগীৰ শাৰীৰিক আৱৰণৰ পৰা (ঋষি মাতঙ্গাৰ জীয়ৰী হিচাপে পাৰ্বতীৰ অৱতাৰ) পৰা বাস্তৱায়িত হৈছিল। আন এটা কম চৰ্চিত স্বৰূপ হৈছে জয়দুৰ্গা। তেওঁ তন্ত্ৰ সম্প্ৰদায়ৰ আৰু চতুৰ্ভূজা।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
অসম এছ'চিয়েচন অফ নৰ্থ আমেৰিকা
অসম এছ'চিয়েচন অফ নৰ্থ আমেৰিকা বা চমুকৈ আনা (Assam Association of North America) হৈছে কানাডা আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰকে ধৰি উত্তৰ আমেৰিকাত বাস কৰা ভাৰতৰ অসমবাসী, তেওঁলোকৰ প্ৰজন্ম তথা বৈবাহিক সুত্ৰত অনা-অসমীয়া পতি বা পত্নীৰ এক জাতীয় সংগঠন। এই সংগঠনৰ আগতে কানাডাৰ টৰণ্টো চহৰত আৰু নিউইয়ৰ্ক চহৰত আঞ্চলিক অসমীয়া সংগঠন আছিল যদিও আনা উত্তৰ আমেৰিকাৰ প্ৰথম অসমীয়া জাতীয় সংগঠন।  এই সংগঠনৰ বিষয়ববীয়াসকল বিভিন্ন স্বেচ্ছাসেৱী কাৰ্যকলাপৰ জৰিয়তে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মঞ্চত অসমীয়া ভাষা সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্যৰ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু লগতে অসমৰ ৰাজনৈতিক, ভাষিক, তথা সামাজিক সংকট আৰু সমস্যাৰ সময়ত মতামত আৰু সহায় আগ বঢ়ায়। তেওঁলোক অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতিক লৈ যথেষ্ট গৌৰৱান্বিত আৰু এই সমৃদ্ধ ঐতিহ্য ভৱিষ্যত প্ৰজন্মলৈ আগবঢ়াবৰ বাবে তেওঁলোকে বহুতো কল্যাণমূলক কাৰ্যকলাপ কৰে।
আনা হৈছে গণতান্ত্ৰিক নিয়ম আৰু প্ৰক্ৰিয়াৰ এক সংগঠন। ১৯৮০ চনৰ ১৮ জানুৱাৰীত উত্তৰ আমেৰিকাৰ অতিকে সৰু অসমীয়া সমাজখনৰ সীমিত সংখ্যক সদস্যৰ সৈতে টেক্সাচৰ হিউষ্টন চহৰত এই সংগঠন আৰম্ভ হৈছিল। সময়ৰ সোঁতত উত্তৰ আমেৰিকাৰ অসমীয়া সমাজখন বঢ়াৰ ফলত আজি ই এক বিশাল সংগঠন। আনাৰ দুটা ভগ্নী সংগঠন হʼল আছাম ফাউণ্ডেচন অফ নৰ্থ আমেৰিকা (আফনা)আৰু অসম সাহিত্য সভা, উত্তৰ আমেৰিকা (আছনা)। আফনা এটি দানশীল জনহিতকৰ লাভহীন সংগঠন যি ব্যক্তিগত, সামুহিক, তথা আন উৎসৰ পৰা জনহিতকৰ কামৰ বাবে ধন সংগ্ৰহ কৰে।  উত্তৰ আমেৰিকাত অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিবলৈ আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত অসমীয়া ভাষা প্ৰসাৰ কৰিবলৈ আছনা হৈছে মূল অসম সাহিত্য সভাৰ ভাৰতৰ বাহিৰৰ প্ৰথম শাখা সভা। এই দুই সংগঠনৰে নিজ নিজ ক্ষেত্ৰৰ কাৰ্যকলাপ, নেতা আৰু কাৰ্যবাহী সমিতি আছে।
চমু বুৰঞ্জী
