Ian_Kershaw
"Werkende na die Führer" konsep
In 'n 1993 essay "Working Towards the Führer", het Kershaw geargumenteer dat die Duitse en Sowjet diktatorskappe meer verskille as ooreenkomste gehad het. Kershaw het geargumenteer dat Hitler 'n baie on-burokratiese leier was vir wie papierwerk, in ooglopende kontras tot Stalin, met afgryse gevul het. Op soortgelyke wyse, het Kershaw geargumenteer dat Stalin baie betrokke was in die bestuur van die Sowjetunie in kontras tot Hitler; wie se betrokkenheid m.b.t. daaglikse besluitneming ongereeld, wispelturig en seldsaam was. Kershaw het geargumenteer dat die Sowjet regime, ten spyte van al hul uiterste brutaliteit en uiterste genadelose meedoënloosheid, basies rasioneel opgetree het in hul doelwit na die soeke na 'n beleid om 'n agterplaatse land te moderniseer, en het dit nie ooreengestem met die saamgestelde of kumulatiewe radikalisasie na meerwordende irrasionele doelwitte wat Kershaw sien as karakteristiek van Duitsland, nie. In Kershaw se opinie, stem Stalin se mag ooreen met Max Weber se kategorie van burokratiese gesag, in teenstelling met Hitler se mag wat ooreenstem met Weber se kategorie van charismatiese gesag. In Kershaw se opinie, was die verklaring vir wat in Duitsland na 1933 gebeur het, die daarstelling van Hitler se charismatiese gesag, geplaas op die "gelegaliseer-rasionele gesag" owerheidsisteem wat voor 1933 bestaan het, en wat gelei het tot 'n stapsgewyse of geleidelik afbreek van enige sisteem van geordende gesag in Duitsland. Kershaw argumenteer dat die Duitse staat teen 1938 gereduseer was tot 'n hopelose, polikratiese warboel van mededingende agentskappe wat almal met mekaar kompeteer het om Hitler se guns te wen, wat teen daardie stadium die enigste bron van politiese legitimiteit geword het. Kershaw beskou hierdie mededinging as sou dit die "saamgestelde radikalisasie" van Duitsland veroorsaak het, en argumenteer dat alhoewel Hitler altyd ten gunste van die meer radikale oplossing tot enige probleem was, dit Duitse beamptes was wat, in hul pogings om die Führer se guns te wen, op hul inisiatief verhoogde "radikale" oplossing tot klaarblyklike probleme soos die "Joodse Vraagstuk" geneem het, in teenstelling daarmee om beveel te word deur Hitler om so te doen. Hierin stem Kershaw grootliks met Mommsen se siening van Hitler as 'n ver en afgeleë leier wat in baie opsigte verhewe bo sy eie sisteem staan, en wie se charisma en idees die algemene toon van die politiek sou stel, saam. As 'n voorbeeld van hoe Hitler se mag in praktyk gefunksioneer het, het Kershaw Hitler se voorskrif of riglyn aan die Gauleiters Albert Forster en Arthur Greiser, om die deel van noord-wes Pole wat gegrens het aan Duitsland in 1939 binne die volgende tien jaar te "verduits", met sy belofte dat "geen vrae sal gevra word nie" oor hoe dit gedoen sou word nie, gebruik. Soos Kershaw opmerk, het die totaal verskillende maniere waarop Forster en Greiser te werk gegaan het om hul Gaue te "verduits"; met Forster wat bloot die plaaslike Poolse bevolking in sy Gaue vorms laat teken het wat konstateer dat hulle "Duitse bloed" het, en Greiser wat 'n program van meedoënlose en geweldadige etniese suiwering van Pole in sy Gaue uitgevoer het, beide getoon hoe Hitler gebeure laat ontstaan het, en hoe sy Gauleiters totaal verskillende beleide kon uitvoer ter najaging van wat hulle geglo het Hitler se wense was. In Kershaw se opinie het Hitler se visie van 'n rasgesuiwerde Volksgemeinschaft die stukrag aan Duitse beamptes voorsien om verhoogde uiterste maatreëls van stapel te stuur om Hitler se goedkeuring weg te dra, wat geëindig het in die Shoah of Holocaust.