cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pardina de Sierrahún
A pardina de Sierrahún ye una pardina actualment despoblada d'a provincia de Uesca y situada en o municipio de Samianigo, en a comarca de l'Alto Galligo d'Aragón.
Se troba en a Guarguera, entre as localidaz de Nocito y Lasaosa.
Lupèr e Viòlas
Lupèr e Viòlas (Lupèr e Viòlas en occitán, Luppé-Violles en francés y oficialment) ye una comuna occitana en o departamento francés de Gers, rechión d'Occitania, districto de Condòm y cantón de Gran Baish Armanhac.
A suya población ye de 125 habitants (1999) en una superficie de 7,57 km², con una densidat de población de 16,51 hab/km².
La Serranía (Guadalachara)
thumb|350px|Comarcas d'a provincia de Guadalachara La Serranía u Sierra Norte de Guadalachara ye una comarca d'a provincia de Guadalachara, en a comunidat autonoma de Castiella-la Mancha, Espanya.
Cheografía fisica
Ye situata en o noroeste d'a provincia y con desnivels fisicos y una altaria meya mayor que atras comarcas de Guadalachara. Plega a las cotas maximas en a Sierra d'Ayllón, con o Pico del Lobo (mes de 2.200 m), l'Ocejón y o Pico de la Buitrera (mes de 2.000 m).
Dende ueste ta este trobamos as sierras d'Ayllón, de Pela, de Alto Rey, los Altos de Barahona, a Ministra y de Solorio.
Mugas
Muga a lo norte con a Tierra de Medinaceli.
Cheografía humana
Bi ha muitos nuclios rurals con pocos habitants, menos de 50, por una intensa despoblación. A capital ye Sigüenza, seguita en importancia por Cogolludo, Atienza, Tamajón, Galve de Sorbe y Cantalojas.
Urketa
Urketa (en francés Urcuit) ye una comuna d'Iparralde en a provincia de Labort, que perteneixe administrativament a lo departamento d'os Pireneus Atlanticos (rechión de Nueva Aquitania).
Kurt von Schleicher
Kurt von Schleicher, naixito de Brandenburg an der Havel (Imperio Alemán, hue Brandemburgo en Alemanya) o 7 d'abril de 1882 y muerto asasinato por os nazis en Potsdam-Babelsberg (Tercer Reich, hue Alemanya) mientres a nueit d'os cutiellos largos o 30 de chunio de 1934, estió un militar y politico alemán, o zaguer Canceller d'Alemanya (Reichskanzler) antis de que plegase a o poder Adolf Hitler ta rematar con a Republica de Weimar y establir una dictadura conoixita como Tercer Reich.
En a suya faceta de militar, Kurt von Schleicher plegó dica o ran de cheneral, prenendo parte en a Primera Guerra Mundial; en a suyafaceta politica, estió ministro d'Esfensa d'o Reich y ministro president de Prusia, amás de Canceller.
Guadalaviar
Guadalaviar ye un municipio aragonés d'a provincia de Teruel, situau en a comarca d'a Sierra d'Albarracín y partiu chudicial de Teruel. A suya población ye de 243 habitants (2010), en una superficie de 28,1 km².
Cheografía
Ye situau en a Sierra d'Albarracín, a lo piet d'a Muela de Sant Chuan, chunto a lo río Guadalaviar, amán d'o naixedero suyo. O río Tacho tamién naixe amán d'este lugar. Se troba situau a 1.519 metros d'altaria sobre lo livel d'a mar.
Mugas
O suyo termin municipal muga con Griegos a lo norte, con Villar d'el Cobo a l'este, y con una faixa d'o termin d'Albarracín que lo desepara d'a muga provincial con as provincias de Guadalachara y Cuenca.
Toponimia
O nombre vien de l'arabe uad, río; significaría río blanco, que ye precisament como o río Guadalaviar ye conoixito en o Rincón d'Ademuz.
Bi ha toponimos en aragonés como Los Royos, Penya Tormera y, en o termin d'Albarracín pero muit amán de Guadalaviar, Quinto Royo Frío.
Emma Stone
Emma Stone (nombre artistico de Emily Jean Stone), naixita de Scottsdale (Arizona) o 6 de noviembre de 1988, ye una actriz estausunidense, que prencipó a suya carrera cinematografica en anyos 2000 y que ha recibito cuantos premios por o suyo treballo entre os que cal destacar o Premio Oscar a la Millor Actriz, o Globo d'Oro a la Millor Actriz de Musical u Comedia y o Premio BAFTA a la Millor Actriz por a suya interpretación en a cinta La La Land en 2016.
Premios
L'actriz Emma Stone recibió o premio Oscar a la Millor Actriz de 2016 por a suya interpretación de Mia Dolan en a cinta La La Land, dirichita por Damien Chazelle.
Josep Pla
Josep Pla i Casadevall, naixito de Palafrugell, Catalunya, o 8 de marzo de 1897 y muerto en Llofriu, Catalunya, o 23 d'abril de 1981, estió un escritor y periodista catalán, que escribió as suyas obras prencipalment en catalán, nomás en o periodo 1941-1945 en que o catalán yera una lengua prohibita de raso escribió bells obras en castellano anque bells d'ellas as tradució ta o catalán bells anyos dimpués.
Tribunal Superior de Chusticia d'Aragón
O Tribunal Superior de Chusticia d'Aragón (en castellano: Tribunal Superior de Justicia de Aragón), tamién conoixiu por as suyas siglas TSJA, ye o maximo organo d'o poder chudicial en Aragón, con seu en Zaragoza.
Historia
O suyo antecedent mas directo estió l'Audiencia d'Aragón. L'actual Tribunal Superior de Chusticia d'Aragón estió creyau en 1985 a partir de l'articlo 26 d'a Lei Organica d'o Poder Chudicial, constituindo-se o 23 de mayo de 1989.
Organización
L'alto tribunal aragonés se divide en quatro salas:
Seu
O tribunal tién a suya seu en o palacio renaixentista d'os Condes de Morata, trobato en a ciudat de Zaragoza.
Presidencia
O President d'o Tribunal Superior de Chusticia d'Aragón ye o representant d'o Poder Chudicial en Aragón. Ye nombrau por o Rei d'Espanya, a propuesta d'o Consello Cheneral d'o Poder Chudicial. O President podrá presentar debant d'as Corz d'Aragón a memoria anyal. L'actual president d'o Tribunal Superior de Chusticia d'Aragón ye Manuel Bellido Aspas.
Anyos 1680
Os anyos 1680 ye o periodo de tiempo formato por os anyos entre l'anyo 1680 y l'anyo 1689, istos dos tamién encluyitos.
