cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inductor
En a teoría de circuitos un inductor ideyal tenerba inductancia pero no pas resistencia ni tampoco no capacitancia, por ixo no disiparba enerchía. En iste component ideyal tota la enerchía electrica absorbita sería almadacenata en forma de campo magnetico. Pero os inductors reals, que son fabricatos con un arrulamiento de filo conductor, son equivalents a una combinación d'inductancia, bella resistencia debita a la resistividat d'o filo, y bella capacitancia. En bella frecuencia, un inductor real se comporta como un circuito resonant debito a la capacitancia parasita. A mas de disipar enerchía por a resistencia electrica d'o filo conductor, o nuclio d'os inductors tamién la pueden disipar debito a la histeresi y con grans corrients tamién se pueden producir perdas d'enerchía a causa d'a no linialidat d'os circuitos.
Construcción
Un inductor ye formato normalment por una bobina de material conductor, tipicament cordón de cobre. Bi ha inductors con nuclio d'aire u con nuclio d'un material ferroso, ta incrementar a suya inductancia. As bobinas tipicas son formatas por espiras, feitas de filo esmaltato, y gosan embolicar un nuclio de material ferromagnetico. En os motors electricos son mesas adintro d'as ranuras.
Os inductors pueden estar tamién construitos en circuitos integratos, usando lo mesmo proceso emplegato ta realizar microprocesadors. En istos casos s'emplega, a sobén, l'aluminio como material conductor. Manimenos, ye raro que se metan inductors adintro d'os circuitos integratos; ye muito mas practico emplegar un circuito dito "chirador" que, por meyo d'un amplificador operacional, fa que un condensador se comporte com si fuese un inductor.
A vegatas se pueden construir chicoz inductors ta frecuencias muit altas con un conductor que pase a traviés d'un cilindro de ferrita u granulato.
O inductor en os circuitos electricos
Os inductors s'oposan en os cambios a la corrient electrica, un inductor ideyal no oposarba denguna resistencia a una corrient contina constante, manimenos nomás os inductors superconductors tenerban en realidat una resistencia nula.
En cheneral, a relación entre a variación d'o voltache en o tiempo v(t) a traviés d'un inductor con una inductancia L y una variación d'a corrient que i pasa a lo largo d'o tiempo i(t) se describe por meyo d'una ecuación diferencial:
a on que v ye o voltache,di(t)/dt ye a derivata d'a corrient e L ye a inductancia en henrys.
As bobinas en as maquinas electricas puede ir tanto en o rotor como en o estator y conforman o circuito electrico d'a maquina. Seguntes como se quiera que treballe o motor, as bobinas se pueden posar de dos maneras: En o polos (salita con salita, dentrata con dentrata, salita con salita…) u en os polos consecuents (salita con dentrata, salita con dentrata, salita con dentrata…). Tamién se pueden meter en series paralelas en as que cal mantener as espiras connectatas a lo rete electrico.
El Barcarès
El Barcarès (en francés Le Barcarès) ye una comuna catalana situata en o departamento francés de Pireneus Orientals, o districto de Perpinyán, o cantón de la Costa Salanquesa y a rechión d'Occitania.
A suya población yera de 3.987 habitants en o 2008, en una superficie de 11,65 km².
Cheografia
A localidat d'El Barcarès ye situata a 2 metro d'altaria sobre o livel d'a mar.
Demografía
thumb|300px|center|Población 1962-2008
Rebasto
thumb|right|250px|Alfalz de rebasto. O rebasto ye la segunda siega que se puede fer con l'alfalz en l'anyada, de regular en agüerro; o segundo dalle (o «redallo») una vez que s'ha dallau a hierba de primavera-verano. L'acción de segar a rebasto se diz «redallar», con que o rebasto «se redalla» pa plegar-lo.
Se produce con os tronchos de rebrote que fa la planta por debaixo d'os tanos an s'ha dallau antes. A hierba que se quita asinas ye menos fina, más basta, porque puede lievar mezclaus os lastons secos d'a primer alfalz.
O rebasto medra seguntes si pleve en o verano u no, con que n'os anyos de sequera la cullita de rebasto ye menos. A plega de rebasto pende a-saber-lo con as precipitacions estivals.
En a val de Chistau le dicen «rebaster» u «rebastero» a o ganau que se queda en o lugar en hibierno, paixentando-se en a demba de campos d'alfalz arredol d'a población entre la estación fría.
Dhaulagiri
Dhaulagiri (en nepalí धौलागिरी) ye una montanya de 8167 metros d'altaria que se troba en a cordelera de l'Himalaya, en Nepal. Ye la setena montanya mas altera d'o mundo.
Jeremy Renner
Jeremy Renner, naxito de Modesto (California) o 7 de chinero de 1971, ye un actor estausunidense
Losiella (Fuent Frida)
Losiella ye un despoblau medieval de la Comunidat de Daroca situau entre Fuent Frida y Beya y entre la versant Sudueste de la sierra d'Orich y la versant nord-este de la sierra de Pelarda.
Historia
La primera cita a este lugar ye lo texto de 1205 en lo que lo bispe de Zaragoza Remón de Castrocol adchudica decimas y primicias a las ilesias de Daroca y a on que se cita dos vegadas Losiella:
En un documento de 1560 de la "Casa de Ganaders de Zaragoza" en lo que describen las defesas de la Comunidat de Daroca se puet localizar Losiella por l'uso que feban de lo suyo terreno los habitadors de Fuent Frida y Beya:
Vesuvio
O Vesuvio ye un vulcán de 1281 metros d'altaria que se troba en a rechión de Campania, en o sud d'Italia.
A erupción de l'anyo 79 dC destruyió las ciudaz romanas de Pompeya, Herculano, Oplontis, Stabiae y cuantos atros asentamientos.
O Vesuvio ha dentrau en erupción muitas vegadas dende alavez y ye l'unico vulcán en o continent europeu que ha dentrau en erupción en os zaguers cient anyos. Hue en día, ye considerau como un d'os vulcans mas periglosos d'o mundo a resultas d'a población de 3.000.000 de personas que viven pro cerca como pa veyer-se afectaus per una erupción, con 600.000 en a redolada de periglo, lo que a convierte en a rechión volcanica mas densament poblada d'o mundo. Tien tendencia a erupcions violentament explosivas.
