cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Fogaza
A Fogaza (en castellano La Fogaza) ye una montanya de 1.150 metros en a provincia de Uesca (Aragón).
Se troba situada sobre a localidat de Samianigo Baixo y en a suya cima bi ha un vértiz cheodesico.
Castro de Filabres
Castro de Filabres ye un municipio andaluz en a provincia d'Almería, comarca de Filabres-Tabernas y partiu chudicial d'Almería.
A suya población ye de 130 habitants (2017) en una superficie de 29 km², con una densidat de población de 4,48 hab/km².
Cheografía
A localidat d'Abrucena se troba situata a 960 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 48 km d'a ciudat d'Almería, a capital d'a suya provincia.
Berja
Berja ye un municipio andaluz en a provincia d'Almería, comarca de Poniente Almeriense y partiu chudicial d'o mesmo nombre, con seu en a ciudat.
A suya población ye de 12.331 habitants (2017) en una superficie de 185,81 km², con una densidat de población de 66,36 hab/km².
Cheografía
D'o suyo termin municipal fan parti os lugars de Castala, Peñarrodada, Río Chico, Río Grande y Benínar.
Bandera
thumb|250px|A [[bandera d'Aragón u sinyal reyal en ye una d'as mas antigas d'o mundo]] Una bandera (d'o gotico < bandwo "sinyal") ye un trozo de tela, por un regular rectangular, fixato por un costato a un palo u asta y que sirve como simbolo u insígnia d'una nación, d'un estato, d'una ciudat, d'una dinastía, d'una autoridat, d'un partiu, d'una asociación, etc, u como signo ta identificar situacions churidicas, militars, tecnicas, etc. Tamién puet emplegar-se con motivos decorativos.
As banderas estatals u nacionals simbolizan a un estato u a un país y ye un d'os signos d'identidat mas importants que tien. Sirve ta representar a o estato en o extranchero, pero tamién como emblema en a propia tierra. A bandera estatal s'iza cada día en os edificios oficials (cortes, concellos,...). As interpresas y entidatz privatas tamién pueden izar-las, igual que os ciudadans. Quan i ha un succeso trachico u a muerte d'una persona de maximo rango politico as banderas ondean a meya asta en sinyal de duelo.
Castiello de Mesons d'Isuela
Lo Castiello de Mesons d'Isuela u Castiello de los Luna ye un castiello que se troba en lo cabalto d'un pueyo rocoso dencima de la localidat de Mesons d'Isuela (Aranda). Ye un de los castiellos de mayor superficie d'Aragón. Perteneixió a los templers y a la casa de Luna.
La primera referencia que bi n'ha ye quan fue donato por Sancha d'Abiego a los templers en 1175. La Orden de lo Temple lo conservó dica la fin de la suya existencia.
En lo sieglo XIV yera de los Ferrández de Luna. L'arcebispe de Zaragoza Lop Ferrández de Luna mandó construir l'edificio que huei se puet veyer y lo cedió en lo suyo testamento chunto con los lugars de Tierga, Exarc de Moncayo, Sestrica, Nuella y Lucena de Xalón a la suya chirmana Toda. Quan murió l'arcebispe don Lop Ferrández de Luna en l'anyo 1382 lo castiello fue quasi abandonato, y pasó a mans de los Ximénez d'Urreya quan morió Toda.
Carboneras
Carboneras ye un municipio andaluz en a provincia d'Almería, comarca de Levante Almeriense y partiu chudicial de Vera.
A suya población ye de 7.837 habitants (2017) en una superficie de 95 km², con una densidat de población de 82,49 hab/km².
Cheografía
A localidat de Carboneras se troba situata a 10 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 63 km d'a ciudat d'Almería, a capital d'a suya provincia. Muga os termins municipals de Sorbas, Turre y Mojácar a o norte; Sorbas a l'ueste; y a o sud con Níjar.
Punda Chunda
Ye situada en a sierra d'Erata, sobre o lugar d'Ainielle, en Sobrepuerto.
Toponimia
O toponimo punta Chunda, que Enrique Satué (descendient d'Ainielle) escribe Pundachunda, dimana d'o latín <*PUNTA JUNCTA, «punta chunta», y fa referencia a l'altura d'o puerto d'o Boalar, sin guaire diferencia d'altura con o puntón de Piegüeso, o que dende as garras d'os dos costaus d'o sarrato asemella una ralla más que un puerto.
Cantoria
Cantoria ye un municipio andaluz en a provincia d'Almería, comarca de Valle del Almanzora y partiu chudicial de Huércal-Overa.
A suya población ye de 3.251 habitants (2017) en una superficie de 79 km², con una densidat de población de 41,15 hab/km².
Cheografía
A localidat de Cantoria se troba situata a 382 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 92 km d'a ciudat d'Almería, a capital d'a suya provincia. Muga con os termins municipals d'Albox, Partaloa, Fines y Albanchez.
D'o suyo termin municipal fan parti os lugars d'Almanzora, Arroyo Aceituno, El Arroyo Albanchez, La Hojilla, La Hoya, Marchal, Los Terreros y Las Casicas.
Fornells de la Selva
Fornells de la Selva (Fornells de la Selva en catalán y oficialment, Fornells de la Selva en castellano) ye un municipio catalán situato en a comarca d'o Chironés, partiu chudicial de Chirona y provincia de Chirona.
A suya población ye de 2.110 habitants (2008), en una superficie d'11,84 km² con una densidat de población de 178,21 hab/km².
Cheografía
A localidat de Fornells de la Selva ye situata a 102 metros d'altaria sobre o livel d'a mar.
D'o suyo termin municipal fan parte os lugars de La Barceloneta, Fornells-Parc, El Mas Cases, El Mas Serra y La Selva.
Anyos 1010
Os anyos 1010 ye o periodo de tiempo formato por os anyos entre l'anyo 1010 y l'anyo 1019, istos dos tamién encluyitos.
Anyos 1020
Os anyos 1020 ye o periodo de tiempo formato por os anyos entre l'anyo 1020 y l'anyo 1029, istos dos tamién encluyitos.
José Manuel Imbamba
José Manuel Imbamba (Boma-Saurimo, Angola, 7 de chinero de 1965) ye un arcebispe catolico angolenyo. Actualment ocupa a Catedra Metropolitana de Saurimo.
