cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uys Krige
Poësie
Uys Krige lewer belangwekkende werke op die gebied van die poësie, prosa en drama. Sy debuut maak hy as digter met die bundel Kentering. Hierdie bundel het sy ontstaan nadat hy in 1934 vir sy broer ’n manuskrip stuur, wat deur ’n uitgewer afgewys word nadat M.S.B. Kritzinger ’n negatiewe keurdersverslag daaroor skryf. T.J. Haarhoff kry die manuskrip in die hande en stel sy gedigte deur artikels in koerante en voorlesings aan ’n wyer publiek bekend. Dan maak hy in samewerking met die Afrikaanse Skrywerskring (onder andere C.M. van den Heever) ’n uittreksel uit die baie gedigte in die manuskrip en skryf ’n waarderende inleiding daarvoor. Baie van die weggelate gedigte verskyn later in Rooidag, sodat hierdie twee bundels ’n geheel vorm. In teenstelling met sy mede-Dertigers, wat veral die mooi woord najaag, lewer Krige met sy vrye vers en groter gerigtheid op die Latyns-Mediterreense wêreld ’n eiesoortige bydrae tot die vernuwing van die digkuns in Afrikaans. Die gedigte is kennelik nog jeugverse, waarin die skoonheid, liefde en geluk besing word, in die besef dat alle aardse skoonheid verganklik is.
In 1960 wen hy ’n derde prys en £100 in Die Landstem se Letterkundige Wedstryd met sy digbundel Splinters, wat later deel vorm van sy volgende bundel, Voorland. Die titel dui aan dat die digter besef dat die middag van die lewe verby is en die aand begin aanbreek. Hierdie is ’n lywige bundel wat selfs gedigte bevat wat hulle ontstaan reeds in die dertigerjare gehad het.
Eenbedrywe
Reeds vroeg na sy huwelik met die aktrise Lydia Lindeque begin hy ook dramas skryf. Hy vertaal eers Lorca se Maria Pineda en skryf dan ’n radiodrama Die gees van die water. Daarna volg die eenbedryf Die skaapwagters van Bethlehem, wat ’n groot verbetering op sy eerste pogings was. Hierna skryf hy nog talle eenbedrywe, asook vollengte dramas. Wat eenbedrywe betref, skryf hy op versoek van Anna Richter-Visser die eenbedryf Die wit muur vir opvoering deur ’n groepie Kaapstadse amateurspelers op Heldedag (10 Oktober) van 1938. In 1939 skryf hy nog twee eenbedrywe, naamlik Die ongeskrewe stuk en die blyspel Die arrestasie, wat hy skryf vir die Hugenoteviering aan die Universiteit van Kaapstad.
In 1940 word Die wit muur en ander eenbedrywe gepubliseer, wat benewens die titelstuk ook Die skaapwagters van Bethlehem en Die arrestasie bevat. Die wit muur is die dramatisering van die ware verhaal van die jong Japie Greyling, wat tydens die Anglo-Boereoorlog deur ’n Britse offisier met die dood gedreig word as hy nie vertel waar sy vader se kommando hulle bevind nie. Japie weier en verkies om eerder te sterf as om sy mense te verraai. Die titel verwys na die muur waarteen hy geplaas word vir sy teregstelling. Wanneer die Britse offisier Shaw die fusillering van Japie afgelas, kom dit egter te skielik en ongemotiveerd voor. Benewens verskeie amateuropvoerings bring Fred Engelen hierdie eenbedryf in 1952 met groot welslae in die Koninklijke Nederlandsche Schouwburg in Antwerpen op die planke, terwyl Helen Faul dit ongeveer dieselfde tyd met ’n Afrikaanse groep in Utrecht opvoer. Die skaapwagters van Bethlehem is ’n Kersnagdrama, waar drie skaapwagters deur ’n vierde ingelig word dat ’n vreemdeling in die herberg die koms van Christus voorspel het. Hierdie eenbedryf sluit aan by die Middeleeuse tradisie van die Kersspel met sy afwyking van die oorspronklike Bybelse gegewens, die toepassing op Suid-Afrikaanse omstandighede en die gebruik van toekomstige gebeure, soos die Bergpredikasie en as ’n vooruitskouing op die impak van Christus. So word ’n treffende verbinding tussen realisme en die mistieke verkry. Die mistieke bereik ’n hoogtepunt met die verskyning van die ster aan die einde, wat die skaapwagters gereed maak om te volg tot waar hulle die Kind sal vind. Hulle vertrek elkeen met ’n geskenk wat hulle vir die Christuskind sal gee. Benjamin en Johannes neem die brood en wyn wat oorgebly het van die skaapwagters se maal, die simbole van Christus se lyding; Josua neem ’n pasgebore lammetjie, ’n verwysing na Christus as die Goeie Herder en ook sy offerdood en Sagaria neem sy staf, waarmee Christus sy volk kan lei soos Moses voor Hom. Die arrestasie is ’n blyspel en speel af in die tyd van die Vryburgers se opstand teen goewerneur Willem Adriaan van der Stel. Op ’n oggend verdwyn nege van die Vryburgers en hulle vrouens en kinders weet nie waar hulle is nie. Hulle kom almal op een plek bymekaar, waar die dragonders hulle dan ondervra oor die mans se bewegings. Hierdie vrouens van verskillende oorspronklike nasionaliteite staan almal saam en weier om oor hulle mans se bewegings te praat. Eindelik is dit die Franssprekende Jean, jong seun van Francois en Suzanne du Toit, wat die ondervraer finaal in die stof laat byt. Krige skryf hierdie eenbedryf vir die 1940 Hugenoteviering van die Universiteit van Kaapstad. Soos die geval met sy gedigte, hersien hy die dramas elke keer ingrypend voordat die bundels herdruk word. Die arrestasie word deur Gerhard J. Beukes opgeneem in Skerm en masker en Spel en spelers.
Drie eenbedrywe bevat die eenbedrywe Interieur, Kry julle ry en Die apie. Interieur is ’n vrye verwerking van Maurice Maeterlinck se Franse eenbedryf, ’n stemmingstuk waarin ’n ou man en ’n vreemdeling die binneste ruimte of interieur van ’n gesin se plek beskryf, terwyl hulle huiwer oor hoe om ’n doodstyding oor te dra. Kry julle ry is ’n vrye vertaling van John Gainfort se klugtige eenbedryf “Going home”. In sy eie oorspronklike Die apie kuier ’n man elke dag by die blou-apie in die dieretuin en in ’n lang monoloog aan ’n vrou beweer hy die apie het eers aan hom en sy vrou behoort, maar hulle het hom aan die dieretuin geskenk weens die treitering van die bure. Die vrou vind later van die opsigter uit die apie is in die dieretuin gebore en die man was nooit getroud nie.