Avesan
Avesan (Avesan en occitán, Avezan en francés y oficialment) ye una comuna occitana en o departamento francés de Gers, rechión d'Occitania, districto de Condòm y cantón de Florença-Lomanha.
A suya población ye de 70 habitants (2006) en una superficie de 5,66 km², con una densidat de población de 12,90 hab/km².
Accento grafico
miniaturadeimagen|93x93px|A accentuada L'accento grafico u tilde ye un signo (´) que se coloca, por eixemplo, sobre as vocals á, é, í, u, ú seguntes as reglas d'accentuación de l'idioma.
En qualques luengas romances, como l'aragonés, o castellano, o catalán u o francés, a vegadas s'utilizan accentos diacriticos para diferenciar unas parolas d'atras d'a mesma escritura pero con diferents significaus y usos: en castellano, de (preposición) y dé (entregue); en catalán, déu ("dios") y deu ("diez"); en francés, du ("d'o", articlo contracto) y dû ("habiu de").
En cuantos idiomas, l'accento ortografico tiene qualques variants, tals como l'accento agudo (´), o qual ye o mas freqüent, o circumflexo (^) u o grieu (`). Cada tipo d'accento puet recayer en diferents tipos de vocal; por eixemplo, en as luengas romances, l'accento grieu amaneixe cheneralment en vocals tonicas ubiertas —encara que en lombardo ù indica a vocal anterior redondeada ü indicada en o AFI como [y]—. En castellano, l'accento agudo ye o que solo puet ir sobre una vocal. En francés, l'accento circumflexo s'usa a ormino para indicar a perda d'una -s implosiva (isle en francés antigo, hue día île), encara que en portugués o mesmo accento circumflexo tiene l'obchectivo d'indicar o grau de abertura d'a vocal.
La Yesa
La Yesa ye un municipio de lo País Valenciano de la provincia de Valencia, situau en la comarca de Los Serrans.
La suya población yera de 256 habitants en o 2012, en una superficie de 84,7 km² con una densidat de población de 3,02 hab/km².
Toponimia
Lo toponimo La Yesa ye documentau ya en 1381, i habendo variants ortograficas posteriors (Layhesa, La Hiesa). Este lugar ye mencionau en textos medievals referents a rutas de pastors transhumants teruelanos:
Este toponimo se puet interpretar a partir de lo latín GYPSUM ("cheso"). D'estar correcta esta interpretación sería una forma paralela a l'aragonés chesa (chacimiento de cheso), pero no respondería a la fonetica aragonesa y respondería a la fonetica castellana u a la de lo mozarabe local.
Cheografía
Con Alpuent comparte la entidat poblacional de La Cueva d'Abenferruz.
Mugas
Lo suyo termin municipal muga con Andilla, Alpuent y Chelva (en la mesma comarca); y con Arcos de las Salinas, Torrillas y Abechuela (en la provincia de Teruel).
Historia
La Yesa perteneixió a Alpuent. En los sieglos XVII y XVIII La Yesa tenió litichios territorials con os habitants d'Abechuela, que heban comprau tierras en o termin de La Yesa y Andilla.
Curiosidaz
En este lugar se da con una frecuencia mas alta de lo normal una mutación d'un chen responsable de la producción de melanina, y por ixo bi ha una alta frecuencia de chent roya.
Paul Doumer
Joseph Athanase Paul Doumer, mas conoixito como Paul Doumer, naixito d'Orlhac (Cantal, Auvernia, Occitania) o 22 de marzo de 1857 y muerto asasinato en París (Isla de Francia) o 7 de mayo de 1932, estió un avogato, matematico, periodista y politico francés con una destacata presencia en a vida politica mientres a Tercera Republica Francesa, estando cuantas vegatas ministro en os Gubiernos d'ixas envueltas y tamién President d'a Republica Francesa dende o 13 de chunio de 1931 dica o suyo asasinato.
Erinaceus europaeus
L'arizón d’Europa (Erinaceus europaeus (Linné, 1758) ) ye una especie de mamifero insectivoro d'a orden d'os Eulipotyphla y familia Erinaceidae que tien tot o suyo cuerpo, con excepción d'a suya tripera, recubierto de pugas.
L'arizón d'Europa ye nativo d'Europa dende a peninsula iberica y Italia enta lo norte dica Escandinavia y enta l'ueste dica as Islas Britanicas. Ye una especie por un regular comuna y ampliament distribuyida que puede sobrevivir en una ampla gama de tipos d'habitats.
L'arizón d'Europa tien color parda con a mayor parti d'o suya cuerpo cubierto per dica 6.000 pugas pardas y blancas. A longaria d'o tozuelo y o cuerpo ye de ~ 160 mm en l'esbezo, y aumenta dica 260 mm u mas en adultos grans. Tien una coda extremadament curta, tipicament de 20 a 30 mm. Lo peso aumenta d'arredol de 120 g en l'esbezo dica mas de 1.100 g en a edat adulta. Lo peso maximo rechistrau ye de 2000 g, encara que poquetz especímens silvestres superan os 1,600 g mesmo d'agüerro. Lo peso d'os adultos de verano ye tipicament bella cosa menor que d'agüerro, con un promeyo d'arredol de 800 g y pesos adultos comunament tan baixos como 500 g. Os masclos tienden a estar un mica mas grans que as fembras, pero as diferencias sexuals en o peso corporal se veyen eclipsadas per una grandiza variación estacional.
Relación con os humans
Ye una especie muit conoixida y favorita en os chardins europeus, tanto per a suya apariencia entranyable como per a suya alimentación ommnivora y preferencia per minchar una gran variedat d'insectos que pueden esdevenir plagas d'o chardín. Puet plegar a estar una especie semidomestica.
En l'antiga Roma se criaban en cautividat, por a suya apreciada carne en ixa epoca, tamién por a suya piel y as pugas con as qualas feban cardas pa cardar la lana
Fuente la Lancha
Fuente la Lancha ye un municipio andaluz en a provincia de Cordoba, comarca de Los Pedroches y partiu chudicial de Peñarroya-Pueblonuevo.
A suya población ye de 417 habitants (2007) en una superficie de 7,83 km², con una densidat de población de 53,26 hab/km².
Cheografía
A localidat d'Añora ye situata a 417 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 82 km de Cordoba, a capital d'a suya provincia.
Candanchú
Candanchú ye una estación d'esquí aragonesa situata en o Pirineu aragonés en o termín municipal d'Aísa (Chacetania).
