cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Suiza
L'Antiga Confederación Suiza
Con todas istas anyadas de guerras, os suizos heban adquirito en Europa una gran reputación como militars y o suyo país, l'Antiga Confederación Suiza, teneba asinas fama d'invencible. Sindembargo, ista fama remató con a redota suiza (y que amás fació reblar a suya expansión) en a batalla de Marignano o 13 y 14 de setiembre de 1515 a mans d'as tropas aliatas de Francisco I de Francia y d'a Republica de Venecia, estando os suizos aliatos con Maximilián Sforza, duque de Milán. En rematar a guerra, os suizos plegoron a una semi-alianza con Francia, en virtut d'a cual y por o Tractau de Chinevra os suizos ufríban os suyos servicios como mercenarios a Francia, mantenendo con ixe país un tractau de paz perpetua. Antiparte, a expansión en Suiza d'a Reforma protestant de Huldrych Zwingli provocó l'aparición de tensions en Suiza, con luita internas en 1529-1531. Dimpués d'un luengo periodo de neutralidat, en 1648 o diplomatico suizo Johann Rudolf Wettstein, delegato en as negociacions t'a signatura d'a Paz de Westfalia, logró que as potencias europeas reconoixesen a independencia d'a Confederación respective d'o Sacro Imperio Romano Chermanico y a suya neutralidat. En o plan interno, os sieglos XVI y XVII se caracterizoron por l'incremento d'a presión d'as grans familias suizas y por a crisi economica chenerata por a Guerra d'as Trenta Anyatas en Europa. Iste periodo de tensions remató en esclatar as tensions entre catolicos y protestants entre 1656 y 1712 dica a batalla de Villmergen.
As Guerras napoleonicas
En 1798, mientres as Guerras Revolucionarias francesas, as tropas d'a Primera Republica Francesa trencaron a neutralidat d'a Confederación Suiza y invadioron o país, imponendo-ie una nueva constitución centralista, que aboliba a división d'o país en cantons y os poders cantonals, establindo-se asinas a Republica Helvetica. Antiparte, sustrayoron a Suiza Mülhausen y a Valtellina. Por ixas sustraccions y en estar a nueva Constitución una imposición forana, que heba feito esdevenir de Suiza un estato titella, o nuevo rechimen yera muit impopular en o país.
Mientres ixas guerras, cuan as tropas de l'Imperio Ruso y de l'Imperio Austriaco invadioron Suiza, o suyos habitants no luitoron chunto con l'Exercito francés como ciudadans d'a Republica Helvetica, sino que s'inhibioron d'a luita. En ixas condicions, en 1803 Napoleón Bonaparte alcordó con os dirichents suizos a dita Acta de Meyación, que restablía a existencia d'os cantons y lis tornaba cuantas competencias. En rematar as Guerras napoleonicas con a redota francesa, o Congreso de Viena de 1815 reconoixió a plena independencia de Suiza y tamién a neutralidat permanent d'o país. Tamién s'adhibiron a o territorio suizo os cantons de Chinevra, Valais y Neuchatel, conformando ya ta cutío as mugas de Suiza.
Primera Guerra Mundial
Mientres a Primera Guerra Mundial, Suiza mantuvo a suya neutralidat, neutralidat que fue respetata tanto por as Potencias Centrals como por os Aliatos. Ista neutralidat, compartita con os países escandinavos y con os Países Baixos, facilitó o papel de Suiza como transito de mercaderías enta l'Imperio Alemán, trencando (encara que muit limitadament) o bloqueyo establito por os Aliatos. A sola intervención destacata de Suiza en a guerra estió relacionata con a presencia en o suyo territorio de Lenin, qui en tornar a l'Imperio Ruso con aduya d'os alemans radicalizó o rechimen establito con a Revolución de febrero y desembolicó a Revolución d'octubre, fendo que Rusia albandonase a guerra y proclamando a Unión Sovietica.
Postguerra
En rematar a guerra, Suiza dentró en a Sociedat de Nacions, encara que ponió como condición ta dentrar-ie que o país quedase libre de cualsiquier requerimiento de traza militar por parte de ixa organización internacional, ta preservar a suya neutralidat. A Sociedad de Nacions teneba a suya seu en a ciudat de Chinevra.
Segunda Guerra Mundial
Tamién mientres a Segunda Guerra Mundial Suiza mantuvo a suya neutralidad. A Wehrmacht d'o Tercer Reich fació plans t'a invasión d'o país, pero nunca no los emplegó, parti por a politica de concesions que fació Suiza a los alemans, parti por as continchencias d'a guerra. Os simpatizants nazis suizos miraban d'adhibir o suyo país a Alemanya, pero tampoco no podioron fer-lo. A prensa suiza tenió mientres o conflicto una posición critica respective d'o Tercer Reich. Antiparte, o país esdevenió un activo centro d'espionache d'ambos bandos, amás de tener un papel destacato en os contactos entre os Aliatos y o Tercer Reich. Tamién, en estar Suiza a seu d'o Comité Internacional d'a Cruz Roya, se reforzó o papel meyador d'o país.
Mientres a duración d'a guerra, l'actividat comercial de Suiza quedó paralizata, en estar o país rodiato en todas as suyas mugas por países que feban parte d'os belicherants (o Tercer Reich, o reino d'Italia y Francia) y mesmo mientres bellos anyos nomás que por as Potencias de l'Eixe, cuan istas ocuporon Francia. T'aliviar a situación, os suizos facioron cuantas concesions comercials a los alemans, que estioron muit importants cuan en 1942 a Wehrmacht ocupó a Francia de Vichèi dimpués d'a Operación Torch, cortando a zaguer linia de ferrocarril que dica ixe inte no controlaban os alemans. Con ixa politica o país aduyó a evitar una invasión alemana.
Suiza tamién estió en una chicota parte un país d'acullita t'os refuchiatos que s'evadiban d'o Tercer Reich. Recibió mas de 300.000 refuchiatos, incluyindo-ie 104.000 militars d'as potencias belicherants, y tamién 30.000 chodigos, encara que as politicas d'inmigración y d'acceptación de refuchiatos yeran muit restrictivas. A Fuerza Aeria suiza luitó contra os avions d'os dos bandos: en mayo y chunio de 1940, mientres a batalla de Francia, facioron cayer a tierra 11 avions d'a Luftwaffe alemanya que heban invadito l'espacio aerio suizo. Recibioron mas de 100 bombarders d'os Aliatos que se i refuchioron dimpués de tener averías en as suyas misions de bombardeyo aerio sobre as ciudaz alemanas. Sindembargo, os Aliatos bombardioron por error en 1944 as ciudaz de Schaffhausen (mas de 40 muertos), Stein am Rhein, Vals y Rafz, y o 4 de marzo de 1945 bombardioron Basilea y Zúrich.