১৯৭০ৰ দশকৰ শেষ ভাগত আৰু ১৯৮০ৰ দশকৰ আদি ভাগত অসমত চলি থকা অসমীয়া ৰাইজৰ অসম আন্দোলনৰ পটভূমিত ১৯৮০ চনত আনাৰ জন্ম হৈছিল । দাতি কাষৰীয়া দেশৰ, মূলতঃ বাংলাদেশৰ অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰীৰ সোঁতত অসমীয়া জাতি নিজৰ জন্মস্থানতে সংখ্যালঘু হৈ অস্তিত্ব হেৰুৱাৰ শংকা তথা ঐকিক ভাষা আৰু সংস্কৃতি লোপ পোৱাৰ শংকাত স্বতঃস্ফুত ভাৱে এই ৰাইজৰ আন্দোলন ছয় বছৰ (১৯৭৯-১৯৮৫) চলাৰ পিছত আৰু ৮৬০ জন লোক শ্বহীদ হোৱাৰ পিছত ভাৰত চৰকাৰে ৰাইজৰ শংকা দূৰ কৰিবলৈ এক অসম চুক্তি চাক্ষৰ কৰিছিল।  আন্দোলনৰ এই সময় চোৱাত আনাই আন্দোলনৰ সম্পূৰ্ণ সমৰ্থনত ভাৰত আৰু অসম চৰকাৰলৈ অসমৰ ৰক্ষণা-বেক্ষনৰ বাবে স্মাৰকপত্ৰ দিছিল, এমনেষ্টি ইন্টাৰনেশ্যনলৈ আৰু নানান বাতৰি কাকত, বৈদ্যুতিক মাধ্যমলৈ লিখা-লিখি কৰিছিল।  আনা আৰম্ভ হোৱাৰ পিছতে ৱাশ্বিংটন ডি০চি০ৰ ভাৰতীয় দূতাবাসৰ প্ৰতিনিধি জ্বি০ পাৰ্থসাৰথি আহি হিউষ্টনত  আনাৰ বিষয়ববীয়া আৰু সদস্য কিছুমানক লগ ধৰি অসমৰ পৰিস্থতিৰ আলোচনা কৰিছিল।  ১৯৮০  চনতে আগষ্ট মাহত আনাই উত্তৰ আমেৰিকাৰ হিউষ্টন চহৰত প্ৰথম অসম সভা পাতে যি সভা এতিয়ালৈ প্ৰতি বছৰে উত্তৰ আমেৰিকাৰ বিভিন্ন চহৰত হৈ আহিছে।
১৯৮২ চনত আনাৰ সংবিধান আনুস্থানিক ভাৱে গৃহিত হয়। সেই সংবিধান মতে পৰৱৰ্ত্তী কালত প্ৰতি বছৰ ৪ জুলাইৰ নিকটতম সপ্তাহান্তত অসম সভা পতা নিৰ্ধাৰিত হয়।  সেই বছৰতে প্ৰবাসী অসমীয়া ৰাইজে ভাৰতীয় দূতাবাসৰ ওচৰত অসমৰ ৰাইজৰ দাবীৰ সমৰ্থনত প্ৰতিবাদ প্ৰদৰ্শন কৰে।  ১৯৮২ চনতে আনাৰ ভগ্নী সংগঠন  আফনা আৰু  আছনাৰ সৃষ্টি হয়।
আন্দোলনৰ সমৰ্থনৰ উপৰিও, আনাই প্ৰবাসী ৰাইজৰ ঠিকনা ডিৰেক্টৰি, বাতৰি পত্ৰিকা (নিউজলেটাৰ), আদি প্ৰকাশ কৰিবলৈ লয়। আমেৰিকালৈ উচ্চ শিক্ষাৰ  বাবে অহাৰ  ইচ্ছা থকা লোকৰ সহায়ৰ বাবে প্ৰবাসী ৰাইজে এখন পুস্তিকাও ছপা কৰি উলিয়ায়।  আৰম্ভনিতে আনাৰ সদস্য ভৰ্ত্তি মাচুল মাথো ছয় (৬) আমেৰিকান ডলাৰ আছিল।
সাংবিধানিক মতে আনাৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল
(১) অসম, অসমীয়া জাতি-ভাষা-সংস্কৃতিৰ ৰক্ষণা-বেক্ষনত সহায়, সহযোগ, আৰু প্ৰয়োজন অনুসৰি অসম আৰু অসমীয়াৰ প্ৰতি হোৱা অন্যায়ৰ প্ৰতিবাদ
(২) উত্তৰ আমেৰিকাৰ নতুন প্ৰজন্মক অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিৰ আভাস দিয়া আৰু নিজৰ শিপা (ৰুট) ৰ প্ৰতি গৌৰৱান্বিত কৰি তোলা