Dramas
In Muur van die dood voel Chris Brink tydens die Tweede Wêreldoorlog dat die lewe sin het en dat hy iets vir sy medemens beteken, ’n gevoel wat hom verlaat nadat die oorlog beëindig word. Die kameraadskap van die soldate tydens die oorlog verander in rasseskeiding van voormalige kamerade, wat hom frustreer, en sy omgang met vrouens is sonder bevrediging. Dit is veral die growwe rassisme waaraan sy bruin soldaatvriend Niek onderwerp word, wat Chris verbitterd maak. Tydens die oorlog red Niek vir Chris, wat sy offisier was, se lewe en uit dankbaarheid en toegeneentheid neem Chris hom na die oorlog in diens as klantewerwer. As plaasvervanger vir die gevaar en opwinding van die oorlog jaag Chris dan teen die Muur van die Dood en pleeg eindelik selfmoord deur te vinnig te jaag. Apartheid word in hierdie drama behandel binne die konteks van ’n universele onreg teenoor mense.
Turkse angora
Geskiedenis
Langhaarkatte is reeds in die laat 16de eeu van Klein-Asië, Persië en Rusland na Brittanje en Frankryk ingevoer, hoewel daar aanduidings is dat hulle reeds in die 14de eeu in Europa beland het vanweë die Kruistogte. Die Turkse angora is gebruik om die Persiese kat se pels te verbeter en is in die proses amper uitgewis. Hulle is teen die 17de eeu in Europa as ’n aparte ras erken.
Beskrywing
Turkse angoras het ’n halflang pels sonder ’n onderlaag, ’n syagtige stert en ’n fyn beenstruktuur. Hulle is veraf verwant aan die Persiese kat en Turkse van. Daar is tans meer as 20 kleure, onder meer swart, blou, rooierig en rookkleurig. Hulle kan gestreep wees en enige kleur behalwe kleurpunte, laventel en kaneel.
Wendy Blacklock
Wendy Blacklock (gebore 1932) is 'n Australiese aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Homicide (1964), Skippy (1967), en Number 96 (1972).
Wynand Breedt
Persoonlike lewe
Breedt laat sy lewensmaat John Sinclaire na.
Bernau bei Berlin
Sint Mariakerk te Bernau
Die St. Marienkirche is die Evangelies-Lutherse stadskerk van Bernau. Hierdie laat-Gotiese kerkgebou met vier skepe, 'n lengte van 54,5 meter en 'n wydte van 30 meter oorheers die stadsbeeld van die historiese sentrum.
Christelike Gemeente in Brasilië
Toe Francescon in 1910 die eerste keer na Brasilië gaan, het hy van Chicago na São Paulo en van daar na Santo Antonio da Plantina, Paraná, gereis. Sy elf sendelingreise was baie suksesvol onder mede- Italiaanse immigrante en die bewoners van Brasilië.
Bernau bei Berlin
Hospital St. Georg
Die stigting Sankt-Georgen-Hospital zu Bernau word as die oudste stigting in die deelstaat Brandenburg beskou. Die hospitaalkompleks net buite Bernau se geskiedkundige middestad is tans in besit van die Hoffnungstaler Anstalten wat hier 'n advieskantoor vir dwelmverslaafdes ingerig het. Ook die Rooms-Katolieke kerklike welsynsorganisasie Caritas het sy Bernause hoofkwartier in die hospitaalgebou.
Roman Ingarden
Hoofwerke in Duits
•	Der Streit um die Existenz der Welt, Bd. I, II/I, II/2. Tübingen: Max Niemeyer, 1964
Hertogdom
In middeleeuse Engeland, is die gebiede Lancashire en Cornwall hertogdomme gemaak met sekere magte wat aan hulle hertoë gegee is. Die Hertogdom van Lancaster is in 1351 gestig maar dit is met die Kroon verenig in 1399 toe die Hertog Hendrik Bolingbroke die troon van Engeland as Hendrik IV bestyg het. Die Hertogdom van Cornwall is in 1337 geskep en is opeenvolgend deur Hertoë van Cornwall gehou wat ook erfgename van die kroon was. Die hertogdomme het sedertdien hulle politieke rol verloor. Daar is egter 'n voortslepende dispuut oor die status van Cornwall.
Bernau bei Berlin
Börnicke
Von Wrangel het ook die skoolonderwys vir dorpskinders op die been gebring. 'n Vakwerkgebou op die meent tussen kerk en herdershuis het as skoolgebou gedien. Onder die ou lindeboom op die meent is regsake verhoor en kon dorpsbewoners volgens die kerkkroniek ook 'n verteenwoordiger van die landheer nader en besware indien. Tydens die jaarlikse oesfeeste moes die landheer homself onder die boom "vrykoop".
E.J.M. Fraser
Vervolgverhale
Sy is die skrywer van die heel eerste vervolgverhaal wat in Sarie Marais gepubliseer word, naamlik Die liefde bedek alles, hoop alles…
La grande bellezza
La grande bellezza [la ˈɡrande belˈlettsa] is 'n Italiaanse satiriese kunsdrama-rolprent wat in 2013 onder regie van Paolo Sorrentino verfilm is. Sorrentino was daarnaas ook die mededraaiboekskrywer. Die rolprent is vanaf 9 Augustus 2012 in Rome geskiet en het sy première ter geleentheid van die Cannes-rolprentfees in 2013 gehad waar dit om die Goue Palm-filmprys (Palme d'Or) meegeding het.
Storie
Ná sy 65ste verjaardag voel Jep Gambardella, 'n kultuurjoernalis met 'n passie vir partytjies en mooi vroue, verlore tussen die nostalgie van die verlede - sy eerste liefde, die sukses van sy eerstelingroman wat nooit opgevolg is deur verdere publikasies nie - en die onsekerheid van die toekoms. Jep besef dat sy lewe maar oppervlakkig was en dat die lewensjare, wat nog aan hom gegun sal wees, moontlik min in getal is. Toe hy verneem dat sy eerste groot liefde op haar sterfbed lê, word sy weemoed al hoe groter. So begin hy met 'n soektog na ware skoonheid, tussen die moreel agteruitgaande bourgeoisie van Rome en die stereotipes van die beskawing.
Amphimedon zamboangae
Amphimedon zamboangae is 'n sponsspesie in die taksonomiese indeling van die Demospongiae (gewone sponse). Die liggaam van die spons bestaan uit kieselnaalde en sponginevesels en is in staat om baie water op te neem.
New Era (Namibië)
Die New Era is 'n daaglikse nasionale koerant wat deur die regering van Namibië besit word. Die koerant is een van die vier nasionale koerante wat daagliks gepubliseer word. Dit word in Engels en vyf inheemse tale geskryf.
Vatikaanstad
Ligging
Die Romeinse keiser Caligula, wat tussen 37 en 41 n.C. geregeer het, het hier 'n privaat sirkus laat oprig. In hierdie sirkus en die aangrensende tuine het volgens historiese oorlewerings talle Christene tydens die bewind van Nero (54−68) 'n martelaardood gesterf. Net noord van die sirkus het met Sint Pieter (Simon Petrus) een van die bekendste Christelike martelaars sy laaste rusplek in 'n nekropolis gevind wat langs 'n systraat geleë was. Kort voor lank het dit 'n gunstelingbegraafplaas vir vroeë Christene geword. Tussen 324 en 326 het keiser Konstantyn 'n basiliek oor die Sint Pietergraf laat oprig. Hierdie eerste Sint Pieterskerk is tussen die 16de en 17de eeu deur die huidige gebou vervang.