Posguerra y Guerra Fría
Dica 1959 no tenioron as mullers suizas o dreito de sufrachio, y dica 1973 ixe dreito no fue recullito en una Lei federal. Un atro cambeo important en o país en ixas envueltas estió cuan en os anyos 1970 se deseparó una parti d'o cantón de Berna ta establir o nuevo cantón de Jura, que dentró formalment en a Comfederación en 1979. Dica 2002 o país no dentró en as Nacions Unidas (no l'heba feito mientres a Guerra Fría ta preservar a suya neutralidat, encara que en os anyos 1920 Suiza sí que heba dentrato en a Sociedat de Nacions, l'organización antecesora d'a ONU. Feba parte d'a EFTA (en yera uno d'os miembros establidors) pero no fa parte d'o Espacio Economico Europeu. No fa parte tampoco d'a Unión Europea, encara que tien cuantos alcuerdos con ixe organismo: por eixemplo, s'aprebó en referendum en 2005 l'adhesión a o Tractau de Schengen.
Ponciano Ponzano y Gascón
Ponciano Ponzano y Gascón, naixito de Zaragoza (Comarca de Zaragoza) o 19 de chinero de 1813 y muerto en Madrit (Espanya) o 15 de setiembre de 1877, estió un escultor aragonés d'o Neoclasicismo. Estudeyó en Madrit, en a Reyal Academia d'Artes Polidas de Sant Ferrando, rematando os suyos estudios en Roma. Estió o escultor oficial d'a cort d'a reina Isabel II d'Espanya, con a cual cosa estió en Madrit a on desembolicó a suya carrera como escultor, incluyindo-ie os suyos treballos en a frontera d'o Congreso d'os Deputatos (que gosa considerar-se a suya obra mas destacata y o conchunto escultorico mas destacato d'o sieglo XIX en Espanya). Sindembargo, tamién fació bellas chicotas obras t'a ciudat de Zaragoza.
Chóvar
Chóbar (Chóvar en Castellano, Xòvar en catalán ye un municipio d'a provincia de Castellón, situato en a comarca de l'Alto Palancia. A suya población ye de 353 habitants (2005), en una superficie de 18,20 km² con una densidat de población de 19,4 hab/km².
Nombre
Se menciona un Xoda en 1236 cuan Zait Abu Zait dona a lo bispe de Segorb as ilesias de l'Alto Millars:
En 1248, Zait Abu Zait dona a l'arcebispe de Tarragona as ilesias d'os suyos sinyoríos:
En 1256, cuan Chaime I d'Aragón ordena a los alcaiz y abitadors d'a comarca que dixen pasturar a los bestiars de Segorb en os suyos termins, s'escribe Sova.
Cima Capullo
A cima Capullo, ye una cima pirenenca de 2.652 metros d'altaria situata en a sierra d'a Partaqua en a val de Tena en l'Alto Aragón.
Mesocricetus auratus
A grandaria d'os animals adultos ye d'arredol de 15 cm de luengo, con una vida de 2 a 3 anyos. A suya masa corporal gosa estar en o rango de 100 a 150 gramos.
Cima Capullo
Toponimia
O suyo nombre no tien garra relación con a toponimia tradicional, sino mas bien con a suya fisonomía, ya que ha estau definida por alpinistas en epoca moderna.
La Pèira
La Pèira (en francés Lapeyre) ye una comuna occitana en o departamento francés d'Altos Pireneus, districto de Tarba, cantón de los Costalats y rechión d'Occitania. A comuna yera parte de l'antiga provincia de Bigorra.
A suya población ye de 69 habitants (1999) en una superficie de 3,57 km², con una densidat de población de 19,33 hab/km².
Castiello d'Embit de Fariza
O castiello d'Embit de Fariza ye un castiello construyíu en o sieglo XIII que se troba en Embit de Fariza (Comunidat de Calatayú, Aragón).
Basilica de la Virchen de la Penya de Graus
A basilica de la Virchen de la Penya u Nuestra Sinyora de la Penya se debanta en a villa aragonesa de Graus (Ribagorza, provincia de Uesca). L'actual templo se construyió a meyaus d'o sieglo XVI sobre un edificio romanico anterior. Consta d'ilesia, patio y hespital de pelegrinos con un poliu claustro-mirador.
A ilesia romanica d'o sieglo XII
En os muros d'a basilica actual quedan restas d’a primitiva iglesia romanica, Sancta María de Villa, que ya apareixe citada en un documento de 1186. Ista ilesia, como toda a villa de Graus, yera vinclada a o monesterio de Sant Veturián, por donación d'o rey Sancho Remíriz que conquistó a plaza a os musulmans.
thumb|Etapas d'a construcción d'a basilica d'a Virchen d'a Penya: 1538-43, 1556-60 y 1585-95
A basilica, 1538-1560
En zaguerías d'o sieglo XV a ilesia romanica amenistaba de reparacions. En 1538, o clero y o Concello de Graus quereban debantar un nuevo edificio, que tendría o rango de basilica gracias a las chestions realizadas debant de l'archibasilica de Sant Chuan de Letrán de Roma. A obra debió de prencipiar-se poco dimpués y levar buen ritmo, ya que a calendata de 1543 apareixe en a portalada d'o templo. Manimenos a construcción s'aturó mientres cuantos anyos, probablement por manca de medios economicos.
En 1555, Don Joan de Pomar, abat d'o monesterio de Sant Veturián, sinyó una capitulación con o piedrapiquero Jaques de Anduxes pa rematar a iglesia; no se sabe por qué, a l'anyo siguient, o clero y a villa de Graus alcordoron que dito contrato pasase a mans de Joan Tellet, qui realizó o portegau d'a ilesia, o segundo trampo d'a ilesia y bella grada que une o portegau con o patio y deixó o suyo sinyal en o friso d'o portegau. Astí realizó una puerta pa a capiella de Sant Chuan de Letrán, que reproduce un modelo d'o III Libro d'Arquitectura de Sebastián Serlio.
En 1581, o templo se desvincló d'o monesterio de Sant Veturián y pasó a pender d'o concello d'a villa y d'o bispau de Balbastro. Alavez se realizoron as paretz d'a capiella de Sant Chuan de Letrán, quala frontera s'heba feito bels anyos antis.
A casa u hespital, 1585-1595
thumb|Basilica d'a Virchen d'a Penya de Graus, claustro-mirador d'o hespital de pelegrinos Dende o prencipio d'as obras yera prevista a construcción d'un hespital y d'atras estancias. A suya construcción ye posterior a la d'a iglesia, ya que a suya estructura se refirma sobre a d'aquella. Sabemos que ya existiban en 1595, por a noticia d'a muerte de don Miguel Cercito, bispe de Balbastro que murió ixe anyo “en Graus en a Casa de Nuestra Sinyora d'a Penya”. Iste talment estase o promotor d'a obra, ya que en un documento de 1607 se cita a un tal “frai Miguel” que fació istas casas.
O mirador y l'arquería que da a la plaza teneban una clara función de claustro. En ella bi ha inscripciones en griego que invitan a la meditación: unas fan referencia a la Epistola a os Colosenses y atras a las inscripciones d'o Santuario d'Apolo en Delfos. Todo ello, uniu a os modelos de Serlio, fa sospeitar d'a existencia d'un ambient humanista entre los monches d'o lugar.
Os retablos d'o sieglo XVII y o bispe Esmir
No bi ha retablos en l'interior d'o templo, ya que fuoron estricallaus en a Guerra Civil; nomás se salvó o d'a capiella de Sant Chuan de Letrán. Fotografías antigas dan testimonio de toz ellos. O que yera situau en l'altar mayor, d'aire romanista, y os dos laterals fuoron bosaus por Esteban d’Esmir, bispe de Uesca entre 1641 y 1654. A suya escultura funeraria encara permaneixe hue en día, en a finestra d'o presbiterio, orando en dirección a un retablo y una imachen, que ya no existen. Bi heba atros dos retablos; un d’ells, que tapaba as restas romanicas, yera mas gran mesmo que o que bi heba en o presbiterio y descompensaba por ello tot o conchunto.
O incendio de 1936
A prencipios d’a Guerra Civil a ilesia fue cremada. O fuego destruyió os retablos, as cubiertas y espaldó a bóveda d'o segundo trampo d’a nau (bi ha fotografías d’a epoca). Tamién se perdioron alavez l'arcón y os uesos de Pedro Cedrán.
Restauracions
En 1940 se constituyó una Chunta Pro Restauración, que encargó a reconstrucción d'a boveda y as cubiertas a l'arquitecto Teodoro Ríos. Posteriorment, debant d'a ruina d'a casa y o claustro, s'emprencipió una nueva restauración en 1974 a cargo de Francisco Asarta Ferraz. Atras restauracions s'han desenvolicau ya en iste zaguer sieglo.
Descripción
En l'interior d'a ilesia quedan restas de l'edificio romanico, en concreto en a parti inferior d'o muro d'o evanchelio, a on bi ha una chicota puerta en alto y piedras picadas más chicotas. L'edificio actual presenta, una nau unica de dos trampos, cubiertos con bovedas de terceletz (a d'os pietz yera orichinalment estrelada) y una cabecera plana sobre a que se debanta una torre poligonal rematada en chapitel. Truca o ficacio o achaflanamiento d'os anglos d'os pietz d'a nau. A puerta de dentrada tien arco de meyo punto y a-saber-la decoración: (candelieri, casetons, anchelotz, escudos y guirnaldas) y s'enmarca por columnas unidas por un entablamento. Debant d'ella, o portegau imita as suyas formas corintias. En o suyo friso se troban o sinyal de Joan Tellet en dos cartelas chunto a una chicota mensula que truca o ficacio de l'alufrador. Astí ye tamién a puerta d'a capiella de Sant Chuan de Letrán y una escalinata que une a portegau con o patio. A esquina d'a iglesia nos fa comprender l'achaflanamiento interior, ya que si no s'hese adoptau ista solución os muraus exteriores ocuparían o solar d'ista escalinata.
L' arquería d'o hespital s'ubre a o patio. Astí veyemos como a estructura d'iste edificio se refirma sobre a d'a ilesia. Atra arcada sobre columnas torsas nos ofreixe una sobrebuena anvista de Graus y d'o forcallo d'os ríos Esera y Isabena. En salir, baixando por a rampa, veyemos l'atra esquina d'a iglesia y atra vegada entendemos l'achaflanamiento interior d'a nave, pues atro murau exterior hese impediu o camín d'acceso a o conchunto.
Dende l'exterior se veyen esferencias en os dos trampos d'a ilesia: En o conchunto d'o hespital tamién se i veyen dos fases:
Republica Popular de Polonia
A Republica Popular de Polonia (en polaco Polska Rzeczpospolita Ludowa) estió una republica socialista d'Europa Central que s'establió en o territorio polaco ocupato por a Unión Sovietica a la fin d'a Segunda Guerra Mundial y existió entre 1945 y 1989.
Cañizar (Guadalachara)
Cañizar ye un municipio d'a provincia de Guadalachara, en a comunidat autonoma de Castiella-La Mancha, Espanya. A suya población ye de 84 habitants (2011), en una superficie de 15,41 km² y una densidat de población de 5,45 hab/km². Ye a una distancia de 24 km de Guadalachara, a capital d'a suya provincia.
Chusé María Ferrer
Chusé María Ferrer Fantoba (Sesué, 1954) ye un escritor aragonés en aragonés benasqués. Licenciato en Filolochía Francesa, ye miembro d'as asociacións culturals Alasets y Consello d'a Fabla Aragonesa.
Ganador d'o I Premio Literario «Guayén» en 1983 con la narración "El tractó y la memoria", ye autor d'o libro "Ta las fuens m´en boi" (1985) un volumen de poesía, y bella narración, en aragonés altorribagorzano de Sesué (vall de Benás).
Cantera
250px|thumb|right|[[Envista de la Cantera d'Alano dende Zuriza.]] Una cantera ye una ladera gran y bien vistable dende abaixo. Puede estar la ladera d'una sierra u la versant d'una plataforma estructural.
Toponimia
L'oronimo chenerico cantera puede significar ladera de sierra en variants occidentals como l'ansotán.
Esta palabra tiene atros significaus como "piedra gran que de mueve enta baixo en movimientos de ladera" en variants orientals como lo chistabín, no guaire luent de lo significau defensivo militar que se leye en la "Cronica de los Conquiridors":
Dende ixe significau orichinal de ladera vistable ha puesto nombrar tamién toda una sierra u tot un mont y fosilizar en toponimia.