১৯৮০ ৰে পৰা আনাই প্ৰতি বছৰে অসম সভাৰ লগতে সাংস্কৃতিক অনুস্থানত অসমীয়া সংস্কৃতিৰ (বিভিন্ন শৈলীৰ নৃত্য, গীত, নাট-ভাওনা) প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে। নৃত্য-গীতৰ প্ৰতিযোগিতা পাতি বটা বিতৰণ কৰিছে।   অসমৰ স্বনামধন্য শিল্পী, সাহিত্যিক, আদিক "সন্মানিত আজীৱন সদস্য"ৰূপে স্বীকৃতি দিছে।  তেনে কিছুমান "সন্মানিত আজীৱন সদস্য" হ'ল ড০ ভূপেন হাজৰিকা, ড০ বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত, আৰু ড০ মামণি ৰয়চম গোস্বামী।  আনাই শিল্পী, সাহিত্যিক, সমাজ সেৱী, আৰু প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশবিদক সন্মানিত অতিথি হিচাপে আমন্ত্ৰণ কৰি সন্মান যাচি আহিছে আৰু তেওঁলোকৰ পাৰদৰ্শিতাৰে সমজুৱাক আনন্দিত কৰা তথা চিন্তামূলক কথোপকথনৰ সুযোগ দিছে।  উত্তৰ আমেৰিকাৰ অসমীয়া সমাজৰ প্ৰজন্ম তথা প্ৰাপ্তবয়স্ক  লোকক তেওঁলোকৰ সমাজ সেৱা, বিবিধ বৰঙণি তথা কৃতিত্বৰ বাবে সন্মান প্ৰদান কৰিছে।
আনাৰ বৰ্ত্তমানৰ প্ৰকল্প
আনাৰ বহল পৰিসৰৰ চলন্ত প্ৰকল্পবোৰৰ বিষয়ে তলত দিয়া হʼল।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান
বিমলাক্কা
অৰুণোদয় বিমলা (Arunodaya Vimala; জন্ম: ১৯৬৪)-ৰ জনপ্ৰিয় নাম হৈছে 'বিমলাক্কা' (Vimalakka। তেখেত তেলুগু ভাষাৰ এগৰাকী বেলাদ গায়িকা আৰু সক্ৰিয় সমাজকৰ্মী। তেখেতৰ গোটটোক 'অৰুণদয়া সংস্কৃতিকা সমখ্যা' (ACF) বুলি কোৱা হয়। তেলঙ্গানা ৰাজ্য গঠন কৰাৰ সময়ত তেখেতে যুটীয়া কাৰ্যবাহী সমিতি এখনৰ নেতৃত্ব দিছিল।
প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
নালগোণ্ডা জিলাৰ আলেৰ গাঁৱত বিমলাক্কাৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃ-মাতৃ আছিল বান্দ্ৰু নৰসিময়া আৰু নৰছামা। বান্দ্ৰু নৰসিময়াই তেলঙ্গানা বিদ্ৰোহৰ সময়ত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু বিদ্ৰোহী হিচাপে চিহ্নিত হৈছিল। বিমলাক্কা কূৰ্মা সম্প্ৰদায়ৰ অন্তৰ্গত। ঘৰৰ পাঁচোটি সন্তানৰ ভিতৰত তেখেতে আছিল কনিষ্ঠ। ভংগীৰৰ পৰা তেখেতে স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে।
জীৱন
পিতৃৰ বিদ্ৰোহাত্মক চেতনাৰ দ্বাৰা বিমালাক্কা যথেষ্ট পৰিমাণে প্ৰভাৱান্বিত হৈছিল। ৰাম সাট্টায়াৰ দ্বাৰা উৎসাহ লাভ কৰি তেখেতে কম বয়সতেই গীত পৰিৱেশন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ৰাম সাট্টায়াও আছিল এগৰাকী সমাজকৰ্মী।
১৯৯৫ চনৰ পৰাই টেলেংগান ৰাজ্য-গঠনৰ হকে বিমালাক্কাই যুঁজ কৰি আহিছে। বৰ্তমান তেখেতে টেলেংগানৰ বিভিন্ন জিলাসমূহ পৰিভ্ৰমণ কৰিছে আৰু ঠায়ে-ঠায়ে লোকসংগীতৰ অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছে। সেইসমূহৰ ভিতৰত তেলঙ্গানা ধুম-ধাম আৰু বাথুকামা উৎসৱো অন্তৰ্ভুক্ত।