Conanthera
C. bifolia C. campanulata C. johowii C. minima C. simsii C. trimaculata
Conanthera (popularment y en luenga mapuche gnao) ye uno d'os cheneros de plantas d'a familia d'as tecofilacias (Tecophilaeaceae), familia que no ye reconoixita por muitos botanicos. D'alcuerdo con as normas cladisticas de 2003, as tecofilacias s'incluyirían adintro de l'orden d'as Asparagales.
As especies de gnao son orichinarias de Sudamerica, d'a parti mas central de Chile.
Latín medieval
thumb|Pachina con texto latín medieval d'o [[Carmina Cantabrigiensia (Cambridge University Library, Gg. 5. 35), 11. cent.]]
O latín medieval ye a forma d'o latín que s'escribe bels sieglos dimpués d'a caita de l'Imperio Romano, representando a sola luenga escrita d'os antigos territorios imperials. Yera a luenga liturchica d'a Ilesia Catolica Romana y medio de comunicación en Ciencia, Literatura, Dreito y Administración publica en a Edat Meya.
No bi ha consenso sobre a deseparación exacta entre o latín vulgar tardano y o latín medieval. O latín medieval no ha de confundir-se con o latín eclesiastico, a penar de l'orichen clerical de beluns d'os suyos autors.
O latín medieval en Aragón y Navarra
Manuel Alvar denomina latín notarial a la variant d'o latín medieval escrita en os sieglos XI y XII en Navarra y Aragón y que presenta muitismos elementos romances autoctonos. De feito y paradochicament bels rasgos lingüisticos propios d'o romance navarro-aragonés los podemos testimoniar millor en o latín medieval d'ixos sieglos que en a scripta aragonesa medieval, que preneba como referencia a tradición mes antiga d'escribir o romance en Castiella y en a que a representación de bels rasgos d'a luenga aragonesa se vei reducito, por ser consideratos como vulgarismos.
En Aragón y Navarra os primers textos predominantment escritos en romance son d'o sieglo XII. Dica ixe inte o latín medieval, yera cuasi a sola luenga escrita, (de fueras de bel emplego de l'arabe u o hebreu). Este emplego tan tardano contrasta con o que se desvinió en atros países con o latín arromanzato local: en Francia as formas "merovinchias" duroron dica o sieglo X y en o Reino de Leyón dica os sieglos X y XI. Manuel Alvar especula que a tardanza en dixar esta clase de latín como sola luenga escrita ye a causa de l'arcaísmo de l'aragonés en comparanza con atros romances hispanicos.
O latín medieval escrito en Aragón a sobén teneba un pareixito superficial con o latín clasico. Os escribanos aragoneses prebaban de latinizar os vocables adibindo terminacions latinas. A declinación yera cuasi anulata de tot por as preposicions. A conchugación teneba estructura romanica. A sintaxi latina heba desapareixito cuasi de tot. En o lexico yeran presents primero termins vascos y dimpués termins arabes.
A part de poder veyer por escrito rasgos de l'aragonés que a scripta medieval en romance no amuestra, tamién podemos veyer rasgos dialectals u locals que esta scripta tampoco gosa amostrar, como os articlos ro, ra:
O latín se seguiba emplegando muito en o Reino d'Aragón encara cuan se feba mes común escribir en romance y yera fixata a scripta aragonesa en os sieglos XIII, XIV y XV. Yera una d'as tres luengas d'os documentos oficials d'a Corona d'Aragón chunto con o catalán y l'aragonés. Manimenos o latín d'ixos sieglos ya no yera o latín arromanzato anterior debantdito y yera un latín muito mes purista y con muito menos influxo d'o romance autoctono.
Bebo Valdés
Bebo Valdés (Quivicán, Cuba, 9 d'octubre de 1918 - Estocolmo, Suecia, 22 de marzo de 2013) estió un mosico de jazz y mosica cubana. Ye considerau una d’as figuras centrals d’a mosica d’o suyo país de conchunta con atros mosicos, sin ir mas luent como o suyo fillo, Chucho Valdés, que ye tamién un pianista reconoixiu.
Historia
Fillo d’una familia d’esclaus, estudió en o conservatorio de L’Habana y en os anyos quaranta tanyó en quantas orquestas, entre as qualas ye a d’o Club Tropicana, d’a quala estió director musical uns anyos, entre os quals estió tamién muit solicitau como pianista, arreglista y compositor, con exitos como o mambo ‘La rareza del siglo’.
Istos anyos, recibió y absorbió a influencia d’o jazz, y en 1952 o productor Norman Granz organizó con ell una d’as primeras gravacions de jazz afrocubano. Disconforme con a revolución cubana, en 1960 s’exilia ta Mexico, a on vivió dica 1963, quan se tresladó ta Suecia, a on dica os anyos novanta estió pianista en clubs de jazz y restaurants.
Retirau en 1990, en 1994 estió redescubierto por o mosico afrocubano Paquito De Rivera, con o qual gravó iste anyo ‘Bebo Rides Again’, disco que lo prochectó internacionalment.
Obra
Bebo ha feito numerosos conciertos y ha grabau a-saber-los discos como director d’orquesta, compositor -entre atros, d’a banda sonora d’o documental ‘Calle 54‘ (2001), de Fernando Trueba, que tamién coprotagoniza-, y pianista, aspecto en o qual destaca o dúo con o cantaor de flamenco Diego "El Cigala".
Con ‘El Arte del Sabor‘ ganó dos Grammy en 2001. O tercer se lo levó por o disco ‘Lágrimas Negras’ con Diego "El Cigala". Amás, en ganó dos mas con ‘Bebo de Cuba’ y unatro con o disco integral de piano ‘Bebo’ en 2006. Con Fernando Trueba gravó ‘El Milagro de Candeal‘, dirichida por Fernando Trueba y en 2010 fació a banda sonora de ‘Chico y Rita’, l’argumento d’a quala contiene fragmentos d’a suya propia vida.
Capolat
Capolat (Capolat en catalán y oficialment, Capolat en castellano) ye un municipio catalán situau en a comarca d'o Berguedá, partiu chudicial de Berga y provincia de Barcelona.
Geraldine (Nueva Zelanda)
Geraldine (maorí Heratini) ye una localidat d'a rechión de Canterbury en a Isla d'o Sud de Nueva Zelanda. Se troba a bells 140 km a o sud de Christchurch, y 35 km enta l'interior dende Timaru, que ye situada a o sud. Geraldine se caracteriza por un ambient rural, entre polidas y antigas selvas, casas de campo d'os primers colonizadors y chicotz tallers d'artes y oficios.
Capolat
A suya población ye de 76 habitants (2008), en una superficie de 34,33 km² con una densidat de población de 2,21 hab/km².
Cheografía
A localidat de Capolat ye situada a 617 metros d'altaria sobre o livel d'a mar.
D'o suyo termin municipal fan parte os lugars de Llinars, Rossinyol i Coforb, Sant Andreu de Farners y Sant Quintí de Travil.