Etimolochía
O toponimo Candanchú significa literalmente "Campo d'Anchú", ya que aquí se trobaba orichinalment un campo militar d'a dinastía francesa d'Anchú.
A estación
thumb|left|250px|Anvista de Candanchú dende o Tobazo, en estiu. thumb|left|250px|Tubo d'a [[A Zapatilla|Zapatilla]] Con un total de 59 km de pistas, ye a estación d'esquí mas antiga d'a cordelera y d'Espanya, habendo estato inaugurata en 1928. Ye prou conoixita por a dificultat de belunas d'as suyas pistas, como o Tubo d'a Zapatilla. A cota mas alta d'a estación ye a La Tuca, con 2400 m d'altaria y una cayita vertical de 900 m.
En a base d'a estación se troba a una altaria de 1500 m. una urbanización con cuantos hotels y apartamentos. Dende astí se puet puyar dreitament ta a estación a travíes d'a telecadiera prencipal. A estación ocupa dos vals diferents, dividindo-se asinas en dos sectors: Pista Gran - O Tobazo, y La Tuca. O primero d'éls ye situato en a parti mas baixa, chunto a la urbanización y o parking, y o segundo, La Tuca se troba en a parti mas alta, dica a on nomás se puet plegar con as telecadieras.
Candanchú ofreixe un forfait conchunto con a vecina estación d'Astún.
Remuntes
A mayoría d'os remuntes d'a estacion son mudernos y de gran capacidat:
Pistas
A estación ofreixe dica 51 pistas con diferents graus de dificultat:
Amás bi ha un cercuito internacional de 35 km d'esquí nordico chunto con a vecina estación de Le Somport, en Francia.
Josh Duhamel
Josh Duhamel, naxito de Minot (Dakota d'o Norte) o 14 de noviembre de 1972, ye un actor estausunidense.
Calvià
Calvià ye un municipio d'as Islas Balears situato en a isla de Mallorca. A suya población ye de 51.774 habitants (2009), en una superficie de 145,02 km² y una densidat de población de 357,01 hab/km².
Corrales del Vino
Corrales del Vino d'antis de l'anyo 2010 simplament Corrales, ye un municipio d'a provincia de Zamora, en a comunidat autonoma de Castiella y Leyón. A suya población ye de 1.078 habitants, en una superficie de 75,61 km² y una densidat de población de 14,26 hab/km².
A localidaz de Fuente el Carnero y Peleas de Arriba fan parti d'iste municipio.
Apelliu López
L'apelliu López ye un apelliu patronimico propio d'as luengas iberorromanicas occidentals, común en Aragón y en toda Espanya.
Zumaia
A suya población ye de 9.099 habitants (2008) en una superficie de 11,28 km², con una densidat de población de 806,65 hab/km².
Apelliu López
Fa parte d'a familia d'os apellius patronimicos iberorromanicos que rematan con a desinencia -ez, muitos d'os quals se contan d'entre os que tienen mas portadors en o Estau Espanyol.
Zumaia
Cheografía
225px|thumb|right|Situación de Zumaia en Guipuzcua A localidat de Zumaia se troba situada a 15 metros d'altaria sobre lo livel d'a mar, a una distancia de 30 km d'a ciudat de Sant Sabastián, a capital de Guipuzcua.
Apelliu López
Como apelliu patronimico iberorromanico, o suyo significau ye, literalment, "fillo de Lope/Lop". Lope u Lop ye un antroponimo masculín, evolución en os romances derivaus de o latín hispanico d'o nombre propio romano <LUPUS, que yera mas freqüent en as etapas medievals y modernas de as ditas romances que en l'actualidat.
Oríchens
Probablement, tiene numerosas oríchens cheograficas en tot l'amplo d'a Peninsula Iberica, en aquells territorios a on que una luenga iberorromanica (castellano, gallego, portugués, aragonés u asturleyonés) i haiga estau a luenga predominant.
As oríchens tan diferents han dau quantiosos linaches, no necesariament emparentaus d'entre si, que habrían amaneixiu aleatoriament a lo largo d'un periodo cronolochico muit amplo, que s'extendillaría d'entre a Edat Meya y a Edat Moderna, en o reino de Portugal, os reinos d'a Corona de Castiella y os territorios aragoneso- y castellanoparlants de a Corona d'Aragón.
Salón
En Aragón, o salón ye un plato tipico de pastors, ya que ye fácil de fer -dica en o mont- y permite d'aproveitar a carne d'animals que altrament ya no son productivos, u porque s'han accidentau, u porque tienen bella malautía. A parti de ser fácil de fer y de conservar, o salón no pesa muito y ye fácil de portar.
Apelliu López
Oríchens
O suyo apelliu homologo en catalán ye Llopis, y en os territorios de luenga portuguesa coexiste con Lopes, que ye mas freqüent.
Freqüencia
Estatisticament, López yera o cinqueno apelliu mas común d'Espanya (dimpués de Fernández y d'antes que Martínez) en l'anyo 2011. En Aragón y como puesto de residencia, ye o segundo apelliu mas freqüent en a provincia de Uesca, o quatreno en a provincia de Zaragoza y o seiseno en a provincia de Teruel.
Tamién ye o primer apelliu mas freqüent d'entre os naixius d'a provincia de Uesca, o quatreno d'os naixius de Zaragoza y o cinqueno d'os naixius en Teruel.
Benaixep
Benaxep (Benaixeve en catalán, Benagéber en castellano) ye un municipio de la provincia de Valencia, situau en la comarca de Los Serrans. La suya población ye de habitants, en una superficie de 69,8 km² con una densidat de 0 hab/km².
Toponimia
Lo exotoponimo en aragonés se leye en la carta de población de Tueixa, de 1370:
Coso (Zamora)
Coso ye una localidat d'o municipio de San Justo en a provincia de Zamora, en a comunidat autonoma de Castiella y Leyón. A suya población ye de 30 habitants.
Curaçao
Curaçao (Kòrsou en papiamento) ye un país constituyent d'o Reino d'os Países Baixos y a isla mas gran y poblata d'as Antillas Neerlandesas, tien una superficie d'alto u baixo 444 km². Ye situata en o sud d'a mar Caribe, a 50 km d'a costa occidental de Venezuela, y fa parte d'o grupo d'as islas de Sotavento, chunto con as suyas islas vecinas d'Aruba y Bonaire. A maxima altaria ye o Christoffelberg (Mont Cristofo) con 372 metros d'altaria y situato en o norueste d'a isla.