বিমালাক্কাইকুৰা দেৱেন্দৰৰ লগত বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। দেৱেন্দৰ আছিল জনশক্তি (চিপিআইম) দলৰ নেতা। আনহাতে বিমলাক্কা হৈছে অৰুণোদয় সাংস্কৃতিক সংঘৰ সভাপতি। যিটো সংঘই টেলেংগান ৰাজ্য গঠন হোৱাত শক্তিশালী ভূমিকা পালন কৰে। তেওঁলোকে ঠায়ে ঠায়ে সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰে। এইসমূহ অনুষ্ঠানৰ সমন্বয়ক আছিল সংঘৰ উপ-সভাপতি মোহন বৈৰাগী।
নতুন ৰাজ্য হিচাপে তেলঙ্গানাক গঠন কৰাৰ আন্দোলনত জড়িত হৈ বিমালাক্কাই কেইবাটাও গোচৰৰ সমুখীন হৈছিল। মোহন বৈৰাগী, সন্তোষ, ভেংকট, মল্লু আৰু অন্যসকলৰলগত তেখেতে চাৰিটা মাহ কাৰাগাৰত কটাইছিল। বৰ্তমান তেখেত তেলঙ্গানা সংযুক্ত ফ্ৰণ্টৰ অধ্যক্ষ হিচাপে 'সামাজিকা তেলঙ্গানা'ৰ হকে কাম কৰি আছে।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
য়ুগ'স্লেভিয়াৰ দূৰভাষ নম্বৰ
য়ুগ'স্লেভিয়াৰ দূৰভাষ নম্বৰ সমূহৰ আৰম্ভণিতে থাকে ৩টা সংখ্যাযুক্ত স্থান সংকেত আৰু তাৰ পিছত ৬টা সংখ্যা। চাৰ্বিয়াত সাধাৰণতে নম্বৰসমূহ '১'ৰে আৰম্ভ হয়, মেচিড'নিয়াত '৯'ৰে, ক্ৰ'ৱেচিয়াত '৫'ৰে, বচ্‌নিয়াত '৭'ৰে আৰু মণ্টেনেগ্ৰ'ত '৮'ৰে।
সংকেত
১ অক্টোবৰ ১৯৯৩ত +৩৮ সংকেতটো বৰ্জন কৰা হ'ল আৰু প্ৰতিটো প্ৰান্তৰ বাবে ভিন ভিন সংকেত নিৰ্ধাৰিত কৰা হ'ল, যেনে মেচিড'নিয়াৰ সংকেত +৩৮৯ আদি। কোনো কোনো ৰাজ্যত সংখ্যা সলাই দিয়াও হৈছিল। যেনে, স্কপ্‌জিজানৰ দূৰভাষ নম্বৰ (০৯১) ৫৫৫ ১২৩ৰ সলনি (০২) ৫৫৫ ১২৩ কৰা হ'ল, আৰু তাৰ পিছত (০২) ৩৫৫ ৫১২৩।
পিচে, ২০০৬ চনলৈকে চাৰ্বিয়া আৰু ম'ণ্টেনেগ্ৰ'ৱে একে সংকেত -- +৩৮১ ব্যৱহাৰ কৰিলে। ২০০৬ চনত ম'ণ্টেনেগ্ৰ'ৰ সংকেত +৩৮২ কৰা হ'ল। +৩৮৮ ইউৰোপীয়ান টেলিফ'নি নাম্বাৰিং স্পেচ ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হ'ল।
তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দূৰসংযোগ
চাং
ৱিৱৰণ
‘চাং’ক মচা, পাভটি নামেৰেও পৰিচিত। বড়ো ভাষাত ই বচাং নামে আৰু নামনিত আতালনামে জনাজাত। সাধাৰণতে লাও, কোমোৰা, জিকা, ভোল আদি বগাবলৈ বাঁহেৰে দিয়া হেদালিৰো একেই নাম। পাশ্চাত্য সভ্যতাৰ প্ৰভাৱ পৰাৰ পূৰ্বে লুইতপৰীয়া অসমীয়াই বেলেগ বেলেগ চাং সাজি ভিন্ন কামত তাক ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেনে কেইবিধমান চাং হ’ল— (ক) চোৰ চাং – আগৰদিনত শোৱা চাঙৰ ওপৰত কেইবা তৰপ গাধৈৰে মজবুত বেৰ দি ধনী লোকসকলে তাত বহুমূলীয়া বস্তু ৰাখিছিল। নামটো চাং যদিও আচলতে সি এটা সৰু কোঠাহে।
(খ) ধোঁৱা চাং- জুহাল আৰু আখলৰ ওপৰত সজা চাংখনি ধোঁৱা চাং। এই চাঙৰ বয়-বস্তু সেমেকি নাযায়, পোক-পৰুৱাই নধৰে।
(গ) বৰ চাং-বৰঘৰৰ ভিতৰত শোৱাৰ উপযোগীকৈ সজা ওখ বাঁহ-কাঠৰ যতনেই বৰচাং।