Antonio Stradivari
Antonio Stradivari (Italiaanse fonetiese uitspraak: anˈtɔːnjo stradiˈvaːri; 1644 – 18 Desember 1737) was 'n Italiaanse luitspeler en 'n vakman van strykinstrumente soos viole, tjellos, kitaars, altviole en harpe. Die verlatynse vorm van sy van, Stradivarius, sowel as die informele en alledaagse term Strad word dikwels gebruik wanneer verwys word na sy instrumente. Daar word beraam dat Stradivari 1,116 instrumente vervaardig het, waarvan 960 viole was. Ongeveer 650 instrumente bestaan steeds, insluitende 450 tot 512 viole.
"Goue" en latere jare
In die vroeë 1690's het Stradivari 'n duidelike afwyking van sy vroeëre styl van vervaardiging gemaak en twee sleutelelemente van sy instrumente verander. Eerstens het hy viole begin maak met 'n groter patroon as vorige instrumente; hierdie groter viole staan gewoonlik bekend as "Long Strads". Hy het ook oorgegaan na die gebruik van 'n donkerder, ryker vernis, in teenstelling met 'n geler vernis wat soortgelyk was aan dié wat Amati gebruik het. Hy het tot 1698 voortgegaan met hierdie patroon, met enkele noemenswaardige uitsonderings. Na 1698 het hy die "Long Strad"-model laat vaar en teruggekeer na 'n effens korter model, wat hy tot sy dood gebruik het. Die periode van 1700 tot die 1720's word dikwels die 'goue periode' van sy produksie genoem. Instrumente wat tydens hierdie tydperk gemaak is word gewoonlik beskou as van 'n hoër gehalte as sy vroeëre instrumente. Instrumente uit die laat tydperk wat van die laat 1720's tot sy dood in 1737 gemaak is, toon tekens van Stradivari se toenemende ouderdom. Hierdie latere instrumente is miskien minder pragtig as die instrumente uit sy goue tydperk, maar baie beskik nogtans oor 'n fyn toon. Die effens minder puik vakmanskap van die laat Stradivari tydperk kan bv. gesien word in die 'Habeneck' uit 1734.
Invloed in die 18de eeu
Die gemeente van die Stradivari's, San Matteo, en die Amati-gemeente, San Faustino, was die middelpunt van die Cremona skool van viool vervaardiging. Hulle het mekaar oor en weer beïnvloed wat betref die instrumente se vorm, die vernis wat gebruik is, en die klank van die instrumente, maar terselfdertyd ook op baie van hul tydgenote 'n invloed uitgeoefen; hulle het die standaard vir die vervaardiging van viole vir die volgende 300 jaar gedefinieer.
Stradivarius instrumente
Stradivari se instrumente word beskou as van die beste strykinstrumente wat nog ooit geskep is en word hoog op prys gestel en vandag nog deur professionele persone bespeel. Slegs een ander vervaardiger, Giuseppe Guarneri del Gesù, geniet soveel respek onder violiste. Nóg blinde luistertoetse, nóg akoestiese ontleding kon al bewys dat Stradivarius-instrumente beter is as ander instrumente van hoë gehalte, of dit op grond daarvan van mekaar onderskei.
Die The Mendelssohn wat in 1990 in Londen teen £ 902,000 ($ 1,776,940) verkoop is en The Kreutzer vir £ 947,500 in 1998 was twee van die Stradivari instrumente wat die hoogste pryse behaal het. Die rekordprys wat tydens 'n openbare veiling vir 'n Stradivari betaal is, was $ 2,032,000 vir die Lady Tennant Stradivarius deur Christie's in New York in April 2005. Op 16 Mei 2006 het Christie's Stradivari se 1707 Hammer opgeveil vir 'n nuwe rekordbedrag van VSA $ 3.544.000. Op 2 April 2007 verkoop Christie's 'n viool van Stradivari, die 1729 Solomon, ex-Lambert, vir meer as $ 2,7 miljoen aan 'n anonieme bieër. Die prys daarvan, te wete VSA $ 2 728 000, insluitend die kommissie van Christie's, het die geskatte waarde daarvan, te wete $ 1 miljoen tot $ 1,5 miljoen, ver oortref. Op 14 Oktober 2010 is 'n Stradivari-viool uit 1697 wat bekend staan as die Molitor Stradivarius aanlyn verkoop deur Tarisio Auctions vir 'n wêreldrekordprys van $ 3,600,000 aan die violis Anne Akiko Meyers: die prys was destyds die hoogste vir enige musiekinstrument wat op 'n veiling verkoop is. Op 21 Junie 2011 is die Lady Blunt Stradivarius, 'n viool uit 1721, deur Tarisio aan 'n anonieme bieër vir byna £ 10 miljoen verkoop, met die opbrengste daarvan wat aangewend is om die slagoffers van die 2011 Tōhoku aardbewing en tsoenami te help. Dit was meer as vier keer die vorige veilingrekord vir 'n Stradivari-viool. Die Baron von der Leyen Strad uit omstreeks 1705 is op 26 April 2012 vir $ 2,6 miljoen deur Tarisio opgeveil.
Eksterne skakels
Historiese boeke
Hendrik II van Engeland
Huwelik en kinders
In 1153 het Hendrik in Engeland sy aanspraak op die troon uitgeoefen. Op 19 Desember 1154 is hy tot koning gekroon as opvolger van koning Stefanus. Hy het ’n einde gemaak aan die burgeroorlog bekend as Die Anargie wat onder Stefanus ontstaan het.
Rodney Allen Rippy
Rodney Allen Rippy (gebore 29 Julie 1968) is 'n Amerikaanse akteur en vervaardiger. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Dickie Roberts: Former Child Star (2003), Checking the Gate (2003), en To the Top (2016), en in die televisiereeks The Six Million Dollar Man (1974).
C.E. Boniface
Bonafice en de Lima
In 1819 werk Boniface saam met die toneelgeselskap 'Men doet wat men kan' en hy verwerk Dago, of de Spaanse Bedelaars vir die Kaapse verhoog. Hierdie opvoering is so suksesvol dat dit ’n heropvoering regverdig en hy bied dan weer sy dienste aan as onderwyser in tale, dans en kitaar. Boniface se drama De dolzinnige of De gewaande dolleman word in 1823 op die planke gebring en ’n hoogtepunt in sy toneelkuns bereik hy in 1825 met sy vertaling en opvoering van Molière se Le Bourgeois Gentilhomme. Intussen begin sy toneelgeselskap agteruit gaan en J. Suasso de Lima help hom aan die begin van 1824 met ’n pos as hoof van ’n pas-opgerigte skool in Rondebosch, wat aan hom ’n ekstra inkomste gee. Na ’n kortstondige vriendskap met De Lima, kom hulle egter in botsing. Boniface se geselskap wou in Oktober 1824 die komedie Guerre ouverte, ou ruse contre ruse van Jean Dumaniant in Hollands opvoer. Na vele onderonsies weier een van die hoofspelers tydens die laaste repetisie om verder deel te neem. Berig van die onvermydelike uitstel word dan onmiddellik aan die intekenaars gestuur, maar sommiges, waaronder De Lima, word ongelukkig oorgeslaan. De Lima plaas dan ’n lang gedig in die South African Chronicle wat hy Ieder wordt teleurgesteld noem en waarin hy Boniface sydelings berispe oor sy dramas selde betyds begin en telkens uitgestel word. Boniface antwoord skerp hierop en die South African Chronicle plaas gou die volgende berig: "De storm die zich lang heeft zaamgepakt, is eindelijk los gebroken, en reeds merkelijk hebben er vijandelijkheden tusschen de Heeren Boniface en S.d.L als vertegenwoordigers der Franschen en Hollanders plaats gehad. Wij versoeken echter als bemiddelaars te mogen optreden, en geven bij dezen kennis, dat wij ons Blad niet langer als een middel willen laten gebruiken, om die vijandelijkheden te doen voortduren. Wanneer hunne bekendmakingen van een vredelievenden aard zijn, zullen wij daaraan gaarne een plaatsje inruimen, maar anders niet. De tempel van Janus is derhalve gesloten”. Beide se latere letterkundige werke, veral hulle dramas, word feitlik uitsluitlik daaraan gewy om mekaar by te kom en te antwoord op die vorige werk van die ander.
Drama
Sy vernaamste letterkundige werk lewer hy op die gebied van die drama. In feitlik al sy opvoerings maak hy ’n punt daarvan om musiek, sang en dans in die program of drama in te weef en hy skryf meestal self die musiek en lirieke. Hy skryf in 1807 ’n blyspel in een bedryf getiteld L'Enragé, wat in 1823 deur J. Suasso de Lima vertaal is as De dolzinnige of De gewaande dolleman. Ander vroeë werke van hom sluit in die balletpantomime uit 1813, Het beleg en het nemen van Troyen, en in 1814 Sappho, een groot ballet in drie bedrijven, wat in 1825 deur P.C. Schonegevel uit die oorspronklike Frans in Nederlands vertaal en uitgegee is. Na sy uitval met De Lima skryf Boniface in 1825 die ballet Limaçon de dichter (klaarblyklik ’n verwerking van August von Kotzebue se Intrige aan het venster), waarin hy die gebreklike uiterlike voorkoms van De Lima hekel. De Lima beantwoord dit in 1825 met die Zamenspraak tusschen Limaçon een dichter en een prosaisch gaskonjer, waarin hy kommentaar lewer op Boniface se ondankbaarheid. Boniface se antwoord in dieselfde jaar is ’n alleenspraak De twee slakken of Limaçon sen. en Limaçon Jun., wat feitlik niks anders is nie as persoonlike beledigings.
Prosa
Op prosagebied lewer hy ’n paar nie-fiksie werke. Sy Relation du Naufrage du navire frangais L’Eole stel hy saam uit koerantberigte, veral uit die South African Commercial Advertiser en die Mercury, en uit mondelinge verslae van ’n paar van die agt skipbreukelinge wat die stranding van die L’Eole op die Ooskus in April 1829 oorleef het. Dit bevat ’n lewendige beskrywing van die skipbreukelinge se verblyf onder die swart volke, hulle aankoms by Fort Willshire, besoek aan Grahamstad en hulle uiteindelike aankoms in Kaapstad. Dit is waarskynlik die eerste Franse boek en reisverhaal wat in Suid-Afrika gepubliseer is. Verder skryf hy ’n grammatika-boekie Dutch made easy to an Englishman, methodically given in the form of familiar and amusing Dialogues wat in 1852 verskyn
Wes-Duitsland
Terminologie
Tot die hereniging van Duitsland was "tweede Republiek" (zweite Republik) 'n ander bekende term vir hierdie tydperk. Na die Republiek van Weimar word dan ook as "eerste Republiek (erste Republik) verwys. Soms word na die tydperk tussen 1949 en 1990 ook as "ou Bondsrepubliek" (alte Bundesrepublik) verwys, ter onderskeiding van die herenigde Duitsland sedert 1990. Vir die vyf deelstate op die gebied van die voormalige Duitse Demokratiese Republik is vandag ook die term "nuwe deelstate" (neue Bundesländer) algemeen, vergelykbaar met "ou deelstate" (alte Bundesländer) vir die deelstate van Wes-Duitsland.
Michael Weston
Michael Weston (gebore 25 Oktober 1973) is 'n Amerikaanse akteur en skrywer. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Garden State (2004), The Dukes of Hazzard (2005), Pathology (2008), en State of Play (2009).
Laaigraaf
'n Laaigraaf is 'n swaartoerusting masjien wat gebruik word in konstruksiewerk. Dit kan materiaal soos teer, puin, vullis, sneeu, voeding, gruis, rou voedsel, herwinde materiaal, rots, sand, houtstompe, ens. in of op 'n vragmotor, vervoerband, vervoerhopper, of spoorwegtrok laai.
1933
Die jaar 1933 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Sondag begin het. Dit was die 33ste jaar van die 20ste eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
Riviertolbos
Die Riviertolbos (Leucadendron salicifolium) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is endemies aan die Wes-Kaap waar dit voorkom vanaf Porterville tot by Kogelberg en Langeberg.
Die struik word 3 m hoog en blom vanaf Julie tot September. Die plant vrek na 'n brand maar die sade oorleef. Die sade word in 'n tol op die vroulike plant geberg en val eers grond toe na 'n brand en word moontlik deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig en daar is afsonderlike plante met manlike en vroulike blomme, wat deur die wind bestuif word. Die plant groei hoofsaaklik in riviere en syferwater op hoogtes van 0 - 1 000 m.
Empire State-gebou
Die Amerikaanse Vereniging van Siviele Ingenieurs het die Empire State-gebou as een van die moderne Sewe Wonders van die Wêreld verklaar. Die gebou behoort ook aan die Wêreld Federasie van Groot Torings.
Shoshana Zuboff
ODYSSEY
In 1993 het Zuboff die uitvoerende onderwysprogram "ODYSSEY:School for the Second Half of Life" aan die Harvard Business School gestig. Die program het die kwessies van transformasie en loopbaanvernuwing tydens middeljare aangespreek. Na twaalf jaar van haar onderrig en leierskap, het ODYSSEY bekend geword as die leiedende program van sy soort in die wêreld. Zuboff se strategieë en gedagtes rondom ODYSSEY is beskryf in 'n Fast Company-artikel en haar kort essay, The New New Adulthood.