Sistema Iberico
O Sistema Iberico ye una cordelera d'altaria meya que situada en o cabo nord-este d'a Meseta Central d'a Peninsula Iberica, despartindo-la de la depresión d'Ebro.
A Cordelera Iberica ye composada de feito por tota una serie de sierras o cadenas montanyosas que, con dirección cheneral Norueste-Sudeste (NW-SE) (sobretot en o sector norte, cambeando enta l'este dende Teruel), que se troban en a rechión central-oriental d'a Peninsula Iberica dende Burgos (Macizo de la Demanda), dica Castellón-Valencia.
En o tramo meyo u part central se divide en dos brancas: branca castellana y branca aragonesa, a os dos costaus d'a depresión de Calatayú-Teruel u Depresión Lonchitudinal Iberica (devez formada por la depresión de Calatayú y Mont-albán, a fuesa de Daroca y la fuesa de Xiloca).
En o tercio norueste a cordelera s'alza de sopetón con aliniacions cerenyas como a Demanda (2033 m), Urbión (2235 m) y Cebollera (2147 m).
Toponimia y demoninacions
En tiempos de los romanos recibiba la denominación de Idubeda. Bi ha una hipotesi que relaciona esta denominación con lo toponimo Ibdes y lo hidronimo homonimo.
En aragonés medieval se deciba La Serranía bel sector d'esta cordillera, tanto en lo Reino d'Aragón como en los de Valencia u Castiella:
En ambient academico, bi ha denominacions diferents a "Sistema Iberico" como "Cordillera Iberica" y "Sistema Celtiberico".
Altarias
Los suyos picos más importants son Moncayo (2.313 m), San Lorenzo (2.262 m), Urbión (2.228 m), Chabalambre (2.020 m) y Penya Roya (2.024 m), cerro Calderón (1837 m), y Penyagolosa (1813 m).
Hidrolochía
Lo Sistema Iberico ye en la divisoria entre las cuencas atlantica y mediterrania. I naixen ríos como Tacho, Duero, Guadalaviar, Xúcar u Cabriuel.
Las cuencas hidrograficas d'estos ríos son scenario de capturas fluvials, ganando terreno por un regular los ríos de la cuenca mediterrania por tener mayor pendient. Adintro de los ríos de la cuenca mediterrania también bi ha habiu casos de captura fluvial entre los ríos de la cuenca hidrografica d'Ebro y los de la de Guadalaviar.
Una de las zonas endorreicas mes estensas de la Peninsula Iberica ye en bel meyo de lo Sistema Iberico. Esta zona ye centrada en la laguna de Gallocanta, y encara estió mes gran antes de la captura fluvial que se produció en las foces de Torralba por part de lo río Piedra, que li tiró lo sector occidental centrau en Embit (Guadalachara). La cuenca de Gallocanta tamién ye experimentando un proceso de captura fluvial port part de la cuenca de Xiloca en lo suyo sector sudeste.
Cheolochía
A Cordelera Iberica presenta materials precambrians y paleozoicos deformaus mientres a orochenia Herzinica, y sobre os que sedimentoron materials permians y mesozoicos discordants. La zona actual d'o Sistema Iberico yera o marguin oriental d'o Macizo Iberico u Meseta en o Mesozoico, asinas tien en os sedimentos suyos, facies someras de plataforma a continentals. Estos materials mesozoicos se plegoron en a orochenia Alpina, seguida d'un periodo d'erosión que aplanó lo releu y un periodo de fracturación en forma de rift intracontinental con fuesas tectonicas.
A mes gran part de los afloramientos precambrians y paleozoicos se troban en nuclios de plegos antiformes formaus en a orochenia Alpina. Estos antiformes y afloramientos herzinicos d'o Sistema Iberico son l'anticlinal de Cuenca, l'anticlinorio de la Sierra d'Albarrazín, o Macizo d'Ateca, o Macizo de Calatayú y Mont-albán y la Sierra de la Demanda.
Parte de lo releu actual plano ye por la formación de superficies d'erosión a zaguers de lo terciario, y por la formación de fuesas tectonicas en lo rift abortau que bi heba en Europa Occidental en lo Mioceno superior y Plioceno. Son fuesas tectonicas importants en lo Sistema Iberico la fuesa de Teruel, la fuesa de Xiloca y la fuesa de Daroca.
Cheomorfolochía
Las superficies d'erosión identificadas son por lo menos tres: superficie d'erosión intramiocena, superficie d'erosión fundamental d'a Cordelera Iberica y unatra de muit chica en la marguin en contacto con la depresión d'Ebro.
La mes important ye la segunda, pus ye una caracteristica dominant en lo paisache de lo Sistema Iberico oriental por estar la forma de releu con estensión mes gran en la part oriental d'esta cordelera, por estar present en todas las unidaz, y por haber-se formau las atras formas de releu a partir d'ella.
As formas de releu d'o Sistema Iberico d'orichen climatico s'explican por procesos relativos a diferents sistemas morfoclimaticos. Os procesos relativos a lo sistema semiarido son as dominants en o sector terolán fuera d'os sectors d'a Sierra d'Albarrazín y Monts Universals, a on que presentan mes importancia os procesos d'o sistema temperau humido. , de fueras d'os sectors d'a Sierra d'Albarrazín y Sierra de Chabalambre. En os cabaltos d'estas sierras terolanas y en os d'a Sierra de Chabalambre y Gúdar se combinan os procesos periglaciars con os procesos d'o sistema morfoclimatico humido.
Flora
Las series de vechetación climatofilas se distribuyen en diferents pisos de vechetación (termomediterranio, mesomediterranio, supramediterranio, oromediterranio y crioromediterranio), y adintro de cada piso bi n'ha de diferents dependendo de lo tipo de suelo y de la humidat.
Punta de l'Aguila (Ip)
A punta de l'Aguila (en castellano Punta del Águila) ye una cima pirenenca de 2.681 metros d'altaria situada en a muga entre os municipios de Samianigo y Canfranc, en o cul d'Ip, en l'Alto Aragón.
Göttingen
Göttingen (en baixo alemán Chöttingen) ye una ciudat alemana d'o Estau d'a Baixa Saxonia. Ye la seu d'a Universidat de Göttingen.