Francisco Ascaso Abadía
Francisco Ascaso Abadía (Almudévar (Plana de Uesca), 1 d'abril de 1901 - Barcelona (Catalunya), 20 de chulio de 1936) estió un anarquista aragonés militant d'a CNT, primo de Joaquín Ascaso y conoixito por o suya actividat politica y sendical chunto con Durruti.
Biografía
Naixió d'una familia de treballadors d'o campo d'o lugar d'Almudévar (Plana de Uesca), que dimpués marchó enta Zaragoza, en o barrio de La Madalena. En ista ciudat prenió contacto con l'anarquismo y con a CNT y empecipió a suya actividat embrecando-se en as luitas socials.
Salinas de Trillo
Salinas de Trillo ye un lugar aragonés en o municipio de a Fueva, en a comarca de Sobrarbe y a provincia de Uesca. A suya población ye de 9 habitants (2011 ).
Francisco Ascaso Abadía
Biografía
En 1922 marchó enta Barcelona, a on s'adhibió en o grupo "Los Solidarios" (Os Solidarios), grupo creyato ta fer accions contra os pistoleros d'a patronal que asesinaban sendicalistas, y a on i yeran Durruti, Ricardo Sanz, Antonio Ortiz, Gregorio Jover y García Oliver, entre atros.
Salinas de Trillo
Cheografía
Salinas se troba en as garras meridionals de o tozal de Sant Marcos (u «de Trillo»), en a cuenca d'o barranco d'o Salinar que ye afluent directo d'o río Cinca por a cuentra de Ligüerre. No fa parte d'a subcomarca natural d'a Fueva, anque dende a decada de 1960 os nuclios d'a redolada se troben incorporaus en o municipio de a Fueva. Manimenos, de siempre s'ha puesto tener muita relación con os nuclios d'a Fueva propiament dita, en a que de Salinas se'n gosaba comprar a sal, y arribando dica a compartir tradicions liturchicas y relichiosas con os fovanos, como en ye la romería anyal ta'l santuario de Santa María de Bruís, a poquetz kilometros en o costau de a Fueva de o tozal de Trillo.
Francisco Ascaso Abadía
Biografía
En 1923 fue acusato d'a muerte d'o cardenal Juan Soldevila (asesinato en Zaragoza o 4 de chunio) y engarcholato nuevament en a garchola d'a carrera Predicadores. Eslampó y s'exilió ta Francia, chunto con Durruti y García Oliver. D'aquí marchó enta America con Durruti, partecipando en quantas accions con anarquistas archentinos. Dimpués tornoron en Francia, a on i fuoron aturatos y acusatos en chunio de 1926 d'atentar contra o rei d'Espanya, Alifonso XIII mientres una vesita en París. No trobando pruebas d'ixa acusación, fuoron forachitatos d'o país.
Salinas de Trillo
Toponimia
O nombre de Salinas dimana d'a expleitación de sal en o barranco d'o Salinar, que ye lo más probable orichen de l'asentamiento en o lugar. L'augua de o dito barranco ye rica en minerals, y dende fa sieglos se tiene conoiximiento d'expleitacions salinas en a redolada. Un diapiro de materials triasicos de facies Keuper explica a salinización de l'augua d'este barranco (como en atras localidaz d'as sierras exteriors pirenencas a l'este d'a sierra de Sevil). Os afloramientos de Keuper son tovos (erosionabilidat alta), y fan fácil a formación de foyas con aqüiferos y suelos salinizaus.
S'ha puesto documentar o nombre como «Salillas» antes de 1717, y ixo lo emparentaría con belaltros toponimos que se puede trobar en Chunzano, Nocito y Sesa. A partir de 1717 ya pasa a nombrar-se «Salinas» y posiblement l'apelativo «de Trillo» dimana d'a suya pertinenza a lo municipio que teneba capital en Trillo (a poquet más d'1 km de Salinas), fusionau en o municipio de Clamosa a partir de 1857.
Monimentos
En Salinas tamién existe un casal fortificau, deseparau de o gruixo d'a población, que ha nombre Casa Palacio. Datau en o sieglo XVI, tiene una torre de base semicircular que serviba ta guardar millor defensa. Por a suya cronolochía, s'ha puesto emparentar con a epoca en a que tanto Salinas como Trillo feban parte d'a baronía de Monclús y con o beneplácito d'os barons sirvión ta base operativa de bellas mesnada bandosas en o conflictivo periodo d'as guerras de Ribagorza. Pareix que en iste sentido, a presencia de o capitoste bandoso Lupercio Latrás estaría atestiguada en a localidat.
Yahya ben Abd al-Malik
Fillo d'Abd al-Malik ben Hudhayl, a qui succedió dimpués d'a suya muerte, o 18 de mayo de 1103. Gubernó menos d'un anyo, ya que fue forachitau por os almurabitz o 6 d'abril de 1104. A suya estió l'antezaguera d'as taifas en estar incorporada a l'imperio magrebín.
Francisco Ascaso Abadía
Biografía
En 1932 fue forachitato y levato enta Africa.
En 1934 fue nombrato secretario cheneral d'o Comité Rechional d'a CNT de Catalunya.
O 18 de chulio de 1936, quan empecipió a guerra civil, Francisco Ascaso se trobaba en Barcelona dirichindo os militants d'a CNT. Morió dos días dimpués, o 20 de chulio, en a enrestida t'o quartel d'as Dressanes, d'un disparo en a frent.
Pardina de Fanlo
A pardina de Fanlo ye una pardina actualment despoblada d'a provincia de Uesca y situada en o municipio de Samianigo, en a comarca de l'Alto Galligo d'Aragón.
Se troba a dos kilometros a o norte d'a localidat d'Ipiés.
Sant Per de Trillo
Sant Per de Trillo (oficialment, en castellano, «Samper de Trillo» ) ye un lugar aragonés de dos casas que perteneix a o municipio de a Fueva, en a comarca de Sobrarbe y a provincia de Uesca. Actualment ye despoblau.
Sant Per se troba a 640 metros d'altaria en as garras d'a sierra de l'Entremont, albocau cara t'a valleta d'o barranco d'o Salinar en a suya baixant norte. Ye una aldeya tradicional de Trillo (fuera d'a cuenca natural d'a Fueva, en a val d'a Cinca), y a lo municipio homonimo le perteneixió dica la suya incorporación en o municipio de Clamosa, en o sieglo XIX. Dende a decada de 1960, os nuclios que feban parte d'o municipio de Clamosa fuón absorbidos en o nuevo municipio d'a Fueva.
O lugarichón disposa d'una capilleta consagrada a l'advocación de Sant Pero, d'a on con toda probabilidat dimana o nombre d'a población. Como aldeya de Trillo, os suyos habitants teneban dreito a soterramiento de muertos en o cimenterio de l'antiga cabecera municipal, y a os oficios en a ilesia de a dita localidat.
Leone Ginzburg
Leone Ginzburg, naixito d'Odessa (Imperio Ruso, hue Ucraína) o 4 d'abril de 1909 y muerto en Roma (Reino d'Italia, hue Italia) o 5 de febrero de 1944, estió un escritor y periodista italiano d'orichen chodigo ucrainés, conoixito tamién en estar casato con a escritora Natalia Ginzburg y estar o pai d'o historiador Carlo Ginzburg.
Activo opositor a o faixismo de Benito Mussolini y heroe d'a resistencia italiana, estando amás perseguito en aplicación d'as leis anti-semitas faixistas, fue engarcholato y torturato por a Gestapo, morindo por as secuelas d'as torturas.
Burt Lancaster
Burton Stephen Lancaster, d'o suyo nombre artistico Burt Lancaster, estió un actor estausunidense, naixito o 2 de noviembre de 1913 en Nueva York (Nueva York) y muerto o 20 d'octubre de 1994 en Los Angeles (California).
Premios
Burt Lancaster recibió o Premio Oscar a o Millor Actor en 1960 por o suyo papel en a cinta Elmer Gantry, de Richard Brooks. Por ista cinta recibió amás o Globo d'Oro a o Millor Actor Dramatico, tamién en 1960. Antiparte, Burt Lancaster fue nominato a l'Oscar a o Millor Actor en 1953 por a suya actuación en From Here to Eternity, de Fred Zinnemann, tamién en 1962 por o suyo papel en a cinta Birdman of Alcatraz, de John Frankenheimer, y en 1981 por a suya acuación en Atlantic City, dirichita por Louis Malle.
Tamién recibió dos Premios BAFTA a o Millor Actor: en 1963 por Birdman of Alcatraz, de John Frankenheimer; y en 1982, por Atlantic City, de Louis Malle.
Horcajo Medianero
Horcajo Medianero ye un municipio d'a provincia de Salamanca, en a comunidat autonoma de Castiella y Leyón, Espanya. A suya población ye de 305 habitants (2007), en una superficie de 53,37 km² y una densidat de población de 5,71 hab/km².
Punta d'as Blancas
A punta d'as Blancas ye un pico de 2.131 metros d'altaria situau en a cordelera d'o Pireneu, en Aragón, en a sierra d'a Madalena.
Administrativament se troba en a muga entre os municipios d'Aísa y de Borau. En a suya cima bi ha un vértiz cheodesico.
Hellín
Hellín ye un municipio d'o nord-este d'a provincia d'Albacet (Castiella-La Mancha). A suya población ye de 30.976 habitants (2009) en una superficie de 781,19 km² y una densidat de 39,65 hab/km².
Cheografía
250px|thumb|right| O [[Pitón volcanico de Cancarix, molimento natural.]] En Hellín se troba o Pitón volcanico de Cancarix, declarato molimento natural.
Mariehamn
Mariehamn (en finés Maarianhamina) ye a capital d'a rechión finesa autonoma d'Åland. A ciudat ye conoixida, sobre tot, como destín de turismo veranenco. Anyalment, uns 1,5 millons de turistas visitan a ciudat, estando una d'as prencipals actividatz economicas, o que fa que o sector servicios y o sector publico dan treballo a mas d'a metat d'a población activa d'a ciudat.
José Antonio López Bueno
José Antonio López Bueno, naixiu de Zaragoza o 16 d'agosto de 1974, ye un boxiador aragonés, que estió campión mundial de boxeyo d'o peso mosca, estando o noveno campeón mundial d'o boxeyo espanyol dimpués de: Baltasar Berenguer, José Legrá, Pedro Carrasco, Perico Fernández, Miguel Velázquez, José Manuel Durán, Cecilio Lastra y Javier Castillejo.
President d'a Cheneralidat de Catalunya
150px|thumb|Escudo d'a Cheneralidat de Catalunya L'actual president és Quim Torra. Ista ye una lista d'os presidents d'a Cheneralidat de Catalunya (en catalán President de la Generalitat de Catalunya) <ol> <li>Berenguer de Cruïlles 1359-1362 <li>Romeu Sescomes 1363-1364 <li>Ramon Gener 1364-1365 <li>Bernat Vallès 1365-1367
Ramon Gener 1379-1380 <li>Felip d'Anglesola 1380 <li>Pere de Santamans 1381-1383 <li>Arnau Descolomer 1384-1389 <li>Miquel de Santjoan 1389-1396 <li>Alfons de Tous 1396-1413 <li>Marc de Vilalba 1413-1416 <li>Andreu Bertran 1416-1419 <li>Joan Desgarrigues 1419-1422 <li>Dalmau de Cartellà 1422-1425 <li>Felip de Malla 1425-1428 <li>Domènec Ram 1428-1431
Marc de Vilalba 1431-1434 <li>Pere de Palou 1434-1437 <li>Pere de Darnius 1437-1440 <li>Antoni d'Avinyó i de Moles 1440-1443 <li>Jaume de Cardona i de Gandia 1443-1446 <li>Pero Ximénez de Urreya 1446-1449 <li>Bertran Samasó 1449-1452 <li>Bernat Guillem Samasó 1452-1455 <li>Nicolau Pujades 1455-1458 <li>Antoni Pere Ferrer 1458-1461 <li>Manuel de Montsuar 1461-1464 <li>Francesc Colom 1464-1467 <li>Ponç Andreu de Vilar 1467-1470 <li>Miquel Samsó 1470-1473 <li>Joan Maurici de Ribes 1473-1476 <li>Miquel Delgado 1476-1478 <li>Pere Joan Llobera 1478-1479 <li>Berenguer de Sos 1479-1482 <li>Pere de Cardona 1482-1485
Ponç Andreu de Vilar 1485-1488 <li>Juan Payo Coello 1488-1491 <li>Joan de Peralta 1491-1494 <li>Francí Vicenç 1494-1497 <li>Pedro de Mendoza 1497-1500 <li>Alfons d'Aragó 1500-1503 <li>Ferrer Nicolau de Gualbes i Desvalls 1503-1504 <li>Gonzalo Fernández de Heredia 1504-1506 <li>Lluís Desplà i d'Oms 1506-1509 <li>Jordi Sanç 1509-1512 <li>Joan d'Aragó 1512-1514 <li>Jaume Fiella 1514-1515 <li>Esteve de Garret 1515-1518 <li>Bernat de Corbera 1518-1521 <li>Joan Margarit i de Requesens 1521-1524 <li>Lluís de Cardona i Enríquez 1524-1527 <li>Francesc de Solsona 1527-1530 <li>Francesc Oliver de Boteller 1530-1533 <li>Dionís de Carcassona 1533-1536 <li>Joan Pasqual 1536-1539 <li>Jeroni de Requesens i Roís de Liori 1539-1542 <li>Miquel Puig 1542-1545 <li>Jaume Caçador 1545-1548 <li>Miquel d'Oms i de Sentmenat 1548-1551 <li>Onofre de Copons i de Vilafranca 1551-1552 <li>Miquel de Ferrer i de Marimon 1552 <li>Joan de Tormo 1552-1553 <li>Miquel de Tormo 1553-1554 <li>Francesc Jeroni Benet Franc 1554-1557 <li>Pere Àngel Ferrer i Despuig 1557-1559 <li>Ferran de Lloances i Peres 1559-1560
Miquel d'Oms i de Sentmenat 1560-1563 <li>Onofre Gomis 1563-1566 <li>Francesc Giginta 1566-1569 <li>Benet de Tocco 1569-1572 <li>Jaume Cerveró 1572-1575 <li>Pere Oliver de Boteller i de Riquer 1575-1578
Benet de Tocco 1578-1581 <li>Rafael d'Oms 1581-1584 <li>Jaume Beuló 1584
Pere Oliver de Boteller i de Riquer 1584-1587 <li>Martí Joan de Calders 1587 <li>Francesc Oliver de Boteller 1587-1588 <li>Jaume Caçador i Claret 1590-1593 <li>Miquel d'Agullana 1593-1596
Francesc Oliver de Boteller 1596-1598 <li>Francesc Oliveres 1598-1599 <li>Jaume Cordelles i Oms 1599-1602 <li>Bernat de Cardona i de Queralt 1602-1605 <li>Pere Pau Caçador i d'Aguilar-Dusai 1605-1608 <li>Onofre d'Alentorn i de Botella 1608-1611 <li>Francesc de Sentjust i de Castre 1611-1614 <li>Ramon d'Olmera i d'Alemany 1614-1616 <li>Miquel d'Aimeric 1616-1617 <li>Lluís de Tena 1617-1620 <li>Benet Fontanella 1620-1623 <li>Pere de Magarola i Fontanet 1623-1626 <li>Francesc Morillo 1626-1629 <li>Pere Antoni Serra 1629-1632 <li>Esteve Salacruz 1632 <li>García Gil de Manrique y Maldonado 1632-1635 <li>Miquel d'Alentorn i de Salbà 1635-1638 <li>Pau Claris i Casademunt 1638-1641 <li>Josep Soler 1641 <li>Bernat de Cardona i de Raset 1641-1644 <li>Gispert d'Amat i Desbosc de Sant Vicenç 1644-1647 <li>Andreu Pont 1647-1650 <li>Pau del Rosso 1650-1654 <li>Francesc Pijoan 1654-1656 <li>Joan Jeroni Besora 1656-1659 <li>Pau d'Àger 1659-1662 <li>Jaume de Copons i de Tamarit 1662-1665 <li>Josep de Magarola i de Grau 1665-1668 <li>Joan Pagès i Vallgornera 1668-1671 <li>Josep de Camporrells i de Sabater 1671-1674 <li>Esteve Mercadal i Dou 1674-1677 <li>Alfonso de Sotomayor 1677-1680 <li>Josep Sastre i Prats 1680-1683 <li>Baltasar de Muntaner i de Sacosta 1683-1686 <li>Antoni de Saiol i de Quarteroni 1686-1689 <li>Benet Ignasi de Salazar 1689-1692 <li>Antoni de Planella i de Cruïlles 1692-1695 <li>Rafael de Pinyana i Galvany 1695-1698 <li>Climent de Solanell i de Foix 1698-1701 <li>Josep Antoni Valls i Pandutxo 1701
Antoni de Planella i de Cruïlles 1701-1704 <li>Francesc de Valls i Freixa 1704-1705 <li>Josep Grau 1706-1707 <li>Manuel de Copons i d'Esquerrer 1707-1710 <li>Francesc Antoni de Solanell i de Montellà 1710-1713 <li>Josep de Vilamala 1713-1714  </ol><ol> Francesc Macià i Llussà (ERC) 1932-1933 <li>Lluís Companys i Jover (ERC) 1933-1940 Josep Irla i Bosch (ERC) 1940-1954 <li>Josep Tarradellas i Joan (ERC) 1954-1980 Jordi Pujol i Soley (CiU) 1980-2003 <li>Pasqual Maragall i Mira (PSC) 2003-2006 <li>José Montilla Aguilera (PSC) 2006-2010 <li>Artur Mas (CiU) 2010 -2016 <li>Carles Puigdemont (CDC) 2016-2017<li>Quim Torra (JxCat) 2018-2020 <li>Pere Aragonès (ERC) 2021-
La Tala
La Tala ye un municipio d'a provincia de Salamanca, en a comunidat autonoma de Castiella y Leyón, Espanya. A suya población ye de 113 habitants (2007), en una superficie de 12,32 km² y una densidat de población de 9,17 hab/km².
Taxi
250px|thumb|Tipico taxi [[Londres|londinenco]] Un taxi ye un auto con conductor (dito taxista) que se fa servir en o servicio publico de transporte de pasachers con a finalidat de tresladar una u mas personas que en forma conchunta contractan o servicio y que por un regular reyalizan trachectos curtos u de meya distancia entre centros de población. A esferencia d'os atros tipos de transporte publico, como son as linias de metro, tramvía u de l'autobús, o servicio ufierto por o taxi se caracteriza por estar de puerta a puerta. A parola taxi ye una abreviadura de taximetro (d'o griego τάξις, "tasa" y μέτρον, "mesura") porque un taxi ye un vehiclo provisto d'un taxímetro.
Forma de contractación
A contractación d'o taxi puet fer-se de diversas formas, pendendo d'os usos y reglamentacions de cada localidat:
Tarifa
250px|thumb|Un taxista con o suyo vehíclo A reglamentación de cada localidat determina si o pre que ha d'abonar o pasachero por o servicio ye o que alcuerde en cada caso con o conductor u si d'atra man o taxista ye obligato a percibir nomás una tarifa fixata por l'autoridat publica.
En iste zaguer caso as tarifas pueden prener diversos parametros ta a suya determinación:
Tobarra
Tobarra ye un municipio d'o sudeste d'a provincia d'Albacet (Castiella-La Mancha). A suya población ye de 8.029 habitants (2009) en una superficie de 324,96 km² y una densidat de 24,71 hab/km².
Mugas
O suyo termin muga con Albatana, Ontur, Hellín, Albacet, Chinchiella de Mont Aragón y Fuente-Álamo.
Anyos 1690
Os anyos 1690 ye o periodo de tiempo formato por os anyos entre l'anyo 1690 y l'anyo 1699, istos dos tamién encluyitos.
Garra (desambigación)
Garra puede significar:
Olmos
Olmos significa "urmos" en castellano y mozarabe y puet referir-se a:
1921
Febrero
right|thumb|250px|L'actriz estausunidense [[Lana Turner, naixita o 8 de febrero de 1921.]]