(ঘ) হেদালি চাংঘৰুৱা সৰু সুৰা বস্তু তুলি থ’বলৈ সজা চাংখনি হেদালি চাং ৰূপে পৰিচিত। অঞ্চল বিশেষে ইয়াক বাদুলি চাঙো বোলে।
(ঙ) পানী চাং-সাধাৰণতে আখলত পানীৰ কলহ ৰখাৰ বাবে সজা চাংখন।
(চ) হদলা চাং-ভঁৰালৰ ভিতৰত ধান থোৱা চাংখন হৃদলা চাং ৰূপে পৰিচিত।
চাং শব্দৰ আন আন ব্যৱহাৰো মন কৰিবলগীয়া। যেনে ৰজাঘৰীয়া চাং (ৰাজহাউলীৰ অন্তৰ্ভাগ), ডেকা চাং (বিভিন্ন জনজাতিৰ ডেকাসকলে গাঁও, পহৰা দিয়াৰ বাবে আৰু অবিৱাহিত কালত থকাৰ বাবে সজা ঘৰ), নগা চাং (নগাসকলৰ গাঁও), গাভৰু চাং (জনজাতীয় অবিবাহিতা গাভৰু থকা চাংঘৰ) আদি। চাং শব্দলৈ অসমীয়াত সৃষ্টি হোৱা খণ্ডবাক্যবোৰ এনেধৰণৰ চাং পতা কথা, অকাশত চাং পতা কথা (মিছাকথা যোৰা দি মৰা ফিতাহি), চাঙত উঠ (নৰীয়াৰ ভাও জুৰি কাম নকৰি শুই থকা লোক), চাঙত তুলি থ (আলসুৱাকৈ ৰাখ), চাঙত তুলি ধোঁৱা দে (ধোঁৱা দি আদৰুৱাকৈ ৰাখ (ব্যংগ), ইত্যাদি।
তথ্য উৎস
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
নামনি সোৱণশিৰি জিলা
নামনি সোৱণশিৰি জিলা (Lower Subansiri district, Pron:/su:bənˈsɪɹi/) উত্তৰ পূব ভাৰতৰ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ এখন অন্যতম জিলা। জিলাখনৰ সদৰ ঠাই হৈছে জিৰ’ নগৰ। এই জিলাৰ মাটিকালি ৩৪৬০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। জিলাখনৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ লোক নিচি আৰু আপাতানি জনজাতিৰ।
ইতিহাস
নামনি সোৱণশিৰি জিলা ১৯৮৭ চনত পূৰ্বৰ সোৱণশিৰি জিলাক উজনি আৰু নামনি অংশ পৃথক কৰি সৃষ্টি কৰা হৈছিল।
এই জিলাৰ ইতিহাসত চুতীয়া সাম্ৰাজ্যৰ এটা উল্লেখযোগ্য ভূমিকা আছে। জিলাখন বাৰশ শতিকাত চুতীয়া ৰজা বীৰপালৰ অধীনলৈ আহে, ১৯৯৯ চনত এই জিলাৰ একাংশ পৃথক কৰি পাপুমপাৰে জিলা গঠন কৰা হয়। ইয়াৰ পিছতে ২০০১ চনৰ এক এপ্ৰিলৰ দিনা পুনৰ একাংশ লৈ কুৰুং কুমেই জিলা গঠন হয়।
২০১৭ চনত নামনি সোৱণশিৰি জিলাৰে ৰাগা, দলুংমুখ আৰু কুম্পিৰিজ’ চাৰ্কোলক লৈ অন্য এখন নতুন জিলা কামলে জিলা (Kamle district) নামেৰে গঠন কৰাৰ সিদ্ধান্ত কৰা হয়।
ভৌগোলিক অৱস্থান
নামনি সোৱণশিৰি জিলাৰ সদৰ ঠাই জিৰ’ নগৰ। এই জিলাখনৰ মুঠ মাটিকালি ৩৪৬০ বৰ্গ কিলোমিটাৰ। জিলাখনৰ উত্তৰে উজনি সোৱণশিৰি জিলা, দক্ষিণে পাপুমপাৰে জিলা, পূবে পশ্চিম ছিয়াং জিলা আৰু উজনি সোৱণশিৰি জিলাৰ কিছু অংশ আৰু পশ্চিমে পূব কামেং জিলা অৱস্থিত।
প্ৰশাসনিক বিভাগ
নামনি সোৱণশিৰি জিলাত অৰুণাচল প্ৰদেশ বিধানসভাৰ দুটা সমষ্টি আছে- য়াচুলি আৰু জিৰ’-হাপ’লি (Ziro-Hapoli)। এই দুয়োটা সমষ্টি পশ্চিম অৰুণাচল লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত।