Elsa_Joubert
Romans en novelles
Die verhaal van Die swerfjare van Poppie Nongena is gegrond op feite en word aan haar oorvertel deur die vrou met wie dit alles gebeur het. Hierdie is ’n dokumentêre roman wat aangebied word as “ware verhaal” wat dan deur ’n anonieme verteller georden en aangebied word. So word ’n dubbelperspektief geopen wat met groot vrug die fokus verskuif en perspektiewe open wat nie slegs uit die hoofkarakter of die verteller afkomstig is nie. Poppie is ’n Xhosa wie se werklike naam Ntombizodumo beteken “meisie uit ’n geslag van groot vroue”. Saam met haar broers word sy by haar ouma op Upington groot en later sluit sy by haar ma in Lambertsbaai aan. Deur stamtradisie, waar lobola en onderhandeling die keuse van ’n lewensmaat bepaal, word sy gedwing in ’n huwelik met Stone Nongena, ’n man van ’n vreemde stam Xhosas uit die Ciskei. Hulle trek na Nyanga in die Wes-Kaap, waar sy verskeie inslaapwerke aanvaar om te help om aan haar eie en haar man en kinders se behoeftes te voorsien en haar gesin slegs vir kort rukkies elke week sien. Hulle tel probleme op met die apartheidswette en sy en haar kinders kan nie die nodige permitte kry om permanent aan te bly nie, maar haar man wel. Deur die Groepsgebiede-wetgewing word sy dan as vreemdeling geklassifiseer en so gedwing om haar tuiste in die Kaap te verlaat vir die totaal vreemde tuisland van die Ciskei, terwyl Stone in Nyanga agterbly om vir die gesin se onderhoud te werk. Sy gesondheid gaan egter vinnig agteruit en wanneer hy sterf, kry Poppie tydelike toestemming om weer in die Kaap te kom werk. Sy kan egter nie al haar kinders saambring nie en so word die familie dan geskeur. In die Kaap oorval die onluste van 1976 haar in die township, met ’n wolk wat oor haar en haar kinders se toekoms hang. Van haar kinders neem deel aan die opstande, word gearresteer, en sterf of vlug land-uit in hierdie tyd. Poppie se lewensideale is verpletter en sy besef sy kan nie verder beplan nie, sy moet maar dinge aanvaar soos dit kom. Waar die perspektief van Poppie aanvanklik oorheers, verkry die verhaal gaandeweg ’n veelvoud van perspektiewe soos die kinders groter word en gebeure ook uit hulle gesigspunte gesien word. Ten spyte van die aktuele tema, is dit nie soseer ’n politieke of selfs sosiologiese werk nie, maar ’n letterkundige werk van hoë gehalte, waarin die karakter, persoonlikheid en gevoelens van die mense aangrypend beskryf word. Die roman word in ’n groot mate aangebied as die regstreekse vertelling van die hoofkarakter en ander swart mense, waardeur dit inskakel by die faksie-tegniek (vermenging van feite en fiksie waardeur beide onherkenbaar is) wat in latere postmoderne werke deur onder andere Koos Prinsloo met groot sukses aangewend word. Met gebruik van die swart mense se besondere idioom, woordkeuse, sinsbou en denkwyse verkry die werk verdere geloofwaardigheid. Hierdie weergawe van die geskiedenis van lewende mense se daaglikse stryd teen ’n onregverdige en onmenslike stelsel en die eindelose vernedering en smart wat die enkele mens of ’n hele bevolkingsgroep as gevolg daarvan ervaar, het ’n diepgaande invloed op die Suid-Afrikaanse gemeenskap. Dit is die eerste keer dat ’n menigte wit mense kennis neem van die omvang van die swaarkry van swart mense onder die apartheidsbedeling. Hierdie boek word in veertien tale vertaal (onder andere Bulgaars, Deens, Duits, Frans, Hebreeus, Italiaans, Nederlands, Russies en Spaans) en Elsa behartig self die oorskryf van die roman in Engels. Die drama Poppie (wat sy saam met Sandra Kotzé verwerk het) word ook gepubliseer en in Engels vertaal. In Suid-Afrika word dit in Afrikaans en Engels regdeur die land opgevoer, terwyl dit oorsee opgevoer word by onder andere Off-Broadway in New York, die West End in Londen, die Edinburgh-fees in Skotland en in San Francisco in Amerika, Kanada en Australië. Die boek word verder tot radiodrama verwerk en deur die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie uitgesaai. In 1978 ontvang Elsa Joubert die C.N.A.-prys en in 1979 die W.A. Hofmeyr-prys en Louis Luyt-prys vir Die swerfjare van Poppie Nongena, waaraan die Britse Royal Society of Literature in 1981 ook die Winifred Holtby-prys toeken aan haar eie Engelse vertaling, The long journey of Poppie Nongena. Sy word as gevolg hiervan ook ’n Fellow van die British Royal Society of Literature. Die boek is in 1979 op die kortlys vir die Hertzogprys wat deur Etienne Leroux se Magersfontein, O Magersfontein! gewen is. In 1983 kry Elsa ’n Obi-prys vir die beste teks van die Off-Broadway Theatre in New York vir Poppie Nongena en die Laurence Olivier Award vir toneelspel in Londen se West End word in 1984 vir die drama toegeken. Wanneer ’n lys van die tophonderd boeke van Afrika in die twintigste eeu gemaak word, verskyn Die swerfjare van Poppie Nongena ook op hierdie lys en in 2005 word hierdie boek deur die Departement van Kuns en Kultuur aangewys as die beste prosawerk ooit in Afrikaans. Elsa gee die helfte van haar outeursaandeel uit die verkope van Poppie aan die vrou wie se verhaal sy vertel het, waarmee die vrou vir haar ’n huis in die Transkei koop en vir haar twee kinders ’n opvoeding gee.