Liz Truss
Mary Elizabeth Truss (26 de chulio de 1975 d'Oxford (Oxfordshire, Anglaterra, Reino Uniu), conoixida como Liz Truss, ye una politica britanica, que dende o 6 de setiembre dica o 25 d'octubre de 2022 estió a primera ministra d'o Reino Uniu.
Reggie Walker
Reginald Edgar Walker conoixito esportivament como Reggie Walker y naixito de Durban, (Sudafrica), o 16 de marzo de 1889 y muerto en o mesmo puesto o 5 de noviembre de 1951, estió un atleta sudafricano de primerias d'o sieglo XX que estió o ganador d'a preba d'os 100 metros lisos en os Chuegos Olimpicos de Londres 1908.
Fue a os Chuegos Olimpicos de Londres 1908 como campión sudafricano de 220 yardas y dimpués d'aconseguir os diners ta ir con l'aduya d'un periodista esportivo aconsiguió superar as rondas de claseficacion facilment ganando tamién as semifinals. Pasó ta a final chunto a tres nordamericans, dos estatounidenses James Rector y Nate Cartmell y o canadiense Bobby Kerr a os que aconsiguió ganar ta aconseguir a medalla d'oro.
Saint-Pierre-Port
Saint-Pierre-Port (en anglés y oficialment Saint Peter Port) ye a capital d'a dependencia d'a Corona britanica de Guernési.
Andregoto Galíndez
Andregoto Galíndez (Aibar? 900 - †972) estió contesa d'Aragón entre 922 y 925 y por o suyo matrimonio con García Sánchez I de Pamplona estió reina consorte de Navarra entre o 933 u 935 dica 970 (encara que estió repuyada conservo lo titol de Reina). Yera filla d'o conte Galindo II Aznárez,
Estando ya anciana y retirada en Lumbier se suposa que en ixe retiro fació meter per escrito a suya estirpe aragonesa dica la cheneración d'o suyo tatarabuelo Aznar I Galíndez, lo primer conde conoixiu d'Aragón. Remató circa os suyos diyas, en 972 retirada en o suyo solar d'Aibar.
Substantivos incontables en anglés
Os substantivos incontables en anglés no tienen plural, se refieren a cosas que no se pueden contar en anglés y precisan d'un verbo en singular. O indefiniu a/an no puet acompanyar a substantivos incontables, que si que admiten any, some y this. Os substantivos incontables admiten much, pero no admiten many. Os incontables pueden ir solos. Pa parlar d'un elemento individual referiu a un substantivo incontable se fa servir a piece of (por eixemplo a piece of advice significa "un consello").
Bi ha substantivos incontables en anglés pero que son contables en aragonés y muitas luengas occidentals:
Mario Vargas Llosa
Jorge Mario Pedro Vargas Llosa (Arequipa, 28 de marzo de 1936), mas conoixiu como Mario Vargas Llosa, ye un escritor y novelista peruano Se tracta d'uno d'os mas importants novelistas y asayistas contemporanios en luenga espanyola. En l'anyo 2010 se l'atorgó o Premio Nobel de Literatura, «por a suya cartografía d'as estructuras de poder y as suyas imáchens mordaces d'a resistencia de l'individo, a suya revuelta, y a suya redota», tamién ha ganau, entre atros, o Premio Cervantes (1994) y o Premio Prencipe d'Asturias d'as Letras (1986).
Vargas Llosa aconsiguió a fama en os anyos 1960 con novelas como La ciudad y los perros (1962) (A ciudat y os cans), La casa verde (1965) (A casa verda), y Conversación en La Catedral (1969). Encara hue contina escribindo a-saber-lo en cuantos cheneros literarios, incluyendo-ie a critica literaria y o periodismo. Entre as suyas novelas se contan comedias, novelas policiacas, novelas historicas y politicas. Cuantas d'ellas, como Pantaleón y las visitadoras (1973) y La tía Julia y el escribidor (1977), s'han adaptau y levau ta o cine.
Muitas d'as obras de Vargas Llosa son chupidas d'a percepción que tien o escritor d'a sociedat peruana y por as suyas propias experiencias como peruano. Manimenos, ha ixamplau o suyo repertorio y tractau temas d'atras partes d'o mundo. Ha gosau vivir en Europa (Espanya, Reino Uniu y Francia) la mas gran parte d'o tiempo dende 1958 en o prencipio d'a suya carrera literaria, obtenendo a nacionalidat espanyola en chulio de 1993, fendo que en a suya obra se veiga una fuerte influencia europea.
Igual como atros autors latinoamericanos, Vargas Llosa ha estau politicament activo entre toda a suya carrera. Estió candidato a la presidencia d'o Perú en 1990 por o partiu de centro-dreita Frente Democrático (FREDEMO).
Corz de Tarazona (1484)
As Corz de Tarazona de 1484 estioron unas Corz Chenerals d'Aragón que fuoron convocadas por Ferrando II d'Aragón dende a ciudat de Vitoria o 24 d'aviento de 1483, pa celebrar-se o 15 de chinero de l'anyo venient, encara que no s'engueroron as primeras sesions dica o 12 de febrero en a ilesia de Santa María Malena de Tarazona presididas por o rei. I habió muit poca representación por parti de Catalunya.
L'1 de mayo se prolargoron as Corz en Valencia pa os valencianos y o 13 de mayo en Zaragoza pa os aragoneses.
Questions tractadas
En o discurso d'apertura o rei Ferrando II demanda aduya pa recuperar os condatos de Rosellón y Cerdanya, ocupaus por Francia:
Sant Mitier (Mediano)
Cheografía y historia
O lugar de Sant Mitier se troba en as garras d'o tozal de Sant Mitier por a man solana (occidental), en a val d'o río Susía y a poca distancia d'o río Cinca.
Navamorales
Navamorales ye un municipio d'a provincia de Salamanca, en a comunidat autonoma de Castiella y Leyón, Espanya. A suya población ye de 142 habitants (2007), en una superficie de 17,53 km² y una densidat de población de 8,10 hab/km².
Sant Mitier (Mediano)
Cheografía y historia
Feba parte de a dita ribera de Mediano, que con Mediano en cabeza yera una d'as arias de millor cultura en toda a comarca de Sobrarbe. Manimenos, con a construcción de l'entibo de Mediano en 1969 se cacegó buena cosa d'as fincas, y con más importancia, a capital municipal que yera Mediano.
Tenió un municipio propio dende 1834 dica o periodo intercensal 1842-1857, quan que s'achuntó con o municipio de Mediano. Dende a decada de 1970, Sant Mitier, Mediano y Arasanz fan parte d'o municipio de A Fueva.
Urbanistica
O casar de Sant Mitier se troba en fendo costera por as garras d'o tozal homonimo, con bellas casas desalpartadas que tansament guardan garra estructura urbana. A plaza d'o lugar ye chicorrona, situada en chunto a la nau d'a ilesia de Sant Miguel Arcánchel, d'o sieglo XVII y que no tiene campanal. En a plaza se troba a emblematica fuent con calavreras.