Biografía
Ingresó en o Seminario Metropolitano de Luanda. Recibió a ordenación sacerdotal o 29 d'aviento de 1991 en Luanda, y o suyo primer destín estió en 1992 como parroco en a Seu de Luanda.
Ye Licenciato en Filosofía por a Universidat Pontificia Urbaniana de Roma en 1999.
Bispe y Arcebispe
O Papa Benedet XVI lo nombró Bispe de Dundo o 6 d'octubre de 2008, recibindo a ordenación bispal l'14 d'aviento d'ixe mesmo anyo.
O 12 d'abril de 2011, Benedet XVI elevó a diocesi de Saurimo a archidiocesi y don José fue nombrau o primer arcebispe. ; Ye miembro permanent en a Conferencia Bispal d'Angola y Sant Tomé y Prencipe.
D'o 22 a lo 27 de setiembre de 2015 estió en Philadelphia con mosen José de Queirós Alves, arcebispe de Huambo, y con una delegación de familias angolanas pa participar en a trobada internacional sobre as familias con o papa Francisco.
Peirón (mitolochía)
Peirón u peirot (formas diminutivas de l'occitán <Pèire, «Pero») ye o nombre local más común como se les diz, en o Pireneu aragonés, a uns sers mitolochicos propios de l'imachinario rural de buena cosa d'Europa, caracterizaus por qualques treitos definitorios, como a dificultat pa veyer-los (anque habitan en as casas, entre a chent), y as suyas accions que, seguntes a creyencia, tienen a finalidat d'empandullar y fer más difícils as actividatz humanas.
Anque un d'es rasgos más definidors d'un peirón ye la malicia, no se les gosa atribuir sique accions con conseqüencias menors, y os accidents graves u fatals quedan difuera d'o que tradicionalment s'ha relacionau con ellos. Normalment, o imachinario popular adchudica a l'actuación d'un peirón os incidents menors de a vida domestica, muitas vegadas os que tienen conseqüencias divertidas u que fan redir. Por tot isto, bells autors veyen en ellos una personificación menor d'o Diaple u o «Maligno» (anque as suyas oríchens son segurament pre-cristianas), sin toz os poders que a ixe le s'atribuyen, y es meten en a categoría de «diaplerons» u diaples menors.
A descripción fisica más a l'uso ye a d'un ser antropoide (con forma humana), pero de mida más chica que a d'una persona promedio, o qual les facilitaría de fuir y amagar-se dimpués d'as suyas «barrabasadas». Normalment, no se troba consenso entre os informadors (receptors d'a cultura tradicional) sobre a mida exacta d'un peirón, anque en abunda las descripcions en as quals se les describe como capaces de concaber-se en un caixón u en a panera d'a casa y, en contraste, tampoco ye improbable sentir de testimonios sobre uno que miraba d'amagar-se dezaga de bella cosa grandiza, como un mundo en a falsa, p. ex., y encara se le veyeba (o que daría una mida muito más parellana con a d'una persona real). Normalment no se describen como sers con cuernos, coda u garra atro rasgo animal.
O nombre común d'istas creyaturas varía d'un puesto t'atro en Aragón, anque o mito ye prou homochenio. A forma más común en l'Alto Aragón ye «peirón» u más a sobén a suya forma castellanizada «pedrón». A forma «peirot» ye propia de Chistau y a val de Tella. En o Museu de Sarrablo, en Samianigo, i hai un recolón adedicau a istos sers mitolochicos con qualques explicacions sobre o suyo mito y cómo se ye amortando por a decadencia d'a cultura tradicional. A Ronda de Boltaña tiene una canción, «Pedrón», basada en o personache d'o Museu de Sarrablo. A canción «O Peirot» de La Orquestina del Fabirol parla sobre un personache mayoritariament humano, anque amuestra qualques rasgos (especialment as barrabasadas) más propios d'un peirón.
Muga de Xabierre
A Muga de Xabierre u sierra de Xabierre (en castellano Sierra de Javierre) ye una sierra d'a depresión meya intrapirenenca situada en a muga entre os municipios de Candarenas, Arguis y As Penyas de Riglos.
Anyos 1030
Os anyos 1030 ye o periodo de tiempo formato por os anyos entre l'anyo 1030 y l'anyo 1039, istos dos tamién encluyitos.
Muga de Xabierre
Se troba a o nord-este de Bentué de Rasal y a o sud d'o río Matriz. Con una altaria maxima de 1.486 m, o punto mas destacau d'a sierra ye o tozal d'o Presín (1.430 m).
La muga de Xabierre fa part d'un conchunto meridional de sierras d'a depresión meya intrapirenenca paralelo a las sierras exteriors pirenencas, de que se diferencian por una estructura monoclinal de piedra d'arena d'edat oligocena.
Cantón de Castilhon de Coserans
O cantón de Castilhon de Coserans (en occitán canton de Castilhon de Coserans, en francés canton de Castillon-en-Couserans) yera una división administrativa francesa situata en o departamento de l'Arièja, en a rechión d'Occitania.
A suya población yera de 36.956 habitants (1999) en una superficie de 369,56 km², con una densidat de población de 7,56 hab/km².
D'o cantón, con capital en a localidat de Castilhon de Coserans, feban parte 26 comunas.
Biblioteca d'a Universidat de Zaragoza
A Biblioteca d'a Universidat de Zaragoza (BUZ) ye un servicio que perteneix a la Universidat de Zaragoza, estando a encargata d'a chestión d'os recursos d'información destinatos a os procesos d'aprendizache, docencia, investigación e formación contina. A suya prencipal misión ye a conservación, o incremento e a difusión d'os recursos d'información e l'acceso a istos, asinas como a colaboración en os procesos de creación d'o conoiximiento.
A suya estructura, funcionamiento, valors e obchectivos son definitos en o suyo Reglamento e a Carta de Servicios, asinas como en os suyos Plans Estratechicos, estando lo zaguero lo correspondient a o periodo 2021-2024.
Historia
A Biblioteca empecipia a suya recuperación con os primers Estatutos democraticos, dimpués de l'aprebación d'a LRU en 1984. Dende ixe momento s'encieta una periodo de cambios que veye una puyada gran d'o numero de treballadors, a construcción de nuevos edificios de biblioteca, como los d'a Facultat d'Economía e Interpresa (1996) u o de Filosofía e Letras (2003). Tamién s'enriste una reorganización progresiva de coleccions, que, encara que mantenendo a estructura escentralizata propia d'a Universidat, creba o excesivo trestallamiento de coleccions que l'heba caracterizato dica allora. L'automatización d'o catalogo e o desembolicamiento d'a biblioteca dichital caracterizarán o periodo que va dende 1995 e o inicio d'os sieglo XXI.
Cóbdar
A suya población ye de 156 habitants (2017) en una superficie de 32 km², con una densidat de población de 4,88 hab/km².
Biblioteca d'a Universidat de Zaragoza
Historia
En o que toca a la Biblioteca Cheneral, con a enchaquia d'a Conmemoración d'o IV Centenario d'a Universidat, en 1984, se tresladó enta o recient restaurato e acotraciato edificio que heba construyito l'arquitecto Ricardo Magdalena ta que i estasen as Facultatz de Medicina e Sciencias. En 2011, dimpués d'un nuevo reacotracio integral que empecipió en l'anyo 2006, a Biblioteca Cheneral chunto con os servicios centrals e o Centro de Documentación Europeya son tornatos ta o Paraninfo, acotraciando-se l'antiga sala de lectura como espacio ta la exposición d'o patrimonio bibliografico.
Cóbdar
Cheografía
A localidat de Cóbdar se troba situata a 605 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 76 km d'a ciudat d'Almería, a capital d'a suya provincia.
Biblioteca d'a Universidat de Zaragoza
Estructura
A BUZ s'estructura a traviés d'un sistema bibliotecario unico, escentralizato en bibliotecas de centros e coordinato a traviés d'a Dirección d'a Biblioteca.
Fondos e coleccions
thumb|250px|Biblioteca María Moliner
Fondos d'a Biblioteca d'a Universidad de Zaragoza
A Biblioteca d'a Universidad de Zaragoza aculle o fondo bibliografico mas important d'Aragón. Consta de mas de 1.000.000 de volumens en diferens formatos e soportes, a o mesmo tiempo que posibilita l'acceso, a traviés de 24 puntos de connexión ubicatos en os centros docents d'a Universidat, a mas de 20.000 revistas electronicas e diversas bases de datos relacionatas con as diferents disciplinas scientificas impartitas.
O catalogo Roble premite conoixer o contenito d'a Biblioteca, e dende ell s'ofierta o Boletín de Novedatz Bibliograficas, en o qual s'incluyen os titols incorporatos fa poco a la Biblioteca. Dende 2013, a ferramienta Alcorze premite fer rechiras e crosidar de forma simultania a o catalogo, o repositorio e os recursos electronicos suscritos por a Biblioteca.
Patrimonio Bibliografico
A important colección documental d'obras especialment significativas, bien por a suya antigüedat u por a suya valura adhibita, conforman o patrimonio bibliografico d'a Universidat. A Biblioteca Cheneral ye a que conserva a mas gran parti. Debito a las suyas especials caracteristicas, istas obras tienen unas condicions de consulta especificas, anque muitas d'ellas son accesibles a traviés d'a Biblioteca Dichital de Fondo Antigo d'a Universidat de Zaragoza.
Cal sinyalar 416 manuscritos, que as suyas calendatas van dende o sieglo XV dica o XIX; 406 incunables; e un important corpus d'obras impresas publicatas entre os sieglos XVI e XVIII, a o mesmo tiempo que una ampla muestra de publicacions provenients de todas as institucions scientificas e culturals aragonesas.
Comunicación
Accions que desembolica la biblioteca ta ofreixer a información d'intrés ta os usuarios sobre a biblioteca, os suyos servicios, recursos e actividatz e ta canalizar as opinions e demandas d'os usuarios. Vertebra a comunicación a traviés d'as siguients canals:
L'acceso ubierto en a Universidad de Zaragoza
Dende 2008, a Biblioteca d'a Universidad de Zaragoza participa activament d'a filosofía de l'acceso ubierto a traviés d'o repositorio institucional Zaguán. En l'actualidat se composa d'una ampla colección de copias dichitals d'o fundo antigo d'a Biblioteca d'a Universidat, treballos academicos, libros, tesis, informes, pre-impresión d'articlos e fundos personals recibitos por legación u donación, como ye o d'o poeta Miguel Labordeta.
Distincions
A Biblioteca obtenió en 2011 o Siello d'a Excelencia Europea 400+ por o suyo Sistema de Chestión, d'alcuerdo con os criterios d'o Modelo EFQM d'Excelencia, estando renovato en 2013, 2015 e 2018. Asinasmesmo, en 2012 obtenió o reconoiximiento d'o Club Empresa 400 por parti d'o Instituto Aragonés de Fomento, y en 2013 o Siello d'Excelencia d'Aragón.
Cuevas del Almanzora
Cuevas del Almanzora ye un municipio andaluz en a provincia d'Almería, comarca de Levante Almeriense y partiu chudicial de Vera.
A suya población ye de 13.655 habitants (2017) en una superficie de 263 km², con una densidat de población de 51,92 hab/km².
Ilesia de Nuestra Sinyora de l'Asumpción de Pandicosa
A suya fabrica ye de mampostería reforzata en os contrafuertes y ánglos con piedras picatas, creyando un rotundo y compacto volumen.
O templo presenta planta de salón, ye decir, tres naus d'igual altaria, en iste caso deseparatas por delgadas columnas. A nau central ye mas ampla y se troba cubierta por vueltas de crucería estrelata con terceletz, mientres que as laterals presentan vueltas de crucería simpla. O espacio interior, rematato en cabecera poligonal, ye muit amplo y diafano.
A dentrata se fa por o muro meridional, a traviés de una simpla portalada ubierta en arco de meyo punto y protechita por un telladet volato.
En o extremo noroccidental se debanta una torre de planta quadrata y dos cuerpos en altaria, deseparatos por una imposta, cubierta por un chapistel piramidal de pizarra d'estilo afrancesato.
Llagostera
Llagostera (Llagostera en catalán y oficialment, Llagostera en castellano) ye un municipio catalán situato en a comarca d'o Chironés, partiu chudicial de Chirona y provincia de Chirona.
Punta Portiello
A punta Portiello ye una montanya de 1.544 metros en a provincia de Uesca (Aragón).
Llagostera
A suya población ye de 7.614 habitants(2008), en una superficie de 76,61 km² con una densidat de población de 105,27 hab/km².
Punta Portiello
Se troba situada en a sierra de Portiello y en a suya cima bi ha un vértiz cheodesico.
Llagostera
Cheografía
A localidat de Llagostera ye situata a 60 metros d'altaria sobre o livel d'a mar.
Santuario de Montserrat de Fórnols
O Santuario de Montserrat ye un santuario situau en Fórnols (Matarranya, Aragón).
Districto de Sent Gironç
O districto de Sent Gironç (en occitán Arrondiment de Sent Guironç, en francés Arrondissement de Saint-Girons) ye un districto d'o departamento francés de l'Arièja (en francés Ariège), en a rechión d'Occitania.
Santuario de Montserrat de Fórnols
Descripción
O santuario ye un conchunto d'edificacions an i hai una ilesia (a ermita de Santa Monica), un claustro, y un pozo.​
Districto de Sent Gironç
A suya población ye de 26.033 habitants en una superficie de 1.497 km², con una densidat de población de 17,39 hab/km².
En fan parte 4 cantons y 121 municipios (u comunas). A capital d'o districto ye a subprefectura de Sent Gironç.
Santuario de Montserrat de Fórnols
Descripción
O claustro y as atras dependencias forman una planta irregular debiu a os succesivos adhibius. O claustro tien dos pisos y solament tiene galerías en tres costaus.
Cine d'aventuras
O 'cine d'aventuras ye un chenero cinematografico caracterizau por a presencia d'un heroi (ficticio u real) inspirador d'un mito, a on gosa haber-ie scenas d'aventuras y batallas, a sobén de tipo caballeresco y que gosa tamién estar ambientau en epocas pasadas que se presentan de forma exalzadora, en presentando sin profundizar masiau o scenario de l'acción d'a cinta, que mesmo puet estar quasi completament ficticio. Os personaches gosan estar fuertement caracterizaus, con un protagonista bueno y muit bueno y un malvau malo y muit malo qui terne que terne ye lo perdedor en a trama, en resultando victorioso siempre lo bien encarnau por o protagonista. De feito se tracta de cintas a on o guión no ye l'aspecto principal d'a cintam que gosa estar o vestuario d'os actors y a scenografía d'a cinta. D'atra man l'acción relatada s'escayece siempre en puestos bien luent (en o tiempo u en o espacio) y exoticos, ya sía un castiello medieval ya se tracte d'una selva tropical u d'una galaxia muit lungatera.
Como toz os cheneros, as mugas d'o chenero no son mai prou claras, en podendo incluyir-se-ie aintro d'o chenero as cintas de cine de western, de cine belico, de cine historico, de cine de sciencia-ficción.... D'o cine d'aventuras en fan parte atros subcheneros, como puet estar o cine de capa y espada u lo cine d'aventuras colonials.
Cintas destacadas d'o chenero
A selección de cintas d'ista lista s'ha feito a partir de bellas listas u recopilacions en libros y atras publicacions de criticos cinematograficos, en adhibindo-ie bellas astras cintas significativas y en as que se i puet trobar bella caracteristisca intresant respective de l'argumento, de l'elenco d'a cinta u d'os premios u exito de publico d'ixa cinta.
Penya Serrato
A penya Serrato (en castellano Peña Cerrato) ye una montanya de 1.459 metros en a provincia de Uesca (Aragón).
Se troba situada en a sierra d'Aineto y en a suya cima bi ha un vértiz cheodesico.
Barbués
Barbués ye un municipio aragonés d'a provincia de Uesca, en a comarca d'os Monegros y partiu chudicial de Uesca.
A suya población ye de habitants en una superficie de 19,59 km² y una densidat de población de 0 hab/km².
Cheografía
A localidat de Barbués ye situata a 361 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 20 km d'a ciudat de Uesca, que ye a capital d'a suya provincia y d'o suyo partiu chudicial.
Demografía
Os censos dende 1857 dica 1920 encluyiban a población de Torres de Barbués, que en ixas envueltas feba parte d'o suyo termin municipal.
Dubai (ciudat)
Dubai ye una ciudat situata en l'emirato de Dubai, d'a que es a suya capital y a primera ciudat en población y economicament d'os Emiratos Arabes Unius. A población d'a suya area urbana ye d'1.400.000 habitants, quasi tota a población de l'emirato de Dubai, pero baixa a un millón si no se conta las poblacions de Djumeirah y Djebel Ali.
Tamién ye considerata como una d'as ciudaz mas mudernas d'o mundo, con muitos gratacielos como o Burch Khalifa l'edificio con mas altaria d'o mundo, y muitos hotels de gran luxo, a mas a mas d'atras infraestructuras adedicatas a o turismo prencipalment pioneras en o mundo.
Clima
O clima de Dubai ye de tipo desertico y a mayor parti d'os diyas de tot l'anyo fa sol. O verano ye muito caloroso, humedo y con muito de viento, l'agüerro ye caloroso tamién.
Esporte
O fútbol y o cricket son os esportes mas populars y practicatos a Dubai. Tamién ye a seu de muitos esdevenimientos esportivos internacionals.
Clubs esportivos
En o fútbol L'Al-Ahli Club Dubai y l'Al-Shabab Al-Arabi Club Dubai representan a la ciudat en Liga de fútbol d'os Emiratos Arabes (UAE Football League).
Competicions esportivas
Tamién ye destable a Dubai World Cup, que ye una cursa de caballos celebrada cada anyo en lo hipodromo de Meydan.
Sierra d'o Gabardón
A sierra d'o Gabardón (en castellano sierra del Galardón) ye una sierra d'a depresión meya intrapirenenca situada en a muga entre os municipios de Samianigo y Fiscal.
Situada sobre a localidat d'a Guarta, en a Guarguera. O suyo cobalto ye o Cerro Napinals (1.804 m).
Kā Kamu-a-Hakitekura
Kā Kamu-a-Hakitekura ye o nombre maorí con que ye conoixiu o conchunto d'os picos Cecil y Walter, situaus a os pietz d'o laco Wakatipu, debant d'a localidat de Queenstown. O pico Cecil, con 1.978 metros, ye o punto mas alto d'o conchunto, mientres que o pico Walter tien una altaria de 1.800 Metros.
Toponimia
Os dos picos fuoron nombraus en honor d'os dos fillos mayors de William Rees por o descubridor James McKerrow en 1862.
Sierra de Portiello
A sierra de Portiello ye una sierra d'a depresión meya intrapirenenca situada en a muga entre os municipios de Yebra de Basa y Samianigo.
Situada a o sudueste d'Allué, desepara a Guarguera d'a Vallibasa. O suyo cobalto ye a punta Portiello (1.544 m).
Sierra d'Aineto
A sierra d'Aineto ye una sierra d'a depresión meya intrapirenenca situada en a muga entre os municipios de Samianigo, Nueno y Boltanya.
Situada sobre a localidat d'Aineto, entre a Guarguera y a sierra de Guara. O suyo cobalto ye a penya Serrato (1.459 m).
Historia de Montenegro
A historia de Montenegro como territorio individualizau con respecto d'atras tierras balcanicas comenzó en a Edat Meya quan os serbios locals formoron principatos como Duklja/Doclea/Zeta. Os habitants de Zeta y dimpués Montenegro podioron evitar a dominación otomana, a diferencia d'atros pueblos d'os Balcans. Manimenos dimpués d'a primera Guerra Mundial s'unioron a atros pueblos eslaus vecins pa formar o Reino d'os Serbios, Croatas y Eslovenos primero y dimpués Yugoslavia, estando Montenegro o zaguer territorio en independizar-se de l'antiga Yugoslavia, fendo-lo en l'anyo 2006.
Os principatos y reinos serbios medievals
En o sieglo XI o knez Stefan Voislav encomenzó una revuelta contra la dominación bizantina y en 1042 consiguió una gran victoria en Tudjemili (Bar), rematando con a influencia bizantina sobre a suya tierra.
En o Gran Scisma d'Occident de 1054 Doclea quedó adintro d'a zona d'influencia d'a Ilesia Catolica y Bar esdevinió bispato en 1067. En 1077 o Papa Gregorio VII reconoixió Doclea como estau independient, reconoixendo tamién como rei a Miguel, o succesor y fillo de Stefan Voislav. A Santa Seu pretendeba trobar en Doclea una cabeza de puent en meyo de l'Orient ortodoxo, manimenos pa os bizantins o estau de Doclea, aislau en meyo d'as montanyas, no yera important. Miguel establió a suya capital en Shkodër.
A politica expansiva d'os reis d'a dinastía Vojislavljević levó a controlar atras tierras eslavas como Zahumlje, Bosnia y Raška. Manimenos o poderío de Doclea declinó y en o sieglo XII quedó baixo subchección d'os grans principes de Raška. Stefan Nemanja fue naixiu en 1117 de Ribnica (actual Podgorica) y prenió Doclea en 1168 como Gran Zhupan serbio.
Dimpués d'a caita d'os Nemanjić, en o sieglo XIV unas dinastías serbias locals prenioron o poder. O Principato de Zeta fue gobernau por as casas de Balšić (1356–1435) y Crnojević (1435–1498). Dimpués d'a muerte d'o zaguer miembro d'a casa de Balšić a tierra de Zeta s'unió a lo Despotato de Serbia. Os Crnojević teneban o refirme d'a Republica de Venecia, que heba preso o control d'as Bocas de Cattaro. O sinyor de Zeta Ivan Crnojević fue vencito por os otomans y habió d'establir-se en posicions mes seguras enta l'ueste, en as montanyas d'a redolada de Cetinje. Movió a seu d'o metropolitano de Zeta dende Prevlaka a Cetinje, que esdevinió a suya capital. Dende ixe inte o suyo estau fue conoixiu como Crna Gora en serbocroata, que os venecianos traducioron como Montenegro.
Montenegro independient y os principes-bispes
A primers d'o sieglo XVI quasi todas as atras tierras habitadas por serbios cayoron en mans d'os otomans. Una part de l'actual Montenegro dita Sandžak de Novipazar estió baixo control otomán dende 1498 dica 1912. A zona costera de l'actual Montenegro yera baixo control d'a Republica de Venecia con o nombre d'Albania Veneta. Os territorios serbomontenegrins independients consistiban en:
En 1516 Montenegro permaneixió como principato independient con un status especial baixo una teorica sobiranía de l'Imperio Otomán, que encara reivindicó dica o Congreso de Berlín de 1878. Qui en realidat tenió o poder en o Montenegro independient estioron os principes-bispes de Cetinje. A teocracia d'os principes-bispes creyó una fuerte identidat rechional en Montenegro, encara que os montenegrins d'ixos tiempos continaban percibindo-sen ellos mesmos como serbios. Manimenos en estos tiempos que o centro politico serbio yera en o Norte encomenzó a formación d'una identidat montenegrina deseparada d'a identidat serbia cheneral. Danilo Petrović Njegoš establió relacions con Rusia en 1711 en ixas envueltas de Per o Gran, lo que li permitió recibir-ne aduyas.
Dende o mandato de Danilo Petrović Njegoš, os principes-bispes perteneixioron toz a la dinastía d'os Petrović, que teneba un sistema succesorio curioso en o que o hereu yera o sobrín d'o principe-bispe.
Edat Moderna
En 1851 Danilo Petrović Njegoš esdevinió vladika, pero en 1852 asumió o títol de principe sin asumir o títol de bispe, transformando a suya tierra en principato secular. Con a secularización o knez ya no tendría mas o cargo de bispe.
Esclató una guerra contra os otomans, que fuoron vencius en 1858 en a batalla de Grahovo. En 1875 bi habió una revuelta en Bosnia y Herzegovina que Montenegro y Serbia aproveitoron pa declarar en 1876 a guerra a los otomans. A intervención rusa permitió a los montenegrins un resultau beneficioso en o Tractau de Sant Stefano de 1878, que fue confirmau en o Congreso de Berlín de 1878. O Congreso de Berlín reconoixió a independencia de Montenegro y permitió l'anexión de territorios a lo norte (una part d'Herzegovina) y l'este, a més d'un acceso a la mar en Bar (Antivari). L'anexión de Dulcigno en 1881 ixampló l'acceso a la mar.
Guerras balcanicas y primera Guerra Mundial
thumb|250px|right En o marco d'os nacionalismos d'o sieglo XIX os dirichents de Montenegro se percibiban ellos mesmos como serbios y deseyaban restaurar l'imperio serbio medieval, por o que yeran rivals d'os dirichents d'a recient Serbia independient. En 1912 Montenegro esdevinió reino. O Reino de Montenegro intervinió en a primera Guerra Balcanica asitiando Shkodër, y a pesar d'haber perdiu 10.000 vidas en a conquiesta d'esta emblematica ciudat, o Tractau de Bucarest de 1913 la concedió a lo nuevo estau d'Albania. Manimenos o territorio de Montenegro se tornó a ixamplar con l'anexión d'a metat sud d'o Sanchak de Novi Pazar y d'a Rechión de Peć en o Kosovo.