Resente werk
Benewens haar akademiese werk, het Zuboff haar idees na baie kommersiële en openbare / private ondernemings in die VSA en die VK gebring, veral in maatskaplike behuising, gesondheidsorg, onderwys en ouersorg. Zuboff het 'n gewilde sake-rubriekskrywer geword. Die meeste van haar kolomme het nuwe begrippe uit die ondersteuningsekonomie ontwikkel en versprei. Van 2003 tot 2005 het Zuboff haar idees gedeel in haar gewilde maandelikse kolom "Evolving", in die tydskrif Fast Company. Van 2007 tot 2009 was sy 'n rubriekskrywer vir Business Week.
Piers Morgan
Piers Stefan Pughe-Morgan (/ pɪərs /; gebore O'Meara; 30 Maart 1965) is 'n Engelse omroeper, joernalis, skrywer en televisiepersoonlikheid.
Franklin Ritchie
Franklin Ritchie (26 Junie 1865 – 26 Januarie 1918) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rol in die rolprent The Hungarian Nabob (1915).
Akkoord oor Afrikaner-selfbeskikking
Ondertekenaars
Die ondertekening van die Akkoord oor Afrikaner-selfbeskikking plaasgevind het op 23 April 1994 in Pretoria. Die ondertekeningseremonie het onder toesig deur getuies prof. Abraham Viljoen en Jürgen Kögl plaasgevind. Die volgende partye is ondertekenaars van die ooreenkoms:
Kalsium
Geskiedenis
Kalsium is in 1808 deur Sir Humphry Davy, J.J. Berzelius en Poutin ontdek.
Aanwendings
Ander gebruike sluit in:
Verbindings
Ongebluste kalk (CaO) word in baie chemiese raffineringsprosesse gebruik en word vervaardig deur die verhitting van kalk. CaO vorm maak 'n belangrike bestanddeel van Portland sement uit.
Samevoegingsdwaling
Definisie en basiese voorbeeld
Die meerderheid van dié wat gevra is het opsie 2 gekies. Die waarskynlikheid dat twee gebeurtenisse saam (in "samevoeging") plaasvind, is egter altyd kleiner as of gelyk aan die waarskynlikheid dat een gebeurtenis alleen plaasvind - formeel, vir twee gebeurtenisse A en B kan hierdie ongelykheid geskryf word as and.
Verteenwoordigendheid
Tversky en Kahneman voer aan dat die meeste mense hierdie probleem verkeerd beantwoord omdat hulle 'n maklik berekende heuristiese prosedure genaamd verteenwoordigendheid gebruik om hierdie soort oordeel te maak: Opsie 2 lyk meer "verteenwoordigend" van Linda op grond van die beskrywing van haar, alhoewel dit duidelik wiskundig minder waarskynlik is.
Tversky & Kahneman (1981)
Beleidskenners is gevra om die waarskynlikheid te beoordeel dat die Sowjetunie Pole sou binneval en die Verenigde State die diplomatieke betrekkinge in die volgende jaar sou verbreek. Hulle dit gemiddeld beoordeel as 'n waarskynlikheid van 4% om te gebeur. 'n Ander groep kundiges is gevra om die waarskynlikheid bloot te beoordeel dat die Verenigde State die volgende jaar die betrekkinge met die Sowjetunie sou verbreek. Hulle het dit 'n gemiddelde waarskynlikheid van slegs 1% gegee.
Be'er Sheva
Die stad lê in die Negev-woestyn en word ook wel die 'hoofstad van die Negev' genoem.
Be'er Sheva herberg die Ben-Gurion Universiteit van die Negev en is 'n sentrum van Israel se hoë-tegnologie nywerheid.
Allgemeine Zeitung (Namibië)
Hoofredakteur
In 1991 is die dagblad oorgeneem deur Democratic Media Holdings (DMH; sedert 2014 bekend as Namibia Media Holdings, kort NMH). Die pos van hoofredakteur word sedert 2004 beklee deur Stefan Fischer, wat tot 2002 as hoofredakteur van die Brandenburgse dagblad Märkischer Bote in Cottbus werksaam was. Fischer het die AZ se verspreiding en uitleg gemoderniseer en sy sirkulasie opgestoot. Die dagblad is sedert 2004 winsgewend en verdien driekwart van sy winste deur advertensies.
Geskiedenis
In 1937 is die dagblad deur die uitgewery John Meinert Ltd. gepubliseer. Die AZ het in dié tyd daagliks, behalwe vir Sondae, met 'n sirkulasie van 1 800 verskyn. Destyds het hoofsaaklik Duitsers en Duitssprekendes in Windhoek en sy omgewing op die koerant ingeteken of dit op straat gekoop. Volgens sy ondertitel het die AZ in dié tyd die belange van Duitssprekendes behartig. Vanaf 1939 het die dagblad tydelik die naam Deutscher Beobachter gedra.
Lassakoors
Ontdekking
Lassakoors is in 1969 die eerste maal identifiseer en geïsoleer. In Nigerië sterf destyds 'n Amerikaanse sendelingsuster (Laura Wine) aan 'n vreemde siekte; sy het by 'n pasiënt in die kraamsorg aangesteek; dit was in die dorpie geleë in die deelstaat, Borno, Nigerië. Wine word na die Nigeriese stad Jos gebring, waar sy oorlede is. Daarna word nog twee persone besmet, waaronder die 42-jarige verpleegster Lily Pinneo, wat na Laura Wine omgesien het. Die ander (anonieme) verpleegster is in Jos dood.
In 1970 is daar 'n tweede uitbraak van die epidemie, en inderdaad in Jos, Nigerië, en ook in 'n hospitaal. 28 pasiënte word geraak, waarvan 27 Nigeriërs. Dit het getoon dat dit nie alleen blankes is wat getref word soos algemeen beweer is nie, maar wel pasiënte of die verplegende personeel. Nagenoeg die helfte sterf. Nog 'n epidemie volg in 1972 in Liberië, weereens in 'n hospitaal (daar was 11 pasiënte) en in Sierre Leone. By laasgenoemde duur die epidemie 'n jaar lank, en die aantal siekes styg tot 63. Ook ongeveer die helfte van die siekes sterf. Die deskundiges het begin besef daar is veel meer mense daarbuite wat die siekte onder lede het as wat aanvanklik vermoed is, maar slegs by enkeles ly dit tot 'n ernstige toestand.
Voorvalle in Suid-Afrika
Radio Sonder Grense berig op 14 Mei 2022, in die 12-uur nuusbulletin van die verklaring wat op 13 Mei deur die Nasionale Instituut vir Oordraagbare Siektes uitgereik is: ‘n Man wat vroeër die week met lassa-koors gediagnoseer is, is in ‘n hospitaal in Pietermaritzburg in KwaZulu-Natal aan die siekte dood. Die Instituut vir Oordraagbare Siektes het gister bekend gemaak dat die man Donderdag met die virale koors gediagnoseer is. Volgens die instituut het die man ‘n uitgebreide reisgeskiedenis, wat onder meer ‘n besoek aan Nigerië insluit. Die siektetoestand is endemies aan lande in Wes-Afrika en kom meestal in Sierra Leone, Liberië, Guinee en Nigerië voor. Volgens die instituut is daar geen gevalle van sekondêre infeksie nie, maar alle moontlike kontakte van die man word fyn dopgehou.
Besmetting
Die oordrag van mens tot mens geskied deur die aanraking met bloed, weefsel, liggaamsvog en die uitskeiding van 'n besmette persoon. Voor die ontwikkeling van die simptome is die pasiënt nie besmetlik nie. In die eerste paar dae nadat die simptome begin ontwikkel het, is die viremie (teenwoordigheid van die virus in die bloed) nog gering, sodat die aanstekingsrisiko in hierdie fase ook nog gering is. Die oordrag van mens tot mens van die Lassavirus word by die Lassakoors dikwels in die hospitaal of siekesorg (nosokomiale oordrag, of: hospitaalverworwe oordrag) waargeneem. Dit vind gewoonlik plaas deur die direkte kontak met die liggaamsvog van die pasiënt wat ernstig siek is, of van die liggaam van die oorledene. Op soortgelyke wyse is laboratoriumbesmettings ook moontlik. Buite die menslike liggaam kan die Lassavirus in die liggaamsvog nog tot 10 dae oorleef.
Andries Dreyer
Aangestel as kerkargivaris
In 1928 het die NG Kerk hom uit hoofde van sy veelvuldige kerkhistoriese publikasies tot die eerste heeltydse kerkargivaris en redakteur van die Jaarboek van die NG Kerke in Suid-Afrika benoem, 'n pos wat hy van 1 September 1929 tot en met sy dood beklee. In dieselfde tyd verskyn sy werk Die Kaapse Kerk en die Groot Trek, wat in 1932 herskryf is as 'n reeks gewilde sketse met die titel Die Voortrekkers en hul kerk. In 1930 verskyn Lewenssketse van Hollandse joernaliste in Kaapland as uitgebreide herdrukke van artikels in De Zuid-Afrikaan vereenigd met Ons Land. Sy Boustowwe vir die geskiedenis van die Nederduits-Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika, 1804-1836 het in 1936 verskyn. Hy beklee die pos van argivaris tien jaar lank tot en met sy dood. Hy doen nie veel aan die ordening en indeksering van stukke nie, maar verrig waardevolle aanvoorwerk vir die kerklike argiefwese en maak hom besonder verdienstelik deur die versameling van kosbare gemeentelike en ander oorkondes en die uitgee van bronnepublikasies.
Bronne
duimnael|230px|regs|Dr. Dreyer en sy tweede vrou se grafsteen in die Maitland-begraafplaas.
Waboomsriviertolbos
Die Waboomsriviertolbos (Leucadendron sericeum) is 'n blomdraende struik wat tot die genus Leucadendron behoort en deel van die fynbos-bioom vorm. Die plant is inheems aan die Wes-Kaap waar dit voorkom by die Waboomsrivier in die Koue Bokkeveld.
Aardkonyn (astrologie)
Aardkonynjare
Die volgende jare is Aardkonynjare:
Niell Jordaan
Niell Jordaan (* 13 Januarie 1992, Newcastle) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat in die Superrugbyreeks vir die Cheetahs, en in die Curriebeker vir die Vrystaat Cheetahs op agtsteman speel.
Jeug
In 2009 is hy na Bloemfontein om sy skoolloopbaan aan Grey-kollege te voltooi. Hy het die Vrystaat by die o/18 Cravenweek verteenwoordig, eers in 2009 in Oos-Londen en toe weer in 2010 in Welkom waar die Vrystaat die Westelike Provinsie met 42–21 in die hoofwedstryd geklop het. Gevolglik is Jordaan in die Suid-Afrikaa se o/18 Hoëprestasiespan ingesluit wat wedstryde teen Frankryk, Engeland en Namibië gespeel het.
Swartland Plaaslike Munisipaliteit
Die Swartland is 'n graan- en wynstreek in die Suidwes-Kaap en ook die naam van 'n plaaslike munisipaliteit met die hoofdorp Malmesbury asook Moorreesburg, Darling en die Riebeek-Vallei. Die huidige bevolking is ongeveer 80 000. Dit is kort na sy aankoms aan die Kaap deur Jan van Riebeeck "Het Zwarte Land" genoem, 'n verwysing na die swarterige kleur van die plantegroei in die gebied.
Glukose
Glukose is 'n heksose, 'n eenvoudige suiker. Die formule vir glukose is C6H12O6. Glukose word gesintetiseer via 'n biochemiese roete genaamd fotosintese. Gedurende fotosintese bind koolstofdioksied en water saam m.b.v. energie wat vanaf sonlig verkry word. Fotosintese vind in die chloroplaste van groen plante plaas.
Hoërskool Monument
Skoolkode
verwag – so ook die eiendom van die gemeenskap, soos die gebou, uitrusting en
Ek sal die vereistes van beleefdheid en goeie gedrag oral en altyd nakom.
Skoollied
na die kennis en die deug.
Ons durf tot daad en lewe
maar gebuk by taaie arbeid
Hendrik Struben
Hy is in Duitsland gebore terwyl sy ouers, wat in Engeland gewoon het, daar op besoek was. Hy kom in 1850 na Suid-Afrika en word groot in Pietermaritzburg voor hy 'n tyd lank in Kimberley gaan woon. Hy sluit hom by sy broer aan toe dié op die plaas Wilgespruit in die teenswoordige Roodepoort gaan woon waar hy prospekteer.
Ná die ontdekking van goud het hy hom onttrek en in Rosebank, Kaapstad, gaan woon waar hy in 1915 oorlede is.
Kobus Jordaan
Opleiding en onderwysloopbaan
Jordaan het sy skoolopleiding aan Grey-kollege in Bloemfontein ontvang en was een van 10 oudleerders van dié skool wat in die laaste parlement van die "ou" Suid-Afrika gedien het. Die ander was dr. Kraai van Niekerk (NP), dr. Manie Schoeman (NP), Attie Jooste (NP), Cehill Pienaar (KP), brig. Kobus Bosman (NP), dr. Arrie van Rensburg (NP), Issy Pinshaw (NP), Jacko Maree (NP) en dr. Francois Jacobsz (NP). Van dié groep was Jordaan al lid van die Demokratiese Party. Ná skool het hy aan Kovsies 'n B.Sc. (Hons.) behaal en in dié universiteit se studenteraad gedien. Jordaan het van 1961 tot 1967 onderwys gegee aan die Sekondêre Skool Katete in Noord-Rhodesië, wat in dié tyd onafhanklik geword het as Zambië. Van 1963 tot 1967 was hy onderhoof van die skool. Hy het die onafhanklikheidswording in 1964 meegemaak en die land daarna gereeld besoek. In 1967 keer hy na Suid-Afrika terug en word dosent in wiskunde aan die destydse Bloemfonteinse Onderwyskollege. Van 1969 tot 1977 was hy lektor in geografie aan die Universiteit van Zoeloeland.
Nasionale Party
Jordaan was terwyl hy aan die universiteit doseer het, voorsitter van die Nasionale Party se Mtunzini-tak en van 1974 tot 1980 hoofkommissaris van die NP in Natal. Nadat die Verenigde Party, wat jare lank die Nasionale Provinsiale Raad oorheers het en die meeste van die senatore uit dié provinsie gehad het, voor die algemene verkiesing van 1977 ontbind en opgegaan het in die Nuwe Republiek-party, het Jordaan van 1977 tot 1980 as benoemde NP-senator gedien. Hy is toe aangestel as kommissaris-generaal van die tuisland Gazankulu, 'n klein, selfregerende gebied in die noordooste van Transvaal wat, toe dit in 1994 afgeskaf is, uit sowat 7 500 km2 beslaan het en 'n geskatte bevolking van 804 000 gehad het. Van 1985 tot 1988 beklee hy ampte in eers die departement van buitelandse sake en toe die departement van grondwetlike ontwikkeling. Van 1984 tot 1985 was hy ook raadgewer van minister Gerrit Viljoen.
Demokratiese Party
In April 1992 was Jordaan een van sewe DP-LV's wat geheime samesprekings met die ANC-leierskap in Johannesburg gevoer het. Dit het daartoe gelei dat vyf van die party se Volksraadslede hulle op 21 April by die ANC aangesluit het: Dave Dalling (Sandton), Pierre Cronje (Greytown), Rob Haswell (Pietermaritzburg-Suid), Jan van Eck (Claremont) en Jannie Momberg (Simonstad). Hoewel die ANC toe nog nie 'n politieke party was nie en hulle die organisasie dus nie amptelik in die parlement kon verteenwoordig nie, was hulle in der waarheid die eerste ANC-lede in die Volksraad, al moes hulle vir eers hul plek as onafhanklikes inneem. Jordaan en nog twee LV's, Wessel Nel (Mooirivier) en André de Wet (benoem), het hulle ná die eerste dag aan die samesprekings met die ANC onttrek, maar hulle was ook lid van die DP se "linkervleuel". Van die vyf oorlopers het die partyleier, dr. Zach de Beer, almal behalwe Dalling geskors. Hy was in die hospitaal tydens die gesprekke met die ANC, maar het hom later by die oorlopers geskaar.
Gesinslewe
Jordaan is in 1962 getroud met Nela Ferreira. Uit dié huwelik is drie seuns gebore. Ná haar dood is hy in 2015 met Aggie Calitz, verbonde aan Plus 50 Media, getroud. Sy broerskind Willem Jordaan is in April 2016 aangestel as redakteur van die dagblad Die Burger.
Karel Lucien Bonaparte
Biografie
Tydens sy ballingskap (1849–1850) woon hy in Leiden. Hy was 'n goeie vriend van Hermann Schlegel, wat toe al jare aan die Ryksmuseum van Natuurlike Historie verbonde was. In Leiden skryf Karel Lucien Bonaparte (in korrespondensie uit die tyd aangedui as Die prins van Canino) die boek "Conspectus Generum Avium" oor die voëls in Europese museums. In 1850 vestig hy hom tog in Parys, waar hy in 1854 die direkteur van die Jardin des Plantes word. Hy sterf in 1857 in Parys.
Hans Strijdom
Van al Suid-Afrika se premiers tussen 1910 en 1961 was die "Leeu van die Noorde" moontlik die vurigste republikein. Al het hy nie lank genoeg geleef om republiekwording in 1961 te beleef nie, het hy belangrike simboliese voorbereidings vir dié staatkundige verandering getref. Hy was 'n harde politieke werker wat, volgens sy tydgenote, hom doodgewerk het. Sommige waarnemers het hom ná sy dood as 'n Bybelse Moses beskryf wat die beloofde land ('n republiek) kon sien, maar nie binne kon gaan nie.
Naskoolse opvoeding
Strijdom het in 1909 gematrikuleer en die volgende jaar student geword aan die Victoria-kollege (van 1918 af die Universiteit Stellenbosch). Weens die gebrek aan 'n opleidingskursus in landbou wat hom in staat sou stel om hom wetenskaplik as boer te vorm, het hy besluit om hom aan die studie van tale te wy nadat hy op skool reeds uitgeblink het in Latyn en Grieks. Aan die kollege was hy 'n aktiewe lid van die debats- en filosofiese vereniging, die Afrikaanse Taalvereniging en daarby 'n geesdriftige rugby- en tennisspeler. Onder sy tydgenote en vriende van studentedae was daar ook dr. N.J. van der Merwe, adv. S.P. le Roux, wat later 'n belangrike aandeel sou hê om Strijdom tot die politiek te laat toetree, prof. M.C. Botha, regter Henry de Villiers, ds. A.C. Stegmann en Jack Pauw.
Op Stellenbosch het Strijdom as vurige vaderlander ontluik. Hy het dadelik ingeskakel by dié deel van die studentegemeenskap wat Afrikanerbelange vooropgestel, gelyke regte vir Afrikaans wou verseker en wal gegooi het teen verengelsing. Toe dr. N.J. van der Merwe in 1912 'n Afrikaanse Taalfees in Kaapstad organiseer, was Strijdom een van diegene wat van Stellenbosch na Kaapstad gegaan het om deel te neem aan die optog, wat groot ontsteltenis onder Engelstaliges in Kaapstad veroorsaak het.
Die Rebellie en Eerste Wêreldoorlog
Nadat Strijdom sy B.A.-graad in 1912 op 18-jarige ouderdom verwerf het, keer hy tot verbasing van al sy kennisse en vriende terug na sy eerste liefde, die boerdery. Saam met sy vader en oudste broer, Matthys, boer hy met volstruise op die familieplaas Sandvlakte, distrik Willowmore, tot die volstruisveremark in 1914 aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog in duie stort.
Oprigting van Die Transvaler
Strijdom het nie moed verloor ná die skrale sukses nie, maar sy volgelinge aangespoor tot groter inspanning. Hy het 'n omvattende program opgestel wat hom toegespits het op reorganisasie, geldinsameling, huisbesoek en eindelik 'n eie mondstuk. Hoewel net £35 in die party se geldkas beskikbaar was, het Strijdom die partyorganisasie uitgebrei en die getal takke van 180 tot 430 vermeerder. Meermale moes hy persoonlik bydra om die party van finansiële ondergang te red. Met die geldinsameling vir 'n NP-dagblad in die Noorde, nadat Die Vaderland genl. Hertzog in die samesmelting gesteun het, het hy die leiding geneem en teen 1937 kon hy rapporteer dat £150 000 byeengebring is. Daarop is prof. H.F. Verwoerd van Stellenbosch genader om redakteur te word en op 1 Oktober 1937 verskyn Die Transvaler vir die eerste keer. Strijdom het voorsitter van die direksie en die stukrag agter die blad se groei en uitbreiding geword. Hy het ook 'n geesverwant in Verwoerd, veral wat die republikeinse strewe betref het. Saam het hulle 'n gedugte kombinasie geword: Strijdom, die erkende leier in Transvaal, geskool in politieke praktyk; Verwoerd, die skrander en versiende strateeg, die skeppende krag.