Toponimos derivaus de canteras de la depresión d'Ebro
250px|thumb|right|[[Envista de L'Aiguabarreig con la cantera de Montnegre dezaga de Mequinenza.]]
Toponimos derivaus de canteras de lo Sistema Iberico
En la Comunidat de Calatayú bi ha "canteras" que corresponden a pendients verticals de roca presents en foces y cursos de ríos.
Alto de la Mata
L'alto de la Mata u cerro Carbonera ye un mont de 1.540 metros d'altaria situau en a provincia de Teruel.
Pabellón de Telera
O Pabellón de Telera, tamién dito Puerto Rico Este u pico de ra Pala, ye una cima pirenenca de 2.707 metros d'altaria situata en a sierra d'a Partaqua en a val de Tena en l'Alto Aragón.
Guerra civil
thumb|250px|Efectos d'a [[Guerra Civil Espanyola|guerra civil en Belchit mientres a batalla de Belchit.]] Una guerra civil ye un enfrentamiento belico en o que os suyos participants no son en a suya mayoría fuerzas militars regulars, sino que son formatas u organizatas por personas cheneralment d'a población civil. A suya caracteristica mas común ye que o conflicto armato se desembolica en un mesmo país, enfrentando-sen entre sí personas d'o mesmo puesto: ciudat, lugar, comunidat... esfendendo, cheneralment, dos ideyolochías u intreses diferents. En iste conflicto, bi ha a vegatas a intervención d'unidaz foranas de diferents países, incluso aduyando u colaborando con os diferents bandos d'ixa mesma guerra civil, podendo estar istas unidaz formatas por voluntarios civils que simpatizan a ideya de la un u l'atro bando.
Prencipals Guerras civils en Aragón
En a suya historia Aragón ha vivito cuantas guerras civils. Destacan as siguients:
Ilesia de Santa Cilia de Montserrat
A ilesia de Santa Cilia de Montserrat ye una ilesia adedicata a Santa Cilia, que se troba situata en o termin municipal de Marganell (Baches, Catalunya). Repui de l'antigo monesterio de Santa Cilia de Montserrat d'a Orden de Sant Benedet, se debantó en estilo romanico arredol de l'anyo 945. Se troba situata a ponient d'a montanya de Montserrat amanata a o castiello de Marro, baixo o mont de Sant Cheronimo y a metat de camín entre can Maçana de Marganell y o monesterio de Montserrat.
Se troba en un puesto notable por a suya situació en un plano orientato enta la val d'o río Llobregat. O templo romanico, composato por tres naus de desigual extensión y tres absides con arcuacions ciegas, se conserva en buen estato gracias a quantas restauracions y ye un magnifico eixemplar romanico d'o sieglo XI, a sola parte que s'ha conservato d'as antigas construccions.
O casal vecino s'ha refeito quasi de raso, y dende 1900 dica 1954 i residiba una comunidat de monches d'a Orden de Sant Benedet, filial d'o monesterio de Sant Per de les Puel·les, que en 1954 se trasladó enta o nuevo monesterio de Sant Benedet de Montserrat, ammçan d'a Colònia Puig. Actualment ixe casal ha esdevenito un refuchio d'excursionistas, amás de locals t'actividatz chovenils.
Historia
left|thumb|250px|Repuis d'o [[claustro, con a montanya de Montserrat dezaga.]] S'erichió arredol de 945 por l'abat Cesario (con confirmación en ixa mesma calendata por Chorche, bispe de Vic), qui entre 966 y 981 preteneba estar l'arcebispe d'a diocesi de Tarragona. En 951, Cesario obtenió un precepto d'o rei Loís IV de Francia, que li confirmaba la dotación inicial asignata por os contes Sunyer I de Barcelona y a suya muller Riquilda, que yeran os suyos protectors. Quan se debantó, estió o primer monesterio existent en a montanya de Montserrat.
En 956 fue sozmesa canonicament a la diocesi de Vic. En 961 fue consagrata (alazetalment n'estió a Santa Cilia, Santa María y Sant Per Apóstol, encara que bien luego desapareixioron ixas advocacions). En 1023, en morir Cesario, quasi que quedó sozmesa a o monesterio de Ripoll (rechito en ixas envueltas por l'abat Oliva), que fundó contino o vecín priorato de Santa María de Montserrat (l'actual monesterio de Montserrat). Se cedió a o monesterio de Sant Cugat d'o Vallés en 1058 por Remón Berenguer II de Barcelona, ta deseparar-se'n 50 anyadas dimpués. En 1143, o bispe de Vic donó a parroquia de Marganell a o monesterio.
Mientres o sieglo XIV dentró en decadencia, y luego esdevenió un puesto d'hospedache t'os pelegrins de Santa María de Montserrat, dentrando en a orbita d'ista monesterio en 1410, estando annexato en 1539. Os abatz de Santa María paraban cuenta dende alavez d'a casa, a on i residiba nomás que un mosén con os suyos sirvients.
Mientres a guerra d'o Francés, quedó quasi esboldregata en 1811-1812, dimpués d'estar espullata y cremata dos vegatas, estando esviellata por l'abat Muntadas entre 1862 y 1866, y definitivament restaurata por Josep Puig i Cadafalch en 1928.
Arquitectura
L'edificio que se conserva hue no ye pas l'orichinal, estando una obra ya d'o sieglo XI. Sindembargo, bells autors afirman que as naus d'a ilesia son anteriors a o sieglo XI.
Rosanna Arquette
Rosanna Lauren Arquette, naixita de Nueva York (Nueva York) o 10 d'agosto de 1959, ye una actriz, directora y productora cinematografica estausunidense, activa en o cine estausunidense dende meyatos d'os anyos 1970 y con cuantos premios recibitos mientres a suya carrera cinematografica. Ye filla de Lewis Arquette, nieta de Cliff Arquette y chermana de Patricia Arquette, Alexis Arquette, Richmond Arquette y David Arquette.
D'entre a suya filmografía, se puet destacar a suya partecipación en as cintas The Aviator (1985, George T. Miller), Desperately Seeking Susan (1985, Susan Seidelman), Le Grand Bleu (1988, Luc Besson), The Linguini Incident (1991, Richard Shepard), Pulp Fiction (1994, Quentin Tarantino), Gone Fishin' (1997, Christopher Cain), Buffalo '66 (1998, Vincent Gallo), u The Whole Nine Yards (2000, Jonathan Lynn). Tamién ha partecipato en cuantas series de televisión y telefilmes.