Clima
A ciudat de Göttingen se troba dentro d'as latitutz atemperadas en l'aria de transición entre as arias oceanicas y continentals. A temperatura meya anyal ye de 9,2 °C, a precipitación meya anyal ye de 644 mm. Os meses mas calidos son chulio con un promeyo de 17,8 °C y agosto con 17,6 °C y o mas fredo chinero con 0,9 °C y febrero con 1,8 °C en promeyo. A mayor parte d'a precipitación caye de mayo a chulio con un promeyo de 65–66 mm, a mas baixa en febrero con un promeyo de 39 mm. En chulio, se puede asperar a mayor cantidat de sol con 6.6 horas por diya.
Baulau
Baulau (Baulau en sardo; Bauladu, en italiano y oficialment) ye una comuna sarda en a provincia italiana d'Oristán y rechión de Cerdenya, que feba parte de l'antigo reino de Cerdenya.
A suya población ye de 736 habitants en una superficie de 24,21 km², con una densidat de población de 28,38 hab/km².
Cheografía
A localidat de Baulau ye situata a 38 metros d'altaria sobre o livel d'a mar.
Paúl (desambigación)
Paúl ye una zona humida. En toponimia puet referir-se a:
Mont Etna
O Mont Etna (en siciliano Muncibbeḍḍu) ye un vulcán de 3357 metros d'altaria que se troba en a isla de Sicilia, en o sud d'Italia.
O Mont Etna ye un d'os vulcans mas activos d'o mundo y se troba en un estau d'actividat quasi constant. Os fertils suelos volcanicos sustentan una agricultura extensiva, con vinyals y hortals repartius per as costeras mas baixas d'a montanya y l'ampla plana de Catania a lo sud.
El Voló
A suya población yera de 5.175 habitants en o 2007, en una superficie de 14,42 km².
Cheografia
A localidat de El Voló ye situata a 89 metros d'altaria sobre o livel d'a mar.
thumb|center|300px|Situación de El Voló
Sant Nicolau de Bari
Sant Nicolau de Bari u Sant Nicolau de Mira ye naixito de Patara (Licia, una rechión d'a peninsula anatolica) en a segunda metat d'o sieglo III y morió o 6 d'aviento de l'anyo 346. Estió bispe.
Como bispe persiguió os cultos politeístas y ordenó escachar o templo d'Artemisa de Mira, o mes gran y famoso de Licia. Tamién mandó escachar atros edificios "pagans".
Fue empresonato por un decreto de l'emperador Licinio contra os cristianos y li cremoron a barba. Constantín I lo liberó.
Participó en o I Concilio de Nicea condenando a doctrina d'Arrio u arrianismo.
Fiereza
thumb|right|250px|A Duquesa Fiera (1513), olio sobre tabla, de [[Quentin Massys.]] A fiereza u fierura  ye tot l'oposau a o canon de belleza d'una sociedat, que ixo ye, as cosas que una sociedat considera bonicas, atractivas u deseyables, sía d'una persona u sía d'un obchecto. De regular, a fiereza ye a caracteristica d'una cosa que causa repulsión. O concepto oposau a lo de fiereza ye belleza.
Tachiquistán
Tachiquistán ye un país d'Asia Central, que proclamó a suya independencia en 1991 d'a Unión Sovietica. Actualment fa parti d'a Comunidat d'Estatos Independients.
A suya población ye de 6.863.752 habitants en una superficie de 143.100 km², con una densidat de población de 48 hab/km².
A suya capital y a prencipal ciudat d'o país ye Duxanbe.
A tuca con mas altaria d'o país ye a Tuca Ismail Samani con 7.495 metros d'altaria sobre o livel d'a mar.
Manacor
Manacor ye un municipio d'as Islas Balears situato en a isla de Mallorca. A suya población ye de 40.548 habitants (2009), en una superficie de 260,31 km² y una densidat de población de 155,77 hab/km².
Punta Buixín Oriental
A punta Buixín Oriental (en castellano Buisín Oriental) ye un pico de 2.747 metros d'altaria situau en a cordelera d'o Pireneu, en o municipio aragonés de Bielsa.
Ditrysia
Superfamilia Hesperioidea:
Superfamilia Papilionoidea:
Papilionidae
Pieridae
Nymphalidae
Lycaenidae
Riodinidae
Libytheidae
Lyceanidae
As paixarelas (tamién paixarellas) u birabolas (en singular, tamién birabolas), (cientificament Ditrysia) son un grupo natural d'insectos adintro d'es lepidopteros. Representan un clado a lo que no han dato categoría taxonomica, pero que incluye arredol d'o 98% d'as especies descritas de Lepidopters.
Tienen l'aparello vocal modificato que s'ha transformato enta una trompa, y as alas cobiertas d'escametas. En bi ha que son nocturnas y tamién diurnas.
Zoonimia
En aragonés bi ha diferents zoonimos pa os integrants d'este clado, pero basicament son variants de bola/boleta y de paixarela pa as familias diurnas y palometa pa as familias nocturnas.
O conchunto de variants bola, boleta, birabolas podrían estar muito antigas y tener conexión con o gallego bolboreta y con o portugués borboleta, que han quiesto relacionar con un hipotetico *BELBELLITA, formato a partir de BELLUS. bolondrina y bolandrina son propias de l'benasqués y compartitas con o catalán ribagorzano d'a redolata de Las Paúls.
O conchunto de variants arredol de paixarela presentan una distribución principalment centro-oriental y son: paharel, paharela, paharella, pasarella, pacharella, pahareta, paxarela, paxarelas, paxarella, paxareta y pasabela. Son claras derivacions d'o latín PASSER como a parola paixaro, y de feito beluna d'estas variats coincide con ciertas denominacions d'aus chicotas y con as laminerías que resultan d'escalfar cierta variedat de panizo.
En bella variant d'aragonés se solapan os dos tipos de denominación d'as formas diurnas, por eixemplo en chistabín tenemos pasabela y bola.
Espantallo
thumb|right|250px|Espantallos. Un espantallo (d'o latín < *EXPAVENTARE ) ye un monyaco que se fa con ropa viella u trapos y se finca en un campo de cultura pa fer creyer a las aus y atros animals que i hai una persona y asinas espantar-los.
A suya forma y complexidat puede variar seguntes a voluntat de qui lo construiga, dende a más simpla, que puede estar un trapo pinchau en un palo pa que l'aire lo faiga esbulligar y se confundan as aus, dica formas más elaboradas y dica artisticas, con estremidatz, cara, espelons pa fer de pelo, etc.
En a cultura popular
En aragonés, a parola «espantallo» tamién s'emplega pa categorizar a una persona que sía panda y con mala traza, u que se viste prou malament y no se cuida l'aspeuto. En ansotano, a más, se documenta tamién o sentiu de persona «estremadament fiera».
Cayuela
Cayuela ye un municipio d'a comunidat autonoma castellanoleyonesa d'a provincia de Burgos, situau en a comarca de l'Alfoz de Burgos y partiu chudicial de Burgos.
A suya población ye de 153 habitants (2007) en una superficie de 13,47 km², con una densidat de población d'11,36 hab/km².
Cheografía
D'o suyo termin municipal fa parte o lugar de Villamiel de Muñó.
Italia insular
La expresión Italia insular se refiere, per convención, a una d'as macroarias que componen la Republica Italiana, ye dicir la constituyida per las dos islas mayors y per as suyas respectivas subdivisions administrativas rechionals con estatuto especial, Cerdenya y Sicilia.
Momoiro Clover Z
Momoiro Clover Z (en chaponés: ももいろクローバーZ Momoiro Kurōbā Zetto, literalment "Tefla rosa“ en aragonés), llamada también Momoclo, ye un grupo vocal femenino chaponés, formato en 2008 por l'achencia de talentos Stardust Priomotion.
2008–2009
O suyo primer single, "Momoiro Punch" ("Punyetazo de color rosa"), fue autoeditato y se vendió nomás en conciertos y eventos en vivo d'o grupo. Manimenos, debutó en o numero 23 d'Oricon.
2010–2011
En marzo de 2010 sinyoron un contrato por publicar un single (nomás un, o contrato fue provisional) con una gran discografica, Universal J (Universal Music Japan). O single, o suyo primer gran single, "Ikuze! Kaitō Shōjo", amaneixió o 5 de mayo gosando estar en o numero 3 d'Oricon. Bells meses mas tarde sinyoron un contrato con un atra gran discografica, King Records.
En 2011, Akari Hayami albandonó o grupo ta adedicar-se a l'actuación. Dimpués d'a suya salida o grupo fue renombrato como "Momoiro Clover Z". En chulio apareixió o primer album d'o grupo, titulato Battle and Romance ("Batalla y romance").
2012
O 21 de noviembre de 2012 apareixe o suyo 9º single, con o títol de "Saraba, Itoshiki Kanashimitachi yo". Con este single consiguioron o suyo primer numero 1 d'a Billboard Japan Hot 100 chart.
2013
O suyo segundo álbum d'estudeo 5th Dimension amaneixió o 10 d'abril de 2013. Debutó en o numero 1 d'Oricon y ha obtenito a certificación de disco de platín en Chapón.
Miembros
Cadaguna d'as miembros d'o grupo tien un color que se reflecta en os suyos vestitos d'escena.
Antigos miembros
Atros miembros que han pasato por o grupo.
Singles
* "Ikuze! Kaitō Shōjo ~Special Edition~" (行くぜっ！怪盗少女 ～Special Edition～) en 2012
Álbums
* en 2013
Cotanes del Monte
Cotanes del Monte ye un municipio d'a provincia de Zamora, en a comunidat autonoma de Castiella y Leyón. A suya población ye de 15 habitants, en una superficie de 14,83 km² y una densidat de población de 1 hab/km².
Vitoria d'o Reino Uniu
Vitoria d'o Reino Uniu (Londres, 24 de mayo de 1819 - Isla de Wight, 22 de chinero de 1901) estió Reina d'o Reino Unido y d'Irlanda dende a muerte de tío paterno, Guillén IV d'o Reino Uniu, o 20 de chunio de 1837, dica a suya propia muerte o 22 de chinero de 1901, y a primera Emperatriz d'a India dende l'1 de chinero de 1877 tamién dica a suya muerte.
Vitoria, que yera cuasi de tot d'ascendencia alemana (fueras d'a suya antipasada, Sofía de Hannover, descendeba tamién por línia femenina de Chaime VI de Escocia y I d'Anglaterra), y estió a zaguera monarca d'a Casa de Hannover. O suyo fillo y succesor, Eduardo VII d'o Reino Uniu, perteneixeba a la Casa de Saxonia-Coburgo-Gotha.
Vivèrs
Vivèrs (Vivèrs en occitán, Bivès en francés y oficialment) ye una comuna occitana en o departamento francés de Gers, rechión d'Occitania, districto de Condòm y cantón de Florença-Lomanha.
El Pertús
A suya población ye de 579 habitants, en una superficie de 4,27 km².
Demografía
thumb|300px|center|Población 1962-2008
Bonaire
Bonaire, oficialment Municipio Especial de Bonaire (en neerlandés Bijzondere gemeente Bonaire, en papiamento Komun special di Boneiru) ye un municipio especial d'os Países Baixos y una isla d'as Antillas Neerlandesas. Ye situata en o sud d'a mar Caribe, debant d'a costa occidental de Venezuela, y fa parte d'o grupo d'islas de Sotavento d'as Antillas Menors, chunto con as islas d'Aruba y Curaçao.
Con 288 km² de superficie, ye a segunda isla en grandaria, d'as Antillas Neerlandesas, dimpués de Curaçao. A suya capital ye Kralendijk, situata en a costa centroccidental d'a isla.
Dende o 10 d'octubre de 2010 tien o estatus de municipio especial d'os Países Baixos, fendo antis mas parti d'as Antillas Neerlandesas. Encara no fa parti de denguna d'as provincias d'os Países Baixos, pero a provincia de Holanda Septentrional ha ofreixito a o municipio fer parti oficialment d'ella.
250px|left|thumb|Placha de Bonaire
Idioma anglés
L'idioma anglés (en anglés ) ye un idioma chermanico occidental orichinario d'o norte d'Europa que se desembolicó en os reinos anglo-saxons d'Anglaterra (a dita Anglaterra anglo-saxona) y s'espardió dende o suyo orichen por totas as islas Britanicas. Debito a la influencia economica, militar, cientifica, cultural y colonial de Gran Bretanya y d'o Reino Uniu dende o sieglo XVIII, a traviés de l'Imperio Britanico, y d'os Estaus Unius dende a segunda metat d'o sieglo XX,  l'anglés s'ha espardito por tot o mundo, convertindo-se en a luenga de referencia a ran internacional, gosando emplegar-se como lingua franca en muitas rechions. En muitos puestos s'amuestra como segunda luenga y mesmo se fa servir como luenga oficial d'a Unión Europea y de muitos países d'a Mancomunidat de Nacions, asinas como muitas organizacions internacionals. Ye a tercera luenga con mayor numero de fablants nativos d'o mundo, dimpués d'o chinés mandarín y d'o castellano.
Historicament, l'anglés s'orichinó d'a fusión de varias luengas y dialectos que hue se conoixen colectivament como anglés antigo u anglo-saxón, y que los trayioron a la costa este d'Anglaterra os antigos colonizadors d'orichen chermanico (anglo-saxons) arredol d'o sieglo V – derivando a palabra anglés d'o nombre d'os anglos, que con os saxons formaban os anglo-saxons. Un important numero de palabras de l'anglés derivan d'o latín, ya que ista yera de bella forma a lingua franca d'a cristiandat y d'a vida intelectual europea por ixas envueltas. A luenga tenió amás grans influencias de l'antigo idioma nordico u norrén debito a las invasions vikingas d'os sieglos VIII y IX, y tamién recibió influencias d'o francés (y d'o latín a traviés d'o francés) en estar un dialecto francés a luenga d'os conquiridors que esdevenioron a clase dirichent d'Anglaterra dimpués d'a batalla de Hastings (1066) y a conquiesta d'o país por Guillén O Conquiridor.
Debito a la important asimilación de varios idiomas europeus a o largo d'a historia, l'anglés moderno contiene un vocabulario prou amplo. O diccionario Oxford English Dictionary incluye mas de 250.000 palabras diferents, sin contar muitos termins tecnicos y coloquials, u termins que perteneixen a multiples clases de palabras.
Importancia
L'anglés moderno, descrito a sobén como a primera lingua franca global, ye actualment a luenga dominant u mesmo a vegatas dita luenga internacional en o campo d'as comunicacions, ciencias, información, tecnolochía, negocios, aviación, ocio, radio y diplomacia. A suya expansión dende as Islas Britanicas prencipió con o creiximiento de l'Imperio Britanico, gosando trobar-se ya por tot o mundo en zaguerías d'o sieglo XIX. Dimpués d'a colonización britanica d'America d'o Norte, se convirtió en a luenga dominant en os Estaus Unius y en Canadá. O creiximiento economico y a influencia cultural d'os Estaus Unius y o suyo estatus como superpotencia global dende a Segunda Guerra Mundial tenió un significativo efecto d'aceleración en a espardidura d'a luenga anglesa por tota a planeta. L'anglés reemplazó a l'alemán como idioma dominant entre os premiatos con o Premio Nobel en os diferents campos d'a ciencia mientres a segunda metat d'o sieglo XX.
Actualment en muitos treballos y profesions de diferents campos, como por eixemplo a Medicina u a informatica, se requiere cada vegata mas un alto ran de conoiximiento de l'anglés; como consecuencia d'isto bi ha mas de mil millons de personas que parlan l'anglés con, a o menos, un ran basico. Ye una d'as seis luengas oficials d'as Nacions Unidas.
Un impacto d'o creiximiento de l'anglés ha estato a reducción d'a diversidat lingüistica en muitas partis d'o mundo, y a suya influencia contina chugando un rol important en a erosión lingüistica. D'atra man a gran variedat interna de l'anglés chunto con o gran numero de luengas criollas y pidgins derivatas d'ista luenga fan que existan un alto potencial de creyación de nuevas luengas a partir de l'anglés.
Historia
L'anglés ye una luenga chermanica occidental que se orichinó a partir d'os dialectos de l'anglo-frisón y o saxón antigo que trayioron ta Gran Bretanya os pobladors chermanicos de diferents puestos d'o que hue ye o norueste d'Alemanya, Dinamarca y os Países Baixos. Dica alavez, en a Britania romana se suposa que a población nativa parlaba luengas celticas britonicas con una gran influencia d'o latín, en os 400 anyos d'ocupación romana.
En primerías, l'anglés antigo yera un grupo de diferents dialectos, reflectando a variedat d'orichens d'os reinos anglo-saxons de Gran Bretanya pero un d'istos dialectos, o saxón occidental tardano, eventualment prencipió a dominar, estando ista por eixemplo a luenga en que s'escribe o poema Beowulf.
L'anglés antigo se transformó mas tardi debito a dos succesivas invasions. A primera de parlants de luengas nord-chermanicas cuan Halfdan Ragnarsson y Ivar the Boneless prencipioron a conquerir y colonizar as partis septentrionals d'as islas britanicas entre os sieglos VIII y IX (se veiga Danelaw). A segunda estió una invasión de parlants d'o normando antigo, una luenga romance, en o sieglo XI, con a conquiesta normanda d'Anglaterra dimpués d'a batalla de Hastings. O normando desembolicó en l'anglo-normando, y dimpués anglo-francés - metendo en a luenga una buena ripa de palabras nuevas, mas que mas a travies d'as leis y d'o gubierno. Mientres o lexico d'a luenga s'enamplaba con vocabulario d'orichen escandinavo y normando tamién se simplificaba a gramatica, transformando a l'anglés en una "luenga d'amprens", mas ubierta que atras luengas a acceptar palabras nuevas d'atros idiomas.
Istos cambeos lingüisticos en l'anglés seguidos d'a invasión normanda producioron lo que hue conoixemos como anglés meyo, estando a obra The Canterbury Tales de Geoffrey Chaucer a millor referencia literaria d'ista epoca.
Mientres tot iste periodo de tiempo o latín yera a lingua franca d'os intelectuals europeus, en primeras o latín medieval en ilesia cristiana, pero dimpues tamién o latín renaixentista d'os humanistas, asinas toz os escritors que gosaban copiar textos en latín creyaban por un regular nuevos termins a partir d'o latín ta referir-se a cosas u conceptos que no teneban una palabra en anglés ta definir-los.
L'anglés moderno, que incluye as obras de William Shakespeare y a Biblia d'o Rei Chaime, se gosa considerar por un cheneral que data d'arredol de 1550, que ye cuan o Reino Uniu se convierte en una potencia colonial y l'anglés se fa servir como lingua franca d'as colonias de l'Imperio Britanico. En o periodo post-colonial, beluns d'os nuevos países que tienen cuantas luengas indichenas optan por continar emplegando l'anglés como lingua franca ta evitar dificultaz politicas en promocionar unas luengas indichenas sobre atras. Como resultato d'o creiximiento de l'Imperio Britanico, l'anglés s'adopta en Norteamerica, India, Africa, Australia y muitas atras rechions, enamplando-se encara mas con o creiximiento d'a importancia d'os Estaus Unius como superpotencia a meyatos d'o sieglo XX.