Santuario d'a Virchen de Gracia de la Fraixneda
O Santuario d'a Virchen de Gracia (en catalán Santuari de la Mare de Déu de Gràcia ) ye un santuario situau en La Fraixneda (Matarranya,Aragón).
Historia de Montenegro
Guerras balcanicas y primera Guerra Mundial
L'exercito montenegrín participó en a primera Guerra Mundial chunto con Serbia. O cheneral serbio Bozidar Jankovic fue nombrau chefe tanto de l'exercito serbio como d'o montenegrín. L'exercito montenegrín acompanyó a l'exercito serbio en o suyo destín y habió de retirar-se. O 27 d'aviento de 1915 evacuoron a ciudat de Cetinje.
Montenegro en a primera Yugoslavia
O 26 de noviembre de 1918 a dinastía Petrović fue deposada por l'asembleya nacional montenegrina aplegada en Podgorica y votó que Montenegro s'adhibís a un nuevo estau que se yera fendo pa incluyir a los eslaus d'a part occidental d'os Balcans. Montenegro pasó d'esta traza a fer part d'o Reino d'os Serbios, Croatas y Eslovenos. En o periodo d'entreguerras amaneixioron dos faccions oposadas entre os habitants de Montenegro: os "blancos" y os "verdes". Os "blancos" yeran partidarios cerrinos d'a unión con os serbios y s'oposaban a fer distincions entre serbios montenegrins y atros serbios. Os "verdes" reivindicaban una reorganización d'o reino sobre una base federal y no yeran conformes con o control d'o estau que teneban os serbios d'o gubierno de Belgrado. Muitos politicos montenegrins yeran de part d'os serbios en os conflictos entre serbios y croatas que marcoron a politica yugoslava d'o periodo d'entreguerras.
Santuario d'a Virchen de Gracia de la Fraixneda
Descripción
De l'ostalache, de planta rectangular y de quatro pisos, nomás en quedan os muros de carga.
Historia de Montenegro
Montenegro en a segunda Guerra Mundial y en a segunda Yugoslavia
En a segunda Guerra Mundial Montenegro fue ocupau por a Italia faixista y o suyo territorio redueito por l'anexión a Italia d'a redolada de Kotor/Cattaro, a on que bi heba una población italiana parlant d'o veneciano.
Santuario d'a Virchen de Gracia de la Fraixneda
Descripción
De l'ilesia en quedan os muros perimetrals, que permiten veyer que l'edificio yera de tres naus y capitero recto, dezaga d'a qual n'i heba o cambril d'a Virchen, que i heba aculliu a imachen d'a Mai de Dios de Gracia trobada en una espelunga por una pastoreta de Val Chunquera.
Historia de Montenegro
Montenegro en a segunda Guerra Mundial y en a segunda Yugoslavia
Os guerrillers prenioron o control de muitas zonas montanyosas. Bi heba una guerrilla monarquica serbia (os chetniks) y una guerrilla comunista (os partisans). Entre os chetniks bi heba montenegrins d'o partiu "blanco". en 1943 os partisans que bi heba en Bosnia troboron refuchio en Montenegro dimpués d'a Batalla d'o río Neretva. Manimenos en ixe mesmo anyo os estaus d'o Eixe tornoron a atacar a los partisans en Montenegro, que salioron victoriosos en a Batalla de Sutjeska, batalla que marcó un punto d'inflexión y que fue seguida d'atras victorias partisanas, devez que a capitulación italiana de 1943 posa a situación encara millor pa os partisans. Dimpués d'as victorias partisanas de 1943 l'exercito alemán y os suyos aligaus fuoron forachitaus progresivament de Montenegro y tot o territorio de l'antiga Yugoslavia.
En 1946 se constituyó a Republica Socialista de Montenegro con notables cambios territorials. Fuoron incluyidas en o nuevo Montenegro as bocas de Cattaro, que heban perdiu buena part d'a suya población italiana, pero a redolada de Peć pasó a depender de Kosovo. A historica ciudat de Cetinje deixó d'estar a capital, que pasó a Podgorica, ciudat que fue rebaptizada con o nombre de Titograd.
En o decenio de 1980 creixió o nacionalismo serbio en tot o territorio de l'antiga Yugoslavia, incluyiu Montenegro. Quan en 1991 encomienza a descomposición d'a Republica Federal Socialista de Yugoslavia, y Montenegro permaneixe sin independizar-se y participa contra os croatas de Ragusa y Konavle en a Guerra d'independencia croata chunto con os serbios d'Herzegovina oriental y l'Exercito Federal Yugoslau. O desarrollo d'as guerras yugoslavas de secesión fació creixer entre os montenegrins un deseyo de desvinclar-se de Serbia, que heba quedau aislada y desprestichiada internacionalment. Muitos montenegrins reivindicoron a existencia d'una nacionalidat montenegrina diferent d'a nacionalidat serbia y amaneixió un montenegrismo que levó a la independencia de Montenegro en 2006. En o sieglo XXI ha creixiu en Montenegro a influencia rusa, notable en o sector turistico.
Deryck Whibley
Deryck Jayson Whibley (21 de marzo de 1980, Scarborough, Ontario, Canadá) ye o cantaire prencipal, guitarrista y tamién pianista d'o grupo de punk rock Sum 41. Tamién ye conoixito con a embotada de Bizzy D por estar o mas galbán d'a banda, Dave, ex-component d'o grupo, le'n dió ista embotada. En l'anyo 1996 conoixió a Steve Jocz, batería d'o grupo. Ells dos prencipioron a buscar a la resta de miembros ta formar un grupo de musica, curiosament Dave y Cone yeran de grupos de musica rivals. O nombre d'o grupo Sum 41, significa a calendata en la que creyoron o grupo, 41 días dimpués d'o inicio d'o verano (en anglés summer).
Castiello de Mequinenza
Lo castiello de Mequinenza (en catalán Castell de Mequinensa) ye un castiello-palacio que se troba situau en o cobalto d'un tozal dominando o forcallo entre os ríos Ebro, Segre y Cinca en lo termin municipal de Mequinenza (Zaragoza). Fue construito por los Montcada, sinyors de la baronia de Mequinenza. Ye un edificio de los sieglos XIV a XV encara que en 1959 lo reformó considerablement l'arquitecto Adolf Florensa. Sinyala lo punto mugant entre Aragón y Catalunya, entre las provincias de Zaragoza y Leida.