Deputaus d'a VI Lechislatura d'as Corz d'Aragón
Ista ye a lista de deputaus d'a VI Lechislatura d'as Corz d'Aragón celebrada entre os anyos 2003 y 2007.
Os deputatos se troban clasificaus por provincias y aintro d'istas por o grupo parlamentario a o que perteneixen.
Casetas
Casetas ye un barrio rural aragonés d'o municipio de Zaragoza situato en o districto rural. D'antis mas estió un municipio independient.
Cheografía
Casetas ye situato a 215 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 14 km de Zaragoza, a suya capital.
Antist
Antist (Antist en occitán, Antist en francés y oficialment) ye una comuna occitana en o departamento francés d'Altos Pireneus, districto de Banyeras de Bigorra, cantón de l'Alta Bigorra y rechión d'Occitania. A comuna yera parte de l'antiga provincia de Bigorra.
A suya población ye de 106 habitants (1999) en una superficie de 2,43 km², con una densidat de población de 43,62 hab/km².
Barriada Obrera del Sur
Barriada Obrera del Sur, u tamién conoixiu simplament como Las Barriadas, ye un lugar aragonés en lo termin municipal d'Utriellas, comarca de Cuencas Meneras y provincia de Teruel.
Celebran as fiestas en honor a Sant Chusé Obrero.
Historia
Estió un barrio planificau pa os obrers d'as explotacions meneras d'a interpresa "Minas y Ferrocarril de Utrillas" (M.F.U.). A mayoría de treballadors arribaban dende Andalucía y Extremadura, encara que tamién beluns dende as zonas meneras d'o norte d'Espanya.
A interpresa prencipió as construccions en primerías d'o sieglo XX, como apareixe en a suya memoria de l'anyo 1906. As construccions creixioron encara mas con l'apertura d'a mina Sud y recullioron muitos nuevos habitants en as decadas de 1950 y 1960.
En a decada de 1980 arribó a o suyo pico poblacional con 1151 habitants, una cifra que baixó prou dende o cierre d'as menas en a decada de 1990.
Landsberg am Lech
Landsberg am Lech ye una ciudat de Bavera, Alemanya. Ye a capital d'o districto de Landsberg.
Luenga
En Landsberg se charra lo bavaro de Lechrain (en alemán Lechrainer Dialekt u Lechrainische), que ye un dialecto d'o bavaro que combina elementos d'o suabio con o bavaro. Manimenos, iste dialecto ye charrau cada vegada per menos chent.
Alcaldes
Lista d'alcaldes democraticos dende 1945:
Club Balonmano Atlético de Madrid
O Club Deportivo Básico Balonmano Neptuno, conoixito comercialment como BM Atlético de Madrid, yera un club de balonmán castellano, d'a ciudat de Madrit. Fue establito en 2011 y chugaba en a liga ASOBAL y en o Palacio de Vistalegre de Madrit como equipo local dica a suya desaparición o 9 de chulio de 2013 por problemas economicos.
Kåre Willoch
Kåre Willoch, naixito d'Oslo o 3 d'octubre de 1928 y muerto en o mesmo puesto o 6 d'aviento de 2021, ye un economista y politico noruego, que estió o primer ministro de Noruega dende o 14 d'octubre de 1981 dica o 2 de mayo de 1986. Estió ministro de Comercio y Marina en 1963 y dende 1965 dica 1970.
Dimpués d'a Segunda Guerra Mundial, estió miembro d'as tropas de l'Exercito noruego d'ocupación en Alemanya.
Villanueva de Alcorón
Villanueva de Alcorón ye un municipio d'a provincia de Guadalachara, en a comarca d'a Sinyoría de Molina-Alto Tajo, comunidat autonoma de Castiella-La Mancha, y partiu chudicial de Guadalachara (Espanya).
A suya población ye de 215 habitants (2008) en una superficie de 99,17 km² con una densidat de 2,17 hab./km².
Cheografía
A localidat de Villanueva de Alcorón ye situata a 1.300 metros d'altaria sobre o livel d'a mar.
Alemán central brandemburgués
Situación
Con o creiximiento d'a ciudat de Berlin, o dialecto brandemburgués baixo alemán oriental que se i charraba orichinalment ha teniu una gran influyencia d'os dialectos de l'alto alemán central oriental, estando asinas os dialectos berlineses-brandemburgueses clasificaus actualment como alemán central oriental.
Mochales
Mochales ye un municipio d'a provincia de Guadalachara, en a comunidat autonoma de Castiella-La Mancha, Espanya. A suya población ye de 69 habitants(2007) en una superficie de 32,32 km² con una densidat de 2,13 hab./km².
Río Guadalquivir
Mientres o suyo recorrito por Andalucía trescruza dos d'as mas importants capitals andaluzas, como son Cordoba y Sevilla, amás de quantas atras localidaz d'importancia historica, economica y/u cultural.
En as suyas auguas se troba Squalius alburnoides, un peix d'augua dulza que se troba nomás que en o suyo curso baixo, amás d'en os curos baixos d'os ríos Duero, Tacho y Guadiana.
Mochales
Mugas
O suyo termin municipal muga con Arcos de Xalón, Villel de Mesa y Maranchón.
Río Guadalquivir
Afluents
Os prencipals afluents d'o río Guadalquivir son:
Castiello de Santet
O castiello de Santet ye un castiello construyíu en o sieglo XIV que se troba en Santet (Campo de Daroca, Aragón).
Los alazetz de lo castiello son sobre quarcita armoricana (Arenig, Ordovicico inferior).
Aurions e Idèrnas
Aurions e Idèrnas (Aurions e Idèrnas en occitán, Aurions-Idernes en francés y oficialment) ye una comuna occitana en o departamento francés de Pireneus Atlanticos, districto de Pau, cantón d'as Tierras d'os Luis y Tuquets de Vic Vilh y rechión de Nueva Aquitania. A comuna yera parte de l'antiga provincia de Biarn.
A suya población ye de 117 habitants (1999) en una superficie de 6,32 km², con una densidat de población de 18,51 hab/km².
Demografía
2007: población provisional seguntes o INSEE.
Betés de Sobremont
Betés de Sobremont (Betés de Sobremonte en castellano) ye un lugar d'a provincia de Uesca, situato en o municipio de Biescas en a comarca conoixita como Sobremont.