Osnabrück
Osnabrück (en baixo alemán Osenbrugge) ye una ciudat alemana d'o Estau d'a Baixa Saxonia.
Idioma anglés
Clasificación y luengas relacionatas
L'anglés perteneixe a o subgrupo d'as luengas anglo-frisonas aintro d'as luengas chermanicas occidentals, una branca d'a familia chermanica, miembro d'as luengas indoeuropeas. L'anglés moderno desciende dreitament de l'anglés meyo, que a la vegata desciende de l'anglés antigo, un descendient d'o proto-chermanico. Como ye tipico en a mayoría d'as luengas chermanicas, l'anglés se caracteriza por l'uso de verbos modals, a división d'os verbos en fuertes y febles, y una transformación de sonitos respective a o protoindoeuropeu conoixita como a lei de Grimm. As luengas vivas que se troban mas amanatas a l'anglés son l'anglico escocés (que se charra mas que mas en Escocia y partis d'Irlanda) y o frisón (charrato en o sud d'a Mar d'o Norte en Dinamarca, os Países Baixos, y Alemanya).
Amás de l'anglico escocés y o frisón bi ha atras luengas chermanicas que tienen una relación mas distant: as luengas chermanicas occidentals no-anglo-frisonas (neerlandés, afrikaans, baixo alemán, alto alemán), y as luengas chermanicas d'o norte (sueco, danés, noruego, islandés, y feroés). Fueras de l'anglico escocés, denguna atra luenga ye mutuament intelichible con l'anglés, debito en parti a las diverchencias en lexico, sintaxi, semantica, y fonolochía, y a que l'anglés ha estato una luenga isolata en as Islas Britanicas, encara que belunas, como o neerlandés, amuestran grans afinidaz con l'anglés, mas que mas con as primeras etapas d'a luenga. L'aislamiento ha permitito a l'anglés y l'anglico escocés (asinas como a o islandés y a feroés) desarrollar-sen independientment d'as luengas chermanicas continentals y as suyas influencias a o largo d'o tiempo.
Amás de l'aislamiento, as diferencias lexicas entre l'anglés y atras luengas chermanicas existen debito a la gran cantidat d'amprens que tien l'anglés procedents d'o latín (anglés) y d'o francés (galicismos). Por eixemplo, en anglés se diz "exit" ("salir", amprén d'o latín), y en neerlandés uitgang, literalment "salir difuera" (en anglés "out-going", manimenos existe tamién a palabra anglesa outgang que nomas se fa servir muit localment en bels poquez dialectos) y "change" ("cambeo", amprén d'o francés) debant de l'alemán Änderung (literalment "alteración"); "movement" ("movimiento", amprén francés) frent a l'alemán Bewegung (en anglés "be-way-ing", literalment "movendo-se a o largo d'o camín"); etc. A preferencia d'un sinonimo sobre atro tamién causa diferenciación en o lexico, mesmo cuan as dos palabras son chermanicas, asinas veyemos l'anglés care y l'alemán Sorge ("cudiau, preocupación"). As dos palabras derivan d'o proto-chermanico *karō y *surgō respectivament, pero *karō s'ha convertito en a palabra dominant en anglés mientres que en alemán, neerlandés, y as luengas escandinavas, ha dominau a radiz *surgō. *Surgō encara s'alza, manimenos, en anglés como sorrow (con o significato de "preocupación, pena").
En anglés, todas as particlas gramaticals basicas que s'adhiben a os substantivos, verbos, adchectivos y adverbios son chermanicas. En os substantivos, istas incluyen a marca normal de plural -s/-es, y as marcas de posesión  -'s y -s' . En os verbos, s'incluye a rematanza en a tercera persona d'o singular -s/-es (por eixemplo he stands/he reaches ), a rematanza d'o participio en present -ing, a rematanza d'o pasato simple y particio pasato -ed, y a formación d'o infinitivo anglés emplegando to (por eixemplo "to drive"; en anglés antigo tō drīfenne). Os adverbios por un regular adhiben o sufixo -ly, y os adchectivos y adverbios forman o comparativo y o superlativo incluyindo a rematanza -er y -est (eix. fast/faster/fastest), u a traviés d'a combinación con more y most. Istas particlas se pueden meter librement a todas as palabras anglesas sin importar o suyo orichen (tsunamis; communicates; to buccaneer; during; bizarrely) y todas derivan de l'anglés antigo. Mesmo a manca u ausencia d'afixos, conoixita como morfema zero (-Ø), deriva de rematanzas que previament existiban en l'anglés antigo (por un regular -e, -a, -u, -o, -an, etc.), que dimpués se fación mas febles convirtindo-se-ne en -e, y que a la fin se deixoron de prenunciar (por eixemplo, en anglés moderno "I sing" = I sing-Ø < I singe < anglés antigo ic singe; "we thought" = we thought-Ø < we thoughte(n) < anglés antigo wē þōhton).
Encara que a sintaxi de l'anglés ye una mica diferent a la d'as atras luengas chermanicas occidentals en referencia a la posición d'o verbo en a oración (por eixemplo, en anglés "I have never seen anything in the square" = alemán Ich habe nie etwas auf dem Platz gesehen, y neerlandés Ik heb nooit iets op het plein gezien, a on que o participio se mete siempre a la fin), a sintaxi anglesa contina estando prou parellana a la d'as luengas chermanicas d'o norte, que se creye que influyoron a l'anglés en o periodo de l'anglés meyo (eix., en danés Jeg har aldrig set noget på torvet; islandés Ég hef aldrei séð neitt á torginu). Como en a mayoría d'as luengas chermanicas, os adchectivos en anglés se meten por un regular chusto debant d'o nombre que modifican, mesmo cuan l'adchectivo ye d'orichen latino (eix. medical emergency, national treasure). D'atra man, l'anglés contina fendo un gran uso d'a composición (eix. streetcar, classroom), y o emplego de substantivos como modificadors (eix. lamp post, life insurance company), un rasgo que ye herencio de l'anglés antigo.