Un d'os elementos más envistables que se troba en as inmediacions de lugar ye a torre d'a ilesia antiga, que posiblement teneba estilo romanico y que fue destruida. A torre, que ye a sola parte d'ixa ilesia que s'ha puesto guardar, ni an a tamas de trobar-se difuera d'o casar (en una era en a part baixa d'o lugar, por alto d'a carretera A-138) s'ha quiesto fer funcionar ta campanal ta la ilesia de Sant Miguel, que sí que ye bells metros t'alto, en o casco urbano.
Historia medieval
As oríchens historicas de Sant Mitier cal mirar-las en a Edat Meya, y se troban estretament relacionadas con os Castiellos de Sant Mitier, que coronan o cuitiello d'o tozal.
Os castiellos (en verdat no en i hai si que uno, l'altro ye una torre barranya exenta y a demés i hai una ermita) son reconstruccions cristianas sobre una obra anterior d'epoca musulmana (y no purament cristianos, como bellas vegadas s'heba quiesto creyer), feitos en o sieglo XI. S'ha puesto documentar que se trobaban baixo dominación de Sancho lo Mayor cara ta 1030, y se conoix que no se movión ya de mans cristianas en os reinaus posteriors.
O nombre de Sant Mitier dimana probablement de l'advocación de a ilesia (actualment ermita) que teneba o conchunto defensivo. Por a importancia estratechica d'o conchunto d'os castiellos, se'n troba constancia documental como «Sant Emeteri» en a Cronica de Sant Chuan de la Penya (s. XIV). Tamién amaneix con a denominación «Sancto Meterio», latinizada exprofés, en belaltro documento medieval, y como «Sanmitier» (forma previa a la castellanización «Samitier») a partir d'o sieglo XVI. A denominación «Sant Mitier» tamién s'ha trobau en textos aragoneses d'a baixa Edat Meya.
Puent de Fanlo
Se troba a o sud de Samianigo, chunto a la localidat de l'Hostal d'Ipiés.
Historia
Tendría relación con o dito Puent de Sol, que sería en a redolada y se documenta ya en o sieglo XV. Destruyido en 1938 mientres a Guerra Civil Espanyola, fue reconstruyiu en 1984.
O mesón de Santa Ana, que yera propiedat d'o sinyor de Baranguá, teneba encara dos viviendas en primerías d'o sieglo XX. Pascual Madoz documenta tamién en l'anyo 1845 a presencia de dos casas habitadas. Amán d'as edificacions bi heba una ermita adedicada a Santa Ana.
Molimentos
A Ilesia de Santa Ana de Puent de Fanlo, una ilesia adedicada a Santa Ana que hue se troba en runas pero que contina estando oficialment la ilesia parroquial d'o lugar.
Punta Escarra
A punta Escarra ye una tuca pirinenca situata entre as vals de Tena, a Canal d'Izas y o cul d'Ip, amán d'a Pala d'Ip. Ye a triple muga entre os municipios de Samianigo, Sallent de Galligo y Canfranc, a suya versant norueste ye canfranera, la sud samianiguense y la este sallenuta. Con una altaria de 2.748 m ye a cuatrena tuca en altaria d'o cul d'Ip, dimpués de Collarada, a Pala de Ip y a Pala d'Alcanyiz. Zarra o cul por o nord-este y s'une con a Pala de Ip enta o norueste y con o pico Huembro d'Escarra enta o sudueste.
Toponimia
Gerhard Rohlfs relaciona iste toponimo con o gascón "escarrouè" y l'aragonés "escarrón", que se corresponden con o basco "askarra", que designa a la mesma especie d'árbol.
Seguntes William Dennis Elcock manimenos no ye tan claro l'orichen prerromano. L'anglés sinyala a o verbo "escarrar" d'orichen latín (EXCARRARE) y present tanto en aragonés como en occitán con o significau de "rascar, limpiar a borda" como fuent d'iste toponimo.
Rotas
No bi ha garra rota prou fácil ta puyar enta ista polida tuca. Todas son luengas y amenistan de bel trampo d'escalada prou dificil por a suya verticalidat u exposición, a on se recomienda l'uso de cuerda, encara que no ye estrictament necesaria para montanyeros experimentaus (dificultat II).
Desde l'ibón d'Ip
Iste recorriu ye luengo y se recomienda aturar a dormir en o cubilar no guardau que bi ha chunto a l'ibón d'Ip, recientement esviellau. Se puet plegar dica l'ibón por cualsiquiera d'os diferents itinerarios que existen dende Canfranc u dende Os Aranyons.
Una vegada astí, se rodia l'ibón por o canto ezquierdo, pasando baixo o corridor sud d'acceso ta a Pala de Ip, y plegando ta un vallón entre a Pala de Ip y a Punta Escarra. Se puya dita cuenca por a marguin ezquierda d'o torrent enta una glera, que rodiaremos por o suyo canto ezquierdo, trescruzando o torrent. Mientres puyamos trobaremos trazas de senda y bella fita que mos guidan enta a base d'o pico. Una vegada astí bi ha dos opcions ta plega en a tuca:
Por o corridor norte (dificultat PD)
O corridor norte de Punta Escarra, encara que ye una vía d'acceso a la tuca realment espectacular y atractiva d'hibierno, tiene una fama una mica siniestra, pues ha estau escenario de cuantos accidents debiu a la suya gran propensión a la formación de lurtes (d'hibierno) y a la cayida de piedras (en verano). Se tracta d'un empinau corridor de piedras sueltas (con nieu 45º), de bels 250–300 m.d. y dos resaltes de II mixto. A salida, en función d'a nieve que bi haiga, puet presentar inclinaciones de dica 55º.
Dica a base d'iste corredor se puet plegar dende Os Aranyons (Col de Ladrones) u dende o Fornigal (pista d'esquí de "Sarrios").
Dende Acumuer
Se i puet puyar tamién por a luenga val d'o río Aurín por una pista de bels 8 km zarrada a o trafico y dimpués por sendero dica l'ibón de Bucuesa. Dende astí se puya baixo a Pala de Alcañiz y a Punta de l'Alica enta o collau que bi ha entre os Campanals d'Ip y o Huembro d'Escarra. Una vira horizontal muit exposada baixo a ladera este d'ista tuca, mos permite unir-nos a la vía normal d'a cara norte.
Vías d'escalada
Bellas vías d'escalada:
La Codonyera
La Codonyera ye un municipio de la provincia de Teruel, situato en la comarca de lo Baixo Aragón. La suya población ye de 337 habitants (2004), en una superficie de 21 km².
Cheografía
Lugar situato en una plana a lo piet de lo mont Santa Barbara, en la parte de lo semontano iberico que ye entre los ríos Guadalop y Matarranya.