Se troba en a marguin ezquierda d'o barranco d'Aso. A ilesia suya ye en o cobalto d'o lugar. Amán d'o lugar bi ye tamién l'ermita de Santa Orosia, d'o sieglo XVII u hue en ruinas.
En a epoca medieval o lugar pendeba d'o monesterio de Sant Chuan d'a Penya, cedito por Alifonso V o 3 de chulio de 1428 d'alcuerdo con a donación que heba feito antis Remiro I. Teneba concello propio dica 1845 cuan s'unió a Yosa y mas tardi a Aso dica l'anyo 1981 cuan os tres s'unioron a o municipio de Biescas.
Odvar Nordli
Odvar Nordli, naixito de Tangen (Stange, Hedmark) o 3 de noviembre de 1927, ye un politico noruego, que estió o primer ministro de Noruega dende o 12 de chinero de 1976 dica o 30 de chinero de 1981. Tamién estió ministro d'Administración Local dende 1971 dica 1972.
Dimpués d'a Segunda Guerra Mundial, Nordli estió miembro de l'Exercito noruego, destinato en a zona d'ocupación en o norte d'Alemanya.
Juan Manuel Santos
Juan Manuel Santos Calderón, naixito de Bogotá o 10 d'agosto de 1951, ye un economista y politico colombiano, militant d'o Partido Social de Unidad Nacional, qui estió ministro dos vegatas mientres os anyos 2000 en os Gubiernos d'Andrés Pastrana Arango y Álvaro Uribe Vélez antis d'esdevenir dende o 7 d'agosto de 2010 o 59eno President de Colombia.
Bavaro central
O bavaro central (en bavaro Mittlboarisch) ye un dialecto d'o idioma bavaro. Se charra en a Baixa y l'Alta Bavera, a o sud de l'Alto Palatinato, en Flachgau, en l'Alta Austria, a Baixa Austria y Viena gesprochen. En zonas mugants d'o Tirol, Salzburgo (sin Flachgau), l'Alta Estiria y Burgenland se charran variedatz d'o subdialecto bavaro central meridional.
Caracteristicas
Una caracteristica cheneral d'iste dialecto ye que as consonants oclusivas xordas como p, t, k se sonorizan como b, d, g, por eixemplo Bèch, Dåg, Gnechd (en alemán stándard "Pech, Tag, Knecht"). Manimenos a k- se conserva xorda si va en posición inicial debant d'una vocal (por eixemplo en Khuá, debant de l'alemán stándard "Kuh"). Amás as parolas con rematanza en -n tienden a nasalizar a vocal precedent, desapareixiendo amás a "n" final como en kôô (en alemán stándard "kann", tamién sin nasalizar ko) u Môô (en alemán stándard "Mann", tamién sin nasalizar Mo). A nasalización u no d'a vocal pende de cada rechión.
Subdialectos
O bavaro central se gosa dividir en bavaro central occidental (en bavaro Westmittlboarisch, tamién conoixito como "bavaro viello" ) y bavaro central oriental (en bavaro Ostmittelbairisch). A muga entre as dos variedatz se troba en l'Alta Austria, encara que debiu a la fuerte presión d'o dialecto vienés se ye desplazando enta a muga entre Bavera y Austria. As variedatz central septentrional y central meridional son de transición enta os respectivos dialectos septentrionals y meridionals.
Basalto
thumb|200px|Basalto. [[Irlanda. Rollata d'os chigants]] thumb|200px|Acopio de basalto picato procedent de Cantera Batoví, [[Tacuarembó (departamento)|Tacuarembó, Uruguai, ta fer-lo servir como balasto.]] O basalto ye una roca ignia de gran fin y composición mafica, ixo ye, con un alto contenito de fierro y magnesio. Os suyos minerals mayoritarios son piroxens. Puet haber-ie grans cantidaz d'olivín pero no siempre. Bi ha feldespatos. Tamién puet haber-ie cuarz, pero ye incompatible con l'olivín.
De color escuro, ye a roca mes abuntant en a crosta oceanica, formato per enfridamiento rapedo d'o magma, emerchito d'o manto por os volcans. Per este esme gosa presentar vacuolas y zaboyar amplas arias.
Ye común que a roca esposata a la atmosfera se meteorice. Per contra, Tamién ye común que lo material procedent de bancos cerenyos siga de muit buena calidat y adecuato ta lo suyo emplego en construcción, lo que se verifica con prebatas. Entre as usuals son a prebata d'esgaste per o procedimiento de Los Angeles, actualment con tendencia a lo desuso d'este material, y a prebata de durabilidat per acolada en dimetil sulfoxido.
En Tierga y Arandiga (Zaragoza) bi ha un basalto alcalín espilitizau d'o Triasico. A suya meteorización produció un augmento d'a cantidat de fierro constituindo un chacimiento espleitau en ixas envueltas d'os celtibers.
Patrimonio d'a Humanidat en Andorra
Andorra tién os siguients lugars declaratos Patrimonio d'a Humanidat por la UNESCO:
Canal d'os Pacins
A canal d'os Pacins ye un collau d'os Pireneus situau a una altaria de 2.468 metros.
Comunica os Pacins con o barranco d'o Cecutar, que desemboca en o río Aurín en a val d'Acumuer. O paso ye situau entre o Pabellón de Telera y a punta Plana.
Forcacho
Forcacho (en castellano Orcajo) ye un lugar de lo municipio de Villarroya de la Sierra, en la comarca de la Comunidat de Calatayú y en la provincia de Zaragoza.
Eutrofización
250px|thumb|Con la calor y la contaminación un laco como este queda cubierto d'algas y bacterias con emisión de gas en bambollas mientres un par de semanas. La eutrofización ye un augmento de la producción primaria en un ecosistema aquatico (especialment creiximiento u proliferación d'algas) como conseqüencia d'abocamientos d'orichen agricola, ganadero u domestico que aportan nutrients inorganicos (fostatos, nitratos, nitritos), u organicos (organofosforatos, proteínas, ecetra). Afectan especiament a lacos, lacunas, pero tamién afectan a ríos y mars.
Eutrofización en zonas humidas continentals
En la eutrofización d'un laco, una lacuna u un entibo bi ha diferents etapas.
A lo principio bi ha una proliferación de lo fitoplancton, augmentando l'actividat fotosintetica. L'oxicheno que se chenera en la superficie sale a l'atmosfera mientres que abaixo mingua la luminosidat, se reduce l'actividat fotosintetica, mingua l'oxicheno disuelto, por lo que mueren los organismos anaerobios y fotosinteticos, que sedimentan en lo fondón, y con ells lo nitrocheno.
