G.A._Watermeyer
Skryfwerk
Hy begin reeds dig wanneer hy nog op hoërskool is en vanaf 1936 verskyn daar enkele verse van hom in Die Huisgenoot en Die Brandwag en later publiseer hy ook in Standpunte en Helikon. Wanneer van sy verse in 1946 in die versamelbundel “Stiebeuel” opgeneem word, gee dit aanleiding tot ’n ontmoeting in September 1947 met D.J. Opperman. Hy stuur nou gereeld verse aan Opperman vir kritiek, asook die manuskrip van wat later sy debuutbundel “Sekel en simbaal” sou word en Opperman speel ’n groot rol daarin om hierdie bundel te redigeer. “Sekel en simbaal” word met groot opwinding en lofuitinge begroet en hy word allerweë op grond van hierdie bundel beskou as die sterkste debutant sedert Opperman. Die titel van die bundel dui op die teenpole tussen die landelike (die sekel) en die stedelike (verteenwoordig deur die skel klank van die simbaal), maar kan ook gesien word as die tekens van die oes aan die een kant en aan die ander kant die danksegging en feesviering na die oes. Die sekel is ook simbool van ’n afmaaiende mag, positief as instrument waardeur die boer sy kos verkry, maar negatief wanneer deur wellus moord gepleeg word en as simbool van die Kommunisme en die stad se vernietigingsgeweld. Die simbaal is ook simbool van feesviering en harde vreugdeklank, met die dieperliggende verwysing na die onderliggende tema van die bundel met sy Bybelse verwysing dat sonder die liefde die mens ’n luidende simbaal geword het. Deur die bundel word die liefde dan ook afgespeel teen die dooddruk daarvan, soos gevind in gedigte soos “Dood van die wildegans”, “Bitter hart”, “Ballade op die dronkparty”, “Aan ’n gestorwe beminde”, en in party van die stadsgedigte. Die bundel word in vier ongetitelde afdelings verdeel, waarin die verse in die eerste drie afdelings onderskeidelik die landelike, die erotiese en die stedelike behandel. Die landelike gedigte is vol lewenskrag, beweging en kleur, soos te sien in die openingsgedig “Reën in die voorwinter”, wat die huis, huislike geluk, plaasdiere en die voorspoed en vreugde in die plaaswerk as oorvloedige gawes aan die mens besing. Die verhalende “Oestyd” sluit aan by die tradisionele ballade en beskryf die seun se vordering as sekelsnyer deur die loop van die dag se oes. Die ritme van die gedig slaag daarin om die snyers se beweging te suggereer. “Hings” is geskryf in vryer versvorm, waar die afwisseling van kort en lang reëls by die beweging en passie van die perd aansluit. In teenstelling met hierdie verse is die stemming in “Dood van die wildegans”, waar die wildegans se smart oor die dood van sy maat slegs deur sy eie dood tot ’n einde kom. Die vyf verse in die tweede afdeling het liefde en hartstog as tema, waarin die vrou hoofsaaklik negatief gesien word, onder andere as verleier en verraaier. “Aan ’n gestorwe beminde” kontrasteer die man en die aarde as die gestorwene se minnaars. “Vreemde vrou” stel die vrou voor as verleidelike en erotiese figuur, maar eindelik vreemde wese wat nie ware intimiteit duld nie, terwyl “Dansende vrou” deur herhalings en afwisseling in lengte van die versreëls ’n polsende ritme bereik. “Ballade op die dronkparty” is ’n hoogtepunt in hierdie afdeling, wat die liggaamlike hartstog en die najaag van seksuele plesier op ’n dronkparty uitbeeld. Wanneer hierdie strewes onsuksesvol is, volg ’n oorgawe aan drank en ’n besinning oor die aard van die liefde, gevolg deur die treffende slot met sy “naverdriet” en disillusie oor die gebeure. Die stadsgedigte in die derde afdeling bereik nie dieselfde hoogtepunte nie. Die beste gedig hier is “Graafmasjien”, waar hierdie deur die mens ontwerpte masjien progressief ontwikkel tot monsteragtige draak wat met sy happende kake ’n beeld van bedreiging vir die mens word. Hierdie beeld word verder versterk deur die sinspeling in die tweede strofe op die Trojaanse houtperd, wat ’n hele stad en beskawing laat ineenstort het. In “Gedagtes van die beseerde arbeider” (eers by die tweede druk ingesluit) spreek die arbeider deurgaans sy vrou aan. Dit is duidelik dat hy in ’n inrigting opgeneem is vir behandeling en herstel en dat die gesin in erge armoede verkeer, maar ten spyte van die haglike omstandighede hoop hy steeds op beter dae, waarvoor hy steeds bereid is om hard te werk. “Stadsbestaan” word treffend beskryf as “smorende verdriet”, waar die uitsiglose bestaan en die drome na ’n verbygegane landelike bestaan beskryf word, terwyl “Klerk van God” die “smartbalanse” van die lewe bereken deur die drifte van die mens op te teken as “syfer van verdriet”. Hierdie bundel bevat as die laaste afdeling die bekende gedig “Ballade van die bloeddorstige jagter” wat weereens die landelike verteenwoordig. Die gedig neem in ’n groot mate die vorm aan van ’n hofsitting waarin die verskillende diere voor die kraai as regter afsonderlik of by wyse van ’n koor van hulle lyding onder die mens vertel of hulle eie optrede regverdig. Die onverantwoordelike doodmaak deur die mens word veroordeel en die dier word inderdaad mensliker as die jagter en die jagter dierliker as die diere. Die Nederlandse komponis Henk Badings toonset hierdie gedig as ’n kantate en dit ontvang in 1971 die gesogte Radio Televisione Italiane-prys. In 1948 ken die Afrikaanse Letterkundige Vereniging ’n eerste prys aan hom toe, hoofsaaklik op grond van “Sekel en simbaal”. Die tweede druk van hierdie bundel in 1952 word met twee gedigte (die mooi “Miedry” en “Gedagtes van die beseerde arbeider”) vermeerder, terwyl van die bestaande gedigte grondig verwerk en hersien en hoofsaaklik verbeter word.