Lo castiello-palacio ye de forma quadrada irregular, con siet torres rectangulars de fueras d'una, que ye pentagonal. Dos de las torres guardan la entrada, que ye semicircular, con un escudo en alto. Ye un Bien d'interés cultural de la provincia de Zaragoza.
Tot y que actualment ye una propiedat privada que perteneixe a la Fundación ENDESA, lo rechimen de visitas a lo castiello de Mequinenza permite fer-lo los martes no laborables per lo maitín. Pa ixo, cal meter-se en contacto con a Usina de Turismo de lo Concello de Mequinenza.
Descripción
Dica la plegada de los tiempos modernos, la villa y lo castiello de Mequinenza formoron un conchunto solo. Las murallas de lo castiello no nomás circunscribiban u acubillaban las construccions militars ubicadas en a cima escarpada sino que, como indicaba Quadrado "los muros de la suya mole se desprenden y baixan enta l'Ebro pa abrazar folgadament a la población". ​ Ta part d'alavez, cal pensar que la población s'ubicaba entre murallas y dimpués de la desaparición d'estas, creixió y se expansionó considerablement siempre a canto de l'Ebro. Las luitas que habió de sufrir constamentente lo castiello y la población facioron que estes no podesen expansionar-se y embellecer-se, estando toz dos victimas d'incendios y saqueos, entre las invasions sarracenas, entre las luitas medievals y entre l'asedio francés en a guerra de lo Francés.
Lo castiello-palacio ye de forma quadrangular irregular, con seis torres rectangulars y una setena pentagonal que ye fruto d'una reforma de lo sieglo XVII. Dos de las torres alzan la dentrada. Lo castiello se troba sobre un espolón de 185 metros de deslibel divisando la confluyencia de los ríos Segre, Cinca y Ebro. Ye protechiu en a vesant sud per una escarpada ladera en a quala son visteras las restas d'una muralla que desciende buscando lo río y en o costau norte la protección proviene d'un foso artificial.
L'acceso a lo castiello se realiza per lo suyo flanco meridional, a traviés d'una puerta con arco de meyo punto protechida per dos torres. En a puerta se conserva lo blasón de los Montcada. L'interior s'organiza arredol d'un patio descubierto sobre lo qual s'articulan las dependencias y con alchub escavau en a penya. En o sud tiene tres arcadas apuntadas y en l'ala norte conserva una escalera que conduz a la segunda planta, an ye la Sala d'Armas cubierta per boveda de canyón apuntau. En l'ala ueste ye la gran sala, que conserva los macizos arcos diafragmas que sustentaban lo teito de viegas, estando lo puesto an s'ubicaba l'antiga capiella.
Historia
miniaturadeimagen|[[Lugar viello de Mequinenza]] En l'anyo 1133 la población, en mans de los arabes, ye conquerida per Alfonso I lo Batallador, rei d'Aragón. Nuevament, la población ye reconquerida per los sarracenos y finalment fue conquerida per Ramon Berenguer IV de Barcelona en 1185. Alifonso II d'Aragón en casar-se con donya Sancha dió a esta como prenda de la suya real estimación la villa de Mequinenza. Mas tarde, en 1192, lo mesmo rei la rebla a Armengol, conte d'Urchel. De lo dominio de los contes d'Urchel pasó lo castiello y la villa de Mequinenza a Ramón Guillén de Montcada y per succesión hereditaria, pasó a los marqueses d'Aitona y dimpués a los duques de Medinaceli.
En 1212, Pero II prometió a la suya filla lechitimada (contraita difuera de lo suyo matrimonio con Constanza d'Aragón, a lo noble catalán Guillén Ramón de Montcada en una fiesta celebrada en Taust. Lo dote que aportaría la infanta serían los sinyorías de Mequinenza, Aitona, Albalat de Cinca, Seròs y Soses con toz los suyos dreitos, castiellos, villas y termins. S'encetaba asinas la rama d'Aitona de lo linache de Montcada, que prene lo nombre de lo mas important de los sinyorías que Constanza recibió. A partir d'este momento, los descendents de lo linache de los Montcada serán los sinyors de Mequinenza.
Lo castiello de Mequinenza estió mansión en 1288 de Carlos II d'Anchú principe de Salerno, fillo de Carlos d'Anchú, rei de Nápols y Sicilia, dau en ostaches per Alifonso III a los suyos barons. miniaturadeimagen|Castiello de Mequinenza. Alifonso III fació prisionero a lo citau principe de Salerno quan lo pai d'este disputaba a aquell la corona de Sicilia, dimpués que heba estau desposeíddo d'ella en as famosas vespras sicilianas y atribuyiu aquell reino a la casa d'Aragón. Alifonso atrancó a aquell preso, inicialment en o castiello de Monclús, pero veyendo la poca seguridat que ofriba per la proximidat con Francia, lo trayió ta lo castiello de Mequinenza dica que estió meso en libertat en 1288 en complimiento de lo tractau de Canfranc. Un de las condicions imposadas yera que la Provenza cayería baixo lo vasallache d'Alifonso III si Carlos d'Anchú incompliba ixo a lo que se le obligaba. Frai Miguel de Salas indicaba la importancia de lo castiello de Mequinenza ya que "a un principe tan gran no se le daría Palacio que no estase proporcionau a la grandeza y sobiranía d'a suya persona". miniaturadeimagen|260x260px|Vista aérea de Mequinenza Lo Castiello de Mequinenza sufrió diversos ataques en primerías de lo sieglo XIX con a guerra de lo Francés y la invasión napoleónica. En aquell momento, Madoz destaca que la pobación formó "companyías enteras con a suya choventut que se trobaban en os memorables puestos de Zaragoza". Los franceses, dimpués d'haber preso Leida querioron fer lo mesmo con Mequinenza que la suya posesión ansiaban per considerar-la la "clau estratechica de l'Ebro" y estar situada en una altura dominant sobre la desembocadura de los tres ríos. Lo mariscal Suchet, que mandaba en aquella zona encomendó a lo cheneral Musnier aquella misión. Pero Mequinenza y lo suyo castiello resistioron heroicament entre tres enrestidas acometidas per l'exercito francés entre l'anyo 1808. L'ataque se reprenió en chunyo de 1809 nuevament con redota francesa. Musnier, veyendo que la operación yera muito dificil per la situación estratechica defensiva de lo castiello decidió que ubriría un camín dende Torrent de la Cinca que conduciría dica lo poniente de Mequinenza pa fer plegar a los suyos hombres y la suya artillería a lo castiello. La dura operación s'enchegó lo 15 de mayo de 1810 y se prolargó dica primeras de chunyo, tiempo en o que los franceses ocuporon las posicions mas importants a canto de l'Ebro y de lo Segre.