La perduga de lo nitrocheno fa que muera lo fitoplancton, que sedimenta en lo fondón y que amaneixcan las cianobacterias oportunistas capaces de fixar lo nitrocheno atmosferico. Las cianobacterias precisan de fosforo, que ye en exceso por los abocamientos agricolas, ganaders u domesticos. L'acumulación de materia organica que dimana de los restos de seres vivos permiten l'actividat de bacterias aerobias que consumirán grans cantidatz d'oxicheno pa metabolizar-la, creyado una situación d'anoxia que permitirá l'actividat de bacterias anaerobias en lo fondón que producirán la putrefacción de los sedimentos producindo gases putents como l'amoniaco, metano y sulfuro d'hidrocheno.
En bellas basas y lacunas eutrofizadas de la val d'Ebro s'observa la presencia de l'alga Cladophora en abundancia.
Eutrofización en las mars
En ciertas mars como la Mar Baltica, Mar Negra y Mar Mediterrania bi ha problemas d'eutrofización, tamién en ciertos estuarios. Se puet producir un augmento de diatomeas y d'algas que presentan toxinas, con mortaleras de peixes, aus marinas y mamifers marins.
Malaca portuguesa
A Malaca Portuguesa yera en o territorio d'a Malaca d'os nuestros dias, que por mes d'un sieglo estió una colonia portuguesa.
Eutrofización
Mesuras contra la eutrofización
Mesuras que se planteyan contra lo problema de la eutrofización son:
Malaca portuguesa
Historia
Os portugueses arriban en a India a fins d'o sieglo XV y i descubren que as especias provienen d'as islas d'o sudeste asiatico y lo comercio d'especias ye en mans d'os musulmans.
Lubret e Sent Luc
Lubret e Sent Luc (en francés Lubret-Saint-Luc) ye una comuna occitana en o departamento francés d'Altos Pireneus, districto de Tarba, cantón de los Costalats y rechión d'Occitania. A comuna yera parte de l'antiga provincia de Bigorra.
Malaca portuguesa
Historia
Os portugueses prochectan quedar-sen con o monopolio d'o comercio d'especias y baixo o mando d'Afonso de Albuquerque prenen Malaca o 15 d'agosto de 1511. Afonso de Albuquerque procuró alzar fortificacions permanents bistrayendo-se contra os ataques d'o soldán Mahmud. Una d'estas fortalezas fue costruita en o mesmo palacio d'o soldán, destruito en a luita por a ciudat. Dimpués de prener Malaca os portugueses atacan as Molucas, establindo-ie relacions con os soldanatos de Ternate y de Tindore. Dimpués s'establixen en Ambon y Timor.
Lubret e Sent Luc
A suya población ye de 91 habitants (1999) en una superficie de 5,61 km², con una densidat de población de 16,22 hab/km².
Malaca portuguesa
Historia
Dica 1570 os portugueses obtienen muitos beneficios d'o comercio d'especias. Cheopoliticament son solos y no gobiernan que en Malaca y pocos puertos. Por prebar de convertir a la población a lo cristianismo, a vegatas por a fuerza, no tienen guaires refirmes locals. As conversions només son lumerosas que en Timor.
Os neerlandeses forachitarán a los portugueses d'as islas en tiempos d'a guerra d'independencia d'os Países Baixos. A primera expedición holandesa arriba en Chaba en 1596. En 1602 fundan a Vereenidge Oostindische Compagnie. Os neerlandeses prenen Malaca en 1641.
Barrios Rurals Norte
thumb|200px|Os Barrios Rurals Norte Barrios Rurals Norte ye como se conoixe a o conchunto de barrios rurals d'a ciudat de Zaragoza (Aragón) situatos a o norte d'o casco urbán. dica l'anyo 2006 estió un districto independient, alavez se fusionó con o districto de Barrios Rurals Ueste ta formar un unico districto de barrios rurals
Fan parti d'iste conchunto as localidaz de:
Muitas d'istas localidaz estioron municipios independients, pero agora fan parte d'o municipio de Zaragoza.
Cantón de Tolosa-6
O cantón de Tolosa-6 (en occitán canton de Tolosa-6, en francés canton de Toulouse-6) ye una división administrativa francesa situata en o departamento de l'Alta Garona, en a rechión d'Occitania, districto de Tolosa.
A suya población ye de 18.578 habitants (1999). En fa parte 1 comuna, en realidat nomás una parte d'a ciudat de Tolosa.
A capital d'o cantón ye a localidat de Tolosa. L'actual Conseller cheneral d'o departamento ye Jean-Pierre Plancade.
Beniarbeig
A suya población ye de 1.888 habitants (2010) en una superficie de 7,40 km², con una densidat de población de 255,14 hab/km².
Cheografía
A localidat de Beniarbeig se troba situata a 42 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 12,3 km d'a ciudat de Denya, a capital d'a suya comarca y d'o suyo partiu chudicial, de 90 km d'a ciudat d'Alicant, a capital d'a suya provincia, y a 101 km d'a ciudat de Valencia, a capital d'o País Valenciano.
Vinclos externos
miniaturadeimagen|Beniarbeig.
Ribagorzano
Ribagorzano puet estar:
Argelèrs de Banhèras
Argelèrs de Banhèras (Argelès-Bagnères en francés y oficialment) ye una comuna occitana en o departamento francés d'Altos Pireneus, districto de Banyeras de Bigorra, cantón d'a Val de l'Arròs y d'as Baïsas y rechión d'Occitania. A comuna yera parte de l'antiga provincia de Bigorra.
A suya población ye de 135 habitants (1999) en una superficie de 2,62 km², con una densidat de población de 51,53 hab/km².
Centenero (Samianigo)
Centenero yera un lugar medieval y actual pardina, a pardina de Centenero, situada en o municipio de Samianigo.
Toponimia
Ye un toponimo descriptivo d'a vegetación d'o lugar, o "centeno", con o sufixo d'abundancia -ero, ye decir, un puesto a on se produciba centeno'.
Historia
En o Cartulario d'o monesterio de Fanlo (doc. 20) apareixe documentau en 1036 una crompa de Banzo, abat d'o cenobio, a donya Emeteria d'Ibort y os suyos fillos d'as suyas posesions en Centenero, en a que apareixe como testigo, entre atros, "Garsias abbas de Centenero":
En atro documento, d'entre 1036 y 1057, apareixe iste lugar en l'alpartau adedicau a Bailín (doc. 33). Entre os anyos 1072 y 1086, l'abat Ximeno de Fanlo concede a censo cuantas fincas en Centenero y atros lugars a diferents personas (doc. 79).