Hoofleier van die NP en premier
Oor die algemeen het die kabinet die groeiende republikeinse element weerspieël. Ten opsigte van die republikeinse kwessie het Strijdom as premier 'n realistiese en gematigde benadering geopenbaar: Die republiek sal nie op die volk afgedwing word nie en die Engelssprekendes se regte sal gerespekteer word. Hy het ook belowe dat republiekwording nie voor die volgende verkiesing (1958) 'n praktiese vraagstuk gemaak sal word nie. In hierdie verband geld aanvanklik twee oorwegings vir Strijdom: eerstens, dat republiekwording en uittrede uit die Statebond gelyktydig moet plaasvind; tweedens dat die republiek tot stand moet kom "deur 'n voorafbepaalde getallemeerderheid". Vir die beginsel van 'n blote meerderheid, wat vir Verwoerd gegeld het, was hy nie te vinde nie, hoewel hy mettertyd (ná die toelating van republieke in die Statebond) aanvaar dat republiekwording en uittrede uit die Statebond twee afsonderlike handelinge verteenwoordig. Strijdom se bewind het voorts in die teken van toenemende ekonomiese voorspoed en ekonomiese volwassenheid gestaan. Die interne kapitaalgroei het voldoende geword om ontwikkeling te finansier en Suid-Afrika word minder aangewese op buitelandse lenings.
Kleurlinge verloor hul stemreg
Die wetsontwerp is ná 'n lang debat aanvaar. Die Verenigde Party het belowe dat, indien hy weer aan die bewind sou kom, hy die algemene kieserslys sou herstel. So 'n gebeurlikheid het egter toe reeds hoogs onwaarskynlik gelyk. Die sessie het geëindig as een van die ongelukkigste sedert Uniewording. Die laaste hoofstuk in die voortslepende drama oor Kleurlingstemreg het in Februarie 1956 afgespeel toe die Unie-Volksraad en Senaat gesamentlik sitting ingeneem het om oor die Wetsontwerp oor Afsonderlike Verteenwoordiging te stem. Die Arbeidersparty het die sitting geboikot, maar die Verenigde Party het die wetsontwerp met hand en tand beveg tydens elkeen van sy stadiums. Ná 'n twee weke lange debat is die wetsontwerp aanvaar met 'n meerderheid van twee derdes. Drie van die ses Nasionale Konserwatiewe Party-lede, wat van die VP weggebreek het, het ten gunste daarvan gestem. Die wetsontwerp is aanvaar. Nie alleen is die sowat 45 000 bruin kiesers op 'n afsonderlike kieserslys geplaas nie, maar die klousules wat daaroor gehandel het, is herroep. Terselfdertyd is die grondwet van die Verteenwoordigende Kleurlingraad gewysig sodat dit merendeels uit benoemde lede sou bestaan. Ook het die Kleurlingbevolking die reg verbeur om hul eie mense in die Kaapse Provinsiale Raad te verteenwoordig, soos voorsien in die Suid-Afrika-Wet.
Die 1958-verkiesing
In November 1957 het Strijdom in Pretoria ernstig siek geword aan griep en longontsteking. Vroeg in 1958 het sy geneesheer behandeling en rus voorgeskryf omdat daar reeds vroeër tekens van geringe hartklepletsel was. Dit het meegebring dat hy die eerste parlementsitting van 1958 nie kon bywoon nie. Daarna breek die 1958-verkiesingsveldtog aan. Strijdom het sodanig herstel dat hy enkele vergaderings kon toespreek. Die verkiesingsuitslag besorg aan die NP 103 setels, sy grootste verkiesingsoorwinning tot op daardie datum en die eerste keer dat hy die meeste setels én ’n volstrekte meerderheid van die stemme wen, 55,2%, vergeleke met die VP se 43,2%. Strijdom se verlagings van die ouderdom waarop mense kon stem, het duidelik die gewenste uitwerking gehad.
Krugersdorp
Algemeen
duimnael|links|270px|[[Gerard Moerdyk het die Hervormde kerk ontwerp. Dis in 1935 ingewy.]] Krugersdorp is veral bekend vir sy geskiedkundige rol in die Jameson-inval, die Eerste Vryheidsoorlog, die Paardekraal Monument die nabygeleë myne en die Sterkfonteingrotte wat tot wêrelderfenisgebied verklaar is. Hierdie grotte noordwes van Krugersdorp het internasionale bekendheid verwerf toe die Skotse medikus en paleontoloog dr. Robert Broom hier in 1947 "Mevrou Ples" en ander mensagtige fossiele ontdek het. Die N14 nasionale pad gaan noordwes van Krugersdorp verby.
De Fryske Marren
De Fryske Marren lê in die suidweste van die provinsie aan die Ysselmeer en grens aan die provinsies Overijssel, Flevoland en Noord-Holland.
Hans Strijdom
Waardering
Van Rensburg swaai Strijdom ook lof toe vir sy bydrae tot die NP en die Transvaalse politiek. “Die eenvormigheid en die dissipline van die party in dié provinsie is inderdaad die gevolg van 'n langsame, innerlike saamgroei waarin hy 'n aansienlike rol gespeel het. Aan die NP het hy 'n politieke erfenis gelaat wat goed geadministreer en aansienlik verstewig is sedert hy dit van Malan oorgeneem het. In uiterlike krag en innerlike eenheid het die party by sy dood sterker as ooit gestaan. Sy welslae as partyleier was, naas sy standvastigheid, te danke aan sy vuur, sy welsprekendheid, sy oortuiging, sy vlekkelose eerlikheid, en sy deugdelike begrip dat 'n politieke beweging slegs slaag wanneer dit 'n uitdrukking van die volkswil is en op prakties bereikbare doelstellings afstuur. Hy het geen sistematiese uiteensetting van sy lewensfilosofie en staatkundige opvattings nagelaat nie. Dit moet uit sy baie toesprake afgelei word. Sy verhuising na Transvaal in die tweede dekade van hierdie eeu omvorm hom van plaasboer tot 'n ongekompliseerde politieke leier vol geesdrif en dadedrang. Die rigsnoer van sy denke was die verhouding tussen Afrikaans- en Engelssprekendes; die taalregte van die Afrikaner; die baasskap van die Blanke in eie gebied en die ekonomiese selfstandigheid van Suid-Afrika. Dit alles moes heenlei na een einddoel: die Republiek van Suid-Afrika.”
Van Rensburg beskryf Strijdom as “stewig van liggaamsbou, van middelmatige lengte, met krullerige bruin hare. In sy jonger dae was hy lief vir amateurtoneel en rugby – hy was kaptein van 'n klubspan asook van 'n gekombineerde Pretoriase span. Van persoon was hy besonder netjies in sy kleredrag, met 'n veerkragtige stap. Sy vorsende blou oë het van vasberadenheid getuig en as geheel was hy 'n gesagsinboesemende figuur. Hy het nie gerook nie en selde alkoholiese drank gebruik. Hy kon nie maklik of lank slaap nie en was altyd lank voor sonop aan die werk. Hy was diep godsdienstig en 'n gesinsman by uitnemendheid.”