La fortaleza siguió amprando posteriorment los suyos servicios dica epoca recient. Dimpués d'a rendición francesa, mantenió guarnimiento entre lo sieglo XIX y se veyió afectau per nuevos avatars politicos y militars que succedioron en a historia d'Espanya y especialment entre las guerras carlistas. Ya heba perdiu ya la suya posición de palacio residencial de los Montcada y los marqueses d'Aitona y las suyas dependencias s'heban adaptau a las necesidatz de la guerra incluyindo nuevos dormitorios, la residencia de lo gubernador, almagazenes d'artillería, almagazenes de fortificación, calabozos, dormitorios d'artillers, forno de pan, fosal u cuantos polvorins.
En 1816 i hai constancia d'una Reyal Orden dictada per lo rei Ferrando VII con calendata de 31 de mayo de 1816 que exposa que la villa de Mequinenza solicita a lo rei meter-la baixo lo suyo real dominio. Lo día 10 de chinero de 1819 lo corregidor de la ciudat de Fraga pasó a las casas de lo Concello y a la suya Sala Capitular pa fer complir la Reyal Orden a traviés de la quala la villa y la suya plaza pasaban a estar incorporadas a la Reyal Corona. Lo duque de Medinaceli, anterior propietario, exichió a la corona diversas compensacions como dar posesión d'un forno de pan de cocer, de cuantas dehesas, treudos, dreitos a participacions de furtas y diezmos, sinyalando que lo sinyoría sobre la villa de Mequinenza y lo castiello no perteneixeban mas que a la Corona. Lo castiello de Mequinenza heba quedau en un estau d'abandono important con a espaldadura de los suyos teitos y parte de las suyas murallas.
Dalías
Dalías ye un municipio andaluz en a provincia d'Almería, comarca de Poniente Almeriense y partiu chudicial de Berja.
A suya población ye de 3.986 habitants (2017) en una superficie de 144,45 km², con una densidat de población de 27,59 hab/km².
Cheografía
A localidat de Dalías se troba situata a 411 metros d'altaria sobre o livel d'a mar, a una distancia de 42 km d'a ciudat d'Almería, a capital d'a suya provincia. Muga con os termins municipals de El Ejido y Balanegra a o sud; a l'este con Berja; a o norte con Fondón, Almócita, Padules y Canjáyar; y Felix y Vícar a l'ueste.
D'o suyo termin municipal fa parti o lugar de Celín.
Isla de Mokoia
A isla de Mokoia (en anglés Mokoia Island) ye una isla situada en o laco Rotorua en Nueva Zelanda. Tien un aria de 1,35 kilometros quadraus. A isla ye un domo de lava de riolita que se devanta 180 metros sobre a superficie d'o laco. Se formó dimpués de que a caldera de Rotorua s'espaldase y o magma riolitico surtise a traviés d'as crepazas. Una d'istas crepazas yera chusto debaixo d'a on hue se troba a isla de Mokoia. As costas d'a isla encara rechistran actividat cheotermal, con pozos calients d'augua que forman a piscina de Hinemoa, conoixida por os locals como Waikimihia. Tamién tien una rica tierra vulcanica, aproveitada d'antis mas por os maorís ta o cautivo d'a "kumara", una variedat de trunfa dulza. Yera tamién una muit buena posición estratechica, por o que estió a sobén puesto de barallas.
A isla de Mokoia ye privada y perteneixe actualment a l'iwi maorí local, que la chestiona chunto a o Departamento de Conservación de Nueva Zelanda. Ye un santuario d'aus y l'acceso ye amugau a tours organizaus. Astí se troban quantas especies raras d'aus, encluyindo o kōkako d'a Isla d'o Norte, o kiwi marrón d'a Isla d'o Norte, y una población en cría d'o tieke d'a Isla d'o Norte, especie menazada.
A isla ye también un puesto regular de celebración de campos de entrenamiento de mau rākau, arte marcial maorí, con l'uso d'a taiaha como arma.
Ermita d'a Virchen d'Ubieto
A ermita d'a Virchen d'Ubieto ye una ermita situata chunto o río Galligo en o municipio de Samianigo, entre as localidaz de Latrás y Orna de Galligo.
Gabardón
Gabardón (en castellano Galardón) ye una montanya de 1.781 metros en a provincia de Uesca (Aragón).
Se troba situau sobre a localidat d'a Guarta, en a sierra d'o Gabardón y en a suya cima bi ha un vértiz cheodesico.
Gato
thumb|right|250px|Fembra de [[gato montesino d'as Islas Britanicas (Felis silvestris grampia) con un cadiello.]] Gato (d'o latín <CATU) ye un zoonimo común que designa u puede designar a tot un conchunto d'especies de mamiferos carnivoros de mida chicorrona, mas a sobén que perteneixen a la familia d'os felidos y a subfamilia d'os felins. A especie que mas a sobén recibe ista denominación ye Felis silvestris catus, o gato domestico, que en realidat no ye si que una subespecie de Felis silvestris.
Cualque numero d'atras especies y subespecies de felidos felins pueden trobar-se nombradas como gatos por a chent sin estar estreitament emparentadas con o Felis silvestris. Son eixemplos de gatos que no fan parte sisquiera d'o chenero Felis o gato d'os manglars asiatico (Prionailurus viverrinus), o gato manul (Otocolobus manul), o gato margay (Leopardus wiedii) u lo gato de Bengala (Prionailurus bengalensis).
Triesenberg
Triesenberg (en alamanico de Liechtenstein Tresabärg, en alamanico stándard Trisabärg) ye un municipio de Liechtenstein. Muga a o norte con a ciudat de Vaduz, a o nord-este con Schaan y Planken, a'l este con exclaves de Schaan, Balzers y Vaduz, a o sud con Triesen y un exclave de Balzers, y a l'ueste con Triesen. Amás gracias a o suyo exclave muga tamién con o municipio de Nenzing (Austria, Vorarlberg)