En 1134, o rei d'Aragón Remiro II concede a villa de Centenero a o suyo alférez Pero López (doc. 111), qui ye probablement o mesmo Pero López, natural d'Arto, que concede a o monesterio de Fanlo dos escusaus que teneba en posesión en o mesmo lugar de Centenero (doc. 120).
Bi ha encara atro documento, con calendata de sptiembre de 1205 (doc. 138), a on se nombra o lugar en l'alpartau adedicau a Larbesa.
Pfaffenhofen an der Ilm
Alcaldes
Lista d'alcaldes democraticos dende 1945:
Dinastía Jogaila
thumb|100px|[[Escudo d'armas d'os Jogaila.]] A dinastia Jogaila ye una dinastia reyal, orichinaria de Lituania, que reinó en a Unión Polaco-Lituana entre os sieglos XIV y XVI, y tamién efimerament en Hongría y Bohemia. Prenen o nombre de Jogaila, que reinó en Polonia como Władysław II Jagiełło (Ladislau II de Polonia u Ladislau II Jogaila).
thumb|200px|[[Ladislau II Jogaila, primer rei d'a dinastía]]
Primera conchugación en francés
La primera conchugación en francés ye una continación de la primera conchugación latina en -ARE seguindo una lei fonetica que transforma la A de lo latín en e como en mer y sel, que derivan respectivament de MARE y SALE.
Tamién bi ha uns verbos que en latín perteneixeban a conchugacions en -ERE como adhérer, converger, différer, diverger, émerger, exceller, négliger y précéder, préférer, protéger, que en las luengas iberorromanicas no perteneixen a la primera conchugación.
Adintro de la conchugación verbal en francés ye lo grupo mes numeroso, con quasi lo 90 % de los verbos franceses. Quasi toz los verbos de nueva creyación perteneixen a esta conchugación, con las excepcions mes significativas de alunir, amérir y vrombir.
Variants y irregularidatz
Presenta una variant representada por verbos como lever con una è ubierta en formas rizotonicas (je lève, tu lèves, ecetra). Las irregularidatz ortograficas d'obridura de vocal se troban en lo present d'indicativo, de subchuntivo, en lo futuro (je lèverai), y en lo condicional (je lèverais).
Los verbos como espérer presentan irregularidatz ortograficas pareixidas a las de l'anterior grupo, pero no ubren la e en lo futuro y en lo condicional (j'espérerai). Perneteixen a estre grupo los acabaus en céder (accéder, décéder, céder, posséder, précéder y procéder), los acabaus en -gérer (considérer, gérer, digérer, préférer, suggérer), y los acabaus en -éter de tipo cultismo (compléter, inquiéter, repéter).
Los verbos acabaus en -ger (bouger, changer, juger, mélanger, partager y rédiger) presentan irregularidatz ortograficas en la primera persona plural de lo present (mangeons).
Los verbos acabaus en -yer (payer, essayer, employer, encara que no envoyer) presentan irregularidatz ortograficas en las primeras y segundas personas plurals de lo present (payons, payez).
Río Guadiana
O río Guadiana ye un río d'a peninsula iberica, que tién o suyo naixedero en os ditos Uellos d'o Guadiana (Villarrubia de los Ojos-Daimiel, provincia de Ciudad Real), a bells 608 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, y vierte as suyas auguas en o golfo de Cádiz (en l'oceano Atlantico) entre Vila Real de Santo António (Portugal) y Ayamonte (Andalucía). A longaria d'o suyo curso ye de 608 km, estendillatos por Castiella-La Mancha, Extremadura, portugal y Andalucía (as suyas auguas deseparan en una parte d'o suyo curso Portugal a l'ueste y Espanya a l'este, fendo-ne de muga). Drena una cuenca hidrolochica de 67.733 km², con un cabal meyano de 78 m³/s (en o suyo trampo portugués).
Primera conchugación en francés
Variants y irregularidatz
Los verbos en -eler (appeler, épeler, rappeler) y -eter (jeter) presentan irregularidatz ortograficas en estas mesmas personas (appelons, appelez).
Bi ha una excepción important en los verbos acabaus en -eler de verbos que no doblan la consonant y se comportan como lever ubrindo la e: celer, peler, geler, y s'incluye en este conchunto los que tienen lo sufixo verbal -eler (equivalent a l'aragonés -illar de esportillar): (harceler, marteler).
Los imperfectos de los verbos en -ier y en -yer presentan formas con -ii- u -yi- en las personas plurals primera y segunda (apreciions, payiez).
Santa María de la Sierra
Santa María de la Sierra ye un lugar de lo municipio de Villarroya de la Sierra, en la comarca de la Comunidat de Calatayú y en la provincia de Zaragoza.
Actualment encara se puet trobar la ermita de Santa María de la Sierra de Villarroya de la Sierra.
Toponimia
La ermita ye mencionada en textos medievals como por eixemplo uns de 1482 relacionaus con Chil Morlans lo Viello, a qui acomandoron de fer lo retablo:
En la Bula d'Aleixandre IV de 1260 escrita en latín medieval se menciona una ilesia de Santa María seguida por las palabras de Sierra que podría tener relación con esta ermita:
Bi ha una mención clara d'este santuario en lo "Libro de la peita de la villa d'Ateca" (1474-1492):
Cendejas de Enmedio
Cendejas de Enmedio ye un municipio d'a provincia de Guadalachara, en a comarca d'a Sierra Norte de Guadalachara, partiu chudicial de Sigüenza y comunidat autonoma de Castiella-La Mancha, Espanya.
A suya población ye de 113 habitants (2008), en una superficie de 18,79 km² y una densidat de población de 6,01 hab/km².
Cheografía
A localidat de Cendejas de Enmedio ye situata a 912 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 58 km d'a ciudat de Guadalachara, a capital d'a suya provincia.
D'o suyo termin municipal fa parte o lugar de Cendejas del Padrastro.
Cantón de Tolosa-7
O cantón de Tolosa-7 (en occitán canton de Tolosa-7, en francés canton de Toulouse-7) ye una división administrativa francesa situata en o departamento de l'Alta Garona, en a rechión d'Occitania, districto de Tolosa.