Parla
La chent de La Codonyera charra catalán nordoccidental de transición enta lo valenciano de lo grupo de parlas de lo Guadalop-Mezquín, con muita influencia castellana por estar a mán d'Alcanyiz siempre como capital economica y administrativa. Tamién bi ha bel aragonesismo, antigos u recient plegatos a través de la parla baturra. Artur Quintana estudeó esta parla en la suya tesi doctoral El Parlar de la Codonyera.
Toponimia
Existe la hipotesi que lo toponimo talment se referiba inicialment a cantals (en catalán còdul), pero prenió la forma "codoñera" por pareixito a lo fitonimo de l'árbol Cydonia oblonga. La mayor parte de los toponimos son catalans y d'alcuerdo con la parla actual. Bi ha bels toponimos en aragonés: Barranc de Güells, Lo Fornello, Lo Valello (Varello en lo lesico d'Andorra), Lo Pallargüelo, y un toponimo relacionato con lo catalán ribagorzano, Lo Cabiaro.
Personalidaz naixidas de la Codonyera
Categoría principal: Categoría:Naixius de la Codonyera.
Guerra Civil d'os Estaus Unius
L'acto inicial d'a guerra estió l'ataque confederau contra Fort Sumter, una fortificación militar de l'Exercito estausunidense en a costa de Carolina d'o Sud, o 12 d'abril de 1861, en a dita batalla de Fort Sumter. Mientres a guerra l'exercito d'a Unión, que yera mas numeroso, fació batallas de desgaste contra l'exercito d'a Confederación, que finalment provocó a suya derrota en a batalla d'Appomattox en a que o cheneral Lee se rindió a o cheneral Grant. Dende iste momento as atras tropas d'a Confederación fuoron rindiendo-se, o termín oficial d'a guerra ye o 9 d'abril de 1865, pero dica o 22 de mayo bi habió combates menors. En ista guerra morioron mas nortamericanos que en dengún atro conflicto armau; mas de 560.000 en total.
Filmografía
260px|thumb| [[A Batalla de Gettysburg.]] A Guerra Civil d'os Estaus Unius ye un tema recurrent en o cine, entre d'as muitas cintas d'ista tematica cal destacar:
Guerra Civil Rusa
A Guerra Civil Rusa estió un conflicto militar entre 1918 y 1922. Dimpués d'o exito d'a Revolución Rusa o nuevo gubierno bolchevique sinyó lo Tractau de Brest-Litovsk con Alemanya, o 6 de marzo de 1918; por iste tractau s'alcordaba un armisticio unilateral y a salita de Rusia d'a I Guerra Mundial. Ista paz negociata yera la sola opción ta o gubierno revolucionario, ya que o viello exercito ruso, encara que heba estato reorganizato en chinero baixo a nueva denominación d'Exercito Royo, se trobaba en un estato de caos y mancaba la disciplina cuan os alemans abanzoron en febrero de 1918.
Maria Ramberger
Maria Ramberger (naixita o 12 d'octubre de 1986 de Viena) ye una snowboarder austriaca.
Carrera
Maria Ramberger ye naixita de Viena, encara que ha creixito en a chicota ciudat de Klosterneuburg en a Baixa Austria, prencipió suya carrera esportiva en o WSV Schladming, un club esportivo d'a localidat alpina de Schladming en Estiria a on s'intresó por o snowboardcross, una modalidat de velocidat d'o snowboard.
En a temporada 2007/08 remató a Copa d'Europa de Snowboard en tercera posición. Participó en os suyos primers Chuegos Olimpicos en l'anyo 2010, en Vancouver, a on que consiguió plegar dica cuatrenos de final. Actualment ye clasificata en o top 15 d'o ranking mundial y estudea en a Facultat de Dreito d'a Universidat de Viena.
Anyos 1700
Os anyos 1700 ye o periodo de tiempo formato por os anyos entre l'anyo 1700 y l'anyo 1709, istos dos tamién encluyitos.
Ontur
Ontur ye un municipio d'o sudeste d'a provincia d'Albacet (Castiella-La Mancha). A suya población ye de 2.349 habitants(2009) en una superficie de 54,38 km² y una densidat de 43,2 hab/km².
Mugas
O suyo termin muga con Albatana, Tobarra y Fuente-Álamo.
Pokémon (anime)
Historia
A serie tracta sobre un choven de 10 anyos que enceta un viache chunto a lo suyo companyero Pikachu. En o suyo viache se trobará a personaches como Misty y Brock y, antagonistas como o Team Rocket y a cazadora J. O suyo obchectivo ye aconseguir todas as medallas y ir a la liga Pokémon pa ganar-la y estar lo millor mayestro Pokémon. Tamién s'enfrentará a duros rivals como Gary y Tobias y, habrá de salvar a lo mundo chunto los suyos amigos y los dioses Pokémon (mas conoixius como os Pokémons lechendarios).
Cerro
thumb|right|300px|Un cerro, prolargau en a sierra d'o [[Midi de Siguers (Arièja, Pireneu francés).]] En aragonés, un cerro u cierro ye una punta inferior a dintro d'una sierra u sarrau en a que i existe belaltras alturas mas envistables, de dimensions u caracteristicas muit diferenciadas en respective a él. S'emplega o termín cerro p. ex. ta nombrar puntas de menor altura que fan parte de sierras en as que i existe alturas con a punta de penya viva u despullada, emplegando-se ta nombrar aquellas que en estando mas baixetas u menos abruptas, conservan o vechetación dica la punta. A sobén, s'emplega iste termín tamién ta nombrar garroz prenunciaus en a baixant d'o sarrau, laterals u marguinals y no propiament sobre a lumera.
Una documentación antiga d'ista palabra en aragonés medieval provién de La Zaida, ye de 1285 y pertanye a los textos d'o monesterio de Rueda y, como en muitos textos a on sale a palabra cerro, i trobamos a ideya de diferents puntas prolongadas en o terreno:
Etimolochía
Cerro ye una palabra d'etimolochía desconoixida (Juan Antonio Frago Gracia la fa remontar a lo latín <CIRRUS*). Ye palabra común en as luengas romances d'a peninsula Iberica, anque con significaus que gosan variar en matices de rechión ta l'altra. Asinas, en castellano pareix que a definición mas acceptada ta o termín sería d'una punta de poca altura y deseparada (anisolada) de cualsiquier sarrau u formación, a la contra de como s'emplega en aragonés, y en significando el que en aragonés recibe millor nombre de «pueyo», «tozal» u «cabezo».
Manimenos, en arias en o sud-este castellanizadas dende antigo, a palabra cerro ha substituiu clarament a pueyo pa dicir un tozal anisolau, tal como se veye en o Castiello d'el Pueyo que bi ha asociau a l'actual toponimo cerro de San Esteban. Talment siga o mesmo caso o cerro del Pu en Villar d'el Cobo, que podría remontar-se a El Pui.